payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و دهم پیش از میلاد برگردد. از لاتیال I–II، تدفین تدریجی جایگزین آتش‌سپاری به عنوان اصلی‌ترین رسم تدفین شد. تاریخ‌گذاری رادیوکربن دفن‌های دوره دوم در رم نشان می‌دهد که دوره دوم لاتیا بین قرن دهم و نهم پیش از میلاد قرار دارد. بیشتر گورها در گورستان گابی بر اساس اشیای همراهشان به دوره‌های لاتیا IIA1 و IIB2 نسبت داده می‌شوند و علاوه بر آن، تاریخ‌گذاری رادیوکربن نشان می‌دهد که مربوط به قرن نهم پیش از میلاد بوده‌اند. دوره دوم با استفاده از الگوهای ساده برای تزئین سفال و حضور فیبولاهای کمانی ضخیم در دفن‌های زنان
سفال و حضور فیبولاهای کمانی ضخیم در دفن‌های زنان مشخص می‌شود. تفاوت بین دوره‌های لاتیا IIA و IIB ابتدا توسط باستان‌شناس آلمانی Hermann Müller-Karpe بر اساس تفاوت‌های تیپ‌شناسی سفال‌ها در گورستان‌های اسکوییلین و فوروم دوره دوم پیشنهاد شد. کارپه استدلال کرد که احتمالاً این تفاوت‌ها به دوره‌های مختلف تاریخ لاتیا و به تبع آن سبک‌های متفاوت سفال مربوط می‌شود. از طرف دیگر، این اختلافات ممکن است ناشی از تکنیک‌های مختلف کارگاه‌های معاصر باشد. دوره دوم و سوم با فرهنگ ویلانوا در اتروریا هم‌زمان است. به گفته
با فرهنگ ویلانوا در اتروریا هم‌زمان است. به گفته باستان‌شناس R. Ross Holloway، دوره دوم در توالی وئی احتمالاً با دوره سوم در توالی لاتیا هم‌زمان است، زیرا هر دو دوره پس از فرهنگ پروتو-ویلانوا قرار می‌گیرند. هالووی پیشنهاد می‌کند با توجه به اینکه بسیاری از سفال‌های وئی پس از ۷۵۰ پیش از میلاد تاریخ‌گذاری شده‌اند، پایان لاتیا IIB و آغاز دوره III نیز احتمالاً حدود ۷۵۰ پیش از میلاد بوده است. با این حال، این ارزیابی زمانی با نتایج نمونه‌های رادیوکربن از کلبه‌ای در فیدنا مغایرت دارد. فرهنگ مادی این کلبه با پایان
فیدنا مغایرت دارد. فرهنگ مادی این کلبه با پایان دوره لاتیا IIB یا آغاز دوره III مرتبط است، اگرچه تاریخ‌گذاری رادیوکربن نشان می‌دهد که نمی‌توان آن را بعد از ۸۲۰ پیش از میلاد قرار داد. شواهد اضافی از Satricum نیز تاریخ اوایل دوره لاتیا III را به اواخر قرن نهم و اوایل قرن هشتم پیش از میلاد تأیید می‌کند. دو کلبه در این محل که سفال‌های مربوط به دوره لاتیا III در آن‌ها یافت شده، هر دو شامل نمونه‌های زغال هستند که بر اساس تاریخ‌گذاری رادیوکربن، یکی از آن‌ها به قرن نهم پیش از میلاد و دیگری به دوره بین ۸۳۰–۷۹۰ پیش
نهم پیش از میلاد و دیگری به دوره بین ۸۳۰–۷۹۰ پیش از میلاد نسبت داده می‌شود. منابع.
بازار مدیترانه‌ای (به انگلیسی: "Mediterranean Market") به شبکهٔ گسترده‌ای از مبادلات بازرگانی، مالی و فرهنگی در دریای مدیترانه گفته می‌شود که از دوران باستان تا سده‌های میانه و رنسانس ادامه داشت. این بازار شامل مبادلهٔ کالاهایی چون ابریشم، ادویه، فرش ایرانی، طلا و نقره میان سرزمین‌های شرقی (ایران، شام و مصر) و سرزمین‌های غربی (ایتالیا، اسپانیا و یونان) بود. جمهوری ونیز و جنوا از مهم‌ترین مراکز سازمان‌دهی و مدیریت این بازار به‌شمار می‌رفتند. ارتباط با ایران. ایران یکی از تأمین‌کنندگان اصلی کالاهای لوکس برای
ایران یکی از تأمین‌کنندگان اصلی کالاهای لوکس برای بازار مدیترانه بود. ابریشم و فرش‌های ایرانی در ونیز، فلورانس و جنوا ارزش زیادی داشتند و گاهی به‌عنوان سرمایه یا دارایی مالی محسوب می‌شدند.
