payamvha/North_RAG huggingface dataset:
(که ایتالیایی‌ها او را کنت لاند می‌نامیدند) و ورنر فون اورسلینگن نیز می‌شد که در سال‌های آینده نقش اصلی درگیری‌های مسلحانه و اعمال خشونت‌آمیز از هر نوع را ایفا می‌کردند. لودریسیو پس از تأمین ارتش خود، به سمت میلان پیشروی کرد و حومه برشا و برگامو را غارت کرد. در ۹ فوریه، او موفق شد از رودخانه آدا در نزدیکی ریولتا عبور کند و سربازان مستقر در آنجا به رهبری پینالا آلیپراندی را شکست دهد. سپس ابتدا به چرنوسکو، سپس به سستو و در نهایت به لگنانو پیشروی کرد. با رسیدن به سرزمین‌های خود در سپریو، خراج‌هایی را که در
به سرزمین‌های خود در سپریو، خراج‌هایی را که در طول تبعیدش پرداخت نشده بود، برای پرداخت به سربازانش جمع‌آوری کرد. خشونت مردان گروهان سنت جورج بسیاری از ساکنان منطقه را به فرار به میلان واداشت، اما به دلیل کمبود آسیاب‌ها و مزارع متروکه در آن سرزمین‌ها، غذا به زودی رو به اتمام گذاشت. آزونه شروع به جمع‌آوری سرباز کرد، که این کار آسانی بود زیرا بسیاری از شهروندان میلانی، چه اشراف و چه مردم عادی، داوطلب شدند تا با وحشیگری آنچه که عملاً یک ارتش خارجی بود، مقابله کنند. او همچنین از متحدانش درخواست حمایت نظامی کرد.
او همچنین از متحدانش درخواست حمایت نظامی کرد. لوکینو ویسکونتی فرماندهی این ارتش را بر عهده گرفت، در حالی که آزونه که از نقرس رنج می‌برد، مجبور شد در میلان بماند و با پادگانی متشکل از هفتصد نفر از آن دفاع کند. لوکینو به همراه بخش عمده‌ای از ارتش، خود را در نرویانو مستقر کرد. او به طلایه‌داران دستور داد تا در پارابیاگو و به عقب‌نشینان دستور داد تا در رو اردو بزنند. او همچنین گروه‌های کوچک‌تری را به سه یا چهار روستای مجاور دیگر فرستاد. با این حال، بارش شدید برف در روزهای قبل، ایجاد اردوگاه‌های مناسب را دشوار
در روزهای قبل، ایجاد اردوگاه‌های مناسب را دشوار کرد. در سپیده دم ۲۱ فوریه، با وجود بارش شدید برف، لودریسیو ویسکونتی تصمیم گرفت لگنانو را ترک کند و به دنبال نبرد تن به تن باشد، زیرا درآمد مالیاتی از سپریو برای حفظ گروه مزدور او برای مدت طولانی کافی نبود. او افرادش را به سه دسته تقسیم کرد که به سمت پارابیاگو پیشروی کردند و از سه جهت مختلف به‌طور غافلگیرانه به آن حمله کردند. در آن روستا، رینالد فون لونریش فرماندهی پیشاهنگ متشکل از ۲۰۰۰ پیاده‌نظام و ۸۰۰ سواره نظام را بر عهده داشت که تقریباً همگی مزدور آلمانی
نظام را بر عهده داشت که تقریباً همگی مزدور آلمانی بودند. در ابتدا او غافلگیر شد زیرا بسیاری از سربازان هنوز خواب بودند، اما به سرعت توانست نیروهای خود را سازماندهی مجدد کند و دفاعی سرسختانه ترتیب دهد که تا ظهر ادامه یافت، تا اینکه به همراه سیصد سواره نظام و جیووانی ویسکونتی، بیشتر دو هزار پیاده‌نظام و پانصد سواره نظام کشته یا فرار کردند. قبل از رسیدن به اردوگاه، لوچینو ویسکونتی، برای تقویت روحیه افرادش، برخی از اشرافی را که از او پیروی می‌کردند، به مقام شوالیه رساند. سپس، با فریاد «مایلز سانکتی آمبروزی»،
رساند. سپس، با فریاد «مایلز سانکتی آمبروزی»، به دشمن حمله کردند. بسیاری از آنها در این نبرد تن به تن خود را نشان دادند، از جمله آنتونیو ویسکونتی، پسر نامشروع ماتئو، که پس از کشتن بسیاری از دشمنان، یکی از پرچم‌ها را به تصرف خود درآورد. با این حال، شجاعت میلانی‌ها کافی نبود و پس از چند ساعت نبرد، لوچینو ویسکونتی از اسب خود به پایین پرتاب شد، زخمی، برهنه و به درخت گردو بسته شد تا منتظر پایان نبرد بماند. پس از آن، آنها شروع به عقب‌نشینی به سمت نرویانو کردند. قبل از اینکه بتوانند به نرویانو برسند، نیروهای کمکی
