payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به خانواده ساووی بازگشت، که نشان سلطنتی قدیمی را که با ورود فرانسوی‌ها به سرعت از بین رفته بود، بازسازی کردند. در دوران سلطنت کارلو فلیچه (۱۸۲۱–۱۸۳۱)، از علاقه‌مندان به تئاتر و اپرا، این سالن دستخوش یک بازسازی کلی شد، به ویژه نصب یک «لامپاداروی بزرگ» جدید به جای لوستر اصلی که توسط آلفیری طراحی شده بود؛ در این دوره، هنرمندانی مانند جودیتا پاستا و دومنیکو دونزلی صحنه‌های رجیو را زینت بخشیدند. از دهه ۱۸۳۰، با به تخت نشستن کارلو آلبرتو (۱۸۳۱–۱۸۴۹)، شاهد یک نوسازی قاطع بودیم که ناشی از تغییر در سلیقه هنری دربار
قاطع بودیم که ناشی از تغییر در سلیقه هنری دربار ساووی بود. در سال ۱۸۳۷، منطقه همچنین دستخوش یک تحول سبکی (و فنی) قابل توجه، با تأثیری باشکوه از نئوکلاسیک، شد که نمونه آن آثاری است که برای جنبه‌های معماری به ارنستو ملانو و برای جنبه‌های تزئینی به پلاجیو پالاجی، با کمک کارلو سادا، سپرده شد. در میان هنرمندانی که برای نقاشی‌ها استخدام شده بودند، لوئیجی واکا و فرانچسکو گونین برجسته بودند، در حالی که مجسمه‌ها و کنده‌کاری‌ها به جوزپه بولیانی و جوزپه گاگینی سپرده شد. در همان سال‌ها، برخی نوآوری‌ها نیز در
سپرده شد. در همان سال‌ها، برخی نوآوری‌ها نیز در برنامه‌ریزی اجراها معرفی شد: فصل کارناوال-لنت معرفی شد که به پنج یا بیشتر اپرا تقسیم می‌شد، که اکنون عمدتاً رپرتوار است اما بدون کاستن از سفارش‌ها برای اولین اجراهای جهانی؛ با شروع نمایش «آرایشگر سویل» اثر جواکینو روسینی (۱۸۵۵، به کارگردانی اوژنیو کاوالینی و با بازی فانی تاکیناردی)، رِجیو به‌طور مداوم‌تری پذیرای اپراهای کمیک شد، اپراهایی که تا آن زمان، تنها به ندرت در تئاتری که تقریباً منحصراً به اپراهای جدی اختصاص داشت، اجرا می‌شدند. با وجود شکوه تزئینی تازه
داشت، اجرا می‌شدند. با وجود شکوه تزئینی تازه سالن (که در آن سال‌ها با نورپردازی گازی جدید و در آن زمان آینده‌نگرانه، بیشتر تقویت شده بود)، باید توجه داشت که از دهه ۱۸۴۰ تا ۱۸۶۰، اجراهایی که در رِجیو تورین به صحنه می‌رفتند، در حالی که از نظر برنامه‌ریزی متنوع بودند و شامل برخی از اجراهای واقعاً برجسته بودند، اهمیت هنری خود را در مقایسه با دوره قبل، به ویژه در مقایسه با اجراهای همان دوره در میلان، ناپل و ونیز، از دست دادند. تقریباً گویی توجه شهر، در آن دهه‌های حیاتیِ «ریزورجیمنتو»، بر اولویت‌های «ملی» دیگری
حیاتیِ «ریزورجیمنتو»، بر اولویت‌های «ملی» دیگری متمرکز شده بود. در سال ۱۸۱۵ اولین نمایش جهانی تسئوس و مدئا اثر کارلو کوچیا، در سال ۱۸۱۶ برنیس دی ارمنستان توسط کارلو اواسیو سولیوا با ترزا بلوک-جورجی، در سال ۱۸۱۹ رودریگو دی والنزا توسط اورلاندی. جیووانی باتیستا پولدرو با آدلاید توسی و ایزابلا فابریکا، در ۱۸۲۴ نیتوکری دوباره توسط مرکادانته، در ۱۸۲۵ توزون توسط نیکولینی، در ۱۸۲۶ بیانکا دی مسینا توسط نیکولا واکای با هنریت مریک-لالانده، در سال ۱۸۲۷، در مرکادانته، در سال ۱۸۲۷. اثر لوئیجی ریچی با دومینیکو رینا، در
