payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که کاوالرو به ستاد ورچلینو در الباسان، آلبانی رسید، از او استقبال کردند و از آن پس سودو فقط به صورت اسمی به عنوان فرمانده خدمت کرد در حالی که کاوالرو از طریق او عملیات جنگی را هدایت می‌کرد. کاوالرو سرانجام رسماً در ۳۰ دسامبر ۱۹۴۰ یا ۱۳ ژانویه ۱۹۴۱، جایگزین سودو در فرماندهی نیروها شد. برکناری سودو از فرماندهی تا حدی ناشی از تمرین او در ساخت موسیقی متن فیلم حتی در زمان جنگ بود که موسولینی آن را نامناسب می‌دانست. سودو به ایتالیا فراخوانده شد و در آنجا به وزارت جنگ پیوست. او در ۱ مه ۱۹۴۱ از ارتش بازنشسته شد.
جنگ پیوست. او در ۱ مه ۱۹۴۱ از ارتش بازنشسته شد. حرفه سیاسی. سودو به عنوان عضو حزب ملی فاشیست، در سال ۱۹۳۹ در دوره سی‌ام مجلس قانونگذاری ایتالیا به عضویت یا «مشاور ملی» مجلس فاشیست‌ها و شرکت‌ها درآمد و در طول جنگ جهانی دوم نیز عضو این مجلس باقی ماند. رژیم فاشیستی موسولینی در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ پایان یافت و در ۸ اوت ۱۹۴۳ سودو پارلمان را ترک کرد و به زندگی خصوصی روی آورد، اگرچه به عنوان ناظر ویژه دولت اول بادولیو که جانشین رژیم موسولینی شد، خدمت می‌کرد. پادشاهی ایتالیا در ۹ سپتامبر ۱۹۴۳ تسلیم متفقین شد و به سمت
در ۹ سپتامبر ۱۹۴۳ تسلیم متفقین شد و به سمت متفقین تغییر موضع داد. آلمان بلافاصله بخش‌هایی از ایتالیا را که هنوز تحت کنترل متفقین نبود، به زور اشغال کرد و یک دولت دست نشانده در شمال ایتالیا، جمهوری اجتماعی ایتالیا به رهبری موسولینی، تأسیس کرد که به جنگ در سمت محور ادامه داد و منجر به جنگ داخلی ایتالیا بین نیروهای وفادار به پادشاهی ایتالیا و وفاداران به جمهوری اجتماعی ایتالیا شد. سودو دستگیر و مدت کوتاهی در فورته بوچه‌آ در رم زندانی شد، اما پس از آنکه آلمانی‌ها کنترل رم را به دست گرفتند، فرمانده کل آلمان در
کنترل رم را به دست گرفتند، فرمانده کل آلمان در ایتالیا، ژنرال فلدمارشال ("فیلد مارشال") آلبرت کسلرینگ، دستور آزادی او را در ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۳ صادر کرد. در مارس ۱۹۴۴، سودو به جمهوری اجتماعی ایتالیا سوگند وفاداری یاد کرد و همچنان همدردی خود را با رژیم فاشیستی ایتالیا و اتحاد آن با قدرت‌های محور نشان داد. با این حال، فاشیست‌های ایتالیایی از او خوششان نمی‌آمد و در نتیجه او هیچ خدمت فعالی در جمهوری اجتماعی ایتالیا ندید. سیاستمدار فاشیست، جیووانی پرزیوسی، بین دسامبر ۱۹۴۴ و مارس ۱۹۴۵ در مجله لا ویتا به شدت به سودو
۱۹۴۴ و مارس ۱۹۴۵ در مجله لا ویتا به شدت به سودو حمله کرد و او را به فراماسون بودن و خرابکاری عمدی در عملیات نظامی در یونان در سال‌های ۱۹۴۰–۱۹۴۱ متهم کرد. سودو به موسولینی اعتراض کرد، اما موسولینی ادعاهای پرزیوسی را کم‌اهمیت جلوه داد و گفت که الان زمان تحقیقات نیست. جنگ جهانی دوم در اروپا و جنگ داخلی ایتالیا در ماه مه ۱۹۴۵ با تسلیم آلمان به متفقین غربی در ۸ مه ۱۹۴۵ و تسلیم به اتحاد جماهیر شوروی در ۹ مه و انحلال جمهوری اجتماعی ایتالیا پایان یافت. پس از جنگ، سودو به دلیل حمایت از جمهوری اجتماعی ایتالیا با هیچ
به دلیل حمایت از جمهوری اجتماعی ایتالیا با هیچ پیامد انضباطی خاصی روبرو نشد، تا حدی به این دلیل که در آن زمان سال‌ها در حاشیه سیاست ایتالیا بود. زندگی شخصی. سودو، یک فراماسون، در سال ۱۹۱۲ به عضویت لژ «نیکولا فابریزی - سکورا فیدس» مودنا درآمد. او علاوه بر سرگرمی‌اش که آهنگسازی برای فیلم بود، در طول دوران حرفه‌ای خود به خاطر علاقه‌اش به غذا و شراب مرغوب شهرت پیدا کرد. او یک بار دوران نظامی خود را با این جمله توصیف کرد: «وقتی یک بشقاب پاستای خوب و کمی موسیقی دارید که مادام‌العمر تضمین شده است، به چیز بیشتری
دارید که مادام‌العمر تضمین شده است، به چیز بیشتری نیاز ندارید.»