پالو دی ونیز (به ایتالیایی: "Palo di Venezia") به ستون‌های چوبی رنگ‌آمیزی‌شده‌ای گفته می‌شود که در ونیز در کنار کانال‌ها و درگاه‌های تجاری نصب می‌شدند. این ستون‌ها علاوه بر نقش معماری و نمادین، کارکرد حقوقی و مالی نیز داشتند و به‌عنوان نشانهٔ مالکیت و قراردادهای تجاری به‌کار می‌رفتند. اهمیت اقتصادی. در دوران رنسانس، پالوها علاوه بر تعیین محل پهلوگیری کشتی‌ها، نوعی «سند عینی» از مالکیت و تعهد مالی محسوب می‌شدند. وجود یک پالو در مقابل کاخ یا انبار تجاری نشان‌دهندهٔ اعتبار و قدرت مالی صاحبان آن بود. ارتباط با
اعتبار و قدرت مالی صاحبان آن بود. ارتباط با ایران. برخی سفرنامه‌های ایرانی سدهٔ شانزدهم و هفدهم میلادی به حضور این ستون‌ها در ونیز اشاره کرده‌اند. بازرگانان ایرانی که از طریق جاده ابریشم و بنادر عثمانی به ونیز می‌رسیدند، پالوها را نشانه‌ای از شفافیت تجاری و اعتبار خانواده‌های ونیزی می‌دانستند.
کاسا دی ریسپارمیو (به ایتالیایی: "Cassa di Risparmio"؛ به معنای «صندوق پس‌انداز») نوعی بانک محلی در ایتالیا بود که نخستین بار در اوایل سدهٔ نوزدهم میلادی تأسیس شد. هدف اصلی این مؤسسات، تشویق مردم عادی به پس‌انداز، ارائه وام‌های خرد و حمایت از فعالیت‌های اجتماعی و محلی بود. تاریخچه. نخستین کاسا دی ریسپارمیو در اوایل سدهٔ نوزدهم در فلورانس و تورین شکل گرفت. این بانک‌ها بعدها در سراسر ایتالیا گسترش یافتند و تبدیل به بخش مهمی از نظام مالی شدند. در سدهٔ بیستم، بسیاری از آن‌ها با ادغام در شبکهٔ بانکی مدرن، به
بسیاری از آن‌ها با ادغام در شبکهٔ بانکی مدرن، به بانک‌های بزرگ‌تر تبدیل شدند. مقایسه. برخی پژوهشگران، کارکرد کاسا دی ریسپارمیو را مشابه صندوق‌های قرض‌الحسنه در ایران دانسته‌اند که با هدف حمایت اجتماعی و تسهیل دسترسی به وام‌های کوچک فعالیت می‌کردند.
روابط دوجانبه بین اتریش و روسیه و دولت جانشین آن‌ها وجود داشته و دارد. از اکتبر ۱۹۵۵، جمهوری اتریش اعلامیه بی‌طرفی را به‌صورت قانونی حفظ می‌کند؛ این کشور عضو بنیان‌گذار سازمان توسعه و همکاری اقتصادی (OECD) است. اتریش در سال ۱۹۹۵ به اتحادیه اروپا پیوست. روسیه عضو اعضای دائم شورای امنیت سازمان ملل است و شریک آسه‌آن، عضو سازمان همکاری شانگهای (SCO)، گروه ۲۰، سازمان همکاری‌های اقتصادی آسیا–پاسفیک (APEC)، سازمان امنیت و همکاری اروپا (OSCE) و همچنین عضو پیشرو کشورهای مستقل مشترک‌المنافع (CIS)، سازمان پیمان امنیت
مستقل مشترک‌المنافع (CIS)، سازمان پیمان امنیت جمعی (CSTO) و اتحادیه اقتصادی اوراسیا (EEU) می‌باشد. هر دو کشور عضو سازمان امنیت و همکاری اروپا و سازمان تجارت جهانی (WTO) هستند. تاریخچه. تاریخچه اولیه. سرزمین‌هایی که اکنون بخشی از اتریش هستند، زمانی به‌سادگی پادشاهی هابسبورگ از دودمان هابسبورگ بودند که رئیس آن همچنین امپراتور مقدس روم از قرن پانزدهم بود. تاریخچه اتریش در روابط بین‌الملل در این دوره با سیاست خارجی هابسبورگ‌ها مترادف بود. روسیه قبل از پتر کبیر (حک. ۱۶۸۲–۱۷۲۵) تقریباً علاقه‌ای به امور اروپایی
