payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رنگ‌های معدنی، مواد خام سیمانی، تراورتن، مرمرها، کنگلومراهای رنگارنگ، گرانیت‌ها، بازالت‌ها، پرلیت‌ها، اسلاگ‌ها، پامیس‌ها و دیگران هستند. توف‌ها و توف‌های جوش‌خورده (ایگنیمبرایت‌ها) از اهمیت ویژه‌ای برخوردارند. آن‌ها به رنگ‌های صورتی، زرد، نارنجی و سیاه هستند. منابع توف در ارمنستان بیش از ۳ میلیارد متر مکعب تخمین زده می‌شود. معادن اصلی در دامنه‌های کوه آرگاتس قرار دارند. همچنین معادن جواهرات و سنگ‌های نیمه‌گرانبها و صنعتی مانند فیروزه، آمتیست، عقیق، کارنلین، جاسپر، چوب اپالیزه شده و ابسیدین وجود دارد. بخش
جاسپر، چوب اپالیزه شده و ابسیدین وجود دارد. بخش آب‌های معدنی. در میان دیگر منابع طبیعی، آب‌های معدنی و حرارتی ارزش زیادی دارند. منابع بزرگی از آب‌های زیرزمینی شیرین نیز در ارمنستان وجود دارد. بیش از ده هزار چشمه در اینجا وجود دارد. بیشتر این آب‌ها سرد و قابل آشامیدن هستند. برنامه‌های آموزشی. موزه برنامه‌های آموزشی را برگزار می‌کند که با برنامه‌های مدرسه‌ای همخوانی دارند، مانند "چه چیزی آتشفشان‌ها می‌گویند؟"، "دنیای شگفت‌انگیز کانی‌ها"، "همه چیز دربارهٔ فیل‌ها" و غیره. همچنین درس‌های فضای باز برای گروه‌های
و غیره. همچنین درس‌های فضای باز برای گروه‌های سنی مختلف برگزار می‌کند و آن‌ها را با آثار زمین‌شناسی منحصر به فرد ارمنستان آشنا می‌کند. در سال ۲۰۱۱، باشگاه اکولوژی در موزه تأسیس شد.
گان تینگینگ (; –) بازیگر اهل چین بود. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
مانوئلا پال (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل آرژانتین است.
آگوستینا چری (؛ زادهٔ ) بازیگر، خواننده و مدل اهل آرژانتین است. وی از سال ۱۹۸۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
ماریا خوزه پریتو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل شیلی است. وی از سال ۱۹۹۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
آب‌بندی یا آزمون آب‌بندی یک دوره آزمایش یا یک سفر آزمایشی است که توسط یک کشتی، هواپیما یا سایر شناورها و خدمه آن قبل از اعلام عملیاتی انجام می‌شود. از نظر آماری، نسبتی از اجزاء پس از استفاده نسبتاً کوتاهی از کار می‌افتند و می‌توان انتظار داشت که آنهایی که در این دوره باقی می‌مانند، مدت طولانی‌تری و مهم‌تر از آن طول‌عمر پیش‌بینی‌پذیر داشته باشند. به عنوان مثال، اگر پیچ و مهره‌ای دارای نقص پنهان در هنگام ساخت باشد، به اندازه سایر پیچ‌ها از همان نوع قابل اعتماد نخواهد بود. نمونه رویه‌ها. ماشین‌های مسابقه ای.
نخواهد بود. نمونه رویه‌ها. ماشین‌های مسابقه ای. اکثر خودروهای مسابقه ای قبل از استفاده در یک جلسه مسابقه نیاز به آزمون «آب‌بندی» دارند. به عنوان مثال، در ۳ می ۲۰۰۶، لوکا بادوئر برای آماده شدن برای گرندپری اروپا در پیست نوربرگ‌رینگ، آب‌بندی را برروی هر سه خودروی فرمول یک فراری در پیست فیورانو اجراکرد. بادور در آن زمان راننده آزمایشی تیم فرمول یک فراری بود، در حالی که رانندگان اصلی مایکل شوماخر و فیلیپه ماسا بودند. هواپیما. آب‌بندی‌های هواپیما سامانه‌های اویونیکس، کنترل‌های پرواز، همه سامانه‌ها و قابلیت
اویونیکس، کنترل‌های پرواز، همه سامانه‌ها و قابلیت پرواز کلی بدنه هواپیما را بررسی می‌کنند. در هواپیما دو شکل آزمون آب‌بندی وجود دارد: آزمایش آب‌بندی کلی طرح با آزمایش‌های پروازی، و آزمایش آب‌بندی هواپیماهای منفرد. کشتی. لرزش برای یک کشتی به‌طور کلی به عنوان کارآزمایی دریایی شناخته می‌شود. اولین سفر پس از یک آب‌بندی موفقیت‌آمیز انجام می‌شود. با این حال، برای کشتی‌های جنگی، زمانی که خدمه جدید با کشتی آشنا می‌شوند و با یکدیگر به عنوان یک واحد عملیات می‌کنند، دوره پسا-راه‌اندازی‌موقت تمدید می‌شود و مهارت‌شان
دوره پسا-راه‌اندازی‌موقت تمدید می‌شود و مهارت‌شان را تا زمانی که کشتی جنگی عملیاتی در نظر گرفته شود، افزایش می‌دهد. پیاده‌روی. پیاده‌روی آب‌بندی زمانی است که یک کوله‌گرد در آماده‌سازی برای یک پیاده‌روی طولانی مانند مسیر آپالاچی، مسیر تاج اقیانوس آرام یا مسیر آبپخشان اقلیمی آمریکا، تجهیزات انتخابی خود را به یک سفر کوله‌گردی کوتاه‌تر می‌برد تا شایستگی مسیر خود را آزمایش کند. یک اصطلاح مرتبط، آب‌بندی کوله، یک کوهنورد تازه‌کار دارای یک کوهنورد با تجربه‌تر است که تغییراتی را در تجهیزات تازه‌کار پیشنهاد می‌کند،
تغییراتی را در تجهیزات تازه‌کار پیشنهاد می‌کند، که اغلب به سادگی چیزهایی را پیشنهاد می‌کند که باید کنار گذاشته شوند.
