payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به ونیزی‌ها نشان دهد که از آنها نمی‌ترسد. ورود او واقعاً سرنوشت جنگ را بهبود بخشید، زیرا او موفق شد اولین پیروزی‌ها را بر دشمنان خود به دست آورد. او رابرت سن سورینو را شکست داد و به دروازه‌های ورونا رسید و پس از اینکه ونیز مجبور به صلح شد (۷ اوت ۱۴۸۴)، توانست به پادشاهی ناپل بازگردد. توطئه بارون‌ها. اوضاع اینجا به دلیل رفتار بی‌قرار بارون‌های ناپلی علیه پادشاه، که منجر به توطئه معروف بارون‌ها (۱۴۸۵) شد، به هیچ وجه آرام نبود. رفتار دوک کالابریا در طول آن وقایع به خوبی شناخته شده است، زیرا هدف آن تقویت
وقایع به خوبی شناخته شده است، زیرا هدف آن تقویت اقتدارگرایی دولت بود. آلفونسو هیچ ابایی از توصیه پدرش در مورد شدیدترین اقدامات سرکوبگرانه نداشت و همین امر باعث نفرت و سوءظن اشراف فئودال پادشاهی شد که به شدت تحت تأثیر قرار گرفتند، اعدام شدند یا تبعید شدند. به تخت نشستن و سقوط چارلز هشتم. پس از مرگ پدرش، در ژانویه ۱۴۹۴، آلفونسو به عنوان پادشاه ناپل و اورشلیم بر تخت سلطنت نشست. سلطنت او کوتاه بود، زیرا در زمان جلوس او، حمله پادشاه فرانسه، چارلز هشتم، به ایتالیا قریب‌الوقوع بود. چارلز، که توسط لودوویکو اسفورزا
قریب‌الوقوع بود. چارلز، که توسط لودوویکو اسفورزا تحریک شده بود، که آرزوی تصاحب قدرت در دوک‌نشین میلان از برادرزاده‌اش جیان گالئاتزو، داماد آلفونسو، را داشت، قصد داشت آنژوین‌ها را به تخت سلطنت ناپل بازگرداند و همچنین عنوان مرتبط پادشاه اورشلیم را از آن خود کند. چارلز در سپتامبر ۱۴۹۴ به ایتالیا حمله کرد. آلفونسو، که از مجموعه‌ای از نشانه‌های بد، مانند کابوس‌های عجیب (که شاید به خاطره قربانیانش مربوط می‌شد) وحشت داشت، در ۲۳ ژانویه ۱۴۹۵ به نفع پسرش فرندینو کناره‌گیری کرد و به سیسیل گریخت، جایی که خود را در
کرد و به سیسیل گریخت، جایی که خود را در صومعه‌ای از راهبان زیتونی در شهر مازارا محبوس کرد، در حالی که چارلز هشتم وارد پادشاهی شد و در ۲۲ فوریه ۱۴۹۵ به ناپل رسید. آلفونسو دوم چند ماه بعد در مسینا درگذشت. ظاهر و شخصیت. در سنین جوانی، خانم‌ها و سفیران او را به عنوان یک مرد جوان بسیار خوش‌قیافه توصیف می‌کردند: «آنقدر زیبا که نمی‌توانستید بگویید»، اما «آنقدر سرزنده که نمی‌توانست نیم ساعت آرام بنشیند». پزشکان و سفیران از استقامت بدنی او شگفت‌زده شدند، زیرا او می‌توانست خود را در حالی که بسیار کم می‌خورد و
او می‌توانست خود را در حالی که بسیار کم می‌خورد و می‌نوشید و اغلب با عجله بود، سالم نگه دارد، در طول روز دائماً مشغول فعالیت‌های مختلف بود و چند ساعت در شب استراحت می‌کرد، که آن را به‌طور مداوم با همسرش می‌گذراند. مردم به او لقب «گورچیو» داده بودند زیرا چشم چپش علامت داشت، اما مشخص نیست که آیا از بیماری، از آسیب یا از بدو تولد بوده است. به گفته سایر مورخان، این به دلیل نگاه عبوس و عادت او به کج نگاه کردن بوده است. فرانچسکو پانسا در عوض قضاوت می‌کند که او چپ‌چشم بوده است. او مهارت‌های نظامی استثنایی داشت و
بوده است. او مهارت‌های نظامی استثنایی داشت و بیشتر عمر خود را در میدان‌های نبرد گذراند و زندگی یک سرباز را رهبری می‌کرد. آندره‌آ برناردی می‌گوید که پس از مرگ رهبر مشهور روبرتو سانسورینو، آلفونسو اولین آرمیگرو ایتالیا باقی ماند. با این حال، مردم ناپل به خاطر «بی‌رحمانه‌ترین توهین‌ها و تخلفات»، فجیع‌ترین جنایات، مانند «بی‌احترامی به باکره‌ها، گرفتن زنان دیگر برای لذت خود» و ارتکاب «گناه نفرت‌انگیز و منفور لواط» به شدت از او می‌ترسیدند و از او متنفر بودند. به عنوان مثال، نویسنده ناشناس وقایع‌نگاری ونیزی - اما
