payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یا هیدرولیکی به ویژه در معادن زیرزمینی که خطر انفجار وجود دارد (مانند معادن زغال سنگ) مورد استفاده قرار می‌گیرند، زیرا برای کار به برق ولتاژ بالا نیاز ندارند و بخش زیادی از خطر انفجار ناشی از جرقه را از بین می‌برند. اثر بر سلامتی. صدای ضربات چکش، همراه با خروج هوای انفجاری، چکش‌های بادی را به طرز خطرناکی پرصدا می‌کند و بیش از ۱۲۰ دسی‌بل فشار صدا در نزدیکی گوش‌های اپراتور منتشر می‌کند. اپراتور باید از گوش‌گیرها و محافظ‌های صدا استفاده کند تا از نوعی کم‌شنوایی که وزوز گوش علامت اصلی آن است، جلوگیری شود.
که وزوز گوش علامت اصلی آن است، جلوگیری شود. اگرچه برخی از چکش‌های بادی اکنون دارای صدا خفه‌کن در اطراف لولهٔ ابزار هستند، اما صدای بلند خروج هوا، ضربات خود چکش و صدای موتور کمپرسور خفه نمی‌شود. استفاده از این وسیله با سندرم رینود مرتبط دانسته شده است؛ به‌طور خاص، قرار گرفتن طولانی مدت در معرض ارتعاش شدید ناشی از این ابزار می‌تواند منجر به شکل ثانویه‌ای از این سندرم شود که به عنوان ارتعاش انگشت سفید شناخته می‌شود. استفاده از نوار چسب ورزشی در جلوگیری از انگشت سفید خیلی مؤثر نیست، اما به نظر می‌رسد به کاهش
سفید خیلی مؤثر نیست، اما به نظر می‌رسد به کاهش برخی از ناراحتی‌های آن کمک می‌کند. استفاده از مته پنوماتیک همچنین می‌تواند منجر به مستعد شدن برای ابتلا به سندرم تونل کارپال شود. برخی از تولیدکنندگان ابزارهای الکتروپنوماتیکی اکنون سیستم‌های کاهش ارتعاش را برای کاهش ارتعاش احساس شده توسط اپراتور ارائه می‌دهند. به عنوان مثال، هیلتی یک مدل چکش بادی تولید می‌کند که تقریباً همان انرژی ضربه یک چکش پنوماتیک ۶۰ پوندی (۲۷ کیلوگرم) را دارد، اما لرزشی که توسط اپراتور احساس می‌شود به‌طور قابل توجهی کمتر است (۷ متر بر
احساس می‌شود به‌طور قابل توجهی کمتر است (۷ متر بر مربع ثانیه). تولیدکنندگان دیگری مانند ماکیتا، دیوالت و بوش نیز ابزارهای برقی با قابلیت کاهش ارتعاش ارائه می‌دهند. علاوه بر این، استفاده از چکش برقی برای شکستن روسازی بتنی ممکن است اپراتور را در معرض گرد و غبار خطرناک حاوی سیلیس کریستالی قابل استنشاق قرار دهد که ممکن است باعث سیلیکوزیس شود. اپراتور و افرادی که در مجاورت عملیات چکش برقی هستند باید از تجهیزات حفاظت فردی، از جمله ماسک تنفسی مورد تأیید OSHA (ایالات متحده) استفاده کنند.
پردیس سینمایی روتانو یک پردیس سینمایی در شهر تهران، ایران است. این پردیس سینمایی که در منطقه تهران‌پارس قرار دارد، در اردیبهشت ۱۴۰۴ با دو سالن سینما با ظرفیت ۲۲۰ صندلی افتتاح شده است.
اف‌ای‌آرتی شعار خاندان سلطنتی ساووی و پادشاهی ایتالیا است. این شعار را دوک ویتوریو آمادئو دوم (۱۶۶۶–۱۷۳۲) ایجاد کرد. این نشان برای اولین بار بر روی نشان عالی‌ترین مقام بشارت یا "Ordine Supremo della Santissima Annunziata"، به عنوان اولین مقام دودمانی پادشاهی، ظاهر شد. معنای این حروف به‌طور دقیق مشخص نیست و بحث و جدل‌های فراوانی در مورد آن شکل گرفته و تفسیرهای متعددی برای آن ارائه شده است. اعتقاد بر این است که این شعار مخفف عبارت زیر است:
'ژاندویوتو' (; ) نوعی شکلات است که خاستگاه آن منطقه پیمونت در ایتالیا است. "ژاندویوتو" به شکل شمش است و به صورت جداگانه در یک پوشش فویل (معمولاً) طلایی یا نقره‌ای رنگ پیچیده می‌شود. آنها از محصولات ویژه تورین هستند و نام خود را از "ژاندویا"، ترکیبی از شکلات و فندق که برای "ژاندویوتو" و سایر شیرینی‌ها، از جمله نوتلا استفاده می‌شود، گرفته‌اند. این ترکیب خود به نام ژاندویا، ماسکی در کمدیا دلارته، نوعی تئاتر ایتالیایی که نمایانگر پیمونته است، نامگذاری شده است. کلاه سه گوش ژاندویا الهام‌بخش شکل «ژاندویوتو» بوده
سه گوش ژاندویا الهام‌بخش شکل «ژاندویوتو» بوده است. «ژاندویوتی» از خمیری از شکر، کاکائو و فندق «توندا جنتیله دله» لانگه تولید می‌شود. «تولد» رسمی «ژاندویوتی» در سال ۱۸۵۲ در تورین، توسط پیر پل کافرل و میشل پروشه بود، اولین کسانی که فندق را قبل از اضافه کردن به مخلوط کاکائو و شکر، به صورت خمیر درآوردند. مخلوط کردن فندق با شکلات‌های «استاندارد» در مقیاس صنعتی و در پاسخ به محاصره بریتانیا علیه فرانسه ناپلئونی و متحدانش در اوایل قرن نوزدهم آغاز شد، که دسترسی ایتالیا به کاکائوی آمریکای جنوبی را تا حد زیادی محدود
به کاکائوی آمریکای جنوبی را تا حد زیادی محدود کرد. با قیمت بالای کاکائوی خام، شکلات‌سازان تورین شروع به ترکیب تکه‌های فندق بو داده، که به صورت محلی کشت می‌شدند و به راحتی در پیمونت در دسترس بودند، کردند تا محصول نهایی را مقرون به صرفه‌تر کنند.
