payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اسکولا دی ونیز (به ایتالیایی: "Scuole di Venezia") به انجمن‌های مذهبی، اجتماعی و فرهنگی در ونیز سده‌های میانه و دوران رنسانس گفته می‌شود. این نهادها نقش مهمی در سازماندهی امور خیریه، حمایت از هنر و معماری و نیز تقویت هویت اجتماعی شهر داشتند. اسکولاها به دو گروه اصلی تقسیم می‌شدند: ارتباط با ایران. در دوران صفویان و از طریق روابط تجاری جاده ابریشم، ونیز یکی از دروازه‌های اصلی ورود کالاهای ایرانی مانند فرش ایرانی و ابریشم به اروپا بود. برخی اسناد نشان می‌دهد که اسکولاهای ونیزی در تأمین مالی و سازماندهی
که اسکولاهای ونیزی در تأمین مالی و سازماندهی نمایشگاه‌های هنری، کالاهای شرقی از جمله هنر و صنایع دستی ایرانی را معرفی می‌کردند.
کاپیتولاسیون عثمانی–ایتالیا به مجموعه‌ای از قراردادهای تجاری و دیپلماتیک گفته می‌شود که در سده‌های شانزدهم و هفدهم میلادی میان امپراتوری عثمانی و دولت‌شهرهای ایتالیایی، به‌ویژه جمهوری ونیز و جنوا منعقد شد. این قراردادها به بازرگانان ایتالیایی امتیازهای ویژه‌ای مانند معافیت‌های مالیاتی، حق تجارت آزاد و حمایت کنسولی در قلمرو عثمانی اعطا می‌کرد. در مقابل، دولت‌های ایتالیایی نیز متعهد می‌شدند که روابط تجاری و سیاسی خود را با عثمانی گسترش دهند. ارتباط با ایران. این قراردادها غیرمستقیم بر روابط ایران و ایتالیا
این قراردادها غیرمستقیم بر روابط ایران و ایتالیا نیز اثر گذاشتند. در دوران صفویان، کالاهای ایرانی مانند ابریشم و فرش ایرانی از طریق شبکهٔ تجاری عثمانی و به واسطهٔ بازرگانان ایتالیایی به اروپا منتقل می‌شد. به همین دلیل، کاپیتولاسیون‌ها زمینه‌ساز حضور پررنگ‌تر ایران در بازارهای مدیترانه و آشنایی بیشتر اروپاییان با فرهنگ ایرانی شدند.
آرکادیسم (به ایتالیایی: "Arcadismo"، به انگلیسی: "Arcadism") جنبش ادبی و هنری در ایتالیا سدهٔ هفدهم و هجدهم میلادی بود که در واکنش به پیچیدگی‌ها و اغراق‌های باروک پدید آمد. این جنبش با تأکید بر سادگی، بازگشت به طبیعت و الهام از اسطوره‌های یونانی، به‌ویژه سرزمین آرکادیا، شناخته می‌شود. آرکادیسم با تأسیس «آکادمی آرکادیا» ("Accademia dell'Arcadia") در سال ۱۶۹۰ در رم رسمیت یافت و شاعران و نویسندگان بسیاری به آن پیوستند. هدف آنان احیای معیارهای کلاسیک و مقابله با زیاده‌روی‌های سبکی دوران باروک بود. ارتباط با
با زیاده‌روی‌های سبکی دوران باروک بود. ارتباط با ایران. پژوهشگران برخی شباهت‌ها میان آرکادیسم و شعر فارسی، به‌ویژه اشعار طبیعت‌گرای سعدی و حافظ یافته‌اند. همچنین در دوران قاجار، با گسترش آشنایی ایران و ایتالیا، ترجمه‌هایی از متون ادبی اروپایی صورت گرفت که بازتابی از گرایش‌های مشابه آرکادیسم داشت.
دیپلماسی هنری شاخه‌ای از دیپلماسی فرهنگی است که از هنر به‌عنوان ابزاری برای گسترش روابط بین‌الملل، ایجاد درک متقابل و تقویت تعاملات میان ملت‌ها استفاده می‌کند. این رویکرد بر این باور استوار است که هنر، زبان مشترک جهانی است و می‌تواند فراتر از مرزهای سیاسی و زبانی، ارتباط میان فرهنگ‌ها را تسهیل کند. ارتباط با ایران. دیپلماسی هنری در روابط ایران و ایتالیا نقش مهمی داشته‌است. از دوران صفویان، با ارسال فرش‌ها و آثار هنری به دربارهای اروپایی، تا دوران معاصر با حضور ایران در رویدادهایی مانند بینال ونیز، هنر
با حضور ایران در رویدادهایی مانند بینال ونیز، هنر ابزاری برای معرفی فرهنگ ایرانی به اروپا و گسترش روابط فرهنگی بوده‌است.
