payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قهرمان ناخوانده (انگلیسی: Unsung Hero) یک فیلم درام و خانوادگی آمریکایی محصول سال ۲۰۲۴ به نویسندگی و کارگردانی ریچارد رمزی و جوئل اسمالبون است. داستان. این فیلم براساس داستانی واقعی روایت شده و در مورد مردی به نام دیوید است که در سال ۱۹۹۱ میلادی به همراه همسرش هلن و فرزندانشان، استرالیا را ترک می‌کنند تا زندگی خود را در آمریکا از نو بسازند. در این میان دیوید و هلن به استعداد موسیقی فرزندانشان پی‌برده و… انتشار. این فیلم در ۲۶ آوریل ۲۰۲۴ در ایالات متحده اکران شد. گیشه. این فیلم در ایالات متحده و کانادا، ۲۱٫۱
شد. گیشه. این فیلم در ایالات متحده و کانادا، ۲۱٫۱ میلیون دلار در باکس آفیس در مقابل بودجه تولید ۶ میلیون دلاری فروخت.
اروین لنک (; – ) سیاست‌مدار اهل اتریش بود. وی از ۲۴ مه ۱۹۸۳ تا ۱۰ سپتامبر ۱۹۸۴ وزیر امور خارجه این کشور بود. اروین لنک در ۲۹ مارس ۲۰۲۵، در سن ۹۴ سالگی درگذشت.
کلر جولی لیلیان ویارت (متولد ۱۶ فوریه ۱۹۷۷) یک عصب‌شناس و بیولوژیست فرانسوی است که به مطالعه مدارهایی که کنترل حرکت را تنظیم می‌کنند، مشغول است. او نشان نشان ملی لیاقت را دریافت کرده است. دوران کودکی. ویارت در خانواده‌ای علمی به دنیا آمد. مادرش، فرانسوا بروشار-ویارت، یک فیزیکدان برجسته فرانسوی و استاد مؤسسه کوری است. پدرش، پیر-ژیل دو ژن، یک فیزیکدان برنده جایزه نوبل بود. با وجود غیبت عمده پدر در زندگی، ویارت و خواهران و برادرانش توسط مادرشان بزرگ شدند، هرچند کلر از پدرش به عنوان «ستونی که خانواده ما را به
کلر از پدرش به عنوان «ستونی که خانواده ما را به هم پیوسته نگه داشت» یاد می‌کند. تحصیلات. ویارت دردانشسرای عالی نرمال در پاریس تحصیل کرد. او سپس دکترای خود را در زیست‌فیزیک از دانشگاه لویی پاستور (که اکنون به دانشگاه استراسبورگ شناخته می‌شود) دریافت کرد و در سال ۲۰۰۳ آن را تکمیل نمود. ویارت در آزمایشگاه دیدیه شاتنه به تحقیق پرداخت و بر روی شبکه‌های کوچک با معماری کنترل‌شده تحقیق کرد. تحقیقات و حرفه. ویارت بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۰ به مدت پنج سال پژوهش‌های پسادکتری خود را در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی انجام
پسادکتری خود را در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی انجام داد. او برای مدت یک سال در آزمایشگاه نوآم سوبل کار کرد و اثرات ترکیبات موجود در ترشحات بدن بر حس بویایی را مورد بررسی قرار داد. سپس در آزمایشگاه یودی ایساکوف فعالیت کرد و از اپتوژنتیک — تنظیم فعالیت‌های عصبی با استفاده از نور — برای مطالعه کنترل رفتار در لاروهای گورخرماهی استفاده کرد. در سال ۲۰۱۱، ویارت آزمایشگاه خود را در مؤسسه مغز و نخاع (ICM) در پاریس راه‌اندازی کرد. او برای تحقیقات خود از منابع مالی بین‌المللی، از جمله شورای تحقیقات اروپا، برنامه علوم
از جمله شورای تحقیقات اروپا، برنامه علوم مرزی انسانی و مؤسسه ملی سلامت ایالات متحده، کمک مالی دریافت کرده است. تیم او بررسی می‌کند که چگونه مسیرهای نورو مدولاتوری در سیستم عصبی مرکزی (مغز و نخاع) بر حرکت و وضعیت بدن تأثیر می‌گذارند. آزمایشگاه او سه حوزه اصلی پژوهشی دارد: تأثیر نورو مدولاسیون و آزادسازی پپتیدها بر نورون‌های شبکه رتیکولواسپینال و نورون‌های در تماس با مایع مغزی نخاعی (CSF)؛ ارتباط بین CSF و شکل‌گیری محور بدن و اسکولیوز؛ و استراتژی‌های نوین برای درمان آسیب‌های نخاعی. ویارت در مصاحبه‌ای در سال
