payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ال‌جی‌ام-۳۰ مینتمن () یک موشک بالستیک قاره‌پیمای زمینی آمریکایی است که در خدمت فرماندهی تهاجم جهانی نیروی هوایی قرار دارد. از سال ۲۰۲۴، ال‌جی‌ام-۳۰جی (نسخه ۳) تنها موشک بالستیک قاره‌پیمای زمینی در خدمت در ایالات متحده است و به همراه موشک بالستیک زیردریایی پرتاب و سلاح‌های هسته‌ای حمل شده توسط بمب‌افکن‌های استراتژیک دوربرد، بخش زمینی سه‌گانه هسته‌ای ایالات متحده را تشکیل می‌دهد. توسعه مینتمن در اواسط دهه ۱۹۵۰ آغاز شد، زمانی که تحقیقات اولیه نشان داد که یک موتور موشک سوخت جامد می‌تواند برای مدت طولانی آماده
موشک سوخت جامد می‌تواند برای مدت طولانی آماده پرتاب باشد، برخلاف موشک‌های سوخت مایع که قبل از پرتاب نیاز به سوخت‌گیری داشتند و بنابراین ممکن بود در یک حمله غافلگیرانه نابود شوند. این موشک به نام مینتمن‌های مستعمراتی جنگ انقلاب آمریکا نامگذاری شد که می‌توانستند در مدت کوتاهی آماده جنگ باشند. موشک مینتمن در سال ۱۹۶۲ به عنوان یک سلاح بازدارنده وارد خدمت شد که می‌توانست در صورت حمله به ایالات متحده، با یک حمله دوم به شهرهای شوروی ضربه بزند و در مقابل حمله متقابل، ارزش خود را نشان دهد. با این حال، توسعه موشک
ارزش خود را نشان دهد. با این حال، توسعه موشک یوجی‌ام-۲۷ پولاریس نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا، که همین نقش را ایفا می‌کرد، به نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا اجازه داد تا مینتمن را اصلاح کند و دقت آن را به اندازه کافی افزایش دهد تا به اهداف نظامی مستحکم، از جمله سیلوهای موشکی شوروی، حمله کند. مینتمن۲ در سال ۱۹۶۵ با مجموعه‌ای از ارتقاءها برای بهبود دقت و بقای آن در مواجهه با سیستم موشک ضد بالستیک که شوروی در حال توسعه آن بود، وارد خدمت شد. در سال ۱۹۷۰، مینتمن۳ اولین موشک بالستیک قاره‌پیمای مستقر با چندین
اولین موشک بالستیک قاره‌پیمای مستقر با چندین وسیله نقلیه بازگشتی با هدف‌گیری مستقل شد: سه کلاهک کوچکتر که توانایی موشک را برای حمله به اهدافی که توسط موشک‌های ضدبالستیک محافظت می‌شدند، بهبود می‌بخشیدند. با این حال، موشک‌های مینتمن۳ بعداً «از کلاهک بازگشتی هدف‌گیری مستقل چندگانه خارج شدند». از سال ۲۰۱۶، آنها فقط یک کلاهک جنگی برای هر موشک داشتند. تا دهه ۱۹۷۰، شمار ۱۰۰۰ موشک مینتمن مستقر شده بودند و این تعداد تا سپتامبر ۲۰۱۷ به ۴۰۰ موشک مینتمن۳ کاهش یافته است، که در سیلوهای موشکی اطراف پایگاه هوایی
یافته است، که در سیلوهای موشکی اطراف پایگاه هوایی مالمستروم، مونتانا؛ پایگاه هوایی مینوت، داکوتای شمالی؛ و پایگاه هوایی فرانسیس ای. وارن، وایومینگ مستقر شده‌اند. موشک مینتمن۳ به تدریج با موشک بالستیک قاره‌پیمای جدید ال‌جی‌ام-۳۵ سنتینل که قرار است توسط نورثروپ گرومن ساخته شود، از سال ۲۰۳۰ جایگزین خواهد شد.
پاسکال موزیه (زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لهستان با اصالت نیجریه است که در حال حاضر برای لگیا ورشو در پست هافبک بازی می‌کند. دوران باشگاهی. موزیه در آکادمی فوتبال لگیا ورشو پرورش یافت و تمام رده‌های پایه این باشگاه را پشت سر گذاشت. در ۱۹ دسامبر ۲۰۲۴، او برای نخستین بار به فهرست تیم در دیداری از لیگ کنفرانس اروپا دعوت شد اما فرصت بازی پیدا نکرد. در ۱۸ مه ۲۰۲۵، موزیه نخستین بازی خود در اکستراکلاسا را مقابل کراکوویا انجام داد و به عنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شد. دوران ملی. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر
دوران ملی. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال و زیر ۱۷ سال لهستان بازی کرده است.
