payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سارا رکتور که با نام‌های سارا رکتور کمپبل و سارا کمپبل کرافورد نیز شناخته می‌شود، (زاده ۳ مارس ۱۹۰۲ – درگذشته ۲۲ ژوئیه ۱۹۶۷) یک نجیب‌زاده آمریکایی از دوران کودکی بود. بر اساس معاهده ۱۸۶۶، به دلیل حق تولد به عنوان یک نوه سیاه‌پوست سرخپوستان کریک که قبل از جنگ داخلی آمریکا متولد شده بود، زمینی را به ارث برد که به‌طور شگفت‌انگیزی سرشار از نفت شد و روزانه بیش از ۳۰۰ دلار آمریکا (معادل ۹٫۸۰۰ دلار در سال ۲۰۲۳) استخراج می‌کرد، بنابراین او به عنوان «ثروتمندترین دختر رنگین پوست در جهان» داده شد. درگذشت. او در ۲۲
رنگین پوست در جهان» داده شد. درگذشت. او در ۲۲ ژوئیه ۱۹۶۷ در سن ۶۵ سالگی درگذشت. او در قبرستان بلک جک در زادگاه کودکی خود در تفت به خاک سپرده شد. اقتباس سینمایی. مبارزه سارا رکتور برای ثروت نفتی‌اش در فیلم "نفت سارا" اقتباس شد که در اواسط سال ۲۰۲۴ در اوکمالگی (اکلاهما) فیلمبرداری شد.
اِروتیک () یک فیلم آنتولوژی درام آلمانی-آمریکایی است که در سال ۱۹۹۴ منتشر شد. این فیلم در ۴ اپیزود ساخته شد، اما در نهایت تنها در سه قسمت منتشر شد و قسمت چهارم با نام «تماس نهایی» که توسط «آنا ماریا ماگالیاینس» برزیلی، ساخته شد، از قسمت نهایی حذف شد، و تنها در نسخه‌های ویدیویی خانگی منتشر شد. رتبه این فیلم در وبگاه راتن تومیتوز صفر درصد است و "انترتینمنت ویکلی" هم به آن (C) داد.
پَرسَمی گونه‌های پرنده بومی گینه نو هستند. تصور می‌شود که نام اونوماتوپئیک از نامی که گینه‌نوی‌ها از دوری (مانوکواری) استفاده می‌کردند گرفته شده باشد، اما از آن به عنوان نام یک سرده "Pitohui" نیز استفاده می‌شود که توسط طبیعت‌شناس فرانسوی رنه لسون در سال ۱۸۳۱ تأسیس شد. با این حال، نام رایج یکپارچه شده به پرندگانی اطلاق می‌شود که به چند سرده از تیره‌های پرندگان وابستگی دارند. سرده‌ها شامل "Ornorectes", "Melanorectes" و "Pseudorectes" جدا از "Pitohui" هستند. آرایه‌شناسی. گونه‌های پیتویی در گذشته همه در سردهٔ
گونه‌های پیتویی در گذشته همه در سردهٔ پرسمی‌ها ("Pitohui") طبقه‌بندی می‌شدند که در آن زمان در تیره سردرشتان (Pachycephalidae) بود. در سال ۲۰۱۳ آنها به چندین سرده مختلف در چندین تیره مختلف جدا شدند. این گونه‌ها اکنون به سه تیره به شرح زیر تقسیم می‌شوند:
کمرکلی هندی گونه‌ای از پرندگان تیرهٔ کمرکلیان (Sittidae) است که در بنگلادش، هند و نپال یافت می‌شود. زیستگاه‌های طبیعی آن جنگل‌های خشک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری، جنگل‌های جلگه‌ای نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری و جنگل‌های کوهستانی نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است.