در سال ۱۸۲۷. اثر لوئیجی ریچی با دومینیکو رینا، در سال ۱۸۳۵ فرانچسکا دوناتو توسط مرکادانته و گلی ایلینسی نوشته پیترو آنتونیو کاپولا با جودیتا گریسی، در ۱۸۳۸ مارکو ویسکونتی اثر واکای، در ۱۸۳۹ اوتو نیکولای معبد (۱۸۴۰)، کوچیا دریاچه پریان (۱۸۴۱)، پاچینی ملکه قبرس (۱۸۴۶) با ارمینیا فرزولینی، پاچینی استر انگادی (۱۸۴۸) با پروسپر دریویس، پاسکواله بونا گلادیاتور (۱۸۴۹) با ماریتا گازانیگا و آشیل دی باسینی، و دومنیکو رونزانیوال از روزانیوم۴ یا سالو۱۸. در سال ۱۸۵۶، اوگولینو دلا گراردسکا اثر رونزانی و باکره کنت (۱۸۵۶)
دلا گراردسکا اثر رونزانی و باکره کنت (۱۸۵۶) اثر آنجلو ویلانیز، به رهبری جولیو فرارینی و با بازی گائتانو فراسکینی، برای اولین بار به روی صحنه رفتند. با نقش جدید تورین به عنوان اولین پایتخت ایتالیا (هرچند کوتاه)، یک پروژه مرمت و بازسازی جدید تقریباً ضروری به نظر می‌رسید: این بار، این پروژه در آن سال سرنوشت‌ساز ۱۸۶۱ به آنجلو موجا سپرده شد. بدین ترتیب ظاهر باشکوه، اما شاید هنوز سرد و نئوکلاسیک آن پاک شد و سالن، اگر نه ظاهر روکوکوی اصلی و اکنون به طرز جبران‌ناپذیری آسیب‌دیده‌اش، به ظاهری جذاب‌تر و خیال‌انگیزتر
آسیب‌دیده‌اش، به ظاهری جذاب‌تر و خیال‌انگیزتر «نئو باروک» بازگردانده شد. چند سال بعد (۱۸۶۹)، پرده جدیدی نصب شد که بار دیگر توسط فرانچسکو گونین، نقاش مشهور اهل پیدمونت، نقاشی شده بود. در سال ۱۸۶۲، اولین نمایش جهانی لئونه ایزارو اثر امیلیو سیانچی، با دیگر نمایش‌های جهانی در سال ۱۸۶۴ اجرا شد. ۱۸۷۰ تا ۱۹۳۶. در سال ۱۸۷۰، مالکیت منطقه از خاندان سلطنتی به شهر تورین منتقل شد و حتی تحت مالکیت جدید، پیشرفت‌های فنی و مرمت‌های کم و بیش قابل توجه ساختمان ادامه یافت. در جلسه‌ای در سال ۱۸۸۱، نیاز به گسترش قابل توجه صحنه،
در سال ۱۸۸۱، نیاز به گسترش قابل توجه صحنه، فضاهای خدماتی جدید، اصلاحات در سالن تئاتر و معرفی روشنایی الکتریکی مورد بحث قرار گرفت. با این حال، گذشته از این پروژه آخر که توسط مهندس تورین، انریکو، در سال ۱۸۸۴ طراحی شده بود، و اصلاح صفحه صدای ارکستر تحت نظارت آرتورو توسکانینی، کارها به نگهداری معمول محدود می‌شد، به جز تعمیرات اساسی کامل عملکردی و تزئینی سرسرا. از سال ۱۸۸۸، جلسات شورای تورین به‌طور فزاینده‌ای در مورد نوسازی اساسی تئاتر ماجیور شهر بحث می‌کرد، که اکنون دیگر به تعویق انداختن آن غیرممکن تلقی می‌شد،
دیگر به تعویق انداختن آن غیرممکن تلقی می‌شد، به خصوص با توجه به نیازهای جدید شهری که به سرعت در حال گسترش است و مخاطبان فرهنگی آن به‌طور فزاینده‌ای متنوع می‌شوند. اما چند سال دیگر طول کشید تا در ۲۶ دسامبر ۱۹۰۵، پس از سه سال تعطیلی (با انتقال موقت برنامه‌های فصلی به تئاتر ویتوریو امانوئله)، «ریجیو» ی «جدید» برای اجراها بازگشایی شد. «ریجیو» که توسط مهندس فردیناندو کوسیتو از نظر جنبه‌های ساختاری و معماری و توسط سراگیولی، آندره‌آ مارکیزیو و جاکومو گروسو از نظر جنبه‌های تزئینی «اصلاح» شده بود، برای شهروندان