قبه میر دیوان Quba Mêrê Dîwanê بزرگترین معبد ایزدی در جهان است. این معبد در روستای آکنالیچ در استان آرماویر ارمنستان قرار دارد، جایی که ایزدی‌ها بزرگترین اقلیت مذهبی هستند. روستای آکنالیچ در ۳۵ کیلومتری غرب ایروان، پایتخت ارمنستان، واقع شده است. این معبد در سپتامبر ۲۰۱۹ افتتاح شد و مراسم افتتاحیه آن توسط معاون نخست‌وزیر ارمنستان و دیگر مقامات ارمنی حضور داشتند. این معبد ۲۵ متر ارتفاع دارد و شامل هفت گنبد است که دور یک سقف قوسی مرکزی قرار گرفته‌اند و شامل یک مدرسه دینی و موزه است. این معبد به فرشته ملک طاووس
دینی و موزه است. این معبد به فرشته ملک طاووس و هفت فرشته در تئولوژی ایزدی‌ها تقدیم شده است. گنبد بزرگتر و هفت گنبد دیگر نمادی از فرشته‌ها هستند و با خورشیدهای طلایی تزئین شده‌اند. طراحی این معبد به شدت الهام گرفته از لالیش در شمال عراق است که مقدس‌ترین معبد ایزدی‌ها و محل زیارت است. در کنار معبد، یک قبرستان ایزدی قرار دارد. در پارک مجسمه‌ای روبروی معبد، یک مجسمه از برنده جایزه نوبل نادیا مراد، یک مجسمه از آندرانیک اوزانیان، فرمانده نظامی ارمنی که در اواخر دهه ۱۸۸۰ با امپراتوری عثمانی جنگید، و یک صلیب رسولی
۱۸۸۰ با امپراتوری عثمانی جنگید، و یک صلیب رسولی ارمنی درآمیخته با خورشید ایزدی وجود دارد که نماد هماهنگی مذهبی است. این معبد توسط یک ایزدی ارمنی که در روسیه زندگی می‌کند به نام میرزا سلویان تأمین مالی شده است و چند متر دورتر از زارات، اولین معبد ایزدی ارمنستان که در سال ۲۰۱۲ تأسیس شد، ساخته شده است. این معبد توسط آرتاک غولیان، یکی از پرکارترین معماران ارمنی در ساخت ساختمان‌های مذهبی، طراحی شده است. ایزدی‌ها یکی از بزرگترین اقلیت‌های قومی در ارمنستان هستند و به یک اعتقاد کهن و یکتاپرستانه اعتقاد دارند که
و به یک اعتقاد کهن و یکتاپرستانه اعتقاد دارند که شباهت‌هایی با مسیحیت، هندوئیسم، یهودیت، صوفی‌گری، و زرتشتی‌گری همراه با عناصری از دین‌های ایران باستان دارد. طبق سرشماری در ارمنستان، در سال ۲۰۱۱ حدود ۳۵۰۰۰ یزدی در ارمنستان زندگی می‌کردند که عمدتاً در مناطق غربی و شمالی جنوب قفقاز بودند.
