payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به نام "وقفه کنترل" (; CP؛ "سی‌پی") استفاده می‌کند. این معیار، مدت زمانی که فرد می‌تواند بین دو تنفس، نفس خود را حبس کند را نشان می‌دهد. به گفته اساتید بوتیکو، افراد مبتلا به آسم که به‌طور منظم تنفس به شیوه بوتیکو را تمرین می‌کنند، متوجه افزایش نمره "سی‌پی" و کاهش ضربان نبض خواهند شد که با کاهش علائم آسم مطابقت دارد. طبق ادعای یکی از اساتید، نمره "سی‌پی" با میزان و کیفیت خواب ارتباط دارد. یک «شخص عادی» دارای «امتیاز عادی» (امتیاز ۴۰ ثانیه) نیاز به ۵ الی ۶ ساعت خواب دارد؛ او در عرض چند دقیقه به خواب می‌رود،
خواب دارد؛ او در عرض چند دقیقه به خواب می‌رود، در طول خواب تغییر حالت نمی‌دهد، رؤیاهایش را به خاطر نمی‌سپارد و سرحال بیدار می‌شود. شخصی هم که امتیاز ۱۵ ثانیه دارد، نیاز به ۸ تا ۱۰ ساعت خواب دارد. به خواب رفتن چنین شخصی ۵ الی ۲۰ دقیقه طول می‌کشد. در طول شب، ممکن است بیدار شده یا مضطرب شود، تغییر حالت دهد، رؤیا ببیند یا …. بر خلاف مدت زمانی که می‌خوابد، صبح پس از بیداری احساس خستگی می‌کند. افراد دارای وضعیت بحرانی‌تر (بازه نمره ۵ تا ۸ ثانیه) به مدت ۱۲ تا ۱۴ ساعت، با کیفیت نامطلوب، خوابیده و مواردی مثل کابوس،
با کیفیت نامطلوب، خوابیده و مواردی مثل کابوس، رؤیا، تغییر حالت و بیداری‌های مکرر را تجربه می‌کنند. بدین صورت، فردی که امتیاز ۱ دقیقه (۶۰ ثانیه) را کسب می‌کند، «تنها به ۴ ساعت خواب نیاز دارد» و برای فردی هم که در بازه امتیاز ۲ تا ۳ دقیقه قرار می‌گیرد، «۲ ساعت خواب کافی است». آرَمش. تمرینات بوتیکو بر آرَمش برای مقابله با حملات آسم تأکید می‌کند. اولین احساسی که پس از حمله آسم می‌آید، ناراحت‌کننده است و می‌تواند منجر به یک دوره کوتاه تنفس سریع شود. روش بوتیکو ادعا می‌کند که با کنترل این مرحله اولیه تنفس بیش از
می‌کند که با کنترل این مرحله اولیه تنفس بیش از حد، مبتلایان به آسم می‌توانند از ایجاد یک «چرخه مشکل‌دار تنفس بیش از حد» و تبدیل آن به یک حمله آسم جلوگیری کنند.
تنفس دیافراگمی () نوعی تنفس است که از طریق درگیر کردن ماهیچه دیافراگم صورت می‌گیرد.
محمد رمضان بازیگر خواننده و رقصنده مصری متولد ۱۹۸۸ است. زندگی‌نامه. محمد رمضان در شهر قفط از توابع استان قنابه دنیا آمد. زندگی حرفه. محمد رمضان بازیگر خواننده رپر رقصنده و تهیه کننده است که پیش از این به شاهکار باورنکردنی سه بار پیاپی برنده جایزه بزرگترین استعداد کشور شده است این بازیگر کار خود را با ایفای نقش های کوچک در سریال هایی مانند سیندرلا آغاز کرد اما او در فیلم یسری نصرالله به نام شهرزاده به پیشرفتی دست یافت. تهیه کنندگی محمد و احمد السبکی، تهیه کنندگان مصری محمد رمضان نیز از عمر شریف ستاره مشهور
مصری محمد رمضان نیز از عمر شریف ستاره مشهور سینما تمجید کردبه قول معروف این هنرمند با جیمز خواننده رپ فرانسوی در آهنگ یا حبیبی همکاری کرد کانال یوتیوب او یکی از پربیننده ترین کانال های خاورمیانه است به طور کلی، محمد رمضان در طول حرفه همه کاره خود در بیش از ۱۵ فیلم بازی کرده است. جوایز. جایزه بهترین ستاره تلویزیونی را برادرش محمود رمضان در همه پرسی اسکار خاورمیانه دریافت کرد.
