payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آمریکا را حفظ کرد. این شعار غیرقانونی اعلام شد. حوثی‌ها با این استدلال که قانون اساسی یمن از آزادی بیان حمایت می‌کند، از کنار گذاشتن آن خودداری کردند. تا سال ۲۰۰۴، سرکوب‌ها علیه این شعار و همچنین جنبش حوثی‌ها شدت گرفت. بسیاری از حوثی‌ها به دلیل استفاده از آن زندانی و حتی شکنجه شدند. درگیری بین حوثی‌ها و دولت در نهایت منجر به وقوع شورش حوثی‌ها شد. هواداران حوثی اظهار می‌کنند که خشم آنها از ایالات متحده و اسرائیل متوجه دولت‌های مربوطه است. علی البخیتی، سخنگو و چهره رسمی رسانه‌ای حوثی‌ها، تفسیر تحت‌اللفظی این
چهره رسمی رسانه‌ای حوثی‌ها، تفسیر تحت‌اللفظی این شعار را با بیان این جمله در مصاحبه‌ای رد کرد: «ما واقعاً مرگ بر کسی نمی‌خواهیم. این شعار صرفاً علیه دخالت آن دولت‌ها [یعنی اسرائیل و آمریکا] است.» در ایستگاه‌های تلویزیونی و رادیویی عربی وابسته به حوثی‌ها، آنها از مفاهیم مذهبی مرتبط با جهاد علیه اسرائیل و ایالات متحده استفاده می‌کنند. علیرغم بار مذهبی شعارشان، حوثی‌ها خود را به عنوان یک گروه ملی‌گرای یمنی معرفی می‌کنند که با ظلم و ستم خارجی‌ها به همه یمنی‌ها، از جمله مسلمانان سنی، مخالف است. اگرچه این شعار
از جمله مسلمانان سنی، مخالف است. اگرچه این شعار برجسته‌ترین نماد جنبش حوثی‌ها است که اغلب روی پلاکاردها و پرچم‌ها نمایش داده می‌شود، اما حوثی‌ها پرچم معمولی یمن را نیز به عنوان نماد تجمع به نمایش می‌گذارند. در آوریل ۲۰۱۶، در جریان مذاکرات صلح با میانجیگری سازمان ملل در کویت، نمایندگان حوثی‌ها از ایالات متحده به خاطر شعار «مرگ بر آمریکا» «عذرخواهی صمیمانه‌ای» کردند و ادعا کردند که این شعار برای «مصرف داخلی به عنوان وسیله‌ای برای جذب حمایت در خیابان‌ها و ایجاد یک آرمان مشترک بین هوادارانشان برای حفظ
و ایجاد یک آرمان مشترک بین هوادارانشان برای حفظ اتحادشان» استفاده شده است. در طول بحران دریای سرخ، هواداران حوثی هر جمعه در طول تظاهرات ضد نسل‌کشی غزه و حملات ضد غربی به یمن، پرچم فلسطین را در کنار شعار و پرچم یمن تکان می‌دادند. شعار جدید حوثی‌ها پس از تغییر نام این گروه به عنوان یک سازمان تروریستی ظاهر شد: «آمریکا مادر تروریسم است» که بر روی زمینه‌ای قرمز قرار داشت.
ورزشکاران کشور اتریش از تاریخ ۱۳ تا ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵ در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ در توکیو ، ژاپن، به رقابت پرداخت. نتایج. اتریش ۱۰ ورزشکار را به مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵اعزام کرد: ۵ زن و ۵ مرد.
رون یانس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل هلند است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال رودا جی‌سی کرکراد، باشگاه ورزشی فین‌دام، باشگاه فوتبال سانفرچه هیروشیما، باشگاه فوتبال پک زووله، و باشگاه فوتبال خرونینگن اشاره کرد.
ملوین بول (؛ زادهٔ ) مربی فوتبال اهل هلند است.
روبین فلدمان (؛ زادهٔ ) مربی فوتبال اهل هلند است. وی سرمربی تیم‌هایی همچون باشگاه فوتبال کویینز پارک و باشگاه ورزشی هیرنفین بوده است.
باس سیبوم (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل هلند است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال توئنته، باشگاه فوتبال رودا جی‌سی کرکراد، باشگاه فوتبال امن، باشگاه فوتبال هراکس آلملو، باشگاه فوتبال ان‌ئی‌سی نیمیخن، باشگاه ورزشی بووران، و باشگاه فوتبال آلمانیا آخن اشاره کرد.
کارل هوفکنس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل بلژیک است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال وسترلو، باشگاه فوتبال استوک سیتی، باشگاه فوتبال وست برومویچ آلبیون، باشگاه فوتبال کلوب بروژ، باشگاه ورزشی بیرشات، باشگاه فوتبال منچستر ۶۲، باشگاه فوتبال اوستنده، و باشگاه فوتبال لیرسه اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال بلژیک، زیر ۱۹ سال بلژیک، زیر ۲۱ سال بلژیک، و بلژیک بازی کرده است.
