payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با رویکرد اروپایی تبدیل شد و توافق‌نامه‌هایی برای تبادل اطلاعات با سایر روزنامه‌های بزرگ خارجی از جمله "لو متین" پاریس، "تایمز" لندن و روزنامه آمریکایی "نیویورک سان" منعقد شد. یک خبرنگار به توکیو اعزام شد و دفاتر مکاتبات در وین و برلین افتتاح شد. بسیاری از همکاران معتبر در صفحات فرهنگی روزنامه حضور داشتند، از جمله ماتیلده سرائو (همسر اسکارفوگلیو)، لوئیجی پیراندلو، سالواتوره دی جیاکومو و جووانی ورگا. جهت‌گیری سیاسی روزنامه عموماً جمهوری‌خواهانه و مترقی بود و نماینده طبقه متوسط کارآفرین سیسیلی محسوب می‌شد.
و نماینده طبقه متوسط کارآفرین سیسیلی محسوب می‌شد. پس از جنگ جهانی اول، خط تحریریه علیه ظهور فاشیسم تغییر جهت داد. در این دوره، یکی از نویسندگان مهم، آلبرتو سیانکا بود. در نوامبر ۱۹۲۶، پس از حمله ناموفق علیه بنیتو موسولینی در بولونیا، این روزنامه به همراه دیگر روزنامه‌های ضد فاشیست توقیف شد. "روزنامه لورا" در ژانویه ۱۹۲۷ تحت مدیریت نیکولا پاسکازیو، مردی نزدیک به رژیم فاشیست و سردبیر سابق "ایل پوپولو دیتالیا" ("مردم ایتالیا")، ارگان حزب ملی فاشیست، با عنوان فرعی "روزنامه فاشیستی مدیترانه" دوباره منتشر شد.
فرعی "روزنامه فاشیستی مدیترانه" دوباره منتشر شد. حمله متفقین به سیسیل در ژوئیه ۱۹۴۳ منجر به تعلیق این روزنامه شد، اما انتشار آن در ۸ آوریل ۱۹۴۶ از سر گرفته شد. این روزنامه چندین بار مالکیت خود را تغییر داد. در سال ۱۹۵۴، بیوه آخرین مالک، روزنامه را به شرکت جی ای تی ای فروخت که متعلق به حزب کمونیست ایتالیا ("Partito Comunista Italiano" – PCI) بود و توسط آمریگو ترنزی، که پیش از این مسئول روزنامه "پائسه سرا" بود، اداره می‌شد. سال‌های طلایی. تحت مالکیت جدید، این روزنامه دوران طلایی خود را تحت سردبیری ویتوریو
روزنامه دوران طلایی خود را تحت سردبیری ویتوریو نیستیکو، که بین سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۷۵ روزنامه را هدایت می‌کرد، سپری کرد. در این دوره، این روزنامه به روزنامه‌ای تبدیل شد که گزارش‌های تحقیقی زیادی در مورد مافیای سیسیل منتشر می‌کرد، در دوره‌ای که به ندرت از این سازمان نامی برده می‌شد. در سال ۱۹۵۸، این روزنامه کلمه «مافیا» - کلمه‌ای که در آن سال‌ها غیرقابل ذکر بود - را با حروف بزرگ در صفحه اول چاپ کرد، زمانی که مجموعه‌ای از مقالات را در مورد رئیس مافیا، لوچیانو لجیو، منتشر کرد. "نشریه لورا" مجموعه‌ای از
لجیو، منتشر کرد. "نشریه لورا" مجموعه‌ای از گزارش‌های تحقیقی دربارهٔ ظهور رئیس مافیا، لجیو، در کورلئونه پس از کشته شدن رئیس قبلی، میشل ناوارا، در اوت ۱۹۵۸ را منتشر کرد که توسط خبرنگارانی چون فلیچه چیلانتی، ماریو فارینلا، انزو لوچی، میشل پانتالئونه، کاسترنسه دادو و انزو پرونه تهیه شده بود . انتقام لجیو سریع بود: در ساعت ۴:۵۲ بامداد ۱۹ اکتبر ۱۹۵۸، بمبی پنج کیلویی تی‌ان‌تی در مقابل دفتر روزنامه منفجر شد و نیمی از چاپخانه را منفجر کرد. دو روز بعد، روزنامه دوباره منتشر شد؛ تیتر صفحه اول این بود: «مافیا ما را
منتشر شد؛ تیتر صفحه اول این بود: «مافیا ما را تهدید می‌کند، تحقیقات ادامه دارد» (به جعبه اطلاعات مراجعه کنید). روزنامه مرعوب نشد: سرمقاله درخواست کرد: «خشم امروز باید ضرورت فوری تحقیق پارلمانی در مورد مافیا را برای پارلمان ملی روشن کند. چنین تحقیقی اکنون باید در صدر افکار هر شهروند مسئول و درستکاری باشد.» در ژوئن ۱۹۶۱، "روزنامه لورا" یک گزارش تحقیقی سه قسمتی پیشگامانه در مورد آنچه که آنها "غارت پالرمو" (sacco di Palermo) می‌نامیدند، منتشر کرد. این گزارش در مورد کلاهبرداری سودآور املاک و مستغلات در اوایل