ددوو () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
بالا-چتیرمان () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
بالیکلی () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
آدریانا الیزابت هوفمان یاکوبی (; – ) گیاه‌شناس، محیط‌زیست‌گرا و نویسنده شیلیایی بود. او از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱ به عنوان دبیر اجرایی کمیسیون ملی محیط زیست شیلی (CONAMA) خدمت کرد. هوفمان از مدافعان مدیریت پایدار و حفاظت از جنگل‌های شیلی بود و از سال ۱۹۹۲ به عنوان هماهنگ‌کننده سازمان «مدافعان جنگل شیلی» در برابر قطع غیرقانونی درختان ایستادگی می‌کرد. هوفمان نویسنده بیش از یک دوجین کتاب دربارهٔ فلور شیلی بود و ۱۰۶ نام گیاهی را توصیف کرد که عمدتاً شامل طبقه‌بندی مجدد گونه‌ها و تاکسون‌های مادون گونه‌ای کاکتوس‌ها
مجدد گونه‌ها و تاکسون‌های مادون گونه‌ای کاکتوس‌ها می‌شد. زندگی‌نامه. آدریانا هوفمان در سال ۱۹۴۰ در سانتیاگو از والدینی به نام لولا (با نام خانوادگی اصلی جاکوبی) و فرانتس هوفمان به دنیا آمد. او در محله پروویدنسیا بزرگ شد و در مدرسه لیسه مانوئل د سالاس تحصیل کرد. پس از پذیرفته شدن در دانشگاه شیلی، ابتدا به تحصیل در رشته کشاورزی پرداخت. هنگامی که مادرش برای تحصیل تکنیک‌های روان‌پزشکی به آلمان سفر کرد، آدریانا نیز همراه او رفت و در آنجا رشته خود را به زیست‌شناسی تغییر داد و در زمینه گیاه‌شناسی و اکولوژی تخصص
تغییر داد و در زمینه گیاه‌شناسی و اکولوژی تخصص گرفت. پس از اتمام تحصیلات به شیلی بازگشت و با مهندس هرنان کالدرون ازدواج کرد. آنها مدتی در خارج از کشور زندگی کردند تا اینکه در دهه ۱۹۷۰ به شیلی بازگشتند. هوفمان در طول دوران حرفه‌ای خود به سراسر شیلی سفر کرد و گیاهان را مستندسازی و گونه‌ها را توصیف نمود. تا آوریل ۲۰۰۸، او ۱۰۶ گونه جدید کاکتوس را شناسایی و طبقه‌بندی کرده بود. در سال ۱۹۹۲، هوفمان به عنوان هماهنگ‌کننده سازمان غیرانتفاعی «مدافعان جنگل شیلی»، بزرگ‌ترین گروه حفاظت از جنگل در شیلی، منصوب شد. او در
گروه حفاظت از جنگل در شیلی، منصوب شد. او در سال ۱۹۹۴ گروه «انجمن مدافعان جنگل بومی» را تشکیل داد که اعضای مؤسس آن شامل خوانندگان و شاعران مشهور، اقتصاددان مانفرد مکس نیف و اسقف برناردینو پینیرا بودند. تا اواسط دهه ۱۹۹۰، هوفمان به عنوان یکی از فعالان برجسته محیط زیست شیلی شناخته می‌شد. هوفمان در هیئت مدیره بنیاد لاهوئن، یک سازمان حفاظت از جنگل که پناهگاه ال کانی را تأسیس کرد، خدمت کرد. او همچنین نقش پیشرویی در انجمن علمی شیلی، انجمن زیست‌شناسی شیلی، بنیاد زمین، اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت و انجمن
زمین، اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت و انجمن رهبران زن شیلی داشت. تلاش‌های هوفمان با «مدافعان جنگل» شامل توسعه برنامه‌های آموزش محیط زیست برای معلمان نیز می‌شد. تصدی در دولت. هوفمان در مارس ۲۰۰۰ توسط رئیس‌جمهور ریکاردو لاگوس به عنوان دبیر اجرایی کمیسیون ملی محیط زیست منصوب شد. در دوران تصدی او، این کمیسیون پیش‌درآمد وزارت محیط زیست شیلی بود. در دوران مسئولیت او، شبکه ملی مسیرهای پیاده‌روی «سندرو د شیلی» ایجاد شد، سیستم ارزیابی اثرات زیست‌محیطی (SEIA) بهبود یافت و برنامه‌هایی برای اجرای آموزش محیط زیست و
یافت و برنامه‌هایی برای اجرای آموزش محیط زیست و بهبود کیفیت هوا در سانتیاگو انجام شد. در این دوره او با انتقادهایی از سوی بخش تجاری به دلیل مواضع محیط‌زیستی و از سوی گروه‌های محیط‌زیستی به دلیل نفوذ کم در دولت مواجه شد. پس از تأیید جنجالی استفاده از پت‌کک (نوعی سوخت فسیلی) برای ژنراتورهای گازی علی‌رغم مخالفت‌های او، هوفمان در اکتبر ۲۰۰۱ استعفا داد و اعلام کرد که دیگر احساس نمی‌کند از سوی لاگوس یا وزیران حمایت می‌شود. او به کار با «مدافعان جنگل» بازگشت و برای بازنشستگی نهایی خود آماده شد. درگذشت. آدریانا
بازنشستگی نهایی خود آماده شد. درگذشت. آدریانا هوفمان در ۲۰ مارس ۲۰۲۲ درگذشت. مرگ او ضایعه‌ای بزرگ برای جامعه علمی و محیط‌زیستی شیلی محسوب می‌شد، چرا که او بیش از نیم قرن از زندگی خود را وقف مطالعه و حفاظت از تنوع زیستی منحصر به فرد شیلی کرده بود. میراث او شامل تألیفات ارزشمند علمی، کشف و توصیف گونه‌های گیاهی متعدد و تلاش‌های خستگی‌ناپذیر برای حفاظت از جنگل‌های بومی شیلی است که الهام‌بخش نسل‌های بعدی فعالان محیط زیست در این کشور بوده است.