مارگاریتا بلوچ پیازولا (۱۲ ژوئیه ۱۸۷۹ – ۲۸ سپتامبر ۱۹۷۶) ریاضیدان ایتالیایی بود که در هندسه جبری، توپولوژی جبری و فتوگرامتری فعالیت داشت. زندگی‌نامه. بلوچ، متولد فراسکاتی، دختر مورخ آلمانی کارل یولیوس بلوچ، که به مدت ۵۰ سال در دانشگاه ساپینزا رم تاریخ باستان تدریس می‌کرد، و بلا بیلی آمریکایی (دختر گامالیل بیلی) بود. بلوچ در دانشگاه ساپینزا رم ریاضیات خواند و پایان‌نامه کارشناسی خود را زیر نظر گویدو کاستلنوو نوشت. او مدرک خود را در سال ۱۹۰۸ با افتخار دریافت کرد. به این معنی که کار او شایسته انتشار بود و در
کرد. به این معنی که کار او شایسته انتشار بود و در واقع پایان‌نامه او (دربارهٔ تحولات دوجانبه در فضا) منتشر شد. کاستلنووو از استعداد او بسیار تحت تأثیر قرار گرفت و به او سمت دستیاری پیشنهاد داد که بلوچ آن را پذیرفت و تا سال ۱۹۱۹، زمانی که به پاویا نقل مکان کرد، در آن سمت باقی ماند. در سال ۱۹۲۰، او به پالرمو نقل مکان کرد تا زیر نظر میشل دِ فرانچیس، یکی از چهره‌های مهم مکتب هندسه جبری ایتالیا در آن زمان، کار کند. در سال ۱۹۲۴، بلوچ خود را تکمیل کرد (مدرک تحصیلی که در آن زمان برای استاد شدن باید اخذ می‌شد) و سه
که در آن زمان برای استاد شدن باید اخذ می‌شد) و سه سال بعد او استاد تمام دانشگاه فرارا شد و تا زمان بازنشستگی‌اش (۱۹۵۵) در آنجا تدریس کرد. او در سال ۱۹۷۶ در رم درگذشت. پیاتزولا نام خانوادگی متأهل بلوچ است. کار علمی. علایق علمی اصلی او هندسه جبری، توپولوژی جبری و فتوگرامتری بود. پس از پایان‌نامه‌اش، او با مطالعهٔ پیکربندی خطوطی که می‌توانند روی سطوح قرار گیرند، روی طبقه‌بندی سطوح جبری کار کرد. گام بعدی مطالعهٔ منحنی‌های گویا روی سطوح بود و در این چارچوب، بلوچ به نتیجهٔ مهم زیر دست یافت: «سطوح فوق بیضوی
بلوچ به نتیجهٔ مهم زیر دست یافت: «سطوح فوق بیضوی مرتبهٔ ۲ با داشتن ۱۶ منحنی گویا مشخص می‌شوند.» بلوچ همچنین در نظریه منحنی‌های جبری کج مشارکت داشت. او بیشتر عمر خود را صرف کار بر روی خواص توپولوژیکی منحنی‌های جبری، چه مسطح و چه روی سطوح خط‌کشی شده یا مکعبی، کرد و حدود دوازده مقاله در این زمینه‌ها نوشت. حدود سال ۱۹۴۰، بلوچ بیشتر و بیشتر به فتوگرامتری و کاربرد ریاضیات، و به ویژه هندسه جبری، در آن علاقه‌مند شد. او همچنین به خاطر سهمش در ریاضیات تا کردن کاغذ شناخته شده است: به‌طور خاص، به نظر می‌رسد او اولین
شده است: به‌طور خاص، به نظر می‌رسد او اولین کسی بوده است که یک حرکت اوریگامی را فرموله کرده است که در صورت امکان، امکان ساخت مماس‌های مشترک بر دو سهمی را با تا کردن کاغذ فراهم می‌کند. در نتیجه، او نشان داد که چگونه می‌توان با تا کردن کاغذ، ریشه‌های سوم را استخراج کرد، کاری که انجام آن با خط‌کش و پرگار غیرممکن است. حرکتی که او استفاده کرد، تا کردن بلوچ نامیده شده است.