بن کیفر (زادهٔ در اشتراوبینگ) بازیکن فوتبال اهل آلمان است که برای یان رگنسبورگ بازی می‌کند. دوران باشگاهی. کیفر فوتبال را از آکادمی جوانان یان رگنسبورگ آغاز کرد و تمام رده‌های سنی این باشگاه را پشت سر گذاشت. از فصل ۲۰۲۴–۲۵ به طور منظم در تمرینات تیم اصلی شرکت کرد. در دسامبر ۲۰۲۴ و در پیروزی ۲–۱ برابر دارمشتات ۹۸ به میدان رفت و با ۱۶ سال و ۱۰ ماه و ۵ روز سن، به سومین بازیکن کم‌سن تاریخ بوندس‌لیگا ۲ تبدیل شد. او همچنین جوان‌ترین بازیکن تاریخ یان رگنسبورگ محسوب می‌شود. در ادامه فصل، چندین بار در فهرست تیم قرار
می‌شود. در ادامه فصل، چندین بار در فهرست تیم قرار گرفت و نخستین بازی خود را به عنوان بازیکن ترکیب اصلی در پیروزی ۲–۰ مقابل شالکه ۰۴ انجام داد.
جوئل ناتان پیرو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل هلند است که در پست مهاجم برای باشگاه لیدز یونایتد در لیگ برتر انگلستان و تیم ملی هلند بازی می‌کند. منابع
دالان ترامپ، که رسماً «مسیر ترامپ برای صلح و رفاه بین‌المللی» یا «TRIPP» نامیده می‌شود، به یک گذرگاه راهبردی ترابری تازه‌تأسیس از طریق ارمنستان اشاره دارد که با میانجیگری رئیس‌جمهور آمریکا، دونالد ترامپ، به عنوان بخشی از یک توافق صلح تاریخی بین ارمنستان و جمهوری آذربایجان ایجاد شده است. توافق برای ایجاد این گذرگاه که در ۸ اوت ۲۰۲۵ امضا شد، جزء کلیدی توافقی است که با هدف پایان دادن به دهه‌ها درگیری بین دو کشور انجام شده است. تاریخ. از سال ۱۹۱۸، ارمنستان و جمهوری آذربایجان درگیر یک سری اختلافات ارضی بوده‌اند
آذربایجان درگیر یک سری اختلافات ارضی بوده‌اند که منجر به چندین جنگ، از جمله دو جنگ از سال ۱۹۸۸ به این سو، شده است. آخرین جنگ در سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳ رخ داد که منجر به دستاوردهای ارضی برای جمهوری آذربایجان شد. یکی از مناطق مورد مناقشه، خط ارتباطی ۳۲ کیلومتری (۲۰ مایلی) بین جمهوری آذربایجان و نخجوان بود. اگرچه این منطقه متعلق به ارمنستان است، اما جمهوری آذربایجان آن را بسیار مهم می‌دانست که به ارمنستان اجازه دهد به تنهایی آن را کنترل کند، و تهدید کرد که آن را به زور پس خواهد گرفت. ارمنستان بین جمهوری
آن را به زور پس خواهد گرفت. ارمنستان بین جمهوری آذربایجان و متحد آن یعنی ترکیه، محصور در خشکی است. توافق ۲۰۲۵ با میانجیگری استیو ویتکاف، فرستادهٔ ویژهٔ ترامپ، که در اواخر فوریه از منطقه بازدید کرد، حاصل شد. پس از آن، نمایندگان ایالات متحدهٔ آمریکا پنج سفر دیگر نیز به منطقه داشتند. سناتور آمریکایی، استیو دینز در سفر ماه مه به هر دو کشور شرکت داشت. پس از امضای توافق‌نامه، دولت ایالات متحدهٔ آمریکا، تماس‌هایی از سه شرکت آمریکایی که علاقه‌مند به بهره‌برداری از این مسیر بودند، دریافت کرد. ویژگی‌های کلیدی گذرگاه
مسیر بودند، دریافت کرد. ویژگی‌های کلیدی گذرگاه ترامپ. هدف و اتصال. این ‌گذرگاه، سرزمین اصلی آذربایجان را به منطقه برون‌بومی نخجوان آن متصل می‌کند که توسط یک قطعه ۳۲ کیلومتری (۲۰ مایلی) از خاک ارمنستان از هم جدا شده است. ضمن حفظ حاکمیت ارمنستان بر این سرزمین. این مسیر طبق قوانین ارمنستان اداره خواهد شد و ایالات متحدهٔ آمریکا زمین را برای زیرساخت‌ها و مدیریت تا ۹۹ سال به یک کنسرسیوم اجاره خواهد داد. این امر تجارت، ترانزیت انرژی و اتصال منطقه‌ای، از جمله خطوط ریلی، خطوط لوله نفت/گاز، کابل‌های فیبر نوری و
ریلی، خطوط لوله نفت/گاز، کابل‌های فیبر نوری و جاده‌ها را تسهیل خواهد کرد.. دخالت آمریکا. - ایالات متحده «حقوق توسعه انحصاری» این ‌گذرگاه را به دست آورد و زمین را به کنسرسیومی از شرکت‌های خصوصی برای ساخت و مدیریت اجاره داد.. - نه شرکت (از جمله سه اپراتور مستقر در ایالات متحده) پیش از این علاقه خود را به توسعه زیرساخت‌ها ابراز کرده‌اند. اهمیت سیاسی. - این توافق نفوذ روسیه در قفقاز جنوبی را کاهش می‌دهد، زیرا ارمنستان پس از بازپس‌گیری نظامی قره‌باغ کوهستانی توسط آذربایجان در سال ۲۰۲۳، به سمت مشارکت‌های غربی