تاریخچه فمینیسم در کانادا به‌عنوان یک مبارزه تدریجی برای برقراری حقوق برابر شناخته می‌شود. تاریخ فمینیسم کانادایی، مشابه فمینیسم مدرن غربی در دیگر کشورها، توسط پژوهشگران به ۴ «موج» تقسیم شده است که هرکدام نمایانگر دوره‌ای از فعالیت‌های شدید و تغییرات اجتماعی هستند. استفاده از مفهوم «موج‌ها» مورد انتقاد قرار گرفته است، زیرا فعالیت‌های فمینیستی زنان بومی و کبکی را که برای ایجاد تغییر در جوامع خود و نیز تغییرات اجتماعی گسترده‌تر سازماندهی کرده‌اند، شامل نمی‌شود. امواج فمینیسم کانادایی. موج اول. موج اول فمینیسم
امواج فمینیسم کانادایی. موج اول. موج اول فمینیسم در کانادا در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم رخ داد. این فعالیت‌های اولیه بر افزایش نقش زنان در زندگی عمومی متمرکز بود، با اهدافی مانند حق رأی زنان، افزایش حقوق مالکیت، دسترسی بیشتر به آموزش و به‌رسمیت شناختن زنان به‌عنوان «اشخاص» تحت قانون. این تجلی اولیه فمینیسم کانادایی عمدتاً مبتنی بر فمینیسم مادری بود: ایده‌ای که زنان را به‌عنوان مراقبان طبیعی و «مادران ملت» قلمداد می‌کرد و معتقد بود که باید به دلیل گرایش آن‌ها به تصمیمات مؤثر برای مراقبت خوب از
گرایش آن‌ها به تصمیمات مؤثر برای مراقبت خوب از جامعه، در زندگی عمومی مشارکت کنند. در این دیدگاه، زنان به‌عنوان یک نیروی تمدن‌بخش در جامعه دیده می‌شدند که بخش مهمی از مشارکت زنان در کارهای تبلیغی و اتحادیه اعتدال مسیحی زنان (WCTU) بود. موج اول فمینیسم در کانادا در استان کبک تفاوت‌هایی داشت. اگرچه این موج پیش‌تر آغاز شده بود، زنان کبک تا آوریل ۱۹۴۰ برای دستیابی به حق رأی و شرکت در انتخابات منتظر ماندند. در زمان جنگ جهانی دوم، نقش زنان کانادایی در جنبه‌های اجتماعی، سیاسی و فرهنگی تغییرات چشمگیری یافت. آنان
سیاسی و فرهنگی تغییرات چشمگیری یافت. آنان مسئولیت بسیاری از وظایف مردان غایب در میدان جنگ را بر عهده گرفتند. زنان در کارخانه‌ها کار کردند، مدیریت مزارع را بر عهده گرفتند و نقش مهم خود را در جامعه به وضوح نشان دادند. سازمان‌دهی و فعالیت‌های اولیه. مذهب نقش مهمی در مراحل اولیه جنبش زنان کانادا داشت. برخی از نخستین گروه‌های سازمان‌یافته زنان به دلایل مذهبی گرد هم آمدند. زمانی که کلیساها و انجمن‌های مذهبی درخواست زنان را برای کار به‌عنوان مبلغ رد کردند، آن‌ها انجمن‌های مبلغین خود را تأسیس کردند و برای ارسال
انجمن‌های مبلغین خود را تأسیس کردند و برای ارسال مبلغین زن به خارج از کشور سرمایه جمع‌آوری کردند. برخی از این گروه‌ها توانستند مبلغین خود را به‌عنوان معلم یا پزشک آموزش دهند. اولین انجمن مبلغین توسط گروهی از زنان باپتیست در کانسو، نوا اسکوشیا در سال ۱۸۷۰ تأسیس شد، این اقدام تحت تأثیر هانا نوریس، معلمی که مایل بود مبلغ شود، صورت گرفت. پس از آن که درخواست او از سوی هیئت مأموریت‌های خارجی باپتیست رد شد، نوریس از زنان کلیسای خود کمک خواست. آن‌ها انجمن مبلغین خود را تأسیس کردند و به‌زودی انجمن‌های مبلغین زن در
