payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سیاه فاشیست ایتالیایی تیرباران و اعدام شدند. این رخدادها نشان می‌دهند که اگرچه اردوگاه بورگو سان دالمازو از اوایل ۱۹۴۴ عملاً تعطیل شده بود، اما سیاست تعقیب و نابودی یهودیان در این منطقه تا واپسین روزهای جنگ جهانی دوم ادامه داشت. قربانیان. از میان حدود ۳۷۵ زندانی که در اردوگاه بورگو سان دالماتزو بازداشت شدند، تنها شمار اندکی توانستند از هولوکاست جان سالم به در برند. اکثریت قریب‌به‌اتفاق آنان به اردوگاه آشویتس اعزام شدند و در آنجا به قتل رسیدند. شماری نیز به اردوگاه بوخنوالد منتقل شدند که سرنوشت آنان نیز به
اردوگاه بوخنوالد منتقل شدند که سرنوشت آنان نیز به مرگ ختم شد. ترکیب قربانیان این اردوگاه نشان‌دهندهٔ تنوع گستردهٔ پناهندگان یهودی در ایتالیا بود. این افراد از کشورهای گوناگون به ایتالیا گریخته بودند، از جمله: لهستان (۱۱۹ نفر)، فرانسه، اتحاد شوروی، آلمان، اتریش، رومانی، مجارستان، کرواسی، و یونان. یهودیان دارای تابعیت ایتالیایی که در اردوگاه بازداشت شده بودند، در بیشتر موارد آزاد شدند، هرچند ۲۳ نفر از آنان نیز به اردوگاه‌های مرگ تبعید شدند و جان خود را از دست دادند. نام، سن و ملیت قربانیان به خوبی مستند شده
دادند. نام، سن و ملیت قربانیان به خوبی مستند شده است. تعداد زندانیان مرد (۲۰۹ نفر) کمی بیشتر از زنان (۱۶۶ نفر) بود. قربانیان شامل افراد بسیار جوان و بسیار مسن بودند. ۷۸ زندانی زیر ۲۱ سال سن داشتند (که جوانترین آنها کمتر از یک سال سن داشت). ۷۶ زندانی بالای ۷۰ سال سن داشتند. تخمین زده می‌شود که تنها بین ۱۲ تا ۱۸ نفر از زندانیان از هولوکاست جان سالم به در بردند، یعنی کمتر از پنج درصد. پیامدها. امروزه هیچ اثری از ساختمان و تأسیسات اردوگاه پیشین بورگو سان دالمازو باقی نمانده است، اما برای زنده نگه داشتن یاد
باقی نمانده است، اما برای زنده نگه داشتن یاد قربانیان، چندین یادبود در این شهر برپا شده است. در سال‌های پس از جنگ، دو سنگ‌نوشته (کتیبه یادبود) در محل‌های مختلف شهر نصب شد تا رویدادهایی را که در دوران اشغال نازی در بورگو سان دالمازو رخ داد، یادآوری کند. در سال ۲۰۰۶، یک یادمان رسمی در ایستگاه راه‌آهن بورگو سان دالمازو ساخته شد؛ همان جایی که بسیاری از زندانیان یهودی از آنجا به اردوگاه‌های تبعید فرستاده شدند. این یادمان شامل نام، سن و کشور مبدأ تک‌تک قربانیان و همچنین اسامی اندک بازماندگان است. در نزدیکی
و همچنین اسامی اندک بازماندگان است. در نزدیکی ایستگاه نیز چند واگن باری قدیمی، مشابه واگن‌هایی که در زمان جنگ برای انتقال زندانیان به کار می‌رفتند، حفظ و نگهداری می‌شود تا بازدیدکنندگان بتوانند با شیوهٔ تبعید قربانیان از نزدیک آشنا شوند. این یادمان‌ها نه تنها یادآور سرنوشت تلخ صدها پناهندهٔ یهودی هستند، بلکه به‌عنوان بخشی از حافظهٔ جمعی محلی و ملی ایتالیا، نقش مهمی در آموزش نسل‌های بعدی دربارهٔ فجایع هولوکاست و پیامدهای اشغال نازی ایفا می‌کنند. منابع. &lt;templatestyles
نازی ایفا می‌کنند. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
رینالدو آرنالدی (دوویله، ۱۹ ژوئن ۱۹۱۴ - فلات آسیاگو، ۶ سپتامبر ۱۹۴۴) یکی از اعضای مقاومت ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. در سال ۱۹۸۳، او به دلیل تلاش‌هایش برای کمک به یهودیان ایتالیایی برای فرار از آزار و اذیت در شمال ایتالیای تحت اشغال نازی‌ها، توسط اسرائیل به عنوان نیکوکار ملت‌ها شناخته شد. زندگی‌نامه. او در سال ۱۹۱۴ در شهر دُوِیله از استان ویچنزا در ایتالیا زاده شد. پدرش کارمند دفتری بود که به دلیل مواضع سرسختانهٔ ضد فاشیستی شهرت داشت. با وجود فشارها و آزارهایی که رژیم فاشیستی موسولینی بر خانوادهٔ او