اوگو کاوالرو (؛ ۲۰ سپتامبر ۱۸۸۰ – ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۳) ژنرال نیروی زمینی ایتالیا و سیاست‌مدار اهل پادشاهی ایتالیا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳ به‌عنوان دومین رئیس ستاد دفاع ایتالیا فعالیت می‌کرد. وی فرمانده نظامی قبل و در طول جنگ جهانی دوم بود. او در ژوئن ۱۹۴۱ اولین فرمانده ستاد فرماندهی عالی ایتالیا بود. وی به دلیل عملکرد ضعیفش از فرماندهی برکنار شد و پس از سقوط رژیم بنیتو موسولینی دستگیر شد. کاوالرو بعداً توسط آلمانی‌ها آزاد شد، اما از همکاری خودداری کرد و روز بعد مرده پیدا شد. وی در جنگ عثمانی و
کرد و روز بعد مرده پیدا شد. وی در جنگ عثمانی و ایتالیا، جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم حضور داشت و برندهٔ جوایزی همچون صلیب شوالیه صلیب آهنین و نشان عقاب آلمانی شده است. زندگی‌نامه. کاوالرو که در کازاله مونفراتو، پیمونت متولد شد، دوران کودکی ممتازی را به عنوان عضوی از اشراف ایتالیایی گذراند. کاوالرو پس از تحصیل در مدرسه نظامی، در سال ۱۹۰۰ به درجه ستوان دومی منصوب شد. کاوالرو بعداً به دانشگاه رفت و در سال ۱۹۱۱ فارغ‌التحصیل شد و مدرک ریاضیات گرفت. کاوالرو، مردی با فرهنگ غنی، به هر دو زبان آلمانی و انگلیسی
مردی با فرهنگ غنی، به هر دو زبان آلمانی و انگلیسی مسلط بود. کاوالرو که هنوز در ارتش بود، در سال ۱۹۱۳، در طول جنگ ایتالیا و عثمانی، در لیبی جنگید و مدال برنز شجاعت نظامی دریافت کرد. در سال ۱۹۰۷، کاوالرو به لژ ماسونی منظم «دانته آلیگیری» تورین، که وابسته به گرند اورینت ایتالیا بود، راه یافت. متعاقباً، او به عضویت لژ ماسونی اسکاتلندی لژ ایتالیا واقع در رم درآمد، جایی که در ۱۵ آگوست ۱۹۱۸، سی و سومین و بالاترین درجه را دریافت کرد. جنگ جهانی اول. در سال ۱۹۱۵، کاوالرو به فرماندهی عالی ایتالیا منتقل شد. کاوالرو،
به فرماندهی عالی ایتالیا منتقل شد. کاوالرو، یک سازمان‌دهنده و تاکتیک‌دان ماهر، در سال ۱۹۱۸ به عنوان سرتیپ و رئیس دفتر عملیات فرماندهی عالی ایتالیا منصوب شد. در این سمت، کاوالرو در شکل‌دهی نقشه‌هایی که منجر به پیروزی‌های ایتالیا در پیاوه و ویتوریو ونتو در طول جنگ جهانی اول شد، نقش مهمی داشت. در دوران ریاستش بر طرح ستاد کل ایتالیا، او با پیترو بادولیو، معاون رئیس ستاد ارتش، دچار انزجار شد. دوره بین دو جنگ جهانی. کاوالرو در سال ۱۹۱۹ از ارتش بازنشسته شد، اما بعداً در سال ۱۹۲۵ دوباره به ارتش پیوست و در آن زمان
در سال ۱۹۲۵ دوباره به ارتش پیوست و در آن زمان معاون وزیر جنگ بنیتو موسولینی شد. کاوالرو، یک فاشیست متعهد، در سال ۱۹۲۶ سناتور شد و در سال ۱۹۲۷ به درجه سرلشکری رسید. کاوالرو پس از ترک ارتش برای بار دوم، در اواخر دهه ۱۹۲۰ و اوایل دهه ۱۹۳۰ درگیر فعالیت‌های تجاری و دیپلماتیک شد. کاوالرو در سال ۱۹۳۷ برای سومین و آخرین بار به ارتش پیوست. او که به درجه سپهبدی ارتقا یافته بود، در سال ۱۹۳۸ فرمانده نیروهای مشترک ایتالیایی در شرق آفریقا تحت سلطه ایتالیا شد و در سال ۱۹۴۰ به درجه ژنرالی کامل رسید. جنگ جهانی دوم. پس از
به درجه ژنرالی کامل رسید. جنگ جهانی دوم. پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم، در ۶ دسامبر ۱۹۴۰، کاوالرو جایگزین پیترو بادولیو به عنوان رئیس ستاد دفاع شد. اندکی پس از انتصابش، کاوالرو برای فرماندهی نیروهای ایتالیایی درگیر در جنگ ناموفق یونان و ایتالیا تا بهار ۱۹۴۱ اعزام شد. در حالی که او موفق به متوقف کردن پیشروی یونان شد، کاوالرو تا زمان مداخله آلمان نتوانست بن‌بست را بشکند. در این میان، نقش او به عنوان رئیس ستاد توسط ژنرال آلفردو گوتزونی پر شد. در ۱۵ و ۱۹ مه ۱۹۴۱، کاوالرو پیشنهادهایی برای سازماندهی مجدد
