payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یکی از سخنرانی‌های ناومان شرکت کرد و با ارائه یک نظر مخالف، بحثی علمی را آغاز کرد که بعدها در روزنامه معتبر مونیخ "Allgemeine Zeitung" منتشر شد و به یک مناظره مشهور تبدیل گشت. سپس در مونیخ (۸ مارس ۱۸۸۶ تا ۱۵ آوریل ۱۸۸۷)، اوگای تحت نظر پروفسور پتنکوفر در دانشگاه مونیخ به تحصیل و تحقیق پرداخت. در این شهر، برخلاف درسدن که ژاپنی‌های کمی حضور داشتند، او با افرادی از جمله هارادا نائوجیرو و کونوئه آتسومارو(فرزندان افراد سرشناس ژاپنی) آشنا شد و به تماشای تئاتر علاقه زیادی نشان می‌داد. در مقصد بعدی خود، برلین (۱۶
زیادی نشان می‌داد. در مقصد بعدی خود، برلین (۱۶ آوریل ۱۸۸۷ تا ۵ ژوئیه ۱۸۸۸)، اوگای همراه با کیتازاتو شیباسابورو با روبرت کخ، دانشمند مشهور در زمینه باکتری‌شناسی، ملاقات کرد و وارد آزمایشگاه بهداشتی کخ شد. محل اقامت او در برلین اکنون به عنوان موزه یادبود موری اوگای شناخته می‌شود. در اواخر سپتامبر همان سال، او به عنوان مترجم و همراه ایشیگورو تادانوری، نماینده ژاپن در چهارمین کنفرانس بین‌المللی صلیب سرخ، در شهر کارلسروهه شرکت کرد. در تاریخهای ۲۶ و ۲۷ سپتامبر اوگای در این کنفرانس سخنرانی کرد و به ویژه در روز
اوگای در این کنفرانس سخنرانی کرد و به ویژه در روز پایانی (۲۷ سپتامبر)، سخنرانی او بازتاب گسترده‌ای داشت، به طوری که برخی از حضار با فریاد «براوو» واکنش نشان دادند. پس از این کنفرانس، به عنوان نماینده دولت ژاپن در وین در یک همایش بین‌المللی بهداشت شرکت کرد و طی یازده روز حضورش با استادان و دوستان قدیمی خود دیدار داشت. در ژانویه ۱۸۸۸ اوگای در مراسم سال نو انجمن یاماتوسخنرانی‌ای به زبان آلمانی انجام داد که مورد تحسین سفیر ژاپن، سای‌اونجی کینموچی، قرار گرفت. اوگای که یک سال دیگر به مدت اقامتش افزوده شده بود،
که یک سال دیگر به مدت اقامتش افزوده شده بود، دوره‌ای از خدمت در زمینه امور پزشکی در یکی از واحدهای ارتش پروس را تجربه کرد. در برلین، زندگی او بیش از اقامت در مونیخ و سایر شهرها حالت رسمی داشت. او در همین شهر با زنی آلمانی آشنا شد که بعدها الهام بخش داستان «زن رقاص» گردید. در ۵ ژوئیه ۱۸۸۸ موری اوگای به همراه ایشیگورو تادانوری برلین را ترک کرد و به سوی ژاپن بازگشت. در مسیر بازگشت، او از لندن، پایتخت بریتانیا (جایی که با اوزاکی یوکیو، که به دلیل قانون امنیت عمومی از توکیو تبعید شده بود، دیدار کرد و چهار شعر
از توکیو تبعید شده بود، دیدار کرد و چهار شعر به او هدیه داد)، و پاریس، پایتخت فرانسه، عبور کرد و در ۲۹ ژوئیه بندر مارسی را ترک کرد. او در ۸ سپتامبر وارد بندر یوکوهاما شد و بعدازظهر به توکیو بازگشت. اوگای به عنوان مدرس در آکادمی پزشکی ارتش و در نوامبر همان سال به‌طور همزمان به‌عنوان مدرس دانشکده نظامی ارتش نیز منصوب شد. در همان زمان، زن آلمانی که اوگای در برلین با او آشنا شده بود، به ژاپن آمد اما پس از یک ماه این کشور را ترک کرد. این تجربه بعدها یکی از منابع الهام داستان «زن رقاص» شد. اوگای هیچ‌گاه این زن