آزارهایی که رژیم فاشیستی موسولینی بر خانوادهٔ او وارد می‌کرد، وی پس از پایان تحصیلات دانشگاهی‌اش در ونیز ـ جایی که موفق به اخذ دو مدرک در رشته‌های اقتصاد و علوم سیاسی شد ـ در سال ۱۹۴۰ و هم‌زمان با آغاز جنگ جهانی دوم، داوطلبانه به ارتش سلطنتی ایتالیا پیوست. او به واحد زرهی منتقل شد و با خدمت در تانک‌ها، تا درجهٔ سرگروهبان ارشد ارتقا یافت. پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، او در ویچنزا مستقر بود. در آن زمان، با گروهی از هم‌رزمان خود از اسارت نیروهای آلمانی گریخت و نخستین گروه پارتیزانی منطقهٔ
آلمانی گریخت و نخستین گروه پارتیزانی منطقهٔ فلات آسیاگو را بنیان گذاشت. این گروه به نام بریگاد پارتیزانی «مازینی» شناخته شد. او در ابتدا به عنوان کمیسر سیاسی بریگاد فعالیت می‌کرد و سپس به مقام معاون فرمانده ارتقا یافت. این بریگاد بعدها به بخش کوهستانی «مونته اورتیگارا» پیوست. وی در فعالیت‌های مقاومت، نام مستعار یا نام جنگی «لوریس» را برای خود برگزید. در ماه‌های پس از تأسیس بریگاد «مازینی»، رینالدی در عملیات متعدد علیه نیروهای اشغالگر آلمانی و متحدان جمهوری سوسیال ایتالیا شرکت کرد. این فعالیت‌ها دامنهٔ
سوسیال ایتالیا شرکت کرد. این فعالیت‌ها دامنهٔ وسیعی داشتند و شامل اقدامات خرابکاری و اختلال در خطوط راه‌آهن، جاده‌ها، خطوط برق و خطوط تلفن می‌شد تا مانع از حرکت و ارتباط نیروهای دشمن گردد. علاوه بر این، او نقش مهمی در کمک به پناهجویان یهودی ایفا کرد و بسیاری از آنان را که در معرض تعقیب و قتل نازی‌ها قرار داشتند، از مرز عبور داده و به سوئیس امن هدایت نمود. در این مسیر، او به خلبانان متفقین ساقط‌شده و اسیران جنگی فراری نیز کمک می‌کرد. رینالدی در این فعالیت‌ها از همکاری چند نفر بهره می‌برد: خواهرش ماریا،
از همکاری چند نفر بهره می‌برد: خواهرش ماریا، راهنمای کوهستانی جینو سولدا، پارتیزان دموکرات مسیحی تورکوآترو فرانکون و کشیش آنتونیو فریگو. برای این تلاش‌ها و خدمات انسانی، او در سال ۱۹۸۳ توسط دولت اسرائیل به عنوان درستکار در میان ملل به رسمیت شناخته شد، عنوانی که به کسانی اعطا می‌شود که با خطر جانی شخصی، جان یهودیان را در دوران هولوکاست نجات داده‌اند. در سپتامبر ۱۹۴۴، رئیس اس‌اس در ایتالیا، کارل ولف، "لشکر" ۲۶۳ اُست-باتیون و همچنین نیروهای اس‌اس و پلیس را برای سرکوب جنبش پارتیزانی در منطقه فلات آسیاگو اعزام
سرکوب جنبش پارتیزانی در منطقه فلات آسیاگو اعزام کرد. در ۶ سپتامبر، آرنالدی و پارتیزان‌هایش در جنگل‌های گرانتزا توسط نیروهای آلمانی غافلگیر شدند. آرنالدی به همراه بیست و دو نفر از افرادش در نبرد کشته شد. پس از مرگ، به او مدال طلای شجاعت نظامی اعطا شد. نماد مقاومت ایتالیایی. رینالدی به‌عنوان نماد مقاومت ایتالیایی شناخته می‌شود، زیرا زندگی و فعالیت‌های او تجسمی از مبارزهٔ مدنی و نظامی علیه فاشیسم و اشغال نازی‌ها در ایتالیا بود. او با تشکیل بریگاد پارتیزانی «مازینی» در فلات آسیاگو، نمونه‌ای از رهبر شجاع و
«مازینی» در فلات آسیاگو، نمونه‌ای از رهبر شجاع و سازمان‌یافته را نشان داد که می‌توانست افراد و گروه‌های پراکنده را در برابر اشغالگران متحد کند. فعالیت‌های او شامل عملیات نظامی علیه نیروهای آلمانی و فاشیست‌های ایتالیایی، خرابکاری در خطوط راه‌آهن و برق و حفظ امنیت مناطق آزاد شده بود؛ این اقدامات، نمادی از مقاومت فعال و پایدار در شرایط سخت جنگی است. رینالدی نه تنها با اسلحه مبارزه می‌کرد، بلکه پناهجویان یهودی، خلبانان ساقط‌شده و اسیران جنگی فراری را نجات می‌داد و به مرزهای سوئیس هدایت می‌کرد. این وجه انسانی و
و به مرزهای سوئیس هدایت می‌کرد. این وجه انسانی و اخلاقی او را به نماد اخلاق و انسان‌دوستی در مقاومت تبدیل کرد. کشته شدن او در کمین نیروهای آلمانی در جنگل گرانزا، همراه با بیست و دو نفر از یارانش، نشان‌دهندهٔ پایداری و ایثار در راه آزادی و عدالت است. شهادت او و مدال طلای شجاعت نظامی که پس از مرگ به او اهدا شد، نمادی از فداکاری بی‌چشمداشت برای آرمان‌های ملی و انسانی است. اقدامات رینالدی و شهرت او در نجات جان یهودیان، به‌ویژه تقدیر او به عنوان صالح میان ملت‌ها، موجب شد که او نمادی زنده برای مقاومت اخلاقی و
موجب شد که او نمادی زنده برای مقاومت اخلاقی و سیاسی و الگوی شجاعت برای نسل‌های آینده باشد.
