payamvha/North_RAG huggingface dataset:
طول می‌کشد. در پیمانه لورنز. نقطه شروع معادلات ماکسول در فرمول پتانسیل با استفاده از پیمانه لورنز است: که در آن φ(r, "t") پتانسیل الکتریکی و A(r, "t") پتانسیل بردار مغناطیسی است، برای منبع دلخواه چگالی بار ρ(r, "t") و چگالی جریان J(r, "t")، و formula_2 عملگر دالامبر است. حل اینها پتانسیل‌های تاخیری زیر را به‌دست می‌دهد (همه در واحدهای SI). برای میدان‌های وابسته به زمان. برای میدان‌های وابسته به زمان، پتانسیل‌های تاخیری عبارتند از: که در اینجا r نقطه‌ای در فضا است، "t" زمان است، زمان تأخیری است و ' d۳r
در فضا است، "t" زمان است، زمان تأخیری است و ' d۳r مقیاس انتگرالگیری با استفاده از 'r است. از φ(r, t) و A (r, "t") می‌توان میدان‌های E (r, "t") و B(r, "t") را با استفاده از تعاریف پتانسیل محاسبه کرد: و این منجر به معادلات جفیمنکو می‌شود. پتانسیل‌های پیشروی مربوط، به جز زمان پیشروی، شکل یکسانی دارند زمان تاخیری را جایگزین می‌کند. در مقایسه با پتانسیل‌های ایستا برای میدان‌های مستقل از زمان. در صورتی که میدان‌ها مستقل از زمان باشند (میدان‌های الکترواستاتیک و مغناطیس استاتیک)، مشتقات زمانی در formula_2 عملگرهای
استاتیک)، مشتقات زمانی در formula_2 عملگرهای میدان‌ها صفر هستند و معادلات ماکسول کاهش می‌یابد به: که در آن ۲∇ معادله لاپلاسی است که به شکل معادله پواسون در چهار مولفه (یکی برای φ و سه‌تا برای A) است و جواب‌ها عبارتند از: اینها نیز مستقیماً از پتانسیل‌های تاخیری پیروی می‌کنند. در پیمانه کولن. در پیمانه کولن، معادلات ماکسول هستند: اگرچه جواب‌ها با موارد بالا مغایرت دارند، از آنجایی که A یک پتانسیل تأخیری است، اما φ "فوراً" تغییر می‌کند، که داده می‌شود توسط: وقوع و کاربرد. یک نظریه چندجسمی که شامل میانگین
وقوع و کاربرد. یک نظریه چندجسمی که شامل میانگین پتانسیل‌های تاخیری و "پیشروی" لینارد-ویچرت است ، نظریه جاذب ویلر-فاینمن است که به عنوان نظریه متقارن زمان ویلر-فاینمن نیز شناخته می‌شود. در گرانش، نمونه‌های کاربردی برای محاسبه انحرافات در مدار ماهواره‌ها، قمرها یا سیارات وجود دارد. ناهنجاری‌های موجود در منحنی‌های چرخش بیش از صد کهکشان مارپیچی از انواع مختلف را نیز می‌توان توضیح داد. برای این منظور از داده‌های مجموعه کهکشان SPARC (نورسنجی اسپیتزر و منحنی‌های چرخش دقیق) که با تلسکوپ فضایی اسپیتزر ثبت شده است،
دقیق) که با تلسکوپ فضایی اسپیتزر ثبت شده است، استفاده شد. به این ترتیب، نه فرض ماده تاریک و نه اصلاح نسبیت عام برای توضیح مشاهدات مورد نیاز نیست. در مقیاس‌های بزرگ‌تر، پتانسیل‌های گرانشی تاخیری منجر به اثراتی مانند انبساط شتاب‌زده می‌شود که منجر به یک جهان همسانگرد، اما نه همگن با پوسته بیرونی ماده تاریک با چگالی جرمی افزایش‌یافته و همچنین یک انتقال به سرخ گرانشی شدید اجرام نجومی دوردست می‌شود. مثال. پتانسیل بار با سرعت یکنواخت در یک خط مستقیم در نقطه‌ای که در موقعیت اخیر قرار دارد وارونگی دارد. پتانسیل در
در موقعیت اخیر قرار دارد وارونگی دارد. پتانسیل در جهت حرکت تغییر نمی‌کند.
لیا لوونی اوسیپیان (؛ ؛ زادهٔ ) گیاه‌شناس، قارچ‌شناس و فیزیولوژیست اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. اوسیپیان در ۱۵ ژانویهٔ ۱۹۳۰ در ایروان به دنیا آمد. خواهر وی می‌باشد. وی بین سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۲ در دانشگاه دولتی ایروان تحصیل نمود و پس از فارغ‌التحصیلی به عنوان دستیار و مدرس در همان دانشگاه مشغول به کار شد تا اینکه در سال ۱۹۷۰ دکترای خود را در رشته علوم زیستی دریافت کرد. وی در سال ۱۹۷۱ استاد گروه گیاه‌شناسی در دانشکده گیاه‌شناسی دانشگاه دولتی ایروان شد. اوسیپیان دو مرتبه، از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۰ و از ۱۹۹۹ تا
دو مرتبه، از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۰ و از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲، به عنوان رئیس دانشکده زیست‌شناسی خدمت نموده است. در سال ۱۹۹۶، اوسیپیان به عضویت کامل آکادمی ملی علوم ارمنستان درآمد و عنوان افتخاری دانشمند شایسته جمهوری ارمنستان را کسب نموده است. وی در طول دوران تحصیلی خویش، سرپرست تز دکتری بیش از ۲۰ دانشجو بوده است. در سال ۲۰۲۲ گونه‌ای قارچ تازه کشف‌شده از ایران به نام Sphaerulina osypianiae به نام وی نامگذاری شد. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۸۱) شده است.