جنبه‌های تزئینی «اصلاح» شده بود، برای شهروندان قطعاً جادارتر، شاید حتی راحت‌تر و کاربردی‌تر به نظر می‌رسید: اما ظاهر سالن تئاتر جدید، در آن زمان، به‌طور فزاینده‌ای از سالن باستانی، زیبا و گرانبهای قرن هجدهم که قبلاً مورد تحسین و تجلیل جهانی قرار گرفته بود، فاصله گرفته بود. آخرین اقدام مهم روی صحنه تئاتر «تاریخی» در سال ۱۹۲۴ با بازسازی کامل (و بسیار پرهزینه) صحنه انجام شد: از ساخت یک برج پرنده جدید و بسیار بلندتر بر فراز سازه‌های قدیمی گرفته تا تعویض کامل تجهیزات صحنه و سیستم الکتریکی. این آخرین پروژه،
تجهیزات صحنه و سیستم الکتریکی. این آخرین پروژه، بزرگ‌ترین و مدرن‌ترین صحنه ایتالیا را به تئاتر بخشید. یک رویداد به یاد ماندنی، اجرای باشکوه «نرون» اثر آریگو بویتو در ۲۱ مارس ۱۹۲۵ به رهبری آرتورو توسکانینی بود که پتانسیل فنی و صحنه‌آرایی جدید و خارق‌العاده‌ای را که اکنون در اختیار تئاتر تورین است، به نمایش گذاشت. این رکورد به همان اندازه که کوتاه مدت بود، تحسین‌برانگیز نیز بود: در شب بین ۸ و ۹ فوریه ۱۹۳۶، تنها چند ساعت قبل از اجرای اپرای لیولا، با موسیقی اف. موله، تئاترو رجیو به‌طور کامل در اثر آتش‌سوزی
اف. موله، تئاترو رجیو به‌طور کامل در اثر آتش‌سوزی مهیبی ویران شد که علل آن هرگز به‌طور کامل روشن نشد. از سازه قدیمی و باشکوه تئاتر، که به مدت دویست سال (برخلاف بسیاری از تئاترهای دیگر، چه ایتالیایی و چه خارجی) هرگز شرم ویرانگر شعله‌های آتش را متحمل نشده بود، تنها دیوارهای خارجی و تعداد بسیار کمی از آثار باستانی نجات یافتند: در میان این آثار، یک شومینه مرمری باستانی به اتاقی از تئاتر فعلی منتقل شد و همچنین قطعات تزئینی گچبری و نقاشی‌های دیواری در اتاق‌هایی که اکنون بخشی از بایگانی دولتی مجاور هستند، نگهداری
اکنون بخشی از بایگانی دولتی مجاور هستند، نگهداری می‌شوند. به دلیل جنگ جهانی دوم و اولویت‌های بازسازی پس از جنگ، تقریباً چهل سال طول کشید تا تئاتر ویران شده با ظاهری کاملاً مدرن از نظر ساختاری و رسمی احیا شود. در سال‌های پس از اتحاد، تاریخ تئاتر با ارکستر مدنی و کنسرت‌های مردمیِ طراحی‌شده توسط کارلو پدروتی در هم تنیده شد، کسی که نوآوری‌های قابل توجهی را به رپرتوار موسیقی آورد و اپراهای ریچارد واگنر را وارد برنامه کرد، از جمله لوهنگرین در سال ۱۸۷۷، با ترجمه سالواتوره مارچسی به همراه رومیلدا پانتالئونی،