آذربایجان در سال ۲۰۲۳، به سمت مشارکت‌های غربی روی آورده است.. - این امر روابط اقتصادی و استراتژیک ایالات متحده در منطقه را تقویت می‌کند و در عین حال گروه مینسک سازمان امنیت و همکاری اروپا (یک نهاد میانجیگری به رهبری روسیه که اکنون منسوخ شده تلقی می‌شود) را به حاشیه می‌راند. با این کار، ایالات متحدهٔ آمریکا، جایگزین روسیه به عنوان میانجی اصلی در منطقه می‌شود. به گفته سناتور آمریکایی، استیو دینز، این توافق امکان صادرات انرژی و مواد معدنی از منطقه را با دور زدن روسیه و چین فراهم می‌کند. این ‌گذرگاه به جمهوری
روسیه و چین فراهم می‌کند. این ‌گذرگاه به جمهوری آذربایجان اجازه می‌دهد تا یک مسیر حمل و نقل به نخجوان، استان برون‌مرزی خود، ایجاد کند. یک مقام آمریکایی به آکسیوس گفت که یکی از اهداف ایالات متحده در این پروژه توسعه، کاهش نفوذ ایران و روسیه در منطقه قفقاز جنوبی است. این کریدور به افراد و کالاها این امکان را می‌دهد که بدون عبور از ایران یا روسیه، بین ترکیه و آذربایجان و فراتر از آن، به آسیای مرکزی سفر کنند. به گفته پاشینیان، این توافق، ارمنستان را از محاصره زمینی توسط آذربایجان و ترکیه «رفع» می‌کند؛ این امر
توسط آذربایجان و ترکیه «رفع» می‌کند؛ این امر به ارمنستان اجازه می‌دهد تا از طریق راه‌آهن به سایر نقاط جهان متصل شود. جنجال نمادسازی. - این ‌گذرگاه که به عنوان یک ژست دیپلماتیک (که گفته می‌شود توسط ارمنستان پیشنهاد شده است) به نام ترامپ نامگذاری شده است، با برندسازی ترامپ به عنوان یک صلح‌طلب جهانی و آرزوهای او برای جایزه صلح نوبل همسو است. - با این حال، منتقدان، امتیازات حاکمیتی ارمنستان و رهبری اقتدارگرای آذربایجان را زیر سؤال می‌برند.. واکنش‌ها. مثبت منفی
قهرمانی تاج‌ستانی یا موروثی عنوانی جهانی است که در ورزش‌های رزمی، به‌ویژه در بوکس حرفه‌ای، به مبارزی که قهرمان تاج‌دار فعلی را در رده وزنی خود شکست دهد به ارث می‌رسد و آن قهرمان جدید تحت عنوان قهرمان تاج‌ستان (Lineal Champion) شناخته می‌شود. در بوکس حرفه‌ای، قهرمان تاج‌ستان به‌طور غیررسمی به عنوان "مردی که مرد شماره یک را شکست داده (و خود جایش را گرفته)" (The man who beat the man) شناخته می‌شود. در واقع قهرمانی تاج‌ستانی مثل تاج پادشاهی در آن رده وزنی است و تنها در حالتی به یک مبارز به ارث می‌رسد که او، شاه
در حالتی به یک مبارز به ارث می‌رسد که او، شاه فعلی را شکست دهد و تخت و تاجش را به ارث ببرد. قهرمان کنونی تاج‌ستان بوکس سنگین‌وزن جهان اولکساندر اوسیک اوکراینی است که با شکست دادن تایسون فیوری در ۲۹ اردیبهشت سال ۱۴۰۳ (۱۸ می ۲۰۲۴ میلادی) این عنوان را به دست آورد. از نظر بسیاری از هواداران بوکس، قهرمان تاج‌ستان ارزشمندترین قهرمان است و مقامش از دیگر قهرمانان و دارندگان کمربندهای قهرمانی بالاتر است. تاریخچه. در بسیاری از فهرست‌ها جان سالیوان به عنوان اولین مبارزی که مقام تاج‌ستانی سنگین‌وزن در بوکس را بدست
که مقام تاج‌ستانی سنگین‌وزن در بوکس را بدست آورد شناخته می‌شود. او در سال ۱۸۸۲ میلادی با شکست قهرمان قبلی، «پدی رایان» قهرمان جهان شد. اما چون از تاریخ و شرایط مبارزات قبل از او اطلاعات دقیق و معتبری در دست نیست ناچار تاریخچه تاج‌ستانی را از زمان سالیوان به حساب می‌آورند. جستارهای وابسته. لیست قهرمانان تاج‌دار تاریخ بوکس سنگین‌وزن
باشگاه فوتبال بوئنگ کت (، ) یک باشگاه فوتبال مستقر در پنوم پن است. این باشگاه در لیگ برتر کامبوج بازی می‌کند. این باشگاه که در سال ۲۰۰۸ با نام بوئنگ کت رابر فیلد تأسیس شد، در سال ۲۰۱۵ به بوئنگ کت آنگکور و در سال ۲۰۱۷ به بوئنگ کت تغییر نام داد. این باشگاه که در ابتدا در استان کامپونگ چام مستقر بود، در سال ۲۰۱۸ به استان کندال نقل مکان کرد و سرانجام در سال ۲۰۱۹ با ورزشگاه خود، ورزشگاه کامبوج ایرویز، به پایتخت این کشور، پنوم پن، نقل مکان کرد. بوئنگ کت در سال‌های ۲۰۱۲، ۲۰۱۶، ۲۰۱۷ و ۲۰۲۰ عنوان قهرمانی لیگ کامبوج
۲۰۱۲، ۲۰۱۶، ۲۰۱۷ و ۲۰۲۰ عنوان قهرمانی لیگ کامبوج را کسب کرده و در سال‌های ۲۰۱۳، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸ نایب قهرمان شده است. در سال ۲۰۱۹، پس از شکست دادن قهرمان لیگ ۲۰۱۹، سوی‌رینگ، در ضربات پنالتی، اولین جام هون سن خود را به دست آورد.