(حک. ۱۶۸۲–۱۷۲۵) تقریباً علاقه‌ای به امور اروپایی نداشت، اما تماس‌هایی بین امپراتور مقدس روم و روسیه تزاری وجود داشت که شناخته‌شده‌ترین آن، سفارت زیگیسموند فون هربرشتاین در قرن شانزدهم بود. بین این دو پادشاهی عظیم، مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی و امپراتوری عثمانی قرار داشتند. با این حال، با گسترش قلمرو هابسبورگ‌ها به جنوب و شرق (که اغلب به‌عنوان «اتریش» نامیده می‌شد پس از استان مرکزی آن، آرشیدوک‌نشین اتریش) و روسیه به جنوب و غرب، روابط بین این دو پادشاهی برای امنیت اروپا حیاتی شد. زمانی که پتر کبیر در سال
امنیت اروپا حیاتی شد. زمانی که پتر کبیر در سال ۱۷۲۱ امپراتوری روسیه را تأسیس کرد، به رسمیت شناختن عنوان امپراتوری او و جانشینانش توسط هابسبورگ‌ها، دیگر مدعیان جانشینی امپراتوری روم، تا سال ۱۷۴۲ و در جریان جنگ جانشینی اتریش به تأخیر افتاد. ورود روسیه به امور اروپایی، اتحادهای مکرری بین روسیه و اتریش ایجاد کرد که غالباً علیه عثمانی‌ها و پادشاهی فرانسه بود. روسیه و اتریش در جنگ جانشینی لهستان (۱۷۳۳–۱۷۳۸)، جنگ جانشینی اتریش (۱۷۴۰–۱۷۴۸)، جنگ هفت‌ساله (۱۷۵۶–۱۷۶۳)، و از ۱۷۸۷ تا ۱۷۹۱ هر دو پادشاهی به‌صورت جداگانه
و از ۱۷۸۷ تا ۱۷۹۱ هر دو پادشاهی به‌صورت جداگانه علیه عثمانی‌ها جنگیدند (جنگ اتریش و عثمانی (۱۷۸۸–۱۷۹۱) و جنگ روسیه و عثمانی (۱۷۹۲–۱۷۸۷)). هر دو کشور در اولین و سومین تجزیه لهستان شرکت کردند. این دو کشور تا زمان دومین تجزیه لهستان با یکدیگر مرز نداشتند. ظهور انقلاب فرانسه همبستگی ایدئولوژیک بین پادشاهی‌های مطلقه از جمله روسیه و اتریش ایجاد کرد، که هر دو علیه فرانسه در جنگ‌های انقلاب فرانسه و جنگ‌های ناپلئونی جنگیدند. امپراتوری‌های اتریش و روسیه. در سال ۱۸۰۴ امپراتوری اتریش و پس از کنگره وین قدرت‌های بزرگ
امپراتوری اتریش و پس از کنگره وین قدرت‌های بزرگ ارتجاع (علوم سیاسی) اروپا متعهد شدند که برای مهار انقلاب با یکدیگر همکاری کنند و اتریش و روسیه بزرگ‌ترین مدافعان کنسرت اروپا بودند. پس از ۱۸۱۵، سیاست اتریش به رهبری کلمنس ونتسل فون مترنیخ مبتنی بر پذیرش واقع‌بینانه برتری سیاسی روسیه در مولداویا و والاچیا بود. او در دهه ۱۸۳۰ از تزار نیکلای یکم برخی امتیازات اقتصادی دریافت کرد. این دو قدرت همکاری را آغاز کردند با هدف مشترک حفظ وضع موجود. انقلاب‌های ۱۸۴۸ سرزمین‌های هابسبورگ و انقلاب ۱۸۴۸ مجارستان را تکان داد.
هابسبورگ و انقلاب ۱۸۴۸ مجارستان را تکان داد. روسیه با حمله به مجارستان برای سرکوب انقلاب‌ها و بازگرداندن حاکمیت هابسبورگ‌ها مداخله کرد. در طول جنگ کریمه، اتریش سیاست بی‌طرفی (روابط بین‌الملل) نسبت به روسیه را حفظ کرد و در حالی که وارد جنگ نشد، از ائتلاف انگلیسی-فرانسوی حمایت می‌کرد. این موضع نیکلای اول روسیه را عمیقاً خشمگین کرد و پس از آن فشار جدی بر روابط روسیه و اتریش وارد شد. اگرچه روسیه بود که توسط معاهده پاریس (۱۸۵۶) مجازات شد، در درازمدت اتریش بیشترین زیان را از جنگ کریمه دید، با وجود اینکه به‌ندرت
زیان را از جنگ کریمه دید، با وجود اینکه به‌ندرت در آن شرکت داشت. با ترک اتحاد خود با روسیه، اتریش پس از جنگ به‌صورت دیپلماتیک منزوی شد. روسیه سپس کنار ایستاد، در حالی که اتریش از وحدت ایتالیا و وحدت آلمان کنار گذاشته شد. آن بی‌طرفی روسیه نسبت به متحد سابقش به‌وضوح در شکست اتریش در جنگ اتریش و پروس ۱۸۶۶ و از دست دادن نفوذ آن در اکثر سرزمین‌های آلمانی‌زبان تأثیر داشت. هابسبورگ‌ها بنابراین سازش اتریشی-مجاری ۱۸۶۷ را پذیرفتند و دولت خود را به‌عنوان اتریش-مجارستان بازتأسیس کردند. جمهوری سوم فرانسه پس از جنگ