سد زنجیره‌ای سوان-هرازدان مجموعه‌ای از نیروگاه‌های برق‌آبی بر روی رودخانه هرازدان و شاخه‌های آن بین دریاچه سوان و ایروان در ارمنستان است. این نیروگاه‌ها از جریان آب آبیاری از دریاچه سوان و آب‌های رودخانه هرازدان استفاده می‌کنند. این سد زنجیره‌ای متعلق به شرکت بین‌المللی انرژی (IEC)، یکی از شرکت‌های تابعه گروه Tashir متعلق به سامول کاراپتیان است. تاریخچه. اولین نیروگاه کوچک یروان در سال ۱۹۲۳ ساخته شد. در سال ۱۹۳۲، آن جایگزین نیروگاه یروان-۲ شد. ساخت سد زنجیره‌ای کنونی در سال ۱۹۳۶ آغاز شد، زمانی که نیروگاه
کنونی در سال ۱۹۳۶ آغاز شد، زمانی که نیروگاه کاناکر افتتاح شد. در آن زمان برنامه‌ریزی شده بود که تمام سد زنجیره‌ای تا سال ۱۹۴۷ ساخته شود. در سال ۱۹۴۰، ساخت نیروگاه سوان آغاز شد اما به دلیل جنگ جهانی دوم، ساخت متوقف شد و این نیروگاه فقط در سال ۱۹۴۹ عملیاتی شد. بزرگ‌ترین نیروگاه، نیروگاه آرگِل، در سال ۱۹۵۳ افتتاح شد، پس از آن نیروگاه آرزنی در سال ۱۹۵۳، نیروگاه یروان-۳ در سال ۱۹۵۵، نیروگاه هرازدان در سال ۱۹۵۹ و نیروگاه یروان-۱ در سال ۱۹۶۲. برنامه اصلی شامل ساخت سه نیروگاه دیگر نیز بود - نیروگاه آرگاواند
ساخت سه نیروگاه دیگر نیز بود - نیروگاه آرگاواند بالایی، نیروگاه آرگاواند پایینی و نیروگاه نوراگاویت - اما این نیروگاه‌ها هرگز ساخته نشدند. در سال ۲۰۰۳، این سد زنجیره‌ای به شرکت Inter RAO UES در ازای بدهی ۲۵ میلیون دلاری ارمنستان واگذار شد. برای بهره‌برداری از این سد زنجیره‌ای، شرکت IEC تأسیس شد. در سال ۲۰۱۱، Rushydro شرکت IEC را از Inter RAO خریداری کرد. در سال ۲۰۱۹ گزارش‌های خبری اعلام کردند که Rushydro قصد دارد سد زنجیره‌ای را به قیمت ۲٫۷ میلیون دلار به گروه Tashir بفروشد که مالک آن سامول کاراپتیان است.
Tashir بفروشد که مالک آن سامول کاراپتیان است. در آن زمان، گروه Tashir از قبل شبکه‌های توزیع برق در کشور را مالک بود. خریدار باید تمام بدهی‌های تا سپتامبر ۲۰۱۹ به مبلغ ۵۵٫۱۳ میلیون دلار را تسویه می‌کرد. این معامله در دسامبر ۲۰۱۹ امضا و در اوایل سال ۲۰۲۰ نهایی شد. توضیحات فنی. سد زنجیره‌ای سوان-هرازدان بیش از حدود ۷۰ کیلومتر کشیده شده و شامل هفت نیروگاه برق‌آبی (HPP) است که مجموع ظرفیت اسمی آنها ۵۶۵ مگاوات است. نیروگاه‌های HPP شامل نیروگاه‌های سوان، هرازدان، آرگِل، آرزنی، کاناکر، یروان-۱ و یروان-۳ هستند که
آرگِل، آرزنی، کاناکر، یروان-۱ و یروان-۳ هستند که همگی از نوع رودخانه‌ای هستند. این سد زنجیره‌ای حدود ۱۰٪ از برق ارمنستان را تولید می‌کند. تولید برق در سد زنجیره‌ای سوان-هرازدان به شدت به میزان آب زهکشی از دریاچه سوان وابسته است و برای تولید برق در اوج روزانه مناسب است. پنج نیروگاه در تمام طول سال کار می‌کنند و دو نیروگاه فقط در فصل آبیاری که آب اضافی در سیستم موجود است کار می‌کنند. بنابراین، تولید برق در زمستان محدود است. آب از دریاچه سوان به نیروگاه‌ها از طریق کانال‌های انحرافی باز و تونل‌ها منتقل می‌شود.
کانال‌های انحرافی باز و تونل‌ها منتقل می‌شود. بیشتر این کانال‌ها در دهه ۱۹۶۰ ساخته شده‌اند و اکنون در وضعیت ضعیفی قرار دارند و نیاز به بازسازی دارند.