الهام داستان «زن رقاص» شد. اوگای هیچ‌گاه این زن را فراموش نکرد و حتی در سال‌های بعد با او مکاتبه داشت. تجربیاتش از دوره تحصیلش در آلمان در کتاب «خاطرات آلمان» ثبت شده است. او دو بار ازدواج کرد. همسر اول او توشیکو آکاماتسو، دختر دریادار نوریوشی آکاماتسو و دوست نزدیک نیشی آمانه بود. این زوج در سال ۱۸۸۹ ازدواج کردند و در سال ۱۸۹۰، قبل از اینکه از هم جدا شوند پسری به نام اوتو (از نام آلمانی اتتو) به دنیا آوردند. طلاق آنها در شرایطی تلخ و پرتنش رخ داد که دوستی او با نیشی را به‌طور غیرقابل برگشتی پایان داد. همسر
با نیشی را به‌طور غیرقابل برگشتی پایان داد. همسر دوم او، که در سال ۱۹۰۲ با او ازدواج کرد، شیگکو آراکاوا بود. آنها چهار فرزند داشتند: ماری (۱۹۸۷–۱۹۰۳)، فوری تسو (فریتس، ۱۹۰۸–۱۹۰۷) که در کودکی درگذشت، آنو (آن، ۱۹۹۸–۱۹۰۹) و روی (لوئیس، ۱۹۹۱–۱۹۱۱). هر دو دختر او، ماری و آنو، همچنین پسرش روی، نویسنده شدند. فعالیت‌های ادبی اولیه. در تاریخ ۳ ژانویه ۱۸۸۹ (۲۲ میجی)، موری اوگای مقاله‌ای به نام «نقد رمان» را در پیوست روزنامه یومی‌آوریمنتشر کرد و همچنین در همان روز با همکاری برادرش میکی‌تاکه‌جی نمایشنامه «سارامیا،
با همکاری برادرش میکی‌تاکه‌جی نمایشنامه «سارامیا، شهردار روستا»را از اسپانیایی به ژاپنی ترجمه و به تدریج در روزنامه یومی‌آوری منتشر کردند. این ترجمه نمایشنامه مورد تحسین توکتومی سوهو قرار گرفت و در ماه اوت همان سال، سوهو که سردبیر مجله کوکومین نو تومو (دوست ملت) بود، مجموعه شعری ترجمه شده توسط اوگای و برادرش به نام «سایه مادر»را در ضمیمه ادبی تابستانی این مجله منتشر کرد. این مجموعه شعر تأثیر زیادی در شکل‌گیری شعر مدرن ژاپنی داشت. همچنین با استفاده از دستمزد ۵۰ ینی که از چاپ مجموعه «سایه مادر» به دست آمده
۵۰ ینی که از چاپ مجموعه «سایه مادر» به دست آمده بود، اوگای به همراه تاکه‌جی و دیگر همفکرانش نخستین مجله تخصصی نقد ادبی در ژاپن به نام «شیگارامی سوشی»را تأسیس کردند که از اکتبر ۱۸۸۹ تا اوت ۱۸۹۴ منتشر می‌شد. این مجله به دلیل آغاز جنگ چین و ژاپن در شماره ۵۹ تعطیل شد. اینگونه، او با ترجمه آثار ادبیات خارجی مانند «شاعر بداهه‌سرا»اثر هانس کریستیان آندرسن و «فاوست»اثر گوته فعالیت‌های روشنگرانه و نقد ادبی خود را با جدیت ادامه داد. همچنین در آن زمان، داستان «زن رقاص» که در آلمان روایت می‌شد، به درخواست توکوتومی
که در آلمان روایت می‌شد، به درخواست توکوتومی سوهو در ژانویه ۱۸۹۰ در مجله کوکومین نو موتو منتشر شد. این رمان اولین اثر برجسته موری اوگای بود که داستان رابطه عاشقانه میان اوتا تویوتارو، دانشجوی حقوق ژاپنی که در برلین تحصیل می‌کند، و یک رقاص آلمانی به نام آلیس را روایت می‌کند. تویوتارو در حالی که تجربیات خود را در یک کشتی به سمت سایگون به یاد می‌آورد، می‌نویسد که او با بورسیه دولتی به آلمان آمده بود و در ژاپن دانش‌آموز نمونه بوده است. اما پس از ملاقات با آلیس، تویوتارو گرفتار شایعاتی از سوی همکاران ژاپنی‌اش
تویوتارو گرفتار شایعاتی از سوی همکاران ژاپنی‌اش می‌شود و در نهایت از سمت دولتی خود برکنار می‌شود. تویوتارو زندگی فقیرانه‌ای را با آلیس ادامه می‌دهد تا اینکه دوست قدیمی‌اش آیزاوا کِنکیچی، که برای مقام دولتی کنت آماکاتا کار می‌کند، به دیدنش می‌آید. پس از توافق برای سفر به روسیه با آیزاوا و کنت، تویوتارو از بارداری الیس باخبر می‌شود. پس از بازگشت تویوتارو، او تصمیم می‌گیرد با کنت آماکاتا به ژاپن بازگردد و آلیس و فرزندشان را ترک کند. آلیس از طریق آیزاوا از نقشه‌های تویوتارو مطلع شده و ناراحت و عصبانی می‌شود.
