payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بزرگ چین است. منطقه اطراف مقبره در ابتدا برای استفاده سلطنتی اختصاص داده شده بود و ورود مردم عادی به آن ممنوع بود. این منطقه ممنوعه در سال ۱۹۲۸ برای عموم باز شد و اکنون تشکیل دهنده پارک بیلینگ شنیانگ است (). پارک بیلینگ دارای مساحتی بالغ بر ۳۳۰ هکتار (۸۲۰ هکتار) است و بسیاری از بناهای تاریخی، درختان کاج و دریاچه‌ها را در خود جای داده است. در سال ۱۹۲۷، دولت لیائونینگ (که بعدها به استان لیائونینگ تغییر نام یافت) پارک را تأسیس کرد که شامل مقبره ژائولینگ و منطقه اطراف آن می‌شود. غرب مقبره باغ‌های گل و شرق آن
اطراف آن می‌شود. غرب مقبره باغ‌های گل و شرق آن چندین دریاچه قرار دارد. در داخل پارک همچنین یک باغ کودکان وجود دارد. توضیحات. این سایت بر روی یک محور شمالی-جنوبی که غرب محور شمالی قدیمی شهر شنیانگ قرار دارد، تراز شده است. این محور، راه روح (Sacred Way) حدود ۱٫۲ کیلومتر طول دارد و از دروازه پارک به ساختمان‌های مقبره می‌رود. این راه خود به سه مسیر تقسیم شده است. مسیر مرکزی برای خدایان یا حاملان هدایا بوده است. مسیر چپ (غربی) راه روح برای امپراتور حاکم و مسیر راست (شرقی) برای مقامات و کارکنان سلطنتی بوده است.
(شرقی) برای مقامات و کارکنان سلطنتی بوده است. در میانه راه سلطنتی، مجسمه‌ای از امپراتور هونگ تایجی با وضعیتی قوی و لباس نظامی قرار دارد. در هر دو طرف این راه، زمین‌های پارک وسیعی از جنگل و دریاچه‌ها قرار دارد. در انتهای شمالی راه سلطنتی، مسیر از روی پلی عبور می‌کند که دریاچه‌ای را می‌پوشاند و پس از آن مجموعه‌ای از دروازه‌ها قرار دارد که ورودی به منطقه داخلی مقبره را نشان می‌دهند. اولین دروازه از مرمر ساخته شده و دارای حکاکی‌های تزئینی است. برای جلوگیری از سقوط این دروازه، از پشتیبانی‌های فولادی سنگین در
سقوط این دروازه، از پشتیبانی‌های فولادی سنگین در جلو و پشت آن استفاده شده است. دروازه دوم شما را از دیوارهایی که مقبره را احاطه کرده‌اند عبور می‌دهد. راه سلطنتی همچنان از زمین‌های جنگلی ادامه می‌یابد. یک جفت ستون سنگی آغاز ساختارهای داخلی مقبره را علامت‌گذاری می‌کند. در هر دو طرف مسیر، چهار جفت حیوان سنگی قرار دارد. این‌ها دو "xiezhi" (حیوانات اسطوره‌ای که می‌توانستند خوبی و بدی را تشخیص دهند و در اینجا نمایانگر عدالت امپراتور هستند)، دو "کیلین (آفریده افسانه‌ای)" (نمایانگر صلح و مهربانی)، دو اسب سفید و در
(نمایانگر صلح و مهربانی)، دو اسب سفید و در نهایت دو شتر هستند. فراتر از این نگهبانان، راه با یک ساختمان کوچک که در آن یک سنگ یادبود بزرگ قرار دارد، مسدود شده است. این سنگ یادبود داستان‌هایی از اعمال امپراتور مرده را بیان می‌کند و بر روی یک مجسمه بزرگ از یک لاک‌پشت قرار دارد. بعد از آن، در هر دو طرف راه چهار ساختمان قرار دارد. این‌ها توسط امپراتور و کارکنانش برای آماده شدن و فراهم کردن هدایا قبل از مراسم تجلیل از امپراتور پیشین استفاده می‌شد.
