payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به نام اسکی‌شهر، چیغ در سال ۱۹۳۶ تحصیلات خود را در دپارتمان هیتی‌شناسی دانشگاه آنکارا آغاز کرد. در میان استادان او، دو نفر از برجسته‌ترین محققان فرهنگ و تاریخ هیتی‌ها در آن دوره، هانس گوستاو گوتربوک و بنو لاندسبرگر، هر دو پناهندگان آلمانی-یهودی دوران آلمان نازی بودند که در طول جنگ جهانی دوم به عنوان استاد در ترکیه فعالیت می‌کردند. پس از دریافت مدرک خود در سال ۱۹۴۰، چیغ یک حرفه چند دهه‌ای را در «موزه شرق باستان» آغاز کرد، یکی از سه مؤسسه‌ای که مجموعه موزه‌های باستان‌شناسی استانبول را تشکیل می‌دهند، به عنوان
باستان‌شناسی استانبول را تشکیل می‌دهند، به عنوان متخصص مقیم در زمینه لوح‌های رُسی میخی که هزاران عدد از آن‌ها بدون ترجمه و دسته‌بندی در بایگانی موزه حفظ شده بودند. در سال‌های بعد، به دلیل تلاش‌های او در رمزگشایی و انتشار لوح‌ها، این موزه به یک مرکز یادگیری زبان‌های خاورمیانه‌ای تبدیل شد که پژوهشگران تاریخ باستان از سراسر جهان به آن مراجعه می‌کردند. شغل حرفه‌ای. معزز علمیه چیغ که با م. کمال چیغ مدیر موزه توپکاپی ازدواج کرده بود، به یکی از مدافعان برجسته سکولاریسم و حقوق زنان در ترکیه تبدیل شد و عضو افتخاری
و حقوق زنان در ترکیه تبدیل شد و عضو افتخاری مؤسسه باستان‌شناسی آلمان و مؤسسه علوم پیش‌تاریخی دانشگاه استانبول بود. او در حرفه خود به دلیل تحقیقات دقیق و سیستماتیک که در کتاب‌ها، مقالات علمی و مقالات عمومی منتشر شده در مجلات و روزنامه‌هایی دیگر مشهود بود، شهرت پیدا کرده بود. در سال ۲۰۰۲، زندگی‌نامه‌اش به نام «"آهن را به آهن نرم می‌کنند"» که به صورت مجموعه‌ای از مصاحبه‌ها با روزنامه‌نگار سرحت اوزتورک تنظیم شده بود، توسط انتشارات ایش بانک ترکیه منتشر شد. با همکاری همکارانش، حاتچه کیزیلیای و فریتس رودولف
با همکاری همکارانش، حاتچه کیزیلیای و فریتس رودولف کراوس، او هزاران لوح نوشته شده به زبان‌های سومری، اَکَدی و هیتی را در انبار موزه تمیز، طبقه‌بندی و شماره‌گذاری کرد. چیغ یک بایگانی از اسناد میخی تشکیل داد که شامل ۷۴٬۰۰۰ لوح می‌شد و ۳٬۰۰۰ لوح را کپی و فهرست‌بندی کرد. در سال‌های بعد، به لطف تلاش‌های او در رمزگشایی و انتشار لوح‌ها، موزه به یک مرکز مطالعه زبان‌های خاورمیانه تبدیل شد که به عنوان مرجعی برای محققان تاریخ باستان از سراسر جهان شناخته می‌شود. در سال ۱۹۵۷، او در کنگره شرق‌شناسان در مونیخ شرکت کرد. در
او در کنگره شرق‌شناسان در مونیخ شرکت کرد. در سال ۱۹۶۰، او شش ماه در دانشگاه هایدلبرگ گذراند. در سال ۱۹۶۵، او در جابجایی نمایشگاه هیتی از رم به لندن شرکت کرد. چیغ در سال ۱۹۷۲ بازنشسته شد. چیغ که پس از بازنشستگی مدتی در خارج از کشور زندگی کرده بود، در کنگره آشورشناسی در فیلادلفیا در سال ۱۹۸۸ شرکت کرد. او کتاب «"تاریخ از سومر آغاز می‌شود"» نوشته ساموئل نوآ کریمر را به ترکی ترجمه کرد. در سال ۱۹۹۰، این کتاب توسط جامعه تاریخ‌نگاری ترکیه با عنوان «"تاریخ از سومر آغاز می‌شود"» منتشر شد. این کتاب توجه زیادی را جلب
می‌شود"» منتشر شد. این کتاب توجه زیادی را جلب کرد و او ۱۳ کتاب دربارهٔ فرهنگ‌های سومری و هیتی در سال ۱۹۹۳ نوشت. یکی از آن‌ها کتابی است به نام «"سفر به سومر از طریق تونل زمان"» که او برای کودکان نوشته است. مناقشات. اتهام مشارکت در شکنجه. برادر معزز علمی چیغ توران ای‌تیل، روان‌شناسی بود که در دانشگاه میسوری بر روی اثرات ال‌اس‌دی، یک داروی روانگردان، تحقیق می‌کرد. در دهه ۱۹۷۰، ای‌تیل به ترکیه بازگشت و در سال ۱۹۷۱ بنیاد HZİ را با خواهرش تأسیس کرد. چیغ رئیس این بنیاد شد و عمدتاً در امور مدیریتی آن فعالیت
