payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یا تکه‌تکه شدن زیستگاه یک گونه، منجر به به خطر افتادن آن گونه شده و آنها را به سمت انقراض زودرس سوق می‌دهد. تبدیل زمین همچنین به کاهش زمین‌های حاصلخیز کشاورزی کمک می‌کند، که پیش از این به دلیل تغییرات اقلیمی در حال کاهش بوده است. توسعه حفاظتی با هدف حفاظت از زمین و منابع زیست‌محیطی در قطعات زمین‌هایی که برای توسعه فوری در نظر گرفته شده‌اند - یعنی حفاظت از زمین در همین‌جا و همین لحظه - با سایر رویکردهای حفاظت از زمین متفاوت است. در مقابل، رویکرد کمربند سبز معمولاً با هدف محافظت از زمین در برابر توسعه‌های
معمولاً با هدف محافظت از زمین در برابر توسعه‌های آینده و در منطقه‌ای فراتر از مناطقی که در حال حاضر برای توسعه در نظر گرفته شده‌اند، اجرا می‌شود. این طرح می‌کوشد تا شیبی بین مناطق شهری و حومه‌های باز ارائه دهد، فراتر از آنچه که یک خط روی نقشه - معمولاً یک بزرگراه - در حال حاضر ارائه می‌دهد. این رویکرد در پی اجتناب از دوگانگی شهرسازی اقتصادی در یک سوی چنین خیابانی است، در حالی که در سوی دیگر آن جنگل‌ها و مزارع کاملاً محافظت‌شده قرار دارند و فاقد شمول در آن اقتصاد هستند. با پرداختن به این توهم نظری که بشریتِ
هستند. با پرداختن به این توهم نظری که بشریتِ محصور در حصار، وضعیت بهتری دارد، توسعهٔ حفاظت اذعان می‌کند که طراحی نحوهٔ زندگی ما بسیار مهم‌تر از آن چیزی است که به آن اعتبار می‌دهیم؛ اینکه به جای محصور کردن یک مشکل، باید با آن مشکل روبرو شویم و تأثیر خود را بر مکان‌هایی که در آن زندگی می‌کنیم به شدت کاهش دهیم، و در واقع عملکرد جوامع خود را به سطحی برسانیم که چنین دیوارهایی دیگر به عنوان الزامات واکنش اولیه در نظر گرفته نشوند. تاریخچه. توسعه حفاظت در اوایل دهه ۱۹۸۰ توسط یک برنامه‌ریز آموزش‌دیده بریتانیایی به
۱۹۸۰ توسط یک برنامه‌ریز آموزش‌دیده بریتانیایی به نام رندال آرنت تدوین شد. او چندین مفهوم را از دهه ۱۹۶۰ کنار هم گذاشت. او ایده طراحی خوشه‌ای و فضای باز را با فلسفه «طراحی با طبیعت» ایان مک‌هارگ ترکیب کرد. توسعه حفاظت. توسعه حفاظت به دنبال حفاظت از منابع و خدمات اکولوژیکی متنوعی مانند تنوع زیستی، زمین‌های کشاورزی حاصلخیز، خدمات اکوسیستم، مناظر طبیعی و منابع تاریخی و فرهنگی است. این امر با شناسایی مناطق حساس و ارزشمند از نظر اکولوژیکی محقق می‌شود. زمین‌های حفاظت‌شده می‌توانند تحت حق ارتفاق باشند تا از توسعه
می‌توانند تحت حق ارتفاق باشند تا از توسعه در آنها جلوگیری شود. سپس مسکن در اطراف مناطق حفاظت‌شده ساخته می‌شود. تراکم، اندازه قطعات، نوع مسکن و میزان منطقه حفاظت‌شده به نوع توسعه حفاظتی بستگی دارد. اگرچه نوع توسعه رایجی نیست، اما تخمین زده می‌شود که توسعه حفاظتی بین ۲٫۵ تا ۱۰ درصد از کل توسعه املاک و مستغلات ایالات متحده را به خود اختصاص می‌دهد. توسعه حفاظت معمولاً در مناطق مسکونی روستایی، خارج از شهر یا حومه شهر اعمال می‌شود، اگرچه کاربردهای شهری کمی نیز دارد (دویل ۴). اگرچه انواع مختلفی از توسعه‌های
دارد (دویل ۴). اگرچه انواع مختلفی از توسعه‌های حفاظتی وجود دارد، اما همه آنها چندین ویژگی مشترک دارند. تمام پروژه‌های عمرانی دارای زمین‌های حفاظتی هستند که یا توسط یک سازمان حفاظتی نگهداری می‌شوند یا توسط یک حق ارتفاق حفاظتی محافظت می‌شوند. این توسعه‌ها باید نظارت مستمر بر بخش حفاظت‌شدهٔ قطعه زمین داشته باشند. دوم اینکه، توسعه، منطقه حفاظت‌شده را تأمین مالی می‌کند. سوم، هر توسعه‌ای با بررسی ویژگی‌ها و منابع اکولوژیکی زمین آغاز می‌شود. سپس می‌توان در مورد محل ساخت و ساز و مناطقی که نیاز به حفاظت دارند،
