payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مرتبط با سازمان در حمایت از ایرانیان مسلمان ضد شاه نصب شده بود. این سازمان موفق شد که بسیاری پیشبینیهای بدبینانه که جامعه یهودیان به خاطر حمایت خود از شاه و اسرائیل توسط انقلابیون مورد آزار و کشتار قرار خواهد گرفت را تغییر داده و یهودیان ایران را به عنوان یکی از حامیان اصلی انقلاب ۵۷ معرفی کند. فعالیتهای جامعه روشنفکران در بین یهودیان ایران به شدت متفاوت بود. به‌طور مثال جامعه روشنفکران یهودیان دیداری با هانی الحسن یکی از رهبران جنبش مقاومت اسلامی فتاح در تهران برگزار کرد. در ابتدا نظر اکثریت جامعه یهودیان
برگزار کرد. در ابتدا نظر اکثریت جامعه یهودیان ایران نسبت به سازمان مثبت نبود. سازمان با دعوت کردن انقلابیون غیریهودی به مجامع یهودی سعی می‌کرد نظر جامعه یهودیان ایران نسبت به انقلابیون که ظاهراً به شدت ضداسرائیل بودند را مثبت کند. سازمان جامعه روشنفکران یهودی به یکی از مهم‌ترین طرفداران انقلاب ۵۷ تبدیل شد. هوشنگ ملامد در مورد این سازمان نوشته است: «جامعه روشنفکران یهودی، مهم‌ترین سازمان کلیمی در زمان انقلاب شد. افراد اساسی این سازمان، روشنفکر چپی و دانشجو بودند و بعد مردم زیادی به آن پیوستند.» هفته نامه
بودند و بعد مردم زیادی به آن پیوستند.» هفته نامه تموز نقش بسیار مهمی در ایجاد رابطه بین انقلابیون و جامعه یهودیان ایران داشت. در تموز سعی می‌شد بین اعیاد مذهبی یهودی و سرنگونی حکومت شاه ارتباط برقرار گردد و در مقالات متعدد سرنگونی حکومت شاه با آزادی یهودیان از مصر مقایسه می‌گردید. در شهریور، آذر و دی ۵۷ دیدارهای متعددی بین آیت‌الله طالقانی و جامعه یهودیان ایران انجام شد. در دیدار دی ۵۷ آیت‌الله طالقانی با آیت‌الله خمینی در پاریس تماس گرفت و در مورد کلیمیانی که حامی انقلاب هستند و همزمان با او در زندان
که حامی انقلاب هستند و همزمان با او در زندان بودند صحبت کرد. آیت‌الله خمینی درخواست بیانیه کتبی از این افراد نمود که منجر به بیانیه زیر در ۴ دی ۱۳۵۷ توسط جامعه روشنفکران شد: همگام با نهضت راستین ملت ایران، روشنفکران جامعه یهودی ایران، با شرکت فعال در این جنبش ملت، یک‌بار دیگر همبستگی خود را با ملت ایران اعلام می‌دارند. از آن جایی که نفاق‌افکنان و عُمال استعمار از جمله صهیونیست‌ها می‌خواهند با ایجاد تفرقه در صفوف ملت ایران تسلط استعمار را بر ملل ستم دیده جهان باز هم طولانی‌تر کنند و اخیرا با تبلیغات وسیع
باز هم طولانی‌تر کنند و اخیرا با تبلیغات وسیع سعی کرده‌اند خصوصیات نهضت ملی ایران را دگرگون جلوه داده و آن را یک حرکت ارتجاعی قلمداد کنند، لذا روشنفکران جامعه یهودی ایران با اعتقاد کامل به اصالت مبارزات مردم ایران و اهمیت نقش روحانیت در این مبارزات، روز شنبه ۲ دی ۱۳۵۷ در منزل حضرت آیت‌الله طالقانی حضور یافته و در خدمت ایشان یک بار دیگر همبستگی خود را با ملت ایران اعلام داشته و یادآور شدند که جامعه یهودی ایران در تمام مراحل مبارزات با ملت ایران همگام بوده و خواهد بود. روشنفکران یهودی خود را در جهت مبارزات
خواهد بود. روشنفکران یهودی خود را در جهت مبارزات ملت ایران می‌دانند. حضرت آیت‌الله طالقانی فرمودند که اقلیت‌های مذهبی برادران هموطن ما هستند و یهودیان ایران را به شرکت فعال در مبارزات ملی و همکاری با سایر برادران ایرانی تشویق نمودند.»" بعد از پیروزی انقلاب جامعه روشنفکران یهودی در 24 اردیبهشت 58 با آیت‌الله خمینی دیدار کرد. در این دیدار یشایایی، دانش راد، بروخیم و سه روحانی یهودی، آوریل داوودی، یدیدیا شوفط و عبدالله زرگریان شرکت کردند. در این دیدار آیت‌الله خمینی حمایت خود را از جامعه یهودیان ایران اعلام