گلروبال (به انگلیسی: "Goalroball") یک رشتهٔ ورزشی تیمی است که در سال ۱۳۸۲ هجری شمسی (۲۰۰۳ میلادی) توسط دکتر مجید ملا نادعلی پیشنماز("Dr.majid Mollanadali Pishnamaz") در ایران ابداع شد. این ورزش پس از طی مراحل قانونی توسط سازمان تربیت بدنی جمهوری اسلامی ایران (وزارت ورزش و جوانان فعلی) به رسمیت شناخته شد. تاریخچه. گلروبال در اوایل دهه ۱۳۸۰ ثبت شد. این رشته در مرکز کتاب و اسناد جهانی اسکرایبد واقع در سانفرانسیسکو کالیفرنیا آمریکا در فهرست رشته های ورزشی جهان به ثبت رسیده است قوانین. گلروبال بین دو تیم برگزار
ثبت رسیده است قوانین. گلروبال بین دو تیم برگزار می‌شود و هر تیم یک «بازیکن هدف» دارد. در زمین چمن دو تیم نه نفره و در سالن دو تیم هفت نفره رقابت میکنند و طبق قوانین رشته , در زمان های معین با استفاده از دست و پا توپ را به یکدیگر پاس می دهند. زمین و تجهیزات. بازی‌ها در سالن یا زمین چمن برگزار می‌شوند. توپ مورد استفاده سبک و مناسب برای پاس سریع طراحی شده است. اهداف طراحی. گلروبال با هدف ارتقای سلامت جسمی، هماهنگی دست و پا، تمرکز و انسجام تیمی طراحی شده‌است.
«نورهای چشمک‌زن» ترانه‌ای از رپر آمریکایی کانیه وست می‌باشد که در سومین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "فارغ‌التحصیلی" (۲۰۰۷) قرار دارد. این ترانه با حضور خوانندهٔ آراندبی دویلی، و آوازهای اضافی از خوانندهٔ استرالیایی کانی میچل همراه است. وست این ترانه را همراه با اریک هادسن نوشته و تهیه کرده‌است؛ هادسن پیش‌تر بخش اصلی تولید را تکمیل کرده بود و این دو در سال ۲۰۰۷ یک زهی گروهی زنده به آن افزودند. این ترانه در ۲۰ نوامبر سال ۲۰۰۷ به‌عنوان چهارمین تک‌آهنگ آلبوم از سوی راک-ا-فلا رکوردز و دف جم رکوردینگز به
از سوی راک-ا-فلا رکوردز و دف جم رکوردینگز به رادیوهای ریتمیک معاصر آمریکا معرفی گردید. «نورهای چشمک‌زن» ترانه‌ای در سبک هیپ‌هاپ، الکترو رپ و آراندبی با عناصری از ژانرهای گوناگون است که به‌طور برجسته از سازهای زهی و سینث‌سایزر بهره می‌گیرد. وست در اشعار ترانه دربارهٔ یک رابطهٔ پیچیده به رپ‌خوانی می‌پردازد که در آن دختر قدرت زیادی بر روی او دارد؛ او همچنین پاپاراتزی‌ها را با نازی‌ها مقایسه می‌کند. «نورهای چشمک‌زن» با تحسین جهانی منتقدان موسیقی روبه‌رو شد و بیشتر آنان تولید و تنظیم ترانه را ستودند. برخی
و بیشتر آنان تولید و تنظیم ترانه را ستودند. برخی به‌ویژه بر استفاده از سینث‌سایزرها تأکید کردند و عده‌ای دیگر این ترانه را لحظه‌ای مهم در تاریخ هیپ‌هاپ دانستند. این اثر بعدها در فهرست‌های برترین‌های چندین نشریه جای گرفت، از جمله رده‌بندی پایان دههٔ ۲۰۰۰ وبگاه "پیچفورک". این ترانه در سال ۲۰۰۹ یکی از آثار برندهٔ جایزه در مراسم جوایز آراندبی/هیپ‌هاپ بی‌ام‌آی بود. این قطعه در جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ ایالات متحده به رتبهٔ ۲۹ رسید و در جدول ترانه‌های داغ آراندبی/هیپ-هاپ نیز جایگاهٔ ۱۲ را کسب کرد. همچنین در
نیز جایگاهٔ ۱۲ را کسب کرد. همچنین در کشورهای ایرلند، ترکیه و بریتانیا به جمع ۴۰ ترانهٔ برتر راه یافت و در کانادا نیز در رتبهٔ ۵۴ قرار گرفت. در ایالات متحده، این ترانه از سوی انجمن صنعت ضبط آمریکا (آرآی‌ای‌ای) گواهی شش‌بار پلاتین دریافت کرد. همچنین در دانمارک و بریتانیا به‌ترتیب توسط آی‌اف‌پی‌آی دانمارک و صنعت ضبط صدای بریتانیا موفق به دریافت گواهی پلاتین شد.
گن پابرهنه ، یک فیلم درام جنگی ژاپنی محصول سال ۱۹۷۶ به کارگردانی تنگو یامادا است که بر اساس مجموعه مانگای ژاپنی به همین نام ساخته شده است. داستان فیلم در سال ۱۹۴۵ اتفاق می‌افتد و داستان پسر شش ساله‌ای به نام گن ناکائوکا را روایت می‌کند که در زمان بمباران اتمی هیروشیما توسط آمریکا در این شهر زندگی می‌کند.