نچیو ، (pl. : "necci") که به آن niccio , ciaccio یا cian هم گفته می‌شود، نوعی شیرینی گالته با پایه آرد شاه بلوط است که معمولاً در برخی مناطق کوهستانی توسکانی و امیلیا در ایتالیا و جزیره کورسیکا در فرانسه تهیه می‌شود. امروزه مردم معمولاً "نچیو را" به عنوان یک دسر در نظر می‌گیرند، اما دهقانان زمانی آن را با غذاهای خوش طعم می‌خوردند. دولت ایتالیا "نچیو را" به عنوان محصول کشاورزی سنتی توسکانی (PAT) اعلام کرده است. توزیع. "نچیو" مخصوص پِشا و کوه‌های پیستویا، لوچِسیا، وِرسیلیا، گارفانانا، فریگنانو و دره رنو
لوچِسیا، وِرسیلیا، گارفانانا، فریگنانو و دره رنو بالایی است. همچنین در جزیره کورسیکای فرانسه نیز تهیه می‌شود. فرقه‌ها. در گارفانانا (منطقه‌ای در توسکانی) "نچیو" به مغز شاه بلوط و مشتقات آن گفته می‌شود. نام‌های دیگری که برای "نچیو" استفاده می‌شوند عبارتند از: "ciaccio" (در Versilia, Garfagnana بالا و Frignano), "cian" (در لونجیانا ")"، "caccìn" (در استان لا اسپتزیا)، "panèlla" (سستری لوانته و اطراف)، "castagnaccio" یا "patolla" (دارای دوغ منسجم‌تر). آماده‌سازی. خمیر نچیو با آرد شاه بلوط، آب و کمی نمک درست
خمیر نچیو با آرد شاه بلوط، آب و کمی نمک درست می‌شود. در منطقه پیستویا، آرد شاه بلوط را در ظروف مخصوص چوب شاه‌بلوط به نام‌های "بیگونس" یا "بوگنی" یا در جعبه‌های چوبی به نام "آرکونی" نگهداری می‌کنند که از آنها دانه‌های آرد گرفته شده و از الک عبور داده می‌شوند و سپس با دست خرد می‌شوند. پخت و پز نچیو سخت است و به تخصص قابل توجهی هم نیاز دارد. همچنین به دیسک‌های مخصوصی به نام "تستی"، ساخته شده از ماسه سنگ خاموش شده که از قبل روی آتش شومینه گرم می‌شوند، یا دیسک‌های آهنی با دسته‌های بلند به نام "فری" یا "فورم" که
آهنی با دسته‌های بلند به نام "فری" یا "فورم" که باید روی سطح اجاق چوبی قرار گیرند، نیاز دارد. امروزه "تستی‌ها" بیشتر در سمت بولونیایی آپنین استفاده می‌شوند، در حالی که در کوه‌های پیستویا پرکاربردترین ابزارها "فری" هستند. پخت و پز با "تستی" پیچیده است. برگ‌های شاه بلوط در تابستان، در طول ماه رو به زوال، برداشت می‌شوند و در آب ولرم خیس می‌خورند. این "برگ‌ها" باعث می‌شوند نچیوها به "تستو" نچسبد و عطر و طعم آن منتقل نشود. پس از گرم شدن "تستی‌ها" در شومینه، سه تا چهار برگ روی یک "تستو" قرار داده می‌شوند، سپس یک
چهار برگ روی یک "تستو" قرار داده می‌شوند، سپس یک ملاقه خمیر روی آنها قرار می‌گیرد، سپس سه تا چهار برگ دیگر و "یک تستوی" داغ دیگر و به همین ترتیب ادامه می‌یابد تا یک توده (به نام " "کاستلینا" ") تشکیل شود. بشقاب ستی "را" ابزار نگهدارنده آهنی نگه می‌دارد و آن را تثبیت می‌کند. معمولاً یکی از ردیف‌های بیشتر "تستی" را به تعداد ۱۰ تا ۲۰ "نچیو" در هر ردیف، با کاهش قطر از پایین به بالا، روی هم می‌گذارند. پس از دو تا سه دقیقه، "نچیوها" آماده هستند و توده برچیده می‌شود. نچیوی شکم پر. بعد از پخت، "نچیو" معمولاً با