خمینی حمایت خود را از جامعه یهودیان ایران اعلام نمود. اساسنامه جامعه روشنفکران ترکیبی بعضاً متضاد از هویت ایرانی و یهودی است. در این اساسنامه نظرهای گوناگون ملی‌گرایی، اسلام و یهود در هم آمیخته است. در بند چهارم آمده بود که باید حقوق مردم ایران، مسلمان و یهود، در پیروزی‌های انقلاب حفظ شود. در بند پنجم هم نوشته بودند که یهودیان ایران باید در عین حال که به جنگ امپریالیسم، استبداد و صهیونیسم برمی‌خیزند، باید بر ضد نژادگرایی و یهودستیزی نیز به مبارزه برخیزند. امنون نتصر این گروه از یهودیان ایرانی را «روشنفکران
نتصر این گروه از یهودیان ایرانی را «روشنفکران رادیکال» که «چپ‌گرا و ضد صهیونیست» بودند اطلاق کرده است که جایگزین رهبران قدیمی جامعه یهودی شدند. این گروه از یهودیان چپ‌گرا با مهاجرت بیشتر یهودیان صهیونیست از ایران در سالهای حکومت آیت‌الله خمینی و بعد از آن، قدرت بیشتری در جامعه یهودی گرفتند و جایگزین رهبران قبلی این جامعه شدند. سرانجام فعالیت‌های «جامعه روشنفکران کلیمی ایران» در سال ۱۳۶۸ عملاً متوقف شد و اعضای آن در این سال به انجمن کلیمیان رفتند و بیشتر اعضای «انجمن کلیمیان تهران» هم از اعضای جامعه
اعضای «انجمن کلیمیان تهران» هم از اعضای جامعه روشنفکران بودند. از آن زمان انجمن کلیمیان به عنوان مرکزیت جامعه کلیمی ایران به لحاظ حقوقی و شرعی فعالیت خودش را شروع کرد و نمایندگی همه کلیمیان ایران را برعهده دارد.
سپری، که به‌طور دیگری سپیر (به ارمنی: Սպեր)(به )، یک منطقه تاریخی است که اکنون بخشی از منطقه آناتولی شرقی ترکیه است. این منطقه در بالادست دره رودخانه چوروه قرار داشت و احتمالاً مرکز آن شهر اسپیر بوده است. مبدأ. سپری بخشی از اتحادیه باستانی هایاسا-آزی در سرزمین‌های فلات ارمنستان بود که در هزاره دوم قبل از میلاد قرار داشت. نام سپری به نظر برخی از سپسیرها گرفته شده است. طبق رایج‌ترین نظریه، آن‌ها یک قبیله مردم‌های کارتولی بودند. با این حال، منشأ آن‌ها به مردم سکاها نیز نسبت داده شده است. تاریخ. دوران باستان.
سکاها نیز نسبت داده شده است. تاریخ. دوران باستان. در هزاره دوم قبل از میلاد در سرزمین سپری، اتحادیه باستانی هایاسا-آزی که ارمنی‌ها بودند، قرار داشت. در دوران اواخر باستان، سپری بخشی از ارمنستان بود و احتمالاً همان "سیسپیریتیس" ذکرشده در آثار نویسندگان کلاسیک است. سیسپیریتیس در "جغرافیا"ی استرابو ذکر شده است: یکی از دو منطقه‌ای که (دیگری آسیلینه) توسط پیروان آرمنوس از آرمنیوم، بنیان‌گذار نامی ارمنیان، سکونت داشتند. استرابو همچنین معادن طلا در هایسپیراپیس را ذکر کرده است. پس از تقسیم ارمنستان در دهه ۳۸۰
را ذکر کرده است. پس از تقسیم ارمنستان در دهه ۳۸۰ میلادی به کشورهای تحت‌الحمایه روم و ساسانیان، سپری یکی از نه ناحیه‌ای بود که قلمرو پادشاهی ارمنی آرشاک سوم را تشکیل می‌داد. در آن دوران، سپری یک شاهزاده‌نشین بود و قلمرو اجدادی خاندان باگراتیان بود. پایتخت آن‌ها قلعه سِمباتوان یا سمباتابرد بود که احتمالاً در بایبورد یا اسپیر واقع شده بود. در بخش شمالی این شاهزاده‌نشین، منطقه‌ای وجود داشت که توسط مردم غیر ارمنی به نام کالیب‌ها سکونت داشتند و نام آن در نام جایگزین ارمنی برای دره سپری به نام خاگتو درز (دره
جایگزین ارمنی برای دره سپری به نام خاگتو درز (دره چالدیان) حفظ شده است. پس از مرگ آرشاک، در سال ۳۹۰، پادشاهی او توسط روم ضمیمه شد و به یک استان روم به نام ارمنستان داخلی تبدیل شد. در دوران ژوستیان، این استان به ارمنستان بزرگ ("Armenia Magna") ملحق شد. در جغرافیای آنانیا شیراکاتسی، یک متن قرن هفتم، سپری به عنوان بخشی از باردر هایک فهرست شده است. هیوسن گمان می‌کند که باردر هایک ممکن است صرفاً ترجمه نام بیزانسی برای استان باشد. مرز بین ارمنستان تحت حکومت بیزانس و ارمنستان تحت حکومت ساسانیان در دره چوروخ در