مورد کلاهبرداری سودآور املاک و مستغلات در اوایل دهه ۱۹۶۰ در این شهر بود که منجر به تخریب کمربند سبز شهر و ویلاهای تاریخی برای ایجاد راه برای بلوک‌های آپارتمانی بی‌روح و بی‌کیفیت شد. از زمان انتشار این گزارش‌ها، این ویرانی بخش‌هایی از پالرمو با این نام شناخته می‌شود: غارت پالرمو. در آن زمان، نقش مافیا در سفته‌بازی املاک هنوز مشخص نبود، اما در گزارش‌های بعدی در سال‌های ۱۹۶۳ و ۱۹۶۴، این روزنامه کنسرسیوم تجاری موسوم به (از واسالو-جیویا-لیما) را شناسایی کرد که متشکل از فرانچسکو واسالو، سازنده و دو رهبر دموکرات
از فرانچسکو واسالو، سازنده و دو رهبر دموکرات مسیحی، جیووانی جیویا و سالوو لیما، شهردار پالرمو بود که به همراه ویتو سیانسیمینو، عضو شورای شهر دی‌سی برای کارهای عمومی، مسئول تخریب طرح پالرمو بودند. بهای مشارکت مدنی این مجله، کشته شدن سه نفر از روزنامه‌نگارانش بود. اولین نفر کوزیمو کریستینا بود که در ۵ مه ۱۹۶۰ در حال تحقیق در مورد مافیا در منطقه ترمینی ایمرسه کشته شد. نفر بعدی مائورو د مائورو بود که در ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۰ در حال تحقیق در مورد دخالت مافیا در مرگ انریکو ماتئی، رئیس انی، ناپدید شد. و در نهایت،
انریکو ماتئی، رئیس انی، ناپدید شد. و در نهایت، جیووانی اسپامپیناتو، که در ۲۷ اکتبر ۱۹۷۲، هنگام تحقیق در مورد فعالیت‌های نئوفاشیسم در سیسیل و فعالیت‌های قاچاق مافیا در امتداد ساحل شرقی سیسیل کشته شد. زوال. در ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۹، خیابانی که قبلاً محل تحریریه روزنامه بود، به مناسبت دهمین سالگرد مرگ ویتوریو نیستیچو، مدیر تاریخی روزنامه، به خیابان «جورناله لورا» تغییر نام داد. یک پلاک یادبود برای بزرگداشت سه خبرنگار کشته شده توسط مافیا: مائورو د مائورو، کوزیمو کریستینا و جیووانی اسپامپیناتو و حمله مافیا به چاپخانه
و جیووانی اسپامپیناتو و حمله مافیا به چاپخانه در سال ۱۹۵۸، افتتاح شد.
لوردین نووو (به ایتالیایی به معنای "نظم نوین") یک روزنامه هفتگی بود که در ۱ مه ۱۹۱۹ در تورین ایتالیا توسط گروهی از جمله آنتونیو گرامشی، آنجلو تاسکا و پالمیرو تولیاتی، در حزب سوسیالیست ایتالیا تأسیس شد. این روزنامه جانشین روزنامه "شهر آینده"، یک روزنامه با صفحات گسترده، بود. بنیانگذاران "لوردین نووو" از تحسین‌کنندگان انقلاب روسیه بودند و قویاً از ایجاد فوری شوراها در ایتالیا حمایت می‌کردند. آنها معتقد بودند که شوراهای موجود کارگران کارخانه می‌توانند تقویت شوند تا بتوانند پایه و اساس یک انقلاب کمونیستی شوند.
تا بتوانند پایه و اساس یک انقلاب کمونیستی شوند. با این حال، آمادئو بوردیگا، که بعدها بنیان‌گذار حزب کمونیست ایتالیا شد، این طرح را به عنوان سندیکالیسم مورد انتقاد قرار داد و گفت که شوراها فقط باید پس از اینکه ایتالیا تحت کنترل کمونیست‌ها قرار گرفت، ایجاد شوند. در ابتدا این روزنامه که با حمایت اتحادیه تأسیس شده بود، بر سیاست‌های فرهنگی تمرکز داشت، اما در ژوئن ۱۹۱۹، یک ماه پس از تأسیس آن، گرامشی و تولیاتی، تاسکا را کنار گذاشتند و دوباره به عنوان یک صدای انقلابی متمرکز شدند. تیراژ این روزنامه تا پایان سال به
متمرکز شدند. تیراژ این روزنامه تا پایان سال به ۶۰۰۰ نسخه رسید و شهرت آن با حمایتش از اعتصاب عمومی آوریل ۱۹۲۰، که حزب سوسیالیست و کنفدراسیون عمومی کار وابسته از آن حمایت نکردند، افزایش یافت. در ۱ ژانویه ۱۹۲۱، این روزنامه به صورت روزانه شروع به انتشار کرد. در ژانویه ۱۹۲۱، بوردیگا و هواداران "لوردینه نوووو" از حزب سوسیالیست جدا شدند تا حزب کمونیست جدید ایتالیا را تأسیس کنند. این روزنامه در سال ۱۹۲۲ تعطیل شد، تا در مارس ۱۹۲۴ با انتشار متناوب هشت شماره آخر تا مارس ۱۹۲۵ از سر گرفته شود.
