payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با قربانی دیدن آن‌ها به‌دلیل جنسیتشان، و عدم پاسخگویی برای نقشی که در آن دارند، هماهنگ می‌کند.
رسوایی نفت در برابر گندم (AWB) به پرداخت رشوه به رژیم صدام حسین، رئیس‌جمهور وقت عراق، در تضاد با برنامه بشردوستانه نفت در برابر غذا سازمان ملل متحد اشاره دارد. شرکت سازمان گندم استرالیا (AWB Limited) یک سازمان عمده بازاریابی غلات مستقر در استرالیا است. در بیشتر طول قرن بیستم و اوایل قرن بیست‌ویکم، این شرکت یک نهاد دولتی استرالیا محسوب می‌شد و تحت سیستم "بازار انحصاری گندم" فعالیت می‌کرد؛ به این معنا که تنها مرجع قانونی برای صادرات گندم استرالیا بود و گندم را با یک قیمت ثابت از کشاورزان خریداری می‌کرد. در
را با یک قیمت ثابت از کشاورزان خریداری می‌کرد. در اواسط دهه ۲۰۰۰ مشخص شد که سازمان گندم استرالیا از طریق واسطه‌ها، به رژیم صدام حسین رشوه پرداخت می‌کرد تا قراردادهای پرسود فروش گندم به عراق را حفظ کند. این اقدامات آشکارا نقض تحریم‌های سازمان ملل متحد و قوانین داخلی استرالیا بود. تا پیش از مطرح شدن این اتهامات در سال ۲۰۰۵، سازمان گندم استرالیا حدود ۹۰٪ از بازار گندم عراق را تأمین می‌کرد. پل ولکر، بازرس ویژه سازمان ملل، در تحقیقات خود اعلام کرد که سازمان گندم استرالیا تنها عامل پرداخت رشوه نبودند، اما
گندم استرالیا تنها عامل پرداخت رشوه نبودند، اما بزرگ‌ترین منبع پرداخت‌های غیرقانونی به رژیم عراق محسوب می‌شدند. دولت استرالیا نیز یک کمیسیون سلطنتی برای بررسی این موضوع تشکیل داد که در نهایت توصیه کرد علیه ۱۲ نفر پرونده‌های کیفری تشکیل شود. با این حال، پلیس فدرال استرالیا در نهایت این اتهامات کیفری را کنار گذاشت. با این وجود، چندین پرونده حقوقی در دادگاه‌های استرالیا با موفقیت علیه این افراد پیگیری شد. پس از افشای این پرداخت‌ها، شرکت سازمان گندم استرالیا دستخوش تغییرات اساسی شد، از جمله از دست دادن حق
دستخوش تغییرات اساسی شد، از جمله از دست دادن حق انحصاری صادرات گندم استرالیا و جایگزینی کامل تیم مدیریتی. با این حال، سودآوری این شرکت همچنان با مشکلات زیادی مواجه است. اگرچه سازمان گندم استرالیا (AWB) و به تبع آن دولت استرالیا تنها بازیگران دخیل در رسوایی "نفت در برابر غذا" نبودند، این واقعه جایگاه ویژه‌ای در ذهنیت سیاسی مردم استرالیا پیدا کرده است. سازمان گندم استرالیا. سازمان گندم استرالیا در سال ۱۹۳۹ به عنوان یک نهاد دولتی تأسیس شد و پس از خصوصی‌سازی در سال ۱۹۹۹ به AWB Limited تبدیل گردید. این نهاد با
سال ۱۹۹۹ به AWB Limited تبدیل گردید. این نهاد با بهره‌گیری از سیستم خرید انحصاری (single desk)، کنترل صادرات گندم استرالیا را در دست داشت تا قیمت محصولات حفظ شود. AWB از سال ۱۹۴۸ به عراق گندم صادر می‌کرد و در جریان برنامه «نفت در برابر غذا» سازمان ملل، بزرگترین تأمین‌کننده کالاهای انسان‌دوستانه برای عراق بود. پس از تحریم‌های اقتصادی اعمال‌شده بر عراق در ۱۹۹۰، برنامه نفت در برابر غذا ایجاد شد تا عراق بتواند تحت نظارت سازمان ملل درآمدهای نفتی خود را صرف واردات کالاهای اساسی کند. با این حال، این برنامه با
کالاهای اساسی کند. با این حال، این برنامه با سوءاستفاده‌هایی همراه بود. در این چارچوب، شرکت اردنی Alia در سال ۱۹۹۴ تأسیس شد و از ۱۹۹۹ مسئولیت حمل‌ونقل داخلی کالاهای وارداتی به عراق را به عهده گرفت. با وجود ظاهر مستقل این شرکت، اکثریت مالکیت آن غیرمستقیم در اختیار دولت عراق بود. سازمان گندم استرالیا در سال ۱۹۹۹ قراردادی با Alia امضا کرد که براساس آن هزینه‌های حمل‌ونقل داخلی به شدت افزایش یافت و مبالغ قابل توجهی به صورت حق‌الزحمه‌های جعلی به رژیم صدام منتقل شد. این پرداخت‌ها بدون اطلاع‌رسانی دقیق به سازمان
شد. این پرداخت‌ها بدون اطلاع‌رسانی دقیق به سازمان ملل و با فریبکاری از طریق طرف‌های سوم انجام می‌شد. تحقیقات نشان داد سازمان گندم استرالیا در مجموع بیش از ۲۲۱ میلیون دلار آمریکا به عراق پرداخت کرده است که این مبلغ حدود ۱۴٪ از کل منابع مالی غیرقانونی رژیم صدام از این برنامه را تشکیل می‌داد. هرچند سازمان گندم استرالیا در ابتدا مدعی شد از ارتباط Alia با دولت عراق بی‌اطلاع بوده، اما شواهد زیادی از آگاهی برخی مدیران آن از این تخلفات وجود داشت. در سال ۲۰۰۵، کمیسیون مستقل به ریاست پل وولکر این فساد را افشا کرد و
مستقل به ریاست پل وولکر این فساد را افشا کرد و سپس دولت استرالیا کمیسیون سلطنتی (Cole Inquiry) را تشکیل داد. این کمیسیون تأیید کرد که سازمان گندم استرالیا آگاهانه تحریم‌ها را نقض کرده و برای حفظ منافع تجاری خود با رژیم عراق همکاری مالی داشته است. در عین حال، مقامات دولتی استرالیا از هرگونه تخلف تبرئه شدند، ولی پیگرد قضایی برای برخی مدیران سازمان گندم استرالیا توصیه شد.