و ارمنستان تحت حکومت ساسانیان در دره چوروخ در جایی بین اسپیر و یوسف‌علی عبور می‌کرد. سپری یک قلمرو باگراتی در قرن چهارم تا ششم میلادی بود اما در برخی زمان‌ها کنترل مستقیم بایبورد را از دست داد و این منطقه به امپراتوری بیزانس تعلق گرفت، احتمالاً پس از سال ۳۸۷ این واقعه رخ داده است. بایبورد توسط بیزانسی‌ها در دوران ژوستیان بازسازی شد و در نهایت به خالدیا پیوست. دوران قرون وسطی. در سال ۱۲۰۳، رکن‌الدین سلیمان دوم از سلطنت روم تصمیم به تصرف سواحل جنوبی دریای سیاه و حکمرانی بر آناتولی (آسیای کوچک) گرفت. او با
و حکمرانی بر آناتولی (آسیای کوچک) گرفت. او با ۴۰۰٬۰۰۰ جنگجوی مسلمان از امارات و سلطنت‌های ارزنکا، ابولیستان، ارزروم و شام (سوریه) به پادشاهی گرجستان حمله کرد و کنترل چندین استان جنوبی گرجستان از جمله سپری را به دست گرفت. در همان سال، با پیروزی در نبرد باسینی، گرجستان موفق شد ترکان را اخراج کرده و منطقه سپری را دوباره آزاد کند. در قرن ۱۵ میلادی، سپری تحت کنترل آق‌قویونلو بود. در سال ۱۵۰۲، پس از شکست و فروپاشی این کنفدراسیون، این سرزمین‌ها به دست صفوی افتادند با این حال، حکومت محلی آق‌قویونلو در سپری تا
با این حال، حکومت محلی آق‌قویونلو در سپری تا زمانی که با استفاده از انحلال دولت آق‌قویونلو پس از مرگ یعقوب، سپری به دست مزچابوک، اتابگ سامتسخه-ساتاباگو افتاد، ادامه یافت. نام دستیار مزچابوک که در تمام یا بخشی از این دوره در اسپیر مسئول بود، به لطف یک کلوفون که در سال ۱۵۱۲ به یک نسخه خطی ارمنی افزوده شد و از امارت بر سپری از بارون کیتِوان، از قوم گرجی یاد می‌کند، شناخته شده است. مزچابوک سیاستی از مسامحه با امپراتوری عثمانی در پیش گرفت و قلعه اسپیر را در اکتبر ۱۵۱۴ به سلطان سلیم تسلیم کرد. امپراتوری عثمانی
۱۵۱۴ به سلطان سلیم تسلیم کرد. امپراتوری عثمانی تا سال ۱۵۱۵ احتمالاً تمام سپری را از دست مزچابوک گرفت. تاریخ مدرن اولیه. در سال ۱۵۲۰، سپری به یک "کاظا" در داخل امپراتوری عثمانی تبدیل شد؛ در سال ۱۵۳۶، سپری به یک "سانجاک" تبدیل شد. در اوایل قرن شانزدهم، دره اسپیر هنوز تقریباً کاملاً ارمنی‌مسیحی بود: سرشماری عثمانی هیچ مسلمانی را ثبت نکرده بود. مسلمانان در قرون بعدی افزایش یافتند و در نهایت به اکثریت تبدیل شدند. در سال ۱۵۴۸، در طول جنگ عثمانی-صفوی (۱۵۳۲–۱۵۵۵), شهرهای اسپیر و بایبورد توسط شاه صفوی طهماسب اول
شهرهای اسپیر و بایبورد توسط شاه صفوی طهماسب اول تصرف و ویران شدند. در دوران جنگ جهانی اول، در سال ۱۹۱۶، منطقه توسط نیروهای روسی تصرف شد و در سال ۱۹۱۸ توسط جمهوری تازه تأسیس جمهوری ترکیه دوباره تصرف گردید.
تاچیبانا مینه‌هیرا ، متولد ۱۶۷۱ - مرگ ۱۷۴۶ میلادی، استاد چای به سبک نانبو در اواسط دوره ادو. رزمی‌کار نسل پنجم چیکوزن نیتن ایچی-ریو، از زمان میاموتو موساشی بود. نویسنده بوشو دنرایکی. این زندگینامه تاچیبانا مینه‌هیرا در سن ۵۲ سالگی، به عنوان نسل پنجم چیکوزن نیتن ایچی-ریو، سبکی در شمشیرزنی بنیان‌گذاری شده توسط میاموتو موساشی، فنون نظامی را به سه تن از شاگردان خود آموزش داد. او پس از جمع‌آوری زندگی‌نامه موساشی به‌عنوان هیهو تایسو بوشو گنشین کودن‌رای (兵法大祖武州玄信公伝来 へいほう たいそ ぶしゅう げんしん こうでんらい) به‌عنوان «یادداشت
へいほう たいそ ぶしゅう げんしん こうでんらい) به‌عنوان «یادداشت تکمیلی»، زندگی‌نامه مختصری از سه پیشین خود، جد دوم ترائو ماگونوجو، جد سوم شیباین سانزامون، و جد چهارم یوشیدا تارومون و زندگی‌نامه نسل پنجم تانجمینه هیتوشی را در یک کتاب واحد ترکیب کرد و می‌توان گفت زندگی‌نامه‌ای است که رسم مکتب را از بنیان‌گذار آن موساشی به خودش می‌رساند.
