payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نظام میر برکت علی خان صدیقی مکرم جاه، آصف جاه هشتم (۶ اکتبر ۱۹۳۳ - ۱۵ ژانویه ۲۰۲۳)، که کمتر به طور رسمی با نام مکرم جاه شناخته می‌شود، بین سال‌های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۱ نظام حیدرآباد بود. او تا زمان مرگش در سال ۲۰۲۳ رئیس خاندان آصف جاه بود. او که به عنوان پسر ارشد اعظم جاه و درشهوار سلطان، شاهدخت عثمانی متولد شد، توسط پدربزرگش میر عثمان علی خان به عنوان جانشین نظام حیدرآباد منصوب شد. پس از مرگ عثمان در سال ۱۹۶۷، او به عنوان نظام اسمی منصوب شد. او در سال ۱۹۷۱، زمانی که بیست و ششمین متمم قانون اساسی هند تصویب شد،
که بیست و ششمین متمم قانون اساسی هند تصویب شد، عناوین و اموال شخصی خود را از دست داد. جاه متعاقباً به استرالیا نقل مکان کرد و در ایستگاه مورچیسون هاوس اقامت گزید. در حالی که شاهزاده در استرالیا ماند، کاخ‌های او در حیدرآباد مورد تجاوز قرار گرفت و رو به ویرانی رفت. توافقات متعدد طلاق و سرمایه‌گذاری‌های تجاری ناموفق منجر به از دست دادن بخش عمده‌ای از ثروت او شد. در سال ۱۹۹۶، او به ترکیه نقل مکان کرد و تا زمان مرگش در سال ۲۰۲۳ در آنجا ماند. جاه در حیدرآباد به خاک سپرده شد. مکرم جاه ریاست صندوق خیریه والاحضرت
خاک سپرده شد. مکرم جاه ریاست صندوق خیریه والاحضرت نظام و صندوق مکرم جاه برای آموزش و یادگیری دبیرستان مکرم جاه را بر عهده داشت. زندگینامه. زندگی اولیه و تحصیلات مکرم جاه از اعظم جاه، پسر و وارث عثمان علی خان، آخرین نظام حاکم بر ایالت حیدرآباد، از همسرش دوروشوار سلطان، دختر آخرین خلیفه سلسله عثمانی، عبدالمجید دوم، متولد شد. برادر کوچکتر او مفخم جاه است. جاه در هند در مدرسه دون در دهرادون و در انگلستان در هارو و پیترهاوس، کمبریج تحصیل کرد. او همچنین در مدرسه اقتصاد لندن و آکادمی نظامی سلطنتی سندهرست تحصیل
اقتصاد لندن و آکادمی نظامی سلطنتی سندهرست تحصیل کرد. جاه مدتی در تین مورتی بهاوان در دهلی نو اقامت داشت و به طور خلاصه به عنوان دستیار افتخاری جواهر لعل نهرو خدمت کرد. او در سال ۲۰۱۰ اظهار داشت که نهرو می‌خواسته است که او فرستاده شخصی او یا سفیر هند در یک کشور مسلمان شود. نظام حیدرآباد او پس از مرگ پدربزرگش در سال ۱۹۶۷، به عنوان نظام اسمی حیدرآباد منصوب شد. زندگی در استرالیا و ترکیه در سال ۱۹۷۲، او از استرالیا بازدید کرد و به ایستگاه خانه مورچیسون، یک ملک روستایی به مساحت ۳۵۰۰۰۰ هکتار در ساحل غربی، نزدیک
روستایی به مساحت ۳۵۰۰۰۰ هکتار در ساحل غربی، نزدیک کلبری، برخورد. او این مزرعه را خرید و برای همیشه به استرالیا نقل مکان کرد. او همچنین خانه هاولاک، یک عمارت در پرت، را خریداری کرد. در سال ۱۹۹۶، او مزرعه را فروخت و کمی بعد به ترکیه نقل مکان کرد. دو کاخ اصلی او در حیدرآباد، چومحله و فلک‌نما، بازسازی و برای عموم افتتاح شده‌اند، اولی به عنوان موزه‌ای که دوران نظام‌ها را به نمایش می‌گذارد و دومی به عنوان یک هتل لوکس. هتل کاخ تاج فلکنوما در فوریه ۲۰۱۰ افتتاح شد و پس از حدود ده سال بازسازی به گروه تاج اجاره داده
پس از حدود ده سال بازسازی به گروه تاج اجاره داده شده بود. مکرم، مانند پدربزرگش، تا دهه ۱۹۸۰ ثروتمندترین مرد هند بود. با این حال، در دهه ۱۹۹۰، او برخی از دارایی‌های خود را به دلیل طلاق از دست داد. با این وجود، دارایی خالص او ۲ میلیارد دلار آمریکا تخمین زده می‌شود. مرگ و مراسم تشییع جنازه جاه در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۳، در سن ۸۹ سالگی درگذشت. بنا به وصیت جاه، مراسم تشییع جنازه او در حیدرآباد، پایتخت سابق ایالت حیدرآباد در ۱۸ ژانویه ۲۰۲۳ برگزار شد. جسد او در کاخ چومحله به خاک سپرده شد و اعضای خانواده و مقامات دولتی به
