payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ناب است؛ دیگر آثار مهم سینان شامل "آتش‌سوزی‌ها" (۱۹۴۴) و "هفتهٔ مقدس در مه" (۱۹۴۹) است که در آن‌ها عناصر رؤیاگونه نشان‌دهندهٔ گرایش او به سوررئالیسم هستند. سوررئالیسم همچنین در آثار ریکاردو خِی برمودس (۱۹۱۴) دیده می‌شود که معروف‌ترین اثر او "برگ‌بو از خاکستر" (۱۹۵۱) است. آثار دمتریو اِرِرا سویانو (۱۹۰۲–۱۹۵۰) نیز بخشی از این جنبش آوانگارد بود و تأثیر زیادی از "اولتراایسم" پذیرفته بود. شاعر دیگر این دوره که همچنین داستان‌نویس و روزنامه‌نگار بود، ماریو آگوستو رودریگز (۱۹۱۷) بود. او در سال ۱۹۵۷ مجموعه شعر
رودریگز (۱۹۱۷) بود. او در سال ۱۹۵۷ مجموعه شعر "سرود عشق برای میهن عروس" را منتشر کرد که تاریخ شاعرانهٔ ملت پاناما را روایت می‌کند. دیگر شاعران برجستهٔ این دوره شامل استلا سی‌را، روکه خاویر لارنسا، اوفلینا هوپر، توبیاس دیاس بلایتری (۱۹۱۹–۲۰۰۶)، تریستان سولارته (۱۹۳۴)، خوسه د خِسوس مارتینس، دیانا موران (۱۹۳۲)، آلوارو منندز فرانکو (۱۹۳۲)، لوییس کارلوس خیمنس وارلا، خوسه گی‌یرمو روس زانت (۱۹۳۰)، خوسه فرانکو (۱۹۳۱) و السی آلورادو د ریکورد (۱۹۲۸–۲۰۰۵) بودند. شاعران برجستهٔ نسل بعدی شامل بنجامین رامون (۱۹۳۹)،
برجستهٔ نسل بعدی شامل بنجامین رامون (۱۹۳۹)، برتالیسیا پرالتا (۱۹۳۹)، رامون اوویرو (۱۹۳۹–۲۰۰۸)، موراویا اوچوآ لوپز (۱۹۴۱)، دیماس لیدیو پیتی (۱۹۴۱–۲۰۱۵)، روبرتو فرناندز ایگلسیاس (۱۹۴۱)، اریک آرسه (۱۹۴۲)، انریکه خارامییو لوی (۱۹۴۴)، یارل ریکاردو بابوت (۱۹۴۵)، جیووانا بندتی (۱۹۵۰)، مانوئل اورستس نیتو (۱۹۵۱)، مویزس پاسکوال (۱۹۵۵)، کونسوئلو توماس (۱۹۵۷)، لئونسیو اوباندو (زادهٔ لیدیسه، ۱۹۵۹ – درگذشتهٔ لا چوررا، ۲۰۲۳)، هکتور ام. کولادو (۱۹۶۰) و پابلو مناچو (۱۹۶۰) هستند. در اواخر سدهٔ بیستم، نسل جدیدی از شاعران
هستند. در اواخر سدهٔ بیستم، نسل جدیدی از شاعران ظهور کرد که پس از سال ۱۹۹۰ شروع به انتشار آثار خود کردند. شاعران برجستهٔ این دوره شامل خاویر رومرو هرناندز (چوررا، ۱۹۸۳)، سوفیا سانتیم (پاناما، ۱۹۸۲)، خاویر آلوارادو (سانتیاگو د وراگواس، ۱۹۸۲)، سالوادور مدینا باراهونا (ماریابه د پیداسی، ۱۹۷۳)، ایرا هاربار گومز (بوکاس دل تورو، ۱۹۷۲)، الا اوریولا (پاناما، ۱۹۷۱)، آئورا بنجامین (پاناما، ۱۹۷۰)، پرفیریو سالازار (۱۹۷۰)، کاتیا چیاری (پاناما، ۱۹۶۹) و الکساندر سانچس (دیوید، چیریکوی، ۱۹۶۸) هستند. داستان‌نویسی. نوگرایی و
چیریکوی، ۱۹۶۸) هستند. داستان‌نویسی. نوگرایی و نخستین کتاب‌های پانامایی. می‌توان گفت که داستان کوتاه در پاناما به‌طور رسمی از سال ۱۹۰۳ آغاز شد، زمانی که داریو اِرِرا (۱۸۷۰–۱۹۱۴) نخستین کتاب داستانی یک نویسندهٔ پانامایی، ساعات دوردست را در بوئنوس آیرس، آرژانتین منتشر کرد. از آن زمان، داستان کوتاه مهم‌ترین گونهٔ ادبی در پاناما بوده است. تقریباً تمامی شاعران نوگرا و پسانوگرا در پاناما در اواخر سدهٔ نوزدهم و اوایل سدهٔ بیستم داستان‌هایی منتشر کردند. از میان آن‌ها، سالومون پونس آگیلرا (۱۸۶۸–۱۹۴۵)، گی‌یرمو
آن‌ها، سالومون پونس آگیلرا (۱۸۶۸–۱۹۴۵)، گی‌یرمو آندره‌وه، گاسپار اکتاویا هرناندز (۱۸۸۳–۱۹۴۰) و ریکاردو میرو (۱۸۸۳–۱۹۴۰) برجسته هستند. داستان‌های کوتاه آن‌ها، که اغلب پراکنده و منتشرنشده بودند، در سال ۱۹۵۶ توسط نویسندهٔ پانامایی ماریو آگوستو رودریگز گردآوری و بررسی شدند. دیگر نویسندگان مهم این دوره عبارت‌اند از خوسه ماریا نونی‌یس (۱۸۹۴–۱۹۹۰)، مویزس کاستییو (۱۸۹۹–۱۹۷۴) و گیل بلاس تخیرا (۱۹۰۱–۱۹۷۵). موضوعات روستایی و کانال در داستان‌نویسی. یکی از نویسندگان برجستهٔ نسل بعدی روخلیو سینان (۱۹۰۲–۱۹۹۴) بود که رمان