محل ساخت و ساز و مناطقی که نیاز به حفاظت دارند، تصمیم گرفت. در نهایت، این تحولات همچنین از ویژگی‌های طراحی متنوعی برای کاهش برخی از تأثیرات منفی ذاتی توسعه استفاده می‌کنند. مثال‌ها شامل سیستم‌های مدیریت آب‌های سطحی با تأثیر کم و طراحی منظر است. انواع. میلدر چهار تکنیک اصلی توسعه حفاظت را که در ایالات متحده یافت می‌شود، ذکر می‌کند. او دو مورد اول را در کنار هم به عنوان دارای فلسفه «حفاظت همراه با توسعه» دسته‌بندی می‌کند. حفاظت هدف اصلی است و توسعه وسیله‌ای برای رسیدن به آن هدف. دو نوع اخیر ذیلِ شعارِ «توسعه
رسیدن به آن هدف. دو نوع اخیر ذیلِ شعارِ «توسعه همراه با حفاظت» قرار می‌گیرند. این دو نوع پروژه از طریق توسعه‌دهندگان خصوصی انجام می‌شوند که هدفشان سودآوری در پایان روز است، اما به شیوه‌ای «دوستدار محیط زیست». جدول ۱ خلاصه‌ای عالی از تکنیک‌های مختلف توسعه حفاظت ارائه می‌دهد. پروژه‌های خریدار حفاظت. در این شرایط، یک سازمان متولی زمین، ملک را خریداری می‌کند و مناطق مهم اکولوژیکی را تحت پوشش حق ارتفاق حفاظتی قرار می‌دهد. سپس زمین، به همراه حق ارتفاق، به یک خریدارِ حامیِ محیط زیست فروخته می‌شود. خریدار
یک خریدارِ حامیِ محیط زیست فروخته می‌شود. خریدار نمی‌تواند روی حق ارتفاق ساخت و ساز کند، اما می‌تواند روی بخش باقی‌مانده و بدون محافظ، این کار را انجام دهد. این تکنیک معمولاً منجر به ساخت چند خانه در یک قطعه زمین می‌شود که منجر به توسعه کم‌تراکم می‌شود. طبق مطالعه‌ای که توسط میلدر و کلارک انجام شده است، ۹۸٫۴ درصد از کل زمین‌ها تحت حفاظت قرار می‌گیرند که بالاترین میزان در بین چهار نوع توسعه حفاظتی است. پروژه‌های حفاظتی و توسعه محدود. پروژه‌های حفاظت و توسعه محدود (CLDP) نوعی از توسعه هستند که اغلب توسط
محدود (CLDP) نوعی از توسعه هستند که اغلب توسط متولیان زمین و گاهی اوقات توسط توسعه‌دهندگان یا مالکان زمین که به حفاظت از محیط زیست اهمیت می‌دهند، انجام می‌شوند. املاک و مستغلات برای فروش در بازار آزاد توسعه داده می‌شوند و سود حاصل از آن برای تأمین مالی حفاظت از زمین‌های اطراف استفاده می‌شود. میلدر و کلارک دریافتند که ۹۳٫۵ درصد از کل مساحت زمین تحت این نوع توسعه محافظت می‌شود. مطالعات اخیر انجام شده در مورد اثربخشی طرح‌های توسعه پایدار (CLDP) در حفاظت، احیا و مدیریت منابع در معرض خطر، نشان می‌دهد که این
و مدیریت منابع در معرض خطر، نشان می‌دهد که این طرح‌ها در مقایسه با طرح‌های توسعه متعارف و طرح‌های تفکیکی حفاظتی، به‌طور قابل توجهی مؤثرتر هستند. زیرمجموعه‌های حفاظت. تقسیم‌بندی‌های حفاظتی نوعی از توسعه هستند که «بخش عمده‌ای از سایت را به عنوان زمین حفاظتی کنار می‌گذارند» و مسکن را در بخش باقیمانده خوشه‌بندی می‌کنند. خانه‌ها در قطعاتی کوچک‌تر از حد معمول ساخته شده‌اند، به این معنی که تراکم ساختمان به حداکثر مجاز تعیین‌شده توسط منطقه‌بندی نزدیک می‌شود. برخلاف پروژه‌های حفاظتی و توسعه محدود، انجمن مالکان
پروژه‌های حفاظتی و توسعه محدود، انجمن مالکان خانه، زمین حفاظت‌شده را مدیریت می‌کند. این انجمن‌ها ممکن است فاقد دانش باشند و اهداف متفاوتی در مورد مدیریت اراضی داشته باشند، که ممکن است منجر به حفاظت نه چندان مطلوب شود. در نتیجه این و عوامل دیگر، یک مطالعه نشان داد که به‌طور متوسط تنها ۵۷٫۱٪ از کل مساحت زمین از توسعه محافظت می‌شود. پروژه‌های توسعه برنامه‌ریزی‌شده با محوریت حفاظت. پروژه‌های توسعه برنامه‌ریزی‌شده با محوریت حفاظت، پروژه‌های توسعه‌ای در مقیاس بزرگ هستند که در مناطق حومه شهر و خارج از شهر یافت