به خاک سپرده شد و اعضای خانواده و مقامات دولتی به او ادای احترام کردند. عصر ۱۸ ژانویه، او در مسجد مکه به خاک سپرده شد. زندگی شخصی. همسران مکرم جاه پنج بار ازدواج کرد. همسر نخست او یک زن اشراف‌زاده ترک به نام اسرا بیرگین (متولد ۱۹۳۶) بود و آنها در سال ۱۹۵۹ ازدواج کردند. جاه کاخ حیدرآباد خود را به مقصد یک گوسفندسرا در مناطق دورافتاده استرالیا ترک کرد و از همسرش که نمی‌خواست با او نقل مکان کند، طلاق گرفت. در سال ۱۹۷۹، او با یک مهماندار سابق هواپیما و کارمند بی‌بی‌سی، هلن سیمونز (متولد ۱۹۴۹ - درگذشته ۱۹۸۹)
بی‌بی‌سی، هلن سیمونز (متولد ۱۹۴۹ - درگذشته ۱۹۸۹) ازدواج کرد؛ او به اسلام گروید و نام خود را به عایشه تغییر داد. پس از مرگ او، او با مانولیا اونور (متولد ۱۹۵۴ - درگذشته ۲۰۱۷)، دختر شایسته سابق ترکیه در سال ۱۹۹۲، ازدواج کرد و پس از پنج سال زندگی مشترک در سال ۱۹۹۷ از او طلاق گرفت. او در سال ۱۹۹۲ با جمیله بولاروس (متولد ۱۹۷۲)، اهل مراکش، ازدواج کرد. در سال ۱۹۹۴، او با شاهدخت عایشه اورچدی (متولد ۱۹۵۹)، که ترک است، ازدواج کرد. فرزندان مکرم جاه از اسرا بیرجین یک پسر و یک دختر داشت: مکرم جاه از هلن سیمونز، او دو
پسر و یک دختر داشت: مکرم جاه از هلن سیمونز، او دو پسر داشت: مکرم جاه از مانولیا اونور یک دختر داشت: مکرم جاه از جمیلا بولاروس یک دختر داشت: شکایت علیه مکرم جاه. نواب نجف علی خان، یکی دیگر از نوادگان نظام هفتم، با کمیسر پلیس حیدرآباد ملاقات کرد و شکایتی را به همراه اسناد پشتیبان ارائه داد که ادعا می‌کرد شاهزاده مکرم جاه، همسر سابقش شاهدخت اسرا (که همچنین وکالتنامه عمومی شاهزاده مکرم جاه را در اختیار دارد)، پسرش شاهزاده عظمت جاه و برادرش شاهزاده مفخم جاه با استفاده از اسناد جعلی در دادگاه عالی بریتانیا ادعای
از اسناد جعلی در دادگاه عالی بریتانیا ادعای مالکیت بر صندوق ۳۵ میلیون پوندی نظام که در بانک نات وست در آنجا قرار دارد را مطرح کرده‌اند.
مؤسسه خیریه نیکان ماموت یک سازمان مردم‌نهاد، غیردولتی و غیرانتفاعی در ایران است که با هدف حمایت از خانواده‌های کم‌برخوردار، کمک‌های درمانی، آموزشی و معیشتی و همچنین توانمندسازی اقتصادی خانواده‌های کم‌برخوردار و زنان سرپرست خانوار فعالیت می‌کند. این مؤسسه در آبان ۱۳۸۹ آغاز به کار کرد و در تهران به شماره ثبت ۲۶۳۹۴ و شناسه ملی ۱۰۳۲۰۳۸۲۵۰۶ به ثبت رسیده است. اهداف و مأموریت. مهم‌ترین اهداف نیکان ماموت شامل موارد زیر است: فعالیت‌ها. مؤسسه خیریه نیکان ماموت در هفت حوزه مشخص فعالیت‌های گوناگونی در حمایت از
در هفت حوزه مشخص فعالیت‌های گوناگونی در حمایت از خانواده‌های کم‌برخوردار و رفاه آن‌ها دارد. از جمله: دکتر احمدرضا جمشیدی، رییس بیمارستان شریعتی تیرماه ۱۴۰۳ درباره نقش این موسسه خیریه در بازسازی این بیمارستان گفت: «سابقه اقدامات خیریه نیکان ماموت در بیمارستان شریعتی به سال ۹۲ باز می‌گردد و در طول سالیان این خیریه اقدامات متعددی در بیمارستان شریعتی انجام داده است. یکی دیگر از بخش‌های مهم بیمارستان شریعتی لاندری یا رختشویخانه بیمارستان است که تجهیزات و دستگاه‌های آن به شدت فرسوده شده و احیای آن از نیازهای
آن به شدت فرسوده شده و احیای آن از نیازهای اولویت‌دار بیمارستان است. برای مرمت و بازسازی این بخش و همچنین مرمت و بازسازی و تجهیز بخش طبی یک و آی‌سی‌یو جنرال یک بیمارستان شریعتی نیز موسسه خیریه نیکان ماموت اعلام آمادگی کرده است و کارهای کارشناسی برای برآورد هزینه‌های آن در حال انجام است.» علاوه‌براین ساخت «مدرسه نیکان» نیز یکی از کارهای مهم این موسسه خیریه در حمایت از تحصیل کودکان ساکن در مناطق کم‌برخوردار ایران است. براساس گزارش اداره اطلاع‌رسانی و روابط عمومی آموزش و پرورش سیستان و بلوچستان، آموزشگاه ۶