ایل موندو (به انگلیسی: Il Mondo) (به معنی «جهان») یک روزنامه سیاسی عصرگاهی ایتالیایی بود که دفتر مرکزی آن در رم قرار داشت. این روزنامه که در سال ۱۹۲۲ تأسیس شد، یکی از آخرین روزنامه‌های مستقلی بود که در اکتبر ۱۹۲۶ توسط رژیم فاشیست سرکوب شد. تاریخچه. این روزنامه توسط جیووانی آمندولا (معاون و بعداً وزیر در کابینه لوئیجی فاکتا)، جیووانی سیرائولو و آندره توره تأسیس شد و اولین شماره آن در ۲۶ ژانویه ۱۹۲۲ منتشر شد. بودجه روزنامه از فرانچسکو ماتاراتزو (۱۸۵۴–۱۹۳۷)، صنعتگر، تأمین می‌شد. "ایل موندو" که با جیووانی
صنعتگر، تأمین می‌شد. "ایل موندو" که با جیووانی جولیتی خصومت داشت، به عنوان روزنامه‌ای از جریان فرانچسکو ساوریو نیتی در حزب رادیکال آغاز به کار کرد. چند ماه بعد، وقتی نیتی و آمندولا حزب دموکرات ایتالیا را تأسیس کردند، این روزنامه به ارگان رسمی آن تبدیل شد. سردبیر "ایل موندو" آلبرتو سیانکا بود که از آغاز انتشار روزنامه در سال ۱۹۲۲ تا تعطیلی آن در سال ۱۹۲۶ این سمت را بر عهده داشت. یکی از نویسندگان آن استفانو سیگلیئنتی بود که از سال ۱۹۲۵ برای این روزنامه کار می‌کرد. این روزنامه به شدت با رژیم نوپای بنیتو
می‌کرد. این روزنامه به شدت با رژیم نوپای بنیتو موسولینی مخالفت می‌کرد. موسولینی در جایی به طعنه گفت: «دموکرات‌های "ایل موندو" می‌خواهند برنامه ما را بدانند؟ این برنامه شکستن استخوان‌های دموکرات‌های "ایل موندو" است. و هر چه زودتر، بهتر.» پس از قتل جاکومو ماتئوتی در ۱۰ ژوئن ۱۹۲۴، این روزنامه خاطراتی از منشی موسولینی منتشر کرد که کیفرخواستی علیه او بود. همچنین اولین گزیده‌ها از یادبود چزاره روسی (۲۷ دسامبر ۱۹۲۴) و «مانیفست روشنفکران ضد فاشیست» (۱ مه ۱۹۲۵) را منتشر کرد. در بحبوحه مبارزات سیاسی، "ایل موندو" به
کرد. در بحبوحه مبارزات سیاسی، "ایل موندو" به تیراژ ۱۱۰۰۰۰ نسخه رسید. در ۷ آوریل ۱۹۲۶، جیووانی آمندولا بر اثر عواقب ضرب و شتم در تجاوز فاشیستی درگذشت. در اکتبر ۱۹۲۶، سوءقصد نافرجام به موسولینی در بولونیا، بهانه‌ای به رژیم داد تا روزنامه را سرکوب کند. تمام اموال منقول و غیرمنقول، وام‌دهنده اصلی آن، خانواده پکوراینو، مصادره شد. آخرین شماره در ۳۱ اکتبر ۱۹۲۶ منتشر شد.
کوریره آدریاتیکو یک روزنامه منطقه‌ای و یکی از قدیمی‌ترین نشریات ایتالیا است. این روزنامه از سال ۱۸۶۰ منتشر می‌شود. دفتر مرکزی این روزنامه در آنکونا قرار دارد. تاریخچه و مشخصات. "کوریره آدریاتیکو" در سال ۱۸۶۰ تأسیس شد. این روزنامه از جمله روزنامه‌هایی است که در منطقه مارکه منتشر می‌شود. به‌طور خاص، دفتر مرکزی آن در آنکونا است. در طول حکومت فاشیست‌ها در ایتالیا "، کوریره آدریاتیکو" توسط حزب ملی فاشیست (FNP) کنترل می‌شد. از سال ۲۰۰۴، مالک آن گروه سردبیری کالتاجیرونه بوده است که مالک "روزنامه‌های ایل ماتینو" و
بوده است که مالک "روزنامه‌های ایل ماتینو" و "ایل مساجرو" و چند روزنامه دیگر نیز می‌باشد. "روزنامه کوریره آدریاتیکو" توسط شرکتی با همین نام منتشر می‌شود. "روزنامه کوریره آدریاتیکو" در سال ۲۰۰۶ نسخه رنگی خود را منتشر کرد. این روزنامه پنج نسخه دارد، که در شهرهای آنکونا، پسارو، ماچراتا، آسکولی پیچنو و فرمو توزیع می‌شوند. همچنین نسخه‌های آنلاین و دیجیتال نیز دارد. "روزنامه کوریره آدریاتیکو" شامل بخش‌های خبری، ورزشی، ستون‌های ثابت و طرح‌های تبلیغاتی است. در صد و پنجاهمین سالگرد تأسیس، تمبر یادبودی توسط پست
صد و پنجاهمین سالگرد تأسیس، تمبر یادبودی توسط پست ایتالیا منتشر شد. "پیک آدریاتیک" در سال ۲۰۰۷ ۱۹۴۰۰ نسخه فروخت.