سالواتوره مارچسی به همراه رومیلدا پانتالئونی، ایتالو کامپانینی (تنور) و جوزپه کاشمن توسط ژول ماسنه، و لو روئی د لاهور در سال ۱۸۷۸، با ترجمه آنجلو زاناردینی؛ در سال ۱۸۷۹، ملکه سبا اثر کارل گلدمارک، و بسیاری دیگر از هنرمندان فرانسوی و آوانگارد موسیقی ایتالیایی. بدین ترتیب، تورین به جایگاه رقابتی خود در میان سایر شهرهای بزرگ ایتالیا، از جمله از نظر سرگرمی‌های فرهنگی، بازگشت. به این ترتیب، تورین به جایگاه برجسته‌ای در میان سایر شهرهای بزرگ ایتالیا، از جمله از نظر سرگرمی‌های فرهنگی، بازگشت. اولین اجرای آرتورو
نظر سرگرمی‌های فرهنگی، بازگشت. اولین اجرای آرتورو توسکانینی در تئاترو نیز با نام واگنر و با اجرایی به یاد ماندنی از The Twilight of the Gods (1895) بود؛ این استاد مشهور، دهه‌ها به‌طور مداوم با ارکستر تورین همکاری داشت و از جمله، اولین اجرای جهانی «لابوهم» اثر جاکومو پوچینی (۱۸۹۶) و در ۲۶ دسامبر ۱۹۰۵، «زیگفرید» اثر واگنر را با بازی تنور بزرگ جوزپه بورگاتی، در شب افتتاحیه تئاترو پس از بازسازی‌های اساسی طراحی شده توسط فردیناندو کوسیتو، رهبری کرد. در مقایسه با دهه‌های میانی قرن نوزدهم، تئاتر رجیو در تورین بار
دهه‌های میانی قرن نوزدهم، تئاتر رجیو در تورین بار دیگر شاهد سفارش‌هایی از آهنگسازان بزرگی مانند آلفردو کاتالانی (اولین اجرای جهانی الدا، دژانیتس و لورلی)، جاکومو پوچینی که اولین اجرای بسیار موفق مانون لسکو (۱۸۹۳) و لا بوهم (۱۸۹۶) را در تورین داشت، و ریشارد اشتراوس که اولین اجرای سالومه خود را در سال ۱۹۰۶ انجام داد، که اولین اجرای ایتالیایی آن با بازی جما بلینچونی و اورسته بندتی بود. اولین اجرای جهانی «ماشر» اثر پیترو ماسکانی به رهبری رودولفو فراری در سال ۱۹۰۱، «هلرا» اثر ایتالو مونتمتزی به رهبری تولیو
۱۹۰۱، «هلرا» اثر ایتالو مونتمتزی به رهبری تولیو سرافین با همراهی ادواردو گاربین در سال ۱۹۰۹ و «جشن گرانو» اثر جیوکوندو فینو در سال ۱۹۱۰ برگزار شد. آخرین اجرای اصلی که توسط «رجیو» ی «قدیمی» برگزار شد، «فرانچسکا دا ریمینی» اثر ریکاردو زادونای با لیبرتوی گابریل دانونزیو (۱۹۱۴) بود. پس از تعطیلی در طول جنگ جهانی اول، این تئاتر خود را عمدتاً به آثار رپرتوار اختصاص داد: فصل فوق‌العاده اپرا (اعم از ایتالیایی و بین‌المللی) اکنون رو به پایان بود. در سال ۱۹۲۲، اولین اجرای جهانی «دختر پادشاه» اثر آدریانو لوآلدی، به
اجرای جهانی «دختر پادشاه» اثر آدریانو لوآلدی، به رهبری سرافین با همراهی استر مازولنی و اتزیو پینزا، برگزار شد. در سال ۱۹۲۵، اجرای باشکوه اپرای «نرون» اثر آریگو بویتو که پس از مرگش منتشر شد، به رهبری آرتورو توسکانینی؛ و در سال ۱۹۳۱، «دره قهرمانان» اثر جوزپه بلان، به رهبری فرانکو گیونه، برای اولین بار در جهان به روی صحنه رفت. ۱۹۳۶ تا ۱۹۷۳. پس از آتش‌سوزی سال ۱۹۳۶، این سؤال مطرح شد که پروژه بازسازی تئاتر به چه کسی سپرده خواهد شد. در این مسابقه که در سال ۱۹۳۷ منتشر شد، معماران آلدو موربلی و روبالدو موروزو دلا