درمان آسیب‌های نخاعی. ویارت در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۵ توضیح داد که هدف او درک چگونگی فعال‌سازی مجدد مدارهای حرکتی در انسان‌هاست. آزمایشگاه ویارت به‌طور خاص بر نورون‌های مژک‌دار تمرکز دارد که با مایع مغزی نخاعی (CSF) در تماس هستند؛ این نورون‌ها هم سیگنال‌های مکانیکی و هم شیمیایی را ادغام می‌کنند و به مدارهای حرکتی نخاع پروژه دارند. در کنار مدارهای مغزی و واکنش‌ها، این نورون‌ها نمایانگر یک مدار سوم هستند که حرکت را تنظیم می‌کند. مورفولوژی و نشانگرهایی که این نورون‌ها بیان می‌کنند، در گورخرماهی کشف شده‌اند و
نورون‌ها بیان می‌کنند، در گورخرماهی کشف شده‌اند و در سایر جانوران از جمله موش‌ها و ماکاک‌ها نیز حفظ شده‌اند. ویارت در همکاری با دانشجوی دکترای سابق خود، اولیویه میرَت، نرم‌افزار زبرا زوم را برای تحلیل رفتار لاروهای گورخرماهی راه‌اندازی کرد. او در هیئت مشاوره مجله "زیست‌شناسی کنونی" فعالیت دارد، عضو هیئت مدیره شبکه برتری FENS-کاولی است، و در شورای علمی بنیاد تحقیقات پزشکی (FRM) نیز عضو است. در طول کرونا، ویارت با ماری-کلود پوتیه همکاری کرد تا آزمایشی غربالگری برای این ویروس با استفاده از نمونه‌های بزاق و
برای این ویروس با استفاده از نمونه‌های بزاق و خلط توسعه دهد. ارتباطات علمی و آموزش عمومی. در دوران دکتری، ویارت هر ماه دو بار کارگاه علمی برای کودکان در موزه اکسپلورادوم برگزار می‌کرد. پس از تکمیل دکتری، او یک سال در پروژه ترما در نپال و هند فعالیت کرد و با استفاده از آزمایش‌های عملی علوم را در مدارس تبتی تدریس می‌کرد. این فعالیت با دریافت جایزه «دِفی ژِنوس» مورد تقدیر قرار گرفت. ویارت به همراه تیم خود در مؤسسه مغز و نخاع (ICM)، از لاروهای گورخرماهی برای آموزش اصول اولیه رشد به دانش‌آموزان ابتدایی و
آموزش اصول اولیه رشد به دانش‌آموزان ابتدایی و راهنمایی استفاده می‌کند.
سقط جنین در آذربایجان به درخواست شخص تا ۱۲ هفته بارداری قانونی است و در شرایط خاص بین ۱۲ تا ۲۸ هفته نیز مجاز است. قانون فعلی سقط جنین در آذربایجان بر اساس قانون سقط جنین اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۵۵ است، زمانی که آذربایجان یک جمهوری اتحاد شوروی بود (به عنوان جمهوری شوروی سوسیالیستی آذربایجان) و پس از استقلال آذربایجان در سال ۱۹۹۱ هیچ تغییری در این قانون صورت نگرفت. بین سال‌های ۱۹۶۵ تا ۱۹۸۷ نرخ سقط جنین بسیار بالا بود (بین ۲۰ تا ۲۸ درصد). پس از استقلال، نرخ سقط جنین تقریباً به نصف کاهش یافت و پس از سال
نرخ سقط جنین تقریباً به نصف کاهش یافت و پس از سال ۲۰۰۰ بین ۱۲ تا ۱۴ درصد تثبیت شد. در سال ۲۰۱۴، ۱۳٫۸ درصد از بارداری‌ها در آذربایجان به سقط جنین ختم شد که کمی افزایش نسبت به کمترین میزان ثبت شده در سال ۲۰۰۵ (۱۲٫۱ درصد) داشت. تاریخچه. مانند تمام جمهوری‌های سابق اتحاد جماهیر شوروی، آذربایجان که پیش از سال ۱۹۹۲ به عنوان جمهوری شوروی سوسیالیستی آذربایجان شناخته می‌شد، تابع قوانین سقط جنین و مقررات اتحاد جماهیر شوروی بود. در نتیجه، رویه‌های سقط جنین در آذربایجان مشابه سایر مناطق اتحاد جماهیر شوروی بود. توضیحات
مشابه سایر مناطق اتحاد جماهیر شوروی بود. توضیحات زیر به وضعیت آذربایجان پیش از استقلال مربوط می‌شود. از زمان استقلال تاکنون هیچ تغییری در قانون سقط جنین ایجاد نشده است. فرمان شوروی در ۲۷ ژوئن ۱۹۳۶ انجام سقط جنین را به جز در موارد خطر برای جان، تهدید جدی برای سلامت، یا وجود بیماری جدی که ممکن است از والدین به ارث برده شود، ممنوع کرد. سقط جنین باید در بیمارستان یا زایشگاه انجام می‌شد. پزشکانی که سقط جنین ناایمن را خارج از بیمارستان یا بدون وجود یکی از این شرایط انجام می‌دادند، به یک تا دو سال زندان محکوم