چشم‌انداز دانشیا () به انواع مختلفی از مناظر اطلاق می‌شود که در جنوب‌شرقی، جنوب‌غربی و شمال‌غربی چین یافت می‌شوند و «شامل لایه‌ای قرمز رنگ هستند که با صخره‌های شیب‌دار شناخته می‌شوند». این نوع خاص از سنگ‌نگاری ژئومورفولوژی در چین مشاهده می‌شود. زمین‌چهرهای دانشیا از ماسه‌سنگ‌ها و جوش‌سنگ‌های قرمز رنگی تشکیل شده‌اند که عمدتاً متعلق به دوران کرتاسه هستند. این مناظر شباهت زیادی به کارست دارند که در مناطق زیرزمینی سنگ آهک ایجاد می‌شود، اما از آنجا که صخره‌های تشکیل‌دهندهٔ دانشیا ماسه‌سنگ‌ها و کنگلومراها هستند،
دانشیا ماسه‌سنگ‌ها و کنگلومراها هستند، این نوع زمین‌چهرها به عنوان «کارست کاذب» شناخته می‌شوند. این مناظر تحت تأثیر نیروهای درونی (شامل بالاآمدگی زمین‌ساختی) و نیروهای بیرونی (شامل هوازدگی و فرسایش) شکل گرفته‌اند. اولین مطالعات در مورد زمین‌چهرهای دانشیا در کوه دانشیا نزدیک شائوگوان چین انجام شد. در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، زمین‌شناسان چینی تلاش کردند تا اطلاعات بیشتری دربارهٔ این ساختارهای ژئومورفیک جالب به دست آورند. زمین‌چهرهای دانشیا از پوسته قاره‌ای برآمده‌ای تشکیل شده‌اند که دچار شکستگی و فرسایش شده‌اند
تشکیل شده‌اند که دچار شکستگی و فرسایش شده‌اند و لایه‌هایی از سنگ‌های قرمز را نمایان کرده‌اند. این زمین‌چهرها در چندین استان در جنوب‌شرقی چین گسترده شده‌اند. منطقه تاینینگ کانتی در استان فوجیان، نمونه‌های بسیار خوبی از زمین‌چهرهای «جوان» دانشیا را شامل می‌شود که در آن دره‌های عمیق و باریکی شکل گرفته‌اند. با گذر زمان، این زمین‌چهرها گسترش یافته و برج‌ها و برآمدگی‌های ایزوله‌ای تشکیل شده‌اند. منطقه زمین‌چهرهای دانشیا به نام کوه دانشیا که یکی از معروف‌ترین نمونه‌ها از این زمین‌چهرها است، نام‌گذاری شده است. یکی
از این زمین‌چهرها است، نام‌گذاری شده است. یکی از ویژگی‌های خاص منظره‌های دانشیا، توسعه غارهای متعددی با اندازه‌ها و اشکال مختلف است. این غارها اغلب کم‌عمق و ایزوله هستند، برخلاف زمین‌های کارستی واقعی که غارها معمولاً شبکه‌های عمیق و به هم پیوسته‌ای ایجاد می‌کنند. در سال ۲۰۱۰، چندین منظرهٔ دانشیا در جنوب چین تحت نام کلی «چین دانشیا» به عنوان میراث جهانی ثبت شدند. شش منطقهٔ ثبت‌شده از زمین‌چهرهای دانشیا عبارتند از: کوه لانگشان و کوه وانفو (هونان)، کوه دانشیا (گوانگ‌دونگ)، تاینینگ کانتی و کوه گوانژی (فوجیان)،
تاینینگ کانتی و کوه گوانژی (فوجیان)، کوه لونگهو و گویی‌فنگ (جیانگ‌ژی), فنگیان، ژجیانگ، کوه جیانگ‌لانگ (ژجیانگ), و کوه چی‌شویی (گوئیژو). مجموع مساحت اصلی این شش منطقه ۷۳٬۹۴۵ هکتار است و مساحت حریم آن‌ها ۶۵٬۴۴۶ هکتار می‌باشد. اگرچه برخی از مناطق برجستهٔ دانشیا مانند پارک ملی زمین‌شناسی دانشیا ژانگ‌یه در این فهرست ثبت نشده‌اند، این زمین‌چهرها همچنان جاذبه‌های طبیعی بی‌نظیری در چین به‌شمار می‌روند. چین دانشیا یا زمین‌چهر دانشیا چین یکی از زیرمجموعه‌های زمین‌چهرهای دانشیا است که در اوت ۲۰۱۰ به فهرست میراث جهانی
دانشیا است که در اوت ۲۰۱۰ به فهرست میراث جهانی اضافه شد. این منطقه شامل چندین سایت زمین‌شناسی منحصر به فرد است که در چین واقع شده‌اند و در آن ویژگی‌های خاصی از سنگ‌های قرمز رنگ نمایان است. این زمین‌چهرها به دلیل شکل‌گیری و ویژگی‌های خاص خود، مورد توجه جهانی قرار گرفته‌اند.
لانگشان () یا کوه لانگ () یک کوه و منطقه دیدنی در شهرستان شین‌نینگ (هونان), هونان، چین است. این مکان در تابلوهای محلی به‌عنوان «ژئوپارک معروف جهانی یونسکو در چین» توصیف شده و در سال ۲۰۱۰ به عنوان بخشی از چشم‌انداز دانشیا به میراث جهانی اضافه شد به دلیل ویژگی‌های زمین‌شناسی منحصر به فرد و مناظر شگفت‌انگیز آن. ارتفاع قله آن است.