بازتأسیس کردند. جمهوری سوم فرانسه پس از جنگ فرانسه و پروس و از دست دادن آلزاس–لورن، به‌شدت خصمانه نسبت به امپراتوری آلمان بود و اتحاد فرانسه و روسیه را ایجاد کرد. امپراتوری بزرگ اسلاو با اتریش-مجارستان تازه نام‌گذاری شده برای افزایش نفوذ خود در بالکان و به‌هزینه امپراتوری عثمانی رقابت می‌کرد و زمینه‌های ایجاد اتحادهای دیپلماتیک که به جنگ جهانی اول منجر شد، فراهم شد. اتریش-مجارستان و امپراتوری روسیه. مقامات اتریشی نگران بودند که روسیه سیاست پان‌اسلاویسم را در پیش گرفته است تا همه مردم زبان‌های اسلاوی را تحت
پیش گرفته است تا همه مردم زبان‌های اسلاوی را تحت رهبری تزار متحد کند. این باعث شد که آن‌ها سیاست احساسات ضد اسلاو را در داخل و خارج دنبال کنند. منبع اصلی تنش بین اتریش-مجارستان و روسیه، مسئلهٔ معروف مسئله شرق بود: چه باید کرد با امپراتوری عثمانی ضعیف و اتباع مسیحی شورشی آن. از ۱۸۷۳ تا ۱۸۸۷، حداقل اسماً، اتریش-مجارستان و روسیه دوباره متحد با امپراتوری آلمان در مجمع سه امپراتور بودند. پیمان برلین (۱۸۷۸) پس از پیروزی روسیه بر عثمانی‌ها در جنگ روسیه و عثمانی (۱۸۷۷–۱۸۷۸) به اتریش-مجارستان اجازه داد تا سرزمین
(۱۸۷۷–۱۸۷۸) به اتریش-مجارستان اجازه داد تا سرزمین بوسنی را اشغال کند. سفر امپراتور اتریش فرانتس یوزف یکم به سنت پترزبورگ و کنفرانس او با نیکلای دوم روسیه در ۱۸۹۷، نشانهٔ توافق پنهان بین دو امپراتوری برای احترام و حفظ "وضع موجود" در بالکان بود، که همسو با تلاش‌های وین برای جلوگیری از ظهور یک دولت بزرگ اسلاو در منطقه بود. در سال ۱۹۰۳، شاه طرفدار اتریش الکساندر یکم صربستان در یک کودتا ترور شد. شاه جدید پتر یکم صربستان طرفدار روسیه بود و روابط بین پادشاهی صربستان و اتریش-مجارستان و در نتیجه با روسیه، بدتر شد.
و اتریش-مجارستان و در نتیجه با روسیه، بدتر شد. بحران بوسنی اتریش-مجارستان در سرزمین بوسنی در ۱۹۰۸، روسیه و سایر قدرت‌های بزرگ و همسایگان بالکان اتریش-مجارستان را ناراحت کرد، زیرا این اقدام را نقض پیمان برلین می‌دانستند. اگرچه روسیه در نهایت عقب‌نشینی کرد، روابط بین دو امپراتوری به‌طور دائمی آسیب دید و نتیجهٔ پایدار، دشمنی شدید بین اتریش-مجارستان از یک سو و صربستان و روسیه از سوی دیگر بود. پس از ترور آرشیدوک فرانتس فردیناند توسط ملی‌گرایان صرب دست سیاه در ۲۸ ژوئن ۱۹۱۴، اتریش بحران ژوئیه را به صربستان ارائه
ژوئن ۱۹۱۴، اتریش بحران ژوئیه را به صربستان ارائه داد و حق ورود پلیس و ارتش اتریش به صربستان را طلب کرد. صربستان این اولتیماتوم را رد کرد و در ۲۸ ژوئیه ۱۹۱۴، اتریش-مجارستان اعلام جنگ به جبهه صربستان (جنگ جهانی اول) کرد. در ۶ اوت، امپراتور فرانز جوزف اعلامیه جنگ اتریش-مجارستان علیه روسیه را امضا کرد، که از ۱ اوت وارد ورود روسیه به جنگ جهانی اول با آلمان، هم‌پیمان اتریش-مجارستان، شده بود. روسیه و اتریش-مجارستان تا مرز فرسودگی در جبهه شرقی (جنگ جهانی اول) جنگیدند. این جنگ با سرنگونی سلطنت در هر دو کشور و
جنگیدند. این جنگ با سرنگونی سلطنت در هر دو کشور و همچنین آلمان و انحلال امپراتوری‌هایشان پایان یافت.