مثال، نویسنده ناشناس وقایع‌نگاری ونیزی - اما باید به خاطر داشت که ونیزی‌ها دشمنان قسم‌خورده ناپلی‌ها و به ویژه آراگونی‌ها بودند - نوشت که «اگر بخواهم استبداد، ظلم، شهوت‌رانی‌ها و هوس‌های نادرست، خیانت‌ها، ترورها و قتل‌های شاه فرانته و آلفونسو داراگونا، پسر ارشدش، دوک کالابریا، پدر خیانت‌ها، محافظه‌کار شورشیان را روایت کنم، یک کتاب بزرگ برای من کافی نخواهد بود: من معتقدم که نرون در میان این ظالمان یک قدیس بود.» فراتر از اغراق‌های احتمالی جناح دشمن، بسیاری از وقایع زندگی آلفونسو این جنبه‌های شخصیت او را
از وقایع زندگی آلفونسو این جنبه‌های شخصیت او را تأیید می‌کنند، مانند این واقعیت که او زمین‌های متعددی را بدون ارائه هیچ غرامتی به مالکان قانونی (که گفته می‌شود از درد درگذشتند) برای ساخت ویلای پوجورئاله مصادره کرد و به همین ترتیب راهبه‌های لا مادالنا را برای ساخت ویلای دلا دوشسکا بیرون راند. او همچنین باغ باشکوهی را که فرانچسکو اسکاناسوریس در مجاورت کاخ خود داشت، برای خانواده کومو (دوستانش) به دست آورد. اسکاناسوریس بارها از واگذاری باغ به کومو، با وجود پیشنهادهای سخاوتمندانه پول، خودداری کرده بود، اما او
سخاوتمندانه پول، خودداری کرده بود، اما او جرات نکرد درخواست دوک ترسناک کالابریا را رد کند. ناپلی‌ها چنان از او وحشت داشتند که پس از مرگ شاه فرانته، همه آنها به سمت سنگر گرفتن در خانه‌های خود دویدند و فریاد می‌زدند "داخل! داخل!"، حتی اگر توسط دشمنان تعقیب می‌شدند. همسرش ایپولیتا ماریا اسفورتزا خود بی‌رحمی او را تجربه کرد. وقتی تازه ازدواج کرده بود، به دلیل حسادت به شوهرش، خدمتکار مورد اعتماد خود، دوناتو، را فرستاد تا در سفرهای آلفونسو مراقب او باشد. واکنش آلفونسو نسبت به دوناتو چنان بی‌پروا بود که ایپولیتا
نسبت به دوناتو چنان بی‌پروا بود که ایپولیتا برای مادرش نوشت: «این چیزی که در مورد دوناتو هرگز فراموش نخواهم کرد، زخمی در قلب نیست، اما فکر می‌کنم از وسط باز شد، درد من آنقدر زیاد بود و خواهد بود.» تصادفی نبود که وقتی اوضاع پادشاهی وخیم شد، آلفونسو تصمیم گرفت به نفع پسرش از سلطنت کناره‌گیری کند، زیرا او به خاطر رذایل و ظلمش آنقدر منفور بود که فراندینو به خاطر فضایل و عدالتش دوست داشت. معشوقه‌ها. کتاب «جانشینی تراژیک و عاشقانه» نوشته سیلویو آسکانیو کرونا، مجموعه‌ای از رمان‌های قرن هفدهم است که اسرار ادعایی
از رمان‌های قرن هفدهم است که اسرار ادعایی دربار آراگونی ناپل را آشکار می‌کند. در این کتاب آمده است که آلفونسو معشوقه‌های زیادی مانند پدرش فرانته داشته است. اولین معشوقه او ایزابلا استانزا، ساقدوش مادرش ایزابلای کیارامونته بود؛ با این حال، این رابطه دوام زیادی نداشت. به محض اینکه مادرش - زنی بسیار پاکدامن و بسیار مذهبی - از این رابطه مطلع شد، ایزابلا را با جیووان باتیستا روتا، اشراف‌زاده‌ای که به فرقه آراگونی بسیار علاقه داشت، ازدواج کرد و بدین ترتیب او را از آلفونسو جدا کرد. پس از او، آلفونسو معشوقه مشهور
آلفونسو جدا کرد. پس از او، آلفونسو معشوقه مشهور خود، تروگیا گازلا، را داشت که آشکارا در دربار به نمایش می‌گذاشت و دو فرزند نامشروع برایش به دنیا آورد. وقتی از گازلا خسته شد، فرانچسکا کاراچیولو، معروف به سکارلا، را تعقیب کرد، اما او که به شوهرش وفادار بود، از او امتناع ورزید. آلفونسو او را ربود و برای چند روز به دلخواه خود از او سوءاستفاده کرد تا اینکه پدرش، موزیو کاراچیولو، و همسرش، ریکاردو، شاه فرانته را متقاعد کردند که پسرش او را آزاد کند. سکارلا سپس به صومعه سن سباستینو رفت و اندکی پس از آن، بر اثر درد
سن سباستینو رفت و اندکی پس از آن، بر اثر درد درگذشت. آلفونسو که احساس تحقیر می‌کرد، دستور قتل موزیو را داد و ریکاردو، از ترس جانش، به عادت رهبانیت روی آورد. معشوقه دیگر، ماریا دِ آوِلانِدو، یک اشراف‌زاده اسپانیایی و ساقدوش نامادری‌اش، جوآنا آراگونی، بود. در طول این ماجرا، ماریا با آلفونسو کاراچولو، شوالیه مقر کاپوآنا، بعدها با یک اشراف‌زاده از خانواده مونتفوسکولو و سپس با گالئوتو پاگانو از مقر پورتو ازدواج کرد. یکی دیگر از آنها لورا کریسپانو بود که او را به زور به دست آورد و سپس با پیشخدمت خود، آنجلو