عمومی آموزش و پرورش سیستان و بلوچستان، آموزشگاه ۶ کلاسه خیرساز روستای علی آباد شهرستان بمپور با اعتباری بالغ بر ۵۲میلیارد ریال و زیربنای ۴۴۰مترمربع پر ۱۷ دی ۱۴۰۳ افتتاح شد. ساخت این مدرسه با هدف ایجاد دسترسی آسان‌تر کودکان روستا به امکانات آموزشی صورت گرفت. پیش از این، دانش‌آموزان یا مجبور بودند در مدرسه‌ای قدیمی و فرسوده درس بخوانند یا مسافت‌های طولانی را برای رسیدن به مدارس روستاهای هم‌جوار طی کنند. حمایت از گونه‌های جانوری در معرض انقراض. گاندو یا تمساح پوزه کوتاه یکی از گونه‌های جانوری ایران است که در
پوزه کوتاه یکی از گونه‌های جانوری ایران است که در استان سیستان و بلوچستان زندگی می‌کند. این گونه کروکودیل در معرض انقراض است و به همین دلیل مزرعه پرورش گاندو در شهر چابهار از سوی یک زوج فعال در حوزه محیط زیست ایجاد شده است. موسسه خیریه نیکان ماموت یکی از حامیان این مزرعه است. نازک فردوس مدیرعامل این موسسه غیرانتفاعی دربارهٔ فعالیت این موسسه در حفظ گونه در معرض انقراض گاندو به روزنامه اعتماد گفته است: «ما علاوه بر کمک‌های مردمی مانند حمایت از خانواده‌های نیازمند یا حمایت‌های پزشکی از افراد محروم یا فعالیت
یا حمایت‌های پزشکی از افراد محروم یا فعالیت در زمینه تحصیل کودکان نیازمند یا محروم، حس می‌کنیم باید قدر زمینی را که در آن زندگی می‌کنیم، بدانیم و به زمین و طبیعت کمک کنیم. از طرف دیگر می‌دانیم مشکلات اقتصادی از یک طرف و مسائل محیط‌زیستی هم از طرف دیگر، شرایط خطرناکی برای این‌گونه خاص و مقدس در باور و فرهنگ مردم بومی ایجاد کرده بود که همین مثال خاص به خوبی در هم‌تنیدگی رابطه انسان با زمین و حیات‌وحش را نشان می‌دهد و همین موارد هم نیکان را بر آن داشت که از این‌گونه در معرض انقراض در حد توان خود حمایت کند.
این‌گونه در معرض انقراض در حد توان خود حمایت کند. این حمایت البته در نهایت منجر به آموزش کودکان همین سرزمین در حوزه محیط زیست و حیات‌وحش خواهد شد و همچنین منجر به اشتغال‌زایی در منطقه هم می‌شود. مجموع شرایط بالا باعث شد که با همراهی و کمک حامیان، مبلغی جمع‌آوری و محل نگهداری از گاندوها را ایجاد کردیم که هم به این‌گونه در معرض خطر انقراض رسیدگی درست و دقیق و هم زمینه آموزش و اشتغال‌زایی فراهم شود.» عملکرد. طبق گزارش عملکرد سال ۱۴۰۲، نیکان ماموت نزدیک به ۶۶ میلیارد تومان هزینه کرده و در مجموع ۹٬۱۷۷ خانواده
میلیارد تومان هزینه کرده و در مجموع ۹٬۱۷۷ خانواده را تحت پوشش قرار داده است که از این میان ۵٬۸۵۰ خانواده به خودکفایی رسیده‌اند. در همین سال بیش از ۱۰٬۶۶۱ کیلوگرم در بطری پلاستیکی توسط داوطلبان جمع‌آوری شد که صرف تأمین ۳۹ ویلچر برای مددجویان کم‌توان گردید. ساختار. مؤسسه دارای هیئت امنا و هیئت مدیره است و مدیرعامل آن نازک فردوس گزارش شده است. منابع مالی. هزینه‌های مؤسسه عمدتاً از طریق کمک‌های مردمی، مسئولیت اجتماعی شرکت‌های گروه ماموت و دیگر برندها و همچنین مشارکت خیرین تأمین می‌شود. این نهاد هر سال گزارش
مشارکت خیرین تأمین می‌شود. این نهاد هر سال گزارش مالی و عملکرد خود را منتشر می‌کند. چهره‌های معروف حامی نیکان. کریم باقری فوتبالیست پیشین و مربی کنونی باشگاه فوتبال پرسپولیس یکی از حامیان و سفیران موسسه خیریه نیکان ماموت است. در پایگاه اطلاع‌رسانی رسمی این مربی فوتبال دراین‌باره آمده است: «به اطلاع می‌رساند تنها خیریه مورد تایید اینجانب خیریه نیکان ماموت است و تمامی درخواست‌های شما عزیزان توسط واحد مددکاری خیریه نیکان ماموت بررسی خواهد شد.»