«» دو قانونی است که توسط در قرن شانزدهم تصویب شد و پادشاهان انگلیس را به عنوان رئیس کلیسای انگلستان تأسیس کرد. دو قانون مشابه توسط تصویب شد که پادشاهان انگلیس را به عنوان رئیس کلیسای ایرلند تعیین می‌کرد. قانون 1534 و جانشینان او را به عنوان رئیس عالی کلیسا اعلام کرد و جایگزین پاپ شد. این قانون اول در زمان سلطنت لغو شد. قانون 1558 و جانشینان او را فرماندار عالی کلیسا اعلام کرد، عنوانی که پادشاه بریتانیا هنوز در اختیار دارد. برتری سلطنتی به‌طور خاص برای توصیف قانونی پادشاه (یعنی قانون مدنی) بر قانون کلیسا در
قانونی پادشاه (یعنی قانون مدنی) بر قانون کلیسا در انگلستان استفاده می‌شود. منابع. پیوند به بیرون
هندوانه (به عربی: بطیخ) نمادی از بیان عمومی فلسطینیان در اعتراضات و آثار هنری است که نشان دهنده مبارزه علیه اشغال سرزمین‌های فلسطینی توسط اسرائیل است. ریشه‌ها. پرچم فلسطین که به رنگ‌های پان عربی قرمز، سبز، سفید و سیاه رنگ آمیزی شده، در شرایط خاصی در اسرائیل ممنوع شده بود، که باعث شد هندوانه که به‌طور محلی کشت می‌شود و رنگهای مشابهی دارد دهه‌ها در شمایل نگاری فلسطینی به عنوان جایگزین جای پرچم فلسطین را بگیرد. پس از جنگ شش روزه سال ۱۹۶۷، اسرائیل نمایش پرچم فلسطین و رنگ‌های آن را در نوار غزه و کرانه باختری
فلسطین و رنگ‌های آن را در نوار غزه و کرانه باختری ممنوع کرد و گفته می‌شد ارتش اسرائیل هر کسی را که پرچم فلسطین را به نمایش یگذارد دستگیر می‌کرده است. در سال ۱۹۸۰، ارتش اسرائیل یک گالری هنری را در رام‌الله تعطیل کرد. به گفته برگزارکننده نمایشگاه، ارتش اسرائیل توضیح داد که قوانین فلسطینیان را از نمایش رنگ‌های قرمز، سبز، سیاه و سفید منع می‌کند و هندوانه نمونه ای از هنری است که قوانین ارتش اسرائیل را نقض می‌کند. در سال ۱۹۹۳، به عنوان بخشی از پیمان‌های اسلو، اسرائیل ممنوعیت پرچم فلسطین را لغو کرد. در آن زمان،
ممنوعیت پرچم فلسطین را لغو کرد. در آن زمان، "نیویورک تایمز" ادعا کرد «مردان جوانی یک بار به دلیل حمل قاچ‌های هندوانه دستگیر شدند»، اما هنرمند فلسطینی، سلیمان منصور، صحت این ادعاها را مورد تردید قرار داده است. یکی از یادداشت‌های سردبیر بعدی به مقاله می‌گوید: «با توجه به ابهام وضعیت، تایمز یا باید حکایت را حذف می‌کرد یا توضیح می‌داد که این گزارش‌ها تأیید نبوده. "»" منصور یک گفتگوی اولیه دربارهٔ آن را به یاد می‌آورد، اما به یاد نمی‌آورد پیش از سال ۲۰۰۷ که خالد حورانی تصویری برای «اطلس ذهنی فلسطین» خلق کرد،
حورانی تصویری برای «اطلس ذهنی فلسطین» خلق کرد، هیچ گونه نماد هندوانه ای واقعاً مورد استفاده قرار گرفته باشد. از دیگر هنرمندانی که از هندوانه استفاده کرده‌اند می‌توان به سارا حاتحت، سامی بوخاری، آیه موبایدین و بیسان عرفات اشاره کرد. ظهور مجدد. در سال ۲۰۲۳، وزارت امنیت ملی اسرائیل، پرچم فلسطین را در اماکن عمومی ممنوع کرد. در پاسخ، بسیاری از اسرائیلی‌ها برچسب‌های هندوانه‌ای را با مضمون «این پرچم فلسطین نیست» به نمایش گذاشتند. از زمان آغاز جنگ اسرائیل و حماس در سال ۲۰۲۳، نماد هندوانه دوباره محبوب شده است.
در سال ۲۰۲۳، نماد هندوانه دوباره محبوب شده است. افراد از آن استفاده می‌کنند و اغلب از شکلک‌های هندوانه (🍉) در پلتفرم‌های مختلف رسانه‌های اجتماعی برای نشان دادن حمایت از فلسطین استفاده می‌کنند. به ویژه، این نماد ممکن است برای دور زدن سانسور و ممنوعیت در سایه قراردادن در برخی از پلتفرم‌ها، و اجتناب از نمادهای آشکارتر مانند پرچم‌های فلسطین استفاده شود.
جرم آپارتاید در اساسنامه ۲۰۰۲ رم دیوان کیفری بین‌المللی به عنوان اقدامات غیرانسانی با سرشت مشابه با سایر جنایات علیه بشریت تعریف شده است که "در چارچوب یک رژیم نهادینه ستم و سلطه سازمان یافته توسط یک گروه یا گروه‌های نژادی بر هر نژاد دیگر به قصد حفظ آن رژیم انجام می‌شود.» در ۳۰ نوامبر ۱۹۷۳، مجمع عمومی سازمان ملل متحد کنوانسیون بین‌المللی سرکوب و مجازات جنایت آپارتاید برای امضا و تصویب گشود. این قانون جرم آپارتاید را این گونه تعریف می‌کند: «اعمال غیرانسانی به منظور ایجاد و حفظ سلطه یک گروه نژادی از افراد بر
منظور ایجاد و حفظ سلطه یک گروه نژادی از افراد بر هر گروه نژادی دیگر و سرکوب سازمان یافته آنها». به گفته دیده‌بان حقوق بشر و محقق حقوقی مایلز جکسون، آپارتاید در حقوق بین‌الملل عرفی نیز ممنوع است، اگرچه هنوز در مورد جرم‌انگاری بودن آن بحث وجود دارد. گرهارد کمپ و ویندل نورجه، محققین حقوقی خاطرنشان کردند که در سال ۲۰۲۱، دو نفر (اعضای سابق پلیس امنیتی آپارتاید آفریقای جنوبی) اولین افرادی بودند که تحت قوانین بین‌المللی عرفی به جرم آپارتاید تحت تعقیب قرار گرفتند. پرونده‌های دادگاه. دیوان بین‌المللی دادگستری در
پرونده‌های دادگاه. دیوان بین‌المللی دادگستری در پرونده سال ۲۰۲۴ خود در مورد اشغال سرزمین‌های فلسطینی توسط اسرائیل، نظر مشورتی ای ارائه کرد که در آن دریافت اسرائیل ماده ۳ کنوانسیون بین‌المللی رفع کلیه اشکال تبعیض نژادی از جمله «جداسازی نژادی و آپارتاید» را نقض می‌کند.. دیده‌بان حقوق بشر اعلام کرد که «دیوان جهانی اسرائیل را مسئول آپارتاید می‌داند».