نچیوی شکم پر. بعد از پخت، "نچیو" معمولاً با پنیر ریکوتا (که گاهی با چیپس شکلات تلخ و/یا میوه‌های آب‌نباتی غنی می‌شود) پر می‌شوند و لوله می‌شوند تا به شکل کانولی درآیند. "نچیو را" می‌توان به این روش‌ها مصرف کرد:
توافق قاهره یا پیمان قاهره، توافقی بود که در ۲ نوامبر ۱۹۶۹ طی مذاکرات بین یاسر عرفات و فرمانده ارتش لبنان، ژنرال امیل بوستانی، حاصل شد. جمال عبدالناصر، رئیس‌جمهور مصر، به میانجیگری در این توافق کمک کرد. شرایط. اگرچه متن این توافق هرگز منتشر نشد، اما نسخه‌ای غیررسمی از آن در روزنامه لبنانی "النهار" در ۲۰ آوریل ۱۹۷۰ منتشر شد. طبق این توافق، حضور و فعالیت‌های چریک‌های فلسطینی در جنوب شرقی لبنان توسط مقامات لبنانی تحمل و تنظیم می‌شد. بر اساس این توافق، ۱۶ اردوگاه آنروا در لبنان، که محل سکونت ۳۰۰۰۰۰ پناهنده
آنروا در لبنان، که محل سکونت ۳۰۰۰۰۰ پناهنده فلسطینی بود، از حوزه قضایی اداره دوم ارتش لبنان خارج و تحت نظارت فرماندهی مبارزه مسلحانه فلسطین قرار گرفت. اگرچه این اردوگاه‌ها تحت حاکمیت لبنان باقی ماندند، اما این بدان معنا بود که پس از سال ۱۹۶۹، آنها به یک پایگاه مردمی کلیدی برای جنبش چریکی تبدیل شدند. این توافق همچنین حق فلسطینی‌های لبنان را برای شرکت در مبارزه مسلحانه تثبیت کرد. به فلسطینی‌ها کنترل قانونی بر اردوگاه‌های پناهندگان در لبنان و حق حمله به اسرائیل از جنوب لبنان اعطا شد. در حالی که این اساساً فقط
از جنوب لبنان اعطا شد. در حالی که این اساساً فقط رسمیت بخشیدن به وضعیت موجود بود، به حضور چریک‌های فلسطینی در جنوب، اقتدار و آزادی بلامنازع اعطا کرد. این ترکیب، که با توجیه اخلاقی انقلاب، سلاح و مردانگی تقویت می‌شد، نگرشی را در میان شبه‌نظامیان پرورش داد که باعث شد آنها به سختی وجود دهقانان فروتن را که در زمینی که اکنون میدان نبرد چریک‌ها بود، کار می‌کردند، بپذیرند. چریک‌ها به سرعت کنترل منطقه مرزی را به دست گرفتند. سازمان آزادی‌بخش فلسطین بعداً عملاً دولتی در لبنان تأسیس کرد. جنگ داخلی لبنان. دخالت
دولتی در لبنان تأسیس کرد. جنگ داخلی لبنان. دخالت فلسطینی‌ها در لبنان در اوایل دهه ۱۹۷۰، به ویژه پس از سپتامبر سیاه در اردن، افزایش یافت. در نهایت، ارتش لبنان در محدود کردن حوزه‌های فعالیت سازمان آزادی‌بخش فلسطین ناتوان شد. در آوریل ۱۹۷۵، جنگ داخلی لبنان بین سازمان آزادی‌بخش فلسطین و مسیحیان در لبنان آغاز شد. چند ماه بعد، جنبش ملی چپ‌گرای لبنان به نفع سازمان آزادی‌بخش فلسطین وارد این درگیری شد. پس از موفقیت‌های نظامی این اتحاد، سلیمان فرنجیه، رئیس‌جمهور راست‌گرای مارونی، از سوریه خواست تا مداخله کند. سپس
مارونی، از سوریه خواست تا مداخله کند. سپس سازمان آزادیبخش فلسطین به جنوب عقب‌نشینی کرد اما به عملیات چریکی در مرز لبنان و اسرائیل ادامه داد که منجر به حمله اسرائیل در مارس ۱۹۷۸ شد. ابطال. در ژوئن ۱۹۸۷، امین جمیل، رئیس‌جمهور لبنان، قانونی را برای لغو توافق قاهره با سازمان آزادی‌بخش فلسطین امضا کرد. این قانون ابتدا توسط حسین الحسینی، رئیس مجلس، تهیه و در ۲۱ مه ۱۹۸۷ توسط مجلس نمایندگان لبنان تصویب شد و توسط نخست‌وزیر سلیم الحص امضا شد.