تویوتارو مطلع شده و ناراحت و عصبانی می‌شود. تویوتارو داستان خود را با ابراز کینه از آیزاوا به پایان می‌رساند. پس از این اثر آثار دیگری مانند رمان کوتاه «اوتاکاتا نو کی» (در مجله شیگارامی سوشی در اوت ۱۸۹۰) و «بون زوکای» (در شماره ۱۲ مجموعه «صد اثر جدید» در ۲۸ ژانویه ۱۸۹۱) را منتشر کرد. پیرامون این سه‌گانه آلمانی، او با ایشیباشی‌نین‌گتسو وارد مناظره شد و همچنین در مجله «شیگارامی سوشی» با انتقاد از تفکر رئالیسم تسوبوچی شویو، بحثی دربارهٔ نظریه ضدرئالیسم به راه انداخت. در حالی که شویو واقع‌گرایی را به‌عنوان
انداخت. در حالی که شویو واقع‌گرایی را به‌عنوان بازتاب «واقعیت همان‌گونه که هست» می‌ستود، اوگای به‌عنوان یک نویسنده پیرو جریان ادبی رمانتیک بر اهمیت به تصویر کشیدن ایده‌آل «زیبایی» در کنار واقعیت تأکید داشت. اوگای به دلیل نقدهای فراوانش هم در جامعه ادبی و هم در جامعه پزشکی، از توکیو به کیوشو (کوکورا) تبعید شد. این تبعید باعث شد فعالیت‌های ادبی او برای مدتی کاهش یابد. در سال ۱۸۸۹ (۲۲ میجی)، به عنوان مدرس آناتومی هنر (دانشی که عمدتاً بر ساختار آناتومیک موجودات زنده، به‌ویژه بدن انسان، تمرکز دارد و برای کاربرد
زنده، به‌ویژه بدن انسان، تمرکز دارد و برای کاربرد در خلق آثار هنری (عمدتاً هنرهای تصویری) استفاده می‌شود) در مدرسه هنرهای زیبای توکیو (که اکنون دانشگاه هنر توکیو است) منصوب شد. از سپتامبر ۱۸۹۰ به مدت حدود دو سال به عنوان مدرس در مدرسه تخصصی توکیو و در سپتامبر ۱۸۹۲ (۲۵ میجی) به عنوان مدرس زیبایی‌شناسی (نام قدیمی فلسفه هنر) در دانشگاه کیئو مشغول به کار شد. این انتصابات در زمان اعزام به جنگ چین و ژاپن و انتقال به کوکورا لغو شدند. اعزام به جنگ چین و ژاپن و انتقال به کوکورا. در تابستان سال ۱۸۹۴ (میجی ۲۷)، با
به کوکورا. در تابستان سال ۱۸۹۴ (میجی ۲۷)، با آغاز جنگ چین و ژاپن، موری اوگای در تاریخ ۲۹ اوت توکیو را ترک کرده و در تاریخ ۲ سپتامبر از بندر اوجینا در هیروشیما به سمت جبهه جنگ حرکت کرد. پس از امضای معاهده شیمونوسکیدر سال بعد، در ماه مه، خبرنگار نظامی ماساوکا شیکی که همراه با لشکر فرماندهی در جنگ بود، برای دیدار با اوگای که در آن زمان رئیس بخش پزشکی ستاد لجستیک ارتش دوم بود به توکیو بازگشت. اگرچه جنگ چین و ژاپن به پایان رسید، اما اوگای به خدمت در تایوان که توسط ژاپن به تصرف درآمده بود، منصوب شد. در تاریخ ۲۲
ژاپن به تصرف درآمده بود، منصوب شد. در تاریخ ۲۲ می، او به بندر اوجینا رسید و با برادرش تاکه‌جی که به نمایندگی از خانواده به دیدار او آمده بود، ملاقات کرد. دو روز بعد، او همراه با کابایاما سوکه‌نوری، نخستین فرماندار تایوان، به تایوان رفت. پس از گذراندن چهار ماه در تایوان، در تاریخ ۴ اکتبر به توکیو بازگشت. در سال ۱۸۹۶ (۲۹ میجی)، در ماه ژانویه، پس از پایان فعالیت‌های مجله «شیگارامی سوشی»، اوگای با همکاری کودا روهان و سایتو ریوکوو مجله جدیدی به نام «مساماشی گوسا»تأسیس کرد و نقدی به نام «سه نفر، سخنان بیهوده» را
کرد و نقدی به نام «سه نفر، سخنان بیهوده» را منتشر کرد که به عنوان یکی از مهم‌ترین نقدهای ادبی آن دوران شناخته شد (این مجله در سال ۱۹۰۲ تعطیل شد). از آن زمان به بعد، فعالیت‌های انتقادی اوگای از رویکردهای جنگجویانه و مناقشه آمیز به سمت رویکردهای معتدل و ملایم تغییر یافت. در ژوئن ۱۸۹۹ (میجی ۳۲)، او به درجه پزشک ارشد نظامی (معادل سرتیپ) ارتقا یافت و به عنوان رئیس بخش پزشکی لشکر دوازدهم به کوکورا (منطقه غربی)، یکی از سه مقر فرماندهی نظامی همراه با توکیو (منطقه شرقی) و اوساکا (منطقه مرکز)، منتقل شد. این انتقال،
و اوساکا (منطقه مرکز)، منتقل شد. این انتقال، که نوعی «تبعید» محسوب می‌شد، از ۱۹ ژوئن ۱۸۹۹ تا ۲۶ مارس ۱۹۰۲ ادامه داشت. در دوران اقامتش در کوکورا، که هم‌زمان با اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم بود، مجموعه‌ای از چندین مقاله و خاطره‌نویسی در زمینه تاریخ‌نگاری و دیدگاه‌های مدرن نوشت. موری شونزابورو، برادر کوچکتر او، نوشت که اوگای در این زمان «دیدگاه‌های ملایم‌تر و دلسوزانه‌تری نسبت به افراد جامعه با وضعیت‌های پایین‌تر پیدا کرده است». در زندگی شخصی‌اش، با بازدید از مکان‌های تاریخی و فرهنگی در طی بازرسی‌های
از مکان‌های تاریخی و فرهنگی در طی بازرسی‌های مربوط به معاینه سربازی، به تاریخ‌نگاری و جستجوی قبرها علاقه پیدا کرد، که بعدها در آثار تاریخی‌اش نمود یافت. در مارس ۱۹۰۲ (میجی ۳۵)، موری اوگای دستور انتصاب خود به عنوان رئیس بخش پزشکی لشکر اول را دریافت کرده و همراه با همسرش به توکیو رفت. در ژوئن همان سال، مجله‌ای به نام گِی‌مون با ترکیب مجله تعطیل شده «مِساواشی گوسا» به سرپرستی اوئدا بین تأسیس شد (هرچند به دلیل مشکلات با ناشر، مجله تعطیل شد؛ اما در اکتبر همان سال مجله جدیدی به نام «مان‌نِن سوشی» تأسیس گردید).