ایل جورناله دیتالیا (Il Giornale d'Italia) یک روزنامه آنلاین ایتالیایی است. این روزنامه در سال ۱۹۰۱ توسط سیاستمداران لیبرال معتبر سیدنی سونینو و آنتونیو سالاندرا، که هر دو بخشی از حزب مشروطه لیبرال بودند، در رم تأسیس شد. انتشار روزنامه اصلی در سال ۱۹۷۶، پس از کاهش طولانی مدت فروش، متوقف شد. بعداً به عنوان ارگان حزبی جنبش مستمری بگیران مردان زنده دوباره راه‌اندازی شد و برای مدت کوتاهی احیا شد، اما دوباره در سال ۲۰۰۶ انتشار آن متوقف شد. این روزنامه دوباره، این بار به عنوان یک نشریه آنلاین، در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۲
بار به عنوان یک نشریه آنلاین، در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۲ منتشر شد. تاریخچه. سلطنت و فاشیسم. این روزنامه با ایده سیدنی سونینو و آنتونیو سالاندرا، دو نماینده سیاسی راست تاریخی لیبرال و به ویژه نمایندگان مؤلفه لیبرالیسم محافظه‌کار، متولد شد. یکی دیگر از بنیانگذاران، روزنامه‌نگار ایتالیایی، آندره‌آ توره بود که در سال ۱۹۱۹ به عنوان وزیر آموزش عمومی خدمت کرد آنها با هم نام روزنامه و سردبیر آن را انتخاب کردند؛ پس از مشورت با لوئیجی آلبرتینی، مدیر "کوریره دلا سرا" ، انتخاب به آلبرتو برگامینی رسید که مهارت‌های سازمانی قوی از
آلبرتو برگامینی رسید که مهارت‌های سازمانی قوی از خود نشان داده بود. جمهوری. لغو سلطنت ایتالیا ضربه بزرگی به این روزنامه بود که از حامیان اصلی سلطنت مشروطه بود. با این وجود، تحت سردبیری سانتی ساوارینو، جمهوری را پذیرفت و به حمایت از مواضع لیبرال محافظه‌کار ادامه داد و به حزب لیبرال ایتالیا نزدیک شد. در این دوره، این روزنامه میزبان مقالات چندین روشنفکر مانند پدر لوئیجی استورزو، آلدو ریزو، آلبرتو سنسینی، جیانو آکامه، راندولفو پاچیاردی و فدریکو اورلاندو بود. در طول دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، این روزنامه متعلق به
در طول دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، این روزنامه متعلق به کنفدراسیون عمومی صنایع ایتالیا (ConfIndustria) بود، اما در سال ۱۹۶۹ به آتیلیو مونتی فروخته شد. این روزنامه به تدریج رو به زوال رفت و در سال ۱۹۷۶ انتشار آن متوقف شد. در سال ۱۹۸۰، "روزنامه ایل جورناله دیتالیا" توسط لوئیجی داماتو، رهبر جنبش بازنشستگی اومینی ویوی، خریداری شد و او آن را به نشریه حزب خود تبدیل کرد؛ این روزنامه تحت سردبیری فرانکو سیمئونی و آنجلو فریگنانی، احیای نسبی را تجربه کرد، اما در پایان دهه ۹۰ دوباره رو به افول گذاشت و در سال ۲۰۰۶ انتشار آن
دوباره رو به افول گذاشت و در سال ۲۰۰۶ انتشار آن متوقف شد. انتشار آنلاین. در سال ۲۰۱۲، "روزنامه ایل جورناله دیتالیا" توسط فرانچسکو استوراچ، رهبر جناح راست، خریداری شد و او آن را به عنوان یک نشریه آنلاین نزدیک به مواضع پوپولیستی راست احیا کرد. این روزنامه اقبال چندانی نداشت و دوباره در سال ۲۰۱۸ انتشار خود را به حالت تعلیق درآورد. در سال ۲۰۲۰، این روزنامه توسط کامکست ایتالیا خریداری شد که آن را دوباره به عنوان یک روزنامه آنلاین تحت رهبری سرجیو لوچیانو راه‌اندازی کرد. تحت سردبیری لوچیانو و رهبری جووان باتیستا
کرد. تحت سردبیری لوچیانو و رهبری جووان باتیستا ویکو، ایل جورناله دیتالیا بار دیگر به مواضع محافظه‌کاران لیبرال نزدیک شد. در سال ۲۰۲۱، صد و بیستمین سالگرد تأسیس این روزنامه در مراسمی با حضور سردبیر جووان باتیستا ویکو و سردبیر "کوریره دلا سرا"، لوچیانو فونتانا، جشن گرفته شد.