رزوه‌های ذوزنقه‌ای، پروفیل‌های رزوه پیچ با خطوط ذوزنقه‌ای هستند. آن‌ها رایج‌ترین شکل‌های مورد استفاده برای پیچ‌های لید (پیچ‌های قدرتی) هستند. آن‌ها استحکام بالا و سهولت ساخت را ارائه می‌دهند. آن‌ها معمولاً در جاهایی که بارهای زیادی مورد نیاز است، مانند گیره یا پیچ لید ماشین تراش ، یافت می‌شوند. انواع استاندارد شامل رزوه‌های چند شروعه ، رزوه‌های چپ‌دست و رزوه‌های خودمرکز (که احتمال گیر کردن آن‌ها تحت نیروهای جانبی کمتر است) می‌شود. شکل رزوه ذوزنقه‌ای اولیه، و احتمالاً هنوز هم رایج‌ترین شکل رزوه در سراسر
و احتمالاً هنوز هم رایج‌ترین شکل رزوه در سراسر جهان، با زاویه رزوه 29 درجه، شکل رزوه Acme ( ) است. رزوه Acme در سال 1894 به عنوان پروفیلی مناسب برای پیچ‌های برقی توسعه یافت که مزایای مختلفی نسبت به رزوه مربعی دارد، که تا آن زمان شکل انتخابی بود. برش آن با رزوه تک نقطه‌ای یا قالب آسان‌تر از رزوه مربعی است (زیرا شکل دوم نیاز به هندسه دندانه ابزار یا قالب دارد که برای برش مناسب نیست). این رزوه بهتر از رزوه مربعی ساییده می‌شود (زیرا می‌توان سایش را جبران کرد) و از رزوه مربعی با اندازه مشابه قوی‌تر است. این
و از رزوه مربعی با اندازه مشابه قوی‌تر است. این رزوه امکان درگیری نرم‌تر مهره‌های نیمه را روی پیچ سربی تراش نسبت به رزوه مربعی فراهم می‌کند. این یکی از قوی‌ترین پروفیل‌های رزوه متقارن است. با این حال، برای بارهایی که فقط در یک جهت هستند، مانند گیره‌ها، پروفیل رزوه نامتقارن با تکیه‌گاه می‌تواند بارهای بیشتری را تحمل کند. شکل رزوه متریک ذوزنقه‌ای مشابه شکل رزوه Acme است، با این تفاوت که زاویه رزوه آن 30 درجه است. این فرم توسط DIN 103 تدوین شده است. در حالی که رزوه‌های متریک پیچ در سراسر جهان نسبت به رزوه‌های
رزوه‌های متریک پیچ در سراسر جهان نسبت به رزوه‌های امپریال برای فرم‌های رزوه "مثلثی" رایج‌تر هستند، رزوه‌های "Acme" با اندازه امپریال در فرم رزوه ذوزنقه‌ای غالب هستند. ویژگی‌های رزوه Acme. رزوه Acme دارای زاویه رزوه 29 درجه با ارتفاع رزوه نصف گام است؛ رأس (یا "قله" ) و گودی (یا "ریشه" ) صاف هستند. ماشینکاری این شکل رزوه نسبت به رزوه مربعی آسان‌تر است (برش سریع‌تر، عمر ابزار طولانی‌تر). شکل دندانه همچنین دارای پایه پهن‌تری است که به این معنی است که از رزوه مربعی با اندازه مشابه قوی‌تر است (بنابراین پیچ
مربعی با اندازه مشابه قوی‌تر است (بنابراین پیچ می‌تواند بار بیشتری را تحمل کند). این شکل رزوه همچنین امکان استفاده از مهره شکاف‌دار را فراهم می‌کند که می‌تواند ساییدگی مهره را جبران کند. رزوه‌های Acme همه منظوره (GP) (ASME/ANSI B1.5-1997) برای تحمل بارهای شعاعی خارجی طراحی نشده‌اند و در حالت ایده‌آل، هر دو مهره و پیچ به طور مستقل پشتیبانی می‌شوند (مهره توسط یک راهنمای خطی و پیچ توسط یاتاقان‌های شفت). این به دلیل نیاز به جلوگیری از "گوه‌ای شدن" دیواره‌های رزوه هنگام قرار گرفتن در معرض بارهای شعاعی است که به
هنگام قرار گرفتن در معرض بارهای شعاعی است که به طور قابل توجهی به نیروهای اصطکاک و سایش رزوه کمک می‌کند. با این حال، یک استاندارد رزوه Acme متمرکز (که در ASME/ANSI B1.5-1997 نیز مشخص شده است) وجود دارد که برای کاربردهایی که رزوه‌ها به صورت شعاعی پشتیبانی نمی‌شوند، جایی که ریشه‌ها و قله‌های رزوه‌های روبرو طوری طراحی شده‌اند که قبل از تماس دیواره‌ها تحت بارهای شعاعی با هم تماس پیدا کنند، مناسب است. این امر این الزام را اضافه می‌کند که مجموع فواصل مجاز (لقی‌ها) و تلرانس‌ها در قطرهای اصلی مهره و پیچ کمتر از