مجله جدیدی به نام «مان‌نِن سوشی» تأسیس گردید). در همان دوران، اوگای در دسامبر اولین نمایشنامه خود را نوشت و فعالیت‌هایش در زمینه تئاتر بیشتر از پیش جلب توجه کرد. از فوریه ۱۹۰۴ (میجی ۳۷) تا ژانویه ۱۹۰۶ (میجی ۳۹)، او به عنوان رئیس بخش پزشکی لشکر دوم در جنگ روسیه و ژاپن حضور داشت. در اکتبر ۱۹۰۷ (میجی ۴۰)، او به مقام پزشک ارشد ارتش (معادل درجه میانه ژنرال) ارتقا یافت و به عنوان رئیس بخش بهداشت ارتش (نهاد مسئول تعیین نیروهای پزشکی) منصوب شد. در سپتامبر همان سال، اوگای به عنوان هیئت داوران در اولین نمایشگاه
سال، اوگای به عنوان هیئت داوران در اولین نمایشگاه هنرهای وزارت آموزش منصوب شد و ریاست بخش نقاشی غربی را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۰۹ (میجی ۴۲)، با تأسیس مجله «سوبارو»، اوگای دوباره نوشتن را از سر گرفت و در هر شماره این مجله مقاله‌هایی منتشر کرد (این دوران به عنوان "دوره شکوفایی" توسط موکوتارو کینوشیتا توصیف شده است). آثار مشهور او از جمله "هاننیچی" "ویتا سِکشوالیس" مرغ" و "جوانی" در این مجله منتشر شد و همچنین نمایشنامه‌هایی چون "ماسک" و " سکوت" را ارائه داد. در سال نخست انتشار سوبارو، در ماه ژوئیه، اوگای از
در سال نخست انتشار سوبارو، در ماه ژوئیه، اوگای از دانشگاه امپراتوری توکیو درجه دکتری ادبیات را دریافت کرد. اما بلافاصله بعد از انتشار مقاله "ویتا سکشوالیس" در شماره ژوئیه این مجله، انتشار آن ممنوع شد. در سال ۱۹۱۰ (میجی ۴۳)، اوگای به عنوان مشاور دپارتمان ادبیات دانشگاه کیئو منصوب شد (او ناگای کافو را به عنوان استاد پیشنهاد کرد). همچنین همان سال، تحت هدایت ایشیدا شینتارو، مدیر دانشگاه کیئو، مجله "میتا بونگاکو " تأسیس شد که در آن اوگای به عنوان مشاور و ناگای کافو به عنوان سردبیر فعال بود. در سال ۱۹۱۱ (میجی
کافو به عنوان سردبیر فعال بود. در سال ۱۹۱۱ (میجی ۴۴)، اوگای آثار جدیدی مانند «کازویستیکا»و «توهم» را منتشر کرد و پس از پایان انتشار "جوانی"، دو رمان بلند جدید به نام‌های " غاز وحشی" و "خاکستر " را به‌طور همزمان منتشر کرد. در آوریل همان سال، در مقاله‌ای تحت عنوان "اصول ادبیات"، او اینطور نوشت: "در ابتدا باید گفت که هیچ گونه اصولی برای هنر وجود ندارد." او معتقد بود برای حذف آنارشیسم و سوسیالیسمی که همراه با آن پدید آمده بود، سرکوب هنر تحت عنوان مبهم فردگرایی برای کشور زیان‌آور است؛ زیرا هیچ کشوری که آزادی
برای کشور زیان‌آور است؛ زیرا هیچ کشوری که آزادی پژوهش علمی و رشد آزادانه هنر را محدود کند، نمی‌تواند به شکوفایی دست یابد. بازنشستگی و درگذشت. در آوریل ۱۹۱۶ (تایشو ۵)، به دلیل پایین بودن سن اوگای هنگام انتصاب، او پس از هشت سال و نیم خدمت به عنوان رئیس بخش پزشکی ارتش، از این سمت کناره‌گیری کرد و به بخش ذخیره منتقل شد. در دسامبر ۱۹۱۸ (تایشو ۷)، او به عنوان مدیرکل موزه امپراتوری (که اکنون به نام موزه ملی توکیو شناخته می‌شود) و رئیس بخش کتابخانه به وزارت دربار پیوست و در ژانویه سال بعد به عنوان مشاور شورای