کوه دانسیا () یک منطقه دیدنی مشهور کوه در شهرستان رنهوا در شمال استان گوانگ‌دونگ است. این مکان در تابلوهای محلی به‌عنوان «ژئوپارک معروف جهانی یونسکو در چین» توصیف شده و در سال ۲۰۱۰ به عنوان بخشی از چشم‌انداز دانشیا به میراث جهانی اضافه شد به دلیل ویژگی‌های جغرافیایی منحصر به فرد و مناظر شگفت‌انگیز آن. توصیف. منطقه دانسیا از ماسه‌سنگ‌های قرمزرنگی تشکیل شده که طی زمان فرسایش یافته‌اند و به مجموعه‌ای از برآمدگی‌ها تبدیل شده‌اند که توسط صخره‌های شگفت‌انگیز و بسیاری از اشکال سنگی غیرمعمول شناخته شده به‌نام
و بسیاری از اشکال سنگی غیرمعمول شناخته شده به‌نام چشم‌انداز دانشیا احاطه شده است. در این کوه‌ها تعدادی معبد قرار دارند و پیاده‌روی‌های زیادی می‌توان انجام داد. همچنین یک رودخانه از میان کوه‌ها عبور می‌کند که می‌توان در آن سفرهای قایق‌سواری انجام داد. زمین‌شناسی. کوه دانسیا توسط سنگ‌های رسوبی چندلایه قرمز از ماسه‌سنگ و جوش‌سنگ شناسایی می‌شود، و این منطقه توسط رسوب‌گذاری آبرفتی در حوضه‌ای که ۱۴۰ تا ۶۵ میلیون سال پیش شکل گرفته بود، تشکیل شده است. آب و هوای منطقه دانسیا به واکنش‌های اکسیداسیون در سنگ‌ها کمک
دانسیا به واکنش‌های اکسیداسیون در سنگ‌ها کمک کرده و رنگ آن‌ها را به قرمز تبدیل کرده است. سپس این رسوبات بالا آمده و توسط آب فشرده شده‌اند و در این فرایند به‌هم متصل شده‌اند. در نهایت، منطقه دانسیا شکل گرفته است. از شش میلیون سال پیش، حوضه منطقه دانسیا دچار چندین افزایش متناوب شده است که متوسط افزایش آن حدود در هر ۱۰٬۰۰۰ سال بوده است. با کمک شستشوی آب توسط رودخانه، کوه دانسیا به لایه‌های زیادی تقسیم شده و به شکل کنونی خود درآمده است.
آدیمورای یک هنر رزمی تامیلی است که ریشه در منطقه امروزی کانیاکوماری، جنوبی‌ترین نقطه تامیل نادو در هند دارد. این هنر به‌طور سنتی در ناحیه کانیاکوماری تامیل نادو و همچنین مناطق مجاور در جنوب شرقی کرالا تمرین می‌شد. تکنیک‌های ابتدایی بدون سلاح آن آدیتادا نامیده می‌شوند و کاربرد نقاط حیاتی به نام ورما آدی شناخته می‌شود، اگرچه این اصطلاحات گاهی به جای یکدیگر برای اشاره به خود این هنر رزمی استفاده می‌شوند. آدیمورای یک کلمه مرکب در زبان تامیل است که در آن "آدی" به معنی «ضربه زدن» و "مورای" به معنی روش یا شیوه
به معنی «ضربه زدن» و "مورای" به معنی روش یا شیوه است. در دوره مدرن، این هنر همراه با دیگر هنرهای رزمی تامیلی استفاده می‌شود. تاریخچه. آدیتادی نسخه غیرکشنده‌ای از آدیمورای است که در تامیل نادو توسعه یافت. این هنر بیشتر در دوران دودمان چِرا، دودمان چولا و دودمان پاندیا که به سه پادشاهی تامیل معروف هستند، تمرین می‌شد و از تکنیک‌های ابتدایی دست‌خالی استفاده می‌کرد. تمرین. آدیمورای به‌طور سنتی در فضای باز یا مناطق بدون سقف تمرین می‌شود. این هنر عمدتاً توسط کالارها و نادرهای جنوب تامیل نادو تمرین می‌شود.
کالارها و نادرهای جنوب تامیل نادو تمرین می‌شود. تکنیک‌ها شامل مشت‌زدن، لگدزدن و مسدود کردن پایه است. در فرهنگ عامه. آدیمورای در فیلم "پتاس" (۲۰۲۰) با بازی دانوش و کارگردانی آر.اس. دورای سنتیل‌کومار به تصویر کشیده شد. "آدی‌ویران" (اودهیانیدی استالین)، شخصیت دوم فیلم "مامانان" (۲۰۲۳)، یک مربی آدیمورای است.
لونگهوشان () یا کوه لانگهو (, چینی گن: Lung-fu San) در یینگتان، جیانگژی، چین واقع شده است. این کوه به‌خاطر این‌که یکی از زادگاه‌های تائوئیسم است معروف است، به‌طوری‌که معابد تائویی بسیاری در دامنه کوه ساخته شده‌اند. این کوه به‌ویژه برای زنگی داؤ اهمیت دارد، زیرا معبد شان‌چینگ و اقامتگاه استاد تائوئیست (天师府) در اینجا واقع شده‌اند. همچنین به‌عنوان یکی از چهار کوه مقدس تائوئیسم شناخته می‌شود. دو معبد مهم تائویی در کوه لانگهو، معابد شهر ابدی () و ژنگ یی () هستند که هر دو توسط ژانگ داؤلینگ ()، بنیان‌گذار دودمان
که هر دو توسط ژانگ داؤلینگ ()، بنیان‌گذار دودمان هان و مکتب تائوئیسم، تأسیس شده‌اند. معابد تائویی دیگری نیز در نزدیکی شان‌چینگ () وجود دارند، که یکی از آنها در ابتدای رمان مشهور سنتی چینی، "لب آب (کتاب)" () ذکر شده است. کوه لانگهو همچنین از اهمیت فرهنگی برخوردار است به‌عنوان یک سایت تاریخی دفن مردم گویو که مردگان را در تابوت‌های معلق بر روی صخره‌های کوه دفن می‌کردند. در اوت ۲۰۱۰، یونسکو کوه لانگهو را به‌عنوان بخشی از مجموعه شش سایت که چشم‌انداز دانشیا را تشکیل می‌دهند، به میراث جهانی افزود. کوه لانگهو از
می‌دهند، به میراث جهانی افزود. کوه لانگهو از طریق شهر نزدیک یینگتان قابل دسترسی است.