را تأسیس کردند و به‌زودی انجمن‌های مبلغین زن در میان پرسبیتریان‌ها، متدیست‌ها و آنگلیکان‌ها در استان‌های غربی، کبک، انتاریو و مناطق دریایی شکل گرفت. این انجمن‌های جدید نه تنها زنان را قادر ساختند به‌عنوان مبلغین فعالیت کنند، بلکه فرصت مدیریت تأمین مالی، آموزش و اشتغال مبلغین زن در کشورهای خارجی را نیز فراهم کردند. سازمان‌دهی مذهبی زنان همچنین به‌عنوان وسیله‌ای برای پیشبرد تغییرات اجتماعی مورد استفاده قرار گرفت. برای مثال، اتحادیه اعتدال مسیحی زنان (WCTU) در سال ۱۸۷۴ توسط لتیشیا یومانس از پیکتون، انتاریو،
سال ۱۸۷۴ توسط لتیشیا یومانس از پیکتون، انتاریو، تأسیس شد تا آگاهی از پیامدهای منفی مصرف الکل بر جامعه را افزایش دهد، و در نهایت، مصرف الکل را ممنوع کرده و ارزش‌های خانوادگی انجیل‌محور را ترویج کند.&lt;ref name="Newman/White2006"&gt;&lt;/ref&gt; تحت تأثیر همتای آمریکایی خود، WCTU به یکی از اولین سازمان‌های مبارز برای حق رأی تبدیل شد و همچنین به‌عنوان فضایی برای آموزش رهبران حق رأی آینده عمل کرد. حلقه خیاطی بانوان یهودی (تأسیس ۱۸۶۰) نیز از طریق سازمان‌دهی مذهبی‌محور به ترویج تغییرات اجتماعی کمک کرد. این
مذهبی‌محور به ترویج تغییرات اجتماعی کمک کرد. این انجمن در سال ۱۹۰۶ توسط آیدا سیگل در تورنتو ایجاد شد تا به دختران جامعه خود مهارت‌های خیاطی را بیاموزد و همچنین پاسخی به تلاش‌های تبلیغی انجیلیون‌های پروتستان برای تغییر مذهب جوانان یهودی ارائه دهد. این انجمن بعدها مدرسه خیاطی تلاش یهودی را تأسیس کرد، جایی که به دختران خیاطی، دین یهود و تاریخ یهودیت آموزش داده می‌شد. نمونه‌های دیگر شامل انجمن جوانان مسیحی زنان (YWCA) است که خدماتی مانند مراکز پذیرش، پناهگاه‌ها و برنامه‌های آموزشی برای زنان مجرد طبقه کارگر
و برنامه‌های آموزشی برای زنان مجرد طبقه کارگر ارائه داده و همچنان نیز ارائه می‌دهد. همچنین جامعه دوستانه دختران (بر مبنای مذهب آنگلیکانی)، اتحادیه زنان کاتولیک کانادا و راهبه‌های خاکستری مونترال که مراکز مراقبت از کودکان برای زنان شاغل ارائه می‌دادند. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، زنان در کانادا شروع به ورود به حرفه‌های مختلف از جمله آموزش، روزنامه‌نگاری، مددکاری اجتماعی و بهداشت عمومی کردند. گریس آنی لاکهارت نخستین زنی بود که در امپراتوری بریتانیا موفق به دریافت مدرک کارشناسی شد، که گواهی واضحی
موفق به دریافت مدرک کارشناسی شد، که گواهی واضحی بر عدالت درخواست‌های زنان برای حقوق کامل در زمینه تحصیلات عالی بود. پیشرفت‌ها شامل تأسیس کالج پزشکی زنان در تورنتو (و همچنین در کینگستون، انتاریو) در سال ۱۸۸۳ بود، که به‌طور جزئی به پشتکار امیلی استو، نخستین پزشک زن که در کانادا فعالیت می‌کرد، نسبت داده شد. دختر استو، آگوستا استو-گالن، نخستین زنی بود که از یک دانشکده پزشکی در کانادا فارغ‌التحصیل شد.