نسل بعدی روخلیو سینان (۱۹۰۲–۱۹۹۴) بود که رمان "مهتاب کامل" و مجموعه داستان‌های "در کنار مجسمه‌های رسیده" (۱۹۴۶)، "کلاه قرمز و پنج داستان" (۱۹۵۴)، "داستان‌های روخلیو سینان" (۱۹۷۱) و "شمعدان افعی‌های پلید" (۱۹۸۲) را نوشت. دیگر نویسندگان این نسل شامل لوکاس بارسِناس (۱۹۰۶–۱۹۹۲)، سزار کاندانِدو (۱۹۰۶–۱۹۹۳)، رناتو اوثورس (۱۹۱۰–۲۰۰۱)، آلفردو کانتون (۱۹۱۰–۱۹۶۷)، ریکاردو برمودس (۱۹۱۴–۲۰۰۰)، ماریو آگوستو رودریگز (۱۹۱۷–۲۰۰۹) (نویسندهٔ "درون دشت" (۱۹۴۷)، "ماه در وراگواس" (۱۹۴۸) و "تحقیرشدگان" (۱۹۹۴))، خوسه ماریا سانچز
(۱۹۴۸) و "تحقیرشدگان" (۱۹۹۴))، خوسه ماریا سانچز (۱۹۱۸–۱۹۷۳)، رامون اچ. جورادو (۱۹۲۲–۱۹۷۸)، خواکین بلنیو (۱۹۲۱–۱۹۸۸)، کارلوس فرانسیسکو چانگمارین (۱۹۲۲–۲۰۱۲)، خورخه ترنر (۱۹۲۲–۲۰۱۱)، تریستان سولارته (۱۹۲۴–۲۰۱۹) و خوسه گی‌یرمو روس زانت (۱۹۳۰) بودند. در این نسل، نویسندگان به پرورش موضوعات ملی‌گرایانه پرداختند، چه از منظر شهرهایی که در دو انتهای کانال پاناما قرار داشتند و رابطهٔ آن‌ها با منطقهٔ کانال پاناما، و چه از دیدگاه روستایی از مناطق داخلی کشور. موضوعات جهانی. نسل بعدی شامل نویسندگانی است که از سال ۱۹۳۲
نسل بعدی شامل نویسندگانی است که از سال ۱۹۳۲ به بعد متولد شده‌اند. بسیاری از این نویسندگان هنوز به تولید آثار ادبی می‌پردازند. از مهم‌ترین نویسندگان این نسل می‌توان به ارنستو اندارا (۱۹۳۲)، آلوارو منندز فرانکو (۱۹۳۲), انریکه چوئز (۱۹۳۴)، خوستو آرویو (۱۹۳۶)، روزا ماریا بریتون (۱۹۳۶)، ویکتوریا خیمنز ولز (۱۹۳۷)، پدرو ریورا (۱۹۳۹)، بنجامین رامون (۱۹۳۹)، بئاتریس والدس (۱۹۴۰)، گلوریا گاردیا (۱۹۴۰)، دیماس لیدیو پیتی (۱۹۴۱)، موراویا اوچوآ لوپز (۱۹۴۱)، میرِیا هرناندز (۱۹۴۲–۲۰۰۶)، انریکه خارامییو لوی (۱۹۴۴)، ایزابل
(۱۹۴۲–۲۰۰۶)، انریکه خارامییو لوی (۱۹۴۴)، ایزابل هررا د تیلور (۱۹۴۴)، رائول لیس (۱۹۴۷)، جیووانا بندتی (۱۹۴۹)، لوپیتا کیروس آتاناسیادیس (۱۹۵۰)، ری باریا (۱۹۵۱)، رامون فونسکا مورا (۱۹۵۲)، هراسترو ریس (۱۹۵۲–۲۰۰۵)، کلودیو د کاسترو (۱۹۵۷)، کونسوئلو توماس (۱۹۵۷)، یولاندا هاک‌شاو (۱۹۵۸)، آلن پاتینیو (۱۹۵۹)، رافائل آلکسیس آلوارس (۱۹۵۹)، آریل باریا آلوارادو (۱۹۵۹)، هکتور کولادو (۱۹۶۰)، گونزالو منندز گونزالس (۱۹۶۰)، دیوید رابینسون اوروبیو (۱۹۶۰)، اریکا هریس (۱۹۶۳) و روخلیو گوئرا آویلا (۱۹۶۳) اشاره کرد. این نسل به
و روخلیو گوئرا آویلا (۱۹۶۳) اشاره کرد. این نسل به دلیل کنار گذاشتن "کریویسمو" به عنوان یک موضوع روایی و گرایش به مفاهیم جهانی و در برخی موارد، تأکید بر رؤیا و خیال، متمایز است. داستان‌نویسی در سدهٔ بیست و یکم. نویسندگان نسل جدید پانامایی که در دههٔ ۱۹۹۰ برای نخستین بار آثار خود را منتشر کردند، ظهور کرده‌اند. از میان این نویسندگان می‌توان به کارلوس فونگ (۱۹۶۷)، کارلوس آوریل وینتر مِلو (۱۹۷۱)، خاویر استانزیولا (۱۹۷۱)، خوسه لوئیس رودریگز پیتی (۱۹۷۱)، ملانی تیلور (۱۹۷۲)، لیلی مندوزا (۱۹۷۴)، لیلیان گوئه‌وارا
(۱۹۷۲)، لیلی مندوزا (۱۹۷۴)، لیلیان گوئه‌وارا (۱۹۷۴)، روبرتو پرس-فرانکو (۱۹۷۶)، گلوریا ملانیا رودریگز (۱۹۸۱) و آنابل میگلنا (۱۹۸۴) اشاره کرد. این نسل با بهره‌گیری از داستان کوتاه، زبان شاعرانه و تخیلی، و پرداختن به موضوعات انسانی، که در آن‌ها فرد در برابر محیطی آشفته و عمدتاً شهری برجسته می‌شود، شناخته می‌شود.
