payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ژوئن ۱۹۶۰، آرمین هری در پیست لتزیگروند به اولین انسانی تبدیل شد که ۱۰۰ متر را در ۱۰٫۰ ثانیه دوید. از سال ۱۹۸۱، یوبی‌اس به عنوان حامی اصلی مسابقات کلاس جهانی زوریخ شناخته می‌شود. امروزه چندین حامی دیگر نیز برای این مسابقات وجود دارند. تاریخ. این رویداد در سال ۱۹۲۴ توسط بخش ورزشی باشگاه‌های زوریخ طراحی شد که در سال ۱۹۳۴ به مسابقات "باشگاه لتزیگروند زوریخ" تغییر نام داد. نخستین دوره این رویداد در تاریخ ۱۲ اوت ۱۹۲۸، در پیست خاکی لتزیگروند و تحت نام دیدار بین‌المللی لتزیگروند زوریخ برگزار شد. از سال ۱۹۳۵، این
لتزیگروند زوریخ برگزار شد. از سال ۱۹۳۵، این رویداد به نام «امریکن میتینگ» نیز شناخته شد. مشابه "مسابقات بیسلت" این روند تا دهه ۱۹۵۰ ادامه داشت. پس از برگزاری مسابقات در سال ۱۹۵۲، وقفه‌ای قابل توجه در برگزاری مسابقات پیش آمد تا زمانی که استادیوم بازسازی‌شده لتزیگروند در سال ۱۹۵۸ افتتاح شد. اگرچه برگزاری مسابقات جایگزین در اوت ۱۹۵۴ همچنان در برنامه بود. نام مسابقات کلاس جهانی زوریخ در سال ۱۹۵۹ به این رویداد داده شد. و این رویداد از سال ۱۹۷۳ به‌طور منظم و سالانه برگزار شد. در سال ۲۰۲۰، همه‌گیری کرونا مانع از
برگزار شد. در سال ۲۰۲۰، همه‌گیری کرونا مانع از برگزاری مسابقات کلاس جهانی زوریخ شد و به جای آن، رویدادی به نام "اینسپار گیمز" برگزار شد. پیست‌ها. اولین سطح پیست در سال ۱۹۲۸ از خاک ساخته شد و اولین سطح پیست مصنوعی در اروپا در سال ۱۹۶۸ نصب گردید. در اوایل دهه ۱۹۷۰، تعداد مسیرها به هشت افزایش یافت. این تغییر موجب شد که برگزاری "مسابقات کلاس جهانی زوریخ" برای مدت دو سال به تأخیر بیفتد تا ساخت‌وسازهای لازم انجام شود. سطح فعلی پیست در استادیوم لتزیگروند در سال ۲۰۱۴ توسط شرکت سوئیسی "کونسیا" ساخته شده است. این
۲۰۱۴ توسط شرکت سوئیسی "کونسیا" ساخته شده است. این سطح جدید در ژوئن ۲۰۱۴ با هزینه‌ای معادل ۸۰۰٬۰۰۰ فرانک سوئیس نصب شد و هزینه آن توسط شهرداری زوریخ که مالک استادیوم لتزیگروند است، پرداخت گردید. استادیوم لتزیگروند با نصب اولین سطح مصنوعی در اروپا در ۱۹۶۸ و ارتقاء به سطح جدید در ۲۰۱۴، پیستی مدرن و مناسب برای مسابقات جهانی فراهم کرده است.
لیگ الماس یک سری سالانه از مسابقات نخبگان دو و میدانی است که شامل پانزده مسابقه دعوتی برتر در این رشته می‌شود. این لیگ در سطح بالاترین مسابقات یک‌روزه فدراسیون جهانی دو و میدانی قرار دارد. فصل نخست این لیگ در سال ۲۰۱۰ برگزار شد. هدف این لیگ جایگزینی با لیگ طلایی فدراسیون جهانی دو و میدانی بود که از سال ۱۹۹۸ به‌طور سالانه برگزار می‌شد. نام کامل اسپانسری آن لیگ الماس واندا است که نتیجه توافق با گروه واندا است و در دسامبر ۲۰۱۹ اعلام شد. در حالی که لیگ طلایی برای افزایش پروفایل مسابقات برجسته دو و میدانی در