هستند که در مناطق حومه شهر و خارج از شهر یافت می‌شوند. مقیاس پروژه‌ها به این معنی است که می‌توان از زمین‌های وسیعی محافظت کرد. آنها معمولاً تراکمی نزدیک به حداکثر منطقه‌بندی شده دارند و ترکیبی از انواع مسکن و کاربری‌های زمین را نشان می‌دهند. درصد حاصل از زمین‌های حفاظت‌شده ۷۱٫۳ است. یک جامعه حفاظتی (یا توسعه حفاظتی) یک مدل ترکیبی از توسعه زمین در حوزه املاک و مستغلات و حفاظت است که شامل مناطق حفاظت‌شده و سکونتگاه‌های انسانی می‌شود و هدف اصلی آن نجات قطعات بزرگ زمین از تخریب اکولوژیکی است. این زمین می‌تواند
زمین از تخریب اکولوژیکی است. این زمین می‌تواند زمین جنگلی، زمین کشاورزی، زمین مرتع یا هر نوع زمین دیگری باشد که نیاز به محافظت در برابر توسعه با تأثیر بالا دارد. این مدل با سایر مدل‌های منطقه حفاظت‌شده متفاوت است، زیرا جوامع انسانی را به جای جابجایی آنها به خارج از طبیعت، در طبیعت ادغام می‌کند و به همین دلیل تحت عنوان منطقه حفاظت‌شده رده‌بندی مناطق حفاظت‌شده اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت اتحادیه بین‌المللی حفاظت از اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت قرار می‌گیرد. این مدل نشان‌دهنده تعادلی جدایی‌ناپذیر
می‌گیرد. این مدل نشان‌دهنده تعادلی جدایی‌ناپذیر بین مردم و طبیعت است و می‌تواند فعالیت‌های انتفاعی مانند جوامع مسکونی، باشگاه‌های خصوصی یا فعالیت‌های صنعتی در مقیاس کوچک را در شرایطی که حفاظت مداوم یا احیای اکولوژیکی یک منطقه را تضمین می‌کند، حفظ کند.
یک نوشیدنی شعله‌ور یک کوکتل یا نوشیدنی مخلوط دیگر است که حاوی الکل با درصد بالا و قابل اشتعال است که قبل از مصرف مشتعل می‌شود. الکل ممکن است بخشی جدایی‌ناپذیر از نوشیدنی باشد یا به‌صورت یک لایه نازک روی سطح نوشیدنی شناور شود. شعله‌ها عمدتاً برای ایجاد حس و جلوه‌های دراماتیک هستند. با این حال، در ترکیب با برخی مواد، طعم نوشیدنی تغییر می‌کند. برخی طعم‌ها تقویت می‌شوند و این فرایند ممکن است طعم کبابی را به برخی نوشیدنی‌ها منتقل کند. تاریخچه. در حالی که الکل به‌طور تاریخی هم به‌عنوان نوشیدنی مصرف شده و هم
به‌طور تاریخی هم به‌عنوان نوشیدنی مصرف شده و هم به‌عنوان سوخت برای آتش استفاده می‌شود، تاریخ پیدایش اولین نمونه از یک نوشیدنی الکلی شعله‌ور نامشخص است. بسیاری از دستور العمل‌های سنتی غذا، الکل شعله‌ور را به عنوان یک فرایند یا مادهٔ کلیدی در خود جای داده‌اند. این روش پخت معمولاً به عنوان فلامبه شناخته می‌شود. موز فاستر، گیلاس جوبیلی، بمب آلاسکا، کرپ سوزت، استیک دایان و کوک او وین چند غذای شناخته‌شده هستند که از این روش برای ایجاد طعم‌های پیچیده در غذا و در مورد همه موارد به جز مورد آخر، اجرای نمایشی در کنار
همه موارد به جز مورد آخر، اجرای نمایشی در کنار میز غذا استفاده می‌کنند. در دوران ویکتوریا، پودینگ‌های بخارپز شعله‌ور به یک سنت غذایی تبدیل شدند. نوشیدنی‌های اولیه. در اواسط دهه ۱۸۰۰، یک سالن معمولی مشروبات پایه‌ای مانند ویسکی، برندی یا جین سرو می‌کرد. برای ایجاد یک تنوع و طعم شیرین‌تر، ممکن بود کمی شکر به نوشیدنی اضافه شود. برای مناسبت‌های خاص و بسته به در دسترس بودن مواد، انواع پانچ، تادی، اگ ناگ، گروگ یا شراب‌های گرم، به خصوص در رویدادهای اجتماعی، ارائه شود. جایی بین حداقل دهه ۱۶۰۰ و ۱۸۶۰، مردم شروع به
