payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خانواده‌های ملکی، تقی‌پور کندسر (فرزندان اسدالله سرولاتی معروف به بلوکباشی)، رحیم بابایی، کهنمویی بوده اند. که احتمالا غیر از ملکی ها ، دیگر خانواده ها اسداله بلوکباشی زرسری تک فرزند ذکور محمدکریم سرولاتی(م ۱۲۲۸ و ۱۲۸۹ شمسی) و دیگران وارثان مهدی قلی سرولاتی می‌باشند. محمدکریم سرولاتی خرده مالک، باغدار و دارای مراتع و گالش و مستاجر بود درعین حال محمدکریم متشرع بوده و بخشی از اموال و مزارع خود را تا زمان حیات خود در سال ۱۳۲۱ قمري وقف روضه سید الشهدا کرده بود.مطابق شنیده ها از بزرگان محل در حوالی سال ۱۳۰۰
شنیده ها از بزرگان محل در حوالی سال ۱۳۰۰ شمسی زلزله بزرگی وقوع پیوست و با ریزش کوه بازار محلی هفتگی و دکاکین ان را که از خمیران و تا مرتع بندبن زرسر در کنار راه قدیم شاه عباسی بوده را به کلی نابود ساخت. خاندان تقی‌پورکندسر خود را زرسری معرفی کرده و در اسناد و اذهان به زرسری معروف هستند. در عکس هوایی ۱۹۵۵ آمریکایی ها از زرسر ۲ منزل مسکونی در میانه باغ تقی پور ها، یک سرا(سره یا طویله گاو) یا انباری در پیچ فعلی دامنه کوچه دهخدا یک خانه ویرانه، یک انباری در کلهاتی و یک سرا در شاهروس به نظر می‌رسد.جای دیگری در
و یک سرا در شاهروس به نظر می‌رسد.جای دیگری در ۱۳۳۴ از محل کنونی خیابان سرولات از آچی رود عبور کرده و چاله بزرگ زیر فشار قوی برق حال حاضر را ایجاد کرده. پل قدیمی سنگی در مقابل باغ زرسر موجود بود که آب اضافه نهر مریم بیجار اچیرود و چشمه زرسر را هدایت می کرد، این پل در نوسازی خیابان در اواخر دهه چهل پر شده است. در عکس هوايي ۱۹۵۵ میلادی در منطقه لات پر مریم بیجار زرسر چندین کوندوج مشاهده می‌شود. طی سال‌های ۱۳۱۱ تا ۱۳۱۷، مناطق شمالی ایران، از گرگان تا رانکوه در استان یکم و استان دوم ، از جمله بلوک‌های اوشیان،
استان یکم و استان دوم ، از جمله بلوک‌های اوشیان، میانده و زرسر سرولات، شاهد تحولات عمده‌ای در نظام مالکیت بودند؛ تحولی که بیش از آن‌که نتیجه سیاست‌های اقتصادی باشد، بیانگر فرایند ساختارمند تغییر مناسبات اجتماعی و قدرت محلی در سایه توسعه اداره املاک اختصاصی به شمار می‌رفت. املاک، اراضی، مراتع باغات، عمارات و خانه های رعیتی دهستان های سیاهکلرود، اوشیان، میانده، سرولات، سیارستاق کلاچای و رانکوه را در سال ۱۳۱۵ تا ۱۳۱۶ که متعلق به دیگران بود اداره املاک اختصاصی بعد یک سال خشکسالی که دهقانان و خرده مالکان تنکابن
یک سال خشکسالی که دهقانان و خرده مالکان تنکابن دچار کمبود و نیاز مالی شده بودند به قیمتی کمتر از قیمت حتی محصول یکسال با حضور اجباری بوسیله اداره املاک اختصاصی و دادگستری به واسطه مصوبه‌ وزیر عدلیه راجع به دفاتر اسناد رسمی در بندر شهسوار و قصبه رودسر تنکابن مصوب ۱۳۱۵/۸/۲۰ وزیر عدلیه در دفتر خانه های ۱۵، ۴ ، ۱ و ۱۹ شهسوار، تنکابن، رامسر و رودسر خریداری نمود، بعضی املاک و مزارع را بصورت مخروبه یا دارای زارعین کوچک بود را بدون خریداری فقط با استشهادیه ثبت عادی جز املاک اختصاصی اداره املاک اختصاصی بخش ۷ (هفت )
جز املاک اختصاصی اداره املاک اختصاصی بخش ۷ (هفت ) از طریق رئیس وقت آن نصرالله اسفرجانی بصورت شش‌دانگ به نام رضا شاه ثبت نمود. حتی اگر دهقان یا خرده مالکی از این فروش اجباری امتناع می کرد با شلاق و فلک و بازداشت روبرو می شد. اسداله سرولاتی(زرسری) معروف به بلوکباشی متولد ۱۲۷۴ شمسی در اواخر دوران قاجار با طلعت تقی‌پور کندسر (۱۲۸۴ - ۱۳۳۲) فرزند باباعلی کندسری میانده (م ۱۲۵۰ و ۱۲۸۸شمسی) و سکینه (م ۱۲۶۳ - ۱۳۱۴ شمسی) ازدواج می کند، آنها از خرده مالکین و بزرگان محل زرسر سرولات بودند. آنها مطابق سند وقفنامه ای در