مه ۱۹۴۱، کاوالرو پیشنهادهایی برای سازماندهی مجدد کامل ستاد کل به موسولینی ارائه داد. این امر در ماه ژوئن اجرا شد. ستاد کل به عنوان فرمانده کل (فرمانده کل) مجدداً نامگذاری شد، کارآمدتر شد و از یک نهاد مشاوره‌ای صرف به یک فرماندهی عالی نظامی واقعی تبدیل شد. تحت نظر کاوالرو، فرمانده کل روابط خوبی با فرماندهی کل نیروهای آلمان در ایتالیا حفظ کرد. کاوالرو از نزدیک با فیلد مارشال آلمانی آلبرت کسلرینگ همکاری می‌کرد؛ با این حال، او رابطه نسبتاً متناقضی با فیلد مارشال اروین رومل داشت، که پس از موفقیتش در نبرد غزاله،
اروین رومل داشت، که پس از موفقیتش در نبرد غزاله، با پیشروی او به مصر مخالفت کرد و در عوض از حمله برنامه‌ریزی‌شده به مالت حمایت کرد. با این حال، نظر او، که کسلرینگ و رینتلن نیز با او موافق بودند، توسط هیتلر و موسولینی نادیده گرفته شد. کاوالرو در اول ژوئیه ۱۹۴۲، اندکی پس از ارتقای رومل به فیلد مارشال، به مارشال ایتالیا ارتقا یافت (عمدتاً برای جلوگیری از اینکه رومل از نظر رتبه از او پیشی بگیرد). با وجود درک خوب از مشکلات ذاتی جنگ در مدیترانه که ایتالیا باید در آن می‌جنگید، موافقت او با دیدگاه‌های موسولینی (به
آن می‌جنگید، موافقت او با دیدگاه‌های موسولینی (به عنوان مثال اصرار او بر افزایش تعداد نیروهای ایتالیایی در جبهه شرقی) منجر به پراکندگی مهلک منابع ناچیز ایتالیا شد. کاوالرو در ژانویه ۱۹۴۳، پس از شکست قطعی در نبرد آفریقا و شکست‌های ارتش ایتالیا در روسیه، کاوالرو برکنار و ژنرال ویتوریو آمبروسیو جایگزین او شد. در پاسخ به برکناری کاوالرو، اعضای رهبری فاشیست مانند گالئاتزو چیانو، که آشکارا با او دشمنی می‌کردند، آشکارا رضایت خود را ابراز کردند. پس از سرنگونی دولت موسولینی توسط پادشاه، نخست‌وزیر تازه منصوب شده،
موسولینی توسط پادشاه، نخست‌وزیر تازه منصوب شده، پیترو بادولیو، دستور دستگیری کاوالرو را صادر کرد. کاوالرو در نامه‌ای که در دفاع از خود نوشت، ادعا کرد که با موسولینی و رژیم او مخالفت کرده است. پس از آتش‌بس کاسیبیله در سپتامبر ۱۹۴۳، آلمانی‌ها او را آزاد کردند. کسلرینگ به کاوالرو فرماندهی نیروهای مسلح در حال شکل‌گیری جمهوری اجتماعی ایتالیا را پیشنهاد داد، اما کشف این نامه باعث شد برخی وفاداری او را زیر سؤال ببرند. مرگ. صبح روز ۱۴ سپتامبر ۱۹۴۳، او با شلیک گلوله در باغ هتلی در فراسکاتی، جایی که شب قبل با
گلوله در باغ هتلی در فراسکاتی، جایی که شب قبل با کسلرینگ شام خورده و صحبت کرده بود، مرده پیدا شد. هنوز جای بحث است که آیا او خودکشی کرده یا توسط آلمانی‌ها ترور شده است. با این حال، به نظر می‌رسد که او قاطعانه اراده خود را برای امتناع از ادامه همکاری با آلمانی‌ها ابراز کرده بود.
پیا ماریا نالی (۱۰ فوریه ۱۸۸۶–۲۷ سپتامبر ۱۹۶۴) ریاضیدان ایتالیایی بود که به خاطر کارش در مورد جمع‌پذیری سری‌های فوریه، قضیه موررا برای توابع تحلیلی چند متغیره و یافتن جواب معادله انتگرال فردهلم از نوع سوم برای اولین بار شناخته شده است. علایق تحقیقاتی او از هندسه جبری تا آنالیز تابعی و آنالیز تانسوری متغیر بود. او در کنگره بین‌المللی ریاضیدانان در سال ۱۹۲۸ سخنران بود. او همچنین به خاطر مبارزاتش علیه تبعیض علیه زنان در سیستم استخدام دانشگاه‌های ایتالیا به یاد آورده می‌شود. خیابانی در رم به نام او نامگذاری شده