را به زور به دست آورد و سپس با پیشخدمت خود، آنجلو کریولی میلانی، ازدواج کرد. فرهنگ رنسانس. آلفونسو در فرهنگ درخشان رنسانس که دربار پدرش را احاطه کرده بود، مشارکت داشت. سهم ماندگار او در فرهنگ اروپایی، نمونه‌ای بود که در ویلاهای او در لا دوشسکا و به ویژه پوجیو رئاله در خارج از ناپل ارائه شد، که چارلز هشتم فرانسه را در طول اقامت کوتاهش در ناپل در فوریه تا ژوئن ۱۴۹۵ چنان مجذوب خود کرد که او را به تقلید از «بهشت زمینی» که با آن روبرو شد، الهام بخشید. پوجیو رئاله، که به گفته جورجو واساری توسط جولیانو دا مایانو
که به گفته جورجو واساری توسط جولیانو دا مایانو طراحی و در دهه ۱۴۸۰ طرح‌ریزی شده بود، کاملاً ناپدید شده است و هیچ توصیف گسترده‌ای از آن باقی نمانده است. دهه‌ها بعد، واساری گزارش داد: «در پوجیو رئاله [جولیانو دا مایانو] معماری آن کاخ را که همیشه زیباترین چیز در نظر گرفته می‌شد، طرح‌ریزی کرد؛ و برای نقاشی دیواری آن، پیترو دل دونزلو، یک فلورانسی، و پولیتو برادرش را که در آن زمان استاد خوبی محسوب می‌شد، به آنجا آورد که تمام کاخ را، از داخل و خارج، با تاریخ پادشاه مذکور نقاشی کرد.» هیچ بایگانی برای ارتباط
پادشاه مذکور نقاشی کرد.» هیچ بایگانی برای ارتباط جولیانو یا برادرش بندتو با این پروژه وجود ندارد؛ برای مستندسازی فقط یک بخش و نقشه وجود دارد که با عذرخواهی از نادرستی آن، توسط سباستیانو سرلیو بازتولید شده است. به نظر می‌رسد بازتولید سرلیو یک نقشه ایده‌آل، یکسان در هر چهار طرف، را نشان می‌دهد که در اطراف حیاطی با طاق‌های دوتایی قرار دارد. واضح است که دربار آراگونی در ناپل، سنت‌های باغ‌سازی موریایی والنسیا را با خیابان‌ها و حمام‌های سایه‌دار، سیستم‌های هیدرولیک پیشرفته که آبراه‌های باشکوه را تغذیه می‌کردند،
پیشرفته که آبراه‌های باشکوه را تغذیه می‌کردند، مخازن رسمی، حوضچه‌های پرورش ماهی و فواره‌ها، به عنوان یک محیط لوکس و خلوت برای زندگی درباری معرفی کرد و آنها را با ویژگی‌های رومی ترکیب کرد: پوجیو رئاله آلفونسو در سه ضلع یک حیاط طاق‌دار با ردیف‌هایی از صندلی‌ها در اطراف یک مرکز گود که می‌توانست برای نمایش‌های آبی پر شود، ساخته شده بود؛ در ضلع چهارم به باغی باز می‌شد که منظره‌ای دیدنی از وزوو را قاب می‌کرد. همه اینها برخلاف هر چیزی بود که پادشاه فرانسه تجربه کرده بود، کسی که از ایتالیا عقب‌نشینی کرد، پر از
کرده بود، کسی که از ایتالیا عقب‌نشینی کرد، پر از ملیله‌دوزی و آثار هنری، و پر از جاه‌طلبی‌های ساختمان‌سازی و باغبانی، اما او تنها سه سال بعد در جوانی درگذشت. ازدواج و فرزندان. همسر آلفونسو، ایپولیتا ماریا اسفورتزا بود که در ۱۰ اکتبر ۱۴۶۵ در میلان با او ازدواج کرد. معشوقه او، که از او نیز فرزندانی داشت، تروگیا گازلا بود. او از ایپولیتا سه فرزند داشت: دو فرزند با تروگیا: از ماریا دِ آوِلانِدو او دو پسر داشت، فرانچسکو و کارلو، که هر دو در سنین جوانی درگذشتند. از لورا کریسپانو او یک دختر کوچک داشت که در قنداق
از لورا کریسپانو او یک دختر کوچک داشت که در قنداق درگذشت. در فرهنگ عامه. آگوستوس پرو در سریال «بورجیاها» از شبکه شوتایم، آلفونسو دوم ناپل را به تصویر می‌کشد، اگرچه او بسیار جوان‌تر و متظاهرتر از همتای تاریخی خود در دهه ۱۴۹۰ به تصویر کشیده شده است. سانسیای آراگون به عنوان خواهر ناتنی او به تصویر کشیده شده است تا دخترش. در سریال اروپایی «بورجیا» نوشته تام فونتانا، که در آن ریموند والیش نقش او را بازی می‌کند، تصویر او از نظر سن و دخترش بودن سانسیا از نظر تاریخی دقیق‌تر است. در «شیاطین داوینچی» او توسط کیران
دقیق‌تر است. در «شیاطین داوینچی» او توسط کیران بیو بازی می‌شود و به عنوان یک جنگ‌سالار سادیست، که به شدت به لورنزوی باشکوه حسادت می‌کند، به تصویر کشیده شده است. نمایشنامه «طوفان» اثر ویلیام شکسپیر دو شخصیت داستانی دارد: «آلونسو، پادشاه ناپل» و «فردیناند، پسر پادشاه ناپل» که ممکن است از روی نام آلفونسو دوم و پسرش فردیناند دوم نامگذاری شده باشد.