اینجا هیچ‌کس نمی‌تواند زندگی کند () یک سریال کمدی تلویزیونی اسپانیایی است که به زندگی ساکنان ساختمان خیالی واقع در آدرس دسنگانیو ۲۱ در مرکز مادرید می‌پردازد. این سریال نخستین بار از شبکه آنتنا ۳ پخش شد و بعداً توسط همان شبکه و همچنین کانال‌های کابلی/ماهواره‌ای نئوکس و پارامونت کمدی بازپخش شد. کانال ماهواره‌ای «آنتنا ۳ اینترناسیونال» این سریال را برای آمریکای لاتین پخش می‌کند. سریال در سال ۲۰۰۳ آغاز شد و به دلیل شخصیت‌های سرگرم‌کننده، فیلمنامه هوشمندانه و توانایی در تلفیق و شوخی با مسائل معاصر محبوبیت پیدا
در تلفیق و شوخی با مسائل معاصر محبوبیت پیدا کرد؛ این برنامه به شکلی تند و کنایه‌آمیز بسیاری از الگوهای رفتاری موجود در جامعه اسپانیا را به تصویر می‌کشد. در سال ۲۰۰۶، رقیب آنتنا ۳، شبکه تله‌سینکو، ۱۵ درصد سهام شرکت میرامون مِندی، تولیدکننده سریال، را خریداری کرد. قرارداد میرامون با آنتنا ۳ در ژوئن ۲۰۰۶ منقضی شد و تمدید نشد، که منجر به پایان سریال شد، زیرا قراردادهای بازیگران آن‌ها را به شرکت تولیدکننده متعهد می‌کرد، نه به شبکه پخش‌کننده. سپس میرامون مِندی این مفهوم را برای شبکه تله‌سینکو با بازیگران مشابه،
مفهوم را برای شبکه تله‌سینکو با بازیگران مشابه، محیطی حومه شهری و شخصیت‌ها و داستان‌های کاملاً جدید بازسازی کرد. سریال "دردسر قریب‌الوقوع" در ۲۲ آوریل ۲۰۰۷ آغاز به پخش کرد. در سال ۲۰۲۱، نتفلیکس اعلام کرد که این سریال را به فهرست خود اضافه کرده است.
مای سین مجموعهٔ عروسک مد آمریکایی می‌باشد که توسط متل در سال ۲۰۰۲ عرضه شد. عروسک‌های مای سین یک زیرمجموعه از عروسک‌های باربی متل بودند و همچنین به‌عنوان عروسک‌های برند باربی نیز محسوب می‌شوند.
برد کوپر (؛ زادهٔ ۱۹۶۷) دریابد نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا است، که از اوت ۲۰۲۵ به‌عنوان فرمانده ستاد فرماندهی مرکزی ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کند. کوپر فعالیت نظامی را از سال ۱۹۸۹ در نیروی دریایی آمریکا آغاز کرد، از ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۸ فرماندهی ناوشکن موشک‌انداز یواس‌اس راسل را برعهده داشت، در فاصله سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵ فرمانده رزم‌ناو یواس‌اس گتیسبورگ بود و از ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ به‌عنوان فرمانده نیروهای دریایی ایالات متحده در کره فعالیت می‌کرد. وی از ۲۰۱۸ تا ۲۰۱۹ فرماندهی گروه ضربت ۷ اعزامی را برعهده داشت، از
فرماندهی گروه ضربت ۷ اعزامی را برعهده داشت، از ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۰ به‌عنوان رئیس امور قانونگذاری نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کرد، از ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۱ فرمانده نیروی دریایی سطحی اقیانوس اطلس بود، در فاصله سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۴ فرماندهی مرکزی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت و با حفظ سمت، به‌عنوان فرمانده ناوگان پنجم ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کرد و از ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۵ جانشین فرماندهی مرکزی ایالات متحده آمریکا بود.