این بنیاد شد و عمدتاً در امور مدیریتی آن فعالیت می‌کرد. در سال ۱۹۸۴، مجله "نکته" ادعا کرد که توران ای‌تیل زندانیانی را به دلیل شرکت در خشونت‌های سیاسی دهه ۱۹۷۰ محکوم شده بودند، با استفاده از داروهای آزمایشی، شکنجه کرده است.. روزنامه "جمهوریت" نیز ادعا کرد که برخی از کارکنان کاخ توپکاپی که همسر چیغ مدیر آن بود، به عنوان آزمایش‌شوندگان استفاده شده‌اند. چیغ ای‌تیل، دوستان، خانواده‌ها و برخی از کارکنان بنیاد این اتهامات را رد کردند. آن‌ها ادعا کردند که آزمایش‌ها به صورت داوطلبانه انجام شده و با اجازه دولت موقت
به صورت داوطلبانه انجام شده و با اجازه دولت موقت نظامی تحت نظارت بنیاد HZİ برای شناسایی تروریست‌ها صورت گرفته است. اتهامات بیشتری مطرح شد مبنی بر اینکه حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا یا صنایع داروسازی آمریکا نیز از نتایج شکنجه بهره‌برداری کرده‌اند. در سال ۱۹۹۰، مقر بنیاد HZİ توسط گروه Dev Sol، سازمان سلف حزب/جبهه آزادی‌بخش انقلابی خلق، به دلیل آزمایش‌های بی‌رحمانه بر روی آزمایش‌شوندگان انسانی، مورد حمله قرار گرفت. پس از حمله با بمب به آن، بنیاد به فراموشی سپرده شد و در سال ۲۰۱۱ به‌طور رسمی منحل شد. اگرچه
سپرده شد و در سال ۲۰۱۱ به‌طور رسمی منحل شد. اگرچه برخی تحقیقات بعدی انجام شد، اما هیچ‌کسی از اعضای بنیاد محاکمه نشد. معلوم نیست که چیغ تا چه اندازه از شکنجه‌های ادعایی در سِمَت رسمی خود آگاه بوده است. پس از مرگ چیغ اتهامات شکنجه دوباره مطرح شد. پرونده روسری. چیغ در کتاب‌های خود در دهه ۲۰۰۰، ادعا کرد که روسری‌ای که زنان مسلمان می‌پوشند، از جهان اسلام منشأ نگرفته، بلکه ۵۰۰۰ سال پیش توسط کشیشان سومری به عنوان روشی برای وارد کردن مردان جوان به رابطه جنسی به کار می‌رفته است. این موضوع در دنیای مسلمانان
به کار می‌رفته است. این موضوع در دنیای مسلمانان جنجال‌برانگیز شد و پوشش رسانه‌ای جهانی پیدا کرد. در نهایت، او و ناشر کتابش به اتهام «ایجاد نفرت و نفاق بر اساس تفاوت‌های مذهبی» محاکمه شدند. در ۳۱ اکتبر ۲۰۰۶، در اولین جلسه دادگاه، اتهامات رد شد و تبرئه شدن او باعث جلب توجه بیشتر به چیغ شد. در دادگاه، او اتهامات را رد کرده و اظهار داشت: «من یک زن علم‌گرا هستم… هیچ‌گاه به کسی توهین نکرده‌ام». در جلسه اول دادگاه، قاضی پرونده او را رد کرده و پس از دادگاهی که کمتر از نیم ساعت به طول انجامید، ناشر کتاب نیز تبرئه
از نیم ساعت به طول انجامید، ناشر کتاب نیز تبرئه شد. زندگی بعدی و مرگ. چیغ در ۲۰ ژوئن ۲۰۱۴ به ۱۰۰ سالگی رسید و در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۴ به ۱۱۰ ساله شد. او در ۱۷ نوامبر ۲۰۲۴ در سن ۱۱۰ سال و ۱۵۰ روز درگذشت. او در زمان مرگش مسن‌ترین فرد تأییدشده در ترکیه بود.
شاهزاده ماریا آملیا (; – ) یا دن ماریا آملیا شاهزاده‌ای از امپراتوری برزیل و عضوی از شاخهٔ برزیلی دودمان براگانسا بود. والدین او امپراتور دن پدروی یکم (برزیل), نخستین فرمانروای برزیل، و آملی دو لوکزامبورگ بودند. ماریا آملیا که تنها فرزند ازدواج دوم پدرش بود، در سلطنت ژوئیه فرانسه متولد شد؛ در آن زمان پدرو اول به نفع پسرش، پدروی دوم، از تاج‌وتخت برزیل کناره‌گیری کرده بود. پیش از آنکه ماریا آملیا یک‌ماهه شود، پدرو اول برای بازگرداندن تاج‌وتخت به بزرگ‌ترین دختر خود از ازدواج نخستش، ماریا دوم، راهی پرتغال شد.