جیانگ‌لانگ‌شان () یا کوه جیانگ‌لانگ () یک کوه در جیانگ‌شان، ژجیانگ، چین است. سه قله از شمال به جنوب، ترتیب قابل تشخیص «شکل رودخانه‌ای» آن را تشکیل می‌دهند که عبارتند از: لانگ فنگ، یا فنگ و لینگ فنگ. قله لانگ فنگ ارتفاعی برابر با دارد. این کوه نمای چشم‌انداز دانشیا را نشان می‌دهد و در اوت ۲۰۱۰ به‌عنوان بخشی از چشم‌انداز دانشیا در فهرست میراث جهانی در چین ثبت شد. در سپتامبر ۲۰۱۳، کوه جیانگ‌لانگ شاهد یک بدل‌کاری از سوی جب کورلیس بود که در آن او با استفاده از وینگسوت از بین دو قله پرواز کرد و پرش خود را از یک
از بین دو قله پرواز کرد و پرش خود را از یک هلی‌کوپتر آغاز نمود.
در آمار بازنمونه‌گیری جک‌نایف یا اعتبارسنجی متقابل جک‌نایف ()، یک تکنیک اعتبارسنجی متقابل است و نوعی از نمونه‌گیری مجدد به‌شمار می‌آید. این روش به‌ویژه برای برآورد اریبی و واریانس مفید است. جک‌نایف پیش از سایر روش‌های رایج نمونه‌گیری مجدد مانند بوت‌استرپ وجود داشته است. با توجه به یک نمونه با اندازه formula_1، یک برآوردگر جک‌نایف می‌تواند با تجمیع برآوردهای پارامتر از هر زیرنمونه با اندازه formula_2 که با حذف یک مشاهده به‌دست می‌آید، ساخته شود. تکنیک جک‌نایف توسط موریس کنیوئل در سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۷۳ توسعه
توسط موریس کنیوئل در سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۷۳ توسعه یافت و در سال ۱۹۵۶ بهبود یافت. جان توکی در سال ۱۹۵۸ بر این تکنیک افزود و نام «جک‌نایف» را پیشنهاد کرد زیرا، مانند یک چاقوی تاشو ، یک ابزار ساده و کاربردی است که می‌تواند برای حل مسائل مختلف به‌طور خلاقانه عمل کند، حتی اگر برخی مسائل به‌طور مؤثرتری با ابزارهای طراحی‌شده خاص حل شوند. جک‌نایف یک تقریب خطی از بوت‌استرپ است.
لووتوبی یک آتشفشان دوقلو است که در قسمت جنوب شرقی جزیره فلورس کشور اندونزی واقع شده است، دارای دو قله است، استراتوولکانوهای لووتوبی لاکی-لاکی (لووتوبی نر) و لووتوبی پرمپوان (لووتوبی زن) است، لووتوبی لاکی-لاکی فعال تر در حدود ۲٫۱ کیلومتر (۱٫۳ مسافت) شمال غربی لووتوبی پرمپوان بلندتر است. اشکال قدیمی‌تر نام آن عبارتند از لبتابی، لووتیوو و لوبی توبی. فوران‌ها. فورانی از ۲۳ دسامبر ۲۰۲۳ در لووتوبی لاکی لاکی ادامه دارد و تا ژانویه ۲۰۲۴ تا ۶۵۰۰ نفر جابجا شده است ویران کردن خانه‌ها و کشتن حداقل ده نفر، مرکز
است ویران کردن خانه‌ها و کشتن حداقل ده نفر، مرکز آتشفشان‌شناسی و کاهش خطرات زمین‌شناسی توصیه کرد که شعاع ۷ کیلومتری (۴٫۳ مسافت) در اطراف آتشفشان تخلیه شود، هفت روستا تحت تأثیر این فوران قرار گرفتند، فوران بزرگتر در ۷ نوامبر رخ داد، در ۸ نوامبر، آتشفشان چندین بار فوران کرد، یکی حامل یک توده خاکستر با ارتفاع ۱۰ کیلومتر (۶٫۲ مسافت) بود،در ۹ نوامبر، دوباره فوران کرد، و مقامات در تلاش بودند تا حدود ۱۶۰۰۰ نفر را از روستاهای مجاور تخلیه کنند، این فوران باعث اختلال در پرواز در بالی و لغو جشنواره جاز در لابوان باجو
در پرواز در بالی و لغو جشنواره جاز در لابوان باجو شد.