شرایط انجام می‌دادند، به یک تا دو سال زندان محکوم می‌شدند. اگر سقط جنین در شرایط غیربهداشتی یا توسط فردی بدون آموزش پزشکی خاص انجام می‌شد، مجازات کمتر از سه سال زندان نبود. افرادی که زنی را به انجام سقط جنین ترغیب می‌کردند، به دو سال زندان محکوم می‌شدند. زن بارداری که سقط جنین انجام می‌داد، در صورت تکرار جرم به توبیخ و پرداخت جریمه‌ای تا ۳۰۰ روبل محکوم می‌شد. در فرمانی به تاریخ ۲۳ نوامبر ۱۹۵۵، دولت اتحاد جماهیر شوروی ممنوعیت کلی انجام سقط جنین که در فرمان سال ۱۹۳۶ ذکر شده بود را لغو کرد. مقررات دیگری که
سال ۱۹۳۶ ذکر شده بود را لغو کرد. مقررات دیگری که همچنین در سال ۱۹۵۵ صادر شد، مشخص کرد که سقط جنین در دوازده هفته اول بارداری، در صورتی که هیچ منع پزشکی وجود نداشته باشد، به صورت آزاد انجام شود و پس از این مدت زمانی، هنگامی که ادامه بارداری و تولد به مادر آسیب می‌رساند (تفسیر شامل نقص جنین)، مجاز بود. سقط جنین باید توسط پزشک و در بیمارستان انجام می‌شد و مگر اینکه سلامت مادر در خطر باشد، هزینه‌ای نیز دریافت می‌شد. افرادی که سقط جنین غیرقانونی انجام می‌دادند، مشمول مجازات‌های کیفری طبق قوانین کیفری مانند
مشمول مجازات‌های کیفری طبق قوانین کیفری مانند قانون کیفری شوروی بودند. به عنوان مثال، اگر سقط جنین در بیمارستان انجام نمی‌شد، مجازات تا یک سال زندان می‌توانست اعمال شود، و اگر توسط فردی بدون مدرک پزشکی پیشرفته انجام می‌شد، مجازات تا دو سال زندان امکان‌پذیر بود. در موارد تکرار جرم یا مرگ یا آسیب جدی به زن باردار، مجازات سنگین‌تری تا هشت سال زندان قابل اعمال بود. زنانی که تحت سقط جنین غیرقانونی قرار می‌گرفتند، مجازات نمی‌شدند. با وجود تصویب فرمان و مقررات سال ۱۹۵۵، مشکل سقط جنین‌های غیرقانونی در اتحاد جماهیر
۱۹۵۵، مشکل سقط جنین‌های غیرقانونی در اتحاد جماهیر شوروی سابق به‌طور کامل حل نشد. این مشکل تا حدی به رویکرد متناقض دولت نسبت به پیشگیری از بارداری بازمی‌گشت. گرچه دولت گاهی حمایت خود را از پیشگیری از بارداری نشان می‌داد، اما اقدامات کافی برای در دسترس قرار دادن این روش‌ها انجام نمی‌شد. به‌طور خاص، در سال ۱۹۷۴، استفاده گسترده از قرص‌های ضدبارداری عملاً ممنوع شد. همچنین، در برخی دوره‌ها، بازگشت به سیاست‌های تشویق به فرزندآوری موجب نگرش منفی به سقط جنین گردید. نتیجهٔ این عوامل، وابستگی گسترده به سقط جنین
نتیجهٔ این عوامل، وابستگی گسترده به سقط جنین به‌عنوان روش اصلی برنامه‌ریزی خانواده بود. دولت، نگران از نرخ بالای سقط جنین‌های غیرقانونی، در سال ۱۹۸۲ فرمانی صادر کرد که سقط جنین را به دلایل پزشکی تا هفته بیست‌وهشتم بارداری مجاز می‌دانست. در ادامه، دولت دایره شرایط مجاز برای سقط جنین قانونی را گسترش داد و در ۳۱ دسامبر ۱۹۸۷ فرمانی دیگر صادر کرد که طی آن، دلایل گسترده‌ای از جمله موارد غیرپزشکی برای انجام سقط جنین به درخواست تا هفته بیست‌وهشتم بارداری معرفی شد. این دلایل شامل موارد زیر بود: مرگ شوهر در دوران
این دلایل شامل موارد زیر بود: مرگ شوهر در دوران بارداری، حبس زن باردار یا همسرش، محرومیت از حقوق مادری، تعدد زایمان (بیش از پنج فرزند)، طلاق در دوران بارداری، بارداری ناشی از تجاوز، و وجود ناتوانی در یکی از کودکان خانواده. علاوه بر این، این فرمان مقرر کرد که با تأیید کمیسیونی ویژه، امکان سقط جنین بر اساس دلایل دیگر نیز وجود داشته باشد. این گسترش دلایل مجاز برای سقط جنین پس از دوازده هفته اول بارداری، همراه با نگرش دوگانه دولت نسبت به پیشگیری از بارداری، منجر به افزایش چشمگیر تعداد سقط جنین‌های رسمی