خود از ازدواج نخستش، ماریا دوم، راهی پرتغال شد. او در جنگی موفقیت‌آمیز برادرش میگل یکم را که تاج‌وتخت ماریا دوم را غصب کرده بود، شکست داد. چند ماه پس از پیروزی، پدرو اول بر اثر سل درگذشت. مادر ماریا آملیا او را به پرتغال برد، جایی که بیشتر عمرش را بدون بازدید از برزیل سپری کرد. دولت برزیل به دلیل تولد او در خارج از کشور، ماریا آملیا را به عنوان عضوی از خاندان امپراتوری برزیل به رسمیت نشناخت؛ اما زمانی که برادر ناتنی بزرگ‌ترش، پدرو دوم، در سال ۱۸۴۰ به سن قانونی رسید، موفق شد این موضوع را اصلاح کند. ماریا
رسید، موفق شد این موضوع را اصلاح کند. ماریا آملیا در اوایل سال ۱۸۵۲ با فردیناند ماکسیمیلیان یوزف نامزد شد؛ اما پیش از آنکه ازدواج صورت گیرد، به بیماری سل مبتلا شد و به شهر فونشال در جزیرهٔ مادیرا در پرتغال منتقل گردید. با وجود آب‌وهوای سالم این منطقه، وضعیت سلامتی‌اش رو به وخامت گذاشت و سرانجام در ۴ فوریه ۱۸۵۳ درگذشت. پیکر او به پرتغال منتقل و در پانتئون دودمان براگانسا به خاک سپرده شد. حدود ۱۳۰ سال بعد، بقایای او به برزیل انتقال یافت. در بزرگداشت دخترش، مادر ماریا آملیا تأمین مالی ساخت بیمارستان "Princesa
ماریا آملیا تأمین مالی ساخت بیمارستان "Princesa D. Maria Amélia" را در فونشال بر عهده گرفت. نامزد ماریا آملیا، ماکسیمیلیان، سفری زیارتی به برزیل و مادیرا انجام داد که بر پذیرش تاج‌وتخت امپراتوری دوم مکزیک توسط او در سال ۱۸۶۴ تأثیر گذاشت. سال‌های نخست زندگی. تولد. ماریا آملیا در ۱ دسامبر ۱۸۳۱ در پاریس متولد شد و به نام کامل ماریا آملیا آگوستا اوژِنیّا جوزفینا لوئیزا تئودولینا الوئی فرانسیسکو خاویر دو پائولا گابریلا رافائلا گونزاگا تعمید یافت. او تنها دختر پدروی یکم (برزیل) از همسر دومش آملی دو لوکزامبورگ
پدروی یکم (برزیل) از همسر دومش آملی دو لوکزامبورگ بود. از طریق پدرش، ماریا آملیا عضوی از شاخهٔ برزیلی دودمان براگانسا (پرتغالی: "Bragança") محسوب می‌شد و از بدو تولد، عنوان افتخاری "دن" (بانو) به او تعلق گرفت. او نوهٔ ژائو ششم، پادشاه پرتغال بود. مادر ماریا آملیا، دختر اوژن دو بوآرنه، دوک لوکزامبورگ، و نوه‌خواندهٔ ناپلئون بناپارت، امپراتور فرانسه، بود. اوژن با شاهزاده آگوستا بایرن، دختر ماکسیمیلیان یوزف، ازدواج کرده بود. پدرو پیش‌تر نخستین امپراتور برزیل با عنوان پدرو اول و همچنین پادشاه پرتغال با عنوان
با عنوان پدرو اول و همچنین پادشاه پرتغال با عنوان پدرو چهارم بود. پس از او، تاج‌وتخت پرتغال به دختر بزرگ‌ترش، ماریا دوم، که خواهر ناتنی بزرگ‌تر ماریا آملیا بود، رسید. ماریا دوم فرزند ازدواج نخست پدرو با ماریا لئوپولدینه اتریشی بود. در سال ۱۸۲۸، تاج‌وتخت ماریا دوم توسط میگل یکم، برادر جوان‌تر پدرو، غصب شد. پدرو که مصمم بود تاج‌وتخت دخترش را بازگرداند، در آوریل ۱۸۳۱ از تاج‌وتخت برزیل کناره‌گیری کرد و همراه با آملی، که در آن زمان باردار بود، به اروپا رفت. به‌منظور تأیید حقوق ماریا آملیا به عنوان یک شاهزاده