گن پابرهنه ۲ ، یک فیلم انیمیشن درام بزرگسالان ژاپنی محصول سال ۱۹۸۶ و دنباله‌ای بر فیلم انیمیشن جنگی گن پابرهنه محصول سال ۱۹۸۳ است که به‌طور آزاد بر اساس مجموعه مانگای ژاپنی نوشته کیجی ناکازاوا ساخته شده است. این فیلم به کارگردانی توشیو هیراتا، با بازی ایسی میازاکی، ماساکی کودا، یوشیه شیمامورا و تائکو ناکانیشی ساخته شده است که نقش‌های خود را از فیلم اول تکرار می‌کنند، در حالی که کی ناکامورا و تاکامی آئویاما به بازیگران آن پیوسته‌اند. در این فیلم، گن و ریوتا ناکائوکا به گروهی از زباله‌گردهای یتیم می‌پیوندند و
به گروهی از زباله‌گردهای یتیم می‌پیوندند و تلاش می‌کنند مادرشان کیمی را از بیماری تشعشع، که در نتیجه زنده ماندنش از بمباران اتمی هیروشیما ایجاد شده است، نجات دهند.
شاخص وسعت و شدت ویتیلیگو (به انگلیسی: "Vitiligo Extent Tensity Index" یا به اختصار VETI Score) یک سیستم نمره‌دهی بالینی برای ارزیابی وسعت و شدت بی‌رنگی پوست در بیماران مبتلا به ویتیلیگو است. این شاخص توسط دکتر امیر فیلی، متخصص پوست ایرانی، طراحی و معرفی شد. این شاخص ابزاری عینی و قابل تکرار برای سنجش شدت بیماری ویتیلیگو در عملکرد بالینی و پژوهش‌های علمی فراهم می‌کند. تاریخچه. شاخص VETI نخستین بار در سال ۲۰۱۴ توسط دکتر امیر فیلی در مجله "Dermatology Practical &amp; Conceptual" معرفی و اعتبارسنجی شد. هدف اصلی
&amp; Conceptual" معرفی و اعتبارسنجی شد. هدف اصلی طراحی آن، ایجاد یک ابزار استاندارد برای اندازه‌گیری همزمان سطح درگیر پوست و شدت تغییر رنگ در بیماران مبتلا به ویتیلیگو بود. روش محاسبه. در این روش، بدن به بخش‌های آناتومیک مختلف تقسیم می‌شود و در هر بخش، میزان درگیری پوستی ("Extent") و شدت بی‌رنگی ("Tensity") امتیازدهی می‌شود. سپس مجموع این امتیازات، نمره کلی VETI را مشخص می‌کند. اهمیت. شاخص VETI مشابه شاخص PASI در پسوریازیس طراحی شده است و به‌عنوان یکی از ابزارهای معتبر در پژوهش‌ها و مدیریت بیماران مبتلا
ابزارهای معتبر در پژوهش‌ها و مدیریت بیماران مبتلا به ویتیلیگو مورد استفاده قرار می‌گیرد.
کیارا ترزا ایزی (؛ زادهٔ ) بازیگر و خواننده اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۹۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به لورو اشاره کرد. او تا سال ۲۰۱۳ عضوی از گروه دونفره پائولا و کیارا بود، تا اینکه تصمیم گرفت خود را وقف بازیگری کند. او در سال ۲۰۲۲ به همراه خواهرش پائولا دوباره به خوانندگی بازگشت. حرفه. خوانندگی پس از اولین حضورش در گروه‌های جاز و فانک در سال ۱۹۹۶، او گروه دونفره پائولا و کیارا را با خواهرش تشکیل داد و با سونی میوزیک ایتالیا
را با خواهرش تشکیل داد و با سونی میوزیک ایتالیا قرارداد بست. این دو نفر، ۴ بار (۱۹۹۷، ۱۹۹۸، ۲۰۰۵ و ۲۰۲۳) در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کردند. آنها در سال ۲۰۰۰، تک‌آهنگ "Vamos a bailar (Esta vida nueva)" را منتشر کردند که برنده‌ی جایزه‌ی پلاتینیوم شد و با آلبوم Television به موفقیت بین‌المللی دست یافت. ایزی در سال ۲۰۰۷، اولین آلبوم کوتاه خود را به عنوان خواننده انفرادی با "نام Nothing at All" منتشر کرد؛ این آلبوم یکی از پرفروش‌ترین تک‌آهنگ‌های ایتالیا در سال ۲۰۰۷ بود. ویدیوی رسمی آن در لندن توسط ماکی گرزی
۲۰۰۷ بود. ویدیوی رسمی آن در لندن توسط ماکی گرزی فیلمبرداری شد. او در سال ۲۰۱۳ آلبوم کوتاه "L'Universo" را منتشر کرد. او در دسامبر ۲۰۱۳، آهنگ "هله‌لویا" اثر لئونارد کوهن را بازخوانی کرد. در سال ۲۰۲۲، دوباره به خواهرش پائولا پیوست و با تشکیل مجدد گروه دونفره پاپ پائولا و کیارا به موسیقی بازگشت. در دسامبر ۲۰۲۲ این دو نفر اعلام کردند که با تک‌آهنگی به نام "Furore" در جشنواره ۲۰۲۳ سانرمو شرکت خواهند کرد. این تک‌آهنگ تحسین عمومی زیادی را به دست آورد و خیلی زود به یک آهنگ پرفروش و ترند تیک‌تاک تبدیل شد. در
