payamvha/North_RAG huggingface dataset:
میرزا ناتان لقب «شیطب‌خان» بخشید. پدر او، ملک‌علی اهتمام‌خان، مهاجری ایرانی بود که در زمان سلطنت اکبر، مقام کوتوالی آگره را عهده‌دار بود، و جهانگیر او را در ۱۰۱۶ به منصب فرماندهی هزار دَت (پیاده) و سیصد سوار ارتقا داد و به عنوان میر بحر (فرمانده توپخانه و ناوگان) به بنگال فرستاد (رجوع کنید به جهانگیر، ص ۶۸؛ بهارستان غیبی، نسخه خطی، گ۲پ). در بنگال، علاءالدین در ابواب‌جمعی پدرش به خدمت پرداخت و به اسلام‌خان چَشتی، حاکم بنگال، بهار و اریسا، نزدیک شد. پس از مرگ اهتمام‌خان در ۱۰۲۱، علاءالدین با درجة فرمانده
مرگ اهتمام‌خان در ۱۰۲۱، علاءالدین با درجة فرمانده نظامی پانصد دَت و ۲۵۰ سوار به خدمت پادشاه درآمد (بهارستان غیبی، گ۹۷پ)، و بعدها لقب «شتاب‌خان» به او داده شد. بهارستان غیبی، که در ۱۰۳۴ تألیف شده، تنها اثر ادبی علاءالدین و حاوی خاطرات اوست. علاءالدین اصفهانی که در ارتش گورکانی در بنگال خدمت می‌کرد، بیشتر رویدادهای سیاسی و زندگی روزمرهٔ منطقه را از نزدیک دید و روایت‌هایش حاصل مشاهدات شخصی اوست. ناتان در نبرد با خواجه عثمان و پرتاپادیتیا در زمان نیابت اسلام خان شرکت داشت، و در دوره‌های بعدی در جنگ‌های کامروپ
شرکت داشت، و در دوره‌های بعدی در جنگ‌های کامروپ فعال بود. هنگامی که شاه جهان علیه پدرش جهانگیر شورید و به بنگال آمد، میرزا ناتان به او پیوست و در عملیات جنگی یاری‌رسان شد. اما وقتی شاهزاده به دکن رفت، میرزا ناتان پنهان شد و دیگر خبری از او به‌دست نیامد. گفته می‌شود او در خلوت زیست و تخلّص «غیبی» («ناپیدا») را برگزید. روایت‌های دست‌اول او گزارشی روشن از فتح گورکانیان در کامروپ، کاچار و آسام به دست می‌دهند. همچنین شرح حملات مکرر مغ‌ها به ناحیه نواخالی و لشکرکشی‌های گورکانیان به چاتگام در این اثر آمده است، در
گورکانیان به چاتگام در این اثر آمده است، در حالی که منابع ایالت راخین و پرتغالی تنها اشاره‌های کوتاهی دارند. سازماندهی. «بهارستان غیبی» مدت‌ها مفقود بود تا اینکه جادونات سارکار آن را در کتابخانه ملی فرانسه در پاریس یافت. او با انتشار مقالاتی به زبان انگلیسی و زبان بنگالی این نسخه را به جامعهٔ علمی معرفی کرد. دانشگاه داکا نسخهٔ عکسی از کتاب تهیه کرد و سپس م. ای. بوره، استاد زبان فارسی، آن را به انگلیسی برگرداند. این ترجمه در سال ۱۹۳۶ در آسام منتشر شد و در دو جلد بزرگ در حدود هزار صفحه به چاپ رسید. ترجمهٔ
دو جلد بزرگ در حدود هزار صفحه به چاپ رسید. ترجمهٔ بوره با توضیحات فراوان دربارهٔ اصطلاحات فنی و مکان‌های جغرافیایی همراه است. کتاب به بخش‌هایی به نام «دفتر» تقسیم شده است: «اسلام‌نامه» دربارهٔ دلاوری اسلام‌خان، «دفتر دوم» دربارهٔ فرماندهی قاسم خان چشتی، «ابراهیم‌نامه» دربارهٔ دلاوری ابراهیم خان فتح‌جنگ، و آخرین «دفتر» که به شورش شاه‌جهان در بنگال می‌پردازد و «وقایع جهانشاهی» نام دارد. در کل کتاب تنها چهار تاریخ دقیق آمده که سه تای آن با متن ناسازگار است، اما اشاره به ماه‌های رمضان، عید فطر، محرم (ماه) و
اما اشاره به ماه‌های رمضان، عید فطر، محرم (ماه) و دیگر جشن‌ها امکان بازسازی گاه‌شمار رویدادها را فراهم می‌کند. پژوهشگران دریافته‌اند که دو دفتر نخست پیش از ۱۶۳۲ و دو دفتر بعدی پیش از ۱۶۴۱ تکمیل شده‌اند. محتوا. «بهارستان غیبی» منبعی یگانه و بسیار مستند دربارهٔ تاریخ بنگال، بیهار و آسام در سدهٔ هفدهم و فرایند سلطهٔ گورکانیان بر این سرزمین‌هاست. در حالی که تزک جهانگیری تنها اشاره‌های کوتاهی به بنگال دارد، این کتاب جزئیات فراوانی از لشکرکشی‌های اسلام خان، فتح کامروپ، تیپرا، کاچار، آسام و چاتگام به دست می‌دهد.