گذار منهتن رمانی آمریکایی اثر جان دوس پاسوس است که در ۱۹۲۵ منتشر شد. این رمان بر تحول زندگی شهری در نیویورک از عصر طلایی تا عصر جاز تمرکز دارد و روایت آن از طریق مجموعه‌ای از داستان‌های فردیِ درهم‌تنیده بیان می‌شود. این کتاب یکی از مهم‌ترین آثار دوس پاسوس به‌شمار می‌رود. رمان به مصرف‌گرایی و بی‌تفاوتی اجتماعی در زندگی شهری معاصر حمله می‌کند و منهتن را بی‌رحم، اما سرشار از انرژی و بی‌قراری به تصویر می‌کشد. این اثر نمونه‌ای از تکنیک‌های نوآورانهٔ نویسنده و کلاژهای روایی اوست که بعدها در سه‌گانهٔ "ایالات متحده
روایی اوست که بعدها در سه‌گانهٔ "ایالات متحده آمریکا" و دیگر آثارش به‌طور برجسته‌تری دیده شد. تکنیک‌های روایی در "گذار منهتن" تا حدی از "اولیس" (۱۹۲۲) اثر جیمز جویس و "سرزمین هرز" (۱۹۲۲) اثر تی. اس. الیوت الهام گرفته‌اند و اغلب با تجربه‌های کلاژ فیلمی کارگردان شوروی، سرگئی آیزنشتاین مقایسه می‌شوند. سینکلر لوئیس دربارهٔ این رمان نوشت: «اثری در بالاترین حد اهمیت. آغازگر مکتبی تازه در نویسندگی است.» دی. اچ. لارنس آن را «بهترین کتاب مدرن دربارهٔ نیویورک» خواند و توصیفش کرد به‌عنوان «فیلمی بسیار کامل. از جماعت
و توصیفش کرد به‌عنوان «فیلمی بسیار کامل. از جماعت شلخته‌ای از جاه‌طلبان، برندگان و بازندگان که به نظر می‌رسند عصارهٔ واقعی نیویورک باشند.» در معرفی یک نسخهٔ اروپایی، ارنست همینگوی نوشت که، در میان نویسندگان آمریکایی، تنها "دوس پاسوس" توانسته است «آمریکایی را نشان دهد که اروپایی‌ها وقتی به اینجا می‌آیند، واقعاً با آن روبه‌رو می‌شوند.» طرح داستان. رمان عمدتاً داستان چهار شخصیت را روایت می‌کند که از دههٔ ۱۸۹۰ تا اواخر دههٔ ۱۹۲۰ در منهتن زندگی می‌کنند. روایت‌ها به‌صورت تکه‌تکه و متضاد ارائه می‌شوند و اغلب در
به‌صورت تکه‌تکه و متضاد ارائه می‌شوند و اغلب در کنار هم قرار می‌گیرند تا معنایی تازه بسازند. عنوان کتاب به اشاره دارد و همچنین به تغییر و تحولی که خودِ منهتن در آن دوره تجربه می‌کرد. تحلیل. ویلیام برِودا به بررسی مضمون و نمادپردازی نشانه‌ها (مانند تبلیغات) در رمان پرداخته است. ویلیام داو تأثیر آثار بلِز سِندرار را بر این رمان تحلیل کرده است. جین روف مضمون تحرک اجتماعی را در ارتباط با هنرمندانِ حاضر در رمان بررسی کرده است. فیلیپ اَرینگتون به نقد ابهام در پایان‌بندی رمان پرداخته است. جوزف گرمِلا به شباهت‌های
رمان پرداخته است. جوزف گرمِلا به شباهت‌های هنری میان "گذار منهتن" و سه‌گانهٔ "ایالات متحده آمریکا" اشاره کرده است. دیوید ویرا شباهت‌هایی میان "گذار منهتن" و رمان "اضطراب" نوشتهٔ گراسیلیانو راموس را یادآور شده است. گرچن فاستر تأثیر تکنیک‌های سینمایی بر ساختار رمان را بررسی کرده است. مایکل اسپِیندلر تأثیر هنرهای تجسمی بر رمان را تحلیل کرده است. در فرهنگ عامه. یک نسخه از این کتاب روی جلد آلبوم "Have You Considered Punk Music?" اثر گروه پانک "Self Defense Family" دیده می‌شود. این کتاب الهام‌بخش نام گروه آوازی
دیده می‌شود. این کتاب الهام‌بخش نام گروه آوازی «» در سال ۱۹۶۹ بود.