شود. جایی بین حداقل دهه ۱۶۰۰ و ۱۸۶۰، مردم شروع به روشن کردن الکل روی آتش کردند. کوکتل بلیزر آبی. اولین راهنمای راهنمای متصدی بار که توسط جری توماس نوشته شده و در سال ۱۸۶۲ منتشر شد، شامل دستور تهیه اولین کوکتل شعله‌ور، یعنی «بلو بلیزر» است. این کتاب، "چگونه نوشیدنی‌ها را مخلوط کنیم"، توضیح می‌دهد که چگونه یک تادی داغ تهیه شده با اسکاتش را به یک «جریان شعله‌ور از مایع آتشین» تبدیل کنیم:۱۹۷. بلیزر آبی.(از دو لیوان بزرگ دسته‌دار با روکش نقره استفاده کنید) «بلو بلیزر» نامی بسیار خوش‌آوا یا کلاسیک ندارد، اما طعم
نامی بسیار خوش‌آوا یا کلاسیک ندارد، اما طعم آن برای کام بهتر از آن چیزی است که به گوش می‌رسد. ناظری که برای اولین بار به یک هنرمند با تجربه نگاه می‌کند که این نوشیدنی را ترکیب می‌کند، به‌طور طبیعی به این نتیجه می‌رسد که این نوشیدنی نکتار پلوتو است تا باکوس. مبتدیان در مخلوط کردن این نوشیدنی باید مراقب باشند که خود را نسوزانند. برای مهارت یافتن در پرتاب مایع از یک ماگ به دیگری، لازم است که مدتی با آب سرد تمرین کنند. این کوکتل به‌طور برجسته در درام روزنامه‌نگاری تاریخی ساموئل فولر، "پارک رو" (۱۹۵۲)، به نمایش
تاریخی ساموئل فولر، "پارک رو" (۱۹۵۲)، به نمایش درآمد. ایمنی. بارها به دلیل عدم رعایت قوانین آتش‌نشانی و به خطر انداختن مشتریان به دلیل بی احتیاطی، تعطیل شده‌اند. متصدیان بار نیز از نوشیدنی‌های شعله‌ور دچار سوختگی شده‌اند. بارتندینگ ماهرانه. هنر تهیه نوشیدنی‌های مختلط با سبک و جذابیت، به‌جای صرفاً ریختن آرام از بطری، به عنوان بارتندینگ ماهرانه شناخته می‌شود. کمی جذابیت، مانند یک چرخش یا پرتاب سریع بطری، روش نسبتاً رایجی است که بارتندرها برای تحت تأثیر قرار دادن مشتریان و بهبود تجربه نوشیدن استفاده می‌کنند.
مشتریان و بهبود تجربه نوشیدن استفاده می‌کنند. با این حال، تهیه یک نوشیدنی شعله‌ور برای یک مشتری نمایانگر سطح بالاتری از جذابیت است. بارها و کلوپ‌های شبانه‌ای که در این سبک بارمن‌داری تخصص دارند، معمولاً به همین خاطر شهرت پیدا می‌کنند و مردم به اندازه نوشیدنی‌ها برای تماشای نمایش به این مکان‌ها مراجعه می‌نمایند. پیچ و تاب پرتقال شعله‌ور. پوست بیشتر مرکبات، به‌ویژه پرتقال و لیمو، حاوی روغن‌های فرار قابل اشتعال است. زمانی که یک برش پوست بر روی یک نوشیدنی در بالای شعله، مانند شعله یک کبریت یا فندک، فشرده
در بالای شعله، مانند شعله یک کبریت یا فندک، فشرده می‌شود، اسپری حاصل از آن از شعله عبور کرده و کمی کاراملی می‌شود و جلوه‌ای درخشان ایجاد می‌کند. هر تغییر در طعم جزئی است، اما عمل ایجاد اسپری روغن پرتقال بیشتر از اینکه یک مزیت آشپزی باشد، یک نمایش است. این تکنیک می‌تواند هر زمان که در یک دستور نوشیدنی نیاز به طعم مرکبات باشد، انجام شود؛ با این حال، نوشیدنی‌هایی با طعم‌های قوی‌تر برای این کار بهتر از نوشیدنی‌های ملایم هستند. از آنجا که پس از فشردن، پوست دور لبه لیوان مالیده می‌شود و سپس در نوشیدنی قرار
دور لبه لیوان مالیده می‌شود و سپس در نوشیدنی قرار می‌گیرد، بهتر است از میوه‌های بسیار تمیز استفاده شود. همچنین، هرچه میوه تازه‌تر باشد، روغن بیشتری در پوست آن وجود خواهد داشت. پوستهای آتشین میوه‌ها. یک لیمو، لیمو ترش یا پرتقال کوچک به دو نیم تقسیم شده، توخالی می‌شود و سپس معمولاً درون یک کاسه تیکی زینتی پر از مشروبات الکلی مخلوط و آب‌میوه‌ها (مانند یک کوکتل گروهی "کاسه عقرب") شناور می‌شود، یا به سادگی درون یک اسنیفر بزرگ برندی قرار می‌گیرد. مقدار کمی رام با غلظت بالا (۴۵٪ ABV یا بیشتر) سپس درون پوست توخالی