جزیرهٔ اِرنْست تِلمان یا کایو بلانکو دل سور (به معنای جزیرهٔ سفید جنوبی) جزیره‌ای به طول و عرض در خلیج کازونس در جنوب کوبا است. در دههٔ ۱۹۷۰ (میلادی) کوبا وعده داد که جزیره‌ای از مجمع‌الجزایر خود را به آلمان شرقی اهدا کند و در نتیجه، جزیرهٔ کایو بلانکو دل سور را به افتخار سیاستمدار کمونیست آلمانی ارنست تلمان تغییر نام داد. از آنجا که این جزیره در اسناد بعدی مرتبط با اتحاد دوباره آلمان ذکر نشده بود، برخی استدلال کرده‌اند که این جزیره همچنان قلمرو کشور منحل‌شدهٔ آلمان شرقی است. اما کوبا این ادعا را رد کرده و
آلمان شرقی است. اما کوبا این ادعا را رد کرده و آن را تحت حاکمیت خود می‌داند. تاریخچه. دههٔ ۱۹۷۰. در طول یک سفر دولتی به آلمان شرقی در دههٔ ۱۹۷۰ (میلادی) نخست‌وزیر کوبا فیدل کاسترو وعده داد که کشورش جزیره‌ای را به متحد کمونیست خود اهدا خواهد کرد. به‌عنوان بخشی از سفر دولتی اریش هونکر، دبیرکل آلمان شرقی در ژوئن ۱۹۷۲ کاسترو جزیرهٔ کایو بلانکو دل سور را به افتخار سیاستمدار و فعال کمونیست آلمانی ارنست تلمان تغییر نام داد. طبق مقاله‌ای در مجلهٔ "آلمان جدید" وی همچنین اعلام کرد که یکی از سواحل این جزیره به نام
همچنین اعلام کرد که یکی از سواحل این جزیره به نام پلایا رپوبلیکا دموکراتیکا آلمانا (به معنای ساحل جمهوری دموکراتیک آلمان) تغییر نام داده شده است. تلویزیون دولتی آلمان شرقی در گزارش خود از مراسم، رونمایی از مجسمهٔ نیم‌تنهٔ تلمان در اوت ۱۹۷۲ را در حضور سفیر آلمان شرقی، هیئت‌های آلمانی و نمایندگان کوبایی به تصویر کشید. در مارس ۱۹۷۵ دولت آلمان شرقی فرانک شوبل، خواننده را برای ساخت موزیک‌ویدیو به کوبا فرستاد. فیلم‌هایی از جزیره نیز ضبط شدند که بعدها در مستندی که جزیره را نماد دوستی آلمان شرقی و کوبا نشان
که جزیره را نماد دوستی آلمان شرقی و کوبا نشان می‌داد، به کار رفتند. طرح تبدیل این جزیره به مقصد گردشگری کمونیستی در دریای کارائیب به دلیل مشکلات اقتصادی آلمان شرقی هرگز به نتیجه نشد. از سوی دیگر هیچ شهروند آلمان شرقی اجازه نیافت تعطیلات خود را در این جزیره بگذراند. دههٔ ۱۹۹۰. در سال ۱۹۹۰ روندی از رویدادهای بین‌المللی منجر به انحلال دولت آلمان شرقی و الحاق آن به جمهوری فدرال آلمان غربی الحاق شد و آلمان متحد شکل گرفت. با این حال، معاهدهٔ اتحاد دوبارخ هیچ اشاره‌ای به جزیرهٔ ارنست تلمان به‌عنوان یکی از
اشاره‌ای به جزیرهٔ ارنست تلمان به‌عنوان یکی از قلمروهای الحاقی نکرد که باعث ایجاد بحث‌هایی دربارهٔ وضعیت این جزیره شد. دولت آلمان هیچ ادعایی درباره مالکیت جزیره مطرح نکرد. هیچیک از دولت‌های آلمان در دوران اتحاد یا پس از آن کنترل این جزیره را در اختیار نداشتند. ریزکشور مولوسیا در سال ۱۹۸۳ علیه آلمان شرقی اعلان جنگ کرد و پس از اتحاد آلمان، بنیان‌گذار آن ادعا کرد که این جزیره باقی‌مانده‌ای از آن کشور است و به او اجازه می‌دهد جنگ خود را به‌صورت غیرمستقیم ادامه دهد. در سال ۱۹۹۸ این جزیره به‌شدت تحت تأثیر توفند
دهد. در سال ۱۹۹۸ این جزیره به‌شدت تحت تأثیر توفند میچ قرار گرفت و مجسمهٔ نیم‌تنهٔ تلمان سرنگون شد. دههٔ ۲۰۰۰. یک روزنامهٔ آنلاین آلمانی در سال ۲۰۰۱ تلاش کرد با این فرض که این جزیره قلمرو آلمان است از آن بازدید کند، اما ناکام ماند. طبق اعلام سفارت کوبا در آلمان تغییر نام این جزیره اقدامی نمادین بوده و وزارت خارجهٔ آلمان نیز تأیید کرد که این جزیره هدیه نبوده، بلکه تغییر نام بود و هرگز از کوبا جدا نشده است. در رسانه‌ها. فیلم "" (۲۰۲۲) با بازی مکس ریملت داستان یک برلینی شرقی را روایت می‌کند که برای تحقق آرزوی
یک برلینی شرقی را روایت می‌کند که برای تحقق آرزوی مادر درگذشته خود، به کوبا سفر می‌کند تا خاکستر او را در جزیره کایو ارنست تلمان بپاشد.