از اینکه بتوانند به نرویانو برسند، نیروهای کمکی از میلان رسیدند که شامل سیصد شوالیه ساووی به رهبری اتوره دا پانیگو و دیگر شوالیه‌های فراری به فرماندهی براندیلیزو دا مارانو بود. ارتش میلان تجدید قوا کرد و پس از آزاد کردن لوچینو، برای حمله به گروهان سنت جورج بازگشت، که سربازانش، خسته از جنگ، صفوف را شکسته و در حال غارت پارابیاگو بودند. آنها به سرعت آنها را شکست دادند و لودریسیو را به همراه دو پسرش، آمبروجیو و جیانوتو، دستگیر کردند. لودریسیو بعداً در قلعه سن کلمبانو زندانی شد. طبق افسانه‌ها، میلانی‌ها به لطف
زندانی شد. طبق افسانه‌ها، میلانی‌ها به لطف ظهور معجزه‌آسای سنت آمبروز سوار بر اسب و با لباس سفید، که با تکان دادن شلاق، ارتش دشمن را وحشت‌زده کرد، پیروز شدند. برای تشکر از این قدیس، مراسمی به سمت کلیسای او در میلان برگزار شد و کلیسایی در محلی که او ظاهر شده بود، به او اختصاص داده شد. سرانجام مقرر شد که هر ساله، در روز نبرد، مراسمی از میلان به سمت آن کلیسا برگزار شود. این رسم تا زمان چارلز بورومئو ادامه داشت. در ۱۶ آگوست، آزون ویسکونتی تنها در سی و شش سالگی درگذشت، احتمالاً به دلیل عوارض ناشی از نقرس که
درگذشت، احتمالاً به دلیل عوارض ناشی از نقرس که مدتی او را رنج می‌داد. لرد میلان. در ۱۷ آگوست ۱۳۳۹، شورای عمومی برای انتخاب لرد جدید تشکیل جلسه داد. انتخاب به لوچینو ویسکونتی و برادرش جیووانی، اسقف نووارا، افتاد، که با این حال، عملاً قدرت را به اولی واگذار کرد. لوچینو بلافاصله با معاف کردن مردم از پرداخت جریمه‌های معوقه تا روز انتخابش، به جز کسانی که مرتکب جرایم سنگین شده بودند، سعی کرد نظر مردم را جلب کند. در سال ۱۳۴۰، شورای عمومی میلان، و همچنین شورای عمومی پاویا، کومو، نووارا و ورچلی، گویدوتو دل کالیچه
پاویا، کومو، نووارا و ورچلی، گویدوتو دل کالیچه را به عنوان دادستان منصوب کرد تا با پاپ برای رهایی از تکفیر و ممنوعیت، که سال بعد انجام می‌شد، مذاکره کند. در عوض، میلانی‌ها متعهد می‌شدند که هیچ امپراتوری را بدون تأیید پاپ به رسمیت نشناسند و به کلیسا وفادار و متعهد بمانند. در همان سال، برای اولین بار در میلان پالیو برگزار شد. پیروز این نبرد، بروزیو ویسکونتی، پادِستای لودی و پسر ارشد نامشروع لوچینو بود که به عنوان جایزه، پارچه‌ای مخمل قرمز به ارزش چهل فلورین دریافت کرد. فتح بلینزونا و لوکارنو. در سال ۱۳۴۰،
دریافت کرد. فتح بلینزونا و لوکارنو. در سال ۱۳۴۰، روسکاها، از قلعه خود در بلینزونا، با دعوت از امپراتور لویی باواریایی برای بازگشت به ایتالیا، تلاش کردند کومو را بازپس گیرند. در سال ۱۳۳۳، آنها از آزونه درخواست کمک نظامی کردند، پس از آنکه بندتو دا آسیناگو، اسقف اعظم کومو که توسط ژان بیست و دوم منصوب شده بود، تلاش کرد تا شهر را تصرف کند تا والریانو روسکا، اسقف اعظم منتخب مردم کومو، را برکنار کند. آزونه موافقت کرد که مداخله کند اما در ازای فرمانروایی بلینزونا، فرمانروایی کومو را پیشنهاد داد. لوچینو نمی‌توانست
فرمانروایی کومو را پیشنهاد داد. لوچینو نمی‌توانست از پس حمله دیگری به ایتالیا توسط امپراتور آلمان برآید، بنابراین در پایان فوریه ارتشی را برای محاصره شهر فرستاد. در این عملیات از یازده منجنیق استفاده شد و شبانه‌روز دیوارها را می‌کوبیدند. در اول ماه مه، وقتی خانواده روسکا متقاعد شدند که هیچ کمکی از امپراتور نخواهد رسید، تصمیم به تسلیم گرفتند. آنها عفو دریافت کردند اما بلینزونا را از دست دادند. در سال ۱۳۴۱، لوچینو پس از فرستادن ده‌ها کشتی از ناوگان ویسکونتی به سمت تیچینو و ساخت شش کشتی دیگر به نام گانزره که
