payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۷۵ عضو است که به‌طور غیرمستقیم توسط اعضای شوراهای استانی و از طریق نمایندگی تناسبی انتخاب می‌شوند. جلسات سنا به‌طور معمول هفته‌ای یک‌بار برگزار می‌شود و عضویت در آن به‌عنوان شغلی پاره‌وقت در نظر گرفته می‌شود. احزاب سیاسی. نظام تناسبی انتخابات و سابقهٔ تقسیمات اجتماعی در هلند موجب پیدایش نظام چندحزبی گسترده‌ای شده است. در حال حاضر احزاب زیر در مجلس نمایندگان حضور دارند: شورای ایالتی. شورای ایالتی مهم‌ترین نهاد مشورتی در روند قانون‌گذاری هلند است و همچنین عالی‌ترین مرجع رسیدگی به دعاوی اداری به‌شمار می‌رود.
مرجع رسیدگی به دعاوی اداری به‌شمار می‌رود. همهٔ لوایح پیشنهادی باید برای مشورت حقوقی به این شورا ارسال شوند. گرچه نظرات شورا الزام‌آور نیستند، اما دولت موظف است به آن‌ها پاسخ دهد و معمولاً تأثیر زیادی بر روند بررسی قوانین در پارلمان دارند. رئیس اسمی شورا پادشاه است، اما ریاست عملی آن بر عهدهٔ معاون رئیس شورای ایالتی است. اعضای شورا معمولاً حقوق‌دانان، قضات، اساتید دانشگاه، یا سیاستمداران باتجربه هستند. ولیعهد هلند با رسیدن به سن قانونی، به‌صورت رسمی به عضویت این شورا درمی‌آید. قوه قضائیه. قوهٔ قضائیه هلند
این شورا درمی‌آید. قوه قضائیه. قوهٔ قضائیه هلند شامل ۱۱ دادگاه منطقه‌ای، ۴ دادگاه تجدیدنظر، ۳ دادگاه تجدیدنظر اداری (از جمله شورای ایالتی) و دیوان عالی کشور است. همهٔ قضات توسط دولت منصوب می‌شوند و تا سن بازنشستگی اجباری در ۷۰ سالگی در مقام خود باقی می‌مانند. دیوان عالی، عالی‌ترین مرجع در امور مدنی و کیفری است، در حالی که شورای ایالتی بالاترین مرجع در امور اداری است. شوراهای مشورتی. در سنت سیاست‌ورزی اجماعی هلند، دولت به‌طور گسترده‌ای از شوراهای مشورتی استفاده می‌کند که اعضای آن‌ها از میان دانشگاهیان،
استفاده می‌کند که اعضای آن‌ها از میان دانشگاهیان، کارفرمایان، سندیکاهای کارگری و نمایندگان ذی‌نفع انتخاب می‌شوند. مهم‌ترین شورای مشورتی، شورای اجتماعی و اقتصادی (به هلندی: یا SER) است که نقش مهمی در تدوین سیاست‌های اقتصادی، اجتماعی و مالی ایفا می‌کند. این شورا شامل نمایندگان تشکل‌های کارگری، کارفرمایی و اعضای منصوب دولت است. سازمان‌هایی که در SER نماینده دارند عبارت‌اند از: حکومت محلی. هلند دارای ۱۲ استان است که وظایفی مانند برنامه‌ریزی فضایی، سیاست‌گذاری بهداشتی و تفریحی را برعهده دارند. این استان‌ها
بهداشتی و تفریحی را برعهده دارند. این استان‌ها همچنین نظارت بر شهرداری‌ها و شوراهای آب را نیز انجام می‌دهند. شورای استانی به‌طور مستقیم هر چهار سال یک‌بار انتخاب می‌شود و کمیسر پادشاه و هیئت اجرایی استان، قوهٔ اجرایی را تشکیل می‌دهند. در سطح محلی، ۳۴۲ شهرداری وجود دارند (تا سال ۲۰۲۳) که وظایفی چون آموزش، امنیت اجتماعی و برنامه‌ریزی شهری را انجام می‌دهند. شهردار توسط دولت منصوب می‌شود و همراه با معاونان منتخب شورا، هیئت اجرایی شهرداری را تشکیل می‌دهد. شهرهای بزرگ مانند آمستردام و روتردام به بخش‌های اداری
بزرگ مانند آمستردام و روتردام به بخش‌های اداری کوچک‌تری ("stadsdelen") تقسیم شده‌اند. در جزایر کارائیب هلند، حکومت محلی توسط سه نهاد عمومی (شهرداری‌های ویژه) انجام می‌شود که خارج از ساختار استانی عمل می‌کنند. این نهادها شامل «فرماندار» ("gezaghebber") و اعضای هیئت اجرایی هستند که توسط شورای جزیره انتخاب می‌شوند. همچنین، شوراهای مستقل آب ("waterschappen") مسئول مدیریت منابع آب داخلی، آب‌های زیرزمینی، سدها، کانال‌ها، خاکریزها و پُلدرها هستند. اعضای این شوراها از میان کشاورزان، شرکت‌ها، گروه‌های زیست‌محیطی و