برای افزایش پروفایل مسابقات برجسته دو و میدانی در اروپا تأسیس شد اما هدف لیگ الماس افزایش جذابیت جهانی دو و میدانی با برگزاری مسابقات خارج از اروپا برای فصول آینده است. علاوه بر اعضای اصلی لیگ طلایی (به‌جز برلین) و سایر مسابقات سنتی اروپایی، این لیگ اکنون شامل رویدادهایی در چین، قطر، مراکش و ایالات متحده است. از مارس ۲۰۲۲، پس از تهاجم روسیه به اوکراین در ۲۰۲۲, لیگ الماس ورزشکاران روسی و بلاروسی را از تمامی مسابقات دو و میدانی خود محروم کرد. تغییرات. در مارس ۲۰۱۹، رئیس فدراسیون دو و میدانی، سباستین کو،
مارس ۲۰۱۹، رئیس فدراسیون دو و میدانی، سباستین کو، تغییراتی را در قالب لیگ الماس برای سری ۲۰۲۰ اعلام کرد. تعداد رشته‌های لیگ الماس از ۳۲ به ۲۴ رشته کاهش یافت و دو رویداد که در چین رخ می‌دادند به تقویم مسابقات اضافه شد. با این حال، به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ ۷ دیدار از ۱۵ دیدار برنامه‌ریزی شده اولیه لغو شد، تمامی رویدادها به ۱۰ ژوئن به تعویق افتاد و فینال بدون تعیین شدن قهرمان در سال ۲۰۲۰ لغو شد. سیستم امتیازدهی. سیستم امتیازدهی اصلی لیگ الماس که از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۵ استفاده می‌شد، به سه ورزشکار برتر هر مسابقه
۲۰۱۵ استفاده می‌شد، به سه ورزشکار برتر هر مسابقه امتیاز می‌داد (۴ امتیاز برای مقام اول؛ ۲ امتیاز برای مقام دوم؛ ۱ امتیاز برای مقام سوم). هر یک از سی و دو رشته (شانزده رشته برای مردان و شانزده رشته برای زنان) در طول فصل به‌طور کلی هفت بار برگزار می‌شد؛ امتیازات کسب‌شده در مسابقه پایانی آن رشته (در زوریخ یا بروکسل) دو برابر می‌شد. ورزشکارانی که در پایان فصل بیشترین امتیاز را در رشته خود کسب می‌کردند، برنده عنوان «"دایموند ریس»" می‌شدند؛ در صورت تساوی امتیاز، تعداد پیروزی‌ها به‌عنوان اولین معیار تعیین‌کننده
تعداد پیروزی‌ها به‌عنوان اولین معیار تعیین‌کننده استفاده می‌شد و سپس نتایج مسابقه پایانی بررسی می‌شد. تنها ورزشکارانی که در مسابقه پایانی رشته خود شرکت کرده بودند، واجد شرایط برای بردن "عنوان دایموند ریس" بودند. در سال ۲۰۱۶، امتیازدهی به شش نفر اول گسترش یافت (۱۰–۶–۴–۳–۲–۱) و امتیازات دو برابر (۲۰–۱۲–۸–۶–۴–۲) همچنان در مسابقات پایانی اعطا می‌شد. سیستم کاملاً جدیدی در سال ۲۰۱۷ معرفی شد؛ در این سیستم، به هشت ورزشکار برتر هر مسابقه امتیاز داده می‌شود (۸–۷–۶–۵–۴–۳–۲–۱)، اما این امتیازات تنها تعیین‌کننده
اما این امتیازات تنها تعیین‌کننده ورزشکاران واجد شرایط برای مسابقات پایانی در زوریخ و بروکسل است. ورزشکارانی که در مسابقات پایانی پیروز شوند، به‌عنوان قهرمانان لیگ الماس اعلام می‌شوند و توزیع جوایز نقدی کلی نیز به‌طور کامل بر اساس نتایج مسابقه پایانی تعیین می‌شود. این سیستم، که در آن برنده مسابقه پایانی به‌طور خودکار قهرمان کلی می‌شود، مشابه سیستم پیشین "جایزه بزرگ" با برگزاری "فینال جایزه بزرگ،" پایان می‌یابد. به‌عنوان بخشی از تغییرات در سیستم امتیازدهی، عنوان "دایموند ریس" دیگر استفاده نمی‌شود و
عنوان "دایموند ریس" دیگر استفاده نمی‌شود و ورزشکاران رقابت می‌کنند تا تنها عنوان قهرمان لیگ الماس را کسب کنند. پس از فصل ۲۰۱۹، فرمت مسابقات پایانی از برگزاری دو مسابقه جداگانه به یک مسابقه تغییر یافت. امروزه فینال این مسابقات در مسابقه‌ای تحت عنوان مسابقات کلاس جهانی زوریخ در کشور سوئیس برگزار می‌شود.