ماریا دو کارمو ژرونیمو (؛ ۵ مارس ۱۸۷۱ – ) یک برده سابق و زن ابرصدساله اهل برزیل بود که در زمان مرگش گفته می‌شد که پیرترین فرد جهان بوده است. با این حال، به دلیل عدم وجود گواهی تولد یا هر سند مدنی دیگری که سال تولد او را اثبات کند، ادعای او هیچ‌گاه توسط کتاب رکوردهای جهانی گینس به رسمیت شناخته نشد. البته این موضوع که او آخرین برده زندهٔ برزیلی بود، مورد اختلاف نیست. اوایل زندگی. بر اساس سوابق کلیسایی از نوسا سنیورا دو کارمو در کامپانها در جنوب ایالت مینا ژرایس برزیل، ژرونیمو در ۵ مارس ۱۸۷۱ به دنیا آمد و ۱۶
برزیل، ژرونیمو در ۵ مارس ۱۸۷۱ به دنیا آمد و ۱۶ روز بعد غسل تعمید داده شد. این تاریخ چند ماه قبل از تصویب «قانون ریو برانکو» بود که تمامی کودکانی که از مادران برده به دنیا می‌آمدند را آزاد اعلام نمود. او دختر سابرینا و ژرونیمو، بردگان لوئیز ژوزه مونتیرو از نورونا، کشاورز نیشکر و مالک یک کارخانه سفالگری و هتل بود. او سه خواهر و برادر داشت که یکی از آن‌ها بعد از لگد خوردن از یک اسب کشته شد. مادرش زمانی که حدود هشت سال داشت، درگذشت و او از سایر خواهر و برادرهایش جدا شد زیرا آن‌ها به مزرعه دیگری منتقل شدند. او
جدا شد زیرا آن‌ها به مزرعه دیگری منتقل شدند. او به یاد می‌آورد که به‌طور مکرر کتک می‌خورد. در سن ۱۵ سالگی به یک کشاورز از شهرک بائپندی در مینا ژرایس فروخته شد و تا ۱۷ سالگی به عنوان برده زندگی می‌کرد، تا هنگامی که برده‌داری سرانجام در برزیل تحت قانون آوره در ۱۳ مه ۱۸۸۸ لغو شد. در این زمان، او به زادگاه خود، کارمو دو میناس بازگشت. زندگی. در دهه ۱۹۳۰، ژرونیمو به شهر کریستینا نقل مکان کرد و در کریسمس ۱۹۴۲ به ایتاجوبا در ایالت مینا ژرایس رفت تا خدمتکار خانواده سیزده‌نفری تاریخ‌نگار «ژوزه آرملیم برناردو
سیزده‌نفری تاریخ‌نگار «ژوزه آرملیم برناردو گیمارنش» شود. گیمارنش نوه برناردو گیمارنش بود که از قضا رمان معروفی به نام "ایزورا دختر برده" را نوشته بود. او ۵۸ سال با این خانواده زندگی کرد تا اینکه درگذشت. تقدیر. ژرونیمو در مراحل پایانی زندگی خود معروف شد. بسیاری از روزنامه‌ها و مجلات برزیلی و همچنین شبکه‌های تلویزیونی برزیلی و خارجی از جمله از آرژانتین، آلمان، فرانسه، ایتالیا، ژاپن، اسپانیا و ایالات متحده با او مصاحبه کردند. او به عنوان شهروند افتخاری شش شهر برزیلی شناخته شد، اما نه در شهر زادگاهش ایتاجوبا.