سمت تیچینو و ساخت شش کشتی دیگر به نام گانزره که به سواحل دریاچه منتقل شده بودند، از طریق آب و خشکی به لوکارنو حمله کرد، زیرا به دلیل جریان‌های آب قادر به حرکت در رودخانه نبودند. سپس آنها را در رودخانه پو دوباره استفاده کردند. روستا، اگرچه به خوبی مستحکم شده بود، اما نتوانست مدت زیادی مقاومت کند. اشراف حاضر در آنجا به میلان تبعید شدند و برای اطمینان از فتح خود، قلعه‌ای در آنجا ساخت و یک پادگان در آنجا گذاشت. توطئه فرانچسکو پوسترلا. موفقیت‌های نظامی که برای جلال و شکوه فرمانروایی میلان به دست آمد و ژست
جلال و شکوه فرمانروایی میلان به دست آمد و ژست خیرخواهی که بلافاصله پس از انتخابش انجام شد، برای لوکینو کافی نبود تا خود را در نزد مردم و برخی از اشراف محبوب کند. شخصیت او در میدان نبرد شکل گرفته بود و بنابراین خشن، ترشرو، تحقیرآمیز، مستبد، بی‌میل به گوش دادن به مشاورانش و به دلیل بی‌حیایی‌اش نامحبوب بود. به گفته آزاریو، او اخیراً به کسی جز دختر عموی زیبایش مارگاریتا ویسکونتی، همسر فرانچسکو پوسترلا، که شاید ثروتمندترین اشراف‌زاده شهر بود و به دلیل زیبایی‌اش نیز محبوب بود، سوء قصد نکرده بود. پوسترلا انتقام
نیز محبوب بود، سوء قصد نکرده بود. پوسترلا انتقام می‌خواست و به دنبال متحدانی در میان اشراف میلان، از جمله پینالا و مارتینو آلیپراندی، کالزینو تورنیلی، بورولو دا کاستلتو، و همچنین ماتئو، گالئاتزو و برنابو ویسکونتی، سه پسر استفانو، بود. او همچنین با برادرش زوریونه صحبت کرد، که به نوبه خود سعی در تحت تأثیر قرار دادن آلپینولو دا کاساته داشت، که همه چیز را برای برادرش رامنگو دا کاساته فاش کرد، که او نیز در ازای مصونیت آلپینولو، ویسکونتی را در جریان گذاشت. وقتی پوسترلا از این موضوع مطلع شد، مجبور شد ثروتی را که
از این موضوع مطلع شد، مجبور شد ثروتی را که می‌توانست به راحتی حمل کند، جمع‌آوری کند و به آوینیون فرار کند. لوکینو مارگریتا را زندانی و شکنجه کرد و هویت مغز متفکر پشت توطئه را کشف کرد. او شواهد کافی برای متهم کردن برادرزاده‌هایش پیدا نکرد، یا شاید صرفاً می‌خواست انتقام را برای آینده ذخیره کند. برای ردیابی پوسترلا، خود را با یکی از معتمدان خود ارضا کرد و وانمود کرد که او را از میلان تبعید می‌کند. پوسترلا به آوینیون رفت و پس از استقبال ارباب سابقش، به عنوان جاسوس ارباب میلان عمل کرد. سپس لوکینو نامه‌های جعلی
ارباب میلان عمل کرد. سپس لوکینو نامه‌های جعلی با امضای ماستینو دوم دلا اسکالا برای او فرستاد و به او توصیه کرد که آوینیون را ترک کند زیرا افرادی آماده‌اند تا برای او تله بگذارند. پوسترلا به دام افتاد و پس از پیاده شدن در پورتو پیسانو، دستگیر و به میلان برده شد. او گناهکار شناخته شد و به همراه دو پسرش به گردن زدن محکوم شد. مراسم اعدام در میدان برولتو نووو برگزار شد. در مورد سایر توطئه‌گران، برخی مانند آلیپراندی‌ها گردن زده شدند، برخی دیگر به دار آویخته شدند و برخی دیگر جریمه شدند، اما تمام دارایی‌هایشان
و برخی دیگر جریمه شدند، اما تمام دارایی‌هایشان مصادره شد؛ تنها دارایی پوسترلا دویست هزار فلورین طلا ارزش داشت. جنگ با پیزا و فرارا. در تابستان ۱۳۴۱، پیزایی‌ها از ویسکونتی‌ها درخواست کمک نظامی برای جنگ علیه فلورانسی‌ها کردند. لوکینو دو هزار شوالیه را به فرماندهی جووانی ویسکونتی دا اولجیو در ازای دریافت ۵۰۰۰۰ فلورین فرستاد. در ۲ اکتبر، نبردی تن به تن در نزدیکی سن کویریکو درگرفت. فلورانسی‌ها در ابتدا موفق شدند سواره نظام میلانی را شکست دهند و جووانی را اسیر کنند، اما ضدحمله پیزایی‌ها و شکست شوالیه‌ها به رهبری
