payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ایالات متحده آمریکا]] [[رده:الهیدانان کالوینیست و اصلاح‌طلب سده ۲۰ (میلادی)]] [[رده:الهی‌دانان کالوینیست و اصلاح‌طلب اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:بازسازی‌گرایی مسیحی]] [[رده:پژوهشگران کتاب مقدس اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:دانش‌آموختگان دانشگاه جورجیا]] [[رده:زادگان ۱۹۴۹ (میلادی)]] [[رده:نویسندگان اهل آتن، جورجیا]] [[رده:وزیران پرسبیتر اهل ایالات متحده آمریکا]]
یک بازی ویدئویی رو به انتشار در سبک نقش‌آفرینی اکشن است که توسط استودیوی ژاپنی تیم نینجا توسعه یافته و به‌وسیلهٔ کویی تکمو منتشر خواهد شد. این بازی سومین قسمت از مجموعه بازی‌های "نی‌او" و دنبالهٔ "نی‌او ۲" (۲۰۲۰) به‌شمار می‌رود، و قرار است در تاریخ ۶ فوریه ۲۰۲۶ برای پلی‌استیشن ۵ و مایکروسافت ویندوز منتشر شود. روند بازی. "نی‌او ۳" همانند نسخه‌های پیشینش یک بازی نقش‌آفرینی اکشن است که از زاویهٔ دید سوم شخص روایت می‌شود. در این بازی، بازیکن کنترل توکوگاوا تاکه‌چیو، نوهٔ توکوگاوا ایه‌یاسو، را بر عهده دارد که با
نوهٔ توکوگاوا ایه‌یاسو، را بر عهده دارد که با یوکایها و موجودات فراطبیعی مبارزه می‌کند و به مقام شوگون عروج می‌یابد. مشابه "نی‌او ۲"، بازیکنان قادر خواهند بود ظاهر قهرمان اصلی را به‌طور کامل سفارشی‌سازی کنند. این نسخه دو سبک بازی متمایز را ارائه می‌دهد. سبک سامورایی بازی همانند قسمت‌های قبلی "نی‌او" است و بازیکنان به سه حالت قرارگیری سلاح (بالا، وسط و پایین) دسترسی دارند. اقدامات جهت مبارزه استقامت یا «Ki» را مصرف می‌کنند، اما بازیکنان می‌توانند پس از انجام یک کمبو یا حمله، از «Ki Pulse» برای بازیابی
انجام یک کمبو یا حمله، از «Ki Pulse» برای بازیابی استقامت استفاده کنند. هنگامی که بازیکنان به دشمنان آسیب وارد می‌کنند، نوار «Arts Proficiency» آن‌ها به تدریج افزایش می‌یابد. وقتی که این نوار پر شد، بازیکنان می‌توانند حمله‌ای مرگبار انجام دهند. این بازی همچنین یک مکانیک جدید دفع حمله را معرفی می‌کند. این بازی همچنین سبک بازی نینجا را معرفی می‌کند که سریع‌تر، متمرکز بر گریختن و در حملات هوایی و حملات از راه دور عملکردی بهتر دارد. حالت قرارگیری سلاح‌ها با سه ابزار نینجایی جایگزین شده است که بازیکنان
با سه ابزار نینجایی جایگزین شده است که بازیکنان می‌توانند در نبرد از آن‌ها استفاده کنند. در ازای «Ki Pulse»، سبک نینجا از ویژگی مه (Mist) بهره می‌برد که به بازیکنان اجازه می‌دهد یک شبیه‌سازی از خودشان ایجاد کرده تا حواس دشمنان را پرت کنند و بتوانند با یک حرکت سریع به پشت سر آن‌ها، آسیب‌های مرگباری وارد کنند. با وجود اینکه این دو سبک هیچ ابزار مشترکی ندارند، بازیکنان می‌توانند آزادانه و به‌طور دلخواه بین دو سبک بازی جابجا شوند.
مرکز پتروشیمی سیراکیوز (به زبان ایتالیایی Polo petrolchimico siracusano نامیده می‌شود) یک منطقه ساحلی صنعتی گسترده در شرق سیسیل است که شامل سرزمین شهرداری آگوستا، پریولو گارگالو و مِلیلی است. فعالیت‌های اصلی صنعتی، پالایش نفت، پردازش مشتق‌های نفت و تولید انرژی است. این مجموعه که آغاز ساخت آن به سال ۱۹۴۹ برمی‌گردد، مشکلات زیست‌محیطی قابل توجهی را برای خط ساحلی و کل منطقه، و همچنین مشکلات بهداشتی و افزایش میزان مرگ و میر ایجاد کرده است. به همین دلیل این منطقه اغلب "مثلث مرگ (triangolo della" morte) نامیده
اغلب "مثلث مرگ (triangolo della" morte) نامیده می‌شود. از جمله شرکت‌های این منطقه می‌توان به اکسون موبیل، ساسول، ارگ، پولیمری اروپا و سیندیال اشاره کرد.