حمید ناصحی (زادهٔ ۲۹ فروردین ۱۳۵۶ در مشهد) روزنامه‌نگار و ترانه‌سرای ایرانی است. زندگی‌نامه. حمید ناصحی تحصیلات ابتدایی تا دبیرستان را در شهر مشهد گذراند و پس از انصراف از رشته‌ی مهندسی مکانیک از دانشگاه مشهد با مهاجرت به تهران در رشته‌های ادبیات، مدیریت و روزنامه‌نگاری به تکمیل تحصیلاتش پرداخت. فعالیت‌های مطبوعاتی و رسانه‌ای. از سال ۱۳۷۳ با عضویت در تحریریه‌ی هفته‌نامه‌ی خاوران و نوشتن داستان‌های کوتاه و تهیه‌ی گزارش‌ها و گفت‌وگوهای اجتماعی و فرهنگی و هنری، فعالیت رسانه‌ایش را آغاز کرد. در سال ۱۳۷۵ سرویس
فعالیت رسانه‌ایش را آغاز کرد. در سال ۱۳۷۵ سرویس طنز این هفته‌نامه را راه‌اندازی نمود و در این‌ صفحه، اشعار و مطالب طنزش را منتشر می‌کرد. از سال ۱۳۷۶ هم‌زمان به عنوان صفحه‌آرا و نویسنده‌ی بخش موسیقی این نشریه به همکاری با آن ادامه داد و هم‌زمان همکاری‌اش با روزنامه‌ها و نشریات دیگر مشهد از جمله روزنامه‌ی توس، روزنامه‌ی خراسان و نشریه‌ی بچه مشد آغاز شد. از دههٔ ۸۰ تا اواسط دههٔ ۹۰ عضو تحریریهٔ ماهنامهٔ هنر موسیقی بوده و از سال ۱۳۹۷ تاکنون سردبیر نشریهٔ باترانه است. علاوه بر نگارش و تهیهٔ ده‌ها یادداشت، نقد و
است. علاوه بر نگارش و تهیهٔ ده‌ها یادداشت، نقد و پژوهش، با چهره‌هایی همچون منوچهر چشم‌آذر، آرتوش، ناصر چشم‌آذر، آرمیک دشچی، وانیک آوانسیان، روبرت نقلی، محمدعلی بهمنی، رحیم معینی کرمانشاهی، زویا زاکاریان، حمید حامی، حمیدرضا نوربخش، هوروش بند، مهدی یغمایی، سیامک عباسی، حسن ستار، همایون خسروی، احمد پژمان، یغما گلرویی، اهورا ایمان، افشین یداللهی، بهروز صفاریان، فرهنگ قاسمی، حجت اشرف‌زاده، سعید دبیری، همایون خواجه‌نوری، سون بند، پری زنگنه و چندین چهرهٔ شاخص دیگر گفت‌وگو کرده است. همچنین در سال‌های ۱۳۹۷ و ۱۳۹۸
گفت‌وگو کرده است. همچنین در سال‌های ۱۳۹۷ و ۱۳۹۸ به عنوان سردبیر و مجری تاک‌شوی موزیک‌نووا با شبکهٔ PMC همکاری داشته است. همکاری مستمر با روزنامه‌ی هم‌میهن و ماهنامه‌ی وزن دنیا در قالب انتشار یادداشت، گفت‌وگو و پژوهش نیز از مهم‌ترین فعالیت‌های مطبوعاتی اوست. برگزاری جلسات منظمی با عنوان شب‌های باترانه در فرهنگ‌سرای ارسباران و مهرادمال و برگزاری مراسم بزرگ‌داشت هشتادسالگی واروژان نیز از مهم‌ترین فعالیت‌های صحنه ای او محسوب می‌شود. ترانه‌سرایی. حمید ناصحی در حوزهٔ ترانه‌سرایی با هنرمندانی مانند ایرج
در حوزهٔ ترانه‌سرایی با هنرمندانی مانند ایرج خواجه‌امیری، بابک رادمنش، داریوش اقبالی، تورج شعبانخانی، بهروز صفاریان، مجید رضازاده، بهنام ابطحی، مهرداد نصرتی، علی شهبازی، همایون آرامفر و آرمن آساطوریان همکاری کرده است. فعالیت ترانه سرایی حمید ناصحی با عضویت در گروه چکاوک که برخی اعضای آن علی راموز، رضا لمعانی، وحید شعلی‌بر، برادران آقاجانی و علی شهبازی بودند از سال ۱۳۷۸ آغاز شد و چندین ترانه‌ی او توسط این گروه و گروه‌های دیگری مانند رازمیک و پارتوس در قالب اجراهای زنده‌ی رسمی در سراسر کشور اجرا شد. منابع.