تصرف هرات به تصرف چندین ماهه هرات، پایتخت امپراتوری تیموری، به دست قراقویونلوها، از ژوئن تا دسامبر ۱۴۵۸ اشاره دارد. پیشینه. گسترش قلمرو قره‌قویونلوها به ایران مرکزی با مرگ شاهرخ تیموری در سال ۱۴۴۷ آغاز شد. امپراتوری تیموری درگیر عدم قطعیت و کشمکش‌های جانشینی بود، و جهانشاه، سلطان قراقویونلو موفق شد شهرهای سلطانیه، همدان و قزوین را تصرف کند. مرگ سلطان محمد، والی تیموری ایران و فارس در سال‌های ۱۴۵۱/۵۲، کنترل تیموریان را بیش از پیش تضعیف کرد و به جهانشاه اجازه داد تا قم، اصفهان، ابرقو و شیراز را از اوت ۱۴۵۲ و
داد تا قم، اصفهان، ابرقو و شیراز را از اوت ۱۴۵۲ و یزد را در سال ۱۴۵۳ اشغال و ضمیمه خود کند. در این لشکرکشی‌ها پسر جهانشاه پیربداق او را همراهی می‌کرد و به عنوان والی جدید مناطق اطراف شیراز و اصفهان منصوب شد. اشغال هرات. با مرگ ابوالقاسم بابر میرزا، فرماندار تیموری ایران مرکزی، در سال ۱۴۵۷ در مشهد، حکومت تیموریان در خراسان فروپاشید. نیروهای قراقویونلو به سمت هرات، پایتخت خراسان، پیشروی کردند و شاهزاده تیموری، علاءالدوله بن بایسنغر مجبور به عقب‌نشینی با نیروهایش شد، چون نیروهای قراقویونلو بسیار قوی‌تر بودند.
شد، چون نیروهای قراقویونلو بسیار قوی‌تر بودند. جهانشاه در ۲۸ ژوئن ۱۴۵۸ وارد شهر هرات شد. پیربداق چند ماه بعد، در ۲۷ اکتبر ۱۴۵۸، در هرات به پدرش پیوست در همین حال، امپراتور تیموری ابوسعید (حکومت: ۱۴۵۲–۱۴۶۹) به تقویت نیروهای خود برای بازپس‌گیری پایتخت پرداخت. موقعیت جهانشاه با انتشار خبر فرار پسر سرکشش حسین علی از زندان ماکو و تشکیل ارتش، تضعیف شد. سپس جهانشاه با ابوسعید مذاکره کرد و پیمان صلح امضا کرد. به این ترتیب کل استان خراسان دوباره به کنترل تیموریان تحت فرمان ابوسعید بازگشت. ابوسعید در ۲۲ دسامبر ۱۴۵۸
فرمان ابوسعید بازگشت. ابوسعید در ۲۲ دسامبر ۱۴۵۸ دوباره وارد شهر هرات شد. ابوسعید با حذف رقبای تیموری، به ویژه پسران و نوادگان بایسنغر ، کنترل خود را بیش از پیش تقویت کرد. سلطان حسین متحد ابوسعید هم که در خوارزم مستقر بود، به بازپس‌گیری برخی از سرزمین‌ها از قراقویونلوها ادامه داد و گرگانرا تصرف کرد. تأثیرات هنری. پسر جهانشاه، پیربداق، به عنوان والی قراقویونلو در فارس و بغداد، در تولید نسخه‌های خطی نفیس بسیار فعال بود. همراهی پیربداق با پدرش در طول اشغال چند ماهه هرات تیموری در سال ۱۴۵۸، ممکن است به او فرصتی
هرات تیموری در سال ۱۴۵۸، ممکن است به او فرصتی داده باشد تا با «هنر کتابت» تیموری و هنرمندان دربار تیموری آشنا شود. به عنوان مثال، طبق اسناد، پیربداق یک "پنج‌گنج تیموری از نظامی" (ح. ۷۶۲) را از هرات آورده است که بعدها توسط آق‌قویونلوها در شیراز و تبریز گسترش یافت. در زمان پیربداق، نوآوری‌های متعددی در خوشنویسی "نستعلیق" انجام شد و نسخه‌های خطی با ظرافت مطابق با قراردادهای تصویری خراسان مصور شدند. معماری قره‌قویونلوها اغلب تزئینات غنی دارد، اما به ویژه طرح‌های کاشی‌کاری مسجد کبود تبریز که در سال ۱۴۶۵ تکمیل
کاشی‌کاری مسجد کبود تبریز که در سال ۱۴۶۵ تکمیل شد، نوآورانه هستند. این طرح‌ها ممکن است تحت تأثیر معمارانی از پایتخت تیموریان، هرات، که پس از تصرف شهر در سال ۱۴۵۸ به تبریز نقل مکان کرده بودند، ساخته شده باشند.