دفن زباله‌های سمی توسط «ندرانگتا»، یک سازمان جنایی از کالابریا، ایتالیا، از دهه ۱۹۸۰ در تخلیه زباله‌های رادیواکتیو دست داشته است. کشتی‌هایی با زباله‌های سمی و رادیواکتیو در سواحل ایتالیا غرق شده‌اند. علاوه بر این، گفته می‌شود کشتی‌هایی با زباله‌های سمی، از جمله محموله‌های زباله رادیواکتیو، به سومالی و سایر کشورهای در حال توسعه فرستاده شده‌اند که یا با کشتی غرق شده‌اند یا در خشکی دفن شده‌اند. وضع قوانین سختگیرانه‌تر زیست‌محیطی در دهه ۱۹۸۰، تخلیه غیرقانونی زباله را به یک تجارت پرسود برای گروه‌های جرایم
زباله را به یک تجارت پرسود برای گروه‌های جرایم سازمان‌یافته در ایتالیا تبدیل کرد. پدیده جرایم گسترده زیست‌محیطی که توسط سندیکاهای جنایی مانند کامورا و اندرانگتا انجام می‌شود، اصطلاح «اکومافیا» را به وجود آورده است. گزارش کمیسیون زباله‌های پارلمانی در سال ۱۹۹۵ از «احتمال وجود قاچاق ملی و بین‌المللی زباله‌های رادیواکتیو، که توسط لابی‌های تجاری و جنایی مدیریت می‌شود، صحبت می‌کند که گمان می‌رود با تأیید نهادهای وابسته به کشورها و دولت‌های اتحادیه اروپا و خارج از اتحادیه اروپا نیز فعالیت می‌کنند.»
و خارج از اتحادیه اروپا نیز فعالیت می‌کنند.» نتیجه‌گیری‌های آن به «دخالت‌ها و تهدیدها» علیه محققان اشاره داشت و از، آژانس تحقیقات انرژی دولتی ایتالیا، و مدیریت آنها بر زباله‌های هسته‌ای انتقاد می‌کرد. تخلیه زباله در سواحل ایتالیا. «ندرانگتا»، یک سندیکای مافیایی ایتالیایی، توسط پنتیتو فرانچسکو فونتی، عضو سابق «ندرانگتا»، به غرق کردن حداقل ۳۰ کشتی پر از زباله‌های سمی، که بیشتر آنها رادیواکتیو بودند، متهم شده است. در سال ۲۰۰۵، فونتی این توطئه را در مجله خبری "«ل اسپرسو»" فاش کرد. اظهارات او منجر به تحقیقات
"«ل اسپرسو»" فاش کرد. اظهارات او منجر به تحقیقات گسترده‌ای در مورد باندهای دفع زباله‌های رادیواکتیو شد که جورجیو کومریو و شرکت دفع او، (مدیریت دفع اقیانوسی) در آن دخیل بودند. لگامبینته، یک سازمان غیردولتی ایتالیایی برای حفاظت از محیط زیست، تمام داده‌های جمع‌آوری‌شده توسط لگامبینته از سال ۱۹۹۴ در مورد ناپدید شدن حداقل ۴۰ کشتی در آب‌های مدیترانه را در اختیار دفتر دادستانی عمومی قرار داد. طی دو دهه، دادستان‌های ایتالیایی بیش از ۳۰ مورد غرق شدن مشکوک در آب‌های عمیق را بررسی کرده‌اند. آنها گمان می‌کنند که
عمیق را بررسی کرده‌اند. آنها گمان می‌کنند که صنعتگران ایتالیایی و خارجی با «ندرانگتا» و احتمالاً سازمان‌های دولتی برای استفاده از مدیترانه به عنوان محل تخلیه زباله همکاری کرده‌اند. کشتی‌هایی که در هوای مساعد غرق شدند، محموله مشکوکی داشتند، هیچ گونه کمک هزینه‌ای ارسال نکردند یا خدمه ناپدید شدند. به گفته فونتی، یکی از مدیران به این قبیله پول داده تا از شر ۶۰۰ بشکه زباله سمی و رادیواکتیو از ایتالیا، سوئیس، فرانسه، آلمان و ایالات متحده خلاص شود و مقصد آنها سومالی باشد، جایی که این زباله‌ها پس از تطمیع
سومالی باشد، جایی که این زباله‌ها پس از تطمیع سیاستمداران محلی دفن شده‌اند. کارمندان سابق مظنون به پرداخت پول به مجرمان برای جمع‌آوری زباله‌ها در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ هستند. ارسال محموله‌ها به سومالی تا دهه ۱۹۹۰ ادامه یافت، در حالی که قبیله «ندرانگتا» همچنین کشتی‌های حامل زباله، از جمله زباله‌های بیمارستانی رادیواکتیو را منفجر می‌کرد و آنها را به کف دریا در سواحل کالابریا می‌فرستاد. فونتی شخصاً سه کشتی را غرق کرد و لاشه کشتی واقع در ۲۸ کیلومتری ساحل ستارارو، در کالابریا، توسط کارگران محیط زیست به نام ام وی