دیک اسخرودر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل هلند است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپارتا روتردام، باشگاه فوتبال استوک سیتی، باشگاه فوتبال گو اهد ایگلز، باشگاه فوتبال خرونینگن، باشگاه ورزشی پی‌اس‌وی آیندهوون، و باشگاه فوتبال والویک اشاره کرد.
هنری فن در فخت (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل هلند است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال اودینزه، باشگاه فوتبال پک زووله، و باشگاه فوتبال ویلم دوم اشاره کرد.
موریس ساووی (؛ ۱۰ ژانویه ۱۵۹۳ – ) یک نجیب‌زاده، سیاستمدار و کاردینال ایتالیایی بود. او چهارمین پسر چارلز امانوئل اول، دوک ساووی و اینفانتا کاتالینا میکائلا از اسپانیا بود. کاردینال موریس از ۱۰ دسامبر ۱۶۰۷، و از ۱۷ مارس تا ۱۹ آوریل ۱۶۲۱، عنوان شماس سانتا ماریا نوئووا را داشت. کاردینال دیاکون سنت اوستاچیو از ۱۹ آوریل ۱۶۲۱ تا ۱۶ مارس ۱۶۲۶. کاردینال دیاکون سانتا ماریا در ویا لاتا از ۱۶ مارس ۱۶۲۶ تا ۱۰ نوامبر ۱۶۴۲. کاردینال پروتودئکون از ۱۶ مارس ۱۶۲۶ تا ۱۰ نوامبر ۱۶۴۲. در گردهمایی سال ۱۶۲۳ که پاپ اوربان هشتم را
۱۶۴۲. در گردهمایی سال ۱۶۲۳ که پاپ اوربان هشتم را انتخاب کرد، شرکت داشت. در طول جنگ داخلی در دوک‌نشین ساووی و شاهزاده‌نشین پیمونت بین احزاب طرفدار فرانسه و طرفدار اسپانیا، او از طرفداران دومی بود. پس از انعقاد صلح، او با خواهرزادهٔ زیر سن قانونی خود ازدواج کرد، از مقام کشیشی خود صرف نظر کرد، عنوان شاهزادهٔ اونگلیا را به خود گرفت و حاکم نیس شد. او به فلسفه و ادبیات علاقهٔ زیادی داشت. او بر اثر سکته مغزی درگذشت و در صومعهٔ سنت مایکل در کوه پیرکیریانو به خاک سپرده شد. زندگی. او در ۱۰ ژانویه ۱۵۹۳ در کاخ سلطنتی
شد. زندگی. او در ۱۰ ژانویه ۱۵۹۳ در کاخ سلطنتی تورین، از شاهزاده پیمونت، چارلز امانوئل اول ساووی و کاترین مایکل هابسبورگ، به دنیا آمد. او نیز مانند پدربزرگش، امانوئل فیلیبرت ساووی، در سنین بسیار پایین و به دلایل کاملاً سیاسی وارد حرفه کلیسا شد، تا جایی که با وجود اینکه در ۱۳ سالگی به عنوان کاردینال منصوب شد، هرگز سوگند خود را ادا نکرد. او تا سال ۱۶۱۵، زمانی که کارلو دی فردیناندو د مدیچی به عنوان کاردینال منصوب شد (در سن ۲۰ سالگی؛ در این میان، موریس ساووی ۲۲ ساله شده بود)، جوان‌ترین کاردینال ایتالیایی بود.
ساله شده بود)، جوان‌ترین کاردینال ایتالیایی بود. او در دربار اسپانیایی عمویش فیلیپ سوم اسپانیا تحصیل کرد و به همراه برادرانش در لشکرکشی‌ها به فلاندرز و جنوا، زندگی نظامی را آغاز کرد. کودکی و جوانی. موریس که در تورین متولد شد، چهارمین پسر از پنج پسر مشروع چارلز امانوئل اول، دوک ساووی و همسرش کاتالینا، اینفانتا از اسپانیا، دختر پادشاه فیلیپ دوم بود. موریس طبق رسم اعضای جوان‌تر خانواده‌های شاهزاده ایتالیایی، برای زندگی در کلیسا آموزش دید و سپس برای ترویج منافع خاندان ساووی به پایتخت پاپ فرستاده شد. در سن
خاندان ساووی به پایتخت پاپ فرستاده شد. در سن پانزده سالگی، پاپ پل پنجم در فرمانی مورخ ۲۷ مارس ۱۶۰۸ او را به مقام کاردینالی رساند. در سال ۱۶۱۸ او را به پاریس فرستاد تا مقدمات ازدواج برادرش ویکتور آمادئوس با کریستین فرانسوی را تکمیل کند. موریس در ۱۸ فوریه ۱۶۲۱ کلاه قرمز را دریافت کرد. او در گردهمایی سال ۱۶۲۳ شرکت کرد و نقش تعیین‌کننده‌ای در انتخاب پاپ اوربان هشتم داشت. از سال ۱۶۲۳ تا ۱۶۳۰، او به عنوان عضوی از خاندان پاپ و حامی سخاوتمند هنر، زندگی مجللی در رم داشت. موریس در پایتخت پاپ مورد استقبال خوبی قرار