غلظت بالا (۴۵٪ ABV یا بیشتر) سپس درون پوست توخالی ریخته شده و به دقت آتش زده می‌شود. قرار دادن یک حبه قند درون پوسته از دو جهت مفید است. اول، به عنوان فتیله عمل می‌کند تا شعله بهتری ارائه دهد و دوم، وزن پوست را افزایش می‌دهد و به جلوگیری از واژگون شدن آن به داخل نوشیدنی کمک می‌کند. حبه قند کاراملی شده اگر خیلی بد نسوزد، قابل خوردن است. یک پوست میوه با شکر شعله‌ور نیز می‌تواند برای ارائه یا به تأخیر انداختن روشن کردن شات‌های شعله‌ورروی یک نوشیدنی قرار گیرد. همچنین می‌توان از یک برش کوچک میوه یا پوست به جای
همچنین می‌توان از یک برش کوچک میوه یا پوست به جای نصف مرکبات استفاده کرد، به‌ویژه اگر برش به‌منظور گاز زدن پس از نوشیدن الکل باشد؛ ظرف‌های کوچک نسوط نیز می‌توانند استفاده شوند. آبسنت. آبسنت به‌طور سنتی طبق آیین فرانسوی تهیه می‌شود، که در آن حبه‌های قند به آرامی با ریختن یا چکاندن آب یخ بر روی حبه‌ها در آبسنت حل می‌شوند؛ ترکیب آب با اسانس‌های آبگریز در آبسنت باعث می‌شود که نوشیدنی کدر شود، یا به اصطلاح "لوش" گردد. در حالی که این روش سنتی تهیه شامل شعله نیست، آبسنت یک مشروب بسیار قابل اشتعال است و بنابراین
آبسنت یک مشروب بسیار قابل اشتعال است و بنابراین برای استفاده در کوکتل‌های شعله‌ور مناسب است. یک آیین جایگزین، آیین بوهمی (چک) است که شامل آتش می‌شود، اما (مستقیماً) خود نوشیدنی را مشتعل نمی‌کند. به‌جای حل کردن آرام قند با آب سرد، حبه قند در آبسنت غوطه‌ور شده و آتش زده می‌شود. این باعث می‌شود که شکر کاراملی شده به داخل آبسنت بچکد که طعم آن را به‌طور قابل توجهی تغییر می‌دهد. این آیین آتش‌زا یک اختراع مدرن است که در دهه ۱۹۹۰ به وجود آمد و در ابتدا به‌منظور منحرف کردن توجه‌ها از این واقعیت بود که آبسنت‌های چکه
کردن توجه‌ها از این واقعیت بود که آبسنت‌های چکه ای آن زمان اغلب فقط ودکایی با غلظت بالا با رنگ و طعم مصنوعی بودند. با این حال، طبیعت آتش‌بازی این آیین باعث شده است که حتی با بهبود کیفیت چنین آبسنت‌هایی، محبوبیت آن ادامه یابد. الکل‌های مورد استفاده. بسیاری از مشروبات مختلف و ترکیب‌های آن‌ها می‌توانند به‌عنوان مواد اولیه در یک نوشیدنی شعله‌ور استفاده شوند. به‌طور نظری، هر نوشیدنی با ۴۰٪ الکل (معادل خلوص ۸۰) یا بیشتر قابل اشتعال است، اگرچه برای تولید شعله‌ای پایدار حداقل به ۵۰٪ (معادل خلوص ۱۰۰) نیاز است. این
حداقل به ۵۰٪ (معادل خلوص ۱۰۰) نیاز است. این لیست فقط شامل مشروباتی است که در منابع معتبر رسانه‌های اصلی ذکر شده‌اند. هر گونه نظری دربارهٔ مشروبات به منابع ذکر شده نسبت داده می‌شود. آبجو، با محتوای بالای آب خود، در بسیاری از کوکتل‌ها هم برای خاموش کردن شعله‌ها و هم برای طعم‌دهی استفاده می‌شود. به عنوان مثال، در دکتر پپر شعله‌ور، یک شات گیلاس شعله‌ور پر از مشروبات به داخل یک ماگ آبجو بزرگ انداخته می‌شود و بلافاصله مصرف می‌گردد. فهرست نوشیدنی‌های شعله‌ور. نوشیدنی‌های آتشین زیادی وجود دارد، و متصدیان بار خلاق
آتشین زیادی وجود دارد، و متصدیان بار خلاق اغلب نوشیدنی‌های جدید و تغییراتی در نوشیدنی‌های موجود اختراع می‌کنند. این فهرست تنها شامل نوشیدنی‌هایی است که در منابع معتبر رسانه‌های جریان اصلی ذکر شده‌اند. هرگونه نظری در مورد نوشیدنی‌ها به منابع ذکر شده نسبت داده می‌شود. بله، نوشیدنی‌های شعله‌ور زیادی وجود دارد و متصدیان بار خلاق اغلب نوشیدنی‌های جدید و تغییرات بر روی نوشیدنی‌های موجود را ابداع می‌کنند. این لیست فقط شامل نوشیدنی‌هایی است که در منابع معتبر رسانه‌های اصلی ذکر شده‌اند. هر گونه نظری دربارهٔ
رسانه‌های اصلی ذکر شده‌اند. هر گونه نظری دربارهٔ نوشیدنی‌ها به منابع ذکر شده نسبت داده می‌شود.