منجر به افزایش چشمگیر تعداد سقط جنین‌های رسمی گزارش‌شده شد. عوامل دیگری که به نرخ بالای سقط جنین کمک کردند، شامل کمبود روش‌های پیشگیری از بارداری مدرن با کیفیت بالا و اتکا به روش‌های سنتی کم‌اعتماد، فقدان آگاهی زوج‌ها از روش‌های پیشگیری و پیامدهای زیان‌بار سلامتی ناشی از سقط جنین‌های مکرر، و نبود آموزش کافی برای پزشکان، پرستاران، معلمان و متخصصان دیگر بود. در سال ۱۹۸۹، دسترسی به کاندوم در کل اتحاد جماهیر شوروی تنها ۱۱ درصد از تقاضا را پوشش می‌داد؛ دستگاه داخل رحمی (IUD) ۳۰ درصد، و قرص‌های ضدبارداری تنها ۲
رحمی (IUD) ۳۰ درصد، و قرص‌های ضدبارداری تنها ۲ درصد را تأمین می‌کرد. داده‌های بررسی نمونه‌ای سال ۱۹۹۰ دربارهٔ استفاده از روش‌های پیشگیری نشان می‌دهد که در آذربایجان، تنها ۶٫۵ درصد از کل زنان ۱۵ تا ۴۹ ساله به‌طور منظم از روش‌های پیشگیری استفاده می‌کردند، ۱۰٫۱ درصد گاهی از روش‌های پیشگیری استفاده می‌کردند، ۴۱٫۹ درصد از هیچ روشی استفاده نمی‌کردند و ۳۵٫۳ درصد هیچ اطلاعی از پیشگیری از بارداری نداشتند.
جین استراون (; – ) پرسنل نظامی و هوانورد زن اهل ایالات متحده آمریکا بود که به دلیل مشارکتش در سازمان زنان خلبان خدمات نیروی هوایی از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۴ شناخته شده بود. او در طول زندگی خود در عرصه هوانوردی فعال بود و در هیئت هوانوردی غیرنظامی خدمت کرد. او کاپیتان رزرو در نیروی هوایی بود. کودکی. جین سینسل استراون در ۲۴ اوت ۱۹۱۳ در واشینگتن دی سی به دنیا آمد. در سن دو سالگی، مادر استراون درگذشت و چارلز ویلیام سینسل برای بزرگ کردن خانواده، که شامل او و دو برادر بزرگترش بود، تنها ماند. تمام دوران کودکی او در
بزرگترش بود، تنها ماند. تمام دوران کودکی او در واشینگتن دی سی سپری شد. علاقه او به پرواز پس از آشنایی با همسر آینده‌اش، آل استراون ، شکل گرفت، اما به غیر از همسرش، باقی اعضای خانواده موافق او نبودند: «خانواده فقط فکر می‌کردند من کمی دیوانه هستم. آنها فکر نمی‌کردند این ایده خوبی باشد.» تحصیلات. استراون فارغ‌التحصیل دبیرستان مرکزی بود و در اوایل بیست سالگی بود که پرواز با اولین هواپیمای خود را در فرودگاه کوئینز چپل در هایتسویل، مریلند آموخت. استراون سپس در سال ۱۹۳۸ گواهینامه خلبانی خود را گرفت و بعداً به
سال ۱۹۳۸ گواهینامه خلبانی خود را گرفت و بعداً به گروه پرواز زنان در واشینگتن دی سی، معروف به گروه نود و نه، پیوست. در سال ۱۹۴۲ از استراون و اعضای نود و نه خواسته شد که به کلاس خلبانان خدمات نیروی هوایی زنان (WASP) در هیوستون، تگزاس بپیوندند.[۲] پس از تکمیل دوره آموزشی، استراون از این کلاس در ۲۴ آوریل ۱۹۴۳ فارغ‌التحصیل شد. سپس به اولین پایگاه هوایی خود، خواپیمایی ارتش در نیوکسل واقع در ویلمینگتون، دلاور فرستاده شد، جایی که تا زمانی که خدمات نیروی هوایی زنان در ۲۰ دسامبر ۱۹۴۴ منحل شد، در آنجا باقی ماند. خدمت
۲۰ دسامبر ۱۹۴۴ منحل شد، در آنجا باقی ماند. خدمت نظامی. عشق استراون به پرواز زمانی آغاز شد که او و همسرش یک هواپیما خریدند. قبل از اینکه آن دو هواپیما را بخرند، جین نگران بود. او می‌خواست پول آن را پس‌انداز کند زیرا کشور در رکود بود، اما در نهایت تسلیم این ایده شد. جین یاد گرفت که چگونه با یک هواپیمای ۴۰ اسب بخاری به نام سیلور بیوتی پرواز کند. او در فرودگاه کوئین چپل آموزش پرواز دید. در سال ۱۹۳۸ جین گواهینامه پرواز خود را دریافت کرد. استراون به "نود و نه"، یک گروه متشکل از زنان خلبان در واشینگتن پیوست. کمی
گروه متشکل از زنان خلبان در واشینگتن پیوست. کمی بعد، ژاکلین کاکرن اعضای نود و نه را به یک کوکتل مهمانی در هتل می فلاور دعوت کرد. جکی از زنان پرسید که آیا حاضرند برای کشورشان پرواز کنند؟ همه زنها موافق بودند. حدود یک ماه بعد، استراوگان با هتل رایس در هیوستون، تگزاس تماس گرفت. استراون فکر می‌کرد یکی از دخترها دارد با او شوخی می‌کند. مری لو نیل با استراون تماس گرفت و از او پرسید که آیا او می‌رود؟ استراون به مری لو گفت که او نمی‌خواهد به آنجا برود زیرا به تازگی یک موقعیت مدیر فروش در شرکت مهندسی و تحقیقات به