از میان کشاورزان، شرکت‌ها، گروه‌های زیست‌محیطی و شهروندان انتخاب می‌شوند و اختیارات مالیاتی دارند. تاریخچهٔ سیاسی. سال‌های ۱۸۰۰ تا ۱۹۶۶. هلند از سال ۱۸۱۳ به‌صورت پادشاهی مشروطه اداره می‌شود و از ۱۸۴۸ به‌صورت دموکراسی پارلمانی درآمد. پیش از آن، این کشور بین سال‌های ۱۵۸۱ تا ۱۸۰۶ یک حکومت جمهوری داشت و سپس برای ۴ سال پادشاهی مستقل بود و سپس میان سال‌های ۱۸۱۰ تا ۱۸۱۳ به خاک فرانسه ضمیمه شد. پیش از سال ۱۹۱۷، نظام انتخاباتی هلند مبتنی بر رای‌گیری دو مرحله‌ای و حق رأی بر پایه دارایی بود که فقط مردان مالک حق رأی
رأی بر پایه دارایی بود که فقط مردان مالک حق رأی داشتند. تحت تأثیر جنبش سوسیالیستی، این شرایط به‌تدریج آسان‌تر شد و در ۱۹۱۷ سیستم نمایندگی نسبی حزبی با حق رأی همگانی برای مردان و سپس در ۱۹۱۹ برای زنان نیز برقرار شد. تا سال ۱۹۶۶، سیاست هلند تحت سلطهٔ نظام ستون‌بندی اجتماعی بود. جامعه به چهار ستون اصلی مذهبی و ایدئولوژیک تقسیم می‌شد: کاتولیک‌ها، پروتستان‌ها، سوسیالیست‌ها و لیبرال‌ها. هر ستون دارای حزب سیاسی، رسانه، اتحادیه و حتی باشگاه‌های ورزشی مستقل خود بود. این ستون‌ها در سطح بالا همکاری می‌کردند و
بود. این ستون‌ها در سطح بالا همکاری می‌کردند و دولت‌های ائتلافی متعددی را شکل می‌دادند. احزاب اصلی که در این دوران در انتخابات شرکت داشتند عبارت بودند از حزب سوسیالیست کارگر(PvdA)، حزب لیبرال محافظه‌کار به نام مردم برای آزادی و دموکراسی (VVD)، حزب کاتولیک مردم (KVP)، و دو حزب پروتستان محافظه‌کار به نام‌های حزب اتحاد تاریخی مسیحی (CHU) و حزب ضد-انقلاب (ARP). هیچ حزبی اکثریت مطلق را به‌دست نمی‌آورد و همکاری میان احزاب ضروری بود. از ۱۹۶۶ تا ۱۹۹۴. در دههٔ ۱۹۶۰، احزاب جدیدی پدیدار شدند که بیشتر مورد حمایت
۱۹۶۰، احزاب جدیدی پدیدار شدند که بیشتر مورد حمایت رأی‌دهندگان جوان بودند. مهم‌ترین آن‌ها حزب سوسیال لیبرالیست به نام دموکرات‌های ۶۶ (D66) بود که خواهان دموکراتیزه کردن ساختارهای قدرت برای شکستن ستون‌بندی اجتماعی بود. در دههٔ ۱۹۷۰، سه حزب مسیحی سنتی به‌تدریج رأی خود را از دست دادند و سرانجام در سال ۱۹۷۷ در حزب جدید دموکرات مسیحی هلند (CDA) ادغام شدند. هم‌زمان، احزاب لیبرال و چپ‌گرا مانند D66 و حزب کارگر (PvdA) قدرت بیشتری پیدا کردند. در دههٔ ۱۹۸۰، هلند با بحران دولت رفاه مواجه شد. نرخ بالای بیکاری و رشد
بحران دولت رفاه مواجه شد. نرخ بالای بیکاری و رشد پایین اقتصادی باعث شد که دولت‌های وقت سیاست‌هایی برای کاهش هزینه‌های اجتماعی و افزایش اشتغال اتخاذ کنند. به‌تدریج، اقتصاد احیا شد و کسری بودجه و بیکاری کاهش یافت. در اواخر دههٔ ۱۹۸۰، برخی از احزاب کوچک چپ‌گرا در حزب چپ سبز (GroenLinks) ادغام شدند. از ۱۹۹۴ تاکنون. در انتخابات ۱۹۹۴، حزب CDA به‌شدت تضعیف شد و برای نخستین بار، ائتلافی بدون مشارکت دموکرات مسیحی‌ها شکل گرفت. این ائتلاف شامل PvdA, D66 و حزب مردم برای آزادی و دموکراسی (VVD) بود که به ائتلاف «بنفش»