و تلرانس‌ها در قطرهای اصلی مهره و پیچ کمتر از مجموع فواصل مجاز در قطر گام (PD) باشد. عیب این روش این است که برای مقدار مشخصی از لقی انتهایی (لقی محوری صرفاً به دلیل لقی‌های PD)، در استفاده از رزوه مرکزی Acme، تلرانس‌های دقیق‌تر و محیط کاری تمیزتری لازم است. در مقایسه با رزوه‌های مربعی، معایب رزوه Acme عبارتند از: راندمان پایین‌تر به دلیل اصطکاک بیشتر و مقداری بار شعاعی روی مهره (جابجایی زاویه‌ای نسبت به مربع). رزوه‌های پیچ آکمی (Acme) که قبل از سال ۱۸۹۵ ساخته شدند، قرار بود جایگزین رزوه‌های مربعی و انواع
شدند، قرار بود جایگزین رزوه‌های مربعی و انواع رزوه‌های دیگر شوند که عمدتاً برای حرکت روی ماشین‌ها، ابزارها و غیره استفاده می‌شدند. رزوه‌های پیچ آکمی اکنون به طور گسترده برای اهداف مختلف مورد استفاده قرار می‌گیرند. رزوه‌های آکمی با طول بلند برای حرکات کنترل‌شده روی ماشین ابزارها، دستگاه‌های تست، جک‌ها، فلپ‌های هواپیما و نوار نقاله‌ها استفاده می‌شوند. رزوه‌های با طول کوتاه در ساقه‌های سوپاپ، رابط‌های شلنگ، کلاهک‌های سیلندرهای فشار، مکانیزم‌های فرمان و حرکت لنز دوربین استفاده می‌شوند. شکل رزوه نشان داده شده
دوربین استفاده می‌شوند. شکل رزوه نشان داده شده در شکل (مشخصات رزوه پایه ACME) "پایه" نامیده می‌شود. ارتفاع واقعی رزوه در هر دو رزوه داخلی (مهره) و خارجی (پیچ) با ... متفاوت است. بر اساس "مجوزها" (یا "مجوزهای مجاز" ): اثر نهایی این است که حداقل ارتفاع رزوه برای رزوه‌های GP داخلی و خارجی و برای رزوه‌های متمرکزکننده خارجی، بیشتر از ارتفاع "پایه" است و حداکثر ارتفاع برای رزوه‌های Acme متمرکزکننده داخلی کوتاه‌تر از "پایه" است. حداکثر قطر (در محدوده تلرانس) در قله رزوه‌های خارجی ( "که حداکثر قطر اصلی رزوه خارجی"
رزوه‌های خارجی ( "که حداکثر قطر اصلی رزوه خارجی" نامیده می‌شود) قطر فرم رزوه پایه است و برابر با "قطر اسمی"، "D" ، است که در مشخصات پیچ ذکر شده است. حداقل قطر (در محدوده تلرانس) در قله رزوه داخلی (که "حداقل قطر فرعی رزوه داخلی" نامیده می‌شود) قطر فرم رزوه پایه است و برابر با قطر اسمی منهای دو برابر ارتفاع رزوه پایه (یعنی "D)" است. − "پ" ). همچنین یک استاندارد رزوه "Stub Acme" وجود دارد که از هر نظر با استانداردی که توضیح داده شد یکسان است، "به جز" اینکه ارتفاع رزوه پایه 0.3 "P" است. ویژگی‌های رزوه
ارتفاع رزوه پایه 0.3 "P" است. ویژگی‌های رزوه ذوزنقه‌ای متریک. در مورد رزوه ذوزنقه‌ای، زاویه به جای 29 درجه، 30 درجه است. همه ابعاد به میلی‌متر هستند. رزوه‌های ذوزنقه‌ای طبق استانداردهای ISO به صورت زیر تعریف می‌شوند: Tr 60×9 که در آن "Tr" نشان دهنده رزوه ذوزنقه‌ای، "۶۰" قطر اسمی بر حسب میلی‌متر و "۹" گام بر حسب میلی‌متر است. وقتی پسوندی وجود نداشته باشد، رزوه تک‌پایه است. اگر پسوندی وجود داشته باشد، مقدار بعد از علامت ضرب، لید و مقدار داخل پرانتز گام است. به عنوان مثال: Tr 60×18(P9)LH نشان دهنده دو شروع
به عنوان مثال: Tr 60×18(P9)LH نشان دهنده دو شروع است، زیرا لید تقسیم بر گام برابر با دو می‌شود. "LH" نشان دهنده رزوه دست چپ است. سایر رزوه‌های ذوزنقه‌ای. برای نگهداری سیستم‌های تهویه مطبوع با استفاده از گاز R134a ، یک رزوه غیر استاندارد "ACME" برای کپسول‌های گاز مشخص شده است.
اتحاد جماهیر شوروی (Union of Soviet Socialist Republics, USSR)، که سلف فدراسیون روسیه کنونی بود، اولین کشوری بود که در ۱۲ اکتبر ۱۹۴۸، بلافاصله پس از اعلام تأسیس، کره شمالی (جمهوری دموکراتیک خلق کره، DPRK) را به‌عنوان تنها مرجع قانونی در کل کره به رسمیت شناخت. اتحاد شوروی در طول جنگ کره از کره شمالی حمایت کرد. کره شمالی به‌عنوان بخشی از بلوک شرق در دوران جنگ سرد تأسیس شد و حمایت‌های عمدهٔ سیاسی و نظامی شوروی را دریافت کرد. پرستش شخصیت گسترده در اطراف سلسله کیم در کره شمالی به‌شدت تحت تأثیر استالینیسم بود.