گالئاتزو ماریا اسفورزا (; – ) پنجمین دوک میلان از سال ۱۴۶۶ تا ۱۴۷۶ بود. او فرزند فرانچسکو اسفورتزا، یک کوندوتیرو محبوب و متحد کوزیمو د مدیچی بود که در سال ۱۴۵۰ دوک میلان را به دست آورد، و بیانکا ماریا ویسکونتی، دوشس میلان به تنهایی. اسفورتزا با خانواده گونزاگا نامزد شد؛ پس از لغو نامزدی با دوروتیا گونزاگا، او با بونا از ساووی ازدواج کرد. زندگی. گالئاتزو ماریا اسفورتزا در فرمو، نزدیک قلعه خانوادگی گیریفالکو، متولد شد. او پسر اول فرانچسکو اسفورتزا و بیانکا ماریا ویسکونتی، تنها وارث دوک میلان بود. در زمان مرگ
ویسکونتی، تنها وارث دوک میلان بود. در زمان مرگ پدرش در ۸ مارس ۱۴۶۶، اسفورتزا در فرانسه بود و رهبری یک لشکرکشی نظامی را برای کمک به شاه لویی یازدهم در برابر چارلز اول بورگوندی بر عهده داشت. اسفورتزا که توسط مادرش به خانه فراخوانده شده بود، با نامی جعلی به ایتالیا بازگشت زیرا مجبور بود از سرزمین‌های دشمن خانواده، دوک ساووی، که سوءقصدی ناموفق به جان اسفورتزا انجام داده بود، عبور کند. او در ۲۰ مارس ۱۴۶۶ وارد میلان شد و مورد تحسین مردم قرار گرفت. در سال‌های اول حکومتش، اسفورتزا و مادرش به‌طور مشترک حکومت
اول حکومتش، اسفورتزا و مادرش به‌طور مشترک حکومت می‌کردند، اما بعداً او را از میلان اخراج کرد. حمایت. اسفورتزا به عنوان حامی موسیقی مشهور بود. تحت هدایت، حمایت مالی و تشویق او، کلیسای او به یکی از مشهورترین و مهم‌ترین گروه‌های موسیقی تاریخی در اروپا تبدیل شد. آهنگسازانی از شمال، به ویژه آهنگسازان فرانسوی-فلاندی از کشورهای سفلی امروزی، برای خواندن در کلیسای او می‌آمدند و برای او مس، موتت و موسیقی سکولار می‌نوشتند. برخی از چهره‌های مرتبط با کلیسای اسفورتزا شامل الکساندر آگریکولا، یوهانس مارتینی، لویست کومپر و
الکساندر آگریکولا، یوهانس مارتینی، لویست کومپر و گاسپار ون ویربکه بودند. با این حال، بیشتر خوانندگان کلیسای کوچک اسفورزا پس از قتل اسفورزا فرار کردند و در جاهای دیگر مستقر شدند که این امر باعث افزایش استانداردهای موسیقی در شهرهای دیگر مانند فرارا شد. ترور. سه قاتل اصلی در مرگ گالئاتزو اسفورتزا دست داشتند: کارلو ویسکونتی، جرولامو اولگیاتی و جیووانی آندره‌آ لامپونیانی، که همگی از مقامات نسبتاً عالی‌رتبه دربار میلان بودند. لامپونیانی، که از اشراف میلان بود، به عنوان رهبر توطئه شناخته شد. انگیزه‌های او عمدتاً
عنوان رهبر توطئه شناخته شد. انگیزه‌های او عمدتاً بر اساس یک اختلاف ارضی بود که در آن اسفورتزا از مداخله در این موضوع خودداری کرده بود و در نتیجه خانواده لامپونیانی املاک قابل توجهی را از دست دادند. ویسکونتی و اولگیاتی نیز دشمنی دوک را داشتند. اولگیاتی یک آرمان‌گرای جمهوری‌خواه بود، در حالی که ویسکونتی معتقد بود که اسفورتزا بکارت خواهرش را ربوده است. پس از مطالعه دقیق حرکات اسفورتزا، سه توطئه‌گر حرکت خود را در روز جشن سنت استفان، قدیس حامی سانتو استفانو، جایی که قرار بود ترور انجام شود، انجام دادند. آنها با
که قرار بود ترور انجام شود، انجام دادند. آنها با حمایت حدود سی نفر از دوستانشان در کلیسا منتظر رسیدن دوک برای مراسم عشای ربانی بودند. وقتی گالئاتزو سفورتزا رسید، لامپونیانی در مقابل او زانو زد؛ پس از رد و بدل شدن چند کلمه، ناگهان بلند شد و با چاقو به کشاله ران و سینه سفورتزا ضربه زد. اولگیاتی و ویسکونتی به زودی به آنها پیوستند، همان‌طور که یکی از خدمتکاران لامپونیانی نیز به آنها پیوست. اسفورتزا در عرض چند ثانیه جان باخت. همه قاتلان به سرعت فرار کردند و لامپونیانی را نجات دادند. لامپونیانی در پارچه‌ای از