بئاتریس مینتز (; – ) زیست‌شناس آمریکایی و از پیشگامان علم جنین‌شناسی بود که نقش مهمی در پیشرفت‌های علمی در زمینه مهندسی ژنتیک، تمایز سلولی و سرطان (به ویژه ملانوما) ایفا کرد. او از اولین دانشمندانی بود که موفق به تولید کیمارا و پستانداران ترانس‌ژنیک شد. زندگی‌نامه و تحصیلات. مینتز در ۲۴ ژانویه ۱۹۲۱ در نیویورک از والدینی یهودی به نام‌های ساموئل و جانی اشتاین مینتز که اهل میکولینتسی در گالیسیای اتریش (اوکراین کنونی) بودند، متولد شد. او در سال ۱۹۴۱ با درجه ممتاز از کالج هانتر فارغ‌التحصیل شد و سپس به مدت یک
از کالج هانتر فارغ‌التحصیل شد و سپس به مدت یک سال در دانشگاه نیویورک به تحصیلات تکمیلی پرداخت. به دلیل سهمیه‌بندی ضدیهودی در دانشگاه‌های شرق آمریکا، برای ادامه تحصیل به دانشگاه آیووا رفت و در سال ۱۹۴۴ مدرک کارشناسی ارشد و در سال ۱۹۴۶ مدرک دکترای خود را تحت راهنمایی امیل ویچی در زمینه دوزیستان دریافت کرد. فعالیت‌های علمی و دستاوردها. پس از فارغ‌التحصیلی، مینتز به عنوان استاد علوم زیستی در دانشگاه شیکاگو (۱۹۴۶–۱۹۶۰) مشغول به کار شد. در سال ۱۹۵۱ با دریافت بورسیه فولبرایت، در دانشگاه‌های پاریس و استراسبورگ به
فولبرایت، در دانشگاه‌های پاریس و استراسبورگ به تحقیق پرداخت. در سال ۱۹۶۰ به مؤسسه تحقیقات سرطان بیمارستان لانکناو (که بعدها به مرکز سرطان فاکس چیز تبدیل شد) پیوست و تا پایان عمر حرفه‌ای خود در آنجا ماند. در اواسط دهه ۱۹۵۰، مینتز تمرکز تحقیقاتی خود را از دوزیستان به پستانداران تغییر داد و به پیشگام ترانس‌ژنز پستانداران تبدیل شد. مینتز و آندری تارکوفسکی به‌طور مستقل در دهه ۱۹۶۰ اولین موش‌های کایمریک را با ترکیب دو جنین در مرحله هشت‌سلولی تولید کردند. موش‌های حاصل به‌طور طبیعی رشد کردند و بافت‌های آنها ترکیبی
به‌طور طبیعی رشد کردند و بافت‌های آنها ترکیبی از سلول‌های دو جنین اهداکننده بود. مینتز با توسعه این روش، جنین‌های کایمریک زنده‌ای ایجاد کرد که حاوی سلول‌هایی از تا پانزده موش آزمایشگاهی مختلف بودند. او تکنیکی ابداع کرد که شامل مخلوط کردن سلول‌های یک نژاد موش سیاه با بلاستوسیست‌های موش‌های سفید یا قهوه‌ای در شرایط آزمایشگاهی بود. این جنین‌های اولیه سپس به رحم مادران جایگزین منتقل می‌شدند و پس از تولد، سهم هر نوع سلول در بافت‌ها با مطالعه رنگ پوشش بدن ردیابی می‌شد. موفقیت روش ادغام سلولی او مرهون انتخاب حذف
می‌شد. موفقیت روش ادغام سلولی او مرهون انتخاب حذف زونا پلوسیدا با استفاده از درمان پروناز به جای روش‌های فیزیکی بود. از سال ۱۹۶۷، مینتز با استفاده از این روش بیش از ۲۵٬۰۰۰ فرزند تولید کرد. مینتز همچنین نشان داد که سلول‌های تومور تراتوکارسینوما می‌توانند با ترکیب شدن با سلول‌های جنین طبیعی موش، به سلول‌های سالم تبدیل شوند. این نتیجه‌گیری حاصل هشت سال آزمایش با استفاده از برخی از اولین کشت‌های سلول‌های بنیادی پرتوان بود که تا آن زمان ساخته شده بود. جوایز و افتخارات. در سال ۱۹۹۶، مینتز به همراه رالف ال.
و افتخارات. در سال ۱۹۹۶، مینتز به همراه رالف ال. برینستر به خاطر کار بر روی موش‌های ترانسژنیک، جایزه اولیه مارچ آو دایمز در زیست‌شناسی تکوینی را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۲، کرسی جک شولتز در علوم پایه در مرکز سرطان فاکس چیز به او اعطا شد. مینتز عضو آکادمی ملی علوم ایالات متحده و آکادمی علوم پاپی بود. کارهای پیشگامانه بئاتریس مینتز زمینه را برای بسیاری از پیشرفت‌های بعدی در زیست‌شناسی تکوینی، مهندسی ژنتیک و تحقیقات سرطان هموار کرد. روش‌های ابداعی او در تولید حیوانات ترانسژنیک و کایمریک، ابزارهای ارزشمندی را
حیوانات ترانسژنیک و کایمریک، ابزارهای ارزشمندی را برای مطالعه بیماری‌ها و توسعه درمان‌های جدید در اختیار جامعه علمی قرار داد. او تا آخرین روزهای عمر خود به تحقیق ادامه داد و در ۳ ژانویه ۲۰۲۲ در سن ۱۰۰ سالگی درگذشت.