اما ضدحمله پیزایی‌ها و شکست شوالیه‌ها به رهبری جووانی دلا والینا، روند نبرد را تغییر داد. در همان ماه‌ها، او همچنین به خانواده گونزاگا و مارکیزات سالوتزو، جایی که خواهرزاده‌اش ریکاردا همسر توماس دوم بود، کمک نظامی ارائه داد. در همان سال، شهرهای بوبیو و آست داوطلبانه تسلیم ویسکونتی شدند. با این حال، آستی متعلق به خاندان آنژوین بود و رسیدن آن به دست ویسکونتی، بندیکت دوازدهم را خشمگین کرد. در ۶ ژوئیه ۱۳۴۲، پس از یازده ماه محاصره، پیزایی‌ها با حمایت میلانی‌ها وارد لوکا شدند. در سال ۱۳۴۱ آنها موفق شدند نوعی
وارد لوکا شدند. در سال ۱۳۴۱ آنها موفق شدند نوعی تحت‌الحمایه بر پاویا، که در آن زمان توسط بکاریا (از دودمان گیبلین و طرفدار ویسکونتی‌ها) اداره می‌شد، ایجاد کنند و حمایت نظامی مردم پاویا را که ناوگان رودخانه‌ای قوی داشتند، تضمین کنند. در ۲۳ مارس، آتش‌بس سه ساله بین ویسکونتی‌ها و گونزاگا از یک طرف و اسکالیگری‌ها، استنسی‌ها و بولونیز از طرف دیگر برقرار شد. در مارس ۱۳۴۴، لوچینو ارتشی را علیه پیزایی‌ها فرستاد تا آنها را به خاطر رفتاری که با جیووانی ویسکونتی دا اولجیو داشت و به خاطر بیرون راندن پسران کاستروچیو
اولجیو داشت و به خاطر بیرون راندن پسران کاستروچیو کاستراکانی از لوکا، مجازات کند. در ۵ آوریل، میلانی‌ها پیزایی‌ها را در روتایا شکست دادند و لونیجیانا و چندین قلعه را تصرف کردند. سپس به دلیل شیوع طاعون از پیزا عقب‌نشینی کردند. در سال ۱۳۴۵، پیزایی‌ها مجبور به درخواست صلح شدند که در آن متعهد شدند ۸۰٬۰۰۰ یا ۱۰۰٬۰۰۰ فلورین به ویسکونتی‌ها بپردازند و سالانه یک پالفری و دو یا سه شاهین به آنها هدیه دهند. در ۶ دسامبر، نیروهای میلانی و مانتویی ارتش استه را در ریوالتا، نزدیک رجیو، شکست دادند و تعداد زیادی از اشراف
نزدیک رجیو، شکست دادند و تعداد زیادی از اشراف مخالف را به اسارت گرفتند. استه در واقع پارما را بدون رضایت میلانی‌ها به دست آورده بود. نبردها در طول سال بعد ادامه یافت، تا اینکه در سال ۱۳۴۶، استه‌ها مجبور شدند پارما را در ازای ۶۰٬۰۰۰ فلورین به ویسکونتی‌ها واگذار کنند، زیرا اسکالیگری‌ها از دومی حمایت کرده بودند. در اوایل سال ۱۳۴۷، لوکینو نیروهای کمکی به ترنتو فرستاد تا از چارلز چهارم لوکزامبورگ حمایت کنند، که بلونو و فلتره را تصرف و لویی پنجم باواریا را شکست دادند. کمی بعد، لویی باواریایی درگذشت و چارلز چهارم
کمی بعد، لویی باواریایی درگذشت و چارلز چهارم از سوی همه به عنوان پادشاه جدید آلمان شناخته شد. توطئه پسران استفانو ویسکونتی. در ۴ آوریل ۱۳۴۶، ایزابلا فیشی پسران دوقلویی به دنیا آورد که یکی از آنها لوچینو نوولو و دیگری جووانی غسل تعمید داده شدند. غسل تعمید آنها در ۱۰ سپتامبر با شکوه و مراسم باشکوهی برگزار شد و مقاماتی مانند اوبیزو سوم دِسته، جووانی دوم دل مونفراتو، کاستلینو بکاریا و اوستاسیو اول دا پولنتا در آن حضور داشتند. در سال ۱۳۴۷، لوچینو به همسرش اجازه داد تا به زیارت کلیسای سن مارکو در ونیز برود و
داد تا به زیارت کلیسای سن مارکو در ونیز برود و نذری را که سال قبل به مناسبت تولد دوقلوهایش کرده بود، انجام دهد. پس از او، یک صفوف باشکوه شامل شوالیه‌هایی از تمام شهرهای تابع حکومت میلان، از جمله آلساندریا و تورتونا که اخیراً ضمیمه شده بودند، به راه افتاد. در رأس این شوالیه‌ها، ماتئو دوم ویسکونتی، پسر استفانو، قرار داشت. این گروه در ۲۹ آوریل میلان را ترک کرد، شب اول را در واپریو گذراند، از منطقه برشیا عبور کرد و به موقع برای جشن عروج به ونیز رسید. در نیمه دوم سال ۱۳۴۷، برادرزاده‌هایش ماتئو دوم ویسکونتی،
دوم سال ۱۳۴۷، برادرزاده‌هایش ماتئو دوم ویسکونتی، گالئاتزو دوم ویسکونتی و برنابو ویسکونتی، که قبلاً با پوسترلا همکاری کرده بودند، به توطئه جدید و ناموفقی علیه لوچینو متهم شدند. گالئاتزو همچنین مظنون به داشتن رابطه با ایزابلا فیشی، همسر لوچینو بود. این بار، ارباب میلان آنها را از لومباردی تبعید کرد. ماتئو، به لطف شفاعت گونزاگاها، خانواده همسرش گیگلیولا، اجازه یافت تا در مورانو، در مارکیزات مونتفرات، پناه بگیرد. گالئاتزو برای دیدار دوستش، کنت انو، به فلاندر رفت، در حالی که برنابو ابتدا به ساووا و سپس، در سال