را نجات دادند. لامپونیانی در پارچه‌ای از کلیسا گیر افتاد و توسط یک نگهبان کشته شد. جسد او به زودی به دست جمعیتی افتاد که جسد را در خیابان‌ها کشیدند، آن را زخمی و کتک زدند. سپس جسد را وارونه بیرون خانه لامپونیانی آویزان کردند. روز بعد جسد سربریده شده بریده شد و دست راست «گناهکار» او برداشته شد، سوزانده شد و به عنوان یک عمل نمادین به نمایش گذاشته شد. پس از ترور. علیرغم واکنش اولیه عمومی، دولت به سرعت عدالت را اجرا کرد و خیلی زود مورد تشویق مردم نیز قرار گرفت. توطئه‌گران به عواقب جنایت خود فکر نکرده بودند و
توطئه‌گران به عواقب جنایت خود فکر نکرده بودند و ظرف چند روز دستگیر شدند. ویسکونتی و اولگیاتی به زودی پیدا و اعدام شدند، همان‌طور که خدمتکار لامپونیانی که در قتل شرکت کرده بود نیز اعدام شد. اعدام‌ها در یک مراسم عمومی انجام شد که با نمایش اجساد آنها به عنوان هشداری برای دیگران به اوج خود رسید. شواهدی از اعترافات توطئه‌گران نشان می‌دهد که قاتلان توسط کولا مونتانو، اومانیست، که چند ماه قبل میلان را ترک کرده بود و چند سال قبل از دوک به خاطر شلاق خوردن در ملأ عام کینه به دل داشت، تشویق شده بودند. اولگیاتی همچنین
کینه به دل داشت، تشویق شده بودند. اولگیاتی همچنین در حین شکنجه، کلمات معروف «مرگ تلخ است، اما افتخار ابدی است، خاطره عمل من ماندگار خواهد بود» را بر زبان آورد. عناصر مشابه نشان می‌دهند که این ترور احتمالاً در توطئه پازی، تلاشی بعدی برای برکناری خانواده مدیچی در فلورانس و جایگزینی آنها با جیرولامو ریاریو، تأثیرگذار بوده است. فرزندان. گالئاتزو و همسرش، بونا از ساووا، چهار فرزند داشتند. او از معشوقه‌اش لوکرتسیا لاندریانی، چهار فرزند نامشروع داشت. از معشوقه‌اش لوسیا مارلیانی نیز دو پسر داشت.
ژولیوس سزار آرانزی (Gulio Cesare Aranzio, Arantius) (1529/1530 - 7 آوریل ۱۵۸۹) یک چهره برجسته در تاریخ علم کالبدشناسی بدن انسان بود. نبوغ او نه‌تنها در تشریح، بلکه در شیوه آموزش و نگارش علمی نیز نمایان بود. آثارش به زبان لاتین نوشته شده و در سراسر اروپا مورد توجه قرار گرفتند. آرانزیو با ترکیب مشاهده دقیق، روش علمی، و زبان روشن، به الگویی برای پزشکان و کالبدشناسان نسل‌های بعدی تبدیل شد. میراث علمی او، بخشی از بنیان‌گذاری کالبدشناسی مدرن است—دانشی که نه‌تنها در پزشکی، بلکه در فهم انسان به‌عنوان موجودی زیستی و
پزشکی، بلکه در فهم انسان به‌عنوان موجودی زیستی و پیچیده، نقش بنیادین دارد. زندگی‌نامه. او در بولونیا، پسر اوتاویانو دی یاکوپو و ماریا ماجی، متولد شد. به دلیل فقر خانواده، او نزد عمویش بارتولومئو ماجی (۱۴۷۷–۱۵۵۲)، جراح مشهوری که مدرس دانشگاه بولونیا و همچنین پزشک دربار ژولیوس سوم بود، تحصیل کرد. او برای این عمو چنان احترامی قائل بود که نام خانوادگی او را برای خود برگزید و خود را جولیو چزاره آرانتسیو ماجیو نامید. ژولیوس سزار آرانزیو، یکی از پیشگامان برجسته علم کالبدشناسی در دوران رنسانس، در سن نوزده‌سالگی
علم کالبدشناسی در دوران رنسانس، در سن نوزده‌سالگی وارد دانشگاه پادووا شد—یکی از معتبرترین مراکز علمی اروپا در آن زمان. در همان سال ۱۵۴۸، او نخستین کشف علمی خود را ثبت کرد: شناسایی و توصیف دقیق عضله بالابرنده پلک فوقانی، که نقشی حیاتی در عملکرد چشم دارد. این کشف، نه‌تنها نشان‌دهنده نبوغ زودهنگام او بود، بلکه آغازگر مسیر علمی‌ای شد که بعدها تأثیر عمیقی بر پزشکی اروپا گذاشت. پس از آن، آرانزیو به دانشگاه بولونیا رفت—مرکزی که در قرون وسطی و رنسانس، قطب آموزش پزشکی محسوب می‌شد. در سال ۱۵۵۶، او موفق به دریافت