اجراهای زنده‌ی رسمی در سراسر کشور اجرا شد. منابع. Tir 1, 1399 AP
اتحاد جماهیر شوروی اولین بار در المپیک سال ۱۹۵۲ شرکت کرد و پس از آن ۱۸ بار در بازی‌های تابستانی و زمستانی به رقابت پرداخت. تیم شوروی در شش دوره از نه دوره حضور خود در بازی‌های المپیک تابستانی، از نظر تعداد کل مدال‌های طلای کسب شده رتبه اول و سه دوره رتبه دوم را کسب کرد و به بزرگترین رقیب سلطه ایالات متحده در بازی‌های تابستانی تبدیل شد. به همین ترتیب، این تیم در نه حضور خود در بازی‌های المپیک زمستانی، هفت بار در رتبه اول تعداد مدال طلا و دو بار در رتبه دوم قرار گرفت. موفقیت اتحاد جماهیر شوروی را می‌توان به
گرفت. موفقیت اتحاد جماهیر شوروی را می‌توان به سرمایه‌گذاری سنگین دولتی در ورزش برای دستیابی به اهداف سیاسی خود در صحنه بین‌المللی نسبت داد. پس از انقلاب روسیه در نوامبر ۱۹۱۷ و جنگ داخلی روسیه (۱۹۱۷-۱۹۲۲)، اتحاد جماهیر شوروی به دلایل ایدئولوژیک در رویدادهای ورزشی بین‌المللی شرکت نکرد؛ با این حال، پس از جنگ جهانی دوم (۱۹۳۹-۱۹۴۵)، پیروزی در بازی‌های المپیک توسط مقامات و رهبران شوروی به عنوان روشی مفید برای ترویج کمونیسم پنداشته شد. "کمیته المپیک اتحاد جماهیر شوروی" در ۲۱ آوریل ۱۹۵۱ تشکیل شد و کمیته بین‌المللی
در ۲۱ آوریل ۱۹۵۱ تشکیل شد و کمیته بین‌المللی المپیک این نهاد جدید را در چهل و پنجمین جلسه خود (۷ مه ۱۹۵۱) به رسمیت شناخت. در همان سال، هنگامی که نماینده شوروی، کنستانتین آندریانوف، به عضویت کمیته درآمد، اتحاد جماهیر شوروی رسماً به المپیک پیوست. المپیک تابستانی ۱۹۵۲ در هلسینکی به اولین دوره بازی‌های المپیک برای ورزشکاران شوروی تبدیل شد. در ۲۰ ژوئیه ۱۹۵۲، نینا روماشکووا اولین مدال طلای المپیک را در تاریخ ورزش شوروی در رشته پرتاب دیسک زنان به دست آورد. نتیجه روماشکووا در این ماده (۵۱.۴۲ متر) رکورد جدید المپیک
در این ماده (۵۱.۴۲ متر) رکورد جدید المپیک در آن زمان بود. المپیک زمستانی ۱۹۵۶ در کورتینا دامپتزو اولین دوره بازی‌های المپیک زمستانی برای ورزشکاران شوروی بود. در آنجا، لیوبوف کوزیروا اولین مدال طلای المپیک زمستانی را در تاریخ ورزش شوروی در رشته اسکی صحرانوردی زنان (ماده ده کیلومتر) بدست آورد. اتحاد جماهیر شوروی میزبان المپیک تابستانی ۱۹۸۰ در مسکو شد. ایالات متحده و بسیاری از کشورهای دیگر در اعتراض به حمله شوروی به افغانستان، این بازی‌ها را تحریم کردند؛ اتحاد جماهیر شوروی هم در پاسخ رهبری تحریم بازی‌های ۱۹۸۴
جماهیر شوروی هم در پاسخ رهبری تحریم بازی‌های ۱۹۸۴ در لس‌آنجلس را بر عهده داشت. اگرچه اتحاد جماهیر شوروی در ۲۶ دسامبر ۱۹۹۱ از هم پاشید، اما "کمیته المپیک اتحاد جماهیر شوروی" رسماً تا انحلال در ۱۲ مارس ۱۹۹۲ وجود داشت. در سال ۱۹۹۲، ۷ کشور از ۱۵ جمهوری شوروی سابق به عنوان یک تیم متحد و زیر پرچم المپیک در المپیک زمستانی شرکت کردند و در رتبه‌بندی مدال‌ها دوم شدند. تیم متحد همچنین در المپیک تابستانی ۱۹۹۲ در اواخر سال (با نمایندگی ۱۲ کشور از ۱۵ جمهوری سابق) شرکت کرد و در رتبه‌بندی مدال‌ها در آن بازی‌ها مقام اول را
و در رتبه‌بندی مدال‌ها در آن بازی‌ها مقام اول را کسب کرد. میزبانی. اتحاد جماهیر شوروی یک بار میزبان المپیک بوده است. مدال‌ها به تفکیک جمهوری. در جدول زیر، مدال‌هایی که اعضای تیم‌های شوروی گرفته‌اند، به تفکیک مدال هر بازیکن (نه یک مدال برای کل تیم) آمده، چون معمولاً در هر تیم بازیکنانی از جمهوری‌های گوناگون شوروی حضور داشتند.