خوانندگان کوچک ارمنستان () یک گروه کر کودکان است که در سال ۱۹۹۲ در ایروان، ارمنستان تأسیس شد. این گروه کر معمولاً از ۴۰ عضو تشکیل شده است که اغلب دختران ۸ تا ۱۸ ساله آن را تشکیل می‌دهند. این گروه کر به‌طور فعال در ارمنستان و خارج از کشور اجرا می‌کند. در بسیاری از جشنواره‌های بین‌المللی، پروژه‌های دولتی و کنسرت‌های خیریه شرکت کرده است. مؤسس، مدیر هنری و رهبر اصلی گروه کر تیگران حککیان است. توضیحات. این گروه کر در ۶ نوامبر ۱۹۹۲ تحت نظارت انجمن بین‌المللی خوانندگان کوچک ارمنی و شهرداری ایروان تأسیس شد و جوانان
کوچک ارمنی و شهرداری ایروان تأسیس شد و جوانان با استعدادی از ایروان و استان‌های اطراف را گرد هم آورد. این گروه کر با رپرتوار متنوع خود که شامل موسیقی مقدس، قرون وسطی، رنسانس، کلاسیک، جاز و معاصر است، به یک حس بین‌المللی تبدیل شده است. فعالیت‌ها و جشنواره‌ها. این گروه کر به‌طور گسترده در بریتانیا، فرانسه، آلمان، سوئد، سوئیس، بلژیک، روسیه، لتونی، لهستان، یونان، قبرس، ژاپن، مصر، آفریقای جنوبی، کانادا، ۲۰ ایالت ایالات متحده آمریکا، دانمارک، و هلند فعالیت می‌کند. این گروه کر در جشنواره‌های بین‌المللی مختلفی از
این گروه کر در جشنواره‌های بین‌المللی مختلفی از جمله جشنواره اروپایی گروه‌های کر جوانان (بازل، سوئیس، ۱۹۹۵، ۲۰۱۴)، جشنواره‌های بین‌المللی هنگ کنگ و پکن (چین، ۱۹۹۹)، فری طلایی (سوچی، روسیه، ۲۰۰۱)، جشنواره بین‌المللی دیمیتریا (تسالونیکی، یونان، ۲۰۰۲)، جشنواره کرال ارمنی-آمریکایی آهنگ وحدت (ارمنستان، ۲۰۰۴، ۲۰۰۶)، دوستی کودکان در این سیاره (مسکو، روسیه، ۲۰۱۰)، جشنواره بین‌المللی بگذار آینده بخواند (استکهلم، سوئد، ۲۰۱۲)، پنجمین جشنواره گروه کر کودکان (تسالونیکی، یونان، ۲۰۱۵)، جشنواره کر در فریبورگ (سوئیس،
یونان، ۲۰۱۵)، جشنواره کر در فریبورگ (سوئیس، ۲۰۱۶)، آواز ابوقوش جشنواره موسیقی (اسرائیل، ۲۰۱۷)،جشنواره بین‌المللی گروه کر کودکان (درسدن، آلمان، ۲۰۱۸)، جشنواره موسیقی کرال تفلیس (گرجستان، ۲۰۱۸)، جایزه ویدیوی (۲۰۲۰)،‌ جشنواره بین‌المللی دوستان مسکو ملاقات می‌کند (۲۰۲۰)،جشنواره بین‌المللی کرال صدای روح (اتریش، ۲۰۲۱)، جشنواره جهانی کرال صلح (اتریش، ۲۰۲۱)، بیست و پنجمین جشنواره بین‌المللی گروه کر جوانان جهان در هارمونی (۲۰۲۱)، مسابقه عکس کرال عکس تفرجگاه جشنواره اروپا کانتات (۲۰۲۱)، جوانان بین‌المللی سونگ چینگ
اروپا کانتات (۲۰۲۱)، جوانان بین‌المللی سونگ چینگ لینگ کمپ تبادل (۲۰۲۱)، دومین کنسرت تعطیلات مجازی سالانه (۲۰۲۱)، موسیقی مقدس بین‌المللی چهاردهم جشنواره زنگ‌های نقره‌ای (۲۰۲۲). گروه کر همچنین در ای‌ایکس‌پی‌او ۲۰۰۰ (هانوفر، آلمان) و ششمین سمپوزیوم جهانی موسیقی کر (مینیاپولیس، مینه‌سوتا، ایالات متحده آمریکا، ۲۰۰۲) شرکت کرده‌اند. خوانندگان کوچک ارمنستان در بسیاری از برنامه‌های دولتی مهم مانند روزهای فرهنگی ارمنستان در روسیه (۲۰۰۱، ۲۰۰۶)، هشتادمین سالگرد شارل‌آزناوور در پاریس (۲۰۰۴)، مراسم رسمی ارمنستان در
در پاریس (۲۰۰۴)، مراسم رسمی ارمنستان در فرانسه (۲۰۰۷)، مراسم سفر پاپ فرانسیس به ارمنستان (۲۰۱۶)، مراسم افتتاحیه رسمی هفدهمین اجلاس سران فرانکفونی (۲۰۱۸)، شرکت کرده‌اند و در چارچوب یکصد و پنجاهمین سالگرد کومیتاس وارداپت، گروه کر خوانندگان کوچک ارمنستان به گروه کر کودکان گواندهاوس در لایپزیگ و گروه کر کودکان لیتوانی اوگنله (۲۰۱۹) برای اجرا دعوت شده‌اند. جوایز و مسابقات. این گروه کر دستاوردهای بسیار زیادی داشته است، مانند دو مدال نقره در Eisteddfod در رودپورت، آفریقای جنوبی در سال ۱۹۹۳، یک مدال نقره در