تیپرا، کاچار، آسام و چاتگام به دست می‌دهد. رویدادها با شرح کامل نبردها، اوضاع سیاسی و زندگی اجتماعی و اقتصادی در دوران جهانگیر نقل شده‌اند. کتاب همچنین نام و شرح فرماندهان و جنگاوران محلی را که نقش مهمی در رویدادهای آن عصر داشتند، ثبت کرده است.
خالق‌داد چودری (؛ ۲ فوریهٔ ۱۹۰۷ – ۱۶ اکتبر ۱۹۸۵)، که با تخلّص‌های شهادت چودری و آتشباز نیز شناخته می‌شود، نویسنده، نمایشنامه‌نویس و رمان‌نویس نامدار بنگلادشی بود. دولت بنگلادش در سال ۲۰۱۸ به پاس خدمات او به زبان و ادبیات بنگالی، نشان اکوشی پاداک، دومین نشان غیرنظامی مهم کشور را پس از مرگ به او اعطا کرد. زندگی و خانواده. چودری در ۲ فوریهٔ ۱۹۰۷ در خانهٔ مادری‌اش در روستای چانگائون در مادان، ناحیهٔ نتروکونه در استان میمن‌سینگ (در قلمرو ریاست بنگال) زاده شد. او از خانواده‌ای بنگالی مسلمان بود و بزرگ‌ترین فرزند
از خانواده‌ای بنگالی مسلمان بود و بزرگ‌ترین فرزند از میان هشت پسر و دو دختر نواب علی چودری و نجم‌النساء چودری به‌شمار می‌رفت. خاندان پدری‌اش در روستای سُناجور در آتپارا ساکن بودند و از بازماندگان یکی از خاندان‌های برو-بهویان در سدهٔ شانزدهم به‌شمار می‌آمدند. نیاکان او پس از نبرد پلاسی در ۱۷۵۷ به قاضی‌پور گریختند و بخشی از خاندان در پرگنهٔ الاپ‌سینگ در میمن‌سینگ امروزی. شاخه‌ای از این خانواده، به رهبری غازی لشکر و غازی عسکر، در همان‌جا ماندگار شد و غازی عسکر در سُناجور اقامت گزید. خالق‌داد چودری از نسل پنجم
در سُناجور اقامت گزید. خالق‌داد چودری از نسل پنجم غازی عسکر بود. تحصیلات. تحصیلات او در ۱۹۱۱ از دبستان نذیرگنج آغاز شد و سپس در ۱۹۱۶ به مدرسهٔ جهانگیرپور در مادان رفت. سال بعد در دبیرستان دتتا نام‌نویسی کرد و در ۱۹۲۴ با درجهٔ عالی از آن فارغ شد. سپس در کالج لرد ریپون در کلکته و بعد در کالج اسلامیه کلکته به تحصیل ادامه داد و بی‌ای زبان انگلیسی گرفت. فعالیت حرفه‌ای. درگذشت پدرش در ۱۹۲۸ مسئولیت خانواده را بر دوش او گذاشت و او نتوانست تحصیلاتش را ادامه دهد. در ۱۹۲۹ به‌عنوان سرپرست شعبهٔ میدلند بانک در نتروکونه
به‌عنوان سرپرست شعبهٔ میدلند بانک در نتروکونه کار خود را آغاز کرد و سال بعد معلم دبیرستان در کلکته شد. بین ۱۹۴۴ تا ۱۹۶۱ در سمت افسر روابط عمومی دولت در نتروکونه، ناحیه سنام‌گنج و ناحیه سلهت فعالیت داشت. او همچنین سال‌ها مدیر انجمن کودکان نتروکونه (Modhumachi Koci-kacar Mela) و دبیرکل منتخب نهضت بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر بود. کتابخانه‌ای عمومی در نتروکونه بنیاد نهاد و در جنگ آزادی‌بخش بنگلادش (۱۹۷۱) فعالانه مشارکت کرد. فعالیت ادبی. چودری هم‌زمان با آغاز فعالیت حرفه‌ای‌اش، به نوشتن علاقه نشان داد.