توافقنامه صلح ارمنستان و جمهوری آذربایجان، توافقی بین ارمنستان و جمهوری آذربایجان برای پایان دادن به درگیری ۳۷ ساله قره‌باغ کوهستانی است. این توافقنامه در اوت ۲۰۲۵ پس از توافق هر دو طرف بر سر تمام شرایط، با هدف ایجاد صلح و ثبات پایدار در منطقه، امضا شد و شامل مفادی برای تعیین حدود مرزی، همکاری امنیتی و گام‌هایی برای عادی‌سازی روابط بین دو کشور بود. بخشی از توافق‌نامه اخیر شامل اعطای حقوق انحصاری به ایالات متحده برای توسعه کریدور زنگزور برای ۹۹ سال آینده است. دولت آمریکا این کریدور را «مسیر ترامپ برای صلح و
دولت آمریکا این کریدور را «مسیر ترامپ برای صلح و رفاه بین‌المللی» (TRIPP) نامیده است. هدف از این پروژه اتصال جمهوری خودمختار نخجوان به بقیه آذربایجان از طریق ارمنستان، بدون نیاز به ایست‌های بازرسی است. در حال حاضر، به دلیل محاصره جاری ترکیه و آذربایجان علیه ارمنستان، عبور و مرور مستقیم از این منطقه با مشکل مواجه است. علاوه بر هدف فوری، تکمیل این کریدور امکان عبور مردم و کالا از اروپا به آذربایجان و کل منطقه آسیای مرکزی را فراهم می‌کند، بدون اینکه نیازی به سفر از طریق روسیه یا ایران باشد. به همین دلیل، با
سفر از طریق روسیه یا ایران باشد. به همین دلیل، با وجود اینکه ایران در ابتدا از این توافق حمایت کرده بود، اکنون تهدید کرده است که جلوی ساخت این کریدور را خواهد گرفت. پیشینه. درگیری قره‌باغ بین جمهوری آذربایجان و ارمنستان در سال ۱۹۸۸ آغاز شد. جمهوری آذربایجان در سال‌های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۳، کنترل این منطقه مورد مناقشه و مناطق اطراف آن را دوباره به دست گرفت. در اکتبر ۲۰۲۲، اتحادیه اروپا از اعزام یک هیئت غیرنظامی به ارمنستان برای کمک به تعیین مرزهای بین ارمنستان و جمهوری آذربایجان خبر داد. هدف این هیئت، حمایت از
جمهوری آذربایجان خبر داد. هدف این هیئت، حمایت از مذاکرات مسالمت‌آمیز، ارائه کمک فنی در علامت‌گذاری مرزها و ارتقای ثبات در منطقه در بحبوحه تنش‌های جدید بود. در ۱۳ مارس ۲۰۲۵، اعلام شد که هر دو طرف بر سر تمام مفاد توافقنامه صلح به توافق رسیده‌اند. این اعلامیه توسط مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، «تاریخی» توصیف شد، در حالی که کایا کالاس، نماینده عالی اتحادیه اروپا، از آن به عنوان «گامی تعیین‌کننده» یاد کرد. به گفته توماس دی وال، تحلیلگر سیاسی، پیشرفت در جهت دستیابی به توافق تا حد زیادی به نیکول پاشینیان،
دستیابی به توافق تا حد زیادی به نیکول پاشینیان، نخست‌وزیر ارمنستان، نسبت داده می‌شود که در تلاش برای دستیابی به توافق، مجموعه‌ای از امتیازات را داده است. با این حال، دی وال همچنین خاطرنشان کرد که الهام علی‌اف، رئیس‌جمهور جمهوری آذربایجان، به ندرت بر مزایای صلح تأکید می‌کند و همچنان از درگیری با ارمنستان به عنوان وسیله‌ای برای تثبیت رهبری خود در داخل کشور استفاده می‌کند. توافق صلح با میانجیگری آمریکا. در اوت ۲۰۲۵، ایالات متحده آمریکا، میزبان مراسم امضای توافقنامه کریدور ترانزیت استراتژیک بین ارمنستان و
توافقنامه کریدور ترانزیت استراتژیک بین ارمنستان و جمهوری آذربایجان در کاخ سفید بود. در این رویداد، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، نیکول پاشینیان، نخست‌وزیر ارمنستان و الهام علی‌اف، رئیس‌جمهور جمهوری آذربایجان، حضور داشتند. این توافقنامه، پیشرفتی کلیدی در روند صلح بود. ارمنستان موافقت کرد که حقوق توسعه ویژه انحصاری در زمین‌های دالان زنگزور را به مدت ۹۹ سال به آمریکا، اعطا کند. آمریکا، این زمین را به کنسرسیومی اجاره می‌دهد که خطوط ریلی، نفت، گاز و فیبر نوری و احتمالاً انتقال برق را در امتداد ۴۳ کیلومتر،
و احتمالاً انتقال برق را در امتداد ۴۳ کیلومتر، توسعه خواهد داد. این کریدور، «مسیر ترامپ برای صلح و رفاه بین‌المللی» (TRIPP) نامیده خواهد شد. متن کامل بیانیه صلح. بیانیه مشترک رئیس جمهوری آذربایجان و نخست‌وزیر جمهوری ارمنستان در مورد نتایج دیدارشان در واشینگتن دی.سی. ایالات متحده آمریکا. ما، رئیس جمهوری آذربایجان و نخست‌وزیر جمهوری ارمنستان، پس از دیدار در واشینگتن دی.سی. ایالات متحده آمریکا، در تاریخ ۸ اوت ۲۰۲۵، موارد زیر را اعلام می‌کنیم: اهمیت ژئوپلیتیکی. یک مقام آمریکایی به "آکسیوس" گفت که هدف اصلی
یک مقام آمریکایی به "آکسیوس" گفت که هدف اصلی ایالات متحده در این پروژه، توسعه، کاهش نفوذ ایران، روسیه و چین در منطقه قفقاز جنوبی است. این کریدور به مردم و کالاها اجازه می‌دهد تا بدون عبور از ایران یا روسیه، بین ترکیه و جمهوری آذربایجان و فراتر از آن، به آسیای مرکزی، سفر کنند. این کریدور، آذربایجان را به نخجوان، استان برون‌بومی آن، با فاصله ۳۲ کیلومتر، متصل خواهد کرد. این ارتباط با ایجاد یک مسیر مستقیم، روابط جمهوری آذربایجان با ترکیه را تقویت خواهد کرد. برای احترام به حاکمیت ارمنستان، این کریدور تحت قانون
احترام به حاکمیت ارمنستان، این کریدور تحت قانون ارمنستان، اداره خواهد شد.