آفریقای جنوبی در سال ۱۹۹۳، یک مدال نقره در Eisteddfod در Llangollen، ولز در سال ۱۹۹۴، و یک جایزه بزرگ و دو مدال طلا و نقره در گلدن کلوب. جشنواره بین‌المللی کرال کودکان و جوانان گیت، سانفرانسیسکو، ایالات متحده آمریکا در ۱۹۹۵. خوانندگان کوچک ارمنستان به عنوان گروه کر اتحادیه اروپا شناخته شدند، در سال ۲۰۰۱ توسط فدراسیون گروه‌های کر اروپا به عنوان سفیر فرهنگی معرفی شدند و مدال نقره لئوناردو داوینچی توسط آکادمی علوم طبیعی اروپا اعطا شد. در سال ۲۰۰۲، این گروه کر به عنوان یکی از بهترین گروه‌های کر جهان توسط
کر به عنوان یکی از بهترین گروه‌های کر جهان توسط فدراسیون بین‌المللی موسیقی کر شناخته شد. گروه کر همچنین برخی از بالاترین جوایز اعطا شده توسط رئیس‌جمهور ارمنستان و همچنین وزارت فرهنگ و وزارت علوم و آموزش و پرورش این کشور و شهردار ایروان را دریافت کرده است.
کامیلا سوبرگ (؛ ۹ ژوئن ۱۹۶۶) بازیگر اهل دانمارک است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "اروتیک" و "یک صابون" اشاره نمود.
رئیس‌جمهور جمهوری آرتساخ () رئیس دولت و رئیس دولت دولت در تبعید جمهوری عملاً آرتساخ است. در همه‌پرسی قانون‌اساسی که در سال ۲۰۱۷ برگزار شد، شهروندان جمهوری به تصویب سیستم حکومت‌داری ریاست جمهوری رأی مثبت دادند. آرائیک هاروتیونیان در انتخابات عمومی ۲۰۲۰ آرتساخی به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد. او در ۱ سپتامبر ۲۰۲۳ استعفا داد. در ۹ سپتامبر ۲۰۲۳، ساموئل شاهرامانیان از سوی مجلس ملی جمهوری آرتساخ به عنوان رئیس‌جمهور به جای هاروتونیان انتخاب شد. پس از حمله آذربایجان در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، آرتساخ موافقت کرد تا خود را تا
۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، آرتساخ موافقت کرد تا خود را تا ۱ ژانویه ۲۰۲۴ منحل کند، [۱] اما به جای انحلال، یک دولت در تبعید را در ایروان، ارمنستان ایجاد کردند. [۲] نخست‌وزیر ارمنستان، نیکول پاشینیان، از آن زمان به شدت با وجود دولت در تبعید در ارمنستان مخالفت کرده است اختیارات قانون اساسی. قانون اساسی قدرت قابل توجهی را به رئیس‌جمهور اعطا کرد که قوه مجریه را کنترل می‌کند، دولت را در خارج از کشور نمایندگی می‌کند و وزرا را منصوب می‌کند. رئیس‌جمهور همچنین فرمانده کل ارتش دفاعی آرتساخ بود و حق تعیین و عزل فرماندهی عالی
دفاعی آرتساخ بود و حق تعیین و عزل فرماندهی عالی نیروهای مسلح و سایر نیروها را داشت. اصل ۹۳ قانون اساسی سابق وظایف رئیس‌جمهور را به شرح زیر بیان می‌کند: می‌تواند مجلس شورای ملی را جز برای مدت یکسال پس از افتتاح اولین جلسه مجلس، در مواقع جنگ و اضطرار و همچنین در زمان حکومت نظامی حکم مبنی بر عدم برگزاری انتخابات منحل کند. انتخابات. التزامات. قانون اساسی آرتساخ ایجاب می‌کند که رئیس‌جمهور باید حداقل ۳۵ سال سن داشته باشد و در ده سال گذشته فقط شهروند جمهوری آرتساخ باشد و حداقل ده سال قبل فقط در آرتساخ اقامت داشته
باشد و حداقل ده سال قبل فقط در آرتساخ اقامت داشته باشد. محدودیت مدت. رئیس‌جمهور برای یک دوره پنج ساله انتخاب می‌شود و تنها یک بار می‌تواند دوباره انتخاب شود. فهرست سران کشورها (۱۹۹۲–۲۰۲۴) روسای شورای عالی (۱۹۹۲–۱۹۹۴)
فرانکشتاین به سبک ایتالیایی – مرا بگیر، شکنجه‌ام کن، چون دچار عشق سوزانم! () یک کمدی سکسی سبک ایتالیایی ترسناک به کارگردانی آرماندو کریسپینو است که در سال ۱۹۷۵ منتشر شد.