در حالی که برنابو ابتدا به ساووا و سپس، در سال ۱۳۴۸، به فلاندر و در دربار فیلیپ ششم فرانسه عقب‌نشینی کرد. گالئاتزو و برنابو احتمالاً در نبردهای نظامی در فلاندر، فرانسه و آلمان خود را نشان دادند. در سال ۱۳۴۹، لوچینو حکم تکفیر گالئاتزو و برنابو را دریافت کرد. این سه نفر تا زمان مرگ لوچینو در سال ۱۳۴۹ در تبعید ماندند. لشکرکشی علیه گونزاگا. بین تابستان ۱۳۴۷ و زمستان ۱۳۴۸، لوچینو، متحد با ژان دوم مونتفرات و توماس دوم سالوتزو، علیه آمادئوس ششم ساووی جنگید و آلبا، موندووی، کونئو و چراسکو را تصرف کرد. متعاقباً،
موندووی، کونئو و چراسکو را تصرف کرد. متعاقباً، شاید برای محدود کردن گسترش بالقوه مونفراتو یا به دلایل شخصی، او مارکی مونتفرات را تهدید کرد که از میلان گریخت و آذوقه، اسب و اسکورت خود را پشت سر گذاشت. این نگرش، گونزاگا را که از متحدان وفادار مونفراتو بودند، از خود بیگانه کرد. لوچینو، پس از درخواست ناموفق برای بازگرداندن سرزمین‌هایی که در استان‌های برشا و کرمونز اشغال کرده بودند، ارتشی را به فرماندهی آندرئوتو مارلیانی و سوزیو دا بیزوتزرو فرستاد که موفق به تصرف کازالماجوره و سابیونتا و محاصره بورگوفورت شد.
کازالماجوره و سابیونتا و محاصره بورگوفورت شد. سپس او از خانواده‌های اسکالیگری و استه نیروی کمکی دریافت کرد. با این حال، در ۳۰ سپتامبر، گونزاگاها موفق شدند دشمنان خود را در این راهپیمایی غافلگیر کرده و آنها را پراکنده کنند و به این ترتیب به عملیات نظامی پایان دهند. در سال ۱۳۴۸، لوچینو کنترل گاوی، ولتاجیو و برخی از روستاهای اطراف را به دست گرفت. در اواخر سال یا اوایل سال ۱۳۴۹، او پسرش بروتزیو را به همراه رینالدو دگلی اساندری از مانتوا و فرانچسکو کریستیانو از پاویا برای محاصره جنوا فرستاد. محاصره با رسیدن خبر
برای محاصره جنوا فرستاد. محاصره با رسیدن خبر مرگ ارباب میلان به اردوگاه، برداشته شد. طاعون. در سال ۱۳۴۷، مرگ سیاه که از استپ‌های آسیای مرکزی (جایی که بومی بود) سرچشمه می‌گرفت، شروع به گسترش به ایتالیا کرد و جنوا، ونیز، پیزا، سیسیل و ساردینیا را دربر گرفت و ۲۵ تا ۸۰ درصد از جمعیت را کشت. در سال ۱۳۴۸، به میلان نیز رسید. به نظر می‌رسد اولین موارد ابتلا در سه خانه واقع در نزدیکی دیوارهای شهر ثبت شده است که به دستور لوچینو، بلافاصله دیوارکشی شدند و ساکنان آن رها شدند تا از طاعون یا گرسنگی بمیرند. لوچینو همچنین
شدند تا از طاعون یا گرسنگی بمیرند. لوچینو همچنین دستور کنترل شدید کالاهای ورودی به شهر را داد. با این حال، این اقدامات سختگیرانه و بی‌رحمانه توانست این بیماری همه‌گیر را که بیش از ۱۵ درصد از جمعیت را تحت تأثیر قرار نمی‌داد، مهار کند، که در مقایسه با سایر شهرهای ایتالیایی و اروپایی، به استثنای کراکوف و برخی مناطق اطراف لهستان، درصد بسیار کمی است. مرگ. در ۲۴ ژانویه ۱۳۴۹، لوچینو ویسکونتی در سن پنجاه و هفت سالگی درگذشت. به گفته کوریو و جوویو، او توسط همسرش ایزابلا فیشی مسموم شد، که پس از ایجاد رسوایی در طول
فیشی مسموم شد، که پس از ایجاد رسوایی در طول سفرش به ونیز، ظاهراً توسط شوهرش تهدید به مرگ در آتش شده بود. به گفته فیاما، او بر اثر یک بیماری طولانی و آهسته درگذشت، در حالی که جووانی دا بازانو ادعا می‌کند که بر اثر طاعون درگذشت. به گفته آزاریو، او در کلیسای سانتا ماریا روسا به خاک سپرده شد، در حالی که به گفته کوریو و جوویو، او در کلیسای سن گوتاردو در کورته، جایی که آزونه به خاک سپرده شده بود، به خاک سپرده شد.
