payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لوید رایت نیز همکاری داشت. بوئاری در ۱۹۱۶ به ایتالیا بازگشت و در رم ساکن شد و گهگاه به زادگاهش فرارا سفر می‌کرد. گفته می‌شود که او از رم نیز برای تکمیل پروژهٔ کاخ هنرهای زیبا مشاوره و ایده‌هایی ارسال می‌کرد و کتابی در باب طراحی و ساخت تئاترها نوشت. احتمالاً او در طراحی "تئاتر نوو" در فرارا نیز نقش داشته است که شباهت‌هایی به کاخ هنرهای زیبای مکزیک دارد. بوئاری در ۲۴ فوریهٔ ۱۹۲۸ در رم درگذشت. پروژهٔ کاخ هنرهای زیبا پس از مرگ او تکمیل شد.
اتوره موتی (راونا، ۲ مه ۱۹۰۲ - ۲۴ اوت ۱۹۴۳) خلبان و سیاستمدار ایتالیایی بود. او از اکتبر ۱۹۳۹ تا مدت کوتاهی پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، دبیر حزب ملی فاشیست (PNF) بود. جنگ جهانی اول و فیومه. موتی که در راونا، امیلیا-رومانیا متولد شده بود، در ۱۳ سالگی پس از مشت زدن به یکی از معلمانش، از رفتن به هر مدرسه‌ای در جای کشور منع شد. سال بعد، او برای شرکت در جنگ جهانی اول از خانه فرار کرد، اما توسط کارابینیری‌ها به خانه بازگردانده شد. در ۱۵ سالگی، تلاش جدیدی موفقیت‌آمیز بود و موتی به گروه
سالگی، تلاش جدیدی موفقیت‌آمیز بود و موتی به گروه مشهور آردیتی پیوست. در جبهه، موتی با شجاعت و جسارت خود را متمایز کرد. به گروه ۸۰۰ نفره او دستور داده شد تا زیر آتش دشمن، سرپل ایجاد کنند: آنها موفق به انجام این کار شدند، اما در پایان روز تنها ۲۳ نفر باقی ماندند. گابریل دانونتزیو در طول تصرف فیومه (که اکنون رییکا، کرواسی است) در سپتامبر ۱۹۱۹ تا ژانویه ۱۹۲۱ از خدمات موتی بهره‌مند شد؛ او به موتی لقب ماندگار «جیم چشم سبز» (Gim dagli occhi verdi) را داد. در واقع، موتی به ندرت در نبردها بر سر فیومه شرکت می‌کرد، و
موتی به ندرت در نبردها بر سر فیومه شرکت می‌کرد، و بیشتر احتمال داشت که به شیرین‌کاری‌های پر زرق و برق بپردازد. دانونتزیو به موتی گفت:«تو مظهر ارزش‌های فوق بشری، انگیزه‌ای بی‌وزن، پیشکشی بی‌کران، مشتی بخور بر روی خاکستر، رایحه‌ای از یک روح پاک هستی.» دوران میان دو جنگ. در این مدت، موتی با بنیتو موسولینی ملاقات کرد و شیفتگی پایداری نسبت به او پیدا کرد. او که به محض پایان ماجرای فیومه فاشیست شده بود، چندین بار دستگیر شد. در ۲۹ اکتبر ۱۹۲۲، او رئیس دسته‌ای بود که در جریان راهپیمایی به سوی رم، تالار شهر راونا را
در جریان راهپیمایی به سوی رم، تالار شهر راونا را اشغال کردند. پس از تصرف دولت، اتوره موتی در پیراهن سیاه‌ها، که به عنوان شبه‌نظامیان داوطلب برای امنیت ملی (MVSN) سازماندهی شده بودند، فعالیت حرفه‌ای خود را آغاز کرد. زندگی او همچنان پرماجرا بود: موتی، مردی زن‌باره و میزبان سرگرم‌کننده، با ماشین‌های پرسرعت یا موتور هارلی دیویدسون خود به گشت و گذار می‌پرداخت. در سال ۱۹۲۶ با فرناندا مازوتی، دختر یک بانکدار، ازدواج کرد و در سال ۱۹۲۹، تنها فرزندش، دایانا، را به دنیا آورد. او در ۱۳ سپتامبر ۱۹۲۷ از یک سوءقصد که
دنیا آورد. او در ۱۳ سپتامبر ۱۹۲۷ از یک سوءقصد که توسط یک فعال چپ‌گرا انجام شد، جان سالم به در برد، اما در نتیجه دو بار از ناحیه شکم و بازو مورد اصابت گلوله قرار گرفت. زنده ماندن او برای مدتی نامشخص بود و جای زخمی ۲۰ سانتی‌متری بر جای ماند. او به نیروی هوایی ایتالیا (Regia Aeronautica) پیوست و به هواپیما علاقه پیدا کرد - او طبق الزامات عملی خدمت، تنزل درجه به ستوان را پذیرفت. او در طول جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی در سال‌های ۱۹۳۵-۱۹۳۶ پرواز کرد، جایی که مهارت‌های او به عنوان خلبان، مدال نقره شجاعت نظامی را برای
