payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است و یک سوم کل شب‌های اقامت در هتل‌های مراکش را به خود اختصاص داده است. این شهر پایگاهی برای تورهای به کوه‌های اطلس است. سایر استراحتگاه‌ها در شمال مراکش نیز بسیار محبوب هستند. کازابلانکا بندر اصلی کشتی‌های کروز در مراکش است و بهترین بازار توسعه‌یافته برای گردشگران در مراکش را دارد. از سال ۲۰۰۶، گردشگری ماجراجویانه و فعالیت‌محور در کوه‌های اطلس و کوه‌های ریف سریع‌ترین حوزه رشد در گردشگری مراکش بوده است. این مکان‌ها از اواخر مارس تا اواسط نوامبر فرصت‌های عالی برای پیاده‌روی و کوهنوردی دارند. دولت در حال
عالی برای پیاده‌روی و کوهنوردی دارند. دولت در حال سرمایه‌گذاری در مسیرهای کوهپیمایی است. آن‌ها همچنین در حال توسعه گردشگری بیابانی در رقابت با تونس هستند. سایت‌های میراث جهانی یونسکو. مراکش میزبان نه سایت میراث جهانی یونسکو است. فاس. فاس تا سال ۱۹۲۵ پایتخت مراکش مدرن بود و اکنون مرکز ناحیه فاس مکناس است. این شهر دارای دو "مدینه" قدیمی است که بزرگ‌ترین آن‌ها فاس البالی نام دارد. این منطقه به عنوان میراث جهانی ثبت شده و گمان می‌رود یکی از بزرگ‌ترین منطقه پیاده‌راه شهری (مناطق بدون خودرو) در جهان باشد.
پیاده‌راه شهری (مناطق بدون خودرو) در جهان باشد. دانشگاه قرویین که در سال ۸۵۹ تأسیس شد، قدیمی‌ترین دانشگاه با فعالیت مستمر در جهان است. این شهر به «مکه غرب» و «آتن آفریقا» ملقب شده است، لقبی که با شحات در لیبی مشترک است. فاس یک مقصد گردشگری محبوب است و بسیاری از غیرمراکشی‌ها اکنون خانه‌های سنتی (ریاض‌ها و دارها) را به عنوان خانه دوم در مدینه فاس بازسازی می‌کنند. مهم‌ترین بناهای تاریخی این شهر عبارتند از: مراکش. مراکش در مرکز مراکش یک مقصد گردشگری محبوب است، اما بیشتر برای سفرهای یک و دو روزه که طعم تاریخ و
اما بیشتر برای سفرهای یک و دو روزه که طعم تاریخ و فرهنگ مراکش را ارائه می‌دهند، در میان گردشگران محبوبیت دارد. باغ ماژورل که یک باغ گیاه‌شناسی در مراکش است، یک جاذبه گردشگری محبوب است. این باغ در سال ۱۹۸۰ توسط طراح مد، ایو سن لوران و پیر برژه خریداری شد. حضور آن‌ها در این شهر به ارتقای جایگاه شهر به عنوان یک مقصد گردشگری کمک کرد. طنجه. طنجه، که قبلاً از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۵۶ منطقه بین‌المللی طنجه بود، شهری در شمال مراکش است. طنجه که قبلاً بخشی از تحت‌الحمایه اسپانیا در مراکش بود، ترکیبی از فرهنگ‌های اسپانیایی،
در مراکش بود، ترکیبی از فرهنگ‌های اسپانیایی، مراکشی و بربر است. مکان‌های توریستی معروف در این شهر و نزدیک آن عبارتند از لگاسیون آمریکا، طنجه، غار هرکول، موزه قصبه، پارک پردیکاریس، موزه کارمن-ماسن، موزه هنر و آثار باستانی مراکش، موزه هنرهای معاصر (طنجه)، سوق بزرگ، سوق کوچک و تئاتر بزرگ سروانتس. الجدیده. الجدیده، که قبلاً توسط پرتغالی‌ها مازاگان نامیده می‌شد، در سال ۲۰۰۴ به عنوان سایت میراث جهانی یونسکو ثبت شد، بر اساس جایگاه آن به عنوان «نمونه‌ای برجسته از تبادل تأثیرات بین فرهنگ‌های اروپایی و مراکشی» و به
تأثیرات بین فرهنگ‌های اروپایی و مراکشی» و به عنوان «نمونه‌ای اولیه از تحقق آرمان‌های رنسانس همراه با فناوری ساخت‌وساز پرتغالی». به گفته یونسکو، مهم‌ترین ساختمان‌های دوره پرتغالی، آب‌انبار و کلیسای مانوئلی معراج هستند. الجدیده همچنین میزبان نمایشگاه سالانه اسب (Salon du Cheval) است که بزرگ‌ترین نمایشگاه اسب در آفریقا می‌باشد. ایمنی. به دلیل تروریسم، احتیاط توصیه می‌شود. نمونه‌های اخیر شامل بمب‌گذاری ۲۰۱۱ مراکش در آوریل ۲۰۱۱ و قتل لوئیزا وستراگر جسپرسن و مارن اولاند در املشیل در دسامبر ۲۰۱۸ است.