یک موقعیت مدیر فروش در شرکت مهندسی و تحقیقات به او اختصاص داده شده است. سپس شوهر استراون تصمیم گرفت که به عنوان خلبان خدمات داوطلب شود و به او گفت که ممکن است در خارج از کشور مستقر شود؛ بنابراین، استراون در نهایت تصمیم گرفت در جلسه هیوستون شرکت کند. مرگ. استراون در ۱۲ مارس ۲۰۰۷ در سن ۹۳ سالگی درگذشت. او در مرکز پرستاری و توانبخشی برلین در مریلند زندگی می‌کرد. همسرش، آلفرد استراون، و نوه‌اش، اسکات استراون، پیش از او به ترتیب در سال‌های ۱۹۸۱ و ۲۰۰۳ درگذشتند. از او دو پسر به نام‌های جان و چارلز استراون، سه
از او دو پسر به نام‌های جان و چارلز استراون، سه نوه به نام‌های جیسون، ارین و پیج استراون و یک نتیجه به نام جکسون استراون به یادگار مانده است. مراسم او در ۲۴ مارس خاکسپاری در جزیره فنویک برگزار شد، کلیسایی که او در حین زندگی در آن حضور میافت. آنها همچنین با تشریفات کامل نظامی به او احترام گذاشتند.
ماریا د لاس مرسدس منافرا رودریگز (زاده ۲۰ ژوئن ۱۹۴۳) یک کارآفرین اروگوئه‌ای است که از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵ به عنوان بانوی اول اروگوئه در کنار همسرش، خورخه باتله، رئیس‌جمهور وقت اروگوئه، خدمت کرد. او همچنین رئیس سازمان تودوس پور است. زندگی. مرسدس منافرا در خانواده‌ای تحصیل کرده متولد شد. پدرش یک شیمیدان دارویی و مدیر داروخانه زنجیره‌ای منافرا در پونتا دل استه بود که همچنان در مالکیت خانواده قرار دارد. مادرش، مرسدس رودریگز، نیز شیمیدان دارویی بود و به عنوان آکادمیک در دانشکده شیمی دانشگاه جمهوری فعالیت داشت.
در دانشکده شیمی دانشگاه جمهوری فعالیت داشت. مرسدس تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در مدرسه ملی خوزه پدرو وارلا گذراند. او مدرک لیسانس حقوق خود را دریافت کرد و در دانشکده حقوق و علوم اجتماعی دانشگاه جمهوری تحصیل کرد. او به زبان‌های انگلیسی، فرانسوی و ایتالیایی تسلط دارد. از ازدواج اول خود، دختری به نام ماریا پائولا دارد. در سال ۱۹۷۷، او شرکت صادراتی خود را در صنعت دست‌باف تأسیس کرد و در ۱۹۸۹ با خورخه باتله ازدواج کرد. در آن زمان، باتله سناتور جمهوری بود و یک دهه بعد، به ریاست‌جمهوری رسید. در ۱۹۹۵، منافرا به
دهه بعد، به ریاست‌جمهوری رسید. در ۱۹۹۵، منافرا به عنوان رئیس مرکزگاردل، که برای توانبخشی و تفریح افراد دارای معلولیت فعالیت می‌کرد، منصوب شد و تا سال ۲۰۰۰ در این سمت باقی ماند. مرسدس منافرا در طول فعالیت‌های اجتماعی و بشردوستانه خود جوایز متعددی دریافت کرده است: ۱۹۹۹: دریافت جایزه آرتیگاس برای زنان اروگوئه‌ای به دلیل فعالیت‌هایش در جهت به رسمیت شناختن حقوق زنان. ۲۰۰۰: دریافت جایزه زنان کارآفرین از انجمن ایبرو-آمریکایی زنان کارآفرین. ۲۰۰۱: دریافت جایزه زن سال ۲۰۰۱ از روزنامه‌نگاران اروگوئه، به پاس خدماتش به
۲۰۰۱ از روزنامه‌نگاران اروگوئه، به پاس خدماتش به زنان اروگوئه. ۲۰۰۱: دریافت جایزه از سازمان بین‌المللی سوکا گاکای ژاپن به عنوان نماینده زنان جهان در میان ۱۶۵ کشور عضو این سازمان. ۲۰۰۵: پس از پایان دوره بانوی اولی، او به ریاست سازمان (همه برای اروگوئه) ادامه داد. ۲۰۰۶: دریافت جایزه زن سال ۲۰۰۵ از سوی سازمان بین‌المللی زونتا در مراسمی در پونتا دل آسته. ۲۰۰۱: دریافت جایزه زنان داوطلب اجتماعی از سوی سازمان صدای همبستگی، در راستای سال بین‌المللی داوطلبان. مرسدس منافرا سازمان غیرانتفاعی تودوس پور را تأسیس و