شوتر یا شات، وعده کوچکی از الکل یا نوشیدنی مخلوط (معمولاً حدود ) است که معمولاً به سرعت و اغلب در یک جرعه مصرف می‌شود. رایج است که یک شات را به عنوان ساید یک نوشیدنی بزرگتر سرو می‌کنند.
بک هند ضربه‌ای است که در بیشتر ورزش‌های راکتی مانند تنیس، تنیس روی میز و پیکل بال استفاده می‌شود، جایی که پشت دست در هنگام تاب دادن راکت قبل از کف دست قرار می‌گیرد، به جز در عبارت بک هند والی، این اصطلاح به ضربه زمینی (جایی که توپ قبل از ضربه زدن به آن برگشته است) اشاره دارد. این در تضاد با سکته جلویی است، جایی که کف دست قبل از پشت دست قرار می‌گیرد. این اصطلاح در سایر ورزش‌ها نیز استفاده می‌شود که در آن حرکت مشابهی مانند پرتاب دیسک ورزشی استفاده می‌شود. بک هند معمولاً از خط پایه یا به عنوان یک ضربه نزدیک
هند معمولاً از خط پایه یا به عنوان یک ضربه نزدیک انجام می‌شود. برای یک بازیکن راست دست، بک هند با راکت در سمت چپ بدن شروع می‌شود، با تماس با توپ در سراسر بدن ادامه می‌یابد و در سمت راست بدن، با راکت به پایان می‌رسد. شانه راست بک هند می‌تواند یک دست یا دو دست باشد. با توجه به این واقعیت که دست غالب بازیکن به درون ضربه «کشش» می‌کند، بک هند به‌طور کلی فاقد قدرت و قوام فورهند است و معمولاً تسلط بر آن دشوارتر در نظر گرفته می‌شود. با این حال، بک هند دو دست، ثبات و قدرت بیشتری را برای شوت فراهم می‌کند و به‌طور
و قدرت بیشتری را برای شوت فراهم می‌کند و به‌طور فزاینده‌ای در بازی مدرن استفاده می‌شود. بازیکنان مبتدی و سطح باشگاهی اغلب در زدن یک بک هند مشکل دارند و بازیکنان جوان اگر به اندازه کافی قوی برای زدن ضربه نباشند ممکن است در زدن ضربه دچار مشکل شوند. بسیاری از بازیکنان پیشرفته هنوز فورهند بهتری نسبت به بک هند دارند و بسیاری از استراتژی‌های تنیس با هدف سوء استفاده از این ضعف هستند.
پارک ملی تاریخی هوانوردی دیتون یک پارک ملی تاریخی در دیتون، اوهایو است که به یادبود سه شخصیت مهم تاریخی - ویلبر رایت، ارویل رایت و شاعر پل لورنس دانبار - و کارهای آنان در دره میامی اختصاص دارد.
پی‌سی بانگ () نوعی کافی‌نت یا گیم نت در کره جنوبی است که مشتریان می‌توانند با پرداخت هزینه ساعتی از رایانه استفاده کنند و اغلب برای بازی‌های ویدیویی حضوری با دوستان است. با اینکه ضریب نفوذ سرانه رایانه شخصی و دسترسی به اینترنت فراخ‌باند در کره جنوبی یکی از بالاترین‌ها در جهان است اما استفاده از رایانه شخصی همچنان محبوب است زیرا محل ملاقات اجتماعی برای گیمرها (به‌ویژه مدارس) محسوب می‌شود تا با همسالان خود بازی کنند. جدا از جنبه اجتماعی، توانایی پی‌سی بانگ‌ها برای ارائه دسترسی به رایانه‌های شخصی گران‌قیمت و
برای ارائه دسترسی به رایانه‌های شخصی گران‌قیمت و قدرتمند (که به‌طور خاص برای بازی‌های ویدیویی طراحی شده‌اند) با قیمت کم و معقول، به محبوبیت این اماکن اضافه کرده است.