پزشکی محسوب می‌شد. در سال ۱۵۵۶، او موفق به دریافت درجه دکتری در پزشکی شد و اندکی بعد، در سن بیست‌وهفت‌سالگی، به‌عنوان مدرس پزشکی و جراحی منصوب گردید. این انتصاب در آن سن، نشان‌دهنده اعتبار علمی و توانایی آموزشی کم‌نظیر او بود. در سال ۱۵۷۰، به پیشنهاد و پیگیری آرانزیو، رشته‌های جراحی و کالبدشناسی که تا آن زمان به‌صورت مشترک تدریس می‌شدند، به دو کرسی مستقل دانشگاهی تفکیک شدند. او خود مسئولیت کرسی تازه‌تأسیس کالبدشناسی را بر عهده گرفت و به‌مدت سی‌وسه سال، تا زمان درگذشتش در سال ۱۵۸۹ در شهر بولونیا، این سمت را
درگذشتش در سال ۱۵۸۹ در شهر بولونیا، این سمت را حفظ کرد. در طول این سال‌ها، آرانزیو نه‌تنها به آموزش نسل‌های جدید پزشکان و کالبدشناسان پرداخت، بلکه با پژوهش‌های دقیق و نوآورانه‌اش، مرزهای دانش آناتومی را گسترش داد. او از جمله نخستین کسانی بود که کالبدشناسی را به‌عنوان دانشی مستقل، با روش‌های علمی و تجربی، بنیان‌گذاری کرد—میراثی که تا امروز در آموزش پزشکی باقی مانده است. اولین شرح صحیح از ویژگی‌های آناتومیک جنین از آرانزیو به دست آمد و او اولین کسی بود که نشان داد عضلات چشم، برخلاف تصور قبلی، از سخت‌شامه
نشان داد عضلات چشم، برخلاف تصور قبلی، از سخت‌شامه منشأ نمی‌گیرند، بلکه از حاشیه سوراخ بینایی منشأ می‌گیرند. او همچنین، پس از بررسی روابط آناتومیک حفره‌های قلب، دریچه‌ها و رگ‌های بزرگ، نظرات رئالدو کلمبو را در مورد مسیری که خون هنگام عبور از سمت راست به چپ قلب طی می‌کند، تأیید کرد. آرانزیو اولین کالبدشناسی بود که شاخ تحتانی بطن‌های مغز را به‌طور مشخص توصیف کرد، او اشیایی را که با آنها متمایز می‌شوند تشخیص می‌دهد و در سال ۱۵۶۴ نامی را که هنوز با آن شناخته می‌شوند (هیپوکامپ) به آنها می‌دهد؛ و روایت او دقیق‌تر
(هیپوکامپ) به آنها می‌دهد؛ و روایت او دقیق‌تر و واضح‌تر از روایت نویسندگان قرن بعدی است. او به تفصیل از شبکه مشیمیه صحبت می‌کند و شرح مفصلی از بطن چهارم، تحت عنوان "مخزن مخچه"، به عنوان کشفی از خود ارائه می‌دهد. او همچنین اولین کسی بود که کشف کرد خون مادر و جنین در دوران بارداری از هم جدا می‌مانند. ژولیوس سزار آرانزیو، از سال ۱۵۵۶ به‌عنوان استاد کالبدشناسی و جراحی در دانشگاه بولونیا، نقشی بنیادین در تثبیت کالبدشناسی به‌عنوان شاخه‌ای مستقل و اصلی از علم پزشکی ایفا کرد—تحولی که تا آن زمان بی‌سابقه بود. او با
ایفا کرد—تحولی که تا آن زمان بی‌سابقه بود. او با نگاهی فراتر از صرف تشریح ساختار بدن، کالبدشناسی را با بررسی فرآیندهای بیماری‌شناسی تلفیق کرد. این رویکرد نوآورانه، عمدتاً بر پایه پژوهش‌های تجربی خودش، آموزه‌های بقراط و جالینوس، و آثار هم‌عصران ایتالیایی‌اش بنا شده بود. یکی از کشفیات برجسته آرانزیو، شناسایی «گره‌های آرانزیو» در دریچه‌های نیم‌هلالی قلب بود—ساختارهایی که نقش مهمی در عملکرد صحیح گردش خون دارند. او همچنین نخستین کسی بود که عضله بالابرنده پلک فوقانی و عضله کوراکوبراکیالیس (عضله‌ای در ناحیه شانه