آزادی و دموکراسی (VVD) بود که به ائتلاف «بنفش» معروف شد (ترکیبی از رنگ قرمز سوسیالیستی و آبی لیبرالی). دولت بنفش قوانین مترقی متعددی مانند ازدواج همجنس‌گرایان، سقط جنین و اتانازی را تصویب کرد و دوره‌ای از رشد اقتصادی پایدار را تجربه نمود. در انتخابات ۲۰۰۲، موجی از احساسات ضد مهاجرتی به رهبری پیم فورتاین و حزب جدیدش LPF (فهرست پیم فورتاین) سبب شد PvdA نیمی از کرسی‌هایش در مجلس نمایندگان هلند را از دست دهد. با ترور فورتاین، ائتلاف CDA–VVD–LPF تشکیل شد اما تنها ۸۷ روز دوام آورد. در سال‌های بعدی، احزاب جدیدی
۸۷ روز دوام آورد. در سال‌های بعدی، احزاب جدیدی مانند حزب آزادی (PVV) به رهبری خیرت ویلدرس و فروم برای دموکراسی (FvD) با شعارهای ملی‌گرایانه و ضد اتحادیهٔ اروپا رشد کردند. هم‌زمان، ائتلاف‌های چپ‌میانه مانند PvdA–VVD نیز در برخی دوره‌ها قدرت را به دست گرفتند. در انتخابات ۲۰۲۱، حزب VVD به رهبری مارک روته همچنان حزب اول باقی ماند. در سال ۲۰۲۳، کابینهٔ چهارم روته به دلیل اختلاف بر سر سیاست‌های مهاجرتی سقوط کرد و در انتخابات بعدی، PVV بیشترین کرسی‌ها را کسب کرد و ائتلاف راست‌گرا به رهبری دیک اسخوف (نخست‌وزیر
و ائتلاف راست‌گرا به رهبری دیک اسخوف (نخست‌وزیر فعلی) قدرت را به‌دست گرفت. بر پایهٔ شاخص دموکراسی V-Dem در سال ۲۰۲۳، هلند هفدهمین کشور دموکراتیک جهان بر اساس انتخابات شناخته شد. سیاست خارجی. سیاست خارجی هلند بر چهار محور اصلی استوار است: روابط فراآتلانتیک، ادغام اروپایی، توسعه بین‌الملل و حقوق بین‌الملل. این کشور از زمان جنگ جهانی دوم عضو سازمان‌های بین‌المللی مهمی چون سازمان ملل، ناتو و اتحادیهٔ اروپا شده است. اقتصاد هلند بسیار باز و متکی بر تجارت بین‌المللی است. از جمله مسائل بحث‌برانگیز در سیاست خارجی
است. از جمله مسائل بحث‌برانگیز در سیاست خارجی هلند، سیاست مبارزه با مواد مخدر با رویکرد نسبتاً آزادانه نسبت به مواد مخدر نرم است.
کریستوفر آلن رایت (متولد ۱۴ ژانویه ۱۹۶۵) یک مقام دولتی، مهندس و تاجر آمریکایی است که از سال ۲۰۲۵ به عنوان هفدهمین وزیر انرژی ایالات متحده خدمت می‌کند. او قبل از انتصاب به این مقام، مدیرعامل اجرایی شرکت لیبرتی انرژی، دومین شرکت بزرگ فرکینگ آمریکای شمالی بود و در هیئت مدیره شرکت اُکلو (Oklo Inc) که یک شرکت فناوری هسته‌ای است و شرکت یی‌ام‌ایکس رویالتی کورپ (EMX Royalty Corp) که یک شرکت کانادایی دارای بهره مالکانه حق استخراج از معدن و حقوق معدنی است، خدمت می‌کرد. در روز ۱۶ نوامبر ۲۰۲۴، رئیس‌جمهور دونالد ترامپ،
در روز ۱۶ نوامبر ۲۰۲۴، رئیس‌جمهور دونالد ترامپ، رایت را به عنوان نامزد خود برای تصدی وزارت انرژی ایالات متحده معرفی کرد. در روز ۳ فوریه ۲۰۲۵، سنای ایالات متحده با ۵۹ رای موافق در برابر ۳۸ رای به او رای اعتماد داد. او در همان روز سوگند یاد کرد. او به عنوان یکی از اعضای کابینه ایالات متحده، پانزدهمین نفر در ردیف جانشینی ریاست جمهوری است. زندگی شخصی و دوران اولیه. رایت در سال ۱۹۶۵ به دنیا آمد و در کلرادو بزرگ شد. او مدرک لیسانس در رشته مهندسی مکانیک و مدرک کارشناسی ارشد در رشته مهندسی برق را از موسسه فناوری
ارشد در رشته مهندسی برق را از موسسه فناوری ماساچوست (MIT) گرفت. او دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی برق در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی و مؤسسه فناوری ماساچوست بود. رایت و همسرش لیز در شهر انگلوود، ایالت کلرادو زندگی می‌کنند.