گادهیلد توسنی (; – ۱۵ اکتبر ۱۰۹۷) یک نورمن اشراف‌زاده‌ای از خاندان توسنی و همسر اول بودوئن یکم اورشلیم بود. او دختر رائول دوم توسنی، از همراهان ویلیام فاتح، و ایزابل کونچز بود. شوهرش او را در نخستین جنگ صلیبی با خود برد که منجر به مرگ نابهنگام او شد.
کِش‌آوردن () در بدن یعنی بزرگ‌تر کردن تدریجی یک روزنه‌ای که قبلاً در بدن ایجاد شده، تا بتوان زیورآلات بزرگ‌تری در آن گذاشت. معمولاً این کار بر روی لالهٔ گوش انجام می‌شود، ولی سوراخ‌های بینی، لب، زبان و غیره را هم می‌شود کش آورد. وقتی حفره بزرگ‌تر می‌شود، از ابزار و زیورآلات مخصوص استفاده می‌کنند: پلاگ‌ها، تونل‌ها، حلقه‌های بزرگ، اجزایی از سنگ، چوب، شاخ، عاج یا مواد دیگر. نقطهٔ بی‌بازگشت معمولاً برای لالهٔ گوش وقتی است که حفره بزرگ‌تر از حدود ۸ میلی‌متر شود؛ وقتی از آن اندازه بزرگ‌تر شد ممکن است بعداً به
وقتی از آن اندازه بزرگ‌تر شد ممکن است بعداً به اندازهٔ اولیه برنگردد بدون عمل زیبایی. باید مراقب بود موادی که استفاده می‌شوند، سالم و غیرمتخلخل باشند تا عفونت به وجود نیاید. مواد غیرقابل استریل یا دارای منفذ کوچک احتمال خطر بالاتری دارند. اگر کش‌آوردن با احتیاط و در مراحل کوچک انجام نشود، ممکن است باعث آسیب به بافت، تشکیل زخم یا پارگی شود. تاریخ و جنبهٔ فرهنگی. کش‌آوردن سوراخ بدن از دوران باستان در فرهنگ‌های زیادی وجود داشته است. برخی از مثال‌ها: در مصر باستان اشیاء بزرگ برای گوش وجود دارد که نشان می‌دهد
اشیاء بزرگ برای گوش وجود دارد که نشان می‌دهد لالهٔ گوش مجبور بوده کش‌آورده شود. مومیایی «اوتسی مرد یخی» با سوراخ‌هایی که احتمالاً با کش‌آوردن ساخته شده‌اند کشف شده است، حدود ۵۳۰۰ سال پیش. گوتاما بودا به عنوان یک شاهزاده زیورآلات وزن‌دار داشته که گوش‌هایش را کش‌آورده‌اند؛ و بعد از ترک تجملات، گوش‌های کش‌آورده او به‌صورت نمادی در تصاویر باقی مانده‌اند. در قبایل. در قبایل مختلف آفریقا مثل ماسایی‌ها، فولانی‌ها و دیگران، این عمل هنوز انجام می‌شود و علاوه بر زیبایی، نشان‌دهندهٔ بلوغ یا جایگاه اجتماعی است. ۱.
نشان‌دهندهٔ بلوغ یا جایگاه اجتماعی است. ۱. مایاها (آمریکای مرکزی) مایاها گوش‌بندهای بزرگی از یشم و سنگ‌های گرانبها را در لالهٔ گوش خود قرار می‌دادند. این کار نه تنها نشانهٔ زیبایی بود، بلکه جایگاه اجتماعی فرد را نشان می‌داد. هرچه سوراخ گوش بزرگ‌تر و سنگ ارزشمندتر، مقام فرد بالاتر. روحانیون و نخبگان مایا بیشتر از دیگران گوش‌های گشادشده داشتند. ۲. اینکاها (پرو و آند جنوبی) نخبه‌های اینکاها گوشواره‌های طلایی سنگین می‌انداختند که باعث کشیده شدن لاله گوش می‌شد. همین باعث شد اسپانیایی‌ها به آن‌ها لقب
گوش می‌شد. همین باعث شد اسپانیایی‌ها به آن‌ها لقب «گوش‌درازها» (Orejon) بدهند. این تغییر نشانهٔ تعلق به طبقهٔ اشرافی و نزدیکی به خورشید (خدای اصلی) بود. ۳. ماسایی‌ها (شرق آفریقا، کنیا و تانزانیا) در قبیلهٔ ماسایی، هم مردان و هم زنان لالهٔ گوش خود را با اشیای سنگین و حلقه‌های چوبی یا عاج گشاد می‌کنند. این کار نشانهٔ زیبایی و بلوغ است. زنان به‌ویژه به داشتن گوش‌های گشادشده افتخار می‌کنند و آن را جذابیت زنانه می‌دانند. ۴. کایاپو و دیگر قبایل آمازون (برزیل) مردان قبیلهٔ کایاپو صفحات چوبی بزرگی در لب یا گوش خود
قبیلهٔ کایاپو صفحات چوبی بزرگی در لب یا گوش خود قرار می‌دهند. این عمل نشانهٔ ورود به بزرگسالی و آمادگی برای نقش‌های مهم قبیله‌ای است. هرچه صفحه بزرگ‌تر، منزلت فرد در جامعه بیشتر. ۵. قبایل تایلند شمالی و میانمار (زنان کارن، موسوم به «گردن‌دراز») هرچند بیشتر با حلقه‌های گردن معروف شده‌اند، اما برخی گروه‌های کارن نیز گوش‌هایشان را با اشیای برنجی یا نقره‌ای گشاد می‌کنند. این کار بخشی از هویت قومی و آیین‌های بلوغ آن‌هاست. ۶. بومیان شمال آمریکا (برخی قبایل سرخ‌پوست) در میان قبیلهٔ اوجیبو و چند قبیلهٔ دیگر،