و عضله کوراکوبراکیالیس (عضله‌ای در ناحیه شانه و بازو) را به‌طور دقیق توصیف کرد، که بعدها در آموزش پزشکی به‌عنوان نقاط مرجع تشریحی شناخته شدند. آثار علمی آرانزیو، که به زبان لاتین نگاشته شده‌اند، دامنه وسیعی از تکنیک‌های جراحی را در بر می‌گیرند. او به درمان بیماری‌هایی چون آب‌مغزی (هیدروسفالی)، پولیپ بینی، گواتر، تومورها، تنگی پیش‌پوست (فی‌موزیس)، تجمع مایع در شکم (آسیت)، بواسیر، آبسه مقعدی و فیستول‌ها پرداخته است. این تنوع موضوعی نشان‌دهنده تسلط او برهم تشخیص و هم درمان بیماری‌های پیچیده در عصر خود بود. در
و هم درمان بیماری‌های پیچیده در عصر خود بود. در مجموع، آرانزیو نه‌تنها بنیان‌گذار کالبدشناسی مدرن در ایتالیا بود، بلکه با تلفیق دانش تشریحی و آسیب‌شناسی، راه را برای شکل‌گیری پزشکی بالینی علمی هموار کرد. آثار او تا قرن‌ها بعد، مرجع پزشکان و جراحان در سراسر اروپا باقی ماندند. کتابشناسی. آثار علمی ژولیوس سزار آرانزیو، که به زبان لاتین نگاشته شده‌اند، مجموعه‌ای ارزشمند از پژوهش‌های کالبدشناسی، آسیب‌شناسی و جراحی را در بر می‌گیرند و جایگاه او را به‌عنوان یکی از بنیان‌گذاران پزشکی علمی در دوران رنسانس تثبیت
از بنیان‌گذاران پزشکی علمی در دوران رنسانس تثبیت می‌کنند. در ادامه، شرحی گسترده از مهم‌ترین آثار او ارائه می‌شود: "۱. رساله‌ای دربارهٔ جنین انسان، چاپ‌ها: رم (۱۵۶۴)، ونیز (۱۵۷۱)، بازل (۱۵۷۹) -" "این اثر یکی از نخستین مطالعات علمی دربارهٔ رشد جنین انسان است. آرانزیو در آن، با دقتی بی‌سابقه، مراحل شکل‌گیری جنین را توصیف کرده و به بررسی ساختارهای داخلی رحم و ارتباط آن با جنین پرداخته است. او از مشاهده‌های مستقیم در کالبدگشایی بهره گرفت، که در آن زمان اقدامی جسورانه و پیشرو محسوب می‌شد." "۲. دربارهٔ شکل‌گیری
و پیشرو محسوب می‌شد." "۲. دربارهٔ شکل‌گیری جنین، چاپ: بولونیا، انتشارات J. Rubrius، ۱۵۶۴ -" "مکملی بر اثر قبلی، با تمرکز بر جنبه‌های کالبدشناسی دقیق‌تر در مراحل رشد جنین. این اثر در آموزش پزشکی و شکل‌گیری دانش جنین‌شناسی نقش مهمی ایفا کرد." "۳. دربارهٔ تومورها بر اساس محل آسیب‌دیده، چاپ: بولونیا، ۱۵۷۱ -" "یکی از نخستین تلاش‌ها برای طبقه‌بندی تومورها بر اساس محل بروز آن‌ها در بدن. آرانزیو در این اثر، میان انواع مختلف تورم‌ها و تومورها تمایز قائل شده و روش‌های جراحی و درمانی را برای هر نوع شرح داده است." "۴.
جراحی و درمانی را برای هر نوع شرح داده است." "۴. تفسیر بر کتاب بقراط دربارهٔ زخم‌های سر، چاپ: لیدن، ۱۵۸۰-" "آرانزیو در این اثر، با بهره‌گیری از دانش بقراط، به بررسی آسیب‌های ناحیه سر پرداخته و آن‌ها را با یافته‌های تجربی خود مقایسه کرده است. این کتاب، پلی میان پزشکی کلاسیک و پزشکی تجربی رنسانس محسوب می‌شود." "۵. مشاهدات کالبدشناسی، چاپ‌ها: بازل (۱۵۷۹)، ونیز -" "مجموعه‌ای از یافته‌های تشریحی آرانزیو در طول سال‌ها تدریس و پژوهش. این اثر شامل توصیف دقیق عضلات، اندام‌ها، و ساختارهای داخلی بدن انسان است و
اندام‌ها، و ساختارهای داخلی بدن انسان است و به‌عنوان یکی از منابع اصلی آموزش کالبدشناسی در قرن شانزدهم شناخته می‌شود." این آثار در سال ۱۵۸۷ در ونیز با هم منتشر شدند:
افترا (به عبری: השמצה؛ به لاتین: Hashmatsa) یک فیلم مستند محصول سال ۲۰۰۹ به کارگردانی فیلمساز اسرائیلی، یوآو شامیر است. این فیلم به بررسی یهودستیزی، تأثیرات برداشت‌ها از یهودستیزی بر سیاست‌های اسرائیل و ایالات متحده می‌پردازد و پیشنهاد می‌کند که ادعاهای مربوط به یهودستیزی ممکن است اغراق‌آمیز یا به‌عنوان ابزاری برای سرکوب مخالفت‌ها علیه اسرائیل مورد استفاده قرار گیرند. تمرکز اصلی فیلم بر روی اتحادیه ضدافترا است. فیلم افترا موفق شد جایزه بهترین فیلم مستند بلند را در جوایز اسکرین آسیا پاسیفیک سال ۲۰۰۹ کسب کند.