در کالابریا، توسط کارگران محیط زیست به نام ام وی "کانسکی" شناسایی شد و می‌گوید که خودش در سال ۱۹۹۲ آن را به همراه ۱۲۰ بشکه زباله سمی و رادیواکتیو غرق کرده است. او گفت: «ندرانگتا برای این کار ۱۰۰۰۰۰ پوند دریافت کرده است.» فونتی توسط رئیسش سباستیانو رومئو از قبیله ندرانگتا از سن لوکا با همکاری جوزپه جورجی به این کار گمارده شده بود. یکی دیگر از روسای ندرانگتا که در این کار دخیل بود، ناتاله ایامونته بود که کشتی‌ها را در نزدیکی ملیتو دی پورتو سالوو غرق کرد. با این حال، کشتی‌ای که آنها در آب‌های عمیق ساحل
با این حال، کشتی‌ای که آنها در آب‌های عمیق ساحل کالابریا در نزدیکی ستارارو بررسی کردند، یک کشتی بخار مسافربری بود که در سال ۱۹۱۷ توسط یک زیردریایی آلمانی غرق شده بود. در نتیجه، یکی از دادستان‌ها اعتبار فونتی را در مورد غرق شدن‌های ادعایی زیر سؤال برد، اگرچه همکاری او با مقامات از سال ۱۹۹۴ منجر به دستگیری‌های گسترده «اعضای ندرانگتا» درگیر در قاچاق مواد مخدر شده بود. ادعای تحویل زباله‌های سمی به سومالی. هم فونتی و هم گروه محیط زیستی لگامبینته ادعا کردند که کشتی‌هایی با محموله‌های سمی به سومالی و سایر کشورهای
با محموله‌های سمی به سومالی و سایر کشورهای در حال توسعه مانند کنیا و زئیر فرستاده شده‌اند که یا با کشتی غرق شده‌اند یا در خشکی دفن شده‌اند. لگامبینته ادعا می‌کند که در ازای دریافت کشتی‌های زباله، به گروه‌های شورشی محلی سلاح داده شده است. فونتی ادعا می‌کند که ایلاریا آلپی، روزنامه‌نگار تلویزیونی ایتالیایی، و فیلمبردارش میران هرواتین در سال ۱۹۹۴ در سومالی به قتل رسیدند زیرا شاهد ورود زباله‌های سمی به بوساسو، سومالی، بوده‌اند. به گفته فونتی، سیاستمداران دموکرات مسیحی، از جمله نخست‌وزیر سابق ، سیریاکو د میتا،
مسیحی، از جمله نخست‌وزیر سابق ، سیریاکو د میتا، در عملیات دفع غیرقانونی دخیل بوده‌اند و از سرویس مخفی اداره اطلاعات نظامی ایتالیا برای لاپوشانی ارتباط خود استفاده کرده‌اند. د میتا این اتهامات را رد کرد. فونتی همچنین ادعا کرد که سیاستمداران سوسیالیست، جیانی د میکلیس و بتینو کراکسی، مداخله کردند تا اطمینان حاصل شود که نیروهای حافظ صلح ایتالیایی در سومالی از حمل و نقل‌ها چشم‌پوشی می‌کنند. در ابتدا اعتقاد بر این بود که امواج عظیمی که پس از سونامی اقیانوس هند در سال ۲۰۰۴ شمال سومالی را درنوردیدند، زباله‌های سمی
سال ۲۰۰۴ شمال سومالی را درنوردیدند، زباله‌های سمی و هسته‌ای را که به‌طور غیرقانونی تخلیه شده بودند، به هوا بلند کرده‌اند. همچنین فلزات سنگینی مانند سرب، کادمیوم و جیوه نیز در این منطقه وجود دارد. طبق گزارش برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد (UNEP)، امواج، بشکه‌های زنگ‌زده و سایر ظروف و زباله‌های خطرناکی را که در اوایل دهه ۱۹۹۰ در امتداد خط ساحلی طولانی و دورافتاده این کشور جنگ‌زده تخلیه شده بودند، متلاشی کردند. با این حال، یک هیئت حقیقت‌یاب فنی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۰۵ هیچ اثری از زباله‌های سمی در امتداد
در سال ۲۰۰۵ هیچ اثری از زباله‌های سمی در امتداد خطوط ساحلی پس از سونامی پیدا نکرد. در سال ۲۰۰۶، سازمان مردم‌نهاد سومالیایی دارئیل بولشو گود، با دسترسی به قبایل مختلف متخاصم، یک بررسی انجام داد و ۱۵ کانتینر از «زباله‌های هسته‌ای و شیمیایی تأیید شده» را در هشت منطقه ساحلی شناسایی کرد. منبعی از برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) جستجوی مواد خطرناک در سومالی را «مانند جستجوی سوزن در انبار کاه توصیف کرد. اینطور نیست که آنها نمی‌دانند آنجاست … بلکه نمی‌دانند از کجا شروع به جستجوی آن کنند.»