کتاب بزرگ طبیعت (ایتالیایی: "Il Grande Libro della Natura") یک مجموعه تلویزیونی انیمیشن کودکان است که توسط موندو تی‌وی و در سال ۱۹۹۹ تولید شده است. این مجموعه از قسمت‌های غیر متوالی با اجرای یک خرس تشکیل شده است. این مجموعه انواع مختلفی از موجودات مانند ماهی‌ها، حشرات و پرندگان را به تصویر می‌کشد و زیستگاه‌های مختلف آنها - چه دریا، چه زمین و چه آسمان - را به تصویر می‌کشد. در پایان هر قسمت، مخاطبان با مجموعه‌ای آموزنده از پرسش و پاسخ‌ها روبرو می‌شوند که به بینندگان جوان در مورد انواع رفتارهای یک موجود خاص
بینندگان جوان در مورد انواع رفتارهای یک موجود خاص آموزش می‌دهد. ۵۴ قسمت مختلف از آن با داستان‌های مختلف وجود دارد. قبل از اینکه به یک مجموعه تلویزیونی تبدیل شوند، احتمالاً از این انیمیشن‌های کوتاه به عنوان کارتون‌های تبلیغاتی تئاتری در کره شمالی استفاده می‌شد. این برنامه در هند از طریق کانال تلویزیونی «فقط بچه‌ها!» در تلویزیون صحرا، در جهان عرب از طریق فضایی، در لهستان از طریق تلویزیون پی ۳ تا تابستان-پاییز (ژوئیه-اکتبر) ۲۰۰۰ و زمستان-بهار (ژانویه-آوریل) ۲۰۰۱ و همچنین در روسیه از طریق کانال تی آر سی
۲۰۰۱ و همچنین در روسیه از طریق کانال تی آر سی پترزبورگ (سن پترزبورگ، کانال ۳ کانال) تا زمستان-بهار (یا مطمئناً فوریه-مارس) ۲۰۰۴ و کانال مسکو تا زمستان (دسامبر-ژانویه) ۲۰۰۴–۲۰۰۵ پخش شد. این برنامه پس از عمومی شدن تلویزیون موندو، در کشورهای مختلف و به زبان‌های مختلف پخش شد.
ریاض حمود دارار (زادهٔ ۱۹۵۴) یک فعال سیاسی و اجتماعی مخالف سوری و نویسنده اهل دیرالزور است. او از سال ۲۰۰۰ به عنوان فعال حقوق بشر برای کردهای سوریه فعالیت می‌کرد. در طول فعالیتش، به مدت ۵ سال توسط دولت سوریه زندانی شد و در سال ۲۰۱۰ آزاد شد. در ۲۵ فوریه ۲۰۱۷، او به عنوان رئیس مشترک مجلس دموکراتیک سوریه انتخاب شد. اوایل زندگی. ریاض درار در سال ۱۹۵۴ در دیرالزور متولد شد. مدتی بعد مدرک لیسانس زبان عربی گرفت و به عنوان واعظ و امام جماعت مسجدی در دیرالزور مشغول به کار شد. حرفه سیاسی. از سال ۲۰۰۰، ریاض درار به یک
کار شد. حرفه سیاسی. از سال ۲۰۰۰، ریاض درار به یک فعال سیاسی تبدیل شد و شروع به همکاری با سازمان‌های مردم‌نهاد مختلف کرد. پس از قیام کردهای سوریه در سال ۲۰۰۴، معشوق الخزناوی، یک رهبر مذهبی صوفی کرد، در ماه مه ۲۰۰۵ توسط اطلاعات نظامی سوریه دستگیر و ترور شد. ریاض درار از جمله کسانی بود که در مراسم تشییع جنازه الخزناوی حضور داشت و سخنرانی کرد. ماه بعد، درار دستگیر شد. در ۲ آوریل ۲۰۰۶، او توسط دادگاه عالی امنیت کشور به ۵ سال زندان محکوم شد. در ۱۰ ژوئن ۲۰۱۰، ریاض درار از زندان آزاد شد. در ژوئن ۲۰۱۱، در مراحل
درار از زندان آزاد شد. در ژوئن ۲۰۱۱، در مراحل اولیه انقلاب سوریه، او به یکی از اعضای بنیانگذار کمیته هماهنگی ملی سوریه، یک بلوک از اپوزیسیون سوریه، تبدیل شد. ریاض درار به یکی از چهره‌های اصلی اپوزیسیون سوریه تبدیل شد. در اوت ۲۰۱۴، او به دلیل عدم اتحاد از کمیته هماهنگی ملی برای تغییر دموکراتیک استعفا داد.