موش‌های خرگوشی، سردهٔ "Conilurus"، نمایندهٔ یک سردهٔ نامعمول از موش‌های جهان قدیم از استرالیا، گینه نو و جزیره ملویل هستند. آشکار شده است که جوان هنگام جستجوی غذا به یکی از چهار نوک سینه مادر می‌چسبند. بارداری ۳۳ تا ۳۵ روز است. سردۀ "Conilurus" - موش‌های خرگوشی
پدل بال، ورزشی است که در زمینی به اندازه نصف زمین تنیس با استفاده از راکت‌های پدل بازی می‌شود. راکت پدل از چوب یا گرافیت ساخته شده و دارای سوراخ‌هایی برای کاهش اصطکاک هوا است. بازی به صورت انفرادی (دو بازیکن) یا دو نفره (چهار بازیکن) برگزار می‌شود. تجهیزات لازم. برای بازی پدل بال، نیاز به راکتی است که طول آن از ۴۵٫۷ سانتی‌متر و عرض آن از ۲۴٫۱۳ سانتی‌متر بیشتر نباشد و شبیه به راکت‌های راکت‌بال باشد. توپ پدل بال از لاستیک ساخته شده و به اندازه توپ سافتبال است. سوراخ‌های هوا در توپ، اصطکاک آن را در حین حرکت
سوراخ‌های هوا در توپ، اصطکاک آن را در حین حرکت کاهش می‌دهند. توپ‌های پدل بال به رنگ‌های زرد و سبز روشن موجود هستند. زمین. پدل بال معمولاً در زمینی به ابعاد ۶٫۱ متر عرض و ۱۵٫۲ متر طول بازی می‌شود که دیواری به ارتفاع ۴٫۸ متر دارد. این زمین شامل یک خط کوتاه، مجموعه‌ای از علامت‌های سرویس، دو خط کناری و یک خط طولانی است. ناحیه سرویس، منطقه‌ای بین خط کوتاه و علامت‌های سرویس است. در آغاز بازی، سرویس‌زن باید درون ناحیه سرویس بایستد و توپ را به دیوار بزند. او باید در این ناحیه باقی بماند تا توپ از خط کوتاه عبور
در این ناحیه باقی بماند تا توپ از خط کوتاه عبور کند. قوانین بازی و امتیازگیری. در حین سرویس، توپ باید از خط کوتاه عبور کند و سرویس‌زن باید در ناحیه سرویس باقی بماند. اگر توپ قبل از عبور از خط کوتاه به زمین بزند، «کوتاه» اعلام می‌شود؛ اگر توپ پس از عبور از خط طولانی به زمین بزند، «خارج طولانی» محسوب می‌شود. اگر سرویس‌زن در حین سرویس از ناحیه سرویس خارج شود، این خطا «فالتی» نامیده می‌شود. سرویس‌زن دو فرصت برای انجام یک سرویس معتبر دارد و در غیر این صورت، دریافت‌کننده امتیاز را برنده شده و نقش‌ها جابه‌جا
دریافت‌کننده امتیاز را برنده شده و نقش‌ها جابه‌جا می‌شود. امتیازدهی به ترتیب ۱۵، ۳۰ و ۴۰ است و پس از آن یک بازیکن برنده بازی می‌شود. پس از اجرای سرویس معتبر، دریافت‌کننده باید توپ را قبل از اینکه دو بار در زمین بماند، بازگرداند. بازی ادامه می‌یابد و بازیکنان به نوبت توپ را ضربه می‌زنند و باید از دوبار زدن توپ به زمین یا زدن آن به خارج از محدوده جلوگیری کنند تا امتیاز را از دست ندهند. اگر توپی که در حال حرکت به سمت دیوار بود، پس از برگشت به سرویس‌زن برخورد کند، امتیاز از نو شروع می‌شود. اگر دریافت‌کننده
کند، امتیاز از نو شروع می‌شود. اگر دریافت‌کننده امتیاز بگیرد، نقش‌ها جابه‌جا می‌شود. مداخله‌هایی نظیر بلوک‌های عمدی یا مسائل ایمنی می‌توانند منجر به شروع مجدد بازی شوند. مداخله عمدی توسط سرویس‌زن منجر به از دست رفتن امتیاز خواهد شد. نکات فنی. نحوه بازی. داور برای این بازی ضروری نیست و بازی می‌تواند با توافق‌های متقابل یا سازش میان بازیکنان برگزار شود. قوانین اضافی برای بازی‌های انفرادی. سرویس‌زن می‌تواند از هر نقطه‌ای درون جعبه سرویس سرویس بزند و باید به ناحیه اصلی زمین که معادل «ناحیه سرویس» در سمت مقابل
اصلی زمین که معادل «ناحیه سرویس» در سمت مقابل زمین است، سرویس بزند. اگر توپ در هر نقطه‌ای خارج از این ناحیه به زمین بزند، «خارج» محسوب می‌شود. اگر از وسط سرویس زده شود، سرویس‌زن باید اعلام کند که توپ به کدام سمت زمین سرویس زده شده است. سرویس به ناحیه فرعی باید اعلام شود، در غیر این صورت خطا محسوب می‌شود.
تک‌پر پشت‌قهوه‌ای توکایی در نظر گرفته می‌شود و در تیرهٔ توکایان (Turdidae) جای می‌گیرد. این پرنده با جثه متوسط حدود ۲۱ سانتی‌متر (۸ اینچ) طول دارد. این پرنده عمدتاً مایل به خاکستری با پرهای پرواز قهوه‌ای است (از این رو هنگام نشستن "پشت‌قهوه‌ای")، و یک حلقه چشمی سفید و پرهای دمی سفید دارد.