داشت. موریس در پایتخت پاپ مورد استقبال خوبی قرار گرفت و به خاطر تقوا و رفتار نمونه‌اش مورد احترام بود. خاندان ساووی به خاطر رابطه نزدیکش با تئاتین‌ها شناخته می‌شد و کاردینال با حمایت از اوراتوریان‌ها، که به دلیل ارادت ویژه‌ای که به بنیانگذار آنها، فیلیپ نری، داشت، به ویژه در قلب او عزیز بودند، این علاقه به فرقه‌های مذهبی را گسترش داد. موریس ساووی علاوه بر زندگی در کلیسا، شاهزاده یک سلسله حاکم، مردی اهل ادب و چهره‌ای برجسته در هنر نیز بود. در طول اقامت خود در رم، کاخ خود را در مونت جوردانو (کاخ سابق
خود در رم، کاخ خود را در مونت جوردانو (کاخ سابق اورسینی) به درباری باشکوه تبدیل کرد که با تلاش‌های فکری و هنری مشخص می‌شد. هنرمندان مختلفی در دربار اقامت داشتند، از جمله نقاش خصوصی او جووانی جاکومو سمنزا، شاعر لودوویکو دآگلیه و آهنگساز میکل‌آنژ روسی. کاردینال طیف گسترده‌ای از نخبگان فرهنگی رم، از جمله آگوستینو ماسکاردی، مورخ-سخنران، هنرمندان دومنیکینو و آنتونیو تمپستا، و نوازندگان و آهنگسازان سیگیسموندو دِ ایندیا و استفانو لندی را حمایت می‌کرد. در سال ۱۶۲۶، او آکادمی هنری و ادبی دسیوزی را تأسیس کرد، یکی از
او آکادمی هنری و ادبی دسیوزی را تأسیس کرد، یکی از مهم‌ترین آکادمی‌های رومی آن زمان. این آکادمی در کاخ کاردینال در مونته جوردانو تشکیل جلسه می‌داد. موریس تا سال ۱۶۳۰ در شهر ابدی ماند. در ده سال بعد، او سفیر ساووی هم در پاریس و هم در رم بود. در سال ۱۶۳۷، برادر بزرگترش ویکتور آمادئوس اول ناگهان درگذشت و وارث پنج ساله خود را به همراه همسرش کریستین ماری فرانسوی به عنوان نایب‌السلطنه به جا گذاشت. کاردینال موریس با عجله از پاریس بازگشت تا به برادرش توماس در برنامه‌های تصاحب قدرت نیابت سلطنت بپیوندد. این دو برادر
تصاحب قدرت نیابت سلطنت بپیوندد. این دو برادر از نظر مالی و سیاسی توسط اسپانیا حمایت می‌شدند. کریستین ماری بیهوده از ریشلیو درخواست حمایت کرد، در حالی که اشراف و مردم به دو گروه تقسیم شدند. «مادامیست‌ها» از مادام رئال و فرانسوی‌ها حمایت می‌کردند. «کاردینالیست‌ها» و «پرینسیپسیست‌ها» از کاردینال موریس و پرنس توماس حمایت می‌کردند. «پرینسیپسیست‌ها» در بین مردم عادی پیدمونت که از حضور فرانسوی‌ها متنفر بودند، حمایت قابل توجهی داشتند. «مادامیست‌ها» شامل تعدادی از خانواده‌های قدرتمند، به ویژه خاندان د'آگلیه، بودند.
قدرتمند، به ویژه خاندان د'آگلیه، بودند. در بهار ۱۶۳۹، دو شاهزاده به قلعه و انبار مهمات ورچلی حمله کردند، آذوقه را تصرف کردند و به سمت تورین راهپیمایی کردند. آنها قلعه را به مدت ۱۵۵ روز در داخل دیوارهای شهر نگه داشتند، در حالی که توسط سربازان ماری کریستین و ژنرال فرانسوی هنری، کنت هارکورت، محاصره شده بود. شکست‌های نظامی و کاهش مستمری‌هایشان از اسپانیا باعث شد که دو شاهزاده از ادعاهای خود بر نیابت سلطنت صرف نظر کرده و درخواست صلح کنند. جولیو ماتزارینو، که جانشین ریشلیو به عنوان کاردینال فرانسه شده بود، به
ریشلیو به عنوان کاردینال فرانسه شده بود، به عنوان میانجی در کنفرانس‌های صلح بین ماری کریستین و دو شاهزاده عمل کرد. در سال ۱۶۴۲، موریس لباس بنفش کاردینال را کنار گذاشت تا شاهزاده اونگلیا شود. در ۲۸ آگوست ۱۶۴۲، او با دختر برادرش ویکتور آمادئوس، پرنسس لوئیزا کریستینا از ساووی در تورین ازدواج کرد. این دو به نیس نقل مکان کردند، جایی که موریس فرماندار شهر بود. موریس پس از بازگشت به پیمونت در سال ۱۶۵۲، ابتدا در چیری و سپس در ویلای خود در تورین ساکن شد. در اواخر عمر، او سیاست فعال را کنار گذاشت و خود را وقف ادبیات