جنبش ۴بی ()، یک جنبش فمینیسم رادیکال است که در کره جنوبی شکل گرفت. این نام به چهار اصل تعریف کننده آن اشاره دارد که همگی با عبارت زبان کره‌ای شروع می‌شوند ، که تقریباً به معنای «نه» است. طرفداران آن با مردان قرار نمی‌گذارند، ازدواج نمی‌کنند، با مردان رابطه جنسی برقرار نمی‌کنند، یا بچه‌دار نمی‌شوند. این جنبش بین سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۹ در توییتر ظهور کرد و در وب سایت WOMAD. از آن زمان در سطح بین‌المللی، یعنی در ایالات متحده پس از انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا (۲۰۲۴) گسترش یافت. این جنبش در کره جنوبی
آمریکا (۲۰۲۴) گسترش یافت. این جنبش در کره جنوبی به عنوان حاشیه تلقی می‌شود و از آن زمان گزارش شده است که در آنجا کاهش یافته است. در کره جنوبی، بخشی از اعضای آن، به‌طور آشکار مردستیز مرتبط هستند. و در وب سایت WOMAD، به عنوان تراجنسیت‌هراس و همجنس‌گراهراس نسبت به مردان همجنس‌گرا توصیف شده‌اند. اعتقاد. چهار اصل اصلی جنبش 4B عبارتند از: (بدون ازدواج). یک نظرسنجی در سال ۲۰۲۲ از کره جنوبی‌های مجرد ۱۹ تا ۳۴ ساله نشان داد که ۶۹٫۷٪ از زنان (در مقایسه با ۷۹٫۸٪ از مردان) تمایل به ازدواج در آینده دارند. خشونت زناشویی
تمایل به ازدواج در آینده دارند. خشونت زناشویی رایج‌ترین شکل خشونت خانوادگی در کره جنوبی است. در خانواده‌های دگرجنس‌گرای کره جنوبی، زنان بخش نامتناسبی از کار بدون دستمزد را انجام می‌دهند. برخی از پیروان 4B اظهار می‌کنند که این جنبش به محافظت از آنها در برابر خطرات ازدواج، از جمله خشونت خانگی و توزیع نابرابر نیروی کار کمک می‌کند.
ادبیات داستانی وِسترن () ژانری از ادبیات است که رویدادهای آن در مرزهای قدیمی غربی آمریکا و معمولاً از اواخر قرن هجدهم تا اواخر قرن نوزدهم اتفاق می‌افتد. نویسندگان مشهور داستان‌های وسترن عبارتند از زین گری از اوایل قرن بیستم و لوئیس لامور از اواسط قرن بیستم. این ژانر در اوایل دهه ۱۹۶۰ به اوج خود رسید که عمدتاً به دلیل محبوبیت وسترن‌های تلویزیونی مانند "بونانزا" بود. تعداد خوانندگان این آثار در اواسط تا اواخر دهه ۱۹۷۰ شروع به کاهش نهاد و در دهه ۲۰۰۰ به پایین‌ترین سطح خود رسید. اکثر کتابفروشی‌ها، بجز چند ایالت
سطح خود رسید. اکثر کتابفروشی‌ها، بجز چند ایالت در غرب آمریکا، فقط تعداد کمی از کتاب‌های داستانی وسترن را در خود جای داده‌اند.
کوبو آبه (به ژاپنی: Abe Kōbō , 安部 公房؛ زادهٔ ۷ مارس ۱۹۲۴ - درگذشتهٔ ۲۲ ژانویه ۱۹۹۳) نویسنده، نمایشنامه‌نویس، کارگردان تئاتر و عکاس ژاپنی بود. او با نام اصلی کیمیفوسا آبه (به ژاپنی:Abe Kimifusa , 安部 公房) در منطقه کیتا در توکیو متولد شد. کوبو درواقع تلفظ چینی نام اصلی اوست. او از نویسندگان برجسته ادبیات معاصر ژاپن است که از میانه دوره شووا تا اوایل دوره هیسه‌ای فعالیت می‌کرد و از پیشگامان جریان آوانگارد در ژاپن بود. او به همراه یوکیو میشیما به عنوان نسل دوم نویسندگان ژاپن پس از جنگ جهانی دوم شناخته می‌شود. آبه
ژاپن پس از جنگ جهانی دوم شناخته می‌شود. آبه اغلب به دلیل حساسیت‌های مدرنیستی و کاوش‌های سوررئالش در مورد افراد در جامعه معاصر با فرانتس کافکا مقایسه شده است؛ از این‌رو او را «کافکای ژاپن» می‌نامند. مشهورترین اثر او «زن در ریگ روان» نام دارد و فیلم سینمایی از آن به کارگردانی هیروشی تیشیگاهارا وجود دارد که فیلم‌نامه آن را خود آبه نوشته است. کوبو آبه به عنوان «نزدیک‌ترین فرد به جایزه نوبل ادبیات» از سوی کمیته نوبل ارزیابی شده بود اما ناگهان به دلیل نارسایی قلبی در ۶۸ سالگی درگذشت. زندگی. دوران کودکی. کوبو آبه