زرسر سرولات بودند. آنها مطابق سند وقفنامه ای در تاریخ سال ۱۳۴۲ قمری در روستای سرولات از توابع میانده رانکوه، دو دهو زمین را در سرولات و میانده را به نام مسجد و گورستان، برای استفاده عموم مردم روستای سرولات جهت برگزاری نماز جماعت و سایر مراسم وقف می‌کند. آنها بر گسترش باغات مرکبات، شالیزارها، باغات چای و اجاره املاک برای توسعه باغات در زرسر، سرولات، شمشادپشته وشیخ‌زاهدمحله همت میگمارند. اسداله بلوکباشی بر اثر بیماری ناشناخته ای در ۱۳۱۳ فوت می کند، همسرش طلعت معروف به مشهدی آباجی پس از او بزرگ این خاندان شد
معروف به مشهدی آباجی پس از او بزرگ این خاندان شد امورات املاک زرسر را در دست گرفت. طلعت و به همراه و پسر بلوکباشی محسن خان تقی‌پورکندسر (م ۱۳۰۳، و ۱۳۲۹ شمسی)متولی املاک بلوکباشی می‌شوند، املاک زرسر و شاهسرش و شیخ زاهدمحله و دیگر جاها به همراه املاک بابایی ها و ملکی ها در این محل همانند همه جای بلوک اوشیان و تنکابن ابتدا توسط کارپردازان فرستاده اداره املاک اختصاصی با پرسش از دهقانان و کارگران لیست دفتر خرید املاک می‌شدند و سپس به زور و غصب در دفترخانه مذکور بالا از آن‌ها خریداری ميشوند، و همه مردم و
مذکور بالا از آن‌ها خریداری ميشوند، و همه مردم و کشاورزان به رعایای رضاشاه تبدیل شدند، پس از شهریور ۱۳۲۰ و خروج رضاشاه پس شکایات فراوان مردم و احکام هیئت های قانون املاک واگذاری هم باز زمین ها رسما به مالکین اصلی بازنگشت و این دعوا سرگشاده ماند. مطابق با اسناد در این ایام مالکین باغهای مرکبات زرسر از بندبن به سمت سرولات بعد از باغات شیخ‌زاهدمحله محمدافراسیاب زاده امیری، ابتدا باغ جهانشاه جیردشتانی، باغات ورثه غلامرضا سرولاتی از جمله ذبیح اله ملکی و ملک محمدباختر، باغات محمدکریم، عباس و محسن خان
و ملک محمدباختر، باغات محمدکریم، عباس و محسن خان تقی‌پورکندسر، ورثه رحیم بابایی، آقاجان ابولقاسمی، کهنمویی و دیگرانی بوده اند. در قسمتی به مرتعی در بندبن زرسر متصل به شاهسرس و پشتاسران اشاره شده است که فردی به اسم صالحیان مدعی مالکیت بودن است. اما بخش بزرگی از مرتع شاهسرس متعلق به جهانشاه جیردشتانی بود. در دهه‌های ۱۳۳۰ و ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ و با ورود عبدالرضا پهلوی، پسر رضا شاه، به منطقه و با غصب و تصاحب همراه با تهدید و بازداشت مالکین اراضی ساحل غربی آچیرود زرسر از جمله خانواده های تقی‌پورکندسر، ملکی، بابایی و
از جمله خانواده های تقی‌پورکندسر، ملکی، بابایی و غیره اراضی شرق خیابان سرولات آن‌ها بود را، بزور گرفته و مالکیت رسمی آن را به قیمتی ارزان از بنیاد پهلوی خریداری نمود. در بازه زمانی ۱۳۳۶ تا ۱۳۴۶، مالکیت رسمی این اراضی به عبدالرضا پهلوی انتقال یافت و او با استفاده از قدرت و نفوذ خود به توسعه زیرساخت‌ها و مالکیت اراضی پرداخت. او بوسیله ژاندرامری رودسر و اداره املاک اختصاصی بنیاد پهلوی توسط اشخاصی چون مهندس حسن ملیحی و مهندس خامنه و مهندس مهرکیش، کشاورزان و مالکین و متصرفین قانونی که بنیاد باید مالکیت براساس
و متصرفین قانونی که بنیاد باید مالکیت براساس اصلاحات ارضی به آنها انتقال می‌داد اما انها را ان اراضی بزور بارداشت و تهدید و با خرید اجباری ارزان از اراضی خود بیرون نمودند. سپس خیابان سرولات که از دهه ۱۳۲۰ وجود داشت، در دهه ۱۳۴۰ تحت تاثیر پروژه‌های توسعه‌ای عبدالرضا پهلوی در دوره استاندار احمد علی‌آبادی و محمد سام استانداران وقت گیلان با سد سازی و گسترش برنامه‌ریزی های شهری گسترش یافت.وی اقدام به ساخت شهرک ویلایی نمد و دورتا دور این اراضی لات( اراضی مسطح غربی آچیرود ) شهرک شده را سیم خاردار کشید. سپس با