کانال منوا، که به عنوان کانال سمیرامیس یا کانال شامیرام نیز شناخته می‌شود، یک کانال به همراه مجموعه‌ای از آثار آبی مانند آباره‌ها است که توسط شاه منوای اورارتو () ساخته شده است. این کانال در شرق وان، ترکیه قرار دارد و به طول امتداد داشته و منطقه بزرگی را تأمین کرده و به دریاچه وان می‌ریزد. این کانال بیش از ۲۵۰۰ سال پس از ساخت، به طور پیوسته برای مقاصد آبیاری توسط ساکنین محلی استفاده شده است. این کانال بر اساس استانداردهای منطقه‌ای و جهانی به عنوان یک شاهکار آب‌شناسی و معماری مهندسی محسوب می‌شود. با وجود
آب‌شناسی و معماری مهندسی محسوب می‌شود. با وجود اینکه این کانال به خاطر تکنیکی بودن خود و اهمیت کارهای انجام‌شده برای تکمیل آن متمایز است، بخشی از سیاست کلی ساخت و سازهای آبی توسط حکمرانان اورارتو بوده که هدف آن تأمین آب کافی در منطقه بود. باور بر این است که این کانال تنها در پایتخت توشپا (وان) برای بیش از ۵۰,۰۰۰ نفر تأمین معیشت کرده است. اگرچه توسط تاریخ‌نگاران قرون وسطایی به ملکه افسانه‌ای آشوری سمیرامیس نسبت داده شده بود که از گذشته‌ای افسانه‌ای یاد می‌کردند، اما طبق کتیبه‌های اورارتویی که در برخی از
اما طبق کتیبه‌های اورارتویی که در برخی از ساختارها یافت شده، این کانال توسط شاه اورارتویی منوا ساخته شده است. این چهارده کتیبه به عنوان منابع ارزشمند برای محققان در ترجمه زبان اورارتویی خدمت می‌کنند. تاریخچه. پیشینه. ساخت کانال منوا به نظر می‌رسد که هم‌زمان با معرفی قنات به اورارتو از ایران. این روش، که از کانال‌های زیرزمینی استفاده می‌کرد، روش‌های آب‌شناسی و معماری در منطقه را متحول کرد. بعدها، یکی از نوادگان منوا، روسای دوم، یک دریاچه مصنوعی به نام دریاچه روسا (که اکنون به عنوان دریاچه کچیچ شناخته
دریاچه روسا (که اکنون به عنوان دریاچه کچیچ شناخته می‌شود) به این سازه‌های آبی افزود. شاه منوا () به خاطر دیگر آثار آبی مانند تقریباً پنج کانال کوچک‌تر در منطقه و به سوی ملازگرد شناخته شده است که او ممکن است بنیان‌گذار آن‌ها بوده باشد. دلایل ساخت چنین سازه‌ای مهم هنوز به خوبی درک نشده، اما نمی‌توان انگیزه‌های سیاسی که هدف آن جلب رضایت مردم با نمایش خود به عنوان پادشاهی خیراندیش و بزرگوار بوده را نادیده گرفت. ساخت. کانال توسط شاه منوای اورارتو ساخته شد، مطابق با کتیبه‌های او که هنوز در کنار کانال به چشم
با کتیبه‌های او که هنوز در کنار کانال به چشم می‌خورند. این کانال آب تازه را به شهر پایتخت توشپا می‌آورد. این کانال بخشی از یک مجموعه وسیع تر از خطوط لوله و ساختارها بوده که در جهت بهبود آبیاری در فلات ارمنستان در دوران پادشاهی اورارتو طراحی شده بود. این کانال به طول امتداد دارد. تا اولین بازسازی آن در ۱۹۵۶، کانال معمولاً بین تأمین می‌کرد. در فصل خشک، این مقدار می‌توانست به کاهش یابد. در برخی مناطق، دیوارهای حائل با ارتفاع تقریباً داشت که برای تسهیل کرت‌بندی و آبیاری استفاده می‌شد. برای مثال، به نظر می‌رسد
و آبیاری استفاده می‌شد. برای مثال، به نظر می‌رسد که همسر یا دختر منوا صاحب تاکستان روی تراس مجاور کانال بود. یکی از کتیبه‌های یافت‌شده در این زمینه اعلام می‌کند: "این تاکستان متعلق به تاریریا، همسر منوا است. به آن تاکستان تاریریا می‌گویند." سدهایی نیز در طول مسیر کانال برای کنترل تأمین آب منطقه ساخته شد. باور بر این است که این کانال تنها در پایتخت توشپا (وان) برای بیش از ۵۰,۰۰۰ نفر تأمین معیشت کرده است. در مسیر کانال، به ویژه در مناطق ساخت و ساز چالش‌برانگیزتر، کتیبه‌هایی به زبان خط میخی اورارتویی وجود