آغاز فعالیت حرفه‌ای‌اش، به نوشتن علاقه نشان داد. نخستین شعر او در مجلهٔ «بیکاش» در کلکته منتشر شد که سردبیرش بنده علی میا بود. نوشته‌هایش زیر تأثیر شاعرانی چون عبدالقدیر و ابوالکلام شمس‌الدین قرار داشت. او سپس در روزنامهٔ «کریشک» به سردبیری ابوالمنصور احمد مسئول بخش کودک شد و با تخلّص «شهادت چودری» می‌نوشت. بعدها با دیدار قاضی نذرالاسلام به حلقه‌های ادبی او پیوست و سردبیر ادبی روزنامهٔ «نباجوگ» شد. هم‌زمان، روزنامهٔ کودکان «آگونر فُلکی» را با تخلّص «آتشباز» اداره کرد. او در نشریات متعددی چون «ساوقت»،
اداره کرد. او در نشریات متعددی چون «ساوقت»، «محمدی»، «ماهِ ناو»، «دلربا»، «جُبگانی»، «ساجیترا سندهانی»، «پاکستان خبر» و «پرتیدوانی» قلم می‌زد. همچنین مجله‌های محلی «اُتار آکاش» و «سریجانی» را در نتروکونه منتشر می‌کرد که در آن نسل تازهٔ نویسندگان بنگالی مانند رفیق آزاد، هلال حفیظ و نیرمالندو گون آثارشان را چاپ می‌کردند. او در ۱۹۸۳ جایزهٔ آکادمی بنگلا را دریافت کرد. زندگی شخصی. چودری در اکتبر ۱۹۲۷ با دخترعموی خود حمیده چودری ازدواج کرد. درگذشت و میراث. چودری در ۱۶ اکتبر ۱۹۸۵ درگذشت. آخرین اثر او داستان
در ۱۶ اکتبر ۱۹۸۵ درگذشت. آخرین اثر او داستان کوتاهی به نام «آبارتا» بود. پس از مرگش، ابو جعفر شمس‌الدین او را «آخرین ستارهٔ نسل ادبی پیرامون نذرالاسلام» خواند. در ۱۹۹۷، انجمن ادبی نتروکونه جایزهٔ ادبی خالق‌داد چودری را برای یادبود او پایه‌گذاری کرد که هر سال در «پوهیلا فالغون» به یک شاعر یا نویسنده اهدا می‌شود. از برندگان این جایزه می‌توان رفیق آزاد، کبیر چودری، رابیه خاتون، ابو الحسن شهریار، انیس‌الحق، هلال حفیظ، سلیم‌الدین، همایون احمد، مهادیو سها، نیرمالندو گون و محمد ظفر اقبال را نام برد. آثار. او ۱۵
گون و محمد ظفر اقبال را نام برد. آثار. او ۱۵ کتاب منتشر کرد که شامل رمان، داستان کوتاه، مقاله، ترجمه و نمایشنامه است: از آثار ترجمه‌ای او:
جایزه نظریه جان فون نویمان از موسسه تحقیقات عملیاتی و علوم مدیریت (INFORMS) سالانه به فردی (یا گاهی گروهی) اعطا می‌شود که سهم اساسی و پایداری در نظریه در تحقیق عملیاتی و علوم مدیریت داشته باشد. جایزه‌ای که به نام ریاضیدان جان فون نویمان نامگذاری شده است، به جای یک اثر واحد، به مجموعه‌ای از آثار اهدا می‌شود. این جایزه قرار بود منعکس‌کنندهٔ مشارکت‌هایی باشد که در آزمون زمان سربلند بیرون آمده‌اند. معیارها شامل اهمیت، نوآوری، عمق و برتری علمی است. این جایزه شامل ۵۰۰۰ دلار، یک مدال و یک تقدیرنامه است. این جایزه
۵۰۰۰ دلار، یک مدال و یک تقدیرنامه است. این جایزه از سال ۱۹۷۵ اهدا می‌شود. اولین دریافت‌کننده آن جورج بی. دانتزیگ به خاطر کارش در زمینه برنامه‌ریزی خطی بود.
آدریان استفن لوئیس (متولد ۱۹۶۲ در انگلستان) یک ریاضیدان بریتانیایی-کانادایی است که در آنالیز تغییرات و بهینه‌سازی غیر هموار تخصص دارد.
در زیر فهرست کشورهای آفریقا بر پایهٔ مساحت آمده است. الجزایر از زمان تقسیم سودان در سال ۲۰۱۱، بزرگ‌ترین کشور آفریقا و جهان عرب بوده است. بزرگ‌ترین کشور آفریقایی که در جهان عرب قرار ندارد، جمهوری دموکراتیک کنگو در مرکز آفریقا است که دومین کشور بزرگ قاره نیز به‌شمار می‌رود. آفریقا از نظر مساحت دومین قارهٔ بزرگ جهان است. سیشل کوچک‌ترین کشور آفریقا به‌طور کلی است و گامبیا کوچک‌ترین کشور در آفریقای قاره‌ای به‌شمار می‌رود.
شهباز فورکاتوویچ ارکینوف (به ازبکی: Shakhboz Furkatovich Erkinov؛ زادهٔ ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۸۶) بازیکن فوتبال روسی-ازبکی است. او در پست مهاجم برای باشگاه اندیجان در لیگ برتر ازبکستان بازی می‌کند. عملکرد ملی. شهباز ارکینوف عضو تیم ملی زیر ۲۰ سال ازبکستان در مسابقات قهرمانی جوانان آسیا ۲۰۰۴ بود. او همچنین با تیم ملی زیر ۲۳ سال ازبکستان در بازی‌های مقدماتی المپیک تابستانی ۲۰۰۸ شرکت کرد. او اولین بازی خود را برای تیم بزرگسالان در ۲۸ ژانویهٔ ۲۰۰۹ مقابل تیم ملی امارات متحده عربی در یک بازی مقدماتی جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۱
عربی در یک بازی مقدماتی جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۱ انجام داد. افتخارات. باشگاهی. شورتان
جایزه آندره آیزنشتات به دستاوردهای برجسته ریاضیدانان جوان کانادایی در ریاضیات محض یا کاربردی اهدا می‌شود. این جایزه از سال ۱۹۹۲ (به جز سال ۱۹۹۴ که جایزه‌ای اهدا نشد) سالانه توسط مرکز تحقیقات ریاضی دانشگاه مونترال اهدا می‌شود. این جایزه شامل یک جایزه ۳۰۰۰ دلاری و یک مدال است. این جایزه به نام نامگذاری شده است.