می‌شود. خیابانی در رم به نام او نامگذاری شده است. زندگی و حرفه تحصیلی. اوایل زندگی و تحصیلات. نالی در ۱۰ فوریه ۱۸۸۶ در پالرمو، در خانواده‌ای از طبقه متوسط با هفت فرزند متولد شد. او در دانشگاه پالرمو تحصیل کرد و در سال ۱۹۱۰ زیر نظر جوزپه باگنرا، با پایان‌نامه‌ای در مورد هندسه جبری، مدرک کارشناسی ارشد دریافت کرد و در همان سال به انجمن ریاضی پالرمو پیوست. نالی پس از پایان تحصیلاتش، در سال ۱۹۱۱ به باگنرا در پالرمو کمک کرد و سپس به عنوان معلم مدرسه شروع به کار کرد. او در سال ۱۹۱۴ پایان‌نامهٔ خود را در مورد
کرد. او در سال ۱۹۱۴ پایان‌نامهٔ خود را در مورد نظریهٔ انتگرال‌ها به پایان رساند و برای چند سال بعد به کار بر روی آنالیز فوریه و سری‌های دیریکله ادامه داد. حرفه دانشگاهی. نالی از ۱ آوریل ۱۹۱۱ تا ۱۶ نوامبر ۱۹۱۱ به عنوان دستیار جوزپه باگنرا در دانشگاه پالرمو خدمت کرد. سپس در تعدادی از مدارس متوسطه، ابتدا در مدرسه دخترانه آولینو، سپس در تراپانی و از ۱۶ نوامبر ۱۹۱۲ در مدرسه فنی دخترانه پالرمو تدریس کرد. در این مدت، نالی تحقیقات خود را ادامه داد و پایان‌نامه خود را با عنوان «"بررسی و مواجهه با تعریف‌های متنوع
را با عنوان «"بررسی و مواجهه با تعریف‌های متنوع پیشنهادی برای انتگرال تعریف‌شده توسط یک تابع محدود"» تکمیل کرد. این پایان‌نامه مطالعه‌ای در مورد نظریه انتگرال بر اساس کارهای اخیر امیل بورل، هنری لبگ شارل دو لا والی پوسین، جوزپه ویتالی و آرنو دنژوی در این زمینه است. در سال ۱۹۲۱، نالی به عنوان استاد فوق‌العاده در دانشگاه کالیاری منصوب شد. او در رقابت برای این مقام، پس از مائورو پیکونه، رتبه دوم را کسب کرده بود، احتمالاً تا حدی به این دلیل که زن بود، اما پیکونه تصمیم گرفت در دانشگاه کاتانیا بماند و رئیس
پیکونه تصمیم گرفت در دانشگاه کاتانیا بماند و رئیس ریاضیات آنجا شود، بنابراین مقام کالیاری به نالی رسید. در سال ۱۹۲۳، او در جستجوی مقامی در دانشگاه پاویا در رتبه اول قرار گرفت، اما این مقام به او پیشنهاد نشد. سرانجام، پس از بدرفتاری‌های مشابه از سوی چندین دانشگاه دیگر، در سال ۱۹۲۷ به عنوان استاد تمام به دانشگاه کاتانیا نقل مکان کرد. تقریباً در همین زمان، شاید با تشویق تولیو لوی-چیویتا، تمرکز تحقیقاتی خود را از آنالیز تابعی به حساب تانسوری تغییر داد. او در سال ۱۹۲۸ به عنوان سخنران مدعو در کنگره بین‌المللی
سال ۱۹۲۸ به عنوان سخنران مدعو در کنگره بین‌المللی ریاضیدانان حضور داشت. مرگ و میراث. نالی در ۲۷ سپتامبر ۱۹۶۴ در کاتانیا درگذشت. خیابانی در رم، به نام او، ویا پیا نالی، نامگذاری شده است. آثار برگزیده. پیا نالی ۶۱ اثر ریاضی، از جمله مونوگراف و یک کتاب درسی منتشر کرد. «آثار برگزیده» او شامل این مونوگراف به علاوه یازده مقاله در مورد موضوعاتی است که عمدتاً به آنالیز تابعی و ریاضی مربوط می‌شوند: فهرست زیر همچنین شامل پایان‌نامه دکترای و سایر آثار او در مورد حساب تانسوری است
سباستیانو ویسکونتی پراسکا (; – ) ژنرال نیروی زمینی ایتالیا بود. او که در جنگ عثمانی و ایتالیا در فاصله سال‌های ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۲ و جنگ جهانی اول شرکت داشت، رهبری حمله اولیه جنگ یونان و ایتالیا را در سال ۱۹۴۰ در طول جنگ جهانی دوم بر عهده داشت، اما پس از دو هفته به دلیل بی‌کفایتی از فرماندهی برکنار و توسط ژنرال اوبالدو سودو جایگزین شد. سباستیانو ویسکونتی پراسکا در ۲۷ فوریه ۱۸۸۳ در رم زاده شد. او عضوی از خانواده اشرافی خاندان ویسکونتی، از اشراف آلساندریا، بود.