مدرسه ارمنی سورپ هاگوپ ("مدرسه ارمنی سنت یعقوب") یک مدرسه نیمه‌خصوصی مقطع دبیرستان است که در مونترال، کبک، کانادا واقع شده است. این مدرسه ارمنی-کانادایی حدود ۱٬۱۰۰ دانش‌آموز دارد که این آمار شامل کودکان پیش‌دبستانی نمی‌شود. تحصیل از پیش‌دبستانی شروع شده و تا آموزش متوسطه (سطح پنجم دبیرستان) ادامه می‌یابد، پس از آن فارغ‌التحصیلان تحصیلات خود را در سیژپ ادامه می‌دهند. مدیر فعلی این مدرسه لوری آبرکیان است. طبق مطالعه‌ای که توسط مؤسسه فریزر در سال ۲۰۰۵ انجام شد، مدرسه ارمنی سورپ هاگوپ در میان بهترین مدارس
شد، مدرسه ارمنی سورپ هاگوپ در میان بهترین مدارس متوسطه در کبک رتبه دهم را کسب کرده است، در حالی که مدرسه «خانم ادگار سند مدرسه خانم کرامپ» در رتبه اول قرار دارد. این مدرسه بزرگ‌ترین مدرسه ارمنی خارج از ارمنستان است که حتی از مدارس ارمنی لبنان و سوریه نیز بزرگتر است. این مدرسه که جمعیت دانش‌آموزی آن کاملاً از جامعه ارمنی است، به زبان فرانسوی آموزش می‌دهد و انگلیسی به عنوان زبان دوم نیز تدریس می‌شود و کلاس‌های تاریخ ارمنی نیز ارائه می‌شود. وزارت آموزش و پرورش کبک بخشی از کمک هزینه‌ها را برای این مدرسه تأمین
کبک بخشی از کمک هزینه‌ها را برای این مدرسه تأمین می‌کند. تاریخ. تأسیس. تأسیس یک مدرسه ارمنی و کلیسا در مونترال توسط کمیته اجرایی به ریاست یروانت پسرمدجیان آغاز شد. آموزش ارمنی زمانی آغاز شد که یک مدرسه ارمنی در سال ۱۹۵۹ آغاز به کار کرد. سپس، در تاریخ سپتامبر ۱۹۷۳، انجمن کمک‌های ارمنی یک پیش‌دبستانی برای کودکان ارمنی که از دو تا پنج سال سن داشتند، راه‌اندازی کرد. در سال ۱۹۷۴، مدرسه ارمنی سورپ هاگوپ در خیابان پارتنایس تأسیس شد و با ۳۷ دانش‌آموز از پیش‌دبستانی تا اول دبستان شروع به کار کرد. کلیسای ارمنی سورپ
تا اول دبستان شروع به کار کرد. کلیسای ارمنی سورپ هاگوپ یک کمیته اجرایی تأسیس کرد تا نیازهای آموزشی جامعه ارمنی در حال رشد در لاوال و مونترال را برآورده کند. پیش‌دبستانی انجمن کمک‌های ارمنی حالا باید کودکان را برای تحصیلات آینده آماده می‌کرد. تعداد کودکان پیش‌دبستانی انجمن کمک‌های ارمنی افزایش یافت و از ۶۰ نفر به ۱۶۰ نفر رسید. توسعه. در سال ۱۹۷۵، مدرسه به یک ساختمان جدید در خیابان ویکتور نقل مکان کرد. به صورت متداوم مدرسه هر سال رشد کرد و ابتدا به یک مدرسه ابتدایی تبدیل شد و سپس با کسب مجوز کلاس‌های مقطع
ابتدایی تبدیل شد و سپس با کسب مجوز کلاس‌های مقطع دبیرستان خود را راه‌اندازی کرد. در سال ۱۹۸۷، مدرسه سورپ هاگوپ به ساختمان پیشین "مدرسه متوسطه مالکوم کمپبل" منتقل شد که یک ساختمان بزرگتر بود و بخشی از سیستم مدرسه عمومی به زبان انگلیسی بود. این ساختمان در کنار کلیسای ارمنی سورپ هاگوپ واقع شده است. مدرسه باید به‌طور تدریجی توسعه می‌یافت تا به اندازه فعلی خود که بیش از ۸۰۰ دانش‌آموز دارد، برسد. انجمن کمک‌های ارمنی حمایت زیادی از مدرسه کرده است. در واقع، کتابخانه و آزمایشگاه کامپیوتر مدرسه به‌طور گسترده‌ای به
و آزمایشگاه کامپیوتر مدرسه به‌طور گسترده‌ای به لطف تلاش‌های انجمن کمک‌های ارمنی توسعه یافته است. آموزش. مدرسه ارمنی سورپ هاگوپ یک مدرسه فرانسوی زبان است و بیشتر کلاس‌ها به زبان فرانسه تدریس می‌شوند، مانند ریاضیات، علم و تاریخ کانادا و تاریخ کبک؛ با این حال، برخی از کلاس‌ها مانند زبان ارمنی و ادبیات ارمنی به زبان ارمنی تدریس می‌شوند. ادبیات ارمنی و تاریخ ارمنستان تدریس می‌شود تا هویت فرهنگی ارمنی در نسل‌های جدید جامعه ارمنی-کانادایی حفظ شود. زبان انگلیسی و ادبیات انگلیسی علاوه بر ارمنی و فرانسه تدریس
و ادبیات انگلیسی علاوه بر ارمنی و فرانسه تدریس می‌شوند. فعالیت‌های فوق برنامه نیز، مانند هنر، ورزش، شطرنج و موسیقی در این مدرسه انجام می‌شوند. در تاریخ ژانویه ۲۰۱۸، نخستین مسابقه جغرافیایی در مدرسه برگزار شد.