پیوست و در ژانویه سال بعد به عنوان مشاور شورای بررسی سیستم امپراتوری منصوب شد. در سپتامبر ۱۹۱۸ (تایشو ۷)، اوگای به عنوان اولین رئیس آکادمی هنر امپراتوری (که اکنون به نام آکادمی هنر ژاپن شناخته می‌شود) منصوب گردید. از آنجایی که او دیدگاه‌های منفی نسبت به دوران‌های میجی و تایشو داشت، به عنوان رئیس کتابخانه وزارت دربار به بررسی و تدوین نام‌ها و تاریخ‌های مربوط به امپراتوران و دوران‌ها پرداخت. در ۹ ژوئیه ۱۹۲۲ (تایشو ۱۱)، در ساعت ۷ صبح، اوگای پس از مدتی درگیری با بیماری کلیوی و سل ریه در کنار خانواده و دوستان
با بیماری کلیوی و سل ریه در کنار خانواده و دوستان نزدیکش درگذشت. گفته می‌شود که در آخرین لحظات زندگی‌اش در بستر مرگ عباراتی چون "چه احمقانه، چه احمقانه!" بر زبان آورد. او در ۶۰ سالگی درگذشت. وصیت‌نامه معروف او که با عبارت "من می‌خواهم به عنوان انسانی اهل ایوامی، با نام موری رینتارو بمیرم" آغاز می‌شود، در تاریخ ۶ ژوئیه نوشته شده بود. طبق وصیت او، بر روی قبرش تنها عبارت "مقبره موری رینتارو" حک شد و هیچ گونه اشاره‌ای به نام "اوگای" یا درجه‌ها، رتبه‌ها و افتخارات پیشین او نشد. او در کوفوکوجی، معبدی در منطقه
پیشین او نشد. او در کوفوکوجی، معبدی در منطقه هونجو توکیو که با او پیوند داشت دفن شد و طبق وصیتش، ناکامورا فوستسو پس از زلزله بزرگ کانتو، او را به معبد زن‌رین‌جی در میتاکا (که اکنون بخشی از توکیو است) منتقل کرد. فعالیت‌های روشنفکری و انتقادی. موری اوگای در هر دو حوزه‌هایی که در آن تخصص داشت، یعنی ادبیات و پزشکی، شخصیتی بحث‌برانگیز و پر از مناقشه بود. در ادبیات، او از ایده‌ئالیسم حمایت می‌کرد، که معتقد بود باید مفاهیم ذهنی مانند ایده‌آل‌ها و آرمان‌ها به تصویر کشیده شوند. این دیدگاه او را در تقابل با
به تصویر کشیده شوند. این دیدگاه او را در تقابل با نویسندگانی مانند تسوبوئوچی شویو قرار می‌داد، که از رئالیسم حمایت می‌کردند و بر لزوم به تصویر کشیدن عینی امور و پدیده‌ها تأکید داشتند. در پزشکی، او بر پزشکی مدرن غربی تأکید داشت و مناقشات شدیدی با پزشکان سنتی ژاپنی و چینی داشت. در آن زمان، بیش از ۷۰ درصد از پزشکان ژاپن از طب سنتی پیروی می‌کردند. اوگای این وضعیت را مورد انتقاد قرار می‌داد و معتقد بود که بی‌توجهی به دانشمندان برجسته‌ای که در حوزه پزشکی مدرن پیشرفت کرده‌اند، مانند آنچه در آلمان دیده می‌شود،
پیشرفت کرده‌اند، مانند آنچه در آلمان دیده می‌شود، مانع پیشرفت پزشکی در ژاپن است. او همچنین خواستار افزایش تعداد پزشکان فارغ‌التحصیل از دانشگاه‌ها بود. با این حال، متخصصان برجسته پزشکی مدرن، مانند ماتسوموتو ریوجون که به عنوان بنیان‌گذاران پزشکی مدرن در ژاپن شناخته می‌شوند، به این مناقشات توجهی نمی‌کردند. با این وجود، اوگای این بحث‌ها را به مدت حدود شش سال با روزنامه‌نگاران ادامه داد. گاهی خود اوگای باعث آغاز مناقشات می‌شد. به عنوان مثال، زمانی که شویو در مجله «واسه‌دا بونگاکو» توضیح کوتاهی دربارهٔ تفسیر
مجله «واسه‌دا بونگاکو» توضیح کوتاهی دربارهٔ تفسیر آثار شکسپیر ارائه کرد، اوگای نقدی در مجله «شیراگامی سوشی» منتشر کرد که به مناقشه‌ای بین آن‌ها منجر شد. چنین مناقشاتی که اوگای در آن‌ها شرکت داشت، گاهی به عنوان «روشنگری جنگ‌طلبانه» توصیف شده است. با این حال، برخی منتقدان در مورد این که آیا او شایسته عنوان روشنگر است یا خیر، تردید دارند. در دهه سی زندگی‌اش، فعالیت‌های انتقادی او آرام‌تر شد. به عنوان مثال، پس از جنگ چین و ژاپن، او مجله‌ای به نام «مساماشی گوسا» را تأسیس کرد و به نقد و بررسی جمعی آثار پرداخت.