حافظ کارتیه ("Cartier Hafiz)" نسخه‌ای قرن شانزدهمی از "دیوان حافظ" اثر حافظ، است که به نام صاحب قبلی آن، جواهرساز پاریسی، لویی کارتیه (۱۸۷۵–۱۹۴۲)، نامگذاری شده است. این نسخه قطعه‌ای متوسط (با ابعاد ۲۹×۱۸٫۲ سانتی‌متر) است اما جلدی مجلل، با پوشش لاکی، ۱۷۶ برگ و پنج نقاشی، از جمله نقاشی که در طول جنگ جهانی دوم برداشته و گم شد. در دوران مدرن، این نسخه خطی توسط استوارت کری ولچ پراکنده شد و برگ‌های آن اکنون بین موزه‌ها و مجموعه‌های مختلف پخش شده‌اند. حافظ کارتیه را همان‌طور که از کیفیت آن پیداست، مجموعه‌ای درباری
همان‌طور که از کیفیت آن پیداست، مجموعه‌ای درباری تهیه کرده است و دو هنرمند مختلف روی مینیاتورهای آن کار کرده‌اند: شیخ‌زاده در هرات و سلطان محمد در تبریز. خوشنویسی ممکن است کار سلطان محمد نور باشد. در اواخر دهه ۱۵۲۰، شیخ‌زاده دو مینیاتور را خلق کرد: "خطبه در مسجد"، که آن را با یک گرافیتی کوچک امضا کرد، و صحنه چوگان که اکنون گم شده است. حامی شیخ‌زاده، حاکم هرات، حسین خان شاملو، احتمالاً در این دو مینیاتور به صورت مردی بالغ با سبیل پر به تصویر کشیده شده است. سه مینیاتور دیگر را، احتمالاً حدود سال ۱۵۳۱، هنرمند
مینیاتور دیگر را، احتمالاً حدود سال ۱۵۳۱، هنرمند دربار سلطان محمد (سلطان محمد) اضافه کرده است: او "جشن عید" و "تمثیل مستی" را امضا کرده و همچنین احتمالاً "تابلوی پیک‌نیک عاشقان را" که به همان سبک است، نقاشی کرده است. جشن عید. "جشن عید" شامل دو بیت از "غزلی" از حافظ است که نقاش بر بالای کاخ کتیبه کرده است: این بیت را در ابتدا حافظ در حدود سال ۱۳۷۶ میلادی، برای حاکم خود، شاه شجاع، پادشاه مظفری، سرود. حاکمی که در مرکز نقاشی قرن شانزدهم بر تخت نشسته است، قطعاً شاه طهماسب صفوی است. سلطان محمد بر تخت، در پای
شاه طهماسب صفوی است. سلطان محمد بر تخت، در پای حاکم خود، امضای خود را اضافه کرده است: «عمل ("عمل") "سلطان" محمد عراقی». صفت‌های مختلفی برای پادشاه، "امضا" را احاطه کرده‌اند: فتح، "نصرت"، "دولت"، پیروزی و "عمر". کتیبه سردر «سام میرزا». ظاهراً بعدها، این نسخه خطی به تملک برادر طهماسب ، سام میرزا، درآمد. سام میرزا نام خود را بر سر در ورودی اضافه کرد. متن اضافه شده «الهادی ابوالمظفر سام میرزا» («راهنما، پدر پیروز، سام میرزا») است. «راهنما» معمولاً عنوانی بود که به خود شاه اسماعیل یا طهماسب اختصاص داشت و عنوان
به خود شاه اسماعیل یا طهماسب اختصاص داشت و عنوان «ابوالمظفر» هم به طهماسب متعلق بود (سام میرزا در لقب خود از «ابوالنصر» استفاده می‌کرد). به گفته سوداوار، خط این جمله بالای درگاه به شکلی واضح از خط کتیبه بالای کاخ پایین‌تر است، با عجله نوشته شده و فاقد خطوط سیاه ظریف است. همچنین به درستی در مرکز قرار نگرفته و حتی از بیرون مینیاتور شروع می‌شود، زیرا دو حرف اول ("ال") در حاشیه نوشته شده‌اند. این خط را سلطان محمد ننوشته و بعدها اضافه شده است. بنابراین، کتیبه اصلی باید متعلق به شاه طهماسب بوده و بعداً اصلاح شده
باید متعلق به شاه طهماسب بوده و بعداً اصلاح شده باشد. همچنین، سایر عناصر موجود در نقاشی (پیکرنگاری و ابیات) روشن می‌کنند که موضوع نقاشی پادشاه است، در حالی که سام میرزا تنها والی جوانی در هرات با چهارده سال سن بود که در زمان ساخت مینیاتورها تحت سرپرستی حسین خان شاملو بود. تنها بعداً در سال ۱۵۳۴، حسین خان شاملو در دوران عثمانی‌ها سعی کرد شاه طهماسب را سرنگون کند و سام میرزا را جایگزین او کند. این کتیبه ممکن است نشان دهنده تلاشی برای غصب نمادین باشد، سام میرزا تلاش می‌کند خود را در جایگاه سلطنتی برادرش شاه
تلاش می‌کند خود را در جایگاه سلطنتی برادرش شاه تهماسب قرار دهد و هر دو عنوان شاه اسماعیل و شاه تهماسب را برای خود ادعا کند. پژوهشگران پیشین، مانند گری (۱۹۶۱) یا استوارت گری ولچ (۱۹۷۶) این نقاشی را به عنوان تصویری از سام میرزا و دربارش می‌دانستند و اعتبار کتیبه بالای درگاه را زیر سؤال نبرده بودند. تمثیل مستی. تمثیل مستی که همچنین با نام "«مستی دنیوی و اخروی»" شناخته می‌شود، اثری از سلطان محمد است و امضای او بر بالای درگاه مینیاتور دیده می‌شود. این اثر در تبریز در سال‌های ۱۵۳۱–۱۵۳۳ خلق شده است. این نقاشی،