"این مقاله دربارهٔ کلاس عمومی وسیله نقلیه است. برای سیستم، به سیستم رانندگی خودکار مراجعه کنید. برای کاربرد آن در وسایل نقلیه جاده‌ای، به خودروی خودران مراجعه کنید." یک وسیله نقلیه زمینی بدون سرنشین (Unmanned ground vehicle) وسیله‌ای است که در حالی که با زمین در تماس است، بدون وجود یک شخص انسانی در داخل آن عمل می‌کند. UGVها می‌توانند برای بسیاری از کاربردهایی که استفاده از یک اپراتور انسانی در داخل وسیله نقلیه نامناسب، خطرناک، پرهزینه یا غیرممکن است، به کار روند. به‌طور معمول، این وسیله دارای حسگرهایی برای
روند. به‌طور معمول، این وسیله دارای حسگرهایی برای مشاهده محیط است و رفتار خود را به‌طور خودکار کنترل می‌کند یا از یک اپراتور انسانی از راه دور برای کنترل وسیله نقلیه از طریق تلکین(کنترل از راه دور) استفاده می‌کند. = تاریخچه = در سال ۱۹۰۴، مهندس اسپانیایی لئوناردو توره‌س کِوِدو سیستم کنترلی مبتنی بر رادیو را با نام تلکینو توسعه می‌داد. او تصمیم گرفت آزمایش اولیه را به‌صورت یک وسیله نقلیه زمینی سه‌چرخ (تراکتور) انجام دهد که دارای محدوده مؤثر ۲۰ تا ۳۰ متر بود و به‌عنوان اولین نمونه شناخته‌شده از وسیله نقلیه
و به‌عنوان اولین نمونه شناخته‌شده از وسیله نقلیه زمینی بدون سرنشین ثبت شد. اولین پروتوتایپ‌های پهپادهای انتحاری رباتیک، ابداعات «تورپدوهای زمینی» آوبریو-گابت بودند که در سال ۱۹۱۵ در فرانسه اختراع شدند و همچنین کروکودیل شنی-کرزوت. بیست نمونه از این خودروها در ژوئیه ۱۹۱۵ به خدمت ارتش دوم فرانسه درآمدند. یک خودروی کنترل از راه دور کارا در شماره اکتبر ۱۹۲۱ مجله جهانی بی‌سیم RCA گزارش شده است. این خودرو از طریق رادیو به‌صورت بی‌سیم کنترل می‌شد و تصور می‌شود که این فناوری می‌تواند به تانک‌ها نیز تطبیق پیدا کند.
فناوری می‌تواند به تانک‌ها نیز تطبیق پیدا کند. در دهه ۱۹۳۰، اتحاد جماهیر شوروی تانک کوچک تجهیز شده به مسلسل را به نام تل‌تانک توسعه داد. این تانک به‌صورت رادیویی از تانکی دیگر کنترل می‌شد. تل‌تانک‌ها در جنگ زمستانی (۱۹۳۹–۱۹۴۰) بین فنلاند و اتحاد شوروی و در آغاز جنگ آلمان و شوروی پس از حمله آلمان به شوروی در سال ۱۹۴۱ عملیاتی شدند. در طول جنگ جهانی دوم، بریتانیا نسخه کنترل از راه دور تانک پیاده‌نظام ماتیلدا II را در سال ۱۹۴۱ توسعه داد. این تانک که به «پرنس سیاه» معروف بود، برای جلب آتش سلاح‌های ضدتانک مخفی
معروف بود، برای جلب آتش سلاح‌های ضدتانک مخفی یا ماموریت‌های تخریب استفاده می‌شد. به‌دلیل هزینه‌های تبدیل سیستم انتقال تانک به جعبه دنده‌های نوع ویلسون، یک سفارش برای ۶۰ تانک لغو شد. از سال ۱۹۴۲، ورماخت آلمان از مین‌های tracked گولیات برای کارهای تخریب از راه دور استفاده کرد. گولیات وسیله‌ای با زنجیر بود که ۶۰ کیلوگرم مواد منفجره را حمل می‌کرد و از طریق یک کابل کنترل می‌شد. این وسیله مدل‌سازی شده از یک وسیله نقلیه زنجیری فرانسوی بود که پس از شکست آلمان در فرانسه در سال ۱۹۴۰ پیدا شد. ترکیب هزینه، سرعت پایین،
در سال ۱۹۴۰ پیدا شد. ترکیب هزینه، سرعت پایین، وابستگی به کابل برای کنترل و محافظت ضعیف در برابر سلاح‌ها باعث شد که گولیات موفقیت‌آمیز شناخته نشود. اولین تلاش اصلی توسعه ربات‌های متحرک با نام "" در دهه ۱۹۶۰ به‌عنوان یک مطالعه تحقیقاتی برای آژانس پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفته دفاع آمریکا (DARPA) انجام شد. شیکی یک پلت‌فرم چرخ‌دار بود که دارای دوربین تلویزیونی، سنسورها و رایانه‌ای برای کمک به راهنمایی وظایف خود دربرداشتن بلوک‌های چوبی و قرار دادن آن‌ها در مناطق خاص براساس دستورات بود. DARPA بعدها یک سری ربات‌های