زود به یک آهنگ پرفروش و ترند تیک‌تاک تبدیل شد. در تابستان ۲۰۲۳، این دو نفر تک‌آهنگ "Mare Caos" را منتشر کرده و گواهینامه طلایی را دریافت کردند و یک آلبوم از بهترین آهنگ‌هایشان با عنوان "Per Sempre" را منتشر کردند که در آن به بهترین آهنگ‌هایشان پرداخته شده بود و بسیاری از شخصیت‌های موسیقی ایتالیایی در آن حضور داشتند. بازیگری ایزی از نوجوانی به بازیگری علاقه‌مند بود. او در اوقات فراغت خود، همزمان با فارغ‌التحصیلی به عنوان طراح مد، به مدرسه بازیگری می‌رفت. او در چند کلیپ ویدیویی شرکت کرد و وقتی ۲۲ ساله بود،
در چند کلیپ ویدیویی شرکت کرد و وقتی ۲۲ ساله بود، کارگردانی او را به یک دوره بازیگری در رم دعوت کرد. وی در سال ۲۰۱۴، در نقش تیا به جمع بازیگران فیلم "«زیر مجموعه"» (۲۰۱۴) ساخته ایوان سیلوسترینی پیوست؛ آخرین قسمت از ده قسمت این سریال در جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز، جشنواره داستان رم و جشنواره وب رم به نمایش درآمد. یک سال بعد، او توسط پرادا برای فیلم "«ساعت گرگ»" برای انتخاب شد. زندگی شخصی. کیارا ترزا ایزی در ۲۷ فوریه ۱۹۷۳ در میلان در خانواده‌ای مسیحی متولد شد. در سال ۲۰۰۸ او به یهودیت گروید. در سال ۲۰۱۴ او
در سال ۲۰۰۸ او به یهودیت گروید. در سال ۲۰۱۴ او با مایر کوهن ازدواج کرد و اکنون در لس آنجلس زندگی می‌کند.
ارنستو اولیورو (؛ زادهٔ ) نویسنده اهل ایتالیا است. زندگینامه. اولیورو کوچک‌ترینِ نه برادر بود. او در پان‌دولا، روستایی در استان سالِرنو به دنیا آمد، جایی که خانواده‌اش برای کار به آنجا نقل مکان کرده بودند. پدرش اصالتاً از بووس (CN) و مادرش از آولینو بود. او ابتدا در کامپانیا و سپس در کیه‌ری به مدرسه رفت، جایی که وقتی ۱۲ ساله بود نقل مکان کرد. او در چند کارخانه در این منطقه کار کرد و بعد در شعبه‌ای از بانک سان پائولو مشغول شد، تا اینکه تصمیم گرفت استعفا دهد و زندگی‌اش را وقف مبارزه با فقر کند. سرمیگ. در روز
زندگی‌اش را وقف مبارزه با فقر کند. سرمیگ. در روز ۲۴ سالگی‌اش، در ۲۴ مه ۱۹۶۴، او «سرمیگ» (خدمت جوانان مبلّغ) را به همراه همسرش ماریا چِرّاتو ــ که در جریان سازماندهی «روزهای جهانی تبلیغ مسیحی» با او آشنا شده بود ــ و همچنین چند دوست که هر هفته در خانه با هم ملاقات می‌کردند، بنیان گذاشت. این گروه که متشکل از جوانان، زوج‌ها، راهبان و راهبه‌ها بود، شروع به مراقبت از فقرا و افراد به حاشیه رانده شده در تورین کرد و از آموزه‌های انجیل پیروی نمود. هدف سازمان از میان برداشتن گرسنگی و بی‌عدالتی‌های بزرگ در جهان،
میان برداشتن گرسنگی و بی‌عدالتی‌های بزرگ در جهان، ساختن صلح، کمک به جوانان برای یافتن آرمانی در زندگی، و افزایش آگاهی عمومی درباره مشکلات فقرا در جهان سوم بود. خیلی زود تعداد افرادی که در این پروژه مشارکت می‌کردند افزایش یافت. دفتر گروه در آغاز در محل «پونتیفیچی اوپره مسیوناریه» بود و سپس از ۱۹۶۹ به کلیسای خیابان آرسکوفادو منتقل شد. سال‌های نخست گروه با اعتراضات ۱۹۶۸ همزمان شد. با اینکه فضای فرهنگی بسیاری از کاتولیک‌ها را وادار می‌کرد انجیل را با نوشته‌های مارکس پیوند دهند، داوطلبان سرمیگ می‌خواستند خود را
پیوند دهند، داوطلبان سرمیگ می‌خواستند خود را به‌عنوان «مسیحیان ساده» و بدون هیچ وابستگی سیاسی معرفی کنند. در آن دوره، گروه کمک‌های مالی جمع‌آوری می‌کرد و نمایشگاه‌ها، بازارها و کنسرت‌های خیریه‌ای با حضور نومادی، آل بانو و رومینا پاور، آدریانو چلنتانو و دیگران سازمان می‌داد، که گاهی با استقبال بزرگ عمومی همراه بود. به‌ویژه در ۲۳ فوریه ۱۹۶۹، اولیورو و دیگر فعالان سرمیگ موفق شدند سالن اورین را برای کنسرت چلنتانو پر کنند، در حالی‌که در آن زمان چلنتانو هرگز بیش از ۳۰۰۰ نفر تماشاگر نداشت. زرادخانه صلح. در ۲ اوت