غربی آچیرود ) شهرک شده را سیم خاردار کشید. سپس با توسعه خیابان‌کشی‌های اصولی در مناطق شرقی از زرسر نمود و نام خیابان را به خیابان شاهپور تغییر داد. پس از انقلاب ۱۳۵۷ این اراضی توسط بنیاد مستضعفان و سازمان زمین شهری مصادره شد و تا امروز هرگز به مالکان اصلی خود بازنگشت. دیواره سازی های شهرک عبدرضا پهلوی باعث تنگ شدن بشتر رودخانه اچیرود در دامنه شرقی خود شده و در سیل بزرگ ۱۳۶۹ این رودخانه بخش زیادی از این اراضی و ویلاهای اشخاص ویران شد. در دهه ۱۳۶۰ الی ۱۳۷۰ به دلیل سیاست های ابتدای انقلاب توسعه صنعتی با احداث
دلیل سیاست های ابتدای انقلاب توسعه صنعتی با احداث کارخانجات کوچک در این منطقه اتفاق افتاد، اراضی مصادره ای ضلع شرقی خیابان سرولات زرسر تبدیل به کارخانجاتی همچون، نخ و قرقره، قطعه سازی خودرو، ریسندگی و شمال پلاستیک و غیره شدند، بعضی از وام گیردنگان دهه ۱۳۶۰ صرفا با اخذ وام متواری شدند. اما در دهه ۱۳۷۰ توسعه شرکت های کشاورزی در زرسر امکان پذیر شد. از دهه دهه ۱۳۸۰ اما توسعه گردشگری و آپارتمان‌ها و ویلاها به عرصه این محله بازگشت. رویدادهای فرهنگی تاریخی. در پیش از انقلاب ۱۳۵۷ جوانان زرسر، میانده و چابکسر در
از انقلاب ۱۳۵۷ جوانان زرسر، میانده و چابکسر در دهه ۱۳۴۰ و ۱۳۳۰ که برای جمع آوری هیزم به جنگل میرفتند، برای تفریح مسابقات محلی کشتی گیله مردی را در محل خرمنگاه لات زرسر برگذار می کردند. فرهنگی و تاریخی این محل می‌توان به برگزاري چند دوره مسابقات منطقه تیم های فوتبال در دهه ۱۳۶۰ در زمین فوتبال اسبق در محل عبور خط سراسری گاز زرسر یاد کرد. در همین ایام تیم والیبال زرسر شیخ زاهدمحله با حضور ابراهيم و اسماعیل تقی پورکندسر، حجت قنبری، حجت قنبری زاهدی، حسین فرجی و دیگرانی شکل گرفت، معروف شد و در همین محل مسابقات
دیگرانی شکل گرفت، معروف شد و در همین محل مسابقات انجام می‌شد. سپس مسابقات فوتبال در زمین فوتبال سابق شهرداری چابکسر در کنار پارک فعلی شهرداری در زرسر در دهه ۱۳۷۰ با حضور پیشکسوتانی چون هاشم عیسی زاده، علی کهنمویی، حجت قنبری زاهدی و دیگرانی برگزاری می‌شد. همچنین در دهه ۱۳۷۰ چند مرحله مسابقات سالانه کشتی گیله مردی در همین اراضی لات زرسر برگزار شد پهلوانان به نام گیلان مازندران و جوانان بسیاری حضور داشتند.
در بازارهای مالی، نقطه محوری یا پیوت پوینت سطحی قیمتی است که معامله‌گران از آن به‌عنوان شاخصی احتمالی برای پیش‌بینی حرکت بازار استفاده می‌کنند. این نقطه بر اساس میانگین سه قیمت مهم ــ بالاترین قیمت، پایین‌ترین قیمت و قیمت بسته شدن معامله ــ در دوره معاملاتی پیشین محاسبه می‌شود. چنانچه بازار در دوره بعدی بالاتر از نقطه محوری معامله گردد، معمولاً به‌عنوان نشانه‌ای از روند صعودی تفسیر می‌شود؛ در مقابل، معاملات پایین‌تر از این سطح به‌منزله روند نزولی ارزیابی می‌گردد. یک نقطه محوری و سطوح حمایت و مقاومت مرتبط با
یک نقطه محوری و سطوح حمایت و مقاومت مرتبط با آن، غالباً به‌عنوان نقاط عطف در تعیین جهت حرکت قیمت در بازار عمل می‌کنند. در بازارهای دارای روند صعودی، نقطه محوری و سطوح مقاومت می‌توانند نشان‌دهنده سقفی در قیمت باشند که فراتر از آن، روند صعودی پایدار نمانده و احتمال وقوع بازگشت وجود دارد. در مقابل، در بازارهای نزولی، نقطه محوری و سطوح حمایت ممکن است بیانگر کف قیمتی پایدار یا مانعی در برابر کاهش بیشتر قیمت باشند.