موزه تاریخ طبیعی، پاویا ( موزه‌ای در پاویا، ایتالیا که نمونه‌های تاریخ طبیعی بسیاری را به نمایش می‌گذارد، در کاخ بوتا آدورنو واقع شده است. این موزه که در سال ۱۷۷۵ تأسیس شد، یکی از قدیمی‌ترین موزه‌های تاریخ طبیعی در اروپا بود. در حال حاضر، این موزه به همراه ۵ موزه دیگر - موزه تاریخ دانشگاه، موزه فناوری برق، موزه باستان‌شناسی، موزه کامیلو گلژی و موزه کانی‌شناسی - شبکه موزه‌های دانشگاه پاویا را تشکیل می‌دهند. تاریخچه. این موزه به عنوان بخشی از پروژه‌های نوسازی توسط ملکه ماریا ترزا اتریش برای دانشگاه پاویا در
توسط ملکه ماریا ترزا اتریش برای دانشگاه پاویا در سال ۱۷۷۱ تأسیس شد. این موزه توسط لازارو اسپالانزانی، استاد تاریخ طبیعی در دانشگاه، تأسیس شد. موزه اولین مجموعه خود، مواد معدنی از وین، را که توسط ملکه ماریا ترزا اهدا شده بود، دریافت کرد. این مجموعه‌ها تا سال ۱۷۷۵ در کالج گیسلیری نگهداری می‌شدند، سپس به پالاتزو سنترال منتقل شدند، جایی که مجموعه‌ها بر اساس سیستم طبقه‌بندی لینن فهرست‌بندی شدند. این مجموعه‌ها بیش از یک قرن در کاخ مرکزی دانشگاه نگهداری می‌شدند. در سال ۱۷۷۸، بخش جدیدی برای آناتومی تطبیقی به
در سال ۱۷۷۸، بخش جدیدی برای آناتومی تطبیقی به بخش‌های موجود کانی‌شناسی و جانورشناسی اضافه شد که شامل ابزارهایی بود که متعلق به جراح آنتونیو اسکارپا بود. در سال ۱۷۸۰، این موزه بیش از ۲۴۰۰۰ نمونه از سراسر جهان را در خود جای داده بود. از سال ۱۸۵۲ تا ۱۸۷۴، به سرپرستی جوزپه بالسامو کریولی، موزه به لطف کمک‌های مالی و خرید نمونه‌های جدید، از جمله پرندگان، خزندگان، حشرات و پستانداران بزرگ، از جمله یک زرافه و یک مورچه‌خوار غول‌پیکر، مجموعه‌های خود را گسترش داد. هر بخش از موزه در سال ۱۸۷۵ به یک موزه مستقل تبدیل شد -
از موزه در سال ۱۸۷۵ به یک موزه مستقل تبدیل شد - بخش آناتومی در سال ۱۹۰۳ به کاخ بوتا منتقل شد، به همین ترتیب بخش جانورشناسی در سال ۱۹۳۵ منتقل شد. بخش کانی‌شناسی به بخش دیگری از کاخ منتقل شد. در سال ۱۹۶۰، تمام بخش‌ها دوباره به قلعه ویسکونتئو منتقل شدند تا موزه‌ای منحصر به فرد ایجاد شود که برای عموم مردم باز باشد، اما این طرح لغو شد. در این مدت، مجموعه‌ها به دلیل عدم نگهداری رو به زوال رفتند. در سال ۱۹۹۵، کار بازیابی و مرمت مواد آغاز شد زیرا در طول سال‌ها، مجموعه‌ها تخریب شده بودند. اخیراً، موزه در مرحله
مجموعه‌ها تخریب شده بودند. اخیراً، موزه در مرحله برنامه‌ریزی بوده است؛ قرار است محل قطعی موزه تاریخ طبیعی در قطب علمی دانشگاه باشد. مجموعه‌ها. این موزه به سه بخش جانورشناسی، دیرینه‌شناسی جغرافیایی و آناتومی مقایسه‌ای تقسیم شده است. این موزه میزبان مجموعه‌های متعددی از جمله موارد زیر است: مجموعه اسپالانزانی. این بخش شامل مجموعه جانورشناسی باقی‌مانده است که توسط لازارو اسپالانزانی گردآوری شده است. بسیاری از اقلام مجموعه اصلی به دلیل انگل‌ها آسیب دیده‌اند. بقیه مجموعه از طریق کمک‌های مالی یا خریدهای شخصی به
مجموعه از طریق کمک‌های مالی یا خریدهای شخصی به دست آمده و هنوز در وضعیت عالی هستند. این مجموعه همچنین شامل یک «راهنمای شعر» از اپرای ۱۷۹۳، دعوتنامه آیات خالی از دافنی اوروبیانو در لزبیا سیدونیا، نوشته لورنزو ماسکرونی، ریاضیدان و مدرس دانشگاه، است. مجموعه اسپالانزانی شامل نمونه‌های حیوانی نگهداری شده در الکل مانند موارد زیر است: به‌طور خاص، اسب آبی تاریخچه خاصی دارد: این یک نمونه ماده است که توسط گونزاگا در اوایل قرن هفدهم خریداری شد و آنها آن را در کاخ دوکال در مانتوا به همراه مومیایی رینالدو بوناکولسی