روابط ایتالیا و سریر مقدس، روابط ویژه‌ای است که بین سریر مقدس، که بر واتیکان حاکمیت دارد، و جمهوری ایتالیا برقرار است. تاریخچه. روابط با پادشاهی ایتالیا در دوران پاپی پیوس نهم و لئون سیزدهم دشوار بود، چرا که آنها پس از تصرف رم، مجبور بودند وضعیت زندانی واتیکان را تحمل کنند، و از به رسمیت شناختن قانون ضمانت‌ها خودداری می‌کردند. لئو سیزدهم مسیحیان را از شرکت در انتخابات منع کرد و دولت ایتالیا را به کنترل شدن توسط فراماسون‌ها متهم کرد. [ "" ] تنها در زمان پاپ پیوس یازدهم بود که پیمان لاتران امضا شد و واتیکان
پیوس یازدهم بود که پیمان لاتران امضا شد و واتیکان تأسیس کرد و به پاپ‌ها استقلال بیشتری بخشید. جمهوری سکولار جدید ایتالیا که در سال ۱۹۴۶ تأسیس شد، آزادی مذهب را به رسمیت شناخت. با این حال، در زمان پیوس دوازدهم و پاپ پل ششم، دموکرات‌های مسیحی رشد کردند و نفوذ زیادی در سیاست ایتالیا داشتند تا مانع از به قدرت رسیدن حزب کمونیست ایتالیا شوند. سفارتخانه‌های دیپلماتیک در واتیکان در ایتالیا. با توجه به وسعت واتیکان، سفارتخانه‌های معتبر در واتیکان در ایتالیا مستقر هستند. مقامات سفارتخانه‌های سایر کشورها نیز در
هستند. مقامات سفارتخانه‌های سایر کشورها نیز در ایتالیا اقامت دارند. معاهدات امضا شده بین ایتالیا و ایالت واتیکان اجازه چنین سفارتخانه‌هایی را می‌دهد. سفارت ایتالیا در واتیکان در میان سفارتخانه‌های خارجی منحصر به فرد است زیرا تنها سفارتخانه مستقر در قلمرو خود است. واتیکان روابط دیپلماتیک رسمی با ۱۷۶ کشور مستقل، اتحادیه اروپا و نظام شوالیه‌های مالت دارد؛ ۶۹ مورد از هیئت‌های دیپلماتیکِ منصوب به واتیکان در رم واقع شده‌اند، هرچند آن کشورها دو سفارتخانه در یک شهر دارند، زیرا طبق توافق بین واتیکان و ایتالیا، یک
دارند، زیرا طبق توافق بین واتیکان و ایتالیا، یک شخص نمی‌تواند همزمان به هر دو کشور منصوب شود. این امر به وضوح با این واقعیت نشان داده می‌شود که ایتالیا جمهوری خلق چین را به رسمیت می‌شناسد و سفارت جمهوری خلق چین در ایتالیا در رم است. با این حال، دولت شهر واتیکان، تایوان را به رسمیت می‌شناسد و به همین ترتیب، سفارت تایوان در واتیکان نیز در رم قرار دارد.
ایجابا شِگو (۲۰ مارس ۱۹۷۴) نویسنده، روزنامه‌نگار و فعال ایتالیایی است. زندگی‌نامه. ایجابا شگو در سال ۱۹۷۴ در رم، ایتالیا، متولد شد. والدینش مجبور شدند پس از کودتای نظامی سال ۱۹۶۹ سیاد بره در سومالی کشورشان را ترک کنند. پدرش، علی عمر شگو، سیاست‌مدار سومالیایی بود و پدربزرگش، عمر، مترجم رودولفو گرازیانی بود. او در رشتهٔ ادبیات خارجی از دانشگاه لا ساپینزا رم فارغ‌التحصیل شد و دکترای خود را در رشتهٔ آموزش و پرورش از دانشگاه رم سوم دریافت کرد. آثار. ایجابا شگو برای مجلات مختلفی می‌نویسد که به ادبیات مهاجران و
برای مجلات مختلفی می‌نویسد که به ادبیات مهاجران و ادبیات آفریقایی می‌پردازند، از جمله Latinoamerica، Carta، El Ghibli و Migra. آثار او شامل ارجاعات خودزندگی‌نامه‌ای است و تعادل ظریف میان دو واقعیت فرهنگی او، یعنی ایتالیایی و سومالی، را به تصویر می‌کشد. در سال ۲۰۰۳، او با داستان «سوسیس‌ها» برندهٔ جایزهٔ Eks &amp; Tra برای نویسندگان مهاجر شد و رمان نخست خود را با عنوان «کوچنده‌ای که عاشق آلفرد هیچکاک بود» منتشر کرد. در سال ۲۰۰۶، او در جشنوارهٔ ادبی مانتوآ شرکت کرد. شگو با روزنامه‌هایی همچون "لا رپوبلیکا" و
کرد. شگو با روزنامه‌هایی همچون "لا رپوبلیکا" و "ایل مانیفستو" همکاری می‌کند و در مجلهٔ "نیگیریتسیا" ستون نظر با عنوان «رنگ‌های حوا» دارد.در سال ۲۰۰۷، او همراه با اینجی موبیایی مجموعهٔ داستان کوتاه «وقتی متولد می‌شوی، یک رولت است: جوانان فرزندان مهاجر داستان خود را بازگو می‌کنند» را ویرایش کرد. این مجموعه داستان هفت پسر و دختر با ریشهٔ آفریقایی را روایت می‌کند که یا در رم از والدین خارجی متولد شده‌اند یا در سنین کودکی به ایتالیا آمده‌اند. در سال ۲۰۱۱، او با کتاب خود «خانهٔ من جایی است که هستم» برندهٔ جایزهٔ