هوگوتس وانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، استان وان ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
حِصّه عبدالله لوتاه مجری و کارگردان تلویزیونی اماراتی است که از نسل نخست فعالان رسانه‌ای در امارات به‌شمار می‌رود. او نخستین کارگردان زن تلویزیونی در امارات است و بیش از هفت سال در زمینهٔ کارگردانی، از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۵ فعالیت کرده است. او برنامه‌های گوناگون بسیاری را در تلویزیون دبی کارگردانی کرده است که به مسائل اجتماعی گوناگون پرداخته‌اند و همچنین مجموعه‌ای از برنامه‌های فرهنگی شامل مصاحبه با متفکران، نویسندگان و سینماگران برجستهٔ عرب را ارائه کرده است. لوتاه به مسائل زنان در امارات، به ویژه در دبی، توجه
به مسائل زنان در امارات، به ویژه در دبی، توجه ویژه‌ای داشته است؛ او انجمن «نهضت زنان در دبی» را در سال ۱۹۷۳ تأسیس کرد و همچنین در تأسیس اتحادیهٔ زنان عمومی امارات مشارکت داشت. به حقوق بشر و محیط زیست نیز علاقه‌مند بود و چندین انجمن مرتبط با این حوزه‌ها را پایه‌گذاری کرد. او همچنین سال‌ها به عنوان استاد در دانشگاه العین نیز به تدریس پرداخت. زندگی و پیشه. سال‌های اولیه. حصه عبدالله لوتاه در خانواده‌ای سرشناس در دبی متولد شد و در منطقهٔ سکة الخیل در دبی بزرگ شد و کودکی خود را در منطقه البراحة در مرکز شهر سپری
و کودکی خود را در منطقه البراحة در مرکز شهر سپری کرد. پدربزرگ او، ناصر لوتاه، بنیان‌گذار یکی از مهم‌ترین مدارس در منطقه الاحساء در عربستان سعودی در سال ۱۹۳۸ بود و برای این مدرسه وقف و مسجد بزرگی برپا کرد. حصه از پدربزرگ خود بسیار آموخت. همچنین از مادربزرگ خود نیز چیزهای زیادی یادگرفت. مادرش نیز تأثیر زیادی بر او داشت؛ اگرچه مادرش کم‌حرف بود، اما همیشه قانع و راضی بود و به تظاهر و فخرفروشی با پول و اموال علاقه‌ای نداشت. پدرش مردی با تجربهٔ سیاسی بود و بسیار متواضع بود؛ او به حصه آزادی می‌داد تا نظرات و
متواضع بود؛ او به حصه آزادی می‌داد تا نظرات و افکار خود را بیان کند و حصه همیشه در جلسات بزرگسالان همراه پدرش حضور داشت، جلساتی که شامل درس‌هایی در شعر و داستان‌نویسی بود. تحصیلات ابتدایی خود را نزد معلمه‌ای به نام المطوعة گذراند که تأثیر زیادی بر زندگی او داشت. سپس تحصیلات رسمی خود را در مدرسه الخنساء دریافت کرد؛ مدرسه‌ای که در خانه شیخه شمسه بنت سلطان در دیره برپا شده بود و او به مدت چهار سال در این مدرسه تحصیل کرد. با این حال، نتوانست تحصیل خود را ادامه دهد، زیرا برادرش معتقد بود آموزش برای او مهم نیست،
زیرا برادرش معتقد بود آموزش برای او مهم نیست، چرا که او به پول یا شغل نیاز ندارد. این تجربه، تأثیر منفی و دردناکی بر او به عنوان دختری که عاشق یادگیری بود گذاشت، اما او کتاب‌ها را جایگزین مدرسه قرار داد. با یکی از دوستانش، عایشه کبتن که از زنان بانفوذ دبی بود، تماس گرفت و ایدهٔ تأسیس یک انجمن زنان را با او مطرح کرد؛ این ایده مورد استقبال دوستش قرار گرفت. در سال ۱۹۷۳ از او دعوت شد تا انجمن دیگری را تأسیس کند؛ «انجمن نهضت زنان» در دبی، که یکی از مهم‌ترین انجمن‌های زنان در کشور امارت شد. در همین زمان، او
انجمن‌های زنان در کشور امارت شد. در همین زمان، او دوباره به تحصیل بازگشت و مدرک راهنمایی (متوسطه) را دریافت کرد. سپس به همراه گروهی از خانواده و خویشاوندان برای دریافت مدرک دبیرستان به مصر سفر کرد و موفق شد مدرک دبیرستان خود را از آنجا دریافت کند. سال‌های تحصیل در آمریکا. یکی از خویشاوندان او به نام خوله لوتاه به ایالات متحده آمریکا برای تحصیل سفر کرده بود، این امر حصه را تشویق به ادامهٔ تحصیل در خارج از کشور کرد. ایدهٔ تحصیل در خارج زمانی که او با خانواده در بریتانیا بود نیز قوت گرفت و در آن زمان به فکر