در سال‌های ۱۵۳۱–۱۵۳۳ خلق شده است. این نقاشی، نوشیدن شراب در یک میخانه را با آواز و رقص فراوان نشان می‌دهد. حتی فرشتگان نیز بر روی سقف عمارت در حال نوشیدن و عیش و نوش هستند و بُعدی متافیزیکی به حالت مستی، شبیه به روشن‌بینی، می‌دهند. به گفته سوچک (۱۹۹۰) «این نقاشی، مضمون مهمی را در شعر حافظ به تصویر می‌کشد و بین نوشیدن شراب و منبع الهام خلاقانه در پشت سرودن شعر، تشابه ایجاد می‌کند.» خود حافظ قرن چهاردهم در پنجره بالای کوزه‌ها، در حالتی مست و آشکار، تجسم یافته است. این نقاشی در زمانی ایجاد شده است که سام
است. این نقاشی در زمانی ایجاد شده است که سام میرزا پس از فرار از هرات، که مورد هجوم ازبک‌های خانات بخارا قرار گرفته بود، در دربار برادرش شاه طهماسب در تبریز پناهنده شده بود. سبک سلطان محمد ترکیبی از سبک‌های ترکمنی و تیموری است که از پالت سبک نقاشی سلطنتی ترکمن در اواخر قرن پانزدهم تبریز الهام گرفته است. ساختار آن هم از هنر تیموری هرات سرچشمه می‌گیرد. نقاشی‌های سلطان محمد همچنین حس شوخ‌طبعی را منتقل می‌کنند که در بیان شخصیت‌های اصلی او قابل درک است.
پنج ورزشکار از کشور آرژانتین از ۱۳ تا ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵ در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ در توکیو ، ژاپن ، به رقابت پرداختند. نتایج. آرژانتین ۵ ورزشکار را به مسابقات قهرمانی اعزام کرد: ۲ زن و ۳ مرد
برتز یک خط تولید عروسک مد و همچنین فرنچایز رسانه‌ای آمریکایی می‌باشد که توسط کارتر برایانت، کارمند پیشین متل، برای ام‌جی‌ای انترتینمنت ساخته شده و نخستین بار در سال ۲۰۰۱ معرفی گردید. برتز در اوایل دههٔ ۲۰۰۰ محبوبیت گسترده‌ای به دست آورد. چهار عروسک اصلی ۱۰ اینچی (۲۵ سانتی‌متری) در ۲۱ مهٔ سال ۲۰۰۱ عرضه شدند: یاسمین (لاتین‌تبار)، کلوئی (سفیدپوست)، جید (آسیایی شرقی) و ساشا (آمریکایی آفریقایی‌تبار) — و در سال ۲۰۰۲ نیز مگان (اسکاتلندی مو قرمز) به‌عنوان پنجمین عضو به گروه افزوده شد. این عروسک‌ها با چشمان بادامی،
به گروه افزوده شد. این عروسک‌ها با چشمان بادامی، سایهٔ چشم و لب‌های براق و درشت شناخته می‌شدند. موفقیت برتز با گسترش آن به اسپین‌آف‌هایی از جمله برتز کیدز، برتز بویز، برتز بیبیز و برتزیلاز ادامه یافت. این برند همچنین به یک فرنچایز رسانه‌ای تبدیل شد که شامل آلبوم‌های موسیقی، یک مجموعهٔ تلویزیونی اقتباسی، یک مجموعه اینترنتی، یک فیلم لایو اکشن و چندین بازی ویدئویی می‌شد. فروش جهانی این فرنچایز در سال ۲۰۰۵ به ۲ میلیارد دلار رسید و تا سال بعد حدود ۴۰ درصد از بازار عروسک‌های مد را در اختیار داشت. خط تولید
از بازار عروسک‌های مد را در اختیار داشت. خط تولید عروسک‌های برتز در چندین زمینه موجب جنجال شده‌است؛ از تناسبات اغراق‌شدهٔ بدن عروسک‌ها گرفته تا پوشش‌های مدگرایانه که به‌شدت بر پایهٔ ترندهای پاپ طراحی شده‌اند. از زمان آغاز برند در سال ۲۰۰۱، شرکت ام‌جی‌ای انترتینمنت به‌عنوان توزیع‌کنندهٔ فرنچایز، وارد یک دعوای حقوقی طولانی‌مدت با رقیب خود، متل، بر سر مالکیت طراحی عروسک‌ها شد؛ این پرونده در سال ۲۰۱۱ با پیروزی ام‌جی‌ای پایان یافت. با این حال، دعاوی مرتبط همچنان ادامه دارد، از جمله شکایت ام‌جی‌ای که مدعی است
ادامه دارد، از جمله شکایت ام‌جی‌ای که مدعی است متل اسرار تجاری آن را به سرقت برده‌است. ام‌جی‌ای از زمان آغاز دعاوی حقوقی، چندین بار برند برت را متوقف و بازسازی کرده‌است. نخستین مورد در سال ۲۰۱۰ و پس از اولین شکایت متل رخ داد، اما همان سال به مناسبت دهمین سالگرد برند دوباره به بازار بازگشت. در سال ۲۰۱۳، برتز با بدن‌های کشیده‌تر، نشان‌واره و برندینگ تازه عرضه شد و تا سال ۲۰۱۴ ادامه یافت؛ این اقدام به‌منظور بازگرداندن برند به ریشه‌هایش صورت گرفته بود. در نتیجه، هیچ‌یک از محصولات خط تولید سال ۲۰۱۴ در آمریکای
هیچ‌یک از محصولات خط تولید سال ۲۰۱۴ در آمریکای شمالی عرضه نشدند.