او به عنوان خلبان، مدال نقره شجاعت نظامی را برای او به ارمغان آورد. در سال ۱۹۳۶ او به ایتالیا بازگشت، اما خیلی زود به عنوان داوطلب در جنگ داخلی اسپانیا در کنار فرانسیسکو فرانکو، با نام مستعار جیم والری، آنجا را ترک کرد. او یک اسکادران بمب‌افکن را بر فراز بنادر جمهوری‌خواهان رهبری کرد و چندین مدال نقره و در سال ۱۹۳۸، مدال طلای شجاعت نظامی را به دست آورد. او با لقب جدید «سید بالدار» ("Cid alato") و نشان نظامی معتبر ساووی بازگشت. بعداً در سال ۱۹۳۸، او به آلبانی تحت نفوذ ایتالیا رفت و در طول اشغال کامل آن توسط
تحت نفوذ ایتالیا رفت و در طول اشغال کامل آن توسط ایتالیایی‌ها در سال ۱۹۳۹ در آنجا ماند (و مدال دیگری نیز کسب کرد). در جنگ جهانی دوم. پس از بازگشت، موتی به جای آکیله استاراچه، به عنوان دبیر حزب ملی فاشیست منصوب شد. این سمت بر اساس مداخله دوستش گالئاتسو چانو به او اعطا شد. با این حال، موتی از این وظیفه غیرفعال خوشش نمی‌آمد و از شروع جنگ برای بازگشت به ارتش استفاده کرد. موتی به عنوان سرهنگ دوم، در حمله ایتالیا به فرانسه، در بمباران دوربرد حیفا و بحرین، و در طول نبرد بریتانیا شرکت داشت. با این حال، عزیمت
در طول نبرد بریتانیا شرکت داشت. با این حال، عزیمت شتابزده او از سمت دبیر حزب باعث شد که دوستی چانو و موسولینی را از دست بدهد. در سال ۱۹۴۳، موتی به سرویس اطلاعات نظامی پیوست. در ۲۵ ژوئیه، روز کودتای طرفدار متفقین در شورای عالی فاشیسم، موتی در اسپانیا بود و سعی داشت دستگاه رادار یک هواپیمای ایالات متحده را که در خاک بی‌طرف سقوط کرده بود، به دست آورد. او در ۲۷ ژوئیه به رم بازگشت و در ویلای شخصی خود ماند. در شب ۲۳-۲۴ اوت، گروهی از کارابینیری‌ها وارد محل اقامت او شدند و او را دستگیر کردند. همه آنها از طریق یک
او شدند و او را دستگیر کردند. همه آنها از طریق یک جنگل کاج اطراف منطقه خارج شدند و لحظات بعدی هنوز مرموز هستند. در بیانیه رسمی آمده است:پس از تحقیقات در مورد بی‌نظمی‌های عمده در اداره یک نهاد وابسته به دولت، که طی آن دخالت دبیر سابق حزب فاشیست منحل شده، اتوره موتی، آشکار شد، نیروهای نظامی کارابینیری در شب ۲۳ و ۲۴ اوت، موتی را در فرژنه، نزدیک فیومیچینو (که در آن زمان بخشی از کومون رم بود)، دستگیر کردند. هنگامی که آنها او را به سمت پادگان خود می‌بردند، اسکورت با چندین گلوله از جنگل مورد اصابت قرار گرفت. در
با چندین گلوله از جنگل مورد اصابت قرار گرفت. در این آشفتگی لحظه‌ای، او سعی کرد فرار کند، اما پس از اینکه توسط کارابینیری مورد اصابت گلوله قرار گرفت و زخمی شد، درگذشت.بی‌نظمی‌های عمده ذکر شده هرگز روشن نشدند، و هویت تیراندازان در جنگل نیز مشخص نشد. در این درگیری مسلحانه دراماتیک، موتی تنها کسی بود که مورد اصابت قرار گرفت: کلاه او دو سوراخ داشت، یکی در پشت سر و دیگری در جلو. سایر شرایط نیز به یک اعدام سیاسی اشاره دارند، و اتوره موتی نخستین قربانی خشونتی بود که دو سال بعد ایتالیا را فرا گرفت. پیترو بادولیو،
که دو سال بعد ایتالیا را فرا گرفت. پیترو بادولیو، رهبری که موسولینی را برکنار کرده بود، در نامه‌ای که قبلاً برای رئیس پلیس محلی فرستاده بود، موتی را به عنوان "یک تهدید" توصیف کرد: احتمالاً موتی از نقش بادولیو در شکست فاجعه‌بار ایتالیا از کاپورتو آگاه شده بود، نقشی که بادولیو در سال‌های پس از جنگ جهانی اول سعی در پنهان کردن آن داشت. پس از مرگش، موتی به قهرمان اصلی رژیم فاشیستی ایتالیا (که با کمک آلمان نازی در شمال ایتالیا با عنوان جمهوری سوسیال ایتالیا احیا شد) تبدیل شد. نام او به یک لژیون پلیس مستقل مستقر
شد) تبدیل شد. نام او به یک لژیون پلیس مستقل مستقر در میلان و یکی از مخوف‌ترین واحدهای بریگاد سیاه داده شد.