در مانتوا به همراه مومیایی رینالدو بوناکولسی سوار بر اسب به نمایش گذاشتند. حدود سال ۱۷۰۰، مومیایی رینالدو به دریاچه مانتوا انداخته شد و در سال ۱۷۸۳، دولت اتریش تصمیم گرفت اسب آبی را به موزه پاویا بیاورد. مجموعه جانورشناسی. مجموعه مهره‌داران شامل بیش از ۵۰۰۰ نمونه جانوری است. مجموعه خزندگان شامل یک پیتون، آناکوندا و تمساح است. بسیاری از نمونه‌ها در طول کاوش‌های علمی در قرن نوزدهم و بیستم جمع‌آوری شده‌اند. آن‌ها در الکل نگهداری می‌شوند و در میان آن‌ها، یک نمونه بسیار نادر از مار آبی آلبینو ("مار چلیپر") وجود
بسیار نادر از مار آبی آلبینو ("مار چلیپر") وجود دارد. سایر نمونه‌های خزندگان مانند مارمولک‌ها ("سوسماران راستین" و "مارمولک‌های اژدها") توسط یک کاوشگر پاویا، لوئیجی روبکی بریچتی، جمع‌آوری شدند. نمونه آگاما روبکی توسط او در اوبیا، سومالی در سال ۱۸۹۰ جمع‌آوری شد. مجموعه ماهی‌های دریایی و آب شیرین شامل ماهی شش‌ماهی که توسط پیترو پاوسی خریداری شده و یک نمونه نادر از ماهی کولاکانت ("تهی‌خار غرب اقیانوس هند") است که در اوایل دهه ۱۹۷۰ در کانال موزامبیک صید شده و توسط آقاخان چهارم کریم به موزه اهدا شده است. مجموعه
آقاخان چهارم کریم به موزه اهدا شده است. مجموعه ژئوپالئونتولوژی. مجموعه ژئوپالئونتولوژی در قلعه ویسکونتی نگهداری می‌شد، جایی که در اواخر دهه ۱۹۵۰ تا سال ۲۰۱۴ به آنجا منتقل شد و سپس به کاخ بوتا آدورنو منتقل شد. این مجموعه شامل بیش از ۳۰۰۰۰ نمونه فسیلی - قطعات اسکلتی بی‌مهرگان و مهره‌داران کشف شده در دره پو - است که قدمت آنها به دوران پلیوسن و میوسن برمی‌گردد. این مجموعه‌های فسیلی شامل ۶۵ تخته ماهی از رسوبات فسیل‌دار بولکا، یک نمونه اصلی از ایکتیوسوروس ("باریک‌باله") از دوران مزوزوئیک، یک کرینوئید پیریتی شده
از دوران مزوزوئیک، یک کرینوئید پیریتی شده از جنس پنتاکرینوس و همچنین یک اسکلت کامل از یک خرس غار ("خرس غارنشین") است که از آلپ لومباردی آمده است. این مجموعه‌ها همچنین شامل ۵۰۰۰ سنگ و کانی است. مجموعه آناتومی تطبیقی. مجموعه آناتومی مقایسه‌ای شامل بیش از ۵۰۰۰ اثر باستانی شامل اسکلت، نمونه‌ها و نمونه‌های آناتومیکی عمدتاً از مهره‌داران از جمله یک فیل است که در سال ۲۰۱۴ تحت مرمت قرار گرفت. نمونه فیل احتمالاً سومین نمونه قدیمی در جهان، پس از نمونه‌های موجود در موزه‌های بورژ (۱۸۰۳) و مادرید (۱۷۷۸) است. شانتی فیل.
بورژ (۱۸۰۳) و مادرید (۱۷۷۸) است. شانتی فیل. در سال ۱۷۷۲، ژان باپتیست شوالیه، آخرین فرماندار فرانسوی چانداناگار، تصمیم گرفت یک فیل به شاه لویی پانزدهم هدیه دهد. این فیل، یک فیل آسیایی دو ساله ("فیل آسیایی") بود که بنگال هند را با کشتی متعلق به شرکت هند به مقصد فرانسه ترک کرد. ده ماه بعد، این فیل در لورینت در بریتانی (بریتنی) پهلو گرفت. این فیل سفری طولانی را با پای پیاده، زیر نظر جمعیت کنجکاو، تا کاخ ورسای طی کرد. در آنجا، به عنوان یک جاذبه حیوانی برای مهمانان کاخ و طبیعت‌گرایان، از جمله پتروس کامپر،
مهمانان کاخ و طبیعت‌گرایان، از جمله پتروس کامپر، آناتومیست هلندی که سرانجام کتابی در مورد تاریخ طبیعی فیل‌ها منتشر کرد (کامپر، ۱۸۰۳)، در دربار پادشاه باقی ماند. این فیل در شب بین ۲۴ و ۲۵ سپتامبر ۱۷۸۲، پس از افتادن در آب‌های کانالی در پارک، جان باخت. جسد به باغ سلطنتی پاریس منتقل شد و کالبدشناسان برجسته، ژان کلود مرتود و ادمه-لویی دوبنتون، آن را به نمایش گذاشتند. پوست فیل در موزه ملی تاریخ طبیعی پاریس به نمایش گذاشته شد. در سال ۱۸۰۴، ناپلئون بناپارت پوست فیل را به همراه سایر نمونه‌های جانورشناسی به موزه