آنا آدری امری (۴ ژانویه ۱۹۰۴–۲۵ نوامبر ۱۹۷۱) یک وارث و شخصیت اجتماعی آمریکایی بود که همسر یکی از آخرین دوک‌های بزرگ روسیه بود. اوایل زندگی. آدری در ۴ ژانویه ۱۹۰۴ در سینسیناتی، اوهایو متولد شد. او کوچک‌ترین دختر جان جوزیا امری (۱۸۳۵–۱۹۰۸)، یک میلیونر املاک و مستغلات، و همسرش، لیلا آملیا الکساندر سابق (۱۸۶۷–۱۹۵۳)، دختر ژنرال چارلز تی. الکساندر، از واشینگتن بود. او دو خواهر داشت، الکساندرا (خانم بنجامین مور و خانم رابرت گوردون مک‌کی) و لیلا (خانم آلیستر مکینتاش و دوشس تالیراند)، و دو برادر، توماس امری و جان
و دوشس تالیراند)، و دو برادر، توماس امری و جان جوزیا امری جونیور (که با ایرن گیبسون پست، دختر هنرمند چارلز دانا گیبسون و خواهرزاده لیدی آستور، ازدواج کرد). پس از مرگ پدرش، مادرش در سال ۱۹۱۲ با هون آلفرد آنسون، یک دلال سهام بریتانیایی ساکن نیویورک، ازدواج کرد. آنسون هفتمین پسر توماس آنسون، دومین ارل لیچفیلد و لیدی هریت جورجیانا لوئیزا، دختر جیمز همیلتون، اولین دوک آبرکورن، بود. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او ژنرال چارلز تریپلر الکساندر و جولیا (با نام خانوادگی قبلی برت) الکساندر از سنت پال، مینه‌سوتا و بار
قبلی برت) الکساندر از سنت پال، مینه‌سوتا و بار هاربر، مین بودند. آن‌ها از خانواده‌ای با پیشینه نظامی و فرهنگی برجسته بودند و در محافل اجتماعی و سیاسی ایالات متحده نفوذ قابل‌توجهی داشتند. پس از مرگ مادرش، او ثروتی بالغ بر ۴۰ میلیون دلار از املاک و مستغلات به ارث برد. زندگی شخصی. روابط عاشقانه او، از جمله رابطه‌اش با رمان‌نویس محبوب مایکل آرلن در تابستان ۱۹۲۶، توجه مطبوعات را به خود جلب کرد. در نوامبر ۱۹۲۶، او به ناهم‌تراز گراند دوک دیمیتری پاولوویچ روسیه (۱۸۹۱–۱۹۴۲)، که پس از انقلاب ۱۹۱۷ روسیه تبعید شده
(۱۸۹۱–۱۹۴۲)، که پس از انقلاب ۱۹۱۷ روسیه تبعید شده بود، ازدواج کرد در بیاریتز. گراند دوک، پسر گراند دوک پاول و پرنسس فقید الکساندرای یونان، نوه تزار الکساندر دوم روسیه و پادشاه جورج اول یونان بود. پسرعموی دیمیتری، گراند دوک سیریل ولادیمیروویچ روسیه، آدری را به رتبه روسی "کنیاگنیا" (یک «شاهزاده خانم» اشرافی و نه دودمانی) با نام معمول "رومانوفسکی" ارتقا داد و پسوند "ایلینسکی" را از ملک سابق دیمیتری در ایلینسکویه در منطقه کراسنوگورسکی، استان مسکو، روسیه به او اعطا کرد. قبل از طلاق نهایی آنها در سال ۱۹۳۷، او
اعطا کرد. قبل از طلاق نهایی آنها در سال ۱۹۳۷، او مادر یک پسر بود: شاهزاده پاول رومانوفسکی-ایلینسکی (۱۹۲۸–۲۰۰۴)، که شهروند آمریکا شد، در نیروی دریایی ایالات متحده خدمت کرد و سه بار شهردار پالم بیچ، فلوریدا بود. پس از طلاق، آدری به همراه پسرش به فرانسه نقل مکان کرد و در همان سال با شاهزاده گرجی دیمیتری جورداج زاده (۱۸۹۸–۱۹۸۵) ازدواج کرد. آدری و جورداج زاده نیز از هم جدا شدند. پس از پایان هر دو ازدواج، او نام خانوادگی دوشیزگی خود را از سر گرفت و با نام خانم آدری امری شناخته می‌شد. در دهه ۱۹۴۰، او در کارولینای
امری شناخته می‌شد. در دهه ۱۹۴۰، او در کارولینای جنوبی زندگی می‌کرد و بعداً به بیاریتز، فرانسه نقل مکان کرد. در طول سال‌ها، او صاحب چندین خانه در پالم بیچ (او عضو باشگاه اورگلیدز) فلوریدا بود. در دهه ۱۹۶۰، او خانه‌ای در سینسیناتی، اوهایو ساخت و برای نزدیک‌تر بودن به پسرش و خانواده‌اش به آنجا نقل مکان کرد. او در ۲۵ نوامبر ۱۹۷۱ در پالم بیچ درگذشت.