برونو دِ فینِتی (۱۳ ژوئن ۱۹۰۶–۲۰ ژوئیه ۱۹۸۵) یک آماردان و متخصص آمار احتمالات ایتالیایی بود که به خاطر مفهوم «عملیاتی-ذهنی» احتمال شناخته می‌شود. شرح کلاسیک نظریه متمایز او در سال ۱۹۳۷ آمده است. که احتمال مبتنی بر انسجام ضرایب شرط‌بندی و پیامدهای قابلیت تعویض را مورد بحث قرار داد. زندگی. دِ فینِتی در اینسبروک، اتریش متولد شد و در دانشگاه پلی‌تکنیک میلان در رشته ریاضیات تحصیل کرد. او در سال ۱۹۲۷ با راهنمایی جولیو ویوانتی فارغ‌التحصیل شد و پایان‌نامه خود را نوشت. پس از فارغ‌التحصیلی، به عنوان کارشناس آمار و
پس از فارغ‌التحصیلی، به عنوان کارشناس آمار و متخصص آمار مشغول به کار شد. مرکز ملی آمار (ایتالیا) در رم و از سال ۱۹۳۱، شرکت بیمه تریسته جنرالی. در سال ۱۹۳۶ او در رقابتی برای کرسی ریاضیات و آمار مالی برنده شد، اما به دلیل قانون فاشیستی که دسترسی به کاندیداهای مجرد را ممنوع می‌کرد، نامزد نشد. او تنها در سال ۱۹۵۰ به عنوان استاد عادی در دانشگاه تریسته منصوب شد. او به‌طور گسترده آثار خود را منتشر کرد (طبق گفته لیندلی، تنها در سال ۱۹۳۰، ۱۷ مقاله) و در دنیای کوچک ریاضیدانان احتمال، شهرت بین‌المللی کسب کرد. او در
ریاضیدانان احتمال، شهرت بین‌المللی کسب کرد. او در پادوا به تدریس آنالیز ریاضی پرداخت و سپس در سال ۱۹۳۹ کرسی ریاضیات مالی را در دانشگاه تریسته به دست آورد. در سال ۱۹۵۴، او به دانشگاه ساپینزا رم نقل مکان کرد، ابتدا به کرسی دیگری در ریاضیات مالی و سپس، از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۷۶، کرسی در حساب احتمالات. دِ فینِتی ایده‌های خود را در مورد احتمال ذهنی در دهه ۱۹۲۰ مستقل از فرانک پی. رمزی توسعه داد. با این حال، طبق مقدمه کتاب "«نظریه احتمال»"، او از ایده‌های هارولد جفریز، آی.جی. گود و بی. کوپمن. او همچنین در مورد ارتباط
آی.جی. گود و بی. کوپمن. او همچنین در مورد ارتباط اقتصاد و احتمال استدلال کرد و فکر کرد که اصول راهنما برای بهینه پارتویی بودن، بیشتر از معیارهای «انصاف» الهام گرفته شده‌اند. دِ فینِتی در طول زندگی خود باورهای اجتماعی و سیاسی متفاوتی داشت: در جوانی از فاشیسم پیروی کرد، سپس به سوسیالیسم مسیحی روی آورد و در نهایت به حزب رادیکال پیوست. دِ فینِتی تنها در دهه ۱۹۵۰ در دنیای آماری آنگلو-آمریکایی شناخته شد، زمانی که ال.جی. ساویج، که مستقلاً ذهن‌گرایی را پذیرفته بود، او را به این عرصه کشاند؛ یکی دیگر از قهرمانان
او را به این عرصه کشاند؛ یکی دیگر از قهرمانان بزرگ، دنیس لیندلی بود. دِ فینِتی در سال ۱۹۸۵ در رم درگذشت. کار و تأثیر. دِ فینِتی بر رویکرد استنتاج پیش‌بینی‌کننده به آمار تأکید کرد؛ او یک آزمایش فکری را در راستای خطوط زیر پیشنهاد داد (که با جزئیات بیشتر در انسجام توضیح داده شده است): "شما" باید قیمت یک وعده را برای پرداخت ۱ دلار در صورت وجود حیات در مریخ تعیین کنید. میلیارد سال پیش، و اگر نبود ۰ دلار، و فردا جواب آشکار خواهد شد. شما می‌دانید که "حریف شما می‌تواند انتخاب کند که چنین قولی را از شما با قیمتی که
انتخاب کند که چنین قولی را از شما با قیمتی که تعیین کرده‌اید بخرد، یا از شما بخواهد که چنین قولی را از حریف خود، همچنان با همان قیمت، بخرید. به عبارت دیگر: شما ضرایب را تعیین می‌کنید، اما حریف شما" تصمیم می‌گیرد که کدام طرف شرط‌بندی مال شما باشد. قیمتی که شما تعیین می‌کنید، «احتمال ذهنی عملیاتی» است که به گزاره‌ای که روی آن شرط می‌بندید، اختصاص می‌دهید. اگر قرار نیست با ضرر قطعی مواجه شوید، این قیمت باید از اصول احتمال پیروی کند، همان‌طور که اگر قیمتی بالاتر از ۱ دلار (یا قیمت منفی) تعیین کنید، با آن مواجه
از ۱ دلار (یا قیمت منفی) تعیین کنید، با آن مواجه خواهید شد. با در نظر گرفتن شرط‌بندی‌ها روی بیش از یک رویداد، دِ فینِتی می‌تواند جمع‌پذیری را توجیه کند. قیمت‌ها یا به‌طور معادل ضرایب، که شما را از طریق یک "کتاب هلندی" در معرض ضرر قطعی قرار نمی‌دهند، "منسجم" نامیده می‌شوند. دِ فینِتی همچنین به خاطر قضیه دِ فینِتی در مورد دنباله‌های تعویض‌پذیر متغیرهای تصادفی شناخته شده است. دِ فینِتی اولین کسی نبود که تعویض‌پذیری را مطالعه کرد، اما این موضوع را بیشتر مورد توجه قرار داد. او در اواخر دهه ۱۹۲۰ شروع به انتشار
قرار داد. او در اواخر دهه ۱۹۲۰ شروع به انتشار آثاری در مورد تعویض‌پذیری کرد، اما مقاله او در سال ۱۹۳۷ با عنوان «La Prévision» (به کتابشناسی مراجعه کنید) مشهورترین بررسی اوست. در سال ۱۹۲۹، دو فینتی مفهوم توزیع‌های احتمال بی‌نهایت بخش‌پذیر را معرفی کرد. او همچنین نمودارهای دِ فینِتی را برای ترسیم نمودار فراوانی ژنوتیپ‌ها معرفی کرد. ترجمه انگلیسی کتاب او در سال ۱۹۷۴ به دلیل احیای علاقه به استنتاج پیش‌بینانه در جهان انگلیسی‌زبان و توجه به ایده تبادل‌پذیری مورد توجه قرار گرفته است. در سال ۱۹۶۱، او به عنوان عضو
توجه قرار گرفته است. در سال ۱۹۶۱، او به عنوان عضو انجمن آمار آمریکا انتخاب شد. جایزه دِ فینِتی که سالانه توسط انجمن اروپایی تصمیم‌گیری اهدا می‌شود، به نام او نامگذاری شده است. دانشکده ریاضیات، آمار و اقتصاد دانشگاه تریسته نیز به نام او نامگذاری شده است. در قرن بیست و یکم، بسط‌های کوانتومی قضیه نمایش دو فینتی در اطلاعات کوانتومی، در مباحثی مانند توزیع کلید کوانتومی و تشخیص درهم‌تنیدگی مفید واقع شده‌اند. کتابشناسی. آثار را ببینید بحث‌ها. کتاب‌های زیر فصلی دربارهٔ دِ فینِتی و ارجاعاتی به منابع بیشتر دارند.