مونسینور فرانچسکو رپتو (جنوا، ۱۹۱۴–۱۹۸۴) یک کشیش و کتابدار ایتالیایی بود. او به خاطر نقش رهبری‌اش در سازمان مخفی دلاسم که در نجات هزاران یهودی در طول هولوکاست در ایتالیا در زمان اشغال آلمان نقش داشت، توسط یهودیان به عنوان نیکوکار در میان ملل مورد احترام قرار می‌گیرد. در دوران جوانی، او تحصیلات خود را در دانشگاه گریگوری در رم دنبال کرد. در این مدت، با مونسیگنور جیووانی باتیستا مونتینی آشنا شد و دوستی نزدیکی با او برقرار کرد؛ مونتینی بعدها به مقام پاپ پل ششمرسید. او در سال ۱۹۳۸ به کشیشی منصوب شد و دو سال بعد،
او در سال ۱۹۳۸ به کشیشی منصوب شد و دو سال بعد، به عنوان دستیار و منشی ارشد اسقف اعظم جنوا، پیِترو بوئتّو انتخاب شد. در همان زمان، شهر جنوا به عنوان ستاد سازمان قانونی یهودیان انتخاب شد. این سازمان که به ریاست وکیل للیو ویتوریو والوبرا اداره می‌شد، مأموریت داشت تا به افزایش تعداد پناهجویان یهودی در ایتالیا کمک کند و خدمات حمایت اجتماعی، اسکان و پشتیبانی قانونی به آن‌ها ارائه دهد. این تجربه، ترکیبی از تحصیل دینی، ارتباط با شخصیت‌های برجسته کلیسا و فعالیت‌های انسانی در حمایت از یهودیان بود که بعدها پایه‌های
انسانی در حمایت از یهودیان بود که بعدها پایه‌های فعالیت‌های او در دوران جنگ و مقاومت و نجات پناهندگان را شکل داد. از ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ به بعد، پس از اشغال ایتالیا توسط آلمان، یهودیان و خارجیان در سرزمین‌های جمهوری اجتماعی ایتالیا به‌طور سیستماتیک تبعید شدند. پیش از آنکه والبرا به سوئیس تبعید شود، با درخواست ادغام فعالیت‌های DELASEM که مجبور به فعالیت مخفی شده بود، با فعالیت‌های کوریای جنوا، به کاردینال بوئتتو مراجعه کرد. به رپتو دستور داده شد تا کمک‌های مالی ماسیمو تگلیو، معروف به گل سرخ ("پریمولا روسا") را
ماسیمو تگلیو، معروف به گل سرخ ("پریمولا روسا") را به یهودیان جنوا توزیع کند. تگلیو، DELASEM را به عنوان یک سازمان مخفی سازماندهی مجدد کرد و در خانه‌های شخصی و مخفیگاه‌های مساجد کارت‌های شناسایی جعلی تولید می‌کرد، در حالی که پدر رپتو به عنوان خزانه‌دار برای جمع‌آوری و توزیع پولی که از سوئیس از طریق کمیته توزیع مشترک یهودیان آمریکایی می‌آمد، خدمت می‌کرد. در سال ۱۹۴۴، اسقف اعظم فیلیپو برناردینی، که در آن زمان به عنوان نمایندهٔ پاپ در برن فعالیت می‌کرد، نقش مهمی در حفظ و مدیریت خطوط ارتباطی میان للّیو ویتوریو
در حفظ و مدیریت خطوط ارتباطی میان للّیو ویتوریو والوبرا، که در زوریخ مستقر بود، و کشیش رپتو، که همچنان در جنوا حضور داشت، ایفا کرد. این شبکهٔ ارتباطی به ویژه برای پاسخگویی به نامه‌های فراوان یهودیان مقیم واتیکان حیاتی بود. بسیاری از این نامه‌ها از سوی یهودیان واتیکان ارسال می‌شد که در پی اطلاعات دربارهٔ وضعیت بستگان و آشنایان خود در شمال ایتالیا بودند و نیاز به حمایت و هماهنگی داشتند. فعالیت اسقف برناردینی و همکاری او با رپتو و والوبرا، نمونه‌ای از همکاری بین کلیسا و سازمان‌های قانونی یهودی برای حمایت از