موزه شیمادا ; یک موزه هنری واقع در شیمازاکی، نیشی کو، شهر کوماموتو (شهر)، استان کوماموتو است. این به خاطر نگهداری و نمایش جوهر و وسایل شخصی استاد شمشیرباز میاموتو موساشی معروف است.
کوداچی ، به معنای واقعی کلمه به " تاچی کوچک یا کوتاه (شمشیر)" ترجمه می‌شود، یکی از شمشیرهای ژاپنی سنتی (نیهونتو nihontō) است که توسط طبقه سامورایی ژاپن فئودال استفاده می‌شود.
ارمنس رجبیان (۱۷ مارس ۱۹۰۶ - ۲۹ سپتامبر ۱۹۸۹) یک زن آمریکایی ارمنی‌تبار بود که با اشتیاق خود به عنوان منتقد کتاب، سخنران، مجری و نویسنده، مخاطبان تگزاس را شیفته خود کرد. او در طول بیش از ۴۰ سال فعالیت حرفه‌ای خود، ده‌ها باشگاه کتاب (که به نام باشگاه‌های کتاب رجبیان و همچنین با نام‌های وابسته دیگر شناخته می‌شوند) را الهام‌بخشید و دو کتاب در مورد مبارزات خود و همسرش در مواجهه با نسل‌کشی ارامنه نوشت. زندگی شخصی. ارمنس رجبیان با نام ارمنس ماریون ورساوریان در امپراتوری عثمانی در ۱۷ مارس ۱۹۰۶ به دنیا آمد. پدرش یک
عثمانی در ۱۷ مارس ۱۹۰۶ به دنیا آمد. پدرش یک وکیل برجسته برای دولت عثمانی و همچنین رهبری در جامعه ارمنی بود. مادرش از اشراف زمین‌دار بود. رجبیان دومین دختر از سه دختر بود که برای آن‌ها به دنیا آمد. آقای ورساوریان آرزوی بردن خانواده‌اش به آمریکا و دور از تنش‌های بین ترک‌ها و ارامنه را داشت. در طول جنگ جهانی اول، هنگامی که نسل‌کشی ارامنه در منطقه به اوج خود رسیده بود، آقای ورساوریان خانواده‌اش را به استانبول منتقل کرد تا از خطر قریب‌الوقوع دوری کنند. خانواده در آنجا مستقر شدند و در ۱۹۱۹، پدر رجبیان او و یکی
در آنجا مستقر شدند و در ۱۹۱۹، پدر رجبیان او و یکی از دوستانش را به انگلستان فرستاد تا زندگی کنند و انگلیسی بیاموزند. خواهر رجبیان، آناهید، با یک آمریکایی ازدواج کرد و در لس آنجلس ساکن شد. در ۱۹۲۰، او خواهر کوچک‌ترش را دعوت کرد و رجبیان به همراه این زوج نقل مکان کرد. او نام خانوادگی دختری خود را به وریان کوتاه کرد و به مدرسه عالی لوس آنجلس رفت، جایی که در ۱۹۲۴ مدرک دیپلم گرفت. سپس به دانشگاه کالیفرنیا، شاخه جنوبی (اکنون UCLA) رفت و گواهینامه تدریس در مدرسه ابتدایی را در ژانویه ۱۹۲۷ دریافت کرد. او به عنوان
ابتدایی را در ژانویه ۱۹۲۷ دریافت کرد. او به عنوان معلم کار کرد تا زمانی که در ۱۹۲۸ با وهرام رجبیان ازدواج کرد. ارمنس و وهرام بلافاصله پس از ازدواج به هوستون نقل مکان کردند و پسرشان میرون در آنجا در ۱۹۳۰ به دنیا آمد. چهار سال بعد، در ۱۹۳۴، خانواده به دالاس رفتند، شهری که ارمنس و وهرام بلافاصله عاشق آن شدند. دخترشان مری در دالاس در ۱۹۳۶ به دنیا آمد. در همین زمان بود که ارمنس رجبیان با اتا مای پیکنز آشنا شد که ایده باشگاه رجبیان را در ذهن او کاشت. رجبیان همچنین نویسنده‌ای پرکار بود و صدها صفحه درباره موضوعات