فریگولا نوعی پاستای سمولینا از منطقه ساردینیای ایتالیا است. توصیفات. اولین ارجاع به «فریگولا» به قرن ۱۴ برمی‌گردد. این پاستا در اندازه‌های مختلف تولید می‌شود، اما معمولاً از خمیر سمولینا تشکیل شده که به توپ‌های ۲–۳ میلی‌متری تبدیل و در فر برشته می‌شود. فریگولا مشابه آچینی دی پپه و کوسکوس است، هرچند شکل فیزیکی آن به مافتول و مغربیه نزدیک‌تر است. از آنجایی که این پاستا به قرن ۱۴ برمی‌گردد، در حال حاضر مشخص نیست که آیا روش تهیه آن از دستورهای کوسکوس شمال آفریقا که توسط مهاجران به ساردینیا آورده شده، مشتق شده
که توسط مهاجران به ساردینیا آورده شده، مشتق شده یا اینکه به‌طور مستقل توسعه یافته است. یک روش معمول برای تهیه «فریگولا» این است که آن را در سس گوجه‌فرنگی با صدف بپزید.
لیزا برکیان-آبراهامیان (؛ زادهٔ ) روزنامه‌نگار، مترجم و کتاب‌شناس اهل ارمنستان-آلمان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۳ دسامبر ۱۹۴۹ در گغاروت از والدینی به نام‌های زارزاد (ژورا) و واریکو آبراهامیان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. آرا برکیان همسر وی بود. وی عضو اتحادیه روزنامه‌نگاران ارمنستان (۱۹۷۸) است.
پیر چامچیان (؛ ؛ – ) یک بازیگر ارمنی-لبنانی بود. وی بین سال‌های ۱۹۷۳ تا ۲۰۲۱ میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در 1949 یا ۱۹۵۱ در جل الدیب، شهرستان المتن به دنیا آمد . وی در ۲۱ اکتبر ۲۰۲۱ در سن ۷۰ سالگی در ، بیروت درگذشت.
استلینه که همچنین به عنوان استله شناخته می‌شود، نوعی پاستا با اندازه بسیار کوچک است. "استلین" که از آرد گندم ساخته شده و در اکثر گونه‌های آن حاوی تخم مرغ نیز می‌باشد، در اندازه‌های مختلف تولید می‌شود و از شکل ستاره ای با سوراخ در مرکز مشخص می‌شود. استفاده از آنها در چندین فرهنگ لغت قرن ۱۹ ثبت شده است. مانند سایر انواع پاستینا، عمدتاً برای سوپ استفاده می‌شود و همچنین به عنوان مواد تشکیل دهنده در برخی از انواع سالاد استفاده می‌شود. استلینه از آرد گندم تهیه شده و در بیشتر انواع آن حاوی تخم‌مرغ است، "استلینه"
و در بیشتر انواع آن حاوی تخم‌مرغ است، "استلینه" در اندازه‌های مختلف تولید می‌شود و به خاطر شکل ستاره‌ای خود که دارای یک سوراخ در مرکز است. استفاده از آن در چندین فرهنگ لغت قرن نوزدهم ثبت شده است. مانند سایر انواع پاستینا، عمدتاً برای سوپ‌ها استفاده می‌شود و همچنین به عنوان مواد اولیه در برخی انواع سالادها به کار می‌رود.
سوتلانا روبنی خانومیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فیلسوف و راوی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۲۸ ژانویهٔ ۱۹۴۳ در خاشتاراک به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۶۵) فارغ‌التحصیل شد. وی در دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۶۵) و رادیوی عمومی ارمنستان (۱۹۹۶–۲۰۰۳) فعالیت می‌کرد. وی در ۲۵ سپتامبر ۲۰۰۹ در سن ۶۶ سالگی در ایروان درگذشت.