اعضای خانواده امپراتوری حاکم بر روسیه، خاندان رومانوف، در ۱۷ ژوئیه ۱۹۱۸، در جریان جنگ داخلی روسیه و نزدیک به پایان جنگ جهانی اول، توسط جوخه آتش به رهبری یاکوف یوروفسکی در یکاترینبورگ روسیه اعدام شدند. پس از آن، تعدادی از مردم ادعا کردند که از اعدام جان سالم به در برده‌اند. همه آنها شیاد بودند، زیرا بقایای اسکلت خانواده امپراتوری از آن زمان بازیابی و از طریق انگشت‌نگاری دی‌ان‌ای شناسایی شده‌اند. تا به امروز، تعدادی از مردم هنوز به دروغ ادعا می‌کنند که عضوی از خانواده رومانوف هستند و اغلب از عناوین جعلی اشراف
خانواده رومانوف هستند و اغلب از عناوین جعلی اشراف یا خانواده سلطنتی استفاده می‌کنند. آزمایش دی‌ان‌ای. در سال ۱۹۹۱، نه مجموعه از بقایای انسانی در جنگلی در حومه یکاترینبورگ پیدا شد. این بقایا از طریق آزمایش دی‌ان‌ای شناسایی شدند و متعلق به تزار و تزارینا، سه دخترشان، خدمتکار تزارینا و پزشک، آشپز و پیشخدمت خانواده بودند. در سال ۱۹۹۸، رومانوف‌ها و خدمتکارانشان در سن پترزبورگ به خاک سپرده شدند و توسط کلیسای ارتدکس روسیه به عنوان حاملان مصائب اعلام شدند. با این حال، دو مجموعه از بقایای اجساد از گور دسته جمعی
حال، دو مجموعه از بقایای اجساد از گور دسته جمعی مفقود شده بود. دانشمندان اعضای مفقود شده خانواده را به عنوان تزارویچ الکسی نیکولاویچ از روسیه، که در زمان قتل چند هفته تا چهاردهمین سالگرد تولدش مانده بود، و دوشس بزرگ آناستازیا نیکولاونا از روسیه یا دوشس بزرگ ماریا نیکولاونا از روسیه، که در زمان قتل به ترتیب هفده و نوزده سال داشتند، شناسایی کردند. گزارش دو جسد مفقود شده تا اواخر دهه ۲۰۰۰ ادامه یافت و گمانه‌زنی‌ها مبنی بر زنده ماندن یک یا چند عضو خانواده را افزایش داد. در ۲۳ اوت ۲۰۰۷، یک باستان‌شناس روسی از
داد. در ۲۳ اوت ۲۰۰۷، یک باستان‌شناس روسی از کشف دو اسکلت سوخته و ناقص در محل آتش‌سوزی در نزدیکی یکاترینبورگ خبر داد که به نظر می‌رسد با محل توصیف شده در خاطرات یوروفسکی مطابقت دارد. باستان‌شناسان گفتند که این استخوان‌ها متعلق به پسری است که در زمان مرگ تقریباً بین ده تا سیزده سال سن داشته و همچنین متعلق به زن جوانی است که تقریباً بین هجده تا بیست و سه سال سن داشته است. باستان‌شناسان همراه با بقایای این دو جسد، «تکه‌هایی از یک ظرف اسید سولفوریک، میخ، نوارهای فلزی از یک جعبه چوبی و گلوله‌هایی با کالیبرهای
فلزی از یک جعبه چوبی و گلوله‌هایی با کالیبرهای مختلف» را پیدا کردند. این استخوان‌ها با استفاده از فلزیاب‌ها و میله‌های فلزی به عنوان کاوشگر پیدا شدند. در ۲۲ ژانویه ۲۰۰۸، دانشمندان پزشکی قانونی روسیه اعلام کردند که آزمایش‌های اولیه نشان می‌دهد که «احتمال بالایی» وجود دارد که بقایای کشف‌شده متعلق به تزارویچ الکسی و یکی از خواهرانش باشد. نیکولای نوولین، کارشناس ارشد پزشکی قانونی منطقه یکاترینبورگ، اعلام کرد که نتایج با نتایج به‌دست‌آمده توسط کارشناسان خارجی مقایسه خواهد شد و گزارش نهایی ممکن است تا آوریل یا
خواهد شد و گزارش نهایی ممکن است تا آوریل یا مه ۲۰۰۸ منتشر شود. در ۳۰ آوریل ۲۰۰۸، دانشمندان پزشکی قانونی روسیه اعلام کردند که آزمایش دی‌ان‌ای ثابت کرده است که بقایای جسد متعلق به تزارویچ الکسی و یکی از خواهرانش است. با این نتیجه، تمام اعضای خانواده تزار شناسایی شده‌اند و ثابت می‌شود که هیچ‌یک از آنها از اعدام جان سالم به در نبرده‌اند. کلیسای ارتدکس روسیه هنوز این بقایا را به عنوان متعلق به خانواده امپراتوری به رسمیت نشناخته است؛ خاندان رومانوف ابراز تمایل کرده است که بقایا برای تجزیه و تحلیل بیشتر و تأیید