جوآن ایلین استیتز (؛ زادهٔ ) استاد ممتاز بیوفیزیک مولکولی و بیوشیمی در دانشگاه ییل و پژوهشگر مؤسسه پزشکی هاوارد هیوز است. او به خاطر اکتشافاتش در زمینه RNA شناخته می‌شود، از جمله بینش‌های انقلابی دربارهٔ نحوه تعامل ریبوزوم‌ها با RNA پیام‌رسان از طریق جفت شدن بازهای مکمل و اینکه اینترون‌ها توسط پروتئین‌های ریبونوکلئیک هسته‌ای کوچک (snRNPs) در یوکاریوت‌ها پردازش می‌شوند. در سپتامبر ۲۰۱۸، استیتز جایزه لسکر-کوشلند را برای دستاورد ویژه در علوم پزشکی دریافت کرد. این جایزه که اغلب به عنوان «نوبل آمریکایی» شناخته
این جایزه که اغلب به عنوان «نوبل آمریکایی» شناخته می‌شود، تاکنون به ۸۷ برنده‌ای اعطا شده که بعدها موفق به دریافت جایزه نوبل شده‌اند. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ملی علوم، جایزه آکادمی ملی علوم در زیست‌شناسی مولکولی، جایزه پرل مایستر گرینگارد، جایزه ولف در پزشکی، پروفسور استرلینگ، جایزه گاردینر، جایزه مرکز پزشکی آلبانی، و دکترای افتخاری از دانشگاه بریتیش کلمبیا شده است. دوران کودکی و تحصیلات. استیتز در مینیاپولیس، مینه‌سوتا متولد شد. او در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ در مینه‌سوتا بزرگ شد و در مدرسه دخترانه
و ۱۹۶۰ در مینه‌سوتا بزرگ شد و در مدرسه دخترانه نورثروپ کالجییت تحصیل کرد. در سال ۱۹۶۳، او مدرک کارشناسی خود را در رشته شیمی از کالج آنتیوک در اوهایو دریافت کرد، جایی که برای اولین بار در آزمایشگاه الکس ریچ در مؤسسه فناوری ماساچوست به عنوان کارآموز کو-اپ، به زیست‌شناسی مولکولی علاقه‌مند شد. پس از اتمام دوره کارشناسی، استیتز به جای درخواست برای دوره تحصیلات تکمیلی، برای مدرسه پزشکی اقدام کرد، زیرا با وجود آشنایی با زنان پزشک، الگوی زنی در حوزه علمی نمی‌شناخت. او در مدرسه پزشکی هاروارد پذیرفته شد، اما پس از
او در مدرسه پزشکی هاروارد پذیرفته شد، اما پس از یک تابستان هیجان‌انگیز به عنوان پژوهشگر آزمایشگاهی در دانشگاه مینه‌سوتا زیر نظر جوزف گال، از این پذیرش صرف‌نظر کرد و به جای آن برای برنامه جدید هاروارد در بیوشیمی و زیست‌شناسی مولکولی اقدام نمود. او به عنوان اولین دانشجوی زن به آزمایشگاه جیمز واتسون، برنده جایزه نوبل پیوست و کار خود را روی RNA باکتریوفاژ آغاز کرد. حرفه علمی. استیتز پسادکترای خود را در آزمایشگاه زیست‌شناسی مولکولی شورای تحقیقات پزشکی (MRC) در دانشگاه کمبریج (انگلیس) زیر نظر فرانسیس کریک، سیدنی
کمبریج (انگلیس) زیر نظر فرانسیس کریک، سیدنی برنر و مارک برتشر گذراند. در سال ۱۹۶۹، او مقاله مهمی در نشریه نیچر منتشر کرد که توالی نوکلئوتیدی نقاط اتصال ریبوزوم به mRNA را نشان می‌داد. در سال ۱۹۷۰ به هیئت علمی ییل پیوست و در سال ۱۹۷۵ کشف کرد که ریبوزوم‌ها از جفت شدن بازهای مکمل برای شناسایی محل شروع ترجمه روی mRNA استفاده می‌کنند. در سال ۱۹۸۰، استیتز به همراه مایکل لرنر با استفاده از آنتی‌بادیهای خودایمنی بیماران، snRNPها (اسنورپ‌ها) را جداسازی و نقش آنها را در پردازش اینترون‌ها شناسایی کرد. این کشف که در
در پردازش اینترون‌ها شناسایی کرد. این کشف که در مقاله‌ای مهم منتشر شد، زمینه را برای شناسایی انواع RNAهای کوچک تنظیم‌کننده فرآیندهای زیستی هموار ساخت. سوزان برجت این دستاورد را «پیشرفتی به اندازه سال‌های نوری» توصیف کرد که منجر به کشف بسیاری از RNAهای کوچک مؤثر در مراحل مختلف سنتز RNA شد. تحقیقات استیتز ممکن است بینش جدیدی در مورد تشخیص و درمان اختلالات خودایمنی مانند لوپوس، که زمانی ایجاد می‌شود که بیماران آنتی‌بادی‌های ضد هسته‌ای علیه DNA, snRNPs یا ریبوزوم‌های خود بسازند، به دست دهد. استیتز در مقام‌های
خود بسازند، به دست دهد. استیتز در مقام‌های حرفه‌ای متعددی از جمله مدیر علمی صندوق یادبود کودکان جین کوفین برای تحقیقات پزشکی (۱۹۹۱–۲۰۰۲) و به عنوان عضو هیئت تحریریه نشریه "ژن‌ها و رشد" خدمت کرده است.