برزیلی شناخته شد، اما نه در شهر زادگاهش ایتاجوبا. در سال ۱۹۹۵، او مدال صدمین سالگرد زامبی پالمارس (که به نام رهبر گروهی از بردگانی که خود را آزاد کردند نام‌گذاری شده است) را دریافت کرد و با شهردار ریو دو ژانیرو سزار مایا، به این شهر سفر کرد تا رؤیای خود را برای دیدن دریا تحقق بخشد. او در طول کارناوال ریو ۱۹۹۶ در سامبادروم مورد تجلیل قرار گرفت و با مدرسه رقص سامبا «اونیدوس دا چیژوکا» که آزادی بردگان را به عنوان موضوع اصلی رقص خود انتخاب کرده بود، جشن گرفت. در ۵ اکتبر ۱۹۹۷، او آمرزش شخصی پاپ ژان پل دوم را در
۵ اکتبر ۱۹۹۷، او آمرزش شخصی پاپ ژان پل دوم را در یک مراسم مذهبی در ریو دو ژانیرو دریافت کرد. معادل برزیلی کتاب رکوردهای جهانی گینس در سال ۱۹۹۴، ژرونیمو را به عنوان پیرترین فرد جهان ثبت کرد، اما خود کتاب گینس ادعای او را به دلیل عدم وجود سوابق مدنی تاییدشده، قبول نکرد. مرگ. ژرونیمو در ۱۴ ژوئن ۲۰۰۰ بر اثر سکته مغزی در بیمارستان دانشکده پزشکی ایتاجوبا درگذشت. بر اساس سوابق کلیسایی، او باید ۱۲۹ ساله می‌بود. با این حال، برخی از تاریخ‌نگاران اشاره کرده‌اند که ممکن است سن او اغراق‌آمیز بوده باشد تا از شمول قانون
است سن او اغراق‌آمیز بوده باشد تا از شمول قانون ریو برانکو در سال ۱۸۷۱ برای آزادی خود خارج نشود.
ترزا هسو (؛ ؛ – ) نیکوکار، کارمند خیریه، مددکار اجتماعی، معلم یوگا، پرستار، و یک زن ابرصدساله سنگاپوری متولد چین بود که به سبب کمک به افراد مسن، بیمار و بی‌بضاعت در ستگائور، با عشق به‌عنوان «مادر ترزای سنگاپور» نامیده می‌شد این پرستار بازنشسته بنیان‌گذار موسسات خیریه غیرانتفاعی بود - «هارت-تو-هارت سرویسز» و «خانه بیماران سالخورده» که یکی از نخستین مراکز خدماتی برای بیماران سالخورده در سنگاپور است. او همچنین یک مددکار اجتماعی در چین و پاراگوئه و یک پرستار در انگلیس بود، تا آنکه برای راه‌اندازی موسسات خیریه
انگلیس بود، تا آنکه برای راه‌اندازی موسسات خیریه غیرانتفاعی مشابهی از سال ۱۹۶۱ به سنگاپور آمد. هسو علیرغم اینکه یک ابرصدساله بود، همچنان در کارهای خیریه مشارکت داشت و یکی از معدود ابرصدساله‌هایی بود که به دلایلی غیر از طول زیاد عمرشان شناخته شدند. او تقریباً تمام پس‌اندازش را صرف تغذیه و اسکان فقرا و افراد مسن کرده بود که همگی از او جوان‌تر بودند، در حالی که خودش سبک زندگی ساده و فروتنانه‌ای داشت. در سال ۲۰۰۵، او «جایزه قدردانی ویژه» را از دولت سنگاپور برای قدردانی از مشارکت خود در این کشور دریافت کرد.
قدردانی از مشارکت خود در این کشور دریافت کرد. اوایل زندگی. بنا بر گزارش‌ها، هسو در ۷ ژوئیه ۱۸۹۸ در استان شانتوی چین، در دوران سلطنت دودمان چینگ منچو به دنیا آمد، اگرچه این موضوع هرگز به‌طور مستقل تأیید نشده است. وقتی هسو جوان بود، پدرش به خاطر یک زن دیگر خانواده را ترک کرد. مادرش که بی‌سواد بود مجبور شد به تنهایی مسئولیت زندگی را بر دوش گرفته و از پسِ زندگیِ سه دختر و یک برادرش برآید. در ۱۶ سالگی، خانواده او به پنانگ در مالایای بریتانیا نقل مکان کردند، و در آنجا به عنوان نظافتچی در صومعه کار می‌کردند. هسو
آنجا به عنوان نظافتچی در صومعه کار می‌کردند. هسو از آنجایی که نمی‌خواست در تمام عمرش نظافتچی بماند، از راهبه‌های آنجا خواست تا به او اجازه دهند با بچه‌ها درس بخواند و آنها موافقت کردند. او با ترکیب مطالعه و کار و پشتکار زیاد، چهار سال بعد از سد امتحانات «کمبریج سینیور» گذشت. او که حالا تحصیلات مقدماتی داشت، برای کار به هنگ کنگ و بعداً به چونگ‌چینگ در چین رفت، و در آنجا در دهه ۱۹۳۰، در دفتر یک خبرگزاری آلمانی منشی و دفتردار شد. مدتی بعد او کار خود را رها کرد تا داوطلب شود و در طول جنگ دوم چین و ژاپن به