فیل را به همراه سایر نمونه‌های جانورشناسی به موزه تاریخ طبیعی دانشگاه پاویا اهدا کرد. وینچنزو روزا، متصدی موزه، از ایجاد این نمونه مراقبت کرد و آن را در سال ۱۸۱۲ نصب کرد. به دلیل سیاست‌های موزه، این نمونه از دید عموم دور نگه داشته شد و بیش از دو قرن غیرقابل دسترس باقی ماند و از سال ۱۹۶۰ تا ۲۰۱۴ در قلعه ویسکونتی نگهداری شد. در دسامبر ۲۰۱۴، نمونه فیل برای مرمت به کاخ بوتا آدورنو منتقل شد. این نمونه تحت تمیزکاری دقیق قرار گرفت و به منظور ترمیم آسیب‌های وارده در طول قرن‌ها ناشی از کپک و فرسودگی، تحت عملیات
در طول قرن‌ها ناشی از کپک و فرسودگی، تحت عملیات مرمت اساسی قرار گرفت. پروژه مرمت بخشی از کمپین بیا دانشگاه بود که پلتفرم تأمین مالی جمعی برای دانشگاه پاویا بود. مرمت با بودجه اضافی از لمباردی تکمیل شد. در بهار ۲۰۱۵، پس از بیش از ۶۰ سال نگهداری در اتاق زیر شیروانی قلعه ویسکونتی در پاویا، این فیل در دانشگاه پاویا به نمایش گذاشته شد. نمایشگاه فیل از ۳۰ آوریل تا ۳۱ اکتبر ۲۰۱۵ در پالازو سنترال برگزار شد و بیش از ۱۰۰۰۰ بازدیدکننده را به خود جذب کرد. در ۲۷ اکتبر ۲۰۱۵، این فیل شانتی نامگذاری شد که توسط کارلو
۲۰۱۵، این فیل شانتی نامگذاری شد که توسط کارلو ویولانی، یکی از اهداکنندگان کمپین بیا دانشگاه در سال ۲۰۱۵، انتخاب شد. در ۸ آوریل ۲۰۱۷، دانشگاه رویدادی با عنوان «روزی برای فیل» ( ترتیب داد) در کاخ بوتا آدورنو، که شامل بازدید از موزه تاریخ طبیعی نیز می‌شد. کتابی در مورد تاریخچه نمونه فیل توسط پائولو مازارلو، استاد تاریخ پزشکی در دانشگاه پاویا، با عنوان «فیل از ناپلئون، حیوانی که می‌خواهد آزاد باشد» نوشته شده است ().
بر اساس گزارش صندوق جهانی طبیعت و نقشه دیجیتال مناطق اکولوژیکی اروپا توسط آژانس محیط زیست اروپا، جنگل‌های مختلط کوه‌های دیناریک یک منطقه اکولوژیکی زمینی از زیست‌بوم معتدل جنگل‌های پهن‌برگ و مختلط در جنوب شرقی اروپا هستند. این منطقه همچنین در قلمرو پالئارکتیک قرار دارد. جغرافیا. جنگل‌های مختلط کوه‌های دیناریک، منطقه جنگلی کوهستانی آلپ دیناریک را تشکیل می‌دهند. این رشته‌کوه در امتداد ساحل شرقی دریای آدریاتیک امتداد یافته و ۵۸۲۰۰ متر مربع را اشغال کرده است. کیلومتر مربع (۲۲۵۰۰ mi²) در اسلوونی، کرواسی، بوسنی و
مربع (۲۲۵۰۰ mi²) در اسلوونی، کرواسی، بوسنی و هرزگوین، مونته‌نگرو، صربستان، شمال شرقی کوزوو، شمال آلبانی و شمال شرقی ایتالیا. با وجود دامنه‌های بارندگی بالا و فراوانی سنگ آهک، برجستگی‌های کارستی برجسته هستند. آب و هوا. آب و هوای این منطقهٔ اکولوژیکی مرطوب و بسیار مرطوب است. دامنهٔ بارندگی عموماً بالای ۱۵۰۰ درجهٔ سانتیگراد است. میلی‌متر و بین ۲۰۰۰ تا ۳۵۰۰ متغیر است میلی‌متر رایج است. حداکثر مقادیر اندازه‌گیری شده در مناطق داخلی خلیج کوتور از میانگین سالانه فراتر می‌رود و به بیش از ۴۵۰۰ میلی‌متر می‌رسد.
فراتر می‌رود و به بیش از ۴۵۰۰ میلی‌متر می‌رسد. میلی‌متر (تسرکویتسه)، بالاترین دامنه‌های بارش در اروپا و یکی از مرتفع‌ترین‌ها در نیمکره شمالی است. این منطقه بخشی از نوع معتدل کوپن با تابستان‌های مرطوب (Cfs) و آب و هوای برفی کوهستانی (Dfs) است. به دلیل فراوانی برف و بهمن، زیستگاه‌های آلپی برای همه کوه‌های مرتفع رایج است. چندین یخچال کوچک هنوز در رشته‌کوه‌های دورمیتور و آکروسد، بلندترین توده‌های آلپ دیناریک، پابرجا هستند. فلورا. دامنه وسیع ارتفاعی این منطقه اکولوژیکی میزبان طیف وسیعی از جوامع گیاهی است.