از ۳۰۰۰ نفر تماشاگر نداشت. زرادخانه صلح. در ۲ اوت ۱۹۸۳، اولیورو پس از سال‌ها درخواست از شهرداری تورین، مدیریت بخشی از ساختمان‌های زرادخانه قدیمی نظامی واقع در محله بورگو دورا ــ یکی از محله‌های بدنام شهر ــ را به دست گرفت. سرمیگ با کمک هزاران جوان داوطلب از سراسر ایتالیا این ساختمان را که در وضعیت نامناسبی بود کاملاً بازسازی کرد. این ساختمان به «زرادخانه صلح» ("Arsenale della Pace") تبدیل شد، که حدود ۴۰٬۰۰۰ متر مربع وسعت داشت. از آن زمان، زرادخانه خود را به‌عنوان «صومعه شهری» معرفی کرد و به مهاجران،
را به‌عنوان «صومعه شهری» معرفی کرد و به مهاجران، معتادان، الکلی‌ها، بیماران ایدز و بی‌خانمان‌ها کمک‌رسانی نمود. در دهه ۱۹۹۰، جوانان زرادخانه جنبش «جوانان صلح» را آغاز کردند. در ۱۹۹۶، اولیورو «زرادخانه امید» را در سائو پائولو در برزیل و در ۲۰۰۳ «زرادخانه دیدار» را در مادبا در اردن افتتاح کرد. در ۲۰۰۶، اولیورو و همراهانش سرپرستی چهار کودک را بر عهده گرفتند که به دلیل آزار یک فرد معلول بدنام شده بودند. فعالیت‌ها. بسیاری از افراد (زندانیان، جوانان در تنگنا، مادران رها شده و دیگران) به لطف ارنستو اولیورو و جنبش
رها شده و دیگران) به لطف ارنستو اولیورو و جنبش او دوباره وارد جامعه شدند؛ از جمله چند زندانی معروف و محکومان به حبس ابد مانند رئیس جنایتکار پیترو کاوالرو که اولیورو شخصاً در دهه ۱۹۷۰ با او آشنا شد. چنین دیدارهایی او را به این فکر انداخت که برای نخستین بار در ایتالیا یک تعاونی میان زندانیان و افراد آزاد در دوران سال‌های سرب ایجاد کند. به دلیل شهرتش به‌عنوان میانجی و فردی بی‌طرف، او توانست یکی از معدود غیرنظامیانی باشد که در سال ۱۹۸۸ پس از سال‌ها جنگ داخلی برای مأموریت صلح به لبنان رفت. او توسط پاتریارک
برای مأموریت صلح به لبنان رفت. او توسط پاتریارک مارونی نصرالله پی‌یر صفیر به آنجا فرستاده شد. همچنین، در شورش زندان پورتو آتسورو در جزیره البا در ۱۹۸۷، وزیر دادگستری جولیانو واسالی او را رسماً به‌عنوان میانجی منصوب کرد. او با مادر ترزا و پاپ ژان پل دوم دوست بود. در میان جوانان بسیاری که زندگی‌شان را وقف اهداف سازمان‌های او می‌کنند، چندین نفر تجرد را انتخاب کرده و زرادخانه را خانه خود برگزیده‌اند. به همین دلیل، زرادخانه به‌عنوان یک مؤسسه زندگی تقدیس‌شده از سوی اسقف‌نشین تورین به رسمیت شناخته شد. از ۱۹۷۶،
سوی اسقف‌نشین تورین به رسمیت شناخته شد. از ۱۹۷۶، اولیورو چندین کتاب منتشر کرد. عواید آن‌ها صرف پروژه زرادخانه صلح می‌شود. تقدیرها. به پاس خدماتش، اولیورو نشان طلای شایستگی مدنی دریافت کرده است. ملک حسین اردن نشان کوکب درجه یک را به او اهدا کرد. سازمان اسرائیلی کارن کِیمِت لِیسرائل، ۱۸ درخت در اورشلیم به نام او کاشت. بنیاد «راهی به سوی صلح» وابسته به سازمان ملل متحد در ۱۹۹۷ او را به‌عنوان «خادم صلح» برگزید. در ۲۰۰۲، به پاس نقش او در حل محاصره کلیسای میلاد مسیح در بیت‌لحم، عنوان «مرد صلح بیت‌لحم و اورشلیم»
در بیت‌لحم، عنوان «مرد صلح بیت‌لحم و اورشلیم» به او اعطا شد. پاپ ژان پل دوم به او مأموریت داد که «دوست وفادار همه کودکان رهاشده جهان» باشد. در ۱۹۹۹، او دکترای افتخاری جامعه‌شناسی از دانشگاه تورین دریافت کرد. مادر ترزا، ژان پل دوم، و ایتالیایی‌هایی چون نوربرتو بوبیو و جیووانی آنیلی و نیز شخصیت‌های مذهبی و غیرمذهبی خارجی بارها او را برای جایزه صلح نوبل نامزد کرده‌اند. در جشنواره‌ای توسط اونیره که در ۱ اوت ۲۰۱۸ در لِریچی برگزار شد، او جایزه «آنژلو ناردوچّی» را از لوئیجی ارنستو پالتی، اسقف لا
ناردوچّی» را از لوئیجی ارنستو پالتی، اسقف لا اسپتزیا-سارزانا-بروگناتو، به مناسبت سی‌وپنجمین سالگرد تأسیس زرادخانه صلح دریافت کرد.