در زبان‌شناسی، فراگیری () به تفاوتی اشاره دارد که برخی زبان‌ها میان دو نوع «ما» قائل می‌شوند: ما (شامل تو): یعنی گوینده و شنونده هر دو در آن «ما» هستند. ما (بدون تو): یعنی فقط گوینده و افراد دیگر (نه شنونده) در آن «ما» هستند. مثلاً فرض کنید من بگویم «ما می‌رویم». اگر شنونده هم با من می‌آید، می‌شود ما شامل تو. اگر شنونده نمی‌آید، می‌شود ما بدون تو. در فارسی چنین تفاوتی در شکل واژه «ما» وجود ندارد، اما در بعضی زبان‌ها (مثلاً فیجیایی یا زبان‌های بومی آمریکای جنوبی) این تفاوت با واژه‌های جداگانه نشان داده
جنوبی) این تفاوت با واژه‌های جداگانه نشان داده می‌شود. تعریف. به عبارتی زبان‌شناسانه، فراگیری به تمایز دستوری میان ضمیرها و صرف فعلی در شخص اول اشاره دارد که به‌صورت «مایِ فراگیر» و «مایِ اختصاصی» شناخته می‌شود. منظور از «مایِ فراگیر» آن است که شنونده را نیز در بر می‌گیرد، در حالی که «مایِ اختصاصی» به‌طور مشخص شنونده را کنار می‌گذارد. به‌عبارت دیگر، در برخی زبان‌ها دو واژهٔ متفاوت برای «ما» وجود دارد: یکی به معنی «من و تو (و شاید فرد یا افرادی دیگر)» و دیگری به معنی «من و فرد یا افرادی دیگر، اما نه تو».
به معنی «من و فرد یا افرادی دیگر، اما نه تو». هرچند تصور چنین تمایزی در میان ضمیرهای دیگر، به‌ویژه در شخص دوم (مثل تفاوت میان «تو» و «تو و دیگران») ممکن به‌نظر می‌رسد، اما وجود فراگیری در شخص دوم در زبان‌های طبیعی محل بحث است و شواهد روشنی از آن در دست نیست. در حالی‌که بسیاری زبان‌ها، مانند انگلیسی فاقد این ویژگی هستند، فراگیری در بسیاری از زبان‌های جهان دیده می‌شود. در فارسی دری افغانستان برای نمونه، عبارت «ما و شما» به شکل یک ضمیر، کاربرد زیادی دارد که منظور از آن «مایِ فراگیر»، یعنی گوینده و مخاطب با هم
از آن «مایِ فراگیر»، یعنی گوینده و مخاطب با هم است. نخستین توصیف مکتوب از این تمایز توسط یک زبان‌شناس اروپایی در سال ۱۵۶۰ توسط دومینگو د سانتو توماس ارائه شد. او در اثر خود با عنوان «دستور یا هنر زبان عمومی سرخ‌پوستان قلمروهای پرو» که در وایادولید اسپانیا منتشر شد، به زبان‌های منطقهٔ پرو پرداخته بود. الگوی شماتیک. الگوهای فراگیری را می‌توان در قالب جدولی دو در دو خلاصه کرد: صرف‌شناسی. در برخی زبان‌ها، ضمیرهای سه‌گانهٔ شخص اول از ریشه‌هایی مستقل تشکیل شده‌اند. این موضوع در زبان چچنی دیده می‌شود که در آن،
این موضوع در زبان چچنی دیده می‌شود که در آن، حالت مفرد به‌صورت " ()"، صورت اختصاصی " ()" و صورت فراگیر " ()" است. اما در برخی زبان‌های دیگر، این سه صورت ترکیب‌های ساده‌ای از اجزای قابل‌شناسایی هستند؛ مانند توک پیسین، نوعی کریول انگلیسی که در پاپوآ گینه نو صحبت می‌شود و در آن، صورت مفرد "mi"، صورت اختصاصی "mi-pela" و صورت فراگیر "yu-mi" (ترکیبی از "mi" و "yu" به‌معنای «تو») یا "yu-mi-pela" هستند. با این حال، گاهی تنها یکی از ضمیرهای جمع با صورت مفرد آن مرتبط است که می‌تواند هم برای صورت فراگیر و هم برای
است که می‌تواند هم برای صورت فراگیر و هم برای صورت اختصاصی صادق باشد. برای نمونه، در برخی گویش‌های چینی ماندارین، صورت فراگیر یا اختصاصی / ' شکل جمع ' ' («من») است، اما صورت فراگیر / ' ریشه‌ای جداگانه دارد. در زبان هادزا، صورت فراگیر "’one-be’e" شکل جمعِ مفردِ "’ono" ("’one-") به‌معنای «من» است، در حالی‌که صورت اختصاصی "’oo-be’e" ریشه‌ای جداگانه دارد . وجود دو واژهٔ جداگانه برای «من» که هر کدام در جمع به شکلی صرف شوند که تمایز فراگیری داشته باشند، امری نادر نیست. برای نمونه، در زبان ویتنامی، واژهٔ آشنای