کیم در کره شمالی به‌شدت تحت تأثیر استالینیسم بود. چین و اتحاد شوروی در دهه ۱۹۶۰ برای نفوذ در کره شمالی رقابت می‌کردند، در حالی که کره شمالی سعی داشت روابط خوبی با هر دو کشور حفظ کند. روابط بین دو کشور پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی ادامه یافت. این رابطه پس از انتخاب ولادیمیر پوتین به‌عنوان رئیس‌جمهور روسیه در سال ۲۰۰۰ اهمیت مجدد یافت. کیم جونگ اون نیز دعوت برای بازدید از روسیه را در اواسط ۲۰۱۵ پذیرفت. دو کشور مرز مشترکی در امتداد پایین رود تومن دارند که طول آن ۱۷ کیلومتر است و در سال ۱۸۶۰ هنگامی شکل گرفت
آن ۱۷ کیلومتر است و در سال ۱۸۶۰ هنگامی شکل گرفت که تزار الکساندر دوم، امپراتور روسیه، سرزمین پریمورسکی را از دودمان چینگ طبق پیمان پکن به‌دست‌آورد. در سال ۲۰۲۲، کره شمالی به سومین کشور (دومین کشور سوریه بعثی بود) تبدیل شد که استقلال جمهوری خلق دونتسک و جمهوری خلق لوهانسک در شرق اوکراین را به رسمیت شناخت. در پاسخ به این به‌رسمیت‌شناختن و حمایت از روسیه، اوکراین روابط دیپلماتیک خود با کره شمالی را قطع کرد. در سپتامبر ۲۰۲۲ گزارش شد که روسیه میلیون‌ها گلوله و راکت از کره شمالی خریداری کرده است تا در تهاجم خود
از کره شمالی خریداری کرده است تا در تهاجم خود به اوکراین از آنها استفاده کند. در سال ۲۰۲۴، کره شمالی کارگران خود را به روسیه فرستاد، کشوری که به دلیل جنگ با کمبود نیروی کار مواجه بود، و همچنین نیروهایی را به استان کورسک برای حمایت از تلاش‌های جنگی روسیه اعزام کرد. در ۱۸ ژوئن ۲۰۲۴، کره شمالی و روسیه پیمان شراکت جامع استراتژیک کره شمالی و روسیه را امضا کردند و پیمان دفاع متقابل بین دو کشور را رسمی کردند. تاریخچه. اتحاد جماهیر شوروی و جنگ سرد. اتحاد جماهیر شوروی حمایت زیادی از کره شمالی در طول جنگ سرد ارائه
حمایت زیادی از کره شمالی در طول جنگ سرد ارائه کرده بود. نیروهای شوروی در سال ۱۹۴۵ به استعمار ژاپن بر کره حمله کردند؛ طبق توافق با ایالات متحده، مدار ۳۶ درجه شمالی خط تقسیم بود و مسئولیت شمال به مسکو و جنوب به واشینگتن دی.سی. واگذار شد. کره شمالی از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸ تحت کنترل اداره مدنی شوروی و کمیته خلق کره شمالی قرار داشت. لشکر ۶۴ هوایی جنگنده شوروی در جنگ کره شرکت کرد و خلبانان مورد نیاز کره شمالی و چین را فراهم نمود. پیمان دوستی، همکاری و کمک متقابل ۱۹۶۱ بین DPRK و اتحاد شوروی، همکاری در طول جنگ سرد را
بین DPRK و اتحاد شوروی، همکاری در طول جنگ سرد را پایه‌ریزی کرد. مسکو تحت رهبری میخائیل گورباچف پس از سال ۱۹۸۵ کمک‌ها به کره شمالی را کاهش داد و بر مصالحه با کره جنوبی تمرکز کرد. تجهیزات نظامی تا آخرین محموله میگ-۲۹ در سال ۱۹۸۹ ادامه یافت. دبیرکل حزب کارگران کره کیم ایل سونگ پنج بار از اتحاد شوروی دیدار کرد که آخرین بار در سال ۱۹۸۶ و در ابتدای دوران گورباچف بود. او همچنین با مقامات شوروی در خارج ملاقات داشت، از جمله با رهبر شوروی لئونید برژنف در جریان مراسم تشییع جنازه رئیس‌جمهور جمهوری فدرال سوسیالیستی
تشییع جنازه رئیس‌جمهور جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی یوسیپ بروز تیتو در مه ۱۹۸۰. فدراسیون روسیه. در دوران بوریس یلتسین. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، دولت جدید روسیه تحت رهبری بوریس یلتسین از ارائه حمایت به کره شمالی خودداری کرد و به جای آن کره جنوبی را ترجیح داد. اولین نشست کمیسیون بین‌دولتی برای همکاری‌های تجاری، اقتصادی و علمی–فنی بین روسیه و DPRK در بهار ۱۹۹۶ با رهبری معاون نخست‌وزیر ویتالی ایگناتنکو برگزار شد. این نشست بالاترین سطح ملاقات (در سطح معاون نخست‌وزیر) بین مسکو و پیونگ‌یانگ پس از