بین کلیسا و سازمان‌های قانونی یهودی برای حمایت از پناهجویان و حفظ خطوط ارتباطی حیاتی در دوران اشغال نازی‌ها بود، و این شبکه به بسیاری از یهودیان کمک کرد تا اطلاعات، پشتیبانی و مسیرهای ایمن برای فرار یا بقا دریافت کنند. پدر رپتو در میان مقامات مذهبی یهودی و کاتولیک، به ویژه خاخام‌های ریکاردو روون پاسیفیک در جنوا و ناتان کاسوتو در فلورانس (تا زمان تبعیدشان به همراه بخش بزرگی از خانواده‌هایشان) حمایت یافت: راو ریکاردو پاسیفیک به همراه همسرش واندا ابنایم، عمویش راو ساموئله آوراهام پاسیفیک، معاون خاخام، و همسرش
راو ساموئله آوراهام پاسیفیک، معاون خاخام، و همسرش اما پولاکو و دخترش النا تبعید شدند. بقایای دفن شده النا پاسیفیک اخیراً در گورستان کوچک کاتولیک سویرکلانی دولن، نه چندان دور از آشویتس، به لطف تحقیقات یک محقق اسرائیلی-لهستانی هولوکاست، یاکی گانتز، کشف شده است. راو ناتان کاسوتو به همراه همسرش آنا دی جیواچینو تبعید شد، که موفق شد خود را از تبعید نجات دهد، اما پس از مهاجرت به فلسطین، در پایان جنگ به طرز غم‌انگیزی درگذشت. اسقف‌های پیترو بوئتوو در جنوا، الیا دالا کاستا از فلورانس نیز همین‌طور بودند. جوزپه
دالا کاستا از فلورانس نیز همین‌طور بودند. جوزپه پلاسیدو نیکولینی از آسیزی، مائوریلیو فوساتی از تورین، آلفردو ایلدفونسو شوستر از میلان و آنتونیو تورینی از لوکا. برای مدیریت وظیفهٔ دشوار توزیع کمک‌های مالی میان پناهجویان یهودی، کشیش رپتو از همکاری گروهی از «پیک‌های مالی» داوطلب بهره‌مند شد. برخی از این پیک‌ها یهودی بودند، مانند: همچنین تعداد زیادی از کشیش‌ها در این فعالیت نقش داشتند، از جمله: این کشیش‌ها به مأموریت‌های مختلفی به دیوان‌های اسقفی در مناطق ایتالیا اعزام می‌شدند، از جمله: توسکانی، اومبریا،
ایتالیا اعزام می‌شدند، از جمله: توسکانی، اومبریا، مارکه، پیه‌مونته، واله د آوستا، لمباردی و ونتو. تمامی این مأموریت‌ها با دقت و برنامه‌ریزی‌شده توسط کشیش رپتو انجام می‌شد تا کمک‌ها به‌طور مؤثر و ایمن به دست پناهجویان برسد و مسیرهای مالی و پشتیبانی از یهودیان تحت اشغال نازی‌ها حفظ شود. این سیستم نشان‌دهندهٔ شبکهٔ گسترده و سازمان‌یافته همکاری میان کشیش‌ها و فعالان یهودی بود که نقش حیاتی در نجات جان هزاران یهودی در ایتالیا ایفا کرد. پیوندهای همبستگی که از جنوا به مناطق مختلف گسترش یافته بود، امکان ورود
جنوا به مناطق مختلف گسترش یافته بود، امکان ورود تقریباً منظم وجوه ضروری برای بقای هزاران یهودی در مرکز و شمال ایتالیا در طول اشغال آلمان را فراهم کرد. پدر رپتو ارتباطات زیادی با پدر جوزپه بیچیرای در میلان برقرار کرد که او نیز منشی کاردینال بود. شوستر به عنوان کشیش در زندان سن ویتوره میلان، یک رابط ارزشمند بود. در تورین، ارتباطات با مونسینور وینچنزو باراله، منشی کاردینال، برقرار شد. در فلورانس، کاردینال دالا کوستا، منشی خود، مونسینور جیاکومو منگللو و رئیس حوزه علمیه، مونسینور انریکو بارتولتی، را به همراه
حوزه علمیه، مونسینور انریکو بارتولتی، را به همراه پدر لتو کازینی، پدر سیپریانو ریکوتی، پدر جولیو فاسیبنی، جورجیو لا پیرا و آدونه زولی به عنوان رابط منصوب کرد. فهرست تماس‌های محلی گسترده است، از جمله پدر ریموندو ویاله در بورگو سان دالمازو، پدر برونو بکاری و جوزپه مورآلی در نونانتولا، جورجو نیسیم و پدر آرتورو پائولی در لوکا، ماریو فینزی در بولونیا، پدران آلدو بروناچی و روفینو نیکاچی در آسیزی، پدر ماریا بندتو، آنجلو دی فیوره، و دستیار سورانی، جوزپه لوی در رم. از جمله مشهورترین پیک‌های این پروژه ، جینو