اکولوژیکی میزبان طیف وسیعی از جوامع گیاهی است. بلندترین ارتفاعات (بالای ۱۵۰۰ متر) پوشیده از جنگل‌های مخروطی شکل است که پوشش گیاهی پهن‌برگ مختلطی دارند و در ارتفاعات پایین‌تر نیز دیده می‌شوند. منطقه مخروطیان تحت سلطه صنوبر نقره‌ای، صنوبر نروژی، صنوبر صربستانی، کاج سیاه اروپایی، کاج موگو و کاج بوسنیایی با ترکیبی از راش اروپایی است. جنگل‌های صنوبر آهکی دیناریک بر روی رخنمون‌های سنگ آهک رشد می‌کنند. گونه‌های غالب مناطق پایین‌تر شامل بلوط‌های برگ‌ریز مختلف ("بلوط مجاری"، "بلوط ترک"، "بلوط قرمز اروپایی" و
("بلوط مجاری"، "بلوط ترک"، "بلوط قرمز اروپایی" و "سفیدمازو") و ممرز شرقی هستند. زبان گنجشک گلدار اروپای جنوبی منطقه زیر مدیترانه را در منطقه‌ای زیر ۶۰۰ تا ۱۰۰۰ متر (از شمال تا جنوب) مشخص می‌کند. از نظر جغرافیای گیاهی، این منطقه اکولوژیکی بین استان‌های دریای آدریاتیک و مدیترانه شرقی منطقه مدیترانه، در پادشاهی هولارکتیک (طبق توصیف آرمن تختاجان) مشترک است. مناطق حفاظت‌شده. ۳۵۹۸۹ کیلومتر مربع، یا ۵٪ از منطقه اکولوژیکی در مناطق حفاظت‌شده قرار دارد. ۱٪ دیگر از مساحت منطقه اکولوژیکی دارای جنگل‌های نسبتاً
از مساحت منطقه اکولوژیکی دارای جنگل‌های نسبتاً دست‌نخورده اما حفاظت‌نشده است. مناطق حفاظت‌شده در این منطقهٔ اکولوژیکی شامل پارک ملی تریگلاو در اسلوونی، پارک ملی دریاچه‌های پلیتویک در کرواسی، پارک‌های ملی بیوگرادسکا گورا، دورمیتور و کوه‌های نفرین‌شده در مونته‌نگرو و پارک ملی دره والبونه در آلبانی می‌شوند.
تری‌آنگولو لاریانیو یک منطقه جغرافیایی در لمباردی ، ایتالیا در استان کومو است. این موسسه توسط یک موسسه میانی سرزمینی به نام "Comunità montana del Triangolo lariano" با پایگاهی در کانزو نمایندگی می شود. توپوگرافی. سه دریاچه بزرگ در ایتالیا وجود دارد که عمق آنها به بیش از 300 متر می‌رسد و مساحتی بالغ بر صدها کیلومتر مربع را پوشش می‌دهند. این دریاچه‌ها در امتداد غرب به شرق قرار دارند، زیرا همه آنها در منطقه پیش از آلپاین منطقه لومباردی قرار دارند. غربی‌ترین آنها دریاچه ماجیوره است و مرز با منطقه پیدمونت را
آنها دریاچه ماجیوره است و مرز با منطقه پیدمونت را مشخص می‌کند؛ شرقی‌ترین آنها دریاچه گاردا است که مرز با منطقه ونتو را مشخص می‌کند و دریاچه مرکزی آن دریاچه کومو است. این دریاچه با شکل خاص خود که به صورت " Y " وارونه یا حرف یونانی " λ " است، قابل تشخیص است. مثلثی که توسط دو شاخه مورب دریاچه تشکیل شده است، در زبان ایتالیایی "Triangolo lariano" نامیده می‌شود. این عبارت از اسم "triangolo" (= مثلث) و صفت "lariano" به معنای "مربوط به لاریوس"، نام لاتین دریاچه کومو ، تشکیل شده است. این منطقه از یک شبه‌جزیره تشکیل
، تشکیل شده است. این منطقه از یک شبه‌جزیره تشکیل شده است - که انتهای آن روستای بلاجیو است - اما می‌توان آن را به عنوان یک جزیره در نظر گرفت، زیرا ضلع سوم مثلث (که توسط دریاچه کومو اشغال نشده است) با هفت دریاچه کوچکتر احاطه شده است. شهر توریستی کانزو در مرکز "مثلث لاریان" قرار دارد و شهر اصلی "Comunità montana del Triangolo lariano" (به معنای واقعی کلمه، "جامعه کوهستانی "مثلث لاریان" ")، یک نهاد ارضی است که 31 شهرداری شبه‌جزیره را با حدود 71000 نفر جمعیت گرد هم می‌آورد. تاریخچه. در طول قرون وسطی ، قلمرو
گرد هم می‌آورد. تاریخچه. در طول قرون وسطی ، قلمرو "تری‌آنگولو لاریان" به چهار نهاد اصلی تقسیم شده بود که سه مورد از آنها بخشی از ایالت میلان بود؛ در عوض، یکی تحت حاکمیت کمون کومو قرار داشت: دریاچه‌ها و کوه‌ها. «مثلث» ارتفاعی بین ۳۲۰ تا ۱۶۸۲ متر از سطح دریا دارد. معروف‌ترین کوه‌ها عبارتند از: کورنی دی کانزو (شاخ‌های کانزو ) (۱۳۷۲ متر) و کوه کورنیتزولو (۱۲۴۱ متر)، که هر دو در کانزو قرار دارند و توسط کوه راج (۱۲۶۱ متر) از هم جدا شده‌اند، که آن هم در کانزو قرار دارد و به دلیل تنوع و جذابیت مناظر، به عنوان یک