در بریتانیا بود نیز قوت گرفت و در آن زمان به فکر ماندن در لندن و یادگیری زبان انگلیسی و سپس ثبت نام در دانشگاه ولز افتاد، اما مسیر خود را تغییر داد و تصمیم گرفت در آمریکا تحصیل کند. حصه برای دریافت بورس تحصیلی از وزارت آموزش و پرورش امارات تلاش کرد و موفق شد این بورس را دریافت کند. او به همراه فرزند سه ساله‌اش به آمریکا رفت و در دانشگاه سان‌فرانسیسکو به تحصیل سینما پرداخت، اما به دلایل شخصی تحصیل را نیمه‌کاره رها کرد و به امارات بازگشت تا مسیر حرفه‌ای خود را در تلویزیون امارات آغاز کند. پس از بازگشت به
را در تلویزیون امارات آغاز کند. پس از بازگشت به امارات، به عنوان مدیر تلویزیون دبی مشغول به کار شد و سپس به مدت یک سال به عنوان مدرس کمکی در دانشگاه امارات فعالیت کرد و به آموزش کارگردانی پرداخت، تا اینکه مجدداً به آمریکا بازگشت و برای دریافت مدرک کارشناسی ارشد وارد دانشگاه اوهایو شد. او موفق شد مدرک کارشناسی ارشد در رشته رسانه و توسعه و همچنین مدرک دکتری در رشته ارتباط جمعی با گرایش مطالعات زنان و سینما را دریافت کند. رسالهٔ او دربارهٔ مطالعهٔ تأثیر رسانه‌ها و اهمیت و نقش مؤثر آن‌ها در تغییر افکار عمومی و
و اهمیت و نقش مؤثر آن‌ها در تغییر افکار عمومی و دیدگاه‌های بین‌المللی و جهانی بود. پس از دریافت کارشناسی ارشد، او برای دریافت دکترا نیز در همان دانشگاه اقدام کرد و رساله خود را بر نقش زنان در تلویزیون متمرکز کرد. به هنگام تحصیل در آمریکا، او پسر سه‌ساله‌اش را نیز همراه خود برد. بین مسئولیت‌های مادری، خانه و تحصیل در دانشگاه، لوتاه توانست برای خود برنامه‌های روزانه‌ای تنظیم کند که بتواند همزمان مادری و تحصیل در خارج از کشور را مدیریت کند. در آن زمان، او زنی جوان، مادر و بیوه بود که در غربت زندگی می‌کرد.
جوان، مادر و بیوه بود که در غربت زندگی می‌کرد. پسرش را در مدرسه‌ای صبحگاهی ثبت‌نام کرد تا بتواند به دانشگاه برود و پس از پایان کلاس‌هایش در دانشگاه، به مدرسه رفته و پسرش را همراه خود به خانه بازگرداند. کار در تلویزیون دبی. فعالیت حرفه‌ای او در تلویزیون دبی از سال ۱۹۸۲ آغاز شد، پس از آنکه در سال ۱۹۸۰ مدرک کارشناسی هنرهای زیبا را از دانشگاه سان‌فرانسیسکو دریافت کرده بود. در این دوره، لوتاه برنامه‌های تلویزیونی موفق بسیاری ارائه داد، از جمله برنامه «گفت‌وگوی مردم» که برنامه‌ای اجتماعی بود و به طرح مسائل
مردم» که برنامه‌ای اجتماعی بود و به طرح مسائل متنوعی مربوط به خانواده، جوانان و جامعه می‌پرداخت. این برنامه‌ها اغلب جسورانه بودند و گاهی موضوعات اجتماعی بحث‌برانگیزی را مطرح می‌کردند، هدف اصلی آن‌ها ارتقای سطح جامعهٔ امارات و مواجهه با مشکلات مردم برای یافتن راه‌حل بود. یکی از مباحث مهمی که لوتاه در این برنامه مطرح کرد، اپیزودی در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ بود که به تحولات سیاسی جهان و آغاز فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی می‌پرداخت و این اپیزود بازتاب گسترده‌ای داشت و واکنش‌های مثبت زیادی را به دنبال داشت. لوتاه همچنین
مثبت زیادی را به دنبال داشت. لوتاه همچنین به حوزهٔ فرهنگ توجه ویژه‌ای داشت و برنامه‌های فرهنگی متعددی را کارگردانی کرد. او به اهمیت رسانه برای کودکان نیز پی برد، و برنامه‌های متعددی برای کودکان در کانال انگلیسی تهیه و کارگردانی نمود. تدریس دانشگاهی. با وجود مسیر حرفه‌ای موفق خود در کارگردانی، حصه لوتاه در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ تصمیم گرفت از حوزهٔ کارگردانی کناره‌گیری کرده و به تدریس دانشگاهی روی آورد. او به اهمیت تربیت نسلی متخصص در زمینه رسانه اعتقاد داشت و احساس می‌کرد که رسانه به حرفه‌ای برای کسانی تبدیل شده