در رم. از جمله مشهورترین پیک‌های این پروژه ، جینو بارتالی، دوچرخه‌سوار و قهرمان نهایی تور دو فرانس، بود. رپتو که مدتی ریاست را بر عهده داشت، تصمیم گرفت در ماه‌های ژوئیه ۱۹۴۴ به کوه‌ها پناه ببرد و در درهٔ والی بیزوگنو در مولاسانّا پناهگاه امنی برای خود پیدا کند. این اقدام به او امکان داد تا به ادامهٔ فعالیت‌های انسانی و مقاومت خود بدون گرفتار شدن ادامه دهد. تقدیرنامه‌ها. در سال ۱۹۵۵، اتحادیه جوامع یهودی ایتالیا به او مدال طلا اعطا کرد، در توجیه این مدال آمده است:«پدر فرانچسکو رپتو، دبیر اسقف اعظم جنوا، پس
است:«پدر فرانچسکو رپتو، دبیر اسقف اعظم جنوا، پس از هشتم سپتامبر ۱۹۴۳، مسئولیت دشوار و پرچالش ادامه فعالیت‌های مخفی برای کمک به یهودیان از طریق سازمان دلاسِم را بر عهده گرفت، فعالیتی که در دوران اشغال نازی‌ها انجام می‌شد. در این اقدام بسیار شریف و انسانی، او با وجود اعتراضات مکرر، تهدیدها و احکام دستگیری صادرشده از سوی نازی‌ها که خوشبختانه موفق شد از آن‌ها فرار کند، یک سازمان واقعی برای توزیع کمک‌های غذایی، فراهم کردن پناهگاه برای مهاجرت، مراقبت‌های پزشکی و بستری کردن افراد ایجاد کرد و توانست به صدها نفر از
کردن افراد ایجاد کرد و توانست به صدها نفر از یهودیان تحت تعقیب کمک کند.» در ۲۹ آوریل ۱۹۷۶، پدر رپتو نشان افتخار نیکوکار در میان ملل از مؤسسه ید و شم در اورشلیم دریافت کرد.
الیا دالا کاستا (۱۴ مه ۱۸۷۲ – ۲۲ دسامبر ۱۹۶۱) یک اسقف اعظم و کاردینال کاتولیک رومی ایتالیایی بود که از سال ۱۹۳۱ تا زمان مرگش به عنوان اسقف اعظم فلورانس خدمت کرد. دالا کوستا از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۳۱ که به فلورانس منتقل شد، به عنوان اسقف پادوا خدمت کرد. او در ۱۳ مارس ۱۹۳۳ به مقام کاردینالی ارتقا یافت. دالا کوستا یک ضد فاشیست و ضد کمونیست سرسخت بود و بیشتر به خاطر پناه دادن به یهودیان در طول جنگ جهانی دوم و ارائه مدارک جعلی به دیگران برای فرار از آزار و اذیت شناخته می‌شد. دالا کوستا به خاطر ایمان عمیق و تقدسش مورد
می‌شد. دالا کوستا به خاطر ایمان عمیق و تقدسش مورد توجه بود و به چهره‌ای مورد احترام در فلورانس تبدیل شد. او در سال ۱۹۳۹ در مجمع محرمانه به عنوان " پاپبل " در نظر گرفته شد، زیرا او یک اسقف روحانی و غیرسیاسی با ایمان قوی محسوب می‌شد. در سال ۲۰۱۲، سازمان ید و شم او را به دلیل نجات جان یهودیان در طول هولوکاست با وجود خطر زیاد برای خودش، به عنوان " نیکوکار در میان ملت‌ها " معرفی کرد. دو دهه پس از مرگش در سال ۱۹۸۱، مراسم تقدیس او آغاز شد و او به عنوان بنده خدا لقب گرفت؛ پس از آنکه پاپ فرانسیس فضیلت قهرمانانه او
گرفت؛ پس از آنکه پاپ فرانسیس فضیلت قهرمانانه او را تأیید کرد، به او لقب محترم داده شد. زندگی. آموزش و پرورش و روحانیت. الیا دالّا کوستا در سال ۱۸۷۲ در روستای ویلاورلا متولد شد و آخرین فرزند از پنج فرزند لوئیجی دالّا کوستا و ترزا دال بالکن بود؛ سه فرزند اول این زوج همگی در دوران نوزادی درگذشته بودند. دالّا کوستا در روز ۲۳ ژوئن به وسیله پدر آنجلو روسی با نام «الیا آنجلو» غسل تعمید یافت و پدر و مادر خواندهٔ او فرانچسکو مورارو دی برسّان ویدو و اوژنیا دالّا کوستا بودند. مادرش در سال ۱۸۷۷، هنگامی که دالّا کوستا