کرد تا داوطلب شود و در طول جنگ دوم چین و ژاپن به مجروحان کمک کند. هسو با یادآوری ناتوانی خود در کمک به مجروحانی که در طول جنگ جهانی دوم دید، تصمیم گرفت پرستار شود. از آنجایی که او ۴۷ سال سن داشت، درخواستی به سرپرست شورای پرستاری در لندن نوشت. با توجه به صداقت و فداکاری هسو، درخواست او پذیرفته شد. او هشت سال را در انگلستان برای پرستاری و هشت سال دیگر را در پاراگوئه به عنوان عضوی از گروه خیریه آلمانی برودرهوف گذراند تا بیمارستان‌ها و خانه‌هایی برای سالمندان در آنجا راه اندازی کند. در اواسط ۵۰ سالگی، او تصمیم
آنجا راه اندازی کند. در اواسط ۵۰ سالگی، او تصمیم گرفت به خانه‌اش در پنانگ بازگردد تا با مادرش باشد. در مالزی، او به برادرش در راه اندازی «بنیاد آسسونتا برای فقرا» در ایپوه کمک کرد. او همچنین در راه اندازی سه خانه سالمندان و دو خانه برای دختران جوان و کودکان بدسرپرست در ایپوه نقش اساسی داشت. سبک زندگی. هسو پس از ۱۱۰ سالگی هنوز به‌طور فعال در کارهای خیریه شرکت داشت. هسو که مدافع زندگی سالم بود، اغلب در مدارس، خانه‌های رفاهی و بیمارستان‌های سنگاپور و خارج از کشور در مورد بهداشت و نحوهٔ خدمات به نیازمندان
از کشور در مورد بهداشت و نحوهٔ خدمات به نیازمندان سخنرانی می‌کرد. وقتی از هسو در مورد راز سلامتی و طول عمرش پرسیدند، هسو سلامتی خوب خود را به سبک زندگی زاهدانه، رژیم غذایی گیاه‌خواری و نگرش مثبتش نسبت به زندگی نسبت داد. او روز خود را از ساعت ۴ صبح با ورزش خیابانی، مدیتیشن و یک ساعت تمرینات یوگا آغاز می‌کرد. شب‌ها دوباره یوگا انجام می‌داد، سپس تا نیمه‌شب مطالعه می‌کرد. او در ۶۹ سالگی یوگا را شروع کرد، زمانی که کتابی با عنوان "همیشه جوان، همیشه تندرست" خرید. او همچنین یوگا را در معابد، انجمن‌ها، بیمارستان‌ها
همچنین یوگا را در معابد، انجمن‌ها، بیمارستان‌ها و مدارس به پیر و جوان آموزش داد. او کم می‌خورد. صبحانه او یک لیوان آب یا شیر بود. ناهار غالباً شیر و سالاد بود، مگر اینکه «مردم برایم غذا بیاورند» و برای شام شیر یا ماست می‌خورد. او در خانه یک کتابخانه خصوصی ۲٬۰۰۰ جلدی داشت که به آن «"پریما"» می‌گفت، که در زبان سانسکریت به معنای «"عشق ایزدی"» است. روزهای پایانی زندگی او با سفرهایی برای کمک به شهروندان مسن نیازمند، مطالعه و تمرین یوگا در خانه تک طبقه‌اش با وسایل و مبلمان کم که به انجمن بیماران سالخورده متصل
و مبلمان کم که به انجمن بیماران سالخورده متصل بود، گذشت. گیاهخواری. هسو از بدو تولد گیاهخوار بود زیرا قادر به هضم گوشت نبود. از دهه ۱۹۵۰ او یک گیاهخوار اخلاقی شد. او اظهار داشت که رژیم گیاهخواری او شامل سبزیجات خام، آووکادو، آب میوه، شیر، لوبیا و تخم مرغ خام بود. هسو هر روز یک تخم مرغ خام برای صبحانه می‌خورد. در ۱۳ سال آخر زندگی، دوستانش هر هفته غذای گیاهی از جمله سبزیجات تازه ارگانیک به او می‌دادند. مرگ. هسو در ۷ دسامبر ۲۰۱۱ در خانه‌اش درگذشت و طبق وصیت در همان روز بدون هیچ تشریفاتی سوزانده شد. اعتقاد بر
همان روز بدون هیچ تشریفاتی سوزانده شد. اعتقاد بر این بود که او در زمان مرگش مسن‌ترین فرد زنده در سنگاپور بود، اگرچه در اواخر همان سال گزارش شد که «فادیله نور آبه» در سال ۱۸۹۷ به دنیا آمده است.