وینچی‌گرسی, که همچنین به عنوان وینسگرسی' نوشته می‌شود، یک غذای پاستای سنتی از مارکه است که مشابه لازانیای است و به عنوان یکی از نمادهای گاسترونومیک آشپزی مارکه شناخته می‌شود. خاستگاه و تاریخچه. طبق طبقهٔ سنتی، نام ایتالیایی این غذا از ساده‌سازی و ایتالیایی‌سازی نام ژنرال آلفرد فون ویندیچ-گراتز (۱۷۸۷–۱۸۶۲) ناشی می‌شود که به ادعای برخی (هرچند برای سن او غیرممکن است) در محاصره آنکونا در سال ۱۷۹۹، نیروهای ناپلئون را شکست داد. یک خانم از آنکونا این غذا را به افتخار او تهیه کرد. این ژنرال آنقدر از این غذا خوشش
او تهیه کرد. این ژنرال آنقدر از این غذا خوشش آمد که مردم تصمیم گرفتند نام وی را بر روی این غذا بگذارند. با این حال، مشخص نیست که آیا این غذا به افتخار ژنرال ابداع شده است یا اینکه غذایی بوده که در آن زمان شناخته شده و به او تقدیم شده است. در "Il cuoco maceratese"، کتابی از سال ۱۷۷۹، آنتونیو نبییا طرز تهیه لازانیای خاصی به نام "پرینسیس‌گرس" را با دستور پختی غنی‌تر توصیف می‌کند؛ بنابراین، احتمالاً این غذا در سنت آشپزی مارکه و به ویژه ماچراتا وجود داشته است. تخصص سنتی تضمینی. از سال ۲۰۲۲، در اتحادیه اروپا،
تخصص سنتی تضمینی. از سال ۲۰۲۲، در اتحادیه اروپا، "وینچی‌گرسی آلا ماچراتزه" (از مکراتا) به عنوان یک ویژگی سنتی تضمین‌شده ثبت شده است.
ایسِت‌نُفرت () زنی در مصر باستان بود و دختر کاهن اعظم پتاح و شاه‌زاده خِعِم‌واسِت بود (که حدود ۱۲۰۰ پیش از میلاد می‌زیست). او در دو بنای یادبود که در نزدیکی مقبرهٔ پدرش قرار دارند، ظاهر می‌شود. بر روی تندیسی از خِعِم‌واسِت که در مدینه مادی پیدا شده، تصویر او بر روی ستون پشتی دیده می‌شود و از او با عنوان «دختر تنی او» یاد شده است. در نقش‌برجسته‌ای که در سقاره یافت شده، از او به عنوان «"دختر محبوبش"» و «"دختر شاه"» یاد شده است. با این حال، او در واقع دختر یک پادشاه نبود، بلکه نوهٔ رامسس دوم بود، چراکه
یک پادشاه نبود، بلکه نوهٔ رامسس دوم بود، چراکه خِعِم‌واسِت پسر رامسس دوم بوده است. احتمالاً ایست‌نفرت در سقاره و در نزدیکی بنایی که به خِعِم‌واسِت اختصاص داده شده، به خاک سپرده شده است. در آنجا آرامگاهی کشف شد که دارای یک تابوت سنگی بزرگ از سنگ آهک بود، که به نام «بانوی شریف، ایست‌نفرت» نوشته شده بود. مکان این آرامگاه در کنار بنای یادبود خِعِم‌واسِت، احتمال قوی می‌دهد که این همان محل دفن دختر او، ایسِت‌نُفرت باشد.
اوچی دی لوپو (ایتالیایی: چشم گرگ) یک نوع پاستای بزرگ و لوله‌ای است که با یک پر کردن یا مواد داخلی سرو می‌شود. مواد تشکیل‌دهنده آن معمولاً شامل روغن زیتون فوق‌بکر، ریکوتا، پنیر پکورینو رنده‌شده و گیاهان معطر مانند جعفری و ریحان است.
نوستوئی (یونانی: Νόστοι Nóstoi، به معنی لغوی «بازگشت به خانه») که همچنین به عنوان «بازگشت‌ها» یا «بازگشت‌های یونانیان» شناخته می‌شود، یک شعر حماسی گمشده از ادبیات یونان باستان است. این اثر بخشی از «دوره حماسی» یا «دایره تروایی» بود که داستان‌های قهرمانان آکیایی را روایت می‌کند که پس از پایان جنگ تروآ به یونان باز می‌گردند. داستان نوستوئی به طور زمانی بعد از «ایلیوپرسیس» (تخریب ایلیوم) و پیش از «ادیسه» قرار دارد. نویسنده نوستوئی نامشخص است؛ نویسندگان باستان این شعر را به طور مختلف به آگیاس (قرن هشتم قبل از
این شعر را به طور مختلف به آگیاس (قرن هشتم قبل از میلاد)، هومر (قرن هشتم قبل از میلاد) و ایوملوس از کورینت (قرن هشتم قبل از میلاد) نسبت داده‌اند (برای اطلاعات بیشتر به شاعران دوره حماسی مراجعه کنید). این شعر شامل پنج کتاب از اشعار به وزن هگزامتر داکتیلیک بود.