براساس دستورات بود. DARPA بعدها یک سری ربات‌های زمینی خودران و نیمه خودران را توسعه داد، اغلب به‌همراه ارتش ایالات متحده. به‌عنوان بخشی از ابتکار محاسبات استراتژیک بین سال‌های ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۳، DARPA در حدود سال ۱۹۸۵، وسیله نقلیه خودران زمینی (ALV) را معرفی کرد که نخستین UGV بود که می‌توانست به‌طور کاملاً خودران با سرعت‌های مفید در جاده‌ها و خارج از آن‌ها حرکت کند. در ۲۹ مارس ۲۰۲۴، در قالب کمپین شرق اوکراین در جنگ اوکراین، یک گروه از UGVهای روسی مجهز به راه‌اندازهای خودکار نارنجک AGS-17 برای یک حمله نزدیک شهر
خودکار نارنجک AGS-17 برای یک حمله نزدیک شهر برودیچی در اوکراین اعزام شدند که این به‌عنوان اولین استفاده UGVها در حملات مستقیم خط مقدم ثبت شده است. = طراحی = UGVها عموماً شامل موارد زیر هستند: یک پلتفرم وسیله‌نقلیه، حسگرها، سیستم‌های کنترل، رابط هدایت، لینک‌های ارتباطی و ویژگی‌های یکپارچه‌سازی سیستم‌ها. پلتفرم. پلتفرم می‌تواند یک خودرو، کامیون، وسیله‌نقلیه همه‌چرخ یا غیره باشد و شامل دستگاه متحرک، حسگرها و منبع انرژی است. پیشرانه‌ها، چرخ‌ها و پاها اشکال متداول حرکت هستند. پلتفرم ممکن است شامل بدنه متناوب
حرکت هستند. پلتفرم ممکن است شامل بدنه متناوب بوده و با واحدهای دیگر متصل شود. منابع انرژی می‌توانند شامل موتورهای احتراق داخلی، باتری‌ها یا هیدروژن باشند. حسگرها. حسگرها مدلی از محیط ایجاد می‌کنند که وسایل نقلیه، عابران و موانع را نشان می‌دهند. آن‌ها همچنین مکان وسیله نقلیه را در مسیر ناوبری مشخص می‌کنند. حسگرها می‌توانند شامل قطب‌نماها، کیلومترشمارها، شیب‌سنج‌ها، ژیروسکوپ‌ها، دوربین‌ها، فاصله‌سنج‌های لیزری و اولتراسونیک، رادیوهای GPS و فناوری مادون قرمز باشند. سیستم‌های کنترل. وسایل نقلیه زمینی بدون
باشند. سیستم‌های کنترل. وسایل نقلیه زمینی بدون سرنشین معمولاً به‌عنوان «عملیات از راه دور» یا «خودران» شناخته می‌شوند، اگرچه کنترل نظارتی ترکیبی از عملیات خودران و از راه دور است. کنترل از راه دور. یک UGV کنترل‌شده از راه دور توسط یک اپراتور انسانی کنترل می‌شود. اپراتور بر اساس مشاهده بصری مستقیم یا حسگرهایی مانند دوربین‌ها تصمیم‌گیری می‌کند. یک مثال ساده از کنترل از راه دور، یک خودروی کنترل از راه دور اسباب‌بازی است. مثالها. - Clearpath Robotics - DOK-ING برای پاکسازی مین، اطفای حریق و معدن‌کاری زیرزمینی
برای پاکسازی مین، اطفای حریق و معدن‌کاری زیرزمینی - DRDO Daksh - Foster-Miller TALON - Frontline Robotics UGV کنترل از راه دور (TUGV) - Gladiator وسیله نقلیه تاکتیکی بدون سرنشین (استفاده‌شده توسط نیروی دریایی ایالات متحده) - G-NIUS UGVهای خودران (شرکت صنایع هوافضای اسرائیل/جوینت ونچر ال‌بی‌تی سیستمز) Guardium - GROVER – وسیله نقلیه کنترل‌شده از راه دور گودارد برای اکتشاف و تحقیق - Uran-9 - iRobot PackBot - MacroUSA Armadillo V2 Micro UGV (MUGV) و Scorpion SUGV -Mesa Associates اسمبلِ عملیات نورانی یکپارچه
-Mesa Associates اسمبلِ عملیات نورانی یکپارچه تاکتیکی (MATILDA) - Nerekhta UGV که در رزمایش زاپاد ۲۰۲۱ در دوران تمرین بلاروس و روسیه حضور داشت - Nova 5 - Remotec ANDROS F6A - Ripsaw MS1 - Robowatch ASENDRO - خودروی بدون سرنشین Snatch Land Rover - THeMIS که توسط ارتش هلند استفاده می‌شود و توسط Milrem Robotics توسعه یافته - خودروی زمینی بدون سرنشین Miloš که توسط نیروهای مسلح صربستان استفاده می‌شود - ربات Battlefield Extraction-Assist (BEAR) از Vecna Robotics - VIPeR خودران. یک وسیله نقلیه خودران (AGV) یک