نویسنده‌ای پرکار بود و صدها صفحه درباره موضوعات مختلف از فرهنگ و تاریخ تا تجربیات شخصی سفرهای خود نوشت. پس از محبوبیت باشگاه‌های رجبیان، ارمنس در سراسر تگزاس سخنرانی کرد، از جمله در مؤسساتی چون دانشگاه متودیست جنوبی، دانشگاه وسلیان تگزاس و حتی یک بار برای مخاطبی به تعداد ۱۵۰۰ نفر در هوستون سخنرانی کرد. رجبیان‌ها در اواخر زندگی خود مسافرت‌های زیادی داشتند، اغلب به شهرهای زادگاهشان و همچنین بسیاری از شهرهای دیگر جهان سفر می‌کردند. ارمنس رجبیان تا زمان مرگش در ۲۹ سپتامبر ۱۹۸۹ در دالاس زندگی کرد. باشگاه‌های
در ۲۹ سپتامبر ۱۹۸۹ در دالاس زندگی کرد. باشگاه‌های رجبیان. در دالاس در دهه ۱۹۳۰، نقد کتاب نقش مهمی در زمینه تفریحات داشت و زنان در باشگاه‌های مختلف گرد هم می‌آمدند تا به سخنرانی یک منتقد گوش دهند. در یکی از این باشگاه‌ها در اواخر ۱۹۳۶، خانم اتا مای پیکنز برای اولین بار به سخنرانی ارمنس رجبیان گوش داد. رجبیان قبلاً از نقد دیگری درباره "چهل روز موسی داغ" شنیده بود و از عدم آگاهی آن منتقدان نسبت به فرهنگ ارمنی و تاریخ مایوس شده بود، بنابراین نقد خود را در لیگ داستان‌گویی دالاس ارائه داد. پیکنز تحت تأثیر زیادی
دالاس ارائه داد. پیکنز تحت تأثیر زیادی قرار گرفت و در تابستان ۱۹۳۷ با رجبیان ملاقات کرده و از او درخواست کرد تا به باشگاه او بپیوندد. پس از کشف این که باشگاهی وجود ندارد، پیکنز پیشنهاد تأسیس یک باشگاه را داد. آن دو با هم همکاری کردند تا باشگاه را راه‌اندازی کنند و به زودی، سخنوری هوشمندانه و مشتاقانه رجبیان افراد بسیاری را جذب کرد و زنان در لیست انتظار قرار گرفتند. به‌سرعت چندین باشگاه دیگر تأسیس شد که رجبیان به نوبت در همه آنها سخنرانی می‌کرد زیرا لیست انتظار بسیار طولانی شده بود. در طی چند سال، بیش از ۴۰
بسیار طولانی شده بود. در طی چند سال، بیش از ۴۰ باشگاه با استفاده از نام رجبیان به‌وجود آمد. او به‌طور میانگین ۴۲ نقد در ماه در طول ۳۴ سال اول فعالیت حرفه‌ای خود ارائه می‌داد تا این که در دهه ۶۰ سالگی مجبور شد تعداد آنها را کاهش دهد. سایر آثار و جوایز. در این دوره شلوغ، رجبیان همچنین به مدت هفت سال خلاصه‌ای از اخبار را در روزهای یکشنبه صبح در رادیو WFAA AM ارائه می‌کرد. او در طول زندگی‌اش سه کتاب نوشت: "وصیت‌نامه ایمان" داستان خودش، "سفر به آزادی" داستان همسرش، و "کتاب" دوران مطالعه کتاب مقدس او. در ۱۹۵۹،
و "کتاب" دوران مطالعه کتاب مقدس او. در ۱۹۵۹، فرزندان انقلاب آمریکا، شاخه جین داگلاس، او را با مدال آمریکایی‌گرایی تجلیل کردند. در همان سال، مجله "تایم" او را به عنوان یکی از زنان برجسته جنوب غرب نامید. چهار سال بعد، در ۱۹۶۳، او جایزه خدمات زونتا را دریافت کرد.