خود «خانهٔ من جایی است که هستم» برندهٔ جایزهٔ موندلو شد. این کتاب سال پیش از آن توسط ریتزولی منتشر شده بود. در سال ۲۰۱۷، رمان او «آدوا» توسط جیمی ریچاردز به انگلیسی ترجمه شد، و در سال ۲۰۱۹، آرون رابرتسون کتاب او «فراتر از بابل» را به انگلیسی ترجمه کرد. در نقد این کتاب برای لس آنجلس رویو، کلسی مک‌فاول نوشت:«رمان به جای آن که 'فراتر از بابل' را صرفاً یک مقصد نشان دهد، زندگی‌های پسینیِ مادی و ارتباطی مقاومت، ضداستعمار و همبستگی جمعی نژادی را در زمان حال به تصویر می‌کشد. نبوغ شگو در این است که از گسترهٔ
به تصویر می‌کشد. نبوغ شگو در این است که از گسترهٔ بین‌المللی به ژرفای امور شخصی می‌رسد؛ از خاطره و مادیات گرفته تا موسیقی، مادران و قاعدگی، و آن 'ریتمی که مرا به آشوبی کیهانی می‌برد، آشوبی که گویی از آن خودم است.'» رمان سال ۲۰۲۰ شگو، «خط رنگ»، شخصیت‌های ادمونیا لوئیس و سارا پارکر ریموند را با هم ترکیب می‌کند و به شهر رم و این دو زن آفریقایی-آمریکایی که در قرن نوزدهم در آن شهر زندگی می‌کردند، تقدیم شده است. آثار. از جمله آثار وی به زبان اصلی: ترجمه‌های آثار وی به انگلیسی: ترجمه‌های آثار وی به فارسی:
ایتالیا و مونته‌نگرو از زمان برقراری روابط دیپلماتیک در ۳ ژوئن ۲۰۰۶، پس از به رسمیت شناختن استقلال مونته‌نگرو توسط ایتالیا، روابط دوجانبه قوی و چندوجهی را ایجاد کرده‌اند. این همکاری حوزه‌های سیاسی، اقتصادی، دفاعی و فرهنگی را در بر می‌گیرد که با عضویت مشترک در سازمان‌های بین‌المللی مانند ناتو، شورای اروپا و اتحادیه مدیترانه تقویت می‌شود. علیرغم همکاری‌ها در بخش‌های مختلف، روابط متضاد بین دو کشور نیز برجسته شده است. پیشینه تاریخی. روابط ایتالیا و مونته‌نگرو را می‌توان در سه دوره مختلف که این رابطه از سر
را می‌توان در سه دوره مختلف که این رابطه از سر گذرانده است، توصیف کرد. در دوران قرون وسطی، جمهوری ونیز کنترل دریای آدریاتیک را در دست داشت. از قرن ۱۵ تا قرن ۱۸، شهرهای ساحلی مانند کوتور، بودوا و شهر بندری بار تحت اشغال ونیزی‌ها بودند. این دوره امکان تبادل فرهنگی، از جمله تأثیرات معماری، حقوقی و هنری را فراهم می‌کرد. سواحل دریای آدریاتیک مونته‌نگرو تحت تأثیر معماری ونیزی، سیستم‌های حکومتی و تجارت دریایی قرار دارد. مرحله دوم مربوط به نقش ایتالیا در ولایت بلخان در طول قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ است. موقعیت
بلخان در طول قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ است. موقعیت استراتژیک مونته‌نگرو، توجه ایتالیا را در طول جنگ‌های بالکان (۱۹۱۲–۱۹۱۳) به خود جلب کرد، زیرا این کشور به دنبال گسترش نفوذ خود در منطقه بود. در طول جنگ جهانی اول، مونته‌نگرو با ایتالیا متحد بود، اما پس از تأسیس پادشاهی صرب‌ها، کروات‌ها و اسلوونی‌ها (که بعدها یوگسلاوی نامیده شد) تنش‌هایی به وجود آمد. سیاست خارجی ایتالیا در قبال مونته‌نگرو بخشی از استراتژی دیپلماتیک گسترده‌تر آن در قبال یوگسلاوی شد و باعث ایجاد اصطکاک گردید. حاکمیت مونته‌نگرو در طول قرن گذشته
اصطکاک گردید. حاکمیت مونته‌نگرو در طول قرن گذشته دستخوش تحولات بسیاری شده است. این کشور که در سال ۱۸۷۸ به عنوان یک پادشاهی مستقل به رسمیت شناخته شد، در سال ۱۹۱۸ با ادغام در پادشاهی صرب‌ها، کروات‌ها و اسلوونی‌ها، خودمختاری خود را از دست داد. با وجود اینکه مونته‌نگرو یکی از شش جمهوری در یوگسلاوی سوسیالیستی بود، سیاست خارجی آن توسط دولت فدرال کنترل می‌شد. پس از فروپاشی یوگسلاوی در دهه ۱۹۹۰، تا سال ۲۰۰۶ در اتحاد با صربستان باقی ماند. پس از پیمان سه‌جانبه سپتامبر ۱۹۴۰، ایتالیا از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳ به عنوان بخشی