موش خرگوشی کپریکورن گونه‌ای از جوندگان منقرض‌شده از کوئینزلند استرالیا است. بر اساس بقایای دندانی پلیستوسن و هولوسن در سال ۲۰۱۰ به عنوان یک گونه جدید توصیف شد. این نام به غارهای کپریکورن در کوئینزلند اشاره دارد و یکی از مکان‌هایی که بقایای آن در آن کشف شده است. برخی از مواد زیرفسیلی مربوط به سکونت اروپاییان در استرالیا است، بنابراین، موش خرگوشی کریکورن یک انقراض نوین است. از آنجایی که بررسی هدفمندی برای موش خرگوشی کپریکورن انجام نشده است، امید کمی برای بقای آن وجود دارد، اگرچه احتمال آن بعید است.
مترودوروس استراتونیسیایی () یک فیلسوف یونان باستان بود که در ابتدا پیرو فلسفه اپیکوریسم بود، اما بعدتر به فلسفه کارنیادس گرایش پیدا کرد. سیسرون توضیح می‌دهد که شک‌گرایی کارنیادس که ابزاری برای حمله به رواقیون در زمین خودشان بوده است، دلیل تغییر رویکرد او از مکتب اپیکوری به‌سوی کاردیانس است. مترودوروس معتقد بود که کارنیادس در واقع از پیروان وفادار افلاطون بود. سیسرون از او به‌عنوان سخنوری آتشین یاد کرده که روان صحبت می‌کند. مترودوروس در حدود ۱۱۰ پیش از میلاد شکوفا شد.
هندبال آمریکایی، که نسخه آمریکایی هندبال است و گاهی وقت‌ها به وال‌بال نیز اشاره می‌شود؛ ورزشی است که در آن بازیکنان با استفاده از دست‌های خود توپ کوچک و لاستیکی را به دیوار می‌زنند به‌گونه‌ای که حریفان نتوانند بدون این‌که توپ به زمین دوبار یا به خارج از محدوده برخورد کند، آن را به دیوار بزنند. این ورزش به سه شکل مختلف بازی می‌شود: چهاردیواره، سه‌دیواره و یک‌دیواره (که به آن وال‌بال یا اینترنشنال فرانتونه نیز گفته می‌شود). هر نسخه می‌تواند به‌طور انفرادی (تک‌نفره)، سه‌نفره (رقابتی) یا چهارنفره (دوبل) بازی
سه‌نفره (رقابتی) یا چهارنفره (دوبل) بازی شود، اما در مسابقات رسمی تنها نسخه‌های تک‌نفره و دوبل بازی می‌شود. تاریخچه. بازی‌هایی که در آن‌ها توپ به‌طور مستقیم یا پرتابی زده می‌شود، به دوران هومر و مصر باستان برمی‌گردد. بازی‌ای مشابه بازی توپی مایاها توسط مردم شمال و مرکز آمریکا از ۱۵۰۰ پیش از میلاد بازی می‌شد که مشهورترین آن، بازی آزتک‌ها است. با این حال، هیچ اشاره‌ای به بازی با استفاده از دیوار باقی نمانده است و به‌نظر می‌رسد این بازی‌های باستانی بیشتر به شکلی از تنیس دستی شباهت داشته‌اند. دیگر مثال‌های
شکلی از تنیس دستی شباهت داشته‌اند. دیگر مثال‌های مشابه شامل بازی‌های اروپایی مانند پیلوتای باسکی (یا جای‌آلا)، هندبال گالیک، فرونتو والنسیا، فرنتون بین‌المللی و فایوز ایتون هستند. اشاره‌ها به بازی‌های مشابه (که در آن زمان به‌عنوان «تنیس دستی» و «هندبال» شناخته می‌شدند) به سال ۶۶۶ برمی‌گردد، زمانی که شورای اگزتر بازی را به دلیل آسیب‌هایی که به ساختمان‌های کلیسا وارد می‌آورد، ممنوع کرد. نمونه‌های دیگر از ممنوعیت این بازی‌ها شامل رابرت بریبروک، اسقف لندن است که در ۱۳۸۵ بازی را ممنوع کرد. بازی دیگری که در آن
که در ۱۳۸۵ بازی را ممنوع کرد. بازی دیگری که در آن توپ با استفاده از دست به دیوار زده می‌شد در اسکاتلند در ۱۴۰۶ ثبت شده است، زمانی که جیمز یکم دستور داد که یک پنجره زیرزمینی در حیاط کاخش مسدود شود، زیرا مانع از بازی او می‌شد. در ایرلند، قدیمی‌ترین سند مکتوب از بازی مشابه در قوانین شهری گالوی در ۹۰۵ آمده است که بازی توپی با دیوارهای شهر را ممنوع کرده است. اولین تصویر از شکل ایرلندی هندبال تا ۱۱۶۴ دیده نمی‌شود. در نهایت، ورزش هندبال در ایرلند به‌عنوان هندبال گالیک ثبت می‌شود. تا اواسط قرن نوزدهم،