در ۶۸ سالگی درگذشت. زندگی. دوران کودکی. کوبو آبه در ۷ مارس ۱۹۲۴ در کیتا، توکیو، ژاپن متولد شد؛ خانواده آبه در آن زمان به دلیل تحقیقات یک‌ساله پزشکی پدرش در توکیو حضور داشتند. در سال ۱۹۲۵ آبه که ۸ ماهه بود، به همراه خانواده‌اش به منچوری نقل مکان کرد و در منطقه ژاپنی‌نشین موکدن (اکنون شنیانگ) بزرگ شد. والدینش در هوکایدو بزرگ شده بودند، در حالی که خودش کودکی‌اش را در منچوری گذراند. این سه‌گانگی اصل و نسب تأثیر زیادی بر آبه داشت که در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۷۸ گفت: «من اساساً آدمی بدون زادگاه هستم. این شاید دلیل
«من اساساً آدمی بدون زادگاه هستم. این شاید دلیل حس هراس از زادگاهی باشد که در اعماق وجودم جریان دارد. تمام چیزهایی که برای ثباتشان ارزشمند هستند، مرا می‌آزارند.» دوران دبیرستان. در دوران تحصیل، قوی‌ترین درس او ریاضیات بود و به جمع‌آوری حشرات نیز علاقه داشت. او یک خواننده پر اشتیاق بود و آثاری از فلاسفه‌ مانند فریدریش نیچه، مارتین هایدگر و کارل یاسپرس و همچنین ادبیات فیودور داستایفسکی، ادگار آلن پو و فرانتس کافکا را مطالعه می‌کرد. آبه در آوریل ۱۹۴۰ به توکیو بازگشت و در دبیرستان قدیمی سیجو (اکنون دانشگاه
بازگشت و در دبیرستان قدیمی سیجو (اکنون دانشگاه سیجو) در رشته علوم ثبت‌نام کرد و تحت تأثیر معلم زبان آلمانی خود به نام روکورو آبه به خواندن نمایشنامه‌ها و ادبیات اگزیستانسیالیسم پرداخت. او در طول تحصیل، کتاب تحلیل کلی اثر تِیجی تاکاگی (ریاضی‌دان ژاپنی) را بسیار می‌خواند و به عنوان نابغه ریاضیات از زمان تأسیس سیجو شناخته می‌شد. در همان زمستان، به دلیل آموزش نظامی، سرمای شدیدی خورد و به عفونت ریه مبتلا شد. او مدتی از تحصیل بازماند و به خانه‌اش در موکدن برگشت تا درمان شود. پس از بهبودی، در آوریل ۱۹۴۲ به تحصیل
درمان شود. پس از بهبودی، در آوریل ۱۹۴۲ به تحصیل بازگشت. در ۹ دسامبر همان سال، مقاله‌ای با عنوان «انتقاد مثبت ناشی از کاهش مشکلات» نوشت که درمجله دانش‌آموزی «شیرو» در فوریه سال بعد منتشر شد. این اولین اثر چاپ‌شده آبه بود. در مارس ۱۹۴۳ به دلیل شرایط جنگی (جنگ جهانی دوم)، فارغ‌التحصیلی او تسریع شد. در این زمان، او داستان کوتاهی به نام «عنوان نامشخص (از داستان‌های روح‌نما)» نوشت که به عنوان نخستین اثر داستانی او شناخته می‌شود اما آن را چاپ نکرد. دوران دانشگاه و تحصیل در رشته پزشکی. آبه در سال ۱۹۴۳ برای تحصیل
و تحصیل در رشته پزشکی. آبه در سال ۱۹۴۳ برای تحصیل در رشتهٔ پزشکی وارد دانشگاه سلطنتی توکیو (اکنون دانشگاه توکیو) شد. این انتخاب عمدتاً به‌دلیل احترامی بود که برای پدرِ پزشکش قائل بود اما دلیل دیگرش این بود که افرادی که در پزشکی تخصص داشتند از سربازی معاف می‌شدند. در سال ۱۹۴۴، با لغو معافیت تحصیلی دانشجویان علوم انسانی و اعزام آنها به جبهه، فکر اینکه «نوبت دانشجویان علوم تجربی است که به جنگ بروند» و شایعاتی مبنی بر نزدیک شدن به شکست ژاپن در جنگ، باعث نگرانی آبه دربارهٔ وضعیت خانواده‌اش شد؛ بنابراین در اواخر
دربارهٔ وضعیت خانواده‌اش شد؛ بنابراین در اواخر همان سال بدون اطلاع به دانشگاه به منچوری بازگشت، اما دوستانش حضورش را به جای او در کلاس‌ها ثبت کردند. در زمستان سال ۱۹۴۵ که مشغول کمک به پدرش در کلینیک بود، احضاریه‌ای برای خدمت نظامی دریافت کرد اما پیش از ورود به ارتش، پایان جنگ در ۱۵ اوت اعلام شد. در همان زمستان، تیفوس شیوع پیدا کرد و پدرش که مشغول درمان بیماران بود، مبتلا شد و جان خود را از دست داد. در سال ۱۹۴۶، به دلیل شکست ژاپن در جنگ، از خانه‌اش در موکدن آواره شد و با ساختن نوشیدنی (سایدر) هزینه زندگی را