شد، معماران آلدو موربلی و روبالدو موروزو دلا روکا برنده شدند. با وجود به‌روزرسانی‌های مداوم و حتی مراسم سنگ‌بناگذاری در سال ۱۹۶۲، پروژه آنها هرگز محقق نشد. در سال ۱۹۶۵، مدیریت شهری راه‌حل جدیدی را ارائه داد و پروژه را به معمار کارلو مولینو و مهندسان مارچلو زاولانی روسی و آدولفو زاولانی روسی واگذار کرد. کارلو گرافیتی و برای طراحی سازه، سرجیو موزمچی و اف. برتونه به آنها پیوستند. کار در سپتامبر ۱۹۶۷ آغاز شد و در اوایل سال ۱۹۷۳ به پایان رسید. از سال ۱۹۷۳ تا به امروز. تئاتر رجیو جدید توسط رئیس‌جمهور وقت، جووانی
تئاتر رجیو جدید توسط رئیس‌جمهور وقت، جووانی لئونه، در ۱۰ آوریل ۱۹۷۳ با اپرای «من سیسیلی هستم» اثر جوزپه وردی، به کارگردانی ماریا کالاس و جوزپه دی استفانو افتتاح شد. مولینو در ۲۷ آگوست همان سال درگذشت. در همان سال، بنیاد خصوصی تأسیس شد که اجراهای موسیقی و ابتکارات فرهنگی (نمایشگاه‌ها و نمایشگاه‌ها) را در طول سال در دو مجموعه تئاتر رجیو و پیکولو رجیو جاکومو پوچینی در میدان کاستلو سازماندهی می‌کند. در سال ۱۹۷۶، اولین نمایش جهانی «امپراتور جونز» اثر ساندرو فوگا، به رهبری فرناندو پرویتالی، برگزار شد. در سال
به رهبری فرناندو پرویتالی، برگزار شد. در سال ۱۹۷۹، «قادر به اجرای موسیقی، قدرت» اثر سیلوانو بوسوتی؛ در سال ۱۹۸۱، فایدرا-هلیوگابالوس اثر بوسوتی به رهبری برونو بارتولتی؛ و در سال ۱۹۸۴، گارگانتوا اثر آزیو کورگی به رهبری دوناتو رنزتی و نوچیا فوسیله. از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۹، جیانپیرو تاورنا مدیر هنری منطقه بود و اجرایی از نمایش «لا ایتالیانا» در آلگری به کارگردانی گرگورتی را بر عهده داشت. بین سال‌های ۱۹۹۵ و ۱۹۹۶، این سالن تحت نظارت روبرتو گابتی، ایمارو ایزولا و فلاویو برونا برای معماری و استودیوی مولر BBM برای
فلاویو برونا برای معماری و استودیوی مولر BBM برای آکوستیک، تحت یک بازسازی اساسی آکوستیک و عملکردی قرار گرفت و به سطح استاندارد رسید. در همان زمان، مواد پنل‌بندی تعویض و عمق جایگاه ارکستر افزایش یافت. با این حال، واضح‌ترین تغییر، بدون شک تغییر در پیش‌صحنه است: به دلایل آکوستیک و فناوری، دهانهٔ «ویدئویی» اصلی ناپدید می‌شود و جای خود را به یک پیش‌صحنهٔ مستطیلی حجیم می‌دهد که تقریباً به نظر می‌رسد در دهانهٔ قدیمی «گوه» خورده است. با این حال، قاب بیضوی پیش‌صحنهٔ قدیمی باقی می‌ماند، حتی اگر تا حدی توسط پایه‌های
قدیمی باقی می‌ماند، حتی اگر تا حدی توسط پایه‌های سازهٔ جدید پوشانده شده باشد، هنوز هم به وضوح قابل مشاهده است. این اصلاحیه پس از تکمیل، جنجال قابل توجهی را برانگیخت، زیرا طرح «نیمه‌باز صدفی» سالن که توسط مولینو طراحی شده بود را کاملاً تحریف کرد. انتقادات عمدتاً متوجه سازهٔ نگهدارندهٔ پیش‌صحنهٔ جدید بود که از خرپاهای کاملاً قابل مشاهده تشکیل شده است که تقریباً این حس را ایجاد می‌کند که بخشی از یک چیدمان صحنهٔ موقت است. با این حال، باید توجه داشت که بازسازی سال ۱۹۹۶، آکوستیک سالن (که در طول سال‌ها مورد