ماریو پاسیولا (؛ ۲۸ مارس ۱۹۸۷ – ۱۵ ژوئیه ۲۰۲۰) کنشگر، روزنامه‌نگار، کارشناس ژئوپولیتیک و داوطلبان ملل متحد اهل ایتالیا بود. دوران حرفه‌ای. پاسیولا در سال ۲۰۱۴ از دانشگاه شرقی ناپل در رشته علوم سیاسی فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۲۰۱۶ به کلمبیا نقل مکان کرد. به مدت دو سال پاسیولا به عنوان داوطلب در بریگادهای بین‌المللی صلح، یک سازمان غیر دولتی کانادایی برای حمایت از حقوق بشر کار کرد. در سال ۲۰۱۸، ماریو به داوطلبان ملل متحد پیوست که با مأموریت سازمان ملل متحد برای راستی‌آزمایی توافق‌های صلح ایجادشده بین دولت
برای راستی‌آزمایی توافق‌های صلح ایجادشده بین دولت کلمبیا و نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا همکاری می‌کرد. در ۱۵ ژوئیه ۲۰۲۰، او بی‌جان در خانه‌اش در سان ویسنته دل کاگوان پیدا شد. قتل و وانمود کردن به خودکشی. دلیل مرگ او نامشخص بود. او که با یک ملافه حلق‌آویز پیدا شد، مرگش در ابتدا خودکشی طبقه‌بندی شد. در پی اعتراض عمومی و کشف شواهد جدید، مقامات کلمبیایی تحقیق درباره چهار پلیس را آغاز کردند که متهم بودند به مقامات سازمان ملل اجازه داده‌اند وسایل شخصی قربانی را بردارند. دفتر دادستانی رم نیز تحقیقاتی را برای روشن
دفتر دادستانی رم نیز تحقیقاتی را برای روشن کردن علت مرگ این کنشگر ایتالیایی آغاز کرد. خانواده پاسیولا توسط الساندرا باللرینی نمایندگی می‌شوند که وکیل در پرونده قتل جولیو رگنی بود.
چیزل (به انگلیسی: Chisel) (سرواژهٔ ساخت سخت‌افزار در یک زبان تعبیه‌شده اسکالا) یک زبان توصیف سخت‌افزار (HDL) متن‌باز است که برای توصیف الکترونیک دیجیتال و مدارها در سطح انتقال ثبات (RTL) استفاده می‌شود. چیزل بر پایه زبان اسکالا به عنوان یک زبان خاص دامنه (DSL) ساخته شده است. چیزل جنبه‌های شیءگرایی و تابعی اسکالا را برای توصیف سخت‌افزار دیجیتال به ارث می‌برد. استفاده از اسکالا به عنوان پایه، امکان توصیف مولدهای مدار (circuit generators) را فراهم می‌کند. مستندات با کیفیت و با دسترسی آزاد به چندین زبان وجود
با کیفیت و با دسترسی آزاد به چندین زبان وجود دارد. مدارهای توصیف‌شده در چیزل را می‌توان به توصیفی در وریلاگ برای سنتز و شبیه‌سازی تبدیل کرد. نمونه کد. یک مثال ساده که یک مدار جمع‌کننده را توصیف می‌کند و سازماندهی اجزا را در یک ماژول با پورت‌های ورودی/خروجی نشان می‌دهد: class Add extends Module { val io = IO(new Bundle { val a = Input(UInt(8.W)) val b = Input(UInt(8.W)) val y = Output(UInt(8.W)) io.y := io.a + io.b یک ثبات ۳۲ بیتی با مقدار بازنشانی (reset) صفر: val reg = RegInit(0.U(32.W)) یک تسهیم‌کننده
صفر: val reg = RegInit(0.U(32.W)) یک تسهیم‌کننده (multiplexer) بخشی از کتابخانه چیزل است: val result = Mux(sel, a, b) کاربرد. اگرچه چیزل هنوز یک زبان توصیف سخت‌افزار جریان اصلی نیست، اما توسط چندین شرکت و مؤسسه مورد بررسی قرار گرفته است. برجسته‌ترین کاربرد چیزل، پیاده‌سازی مجموعه دستورالعمل ریسک-وی در پروژه متن‌باز Rocket chip است. آژانس پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفتهٔ دفاعی (دارپا) از چیزل به عنوان فناوری‌ای برای بهبود کارایی طراحی الکترونیکی نام برده است که در آن تیم‌های طراحی کوچک‌تر، طراحی‌های بزرگ‌تری را
آن تیم‌های طراحی کوچک‌تر، طراحی‌های بزرگ‌تری را انجام می‌دهند. گوگل از چیزل برای توسعه واحد پردازش تانسور برای رایانش مرزی استفاده کرده است. برخی توسعه‌دهندگان چیزل را ترجیح می‌دهند زیرا به یک-پنجم کد نیاز دارد و توسعه با آن بسیار سریع‌تر از وریلاگ است. مدارهای توصیف‌شده در چیزل را می‌توان با استفاده از برنامه‌ای به نام FIRRTL به توصیفی در وریلاگ برای سنتز و شبیه‌سازی تبدیل کرد.