نیست. برای نمونه، در زبان ویتنامی، واژهٔ آشنای «من» (') در حالت جمع به صورت فراگیر «ما» (') در می‌آید، و واژهٔ رسمی‌تر یا سردترِ «من» (') به صورت اختصاصی «ما» (') صرف می‌شود. در زبان ساموآیی، شکل مفردِ صورت اختصاصی، واژهٔ عادی برای «من» است و صورت مفردِ فراگیر نیز می‌تواند به‌تنهایی به‌کار رود و همان «من» معنا دهد، اما با بار معناییِ تقاضا یا فروتنی. در زبان کوناما در اریتره، تمایز میان صورت فراگیر و اختصاصیِ شخص اول در شکل‌های مثنای فعل، صورت‌های جمع، ضمیرهای مستقل و ضمیرهای ملکی نمود می‌یابد. تمایز در
مستقل و ضمیرهای ملکی نمود می‌یابد. تمایز در افعال. در زبان‌هایی که فعل‌ها برای شخص صرف می‌شوند – مانند زبان‌های بومی استرالیا و بسیاری از زبان‌های بومی قاره آمریکا – این تمایز می‌تواند در افعال نیز نمود یابد. برای نمونه، در زبان مالیسیت-پاساماکوئودی، «من/ما آن را داریم» به‌صورت زیر بیان می‌شود: در زبان تامیل، در مقابل، این دو ضمیر متفاوت دارای توافق یکسانی در فعل هستند. فراگیری در شخص اول. فراگیری در شخص اول در بسیاری از زبان‌های دراویدی، کارتوِلی و قفقازی شمالی رایج است، همچنین در زبان‌های بومی استرالیا و
رایج است، همچنین در زبان‌های بومی استرالیا و زبان‌های آسترونزیایی، و در زبان‌های شرق، جنوب و غرب آسیا، قاره آمریکا و برخی کریول‌ها نیز دیده می‌شود. برخی زبان‌های آفریقای جنوب صحرا مانند زبان فولانی نیز این تمایز را دارند. هیچ زبان اروپایی، جز در ناحیه قفقاز، از نظر دستوری این تمایز را نشان نمی‌دهد، هرچند برخی ساخت‌ها ممکن است از نظر معناشناسی فراگیر یا اختصاصی باشند. صورت‌های مفردِ فراگیر. چندین زبان پلی‌نزیایی مانند ساموآیی و تونگایی دارای تمایز فراگیری همراه با پسوندهای صریحِ مثنی و جمع در ضمیرهایشان
همراه با پسوندهای صریحِ مثنی و جمع در ضمیرهایشان هستند. نبود پسوند نشان‌دهندهٔ حالت مفرد است. صورت اختصاصی در مفرد، واژهٔ عادی برای «من» است، اما صورت فراگیر نیز در مفرد به‌کار می‌رود. این تمایز از نظر تحلیل گفتمان اهمیت دارد: در تونگایی، صورت مفردِ فراگیر به‌عنوان «منِ فروتن» توصیف شده است. در انگلیسی اغلب با واژهٔ "one" بازتاب می‌یابد، اما در ساموآیی، از آن به‌عنوان نشانهٔ درگیری هیجانیِ گوینده یاد شده است. فراگیری در شخص دوم. از نظر نظری، تمایز فراگیر در شخص دوم ممکن است، اما وجود آن محل اختلاف است. در
شخص دوم ممکن است، اما وجود آن محل اختلاف است. در حالی‌که این تمایز به‌لحاظ مفهومی ساده است، ولی اگر هم وجود داشته باشد، بسیار نادر است – برخلاف فراگیری در شخص اول. تمایز فرضی در شخص دوم، تفاوت میان «تو و تو (و تو و تو… همهٔ حاضران)» و «تو (یک یا چند مخاطب) و فردی دیگر که اکنون مورد خطاب نیست» را شامل می‌شود. در منابع علمی این دو به‌ترتیب به‌صورت «۲+۲» و «۲+۳» شناخته می‌شوند (اعداد به شخص دوم و سوم اشاره دارند). برخی زبان‌شناسان برجسته مانند برنارد کامری تأیید کرده‌اند که این تمایز در زبان‌های طبیعی گفتاری
کرده‌اند که این تمایز در زبان‌های طبیعی گفتاری وجود دارد، در حالی‌که دیگران مانند جان هندرسون، آن را بیش از حد پیچیده و در عمل غیرقابل استفاده می‌دانند. بسیاری دیگر از زبان‌شناسان دیدگاهی میانه دارند و معتقدند که ممکن است وجود داشته باشد، ولی تاکنون در زبان‌های شناخته‌شده ثبت نشده است. هورست جی. سیمون در مقاله‌ای در سال ۲۰۰۵ تحلیلی دقیق از فراگیری در شخص دوم ارائه داده است. او نتیجه می‌گیرد که گزارش‌های مکرر دربارهٔ وجود فراگیری در شخص دوم – یا هر ویژگیِ ضمیری از نوع [+۳] فراتر از صرفاً «ما» ی اختصاصی –
ضمیری از نوع [+۳] فراتر از صرفاً «ما» ی اختصاصی – بی‌پایه‌اند و بر تحلیل‌های نادرست از داده‌ها استوارند. پراکندگی تمایز فراگیری. تمایز فراگیر–اختصاصی تقریباً در تمام زبان‌های آسترونزیایی و زبان‌های شمالی زبان‌های بومی استرالیا دیده می‌شود، اما در زبان‌های پاپوآیی که در نزدیکی آن‌ها هستند، به‌ندرت یافت می‌شود. (زبان توک پیسین، یک کریول انگلیسی-ملانزی، معمولاً دارای این تمایز است، اما این موضوع به پیش‌زمینهٔ زبانی گوینده بستگی دارد) این تمایز در هند نیز گسترده است و در زبان‌های دراویدی و زبان‌های موندا، و