او سیاست فعال را کنار گذاشت و خود را وقف ادبیات و علم کرد. او آکادمی سولینگی را که با نام آکادمی سولیتار نیز شناخته می‌شود، تأسیس کرد که اعضای آن در بحث‌های هنری، فلسفی و ریاضی شرکت می‌کردند. شاهزاده موریس در ۴ اکتبر ۱۶۵۷ در تورین درگذشت و در کلیسای جامع تورین به خاک سپرده شد. مدح او توسط خطیب بزرگ باروک، امانوئله تساورو، سروده شده است. موریس ویلا و مجموعه هنری بزرگ خود را برای همسرش لوئیزا کریستینا به ارث گذاشت. لوئیزا کریستینا دوباره ازدواج نکرد و پس از مرگ خود، بسیاری از نقاشی‌های شوهرش را برای
پس از مرگ خود، بسیاری از نقاشی‌های شوهرش را برای برادرزاده‌اش، ویکتور آمادئوس دوم، به ارث گذاشت و بدین ترتیب دارایی‌های دربار دوک را غنی‌تر کرد. در سال ۱۸۳۶، بقایای موریس، به همراه بقایای همسرش، به کلیسای مقدس سن میشل منتقل شد. کاردینال-لیمن. اندکی پس از ارتقاء مقامش، مائوریتزیو ساووی با کاردینال روبرتو بلارمینو ملاقات کرد. شاهزاده برای مقام کشیشی در تورین و مدیریت اسقف‌نشین‌های مونرئاله در سیسیل و ورچلی در پیمونت مورد بررسی قرار گرفت. از سال ۱۶۱۱ تا ۱۶۱۸، او به عنوان راهب بزرگ صومعه‌های سنت استفان در
او به عنوان راهب بزرگ صومعه‌های سنت استفان در ایوریا و سنت مایکل در نزدیکی چیوسا، سنت بنینیو در فروتواریا و سنت جان در سواسون و همچنین راهب بزرگ صومعه‌های بانوی کازانووا و شابلیس خدمت کرد. او تا زمان خلع لباس، برخی از این صومعه‌ها را اداره و از آنها درآمد دریافت می‌کرد. در سال ۱۶۱۵، مائوریتزیو ساووی به عنوان سپهبد کل شاهزاده‌نشین پیمونت منصوب شد. در سال ۱۶۱۸، پدر شاهزاده سیاست خارجی خود را از طرفداری از اسپانیا به طرفداری از فرانسه تغییر داد. در پاییز همان سال، به همراه اسقف فرانسوا دو سال، پسرش، کاردینال،
به همراه اسقف فرانسوا دو سال، پسرش، کاردینال، را به پاریس فرستاد تا از پادشاه فرانسه، لویی سیزدهم، به خاطر میانجیگری‌اش در انعقاد صلح با مارگراوی مونتفراتو، قدردانی کند. در آن زمان توافقی نیز در مورد ازدواج پسر ارشد دوک، شاهزاده ویکتور آمادئوس، با خواهر پادشاه، پرنسس ماریا کریستینا، حاصل شد. پس از این، جناح طرفدار فرانسه در کوریا شروع به حمایت از مائوریتزیو ساووی برای آمدن به رم و دریافت کلاه کاردینالی کرد. او به عنوان محافظ پادشاهی فرانسه در واتیکان منصوب شد. او در گردهمایی سال ۱۶۲۳ شرکت کرد که پاپ اوربان
او در گردهمایی سال ۱۶۲۳ شرکت کرد که پاپ اوربان هشتم را انتخاب کرد. در سال ۱۶۳۴، پس از انعقاد پیمان ریوولی، او محافظ پادشاهی اسپانیا در واتیکان شد. شرکت در جنگ داخلی. پس از مرگ برادر بزرگترش، دوک ساووی و شاهزاده پیمونت ویکتور آمادئوس اول، شاهزاده در کنار برادر دیگرش، شاهزاده توماس فرانسیس، شاهزاده کاریگنانو، قرار گرفت و با هم با نیابت سلطنت بیوه برادر بزرگترش، ماریا کریستینا، شاهزاده فرانسوی از خاندان بوربون، مخالفت کردند. دوشس بیوه خود را نایب السلطنه پسر خردسالش، شاهزاده فرانسیس هایاسینت، و پس از مرگ او،
شاهزاده فرانسیس هایاسینت، و پس از مرگ او، نایب السلطنه پسر خردسالش، شاهزاده چارلز امانوئل، اعلام کرد. جنگ داخلی در دوک‌نشین ساووی و شاهزاده‌نشین پیمونت آغاز شد. اشراف و روحانیون به دو گروه تقسیم شدند: «اصول‌گرایان»، یا حامیان شاهزاده توماس فرانسیس ساووی با گرایش طرفدار اسپانیا، و «مادامیست‌ها»، یا حامیان دوشس بیوه، پرنسس ماریا کریستینای فرانسه با گرایش طرفدار فرانسه. در بیانیه‌ای به تاریخ ۱۵ ژوئن ۱۶۳۹، مائوریتزیو ساووی، بیوه برادر بزرگترش را به خیانت به منافع خاندان ساووی به نفع پادشاهی فرانسه متهم کرد. در