پنجره باز فیلمی محصول سال ۲۰۰۶ و به کارگردانی میا گلدمن است. در این فیلم بازیگرانی همچون رابین تونی، سیبل شفرد، مت کیزلار، اسکات ویلسون، جوئل اجرتون، شرلی نایت و الیوت گولد ایفای نقش کرده‌اند.
راه نو (به ترکی: Yeni Yol، به انگلیسی: New Path) یک حزب سیاسی در ترکیه است که توسط حزب سعادت (SP)، حزب دموکراسی و پیشرفت (DEVA) و حزب آینده (GP) با هدف ایجاد یک فراکسیون پارلمانی مشترک تأسیس شده است. رئیس این حزب، جلال ممتاز آکینجی، یکی از اعضای سابق دادگاه قانون اساسی ترکیه است. این حزب در مجلس ملی کبیر ترکیه، مجموعاً ۳۰ نماینده دارد که ۲۵ نماینده در ساختار خود و ۵ نماینده از احزاب بنیانگذار هستند. راه نو با این تعداد از نمایندگان، پنجمین گروه بزرگ مجلس را تشکیل می‌دهد. اگرچه راه نو رسماً یک حزب سیاسی است،
می‌دهد. اگرچه راه نو رسماً یک حزب سیاسی است، اما در درجۀ اول به عنوان یک گروه پارلمانی عمل می‌کند که احزاب سعادت، آینده و دموکراسی و پیشرفت را که دیدگاه‌های سیاسی متفاوتی دارند، با یکدیگر متحد می‌کند. این احزاب در عین همکاری بر سر مسائل مشترک، هویت سیاسی، ایدئولوژی‌ها و برنامه‌های منحصربه‌فرد خود را نیز حفظ می‌کنند. هدف این ساختار ایجاد یک بلوک اپوزیسیون مؤثرتر، اعمال نفوذ بیشتر بر فرآیندهای تصمیم‌گیری پارلمانی و نمایندگی بهتر بخش‌های مختلف اجتماعی است.
سمت مسافر فیلمی محصول سال ۲۰۰۹ و به کارگردانی مت بیسونت است. در این فیلم بازیگرانی همچون آدام اسکات، جوئل بیسونت، رابین تونی، گیل هارولد و پنه‌لوپه آلن ایفای نقش کرده‌اند.
کورت لیندن‌بلات (به آلمانی: Kurt Lindenblatt ) در خانواده‌ای با پیشینه داروسازی متولد شد. پدرش ویلهلم لیندن‌بلات و مادرش ماریا با نام خانوادگی اولریش بودند. تحصیلات و مشاغل اولیه. او تحصیلات ابتدایی را در پوتسدام گذراند و در مارس 1904 مدرک خود را دریافت کرد. پس از یک ترم تحصیل در دانشگاه آلبرت لودویگ فرایبورگ، به دانشگاه آلبرتوس کونیگزبرگ رفت. در ۱۱ سپتامبر ۱۹۰۷، آزمون کارآموزی را با نمره “خوب” گذراند و در ۳ اکتبر همان سال وارد خدمت قضایی پروس شد. او در دادگاه‌های ناحیه بلیتز و کوبلنز آموزش دید و در سال
ناحیه بلیتز و کوبلنز آموزش دید و در سال 1909 به مونیخ رفت. در ۲۰ اوت ۱۹۱۰، دکترای خود را با درجه عالی دریافت کرد. در ۴ ژوئیه ۱۹۱۲، امتحان ارزیاب (“خوب”) را با موفقیت پشت سر گذاشت. او مدتی برای شرکت Disconto-Gesellschaft در برلین و لندن کار کرد و پس از آن، در ۱۶ مارس ۱۹۱۴، به خدمت در وزارت امور خارجه (حرفه کنسولی) فراخوانده شد. خدمت در جنگ جهانی اول. با آغاز جنگ جهانی اول، در ۷ اوت ۱۹۱۴، به هنگ چهارم توپخانه صحرایی گارد در پوتسدام پیوست. از سپتامبر ۱۹۱۴ در نیروهای رزمی ارتش آلمان خدمت کرد و در نبرد اول ایپر
رزمی ارتش آلمان خدمت کرد و در نبرد اول ایپر و نبرد دوم ایپر شرکت داشت. او در تصرف برست-لیتوفسک در جبهه شرقی نیز حضور داشت و در لشکرکشی صربستان به درجه افسر جزء ارتقا یافت و نشان صلیب آهنین درجه دو را دریافت کرد. در ۱۳ مارس ۱۹۱۶، به درخواست وزارت امور خارجه، از خدمت سربازی مرخص شد و پنج روز بعد به دپارتمان دوم (سیاست تجاری) وزارت امور خارجه پیوست. فعالیت‌های دیپلماتیک و اقتصادی. از ۲۹ سپتامبر ۱۹۱۷ تا ۷ دسامبر ۱۹۱۸، به عنوان کارگر غیرماهر و معاون کنسول در کنسولگری عمومی آلمان در قسطنطنیه فعالیت کرد. پس از
عمومی آلمان در قسطنطنیه فعالیت کرد. پس از جنگ، در دپارتمان‌های مختلف وزارت امور خارجه و کنسولگری‌های کپنهاگ و آمستردام خدمت کرد. در ۱۸ نوامبر ۱۹۲۰، با الن لوند، زن دانمارکی، ازدواج کرد. در ۳۱ دسامبر ۱۹۲۱، از وزارت امور خارجه استعفا داد. از ژانویه ۱۹۲۲ تا آوریل ۱۹۲۸، مدیر بانک اعتباری در صوفیه بود و همزمان، از ۳۱ ژانویه ۱۹۲۴ تا ۲۸ آوریل ۱۹۲۸، به عنوان کنسول منتخب در صوفیه نیز فعالیت می‌کرد. ریاست بانک ملی ایران. لیندن‌بلات از شهریور ۱۳۰۷ تا مرداد ۱۳۱۱ (1928-1932) به عنوان رئیس بانک ملی ایران خدمت کرد.