ورزشکاران پرتعداد کشور استرالیا از تاریخ ۱۳ تا ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵ در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ در توکیو ، ژاپن ، به رقابت پرداختند. مدال‌آوران. استرالیا با ۸۸ ورزشکار پا به این مسابقات قهرمانی گذاشت.
مارکو آمابیلی یک پروفسور ایتالیایی-کانادایی اهل سان بندتو دل ترونتو ایتالیا است. وی هم اکنون پروفسور دانشکده مهندسی در دانشگاه وست لیک در هانگژو چین است. او همچنین استاد ممتاز بازنشسته جیمز مک‌گیل در دانشکده مهندسی مکانیک دانشگاه مک گیل در کانادا، ایالت کبک، مونترال است. زندگی و دانشگاه. ممارکو آمابیلی در سن بندتو دل ترونتو، ایتالیا متولد شد. او در دانشگاه آنکونا (که اکنون به دانشگاه پلی‌تکنیک مارکه تغییر نام داده است) تحصیل کرد و در آنجا مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته مهندسی مکانیک دریافت کرد. او دکترای
را در رشته مهندسی مکانیک دریافت کرد. او دکترای خود را در رشته مهندسی مکانیک از دانشگاه بولونیا دریافت کرد. آمابیلی به خاطر تحقیقات گسترده‌اش در مورد ارتعاشات غیرخطی و پایداری دینامیکی ورق و پوسته، موضوعی که در آن مشارکت‌های نوآورانه بسیاری داشته است، معروف است. او همچنین در مطالعه ارتعاشات غیرخطی و بیومکانیک (مهندسی پزشکی) آئورت انسان و پیوندهای پیشرفته آئورت، سازه‌های کامپوزیتی، سیستم های میکرو الکترومکانیکی و کنترل فعال ارتعاشات بسیار فعال است. پروفسور آمابیلی به عنوان سردبیر "مجله بین‌المللی مکانیک
آمابیلی به عنوان سردبیر "مجله بین‌المللی مکانیک غیرخطی" (الزویر) فعالیت می‌کند و سردبیر مشترک "مجله بین‌المللی دینامیک سیستم‌های مکانیکی" (وایلی) است. او همچنین سردبیر وابسته "مجله سیالات و سازه‌ها" و "ارتباطات تحقیقاتی مکانیک" ، هر دو از الزویر است. او به عنوان سردبیر وابسته در "Applied Mechanics Reviews" ، ASME ، و "Journal of Vibration and Acoustics" ، ASME خدمت کرده است. او عضو هیئت تحریریه چندین مجله، از جمله "Journal of Sound and Vibration" ، Elsevier است. او در سال‌های 2023-2024 رئیس کمیته اجرایی
است. او در سال‌های 2023-2024 رئیس کمیته اجرایی بخش مکانیک کاربردی انجمن مهندسان مکانیک آمریکا ( ASME ) و رئیس کمیته فنی "دینامیک و کنترل سیستم‌ها و سازه‌های" ASME بود. مارکو آمابیلی عضو منتخب انجمن سلطنتی علوم کانادا و عضو بین‌المللی آکادمی ملی مهندسی (NAE) ایالات متحده آمریکا است. او همچنین عضو آکادمی مهندسی کانادا و موسسه مهندسی کانادا است. او در سال ۲۰۱۸ به عنوان عضو آکادمی علوم و هنر اروپا و در سال ۲۰۲۰ به عنوان عضو خارجی آکادمی اروپا انتخاب شد. او از سال ۲۰۱۹ تا پایان ۲۰۲۳ به عنوان رئیس کمیته ملی
از سال ۲۰۱۹ تا پایان ۲۰۲۳ به عنوان رئیس کمیته ملی کانادا برای IUTAM (اتحادیه بین‌المللی مکانیک نظری و کاربردی) خدمت کرد.