منافرا سازمان غیرانتفاعی تودوس پور را تأسیس و رهبری کرد که در حوزه‌های زیر فعالیت دارد: Made Here (حمایت از تولیدات محلی)، Scholastic Smiles (حمایت از آموزش و دانش‌آموزان)، The Creole Table (برنامه‌های تغذیه و حمایت غذایی)، Musical Journey (ترویج آموزش موسیقی)، Different Capacities (حمایت از افراد دارای معلولیت)، United Hands (برنامه‌های داوطلبانه اجتماعی)، Computers for More Schools (تأمین تجهیزات رایانه‌ای برای مدارس محروم) در ۱ مارس ۲۰۰۵ دوره او به عنوان بانوی اول به پایان رسید. با این حال او به عنوان
بانوی اول به پایان رسید. با این حال او به عنوان رئیس تودوس پور اروگوئه در این سمت باقی ماند. مالاندو یکی از اعضای سازمان بین‌المللی زونتا پونتا دل آسته در ۸ مارس ۲۰۰۶، به مناسبت روز جهانی زن، در هتل جین کلور در پونتا دل آسته، به مرسدس منافرا عنوان زن سال ۲۰۰۵ را اعطا کرد. همسرش، خورخه باتله، در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۶ درگذشت.
لَبیبه میخائیل صَوایا (۱۸۷۶ – ۱۹۱۶) نویسنده، روزنامه‌نگار، شاعر و آموزگار عثمانی لبنانی بود. در طرابلس زاده و بزرگ شد. تحصیلات خود را در مدرسهٔ آمریکایی آنجا فرا گرفت و در سال ۱۸۹۲ از آن فارغ‌التحصیل شد. چند سال در مدرسهٔ آمریکایی به عنوان معلم کار کرد، اما کار خود را به عنوان مدیر مدرسهٔ ملی در حمص به پایان رساند و سپس خود را وقف خلاقیت ادبی کرد. به نویسندگی، ادبیات و خطابت روی آورد. در تأسیس انجمن خیریهٔ زنان در طرابلس مشارکت داشت و سپس به عنوان رئیس آن انتخاب شد. صوایا در انتشار شعر و مقالات خود در برخی
شد. صوایا در انتشار شعر و مقالات خود در برخی از روزنامه‌ها و مجلات زمان خود فعال بود و با شعر و سخنرانی خود که در مناسبت‌های مختلف ایراد می‌کرد، در مجامع فرهنگی بسیاری شرکت داشت.او را یکی از پیشگامان عرصهٔ نهضت عربی زنان در زمینه‌های ادبیات و آموزش در ربع پایانی قرن نوزدهم و ربع اول قرن بیستم می‌دانند. زندگی و پیشه. لبیبه بنت میخائیل بن جرجس صوایا در سال ۱۸۷۶ در شهر طرابلس، سنجق طرابلس، ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی، به دنیا آمد. در مدرسهٔ عالیهٔ دخترانهٔ آمریکایی، یکی از مدارس مبلغان، تحصیل کرد. در سال
آمریکایی، یکی از مدارس مبلغان، تحصیل کرد. در سال ۱۸۹۲ فارغ‌التحصیل شد.در جشن فارغ‌التحصیلی شعری خواند که در مجلهٔ «الآثار» چاپ شد، مجله‌ای که توسط عیسی اسکندر المعلوف در سال ۱۹۱۴ شروع به انتشار شد. او پنج سال به عنوان معلم در همان مدرسه کار کرد. به حمص نقل مکان کرد و در مدارس دخترانه و پسرانهٔ روسی تدریس می‌کرد و در طول جنگ جهانی اول به دلیل تعطیلی مدارس به برخی از دانش آموزان دختر درس خصوصی داد.سپس به عنوان مدیر یک بیمارستان منصوب شد. به روزنامه‌نگاری درآمد و برای چندین روزنامه نوشت، مانند: «المورد
درآمد و برای چندین روزنامه نوشت، مانند: «المورد الصافی»، «لسان الاتحاد» صوایا که روزنامه‌نگار و خطیب بود، سخنرانی‌های زیادی در انجمن‌های ادبی و خیریه ایراد کرد و مقالات و تحقیقات بسیاری را در روزنامه‌ها و مجلاتی مانند مجله «المباحث» از جرجی و ساموئل ینی در طرابلس، مجلهٔ «المورد الصافی» از جرجیس و انیس الخوری در بیروت ومجلهٔ «لسان الحال» و غیره. در انجمن‌های ادبی و آموزشی فعالیت‌های برجسته‌ای داشت. همچنین در زمینهٔ اجتماعی خیریه کار کرد و رئیس انجمن حامی یتیمان در طرابلس شد، که در زمان پاتریارک گریگوری حداد