به عنوان رئیس بانک ملی ایران خدمت کرد. دستگیری و تبرئه در ایران. در آوریل ۱۹۳۳ در ایران بازداشت شد و در ۱۴ اکتبر ۱۹۳۳ توسط دادگاه جنایی ایران به جرم «خیانت در امانت و معاملات ارزی ناعادلانه» به ۱۸ ماه زندان محکوم شد. او در اکتبر ۱۹۳۴ از زندان آزاد و تبرئه شد و در ۸ دسامبر ۱۹۳۴ به آلمان بازگشت. سال‌های پایانی. از ۱۴ ژوئن ۱۹۴۰، مدیر شرکت Norddeutschen Kartoffelmehlfabrik GmbH در کوسترین بود. پس از جنگ جهانی دوم، به عنوان وکیل و سردفتر اسناد رسمی در پوتسدام فعالیت می‌کرد. کورت لیندن‌بلات در سن ۶۶ سالگی
فعالیت می‌کرد. کورت لیندن‌بلات در سن ۶۶ سالگی درگذشت.
بدن مسیح مرده در گور, که گاهی به مسیح مرده' نیز شناخته می‌شود، یک نقاشی روغن و تمپر بر روی چوب نمدار است که توسط هنرمند و چاپگر آلمانی هانس هولبین جوانتر بین سال‌های ۱۵۲۰ تا ۱۵۲۲ خلق شده است. اندازه این اثر ۳۰٫۵ سانتی‌متر در ۲۰۰ سانتی‌متر است و در موزه هنر بازل نگهداری می‌شود. این نقاشی نمایی به اندازه واقعی و گروتسک از بدن کشیده و به‌طور غیرطبیعی لاغر عیسی را نشان می‌دهد که در قبرش دراز کشیده است. هولبین پسر مرده خدا را نشان می‌دهد که پس از تحمل سرنوشت یک انسان عادی به این حالت درآمده است. توصیفات. این
انسان عادی به این حالت درآمده است. توصیفات. این نقاشی به‌ویژه به خاطر ابعاد دراماتیکش (۳۰٫۵ سانتی‌متر در ۲۰۰ سانتی‌متر) و این واقعیت که چهره، دست‌ها و پاهای مسیح، همچنین زخم‌های روی تنه‌اش، به‌عنوان گوشت مرده واقعی در مراحل اولیه پوسیدگی به تصویر کشیده شده‌اند، قابل توجه است. بدن او به‌صورت بلند و لاغر نشان داده شده و چشم‌ها و دهانش بازمانده‌اند. مسیح با سه زخم قابل مشاهده نشان داده شده است: بر روی دست، پهلو و پاهایش. در بحث دربارهٔ استفاده هنرمند از واقع‌گرایی بی‌رحمانه، تاریخ‌نگاران هنر، اسکار باتشمان و
بی‌رحمانه، تاریخ‌نگاران هنر، اسکار باتشمان و پاسکال گرینر اشاره کردند که انگشت میانی بلند شده و کشیده مسیح به‌نظر می‌رسد که «به سمت بیننده دراز می‌شود»، در حالی که رشته‌های موی او «به‌گونه‌ای به نظر می‌رسند که از سطح نقاشی بیرون می‌زنند». بالای بدن، فرشتگانی که ابزارهای مصائب را در دست دارند، نوشته‌ای با قلم بر روی کاغذ دارند که با کلمات لاتین ") حک شده است. پس‌زمینه. همانند بسیاری از هنرمندان فعال در اوایل اصلاحات پروتستانی، هولبین به موضوعات مرگ و ترسناک علاقه‌مند بود. پدرش، هانس هولبین پدر، او را به
علاقه‌مند بود. پدرش، هانس هولبین پدر، او را به دیدن ماتیاس گرونوالد و محراب ایزنهایم در ایزنهایم، شهری که پدر نیز تعدادی سفارش از بیمارستان محلی دریافت کرده بود، برد. این اثر با توجه به سنت‌های مذهبی دهه ۱۵۲۰ طراحی شده بود و هدف آن برانگیختن تقوا بود و از نیات گرونوالد پیروی می‌کرد، که در محراب خود سعی داشت احساسات گناه و همدردی را در بیننده القا کند. دلیل سفارش این نقاشی مشخص نیست. پیشنهادهای مختلفی ارائه شده است، از جمله اینکه ممکن است به‌عنوان پرده برای یک محراب، یک اثر مستقل، یا زینتی برای یک قبر باشد.