خاندان ساووی به نفع پادشاهی فرانسه متهم کرد. در اوت ۱۶۳۹، دوشس بیوه مجبور شد به همراه پسرش، شاهزاده چارلز امانوئل ساووی، از تورین فرار کند. این شهر توسط ارتش «اصولگرایان» اشغال شده بود. اما در اوایل نوامبر، «مادامیست‌ها» با حمایت ارتش پادشاهی فرانسه به فرماندهی مارکی دارکورت، کنترل تورین را دوباره به دست گرفتند. مائوریتزیو ساووی در کونئو محاصره شد، اما تسلیم نشد. سپس دوشس بیوه به او پیشنهاد صلح با خود را داد. او شرایط خود را مطرح کرد. پس از اینکه این شرایط در دربار سلطنتی در پاریس تصویب شد، او با آنها
در دربار سلطنتی در پاریس تصویب شد، او با آنها موافقت کرد. ازدواج. بر اساس پیمانی که در ۱۴ ژوئن ۱۶۴۲ در رم بین شاهزادگان و دوشس بیوه منعقد شد، مائوریتزیو از ساووی عنوان شاهزاده اونگلیا را دریافت کرد و به عنوان فرماندار نیس منصوب شد. طبق همان پیمان، در ۲۸ اوت (یا ۱۸ اوت) ۱۶۴۲، شاهزاده چهل و نه ساله با خواهرزاده سیزده ساله خود، پرنسس لوئیزا کریستینا از ساووی (۲۷ ژوئیه ۱۶۲۹–۱۵ مه ۱۶۹۲)، دختر برادر فقیدش دوک و دوشس بیوه، ازدواج کرد. در ۱۰ نوامبر ۱۶۴۲، او از مقام خود به عنوان کاردینال پروتودئاکون در کلیسای سانتا
خود به عنوان کاردینال پروتودئاکون در کلیسای سانتا ماریا در ویا لاتا صرف نظر کرد. در ۱ دسامبر همان سال، پاپ اوربان هشتم استعفای او را پذیرفت، ازدواج شاهزاده را معتبر دانست و او را به عنوان سفیر پاپ در مادرید منصوب کرد. او تنها در ۱۳ آوریل ۱۶۴۳ رسماً از مقام روحانیت برکنار شد. در سال ۱۶۴۸، عنوان مارکیز برتزیو نیز به او اعطا شد. شاهزاده و همسر جوانش از نیس به تورین نقل مکان کردند و در ویلا دل رینو، که او بین سال‌های ۱۶۱۵ تا ۱۶۱۹ ساخته بود، ساکن شدند. ازدواج آنها بدون فرزند بود. مائوریتزیو ساووی سال‌های آخر
آنها بدون فرزند بود. مائوریتزیو ساووی سال‌های آخر عمر خود را به تحقیق در فلسفه و ادبیات اختصاص داد. او در ۴ اکتبر ۱۶۵۷ در تورین درگذشت. علت مرگ او سکته مغزی بود. مائوریتزیو ساووی در صومعه سن میشل در کوه پیرچیریانو در پیمونت به خاک سپرده شد. بعداً، بنای یادبودی برای او در ورودی کلیسای سانتا ماریا در ویا لاتا در رم ساخته شد که به آخرین مکان خدمت مذهبی شاهزاده تبدیل شد. سوابق و فعالیت‌ها. در بهار ۱۶۲۰، لویی سیزدهم او را به عنوان کاردینال محافظ فرانسه منصوب کرد. در سال ۱۶۱۱، او به عنوان راهب اعظم افتخاری
کرد. در سال ۱۶۱۱، او به عنوان راهب اعظم افتخاری کلیسای مقدس سن میشل منصوب شد. در سال ۱۶۱۵، در غیاب پدرش چارلز امانوئل اول، او برای مدت کوتاهی سپهبد پیدمونت و فرماندار آست بود. در آغاز سلطنت برادر بزرگترش، او «کاپیتان کمانداران پیدمونت» و «نگهبان و فرمانده اردوگاه یک هنگ سواره نظام» بود. در سال ۱۶۱۸، او به پاریس فرستاده شد تا ازدواج برادرش ویکتور آمادئوس اول ساووا را با کریستین بوربون-فرانس، دختر هنری چهارم فرانسه، ترتیب دهد. پدرش، با نامه‌های ثبت اختراع مورخ ۱۷ دسامبر ۱۶۲۰، شهرستان بارسلونت را به عنوان یک
۱۷ دسامبر ۱۶۲۰، شهرستان بارسلونت را به عنوان یک بخش الحاقی به او اعطا کرد. او در گردهمایی ۲۸ ژانویه ۱۶۲۱ که پاپ گرگوری پانزدهم را انتخاب کرد، شرکت نکرد. او در ۱۸ فوریه ۱۶۲۱ کلاه قرمز و در ۱۷ مارس ۱۶۲۱ منصب شماسی سانتا ماریا نوئووا را دریافت کرد. در ۱۹ آوریل ۱۶۲۱، او منصب شماسی سنت اوستاچیو را برگزید و در واتیکان به عنوان محافظ فرانسه منصوب شد. با این حال، او در مجمع عمومی سال ۱۶۲۳ که پاپ اوربان هشتم را انتخاب کرد، شرکت کرد و برای انتصاب او و در نتیجه جلب رضایت فرانسه سخت تلاش کرد. در ۱۶ مارس ۱۶۲۶، منصب