جام قهرمانان کونکاکاف ۲۰۲۶ شصت و یکمین فصل از جام قهرمانان کونکاکاف، مسابقات فوتبال باشگاهی برتر آمریکای شمالی، مرکزی و کارائیب است که توسط کونکاکاف برگزار می‌شود. این مسابقات به صورت تک‌حذفی و در پنج مرحله برگزار می‌شود و ۲۷ تیم بر اساس مسابقات لیگ و جام حذفی ملی و منطقه‌ای خود به این مسابقات راه می‌یابند؛ چهار مرحله اول به صورت رفت و برگشت در ورزشگاه‌های خانگی تیم‌های مربوطه برگزار می‌شود، به همراه یک فینال تک‌مسابقه. قهرمان این مسابقات به جام جهانی باشگاه‌ها ۲۰۲۹ و جام بین قاره‌ای فیفا ۲۰۲۶ راه خواهد
۲۰۲۹ و جام بین قاره‌ای فیفا ۲۰۲۶ راه خواهد یافت. نحوه صلاحیت. بیست و هفت تیم برای این مسابقات واجد شرایط شدند که پنج تیم مستقیماً به مرحله یک‌هشتم نهایی راه یافتند. بیست و دو تیم باقیمانده وارد مرحله اول شدند. علاوه بر مسابقات لیگ ملی در ایالات متحده، مکزیک و کانادا، ۱۲ سهمیه از ۲۷ سهمیه توسط مسابقات بین‌المللی تعیین شدند که شامل جام لیگ‌ها ۲۰۲۵ (۳ سهمیه)، جام کارائیب کونکاکاف ۲۰۲۵ (۳ سهمیه) و جام آمریکای مرکزی کونکاکاف ۲۰۲۵ (۶ سهمیه). دو تیم از لیگ برتر کانادا به طور خودکار به این مسابقات راه یافتند، در
به طور خودکار به این مسابقات راه یافتند، در حالی که مسابقات حذفی جام یو اس اوپن ۲۰۲۵ که فقط در ایالات متحده برگزار می‌شود و معادل آن که فقط در کانادا برگزار می‌شود، یعنی مسابقات قهرمانی کانادا ۲۰۲۵، هر کدام یک سهمیه کسب کردند. قهرمانان سه مسابقات منطقه‌ای، به همراه قهرمان جام ام‌ال‌اس ۲۰۲۵ و قهرمان فصل ۲۵–۲۰۲۴ لیگا ام‌اکس با بیشترین امتیاز، پنج تیمی شدند و به مرحله یک‌هشتم نهایی راه یافتند. توزیع. در مجموع ۲۷ تیم برای این مسابقات واجد شرایط شدند. پنج تیم مستقیما به مرحله یک‌هشتم نهایی راه یافتند. ۲۲ تیم
مستقیما به مرحله یک‌هشتم نهایی راه یافتند. ۲۲ تیم باقی‌مانده وارد مرحله اول شدند. تیم‌ها. "جدول زیر شامل تعداد حضورها، آخرین حضور و بهترین نتایج قبلی از مسابقات جام قهرمانان کونکاکاف است." قرعه‌کشی. قرعه‌کشی این مسابقات در تاریخ ۹ دسامبر ۲۰۲۵ برگزار خواهد شد. تاریخ مسابقات. برنامه مسابقات به شرح زیر است.