محراب، یک اثر مستقل، یا زینتی برای یک قبر باشد. این نقاشی توسط بونیفاسیوس آمر باخ سفارش داده شده است، که همچنین توسط هانس هولبین به تصویر کشیده شده است. پس از آن، این اثر در کابینه آمر باخ قرار گرفت، جایی که به‌عنوان «تصویری از یک مرد مرده اثر ه. هولبین… با عنوان عیسی ناصری پادشاه» توصیف شد. در سال ۱۹۹۹، بتسچمان و گرینر احتمال دادند که این پنل به‌عنوان بخشی از یک مقبره مقدس در نظر گرفته شده باشد، شاید به‌عنوان دربی که بر روی یک قبر قرار گیرد. طبق افسانه، هولبین از بدنی که از راین بازیابی شده بود به‌عنوان
از بدنی که از راین بازیابی شده بود به‌عنوان مدل برای این اثر استفاده کرده است. «اینکه آیا این حقیقت دارد یا نه، شکی نیست که او تلاش کرده تا کاملاً قانع‌کننده باشد.» تجزیه و تحلیل. این پنل از زمان ایجادش توجه و تحسین زیادی را جلب کرده است. این اثر نویسنده روسی فیودور داستایفسکی را مجذوب خود کرد. در سال ۱۸۶۷، همسرش مجبور شد او را از کنار این پنل دور کند تا مبادا تسلط آن بر او باعث بروز یک حمله صرع شود. داستایفسکی در هولبین یک انگیزه مشابه با یکی از دغدغه‌های ادبی اصلی خود می‌بیند: آرزوی دیندارانه برای مواجهه
اصلی خود می‌بیند: آرزوی دیندارانه برای مواجهه با ایمان مسیحی در برابر هر چیزی که آن را نفی می‌کند، در این مورد قوانین طبیعت و واقعیت تلخ مرگ. در رمان "ابله" که در سال ۱۸۶۹ نوشته شده، شخصیت "پرنس میشکین" پس از دیدن یک نسخه از نقاشی در خانه روگوزین، اعلام می‌کند که این اثر قدرت دارد تا بیننده را از ایمانش دور کند. شخصیت ایپولیت ترنتیف، که یک مدافع بیانگر از آتئیسم و نیهیلیسم است و خود در آستانه مرگ قرار دارد، در مورد این نقاشی بحث فلسفی طولانی‌ای را انجام می‌دهد و ادعا می‌کند که این اثر پیروزی 'طبیعت کور' بر
و ادعا می‌کند که این اثر پیروزی 'طبیعت کور' بر همه چیز، حتی بر کامل‌ترین و زیباترین موجودات را نشان می‌دهد. اثر چشمان و دهان باز توصیف شده است که به نظر می‌رسد میشل آنفری، منتقد هنری، این احساس را ایجاد می‌کند که «بیننده می‌بیند که مسیح می‌بیند: او ممکن است همچنین آنچه را که مرگ برای او در نظر دارد، درک کند، زیرا او به آسمان خیره شده است، در حالی که روحش احتمالاً در آنجا حاضر است. هیچ‌کس زحمت بستن دهان و چشمانش را به خود نداده است. یا شاید هولبین می‌خواهد به ما بگوید که حتی در مرگ، مسیح هنوز نگاه می‌کند و
ما بگوید که حتی در مرگ، مسیح هنوز نگاه می‌کند و صحبت می‌کند.»