را تأسیس کرد و به نقد و بررسی جمعی آثار پرداخت. فعالیت‌های گسترده ادبی و روابط اجتماعی. همان‌طور که عناوین متعدد او نشان می‌دهند، موری اوگای در زمینه‌های مختلف ادبی فعالیت گسترده‌ای داشت. به عنوان مترجم، دو اثر برجسته اولیه او شامل مجموعه شعر ترجمه شده «سایه مادر» (به‌طور مشترک ترجمه شده) و «شاعر بداهه‌سرا» است که به‌طور متناوب بین سال‌های ۱۸۹۲ تا ۱۹۰۱ منتشر شد. «سایه مادر» تأثیر زیادی بر شعر مدرن دوره میجی داشت و «شاعر بداهه‌سرا» با نثر زیبا و فصیح خود ادیبان دوره میجی را مجذوب کرد. این اثر باعث شد که
ادیبان دوره میجی را مجذوب کرد. این اثر باعث شد که بسیاری از جوانان علاقه‌مند به ادبیات، مانند ماسامونه هاکچو، با نسخه‌ای از این کتاب در دست، به ایتالیا سفر کنند. اوگای همچنین ترجمه‌های متعددی از نمایشنامه‌ها انجام داد که بسیاری از آن‌ها در مجله کابوکی (با ویراستاری برادرش تاکجی) منتشر شدند. علاوه بر این، او حتی به ترجمه اُپرا نیز پرداخت. او پس از شش سال تحصیل در اروپا، با موسیقیدانانی مانند کودا نوبو (خواهر کودا روهان) دربارهٔ موسیقی غربی بحث و گفتگو می‌کرد. علاوه بر ترجمه آثار خارجی، او پس از بازگشت به
علاوه بر ترجمه آثار خارجی، او پس از بازگشت به ژاپن، نقدهای روشنگرانه‌ای در زمینه تئاتر نوشت. ترجمه‌های او فراتر از آثار ادبی بودند و موضوعاتی مانند زیبایی‌شناسی را نیز شامل می‌شدند، مانند ترجمه «کلیات زیبایی‌شناسی» اثر هارتمن. زیبایی‌شناسی اوگای تنها به ترجمه محدود نمی‌شد، بلکه در مناقشات فلسفی او با تسوبوچی شویو دربارهٔ بی‌اعتقادی به آرمان‌ها نیز مشهود بود. روابط اجتماعی او نیز گسترده و متنوع بود، اوگای که چهار سال در آلمان تحصیل کرده بود، از روابط محدود و بسته دوری می‌کرد و به فضایی شبیه به سالن‌های
و بسته دوری می‌کرد و به فضایی شبیه به سالن‌های اجتماعی غربی علاقه داشت. حتی در زمان کار در دولت، به جای گوشه‌نشینی در کتابخانه، با برگزاری جلسات ادبی و شعرخوانی در خانه خود با افراد مختلف ارتباط برقرار می‌کرد. در سال‌های پایانی زندگی، آثار تاریخی-زندگی‌نامه‌ای او مانند «شیبوئه چووسای» که به صورت دنباله‌دار در روزنامه «توکیو نیچی‌نیچی»منتشر می‌شد، با استقبال خوبی از سوی خوانندگان و ویراستاران مواجه نشد و ارزیابی‌ها نسبت به آن چندان مطلوب نبود. پس از مرگ او، انتشارات شینچوشا و دو انتشارات دیگر انتشار مجموعه
انتشارات شینچوشا و دو انتشارات دیگر انتشار مجموعه کامل آثار او در ۱۸ جلد را برعهده گرفتند و به این ترتیب اعتبار او تا حدی حفظ شد. در سال ۱۹۳۶ (شووا ۱۱)، به لطف تلاش‌های ادیبان علاقه‌مند به او، از جمله کینوشیتا موکوتارو، «مجموعه کامل آثار اوگای» توسط انتشارات ایوانامی شوتن در کنار «مجموعه کامل آثار سوسه‌کی» منتشر شد و این آثار جایگاه معتبری یافتند.