در طرابلس شد، که در زمان پاتریارک گریگوری حداد تأسیس شد. او همچنین عضو انجمن دختران شهادت و انجمن مادران بود و به عنوان خبرنگار انجمن تهذیب الشعله انتخاب شد. وی در انتشار شعر و مقالات خود در برخی از روزنامه‌ها و مجلات زمان خود فعال بود. با شعر و سخنرانی خود که در مناسبت‌های گوناگون ایراد می‌کرد، در مجامع فرهنگی بسیاری شرکت می‌کرد که برخی از آنها در مجلهٔ «المباحث» طرابلس، متعلق به جرجی و ساموئل ینی در طرابلس به چاپ می‌رسید.در دنیای شعر، دیوانی از خود برجای نگذاشت، اما اشعار و قطعاتی دارد که در کتاب‌هایی
نگذاشت، اما اشعار و قطعاتی دارد که در کتاب‌هایی آمده است، مانند: «زندگی‌نامهٔ دانشمندان و نویسندگان طرابلس» نوشتهٔ عبدالله حبیب نوفل چاپ ۱۹۸۴ و کتاب «عالمان و شاعران طرابلس در آخرین قرن عثمانی» از محمود سلیمان، ۲۰۰۴. صوایا بیشتر عمر را خود در دو ولایت بیروت و سوریهٔ عثمانی گذارند. در سال ۱۹۰۹ رمان تاریخی «زیبای تسالونیک» در بیروت چاپ کرد که قصهٔ تاریخ انقلاب دستوری عثمانی را بیان می‌کند. از انگلیسی رمان «محبت پاک» ترجمه کرد و به صورت پیاپی در روزنامهٔ «دلیل حمص» در سال ۱۹۱۳ منتشر کرد. او در مناسبت‌های
حمص» در سال ۱۹۱۳ منتشر کرد. او در مناسبت‌های گوناگون چندین خطبه ایراد کرد که برخی از آن‌ها در مجلهٔ «المباحِث» به نشر رسید مانند خطبه‌های «برای بنفشه» و «حُسبان بالاِحسان». همچنین «زنبق» و «گل رز» از آثار اوست. در معجم البابطین آمده است که بیشتر اشعار او، گزیده‌هایی برجامانده است که بر وزن و قافیه سروده شده است، به عنوان مثال: تبریک عروسی خواهرش و استقبال از یک اسقف در انجمنش؛ همچنین شعری شامل توصیف لباس عربی و ترجیح آن بر لباس غربی. معجم البابطین ادامه می‌دهد: «شعر او گرایشی به نو شدن دارد، زیرا زبان و
«شعر او گرایشی به نو شدن دارد، زیرا زبان و معانی آن با ماهیت دوران او همخوانی دارد. به گرایشی موعظه‌ای و اصلاح‌طلبانه پایبند است که بازتاب قدردانی او از ارزش‌های اجتماعی و اخلاقی و پیروزی او بر سنت‌های عربی و میراث فرهنگی است. ویژگی زبان او سیالیت و انعطاف در تجسم معانی آن است. تصاویر جزئی او با ساختار ساده و شفافیت مشخص می‌شود.» عیسی فتوح که او را اول رمان‌نویس زن می‌داند، دربارهٔ او گفته است: «از ویژگی‌های نوشته‌های او سبک خوب و قضاوت سالم بود و شعر او با تخیل بالدار آراسته بود.» صوایا در سال‌های آخر
با تخیل بالدار آراسته بود.» صوایا در سال‌های آخر عمر، مدیریت یکی از مدارس ملی در حمص را بر عهده گرفت. سپس او خود را وقف خلاقیت ادبی کرد. صوایا در حمص، سنجق حما، ولایت سوریه، امپراتوری عثمانی، در سال ۱۹۱۶ درگذشت. زندگی شخصی. او با تاجری به نام سلیم صَدَقَه طرابلسی ازدواج کرد. از او یک دختر داشت، به نام کیتی. آثار. او اشعار پراکنده‌ای دارد که او در چند نوبت سروده است، اما در مجموعه‌ای جمع‌آوری نشده است. علاوه بر سخنرانی‌ها و مقالات دیگری که در مجلات و روزنامه‌های دیگر به چاپ رسانده است، آثار برجستهٔ او
دیگر به چاپ رسانده است، آثار برجستهٔ او عبارت‌اند از:
اسامه الرفاعی (زاده ۱۹۴۴م دمشق) عالم و فقیه شافعی مذهب، مفتی اعظم سوریه و رییس شورای عالی افتاء در سوریه. زندگی و تحصیلات. اسامه الرفاعی در سال ۱۹۴۴م در دمشق به دنیا آمد. الرفاعی تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در دمشق گذراند. وی دارای لیسانس زبان و ادبیات عرب از دانشگاه دمشق است. الرفاعی فرزند عبدالکریم الرفاعی بنیانگذار «جماعة زید» در دمشق است. اسامه الرفاعی علوم عقلی و نقلی را نزد پدرش و جمعی از علمای دمشق از جمله ابراهیم الغلایینی، عبدالغنی الدقر، خالد الجباوی و احمد الشامی آموخته است. اسامه الرفاعی در
و احمد الشامی آموخته است. اسامه الرفاعی در ۲۹ مارس ۲۰۲۵ از طرف احمد الشرع معروف به ابومحمد الجولانی رییس دولت انتقالی سوریه به عنوان مفتی اعظم جمهوری عربی سوریه و رییس شورای عالی افتاء منصوب گردید.