ارتش‌های ریاستی () ارتش‌های سه قلمرو تحت حکومت کمپانی هند شرقی در هندوستان بودند که بعدها نیروهای سلطنت بریتانیا در هند (راج بریتانیا) را تشکیل می‌دادند و عمدتاً از سربازان هندی تشکیل می‌شدند. ارتش‌های ریاستی به نام این ریاست‌ها نامگذاری شده بودند: ارتش بنگال، ارتش مدرس و ارتش بمبئی. در ابتدا، فقط اروپایی‌ها به عنوان افسران وظیفه یا غیرمسئول خدمت می‌کردند. با گذشت زمان، واحدهای ارتش هند از پیشاور در شمال، تا سند در غرب و تا رانگون در شرق مستقر شدند. این ارتش در جنگ‌هایی برای گسترش کنترل بریتانیا در هند
ارتش در جنگ‌هایی برای گسترش کنترل بریتانیا در هند (جنگ‌های میسور، مراتا و سیک) و فراتر از آن (جنگ‌های برمه، جنگ افغان و انگلیس، جنگ نخست تریاک، جنگ دوم تریاک و لشکرکشی به حبشه) درگیر بود. ارتش‌های ریاستی، مانند خود ریاست‌ها، تا زمان شورش‌های ۱۸۵۷ در هند، زمانی که سلطنت، کمپانی و سه ارتش آن را به دست گرفت، متعلق به کمپانی بودند. در سال ۱۸۹۵، سه ارتش ریاستی در یک ارتش متحد تحت عنوان ارتش هند بریتانیا ادغام شدند.
شَهرَک جِبرَئیل (همچنین شهرک المهدی جبرئیل) منطقهٔ مسکونی در حومه غربی شهر هرات در افغانستان است. این منطقه که از دههٔ ۱۳۶۰ خورشیدی به‌دنبال موج مهاجرت جنگ‌زدگان از مناطق مرکزی افغانستان، به‌ویژه هزارستان، شکل گرفت و امروز به‌عنوان مرکز تمرکز جمعیتی هزاره‌ها در غرب کشور شناخته می‌شود. با جمعیتی تخمینی بین ۱۲۰ تا ۱۵۰ هزار نفر، شهرک جبرئیل به پُرجمعیت‌ترین منطقه‌ای مردمان هزاره در ولایت هرات تبدیل شده است. با وجود نقش پررنگ در اقتصاد و بافت شهری هرات، ساکنان شهرک جبرئیل با چالش‌هایی چون تبعیض قومی-مذهبی،
شهرک جبرئیل با چالش‌هایی چون تبعیض قومی-مذهبی، کمبود زیرساخت‌های خدمات شهری و محرومیت از خدمات دولتی مواجه‌اند. ترکیب قومی عمدتاً هزاره‌های شیعه‌مذهب است و زبان غالب، فارسی (گویش هزارگی) می‌باشد. این شهرک هم‌چنین نقشی پررنگ در تحولات اجتماعی، مدنی، فرهنگی و ورزشی مردم هزاره در غرب افغانستان ایفا کرده است. تاریخچه شکل‌گیری. شهرک جبرئیل در حومه غربی شهر هرات، از دهه ۱۳۶۰ خورشیدی (دهه ۱۹۸۰ میلادی) به‌تدریج شکل گرفت. این منطقه ابتدا به‌عنوان محل اسکان آوارگان داخلی جنگ‌های داخلی افغانستان بود؛ بیشتر ساکنان
داخلی جنگ‌های داخلی افغانستان بود؛ بیشتر ساکنان اولیه آن از مناطق مرکزی کشور، به‌ویژه از ولایت‌های بامیان، دایکندی، غور و غزنی به هرات مهاجرت کرده بودند. عامل اصلی مهاجرت، جنگ‌های دهه ۶۰ خورشیدی، سرکوب قومی و کمبود امکانات اقتصادی و آموزشی در هزارستان بود. در آن زمان، زمین‌های منطقه غرب هرات عمدتاً بایر و فاقد ساخت‌وساز بودند. خانواده‌های مهاجر، به‌دلیل نداشتن امکان خرید زمین در مناطق رسمی، در این مناطق سکونت گزیدند و به‌مرور، محله‌هایی شکل گرفت که به‌صورت خودجوش گسترش رسمی یافت. با افزایش جمعیت، این ناحیه
گسترش رسمی یافت. با افزایش جمعیت، این ناحیه به یکی از بزرگ‌ترین سکونتگاه‌های هزاره‌های شیعه‌مذهب در غرب افغانستان تبدیل شد. در دهه‌های بعد، شهرک جبرئیل به‌رغم نبود خدمات شهری مناسب، و تبعیض سیستماتیک، رشد چشمگیری از نظر جمعیت و فعالیت‌های فرهنگی، ورزشی و اقتصادی پیدا کرد.