اشکبوس دانه‌کار (زاده ۱ فرودین ۱۳۲۵ – درگذشته ۳ اسفند ۱۳۷۸) از فرماندهان عملیات نیروی دریایی ایران در جنگ ایران و عراق و یکی از طراحان اصلی نبرد دریایی ایران در خلیج فارس در زمان جنگ بود. وی مدرک کارشناسی خود را در علوم دریایی و مطالعات عملیاتی از دارتموث در سال ۱۳۴۸ و مدرک کارشناسی ارشد خود را در مطالعات دفاعی و استراتژیک از دانشگاه مدرس هند در سال ۱۳۶۳ دریافت کرد. وی ناخدا نیروی دریایی ارتش شاهنشاهی ایران در عملیات نظامی ارتش شاهنشاهی ایران در ظفار در سال ۱۳۵۳ و سپس ناخدا و دریادار نیروی دریایی ارتش
سال ۱۳۵۳ و سپس ناخدا و دریادار نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران و معاون عملیات آن نیرو در زمان جنگ ایران و عراق تا سال ۱۳۶۷ و معاون هماهنگ کننده آن نیرو تا ۱۳۷۷ بود. وی یکی از مدرسین استراتژی نظامی و جنگ روانی در دانشگاه نیروی دریایی نوشهر و دکترین نظامی و مطالعات راهبردی در دانشکده روابط بین‌الملل وزارت امور خارجه ایران بود. از وی تألیفات متعددی در زمینه‌های علوم دریایی و دکترین جدید نیروی دریایی منتشر شده است. زندگی‌نامه. اشکبوس دانه کار در ۱ فرودین ۱۳۲۵ در محله‌ جوادیه شهر تهران به دنیا آمد. پدرش
۱۳۲۵ در محله‌ جوادیه شهر تهران به دنیا آمد. پدرش «اسدالله» متولد سال ۱۲۷۵ روستا اسماعیل‌آباد در حاشیه جنوب غربی تهران بود. مادرش «پری» متولد سال ۱۲۹۵ از خانوادهٔ آذری زنجان بود. پدرش که پیشتر در روستا اسماعیل‌آباد تهران به کشاورزی مشغول بود، در اوایل دهه ۱۳۲۰ به شهر تهران مهاجرت کرد و به عنوان کارمند اداری در اداره راه آهن ایران مشغول به کار شد. اشکبوس در منازل سازمانی کارکنان راه‌آهن در خیابان شوش در محله‌ خانی‌آباد تهران بزرگ شد و دوره ابتدایی و متوسطه به اتمام رساند. در سال ۱۳۴۳ پس از اخذ مدرک دیپلم
به اتمام رساند. در سال ۱۳۴۳ پس از اخذ مدرک دیپلم ریاضی متوسطه، در دانشکده افسری پذیرفته شد و در سال ۱۳۴۴ با بورسیه نیروی دریایی شاهنشاهی ایران برای آموزش نظامی به آکادمی نظامی سلطنتی سندهرست انگلستان اعزام شد. وی مدرک کارشناسی خود را در علوم دریایی و مطالعات عملیاتی از دارتموث در سال ۱۳۴۸ دریافت کرد. پس از بازگشت از انگلستان، از سال ۱۳۴۸ تا ۱۳۷۷ در نیروی دریایی ایران و در سال ۱۳۷۸ در وزارت دفاع ایران مشغول به کار بود. او از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۴ به عنوان یک حافظ صلح ایرانی برای عملیات حفظ صلح سازمان ملل متحد در
صلح ایرانی برای عملیات حفظ صلح سازمان ملل متحد در سایگون، ویتنام، خدمت کرد. در سال ۱۹۷۵، به عنوان افسر نیروی دریایی در عملیات نظامی ارتش شاهنشاهی ایران در ظفار، عمان شرکت کرد. وی در سال ۱۳۶۲ در در تامیل نادو هند تحصیل کرد و مدرک کارشناسی ارشد خود را در مطالعات دفاعی و استراتژیک از دانشگاه مدرس هند در سال ۱۳۶۳ اخذ کرد و به ایران بازگشت. جنگ ایران و عراق. در زمان جنگ ایران و عراق تا سال ۱۳۶۷ به عنوان معاون عملیات نیروی دریایی ارتش ایران خدمت کرد و یکی از طراحان عملیات نیروی دریایی ارتش ایران در جنگ ایران و
عملیات نیروی دریایی ارتش ایران در جنگ ایران و عراق بود. وی یکی از طراحان عملیات مروارید در سال ۱۳۵۹ بود. او در عملیات‌های نظامی شکست حصر آبادان (عملیات ثامن‌الائمه) و آزادسازی خرمشهر (عملیات بیت‌المقدس) در سال ۱۳۶۱ شرکت کرد. در شهریور ۱۳۶۱ ناخدای ناوچه سام (الوند) برای اسکورت کاروان نفتکش های ایرانی و بعداً کاپیتان ناوچه زال (البرز) بود که درگیری هایی با ناوچه های عراقی در خور موسی از جمله شلیک هشت فروند موشک ضد کشتی توسط ناوچه های عراقی صورت گرفت. دو موشک ضد کشتی که توسط هلیکوپترهای سوپر فرلون عراقی و
ضد کشتی که توسط هلیکوپترهای سوپر فرلون عراقی و چهار موشک کرم ابریشم توسط عراقی ها از سواحل به سمت ناوچه های ایرانی شلیک شد. این عملیات را تام کوپر مورخ اتریشی نیز در کتاب «جنگ ایران و عراق در هوا ۱۹۸۰–۱۹۸۸» به تفصیل شرح داده است. در سال ۱۳۶۴ یکی از فرماندهان عملیات والفجر ۸ بود که منجر به تصرف شبه‌جزیره فاو عراق و قطع دسترسی عراق به دریا شد. پس از جنگ. وی پس از جنگ از سال ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۷ به عنوان معاون هماهنگ کننده نیروی دریایی ارتش و سپس در سال ۱۳۷۸ به عنوان مشاور عالی وزیر دفاع مشغول به کار شد. او به تدریس