هندبال گالیک ثبت می‌شود. تا اواسط قرن نوزدهم، استرالیایی‌ها بازی مشابهی را انجام می‌دادند که به ورزش مدرن هندبال استرالیایی تبدیل شد. هندبال آمریکایی. در کتاب "زیبایی خطرناک" نوشته مارک جیکوب و استیون اچ. کیس، که دربارهٔ دسیسه آرنولد-آندره است، آمده است که سرهنگ جان آندره و ژنرال سر هنری کلینتون در طول جنگ استقلال آمریکا بازی‌ای به نام هندبال را انجام می‌دادند. اولین ثبت این بازی در ایالات متحده به سال ۱۸۷۳ مربوط می‌شود، که در آن زمان دو زمین هندبال در سان فرانسیسکو وجود داشت. این ورزش در دهه‌های بعد توسعه
وجود داشت. این ورزش در دهه‌های بعد توسعه یافت. تا اوایل قرن بیستم، هندبال چهاردیواره تثبیت شده بود و بازی هندبال یک‌دیواره در نیویورک توسط کسانی که توپ‌های تنیس را با دست به دیواره‌های چوبی اسکله‌های ساحلی می‌زدند، توسعه یافت. این امر باعث افزایش محبوبیت هندبال یک‌دیواره در سواحل نیویورک شد و تا دهه ۱۹۳۰، هزاران زمین هندبال یک‌دیواره در سرتاسر شهر ساخته شد. هندبال آمریکایی عمدتاً در پارک‌ها، سواحل و حیاط مدرسه‌های نیویورک، شیکاگو و دیگر مناطق شهری بزرگ دیده می‌شود. قهرمانی‌های ملی. مسابقه‌های قهرمانی ملی
می‌شود. قهرمانی‌های ملی. مسابقه‌های قهرمانی ملی هندبال هر ساله از سال ۱۹۱۹ در ایالات متحده برگزار شده است. این مسابقه‌ها تا سال ۱۹۵۰ توسط اتحادیه ورزشی آماتور (AAU) سازماندهی می‌شدند، زمانی که کنترل آن‌ها به انجمن هندبال آمریکایی ایالات متحده (USHA) منتقل شد. تأثیر بر راکت‌بال و پدل‌بال دیواری. ورزش‌های راکت‌بال، اسکواش، فایوز، پدل‌بال چهاردیواره و پدل‌بال یک‌دیواره به‌شدت تحت‌تأثیر هندبال آمریکایی قرار گرفته‌اند. پدل‌بال چهاردیواره و پدل‌بال یک‌دیواره زمانی ایجاد شدند که مردم برای بازی در زمین‌های هندبال
ایجاد شدند که مردم برای بازی در زمین‌های هندبال آمریکایی، از راکت‌های چوبی استفاده کردند. پدل‌بال چهاردیواره در سال ۱۹۳۰ توسط ارل ریسک، مربی تربیت بدنی در دانشگاه میشیگان اختراع شد. راکت‌بال در سال ۱۹۴۹ توسط جو سوک در گرینویچ، کنتیکت، با استفاده از راکت‌های کشیده برای بازی هندبال آمریکایی اختراع شد. زمین. هندبال آمریکایی بر روی زمین‌هایی که دیوار در اطراف خود دارند بازی می‌شود که ممکن است دارای یک دیوار (پیش‌دیوار)، سه دیوار، یا در یک زمین چهاردیواره کاملاً محصور باشد. زمین‌های چهاردیواره معمولاً دارای سقف
محصور باشد. زمین‌های چهاردیواره معمولاً دارای سقف هستند، درحالی‌که زمین‌های سه‌دیواره ممکن است سقف داشته باشند یا نداشته باشند. زمین چهاردیواره به‌شکل یک جعبه مستطیلی است. دیوار جلو به ابعاد مربع است و دیوارهای کناری طول و ارتفاع دارند. در وسط زمین خطی کوتاه وجود دارد که زمین را به دو مربع تقسیم می‌کند. همچنین در طول زمین، خط سرویس وجود دارد که در جلوتر از خط کوتاه قرار دارد. ناحیه سرویس، منطقه‌ای است که بین این دو خط قرار دارد. دیوار پشت زمین معمولاً ارتفاع دارد و بالای آن گالری برای داور، منشی و
ارتفاع دارد و بالای آن گالری برای داور، منشی و تماشاگران وجود دارد. برخی از زمین‌ها دارای دیوار پشت شیشه‌ای و دیوارهای کناری شیشه‌ای هستند تا دید بهتری فراهم شود. (در هندبال آمریکایی سه‌دیواره، معمولاً زمین دارای یک دیوار جلو و دو دیوار کامل کناری است، یا دیوار جلو توسط دو باله مثلثی احاطه شده است) بازی. بازی هندبال آمریکایی می‌تواند به‌صورت انفرادی (دو بازیکن در برابر یکدیگر)، دو نفره (دو تیم دو نفره) یا «سه‌نفره» (سه بازیکن که یکی در برابر دو نفر بازی می‌کند) انجام شود. در حالت سه‌نفره، یک سرویس‌زننده در