نسرین تیموری (زادهٔ ۳۰ خرداد ۱۳۷۲ برابر با ۱۷ ژوئن ۱۹۹۳ در تهران) بدل‌کار، نویسنده و مربی ورزشی ایرانی است. او یکی از نخستین زنان بدل‌کار حرفه‌ای در ایران است و نقش مؤثری در تثبیت حضور زنان در حوزه بدل‌کاری و سینما ایفا کرده‌است. تیموری بنیان‌گذار نخستین تیم بدل‌کاری زنان ایران با نام «پاور فول» است. زندگی و فعالیت حرفه‌ای. نسرین تیموری فعالیت ورزشی خود را در نوجوانی آغاز کرد و سال‌ها در رشته‌های مختلف از جمله ورزش‌های رزمی و آمادگی جسمانی فعالیت داشت. او در سال ۱۳۹۶ وارد عرصه بدل‌کاری شد و با آموزش حرفه‌ای
سال ۱۳۹۶ وارد عرصه بدل‌کاری شد و با آموزش حرفه‌ای و تلاش مستمر توانست در مدت کوتاهی در فیلم‌ها و سریال‌های پربیننده حضور یابد. او تاکنون در بیش از ۱۰۰ اثر سینمایی و تلویزیونی به‌عنوان بدل‌کار زن حضور داشته و در برخی آثار نیز نقش بازیگری را ایفا کرده‌است. آثار برجسته. برخی از فیلم‌ها و سریال‌هایی که نسرین تیموری در آن‌ها حضور داشته‌است: بنیان‌گذاری تیم بدل‌کاری زنان ایران. در سال ۱۳۹۷، نسرین تیموری با حمایت بدل‌کار فقید علیرضا فتحی و ارشا اقدسی اولین تیم تخصصی بدل‌کاری زنان ایران به‌نام «پاور فول» را تأسیس
بدل‌کاری زنان ایران به‌نام «پاور فول» را تأسیس کرد. هدف این تیم ارتقاء جایگاه زنان در حوزه بدل‌کاری و ایجاد فرصت‌های شغلی برای زنان در عرصه سینما بود. تیم پاور فول از بانوان ورزشکار حرفه‌ای تشکیل شده و در بسیاری از پروژه‌های سینمایی و تلویزیونی مشارکت دارد. نویسندگی. در سال ۱۴۰۱، نسرین تیموری کتابی با عنوان تاریخچه بدل‌کاری در ایران و جهان منتشر کرد که به بررسی پیشینه، تکنیک‌ها، و تحولات تاریخی این حرفه در سطح ایران و جهان می‌پردازد. این کتاب توسط انتشارات فارابی به چاپ رسید. فعالیت‌های دیگر. پیش از ورود
فارابی به چاپ رسید. فعالیت‌های دیگر. پیش از ورود به حرفه بدل‌کاری، تیموری به‌عنوان مربی ورزشی و مدرس آمادگی جسمانی فعال بود. او همچنان در حوزه آموزش و آمادگی جسمانی برای بدل‌کاری فعالیت دارد و در راستای توانمندسازی بانوان در این زمینه تلاش می‌کند. نقش در ارتقاء حضور زنان. تیموری با فعالیت‌های حرفه‌ای خود، به الگویی برای دختران و زنان ایرانی تبدیل شده‌است که به دنبال ورود به حوزه‌های فنی، پرریسک و مردانه هستند. او توانسته نگاه جامعه را به حضور زنان در حرفه‌هایی مانند بدل‌کاری تغییر دهد.
ناصر شهبازی (زادهٔ ۳۰ تیر ۱۳۶۳) رکابزن پیشین و مربی کنونی دوچرخه‌سواری کوهستان اهل ایران است. او سابقه عضویت در تیم ملی ایران در رشته کراس‌کانتری و همچنین مربی‌گری در رقابت‌های قهرمانی آسیا را دارد. فعالیت ورزشی. شهبازی نزدیک به یک دهه در سطح ملی در رشته دوچرخه‌سواری کوهستان فعالیت داشته‌است. او به‌عنوان رکابزن، در مسابقات داخلی و بین‌المللی مختلفی از جمله رقابت‌های «Baam Iran 2019» شرکت کرده‌است. مربی‌گری. پس از پایان دوران حرفه‌ای، ناصر شهبازی وارد عرصه مربی‌گری شد و در چند دوره به‌عنوان مربی و سرپرست فنی
شد و در چند دوره به‌عنوان مربی و سرپرست فنی تیم ملی دوچرخه‌سواری کوهستان فعالیت کرد. او در رقابت‌های قهرمانی آسیا که در اکتبر ۲۰۲۲ در کره جنوبی برگزار شد، یکی از اعضای کادر فنی تیم ملی بود. همچنین در اعزام به رقابت‌های آسیایی لبنان، شهبازی به‌عنوان یکی از مربیان تیم در کنار ورزشکاران حضور داشت. چالش‌های مدیریتی. شهبازی در گفتگو با رسانه‌ها، از جمله خبرگزاری آنا، به چالش‌های مالی و مدیریتی تیم ملی اشاره کرده‌است. او گفته‌است که در برخی اعزام‌ها تنها یک سرپرست برای کل تیم وجود داشته‌است که این موضوع در
سرپرست برای کل تیم وجود داشته‌است که این موضوع در عملکرد تیم تأثیرگذار بوده‌است. در جریان مسابقات آسیایی، فرانک پرتوآذر، عضو تیم ملی، نیز اشاره کرده بود که نبود برنامه‌ریزی مناسب و پشتیبانی فنی باعث شده خودش مجبور به تعمیر دوچرخه‌اش شود، که این مسئله در نتیجه مسابقه تأثیرگذار بوده‌است.