محمد جلالی (زاده ۱۳۴۰ دلیجان) فعال سیاسی اصولگرا. وی در اسفند ۱۴۰۲ با کسب ۵۴۹۳ رای از مجموع ۲۱۴۶۱ رای ماخوذه به عنوان نماینده مردم دلیجان و محلات در دوره دوازدهم مجلس شورای اسلامی انتخاب شد. محمد جلالی، چهره‌ای نزدیک به اصولگرایان و اهل شهرستان دلیجان است و مدیرکلی منابع طبیعی استان مرکزی در دولت احمدی نژاد از مهمترین سوابق وی است.
آناهیت هاکوبیان (؛ زادهٔ ) خوانندگی اهل ارمنستان است. او در سال ۲۰۲۴ به عنوان نماینده ارمنستان در مسابقات بین‌المللی "موج نو ۲۰۲۴" شرکت کرد و نفر اول مسابقات شد. زندگی‌نامه. آناهیت هاکوبیان در سال ۲۰۰۵ وارد مدرسه موسیقی الکساندر آچمیان واقع در ایروان شد، وی به عنوان تک‌نواز وارد بخش آواز محلی شد و اجرا کرد. او تحصیلات عالی خود را در گروه مطالعات قفقاز دانشکده تاریخ دانشگاه دولتی ایروان دریافت کرد. شغلی. در سال ۲۰۱۰، آناهیت هاکوبیان در پروژه "ستارگان ۲" (به ارمنی: Աստղիկներ) از شبکه شانت شرکت کرد و به مرحله
Աստղիկներ) از شبکه شانت شرکت کرد و به مرحله نهایی راه یافت. در همان سال، او به عنوان برنده جایزه در جشنواره جمهوری‌خواه آهنگ روسی، "آهنگ پل دوستی است" تقدیر شد. ۲۰۱۱ سال قابل توجهی برای هاکوبیان بود. او برنده مسابقه-جشنواره جمهوری خواهان «صدای طلایی» شد. در همان سال در سومین مسابقه بین‌المللی فستیوال «رنسانس» که به مناسبت بیستمین سالگرد جمهوری ارمنستان برگزار شد، عنوان نفر اول مسابقات را دریافت کرد. او همچنین مدال طلا گرفت و در مرحله نهایی مسابقه آواز «یوروویژن نوجوانان» ارمنستان شرکت کرد. هاکوبیان در سال
نوجوانان» ارمنستان شرکت کرد. هاکوبیان در سال ۲۰۱۲ در چندین برنامه کنسرت که توسط وزارت دفاع آرای برگزار شده بود اجرا کرد و جوایز متعددی را برای اجراهای خود دریافت کرد. او به شرکت در برنامه‌های موسیقی رقابتی ادامه داد و در سال ۲۰۱۴ به فینال «ایکس فاکتور» ارمنستان رسید و در بین سه شرکت کننده برتر زن قرار گرفت. هاکوبیان در سال ۲۰۱۷ در میان ده خواننده برتر برنامه تلویزیونی «صدای ارمنستان» قرار گرفت. شهرت بین‌المللی هاکوبیان با برنده شدن در مسابقه بین‌المللی "Berliner Perle" در آلمان در سال ۲۰۱۸ افزایش یافت.
Perle" در آلمان در سال ۲۰۱۸ افزایش یافت. هاکوبیان در سال ۲۰۲۴ اولین آهنگ و نماهنگ خود را با عنوان «دنیای دیگری» منتشر کرد. در همان سال، او به نمایندگی از ارمنستان در مسابقه بین‌المللی آهنگ "موج نو ۲۰۲۴" در سوچی، جایی که اعضای هیئت داوران از او به بهترین شکل ممکن قدرانی کردند و او مقام اول مسابقات را کسب کرد. آناهیت هاکوبیان در طول زندگی حرفه‌ای خود در پروژه‌های مختلف موسیقایی با اجرای آهنگ‌های محلی، سنتی و آثار هنرمندان مشهور شرکت داشته است. موج جدید ۲۰۲۴. یک مسابقه بین‌المللی برای نوازندگان جوان موسیقی
یک مسابقه بین‌المللی برای نوازندگان جوان موسیقی عامه پسند است که در سال ۲۰۰۲ توسط آهنگساز روسی ایگور کروتوی و پیانیست و آهنگساز لتونیایی ریموندز پاولز تأسیس شد و بعداً توسط روس‌ها تقویت شد. فوق ستاره‌هایی همچون، آلاپوگاچوا، پوگاچوا، والری لئونتیف، پاتریسیا کاس، توتو کوتوینو، لو بگا، کریگ دیوید و سوتلانا لوبودا، سرگروه‌های این مسابقه بودند. این مسابقه معمولاً شش روز طول می‌کشد: ۳ روز مسابقه، ۲ روز رویداد ویژه و در پایان، روز اعلام نتایج مسابقه و سپس یک کنسرت پایانی. برای ۱۴ سال اول، موج نو در شهر ساحلی
پایانی. برای ۱۴ سال اول، موج نو در شهر ساحلی لتونی یورمالا برگزار می‌شد، اما در سال ۲۰۱۵، به سوچی، فدراسیون روسیه (سایر مکان‌های بالقوه شامل باکو، کالینینگراد، کازان و کریمه) نقل مکان کرد. به گفته برگزارکننده، ایگور کروتوی، دلیل اصلی جابجایی این بود که تعدادی از خوانندگان روسی اجازه ورود به لتونی برای مسابقه ۲۰۱۴ نداشتند زیرا آن‌ها از الحاق روسیه حمایت کرده بودند. آناهیت با این سه آهنگ در مسابقه «موج نو ۲۰۲۴» شرکت کرد و در مجموع ۲۲۲ امتیاز کسب کرد و برنده مطلق مسابقات شد.