را در جوایز اسکرین آسیا پاسیفیک سال ۲۰۰۹ کسب کند. درباره فیلم. این فیلم مستند بررسی می‌کند که آیا “یهودستیزی” به یک برچسب همه‌جانبه برای هر کسی که اسرائیل را نقد می‌کند تبدیل شده است و همچنین این ایده را مطرح می‌کند که تمرکز برخی یهودیان بر گذشته—مانند هولوکاست—مانع پیشرفت در دوران حاضر شده است. یوآو شامیر تصمیم گرفت فیلم افترا را بسازد پس از آنکه منتقد یکی از فیلم‌های قبلی‌اش او را به یهودستیزی متهم کرد. یوآو شامیر، فیلمساز، در ابتدای فیلم بیان می‌کند که به‌عنوان یک اسرائیلی، هرگز شخصاً یهودستیزی را تجربه
یک اسرائیلی، هرگز شخصاً یهودستیزی را تجربه نکرده و می‌خواهد درباره آن بیشتر بداند، زیرا در رسانه‌های اسرائیلی به طور مکرر به یهودستیزی در کشورهای مختلف جهان اشاره می‌شود. این فیلم شامل مصاحبه‌هایی با آبراهام فاکسمن، رئیس اتحادیه ضد افترا، جان جی. مرشایمر، نویسنده کتاب پرفروش نیویورک تایمز لابی اسرائیل و سیاست خارجی ایالات متحده، نورمن فینکلستاین، منتقد سیاست‌های دولت اسرائیل، و افراد دیگر است. افترا گروهی از دانش‌آموزان دبیرستانی اسرائیلی را در سفر کلاسی به لهستان دنبال می‌کند، جایی که آن‌ها از اردوگاه
به لهستان دنبال می‌کند، جایی که آن‌ها از اردوگاه آشویتس و دیگر مکان‌های مرتبط با هولوکاست بازدید می‌کنند. این فیلم بیان می‌کند که در سال ۲۰۰۷، اتحادیه ضدافترا افزایش یهودستیزی را گزارش کرده و مدعی شد که ۱۵۰۰ حادثه یهودستیزانه در ایالات متحده رخ داده است. با این حال، زمانی که شامیر با اتحادیه ضدافترا تماس می‌گیرد، آن‌ها تنها می‌توانند موارد جزئی‌ای مانند وب‌سایت‌هایی با نظرات تحریک‌آمیز، نامه‌هایی از کارمندانی که درخواست مرخصی برای تعطیلات یهودی‌شان رد شده است، یا افرادی که از استفاده یک پلیس از کلمه
شده است، یا افرادی که از استفاده یک پلیس از کلمه “یهودی” ناراحت شده‌اند را ارائه دهند. یکی از موارد مطرح شده مربوط به گروهی از پسران آفریقایی-آمریکایی بین ۱۰ تا ۱۲ ساله است که به یک اتوبوس مدرسه سنگ پرتاب کرده و دو پنجره را شکسته‌اند. شامیر با یک خاخام مصاحبه می‌کند که می‌گوید حساسیت بیش از حد اتحادیه ضدافترا روابط بین یهودیان و غیر یهودیان را در ایالات متحده تشدید می‌کند. او متوجه می‌شود که در میان مصاحبه‌شوندگانش، یهودیان سکولار نسبت به یهودستیزی حساسیت بیشتری دارند تا یهودیان مذهبی. افتخارات. پس از
بیشتری دارند تا یهودیان مذهبی. افتخارات. پس از نمایش فیلم در جشنواره فیلم ترایبکا، آبراهام فاکسمن، رئیس اتحادیه ضدافترا، بیانیه‌ای صادر کرد و فیلم را محکوم کرد. او اظهار داشت که این فیلم «مسئله یهودستیزی را کوچک می‌شمارد… و هولوکاست را بی‌ارزش می‌کند. این دیدگاه شخصی، سیاسی و منحرف شامیر است و فرصتی از دست رفته برای مستندسازی یک موضوع جدی و مهم.» منتقد نیویورک تایمز، نیل گنزلیگر، بیان کرد که اگرچه این ایده‌ها شایسته بحثی جامع و بی‌طرفانه هستند، شامیر چنین بحثی را ارائه نکرده است: «…این فیلم بیشتر شبیه یک