مشاور عالی وزیر دفاع مشغول به کار شد. او به تدریس استراتژی نظامی و جنگ روانی در دانشگاه نیروی دریایی نوشهر و دکترین نظامی و مطالعات راهبردی در دانشکده روابط بین‌الملل وزارت امور خارجه مشغول بود. در تهیه پیش نویس طرح دریایی مدرن تا ۱۳۷۸ شرکت داشت که در آن نیروی دریایی ایران تاکتیک ها و دکترین خود بازنگری کرد. وی از نظر برخی از محققان معمار دکترین دریایی ایران در دهه ۱۹۹۰ بود. او نقش اساسی در تعیین مرز دریایی ایران و پاکستان در دهه ۱۹۹۰ داشت. وی همچنین در تیم جستجو و نجات زمین‌لرزه ۱۳۶۹ رودبار و منجیل حضور
جستجو و نجات زمین‌لرزه ۱۳۶۹ رودبار و منجیل حضور داشت. به گفته مورخ ایرانی خسرو معتضد، دریادار دانه کار در سال ۱۳۶۹ طرحی جامع برای زلزله های آینده ارائه کرد که در ماهنامه ای منتشر شد، بسیار مورد توجه قرار گرفت و قرار بود اجرا شود، اما نشد. وی همچنین به عنوان معاون هماهنگ کننده قرارگاه دریایی تاکتیکی خاتم‌الانبیا و سخنگوی فرمانده عملیاتی در برخی رزمایش های نیروی دریایی ارتش از جمله مانور دریایی پیروزی ۷ در سال ۱۳۷۵ و پیروزی ۸ در سال ۱۳۷۶ فعالیت کرد. او در ۳ اسفند ۱۳۷۸ در سن ۵۳ سالگی درگذشت. در اولین همایش
اسفند ۱۳۷۸ در سن ۵۳ سالگی درگذشت. در اولین همایش ملی اقیانوس شناسی ایران در خرداد ۱۳۹۱ که توسط مرکز ملی اقیانوس شناسی ایران برگزار شد، از دریادار اشکبوس دانه‌کار به همراه دکتر عباس اسماعیلی ساری و دکتر قاسم حیدری به عنوان سه پیشکسوت در حوزه اقیانوس شناسی در ایران تقدير شد.​ تألیفات. دریادار دانه کار مؤلف مقالاتی متعددی در زمینه‌های علوم دریایی، اقیانوس شناسی، دکترین جدید نیروی دریایی و جنگهای مدرن در مجلات و ماهنامه های ایران بوده‌است. از وی کتابچه هایی توسط انتشارات نیروی دریایی ارتش ایران منتشر شده است.
انتشارات نیروی دریایی ارتش ایران منتشر شده است. از آن جمله می‌توان به «عملیات و تاکتیک دریایی» و «جنگ روانی» انتشارات دانشگاه نیروی دریایی نوشهر اشاره کرد.
منطقه نمونه گردشگری صفه یکی از مناطق نمونه گردشگری ایران در شهر اصفهان است. که زیر نظر شهرداری اصفهان اداره می‌شود. گردشگری. منطقه گردشگری صفه یکی از محبوب‌ترین جاذبه‌های گردشگری اصفهان است و صبح روزهای جمعه میزبان خیل عظیمی از دوستداران طبیعت و مخصوصاً جوانان می‌باشد. همچنین منظره شهر اصفهان از دامنه و بالای این کوه بسیار دیدنی است. تنگهٔ گردنه باد نیز از جاذبه‌های طبیعی این منطقه است. سالنِ بولینگ با مساحتِ حدود ۱۰۰۰ متر مربع، باغ وحش، شهربازی و غارها و چشمه‌های مختلف زینتگر این کوه می‌باشد. تله کابین
چشمه‌های مختلف زینتگر این کوه می‌باشد. تله کابین صفه. تله کابین صفه از جاذبه‌های گردشگریِ بوستان صفه و در دو خط می‌باشد. ایستگاهِ اولِ آن در "پارکینگِ تله کابین" قرار دارد و مسافران را تا "ایستگاهِ گردنه باد" بالا می‌برد. آبشار مصنوعی. برای زیباسازیِ بیشترِ فضای پارک، یک آبشار مصنوعی در دلِ کوه جاسازی شده‌است. آبِ بیرون ریخته شده از آن پس از طیِ حدودِ یکصد متر در حوضچه‌ای جمع‌آوری می‌شود و پس از آن نیز برای آبیاریِ محیطِ بوستان استفاده می‌شود. پل رنگین کمانی. این پلِ سنگی در پشتِ کوهِ صفه و در جبههٔ غربیِ
این پلِ سنگی در پشتِ کوهِ صفه و در جبههٔ غربیِ کوه قرار دارد. سالن بولینگ. سالنِ بولینگ با مساحتِ حدود ۱۰۰۰ متر مربع در ۱۰ خط برای استفادهٔ شهرواندان آماده شده‌است. این سالن در طبقهٔ زیرینِ ایستگاهِ تله کابین قرار دارد. باغ وحش. در پایان خرداد ۱۴۰۰ خورشیدی، تغییر کاربری باغ وحش پارک کوه صفه به حفاظتگاه حیوان کامل شد. کوهنوردی در صفه. یکی از ویژگیهای مهم کوهستان صفه وجود صخره‌های بزرگ و بلند در نقاط مختلف آن است که از نظر کوهنوردی تخصصی و آموزش سنگ نوردی، امکان بسیار خوبی برای گسترش ورزش کوهنوردی در منطقه
بسیار خوبی برای گسترش ورزش کوهنوردی در منطقه اصفهان به وجود آورده‌است. در سال‌های اخیر با تبدیل کافه خاچیک به پناهگاه و پایگاه کوهنوردی و اصلاح مسیرهای دشوار، خدمات مربوط به فعالیت‌های کوهنوردی بهبود نسبی پیدا کرده‌است. غارها در صفه. کوه صفه بیش از ۲۸ غارِ کوچک و بزرگ را در خود دارد. از جمله:
کالین اسپنسر (به ، ۱۷ ژوئیهٔ ۱۹۳۳ - ۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۳) نویسنده و هنرمند اهل انگلستان بود.