می‌کرد که رسانه به حرفه‌ای برای کسانی تبدیل شده که حرفهٔ مشخصی ندارند. لوتاه سال‌ها در تدریس دانشگاهی فعالیت کرد؛ او در بخش ارتباط جمعی دانشگاه العین مشغول به کار شد و طی سال‌های فعالیتش در دانشگاه، دانشجویان او را با لقب «ماما» صدا می‌زدند. در طول سال‌های تدریس، لوتاه به دلیل جسارت در طرح مسائل و موضوعات مختلف مورد توجه قرار گرفت، او از محتوای صرفاً نظری که ارائه می‌شد راضی نبود و دفتر خود را برای دانشجویان باز می‌کرد تا بحث و پرسش داشته باشند. دانشجویان سرشناس بسیاری زیر نظر او تحصیل کرده‌اند، از جمله
سرشناس بسیاری زیر نظر او تحصیل کرده‌اند، از جمله مجری اماراتی راشد عتیق الشامسی. فعالیت‌های دیگر. طی فعالیت تدریسی خود، او بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۴ به عنوان هماهنگ‌کنندهٔ برنامه‌های ارتباط جمعی فعالیت کرد و از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴ نیز ریاست بخش ارتباط جمعی را برعهده داشت. او به عضویت شورای ملی رسانه‌ها است.. در سال ۲۰۱۳ به عضویت هیئت امنای مؤسسه ادبیات امارات درآمد. جوایز. حصه لوتاه در طول مسیر حرفه‌ای خود جوایز متعددی دریافت کرده است. در سال ۲۰۱۵، شیخ محمد بن راشد آل مکتوم او را در چارچوب طرح «پیشگامان
بن راشد آل مکتوم او را در چارچوب طرح «پیشگامان امارات» تجلیل کرد، به عنوان اولین کارگردان زن اماراتی. جایزه «شخصیت فدرالی» در سال ۲۰۱۳ و جایزه تقدیری از اتحادیهٔ زنان عمومی برای زنان پیشگام در سال ۱۹۸۱ را دریافت کرده است. او همچنین در سال ۲۰۰۶ جایزه شیخ راشد بن حمید برای علم در حوزه خدمت اجتماعی را دریافت کرد و در سال ۲۰۱۴ نیز جایزهٔ امارات برای دستاوردهای ملی استاندارد به او اهدا شد. در سال ۲۰۱۷، جشنوارهٔ ادبی هواپیمایی امارات جایزهٔ «شخصیت سال» را به او اعطا کرد، به پاس مشارکت او در ترویج سوادآموزی،
او اعطا کرد، به پاس مشارکت او در ترویج سوادآموزی، آموزش و پرورش و نهادینه کردن علاقه به ادبیات در نسل‌های مختلف. آثار. علاوه بر آثار چاپی، به‌طور منظم در چندین روزنامه و مطبوعات اماراتی از جمله روزنامه "البیان" قلم می‌زند. حصه لوتاه آثار متعددی به زبان‌های انگلیسی و عربی منتشر کرده است، از جمله:
ماسیمو کارلوتو (؛ زادهٔ ) رمان‌نویس اهل ایتالیا است. زندگی‌نامه. پرونده «کارلوتو». کارلوتو در مرکز یکی از بحث‌برانگیزترین پرونده‌های قضایی در تاریخ معاصر ایتالیا قرار داشت. در سال ۱۹۷۶، یک دانشجوی ۲۵ ساله به نام مارگریتا ماجلو در خانه‌اش مرده پیدا شد، در حالی که با ۵۹ ضربه چاقو به قتل رسیده بود. ماسیمو کارلوتو، یک دانشجوی ۱۹ ساله و عضو لوتا کونتینوا، پس از شنیدن فریادهای قربانی به او برخورد. او زن را درون یک کمد، خون‌آلود و در حال مرگ یافت. به‌جای خبر دادن به پلیس، وحشت‌زده شد و گریخت. او به‌سرعت بازداشت و
پلیس، وحشت‌زده شد و گریخت. او به‌سرعت بازداشت و به قتل متهم شد. کارلوتو همواره بر بی‌گناهی خود پافشاری کرد. در نخستین محاکمه، او به دلیل نبود مدارک کافی توسط دادگاه کیفری پادووا تبرئه شد، اما سپس در تجدیدنظر به ۱۸ سال حبس توسط دادگاه ونیز محکوم شد. این حکم در سال ۱۹۸۲ توسط دیوان عالی کشور تأیید شد. او به یک فراری تبدیل شد، ابتدا در فرانسه و سپس در مکزیک، جایی که پس از سه سال گریختن دستگیر و به ایتالیا مسترد شد. یک جنبش مردمی گسترده از کارلوتو حمایت کرد؛ افزون بر آن، شماری از شخصیت‌های برجسته دادخواستی به
بر آن، شماری از شخصیت‌های برجسته دادخواستی به نفع او امضا کردند، از جمله اتوره گالو، خورخه آمادو، نیلده ایوتی، نوربرتو بوبیو، جیاندومنیکو پیزاپیا و فرناندو ایمپوزیماتو. در سال ۱۹۸۹، دیوان کشور دستور برگزاری مجدد محاکمه را صادر کرد و پرونده را به دادگاه تجدیدنظر ونیز بازگرداند تا مشخص شود که کارلوتو باید طبق قانون کیفری قدیم یا جدید تبرئه شود. در سال ۱۹۹۰، موضوع مشروعیت قانون اساسی مطرح شد. در سال ۱۹۹۱، دادگاه قانون اساسی ایتالیا رأی خود را صادر کرد، اما بازنشستگی رئیس دادگاه باعث شد محاکمه دیگری لازم شود.