قفسه قابل تنظیم ، قفسه‌ای است که می‌توان آن را با توجه به نیاز تنظیم کرد. رایج‌ترین نوع آن این است که می‌توان فواصل ارتفاع را برای جای دادن اقلام مختلف تنظیم کرد. این امر امکان استفاده انعطاف‌پذیرتر را برای نگهداری اقلام با ارزش برای نگهداری، نمایش یا فروش فراهم می‌کند. مانند قفسه‌های ثابت، صفحات افقی معمولاً از مواد محکمی مانند چوب یا فولاد (و گاهی شیشه یا سایر مواد) ساخته می‌شوند، اما موقعیت عمودی آنها می‌تواند متغیر باشد - معمولاً از طریق سوراخ‌های کوچک و دقیقی که براکت‌های نگهدارنده در آنها قرار
کوچک و دقیقی که براکت‌های نگهدارنده در آنها قرار گرفته‌اند، یا در روش قدیمی‌تر، از طریق شیارهایی که بخشی جدایی‌ناپذیر از خود کابینت هستند و قفسه‌ها در آنها قرار می‌گیرند. قفسه‌های قابل تنظیم در انواع مختلفی موجود هستند. قفسه‌های پالتی که در انبارهای مدرن یافت می‌شوند، از جمله سخت‌ترین و بادوام‌ترین قفسه‌های قابل تنظیم هستند که برای تحمل بارهای صنعتی بسیار سنگین روی پالت‌ها طراحی شده‌اند.
سلارت (به انگلیسی: Cellarette) یا کَلارت یک کابینت کوچک مبلمانی است که در اندازه‌ها، شکل‌ها و طرح‌های مختلف موجود است و برای نگهداری بطری‌های نوشیدنی‌های الکلی مانند شراب یا ویسکی استفاده می‌شود. آن‌ها معمولاً دارای نوعی امنیت مانند قفل برای محافظت از محتویات هستند. چنین ظروف چوبی برای نوشیدنی‌های الکلی در اوایل قرن پانزدهم در اروپا ظاهر شدند. آن‌ها ابتدا در اوایل قرن هجدهم در آمریکا ظاهر شدند و در طول قرن نوزدهم محبوب بودند. آن‌ها معمولاً از چوب تزئینی ساخته می‌شدند و گاهی اوقات طرح‌های خاصی داشتند تا از
می‌شدند و گاهی اوقات طرح‌های خاصی داشتند تا از دید ناظران عادی پنهان بمانند. آن‌ها در میخانه‌ها، میخانه‌ها و خانه‌های ثروتمندان یافت می‌شدند.
یفیم ایگناتیویچ چاپلیتس (یا تشاپلیتس؛ روسی: Ефим Игнатьевич Чаплиц؛ ۱۷۶۸–۱۸۲۵)، با نام تولد «اوفمیوش چاپلیتس»، یک فرماندهٔ نظامی لهستانی‌تبار بود که در خدمت امپراتوری روسیه قرار داشت. زندگی. اوفِمیوش چاپلیتس در یک خانواده نجیب‌زاده لهستانی از خاندان چاپلیتس (با نشان خانوادگی «شلختا») متولد شد و خدمت نظامی خود را در ارتش لهستان آغاز کرد، اما در ۲۶ اکتبر ۱۷۸۳ با درجهٔ «سرگرد دوم» وارد ارتش روسیه شد. در جریان جنگ روسیه و عثمانی (۱۷۸۷–۱۷۹۲)، او در ستاد شاهزاده پوتیومکین خدمت می‌کرد و در نبردهای اوچاکوف، بندری و
خدمت می‌کرد و در نبردهای اوچاکوف، بندری و آکرمان شرکت داشت. به‌خاطر تصرف ایزمائیل، که در آن فرماندهی واحدهای تیرانداز (شاسور) را بر عهده داشت، نشان درجه چهارم «سنت ولادیمیر» با روبان دریافت کرد. در سال ۱۷۹۲ او به درجهٔ سرهنگ دوم رسید و به هنگ دراگون اسمولنسک، تحت فرماندهی ژنرال میخائیل کاخوفْسکی منتقل شد. در جریان قیام کوشیشکو (۱۷۹۴)، چاپلیتس از سوی بارون ایگلستروم برای مذاکرهٔ صلح با لهستانی‌ها اعزام شد، اما در ورشو زخمی و اسیر گردید. او زود آزاد شد و در لشکرکشی به ایران در سال ۱۷۹۶ شرکت کرد؛ جایی که