«آسان» ترانه‌ای از دو رپر آمریکایی گیم و کانیه وست می‌باشد که در ۱۵ ژانویهٔ سال ۲۰۲۲ به‌عنوان تک‌آهنگ منتشر گردید. این ترانه دو روز پیش‌تر به‌طور انحصاری در اسپاتیفای منتشر شده بود. طرح روی جلد تک‌آهنگ با جنجال‌هایی همراه شد، زیرا از عکس بسیار تکان‌دهندهٔ نیک نایت در سال ۱۹۹۷ از یک میمون پوست‌کنده استفاده شده بود. همچنین موزیک ویدئوی این قطعه با انتقادهای بیشتری روبه‌رو شد، چرا که در آن وست کمدین پیت دیویدسون – که در آن زمان با همسر سابق او کیم کارداشیان در رابطه بود – را زنده به گور می‌کند. جلد. کانیه وست
رابطه بود – را زنده به گور می‌کند. جلد. کانیه وست در ۱۴ ژانویهٔ سال ۲۰۲۲، در اینستاگرام از جلد تک‌آهنگ «آسان» رونمایی کرد و زیر پست نوشت: «زندگی من هرگز آسان نبود». اثر هنری روی جلد، میمونی پوست‌کنده در پس‌زمینه‌ای سرخ و خونین می‌باشد. این تصویر در اصل در سال ۱۹۹۷ توسط نیک نایت، عکاس انگلیسی که پی‌درپی با وست همکاری دارد، ثبت شده بود و بخشی از پژوهش او برای پروندهٔ "جنگ" در "مجلهٔ" "بیگ" بود؛ که نایت آن را «مطالعه‌ای در زمینهٔ فیزیولوژی، فرم، فلسفه و مرگ» توصیف کرده بود. این عکس تا سال ۲۰۱۳ یعنی زمانی که
توصیف کرده بود. این عکس تا سال ۲۰۱۳ یعنی زمانی که نایت مجموعه‌ای از تصاویر پژوهشی خود را برای شواستودیو گردآوری کرد، منتشر نشد. در همان سال، نایت دربارهٔ این تصویر چنین اظهار کرد: سازمان حقوق حیوانات پیتا دربارهٔ این طرح جلد اظهار نظر کرد و گفت که این تصویر «یادآور میمون‌هایی‌ست که پیتا یافته می‌باشد» و افزود: «وقتی خز را برمی‌دارید، نمی‌توانید نادیده بگیرید که شخصی در آن وجود دارد؛ آن‌ها نیز همانند ما نخستی‌سان هستند و متعلق به ما نیستند که به هر دلیلی سوءاستفاده قرار گیرند.»
آنالیزا اسکارونه (؛ زادهٔ ) خواننده، موسیقی‌دان و ترانه‌پرداز اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. آنالیزا برای اولین بار در جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۲۰۱۳ با آهنگ "Scintille" شرکت کرد. پس از اولین حضورش، آنالیزا ۵ بار دیگر در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و دو بار در سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۲۴ به مقام اول رسید. وی در سال ۲۰۲۳ برای اولین بار با آهنگ "Mon amour" در صدر جدول تک آهنگ‌های ایتالیا قرار گرفت و به اولین تک‌خوان زن تبدیل شد که در بیش از سه سال به این مقام دست می‌یابد.