کتیبه‌هایی به زبان خط میخی اورارتویی وجود دارد. در مجموع ۱۴ کتیبه وجود دارد که همگی شاه منوا، حامی پروژه را گرامی می‌دارند. برخی از این کتیبه‌ها شامل فرمول‌های نفرین می‌باشد، در حالی که برخی دیگر از آنها اینگونه نیستند. طول کتیبه‌ها با توجه به دشواری معاملات فنی متفاوت است. کامل‌ترین کتیبه اورارتویی یافت‌شده در امتداد کانال نزدیک به بخشی است که یک آباره توسط شاه ساخته شده بود. این شامل فرمول نفرین علیه هر کسی که ساختار را بی‌حرمت کند و اعلام می‌کند: اگرچه ساختارها اورارتویی بوده و در ابتدا عنوان "کانال
ساختارها اورارتویی بوده و در ابتدا عنوان "کانال منوا" را داشتند، اما کانال توسط تاریخ‌نگار ارمنی قرون وسطی موسی خورنی، که ساخت آن را به ملکه افسانه‌ای آشوری سمیرامیس نسبت داد، به نام "کانال سمیرامیس" نامگذاری شد. موسی می‌نویسد:"او گفت، 'ما باید در کشوری با چنین آب و هوای معتدل و آب پاک، شهری بسازیم، اقامتگاهی سلطنتی برای زندگی در ارمنستان، در میان همه لذت‌ها، یک چهارم سال؛ و سه فصل سردتر دیگر را در نینوا خواهیم گذراند.' [...] سمیرامیس نخستین بار بزرگراه رودی را ساخت، با استفاده از بلوک‌های سنگی که با آهک و
را ساخت، با استفاده از بلوک‌های سنگی که با آهک و ماسه نرم بهم چسبانده شده بودند، یک کار عظیم از نظر اندازه و ارتفاع، که گفته می‌شود تا به امروز وجود دارد. [...] او بخشی از آب‌های رودخانه را در سراسر شهر توزیع می‌کند و آن‌ها را به هر جا که نیاز باشد، از جمله برای آبیاری باغ‌ها و گلدان‌های گل می‌برد."بانیستر فلچر درباره آن در "تاریخ معماری" خود نوشت: آثار ماندگار. کتیبه‌های یافت‌شده در امتداد کانال درک زبان اورارتویی را به میزان قابل توجهی تحت تأثیر قرار داده‌اند، ضمن اینکه اطلاعاتی نیز به پژوهشگران درباره
ضمن اینکه اطلاعاتی نیز به پژوهشگران درباره حامی واقعی ساخت ارائه می‌دهند. با کشف دیوارهای حائل، امکان بازسازی مسیر اصلی کانال با دقت نسبتاً بالا وجود دارد. کانال همچنان مورد استفاده قرار دارد و در اولین بازسازی خود در سال ۱۹۵۶، تقریباً ۲۵۰۰ سال پس از ساخت، قرار گرفت. این بازسازی که توسط ترکیه انجام شد، اما بخش مرکزی آن، از جمله یک آباره، با یک ساختار بتنی مدرن جایگزین شد، زیرا ساختار قدیمی بسیار گران‌قیمت برای نگهداری بود. این کانال به عنوان یک شاهکار آناتولی و جهانی آب‌های معماری مهندسی شناخته می‌شود.
و جهانی آب‌های معماری مهندسی شناخته می‌شود. نیکوغایوس آدونتس درباره این کانال نوشت: "«پلی» منوا - کانال شامیرام - در مقایسه با همه کانال‌های شناخته‌شده [در آن دوره] مانند دجله به نظر می‌رسد. به عبارت دیگر، کانال منوا میان کانال‌ها مانند دجله میان رودخانه‌ها است."
مارکوس آتیلیوس رگولوس ( ) یک دولتمرد و ژنرال رومی بود که از سال ۲۶۷ تا ۲۵۶ پیش از میلاد کنسول جمهوری روم بود و بسیاری از دوران حرفه ای او در جنگ با کارتاژیان در نخستین جنگ پونی سپری شد. در 256 قبل از میلاد، او و لوسیوس مانلیوس وولسو لونگوس کارتاژی‌ها را در نبرد دریایی در کیپ اکنوموس شکست دادند. پس از آن او لشکرکشی روم به آفریقا را رهبری کرد اما در بهار 255 پیش از میلاد در رودخانه باگراداس شکست خورد و اسیر شد و سپس احتمالاً به دلایل طبیعی درگذشت. درمورد داستان مرگ او بعداً بسیار افسانه سرایی شد. زندگی
داستان مرگ او بعداً بسیار افسانه سرایی شد. زندگی سیاسی-نظامی. رگولوس کنسولِ نخست در سال ۲۶۷ پیش از میلاد بود. او به همراه هم-کنسول خود (لوسیوس جولیوس لیبو) علیه سالنتینی‌ها لشکرکشی کرد، براندیزیوم را تصرف کرد و از آنجا یک پیروزی مضاعف را جشن گرفت. در طول نخستین جنگ پونی ، او در سال ۲۵۶ پیش از میلاد به جای کنسولِ درگذشته، کوئینتوس کائدیسیوس، به عنوان کنسول جانشین انتخاب شد. او به همراه همکارش، لوسیوس مانلیوس وولسو لونگوس، با ناوگان بزرگ کارتاژی در سواحل سیسیل - نبرد کیپ اکنوموس - جنگید و آنها را شکست داد و