رئیس دادگاه باعث شد محاکمه دیگری لازم شود. در طول این دادگاه، کارلوتو (که از یک بیماری متابولیک شدید رنج می‌برد) به ۱۶ سال زندان محکوم شد. وکلای او استدلال کردند که این محکومیت تازه اصل محاکمه مضاعف/نِه بیس این ایدم را نقض می‌کند. افکار عمومی به سود کارلوتو بود و در سال ۱۹۹۳، رئیس‌جمهور ایتالیا اسکار لوئیجی اسکال‌فارو به او عفو اعطا کرد. نویسندگی. ماسیمو کارلوتو فعالیت ادبی خود را، به‌ویژه با نوشتن رمان‌هایی در ژانر "نوآر"، آغاز کرد. او با کتاب "Il fuggiasco" («فراری»، ۱۹۹۵) که زندگینامهٔ خودنوشت داستانی
(«فراری»، ۱۹۹۵) که زندگینامهٔ خودنوشت داستانی از دوران فرارش بود، وارد عرصه ادبیات شد. این کتاب در سال ۲۰۰۳ به فیلم "فراری" تبدیل شد که آندریا مانی آن را کارگردانی کرد و دانیله لیوتی در نقش کارلوتو بازی کرد. مشهورترین شخصیت او «تمساح»، با نام مستعار مارکو بوراتی است؛ یک کارآگاه خصوصی کاملاً اصیل و ساختهٔ ذهن نویسنده. در سال ۱۹۹۸ او "Le irregolari" («نامنظم‌ها») را منتشر کرد، رمانی با زمینهٔ زندگینامه و تحقیقی که در آن جنگ داخلی آرژانتین و سرکوب‌های دهه هفتاد، در جریان جنگ کثیف روایت شده‌است. او با اِستلا
در جریان جنگ کثیف روایت شده‌است. او با اِستلا کارلوتو، بنیان‌گذار مادربزرگ‌های میدان مایو، آشنا شد و مصاحبه کرد؛ کسی که بعدها مشخص شد با ماسیمو کارلوتو نسبت دارد و در جستجوی دختر و نوهٔ نوزادش بود که در شمار "ناپدیدشدگان" قرار داشتند. در سال ۲۰۰۱ او "Arrivederci amore, ciao" («خداحافظ عشق، بدرود») را منتشر کرد که در سال ۲۰۰۵ توسط میکله سواوی به فیلم "خداحافظی با بوسه" اقتباس شد. در سال ۲۰۰۴ او "L'oscura immensità della morte" («بی‌کرانگی تاریک مرگ») را منتشر کرد؛ یک اثر نوآر بسیار تاریک و پوچ‌گرایانه که بر
کرد؛ یک اثر نوآر بسیار تاریک و پوچ‌گرایانه که بر موضوع انتقام متمرکز بود و به فیلم هندی "بدلاپور" اقتباس شد. کتاب‌های او به زبان‌های فرانسوی، بلغاری، انگلیسی، آلمانی، اسپانیایی، یونانی، هلندی، چکی و آمریکایی ترجمه شده‌اند.
آلفونسو کاروانا (؛ زادهٔ ۱ ژانویه ۱۹۴۶) یک ایتالیایی-کانادایی رئیس مافیا و عضو مافیای سیسیلی است که رئیس شاخهٔ خاندان مافیایی کونتررا-کاروانا در کانادا بود. در سال ۱۹۹۷ او در محاکمه غیابی در ایتالیا به اتهامات مختلف به نزدیک به ۲۲ سال زندان محکوم شد. در سال ۱۹۹۸ پلیس سواره‌نظام سلطنتی کانادا (RCMP) مدارک کافی جمع‌آوری کرد و کاروانا در خانه‌اش در وودبریج، انتاریو دستگیر شد. در سال ۲۰۰۰ او توسط دادگاه عالی انتاریو به ۱۸ سال زندان محکوم شد اما در سال ۲۰۰۸ به ایتالیا مسترد شد تا محکومیت خود را سپری کند. اوایل
مسترد شد تا محکومیت خود را سپری کند. اوایل زندگی. کاروانا در کاستل وترانو در استان تراپانی، سیسیل متولد شد. خانوادهٔ او اصالتاً اهل سیکولیانا در استان آگریجنتو بودند و از طریق چندین ازدواج با خانوادهٔ کونتررا نسبت نزدیکی داشتند. آلفونسو کاروانا با خواهرزاده‌اش جوزپینا کاروانا ازدواج کرد و دارای یک پسر و دو دختر است. دوران مافیایی. در سال ۱۹۶۸، آلفونسو کاروانا با ۱۰۰ دلار در جیب خود و در حالی که وانمود می‌کرد برق‌کار است وارد مونترآل، کبک، کانادا شد. ده سال بعد، او در فرودگاه بین‌المللی زوریخ در سوئیس با