بودند. مادرش در سال ۱۸۷۷، هنگامی که دالّا کوستا پنج ساله بود، درگذشت و نگهداری او به پدرش سپرده شد. دالا کوستا تحصیلات دبیرستان خود را در سال ۱۸۸۶ به پایان رساند و پس از آن، تحصیلات کلیسایی خود را آغاز کرد. او در حوزه‌های علمیه ویچنزا و پادوا (فارغ‌التحصیل ادبیات از کالج پادوا) تحصیل کرد و سپس در سال ۱۸۹۵ به مقام کشیشی رسید. او در سال ۱۸۹۵ تحصیلات بیشتری را پشت سر گذاشت و آن را بعداً در سال ۱۸۹۷ به پایان رساند و سپس به کار کشیشی در ویچنزا پرداخت، جایی که در آنجا تدریس نیز می‌کرد. او مدت کوتاهی به عنوان
در آنجا تدریس نیز می‌کرد. او مدت کوتاهی به عنوان کشیش بخش در ویلاورلا به عنوان جایگزین یک کشیش پیر و بیمار خدمت کرد. او بعداً به عنوان کشیش پیوبلویچینو و از سال ۱۹۰۲ تا ۱۹۱۰ کشیش بخش پوتزولونه خدمت کرد. در ۱۰ نوامبر ۱۹۱۰، او به عنوان کشیش بخش اسکیو منصوب شد و تا سال ۱۹۲۲ در آنجا ماند. دالا کوستا در طول جنگ جهانی اول خدمات بشردوستانه‌ای به مجروحان ارائه داد و مراقبت از کودکان یتیم را بر عهده گرفت و بعداً به خاطر اقداماتش مفتخر به دریافت نشان شوالیه تاج ایتالیا شد. او در دوران خدمت به عنوان اسقف در پادوا، ۵۰
شد. او در دوران خدمت به عنوان اسقف در پادوا، ۵۰ کلیسا را که در طول جنگ آسیب دیده بودند، بازسازی کرد. اسقف‌نشین. در اواسط سال ۱۹۲۳، الیا دالّا کوستا به عنوان اسقف پادووا منصوب شد و در ۱۲ اوت همان سال، مراسم تقدیس اسقفی او در کلیسای جامع ویتزنزا به وسیله اسقف فردیناندو رودولفی برگزار شد؛ در این مراسم، اسقف‌های آندریا لونگین و آپولونیو ماجیو به عنوان هم‌تقدیس‌کنندگان حضور داشتند. او در ۷ اکتبر همان سال در مراسم نصب رسمی، در دیوسه جدید خود به مقام اسقفی نشست. دالّا کوستا سپس در ۱۹ دسامبر ۱۹۳۱ به عنوان اسقف
دالّا کوستا سپس در ۱۹ دسامبر ۱۹۳۱ به عنوان اسقف اعظم فلورانس منصوب شد و برای پنج ماه در سال ۱۹۳۲ به عنوان مدیر رسولی دیوسه سابق خود در پادووا خدمت کرد. او در سال ۱۹۳۲ در دیوسه جدید خود رسماً به مقام اسقف اعظم نشست. کاردینالت. پاپ پیوس یازدهم در ۱۳ مارس ۱۹۳۳، دالا کوستا را به عنوان کاردینال-کشیش سن مارکو منصوب کرد. او در ۱۶ مارس کلاه قرمز و کلیسای مخصوص خود را دریافت کرد. دالا کوستا یک ضد کمونیست و ضد فاشیست سرسخت بود. هنگامی که آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۸ از فلورانس بازدید کرد، تصمیم دراماتیکی (علیرغم فشارهای
بازدید کرد، تصمیم دراماتیکی (علیرغم فشارهای خارجی زیاد) برای بستن تمام درها و پنجره‌های کاخ اسقفی گرفت و از شرکت در جشن‌ها خودداری کرد. او به قوانین نژادی ایتالیا اعتراض کرد و آنها را توهین به حقوق و کرامت انسانی دانست. او یکی از کاردینال‌های منتخب در گردهمایی پاپ در سال ۱۹۳۹ بود (که در آن به دلیل اینکه نامزد " مقام پاپی " نیز بود، آرایی کسب کرد) که پاپ پیوس دوازدهم را انتخاب کرد. او به دلیل حساسیت‌های کشیشی‌اش و به دلیل اینکه یک اسقف غیرسیاسی محسوب می‌شد، واجد شرایط پاپی محسوب می‌شد. کاردینال فرانچسکو