«ایل جورنالینو دلا دومنیکا» «نمونه اولیه نشریه مدرن کودکان در ایتالیا» بود. این مجله که نشریه‌ای با کیفیت بالا بود، بین سال‌های ۱۹۰۶ تا ۱۹۲۷ منتشر می‌شد. تاریخچه و مشخصات. "روزنامه ایل جورنالینو دلا دومنیکا" که در سال ۱۹۰۶ در فلورانس توسط «وامبا»، نام مستعار روزنامه‌نگار لوئیجی برتلی (۱۸۵۸–۱۹۲۰)، تأسیس شد، سبکی آوانگارد و لحنی میهن‌پرستانه و طرفدار الحاق به کشورهای دیگر را اتخاذ کرد. انتشار آن در ابتدا هفتگی بود و قیمت روی جلد آن ۲۵ سنت بود که آن را به‌طور قابل توجهی گران‌تر از رقیب خود، "کوریره دی پیکولی،"
توجهی گران‌تر از رقیب خود، "کوریره دی پیکولی،" که دو سال بعد منتشر شد، می‌کرد. "«ایل جورنالینو دلا دومنیکا»" کودکان طبقه متوسط شهری را هدف قرار می‌داد. هدف آن آموزش نوشتن یا خواندن به آنها نبود، بلکه شناخت خیالات و آرزوهای آنها از طریق داستان، شعر و مقاله بود. مشارکت‌کنندگان شامل بسیاری از برجسته‌ترین نویسندگان ایتالیایی آن دوره و همچنین نمایندگان برجسته هنرهای گرافیکی بودند. نامه‌ها و سایر مطالب خوانندگان جوان نیز مورد توجه قرار گرفت؛ از جمله کسانی که پاسخ دادند می‌توان به دختران ایتالو اسوو و بنیتو
پاسخ دادند می‌توان به دختران ایتالو اسوو و بنیتو موسولینی اشاره کرد. انتشار این مجله در سال ۱۹۲۷ متوقف شد.
«ایتالیانو» یک مجله ادبی و هنری هفتگی بود که بین سال‌های ۱۹۲۶ تا ۱۹۴۲ در ایتالیا منتشر می‌شد. عنوان کامل آن "«ایتالیایی: مجله هفتگی مردم فاشیست" بود. این مجله یکی از مجلاتی است که توسط روزنامه‌نگار مشهور ایتالیایی ، لئو لونگانزی، تأسیس و سردبیری شد. عنوان فرعی آن "«انتشارات انقلاب فاشیستی»" بود، و شعار آن «موسولینی همیشه حق دارد» بود که توسط رژیم فاشیستی نیز اتخاذ و به کار گرفته شد. تاریخچه و مشخصات. "روزنامه ایتالیایی (ایتالیانو)" در سال ۱۹۲۶ توسط لئو لونگانزی در بولونیا تأسیس شد. اولین شماره آن در ۱۴
در بولونیا تأسیس شد. اولین شماره آن در ۱۴ ژانویه همان سال منتشر شد. در دوره اولیه، به صورت دو هفته یکبار منتشر می‌شد و هشت شماره اول آن به شدت به نوشته‌های سیاسی می‌پرداخت. از سال ۱۹۲۷، ناشر ایتالیایی که توسط لئو لونگانزی تأسیس شده بود، ناشر ایتالیانو شد. دفتر مرکزی ایتالیانو به رم منتقل شد. انتشار آن در پایان سال ۱۹۴۲ متوقف شد.
لاپیس یک مجله فمینیستی مستقر در میلان، ایتالیا بود که عنوان فرعی آن مسیرهای بازتاب زنانه ( بود). این اسکناس بین سال‌های ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۶ در گردش بود. تاریخچه و مشخصات. "مجلهٔ «لاپیس»" در سال ۱۹۸۷ منتشر شد و اولین شماره آن در نوامبر همان سال منتشر شد. بنیان‌گذار آن، نظریه‌پرداز فمینیست، لیا ملاندری، بود. این مجله با هدف مستندسازی تأملات زنان آغاز به کار کرد و یک نشریهٔ فمینیستی مستقل بود. ناشر مجله به مرور زمان تغییر کرد. از ژوئن ۱۹۸۹، شرکتی در میلان به نام فائنزا ناشر آن بود. سپس این مجله از مارس ۱۹۹۳ به صورت
ناشر آن بود. سپس این مجله از مارس ۱۹۹۳ به صورت فصلی توسط یک انتشارات فمینیستی به نام تارتاروگا در میلان منتشر می‌شد. بعداً، تعداد دفعات انتشار مجله به ماهانه تغییر یافت. لیا ملاندری همچنین از زمان شروع تا بسته شدن آن در سال ۱۹۹۶ کارگردان مداد بود همکاران برجسته آن شامل جولیانا برونو، جیووانا گریگنافینی، پائولا ملچیوری، آدریانا مونتی، ماریا نادوتی و پاتریزیا ویولی بودند. "لاپیس" موضوعات متنوعی را از زنان شاغل گرفته تا مشارکت آنها در توسعه فرهنگی پوشش می‌داد. این مجله بخش ثابتی در مورد سینما داشت. آخرین
این مجله بخش ثابتی در مورد سینما داشت. آخرین شماره آن در دسامبر ۱۹۹۶ منتشر شد. این مجله در طول فعالیت خود ۳۲ شماره منتشر کرد.