دکامرون شماره ۳ – زیباترین زنان بوکاچو () که با نام آخرین دکامرون - زیباترین زنان بوکاچو () هم شناخته می‌شود، یک فیلم کمدی سکسی سبک ایتالیایی است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد. ترانۀ «تیرین تیرون»، که برداشتی آزاد از «کارمینا بورانا» اصلی است (نه آن نسخه‌ای که کارل ارف در دهه ۱۹۳۰ تنظیم و بازاجرا کرده بود)، در تیتراژ ابتدایی و پایانی توسط گروه ایتالیایی «ئی کوجینی دی کامپانیا» اجرا شده است.
فرهنگ دورست () یک فرهنگ باستانی بود که در گرینلند و شرق قطب شمال کانادا شکوفا شد و از حدود ۸۰۰ سال قبل از میلاد تا ۱۳۰۰ میلادی وجود داشت. این فرهنگ به نام کیپ دورست در جزیره بافین نامگذاری شده است، جایی که اولین بار وجود آن کشف شد. این فرهنگ همچنان در هاله ای از ابهام قرار دارد. نظریه‌های مختلفی در مورد ریشه‌های آن مطرح شده است، از ریشه‌های آلاسکا یا غرب قطب شمال تا تأثیرات فرهنگ‌های باستانی یا جنگلی جنوب. همچنین ممکن است از فرهنگ پیش از دورست، با حداقل تأثیر خارجی، در همان مکان تکامل یافته باشد. مردم دورست
خارجی، در همان مکان تکامل یافته باشد. مردم دورست برای تأمین معاش خود به شدت به پستانداران دریایی مانند فوک و گراز دریایی وابسته بودند و رژیم غذایی خود را با ماهی، پستانداران زمینی و پرندگان تکمیل می‌کردند. برخلاف فرهنگ‌های بعدی اینوئیت، آنها از سورتمه‌های کشیده شده توسط سگ استفاده نمی‌کردند و در عوض از سورتمه‌های دستی کوچک برای حمل بارهای سنگین استفاده می‌کردند. جعبه ابزار آنها، متفاوت از اینوئیت‌ها، فاقد مته کمانی بود. مصنوعات دورست، از جمله سر نیزه‌های زوبین، چاقوها، چراغ‌ها و ابزارهای سنگی، دارای
زوبین، چاقوها، چراغ‌ها و ابزارهای سنگی، دارای ویژگی‌های منحصر به فردی هستند. بیان هنری آنها، که اغلب در استخوان، عاج یا چوب حک شده بود، از نمایش‌های طبیعی تا نمایش‌های استیلیزه یا غریب از حیوانات و انسان‌ها متغیر بود و احتمالاً به عنوان طلسم یا ابزار جادوی شکار استفاده می‌شد. شهرک‌های دورست، که معمولاً در نزدیکی خط ساحلی واقع شده بودند، از خانه‌های نیمه زیرزمینی و خانه‌های اجتماعات تشکیل شده بودند. در طول ماه‌های تابستان، آنها احتمالاً در چادرهای پوشیده شده از پوست زندگی می‌کردند. شواهد نشان می‌دهد که آنها
از پوست زندگی می‌کردند. شواهد نشان می‌دهد که آنها سبک زندگی کوچ‌نشینی داشتند و گروه‌های کوچک به صورت فصلی جابه‌جا می‌شدند. شرایط دقیق مربوط به ناپدید شدن فرهنگ دورست همچنان نامشخص است. با این حال، مشخص است که پس از ورود فرهنگ توله از آلاسکا رخ داده است، و برخی شواهد نشان‌دهنده تماس محدود بین دو گروه است. آغاز دوره سرد قرون وسطی، دوره‌ای از افزایش سرما در نیمکره شمالی، ممکن است به کاهش فرهنگ دورست کمک کرده باشد. میزان تأثیر دورست بر فرهنگ‌های بومی بعدی کانادا و گرینلند نامشخص است، اگرچه برخی از انواع
کانادا و گرینلند نامشخص است، اگرچه برخی از انواع ابزارها و بقا یک گروه خاص اینوئیت تا سال ۱۹۰۳ ممکن است به یک تبار مستقیم اشاره داشته باشد. کلیات. فرهنگ دورست یک فرهنگ دیرین-اسکیمو بود که از ۵۰۰ سال قبل از میلاد تا بین سال‌های ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ میلادی در شمال قطب شمال آمریکا ادامه داشت. این فرهنگ پس از فرهنگ پیش از دورست و قبل از مردم توله (پیش‌اینوئیت) وجود داشت. این فرهنگ و مردم به نام کیپ دورست (اکنون کینگایت) در نوناووت کانادا نامگذاری شده‌اند، جایی که اولین شواهد وجود آن یافت شد. این فرهنگ به دلیل