بعد، او در فرودگاه بین‌المللی زوریخ در سوئیس با ۶۰۰ هزار دلار در یک چمدان متوقف شد. او پس از پرداخت جریمه آزاد شد. زمانی که خانواده‌های کاروانا و کونتررا در اواسط دههٔ ۱۹۶۰ به مونترآل نقل مکان کردند، با نیکولو ریزوتو و پسرش ویتو ریزوتو متحد شدند. آن‌ها شروع به همکاری در فعالیت‌های قاچاق مواد مخدر کردند. در دههٔ ۱۹۷۰، کاروانا به همراه برادرانش، جرلاندو کاروانا و پاسکوآله کاروانا، به دلیل درگیری با خاندان تبهکاری کوترونی مونترآل را ترک کرده و به کاراکاس در ونزوئلا رفتند. در سال ۱۹۷۸، رئیس خانواده کوترونی،
ونزوئلا رفتند. در سال ۱۹۷۸، رئیس خانواده کوترونی، پائولو ویولی کشته شد و آن‌ها به کانادا بازگشتند؛ خاندان تبهکاری ریزوتو پس از آن کنترل را به دست گرفت. کاروانا همچنین در سال ۱۹۷۸ تابعیت کانادا را به دست آورد. در ابتدای دههٔ ۱۹۸۰، آلفونسو در نزدیکی لوگانو در ویلایی مجلل مستقر شد و بر پولشویی عواید قاچاق هروئین نظارت داشت. این وجوه در بانک‌های کانادا سپرده‌گذاری و از طریق حساب‌های بانکی سوئیس منتقل می‌شد. دو سال بعد او به حومهٔ ثروتمندنشین لندن نقل مکان کرد. از عمارت ۴۵۰ هزار پوندی خود، او بر یک خط لولهٔ
از عمارت ۴۵۰ هزار پوندی خود، او بر یک خط لولهٔ هروئین از تایلند، از طریق انگلستان، به کانادا نظارت داشت. شریک او در بریتانیا فرانچسکو دی کارلو بود. کاروانا به تایلند رفت تا مسیر را ایجاد کند. هنگامی که خط لوله در انگلستان در سال ۱۹۸۵ برچیده شد، او توانست از دستگیری بگریزد و به حومهٔ مونترآل بازگشت، جایی که یک پیتزافروشی باز کرد. آلفونسو پیتزا آماده می‌کرد در حالی که همسرش پشت صندوق می‌ایستاد. طبق گفتهٔ دی کارلو که در سال ۱۹۹۶ یک پنتیتو (شاهد دولتی) شد، کاروانا در مراحل اولیهٔ جنگ دوم مافیا توسط کمیسیون
در مراحل اولیهٔ جنگ دوم مافیا توسط کمیسیون مافیای سیسیل به مرگ محکوم شد. برادر او، لئوناردو، در ۲ سپتامبر ۱۹۸۱ به دستور توتو رینا کشته شد. به دی کارلو دستور داده شد که آلفونسو کاروانا و پاسکوآله کونتررا را بکشد اما او نپذیرفت، که این باعث تعلیق او از سازمان شد. قاچاقچی کوکائین. در همین حال، کاروانا شبکه‌ای سازمان داد که از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ یازده تُن کوکائین را به ایتالیا قاچاق می‌کرد. کاروانا تولیدکنندگان کوکائین کلمبیایی را با توزیع‌کنندگان ایتالیایی، یعنی شش خانواده 'اندرانگتا از کالابریا، گرد هم آورد. در آن
'اندرانگتا از کالابریا، گرد هم آورد. در آن زمان، خانواده کونتررا-کاروانا به‌عنوان «چرخ‌دندهٔ تجارت مواد مخدر و حلقهٔ ضروری میان تأمین‌کنندگان و توزیع‌کنندگان» شناخته می‌شد. تحقیقات با نام عملیات کارتاژین آغاز شد، زمانی که پلیس در مارس ۱۹۹۴، ۵٬۴۹۷ کیلو کوکائین (که در آن زمان رکورد اروپا بود) را در تورین توقیف کرد. یک سال بعد دفتر دادستانی تورین کیفرخواست را ارائه داد. به گفتهٔ بازرسان، این عملیات مهم‌ترین خط تأمین مواد مخدر به اروپا را خنثی کرد. سال‌های بعد و محکومیت‌ها. در مارس ۱۹۹۵، کاروانا پس از اعلام
و محکومیت‌ها. در مارس ۱۹۹۵، کاروانا پس از اعلام تنها ۲۵۰ دلار دارایی و در پی اخطاریهٔ ادارهٔ سازمان مالیات کانادا برای پرداخت ۸٫۶ میلیون دلار مالیات پرداخت‌نشده به‌علاوهٔ سود و جریمه‌هایی که در مجموع ۲۱٫۲ میلیون دلار بود، درخواست ورشکستگی داد. اوایل سال ۱۹۹۷، سازمان مالیات کانادا او را به دادگاه عالی کبک در مونترآل کشاند تا ادعای ورشکستگی او را به چالش بکشد. کاروانا ادعا می‌کرد که کارگر کارواش است و هفته‌ای ۴۰۰ دلار درآمد دارد، در حالی که حساب‌های بانکی سوئیسی به نام او وجود داشت که ۲۱ میلیون دلار از طریق