در لشکرکشی به ایران در سال ۱۷۹۶ شرکت کرد؛ جایی که فرماندهی هنگ‌های قزاق «گربنسک» و «سمینی» را بر عهده داشت. نیروهای او شهرهای دربند و باکو را تصرف کردند و به همین دلیل، چاپلیتس در ۱۳ ژوئن ۱۷۹۶ به درجهٔ سرهنگ ارتقا یافت. با جلوس امپراتور پاول اول به تخت سلطنت، ارتش به روسیه بازگردانده شد و چاپلیتس در ۲۷ فوریه ۱۷۹۸ از خدمت نظامی برکنار گردید. با این حال، در ۲۷ مارس ۱۸۰۱، تنها چهار روز پس از به تخت نشستن امپراتور الکساندر یکم، او دوباره به خدمت بازگردانده شد و درجهٔ سرلشکری گرفت. سپس در ۱۱ نوامبر ۱۸۰۳ به
شد و درجهٔ سرلشکری گرفت. سپس در ۱۱ نوامبر ۱۸۰۳ به همراهان امپراتوری منصوب شد. در جریان لشکرکشی ۱۸۰۵، او فرماندهی پیش‌قراول سپاه شاهزاده پیوتر باگراتیون را بر عهده داشت و در نبردهای لامباخ، آمشتتن (که در ۲۴ ژانویهٔ ۱۸۰۶ به پاس آن نشان درجهٔ سوم «سنت جرج» را دریافت کرد) و شون‌گرابِرن شرکت نمود. پس از نبرد آسترلیتس، او مسئولیت پوشش عقب‌نشینی ارتش روسیه را بر عهده گرفت. وی در ۲۳ ژوئیهٔ ۱۸۰۶ به فرماندهی هنگ هوسار پاولوگراد منصوب شد و در ۲۳ اکتبر ۱۸۰۶ فرماندهی یک تیپ سواره‌نظام را بر عهده گرفت. چاپلیتس در کارزار
تیپ سواره‌نظام را بر عهده گرفت. چاپلیتس در کارزار پروس شرکت داشت و در نبردهای گولیمین و آلنشتاین خودی نشان داد و به مدت دو هفته به‌عنوان فرماندار کونیگسبرگ خدمت کرد. از اکتبر ۱۸۰۹ تا ژوئیهٔ ۱۸۱۰، چاپلیتس فرماندهی لشکر هفتم را بر عهده داشت و در نوامبر ۱۸۱۰، فرماندهی سپاه ذخیرهٔ سواره‌نظام را به دست گرفت. او از فوریه تا مارس ۱۸۱۱ فرماندهی لشکر چهارم سواره‌نظام و در مه ۱۸۱۱ فرماندهی لشکر هشتم سواره‌نظام را عهده‌دار شد. در ۷ آوریل ۱۸۱۲، او به‌عنوان فرماندهٔ سپاه سوم ذخیرهٔ سواره‌نظام در ارتش دوم ذخیرهٔ مراقبت
سوم ذخیرهٔ سواره‌نظام در ارتش دوم ذخیرهٔ مراقبت منصوب شد. چاپلیتس در کوبرین و اسلونیم نیروهای ساکسونی را شکست داد و یک ژنرال، ۶۶ افسر و ۲۳۰۰ سرباز را به‌همراه ۴ پرچم و ۸ توپ به اسارت گرفت. به پاس این پیروزی‌ها و دیگر نبردها، در سپتامبر ۱۸۱۲ به فرماندهی سپاه پیاده‌نظام ارتش سوم منصوب شد و علیه گارد لیتوانیایی تحت فرمان ژنرال کونوپکا وارد عمل گردید. در ۱۲ نوامبر ۱۸۱۲، او به درجهٔ سپهبد (لِیوتنانت ژنرال) ارتقا یافت و فرماندهی پیش‌قراول ارتش دریاسالار پاول چیچاگوف را در حرکت به‌سوی رود برِزینا بر عهده گرفت. در
را در حرکت به‌سوی رود برِزینا بر عهده گرفت. در ۲۶ نوامبر ۱۸۱۲ در نبرد بوریسوف با فرانسوی‌ها جنگید و از ناحیهٔ سر به‌طور سطحی زخمی شد. او در ۲۸ نوامبر ۱۸۱۲ شهر ویلنا را تصرف کرد. در سال ۱۸۱۳، چاپلیتس در تورون خدمت کرد، فرماندهی سواره‌نظام ارتش لهستان را بر عهده گرفت و در نبرد لایپزیگ جنگید. در سال ۱۸۱۴، او در محاصرهٔ هامبورگ شرکت داشت و در ۱۸ آوریل ۱۸۱۴ فرماندهی سپاه سوم ارتش لهستان را بر عهده گرفت. در سال ۱۸۱۷، چاپلیتس به فرماندهی لشکر سوم هوسار رسید. او در ۲۷ فوریهٔ ۱۸۲۳ از فرماندهی معاف شد. در طول دوران
۲۷ فوریهٔ ۱۸۲۳ از فرماندهی معاف شد. در طول دوران خدمتش، نشان‌های متعددی دریافت کرد، از جمله: نشان عقاب سرخ پروس، نشان لژیون دونور فرانسه، نشان روسی الکساندر نِفسکی، نشان درجه یک سنت آنا با الماس، نشان درجه دوم سنت ولادیمیر، و همچنین یک شمشیر طلایی مزین به الماس.