مری کورتانی (؛ زادهٔ) یک کهنه سرباز ارتش ایالات متحده است که بیشتر به دلیل تأسیس سازمان غیرانتفاعی خود "عملیات آزادی پنجه‌ها" شناخته شده است. نمای کلی. مری کورتانی، اهل کالیفرنیا، از دبیرستان سوکل فارغ‌التحصیل شد و سپس به عنوان اولین شغل خود در یک مرکز ام‌پی کی۹ در سال ۱۹۷۵ وارد ارتش ایالات متحده شد. کار او در آموزش سگ‌ها در ارتش برای جستجوی مواد مخدر و مواد منفجره به عنوان پایه ای برای دانش او بود، زمانی که او در نهایت اشتیاق خود را در کار با سربازان کهنه‌کار یافت تا سگ‌های خود را به درستی آموزش دهند تا به
یافت تا سگ‌های خود را به درستی آموزش دهند تا به سگ‌های خدماتی برای نیازهای مختلف تبدیل شوند. در حال حاضر، کورتانی ۶۳ ساله است و در سن مارتین، کالیفرنیا در منطقه گیلروی زندگی می‌کند. مری کورتانی به عنوان تک فرزند در یک خانواده آشفته در سانتا کروز، کالیفرنیا بزرگ شد، تا اینکه در سن ۱۴ سالگی به مکانی بهتر منتقل شد. کورتانی از دبیرستان سوکل فارغ‌التحصیل شد و سپس به عنوان اولین شغل خود در ارتش ثبت نام کرد و در سال ۱۹۷۵ در مرکز MP K9 کار کرد. در ارتش، کورتانی هم به عنوان استاد ارتش به عنوان مربی آموزش سگ‌ها و هم
عنوان استاد ارتش به عنوان مربی آموزش سگ‌ها و هم به عنوان ارزیاب برای باشگاه لانه آمریکا (AKC) گواهینامه دریافت کرد. در طول این مدت، او عمدتاً در آموزش سگ‌های نظامی برای جستجوی مواد مخدر و مواد منفجره مختلف، و همچنین در آموزش سربازان برای برخورد صحیح با آنها کار می‌کرد. مری کورتانی یکی از آخرین نیروهای ارتش زنان (WAC) و کهنه سرباز دوران جنگ ویتنام بود. به مدت ۹ سال، کورتانی در ارتش خدمت کرد و به‌طور تمام وقت به آموزش سگ‌های نظامی پرداخت تا اینکه در سال ۱۹۸۴، ارتش را ترک کرد تا «زندگی غیرنظامی» بیشتری داشته
ارتش را ترک کرد تا «زندگی غیرنظامی» بیشتری داشته باشد و تصمیم گرفت مدرسه آموزش سگ خود را باز کند. کورتانی بعد از ترک ارتش مدتی با افسردگی دست و پنجه نرم کرد. این کار او با سگ‌ها بود که او را دوباره امیدوار کرد. در سال ۲۰۰۷، کورتانی یک تجارت تمام وقت آموزش سگ را راه اندازی کرد و یک مربی تمام وقت سگ شد. اگرچه کورتانی کار با سگ‌ها را در ارتش آغاز کرد، اما در طول زندگی خود همیشه با سگ‌ها در تعامل بوده است. کورتانی وقتی که بزرگ می‌شد، سگ‌های زیادی داشت، بسیاری از آنها ولگردهایی بودند که او پیدا کرد و تصمیم گرفت
آنها ولگردهایی بودند که او پیدا کرد و تصمیم گرفت به خانه بیاورد، به ویژه یکی از آنها یک گلدن رتریور به نام تامی بود. به نظر می‌رسید که او همیشه برای کار با سگ‌ها و کمک به آن‌ها شور و شوق داشت، اما تنها زمانی که ارتش را ترک کرد، اشتیاق واقعی خود را پیدا کرد. میراث. میراث مری کورتانی احتمالاً در ارتش آغاز شد. در سال ۲۰۰۹ بود که او رسماً تصمیم گرفت کمک به کهنه سربازان را برای آموزش سگ‌های خدماتی خود برای کمک به آنها در زمینه نیازهای مختلف فیزیکی، عصبی، حرکتی و روانی، مانند اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) آغاز