مکسترو () برند خودروی برقی و فوق لوکس چینی است که در سال ۲۰۲۴ توسط گروه جک تأسیس شد. این برند بخشی از همکاری چند-برندی HIMA هواوی است که در آن هواوی تولید و طراحی محصول را مدیریت می‌کند، فناوری‌هایی مانند سامانه کمک‌راننده پیشرفته و سیستم‌های سرگرمی اطلاعات‌محور را ارائه می‌دهد و قطعات سیستم انتقال قدرت را تأمین می‌کند، در حالی که JAC مسئول مهندسی شاسی و ساخت خودروهاست. نام. نام این برند، Maextro، از کلمه ایتالیایی مایسترو (maestro) گرفته شده است. حرف "S" در Maestro به "X" تغییر یافته است که «کاوش مداوم در
Maestro به "X" تغییر یافته است که «کاوش مداوم در ناشناخته‌ها و خلق افسانه‌های بی‌شمار» را نمادسازی می‌کند. تاریخچه. در ژوئیه ۲۰۲۴، یو چنگدونگ (ریچارد یو)، رئیس هیئت مدیره گروه تجاری مصرف‌کنندگان و واحدهای تجاری راهکارهای هوشمند خودرو هواوی، در مصاحبه‌ای فاش کرد که چهارمین برند HIMA که با همکاری گروه JAC توسعه یافته است، به زبان چینی Zunjie (尊界) نامگذاری خواهد شد. در اوت ۲۰۲۴، در جریان رویداد رونمایی از Stelato S9 و محصول جدید هواوی، هواوی رسماً Maextro، چهارمین برند تحت همکاری HIMA با JAC را معرفی کرد.
چهارمین برند تحت همکاری HIMA با JAC را معرفی کرد. اولین خودروی مکسترو S800، ابتدا در مراسمی با برند Huawei Mate در ۲۶ نوامبر ۲۰۲۴ رونمایی شد، جایی که پیش‌سفارش‌ها آغاز شد. جزئیات مربوط به این خودرو، از جمله فناوری‌های توسعه‌یافته توسط Huawei به‌طور خاص برای Maextro، در یک رویداد نمایشگاه فناوری در ۲۰ فوریه ۲۰۲۵ فاش شد. انتظار می‌رود این مدل در نمایشگاه خودروی شنژن ۲۰۲۵ در ماه مه عرضه شود. گروه JAC و هواوی به‌طور مشترک یک مرکز تولید در شهر هفی، زادگاه این شرکت، با نام Maextro Super Factory، ساختند که ساخت
با نام Maextro Super Factory، ساختند که ساخت آن در ۱۶ دسامبر ۲۰۲۴ به پایان رسید. این مرکز ظرفیت تولید سالانه ۲۰۰۰۰۰ واحد را دارد، و این شرکت ادعا می‌کند که حجم تولید سالانه آن ۱۰۰ میلیارد یوان محصول است. این مرکز دارای ۸۶ دروازه کنترل کیفیت و نزدیک به ۱۵۰۰ ربات است که برای فرآیندهای اتصال، چسب زدن و رنگ‌آمیزی استفاده می‌شوند.
عَم یسرائِل خای (, ) یک شعار همبستگی برای ابراز قدرت و همبستگی ملت یهود و به عنوان تأییدی بر تداوم و هویت یهودی، معمولاً در دوران اوج سختی‌ها است. به همین منظور، این شعار از لحاظ تاریخی در موسیقی، ادبیات، هنر و سیاست یهودی حضور داشته است. این عبارت در سال ۱۹۶۵، زمانی که ترانه‌سرا، شلومو کارلباخ، آهنگ «عَم یسرائِل خای» را به عنوان سرود جنبش مبارزه دانشجویی برای یهودیان شوروی (SSSJ) ساخت، کاربرد عمومی پیدا کرد. به گفته "روزنامه فوروارد،" این شعار پس از هاتیکوا، سرود ملی اسرائیل، در رتبه دوم سرودهای قوم یهود
سرود ملی اسرائیل، در رتبه دوم سرودهای قوم یهود قرار دارد. تاریخچه. ابتدای جنبش صهیونیسم. نسخه‌ای از سرود «آم ایسرائیل چای» که در اوایل صهیونیسم وجود داشت، در اوایل سال ۱۸۹۵ در یک کتاب ترانه ظاهر شد. این سرود با آهنگ‌های مختلفی تنظیم شده بود، و با نت موسیقی در "مجله «ملودی‌های یهودی محبوب»" (۱۹۲۷) چاپ شد. این شعار همچنین در نشریات صهیونیستی آمریکایی مانند "«ماست»" (۱۹۱۷) و "«هایوری»" (۱۹۲۱) استفاده شد. همبستگی یهودیان. در دومین کنفرانس جهانی یهودیان در سال ۱۹۳۳ که برای تشویق و هماهنگی تحریم اقتصادی آدولف
۱۹۳۳ که برای تشویق و هماهنگی تحریم اقتصادی آدولف هیتلر و حزب نازی تازه به قدرت رسیده او برگزار شد، استیون ساموئل وایز، خاخام مجارستانی-آمریکایی، سخنرانی پایانی این رویداد را با این جمله خطاب به جمعیت به پایان رساند: کاربرد و میراث معاصر. سازمان خبری یهودی "«فوروارد»" سرود «عم یسرائیل چای» را پس از «هاتیکوا»، سرود ملی اسرائیل، در جایگاه دوم «سرود قوم یهود» قرار داد. آرنولد آیزن، محقق یهودی، «عم یسرائیل چای» را «دین مدنی» یهودیان آمریکایی نامیده است.