بازی‌های آفریقایی ۲۰۰۳ () یک رویداد چندورزشی است که از ۵ تا ۱۷ اکتبر ۲۰۰۳ در آبوجا، نیجریه برگزار شده است.
غزال دره‌شوری ("Gazella gazella dareshurii") یک زیرگونه از آهوی کوهی ("Gazella gazella") است که در جزیرهٔ فارور ایران یافت می‌شود. این زیرگونه به پاس تلاش‌های بیژن فرهنگ دره‌شوری برای حفاظت از محیط زیست ایران نام‌گذاری شده است. ویژگی‌های زیستی. ژنتیک. بررسی‌های ژنتیکی نشان داده است که غزال دره‌شوری دارای قرابت زیادی با سایر زیرگونه‌های "Gazella gazella" در خاورمیانه است. زیستگاه و پراکندگی. این زیرگونه به‌طور بومی در جزیرهٔ فارور در خلیج فارس زندگی می‌کند. وضعیت حفاظت. طبق فهرست سرخ اتحادیه بین‌المللی حفاظت
حفاظت. طبق فهرست سرخ اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت (IUCN)، غزال دره‌شوری در وضعیت بحرانی (CR) قرار دارد. کاهش جمعیت آن به دلیل شکار غیرمجاز و تخریب زیستگاه است.
منطقه نمونه گردشگری متین آباد یکی از مناطق نمونه گردشگری ایران در شهرستان نطنز در استان اصفهان است. منطقه نمونه گردشگری متین آباد به عنوان نخستین اکوکمپ ایران، در حاشیه کویر مرکزی و در ۶۰ کیلومتری جنوب شرقی کاشان قرار دارد. این منطقه با هدف توسعه گردشگری پایدار و مسئولانه و حفاظت از زیست‌بوم منطقه احداث شده است. مجموعه متین‌آباد در سال ۲۰۱۴ از سوی سازمان ملل (UN DESA) در لیست ۱۸ سایت برتر جهان در زمینه فعالیت‌های اکوتوریستی قرار گرفت و در سال ۲۰۱۵ جایزه صلح و محیط‌زیست دکتر تقی ابتکار را دریافت کرد.
سوزانا موشات جونز (؛ – ) زن ابرصدساله اهل ایالات متحده آمریکا بود که با ۱۱۶ سال و ۳۱۱ روز سن، مسن‌ترین فرد زنده جهان مابین ۱۷ ژوئن ۲۰۱۵ تا ۱۲ مه ۲۰۱۶ و آخرین آمریکایی زنده متولد شده در قرن ۱۹ بود. او از مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا و از مجلس نمایندگان آلاباما «به خاطر یک عمر دستاورد استثنایی در طول سه سده» تقدیر و تکریم شد. زندگی‌نامه. سوزانا مشات در ۶ ژوئیه ۱۸۹۹ در شهرستان لاندس، آلاباما از پدر و مادری به نام‌های کالی و مری مشات به دنیا آمد. او سومین فرزند و بزرگ‌ترین دختر از یازده فرزند خانواده بود.