رضایت فرانسه سخت تلاش کرد. در ۱۶ مارس ۱۶۲۶، منصب شماسی سانتا ماریا در ویا لاتا را برگزید و از آن سال تا زمان استعفایش، پروتودئاکون کاردینال بود. در سال ۱۶۲۶، او آکادمی دسیوزی را در رم تأسیس کرد که در کاخ کاپیتولین او تشکیل جلسه می‌داد. اعضای آن شامل دانشمندان رومی مانند برونی، ماسکاردی، مالوِزی و پالاویچینو و همچنین روشنفکران تورین مانند لودوویکو دِآگلیه و امانوئله تِسائورو بودند. پس از پیمان ریوولی در سال ۱۶۳۵، او با اتحاد بین پادشاهی فرانسه و دوک‌نشین ساووی مخالفت کرد و به جای پادشاهی فرانسه، حمایت
ساووی مخالفت کرد و به جای پادشاهی فرانسه، حمایت امپراتوری اسپانیا در ایالات پاپی را پذیرفت و بدین ترتیب مشاجره‌ای داغ با نایب‌السلطنه‌های ساووی برانگیخت. در ۷ اکتبر ۱۶۳۷، ویکتور آمادئوس اول درگذشت و برادرزاده‌اش فرانچسکو جیاچینتو جانشین او شد. در حالی که او هنوز نوزاد بود، مادرش کریستینا دی بوربون-فرانس نایب‌السلطنه شد. موریس سپس با برادرش توماس برای رسیدن به تاج و تخت توطئه کرد و در ایالت‌های مختلف به دنبال حمایت بود. اشراف، روحانیون و طبقات متوسط رو به بالا به دو حزب تقسیم شدند: «اصول‌گرایان»، طرفدار
بالا به دو حزب تقسیم شدند: «اصول‌گرایان»، طرفدار اسپانیا و بنابراین حامیان او، و «مادامیست‌ها»، طرفدار فرانسه و طرفدار «مادام رویال» (همان‌طور که ماریا کریستینا شناخته می‌شد). این درگیری‌ها منجر به وقوع جنگ داخلی پیدمونت شد. در اوت ۱۶۳۹، مادام رویال مجبور شد به همراه پسرش، چارلز امانوئل، وارث تاج و تخت، از تورین (که به دست نیروهای شاهزاده افتاده بود) فرار کند. با این حال، تا نوامبر، آنها به لطف مهارت و توانایی بالای سپهبد او، مارکی پیانزا، کارلو امانوئل فیلیبرتو جیاچینتو دی سیمیانا، توانستند به شهر
فیلیبرتو جیاچینتو دی سیمیانا، توانستند به شهر بازگردند. صلح نیز به لطف توافق ازدواج بین کاردینال موریس و خواهرزاده دوازده ساله‌اش حاصل شد. لوئیزا کریستینا یا لودوویکا، در ۲۱ سپتامبر ۱۶۴۱ در نیس، در کاخ شاهزاده موریس، جایی که یک محراب موقت برپا شده بود، جشن گرفته شد. شاهدان عروسی مارکی آگلیه و مارکی پیانزا، رئیس سابق شورای نیابت سلطنت مادام کریستینا، بودند. در مجلس ۱ دسامبر ۱۶۴۲، پاپ اوربان هشتم استعفای کاردینال خاندان ساووی را اعلام کرد، به سفیر در مادرید ارائه داد و ازدواج او را معتبر اعلام کرد.
مادرید ارائه داد و ازدواج او را معتبر اعلام کرد. برادرزاده‌اش، شارل امانوئل دوم، تحت نیابت سلطنت مادام رویال، با نامه‌های ثبت اختراع مورخ ۱۳ آگوست ۱۶۴۲، به موریس قلمرو اونگلیا را به عنوان یک ضمیمه اعطا کرد. در سال ۱۶۴۸، پس از استعفا از مقام کاردینالی، موریس عنوان مارکی آرگنترا و برسزیو را از برادرزاده‌اش شارل امانوئل دوم ساووی (که اکنون به‌طور کامل دوک بود) دریافت کرد. پس از عروسی، این زوج برای زندگی به نیس رفتند، جایی که موریس به عنوان فرماندار منصوب شده بود. آنها فرزندی نداشتند و شاهزاده بقیه عمر خود را
آنها فرزندی نداشتند و شاهزاده بقیه عمر خود را به مطالعه فلسفه و ادبیات اختصاص داد. مرگ. مائوریتسیو در ۴ اکتبر ۱۶۵۷ در تورین، در ویلا دلا رجینا درگذشت. مراسم تشییع جنازه‌ای باشکوه در ۲۴ اکتبر با خطابه «ایل قلم» (استوانه)، سروده محقق مشهور امانوئله تساورو، برگزار شد. جسد او ابتدا در کلیسای جامع تورین به خاک سپرده شد و در سال ۱۸۳۶، به دستور شاه چارلز آلبرت ساووی، به همراه دیگر اعضای برجسته خاندان ساووی (از جمله دوک نوزاد فرانچسکو جیاچینتو) به کلیسای جامع سن میشل منتقل شد.