است که بقایا برای تجزیه و تحلیل بیشتر و تأیید هویت آنها نبش قبر شوند. داستان‌های بقا آناستازیا همیشه مشهورترین داستان‌ها بوده‌اند و الهام‌بخش ده‌ها کتاب و فیلم بوده‌اند. آناستازیا شیاد. برخی از زنانی که ادعا می‌کردند یا گمان می‌رفت که دوشس بزرگ آناستازیا نیکولاونا روسیه هستند، عبارتند از: برخی افراد ادعا کرده‌اند که مستقیماً از نسل آناستازیا هستند: الکسی شیاد. چندین مرد ادعا کردند که تزارویچ الکسی نیکولاویچ از روسیه هستند، از جمله:
مارگا بوتس (۱۸ فوریه ۱۸۹۵–۱۳ اکتبر ۱۹۷۶) زنی بود که ادعا می‌کرد دوشس بزرگ اولگا نیکولاونا از روسیه است. او یکی از تعداد قابل توجهی از مدعیان رومانوف بود که پس از اعدام تزار نیکلاس دوم و خانواده‌اش در یکاترینبرگ در ۱۸ ژوئیه ۱۹۱۸ از نقاط مختلف جهان ظهور کردند. با این حال، او به عنوان یکی از معدود کسانی که ادعا می‌کرد دوشس بزرگ اولگا، دختر بزرگ تزار، بوده است، برجسته است. او همچنین با نام ماریا بوتچر شناخته می‌شد. فرار ادعایی از روسیه. به گفته خودش، مارگا بوتس از اعدام در یکاترینبرگ جان سالم به در برد، زمانی
از اعدام در یکاترینبرگ جان سالم به در برد، زمانی که یکی از اعضای جوخه آتش، که او تنها او را دیمیتری ک. معرفی کرد، او را بیهوش کرد و وانمود کرد که مرده است. دیمیتری ک. که یک سرباز قزاق بود، جسد گمشده او را با جسد زن جوانی که در حال دزدی از اجساد دیگر اعضای خانواده امپراتوری دستگیر شده بود، جایگزین کرد. او بعداً او را تا ولادی وستوک همراهی کرد. بوتس ادعا کرد که به محض ورودش به ولادی وستوک، توسط یک کماندوی زبده آلمانی مورد استقبال قرار گرفت، و از ولادی وستوک، ظاهراً از طریق چین سفر کرده و بعداً از طریق دریا
ظاهراً از طریق چین سفر کرده و بعداً از طریق دریا به آلمان برده شد. ظهور مجدد و زندگی در اروپا. بوتس نام خانوادگی خود را از کارلو بوتس، یک افسر آلمانی که در ۵ مه ۱۹۲۶ در برلین با او ازدواج کرد و دو سال بعد از او طلاق گرفت، گرفته است. همچنین در طول زندگی در آلمان بود که او ادعا کرد به دورن، هلند سفر کرده و با قیصر ویلهلم دوم (۱۸۵۹–۱۹۴۱) ملاقات کرده است، که او را به عنوان دوشس بزرگ اولگا نیکولاونا به رسمیت شناخته است. ظاهراً او تا پایان عمر از او حمایت مالی کرده است. او به یاد می‌آورد که به قیصر سابق نیز قول
است. او به یاد می‌آورد که به قیصر سابق نیز قول داده بود که هرگز هویت امپراتوری خود را فاش نکند و «راز زنده ماندن من را در طول زندگی‌ام حفظ کند». به گفته بوتس، قیصر سابق، دختر یکی از دوستانش، بارونس الیزابت فون شونباخ، را انتخاب کرد تا هنگام ورودش به هامبورگ او را بردارد و از او خواست که از خانم بوتس مراقبت کند و برای او محل اقامت فراهم کند. بوتس چند سال با خانم فون شونباخ در پوتسدام زندگی کرد و بعداً به برلین نقل مکان کرد. او همچنین در ایالتی نزدیک اشترالزوند، در شرق آلمان زندگی می‌کرد. ادعای بوتس از سال
در شرق آلمان زندگی می‌کرد. ادعای بوتس از سال ۱۹۵۷، زمانی که او توسط شاهزاده سیگیسموند پروس (۱۸۹۶–۱۹۷۸)، که پسرعموی اول دوشس بزرگ اولگا بود، به رسمیت شناخته شد، اعتبار بیشتری پیدا کرد. او نیز به نوبه خود، بوتس را به نیکولاس، دوک بزرگ ارثی اولدنبورگ (۱۸۹۷–۱۹۷۰)، پسرخوانده تزار نیکلاس دوم، معرفی کرد که تا زمان مرگش در سال ۱۹۷۰ از او حمایت مالی می‌کرد در سال ۱۹۷۴، شاهزاده سیگیسموند همچنان به اصالت بوتس اعتقاد داشت. همان‌طور که او به خبرنگاران آنتونی سامرز و تام منگولد گفت، «ما در مورد بسیاری از مسائل آشنا صحبت