ویتوریو بونتادینی، مشهور به بونتادینو دِ بونتادینی (درگذشتهٔ ۱۶۲۰)، مهندس هیدرولیک، معمار، ریاضی‌دان و منبت‌کار اهل بولونیا بود. او بیش از همه به دلیل طراحی قنات وینیاکورت در مالت شناخته می‌شود. زندگی و کار. از سال ۱۵۹۶ شوالیه‌های مالت تلاش داشتند قناتی برای تأمین آب والِتا بسازند. در اوایل ۱۶۱۲، مهندس ناتاله تومازوچی پس از ناکامی در حل مشکل جریان آب در اتارد، جزیره را ترک کرد. در ژوئیه همان سال بونتادینی پروژه را بر عهده گرفت، احتمالاً به توصیهٔ مفتش اوانجلیستا کاربونزی، که او هم اهل بولونیا بود. او ایدهٔ
کاربونزی، که او هم اهل بولونیا بود. او ایدهٔ جووانی اتارد و دیگر "کاپوماستری" را پذیرفت که با ساخت طاق‌ها بر روی زمین‌های پست، آب را از طریق لوله‌ها منتقل کنند. نوآوری مهم او استفاده از پوزولان برای ضدآب‌سازی لوله‌ها بود. قنات پس از سه سال، در ۲۱ آوریل ۱۶۱۵ به پایان رسید. نقش بونتادینی با کتیبه‌هایی که به دستور استاد اعظم آلوف دِ وینیاکورت روی فواره‌ها و بخش‌های مختلف قنات حک شد، گرامی داشته شد. یکی از این کتیبه‌ها چنین بود: به گفتهٔ تاریخ‌نگار جووانی بونلّو، بونتادینی نخستین معماری بود که سبک باروک را به
بونتادینی نخستین معماری بود که سبک باروک را به مالت معرفی کرد. او طاق وینیاکورت، چندین فواره و دیگر عناصر تزئینی قنات را طراحی کرد. مرگ. در سال ۱۶۲۰، بونتادینی در مالت به دست فرانته مارانجیو، آدم‌کشی که توسط سه شوالیهٔ فرقهٔ سنت جان اجیر شده بود، ترور شد. دلیل این قتل ناشناخته باقی ماند.
جووانی بوردیگا (۲ آوریل ۱۸۵۴ – ۱۶ ژوئن ۱۹۳۳) ریاضی‌دان ایتالیایی بود که در زمینهٔ هندسهٔ جبری و هندسه تصویری در دانشگاه پادوا فعالیت می‌کرد. او معرفی‌کنندهٔ سطح بوردیگا است. بوردیگا فرزند کارلو و آمالیا آدامی بود. او در سنین پایین وارد دانشگاه تورین شد و در سال ۱۸۷۴ در رشتهٔ مهندسی عمران فارغ‌التحصیل گردید. از ۲۲ دسامبر ۱۹۲۹ تا هنگام مرگش در سال ۱۹۳۳، او به‌عنوان رئیس آتنه‌ئو ونتو علوم، ادبیات و هنر خدمت کرد. جووانی بوردیگا عموی پدری آمادئو بوردیگا، نظریه‌پرداز کمونیسم چپ در ایتالیا، بود.
سنت پیترو در وینکولی () یک کلیسای کاتولیک رومی و یک باسیلیکای کوچک در رم، ایتالیا است. این کلیسا در تپه اوپیان در نزدیکی ایستگاه متروی کاوور، در فاصله کمی از کولوسئوم واقع شده است. نام آن به داستان کتاب مقدس رهایی پطرس اشاره دارد. این کلیسا بیشتر به خاطر مجسمه موسی اثر میکل آنژ، که بخشی از مقبره پاپ ژولیوس دوم است، شناخته می‌شود. پس از مرگ پیو لاگی، دونالد وورل در سال ۲۰۱۰ به مقام کاردینال-کشیش رسید. دانشکده مهندسی دانشگاه ساپینزا در ساختمان مجاور، که قبلاً صومعه‌ای مرتبط با کلیسا بود، قرار دارد. به طرز
صومعه‌ای مرتبط با کلیسا بود، قرار دارد. به طرز گیج‌کننده‌ای، این مؤسسه دانشگاهی لقب «سن پیترو در وینکولی» را نیز یدک می‌کشد. تاریخچه. این بنا که با نام باسیلیکا اودوکسیانا نیز شناخته می‌شود، برای اولین بار در سال‌های ۴۳۲ تا ۴۴۰ بر روی پایه‌های قدیمی‌تر بازسازی شد تا یادگار زنجیرهایی را که سنت پیتر را هنگام زندانی شدن در اورشلیم، در جریانی به نام «آزادی سنت پیتر» بسته بودند، در خود جای دهد. ملکه اودوکسیا (همسر امپراتور والنتینیان سوم)، که آنها را به عنوان هدیه از مادرش، آئلیا اودوسیه، دریافت کرده بود، این