- VIPeR خودران. یک وسیله نقلیه خودران (AGV) یک ربات مستقل است که کنترل‌کننده انسانی را با فناوری‌های هوش مصنوعی جایگزین می‌کند. این وسیله از حسگرها استفاده می‌کند تا مدلی از محیط را تغذیه کند که از سیستم کنترل پشتیبانی می‌کند و اقدام بعدی را تعیین می‌کند. این موضوع نیاز به نظارت انسانی بر وسیله نقلیه را از بین می‌برد. یک وسیله نقلیه خودران باید توانایی زیر را داشته باشد: - ناوبری بر اساس نقشه‌هایی که به وسیله اجازه می‌دهد تا مسیری از مبدأ به مقصد انتخاب کند. - شناسایی اشیاء مانند افراد و وسایل نقلیه. -
کند. - شناسایی اشیاء مانند افراد و وسایل نقلیه. - حرکت بین نقاط راه بدون کمک انسانی. - جلوگیری از آسیب به افراد، املاک یا خود، مگر اینکه آن‌ها بخشی از مأموریتش باشند. یک ربات همچنین ممکن است بتواند به‌صورت خودآموز یاد بگیرد. یادگیری خودران شامل توانایی‌های زیر است: - به دست آوردن قابلیت‌ها. - تنظیم استراتژی‌ها بر اساس محیط. - انطباق با محیط. - رفتار اخلاقی در پیگیری اهداف مأموریت. ماشین‌های مسلح خودران باید بین جنگجویان و غیرنظامیان تمایز قائل شوند. این موضوع به‌خصوص در درگیری‌هایی درست است که جنگجویان
موضوع به‌خصوص در درگیری‌هایی درست است که جنگجویان عمدتاً خود را به‌عنوان غیرنظامی‌ها پنهان می‌کنند تا از شناسایی جلوگیری کنند. حتی سیستم‌های هوشمند اما ناقص نیز می‌توانند باعث ویرانی‌های غیرقابل قبول غیرنظامی شوند. رابط هدایت. رابط بین ماشین و اپراتور انسانی می‌تواند شامل یک جوی‌استیک، نرم‌افزار خودران یا فرمان‌های صوتی باشد. لینک‌های ارتباطی. ارتباط بین UGV و ایستگاه کنترل می‌تواند از طریق رادیو یا فیبر نوری انجام شود. این ارتباط ممکن است شامل ارتباط با سایر ماشین‌ها و ربات‌ها نیز باشد. یکپارچه‌سازی
با سایر ماشین‌ها و ربات‌ها نیز باشد. یکپارچه‌سازی سیستم‌ها. اجزای مختلف سخت‌افزاری و نرم‌افزاری باید به‌طور مشترک کار کنند تا نتایج مطلوبی تولید کنند. = کاربردها = تا سال ۲۰۲۵، انواع مختلفی از UGVها در حال استفاده بودند. این وسایل معمولاً جایگزین انسان‌ها در وضعیت‌های خطرناک می‌شوند، مانند مدیریت مواد منفجره و در خودروهای خنثی‌سازی بمب، جایی که به قدرت اضافی یا اندازه کوچکتر نیاز است، یا جایی که انسان‌ها نمی‌توانند به‌طور ایمن حضور داشته باشند. کاربردهای نظامی شامل نظارت، شناسایی و به‌دست آوردن هدف است.
نظامی شامل نظارت، شناسایی و به‌دست آوردن هدف است. آن‌ها در صنایعی مانند کشاورزی، معدن‌کاری و ساخت‌وساز نیز استفاده می‌شوند. UGVها در عملیات دریایی مؤثر هستند و برای نیروی دریایی در میدان جنگ؛ آن‌ها می‌توانند در عملیات لجستیک در زمین و دریا کمک کنند. UGVها در حال توسعه برای عملیات حفظ صلح، نظارت زمینی، عملیات نگهبانی/چک‌پوینت، حضور در خیابان‌های شهری و افزایش عملیات‌های پلیس و نظامی در محیط‌های شهری هستند. UGVها می‌توانند «آتش اول» را از دشمنان جلب کنند و تلفات نظامی و پلیسی را کاهش دهند. علاوه بر این،
و تلفات نظامی و پلیسی را کاهش دهند. علاوه بر این، UGVها در مأموریت‌های نجات و بازیابی استفاده می‌شوند و برای یافتن بازماندگان پس از ۱۱ سپتامبر در محل حادثه (Ground Zero) به کار گرفته شدند. فضا. پروژه ربات‌های اکتشافی مریخ ناسا شامل دو UGV به نام‌های Spirit و Opportunity بود. هر دو فراتر از پارامترهای طراحی عمل کردند که این به سیستم‌های اضافی، مدیریت دقیق و تصمیم‌گیری بلندمدت در تعاملات نسبت داده می‌شود. Opportunity و دوقلوی آن، Spirit، وسایل نقلیه زمینی شش‌چرخ و خورشیدی بودند. آن‌ها در ژوئیه ۲۰۰۳ پرتاب
شش‌چرخ و خورشیدی بودند. آن‌ها در ژوئیه ۲۰۰۳ پرتاب شدند و در ژانویه ۲۰۰۴ در دو سمت مختلف مریخ فرود آمدند. Spirit به‌طور عادی عمل کرد تا اینکه در آوریل ۲۰۰۹ در شن‌های عمیق گرفتار شد و بیش از ۲۰ برابر طولانی‌تر از انتظار عمر کرد. Opportunity بیش از ۱۴ سال فراتر از عمر مورد نظر سه‌ماهه خود عمل کرد. Curiosity در ۶ اوت ۲۰۱۲ بر روی مریخ فرود آمد و مأموریت دو ساله اولیه آن تا اکتبر ۲۰۲۵ (۴٬۸۰۴ روز بیشتر از انتظار) تمدید شده است. کاربردهای غیرنظامی و تجاری. کاربردهای غیرنظامی شامل اتوماسیون فرایندها در محیط‌های