تأیید حقوق ماریا آملیا به عنوان یک شاهزاده برزیلی، پدرو از چندین مهمان، از جمله نماینده دیپلماتیک برزیل در فرانسه، دعوت کرد تا شاهد تولد او باشند. والدین تعمیدی او لوئی فیلیپ و همسرش ماریا آمالیا ناپل و سیسیل بودند، و نام او به افتخار آن‌ها انتخاب شد. پدرو در نامه‌ای به فرزندانش که در برزیل مانده بودند، از جمله پدرو دوم، نوشت: «مشیت الهی خواست که اندوهی را که قلب پدرانه‌ام به سبب جدایی از اعلی‌حضرت دارد، با دادن دختری دیگر به من و خواهری دیگر و رعیتی بیشتر برای اعلی‌حضرت، تسکین دهد.» شاهزاده برزیلی. هنگامی
اعلی‌حضرت، تسکین دهد.» شاهزاده برزیلی. هنگامی که ماریا آملیا تنها ۲۰ روز داشت، پدرش فرانسه را ترک کرد تا به پرتغال حمله کند. او تقریباً دو سال در پاریس همراه با مادرش و خواهر ناتنی‌اش، ماریا دوم، زندگی کرد. هنگامی که خبر سقوط پایتخت پرتغال، لیسبون، به دست نیروهای پدرو رسید، آملی دو لوختنبورگ همراه با دختر نوزادش و دخترخوانده‌اش لیسبون را به مقصد پرتغال ترک کرد. آن‌ها در ۲۲ سپتامبر ۱۸۳۳ به لیسبون رسیدند و روز بعد پیاده شدند. چارلز جان نپیر، افسر نیروی دریایی بریتانیا که در کنار پدرو جنگیده بود، دربارهٔ
بریتانیا که در کنار پدرو جنگیده بود، دربارهٔ دیدار احساسی خانواده نوشت: با شکست و تبعید میگل یکم و بازگرداندن ماریا دوم به تاج و تخت، ماریا آملیا و خانواده‌اش در پرتغال ماندند. ابتدا در کاخ رامالیاو و سپس در کاخ کوئلوز در نزدیکی لیسبون اقامت گزیدند. اما جنگ تأثیر خود را بر سلامت پدرو گذاشته بود و او در آستانه مرگ به دلیل سل قرار داشت. در ساعات اولیه ۲۴ سپتامبر ۱۸۳۴، ماریا آملیا که هنوز سه سال نداشت، به بستر مرگ پدرش برده شد. پدرو که بسیار ضعیف بود، دستانش را برای دعای خیر بلند کرد و گفت: «همیشه به این کودک
برای دعای خیر بلند کرد و گفت: «همیشه به این کودک بگویید که پدری داشت که او را بسیار دوست داشت… او نباید مرا فراموش کند… همیشه باید از مادرش اطاعت کند… این‌ها آخرین خواسته‌های من هستند». پدرو در همان روز بعدازظهر درگذشت. آملی که بیوه شده بود، هرگز دوباره ازدواج نکرد و تمام وقت خود را به پرورش دخترش در پرتغال اختصاص داد. آن‌ها اگرچه ارتباط نزدیکی با خانواده سلطنتی پرتغال داشتند، اما رسماً عضوی از آن نبودند. نه آملی و نه دخترش هرگز به برزیل سفر نکردند، اما آملی بدون موفقیت از دولت برزیل درخواست کرد تا دخترش
بدون موفقیت از دولت برزیل درخواست کرد تا دخترش را به عنوان عضوی از خانواده امپراتوری برزیل به رسمیت بشناسد، که در این صورت او مستحق دریافت کمک مالی می‌شد. در آن زمان، برادر ناتنی ماریا آملیا، پدرو دوم، هنوز صغیر بود و اداره کشور در دست یک نایب‌السلطنه بی‌ثبات قرار داشت. دولت برزیل به دلیل تولد خارجی ماریا آملیا از به رسمیت شناختن او به عنوان یک شاهزاده برزیلی امتناع کرد و ورود او و مادرش را به برزیل ممنوع نمود. این وضعیت تنها زمانی تغییر کرد که پدرو دوم در سال ۱۸۴۰ به سن قانونی رسید و توانست اصرار کند که
سال ۱۸۴۰ به سن قانونی رسید و توانست اصرار کند که خواهرش به عنوان عضوی از خانواده سلطنتی برزیل شناخته شود. اوریلیانو کوتینیو (بعدتر مارکیز سپتیبا)، وزیر امور خارجه برزیل، از پارلمان درخواست کرد که ماریا آملیا را به رسمیت بشناسد، که این امر در ۵ ژوئیه ۱۸۴۱ تحقق یافت.