در میان قبیلهٔ اوجیبو و چند قبیلهٔ دیگر، سوراخ‌کردن و کشیدن لاله گوش بخشی از آیین‌های معنوی بود. تصور می‌شد این کار دریچه‌ای برای ارتباط با ارواح و دریافت نیروهای محافظ باز می‌کند. دلایل. تزیینات افراطی روی بدن – مثل سوراخ‌کردن، خال‌کوبی، گشاد کردن لالهٔ گوش یا حتی تغییر شکل جمجمه – در جوامع کهن کارکردهای چندگانه داشتند و صرفاً «زیبایی‌شناسی فردی» به معنای امروزی نبودند. پژوهش‌های مردم‌نگار و باستان‌شناسی نشان می‌دهد که پشت این رفتارها چند دیدگاه و کارکرد مهم وجود داشت: فلسفهٔ پشت این کار بیشتر ترکیبی از
مهم وجود داشت: فلسفهٔ پشت این کار بیشتر ترکیبی از هویت جمعی، زیبایی‌شناسی بومی، کارکرد آیینی و نماد قدرت است، نه صرفاً یک «مد» گذرا. ۱. هویت اجتماعی و قبیله‌ای این تزیینات نشانه‌ای آشکار از تعلق فرد به یک گروه خاص بودند. وقتی کسی گوش گشادشده یا خال‌کوبی مشخصی داشت، بلافاصله قابل‌تشخیص بود که از کدام قبیله یا طبقه است. این مسئله به انسجام درونی و مرزبندی با «دیگری» کمک می‌کرد. ۲. زیبایی و جذابیت بر اساس معیار محلی آنچه امروز برای ما «عجیب» جلوه می‌کند، در فرهنگ‌های کهن معیار زیبایی محسوب می‌شده است. گوش یا
کهن معیار زیبایی محسوب می‌شده است. گوش یا لب گشادشده می‌توانست نماد جذابیت و بلوغ باشد و نشانه‌ای از آمادگی برای ازدواج تلقی شود. ۳. قدرت، منزلت و جایگاه اجتماعی در بسیاری از جوامع، اندازه و شدت این تغییرات به مقام فرد در قبیله مربوط بود. هرچه گوش یا لب بیشتر کشیده می‌شد، نشانهٔ بالاتر بودن مرتبه اجتماعی یا دینی بود. ۴. باورهای مذهبی و جادویی تزیینات بدن اغلب ارتباط نمادین با جهان ارواح، خدایان یا نیروهای محافظ داشت. تصور می‌شد سوراخ‌ها یا اشیای خاصی که در بدن قرار می‌گرفتند، ارواح بد را دور کرده یا فرد را
قرار می‌گرفتند، ارواح بد را دور کرده یا فرد را در برابر خطرات محافظت می‌کنند. ۵. مناسک گذار تغییرات بدنی اغلب در گذر از یک مرحله زندگی به مرحله‌ای دیگر (مثلاً از کودکی به بزرگسالی) اعمال می‌شدند. درد و رنج ناشی از این تغییرات هم بخشی از آزمون «قدرت تحمل» و اثبات شایستگی بود. ۶. نمایش تمایز و تفاخر درست مانند پوشاک یا جواهرات امروز، این تغییرات بدنی می‌توانستند وسیله‌ای برای خودنمایی و تفاوت‌گذاری باشند. در جوامعی که دسترسی به کالا و ثروت محدود بود، بدن خودش به «بوم هنری» برای نمایش تمایز تبدیل می‌شد.
رابرت اس. آدلر یک وکیل حقوق مصرف‌کنندگان در ایالات متحده است. او عضو کمیسیون ایمنی محصولات مصرفی ایالات متحده (CPSC) بود و اخیراً از اکتبر ۲۰۱۹ تا اکتبر ۲۰۲۱به عنوان رئیس موقت آن خدمت کرد. او یک دموکرات است و به دلیل یک رأی غافلگیرکننده و خارج از خطوط حزبی از سوی رئیس موقت سابق، آن ماری بورکل، به سِمت ریاست موقت منصوب شد.
صاحب‌زاده میر کرامت علی خان صدیقی مفخم جاه یا مفخم جاه (متولد ۲۷ فوریه ۱۹۳۹) یک عضو خاندان آصف جاه است. او پسر شاهزاده اعظم جاه و شاهدخت درشهوار سلطان است. او نوه میر عثمان علی خان، هفتمین نظام حیدرآباد، و عبدالمجید دوم، آخرین خلیفه عثمانی است. زندگی شخصی و خانواده. او با شاهدخت اسین اینجعلمداراوغلو ازدواج کرده است. آنها دو پسر به نام‌های رفعت جاه و فرحت جاه دارند و در بیزواتر، لندن زندگی می‌کنند.مفخم جاه یک برادر بزرگتر به نام مکرم جاه داشت.