شد که در بیش از سه سال به این مقام دست می‌یابد. در طول دوران حرفه‌ای خود، جوایز متعددی از جمله جایزه Global Force در زنان در موسیقی بیلبورد را دریافت کرده است و به اولین هنرمند ایتالیایی تبدیل شده است که این عنوان را دریافت می‌کند. او همچنین دو جایزه موسیقی ام‌تی‌وی اروپا (۲۰۱۸ و ۲۰۲۴)، یک جایزه Wind Music و یک جایزه Lutezia را برای ترانه‌سرایی خود دریافت کرد، و همچنین در جوایز برگزیده کودکان نیکلودین و جوایز موسیقی ملل نامزد دریافت جایزه شد. "فوربز" در سال ۲۰۲۳ آنالیزا را در میان «۱۰۰ زن موفق ایتالیا»
سال ۲۰۲۳ آنالیزا را در میان «۱۰۰ زن موفق ایتالیا» قرار داد. آنالیزا به عنوان یک هنرمند سولو، ۸ آلبوم و ۴۵ تک‌آهنگ منتشر کرده، ۵۲ گواهی پلاتینیوم و ۱۴ گواهی طلا دریافت کرده و بیش از ۴٫۸ میلیون نسخه از آثارش را به فروش رسانده است. او همچنین برای هنرمندان دیگری از جمله جیانا نانینی، فدز، بنجی و فده آهنگ نوشته و با دیوید گتا، مارکو منگونی، بومداباش، جی‌اکس، آنتونلو وندیتی، جیانلوکا گرینیانی، ونسا مارتین، آشیل لارو و تدوا همکاری کرده است. از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۹، او مجموعه مستند "Tutta colpa di" را در ایتالیا ارائه
مجموعه مستند "Tutta colpa di" را در ایتالیا ارائه داد که بر دانشمندان آلبرت انیشتین، گالیله، چارلز داروین و لئوناردو داوینچی تمرکز داشت. در سال ۲۰۲۴ کمربند سیارک‌ها به افتخار او، آنالیزا نامگذاری شد. زندگی شخصی. اسکارونه در کارکاره بزرگ شد و از سنین پایین موسیقی و آواز خواند. از سن ۱۳ سالگی به عنوان نوازنده کار می‌کرد. او در دانشگاه تورین تحصیل کرد و در سال ۲۰۰۹ با مدرک فیزیک فارغ‌التحصیل شد. در ۲۹ ژوئن ۲۰۲۳، با فرانچسکو موگلیا، مدیر ارشد بازرگانی کاستا کروز در آسیزیازدواج کرد.
کارلو پترینی (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه اخلاق زیستی و بهداشت عمومی اهل ایتالیا است. او مدیر واحد زیست‌اخلاق ("Unità di Bioetica") و رئیس کمیته ملی اخلاق برای آزمایش‌های بالینی نهادهای تحقیقاتی عمومی (EPR) و سایر نهادهای عمومی در سطح ملی (CEN-NEC) در مؤسسه عالی بهداشت (Istituto Superiore di Sanità، ISS) است، و همچنین رئیس مرکز هماهنگی ملی کمیته‌های اخلاقی سرزمینی ("Centro di Coordinamento Nazionale dei Comitati Etici Territoriali") می‌باشد. (فرمان‌های وزیر بهداشت ۱۹ آوریل ۲۰۱۸، ۲۷ مه ۲۰۲۱ و ۲۳ سپتامبر
بهداشت ۱۹ آوریل ۲۰۱۸، ۲۷ مه ۲۰۲۱ و ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۴). کار او بر پیشبرد استانداردهای زیست‌اخلاقی در تحقیقات علمی تمرکز دارد، با توجه ویژه به پیامدهای اخلاقی پیشرفت‌های پزشکی، آزمایش‌های بالینی و مدیریت داده‌ها. زندگی‌نامه. پترینی در دانشگاه تورین تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۸ در رشته علوم زیستی فارغ‌التحصیل شد. سال بعد او در مؤسسه عالی بهداشت (ISS) آغاز به کار کرد، جایی که به مسائل مربوط به اخلاق در تحقیقات علمی و به‌ویژه در زیست‌اخلاق پزشکی علاقه‌مند شد. در سال ۲۰۰۷ او به سمت مدیر واحد زیست‌اخلاق در ISS منصوب شد.
او به سمت مدیر واحد زیست‌اخلاق در ISS منصوب شد. رئیس شورای وزیران ایتالیا، کارلو پترینی را به‌عنوان عضو کمیته ملی زیست‌اخلاق منصوب کرد. آثار. پترینی نویسنده چند صد مقاله است، که بیشتر آن‌ها در نشریات علمی بین‌المللی منتشر شده‌اند و تعدادی نیز جوایزی دریافت کرده‌اند. کتاب او "زیست‌اخلاق، محیط‌زیست، خطر" برنده جایزه بین‌المللی پچئی شد. کتاب دیگر او با عنوان "Bioetica nella sanita" ("زیست‌اخلاق در بهداشت") مجموعه‌ای از مقالات است که در ل اوزرواتوره رومانو، روزنامه سریر مقدس منتشر شده‌اند. دیدگاه‌ها. اصول
روزنامه سریر مقدس منتشر شده‌اند. دیدگاه‌ها. اصول اخلاقی در پژوهش زیست‌اخلاقی. او بر اهمیت پایبندی به اصول کلیدی علمی و اخلاقی در پژوهش زیست‌اخلاقی تأکید کرده است؛ او استدلال می‌کند که دو ستون اصلی «ارزش» و «اعتبار» باید همیشه راهنمای پژوهش زیست‌اخلاقی باشند. «ارزش» به اطمینان از این موضوع اشاره دارد که پژوهش به بهبود سلامت و دانش کمک کند، در حالی که «اعتبار» بر اهمیت دقت روش‌شناختی تأکید دارد. تأثیر همه‌گیری کووید-۱۹. به گفته پترینی، همه‌گیری کووید ۱۹ هم چالش‌های اخلاقی و هم چالش‌های رویه‌ای جدیدی ایجاد