که اولین شواهد وجود آن یافت شد. این فرهنگ به دلیل تفاوت‌های مشخص در فناوری‌های مربوط به شکار و ابزارسازی، به چهار مرحله تقسیم شده است. مصنوعات شامل تیغه‌های انتهایی مثلثی مشخص، چراغ‌های روغنی (کولیک) ساخته شده از سنگ صابون و ابزارهای تراش است. فرهنگ دورست برای اولین بار در سال ۱۹۲۵ به عنوان یک فرهنگ جداگانه شناسایی شد. به نظر می‌رسد دورست‌ها حداکثر تا سال ۱۵۰۰ و احتمالاً تا ۱۰۰۰ منقرض شده بودند. مردم توله که از قرن ۱۱ میلادی از آلاسکا به سمت شرق مهاجرت کردند، در نهایت در سرزمین‌هایی که قبلاً توسط دورست‌ها
در نهایت در سرزمین‌هایی که قبلاً توسط دورست‌ها سکونت داشتند، گسترش یافتند. مشخص نیست که آیا اینوئیت‌ها و دورست‌ها با هم ملاقات کرده‌اند یا خیر. برخی مطالعات ژنتیکی مدرن نشان می‌دهند که جمعیت دورست از گروه‌های بعدی متمایز بودند و "تقریباً هیچ مدرکی برای تعامل ژنتیکی یا فرهنگی بین دورست‌ها و مردم توله وجود ندارد. با این حال، این سوال که چرا دورست‌ها به طور کامل ناپدید شدند، برخی را به این فکر واداشته است که مهاجمان توله مردم دورست را در "مثالی از نسل‌کشی پیش از تاریخ" نابود کردند. افسانه‌های اینوئیت از
پیش از تاریخ" نابود کردند. افسانه‌های اینوئیت از برخورد آنها با مردمی به نام تونیت (در حروف صدادار: ᑐᓃᑦ، مفرد ᑐᓂᖅ Tuniq) حکایت می‌کند. طبق افسانه، اولین ساکنان غول‌هایی بودند که قدبلندتر و قوی‌تر از اینوئیت‌ها بودند اما از تعامل می‌ترسیدند و «به راحتی فرار می‌کردند». منابع. The. Dorset culture | Arctic Archaeology &amp; Prehistoric Artifacts. Encyclopedia Britannica. Published July 20, 1998. Accessed December 5, 2024. https://www.britannica.com/topic/Dorset-culture
علی محمود عباس (زاده ۲ نوامبر ۱۹۶۴) افسر ارشد نظامی و سیاستمدار سوری است که از ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴ به عنوان هجدهمین وزیر دفاع سوریه فعالیت می‌کرد. اوایل زندگی. عباس در سال ۱۹۶۴ در افرا، ریف دمشق به دنیا آمد. او در سال ۱۹۸۳ به آکادمی نظامی حمص، تخصص خودروهای زرهی پیوست. او در ۷ اکتبر ۱۹۸۵ با درجه ستوانی، دانش‌آموخته شد. او نخستین بار در سال ۱۹۹۷ در پاکستان به تحصیل فرماندهی عالی، پرداخت. او همچنین در سال ۲۰۰۳ در دوره مدیریت بحران بین‌المللی دانشگاهی در کالج کارکنان ارتش سلطنتی سوئد در استکهلم، شرکت کرد. در سال
ارتش سلطنتی سوئد در استکهلم، شرکت کرد. در سال ۲۰۰۴، در دوره مدیریت دفاع از ایالت در کالج سلطنتی، بردا، هلند شرکت کرد. نظامی‌گری. وی در تاریخ ۱ ژانویه ۲۰۱۸ به درجه سرلشکری و در ۳۰ آوریل ۲۰۲۲ به درجه سپهبدی ارتقاء یافت. پس از ارتقاء به درجه سپهبدی به مدت دو سال فرماندهی تیپ امنیت داخلی را برعهده داشت. پس از ترفیعات، به مدت سه سال فرماندهی دانشکده افسری را بر عهده گرفت. وی چندین پست عالی را اشغال کرده است که آخرین آنها به عنوان جانشین رئیس ستاد کل در ۱۸ مارس ۲۰۲۱ بود. وزارت دفاع. در ۲۸ آوریل ۲۰۲۲، با فرمان
۲۰۲۱ بود. وزارت دفاع. در ۲۸ آوریل ۲۰۲۲، با فرمان شماره ۱۱۵ ریاست‌جمهوری، ژنرال علی محمود عباس به عنوان وزیر دفاع به جای علی عبدالله ایوب معرفی شد. در طول حمله پهپادی حمص در سال ۲۰۲۳، عباس در مراسم فارغ‌التحصیلی حضور داشت اما قبل از حمله آنجا را ترک کرد. او بعداً از بیمارستان نظامی عبدالقادر شقفه بازدید کرد که تعدادی از مجروحان حادثه حضور داشتند. در دسامبر ۲۰۲۴ وزیر دفاع در بیانیه‌ای، عقب‌نشینی نیروهای ارتش از حماه در مقابل مسلحین را یک اقدام تاکتیکی موقت دانست. وی با تأکید بر اینکه وضعیت میدانی ارتش و
دانست. وی با تأکید بر اینکه وضعیت میدانی ارتش و نیروهای مسلح سوریه خوب است، گفت که نیروهای مسلح سوریه اقدام به باز آرایش برای حفظ جان غیرنظامیان کردند.