دختر اگتوِد () دختری از عصر برنز نوردیک بود که بقایای به‌خوبی حفظ‌شده او در سال ۱۹۲۱ در خارج از اگتوِد، دانمارک کشف شد. او هنگام مرگ ۱۶ تا ۱۸ ساله بود، اندامی لاغر، قدی برابر با ، موهایی کوتاه و بلوند و ناخن‌هایی مرتب داشت. دفن او با استفاده از درخت‌گاه‌شماری به سال ۱۳۷۰ پیش از میلاد تاریخ‌گذاری شده است. او همراه با بقایای سوزانده‌شده یک کودک در یک گورپشته به عرض تقریبی و ارتفاع کشف شد. تنها مو، مغز، دندان‌ها، ناخن‌ها و بخش اندکی از پوست او باقی مانده است. دفن. گورپشته در سال ۱۹۲۱ کاوش باستان‌شناسی شد و یک
گورپشته در سال ۱۹۲۱ کاوش باستان‌شناسی شد و یک تابوت در جهت شرق-غرب در آن یافت شد. تابوت مهر و موم شد و به موزه ملی دانمارک در کپنهاگ منتقل گردید، جایی که در آن گشوده شد و دختر اگتوِد آشکار گردید. درون تابوت، دختر در یک پوست گاو پیچیده شده بود. او یک تونیک کوتاه و گشاد با آستین‌هایی تا آرنج بر تن داشت. کمر او برهنه بود و یک دامن کوتاه از رشته‌های نخی پوشیده بود. او همچنین دستبندهای برنزی و کمربندی پشمی با دیسکی بزرگ که با مارپیچ‌ها و یک برآمدگی تزئین شده بود، داشت. در کنار پاهای او، بقایای سوزانده‌شده کودکی
داشت. در کنار پاهای او، بقایای سوزانده‌شده کودکی ۵ تا ۶ ساله قرار داشت. در کنار سرش، یک جعبه کوچک از پوست درخت غان یافت شد که حاوی یک درفش، سنجاق‌های برنزی و یک تور مو بود. پیش از بسته شدن تابوت، او با یک پتو و یک پوست گاو پوشانده شد. گل‌های بومادران معمولی (که نشان‌دهنده دفن در تابستان است) و یک سطل آبجو تهیه‌شده از گندم، عسل، مورت مرداب و سیاه‌دار سرخ روی تابوت قرار داده شد. لباس منحصربه‌فرد او که در زمان کشف در دهه ۱۹۲۰ شگفتی آفرید، بهترین نمونه حفظ‌شده از سبکی است که اکنون مشخص شده در شمال اروپا در عصر
سبکی است که اکنون مشخص شده در شمال اروپا در عصر برنز رایج بوده است. حفظ خوب بقایای دختر اگتوِد به دلیل شرایط اسیدی مرداب‌گونه خاک بوده که ویژگی رایج این منطقه است. بازسازی. لباس‌های او برای موزه ملی دانمارک توسط مرکز تجربی لیری بازسازی شد و در همان‌جا به نمایش گذاشته شده است. همچنین، مجموعه‌ای بازسازی‌شده از لباس‌ها و جزئیات کاوش در موزه دختر اگتوِد در محل حفاری به نمایش درآمده است. منشأ و زندگی. تحقیقات اولیه انجام‌شده توسط فری و همکارانش در سال ۲۰۱۵، که بعدها مورد تردید قرار گرفت، ایزوتوپهای استرانسیوم
بعدها مورد تردید قرار گرفت، ایزوتوپهای استرانسیوم موجود در دندان‌ها، ناخن‌ها، مو و لباس‌های دختر اگتوِد را بررسی کرد و بر اساس آن‌ها پیشنهاد شد که او احتمالاً از منطقه جنگل سیاه در آلمان آمده، اما ازدواج کرده و به دانمارک نقل مکان کرده است و سپس بین این دو منطقه سفر کرده است. ثومسن و آندریاسن در سال ۲۰۱۹ نشان دادند که داده‌های ایزوتوپی استرانسیم به‌دست‌آمده از منطقه اطراف گور، که برای مقایسه با بقایای دختر توسط فرای و همکارانش استفاده شده بود، به دلیل وجود استرانسیم اضافی موجود در آهک کشاورزی مورد استفاده
استرانسیم اضافی موجود در آهک کشاورزی مورد استفاده در کشاورزی مدرن در منطقه اگتوِد آلوده شده است. هنگامی که ثومسن و آندریاسن نمونه‌هایی را از مکان‌هایی که تحت تأثیر کشاورزی مدرن قرار نگرفته بودند، تجزیه و تحلیل کردند، دریافتند که دامنه مقادیر ایزوتوپی استرانسیم در محیط طبیعی اطراف با مقادیر مشاهده‌شده در بقایای دختر مطابقت دارد؛ بنابراین، محتمل‌ترین سناریو این است که او از منطقه اگتوِد بوده و تمام عمر خود را در همان‌جا سپری کرده است و برخلاف نظریه فرای و همکارانش، از منطقه‌ای دوردست نیامده است. یافته‌های
از منطقه‌ای دوردست نیامده است. یافته‌های ثومسن و آندریاسن نشان می‌دهد که این دختر حدود نیمی از سال را در یک منطقه – احتمالاً دره رودخانه‌ای در اگتوِد – و نیمه دیگر سال را در منطقه‌ای دیگر – احتمالاً فلات محلی – سپری کرده است که شاید در چارچوب رمه‌گردانی و جابه‌جایی فصلی دام در یک محدوده کوچک بوده باشد. در یک مقاله منتشرشده در سال ۲۰۱۹ که بر تحلیل ایزوتوپ استرانسیم مبتنی است، سوفی برگبرانت منشأ دختر اگتوِد را از سوئد یا نروژ پیشنهاد می‌کند.