دشت موآب (عبری: עַרְבוֹת מוֹאָב‎، تلفظ: «Arboth Mo'av، به معنی زمین‌های خشک موآب»)، منطقه‌ای تاریخی در شرق رود اردن و شمال دریای مرده است که بخش عمده‌ای از سرزمین باستانی موآب را تشکیل می‌داد. این دشت، پهنه‌ای نسبتاً هموار در دامنه‌های غربی فلات اردن کنونی بود و از موقعیت جغرافیایی و راهبردی مهمی برخوردار بود. در روایت‌های کتاب مقدس عبری، دشت موآب جایی است که بنی‌اسرائیل پس از خروج از مصر و پیش از ورود به سرزمین موعود، مدتی اردو زدند. گفته می‌شود که موسی، پیامبر بنی‌اسرائیل، در همین منطقه به کوه نیبو صعود
بنی‌اسرائیل، در همین منطقه به کوه نیبو صعود کرد و از آنجا سرزمین کنعان را مشاهده نمود، سپس در همان‌جا درگذشت. دشت موآب همچنین شاهد رخدادهای متعددی چون جنگ‌ها، پیمان‌ها و تقسیم سرزمین‌ها میان قبیله‌های بنی‌اسرائیل بود. این دشت در متون کهن عبری به عنوان محلی حاصلخیز و آباد توصیف شده است که به دلیل موقعیتش میان رود اردن، دریای مرده و کوهستان‌های موآب، همواره از اهمیت تاریخی، فرهنگی و دینی بالایی برخوردار بوده است. امروزه این منطقه بخشی از خاک اردن محسوب می‌شود و مکان‌هایی مانند ذیبان و مادبا در نزدیکی آن قرار
و مکان‌هایی مانند ذیبان و مادبا در نزدیکی آن قرار دارند. در متون فارسی قدیمی‌تر، دشت موآب را بر اساس نام عبری آن عربات موآب هم می‌نوشتند. جغرافیا. نلسون گلوک دشت‌های موآب را دارای شکلی شبیه به «چنگ ناقص» توصیف می‌کند؛ به‌طوری که مرز شمالی آن را وادی نمرین و نوک جنوبی آن را تپه‌های موآب در جنوب وادی العظیمه تشکیل می‌دهند، که این تپه‌ها از فلات موآب به سوی انتهای شمال شرقی دریای مرده امتداد یافته و دشت‌ها را در این نقطه می‌بندند. گلوک سه رود اصلی که از شمال به جنوب از این دشت‌ها به سوی اردن جریان دارند را
به جنوب از این دشت‌ها به سوی اردن جریان دارند را این‌گونه نام می‌برد: وادی نمرین که پیش از خروج از تپه‌ها «وادی شعیب» نامیده می‌شود؛ وادی الکفرین؛ و وادی الرمّه که در تپه‌ها به نام وادی حسبان شناخته می‌شود و در دو سوم مسیر خود در دشت‌ها با وادی الکفرین ادغام می‌شود. در کتاب "دشت‌های مقدس" نوشتهٔ جی.اچ. هدلی در سال ۱۸۵۶، دشت‌های موآب با گستره‌ای وسیع‌تر توصیف شده‌اند: «دشت‌های موآب در شرق دریای مرده و رود اردن قرار دارند. وادی موجب که از میانهٔ آن‌ها می‌گذرد، این دشت‌ها را به دو بخش تقسیم می‌کند. رشته‌کوهی
این دشت‌ها را به دو بخش تقسیم می‌کند. رشته‌کوهی کم‌ارتفاع به نام ابریم که از بخش جنوبی دریای مرده تا کوه جلعاد امتداد یافته، این دشت‌ها را به دو بخش شرقی و غربی تقسیم می‌کند. در سمت شرق، دشت‌ها به مرزهای بیابان بزرگ می‌رسند و به‌تدریج در آن فرومی‌روند؛ و در سمت غرب، به صورت ایوان‌های بلندی، همچون پله‌های عظیم، به‌سوی سواحل اردن و دریای مرده پایین می‌آیند. &lt;...&gt; در دوران باستان، موآبی‌ها تمام این دشت‌ها را از بخش جنوبی دریای مرده تا کوه جلعاد در اختیار داشتند؛ اما عموری‌ها با آن‌ها جنگیدند و تمام بخش
داشتند؛ اما عموری‌ها با آن‌ها جنگیدند و تمام بخش شمالی رود رود ارنون را از آن‌ها گرفتند…» دوران ایرانی. در زمان هخامنشیان، در سدهٔ چهارم پیش از میلاد، بنی‌اسرائیل که از اسارت بابلی بازمی‌گشتند، در محوطهٔ باستانی بیت-نمره مستقر شدند. این شهر، شرقی‌ترین نقطهٔ استقرار یهودیان در منطقهٔ فرااردن به‌شمار می‌رفت.
سرقت در ۶۰ ثانیه (انگلیسی: Gone in 60 Seconds) یک فیلم مستقل آمریکایی اکشن محصول سال ۱۹۷۴ به نویسندگی، کارگردانی، تهیه‌کنندگی و بازی هنری بلایت هالیکی است. داستان فیلم دربارهٔ گروهی از سارقان ماشین و پنجاه ماشینی است که باید ظرف چند روز بدزدند. این فیلم به خاطر نمایش یک صحنه تعقیب و گریز ۴۰ دقیقه‌ای با ماشین، طولانی‌ترین صحنه در تاریخ فیلم، که در طی آن در مجموع ۹۳ ماشین نابود شد، شناخته شده است. این فیلم در سال‌های پس از اکران تبدیل به یک فیلم کالت شده است و یک بازسازی آزاد با شخصیت‌های جدید و طرحی متفاوت
و یک بازسازی آزاد با شخصیت‌های جدید و طرحی متفاوت در سال ۲۰۰۰ به همین نام با بازی نیکلاس کیج و آنجلینا جولی منتشر شد.