کمد کشودار ، که (به‌ویژه در انگلیسی آمریکای شمالی ) دراور یا میز تحریر یا به‌طور غیررسمی چستر دراوز نیز نامیده می‌شود، نوعی کابینت (قطعه‌ای از مبلمان ) است که دارای چندین کشوی موازی و افقی است که معمولاً یکی روی دیگری چیده شده‌اند. در انگلیسی آمریکایی، دراور به قطعه‌ای از مبلمان گفته می‌شود که معمولاً تا کمر ارتفاع دارد و دارای کشو و معمولاً جایی برای آینه است. در انگلیسی بریتانیایی، دراور یا دراور ولزی در قسمت بالایی خود قفسه‌هایی برای نگهداری یا نمایش ظروف غذاخوری دارد. کمدهای کشودار به طور سنتی برای
ظروف غذاخوری دارد. کمدهای کشودار به طور سنتی برای نگهداری لباس ، به خصوص لباس زیر ، جوراب و سایر اقلامی که معمولاً در کمد آویزان یا نگهداری نمی‌شوند، ساخته و استفاده می‌شدند. آنها معمولاً برای این منظور در اتاق خواب قرار می‌گیرند، اما در واقع می‌توانند برای نگهداری هر چیزی که در داخل جا می‌شود و می‌توان آن را در هر جایی از خانه یا مکان دیگری قرار داد، استفاده شوند. اقلام شخصی مختلف نیز اغلب در کمد نگهداری می‌شوند. این کمد سابقه طولانی به عنوان یکی از انبارهای کارگاه نجاری دارد. یک کمد معمولی تقریباً مستطیل
کارگاه نجاری دارد. یک کمد معمولی تقریباً مستطیل شکل است و اغلب دارای پایه‌های کوتاهی در گوشه‌های پایین برای قرار دادن روی زمین است. کمدهای کشودار اغلب در انواع ۵، ۶ و ۷ کشو عرضه می‌شوند که یا یک کشوی بالایی تکی یا دو کشو دارند. کمد نشان داده شده در این بخش به عنوان «کمد روی ۲» توصیف می‌شود، اصطلاح دوم از این واقعیت گرفته شده است که زمانی به صورت دو قطعه جداشونده ساخته می‌شد. آنها معمولاً از چوب ساخته می‌شوند، مانند بسیاری از انواع دیگر مبلمان، اما البته می‌توانند از مواد دیگری نیز ساخته شوند. با بیرون
می‌توانند از مواد دیگری نیز ساخته شوند. با بیرون کشیدن آنها از قسمت جلویی می‌توان به داخل کشوها دسترسی پیدا کرد. اغلب طوری قرار می‌گیرند که قسمت پشتی آنها رو به دیوار باشد زیرا دسترسی به پشت ضروری نیست. قسمت‌های جانبی نیز معمولاً به گونه‌ای ساخته می‌شوند که بتوان آنها را در مقابل دیوار یا در گوشه قرار داد. اگرچه می‌توانند ظاهری ساده داشته باشند، اما کمدهای کشودار می‌توانند با ظاهری فانتزی یا تزئینی، از جمله پرداخت‌ها و رنگ‌های خارجی مختلف نیز ساخته شوند. به طور سنتی، کشوها روی ریل‌های چوبی صاف به بیرون
به طور سنتی، کشوها روی ریل‌های چوبی صاف به بیرون کشیده می‌شدند. بیشتر کابینت‌های مدرن (مانند کابینت‌های بایگانی ) از کشوهای قفسه‌ای رول‌شونده ، ساخته شده از فلز، با غلتک استفاده می‌کنند. بیشتر کمدهای کشودار به یکی از دو نوع زیر تقسیم می‌شوند: آن‌هایی که تقریباً تا کمر یا تا میز ارتفاع دارند و آن‌هایی که (معمولاً کشوهای بیشتری دارند) تقریباً تا شانه ارتفاع دارند. هر دو نوع معمولاً دارای یک سطح صاف در بالا هستند. کمدهای کمردار اغلب دارای یک آینه عمودی در بالا هستند که اغلب همراه با آن خریداری می‌شود. در حالی
هستند که اغلب همراه با آن خریداری می‌شود. در حالی که کاربر در حال لباس پوشیدن یا آماده‌سازی خود برای آرایش است، می‌تواند برای بررسی ظاهر خود در آینه نگاه کند.
اصطلاح چیفونیه ، که به آن شیفونیه (انگلیسی: chiffonnier) نیز می‌گویند، ممکن است به یکی از حداقل دو نوع مبلمان اشاره داشته باشد. نام آن مستقیماً از یک قطعه مبلمان فرانسوی به نام "چیفونیه" گرفته شده است. نام فرانسوی آن که از کلمه فرانسوی به معنای جمع‌کننده پارچه گرفته شده است ، نشان می‌دهد که در ابتدا به عنوان ظرفی برای خرت و پرت‌هایی در نظر گرفته شده بود که در جای دیگری جایی نداشتند. در اصطلاح بریتانیایی، شیفونیه شبیه به بوفه است، اما با اندازه کوچکتر و محصور شدن کل قسمت جلویی توسط درها، از آن متمایز می‌شود.
شدن کل قسمت جلویی توسط درها، از آن متمایز می‌شود. در ایالات متحده، چیفونیه کاملاً متفاوت است. در آنجا به یک کمد کشویی بلند، باریک و زیبا اشاره دارد که اغلب آینه‌ای به بالای آن متصل است. همچنین نیمی از مبلمان ترکیبی آمریکایی به نام چیفونه است.