آنا آنتوانت وبر وان بوسه (; – ) گیاه‌شناس هلندی متخصص در زمینه جلبک‌های دریایی بود. علاقه او به گیاه‌شناسی و جانورشناسی از کودکی و با الهام از بازدیدهای مکرر از باغ وحش آمستردام شکل گرفت. در سال ۱۸۸۰ در دانشگاه آمستردام ثبت نام کرد، جایی که مجبور بود کارهای آزمایشگاهی خود را در اتاقی جدا از دانشجویان مرد انجام دهد. زندگی‌نامه. برجسته‌ترین کارهای علمی او حاصل مشارکت در سفر اکتشافی سیبوگا بود که به عنوان مهم‌ترین سفر اکتشافی جلبک‌شناسی دریایی در غرب اقیانوس آرام در قرن نوزدهم شناخته می‌شود. او در این سفر
آرام در قرن نوزدهم شناخته می‌شود. او در این سفر همراه با همسرش، ماکس وبر، به کشفیات متعددی دست یافت که شامل شناسایی سرده‌های کاملاً جدیدی از جلبک‌ها مانند پریفیکون، اگزوفیلوم و میکروفیلوم می‌شد. بسیاری از یافته‌های او از این سفر در کتاب تکنگاری کورالیناسه (۱۹۰۴) و اثر چهارجلدی "لیست جلبک‌های سیبوگا" (۱۹۲۸–۱۹۱۳) ثبت شده است. هر دو عمیقاً در زیست‌شناسی دریایی درگیر بودند. ماکس وبر یک جانورشناس مشهور بود، در حالی که آنا در زمینه جلبک (فیکولوژی) تخصص داشت. تخصص تکمیلی آنها به آنها اجازه داد تا مطالعات جامعی در
تکمیلی آنها به آنها اجازه داد تا مطالعات جامعی در مورد اکوسیستم‌های دریایی انجام دهند. آنا در سال ۱۸۸۳ با ماکس وبر ازدواج کرد، که فرصتی برای او فراهم کرد تا در سفرهای علمی شرکت کند، در زمانی که تعداد کمی از زنان می‌توانستند در چنین کارهای میدانی شرکت کنند. مکس استاد دانشگاه آمستردام و بعدها مدیر موزه جانورشناسی بود. این باعث شد آنا به شبکه‌ها و منابع علمی دسترسی پیدا کند، اگرچه او اغلب به‌طور مستقل برای ایجاد شهرت خود کار می‌کرد. علیرغم مشارکت و همکاری آنها با یکدیگر، آنا وبر ون بوسه مجبور شد هویت علمی خود
با یکدیگر، آنا وبر ون بوسه مجبور شد هویت علمی خود را جدا از تحقیقات مکس نشان دهد. در حالی که مکس قبلاً یک چهره تثبیت شده بود، آنا با تحقیقات دقیق خود به رسمیت شناخته شد و در نهایت به یک فیکولوژیست معتبر تبدیل کرد. پیش از این سفر، وبر-وان بوسه در سفرهای اکتشافی به شمال نروژ و هند شرقی نیز به کشفیاتی دست یافته بود، از جمله شناسایی سرده فیتوفیزا و کشف نوعی همزیستی بین جلبک‌ها و اسفنج‌ها. در سال‌های بعد، او بیشتر تحقیقات خود را در آزمایشگاه کوچک خانگی‌اش به نام خانه ایربیک انجام می‌داد که محل مراجعه بسیاری از
خانه ایربیک انجام می‌داد که محل مراجعه بسیاری از گیاه‌شناسان برای مشورت بود. علاوه بر فعالیت‌های علمی، او در مراکز مراقبت از کودکان در آمستردام نیز فعالیت داشت. وبر-وان بوسه جوایز متعددی برای کارهایش دریافت کرد، از جمله یکی از بالاترین نشان‌های افتخار هلند به نام شوالیه اورانژ-ناسائو و مدرک دکترای افتخاری از دانشگاه اوترخت. گونه پرنده دیکائوس آنا به افتخار او نامگذاری شده است. او در ۲۹ اکتبر ۱۹۴۲ در سن ۹۰ سالگی درگذشت. بخشی از کتاب نوشته کورالیناسه سیبوگا-اکسپدیشن از وبر-وان بوسه: «کشتی سیبوگا تلاش بی‌ثمری
از وبر-وان بوسه: «کشتی سیبوگا تلاش بی‌ثمری برای یافتن لنگرگاه مناسبی در شرق سالایر انجام داده بود. با فرا رسیدن شب، فرمانده تودمان تصمیم گرفت شب را در همان منطقه مرجانی که پیشتر نام برده بود لنگر بیندازد، جایی که مطمئن بود ۱۰–۸ متر عمق آب وجود دارد. اما چه قدر تعجب ما در صبح روز بعد وقتی به عرشه آمدیم و رنگ قرمز مشخصی را در کف دریا دیدیم که با نوارهای باریک سفیدی منظم قطع شده بود، زیاد بود. این منطقه مرجانی نبود که ما روی آن لنگر انداخته بودیم، بلکه توده عظیمی از لیتوتامنیا بود که رنگ قرمزی به کف دریا