شد و با ساختن نوشیدنی (سایدر) هزینه زندگی را تأمین می‌کرد. در اواخر همان سال، با یک کشتی تخلیه به ژاپن بازگشت. پس از رساندن خانواده‌اش به خانه پدربزرگ و مادربزرگش در هوکایدو، به توکیو و دوباره دانشکده پزشکی برگشت. از آن زمان به بعد، آبه هرگز به چین بازنگشت و به عنوان نویسنده نیز هرگز از زندگی خود در منچوری چیزی ننوشته است. در سال ۱۹۴۸، آبه از دانشکده پزشکی دانشگاه توکیو فارغ‌التحصیل شد اما این فارغ‌التحصیلی مشروط به این بود که او پزشک نشود و او نیز در آزمون ملی پزشکی شرکت نکرد. نویسندگی. آغاز نویسندگی –
ملی پزشکی شرکت نکرد. نویسندگی. آغاز نویسندگی – اواخر دهه ۱۹۴۰. در مارس ۱۹۴۷، آبه با ماچی یامادا هنرمند و طراح صحنه ژاپنی، که در آن زمان در مدرسه هنرهای زیبا (اکنون دانشگاه هنرهای زیبای زنان) مشغول به تحصیل در رشته نقاشی ژاپنی بود، ازدواج کرد. در همان سال، آبه مجموعه شعری به نام «اشعار بی‌نام» را که بر اساس تجربه‌هایش از بازگشت از منچوری نوشته شده بود، با استفاده از چاپ استنسیل و با هزینه شخصی خود منتشر کرد. این مجموعه شعر ۶۲ صفحه‌ای، تحت تأثیر راینر ماریا ریلکه و مارتین هایدگر، به شدت به دغدغه‌های ناشی از
و مارتین هایدگر، به شدت به دغدغه‌های ناشی از جوانی از دست رفته و مواجهه با واقعیت پرداخته بود.در سال ۱۹۴۸، آبه نخستین رمان بلند خود با عنوان «دیوار گِلی» را به روکورو آبه (معلم زبان آلمانی‌اش در دوران دبیرستان) ارائه داد. این اثر به صورت سه دفترچه نوشته شده و داستان یک جوان ژاپنی را روایت می‌کند که پس از امتناع از زادگاه خود، به دست راهزنان در منچوری گرفتار می‌شود. یاد و خاطره دوست نزدیکش که در منچوری درگذشته بود، به شکل عمیقی در این رمان منعکس می‌شود. آبه روکورو این اثر را به یوتاکا هانی‌یا یکی از
آبه روکورو این اثر را به یوتاکا هانی‌یا یکی از ویراستاران مجله ادبی «ادبیات مدرن» فرستاد. هانی‌یا بلافاصله به استعداد آبه پی برد اما به دلیل اینکه ویرایش مجله به صورت جمعی انجام می‌شد، نگران بود که اثر او توسط همکارش رد شود و به همین دلیل آبه را به مجلات دیگر معرفی کرد. در نتیجه دفتر اول از «دیوار گِلی» با نام «نشانه‌ای در پایان راه» در شماره فوریه مجله «فردیت» منتشر شد. این اولین انتشار یک اثر از آبه در یک مجله تجاری بود. به سبب این رویداد، آبه به جمع «انجمن شب» پیوست که توسط گروهی از نویسندگان و
جمع «انجمن شب» پیوست که توسط گروهی از نویسندگان و روشنفکران آوانگارد (از جمله کیوترو هانادا و یوتاکا هانی‌یا) که تلاش می‌کردند ارزش‌های انسانی را از طریق هنر بازتعریف کنند، اداره می‌شد. تحت‌تاثیر کیوترو هانادا، آبه به سورئالیسم اروپایی و مارکسیسم علاقه‌مند شد و به بررسی چگونگی ترکیب آنها پرداخت.سپس به لطف تلاش‌های هانادا و هانی‌یا، تمام سه دفتر «دیوار گِلی» به عنوان کتابی مستقل با همان نام «نشانه‌ای در پایان راه» به چاپ رسید. در سال ۱۹۵۰، آبه با همکاری افرادی چون هیروشی تشیگاهارا و شین‌ایچی سِگی، «انجمن
چون هیروشی تشیگاهارا و شین‌ایچی سِگی، «انجمن قرن» را تأسیس کرد. به گفته هانی‌یا، در این دوره آبه در شرایط بسیار سخت مالی و فقر شدید به سر می‌برد و برای تأمین زندگی‌اش مجبور به فروش خون بود. هانی‌یا حتی چندین بار به آبه کمک مالی کرد. در تابستان همان سال، آبه به حزب کمونیست ژاپن پیوست. دریافت جایزه آکوتاگاوا – ۱۹۵۱. در سال ۱۹۵۱، داستان کوتاه آبه با عنوان «دیوار – جنایتِ آقای اِس. کارما» در شماره فوریه مجله «ادبیات مدرن» منتشر شد. این اثر تحت تأثیر آلیس در سرزمین عجایب نوشته لوئیس کارول قرار داشت. داستان