به نام او وجود داشت که ۲۱ میلیون دلار از طریق آن منتقل شده بود؛ او ادعا کرد بیشتر پول متعلق به عمویش پاسکوآله کونتررا بوده است. سازمان مالیات کانادا در بازپس‌گیری مبالغ بدهی ناموفق بود زیرا کاروانا به‌طور رسمی ورشکسته بود؛ او ملزم به پرداخت تنها ۹۰٬۰۰۰ دلار طی سه سال شد. کاروانا در ۳۰ ژوئیه ۱۹۹۷ توسط دادگاه استیناف پالرمو در محاکمه غیابی به ۲۱ سال و ۱۰ ماه زندان محکوم شد به اتهام انجمن مافیا، توطئه برای قاچاق مواد مخدر و واردات، نگهداری و فروش مقادیر عمده مواد مخدر برای مشارکتش در قاچاق هروئین در دههٔ
مواد مخدر برای مشارکتش در قاچاق هروئین در دههٔ ۱۹۸۰. هم‌زمان او در تورین نیز به اتهام قاچاق کوکائین در دههٔ ۱۹۹۰ تحت پیگرد قرار گرفت. دادگاه پالرمو نتیجه گرفت که این شبکه «نشانه‌ای دیگر از توانایی بالای جنایی» کاروانا است که «در چند دهه گذشته از هر اقدام قضایی گریخته و موفق به رسیدن به بالاترین سطح تجارت بین‌المللی مواد مخدر شده است و با تنظیم ارتباطات جنایی خود و نشان دادن چنین مهارتی باید به‌عنوان یکی از مهم‌ترین چهره‌ها در این بخش در نظر گرفته شود.» در ژوئیه ۱۹۹۸، پس از آنکه پلیس سواره‌نظام سلطنتی
در ژوئیه ۱۹۹۸، پس از آنکه پلیس سواره‌نظام سلطنتی کانادا (RCMP) مدارک کافی از طریق شنود و شنود تلفنی در خانهٔ کاروانا طی عملیات اومرتا جمع‌آوری کرد، او در خانه‌اش در وودبریج، انتاریو دستگیر شد، جایی که پلیس همچنین مقادیر زیادی پول نقد و جواهرات پنهان یافت. به گفته پلیس، او یکی از بزرگ‌ترین شبکه‌های قاچاق مواد مخدر در جهان را کنترل می‌کرد. رئیس تیم تحقیق، رئیس سوپریتنDent بن سوآوه از RCMP گفت: «اگر جنایت سازمان‌یافته یک بازی هاکی بود، آقای کاروانا وین گرتسکی بود.» در فوریه ۲۰۰۰، پس از آنکه همکارش اورسته
بود.» در فوریه ۲۰۰۰، پس از آنکه همکارش اورسته پاگانو علیه او شهادت داد، کاروانا به واردات و قاچاق مواد مخدر اعتراف کرد و توسط دادگاه عالی انتاریو به ۱۸ سال زندان محکوم شد. برادران آلفونسو، پاسکوآله و جرلاندو کاروانا نیز در این عملیات بازداشت شدند و به‌ترتیب به ۱۰ و ۱۸ سال زندان محکوم شدند. در ژوئیه ۲۰۰۴، درخواست آزادی به قید وثیقهٔ کاروانا رد شد. در ژوئن ۲۰۰۷، دادگاه استیناف انتاریو حکم داد که کاروانا باید به ایتالیا استرداد شود تا دوران محکومیت خود را سپری کند. در ۲۰ دسامبر ۲۰۰۷، تلاش‌های کاروانا برای
کند. در ۲۰ دسامبر ۲۰۰۷، تلاش‌های کاروانا برای فرجام‌خواهی توسط دیوان عالی کانادا رد شد و او در ۲۹ ژانویه ۲۰۰۸ به ایتالیا مسترد شد تا نزدیک به ۲۲ سال محکومیت زندان خود را سپری کند. در سال ۲۰۱۹، کاروانا به دلیل ادارهٔ امپراتوری قاچاق کوکائین و پولشویی بین ایتالیا و آمریکای شمالی محکوم شد و پس از آنکه دیوان عالی کشور (ایتالیا) در نوامبر ۲۰۲۰ درخواست تجدیدنظر او را رد کرد، با ۱۷ سال زندان اضافی روبه‌رو شد.
اندزاکاری وانک (؛ Կապուտկողի Սուրբ Հակոբ վանք) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر اندزاک، ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
تئودوروسی وانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، استان ارزنجان ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.