واجد شرایط پاپی محسوب می‌شد. کاردینال فرانچسکو مارچتی سلواجیانی - که به پاچلی (بعدها پیوس دوازدهم) رأی داده بود - گفت اگر کاردینال‌ها به جای یک دیپلمات، «یک فرشته» می‌خواستند، دالا کوستا به عنوان پاپ انتخاب می‌شد. برخی منابع حاکی از آن است که خود پاچلی به دالا کوستا یا فدریکو تدسکینی رأی داده است. اما برخی دیگر اظهار داشتند که نامزدی او به دلیل اینکه بیش از حد ضد فاشیست تلقی می‌شد (که می‌توانست مشکل‌ساز باشد) و سرد و گوشه‌گیر تلقی می‌شد، مورد توجه قرار نگرفت. در طول جنگ جهانی دوم و هولوکاست، الیا دالّا
در طول جنگ جهانی دوم و هولوکاست، الیا دالّا کوستا به خاطر کمک به نجات هزاران ایتالیایی از اعدام توسط رژیم فاشیستی شهرت یافت. او کشیشان خود را تشویق می‌کرد تا یهودیان را از آزار و اذیت نجات دهند، زیرا به خوبی می‌دانست سرنوشت آن‌ها در صورت دستگیری و تبعید چه خواهد بود. دالّا کوستا یک شبکه پیچیده نجات سازمان‌دهی کرد و همچنین به روسای تمامی صومعه‌ها و دیرهای فلورانس نامه نوشت و از آن‌ها خواست تا یهودیان را پناه دهند و در امان نگه دارند. کاردینال همچنین یک پناهگاه برای یهودیان در داخل سمیناریو مینور دی مونتوگی
برای یهودیان در داخل سمیناریو مینور دی مونتوگی تأسیس کرد و حتی برخی را در کاخ اسقفی نزد خود جای داد. او برای یهودیان مدارک جعلی فراهم می‌کرد تا بتوانند فرار کنند و این مدارک جعلی را از یکی از صومعه‌های فرانسیسکانی در آسیزی دریافت می‌کرد، اما به زودی دریافت آن‌ها مستقیماً از آسیزی بسیار خطرناک شد، بنابراین تصمیم گرفت جینو بارتالی، قهرمان تور دو فرانس و ورزشکار مشهور، که مراسم ازدواج او در سال ۱۹۴۰ را هم برگزار کرده بود، این مدارک را تحویل بگیرد. دالّا کوستا بر این باور بود که هیچ سربازی جرأت ندارد بارتالی
بر این باور بود که هیچ سربازی جرأت ندارد بارتالی را هنگام تمرین متوقف کند، در حالی که او در واقع در حال تحویل مدارک جعلی بود. او بیش از ۱۰۰ یهودی ایتالیایی و ۲۲۰ نفر دیگر از کشورهای دیگر را در پناه خود امن نگه داشته بود. پس از پایان جنگ جهانی دوم، فلورانس به یکی از مراکز کاتولیسیسم پیشرو و اندیشه‌های چپ‌گرایانه در ایتالیا تبدیل شد. تاریخ‌نگار گرد-راینر هورن می‌گوید: «فلورانس تازه آزادشده در آن زمان به آزمایشگاهی سیاسی و فرهنگی بدل شده بود که در سراسر ایتالیا بی‌نظیر بود. اندیشمندان کاتولیک غیرسنتی در این
بی‌نظیر بود. اندیشمندان کاتولیک غیرسنتی در این شهر با سخنگویان دموکرات رادیکال و روشنفکرانی که از حزب اقدام برمی‌خاستند، در تعامل سازنده زندگی می‌کردند، در کنار نمایندگان متفکر و بازاندیش سنت کمونیستی.» این فرهنگ زنده و اصلاح‌طلب کاتولیسیسم فلورانسی به الیا دالّا کوستا نسبت داده می‌شود، کسی که به عنوان اسقف اعظم فلورانس خدمت می‌کرد و نماینده جناح چپ‌گرا و کاملاً پیشرو دموکراسی مسیحی بود. فلورانس همچنین میزبان بسیاری از سیاستمداران کاتولیک چپ‌گرا مانند جورجو لا پیرا بود. ارنستو بالدوتسی معتقد بود که
جورجو لا پیرا بود. ارنستو بالدوتسی معتقد بود که کاتولیسیسم پیشرو فلورانس پیش‌درآمدی بر اصلاحات شورای واتیکان دوم بود و می‌گوید: «جرأت می‌کنم بگویم که در فلورانس پیش از برگزاری شورای [واتیکان دوم]، تجربه آن شورا را داشتند.» دالا کوستا به عنوان «دست محافظ» شهر شناخته می‌شد و به کاتولیک‌های غیرمتعارف و مترقی در فلورانس کمک و از آنها حمایت می‌کرد. رویکرد اصلاح‌طلبانه او امکان توسعه آزاد روشنفکران اصلاح‌طلب و کاتولیک را در فلورانس فراهم کرد و در واقع اصلاح‌طلبان بیشتری نسبت به هر شهر دیگر ایتالیا تولید کرد.