انجام شود. در حالت سه‌نفره، یک سرویس‌زننده در برابر دو گیرنده بازی می‌کند تا زمانی که «خارج» (اصطلاحات دیگر شامل «پایین» یا «خارج از نوبت») شود. سپس، گیرنده‌ای که در سمت چپ قرار دارد، سرویس می‌زند. سرویس‌ها به این ترتیب چرخش می‌کنند تا یکی از بازیکنان با کسب امتیاز ۷، ۱۱، ۱۵ یا ۲۱ پیروز شود. اگر هر دو تیم به امتیاز یک کمتر از امتیاز پیروزی برسند، بازی می‌تواند با «برد با دو امتیاز» یا «مستقیم» ادامه یابد. در حالت «برد با دو امتیاز»، امتیاز پیروزی به دو امتیاز افزایش می‌یابد. در حالت «مستقیم»، امتیاز ثابت
افزایش می‌یابد. در حالت «مستقیم»، امتیاز ثابت باقی می‌ماند و نمی‌توان آن را تغییر داد. وقتی که در یک بازی ۲۱ امتیازی به تساوی ۲۰ برسد، تصمیم رایج «مستقیم ۲۵» است که در آن امتیاز پیروزی به ۲۵ تغییر می‌کند و قابل تغییر نیست. حالت سه‌نفره بازی همچنین به نام «مثلث‌ها» شناخته می‌شود. سرویس (چهاردیواره). توپ توسط یک بازیکن که در منطقه سرویس قرار دارد، زده می‌شود. زننده سرویس ابتدا توپ را به زمین منطقه سرویس می‌اندازد و سپس پس از یک بار پریدن، با دست یا مشت به سمت دیواره جلو ضربه می‌زند. توپ باید ابتدا به دیواره
دیواره جلو ضربه می‌زند. توپ باید ابتدا به دیواره جلو برخورد کند؛ سپس می‌تواند حداکثر یک دیواره کناری را لمس کند قبل از اینکه اولین بار به زمین بیفتد؛ توپ سرویس‌زده شده باید در زمین بعد از خط کوتاه اما قبل از رسیدن به دیواره پشتی به زمین بیفتد. اگر توپ سرویس‌زده شده در مقابل خط کوتاه فرود آید، «کوتاه» نامیده می‌شود، درحالی‌که سرویسی که بدون برخورد با زمین به دیواره پشتی می‌رسد «طولانی» نامیده می‌شود و سرویسی که هر دو دیواره کناری را قبل از برخورد با زمین لمس کند «سه‌دیواره» نامیده می‌شود. این‌ها همه نوعی
کند «سه‌دیواره» نامیده می‌شود. این‌ها همه نوعی خطای سرویس هستند. پس از یک خطای سرویس، زننده سرویس تنها یک سرویس دیگر دارد. زننده سرویس با زدن دو خطای متوالی «خارج» شده و گیرنده می‌شود. با این حال، اگر هر سرویس به سقف، زمین یا دیواره کناری پیش از برخورد با دیواره جلو برخورد کند، زننده سرویس خارج می‌شود (سرویس دوم مجاز نیست). در بازی‌های دو نفره، هم‌تیمی زننده سرویس باید در منطقه سرویس با پشت به دیواره کناری در یک جعبه سرویس که با خط موازی از دیواره کناری علامت‌گذاری شده است، ایستاده باشد تا توپ از خط کوتاه
شده است، ایستاده باشد تا توپ از خط کوتاه عبور کند. برگشت (چهار دیواره). درحالی‌که زننده سرویس توپ را دارد، گیرنده باید حداقل از خط کوتاه که با خطوط متناوب از هر دیواره کناری علامت‌گذاری شده است، فاصله داشته باشد. پس از سرویس توپ، گیرنده باید توپ را یا به‌طور مستقیم (در پرواز) یا پس از اولین برخورد با زمین، لمس کند. با این حال، گیرنده‌ای که تصمیم به گرفتن سرویس در پرواز می‌گیرد، باید ابتدا منتظر بماند تا توپ از خط کوتاه عبور کند (خط متناوب، در راکت‌بال). توپ می‌تواند دوبار به زمین برخورد کند. همچنین، هر
توپ می‌تواند دوبار به زمین برخورد کند. همچنین، هر بازیکن در هنگام برگشت می‌تواند توپ را از روی زمین قبل از این‌که به دیواره جلو برخورد کند، بزند. سرویس‌زننده سپس توپ را از برگشت دیواره جلو ضربه زده و بازی با ضربه‌های متناوب بازیکنان ادامه می‌یابد تا یکی از آن‌ها نتواند برگشت قانونی را انجام دهد. پس از سرویس و برگشت، توپ می‌تواند از هر جایی بازی شود و می‌تواند هر تعداد دیواره، سقف یا بازیکن را لمس کند به شرطی که قبل از برخورد به زمین، به دیواره جلو برخورد کند. بازیکنان می‌توانند از حریفان خود ممانعت کنند.