غیرنظامی شامل اتوماسیون فرایندها در محیط‌های تولیدی است. آن‌ها به‌عنوان راهنمایان خودران در موزه تاریخ طبیعی کارنگی و نمایشگاه ملی سوئیس عمل می‌کنند. کشاورزی. UGVها یکی از انواع ربات‌های کشاورزی هستند. تراکتورهای بدون سرنشین می‌توانند به‌صورت شبانه‌روزی کار کنند تا زمان‌های کوتاه برداشت را برآورده کنند. UGVها برای اسپری کردن و نازک کردن گیاهان استفاده می‌شوند. آن‌ها می‌توانند برای نظارت بر سلامت محصولات و دام‌ها به کار روند. تولید. در محیط تولید، UGVها برای حمل و نقل مواد استفاده می‌شوند. شرکت‌های هوافضا
حمل و نقل مواد استفاده می‌شوند. شرکت‌های هوافضا از این وسایل برای موقعیت‌یابی دقیق و حمل و نقل اجزای سنگین و حجیم بین ایستگاه‌های تولید استفاده می‌کنند که سریع‌تر از استفاده از جرثقیل‌های بزرگ است و می‌تواند افراد را از مناطق خطرناک دور نگه دارد. معدن‌کاری. UGVها می‌توانند برای عبور و نقشه‌برداری از تونل‌های معدن استفاده شوند. با ترکیب رادار، لیزر و حسگرهای بصری، UGVها در حال توسعه برای نقشه‌برداری از سطوح سنگی سه‌بعدی در معادن روباز هستند. زنجیره تأمین. در سیستم مدیریت انبار، UGVها کاربردهای متعددی از
در سیستم مدیریت انبار، UGVها کاربردهای متعددی از انتقال کالاها با لیفتراک‌ها و نوار نقاله‌های خودران تا اسکن موجودی و انجام شمارش موجودی دارند. وسایل نقلیه هدایت‌شده خودکار به‌طور گسترده‌ای در انبارها برای رسیدگی به کالاهایی که برای انسان‌ها خطرناک هستند (مانند کالاهای خورنده و قابل اشتعال) یا نیاز به حمل و نقل خاص دارند، مورد استفاده قرار می‌گیرند. پاسخ به وضعیت‌های اضطراری. UGVها در بسیاری از وضعیت‌های اضطراری از جمله جستجو و نجات شهری، اطفای حریق و پاسخ به حوادث هسته‌ای استفاده می‌شوند. پس از حادثه
به حوادث هسته‌ای استفاده می‌شوند. پس از حادثه نیروگاه هسته‌ای فوکوشیما دایچی در سال ۲۰۱۱، UGVها در ژاپن برای نقشه‌برداری و ارزیابی ساختاری در مناطق با تابش بیش از حد که اجازه حضور انسان را نمی‌داد، به کار گرفته شدند. نظامی. - BigDog، یک ربات چهارپای توسعه‌یافته به‌عنوان بارکش که می‌تواند از زمین‌های دشوار عبور کند. - آزمایش‌های ارتش بریتانیا از X-2 با سیستم‌های موجود در سال ۲۰۲۰ - EuroLink Systems Leopardo B - واحدهای Foster-Miller TALON SWORDS که با سلاح‌های مختلف مجهز هستند - UGV بدون سرنشین UKAP ترکیه -
مختلف مجهز هستند - UGV بدون سرنشین UKAP ترکیه - Ripsaw، یک UGV جنگی در حال توسعه که توسط Howe &amp; Howe Technologies برای ارزیابی توسط ارتش ایالات متحده طراحی و ساخته شده است - ربات "tEODor" ارتش آلمان که یک IED جعلی را نابود می‌کند استفاده از UGVها توسط نظامیان جان بسیاری را نجات داده است. کاربردها شامل خنثی‌سازی مهمات منفجره (EOD) مانند مین‌های زمینی، بارگذاری اقلام سنگین و تعمیر شرایط زمینی تحت آتش دشمن است. تعداد ربات‌های استفاده‌شده در عراق از ۱۵۰ در سال ۲۰۰۴ به ۵۰۰۰ در سال ۲۰۰۵ افزایش یافت، جایی که
سال ۲۰۰۴ به ۵۰۰۰ در سال ۲۰۰۵ افزایش یافت، جایی که آن‌ها بیش از ۱۰۰۰ بمب کنار جاده‌ای را در عراق در پایان سال ۲۰۰۵ خنثی کردند. تا سال ۲۰۱۳، ارتش ایالات متحده ۷۰۰۰ از این ماشین‌ها را خریداری کرده بود و ۷۵۰ مورد آن‌ها نابود شده بودند. ارتش ایالات متحده در حال ساخت UGVهایی است که به‌عنوان ربات‌های مسلح با سلاح‌های خودکار و نارنجک‌اندازها عمل می‌کنند و ممکن است جایگزین سربازان در میدان جنگ شوند. چنین کاربردهایی ممکن است نگرانی‌های اخلاقی را به‌دلیل حذف انسان‌ها از چرخه OODA ایجاد کند. SARGE. SARGE یک وسیله