بوم‌شناسی آشتی شاخه‌ای از بوم‌شناسی است که به بررسی راه‌های تشویق تنوع زیستی در اکوسیستم‌های تحت سلطه انسان در دوران آنتروپوسن می‌پردازد. مایکل روزنزویگ برای اولین بار این مفهوم را در کتاب خود "با عنوان «بوم‌شناسی برد-برد»" بیان کرد، که بر اساس این نظریه بود که فضای کافی برای نجات تمام تنوع زیستی زمین در مناطق حفاظت‌شده طبیعی تعیین‌شده وجود ندارد؛ بنابراین، انسان‌ها باید تنوع زیستی را در مناظر تحت سلطه انسان افزایش دهند. با مدیریت تنوع زیستی به شیوه‌هایی که سودمندی انسان از سیستم را کاهش ندهد، یک موقعیت "
سودمندی انسان از سیستم را کاهش ندهد، یک موقعیت " برد-برد " هم برای استفاده انسان و هم برای تنوع زیستی بومی ایجاد می‌شود. این علم بر پایه‌های اکولوژیکی روندهای استفاده انسان از زمین و روابط گونه‌ها و مناطق بنا شده است. این امر مزایای بسیاری فراتر از حفاظت از تنوع زیستی دارد و نمونه‌های بی‌شماری از آن در سراسر جهان وجود دارد. جنبه‌هایی از بوم‌شناسی آشتی را می‌توان در قوانین مدیریتی یافت، اما چالش‌هایی هم در پذیرش عمومی و هم در موفقیت بوم‌شناختی تلاش‌های آشتی وجود دارد. مبانی نظری. روندهای استفاده انسانی از
وجود دارد. مبانی نظری. روندهای استفاده انسانی از زمین. حفاظت سنتی مبتنی بر «ذخیره‌سازی و احیا» است؛ رزرو به معنای کنار گذاشتن زمین‌های بکر صرفاً با هدف حفظ تنوع زیستی، و احیا به معنای بازگرداندن اکوسیستم‌های تحت تأثیر انسان به حالت طبیعی خود است. با این حال، بوم‌شناسان آشتی‌جو استدلال می‌کنند که بخش بزرگی از زمین که قبلاً تحت تأثیر انسان‌ها قرار گرفته، برای موفقیت این تکنیک‌ها بسیار زیاد است. اگرچه اندازه‌گیری دقیق میزان تغییر شکل زمین در اثر استفاده انسان دشوار است، اما تخمین‌ها از ۳۹ تا ۵۰ درصد متغیر
دشوار است، اما تخمین‌ها از ۳۹ تا ۵۰ درصد متغیر است. این شامل زمین‌های کشاورزی، مراتع، مناطق شهری و سیستم‌های جنگلی با برداشت زیاد می‌شود. تخمین زده می‌شود که ۵۰٪ از زمین‌های زراعی در حال حاضر زیر کشت هستند. دگرگونی زمین در طول پنجاه سال گذشته به سرعت افزایش یافته است و احتمالاً همچنان افزایش خواهد یافت. فراتر از دگرگونی مستقیم مساحت زمین، انسان‌ها بر چرخه‌های بیوژئوشیمیایی جهانی تأثیر گذاشته‌اند و منجر به تغییرات ناشی از فعالیت‌های انسانی حتی در دورافتاده‌ترین مناطق شده‌اند. این موارد شامل افزایش مواد مغذی
مناطق شده‌اند. این موارد شامل افزایش مواد مغذی مانند نیتروژن و فسفر، باران اسیدی، اسیدی شدن اقیانوس‌ها، توزیع مجدد منابع آب و افزایش دی‌اکسید کربن در جو است. انسان‌ها همچنین ترکیب گونه‌ای بسیاری از مناظری را که مستقیماً بر آنها تسلط ندارند، با معرفی گونه‌های جدید یا برداشت گونه‌های بومی تغییر داده‌اند. این مجموعه جدید از گونه‌ها با انقراض‌های دسته جمعی و رویدادهای گونه‌زایی قبلی ناشی از تشکیل پل‌های خشکی و برخورد قاره‌ها مقایسه شده است. روابط گونه-منطقه. نیاز به بوم‌شناسی تطبیقی از الگوهای توزیع و تنوع