ویتوریو آمبروسیو (; – ) ژنرال نیروی زمینی ایتالیا بود، که از ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۳ فرماندهی نیروی زمینی ایتالیا را برعهده داشت و در فاصله فوریه تا نوامبر ۱۹۴۳ به‌عنوان سومین رئیس ستاد دفاع ایتالیا فعالیت می‌کرد. وی در جنگ عثمانی و ایتالیا، جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم حضور داشت. در آخرین مرحله از جنگ جهانی دوم، آمبروسیو از سقوط بنیتو موسولینی و در نهایت انصراف ایتالیا از اتحاد با آلمان حمایت کرد. زندگی‌نامه. آمبروسیو اهل تورین بود. در سال ۱۸۹۶ وارد آکادمی نظامی مودنا شد؛ پس از اتمام تحصیلاتش به عنوان افسر سواره
شد؛ پس از اتمام تحصیلاتش به عنوان افسر سواره نظام منصوب شد. در طول جنگ ایتالیا و ترکیه (۱۹۱۱–۱۹۱۲) به عنوان ستوان یکم در هنگ کاوالگری دی لوکا خدمت کرد. آمبروسیو در طول جنگ جهانی اول به عنوان رئیس ستاد لشکر خدمت کرد. در سال ۱۹۳۵ به عنوان فرمانده سپاه دوازدهم ارتش منصوب شد. تا سال ۱۹۳۹ او به فرماندهی ارتش دوم، واقع در مرز یوگسلاوی، ارتقا یافت. از اقدامات اولیه آمبروسیو در جنگ جهانی دوم می‌توان به رهبری حمله ایتالیا در طول حمله به یوگسلاوی در سال ۱۹۴۱ اشاره کرد. پس از نبردی کوتاه اما سنگین، ارتش دوم تحت
کرد. پس از نبردی کوتاه اما سنگین، ارتش دوم تحت فرماندهی او از شمال حمله کرد و تا ۱۱ آوریل به لیوبلیانا و حومه زادار رسید. در ۱۵ آوریل، آمبروسیو اسپلیت و کوتور را فتح کرد. تا ۱۷ آوریل، آمبروسیو سواحل دالماتیا را کنترل می‌کرد. موسولینی با انتصاب آمبروسیو به عنوان رئیس ستاد ارتش ایتالیا در ژانویه ۱۹۴۲، موفقیت او را پاداش داد. آمبروسیو به عنوان رئیس ستاد ارتش، قصد داشت نیروهای ایتالیایی را از اوکراین و بالکان بازگرداند. در فوریه ۱۹۴۳، او رئیس ستاد کل نیروهای مسلح شد. در ماه مه ۱۹۴۳، پس از شکست ویرانگر در تونس
شد. در ماه مه ۱۹۴۳، پس از شکست ویرانگر در تونس و حمله متفقین به سیسیل، آمبروسیو تلاش کرد تا موسولینی را متقاعد کند که ایتالیا را از جنگ خارج کند و به اتحاد با آلمان پایان دهد. هنگامی که موسولینی نتوانست در مقابل آدولف هیتلر بایستد، آمبروسیو از برکناری او از قدرت حمایت کرد. پس از سقوط موسولینی در ماه ژوئیه، آمبروسیو به عنوان رئیس ستاد در دولت نظامی پیترو بادولیو ادامه داد. در ماه سپتامبر، آمبروسیو به مذاکره برای آتش‌بس با متفقین کمک کرد. مذاکرات بیش از حد انتظار طول کشید و به آلمانی‌ها فرصت داد تا بخش بزرگی
طول کشید و به آلمانی‌ها فرصت داد تا بخش بزرگی از ایتالیا را اشغال کنند. آمبروسیو سرانجام در نوامبر ۱۹۴۳ توسط بادولیو به اصرار متفقین که به او اعتماد نداشتند، به بازرس کل ارتش تنزل مقام یافت. زندگی شخصی. آمبروسیو در سال ۱۹۴۲ با دختر وزیر کشور کرواسی، آنته نیکشیچ، ازدواج کرد.
جووانی مسه (؛ ۱۰ دسامبر ۱۸۸۳ – ) فیلد مارشال نیروی زمینی ایتالیا و سیاستمدار ایتالیایی بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ به‌عنوان چهارمین رئیس ستاد دفاع ایتالیا فعالیت می‌کرد. در جنگ جهانی دوم، او در تونس اسیر شد، اما پس از آتش‌بس سپتامبر ۱۹۴۳، رئیس ستاد ارتش متخاصم ایتالیا شد. بعدها، او نماینده منتخب سنای ایتالیا بود. بسیاری او را بهترین ژنرال ایتالیایی جنگ می‌دانند. وی در جنگ عثمانی و ایتالیا، جنگ جهانی اول، جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی، جنگ جهانی دوم، کارزار بالکان و جنگ یونان و ایتالیا حضور داشت و
کارزار بالکان و جنگ یونان و ایتالیا حضور داشت و برندهٔ جوایزی همچون صلیب شوالیه صلیب آهنین شده است.
مروری بر بیوگرافی میرزای معلم. شیخ محمد علی دماوندی از نامداران شهر دماوند و یکی از چهره‌های تأثیرگذار در دوران حکومت قاجار بود. او در میان مردم قریه مامک‌آباد (نام قدیم روستای احمدآباد دماوند) به اسم ملامحمد علی مامک‌آبادی شناخته می‌شد، ولی در نامه‌نگاری‌های رسمی و مکاتبات دولتی، به نام میرزای معلم یا شیخ محمد علی دماوندی خطاب می‌گردید. عنوان میرزای معلم، در واقع لقبی بود که پدر جناب دماوندی از دوران جوانی اش، به سبب آموزش شاهزادگان قاجاری، به آن شهرت یافته بود. محمد علی دماوندی، فرزند امیر شیخ حسین