پشیمانی از تو (انگلیسی: Regretting You) یک فیلم عاشقانه درام آمریکایی محصول سال ۲۰۲۵ به کارگردانی جاش بون با فیلمنامه‌ای از سوزان مک‌مارتین که بر اساس رمانی به همین نام اثر کالین هوور در سال ۲۰۱۹ ساخته شده است. الیسون ویلیامز، مکینا گریس، دیو فرانکو، میسون تیمز، ویلا فیتزجرالد و اسکات ایستوود در این فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند. این فیلم قرار است در ۲۴ اکتبر ۲۰۲۵ توسط پارامونت پیکچرز در ایالات متحده به نمایش درآید. داستان. تمرکز بر روابط تیره بین مادر جوان مورگان گرانت و دختر نوجوانش کلارا است که با مرگ
مورگان گرانت و دختر نوجوانش کلارا است که با مرگ غم‌انگیز کریس شوهر مورگان تشدید شده است و آنها را مجبور می‌کند تا چالش‌های زندگی را با هم پشت سر بگذارند. ساخت. فیلمبرداری در مارس ۲۰۲۵، در آتلانتا آغاز شد.
تُویا (گاه به صورت توییو، تویو، تویا، تجیو یا تویو) یک بانوی نجیب‌زاده مصری و مادر ملکه تیه (ملکه) و همسر یویا بود. او مادربزرگ آخناتون و نیای بزرگ توت‌عنخ‌آمون است. زندگی‌نامه. گمان می‌رود تویا از نوادگان ملکه احمس-نفرتاری باشد و او در بسیاری از نقش‌های رسمی در پیوند میان مذهب و حکومت در مصر باستان مشارکت داشته است. او در آیین‌های مذهبی مختلف نقش داشت و از جمله عنوان‌های او می‌توان به «خواننده حاثور» و «رئیس نوازندگان» برای آمون و مین (اسطوره) اشاره کرد. او همچنین مسئولیت مهمی در مقام «سرپرست حرم‌سرا» برای
همچنین مسئولیت مهمی در مقام «سرپرست حرم‌سرا» برای خدای مین (اسطوره) در اخمیم و خدای آمون در طیبه (مصر) داشت. او با یویا، یکی از درباریان قدرتمند مصر باستان در دوره دودمان هجدهم مصر ازدواج کرد. گمان می‌رود که او در حدود ۱۳۷۵ پ.م. در دهه ۵۰ زندگی‌اش درگذشته باشد. فرزندان. تویا و یویا دختری به نام تیه (ملکه) داشتند که همسر فرعون آمنهوتپ سوم شد. همسر بزرگ سلطنتی، بالاترین مقام مذهبی مصر بود که در مراسم و آیین‌های رسمی در کنار فرعون شرکت می‌کرد. آن‌ها همچنین پسری به نام آنن داشتند که دارای عنوان‌هایی همچون «صدر
به نام آنن داشتند که دارای عنوان‌هایی همچون «صدر اعظم مصر سفلی»، «دومین پیامبر آمون»، «کاهن اعظم هلیوپولیس» و «پدر الهی» بود. گمان می‌رود که آن‌ها والدین احتمالی آیی، درباری برجسته در دوران حکومت آخناتون، نیز بوده باشند که پس از مرگ توت‌عنخ‌آمون به تخت فرعونی رسید. با این حال، شواهد قطعی در مورد نسبت یویا و آیی وجود ندارد، اما مشخص است که هر دو از اخمیم بودند. آرامگاه. تویا در آرامگاه KV46 در دره پادشاهان، در کنار همسرش یویا به خاک سپرده شد. این مقبره که در سال ۱۹۰۵ کشف شد، تا پیش از کشف مقبره
مقبره که در سال ۱۹۰۵ کشف شد، تا پیش از کشف مقبره توت‌عنخ‌آمون، سالم‌ترین مقبره کشف‌شده در این دره محسوب می‌شد. این مقبره توسط گروهی از کارگران به سرپرستی باستان‌شناس جیمز کویبِل و به نمایندگی از میلیونر آمریکایی تئودور م. دیویس کشف شد. هرچند که مقبره در دوران باستان مورد دستبرد قرار گرفته بود و تمامی جواهرات جعبه‌های جواهرات آن به سرقت رفته بودند، بسیاری از اشیای آن همچنان در جای خود باقی بودند، از جمله تخت‌ها، جعبه‌ها، تابوت‌ها، ارابه و مومیایی‌های دو صاحب مقبره. تابوت چوبی بزرگ تویا، با روکش طلا و رنگ