خروج نیروهای آمریکا از عراق ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
چیفروب ( ) قطعه‌ای از مبلمان کمد مانند است که ترکیبی از یک فضای طویل برای آویزان کردن لباس‌ها (یعنی کمد یا گنجه ) و یک دراور است. معمولاً بخش کمد در یک طرف قطعه قرار دارد، در حالی که کشوها طرف دیگر را اشغال می‌کنند. ممکن است دو درِ محصورکننده داشته باشد یا قسمت جلویی کشوها نمایان باشد و یک درِ جداگانه برای فضای آویزان کردن لباس‌ها وجود داشته باشد. چیفوروب‌ها برای اولین بار در کاتالوگ سیرز، روباک در سال ۱۹۰۸ تبلیغ شدند، که آنها را به عنوان «یک اختراع مدرن که فقط مدت کوتاهی مورد استفاده قرار گرفته است» توصیف
فقط مدت کوتاهی مورد استفاده قرار گرفته است» توصیف می‌کرد. خود این اصطلاح ترکیبی از کلمات "chiffonier" و "comedy" است. این کلمه در ایالات متحده ، عمدتاً در بخش جنوبی این کشور، در پورتوریکو ، و در کوبا استفاده می‌شود. کاربرد آن در جورجیا و ورمونت نیز به اثبات رسیده است. در آن منابع، از آن به عنوان توالت فرنگی یا لگن (یا به طور دقیق‌تر، توالت فرنگی ) استفاده شده است. این کلمه در تگزاس نیز استفاده شده است، اما به اندازه مترادف‌های آن مانند "Bureau" یا "Dresser" رایج نیست.
کابینت چینی ، قطعه‌ای از مبلمان است که معمولاً دارای جلو و کناره‌های شیشه‌ای است و برای نگهداری و نمایش ظروف چینی یا سایر سرامیک‌ها استفاده می‌شود. ظروف چینی معمولی که در چنین کابینت‌هایی نگهداری می‌شوند، اغلب شامل فنجان، بشقاب، کاسه و لیوان هستند. کابینت چینی، همراه با میز، صندلی و بوفه ، یکی از رایج‌ترین عناصر یک اتاق غذاخوری سنتی در دنیای غرب است، اگرچه ممکن است در هر اتاقی قرار داده شوند. از نظر تاریخی، از آنها برای فنجان‌های کابینتی با تزئینات بسیار زیاد استفاده می‌شد که برای استفاده منظم بسیار گران و
استفاده می‌شد که برای استفاده منظم بسیار گران و شاید شکننده بودند و برای کلکسیونرها یا برای هدیه دادن ساخته می‌شدند. کابینت‌های چینی معمولاً در کنار دیوار، روبروی در یا پنجره‌ها قرار می‌گیرند. آن‌ها اغلب در مکانی قابل توجه قرار می‌گیرند که ظروف چینی، نقره و شیشه به راحتی توسط مهمانان دیده شوند و میزبان به آن‌ها دسترسی داشته باشد. کابینت‌های چینی با توجه به اندازه، شکل و روش‌های ساخت متنوع، اشکال بی‌شماری دارند. کابینت‌های چینی سنتی دارای قفسه‌هایی با روکش ابریشم یا مخمل هستند، یا می‌توانند قفسه‌های شیشه‌ای
یا مخمل هستند، یا می‌توانند قفسه‌های شیشه‌ای داشته باشند.
در ۲۹ نوامبر ۱۹۹۰، قطعنامه ۶۷۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد، تشکیل یک ائتلاف نظامی چندملیتی را برای آزادسازی کویت تحت اشغال عراق، با «تمام ابزارهای لازم»، در صورت عدم خروج نیروهای عراق تا ۱۵ ژانویه ۱۹۹۱، مجاز دانست. عراق، در انجام این کار، کوتاهی کرد و ائتلاف، در ۱۷ ژانویه ۱۹۹۱، بمباران هوایی علیه اهدافی در عراق و کویت را آغاز کرد. در این زمان، ائتلاف، متشکل از ۴۲ کشور بود و رهبری آن را ایالات متحده آمریکا بر عهده داشت. فرماندهی مرکزی، به رهبری آمریکا، عربستان سعودی و بریتانیا؛ فرماندهی دریایی، به رهبری
سعودی و بریتانیا؛ فرماندهی دریایی، به رهبری آمریکا؛ فرماندهی نیروهای مشترک شرق، به رهبری مصر، عربستان سعودی، سوریه، مراکش، کویت، عمان، امارات متحده عربی، قطر، بحرین، لهستان و چکسلواکی؛ و فرماندهی نیروهای مشترک شمال، به رهبری آمریکا، بریتانیا، فرانسه، کانادا، ایتالیا، استرالیا و ترکیه بود. در ۲۳ فوریه ۱۹۹۱، بمباران هوایی به پایان رسید و نیروهای ائتلاف، حمله زمینی به کویتِ تحت اشغال عراق و بخش‌هایی از عراق را آغاز کردند. ارتش عراق، در این نبرد، ویران شد و کویت، در ۲۸ فوریه ۱۹۹۱، به‌طور کامل، از اشغال، آزاد
در ۲۸ فوریه ۱۹۹۱، به‌طور کامل، از اشغال، آزاد شد.
باشگاه فوتبال زامین (به ازبکی: FK Zomin) یک باشگاه فوتبال ازبکستانی است که در زامین، ولایت جیزک، ازبکستان واقع شده‌است. آنها در سطح دوم فوتبال ازبکستان بازی می‌کنند. تاریخچه. این باشگاه در سال ۱۹۹۶ تأسیس شد. از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۱، آنها در لیگ دسته دوم ازبکستان شرکت داشتند. از فصل ۲۰۱۲، آنها در دسته اول لیگ برتر ازبکستان بازی می‌کنند. در طول فصل ۲۰۲۲، باشگاه فوتبال زامین در لیگ برتر بازی کرد.