روابط آنگولا و ایتالیا، روابط دوجانبه بین آنگولا و ایتالیا است. روابط دیپلماتیک رسمی بین دو کشور در ۴ ژوئن ۱۹۷۶، اندکی پس از استقلال آنگولا از پرتغال در ۱۱ نوامبر ۱۹۷۵، برقرار شد. تاریخچه. در ۱۸ فوریه ۱۹۷۶، پس از جنگ استقلال آنگولا، ایتالیا اولین کشور بلوک غرب بود که جمهوری تازه تأسیس آنگولا را به رسمیت شناخت. روابط دیپلماتیک رسمی در ۴ ژوئن ۱۹۷۶ برقرار شد. در سال‌های پس از برقراری روابط دیپلماتیک، ایتالیا و آنگولا چندین توافق‌نامه برای تقویت همکاری‌های دوجانبه خود امضا کردند. در ۱۰ آوریل ۱۹۷۶، توافق‌نامه
خود امضا کردند. در ۱۰ آوریل ۱۹۷۶، توافق‌نامه حمل و نقل هوایی برای تسهیل ارتباط هوایی بین دو کشور امضا شد. در ۳ آگوست ۱۹۷۷، هر دو کشور یک توافق‌نامه همکاری فنی و یک یادداشت تفاهم امضا کردند که منجر به ایجاد یک کمیسیون مشترک با هدف تقویت همکاری در بخش‌های مختلف شد. در طول جنگ داخلی آنگولا، ایتالیا روابط دیپلماتیک خود را با آنگولا حفظ کرد و از طریق تلاش‌های بشردوستانه به مشارکت خود ادامه داد. سازمان‌های غیردولتی، دانشگاه‌ها و مبلغان ایتالیایی در این دوره در آنگولا فعال بودند. در سال‌های اخیر، ایتالیا و آنگولا
فعال بودند. در سال‌های اخیر، ایتالیا و آنگولا برای تعمیق همکاری‌های خود تلاش کرده‌اند. دیدارهای سطح بالا و امضای توافق‌نامه‌های مختلف، روابط دوجانبه را تقویت کرده است.در ماه مه ۲۰۲۳، ژوآو لوورنسو، رئیس‌جمهور آنگولا، با جورجا ملونی، نخست‌وزیر ایتالیا، دیدار کرد و در آنجا تأکید کرد که ایتالیا «شریک ضروری» به ویژه در زمینه‌های تجارت و کسب و کار است. روابط اقتصادی. آنگولا سومین شریک تجاری بزرگ ایتالیا در کشورهای جنوب صحرای آفریقا است. از جمله شرکت‌های ایتالیایی فعال در آنگولا می‌توان به انی و سایپم در بخش نفت
فعال در آنگولا می‌توان به انی و سایپم در بخش نفت و مایر تکنیمونت در بخش انرژی‌های تجدیدپذیر اشاره کرد. در سال ۲۰۲۲، حجم کل تجارت بین دو کشور به بالاترین حد خود در دهه گذشته، یعنی ۱٫۸ میلیارد یورو رسید. صادرات از آنگولا ۱٫۵ میلیارد یورو بود که بیشتر آن (۹۳٫۲٪) صادرات نفت خام بود، در حالی که ارزش صادرات از ایتالیا ۳۶۸ میلیون یورو بود. در سال ۲۰۲۳، تجارت دوجانبه بین آنگولا و ایتالیا تقریباً به ۱٫۴ میلیارد دلار رسید که در آن آنگولا حدود ۸۰۰ میلیون دلار کالا صادر و تقریباً ۵۸۸ میلیون دلار از ایتالیا وارد کرد.
و تقریباً ۵۸۸ میلیون دلار از ایتالیا وارد کرد. صادرات آنگولا به ایتالیا همچنان عمدتاً تحت سلطه نفت خام بود که بیش از ۹۷ درصد از کل ارزش صادرات را تشکیل می‌داد. در مقابل، صادرات ایتالیا به آنگولا همچنان به‌طور قابل توجهی متنوع بود. توربین‌های گازی (۴۶٫۶ میلیون دلار) در کنار سایر ماشین‌آلات و کالاهای تولیدی، برترین صادرات ایتالیا بودند. همکاری دفاعی. ایتالیا و آنگولا چارچوبی برای همکاری دفاعی ایجاد کرده‌اند که از طریق توافق‌نامه‌هایی مانند قانون شماره ۱۱ مورخ ۲۵ ژانویه ۲۰۱۷ رسمیت یافته است، که توافق‌نامه
۲۵ ژانویه ۲۰۱۷ رسمیت یافته است، که توافق‌نامه دوجانبه سال ۲۰۱۳ را برای تسهیل همکاری در زمینه‌هایی از جمله آموزش نظامی، لجستیک و فناوری دفاعی تصویب کرد. در سال‌های اخیر، ایتالیا علاقه خود را به گسترش همکاری‌های نظامی با آنگولا، به ویژه در زمینه امنیت دریایی، هوانوردی و آموزش ابراز کرده است. شرکت‌های دفاعی ایتالیایی، مانند لئوناردو اس.پی.ای.، مشارکت‌هایی را برای پشتیبانی از قابلیت‌های آنگولا در زمینه‌هایی از جمله هوافضا، دفاع و امنیت سایبری بررسی کرده‌اند. ایتالیایی‌های مهاجر. کارهای بشردوستانه و تبشیری
ایتالیایی‌های مهاجر. کارهای بشردوستانه و تبشیری مبلغان مذهبی، و همچنین حضور یک جامعه مستحکم ایتالیایی، در دوران آنگولای پرتغال قابل توجه بود و حتی پس از استقلال آنگولا نیز همچنان اهمیت داشت. ماموریت‌های دیپلماتیک. سفارت ایتالیا در آنگولا در لوآندا واقع شده و در ژوئیه ۲۰۰۴ تأسیس شده است. سفارت آنگولا در ایتالیا در رم واقع شده است.