سد خسویه نام سدی ساخته شده در خسویه زرین‌دشت در استان فارس است. این سد در کیلومتر ۲۸ جاده حاجی‌آباد به شیراز واقع شده است.
سالگرد اتحاد ایتالیا (به ) یک روز ملی است که سالانه در ۱۷ مارس برگزار می‌شود و تولد ایتالیا به عنوان یک دولت-ملت مدرن را که پس از اعلام پادشاهی ایتالیا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ رخ داد، جشن می‌گیرد با این حال، وحدت ایتالیا تنها در سال‌های بعدی کامل شد. در سال ۱۸۶۶ ونتو و استان منتووا پس از سومین جنگ استقلال ایتالیا ضمیمه شدند، سپس در ۱۸۷۰ لاتزیو پس از تصرف رم، و سرانجام در ۱۹۱۸ ترنتینو-آلتو آدیجه و ایستریای یولیانی پس از جنگ جهانی اول. در همین زمینه، روز وحدت ملی و نیروهای مسلح (روز پیروزی) نیز بنیان‌گذاری شد که هر
مسلح (روز پیروزی) نیز بنیان‌گذاری شد که هر سال در ۴ نوامبر جشن گرفته می‌شود و یادآور پیروزی ایتالیا در جنگ جهانی اول است؛ رخدادی جنگی که به‌عنوان تکمیل‌کننده فرایند یکپارچگی ایتالیا در نظر گرفته می‌شود. سالگرد تولد دولت ایتالیا به‌طور رسمی در سال ۱۹۱۱ (۵۰ سالگی)، در سال ۱۹۶۱ (۱۰۰ سالگی) و در سال ۲۰۱۱ (۱۵۰ سالگی) جشن گرفته شد. با قانون ۲۳ نوامبر ۲۰۱۲، شماره ۲۲۲، در مورد «مقررات مربوط به کسب دانش و مهارت در زمینه «شهروندی و قانون اساسی» و آموزش سرود ملی در مدارس»، تأسیس «روز وحدت ملی، قانون اساسی، سرود و
مدارس»، تأسیس «روز وحدت ملی، قانون اساسی، سرود و پرچم ایتالیا» در هر ۱۷ مارس به صورت سالانه به‌طور قطعی تصویب شد. ۱۷ مارس، در حالی که یک روز کاری باقی می‌ماند، به عنوان «روزی برای ترویج ارزش‌های مرتبط با هویت ملی» در نظر گرفته می‌شود. تاریخچه. سالگرد اتحاد ایتالیا یادآور صدور قانون شماره ۴۶۷۱ پادشاهی ساردینیا است که با آن، در ۱۷ مارس ۱۸۶۱، پس از جلسه ۱۴ مارس همان سال مجلس نمایندگان که در آن لایحه ۲۶ فوریه ۱۸۶۱ سنای پادشاهی ایتالیا تصویب شد، ویکتور امانوئل دوم ساووی رسماً تولد پادشاهی ایتالیا را اعلام کرد و
ساووی رسماً تولد پادشاهی ایتالیا را اعلام کرد و عنوان پادشاه ایتالیا را برای خود و جانشینانش به دست گرفت:ایتالیایی‌ها با وام گرفتن از عنوان قدیمی لاتین "پاتر پاتریا (Pater Patriae)" که مربوط به امپراتوران روم بود، به ویکتور امانوئل دوم لقب "پدر سرزمین پدری" ( را دادند). پس از مرگ او، ابتکارات بسیاری برای ساخت بنای یادبودی دائمی که اولین پادشاه ایتالیای متحد، خالق فرایند اتحاد و رهایی از سلطه بیگانگان به همراه کامیلو بنسو، کنت کاوور، جوزپه گاریبالدی و جوزپه ماتزینی را گرامی بدارد، صورت گرفت. نتیجه، ساخت
ماتزینی را گرامی بدارد، صورت گرفت. نتیجه، ساخت بنای یادبود ویکتور امانوئل دوم در رم بود که به نام «"محراب میهن»" نامگذاری شده بود. پنجاهمین سالگرد. در سال ۱۹۱۱، بین ماه‌های مارس و آوریل، پنجاهمین سالگرد تأسیس پادشاهی ایتالیا با برگزاری مجموعه‌ای از نمایشگاه‌ها در رم، فلورانس و تورین جشن گرفته شد. در شهر دوم، نمایشگاه بین‌المللی صنعت و کار برگزار شد. در پایتخت، که شهردار آن زمان ارنستو ناتان بود، نمایشگاه قوم‌نگاری مناطق (افتتاح در ۲۱ آوریل) و بررسی بین‌المللی هنر معاصر، بنای یادبود ویکتور امانوئل دوم و پل
هنر معاصر، بنای یادبود ویکتور امانوئل دوم و پل پیروزی امانوئل دوم بر روی یانیکولوم، فانوس دریایی ایتالیایی‌های آرژانتین، افتتاح شد. در فلورانس، «نمایشگاه پرتره ایتالیایی از پایان قرن شانزدهم تا ۱۸۶۱» و نمایشگاه بین‌المللی گل‌آرایی از مارس تا ژوئیه برگزار شد. کتاب «سه پایتخت: تورین-فلورانس-رم» نوشته ادموندو د آمیسیس در سال ۱۸۹۸ به مناسبت پنجاهمین سالگرد تأسیس منتشر شد. آکادمیا دی لینچی، تحت راهنمایی پیترو بلاسرنا، اثر «پنجمین سالگرد تاریخ ایتالیا» را در سه جلد منتشر کرد که تاریخ سیاسی، اقتصادی و مدنی