آتوس والسکی (۲۶ نوامبر ۱۹۱۹ – ۲۰ ژوئیه ۱۹۸۵) یک سیاستمدار دموکراسی مسیحی ایتالیایی بود. او چندین بار در دولت‌های ایتالیا به‌عنوان معاون وزیر و وزیر خدمت کرد. والسکی در مجلس نمایندگان ایتالیا در دوره اول، دوره دوم و دوره سوم نماینده بود و سپس در سنای ایتالیا در دوره چهارم، دوره پنجم و دوره ششم عضویت داشت. زندگی‌نامه. او در خانواده‌ای ساده (پدرش شیرینی‌پز بود و مادرش را از بدو تولد از دست داده بود) در کیاونّا، زادگاه خانوادگی‌اش، بزرگ شد. والسکی دوران کودکی و نوجوانی خود را در این شهر گذراند و در سال ۱۹۴۲ از
نوجوانی خود را در این شهر گذراند و در سال ۱۹۴۲ از دانشگاه کاتولیک میلان در رشته ادبیات فارغ‌التحصیل شد. او به‌عنوان ستوان مکمل در واحد آلپینی خدمت کرد. پس از ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ به سوئیس پناهنده شد و در آنجا به‌عنوان تبعیدی اقامت گزید. در همان دوران با اندیشه‌های سیاسی کاتولیک‌های دموکرات آشنا شد و با چهره‌هایی از جمله امینتوره فافانی ملاقات کرد. پس از پایان جنگ به کیاونّا بازگشت و به‌عنوان استاد و مدیر مدارس راهنمایی در همان شهر مشغول به کار شد. او فعالیت سیاسی خود را در چارچوب شاخه استانی دموکرات‌های مسیحی
خود را در چارچوب شاخه استانی دموکرات‌های مسیحی ادامه داد و پیوند نزدیکی با اتسیو وانونی برقرار کرد. السکی در سن ۲۸ سالگی در انتخابات ۱۹۴۸ به مجلس نمایندگان راه یافت و در سال‌های ۱۹۵۳ و ۱۹۵۸ نیز دوباره انتخاب شد. سپس سه دوره به‌عنوان سناتور خدمت کرد و در طول سال‌های فعالیتش مسئولیت‌های متعدد پارلمانی و دولتی داشت، اما همواره ارتباط خود را با فعالیت‌های اقتصادی و سیاسی در سطح استانی حفظ کرد. او به‌عنوان رئیس کنسرسیوم BIM (رود آدا) منصوب شد و این سمت را تا سال مرگش در ۱۹۸۵ بر عهده داشت. والسکی با مدیریت دقیق
مرگش در ۱۹۸۵ بر عهده داشت. والسکی با مدیریت دقیق منابع حاصل از اجاره‌های اضافی شرکت‌های برق، پروژه‌های مختلفی برای بهبود اقتصاد منطقه اجرا کرد. او همچنین در زمینه اصلاح نژاد دام و توسعه گاو قهوه‌ای آلپی که از ویژگی‌های منطقه کوهستانی بود نقش مهمی داشت. در ۱۶ اکتبر ۱۹۶۶، انجمن پرورش‌دهندگان سوندریو به پاس خدماتش مدال طلای لیاقت به او اهدا کرد. السکی همچنین در فاصله سال‌های ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۶ و بار دیگر از ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۰ شهردار کیاونّا بود. رسوایی نفت. در سال ۱۹۷۴ والسکی به همراه چندین سیاستمدار دیگر از جمله جولیو
به همراه چندین سیاستمدار دیگر از جمله جولیو آندره‌ئوتی، جیاچینتو بوسکو، ماریو فراری آگگرادی، مائورو فری و لوئیجی پره‌تی در ماجرای موسوم به «اولین رسوایی نفتی» متهم شد که از کمک‌های مالی شرکت‌های نفتی به انل و احزاب دولتی بهره‌مند شده‌اند. در این پرونده کمیسیون تحقیق پس از بررسی اعلام کرد که اقدامات والسکی در مقام وزیر دارایی ایتالیا و همچنین اقدامات وزیر صنعت وقت، مائورو فری، کاملاً قانونی بوده و هیچ نشانه‌ای از فساد وجود ندارد. والسکی سرانجام پس از ۵ سال به‌طور کامل تبرئه شد.