قارص شهری در شمال شرقی ترکیه است که به‌طور تاریخی خانه جمعیت بزرگی از ارمنی‌ها بود. پیش از نسل‌کشی ارمنی‌ها که در جریان جنگ جهانی اول رخ داد، قارص مرکز پررونقی از فرهنگ ارمنی بود و جامعه بزرگی از ارمنی‌ها در کنار ترک‌ها، کردها و دیگر گروه‌های قومی زندگی می‌کردند. تاریخ. ارمنی‌ها قرن‌ها در قارص و منطقه اطراف آن زندگی می‌کردند و حضور قابل توجهی در این شهر به عنوان بازرگان، صنعتگر و حرفه‌ای داشتند. در قرن نوزدهم، قارص به مرکز زندگی فکری و فرهنگی ارمنی تبدیل شد. این شهر همچنین به خاطر سنت‌های غنی ادبی و هنری‌اش
این شهر همچنین به خاطر سنت‌های غنی ادبی و هنری‌اش شناخته می‌شد و نویسندگان، شاعران و موسیقی‌دانان برجسته ارمنی آن را خانه خود می‌دانستند. در قرن نهم، قلمروهای سلطنتی خاندان باگراتونی شامل نواحی واناند و شیراک بودند که اکنون بخشی از استان قارص مدرن هستند. این مناطق به‌طور تاریخی ارمنی بودند و جزو مراکز مهم پادشاهی باگراتید همراه با شهر آنی که به عنوان پایتخت اصلی شناخته می‌شد به‌شمار می‌رفتند. نسل‌کشی ارمنی‌ها. قارص به‌طور تاریخی دارای جمعیت بزرگی از ارمنی‌ها بود که قرن‌ها در این شهر زندگی می‌کردند. با این
بود که قرن‌ها در این شهر زندگی می‌کردند. با این حال، تنش‌ها بین جوامع ارمنی و ترک در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ افزایش یافت، به ویژه پس از شکست امپراتوری عثمانی در جنگ جهانی اول. در سال ۱۹۱۸، قارص به‌طور موقت تحت کنترل ارمنی‌ها قرار گرفت، اما به سرعت توسط نیروهای ترک بازپس گرفته شد. پس از آن، پیمان قارص در سال ۱۹۲۱ امضا شد که کنترل دولت ترکیه بر این منطقه را به رسمیت شناخت. این دوره از آشوب‌های سیاسی و تغییرات، تأثیر ویرانگری بر جامعه ارمنی قارص داشت. در سال‌های پس از پیمان، ارمنی‌های قارص با آزار و اذیت
پس از پیمان، ارمنی‌های قارص با آزار و اذیت و خشونت روبرو شدند که شامل کشتارها، تبعیدهای اجباری و تصرف اموال بود. دولت ترکیه سیاست‌هایی را اجرا کرد که علیه مسیحیان ارمنی تبعیض قائل می‌شد، که منجر به مهاجرت بسیاری از ارمنی‌ها از این منطقه شد. تعیین تعداد دقیق ارمنی‌هایی که در این دوران از قارص ناپدید شدند، دشوار است اما برآوردها نشان می‌دهد که هزاران نفر کشته شدند و اکثریت جمعیت ارمنی مجبور به ترک منطقه شدند. مکان‌های فرهنگی. استان قارص دارای مجموعه‌ای از کلیساها و صومعه‌های ارمنی قرون وسطی است که شهر آنی
و صومعه‌های ارمنی قرون وسطی است که شهر آنی یکی از نمونه‌های برجسته آن است. این شهر که ابتدا تحت مالکیت خاندان اشرافی کامساراکان‌ها بود و سپس به تصرف خاندان باگراتیدها درآمد، به دلیل اهمیت تاریخی، باستان‌شناسی و هنری خود شناخته شده است، زیرا تاریخ تکامل معماری قرون وسطی را بین قرن‌های ۷ تا ۱۳ به‌طور جامع نشان می‌دهد. در پی شناسایی ارزش آن، آنی در سال ۲۰۱۶ به فهرست میراث جهانی یونسکو افزوده شد. این مکان مشهورترین سایت در منطقه است. در سال‌های اخیر اگرچه تلاش‌هایی برای حفظ آن انجام شده است، از جمله بازسازی
برای حفظ آن انجام شده است، از جمله بازسازی کلیسای جامع و دیگر بناها اما بقایای معماری آنی عمدتاً در حال تخریب شدن است. علاوه بر این، برخی از کلیساها به دلیل محدودیت‌های دولتی در نزدیکی مرز قابل دسترسی نیستند. یکی از مشهورترین کلیساهای ارمنی در آنی، کلیسای جامع آنی، که به کلیسای نجات‌دهنده نیز معروف است، می‌باشد. آنی، پایتخت ارمنستان قرون وسطی که یکی از نخستین پادشاهی‌ها بود که در اوایل قرن ۳ میلادی مسیحیت را به عنوان دین دولتی خود پذیرفت، اکنون در حال تخریب است و تنها بقایای آن باقی مانده است. این شهر که
است و تنها بقایای آن باقی مانده است. این شهر که به عنوان یک دژ در قرن پنجم تأسیس شد، در قرن دهم به عنوان پایتخت ارمنستان انتخاب شد. این شهر با جمعیتی بالغ بر ۱۰۰٬۰۰۰ نفر و تعداد زیادی از ساختارهای مذهبی شکوفا شد و به دلیل داشتن تعداد زیادی کلیسا به "شهر هزار و یک کلیسا" مشهور شد. دیگر کلیساهای ارمنی برجسته در آنی شامل کلیسای سنت گریگور تیگران هوننتس، کلیسای سنت گریگور گاجیک و کلیسای نجات‌دهنده هستند. با وجود اهمیت تاریخی و فرهنگی این کلیساها، بسیاری از آن‌ها در طول قرون به دلیل بی‌توجهی و بلایای طبیعی در
در طول قرون به دلیل بی‌توجهی و بلایای طبیعی در حال خرابی هستند و برخی از آن‌ها حتی در سال‌های اخیر توسط مقامات ترک به‌طور عمدی نابود شده‌اند. با این حال، تلاش‌هایی در حال انجام است تا این آثار فرهنگی مهم برای نسل‌های آینده حفظ و محافظت شوند.