مقبره. تابوت چوبی بزرگ تویا، با روکش طلا و رنگ سیاه، در برابر دیوار جنوبی مقبره قرار داده شده بود. این تابوت مستطیل‌شکل است و درپوش آن به شکل سقف شیب‌دار زیارتگاه "پر-ور" مصر علیا طراحی شده است و بر روی پایه‌های تزیینی سورتمه‌مانندی قرار دارد که سه تیرک متصل در زیر آن‌ها، غیرعملکردی بودنشان را نشان می‌دهد. دزدان باستانی تابوت را تا حدی از هم جدا کرده بودند تا به تابوت‌های داخلی و مومیایی او دسترسی پیدا کنند. درپوش و یکی از دیواره‌های بلند آن را روی تختی در سوی دیگر مقبره قرار داده بودند، درحالی‌که دیوارهٔ
سوی دیگر مقبره قرار داده بودند، درحالی‌که دیوارهٔ دیگر را به دیوار جنوبی تکیه داده بودند. تابوت بیرونی او که به‌صورت انسان‌شکل و دارای روکش طلا بود، برداشته شده و درپوش آن روی تخت‌ها قرار داده شده بود، درحالی‌که قسمت زیرین تابوت در دورترین گوشهٔ مقبره گذاشته شده بود. درپوش تابوت دوم (داخلی‌ترین تابوت)، که آن نیز با طلا پوشیده شده بود، برداشته و به کناری گذاشته شده بود، اما قسمت زیرین تابوت و مومیایی او همچنان درون تابوت بیرونی باقی مانده بودند. کویبل بر این باور بود که این امر به دلیل دشواری سارقان
بر این باور بود که این امر به دلیل دشواری سارقان دربرداشتن درپوش این تابوت رخ داده است. مومیایی. پیکر مومیایی‌شدهٔ تویا درحالی یافت شد که با پارچهٔ بزرگی از کتان پوشانده شده بود. این پارچه در پشت گره خورده و با چهار نوار بسته شده بود. این نوارها با رزین پوشانده شده بودند و در مقابل هر یک از آن‌ها، عناوین طلایی او که از ورق طلا بریده شده بودند، قرار داشت. پوشش رزینی بر روی لایه‌های زیرین نوارها، اثر یک طوق عریض بزرگ را حفظ کرده بود. نوارهای مومیایی که زمانی پیکر پیچیده‌شدهٔ او را پوشانده بودند، در بالای
پیکر پیچیده‌شدهٔ او را پوشانده بودند، در بالای کوزه‌های ذخیره‌سازی در سوی دیگر اتاق پیدا شدند. نخستین بررسی بر روی پیکر او توسط کالبدشناس استرالیایی گرافتن الیوت اسمیت انجام شد. او دریافت که تویا زنی سالخورده و کوتاه‌قد، به ارتفاع ، با موهای سفید بوده است. هر دو نرمهٔ گوش او دارای دو سوراخ بودند. دستان او به‌صورت صاف در کنار بدنش قرار داشتند و کف دستانش بر روی ران‌هایش گذاشته شده بودند. برش مومیایی او با نخ دوخته شده بود و در انتهای پایینی آن، مهره‌ای از عقیق جگری متصل شده بود؛ حفرهٔ بدنش با پارچهٔ کتانی
جگری متصل شده بود؛ حفرهٔ بدنش با پارچهٔ کتانی آغشته به رزین پر شده بود. هنگامی که داگلاس دری، که بعدها نخستین کالبدشکافی مومیایی توت‌عنخ‌آمون را انجام داد، در حین بررسی به اسمیت کمک می‌کرد و پای تویا را آشکار کرد تا قد او را به‌طور دقیق اندازه بگیرد، مشخص شد که او صندل‌هایی از ورق طلا به پا دارد. اسمیت سن او را تنها بر اساس ظاهر خارجی‌اش بیش از ۵۰ سال برآورد کرد. اسکن سی‌تی، سن او در زمان مرگ را بین ۵۰ تا ۶۰ سال تخمین زده است. مغز او برداشته شده بود، اما هیچ ماده‌ای جایگزین آن نشده بود، و هر دو سوراخ
هیچ ماده‌ای جایگزین آن نشده بود، و هر دو سوراخ بینی‌اش با پارچهٔ کتانی پر شده بودند. مواد مومیایی به درون حفره‌های چشمی او تزریق شده بود و همچنین پرکننده‌هایی در بخش‌های میانی و پایین‌تر صورتش قرار داده شده بودند تا ظاهر او طبیعی‌تر به نظر برسد. مواد مومیایی در دهان و گلو نیز قرار داده شده بودند. دندان‌های او در زمان مرگش وضعیت نامناسبی داشتند و چندین دندان آسیاب او از بین رفته بودند. فرسایش شدید و آبسه‌ها در تصاویر پرتوی ایکس پیشین دیده شده بودند. اسکن نشان داد که او دچار کژپشتی خفیف بوده است و زاویهٔ
نشان داد که او دچار کژپشتی خفیف بوده است و زاویهٔ زاویه کاب او ۲۵ درجه بوده است. هیچ دلیل مشخصی برای مرگ او یافت نشد. مومیایی او دارای شمارهٔ موجودی CG 51191 است.