- نبرد کیپ اکنوموس - جنگید و آنها را شکست داد و سپس آن دو به شمال آفریقا حمله کردند و در آسپیس در سمت شرقی شبه جزیره کیپ بون فرود آمدند. پس از محاصره آسپیس ، کنسول‌ها روستاها را ویران کردند و حدود بیست هزار اسیر جنگی را گرفتند. مانلیوس به رم فراخوانده شد و یک پیروزی دریایی را جشن گرفت، اما رگولوس تونس را تصرف کرد و با کارتاژ وارد مذاکره شد. هنگام عبور از رودخانه باگراداس، نیروهای او ظاهراً با یک مار بزرگ جنگیدند. در طی محاصره آدیس، در حدود 24 کیلومتری جنوب کارتاژ، کارتاژی‌ها بر روی زمین‌های تپه‌ای ناهموار
کارتاژ، کارتاژی‌ها بر روی زمین‌های تپه‌ای ناهموار حمله و نبرد آدیس را آغاز کردند که رومیان در آن پیروز شدند. رگولوس که در تونس زمستان را می گذراند، وارد مذاکره با کارتاژی‌ها شد، اما شرایط بسیار سختی را ارائه کرد که رد شد. اسکالارد، در "تاریخ باستان کمبریج" ، ادعاهای ارائه شده در دیو مبنی بر اینکه شرایط رگولوس آنقدر خشن بود که «خواستار تسلیم کامل» بود را به عنوان «روایتی به ندرت قابل اعتماد» رد می کند. اسکالارد معتقد است که به احتمال زیاد رومیان از کارتاژی‌ها خواسته بودند سیسیل را تخلیه کنند. کارتاژی‌ها که
خواسته بودند سیسیل را تخلیه کنند. کارتاژی‌ها که تمایلی به ترک نیمه غربی جزیره نداشتند، چنین درخواستی را رد می‌کردند. فرماندهی او در سال ۲۵۵ پیش از میلاد به کلانتر بدیل تبدیل شد. در آن بهار، کارتاژی‌ها، که با ورود مزدوران اسپارتی تحت فرمان زانتیپوس و مقابله با پیشنهادات رگولوس در مورد شرایط سخت، حمایت می‌شدند، در نبرد رودخانه باگراداس با رگولوس جنگیدند. در دشتی که به کارتاژنی ها فضایی می‌داد تا از فیل‌های جنگی و سواره نظام خود استفاده کنند، رگولوس شکست خورد و اسیر شد. تنها حدود دو هزار رومی از نبرد فرار
و اسیر شد. تنها حدود دو هزار رومی از نبرد فرار کردند و قبل از اینکه توسط یک طوفان شکسته شوند توسط نیروی دریایی روم دستگیر شدند. رگولوس در اسارت در اثر غفلت یا گرسنگی درگذشت، اگرچه سرنوشت او "به زودی توسط افسانه ها تزئین شد". افسانه های مرگ. طبق افسانه‌ها، کارتاژیها او را با سوگند به رم بازگرداندند. او قرار بود برای تبادل زندانی یا شرایط صلح مذاکره کند، اما با هرگونه مبادله یا شرایطی مخالفت کرد، بنابراین به کارتاژ بازگشت تا تا حد مرگ شکنجه شود. با این حال، این افسانه "تقریباً به طور قطع اختراع شده است، شاید
افسانه "تقریباً به طور قطع اختراع شده است، شاید برای تسکین شکنجه پسرش از دو زندانی کارتاژی برای انتقام از مرگ او". هیچ مدرکی از این افسانه در بهترین منبع مربوط به آن دوره، پولیبیوس ، وجود ندارد. اولین شواهد این افسانه با قطعاتی از تاریخ گایوس سمپرونیوس تودیتانوس در سال ۱۲۹ پیش از میلاد پدیدار می شود. در این روایت، کارتاژی‌ها او را از گرسنگی کشته‌اند. این افسانه همچنین در کتاب وظایف اثر سیزارو نیز به عنوان یک عمل افتخارآمیز آمده است. به گفته آگوستین کرگدن در "شهر خدا" (قرن پنجم پس از میلاد)، کارتاژی‌ها با
"شهر خدا" (قرن پنجم پس از میلاد)، کارتاژی‌ها با استفاده از عباراتی مشابه سیزارو "در پیسونم" ، «رگلوس را در جعبه‌ای باریک بستند که مجبور بود در آن بایستد، و در آن میخ‌هایی به خوبی تیز شده بود. دور او ثابت بودند، به طوری که نمی توانست بدون درد شدید به هیچ قسمتی از آن تکیه کند.» اسطوره دستگیری رگولوس و سرپیچی از میهن پرستانه بعدها تبدیل به یک داستان مورد علاقه کودکان رومی و داستان سرایان وطن پرست شد که در طول سال ها توسط تاریخ نگاران و سخنوران رومی توسعه و جلا یافت. خانواده. خانواده‌ٔ آتیلی رگولی یک خانواده
یافت. خانواده. خانواده‌ٔ آتیلی رگولی یک خانواده فقیر و غیر اشرافی بود. مارکوس برادر گایوس آتیلیوس رگولوس بود که بین سالهای ۲۵۷ و ۲۵۰ کنسول رم بود. او با همسری به نام مارسیا حداقل یک پسر به نام مارکوس داشت که بعدها از سال ۲۲۷ تا ۲۱۷ پیش از میلاد کنسول رم شد.