موآب () بزرگ‌ترین شهر و مرکز شهرستان گرند در شرق یوتا در غرب ایالات متحده آمریکا است. جمعیت این شهر در سرشماری ۲۰۲۰ ایالات متحده آمریکا برابر با ۵٬۳۶۶ نفر بود. موآب به خاطر چشم‌اندازهای طبیعی تماشایی خود و نزدیکی به پارک ملی آرچز و پارک ملی کنیون‌لندز سالانه گردشگران فراوانی را جذب می‌کند. این شهر همچنین پایگاهی محبوب برای دوچرخه‌سواری کوهستان در مسیرهایی همچون مسیر اسلیک‌راک و علاقه‌مندان به خودروهای بیراهه‌نوردی به ویژه در کارزار سالانهٔ سافاری جیپ موآب است. موآب یکی از نه پردیس منطقه‌ای دانشگاه ایالتی
است. موآب یکی از نه پردیس منطقه‌ای دانشگاه ایالتی یوتا را در خود جای داده است. تاریخچه. سال‌های نخستین. در سال ۱۸۸۰ این شهر به نام موآب نامگذاری شد. در کتاب مقدس این نام به منطقه‌ای در شرق رود اردن اشاره دارد. برخی تاریخ‌نگاران بر این باورند که ویلیام اندرو پیرس، نخستین رئیس اداره پست موآب، این نام را انتخاب کرد، زیرا معتقد بود موآب کتاب مقدس و این منطقه هر دو «سرزمین دوردست» هستند. در مقابل، برخی دیگر منشأ این نام را زبان نومیک دانسته و آن را برگرفته از واژهٔ "موآپا" به معنای «پشه» می‌دانند. در سال‌های
واژهٔ "موآپا" به معنای «پشه» می‌دانند. در سال‌های آغازین، تلاش‌هایی برای تغییر نام شهر صورت گرفت. از جمله در سال ۱۸۹۰، دادخواستی با ۵۹ امضا برای تغییر نام به «وینا» ارائه شد که ناکام ماند. همچنین تلاش دیگری برای تغییر نام به «اوودالیا» انجام گرفت که آن نیز موفقیت‌آمیز نبود. میان سال‌های ۱۸۲۹ تا اوایل دههٔ ۱۸۵۰، منطقهٔ کنونی موآب به عنوان گذرگاهی بر رودخانه کلرادو در امتداد راه قدیمی اسپانیایی (مسیر تجاری) شناخته می‌شد. در آوریل ۱۸۵۵، مهاجران کلیسای عیسی مسیح مقدسین آخرین زمان تلاش کردند در این محل دژی به
مقدسین آخرین زمان تلاش کردند در این محل دژی به نام مأموریت کوه الک ایجاد کنند، اما به دلیل حملات مکرر بومیان، از جمله حمله‌ای در سپتامبر همان سال که منجر به کشته شدن جیمز هانت شد، این مأموریت رها گردید. در سال ۱۸۷۸، گروهی از مهاجران به رهبری راندولف هوکادای استوارت، سکونتگاه دائمی موآب را بنیان نهادند. موآب در ۲۰ دسامبر ۱۹۰۲ به صورت رسمی به ثبت رسید. در سال ۱۸۸۳، خط اصلی راه‌آهن دنور و ریو گراند وسترن ساخته شد که از موآب عبور نکرد، بلکه از تامپسون اسپرینگز و سیسکو در شمال آن گذشت. علیرغم تغییر مسیرهای
و سیسکو در شمال آن گذشت. علیرغم تغییر مسیرهای تجاری، پل موآب بر رودخانه کلرادو تا جنگ جهانی دوم به اندازه‌ای مهم تلقی می‌شد که تحت محافظت نظامی قرار داشت. در سال ۱۹۴۳، یک اردوگاه سابق سپاه غیرنظامی حفاظت در خارج از موآب به‌عنوان بازداشتگاه دسته‌جمعی آمریکایی‌های ژاپنی‌تبار برای زندانی کردن ژاپنی‌آمریکایی‌ها که از سوی مقامات اداره انتقال جنگ به‌عنوان «آشوبگر» شناخته شده بودند، مورد استفاده قرار گرفت. این اداره نهاد دولتی مسئول نظارت بر برنامهٔ بازداشت زمان جنگ بود. مرکز انزوای موآب برای ژاپنی‌های آمریکایی
جنگ بود. مرکز انزوای موآب برای ژاپنی‌های آمریکایی «نافرمان» در پاسخ به مقاومت فزاینده علیه سیاست‌های اداره انتقال جنگ در داخل اردوگاه‌ها ایجاد شد؛ درگیری دسامبر ۱۹۴۲ میان نگهبانان و زندانیان در منزنار که به کشته شدن دو نفر و زخمی شدن ده نفر انجامید، انگیزهٔ نهایی این اقدام بود. در ۱۱ ژانویهٔ ۱۹۴۳، شانزده مرد که اعتراضات دو روزه را آغاز کرده بودند، از زندان‌های شهری بدون تفهیم اتهام یا دسترسی به دادرسی به موآب منتقل شدند. از آنجا که اردوگاه سپاه غیرنظامی حفاظت تنها پانزده ماه پیش تعطیل شده بود، تمامی ۱۸