بیشتری نسبت به هر شهر دیگر ایتالیا تولید کرد. دالا کوستا همچنین مربی برونو بورگی بود که در دهه ۱۹۵۰ کار صنعتی تمام وقت را آغاز کرد و در اتحادیه‌های کارگری محلی درگیر شد و همچنین اصول مشابهی با الهیات رهایی‌بخش را شکل داد. به همین دلیل، بورگی به عنوان اولین کشیش کارگر در ایتالیا در نظر گرفته می‌شود. یکی دیگر از کشیش‌های مترقی کاتولیک که از حمایت دالا کوستا برخوردار شد، بود که در سال ۱۹۵۴ کشیش محله تازه ساخته شده شد. تحت نظارت مازی، ایزولوتو «برای موج دوم کاتولیک چپ اروپایی همان چیزی شد که کارخانه ساعت‌سازی
چپ اروپایی همان چیزی شد که کارخانه ساعت‌سازی بسانسون برای چپ جدید و افراطی اروپایی پس از ۱۹۶۸ شد: مشهورترین و بدنام‌ترین مکان بین‌المللی درگیری‌های نظری». برای این منظور، فلورانس به خاطر جوامع مردمی کاتولیک چپ خود شناخته شد. الیا دالّا کوستا همراه با انزو مازی یک باشگاه اجتماعی کاتولیک را در یک ساختمان متروکه در ایزولوتو سازماندهی کردند که هم‌زمان به عنوان مهدکودک، کتابخانه و مرکز آموزشی پس از مدرسه برای کودکان خانواده‌های کم‌بضاعت نیز فعالیت می‌کرد. این مرکز بعدها فعالیت‌های خود را گسترش داد و به مهدکودک،
بعدها فعالیت‌های خود را گسترش داد و به مهدکودک، محل برگزاری کلاس‌های آموزشی شبانه و آموزش مهارت‌های شغلی، و همچنین ارائه کمک‌های مالی و اخلاقی تبدیل شد. روزنامه‌های محلی این باشگاه را «یک سازمان با ساختار منطبق بر بالاترین استانداردهای جامعه‌شناسی مدرن» توصیف کردند و از آن تمجید کردند که خلأ موجود در زندگی اجتماعی جامعه را پر می‌کند و به ساکنان مکانی برای گردهمایی ارائه می‌دهد. دالّا کوستا همچنین از طریق این مرکز یک شبکه خیریه ایجاد کرد که وظیفه توزیع لباس و غذا به خانواده‌های نیازمند محلی را بر عهده داشت.
غذا به خانواده‌های نیازمند محلی را بر عهده داشت. در ۱۵ نوامبر ۱۹۵۸، مدیران کارخانه گالیله در ایزولوتو، که تجهیزات اپتیکی تولید می‌کرد، اعلام کردند که قصد دارند نزدیک به ۱۰۰۰ کارگر را اخراج کنند. از آنجایی که تعداد قابل توجهی از کارگران در ایزولوتو زندگی می‌کردند و به شغل خود در تولید وابسته بودند، این اعلامیه اعتراضاتی را برانگیخت. در پاسخ، دالا کوستا بیانیه‌ای عمومی منتشر کرد و شرکت را به دلیل اخراج‌ها محکوم کرد و استدلال کرد که رهبران صنعتی باید به جای دنبال کردن سود، تعهدات اجتماعی خود را به رسمیت
دنبال کردن سود، تعهدات اجتماعی خود را به رسمیت بشناسند. دالا کوستا با سرزنش بیشتر صنعتگران اظهار داشت: «کسانی که از دارایی‌های خود برای خیر جامعه استفاده نمی‌کنند، مانع از تأیید ارزش‌های اساسی انسانی و مسیحی می‌شوند.» بیانیه کاردینال توجه قابل توجهی را به خود جلب کرد و «بسیاری از روزنامه‌ها متن کامل بیانیه دالا کوستا را در صفحه اول چاپ کردند». اتحادیه‌های کارگری محلی و محافل چپ‌گرا از بیانیه دالا کوستا تمجید کردند و جورجیو لا پیرا اعلام کرد که بیانیه او «نوعی عمل است که یادآور اشارات پیامبران و حواریون
«نوعی عمل است که یادآور اشارات پیامبران و حواریون کتاب مقدس است». روزنامه چپ‌گرای دالا کوستا را به عنوان قهرمان طبقه کارگر مورد ستایش قرار داد و دستاوردهای دیگر او مانند ایستادگی در برابر موسولینی به عنوان اسقف پادووا، نجات پناهندگان یهودی و مداخله به نفع کارگران اعتصابی در جریان بحران پیگنونه در سال ۱۹۵۳ را برشمرد. یکی از پیامدهای کاتولیسیسم پیشرو در فلورانس این بود که این شهر به محور سازماندهی نشست‌ها و کنفرانس‌های صلح بین‌المللی تبدیل شد. فلورانس تا حد زیادی در برابر گرایش ضدکمونیستی دوران جنگ سرد
حد زیادی در برابر گرایش ضدکمونیستی دوران جنگ سرد مقاومت می‌کرد و میزبان بسیاری از روحانیان و اندیشمندانی بود که به راه‌حل‌های صلح‌آمیز و غیرنظامی برای مواجهه بین بلوک غرب و شرق تأکید داشتند. خود دالّا کوستا نیز بر لزوم ورود به گفتگو با بلوک شوروی و جستجوی آشتی تأکید می‌کرد. نمونه‌ای از این موضع، دیدار دالّا کوستا با شهردار موقت مسکو بود که در ایتالیا جنجالی شد؛ هورن یادآور می‌شود: «عملاً در هیچ جای دیگر ایتالیا — و احتمالاً در هیچ جای دیگر اروپا و جهان در آن زمان — مشاهده‌کنندگان غیرروحانی و کاتولیک