قهرمانی بایانو یک لیگ ایالتی فوتبال در برزیل در ایالت باهیا است که توسط فدراسیون فوتبال ایالت باهیا (FBF) برگزار می‌شود. این لیگ به همراه دیگر لیگ‌های ایالتی فوتبال برزیل، به صورت موازی با لیگ برزیل برگزار می‌شود و تیم‌های برتر این ایالت در هر دو مسابقات ایالتی و کشوری حضور دارند. این لیگ دومین لیگ ایالتی قدیمی در برزیل پس از پائولیستا می‌باشد و از سال ۱۹۰۵ بی‌وقفه برگزار شده است.
هوریزون ویکلی (Հորիզոն به ارمنی) یک نشریه ارمنی کانادایی است و روزنامه سیاسی رسمی فدراسیون انقلابی ارمنستان (ARF) کمیته مرکزی کانادا است. تاریخچه. "هوریزون" ارمنی کانادا برای اولین بار در سال ۱۹۷۹ منتشر شد که با روز استقلال اول ارمنستان، همزمان است. به عنوان ابزار سیاسی رسمی کمیته مرکزی فدراسیون انقلابی ارمنستان (ARF) کانادا، "هوریزون" ابتدا در نشست منطقه‌ای اول ARF کانادا در سال ۱۹۷۷ پایه‌ریزی شد. در دو سال اول خود، تا مارس ۱۹۸۱، "هوریزون" توسط هیئت تحریریه‌های مختلفی مدیریت می‌شد. در مارس ۱۹۸۱، یک هیئت
مختلفی مدیریت می‌شد. در مارس ۱۹۸۱، یک هیئت تحریریه سه‌نفره با حضور وریج-آرمن آرتینیان، آنتراک بدروسیان و لون بنگیان تشکیل شد. چند سال بعد، وریج-آرمن آرتینیان نخستین سردبیر شد و برای یک دهه این عنوان را حفظ کرد. گیرو مانوئان به عنوان دومین سردبیر تا زمان مهاجرتش به ارمنستان در سال ۱۹۹۹ این عامیان را به عهده داشت. واهاکن کاراکاشیان سپس به عنوان سردبیر بوستون "هیرنیک ویکلی" به مونترال دعوت شد و از آن زمان تاکنون هدایت روزنامه را بر عهده دارد. زمینه‌ها. "هوریزون ویکلی" چندین ضمیمه منتشر می‌کند، از جمله
"هوریزون ویکلی" چندین ضمیمه منتشر می‌کند، از جمله "هوریزون کراگان" (به ارمنی Հորիզոն Գրական) تنها نشریه ماهانه ادبی ارمنی در دیاسپورا. ویرایش شده توسط وریج-آرمن آرتینیان، این ضمیمه آثار نویسندگان با استعداد را از سرتاسر دیاسپورا گرد هم می‌آورد. ضمیمه ادبی دارای یک کمیته تحریریه است. دیگر ضمائم هوریزون شامل یک صفحه جوانان به نام "مانگاباتانکان هوریزون" (به ارمنی Մանկապատանեկան Հորիզոն) است که در ماه مه ۲۰۰۰، به لطف مشارکت‌های کمیته اجرایی منطقه‌ای ارمنستان کانادا و شعب محلی آن، که اهمیت انتشار چنین ابزاری
کانادا و شعب محلی آن، که اهمیت انتشار چنین ابزاری آموزشی و در عین حال سرگرم‌کننده را دیدند، بازسازی شد. بیش از ۲۰۰ جوان به‌طور فعال در معماهای ماهانه شرکت می‌کنند، در حالی که بیش از ۸۰۰ نسخه از ضمیمه جوانان به صورت رایگان در مدارس ارمنی در تورنتو و مونترال توزیع می‌شود. ویرایشگر ضمیمه جوانان زپور اسدوریان و سپس سونا تی‌تیزیان هستند. انجمن امدادی ارمنی همچنین ضمیمه سالانه خود "لردو" (به ارمنی Լրատու) را به عنوان بخشی از "هوریزون" منتشر می‌کند. "لردو" از سال ۱۹۹۲ منتشر شده است. هوریزون همچنین از اواخر سال
۱۹۹۲ منتشر شده است. هوریزون همچنین از اواخر سال ۲۰۱۶ ضمیمه ماهانه "لوساوریتچ" (به ارمنی Լուսաւորիչ) را منتشر می‌کند، یک ضمیمه مذهبی که توسط پیشوای ارمنی کانادا (از حوزه مقدس کیلیکیا) تهیه شده است. از سال ۲۰۰۰، تعداد زیادی ضمائم موضوعی منتشر شده‌اند که طیف وسیعی از موضوعات مانند آرتساخ، شوشی، جاواخک، نسل‌کشی ارمنی‌ها، اولین جمهوری ارمنستان، ۱۷۰۰مین سالگرد مسیحیت ارمنی، خاچکارهای نخجوان و غیره را پوشش می‌دهند. هوریزون سه‌زبانه است به طوری که ضمائم هفتگی به زبان‌های انگلیسی و فرانسوی نیز منتشر می‌شوند، بر