فحشا در ارمنستان غیرقانونی است این قانون بر اساس قانون اداری (ماده ۱۷۹٫۱) وضع شده است. فعالیت‌های مرتبط مانند اداره روسپی‌خانه و دلالی توسط قانون کیفری ممنوع است هرچند که گفته می‌شود روسپی‌خانه‌ها در پایتخت ایروان و گوریس وجود دارند. به گفته یونسکو، از زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در ۱۹۹۱، فحشا در این کشور رشد کرده است. حدود ۵٬۶۰۰ زن در ارمنستان درگیر فحشا هستند که حدود ۱٬۵۰۰ نفر از آن‌ها در ایروان هستند. اما آمارهای رسمی پلیس به مراتب پایین‌تر است، به عنوان مثال در سال ۲۰۱۲ تعداد آن‌ها ۲۴۰ نفر گزارش شده
مثال در سال ۲۰۱۲ تعداد آن‌ها ۲۴۰ نفر گزارش شده است. گفته می‌شود که پلیس و دیگر نیروهای امنیتی با فحشا کنار می‌آیند. بسیاری از زنان به دلیل بیکاری به فحشا روی می‌آورند. فحشای کودکان یک مشکل در این کشور است اما مقامات این موضوع را رد می‌کنند. قاچاق جنسی نیز یک مشکل شایع است. تاریخ. در آغاز قرن بیستم، فحشا در ارمنستان قانونی و تحت قوانین خاص بود. هدف اصلی این قوانین کنترل بیماری‌های مقاربتی بود. روسپی‌خانه‌ها می‌توانستند توسط زنان بالای ۳۵ سال تأسیس شوند. روسپی‌خانه‌ها نمی‌توانستند در فاصله ۳۲۰ متری از
روسپی‌خانه‌ها نمی‌توانستند در فاصله ۳۲۰ متری از کلیساها، مدارس و دیگر مکان‌های عمومی قرار گیرند. مالک باید در همان محل زندگی می‌کرد و خود نباید به فحشا مشغول می‌شد. او می‌توانست حداکثر ۳/۴ از درآمد فاحشه‌ها را دریافت کند. روسپی‌خانه سابقی در خیابان تریان، ایروان هنوز با زنان برهنه کنده‌کاری شده در نمای ساختمان قابل مشاهده است. در طول دوران شوروی، فحشا رسماً وجود نداشت. فاحشه‌ها به اردوگاه‌های کار برای آموزش مجدد فرستاده می‌شدند. این وضعیت ادامه داشت تا سال ۱۹۸۷ که قانون اداری ممنوعیت فحشا وضع شد. دعوت‌ها
۱۹۸۷ که قانون اداری ممنوعیت فحشا وضع شد. دعوت‌ها برای قانونی کردن. رئیس مرکز علمی-پزشکی بیماری‌های پوستی و عفونی، دکتر ساموئل هوهانسیان، در ژوئن ۲۰۱۵ گفت: «قانونی کردن فحشا در ارمنستان می‌تواند موجب کاهش ۶۰٪ بیماری‌های مقاربتی شود.» او افزود که این حرفه قدیمی باید به‌طور دقیق تحت کنترل کشور باشد. در سال ۲۰۱۶، رئیس دفتر مجمع شهروندان هلسینکی در وانادزور، آرتور ساکونتس، خواستار قانونی شدن و تنظیم فحشا شد. او گفت که مالیات‌هایی که از فاحشه‌ها دریافت می‌شود به نفع کشور خواهد بود و افزود که: «خدمات جنسی پولی
نفع کشور خواهد بود و افزود که: «خدمات جنسی پولی نباید به‌عنوان یک عمل مجازات‌پذیر در نظر گرفته شود؛ آن‌ها نباید تحت پیگرد قرار گیرند تا از دست گروه‌های جنایتکار سازمان‌یافته که ممکن است فاحشه‌ها را قربانی قاچاق داخلی کنند، خارج شوند.» در آستانه انتخابات پارلمانی ارمنستان در سال ۲۰۱۷، نخست‌وزیر پیشین هرانت باگراتیان از حزب دموکرات‌های آزاد گفت که فحشا باید قانونی و مجوزدار شود و مالیات بر خدمات آنان می‌تواند به نفع بودجه دولتی باشد. قاچاق جنسی. قاچاقچیان انسان از قربانیان داخلی و خارجی در ارمنستان
انسان از قربانیان داخلی و خارجی در ارمنستان بهره‌برداری می‌کنند و همچنین قربانیان را از ارمنستان به خارج از کشور قاچاق می‌کنند. زنان و کودکان ارمنی در امارات متحده عربی و ترکیه به قاچاق جنسی دچار می‌شوند. زنان و کودکان ارمنی همچنین در داخل کشور به قاچاق جنسی دچار می‌شوند. زنان روسی که به عنوان رقصنده در کلوپ‌های شبانه کار می‌کنند، در معرض قاچاق جنسی هستند. وزارت امور خارجه ایالات متحده دفتر نظارت و مبارزه با قاچاق انسان ارمنستان را در رده‌بندی دوم (Tier 2) قرار داده است.