سال ۱۹۹۶، آکوستیک سالن (که در طول سال‌ها مورد انتقاد و شکایت شدید هنرمندانی که در تئاتر رجیو اجرا می‌کردند، قرار گرفته بود) را به‌طور قابل توجهی بهبود بخشید، که عمدتاً به لطف تعویض فرش‌ها و طاق جدید پیش صحنه که بسیار مورد انتقاد قرار گرفته بود، حاصل شد. در همان زمان، تجهیزات تکنولوژیکی نیز به‌روزرسانی شدند و همه سیستم‌ها با استانداردها مطابقت داده شدند. با این حال، تغییر حداقل بخشی از طراحی مولینو، به ما این امکان را داد که بار دیگر، حتی ۴۰ سال پس از افتتاح آن، یکی از متنوع‌ترین و پیشرفته‌ترین تئاترهای
آن، یکی از متنوع‌ترین و پیشرفته‌ترین تئاترهای اروپا را داشته باشیم. در سال ۲۰۱۳، آلبوم «وردی» اثر آنا نتربکو، با اجرای ارکستر تئاتر رجیو دی تورینو به رهبری جیاناندرا نوسدا برای دویچه گرامافون، به مدت دو هفته در اتریش به رتبه اول و در آلمان به رتبه ششم رسید. در سال ۲۰۲۳، به مناسبت پنجاهمین سالگرد بازگشایی تئاتر، لوگوی جدید آن با الهام از طرحی اولیه و منتشر نشده از کارلو مولینو به تصویب رسید. بازسازی. تئاترو رجیو پس از سال ۱۹۷۳ بازسازی شد. پس از آتش‌سوزی، یک مسابقه ملی برای یافتن یک معمار آغاز شد. با این
یک مسابقه ملی برای یافتن یک معمار آغاز شد. با این حال، با جنگ و وضعیت کلی مالی، سنگ بنای آن تا ۲۵ سپتامبر ۱۹۶۳ گذاشته نشد. حتی در آن زمان، کار تا سپتامبر ۱۹۶۷ تحت نظر معمار کارلو مولینو آغاز نشد. تئاتر بازسازی‌شده، با طراحی داخلی معاصر و چشمگیر خود اما پنهان در پشت نمای اصلی، در ۱۰ آوریل ۱۹۷۳ با اجرایی از «I vespri siciliani» اثر وردی به کارگردانی ماریا کالاس و جوزپه دی استفانو افتتاح شد. خانه جدید ۱۷۵۰ نفر گنجایش دارد و به شکل بیضی با یک سطح ارکستر بزرگ و ۳۷ باکس در اطراف آن ساخته شده است. یک پوسته
و ۳۷ باکس در اطراف آن ساخته شده است. یک پوسته آکوستیک برای بهبود صدای آن اضافه شد. این خانه در طول فصول خود طیف گسترده‌ای از اپراها، از جمله آثار معاصر را ارائه می‌دهد، اگرچه در سال‌های اول قرن جدید، فشارهای مالی باعث شده است که برنامه‌ها تا حدودی محافظه‌کارانه‌تر و بیشتر به اپراهای قرن نوزدهم متمایل شوند. نما. نمای بیرونی ساختمان از آجر با الگوی آجرکاری منحصر به فرد ساخته شده است که با استفاده از آجرهای برش خورده سفارشی، نقش برجسته‌ای از ستاره‌ها ایجاد می‌کند که به نظر می‌رسد مانند فلس‌های ماهی، به‌طور
که به نظر می‌رسد مانند فلس‌های ماهی، به‌طور مداوم روی هم قرار گرفته‌اند. این یک توهم است که توسط الگوی سنگ‌تراشی منحصر به فرد ایجاد شده است، زیرا دیوار در واقع صاف است. سایه‌های ایجاد شده توسط قسمت‌های بیرون زده، این توهم را تقویت می‌کنند و الگوی پیچیده، این توهم را تقویت می‌کند. نمای تئاتر سلطنتی یکی از ساختمان‌های پیمونتی است که بخشی از میراث جهانی یونسکو است.