است و در زبان‌های دراویدی و زبان‌های موندا، و همچنین در چندین زبان هندواروپایی رایج در هند مانند اوریه، مَراتی، راجستانی، پنجابی، دَکَنی و گُجَراتی وجود دارد (که یا آن را از دراویدی وام گرفته‌اند یا آن را به‌عنوان لایه‌ای زیرین حفظ کرده‌اند در حالی که زبان دراویدی جای خود را از دست داده است). این تمایز همچنین در زبان‌های شرق سیبری مانند زبان‌های تونگوزی، و نیز در چینی ماندارین شمالی یافت می‌شود. در زبان‌های بومی آمریکا، حدود نیمی از زبان‌ها این ویژگی را دارند، اما الگوی جغرافیایی یا دودمانی مشخصی در آن‌ها
اما الگوی جغرافیایی یا دودمانی مشخصی در آن‌ها دیده نمی‌شود. همچنین این تمایز در شماری از زبان‌های قفقاز و زبان‌های آفریقایی مانند فولانی و خوئه‌خوئه نیز وجود دارد. البته در هر زبانی می‌توان ایده‌ی فراگیری را از نظر معنایی بیان کرد، و بسیاری از زبان‌ها ساخت‌هایی رایج دارند که ابهامِ ضمیرِ شخص اول را رفع می‌کنند (برای نمونه در انگلیسی: "the rest of us" یا در ایتالیایی: noialtri). اما در زبانی که به‌راستی دارای تمایز فراگیر است، ضمیر جمعِ شخص اول با فراگیریِ نامعین وجود ندارد؛ یعنی گوینده ناگزیر است از طریق
نامعین وجود ندارد؛ یعنی گوینده ناگزیر است از طریق انتخاب ضمیر یا صرف فعل مشخص کند که آیا مخاطب را شامل می‌کند یا نه. این ویژگی، بیشتر زبان‌های اروپایی را از داشتن چنین تمایزی کنار می‌گذارد. با این حال، فراگیری یک ویژگی زبانی بسیار رایج در سراسر جهان است. برخی زبان‌ها که بیش از یک شمارِ جمع دارند، این تمایز را تنها در شمار مثنی اعمال می‌کنند و نه در شمار جمع وسیع‌تر؛ اما در زبان‌های دیگر، این تمایز در همه‌ی شمارها دیده می‌شود.
لِس کورتْس ( ) یکی از بخش‌های شهر بارسلون، پایتخت کاتالونیا در پادشاهی اسپانیا است و در شمال مرکزی آن واقع شده‌است.
مسئله پوشش همگانی لبگ یک مسئله حل‌نشده در هندسه است که به‌دنبال یافتن کوچک‌ترین شکل کوژ از نظر مساحت است که بتواند هر مجموعه مسطح با قطر یک را بپوشاند. تعریف قطر یک مجموعه، کران بالای کمینه فاصله بین همه جفت‌های نقطه در آن مجموعه است. یک شکل زمانی مجموعه‌ای را می‌پوشاند که زیرمجموعه‌ای همنهشت از آن را در بر بگیرد. به‌عبارت دیگر، مجموعه می‌تواند دوران یابد، جابجا شود یا بازتاب پیدا کند تا درون آن شکل جای بگیرد. صورت‌بندی و پژوهش‌های آغازین. این مسئله نخستین‌بار توسط هنری لبگ در نامه‌ای به یولا پال در سال
توسط هنری لبگ در نامه‌ای به یولا پال در سال ۱۹۱۴ مطرح شد. سپس در مقاله‌ای از سوی پال در سال ۱۹۲۰ همراه با تحلیل او منتشر شد. او نشان داد که پوششی برای همهٔ منحنی‌های با پهنای ثابت برابر یک، همزمان می‌تواند برای همهٔ مجموعه‌های با قطر یک نیز پوشش‌دهنده باشد. او یک پوشش را این‌گونه ساخت که یک شش‌ضلعی منتظم را با یک دایره محاطی با قطر یک در نظر گرفت و دو گوشه از شش‌ضلعی را برید تا پوششی با مساحت زیر به‌دست‌آورد:formula_1 در سال ۱۹۳۶، رولاند اشپراگه نشان داد که می‌توان بخشی از پوشش پال را در نزدیکی یکی دیگر از
می‌توان بخشی از پوشش پال را در نزدیکی یکی دیگر از گوشه‌ها حذف کرد، بدون آن‌که ویژگی پوشانندگی آن از بین برود. این کار کران بالای مساحت پوشش را به مقدار زیر کاهش داد: formula_2 کران‌های کنونی. پس از دنباله‌ای از بهبودها بر راه‌حل اشپراگه که در هر مرحله گوشه‌هایی کوچک از شکل حذف می‌شد، در مقاله‌ای از فیلیپ گیبز در سال ۲۰۱۸، بهترین کران بالای شناخته‌شده اعلام شد که کاهش بیشتری در مساحت ایجاد می‌کرد و آن را به مقدار ۰٫۸۴۴۰۹۳۵۹۴۴ رساند. بهترین کران پایین شناخته‌شده برای مساحت، توسط پیتر براس و مهربد شریفی
برای مساحت، توسط پیتر براس و مهربد شریفی به‌دست آمد. آن‌ها با استفاده از ترکیب سه شکل در هم‌ترازی بهینه نشان دادند که مساحت یک پوشش بهینه دست‌کم برابر با ۰٫۸۳۲ است.