نیاز به بوم‌شناسی تطبیقی از الگوهای توزیع و تنوع گونه‌ها ناشی می‌شد. مرتبط‌ترین این الگوها، منحنی گونه-مساحت است که بیان می‌کند یک منطقه جغرافیایی بزرگتر، تنوع گونه‌ای بالاتری را در برخواهد داشت. این رابطه توسط حجم عظیمی از تحقیقات پشتیبانی شده است، به طوری که برخی از محققان آن را یک قانون اکولوژیکی می‌دانند. دو دلیل اصلی برای رابطه بین تعداد گونه‌ها و مساحت وجود دارد که هر دو می‌توانند به عنوان استدلالی برای حفاظت از مناطق بزرگتر مورد استفاده قرار گیرند. فرضیه ناهمگونی زیستگاه ادعا می‌کند که یک منطقه
فرضیه ناهمگونی زیستگاه ادعا می‌کند که یک منطقه جغرافیایی بزرگتر، تنوع بیشتری از انواع زیستگاه‌ها را خواهد داشت و بنابراین گونه‌های بیشتری با هر نوع زیستگاه منحصر به فرد سازگار می‌شوند. اختصاص دادن یک منطقه کوچک، تنوع زیستگاه کافی برای گنجاندن گونه‌های متنوع زیادی را در برنخواهد گرفت. فرضیه تعادل از نظریه جغرافیای زیستی جزیره که توسط مک‌آرتور و ویلسون شرح داده شده است، نشأت می‌گیرد. مناطق وسیع، جمعیت‌های زیادی دارند که احتمال انقراض آنها از طریق فرآیندهای تصادفی کمتر است. این نظریه فرض می‌کند که نرخ
تصادفی کمتر است. این نظریه فرض می‌کند که نرخ گونه‌زایی با مساحت ثابت است و نرخ انقراض پایین‌تر همراه با گونه‌زایی بالاتر منجر به گونه‌های بیشتر می‌شود. رابطه گونه-منطقه اغلب برای حفاظت، و اغلب به صورت کمی، به کار گرفته شده است. ساده‌ترین و رایج‌ترین فرمول مورد استفاده برای اولین بار توسط فرانک دبلیو پرستون منتشر شد. تعداد گونه‌های موجود در یک منطقهٔ مشخص، نسبت به آن منطقه با رابطهٔ S = cAz افزایش می‌یابد که در آن S تعداد گونه‌ها، A مساحت و c و z ثابت‌هایی هستند که با سیستم مورد مطالعه تغییر می‌کنند. این
هستند که با سیستم مورد مطالعه تغییر می‌کنند. این معادله اغلب برای طراحی اندازه و محل قرارگیری ذخیره استفاده شده است (به بحث اس ال او اس اس مراجعه کنید). رایج‌ترین نسخه معادله مورد استفاده در طراحی ذخیره‌گاه، فرمول تنوع بین جزیره‌ای است که مقدار (ز) آن بین ۰٫۲۵ تا ۰٫۵۵ است، به این معنی که حفاظت از ۵٪ از زیستگاه موجود، ۴۰٪ از گونه‌های موجود را حفظ خواهد کرد. با این حال، روابط بین استانی گونه‌ها دارای مقادیر z نزدیک به ۱ هستند، به این معنی که حفاظت از ۵٪ از زیستگاه‌ها تنها ۵٪ از تنوع گونه‌ای را محافظت می‌کند.
تنها ۵٪ از تنوع گونه‌ای را محافظت می‌کند. روی هم رفته، طرفداران بوم‌شناسی آشتی، رابطهٔ گونه-منطقه و تسلط انسان بر درصد زیادی از مساحت زمین را نشانه‌ای از این می‌دانند که ما قادر نخواهیم بود زمین کافی برای حفاظت از تمام تنوع زیستی حیات اختصاص دهیم. کنار گذاشتن زمین می‌تواند اثرات منفی داشته باشد زیرا به این معنی است که زمین باقی مانده با شدت بیشتری مورد استفاده قرار می‌گیرد. برای مثال، وقتی سطوح بالایی از کود معدنی استفاده شود، زمین کمتری برای تولید محصول مورد نیاز است، اما این مواد شیمیایی بر زمین‌های
مورد نیاز است، اما این مواد شیمیایی بر زمین‌های مجاور که برای اکوسیستم‌های طبیعی کنار گذاشته شده‌اند، تأثیر می‌گذارند. مزایای مستقیم تغییر کاربری زمین برای جمعیت رو به رشد جهان، اغلب توجیه اخلاقیِ بده بستان بین تنوع زیستی و استفادهٔ انسان را دشوار می‌کند. اکوسیستم‌های سازگار، اکوسیستم‌هایی هستند که در آنها انسان‌ها تسلط دارند، اما تنوع زیستی طبیعی تشویق می‌شود که در چشم‌انداز انسانی باقی بماند. در حالت ایده‌آل، این امر یک سیستم اجتماعی-اکولوژیکی پایدارتر ایجاد می‌کند و نیازی به بده‌بستان بین تنوع زیستی و