سکونتگاه داچا () نوعی سکونتگاه است که از گروهی از خانه‌های منفرد (داچا) تشکیل شده است که معمولاً برای اقامت دائم (در تمام طول سال) در نظر گرفته نشده‌اند و در قطعات جداگانه‌ای قرار دارند. برخلاف روستاها و انجمن‌های باغبانی، در سکونتگاه‌های داچا، قطعات اختصاص داده شده در درجه اول برای ساخت مسکن در نظر گرفته شده‌اند و نه برای کشاورزی. در روسیه، سکونتگاهی به نام سکونتگاه داچا، وضعیت سکونتگاه از نوع شهری را دارد و جمعیت آن توسط سرویس آمار ایالتی فدرال روسیه به عنوان شهری ثبت می‌شود. تاریخچه. سکونتگاه‌های داچا به
شهری ثبت می‌شود. تاریخچه. سکونتگاه‌های داچا به عنوان یک نوع مستقل از سکونتگاه، در پایان دوره کلاسیک اولیه شروع به ظهور کردند. ظهور سکونتگاه‌های داچا در امتداد بزرگراه پترزبورگ در نزدیکی مسکو و در مجاورت فوری پترزبورگ (پارگولووو، یکاترینگوف و غیره)، تبدیل حومه‌های نزدیک اقامتگاه‌های امپراتوری (پاولوفسک، پترهوف، تزارسکویه سلو، گاتچینا، اورانیانباوم) به مکان‌های داچا همزمان با زمان رمانتیسم بود. در ثلث دوم قرن نوزدهم، با شروع شهرنشینی و صنعتی شدن، کارخانه‌ها و تأسیسات شروع به دود کردن کردند و ساختمان‌های
و تأسیسات شروع به دود کردن کردند و ساختمان‌های آپارتمانی پدیدار شدند. برای تابستان و آخر هفته‌ها، هر کسی که توانایی مالی داشت، سعی می‌کرد خانواده‌های خود را به طبیعت بفرستد. سیستم حمل و نقل بهبود یافت و با توسعه راه‌آهن، کلبه‌های ییلاقی در همه جا شروع به ساخت کردند. اگر در ابتدا، تفریحات روستایی در خانهٔ ییلاقی شخصی عمدتاً برای قشر کوچکی از افراد ثروتمند در دسترس بود، تا پایان قرن نوزدهم به یک پدیدهٔ جمعی تبدیل شد. این امر منجر به ظهور پدیده‌ای مانند «منطقهٔ ییلاقی» ( شد) که به‌طور گسترده در اطراف شهرهای
ییلاقی» ( شد) که به‌طور گسترده در اطراف شهرهای بزرگ امپراتوری روسیه ظاهر شد. اصطلاح "زئیمکا" () (بیشتر در سیبری و شمال روسیه اروپایی) نیز به‌طور گسترده برای اشاره به ملک روستایی یک شهرنشین استفاده می‌شد. با این حال، یک تفاوت قابل توجه بین زئیمکا و داچا وجود داشت: فعالیت‌های تولیدی در زئیمکا انجام می‌شد، در حالی که داچا منحصراً برای تفریح استفاده می‌شد. در نهایت، کلمه زئیمکا در رابطه با سکونتگاه‌های داچا رواج پیدا نکرد. در ابتدا، سکونتگاه‌های ییلاقی به‌طور نامنظم و بدون هیچ گونه مقررات خاصی رشد می‌کردند.
نامنظم و بدون هیچ گونه مقررات خاصی رشد می‌کردند. ییلاقات یا به صورت توسعه مداوم ساخته می‌شدند، یا توسط فضای باز و بیشه‌ها از هم جدا می‌شدند و بین آنها راه‌های ماشین‌رو و گذرگاه‌هایی ایجاد می‌شد. هنگامی که تعداد ییلاقات شروع به افزایش کرد، زمستووها قوانینی را برای تقسیم اولیه زمین‌هایی که قرار بود به بلوک‌هایی با عرض جاده اجباری (۱۰ سازهن) تبدیل شوند، تدوین کردند تا دسترسی و ایمنی در برابر آتش تضمین شود، زیرا ییلاقات چوبی بودند و اغلب سوزانده می‌شدند. تبدیل سکونتگاه‌های اطراف به مناطق ویلایی در همه جا اتفاق