از مادرش، آئلیا اودوسیه، دریافت کرده بود، این زنجیرها را به پاپ لئو اول تقدیم کرد. احتمالاً در طول یک زیارت در سال‌های ۴۳۸ تا ۴۳۹ بود که آئلیا اودوسیه این زنجیرها را به عنوان هدیه از جوونال، اسقف اورشلیم، دریافت کرد. این زنجیر اکنون در یک محفظه مخصوص اشیاء مقدس در زیر محراب اصلی باسیلیکا نگهداری می‌شود. از سال ۱۸۹۴، یک حلقه از این زنجیر در کلیسای سنت پیتر، در راتلند، ورمونت. در سراسر جهان، کلیساهای متعددی به سنت پیتر پسوند آد وینکولا را دارند که مربوط به باسیلیکا و یادگار. از نکات جالب در این زمینه، دو
باسیلیکا و یادگار. از نکات جالب در این زمینه، دو دوره حبس سنت پیتر است. طبق افسانه‌ها، وقتی لئو زنجیر اورشلیم را با آخرین دوره حبس سنت پیتر در زندان مامرتین در رم مقایسه کرد، دو زنجیر به طرز معجزه‌آسایی به هم جوش خوردند. این کلیسا که در سال ۴۳۹ توسط سیکتوس سوم تقدیس شد، چندین بازسازی را پشت سر گذاشته است، از جمله مرمت توسط پاپ آدریان اول و کارهای بیشتر در قرن یازدهم. از سال ۱۴۷۱ تا ۱۵۰۳، زمانی که او به عنوان پاپ جولیوس دوم انتخاب شد، کاردینال دلا رووره، برادرزاده پاپ سیکتوس چهارم، بازسازی قابل توجهی را
برادرزاده پاپ سیکتوس چهارم، بازسازی قابل توجهی را انجام داد. رواق جلویی، منسوب به باچیو پونتلی، در سال ۱۴۷۵ اضافه شد. صومعه (۱۴۹۳–۱۵۰۳) به جولیانو دا سانگالو نسبت داده شده است. طاق در سال ۱۷۰۵ توسط معمار فرانچسکو فونتانا پایین آورده شد و در سال ۱۸۷۵ نیز بازسازی دیگری انجام شد. داخلی. فضای داخلی دارای یک شبستان و دو راهرو است که سه محراب آن توسط ستون‌های دوریک عتیقه از هم جدا شده‌اند. راهروها توسط طاق‌های ضربی پوشانده شده‌اند، در حالی که شبستان دارای سقف طاق‌دار قرن هجدهمی است که در مرکز توسط جیووانی
طاق‌دار قرن هجدهمی است که در مرکز توسط جیووانی باتیستا پارودی نقاشی شده و معجزه زنجیرها (۱۷۰۶) را به تصویر می‌کشد. در این صحنه که صرفاً بر اساس یک افسانه است، پاپ الکساندر با لمس کردن سنت بالبینای افسانه‌ای با زنجیرهایی که زمانی سنت پیتر را بسته بودند، گواتر گردن او را درمان می‌کند. مجسمه موسی اثر میکل‌آنژ. موسی اثر میکل‌آنژ (تکمیل شده در سال ۱۵۱۵)، در حالی که در ابتدا به عنوان بخشی از یک بنای یادبود تشییع جنازه مستقل ۴۷ مجسمه‌ای عظیم برای پاپ ژولیوس دوم در نظر گرفته شده بود، به قطعه مرکزی بنای یادبود
در نظر گرفته شده بود، به قطعه مرکزی بنای یادبود تشییع جنازه و آرامگاه پاپ در این کلیسا، کلیسای خانواده دلا روور، تبدیل شد. موسی با شاخ‌هایی به تصویر کشیده شده است که به دلیل شباهت در کلمات عبری برای «پرتوهای نور» و «شاخ‌ها»، به معنای «تابش خداوند» است. این نوع نمادگرایی شمایل‌نگارانه در هنر مقدس اولیه رایج بود و برای یک هنرمند، شاخ‌ها آسان‌تر از پرتوهای نور مجسمه‌سازی می‌شوند. از دیگر آثار هنری می‌توان به دو بوم نقاشی از سنت آگوستین و سنت مارگارت اثر گوئرچینو، بنای یادبود کاردینال گیرولامو آگوچی طراحی شده
بنای یادبود کاردینال گیرولامو آگوچی طراحی شده توسط دومنیکینو، که همچنین نقاش یک نقاشی دیواری مربوط به کلیسا است که آزادی سنت پیتر (۱۶۰۴) را به تصویر می‌کشد، اشاره کرد. محراب در اولین نمازخانه سمت چپ، یک اثر رسوب‌گذاری شده توسط کریستوفورو رونکالی است. مقبره کاردینال نیکلاس اهل کوئس (متوفی ۱۴۶۴)، با نقش برجسته آن، کاردینال نیکلاس در مقابل سنت پیتر، اثر آندره برگنو است. نقاش و مجسمه‌ساز آنتونیو دل پولایولو در سمت چپ ورودی دفن شده است. او مجسمه‌ساز فلورانسی است که چهره‌های رومولوس و رموس را به مجسمه گرگ