و بزرگ‌ترین دختر از یازده فرزند خانواده بود. پدر و مادر او کشاورزان آفریقایی-آمریکایی بودند که در زمینی مانند پدربزرگ و مادربزرگش کشاورزی می‌کردند. او در دوران جوانی مدت در مزارع کار کرد و بعداً گفت که مصمم شده کار متفاوتی پیدا کند. در سال ۱۹۲۲، او از مدرسه رنگین‌پوستان کالهون فارغ‌التحصیل شد، و در فهرست فارغ‌التحصیلی مدرسه، از او را بابت مطالعه «موسیقی سیاهپوست در فرانسه» قدردانش شده است. پس از فارغ‌التحصیلی، او می‌خواست معلم شود و در دورهٔ تربیت معلم دانشگاه تاسکگی پذیرفته شد. والدین او توانایی پرداخت
تاسکگی پذیرفته شد. والدین او توانایی پرداخت شهریه را نداشتند، بنابراین در سال ۱۹۲۳ او در مراحل اولیه رنسانس هارلم به نیویورک نقل مکان کرد. در سال ۱۹۲۸، او با هنری جونز ازدواج کرد اما در سال ۱۹۳۳ از او طلاق گرفت و در سال ۲۰۱۱ گفت که «نمی‌دانست چه بر سر او آمده است» و فرزندی نداشت. او برای خانواده‌های ثروتمند کار می‌کرد و بابت مراقبت از فرزندانشان ۷ دلار در هفته دریافا می‌کرد، و در این مدت از بسیاری از اقوام خود جهت نقل مکان به نیویورک حمایت مالی می‌کرد. او همچنین مقداری از حقوق خود را برای تأسیس باشگاه
او همچنین مقداری از حقوق خود را برای تأسیس باشگاه کالهون، که یک صندوق کمک هزینه تحصیلی برای دانش آموزان آفریقایی-آمریکایی در دبیرستان محل تحصیلش بود، استفاده کرد. او تقریباً ۳۰ سال در محله خود فعال بود و در «تیم گشت مستأجر» شرکت می‌کرد. در سال ۱۹۶۵، او بازنشسته شد و با خواهرزاده‌اش لاویلا واتسون زندگی کرد و به مراقبت از پسر بچه او کمک کرد. در زمان مرگ او در مرکز سالمندان واندالیا در محلهٔ ایست نیویورک، (از محله‌های بروکلین) ساکن بود و بیش از ۱۰۰ خواهرزاده و برادرزاده داشت. سلامتی، رژیم غذایی و سبک زندگی.
و برادرزاده داشت. سلامتی، رژیم غذایی و سبک زندگی. جونز زمانی که ۱۰۰ ساله بود نابینا و تا حدی ناشنوا بود. او به ندرت صحبت می‌کرد و از ویلچر استفاده می‌کرد. او علاوه بر مولتی ویتامین، فقط برای کنترل فشار خون بالا دارو مصرف می‌کرد. او جراحی آب مروارید یا ضربان ساز توصیه شدهٔ پزشکان را رد کرد و هرگز ماموگرافی یا کولونوسکوپی انجام نداد. او سه تا چهار بار در سال برای بررسی سلامتش، با یک پزشک مراقبت‌های اولیه ملاقات می‌کرد. جونز هرگز سیگار نمی‌کشید یا الکل مصرف نمی‌کرد. او حدود ده ساعت در شب می‌خوابید و در طول
نمی‌کرد. او حدود ده ساعت در شب می‌خوابید و در طول روز چرت می‌زد. برای صبحانه، او همیشه چهار نوار بیکن همراه با تخم‌مرغ و بلغور می‌خورد. او همچنین در طول روز هم بیکن می‌خورد. در سال ۲۰۲۲، محققان به نقل از سوزانا موشات جونز در مطالعه ای نوشتند که او طول عمر زیاد خود را به نگرش مثبتش نسبت به فرایند پیری مرتبط می‌دانست. سالهای پایانی و مرگ. جونز پنج سالروز تولد آخرش را در مرکز سالمندان واندالیا در بروکلین جشن گرفت. او در ۱۱۲ سالگی خود نامه‌های ادای احترامی را از سوی مایکل بلومبرگ شهردار نیویورک سیتی و اندرو
از سوی مایکل بلومبرگ شهردار نیویورک سیتی و اندرو کوئومو فرماندار نیویورک دریافت کرد. بعد از جشن گفت: «کاش همیشه همین‌طور باشد». جونز تولد ۱۱۴ سالگی خود را با شش روز تأخیر جشن گرفت. خانواده، دوستان و دادستان منطقه بروکلین، چارلز هاینز، دستاوردهای او را ستودند. در تولد ۱۱۵ سالگی‌اش، خواهرزاده‌اش، لوئیس جاج، به یک شبکهٔ تلویزیونی گفت که جونز «این روزها خیلی زود خسته می‌شود، اما امروز روز خوبی بوده است.» جونز در جشن صحبت نکرد. یکی از خواهرزاده‌های نسل دومش، نوزادی به نام سوزانا نیز در این مراسم حضور داشت. پس
به نام سوزانا نیز در این مراسم حضور داشت. پس از مرگ جرالین تالی در ۱۷ ژوئن ۲۰۱۵، جونز پیرترین فرد زنده جهان شد و یکی از دو فرد باقیماندهٔ تأیید شده از دهه ۱۸۰۰ (همراه با زن ایتالیایی اما مورانو) بود. در ۳ ژوئیه ۲۰۱۵، سه روز قبل از تولد ۱۱۶ سالگی او، گواهینامه ای از رکوردهای جهانی گینس به او اهدا شد که تأیید می‌کرد او مسن‌ترین فرد زنده جهان است. جونز در غروب ۱۲ مه ۲۰۱۶ در ۱۱۶ سال و ۳۱۱ روزگی در خواب درگذشت. پس از مرگ او، اما مورانو پیرترین فرد زنده جهان و همچنین آخرین فرد زنده ای شد که در دهه ۱۸۰۰ به دنیا
آخرین فرد زنده ای شد که در دهه ۱۸۰۰ به دنیا آمد.