منگولد گفت، «ما در مورد بسیاری از مسائل آشنا صحبت کردیم که یک فرد خارجی نمی‌توانست از آنها مطلع باشد، زیرا آنها چیزهایی بودند که بین ما دو نفر اتفاق افتاده بود». آنها تا سال ۱۹۷۶ که بوتس درگذشت، مکاتبات خود را حفظ کردند. ۵۳۰ نامه در یک بایگانی خصوصی در ایتالیا به عنوان مدرکی از این رابطه نگهداری می‌شود. در سال ۱۹۵۸، پرنسس شارلوت اگنس از ساکس-آلتنبرگ نیز به همراه برادرش، شاهزاده فردریک ارنست از ساکس-آلتنبرگ، از مارگا بوتس بازدید کرد. شاهزاده سیگیسموند و پرنسس شارلوت هر دو شهادت دادند که زنی که در دریاچه
شارلوت هر دو شهادت دادند که زنی که در دریاچه کومو زندگی می‌کند، در واقع دوشس بزرگ اولگا نیکولاونا از روسیه است. همچنین گفته می‌شود که در آن دوره، بوتس از پاپ پیوس دوازدهم حمایت مالی دریافت کرده است. مادر پاسکالینا لنرت، معلم سرخانه پاپ پیوس دوازدهم، در سال ۱۹۸۳ اعلام کرد که شاهد جلسات ویژه بین بوتس و پاپ بوده و گفته است که پاپ او را به عنوان دوشس بزرگ اولگای واقعی روسیه به رسمیت شناخته است. بوتس که در دریاچه کومو زندگی می‌کرد، سال‌های زیادی در گمنامی نسبی به سر برد و بنابراین توانست از پوشش مطبوعاتی جنجالی
سر برد و بنابراین توانست از پوشش مطبوعاتی جنجالی (و سوءظن به بازماندگان رومانوف) که مدت‌ها رقیب مدعی امپراتوری او، آنا اندرسون بدنام، که ادعا می‌کرد دوشس بزرگ آناستازیا است را آزار می‌داد، دوری کند. در سال ۱۹۵۵، او قراردادی با آرنولدو موندادوری ادیتوره برای انتشار خاطرات خود با عنوان «لو ویوو» (من زنده‌ام) به عنوان یک کتاب امضا کرد. علیرغم این قرارداد، این کتاب هرگز در ایتالیا منتشر نشد، اما در سال ۲۰۱۱ توسط آرنولدو موندادوری ادیتوره در اسپانیا منتشر شد و به یک موفقیت سرمقاله‌ای جنجالی تبدیل شد. دوستان
و به یک موفقیت سرمقاله‌ای جنجالی تبدیل شد. دوستان نزدیک دوشس بزرگ، واتیکان را به دلیل یک پرونده حقوقی در حال بررسی در دادگاه بدوی واتیکان و ادعای اولگا رومانوف، به دلیل دخالت در انتشار آن سرزنش کردند. دوباره در سال ۱۹۶۰، وقتی آنا اندرسون پرونده خود را به دادگاه‌های هامبورگ برد، بوتس تصمیم گرفت ادعاهای خود را علنی کند. بوتس در مصاحبه‌ای با یونایتد پرس اینترنشنال اصرار داشت که شاهد اعدام «خواهرش آناستازیا» در یکاترینبرگ بوده و اکنون در تلاش برای بی‌اعتبار کردن این «شیاد» در آلمان، پا پیش گذاشته است. او
کردن این «شیاد» در آلمان، پا پیش گذاشته است. او همچنین اظهار داشت که در حال بررسی اقدام قانونی خود علیه اندرسون است و حاضر است «برای افشای او وارد دادگاه‌های هامبورگ شود». بوتس در آن زمان کاملاً آگاه بود که حامی مالی‌اش، شاهزاده سیگیسموند از پروس، نیز از حامیان سرسخت ادعاهای اندرسون است. در واقع، برخی از قوی‌ترین مخالفان اندرسون (از جمله لرد مونتباتن) به حمایت شاهزاده سیگیسموند از بوتس برای بی‌اعتبار کردن او به عنوان شاهد در پرونده اندرسون استناد کردند. خود اندرسون نیز یک بار در مصاحبه‌ای ضبط شده با
خود اندرسون نیز یک بار در مصاحبه‌ای ضبط شده با روزنامه‌نگار الکسیس میلوکوف اعتراف کرد که این احتمال وجود دارد که بوتس واقعاً «خواهر» او باشد. با این حال، این دو زن هرگز یکدیگر را ملاقات نکردند. در مقابل، گفته می‌شود که بوتس با یک مدعی بسیار کمتر شناخته شده رومانوف، سوزانا کاترینا دِ گراف، ملاقات کرده است که ادعا می‌کرد فرزند پنجم تزار نیکلاس دوم و همسرش است که تاکنون ناشناخته بوده و پس از یک " بارداری هیستریک " ادعایی در سال ۱۹۰۳ به دنیا آمده است. پسر خانم دِ گراف اظهار داشت که بوتس نه تنها مادرش را ملاقات
گراف اظهار داشت که بوتس نه تنها مادرش را ملاقات کرده، بلکه ادعاهای او را نیز تصدیق کرده است، زیرا خود بوتس به اندازه کافی بزرگ بوده که بارداری در سال ۱۹۰۳ را به خاطر بیاورد. هر دو زن به مدت ده سال مکاتبات خود را رد و بدل کردند. هنگامی که پسر و همسرش خانم دِ گراف متعاقباً خود به بوتس مراجعه کردند، طبق گزارش‌ها، او "از آنها به عنوان برادرزاده و خواهرزاده استقبال کرد". در سال ۱۹۶۰، بوئتس همچنین به مطبوعات فاش کرد که در حال حاضر با همکاری دوست صمیمی‌اش، گرافین بریژیت فون هراخ، روی خاطراتش کار می‌کند. پروژه