است که چهره‌های رومولوس و رموس را به مجسمه گرگ کاپیتولین در کاپیتول اضافه کرد. درون رواقی در ورودی، مجسمه اصلی «وقتی برهنه بودم» قرار دارد که توسط هنرمند کانادایی تیموتی اشمالز به عنوان بخشی از مجموعه متی ۲۵ که به مناسبت جشن فوق‌العاده رحمت در سراسر رم نصب شده است، ساخته شده است. بنای یادبود مقبره کاردینال سینزیو آلدوبراندینی در سال‌های ۱۷۰۵–۱۷۰۷ توسط شاهزاده جیووانی باتیستا پامفیلی آلدوبراندینی بر اساس طرحی از معمارش کارلو فرانچسکو بیزاکری و با مجسمه‌های پوتی و یک اسکلت بالدار اثر پیر لو گروس جوان ساخته
پوتی و یک اسکلت بالدار اثر پیر لو گروس جوان ساخته شد. در سال ۱۸۷۶، باستان‌شناسان مقبره کسانی را کشف کردند که زمانی گمان می‌رفت هفت شهید مکابی باشند که در دوم مکابیان ۷–۴۱ به تصویر کشیده شده‌اند. هر ساله در اول آگوست، همزمان با معجزه جوش خوردن دو زنجیر، یاد آنها گرامی داشته می‌شود. محراب سوم در راهروی سمت چپ، موزاییکی از سنت سباستین از قرن هفتم را در خود جای داده است. این موزاییک مربوط به شیوع طاعون در پاویا، در شمال ایتالیا است. یادگارهای سباستین به منظور جلوگیری از شیوع طاعون در سال ۶۸۰ به آنجا برده شدند،
از شیوع طاعون در سال ۶۸۰ به آنجا برده شدند، زیرا اعتقاد بر این بود که سباستین در لومباردی متولد شده است و محرابی برای یادگارهای او در کلیسای سن پیترو در وینکولی در پاویا ساخته شد. به عنوان نمادی از روابط تقویت شده بعدی بین پاویا و روم، محرابی مشابه سباستین در کلیسای رومی به همین نام ساخته شد که منجر به یک فرقه موازی برای این قدیس در هر دو منطقه شد. ایوان نمای بیرونی. نقشه باسیلیکا شامل سه شبستان است که توسط ستون‌ها از هم جدا شده‌اند و یک محراب خارج از مرکز که با استفاده از سالن محرابی ساختمان رومی از پیش
که با استفاده از سالن محرابی ساختمان رومی از پیش موجود ساخته شده است. راهرو و ایوان در قرن شانزدهم اضافه شده‌اند. نمای بیرونی. نمای بیرونی که توسط ایوان محصور شده است، مشرف به میدان سن پیترو در وینکولی است و توسط دیوارهای صومعه احاطه شده است. قسمت بیرونی محراب به قرن پنجم برمی‌گردد و از خیابان دله ست سیل قابل مشاهده است. محراب و دیوارهای بیرونی متعلق به سازه اصلی قرن پنجم هستند، در حالی که نمای بیرونی به همراه ایوان از بازسازی‌های سیکتوس چهارم و ژولیوس دوم است. ایوان، که توسط باچو پونتی طراحی شده است، از
است. ایوان، که توسط باچو پونتی طراحی شده است، از پنج طاق تشکیل شده است که توسط شش ستون هشت ضلعی پشتیبانی می‌شوند. این ایوان توسط یک دروازه برنزی محصور شده است و سرستون‌ها نشان ژولیوس دوم را دارند. سردر مرمرین خارجی کلیسا به قرن پنجم میلادی برمی‌گردد؛ فضای داخلی آن در قرن شانزدهم میلادی تغییر یافته است. شبستان مرکزی. شبستان مرکزی توسط بیست ستون اصلی به سبک دوریک از جنس مرمر هیمتیوس، که بدون شک از یونان آمده‌اند، از راهروها جدا شده است، زیرا هیچ ستون رومی از این نوع وجود نداشته است؛ آنها احتمالاً از رواق