دارد و به دلیل تنوع و جذابیت مناظر، به عنوان یک مقصد گردشگری شناخته می‌شود. کوه سن پریمو (۱۶۸۲ متر) و کوه پالانزون (۱۴۳۶ متر) به دلیل ارتفاعشان. کوه بولتونه (۱۳۱۷ متر) نیز به دلیل نزدیکی به کومو ، اغلب مورد بازدید قرار می‌گیرد. هفت دریاچه کوچک که مرز جنوبی منطقه را تشکیل می‌دهند عبارتند از: دریاچه پوسیانو ، دریاچه آنون (که به "دریاچه آنون" و دریاچه اوگیانو تقسیم می‌شود)، دریاچه گارلاته ، دریاچه آلسریو ، دریاچه مونتورفانو و در نهایت، دریاچه سگرینو - که در مرز جنوبی سرزمین کانزو قرار دارد - دریاچه‌ای کوچک و
جنوبی سرزمین کانزو قرار دارد - دریاچه‌ای کوچک و یخبندان که توسط چندین نویسنده و شاعر مورد ستایش قرار گرفته است. "Triangolo lariano" همچنین نام یک منطقه حفاظت ویژه (۵۹۳ هکتاری ) است که توسط قوانین اروپایی محافظت می‌شود و در Corni di Canzo (شاخ‌های Canzo ) واقع شده است. حفاظت از آن شامل ۸۴ گونه پرنده گرانبها (از جمله سارگپه عسل‌خوار ، شاهین تیزپر ، کبک صخره‌ای ، جغد عقابی ، جغد شبگرد ، پی‌پت قهوه‌ای ، سنگ‌چشمه پشت قرمز و زردپره اورتولان ) و زیستگاه‌ها، مانند مراتع خشک طبیعی و رخساره‌های بوته‌زار بر روی
مراتع خشک طبیعی و رخساره‌های بوته‌زار بر روی بسترهای آهکی (Festuco-Brometalia) - با شکوفایی قابل توجه ارکیده‌ها - سنگفرش‌های آهکی و چشمه‌های سنگ‌ساز با تشکیل توفا (Cratoneurion) و جنگل‌های راش آهکی Cephalanthero-Fagion اروپای مرکزی می‌شود. در داخل، یک ذخیره‌گاه طبیعی دیگر، به نام « "ساسو مالاسکاراپا" » (328 هکتار )، با 52 گونه حفاظت‌شده، از جمله خفاش نعل اسبی بزرگ ، انواع مختلف سنگ‌چشمه پشت‌دار و خرچنگ نادر چنگال سفید قرار دارد. یکی از زیستگاه‌های عجیب این ذخیره‌گاه، چشمه‌های سنگی با سازند تراورتن است.
ذخیره‌گاه، چشمه‌های سنگی با سازند تراورتن است. تناوب جنگل‌ها، مراتع و سازندهای سنگی در کوه‌های کانزو ، این چشم‌انداز را به ویژه برای گردشگری محبوب می‌کند.
گردان ویژه راچه یا فرا گروه های بدون وابستگی (به آلمانی : Rächer) یک گروه بدون وابستگی به دولت یا گروه دیگری در خاورمیانه و مناطق اطراف ان است که فعالیت پررنگ ان در ایران دیده میشود. این گروه مسئول درگیری با چند نهاد مثل ائتلاف سوریه‌آزاد (به مدت ۳ ساعت) و نهاد های خودخوانده بسیجی مثل ثارالله، خمینیسم، فدائیان انقلاب و دیگر گروه ها است. بجز ان اقدام عملی این گروه مانند درگیر شدن با بیش از ۱۳ گروه در نواحی شهر تهران و اصفهان بوده است. اقدامات این گروه در فضای مجازی ایران بستن ۲۳ چنل تلگرامی پخش اطلاعات افراد
مجازی ایران بستن ۲۳ چنل تلگرامی پخش اطلاعات افراد عادی (۳ چنل روسی، ۱ چنل عربی پخش عکسای دختران ایرانی، ۶ چنل افغانستانی، ۱ چنل مربوط به تجزیه‌طلبان کردستانی، ۱۲ چنل ایرانی شامل ۱ چنل پخش اطلاعات افراد زیر ۱۶ سال و ۲ چنل پخش عکس دختران تهرانی مازندرانی و شیرازی و ۹ چنل تلگرامی پخش عکس و اطلاعات افراد مختلف و بی‌گناه) بوده است. دیگر اقدامات این گروه از جمله مسدود کردن اکانت ۶۸ نفر از عوامل و مالکین چنل های متخلف و پخش اطلاعات دیگران بوده. در حوزه مقابله با گروه های مثل ثارالله حوضه نظارتی فضای مجازی راچه به
های مثل ثارالله حوضه نظارتی فضای مجازی راچه به همراه HSIO در جمعه ساعات ۲۰:۰۰ به وقت تهران دست به انهدام گروه سفارت‌خانه و عوامل پخش اطلاعات و بستن چنل دیگران در تلگرام کرد. همچنین در ساعت ۰۳:۰۰ صبح|نصف شب به وقت ایران این گروه به اطلاعات چند تن از عوامل ابتینیسم و سفارت دسترسی یافت.