عظیمی از لیتوتامنیا بود که رنگ قرمزی به کف دریا بخشیده بود.» (صفحه ۶، منتشر شده در ۱۹۰۴)
در موریس، سقط جنین تنها در موارد خطر برای زندگی، خطر برای سلامت جسمی یا روانی، خطر ناهنجاری مادرزادی، بارداری ناشی از تجاوز، یا بارداری افراد خردسال قانونی است. سقط جنین‌های قانونی باید توسط سه پزشک یا گزارش پلیس تأیید شوند و در صورتی که روی افراد خردسال انجام شود، باید توسط یک بزرگسال تأیید گردد. سقط جنین‌های غیرقانونی با جریمه یا زندان مجازات می‌شوند. در دوران استعمار، موریس ممنوعیت سقط جنین فرانسه را به ارث برد. ممنوعیت کامل سقط جنین در قانون کیفری سال ۱۸۳۸ تا قرن ۲۱ به قوت خود باقی بود. در دهه ۲۰۰۰، سقط
تا قرن ۲۱ به قوت خود باقی بود. در دهه ۲۰۰۰، سقط جنین‌های غیرقانونی فراوان بودند، اما بحث‌های قانونی به علت مخالفت مذهبی با سقط جنین نادر بود. در سال ۲۰۱۲، یاتین وارما پیشنهادی برای اصلاح قانون و قانونی کردن سقط جنین در موارد خاص ارائه داد که با حمایت چندحزبی تصویب شد. سازمان‌های بین‌المللی و برخی رهبران مذهبی از این لایحه حمایت کردند، در حالی که برخی دیگر مخالف بودند. سازمان‌هایی مانند انجمن برنامه‌ریزی و بهبود خانواده موریس از سقط جنین قانونی حمایت کرده‌اند. سقط جنین موضوعی تابو در موریس است. نرخ سقط جنین
سقط جنین موضوعی تابو در موریس است. نرخ سقط جنین حدود ۱۰٬۰۰۰ تا ۱۵٬۰۰۰ مورد در سال است که تعداد کمی از آن‌ها به‌طور قانونی ثبت می‌شوند. سقط جنین در میان نوجوانان و زنان مجرد رایج است و اغلب به علت شکست در کنترل تولد انجام می‌شود. روش قانونی معمول برای سقط جنین، سقط جنین پزشکی با استفاده از سیتوتک است. سقط جنین غیرقانونی اغلب از داروها یا روش‌های خانگی استفاده می‌کند. این کشور نرخ مراقبت‌های پس از سقط جنین کمتری نسبت به دیگر کشورهای آفریقایی دارد. قانون‌گذاری. بخش ۲۳۵ از قانون کیفری موریس بیان می‌کند: قانون
بخش ۲۳۵ از قانون کیفری موریس بیان می‌کند: قانون کیفری موریس اجازه سقط جنین را در شرایطی می‌دهد که بارداری زندگی یا سلامت جسمی یا روانی مادر را تهدید کند. این قانون سقط جنین را تا سن بارداری چهارده هفته در موارد بارداری ناشی از تجاوز یا رابطه جنسی با دختری زیر ۱۶ سال مجاز می‌داند. اصلاحیه‌ای بر بخش ۲۳۵ ادعاهای کاذب دربارهٔ این شرایط را جرم‌انگاری کرده و مجازات آن را تا ده سال زندان تعیین کرده است. سقط جنین‌ها باید توسط سه پزشک متخصص، از جمله یک متخصص زنان و زایمان، تأیید شوند یا در موارد تجاوز به گزارش پلیس
تأیید شوند یا در موارد تجاوز به گزارش پلیس متکی باشند. برای افراد زیر ۱۸ سال، تأیید توسط یک بزرگسال ضروری است. اعتراض مبتنی بر وجدان نیز مجاز است. وزارت بهداشت تا سال ، پنج بیمارستان منطقه‌ای و چند بیمارستان خصوصی را برای ارائه خدمات سقط جنین مجاز کرده است. تعداد محکومیت‌ها برای سقط جنین غیرقانونی در سال ۲۰۲۱ صفر و در سال ۲۰۲۲ سه مورد بوده است. موریس یکی از امضاکنندگان پروتکل ماپوتو است، اما به بند ۱۴(۲) که حق سقط جنین در موارد تجاوز یا زنای محارم را توصیف می‌کند، پایبند نیست. قانون این کشور با این بند
می‌کند، پایبند نیست. قانون این کشور با این بند مطابقت ندارد زیرا حق سقط جنین را بدون ارائه گزارش پلیس فراهم نمی‌کند. تاریخچه. در جولای ۱۷۷۸، بالاترین دادگاه موریس ممنوعیت سقط جنین در فرانسه را تأیید کرد، که این تخلف را «در راستای قوانین دین و دولت» مستحق مجازات مرگ دانست. در این دوره، سقط جنین در میان زنان برده رایج بود، و اغلب بردگان مالاگاسی به انجام این عمل متهم می‌شدند. در سال ۱۸۳۸، قانون کیفری کشور ممنوعیت سقط جنین فرانسه را با اصلاحاتی اتخاذ کرد.