سه جلد منتشر کرد که تاریخ سیاسی، اقتصادی و مدنی ایتالیا را از سال ۱۸۶۱ تا ۱۹۱۱ شرح می‌دهد. صدمین سالگرد. جشن‌های صدمین سالگرد در سال ۱۹۵۹ با سفر ژنرال شارل دوگل به ایتالیا، از ۲۳ تا ۲۷ ژوئن، برای بزرگداشت یاد اتحاد فرانسه-پیدمونت که منجر به پیروزی در جنگ دوم استقلال ایتالیا شد، آغاز شد. این جنگ، بهاری را تشکیل داد که دو سال بعد، وحدت ملی از آن آغاز شد. در طول این سفر، نمایش‌ها و تظاهرات نظامی در میدان‌های نبرد مگنتا، سولفرینو و سن مارتینو و بازدید از بنای یادبود ویکتور امانوئل دوم در رم برگزار شد. در سال
یادبود ویکتور امانوئل دوم در رم برگزار شد. در سال ۱۹۶۱، به مناسبت صدمین سالگرد اتحاد ایتالیا، سه نمایشگاه در تورین برگزار شد: نمایشگاه تاریخی اتحاد ایتالیا، نمایشگاه مناطق ایتالیا و نمایشگاه بین‌المللی کار که با نام اکسپو ۶۱ نیز شناخته می‌شود. روبرتو روسلینی، نویسنده فیلم‌های تاریخی متعدد، دو فیلم با محوریت ریسورجیمنتو کارگردانی کرد: فیلم باشکوه "گاریبالدی"، که در آن او کاروان هزار نفره را بازسازی می‌کند، و فیلم صمیمی‌تر "وانینا وانی"، که در زمان قیام‌های کاربوناری اتفاق می‌افتد. صد و پنجاهمین سالگرد. به
کاربوناری اتفاق می‌افتد. صد و پنجاهمین سالگرد. به مناسبت صد و پنجاهمین سالگرد در ۱۷ مارس ۲۰۱۱، جشن‌هایی در سراسر ایتالیا برگزار شد و یک تعطیلی ملی اعلام شد و مدارس، ادارات و فعالیت‌های کاری به حالت تعلیق درآمد. علاوه بر این، برای جلوگیری از تحمیل بار مالی بر بخش دولتی و شرکت‌های خصوصی، اثرات حقوقی و اقتصادی تعطیلی لغو شده ۴ نوامبر به آن تاریخ منتقل شد، یا هر کارمند مجبور شد یک روز مرخصی مورد نیاز خود را از مجموع مرخصی سالانه کسر کند. جشن‌های صد و پنجاهمین سالگرد در ۵ مه ۲۰۱۰ در کوارتو دی میله، با حضور
سالگرد در ۵ مه ۲۰۱۰ در کوارتو دی میله، با حضور رئیس‌جمهور ایتالیا ، جورجیو ناپولیتانو، آغاز شد. این شهر به این دلیل انتخاب شد که لشکرکشی هزار نفری به رهبری جوزپه گاریبالدی، در ۵ مه ۱۸۶۰ از کوارتو دی میله آغاز شد. در ۱۱ مه ۲۰۱۰، رئیس‌جمهور ناپولیتانو در مارسالا در مراسم بازسازی تاریخی ورود هزار نفری به شهر شرکت کرد. ناپولیتانو بعداً به همراه ایگناتسیو لا روسا، به سالمی و کالاتافیمی رفت تا به کشته‌شدگان نبرد کالاتافیمی که در ۱۵ مه ۱۸۶۰ رخ داد، ادای احترام کند. این جشن‌ها در ۱۷ مارس ۲۰۱۱، به مناسبت بازدید
کند. این جشن‌ها در ۱۷ مارس ۲۰۱۱، به مناسبت بازدید رئیس‌جمهور ناپولیتانو از تورین، جان تازه‌ای گرفتند. در طول این بازدید سه روزه، نمایشگاه‌های «ساخت ایتالیایی‌ها» (به سرپرستی والتر باربریس و جیووانی دِ لونا) و «ایستگاه آینده» (به سرپرستی ریکاردو لونا) در تورین، و «ایتالیای زیبا» (به سرپرستی آنتونیو پائولوچی) در کاخ وناریا افتتاح شدند. بیش از ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ بازدیدکننده در جشن‌های تورین شرکت کردند. با قانون شماره ۲۲۲ مورخ ۲۳ نوامبر ۲۰۱۲ در مورد «قوانین مربوط به کسب دانش و مهارت در زمینه شهروندی و قانون اساسی و
کسب دانش و مهارت در زمینه شهروندی و قانون اساسی و آموزش سرود ملی در مدارس»، نهاد روز وحدت ملی، قانون اساسی، سرود و پرچم تصویب شد: صد و شصتمین سالگرد. جشن صد و شصتمین سالگرد در ۱۷ مارس ۲۰۲۱ در حالی برگزار شد که همه‌گیری کووید-۱۹ در ایتالیا منجر به مرگ بیش از ۱۰۰۰۰۰ ایتالیایی شده بود. دولت ایتالیا روز ۱۸ مارس را به عنوان روز یادبود قربانیان بیماری همه‌گیر کووید-۱۹ تعیین کرده است. روز وحدت ملی. با قانون ۲۳ نوامبر ۲۰۱۲، شماره ۲۲۲، در مورد «مقررات مربوط به کسب دانش و مهارت در زمینه «شهروندی و قانون اساسی» و
دانش و مهارت در زمینه «شهروندی و قانون اساسی» و آموزش سرود ماملی در مدارس»، تأسیس «روز وحدت ملی، قانون اساسی، سرود و پرچم» در هر ۱۷ مارس به صورت سالانه به‌طور قطعی تصویب شد. ۱۷ مارس، در حالی که یک روز کاری باقی می‌ماند، به عنوان «روزی برای ترویج ارزش‌های مرتبط با هویت ملی» در نظر گرفته می‌شود.