۱۹۴۰، ایتالیا از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳ به عنوان بخشی از جاه‌طلبی‌های توسعه‌طلبانه فاشیستی خود در زمان بنیتو موسولینی، مونته‌نگرو را اشغال کرد. این اشغال با مقاومت گسترده پارتیزان‌های مونته‌نگرو روبرو شد. پس از تسلیم ایتالیا در سال ۱۹۴۳، نیروهای آلمانی تا پایان جنگ کنترل را به دست گرفتند. پس از جنگ جهانی دوم، ایتالیا از تجاوز به دیپلماسی، به ویژه در طول جنگ سرد، روی آورد. روابط دیپلماتیک پس از استقلال مونته‌نگرو از یوگسلاوی در سال ۲۰۰۶ در سطح بین دولتی برقرار شد روابط دوجانبه مدرن شامل توافقات مختلفی در
شد روابط دوجانبه مدرن شامل توافقات مختلفی در زمینه‌هایی مانند همکاری حقوقی، اقتصادی و سیاسی است که تا به امروز در حال تکامل است. روابط و توافقات دیپلماتیک. روابط دیپلماتیک بین ایتالیا و مونته‌نگرو با اذعان ایتالیا به استقلال مونته‌نگرو به‌طور کامل برقرار شد. پس از همه‌پرسی استقلال مونته‌نگرو در سال ۲۰۰۶، روابط مونته‌نگرو با ایتالیا تقویت شد و ایتالیا به شریکی کلیدی در سازمان‌های بین‌المللی و صحنه سیاسی بین‌المللی تبدیل شد و همچنین به عاملی مهم برای دستیابی به اهداف سیاست خارجی مونته‌نگرو و همچنین توسعه
به اهداف سیاست خارجی مونته‌نگرو و همچنین توسعه داخلی آن تبدیل شد. ایتالیا از اصلاحات اداری و قانونی پایتخت مونته‌نگرو که برای عضویت حیاتی هستند، حمایت کرده و به الحاق مونته‌نگرو به اتحادیه اروپا کمک کرده است. یکی از آنها حمایت ایتالیا از اصلاحات قضایی و اقتصادی در مونته‌نگرو است؛ بنابراین، مونته‌نگرو در نهایت دعوت ناتو را پذیرفت و در سال ۲۰۱۷ به عضویت رسمی درآمد همکاری نظامی ایتالیا با مونته‌نگرو شامل برنامه‌های مشترک رزمایش نظامی، ابتکارات آموزشی و توافق‌نامه‌های اشتراک‌گذاری اطلاعات است. روابط به‌طور کلی
اشتراک‌گذاری اطلاعات است. روابط به‌طور کلی مثبت است و اختلافاتی بر سر سیاست‌های تجاری و مرزهای دریایی وجود داشته است. روابط اقتصادی و تجاری. ایتالیا یکی از شرکای تجاری کلیدی مونته‌نگرو است، جایی که مناطق ایتالیایی مولیزه و مونته‌نگرو قرابت قابل توجهی با هم دارند و از این همکاری برای نوسازی اقتصاد خود از طریق، به عنوان مثال، همکاری‌های فرامرزی برای نوسازی بخش کشاورزی و تقویت گردشگری استفاده می‌کنند. روابط اقتصادی همچنین شامل منابع انرژی، تجارت، گردشگری و توسعه زیرساخت‌ها می‌شود. این همکاری در حوزه انرژی
توسعه زیرساخت‌ها می‌شود. این همکاری در حوزه انرژی قابل مشاهده است. شرکت‌های ایتالیایی در بخش انرژی مونته‌نگرو، از نیروگاه‌های برق آبی گرفته تا پروژه‌های انرژی بادی، سرمایه‌گذاری کرده‌اند. ایتالیا متعهد شده است که در پروژه‌های انرژی تجدیدپذیر سرمایه‌گذاری کند و همچنین با شرکت‌های مونته‌نگرو برای اجرای اهداف انرژی تجدیدپذیر همکاری کند. شرکت‌های انرژی ایتالیایی، از جمله انل، در مونته‌نگرو مستقر شده‌اند تا صادرات برق به بازار اروپا را گسترش دهند. یکی دیگر از حوزه‌های تعامل اقتصادی، گردشگری است. سواحل دریای
حوزه‌های تعامل اقتصادی، گردشگری است. سواحل دریای آدریاتیک مونته‌نگرو مکانی مورد علاقه در بین گردشگران ایتالیایی است، و سایر سرمایه‌گذاری‌های مرتبط با گردشگری از سوی ایتالیا به توسعه بخش مهمان‌نوازی مونته‌نگرو کمک کرده است. سرمایه‌گذاری ایتالیا در گردشگری مونته‌نگرو و مزایای اقتصادی آن نتیجه این تعاملات است. روابط اقتصادی همچنین شامل توسعه زیرساخت‌های حیاتی است. شرکت‌های ساختمانی و مهندسی ایتالیایی روی پروژه‌های بزرگ مونته‌نگرو، از جمله ساخت شبکه‌های جاده‌ای و گسترش بنادر، کار کرده‌اند، جایی که باید