از این نوع وجود نداشته است؛ آنها احتمالاً از رواق لیویا در همان نزدیکی گرفته شده‌اند. پایه ستون‌ها بازسازی قرن پنجم هستند. این طاق، یک طاق بشکه‌ای است که با طاق‌های چوبی پوشیده شده و توسط فرانچسکو فونتانا در سال ۱۷۰۶ ساخته شده است. در پایه طاق، تیر مرکزی که قدمت آن به بازسازی‌های سال ۱۴۶۵ که با هزینه کاردینال کوزانو انجام شده است، برمی‌گردد، به دو قسمت تقسیم شده است. نام و تاریخ او با اعداد رومی حک شده است. در مرکز سقف، یک نقاشی دیواری بزرگ وجود دارد که در سال ۱۷۰۶ توسط جیووانی باتیستا پارودی نقاشی شده
در سال ۱۷۰۶ توسط جیووانی باتیستا پارودی نقاشی شده است. این نقاشی رویدادی را که در سال ۹۶۹ رخ داده است، به تصویر می‌کشد: یک کنت از همراهان امپراتور اتو اول ساکسونی با لمس زنجیرهای سنت پیتر از شیطان آزاد شد. کف بنا که در سال ۱۹۵۶ برای کاوش در زیر کلیسا برچیده شد، اخیراً ساخته شده است. بلافاصله در سمت چپ ورودی، روی اولین ستون سمت چپ، مقبره نقاشان فلورانسی، آنتونیو و پیرو دل پولایولو، قرار دارد. بالای مجسمه‌هایی که دو پرتره، آنتونیو در سمت چپ و پیرو در سمت راست، را نشان می‌دهند، تصویر مسیحِ درودگر قرار دارد؛
را نشان می‌دهند، تصویر مسیحِ درودگر قرار دارد؛ این مجسمه‌ها بین سال‌های ۱۴۹۸ تا ۱۵۱۰ توسط لوئیجی کاپونی ساخته شده‌اند. بالای بنای یادبود، که فقط بخشی از آن توسط آن پوشانده شده است، نقاشی دیواری «راهپیمایی نیایش سیکتوس چهارم برای پایان طاعون ۱۴۷۶» از سال ۱۴۷۶ قرار دارد که به آنتونیو دی بندتو دگلی آکویلی، معروف به آنتونیاتزو رومانو، نسبت داده شده است. در سمت چپ ورودی، در طاقچه‌ای که در گچ‌کاری نمای روبرو حک شده، چهره‌ای از مسیح قرار دارد که احتمالاً بخشی از نقاشی‌های دیواری اصلی کلیسا مربوط به قرن پنجم است.
دیواری اصلی کلیسا مربوط به قرن پنجم است. راهروهای جانبی. مقبره کاردینال نیکلاس کوزا، که در سال ۱۴۶۵ توسط آندره‌آ برگنو ساخته شده است، بر روی دیوار پیرامونی قرار دارد. بلافاصله در سمت راست، سنگ قبری قرار دارد که قبلاً روی زمین بود. این مجسمه، کاردینال را در حال تکریم سنت پیتر و فرشته رهایی‌بخش را در سمت راست نشان می‌دهد. در زیر مجسمه، سرطان، نماد نشان خانوادگی کاردینال (نام آلمانی او نیکولاوس کربس یا کریفس، لاتین سرطان بود) قرار دارد. اولین محراب در خود صحن، با نقاشی «استناد به مسیح» که توسط کریستوفورو
صحن، با نقاشی «استناد به مسیح» که توسط کریستوفورو رونکالی، معروف به پومارانسیو (انتساب)، در اوایل قرن هفدهم نقاشی شده است، پوشانده شده است. شمایل موزاییکی سنت سباستین در محراب سوم در صحن سمت چپ قرار گرفته است. این تنها تصویر از قدیس مسن و ریش‌دار است که به عنوان یک تریبون رومی اما با لباس بیزانسی به تصویر کشیده شده است. همان‌طور که در لوح کنار محراب آمده است، این بنا به عنوان نذری برای دفع طاعونی که از ژوئن تا سپتامبر ۶۸۰ روم را فرا گرفت، ساخته شده است. شمایل و محراب قبلاً در دیوار سمت چپ نمای روبرو قرار
و محراب قبلاً در دیوار سمت چپ نمای روبرو قرار داشتند و در سال ۱۶۸۳ به مکان فعلی خود منتقل شدند. در قسمت بالای محراب، بالای شمایل، یک نقاشی باستانی از مریم مقدس و کودک قرار دارد. در تکیه‌گاه ستون نمای روبروی سمت راست، محرابی قرار دارد که به سنت پیتر فوریه اختصاص داده شده است. بالای اولین محراب در همان راهروی کناری، نقاشی از گوئرچینو قرار دارد که سنت آگوستین (۱۶۲۱–۲۳) را به تصویر می‌کشد. نقاشی سال ۱۶۰۲ اثر دومنیکو زامپیری، معروف به دومنیکینو، با عنوان «رهایی پیتر»، در داخل محراب جدید به نمایش گذاشته شده است.