سانچوی سوم، پادشاه کاستیا ;(حدود ۱۱۳۴–۳۱ اوت ۱۱۵۸)، ملقب به «مطلوب»، به مدت یک سال، از ۱۱۵۷ تا ۱۱۵۸، کاستیا و تولدو بود. او پسر آلفونسوی هفتم، پادشاه کاستیا و لئون و همسرش برنگاریا بارسلون بود که پسرش آلفونسوی هشتم جانشین او شد. لقب او به دلیل موقعیتش به عنوان اولین فرزند والدینش بود که پس از هشت سال ازدواج بدون فرزند به دنیا آمد.
محمد اُروس خان (درگذشت ۱۳۷۷) هشتمین خان اردوی سفید و یکی از خان‌های مورد مناقشه اردوی آبی بود و نسب او مستقیم به چنگیز خان می‌رسید. اروس خود نیای مستقیم خان‌های خانات قزاق به‌شمار می‌رود. تبار. بر اساس داده‌های تبارنامه‌ای در "جامع‌التواریخ"، "معز الانساب" و "تواریخ گزیده نصرت‌نامه"، نسب اروس چنین است: چنگیز خان ← جوجی خان ← توقای‌تیمور ← اوز تیمور/اورنگ تیمور ← آچق ← طاقطاق ← تیمور خواجه ← بادق ← اروس. با این حال، تبار ساختگی او از اوردا خان، پسر جوجی، که در برخی آثار کهن آمده همچنان در پژوهش‌ها تکرار
که در برخی آثار کهن آمده همچنان در پژوهش‌ها تکرار می‌شود. واژهٔ «اروس» در زبان‌های ترکی چند معنا دارد. یکی «جنگ» و «جنگجو» است، بنابراین «اروس محمد» می‌تواند به معنای «محمد جنگجو» تفسیر شود. معنای دیگر «اروس» در زبان‌های ترکی «روسی» است و گفته شده مادر او شاهزاده‌ای روس بوده که بعدها از این موضوع برای ادعاهای خود در روسیه بهره برد. تفسیر سوم این واژه به معنای «وحدت و برکت» در زبان قبچاقی–ترکی است. در سکه‌های او هم گونه‌های متفاوتی دیده می‌شود: اروس، اروس، اورش. زندگی. اروس خان از نسل توقای‌تیمور، سیزدهمین
زندگی. اروس خان از نسل توقای‌تیمور، سیزدهمین پسر جوجی خان بود. در ۱۲۶۰ سکه‌هایی به نام توقای‌تیمور در شبه‌جزیره کریمه ضرب شد. در دوران فرمانروایی منگو تیمور در اردوی زرین، سرزمین‌هایی در کریمه به اورنگ تیمور (یا اوز تیمور) داده شد که در تملک نوادگانش باقی ماند. سال‌های نخست زندگی اروس در منابع ثبت نشده است. در دههٔ ۱۳۵۰ او تصمیم گرفت از ناحیه ولگا به بخش جنوب‌شرقی اردوی زرین کوچ کند؛ سرزمینی که پیش‌تر اوردا خان بر آن فرمان می‌راند و در ۱۳۳۰ به دست اوزبک خان سرکوب شد. اروس با کشتن جیرقوتلوق، حاکم آن منطقه و
سرکوب شد. اروس با کشتن جیرقوتلوق، حاکم آن منطقه و پسر ایساطای، قدرت را در دست گرفت. هرچند پس از او پسرش تنگیز بوقا به حکومت رسید و مخالفان را به‌شدت سرکوب کرد. اروس در ۱۳۶۹ بر تخت اردوی سفید نشست و کوشید سرای، پایتخت سنتی اردوی زرین در ولگای سفلی، را تصرف کند. او در ۱۳۷۳ محمد سلطان، دست‌نشانده مامای، را بیرون راند و شهر را گرفت اما خیلی زود به حاجی چرکس و سپس ایل بیگ باخت. چندی بعد دوباره توانست سرای را تصرف کند ولی در ۱۳۷۵ آن را به قاگان بیگ از دست داد. کینهٔ توقتمش، پسرعموی اروس، سرانجام او را به سوی