تِرِنِس مارتین گریفیتس (۱۶ اکتبر ۱۹۴۷–۱ دسامبر ۲۰۲۴) بازیکن حرفه‌ای اسنوکر، مربی و صاحب‌نظر اهل ولز بود. او پس از کسب چندین عنوان آماتور، از جمله قهرمانی آماتور ولز در سال ۱۹۷۵ و دو قهرمانی پیاپی قهرمانی اسنوکر آماتور انگلستان در سال‌های ۱۹۷۷ و ۱۹۷۸، در ژوئن ۱۹۷۸ در سن ۳۰ سالگی به صورت حرفه‌ای وارد این رشته شد. گریفیتس در دومین تورنمنت حرفه‌ای خود برای قهرمانی اسنوکر جهان ۱۹۷۹ راه‌یافت. او به فینال این رقابت رسید و دنیس تیلور را با نتیجهٔ ۲۴–۱۶ شکست داد. این اتفاق دومین باری بود که یک بازیکن از مرحلهٔ
این اتفاق دومین باری بود که یک بازیکن از مرحلهٔ مقدماتی توانسته بود قهرمان قهرمانی اسنوکر جهان شود؛ بار اول الکس هیگینز در ۱۹۷۲ این افتخار را کسب کرده بود و از آن زمان تنها شان مورفی در ۲۰۰۵ توانسته این موفقیت را تکرار کند. در ۱۹۸۸، گریفیتس بار دیگر به فینال این رقابت رسید. او در حالی که با استیو دیویس ۸–۸ برابر بود، بازی را با نتیجه ۱۸–۱۱ واگذار کرد. گریفیتس طی ۹ سال متوالی از ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۲ حداقل به مرحلهٔ یک‌چهارم نهایی قهرمانی اسنوکر جهان راه‌یافت. او همچنین در مسترز ۱۹۸۰ و قهرمانی بریتانیا ۱۹۸۲ قهرمان
در مسترز ۱۹۸۰ و قهرمانی بریتانیا ۱۹۸۲ قهرمان شد و تاج سه‌گانهٔ اسنوکر را تکمیل کرد. گریفیتس سه بار نایب‌قهرمان مسترز شد و به فینال اوپن اروپا ۱۹۸۹ نیز رسید، اما در نهایت به جان پروت باخت. هرچند گریفیتس در چندین تورنمنت دیگر نیز قهرمان شد، اما تلاش او برای رقابت با دیویس منجر به تغییراتی در تکنیکش شد که به گفتهٔ مفسران باعث از بین رفتن سبک طبیعی بازی او شد. او در سال ۱۹۹۶ از تور حرفه‌ای بازنشسته شد تا به‌عنوان مدیر آموزش انجمن جهانی بیلیارد و اسنوکر حرفه‌ای فعالیت کند. در طول دوران مربی‌گری خود، با بازیکنان
کند. در طول دوران مربی‌گری خود، با بازیکنان برجسته‌ای مانند استیون هندری، مارک ویلیامز و دینگ جونهوی همکاری کرد. گریفیتس در دسامبر ۲۰۲۴ در سن ۷۷ سالگی درگذشت.
آیدا جودیت لئون ; زاده – درگذشته ) سیاست‌مدار اهل اکوادور بود. وی همسر گییرمو ردریگز لارا، رئیس‌جمهور اکوادور و از ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۶ بانوی اول این کشور بود. آیدا جودیت لئون در ۲۰ نوامبر ۲۰۲۴، در سن ۹۶ سالگی درگذشت.
دکامرون سیاه () که با نام آفریقا اروتیکا هم شناخته می‌شود، یک فیلم کمدی درام ایتالیایی به کارگردانی پی‌یرو ویوارلی است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد. سبک این فیلم چیزی میان فیلم‌های دکامرونی و کمدی سکسی سبک ایتالیایی و موندو بود و در آن برهنگی بی‌دلیل شبه قوم‌نگاری وجود دارد. فیلم در استان ماترا و سنگال تصویربرداری شد و بازیگر اصلی آن بریل کانینگهام است که در آن هنگام شریک زندگی کارگردان بود.
خاندان شینمن ، یکی از خاندان‌های ژاپنی در ولایت میماساکا بود. یک شاخه از خاندان شینمن، که به خاندان کورودا در قلمرو فوکوئوکا خدمت می‌کرد. میاموتو موساشی از خاندان شینمن بود.