در داخل محراب جدید به نمایش گذاشته شده است. در محراب سوم در راهروی سمت راست، کپی‌ای از پیترو سانتی بارتولی در سال ۱۶۸۳ با ابعاد متفاوت وجود دارد که احتمالاً برای تطبیق آن با شکل محراب ساخته شده است. کلیساهای پرسبیتری و آپسس. محراب کلیسا به شکلی که امروزه به نظر می‌رسد، توسط ویرجینیو وسپینیانی طراحی و بین سال‌های ۱۸۷۶ تا ۱۸۷۷ ساخته شده است. تنها محراب مرکزی که در طول بازسازی سال ۱۴۶۵ به سفارش کاردینال کوزانو ساخته شده است، از محراب قبلی باقی مانده است. این سازه شامل محراب است که بر فراز آن یک سیبوریوم
این سازه شامل محراب است که بر فراز آن یک سیبوریوم نئوکلاسیک بزرگ قرن نوزدهمی طراحی شده توسط وسپینیانی قرار دارد و قبل از آن یک اتاق اعتراف قرار دارد که از طریق دو رمپ جانبی قابل دسترسی است و به سردابه منتهی می‌شود. دو راه پله مرمری به محراب مرکزی و محراب منتهی می‌شوند. محراب مرمری در مرکز خود دارای یک محفظه نگهداری اشیاء مقدس است که توسط دو درب برنزی طلاکاری شده از سال ۱۴۷۷، اثر جیووانی ماتئو فوپا، معروف به کارادوسو، بسته شده است و کوزه زنجیرهای سنت پیتر، ساخته شده در سال ۱۸۵۶ توسط آندره‌آ بوسیری ویسی، در
شده در سال ۱۸۵۶ توسط آندره‌آ بوسیری ویسی، در آن قرار دارد. در دو طرف محفظه نگهداری اشیاء مقدس دو مجسمه وجود دارد: سنت پیتر در سمت چپ و فرشته رهایی‌بخش در سمت راست. زنجیرهای سنت پیتر از دو قطعه جوش داده شده به هم تشکیل شده‌اند؛ زنجیرهای زندان روم از بیست و سه حلقه تشکیل شده‌اند که به یک قلاده ختم می‌شوند؛ زنجیرهای اورشلیم یازده حلقه کوچکتر هستند. قطعات دیگر زنجیر، که احتمالاً تقلیدهایی هستند که فقط در تماس با زنجیرهای واقعی پیتر قرار گرفته‌اند، یا شاید ترکیبی از براده‌های زنجیرهای اصلی هستند، در سانتا ماریا
از براده‌های زنجیرهای اصلی هستند، در سانتا ماریا دل فیوره در فلورانس و در سانتا سیسیلیا در رم نگهداری می‌شوند؛ قطعات دیگر در کلیساهای مختلف ایتالیا و اروپا نگهداری می‌شوند. بسیاری از پاپ‌ها در گذشته قطعات کوچک زنجیر یا فقط براده‌هایی از آنها را به درخواست کاردینال‌هایی که مایل به نمایش آنها در محفظه‌های نگهداری اشیاء مقدس خود بودند، توزیع کرده‌اند. اتاق اعتراف که محفظه نگهداری اشیاء مقدس را قاب می‌کند، توسط یک نرده مرمری احاطه شده است که شامل چهار مجسمه کوچک و نفیس از فرشتگان سیاه است. دو سطح شیب‌دار کوچک
و نفیس از فرشتگان سیاه است. دو سطح شیب‌دار کوچک به یک محراب کوچک که در جلوی کوزه زنجیر قرار دارد، منتهی می‌شوند. در دو طرف، ورودی‌های سردابه، که توسط نرده‌های مشبک محافظت می‌شوند، قرار دارند. گفته می‌شود که طبق سنت، این سردابه، فضای کوچکی در زیر محراب مرکزی، اولین زندان سنت پیتر در رم بوده است، قبل از اینکه به زندان مامرتین منتقل شود. در داخل سردابه، تابوت هفت برادر مکابی، یهودیانی که در قرن دوم قبل از میلاد شهید شدند و همچنین مورد احترام مسیحیان و سایر ادیان شرقی قرار دارند. این تابوت که احتمالاً توسط پاپ
شرقی قرار دارند. این تابوت که احتمالاً توسط پاپ پلاگیوس دوم از انطاکیه به رم آورده شده است، در سال ۱۸۷۶ در جریان بازسازی‌های کلیسای جامع کشف شد. این تابوت به هفت محفظه تقسیم شده است که حاوی بقایای انسانی است و با مهرهایی مهر و موم شده است که با اطمینان بر اصالت آن گواهی می‌دهند. پنج صحنه بر روی تابوت حک شده است: زنده کردن لازاروس، تکثیر نان و ماهی، زن سامری، اعلام انکار عیسی به پطرس و تحویل شریعت. بالای تابوت سنگی، نقاشی دیواری اثر سیلوریو کاپارونی از سال ۱۸۷۶–۷۷ قرار دارد که شهادت برادران مکابی را در حالی
قرار دارد که شهادت برادران مکابی را در حالی که مادرشان برای نجات پسر کوچکش التماس می‌کند، به تصویر می‌کشد. سردابه که کاملاً با نقوش گلدار نقاشی شده است، مربوط به همان دوره است. محراب بلند توسط یک سیبوریوم چوبی طلاکاری شده بزرگ که توسط چهار ستون گرانیتی با سرستون‌های باروک پشتیبانی می‌شود، پوشانده شده است. محراب در سال ۱۵۷۷ با نقاشی‌های دیواری اثر یاکوپو کوپی، به سفارش رافائلو کامپیونی، که در آن زمان رئیس کل جماعت کانون‌های منظم راینلند سن سالواتوره بود، تزئین شد. این محراب صحنه‌هایی از مصلوب شدن مجدد بیروت