از چرخه OODA ایجاد کند. SARGE. SARGE یک وسیله نقلیه چهارچرخ متحرک همه‌جانبه است که از فریم Yamaha Breeze استفاده می‌کند. هدف این است که به هر گردان پیاده‌نظام تا هشت واحد SARGE ارائه شود. SARGE عمدتاً برای نظارت از راه دور استفاده می‌شود و به جلو از پیاده‌نظام فرستاده می‌شود تا کمین‌های احتمالی را بررسی کند. Mult-Utility Tactical Transport. ساخته‌شده توسط General Dynamics Land Systems، وسیله نقلیه چندمنظوره تاکتیکی ("MUTT") در انواع ۴، ۶ و ۸ چرخ موجود است. تا سال ۲۰۱۳ در حال آزمایش بود. X-2. X-2 یک UGV با
تا سال ۲۰۱۳ در حال آزمایش بود. X-2. X-2 یک UGV با اندازه متوسط است که توسط Digital Concepts Engineering ساخته شده است. این وسیله بر اساس یک سیستم رباتیک خودران قبلی طراحی شده برای استفاده در EOD، جستجو و نجات (SAR)، گشت‌زنی در حاشیه، ارتباطات، تشخیص و پاکسازی مین‌ها و به‌عنوان یک پلتفرم سلاح سبک ساخته شده است. طول آن ۱٫۳۱ متر، وزن آن ۳۰۰ کیلوگرم و می‌تواند به سرعت ۵ کیلومتر در ساعت برسد. این وسیله قادر است از شیب‌های تا ۴۵ درجه عبور کند و از گل عمیق عبور کند. کنترل این وسیله با استفاده از سیستم Marionette
کنترل این وسیله با استفاده از سیستم Marionette انجام می‌شود که همچنین در ربات‌های EOD Wheelbarrow استفاده می‌شود. The Warrior. The Warrior یک مدل جدید از PackBot است، اما بیش از پنج برابر اندازه آن است. این وسیله می‌تواند با سرعت‌های تا ۱۵ مایل در ساعت حرکت کند و اولین PackBot است که قادر به حمل سلاح است. مانند PackBot، در بررسی مواد منفجره نقش کلیدی دارد. آن‌ها قادر به حمل ۶۸ کیلوگرم و حرکت با سرعت ۸ مایل در ساعت هستند. قیمت Warrior نزدیک به ۴۰۰٬۰۰۰ دلار است. بیش از ۵۰۰۰ واحد از آن‌ها در سراسر جهان تحویل
بیش از ۵۰۰۰ واحد از آن‌ها در سراسر جهان تحویل داده شده است. TerraMax. TerraMax طراحی شده است تا در هر وسیله نقلیه چرخ‌دار تاکتیکی یکپارچه شود و به‌طور کامل در ترمزها، فرمان، موتور و انتقال گنجانده شده است. وسایل نقلیه مجهز به این سیستم قابلیت رانندگی دستی را حفظ می‌کنند. وسایل نقلیه تولید شده توسط Oshkosh Defense و مجهز به این بسته در چالش‌های بزرگ DARPA در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ و چالش شهری DARPA در سال ۲۰۰۷ شرکت کردند. آزمایشگاه جنگی نیروی دریایی ایالات متحده، MTVRهای مجهز به TerraMax را برای پروژه Cargo
MTVRهای مجهز به TerraMax را برای پروژه Cargo UGV که در سال ۲۰۱۰ آغاز شد، انتخاب کرد که به یک نمایش فناوری برای دفتر تحقیقات دریایی در سال ۲۰۱۵ منجر شد. کاربردهای نشان داده‌شده برای وسایل نقلیه به‌روز شده شامل پاکسازی مسیر بدون سرنشین (با استفاده از غلتک مین) و کاهش تعداد پرسنل مورد نیاز برای کاروان‌های حمل و نقل است. THeMIS. THeMIS (سیستم مدولار پیاده‌نظام هیبریدی با چرخ‌دنده) یک وسیله نقلیه مسلح زمینی است که عمدتاً برای کاربردهای نظامی طراحی شده است. این وسیله توسط Milrem Robotics در استونی ساخته شده است.
توسط Milrem Robotics در استونی ساخته شده است. معماری باز این وسیله قابلیت چند مأموریتی را فراهم می‌کند. هدف اصلی آن افزایش آگاهی از وضعیت، ارائه اطلاعات، نظارت و شناسایی بهبود یافته بر روی نواحی وسیع، پشتیبانی از لجستیک در پایگاه، تأمین مجدد آخرین مایل برای واحدهای خط مقدم و کمک به ارزیابی آسیب‌های جنگی است. این وسیله به‌عنوان یک پلتفرم حمل و نقل، ایستگاه سلاح از راه دور، واحد تشخیص و دفع IED و غیره عمل می‌کند. این وسیله بار فیزیکی و شناختی را کاهش می‌دهد، فاصله ایستادگی، حفاظت از نیرو و بقا را افزایش