رز بودن (به انگلیسی: Being Rose) یک فیلم درام آمریکایی محصول سال ۲۰۱۷ به کارگردانی راد مک‌کال است. این فیلم در سراسر کشور به صورت ویدئو به‌درخواست در ۴ ژانویه ۲۰۱۹ منتشر شد. فیلم در ۷ نوامبر ۲۰۱۷ در جشنواره فیلم لون استار در فورت ورث برای اولین نمایش جهانی به عنوان فیلم اصلی شب افتتاحیه انتخاب شد. داستان. پس از تشخیص مشکلات جدی سلامتی، پلیس سابق رز جونز (سیبل شفرد)، با ویلچر به یک سفر جاده‌ای می‌رود تا به دنبال پسر غریبه‌اش ویل (اریک فلوس) بگردد. این سفر با اقامت در اسپاهای بهداشتی همراه است. در طول راه، او
در اسپاهای بهداشتی همراه است. در طول راه، او عاشق مکس (جیمز برولین)، یک گاوچران پیر خوش تیپ می‌شود که به دوراهی خودش رسیده است. با این حال او به خانه برمی‌گردد تا آخرین هفته‌های زندگی خود را با دوستان زن خود بگذراند. مکس برای دیدن او می‌آید و سعی می‌کند او را به مزرعه خود ببرد اما او از رفتن امتناع می‌کند.
ACT-R (تلفظ /ˌækt ˈɑr/) که به معنای «کنترل انطباقی تفکر—عقلانی» یک نوع معماری شناختی است که عمدتاً توسط جان رابرت اندرسون و کریستین لبییر در دانشگاه کارنگی ملون توسعه یافته است. مانند دیگر معماری‌های شناختی، هدف ACT-R این است که عملیات پایه و تجزیه‌ناپذیر شناختی و ادراکی که ذهن انسان را تشکیل می‌دهد، تعریف کند. در نظریه ACT-R، هر کاری که انسان‌ها می‌توانند انجام دهند، باید از مجموعه‌ای از همین عملیات مجزا تشکیل شده باشد. بخش بزرگی از مفروضات بنیادین ACT-R نیز از پیشرفت‌های علوم اعصاب شناختی الهام گرفته‌اند.
از پیشرفت‌های علوم اعصاب شناختی الهام گرفته‌اند. در عین حال می‌توان ACT-R را ابزاری دانست که مشخص می‌کند مغز چگونه سازمان یافته است و این سازمان‌دهی چگونه ماژول‌های پردازشی جداگانه را قادر می‌سازد تا شناخت را شکل دهند. الهام. ACT-R از آثار آلن نیوول الهام گرفته است. او همیشه برای مطرح کردن نظریه‌های یکپارچه به‌عنوان تنها راه واقعی برای کشف بنیان‌های شناخت تلاش می‌کرد. در واقع اندرسون، نیوول را مهم‌ترین منبع الهام بر نظریه خود می‌داند. شکل و شمایل ACT-R. همانند سایر معماری‌های شناختی تأثیرگذار (از جمله
همانند سایر معماری‌های شناختی تأثیرگذار (از جمله سوآر، کلاریون و EPIC)، نظریه ACT-R نیز به صورت یک پیاده‌سازی رایانشی پیاده‌سازی شده است که از نوع مفسر، و شامل یک زبان کدنویسی ویژه است. خود این مفسر در لیسپ نوشته شده است و می‌توان آن را در هر توزیع زبان لیسپ معمولی بارگیری کرد. این بدین معنی است که هر پژوهشگری می‌تواند کد ACT-R را از وبگاه رسمی ACT-R دریافت کند، آن را در یک توزیع لیسپ معمولی بارگذاری نماید و به کل نظریه در قالب یک مفسر ACT-R دسترسی پیدا کند. علاوه بر این، چنین کاری به پژوهشگران این امکان
علاوه بر این، چنین کاری به پژوهشگران این امکان را می‌دهد تا دیگر مدل‌های شناخت انسان را در قالب اسکریپتی به زبان ACT-R تعریف کنند. اجزای ابتدایی و انواع داده‌ای این زبان طوری طراحی شده‌اند که بتوانند مفروضات نظری درباره شناخت انسان را منعکس کنند. این مفروضات بر پایه انبوهی از شواهد بدست‌آمده از آزمایش‌های روان‌شناسی شناختی و تصویربرداری از مغز قرار دارند. ACT-R مانند یک زبان برنامه‌نویسی، یک چارچوب است، بدین معنی که پژوهشگران در ACT-R برای انجام وظایف گوناگون (مثلاً برج هانوی، حافظه متن یا فهرست واژه‌ها،
(مثلاً برج هانوی، حافظه متن یا فهرست واژه‌ها، درک زبان، ارتباط، کنترل هواپیما) «مدل»هایی (یعنی برنامه‌هایی) می‌سازند. این مدل‌ها منعکس‌کننده مفروضات مدل‌سازان درباره آن وظیفه در چارچوب دیدگاه شناختی ACT-R هستند. پس از تکمیل این مرحله می‌توان مدل را اجرا کرد. با اجرای یک مدل، شبیه‌سازی گام‌به‌گامی از رفتار انسان به صورت خودکار تولید می‌شود که در آن هر عمل شناختی بطور جداگانه (از جمله رمزگذاری و بازیابی حافظه، رمزگذاری دیداری و شنیداری، برنامه‌ریزی و اجرای حرکت‌ها، و دستکاری تصاویر ذهنی) مشخص شده است. هر گام