داستان آقات یا حماسه آقات اسطوره ای کنعانی از اوگاریت شهری باستانی در سوریه امروزی است. این یکی از سه متن طولانی است که در اوگاریت یافت شده است؛ دو متن دیگر افسانه کِرِت و چرخه بعل هستند. قدمت آن نیز به حدود 1350 قبل از میلاد می رسد. داستان این اسطوره به طور کامل حفظ نشده است. به گفته دیوید رایت، 650 بیت شاعرانه از آن باقی مانده است که بخش عمده ای از محتوای آن مربوط به نمایش های آیینی یا زمینه های آنها است. بقایای داستان بر روی سه لوح گلی یافت شده است که ابتدا و انتهای داستان در آن از دست رفته است. این
ابتدا و انتهای داستان در آن از دست رفته است. این الواح در سالهای 1930 و 1931 کشف شدند. داستان آقات در اوگاریت توسط کشیش اعظم ایلمیلکو، که نویسنده افسانه کرت و چرخه بعل نیز بود، ضبط شد. سه شخصیت اصلی داستان مردی به نام دانل، پسرش آقات و دخترش پوگات هستند.
یک مجموعه مانگای ژاپنی اثر کوجی کومتاست. این مانگا از آوریل ۲۰۰۵ تا ژوئن ۲۰۱۲ در "هفته‌نامهٔ شونن" کودانشا منتشر و فصل‌های آن در ۳۰ جلد "تانکوبون" جمع‌آوری شد. این مجموعه دربارهٔ معلمی به نام نوزومو ایتوشیکی است که به تمام جنبه‌های زندگی، زبان و فرهنگ به منفی‌ترین شکل ممکن نگاه می‌کند. این مجموعه در حقیقت طنزی از سیاست، رسانه و جامعهٔ ژاپنی‌هاست. این مانگا بیش از ۵ میلیون نسخه در تیراژ داشته است. "خدانگهدار، زتسوبو سنسه" در سال ۲۰۰۷ سی و یکمین جایزهٔ مانگای کودانشا را در ردهٔ دریافت کرد. بازخورد. این مانگا
کودانشا را در ردهٔ دریافت کرد. بازخورد. این مانگا بیش از ۵ میلیون نسخه در تیراژ داشته و در سال ۲۰۰۷ "سی" و یکمین جایزه مانگای کودانشا را در ردهٔ از آن خود کرد.
خانه‌های مزرعه‌ای تزئین‌شده در هلسینگلاند () یک میراث جهانی یونسکو، ثبت‌شده در تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۱۲ به عنوان پانزدهمین اثر ثبت‌شدهٔ سوئد است. پانزده خانهٔ مزرعه‌ای که در سدهٔ نوزدهم ساخته شدند به عنوان بهترین و حفظ‌شده‌ترین نمونه‌های سنت تزئینی و معماری محلی برگزیده شدند. آماده‌سازی برای نامزدی، در دههٔ ۱۹۹۰ آغاز شد. نامزدی اولیه، مجموعه‌ای ناهمگن از خانه‌های مزرعه‌ای و محیط‌های مربوط به کشاورزی در هلسینگلاند بودند. پانزده سایت، که شامل یک روستای کامل نیز بود، برگزیده شدند. نخستین نامزدی، در کنفرانس سال ۲۰۰۹
برگزیده شدند. نخستین نامزدی، در کنفرانس سال ۲۰۰۹ در سویل رد شد. در دومین نامزدی که موفقیت‌آمیز بود، تمرکز بر سنت‌های محلی و اندرونی‌های تزئین‌شدهٔ خانه‌ها بود، که از عنوان میراث، «خانه‌های مزرعه‌ای تزئین‌شدهٔ هلسینگلاند» پیداست.
هم‌زیستی مشارکتی یا هم‌زیستی مشارکتی سیاسی شکلی از تقسیم قدرت دموکراتیک است که توسط برخی دانش‌پژوهان علوم سیاسی به‌عنوان سازوکاری برای ثبات در جوامع به‌شدت چندپاره (از نظر قومی، مذهبی یا زبانی) پیشنهاد می‌شود. در چنین کشورهایی، ثبات از طریق مشورت میان نخبگان هر گروه حاصل می‌شود. این مدل معمولا در برابر نظام‌های انتخاباتی اکثریتی قرار می‌گیرد. هدف‌های اصلی هم‌زیستی مشارکتی عبارتند از: ثبات حکومتی، دوام سازوکارهای تقسیم قدرت، حفظ دموکراسی، و جلوگیری از خشونت. در کشورهایی که هم‌زیستی مشارکتی بر پایهٔ مذهب
در کشورهایی که هم‌زیستی مشارکتی بر پایهٔ مذهب سازمان یافته‌ است (مانند لبنان)، به آن «همزیستی اعتقادی» (confessionalism) گفته می‌شود. برخی از پژوهشگران این مدل را معادل نوعی هم‌زیستی سازمانی می‌دانند. با این حال، تفاوت اصلی این است که هم‌زیستی مشارکتی بر کاهش تنش‌های قومی-فرهنگی تمرکز دارد، در حالی که هم‌زیستی سازمانی بیشتر به تعادل میان طبقات اجتماعی می‌پردازد. پیدایش. واژهٔ consociation نخستین‌بار در قرن هفدهم در میان کلیساهای تجمعی در مستعمرات نیوانگلند مطرح شد که برای هماهنگی سیاسی-مذهبی تلاش می‌کردند.