شد. این محراب صحنه‌هایی از مصلوب شدن مجدد بیروت را که در قرن هفتم اتفاق افتاد، به تصویر می‌کشد. تصویر مسیح مصلوب شده در حال خونریزی. دیوار با سه نقاشی دیواری بزرگ پوشیده شده است: در سمت چپ، فرشته پطرس را از زندان اورشلیم آزاد می‌کند. در مرکز، اودوسیه در حال دریافت زنجیر از جوونال؛ و در سمت راست، اودوسیه در حال نشان دادن زنجیر به پاپ. در دو طرف محراب اصلی، دو محراب کوچک مشرف به جناح کلیسا قرار دارند: محراب سمت چپ، که قدمت آن به قرن نوزدهم برمی‌گردد، نقاشی «مقدس» اثر جوزپه براوی را در بالای محراب نشان
«مقدس» اثر جوزپه براوی را در بالای محراب نشان می‌دهد؛ محراب سمت راست که قبلاً متعلق به کنت‌های سیلوستری بود، نقاشی محراب سنت مارگارت انطاکیه (۱۶۴۴) اثر گوئرچینو را به نمایش می‌گذارد. مقبره ژولیوس دوم. مقبره، که قرار بود آرامگاه پاپ ژولیوس دوم باشد، در جناح راست کلیسا قرار دارد. ساخت این بنا که در سال ۱۵۰۵ به میکل‌آنژ سفارش داده شد، چندین بار متوقف شد و در سال ۱۵۴۵، سی و دو سال پس از مرگ ژولیوس دوم، تکمیل شد. پروژه اولیه قرار بود بسیار بزرگتر باشد و برای جا دادن آن، نیاز به بزرگ کردن باسیلیکا بود. قرار بود
دادن آن، نیاز به بزرگ کردن باسیلیکا بود. قرار بود بیش از چهل مجسمه برای تشکیل یک اتاق دفن برای پاپ ساخته شود. نسخه نهایی، پس از ششمین اصلاح پروژه، شامل هفت مجسمه، از جمله مجسمه معروف موسی اثر میکل‌آنژ، بود. مجسمه موسی یکی از بزرگ‌ترین آثار مجسمه‌سازی رنسانس محسوب می‌شود. این مجسمه دو متر و سی و پنج سانتی‌متر ارتفاع دارد و در مرکز مقبره قرار گرفته است. این مجسمه که در ابتدا رو به جلو قرار داشت، بیست و پنج سال پس از تکمیل آن توسط میکل‌آنژ اصلاح شد، ظاهراً برای اینکه نگاهش را از زنجیرهای پیتر منحرف کند. برای
اینکه نگاهش را از زنجیرهای پیتر منحرف کند. برای رسیدن به پیچش، او نشیمنگاه را ۷ سانتی‌متر پایین‌تر آورد، زانوی چپ را کوچک‌تر کرد تا پا را عقب بیاورد و ریش را به دلیل کمبود سنگ مرمر در سمت چپ، به سمت راست پیچاند. بینی از گونه چپ تراشیده شد. شاخ‌های روی سر موسی به این دلیل ایجاد شدند که میکل‌آنژ، با تفسیر نادرست نوشته‌های عبری، آنچه را که قرار بود پرتوهای نور باشند، به عنوان شاخ تفسیر کرد. تابوتی که قرار بود بدن ژولیوس دوم را در خود جای دهد، بالای موسی قرار دارد. بالای درب آن، مجسمه بزرگی قرار دارد که پاپ را
بالای درب آن، مجسمه بزرگی قرار دارد که پاپ را در حالت لمیده به پهلو نشان می‌دهد. مطالعات اخیر این اثر را به میکل‌آنژ نسبت می‌دهند. راشل (زندگی متفکرانه) در سمت راست موسی قرار دارد، در حالی که لیا (زندگی فعال) در سمت چپ او قرار دارد. هر دو توسط میکل‌آنژ اجرا و توسط رافائل سینیبالدی، معروف به رافائلو دا مونته‌لوپو، تکمیل شده‌اند. «سیبیل» در سمت راست مجسمه ژولیوس دوم و «پیامبر» در سمت چپ، اثر رافائلو دا مونته‌لوپو هستند. «مریم مقدس و کودک» که در مرکز بالا قرار دارد، اثر دومنیکو فانچلی، معروف به شرانو دا
قرار دارد، اثر دومنیکو فانچلی، معروف به شرانو دا ستینیانو است. ارگ بادی. در مجاورت سرِ جناح چپ کلیسا، بالای گالری مخصوص به خود، ارگ لوله‌ای باسیلیکا قرار دارد که بین سال‌های ۱۶۸۶ و ۱۶۸۷ توسط جیاکومو آلاری ساخته و در سال ۱۸۸۴ توسط آتیلیو پریوری توسعه داده شد. اصلاحات بیشتر در سال ۱۹۲۴ توسط پائولو کوارسیما انجام شد و بین سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴، این ساز توسط میشل فورمنتلی بازسازی شد و ویژگی‌های قرن نوزدهمی خود را بازیابی کرد. سیستم صوتی در داخل قاب چوبی طلاکاری شده قرار دارد که با مجسمه‌های فراوان تزئین شده