اوژن موریس، کنت سواسون (; – ) نجیب‌زاده‌ای فرانسوی-ایتالیایی، ژنرال و عضو خاندان ساووی-کارینیانو بود. او عنوان کنت سواسون را داشت و پدر فیلد مارشال امپراتوری، شاهزاده اوژن ساووی، بود. زندگی‌نامه. اوژن موریس در شامبری، ساووی متولد شد. او پسر توماس فرانسیس، شاهزاده کارینیانو و ماری دو بوربون، کنتس سواسون بود. او نوه چارلز امانوئل اول، دوک ساووی و کاترین میکائلا از اتریش بود. در ۲۱ فوریه ۱۶۵۷، او با المپیا مانچینی «زیبا و شوخ‌طبع»، خواهرزاده کاردینال مازارین، دختر میشل مانچینی و جرونیما مازارینی، ازدواج کرد.
دختر میشل مانچینی و جرونیما مازارینی، ازدواج کرد. او از طریق نفوذ همسرش به مناصب بالای نظامی دست یافت. او در شکست دادن اسپانیایی‌ها در نبرد دونز در سال ۱۶۵۸ نقش داشت. او در لشکرکشی‌های فلاندرز (۱۶۶۷)، فرانش-کنته (۱۶۶۸) و هلند (۱۶۷۲) شرکت داشت؛ و به عنوان سفیر فوق‌العاده فرانسه در تاجگذاری چارلز دوم انگلستان حضور داشت. او در سال ۱۶۷۳ در اونا در وستفالی، بر اثر تب کشنده درگذشت، اگرچه صداهایی مبنی بر مسموم شدن او وجود داشت. سال‌های اولیه. اوژن موریس در ۲ مه ۱۶۳۳ در شامبری به دنیا آمد، سومین پسر توماس فرانسیس
در شامبری به دنیا آمد، سومین پسر توماس فرانسیس ساووی، شاهزاده کاریگنانو، و ماری بوربون-سواسون، که از او عنوان کنت سواسون را به ارث برد. او از طریق پدرش نوه دوک چارلز امانوئل اول ساووی (۱۵۶۲–۱۶۳۰) و برادرزاده پادشاه اسپانیا فیلیپ دوم بود، در حالی که از طریق خانواده مادری با خانواده بوربون-کنده خویشاوند بود. خواهر بزرگترش، لوئیز کریستین (۱۶۲۷–۱۶۶۹)، در سال ۱۶۵۳ با فردیناند ماکسیمیلیان، ولیعهد مارگراو بادن-بادن، ازدواج کرد. او مادر تورکنلویی‌های مشهور، مارگراو لویی ویلیام بادن-بادن، برادرزاده‌ای بود که اوژن
لویی ویلیام بادن-بادن، برادرزاده‌ای بود که اوژن موریس همیشه به او بسیار نزدیک بود و اشتیاقش به اسلحه را به او منتقل کرد. برادر بزرگترش، امانوئل فیلیبرتو، که کر و لال بود، پس از مرگ پدرش عنوان شاهزاده کاریگنانو را به ارث برد و سلسله ساووی-کاریگنانو را که بعدها پادشاهان آینده ایتالیا را به وجود آورد، ادامه داد. اوژن موریس، در سال‌های اولیه زندگی‌اش، در دربار تورین اقامت داشت، جایی که برای او یک حرفه کلیسایی برنامه‌ریزی شده بود. با این حال، این طرح در سال ۱۶۵۶، پس از مرگ برادر بزرگتر دومش، جوزپه امانوئل
۱۶۵۶، پس از مرگ برادر بزرگتر دومش، جوزپه امانوئل (۱۶۳۱–۱۶۵۶)، کنار گذاشته شد. پس از مرگ پدرش در سال ۱۶۵۶، او از مادرش عنوان کنت سواسون (که توسط همسر سابق پدرش به دست آمده بود) را دریافت کرد و با او به فرانسه، به دربار ورسای، نقل مکان کرد. اوژن موریس به عنوان بخشی از میراث مادرش، هتل سواسون را نیز دریافت کرد که توسط کاترین دو مدیچی در پاریس ساخته شده بود و اکنون کاخ بورس پاریس است. سپس از پسرعمویش، دوک ساووی، اجازه تأسیس شاخه‌ای از خاندان ساووی-کاریگنانو، به نام خاندان ساووی-سواسون، را دریافت کرد. دوران