شد که برای هماهنگی سیاسی-مذهبی تلاش می‌کردند. اما مفهوم مدرن «هم‌زیستی مشارکتی» نخست توسط آرند لیف‌هارت، دانش‌پژوه علوم سیاسی هلندی‌الاصل، صورت‌بندی نظری شد. لیف‌هارت ابتدا این مدل را بر اساس تجربه هلند بین ۱۸۵۷ تا ۱۹۶۷ تحلیل کرد، دورانی که جامعه هلند به چهار «ستون» غیرقلمرویی تقسیم شده بود: کالوینیست، کاتولیک، سوسیالیست، و سکولار. هر ستون دارای نهادهای خود (مدرسه، دانشگاه، رسانه، بیمارستان) بود و نخبگان هر ستون با یکدیگر برای حفظ ثبات همکاری می‌کردند. بر اساس این تجربه، لیف‌هارت نظریهٔ هم‌زیستی مشارکتی را
این تجربه، لیف‌هارت نظریهٔ هم‌زیستی مشارکتی را تعمیم داد. ساخت دولت در جوامع پسا‌نزاعی. از دهه‌های اخیر، مدل هم‌زیستی مشارکتی به‌عنوان الگویی برای ساخت دولت در کشورهایی که دستخوش جنگ داخلی بوده‌اند، به‌کار رفته است. از جمله این کشورها می‌توان به بوسنی و هرزگوین، عراق و لبنان اشاره کرد. در بیشتر این موارد، نیروهای بین‌المللی مانند سازمان ملل، اتحادیه اروپا یا کشورهای غربی نقشی اساسی در پیاده‌سازی و نگهداری این سازوکارها ایفا کرده‌اند. در بسیاری از این موارد، نمایندگان خارجی عملاً تبدیل به داور سیاسی شده‌اند
نمایندگان خارجی عملاً تبدیل به داور سیاسی شده‌اند و حتی قانون‌گذاری کرده‌اند، مانند نقش نمایندهٔ عالی سازمان ملل در بوسنی. ویژگی‌ها. لیف‌هارت چهار ویژگی اساسی برای دموکراسی‌های هم‌زیستی مشارکتی برمی‌شمرد: سایر ویژگی‌های رایج: شرایط مناسب برای موفقیت. لیف‌هارت چندین عامل را برای موفقیت این مدل ذکر کرده‌ است، از جمله: استدلال‌های موافقان. در مدل همزیستی مشارکتی، تمامی گروه‌ها، شامل اقلیت‌ها، در فرآیندهای سیاسی و اقتصادی سهیم‌اند. طرفداران این مدل آن را مدلی واقع‌گرایانه‌تر در جوامع عقیما جدا از هم برای گذار
در جوامع عقیما جدا از هم برای گذار و مدیریت درگیری‌ها و رسیدن به صلح میدانند، در مقایسه به روش یکپارچه‌سازی اجتماعی. انتقادات. این مدل از جنبه‌های گوناگون مورد انتقاد قرار گرفته است: نمونه‌ها. کشورهایی که به‌طور کامل یا نسبی دارای نظام هم‌زیستی مشارکتی بوده‌اند، عبارتند از: همچنین، توافق‌نامه‌هایی مانند توافق دیتون در بوسنی، توافق جمعه نیک در ایرلند شمالی، و توافق اوهرید در مقدونیه شمالی نیز بر مبنای هم‌زیستی مشارکتی تنظیم شده‌اند.
اشتراک‌گذاری قدرت یک روش در حل منازعه است که طی آن، گروه‌های مختلف توافق می‌کنند که قدرت سیاسی، نظامی یا اقتصادی را بر اساس قواعد مشخصی میان خود توزیع کنند. این روش می‌تواند شامل هرگونه چارچوب رسمی یا توافق غیررسمی میان گروه‌های درگیر برای تنظیم توزیع قدرت باشد. از زمان پایان جنگ سرد، سیستم‌های اشتراک‌گذاری قدرت به شیوه‌ای متداول برای توافق‌نامه‌های صلح در شرایط درگیری مسلحانه تبدیل شده‌اند. دو نظریهٔ رایج در حوزهٔ اشتراک‌گذاری قدرت عبارت‌اند از هم‌زیستی مشارکتی سیاسی (Consociationalism) و مرکزگرایی