کیپو () یک ابرساختار بزرگ‌مقیاس از کهکشان‌های جهان است: دیواری از کهکشان‌ها یا ابرخوشه کهکشانی که از گره‌هایی از خوشه‌های کهکشانی تشکیل شده است. تا سال ۲۰۲۵، این ابرساختار بزرگ‌ترین ساختار شناخته شده در جهان است که حدود ۱٫۳ میلیارد سال نوری ) سال نوری (۷٫۶×۱۰۲۱ مایل؛ ۱٫۲×۱۰۲۲ کیلومتر)) طول دارد؛ و عظیم‌ترین ساختار شناخته شده است که حاوی ( (۴٫۰×۱۰۴۷ کیلوگرم؛ ۸٫۸×۱۰۴۷ پوند؛ ۴٫۰×۱۰۴۴ تن) یا حدود ۲۰۰۰۰۰ برابر جرم کهکشان راه شیری است. این ساختار توسط هانس بورینگر و همکارانش با استفاده از داده‌های ماهواره پرتو
و همکارانش با استفاده از داده‌های ماهواره پرتو ایکس ROSAT کشف شد و در مقاله‌ای در سال ۲۰۲۵ در arXiv شرح داده شد. نام آن «کیپو» گذاشته شد زیرا یادآور پارچه گره‌دار آندی به نام کیپو است که بورینگر در موزه‌ای در نزدیکی سانتیاگو، شیلی، هنگام کار در رصدخانه جنوبی اروپا دیده بود.
جووانی آموروزو (زادهٔ ۳۰ مارس ۱۹۴۹) قاضی ایتالیایی است. او از ۱۳ نوامبر ۲۰۱۷ قاضی دادگاه قانون اساسی ایتالیا بوده و از ۲۱ ژانویهٔ ۲۰۲۵ به‌عنوان رئیس دادگاه قانون اساسی ایتالیا انتخاب شد. زندگی‌نامه. آموروزو در ۳۰ مارس ۱۹۴۹ در مرکاتو سان سوورینو به دنیا آمد. او در ۲۶ اکتبر ۲۰۱۷ توسط دیوان عالی کشور (ایتالیا) به‌عنوان قاضی دادگاه قانون اساسی انتخاب شد. در این رأی‌گیری او ۲۱۰ رأی به‌دست آورد و رقیبش رناتو روردورف تنها ۱۱ رأی کسب کرد. در آن زمان آموروزو رئیس بخش کار دیوان عالی بود. وی در ۱۳ نوامبر ۲۰۱۷ سوگند
کار دیوان عالی بود. وی در ۱۳ نوامبر ۲۰۱۷ سوگند یاد کرد و جانشین الساندرو کریسکولو شد. او پیش‌تر قاضی دیوان عالی کشور، رئیس بخش کار (از ۲۰۱۶)، عضو بخش‌های مدنی متحد (از ۲۰۰۶) و مدیر دفتر ثبت و امور عالی بود. همچنین در بخش کیفری سوم و بخش کار به‌عنوان مشاور فعالیت داشت. آموروزو سابقه تدریس حقوق مدنی در دانشگاه ماچراتا و حقوق اساسی در دانشگاه مدیترانه آزاد کازاماسیما را نیز دارد. او نویسندهٔ آثار متعددی در زمینهٔ حقوق کار، عدالت قانون اساسی، حقوق مدنی و آیین دادرسی مدنی است. در ۱۲ دسامبر ۲۰۲۳، او توسط آگوستو
مدنی است. در ۱۲ دسامبر ۲۰۲۳، او توسط آگوستو باربرا، رئیس تازه‌انتخاب‌شدهٔ دادگاه قانون اساسی، به‌عنوان نایب‌رئیس منصوب شد. در ۲۱ ژانویهٔ ۲۰۲۵، آموروزو به‌طور اجماعی به‌عنوان رئیس دادگاه قانون اساسی ایتالیا برگزیده شد.
فرانچسکو ویگانو (زادهٔ ۱ مارس ۱۹۶۶) قاضی ایتالیایی و استاد حقوق کیفری در دانشگاه بوکونی میلان است. او در ۲۴ فوریهٔ ۲۰۱۸ توسط رئیس‌جمهور سرجو ماتارلا به‌عنوان قاضی دادگاه قانون اساسی ایتالیا منصوب و در ۸ مارس همان سال سوگند یاد کرد. زندگی‌نامه. ویگانو در سال ۱۹۸۹ از دانشگاه میلان فارغ‌التحصیل شد. او بین سال‌های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۳ در دانشگاه مونیخ اقامت داشت و در سال ۱۹۹۸ مدرک دکتری پژوهشی خود را از دانشگاه پاویا دریافت کرد. از سال ۱۹۹۵ به‌عنوان پژوهشگر در دانشگاه برشا مشغول بود و در ۲۰۰۱ به‌عنوان دانشیار در همان
برشا مشغول بود و در ۲۰۰۱ به‌عنوان دانشیار در همان دانشگاه به تدریس حقوق کیفری تطبیقی پرداخت. بین ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۶ در دانشگاه میلان حقوق کیفری پیشرفته و حقوق کیفری اروپا را تدریس می‌کرد. از نوامبر ۲۰۱۶ او استاد حقوق کیفری و حقوق کیفری فراملی در دانشگاه بوکونی است. ویگانو در ۲۴ فوریهٔ ۲۰۱۸ به‌جای پائولو گروسّی به‌عنوان قاضی دادگاه قانون اساسی ایتالیا منصوب شد.