نیت‌حُتِپ یا نِت‌حُتِپ () یک ملکه مصر باستان بود که در اوایل دودمان نخست مصر زندگی می‌کرد و حکومت داشت. او زمانی به عنوان یک فرمانروای مذکر شناخته می‌شد؛ مصطبه بسیار بزرگ او و سرخ سلطنتی که نام او را در چندین اثر مُهردار احاطه کرده بود، پیش‌تر مصرشناسان و مورخان را به این باور نادرست رسانده بود که ممکن است او یک پادشاه ناشناخته بوده باشد. اما با توسعه شناخت از نوشته‌های نخستین مصری، پژوهشگران دریافتند که نیت‌حتپ در حقیقت زنی با رتبه‌ای استثنایی بوده است. او بعدها به عنوان همسر اولین فرعون مصر متحد، نارمر، و
به عنوان همسر اولین فرعون مصر متحد، نارمر، و مادر هورآها شناخته شد. شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهند که او ممکن است به‌عنوان یک فرعون مستقل حکومت کرده باشد و در این صورت، کهن‌ترین فرمانروای زن شناخته‌شده در تاریخ خواهد بود. هویت. نام. نام نیت‌حتپ با نیث، ایزدبانوی جنگ و شکار مرتبط است. این روند، که در دودمان نخست به‌ویژه متداول بود، در نام بسیاری از ملکه‌ها (مانند مرنیث، یکی دیگر از فرعون‌های زن احتمالی و از نسل نیت‌حتپ) و شاهدخت‌ها (مانند "آها-نیث، حر-نیث، نخت-نیث" و "قا-نیث") دیده می‌شود. القاب. نیت‌حتپ
نخت-نیث" و "قا-نیث") دیده می‌شود. القاب. نیت‌حتپ به‌عنوان یک ملکه، چندین لقب مهم و مذهبی داشت: ممکن است نیت‌حتپ عناوین سلطنتی بیشتری داشته باشد که هنوز کشف نشده‌اند. در زمان فرمانروایی او، بسیاری از القاب سلطنتی پادشاهان و ملکه‌ها هنوز معرفی نشده بودند. در این مرحله اولیه از توسعه هیروگلیف مصری، احتمالاً مصریان نخستین نمی‌دانستند چگونه برخی از عناوین را بیان کنند. همچنین، نقش‌های دودمانی ملکه‌ها در آن دوران ممکن است متفاوت از دوره مرنیث بوده باشد. شواهد. نام نیت‌حتپ در حلوان (مصر)، ابیدوس و نقاده یافت شده
نیت‌حتپ در حلوان (مصر)، ابیدوس و نقاده یافت شده است. این نام بر روی مُهرهای گلی، برچسب‌های عاجی و کتیبه‌هایی روی کاسه‌های سنگی دیده می‌شود. بیشتر این اشیا در مجموعه تدفینی او و در مقبره‌های آها و دجر کشف شده‌اند. در چندین مهر گلی، نام نیت‌حتپ درون یک سرخ دوگانه نوشته شده است و در بین این سرخ‌ها، نشان الهی نیث قرار دارد. یک مُهر غیرمعمول نیز نام "حتپ‌جو" را نشان می‌دهد. اکتشافات جدید. یکی از سایت‌های جدیدی که نام نیت‌حتپ در آن یافت شده است، وادی امیرا در شبه‌جزیره سینا است. در این محل، چندین سنگ‌نگاره مربوط
سینا است. در این محل، چندین سنگ‌نگاره مربوط به دوران فرمانروایی ایری هور، نارمر، دجر و رانب کشف شده‌اند. یکی از کتیبه‌های متعلق به دجر در سمت چپ خود کاروانی از کشتی‌های جشن سلطنتی را نشان می‌دهد، درحالی‌که در سمت راست، سرخی سلطنتی با نام دجر درون آن دیده می‌شود. شاهین هوروس بر روی سرخ، گرز جنگی در دست دارد و دشمن زانوزده‌ای را می‌کوبد. نام نیت‌حتپ به‌طور مورب در سمت چپ بالای سرخ قرار دارد. ارزیابی‌های تاریخی. پس از کشف مقبره او، نیت‌حتپ به‌عنوان یک فرمانروای مذکر در نظر گرفته شد؛ مقبره بسیار بزرگ او و سرخی
مذکر در نظر گرفته شد؛ مقبره بسیار بزرگ او و سرخی که نام او را در چندین مهر گلی احاطه کرده بود، مصرشناسان و مورخان را به این باور نادرست رسانده بود که او ممکن است پادشاهی ناشناخته باشد. بااین‌حال، با توسعه درک از نوشته‌های اولیه مصر، پژوهشگران دریافتند که نیت‌حتپ در حقیقت زنی اشرافی با رتبه‌ای خارق‌العاده بوده است. در نتیجه، پژوهشگران او را همسر نارمر و مادر هورآها شناختند. این دیدگاه با مهرهای گلی یافت‌شده در مقبره او، که سرخ‌های نارمر و آها را نشان می‌دهند، تقویت شد. نام نیت‌حتپ در چندین مهر گلی درون یک
تقویت شد. نام نیت‌حتپ در چندین مهر گلی درون یک سرخ ظاهر شده است، که معمولاً فقط برای فرمانروایان مذکر استفاده می‌شد. دوم، مقبره او به‌طور غیرعادی بزرگ است و دارای محوطه آیینی مخصوص به خود می‌باشد؛ چنین ویژگی‌هایی فقط در مقبره مرنیث نیز دیده می‌شود. سوم، کتیبه‌های وادی امیرا نشان می‌دهند که نیت‌حتپ مأموریتی را برای استخراج معادن و برداشت منابع رهبری کرده است؛ اما چنین اقدامی معمولاً نیازمند قدرت سلطنتی بود که یک ملکه همسر ساده از آن برخوردار نبود - مگر آنکه او در واقع یک فرمانروای مستقل و کاملاً صاحب‌اختیار