بریژیت فون هراخ، روی خاطراتش کار می‌کند. پروژه بلندپروازانه آنها به عنوان «کتابی ۳۰۰ صفحه‌ای حاوی تعدادی سند بسیار مهم که ظاهراً بدون هیچ شکی ثابت می‌کند که او واقعاً دختر اول تزار بوده است» توصیف شد. این کتاب در سپتامبر ۲۰۱۲ توسط انتشارات مارتینز روکا در اسپانیا منتشر شد. مقدمه‌ای مفصل از مورخ و محقق ماری استراولو دارد که در سال ۲۰۱۰ نسخه خطی را در ایتالیا پیدا کرد، به همراه سی و پنج هزار سند که ظاهراً ثابت می‌کند زنی که به مارگا بوئتس معروف است، در واقع اولگا نیکولاونا بوده است. این کتاب به زبان
واقع اولگا نیکولاونا بوده است. این کتاب به زبان اسپانیایی نیز موجود است. در سال ۱۹۷۵، روزنامه‌نگاران آنتونی سامرز و تام منگولد به عنوان بخشی از تحقیقات برای کتابشان با "عنوان «پرونده تزار»" از بوتس در ویلایش در دریاچه کومو دیدن کردند. طبق گزارش‌ها، او از صحبت در مورد خودش یا وقایع گذشته خودداری کرد و «هیچ چیز از این جلسه به دست نیامد که این تصور را تأیید کند که او یا دوشس بزرگ اولگا یا حتی یک رومانوف بوده است». مرگ. مارگا بوودتس در ۱۳ اکتبر در خانه سالمندانی در سالا کوماچینا، کومو، ایتالیا، در سن ۸۱ سالگی
در سالا کوماچینا، کومو، ایتالیا، در سن ۸۱ سالگی بر اثر ذات‌الریه درگذشت. گفته می‌شود که پول قبر او توسط خیر سابقش، دوک بزرگ ارثی اولدنبورگ، که خود شش سال قبل فوت کرده بود، کنار گذاشته شده بود. طبق مقدمه‌ای که مورخ و محقق ماری استراولو در کتاب «استوی ویوا» نوشته است، به دنبال دستورالعمل‌های شاهزاده سیگیسموند از پروس، سنگ قبر او نام مارگا بوتس را نداشت، بلکه متنی (به زبان آلمانی) با ترجمه «به یاد اولگا نیکولاونا، ۱۸۹۵–۱۹۷۶، دختر ارشد امپراتور نیکلاس دوم روسیه» بر روی آن حک شده بود. از آنجایی که هیچ فرزند
بر روی آن حک شده بود. از آنجایی که هیچ فرزند مستقیمی برای پرداخت هزینه نگهداری آن وجود نداشت، سنگ قبر در سال ۱۹۹۵ تخریب شد. در خاتمه همان کتاب، ماری استراولو توضیح می‌دهد که بقایای بوتس، همان‌طور که در گذشته گفته می‌شد، در یک گور دسته جمعی قرار داده نشده است. استخوان‌ها با دقت به قبر دیگری منتقل شدند، تحت نظارت و نگهداری خانواده ایتالیایی که تا زمان مرگ بوتس از او مراقبت می‌کردند.
تحریف تاریخ در جمهوری آذربایجان یک تعریف ارزیابی‌کننده است که طبق نظر تعدادی از نویسندگان، باید تحقیقات تاریخی انجام‌شده در این کشور با حمایت دولت را توصیف کند. هدف این مطالعات، به گفتهٔ منتقدان، بزرگ‌نمایی آلبانیای قفقاز به‌عنوان نیاکان فرضی آذربایجانی‌ها و فراهم آوردن پایهٔ تاریخی برای منازعات سرزمینی با ارمنستان است. همزمان، وظیفهٔ این تحقیقات، اولاً ریشه‌دار کردن آذربایجانی‌ها در قلمروی آذربایجان و ثانیاً پاک‌سازی این قلمرو از میراث ارمنی است. تاریخ‌نگارانی که این کمپین را مستندسازی کرده‌اند شامل ویکتور
که این کمپین را مستندسازی کرده‌اند شامل ویکتور شنیرلمان، آناتولی یاکوبسون، ولادیمیر زاخاروف، میخائیل ملتیخوف، حسن جوادی، فیلیپ ال. کول و جرج بورنوتیان هستند. به گفتهٔ پژوهشگر شیرین هانتر، درک تحریف‌شدهٔ بسیاری از آذربایجانی‌ها از ماهیت واقعی پیوندهای فرهنگی، قومی و تاریخی بین ایران و آذربایجان با میراثی مرتبط است که جمهوری مدرن آذربایجان از «عملکرد طولانی شوروی در جعل تاریخی» به ارث برده است. او به‌ویژه به این اسطوره‌های تاریخی اشاره می‌کند: ایدهٔ وجود یک دولت واحد آذربایجانی در زمان‌های باستان که بیشتر