و دستکاری تصاویر ذهنی) مشخص شده است. هر گام با پیش‌بینی‌های کمّی دو پارمتر میزان تأخیر و دقت عملکرد همراه است. می‌توان مدل را با مقایسه خروجی آن با داده‌های بهدست‌آمده از آزمایش‌های رفتاری محک زد. در سال‌های اخیر، قابلیت‌های ACT-R گسترش یافته تا بتواند پیش‌بینی‌های کمّی از الگوهای فعال‌سازی در مغز را نیز ارائه کند. این موارد شامل الگوهایی است که در آزمایش‌های تصویربرداری تشدید مغناطیسی کارکردی شناسایی می‌شوند. به طور مشخص، در ACT-R امکان پیش‌بینی شکل و سیر زمانی پاسخ بالد در چندین ناحیه مغزی، از جمله
سیر زمانی پاسخ بالد در چندین ناحیه مغزی، از جمله ناحیه‌های دست و دهان در قشر حرکتی، قشر پیش‌پیشانی چپ، قشر سینگولیت قدامی، و عقده‌های قاعدهای فراهم شده است. مروری کوتاه. مهم‌ترین فرض در ACT-R این است که دانش انسان را می‌توان به دو گروه تجزیه‌ناپذیر تقسیم کرد: "حافظه آشکار" و "حافظه رویه‌ای." در کد ACT-R، دانش آشکار به شکل «قطعه»' نمایش داده می‌شود، یعنی نمایش‌های برداری از ویژگی‌های جداگانه و مستقل، که هرکدام از طریق یک شکاف برچسب‌دار' در دسترس خواهد بود. قطعه‌ها از طریق «بافر» نگهداری شده و در دسترس قرار
از طریق «بافر» نگهداری شده و در دسترس قرار می‌گیرند. این بافرها نمای جلوییِ جزئی از سیستم هستند که «ماژول» نامیده می‌شود، یعنی ساختارهای تخصصی و عمدتاً مستقل در مغز. دو نوع ماژول وجود دارد: تمام ماژول‌ها فقط از طریق بافرهایشان در دسترس هستند. محتوای بافرها در یک لحظه خاص، حالت ACT-R را در آن لحظه نشان می‌دهد. تنها استثنا، ماژول رویه‌ای است که دانش رویه‌ای را ذخیره و اعمال می‌کند. این ماژول بافر قابل‌دستیابی ندارد و در واقع برای دسترسی به محتوای سایر ماژول‌ها استفاده می‌شود. دانش رویه‌ای به شکل «تولیدها»
استفاده می‌شود. دانش رویه‌ای به شکل «تولیدها» نمایش داده می‌شود. واژه «تولید» بازتاب‌دهنده پیاده‌سازی واقعی ACT-R به‌عنوان یک سامانه تولیدی است، اما در عمل، یک «تولید» در درجه نخست یک نمادسازی صوری است که جریان اطلاعات از نواحی قشری (یعنی بافرها) به عقده‌های قاعدهای و بالعکس (بازگشت به قشر) را مشخص می‌کند. در هر لحظه، یک الگو-یاب داخلی به دنبال تولیدی می‌گردد که با حالت کنونی بافرها مطابقت داشته باشد. در هر لحظه فقط یک تولید می‌تواند اجرا شود. با اجرای آن تولید، محتوای بافرها دست‌خوش تغییر می‌شود و در
آن تولید، محتوای بافرها دست‌خوش تغییر می‌شود و در نتیجه حالت سامانه نیز تغییر می‌کند. بنابراین، در ACT-R، فرایند شناخت به صورت پشت‌سرهم از فعال شدن تولیدها پدیدار می‌شود. مبحث تقابل نمادگرایی پیوندگرایی. در علوم شناختی، نظریه‌های گوناگون معمولاً تنها به یکی از رویکردهای «نمادگرا» یا «پیوندگرا» نسبت داده می‌شوند. در این میان، ACT-R مشخصاً در حوزه «نمادگرا» جای دارد و در کتاب‌های درسی و مجموعه‌های استاندارد نیز این چنین طبقه‌بندی می‌شود. اجزای آن (قطعه‌ها و تولیدها) گسسته هستند و عملیات آنها نحوی است، یعنی
تولیدها) گسسته هستند و عملیات آنها نحوی است، یعنی به محتوای معنایی بازنمایی‌ها ارجاع نمی‌دهد، بلکه تنها به ویژگی‌هایی از آنها نگاه می‌کند که برای مشارکت در محاسبات مناسب هستند. این امر در شکاف‌های قطعه‌ها و ویژگی‌های تطبیق بافر در تولیدها کاملاً مشهود است. هر دوی آن‌ها مانند متغیرهای نمادین استاندارد عمل می‌کنند. اعضای جامعه ACT-R، از جمله توسعه‌‌دهندگان آن، ترجیح می‌دهند ACT-R را به عنوان چارچوبی کلی در نظر بگیرند که توضیح می‌دهد مغز چگونه سازمان یافته است و این سازمان‌دهی چگونه به آنچه در روان‌شناسی