بازیکنان می‌توانند از حریفان خود ممانعت کنند. سرویس‌زنندگانی که نتوانند برگشت قانونی انجام دهند «خارج» شده و گیرنده می‌شوند. اگر گیرنده نتواند برگشت انجام دهد، یک امتیاز به سرویس‌زننده داده می‌شود که تا «خارج» شدن به سرویس‌زدن ادامه می‌دهد. تنها سرویس‌زننده یا تیم سرویس‌زننده می‌تواند امتیاز کسب کند. بازی به بازیکن یا تیمی که اولین بار به ۲۱ امتیاز برسد، تعلق می‌گیرد. مسابقه به بازیکن یا تیمی که دو از سه بازی را ببرد، تعلق دارد؛ بازی سوم به ۱۱ امتیاز می‌رود. انواع. سه‌دیواره. زمین بازی سه‌دیواره یک زمین
انواع. سه‌دیواره. زمین بازی سه‌دیواره یک زمین بیرونی با دیواره جلو، دو دیواره کناری (این‌ها می‌توانند «کامل» یا «نیمه» باشند—نیمه به معنای جفتی از دیواره‌های شیب‌دار) و بدون دیواره پشتی در منطقه بازی است. این بازی بسیار شبیه به دادگاه چهار دیواره داخلی است، با این تفاوت که چالش برگشت توپ بدون برخورد به دیواره پشتی وجود دارد. خط طولانی در علامت چهل‌پایی به‌عنوان خطا در نظر گرفته می‌شود اگر توپ هنگام برخورد با زمین به آن برخورد کند. یک‌دیواره / وال‌بال / فرانتونه بین‌المللی. زمین‌های هندبال آمریکایی
/ فرانتونه بین‌المللی. زمین‌های هندبال آمریکایی یک‌دیواره دارای دیواره‌ای به عرض و ارتفاع هستند. کف زمین عرض و طول دارد. زمانی که به‌عنوان بخشی از تورنمنت یا لیگ بازی نمی‌شود، بازی یک‌دیواره معمولاً از توپ بزرگ‌تر به نام «توپ بزرگ آبی» استفاده می‌کند (که در بخش «تجهیزات» شرح داده شده است). تفاوت اصلی بین هندبال آمریکایی یک‌دیواره و سایر نسخه‌ها این است که توپ باید همیشه از دیواره جلو بازی شود. بازی یک‌دیواره می‌تواند توسط تعداد بیشتری از تماشاگران مشاهده شود تا بازی چهار دیواره. زمین بازی همچنین ارزان‌تر
تا بازی چهار دیواره. زمین بازی همچنین ارزان‌تر ساخته می‌شود که باعث محبوبیت این نسخه نسبت به هندبال آمریکایی در سالن‌های ورزشی و زمین‌های بازی می‌شود. تجهیزات. توپ‌های لاستیکی سیاه یا آبی با وزن و قطر دارند (کوچک‌تر، سنگین‌تر و متراکم‌تر از راکت‌بال)، و با دستکش (کف دست، انگشتان، مشت، پشت دست) ضربه زده می‌شود (بازی‌های غیررسمی معمولاً شامل دستکش نمی‌شود). توپ کوچک در مقابل توپ بزرگ. یک توپ هندبال آمریکایی حقیقی با نام «توپ آیس» یا «توپ سیاه» شناخته می‌شود. راکت‌بال که برای بازی هندبال آمریکایی استفاده
راکت‌بال که برای بازی هندبال آمریکایی استفاده می‌شود، «توپ بزرگ» یا «توپ بزرگ آبی» نامیده می‌شود. توپ کوچک سخت، با پرش بالاتر و حرکت سریع‌تری دارد. انواع توپ‌های کوچک شامل توپ قرمز آیس (برای مردان) و توپ سفید آیس (برای زنان) هستند. توپ قرمز آیس کوچک سنگین‌تر از توپ سفید آیس کوچک است. توپ بزرگ آهسته‌تر پرش می‌کند و نرم‌تر و توخالی‌تر از توپ کوچک است. بازی‌های چهاردیواره تقریباً از توپ کوچک استفاده می‌کنند. بازی‌های سه‌دیواره و یک‌دیواره از هر دو توپ استفاده می‌کنند. هر دو توپ در شهر نیویورک استفاده می‌شود و
هر دو توپ در شهر نیویورک استفاده می‌شود و برای توپ بزرگ – برای مثال، ان‌وای‌سی بلو بال، تورنمنت‌های رسمی برگزار می‌شود. در سطح بین‌المللی، توپ بزرگ معمولاً در بازی یک‌دیواره استفاده می‌شود (در تور یک‌دیواره اروپایی، توپ بزرگ استفاده می‌شود)، اما در مسابقات جهانی هندبال آمریکایی که توسط شورای جهانی هندبال آمریکایی برگزار می‌شود، رقابت‌هایی در هر دو نوع توپ بزرگ و کوچک برای یک‌دیواره ارائه می‌شود.