سرزمین عجایب نوشته لوئیس کارول قرار داشت. داستان دربارهٔ مردی است که یک صبح ناگهان نام خود را از دست داده و به همین دلیل حق وجود در واقعیت را نیز از دست می‌دهد. دیوار – جنایت آقای اِس. کارما به عنوان نامزد جایزه آکوتاگاوا در سال ۱۹۵۱ انتخاب شد و با وجود انتقادات، به دلیل حمایت قوی یاسوناری کاواباتا و کوساکو تاکی، موفق به دریافت این جایزه شد. کاواباتا احساس می‌کرد که ظهور چنین آثاری در زمانه امروز ضروری است و آن را نوآورانه و کنجکاوی‌برانگیز دانست. با بردن این جایزه معتبر، توانایی او برای ادامه چاپ کارهایش
جایزه معتبر، توانایی او برای ادامه چاپ کارهایش تأیید شد. در ۲۸ مه همان سال، این داستان کوتاه به «جنایتِ آقای اِس. کارما» تغییر نام داد و با اضافه شدن داستان کوتاه «راکون برج بابل» و یک داستان متوسط چهار بخشی به نام «پیله سرخ»، در قالب نخستین مجموعه داستان‌های کوتاه آبه با عنوان «دیوار»، همراه با مقدمه‌ای از جون ایشی‌کاوا و طراحی جلدی از هیروشی تشیگاهارا، منتشر شد. نویسندگی حرفه‌ای و گرایش به نمایشنامه‌نویسی – دهه ۱۹۵۰. با دریافت جایزه آکوتاگاوا، جایگاه کوبو آبه در دنیای ادبیات تثبیت شد. پس از آن او چندین
آبه در دنیای ادبیات تثبیت شد. پس از آن او چندین داستان کوتاه منتشر کرد و در سال ۱۹۵۳، نخستین اثر نمایشنامه‌ای خود با عنوان «دختر و ماهی» را به دست چاپ سپرد. از آن زمان به‌طور فعال به نوشتن نمایشنامه مشغول شد و با ویرایش و بازنویسی، آثار خود را در رسانه‌های مختلف منتشر کرد. در دهه ۱۹۵۰ آثار زیادی شامل داستان کوتاه همچون «اختراع شماره R62»، «متجاوز» (به فارسی با نام تجاوز قانونی منتشر شده است)، «سرباز رؤیا»؛ رمان‌هایی همچون «اتحاد گرسنگی»، «هیولاها به سوی وطن می‌روند»، «چهارمین عصر بین یخ» (به فارسی با نام
می‌روند»، «چهارمین عصر بین یخ» (به فارسی با نام آدم ماهی منتشر شده است) و نمایشنامه‌هایی همچون «یونیفرم»، «مردی که چوب شد»، «روح اینجاست» را به انتشار رساند. آثار او به صورت نمایش‌های رادیویی و تئاتری اجرا شدند. از جمله گروه تئاتر های‌یوزا (از بزرگ‌ترین گروه‌های تئاتر نو در ژاپن) نمایشنامه‌های «شکار برده» و «روح اینجاست» را اجرا کردند. او همچنین نمایش‌های رادیویی کودکانه نیز تولید کرد. در این دهه، آبه با هنرمندان مختلف گروه‌های هنری متعددی را تشکیل داد که در پیشبرد هنر معاصر ژاپن نقش داشتند. شهرت جهانی –
در پیشبرد هنر معاصر ژاپن نقش داشتند. شهرت جهانی – دهه ۱۹۶۰. در سال۱۹۶۰، آثار هنری و ادبی گوناگونی را منتشر کرد از جمله رمان «چشم سنگی». همچنین فیلم‌نامه مجموعه درام تلویزیونی به نام «برزخ» را نوشت که با بازی هیروشی آکوتاگاوا از تلویزیون ژاپن پخش شد. در سال ۱۹۶۲، رمان «زن در ریگ روان» را منتشر کرد که داستان معلمی است که برای جمع‌آوری حشرات به روستایی ساحلی می‌رود و با نیرنگ روستاییان در یک گودال شن، در خانه‌ای که یک زن به تنهایی در آن زندگی می‌کند، محبوس می‌شود. این اثر برای آبه شهرت بین‌المللی به ارمغان
این اثر برای آبه شهرت بین‌المللی به ارمغان آورد و موفق به دریافت جایزه ادبی یومی‌ئوری شد. از آن زمان به بعد او بیش‌تر تمرکزش را بر روی نوشتن آثار بلند و داستان‌های جدید گذاشت و به موضوعاتی چون تنهایی مردم شهری و بازسازی ارتباط با دیگران پرداخت و به تدریج آثار آزمایش‌گرایانه و خلاقانه‌ای را منتشر کرد که مورد ارزیابی بین‌المللی قرار گرفتند. در سال ۱۹۶۴، رمان «چهره دیگری» را منتشر کرد. داستان آن دربارهٔ مردی است که به دلیل حادثه‌ای در یک آزمایشگاه شیمیایی، دچار سوختگی شده و چهره خود را از دست می‌دهد. او سعی