سطح معاون نخست‌وزیر) بین مسکو و پیونگ‌یانگ پس از فروپاشی اتحاد شوروی بود. در این دیدار، دو کشور توافق کردند همکاری‌های تجاری و اقتصادی دوجانبه را به سطح سال ۱۹۹۱ بازگردانند. طرفین همچنین موافقت کردند کمیسیون‌های بین‌دولتی دوجانبه را احیا کنند و نهادهای کاری بین کره شمالی و استان روسیهٔ دورافتاده برای همکاری در زمینه‌های علم و فناوری، جنگلداری، صنایع سبک و حمل‌ونقل ایجاد کنند. ایگناتنکو پیام شخصی یلتسین را به کیم جونگ ایل منتقل کرد. در این پیام، یلتسین امید خود را به کاهش تنش‌ها در شبه‌جزیره کره و ادامه
خود را به کاهش تنش‌ها در شبه‌جزیره کره و ادامه رعایت توافقنامه آتش‌بس توسط کره شمالی ابراز داشت. کیم جونگ ایل که انتظار داشت گنادی زیوگانوف، دبیرکل حزب کمونیست فدراسیون روسیه در انتخابات ریاست‌جمهوری ژوئن–جولای ۱۹۹۶ پیروز شود، حتی نامه‌ای پاسخ ارسال نکرد و با هیئت روسیه نیز دیدار نکرد. از اواسط دهه ۱۹۹۰، زمانی که مشخص شد کره جنوبی شریک اقتصادی مهمی نخواهد شد و DPRK نیز فرو نخواهد پاشید، روسیه عموماً استراتژی «فاصله‌گیری دیپلماتیک» بین کره شمالی و جنوبی را دنبال کرد. ولادیمیر پوتین و دمیتری مدودف. ارتقای
دنبال کرد. ولادیمیر پوتین و دمیتری مدودف. ارتقای ولادیمیر پوتین به نخست‌وزیر روسیه در اوت ۱۹۹۹ و سپس به رئیس‌جمهور روسیه در مارس ۲۰۰۰ اهمیت حیاتی برای پیونگ‌یانگ داشت، که نارضایتی‌های پیشین خود را به دولت یلتسین نسبت می‌داد. ارجاعات کیم جونگ ایل به پوتین به این معنا بود که بالاخره روسیه رهبری «برای همکاری» با کره شمالی دارد. با این حال، تلاش‌های دیپلماتیک فشرده‌ای لازم بود تا پیشرفت تاریخی در روابط روسیه و DPRK حاصل شود. این تلاش‌ها از اواخر ۱۹۹۸ نتیجه داد و تا مارس ۱۹۹۹ امکان توافق کامل بر متن و پیمان
و تا مارس ۱۹۹۹ امکان توافق کامل بر متن و پیمان اولیه دوستی، روابط همسایگی و همکاری فراهم شد. این پیمان در فوریه ۲۰۰۰، پس از خروج یلتسین از عرصه سیاسی، امضا شد. از آوریل ۲۰۰۰، آماده‌سازی مخفیانه برای سفر رئیس‌جمهور پوتین به پیونگ‌یانگ آغاز شد. نخستین دیدار قله‌ای در تاریخ روابط روسیه و کره در ژوئیه ۲۰۰۰ برگزار شد و در آن بیانیه مشترک امضا شد، که نخستین سند بین‌المللی امضا شده توسط کیم جونگ ایل به‌عنوان دبیرکل حزب کارگران کره بود. در ژوئیه ۲۰۰۶، روسیه از قطعنامه ۱۶۹۵ شورای امنیت حمایت کرد و آزمایش موشکی کره
۱۶۹۵ شورای امنیت حمایت کرد و آزمایش موشکی کره شمالی در ۲۰۰۶ را محکوم نمود. در اکتبر ۲۰۰۶، روسیه به قطعنامه ۱۷۱۸ شورای امنیت رأی داد که تحریم‌هایی بر فناوری‌های مرتبط با برنامه موشکی و هسته‌ای و کالاهای لوکس اعمال می‌کرد. در ژوئن ۲۰۰۹، رئیس‌جمهور دمیتری مدودف از تشدید تحریم‌ها حمایت کرد و سامانه اس-۴۰۰ را در مرز مستقر نمود. در آوریل ۲۰۰۹، وزیر امور خارجه روسیه سرگئی لاوروف از کره شمالی دیدار کرد و برنامه‌ای برای سال‌های ۲۰۰۹–۲۰۱۰ در زمینه تبادلات فرهنگی و علمی با Mun Jae-chol، رئیس موقت کمیته روابط فرهنگی
با Mun Jae-chol، رئیس موقت کمیته روابط فرهنگی با کشورهای خارجی کره امضا نمود. پس از آزمایش هسته‌ای کره شمالی (۲۰۰۹), روابط کره شمالی با چین و روسیه تغییر کرد. روسیه، نگران این بود که موفقیت کره شمالی ممکن است به جنگ هسته‌ای منجر شود، به همراه چین، فرانسه، ژاپن، کره جنوبی، بریتانیا و ایالات متحده شروع به تدوین قطعنامه‌ای کرد که می‌توانست تحریم‌های جدیدی را شامل شود. رسانه‌های روسیه از تهدید کره شمالی برای حمله به کره جنوبی پس از پیوستن به طرحی تحت رهبری آمریکا برای بازرسی کشتی‌های مشکوک به حمل تجهیزات
آمریکا برای بازرسی کشتی‌های مشکوک به حمل تجهیزات تسلیحات کشتار جمعی خشمگین شدند. نگرانی دیگر، آزمایش هسته‌ای کره شمالی و تهدید امنیتی آن برای خاور دور روسیه بود که با کره شمالی مرز دارد. رئیس‌جمهور کره جنوبی لی میونگ باک با رئیس‌جمهور روسیه دمیتری مدودف تلفنی گفتگو کرد و مدودف به او گفت که روسیه با سئول بر روی قطعنامه شورای امنیت جدید و احیای گفتگوهای شش جانبه دربارهٔ مسئله هسته‌ای کره شمالی همکاری خواهد کرد. در ۱۵ ژوئن ۲۰۰۹، چین و روسیه از قطعنامه ۱۸۷۴ شورای امنیت حمایت کردند. با این حال، هر دو کشور تأکید