هایلونگ () یک گروه موسیقی فولک معاصر است که اعضای آن از کشورهای دانمارک، نروژ و آلمان تشکیل شده است. موسیقی آن‌ها بر اساس متون و کتیبه‌های رونیک از مردمان ژرمنی در عصر آهن و دوران وایکینگ‌ها است. هایلونگ موسیقی خود را به عنوان «تاریخ تقویت شده از قرون وسطای آغازین شمال اروپا» توصیف می‌کند. موسیقی آن‌ها معمولاً دربارهٔ ایزدان ژرمنی، یوتون و والکیری‌ها است. "هایلونگ" یک اسم آلمانی به معنای «التیام بخش» است. هایلونگ در سال ۲۰۱۴ در کپنهاگ، دانمارک توسط خواننده کای اووه فاوست (یک خالکوب آلمانی که در خالکوبی‌های
اووه فاوست (یک خالکوب آلمانی که در خالکوبی‌های نورس باستان تخصص دارد) و تهیه‌کنندهٔ دانمارکی کریستوفر یول تأسیس شد.
رود سیته () یک رودخانه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
رود تونگوئو () یک رودخانه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
تیمپیلیکان () یک رودخانه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
تیوگیوئنه () یک رودخانه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
اولاخان-کیوئل () یک دریاچه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
ورخنه‌ویلیویسک () شهری در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
اوروتکو () یک دریاچه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
پست‌بوم یانا-ایندیگیرکا () یک پست‌بوم در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
تاباندا () یک دریاچه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
دریاچه سوتوروخا () یک دریاچه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
سولونتاخ () یک دریاچه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
کیویول-یوریاخ () یک رودخانه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
دریاچه اوژوگینو () یک دریاچه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
بور-یوریاخ () یک رودخانه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
پست‌بوم کولیما () یک پست‌بوم در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
آلازیا () یک رودخانه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
آرگا-یوریاخ () یک رودخانه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
اولاخان-سیس () یک کوه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
بلندی‌های آلدان () یک رشته‌کوه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
بئوتاما () یک رودخانه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
دریاچه بولشویه توکو () یک دریاچه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
منطقه حفاظت‌شده اولیوکما () یک منطقه حفاظت‌شده در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
تیمپتون () یک رودخانه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
یونگیوئله () یک رودخانه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
رشته‌کوه سوناگین () یک رشته‌کوه در استان یاقوتستان کشور روسیه است.
کابل سه‌محور که اغلب به اختصار تریاکس یا سه‌آسه نامیده می‌شود، نوعی کابل الکتریکی شبیه به کابل کواکسیال است، اما با افزودن یک لایه عایق اضافی و یک غلاف رسانای دوم. سه‌آسه پهنای‌باند و حذف تداخل بیشتری نسبت به کابل هم‌محور فراهم می‌کند، اما گران‌تر است. کاربردها. در صنایع تلویزیونی. رایج‌ترین استفاده از کابل سه‌محور در صنعت تلویزیون به عنوان کابل اتصال بین دوربین و واحد کنترل دوربین آن (CCU) است. غلاف بیرونی معمولاً به عنوان رسانای زمین محافظ استفاده می‌شود. مغزی سیم هم اتصالات الکتریکی و هم سیگنال را فراهم
مغزی سیم هم اتصالات الکتریکی و هم سیگنال را فراهم می‌کند و برگشت الکتریکی از طریق صفحه داخلی تأمین می‌شود. از طریق مالتی‌پلکس‌سازی تقسیم فرکانسی، دوربین می‌تواند سیگنال‌های صوتی و تصویری را در امتداد سه‌محور ارسال کند، در حالی که CCU می‌تواند اطلاعات کنترل دوربین، مانند تنظیمات نوردهی، مخابره‌داخلی، صوت و تصویر برگشتی (معمولاً مربوط به برنامه) و تالی (سیگنالی که به اپراتور هشدار می‌دهد که دوربینش روی آنتن است) را ارسال کند. مکان‌هایی که معمولاً میزبانِ تولیدات تلویزیونی هستند، مانند میدان‌های ورزشی،
تولیدات تلویزیونی هستند، مانند میدان‌های ورزشی، معمولاً دارای کابل‌های سه‌آسه هستند که از محل کامیون تلویزیون به مکان‌های دوربین مشترک در سراسر ساختمان کشیده می‌شوند. این برای بازدید خدمه تلویزیونی راحت است که می‌توانند به جای اینکه کابل‌های خود را جابجاکنند و بعد از پخش‌همگانی آن‌ها را جداکنند، به سادگی به کابل‌های موجود متصل شوند. تنزل سه‌آسه در صنایع تلویزیونی. با افزایش نیاز به پهنای‌باند توسعه‌هایی مانند 4K/یواچ‌دی‌تی‌وی، اچ‌اف‌آر (نرخ فریم بالا) و اچ‌دی‌آر (محدوده دینامیکی بالا) استفاده از سه‌آسه در