کودتای پروس (؛ به معنای ضربه به پروس) به رویدادهای ۲۰ ژوئیه ۱۹۳۲ اطلاق می‌شود که طی آن، فرانتس فون پاپن، صدراعظم آلمان، با استفاده از یک فرمان اضطراری که از سوی پاول فون هیندنبورگ، رئیس‌جمهور وقت، صادر شده بود، دولت قانونی ایالت آزاد پروس به رهبری حزب سوسیال دموکرات آلمان (SPD) را برکنار کرد. این رویداد یکی از مهم‌ترین گام‌ها در مسیر فروپاشی جمهوری وایمار و تمرکز قدرت بود که راه را برای به قدرت رسیدن آدولف هیتلر در شش ماه بعد هموار ساخت. زمینه‌های تاریخی. ایالت آزاد پروس بزرگ‌ترین و پرجمعیت‌ترین ایالت در
ایالت آزاد پروس بزرگ‌ترین و پرجمعیت‌ترین ایالت در جمهوری وایمار بود و تقریباً دو سوم قلمرو و جمعیت آلمان را در بر می‌گرفت. از سال ۱۹۱۸، این ایالت تقریباً به‌طور مداوم توسط یک ائتلاف میانه‌رو به رهبری سوسیال دموکرات‌ها اداره می‌شد و به عنوان «سنگر دموکراسی» ("demokratische Bollwerk") در برابر نیروهای افراطی، به‌ویژه نازی‌ها، عمل می‌کرد. دستگاه پلیس قدرتمند پروس، تحت کنترل مقامات جمهوری‌خواه مانند برنهارد وایس، یکی از آخرین موانع جدی بر سر راه فعالیت‌های شبه‌نظامیان نازی (اس‌آ) بود. در مقابل، دولت فدرال در
نازی (اس‌آ) بود. در مقابل، دولت فدرال در سال ۱۹۳۲ به دست نیروهای محافظه‌کار و ضددموکراتیک به رهبری فرانتس فون پاپن افتاده بود. پاپن و اطرافیانش، که به «کابینه بارون‌ها» شهرت داشتند، به دنبال تضعیف ساختارهای دموکراتیک و ایجاد یک دولت اقتدارگرای «نوین» بودند. از نظر آنها، دولت سوسیال دموکرات پروس بزرگ‌ترین مانع برای رسیدن به این هدف بود. بهانه و رویدادهای کلیدی. بهانه اصلی برای این کودتا، درگیری‌های خشونت‌آمیز سیاسی در آلمان بود. در ۱۷ ژوئیه ۱۹۳۲، درگیری شدیدی میان راهپیمایان نازی (SA) و کمونیست‌ها در شهر
میان راهپیمایان نازی (SA) و کمونیست‌ها در شهر آلتونا (که در آن زمان بخشی از پروس بود) رخ داد که به «یکشنبه خونین آلتونا» معروف شد و ۱۸ کشته بر جای گذاشت. دولت پاپن با استناد به این حادثه، دولت پروس را به «ناتوانی در حفظ نظم و قانون» متهم کرد. در ۲۰ ژوئیه، پاپن با استفاده از ماده ۴۸ قانون اساسی وایمار (که به رئیس‌جمهور اختیارات اضطراری می‌داد)، فرمانی را از هیندنبورگ دریافت کرد که به او اجازه می‌داد کنترل دولت پروس را به عنوان «کمیسر رایش» ("Reichskommissar") در دست بگیرد. در همان روز، پاپن وزرای دولت پروس،
در دست بگیرد. در همان روز، پاپن وزرای دولت پروس، از جمله وزیر داخله کارل سوریگ، را احضار و آنها را از سمت خود برکنار کرد. دولت پروس با وجود در اختیار داشتن نیروی پلیس وفادار به خود، برای جلوگیری از وقوع یک جنگ داخلی، از مقاومت مسلحانه خودداری کرد و تصمیم گرفت موضوع را از طریق مراجع قضایی پیگیری کند. چالش قضایی و پیامدها. دولت سرنگون‌شده پروس شکایتی را به دادگاه قانون اساسی آلمان ("Staatsgerichtshof") تسلیم کرد. دادگاه در اکتبر ۱۹۳۲ رأی مبهمی صادر کرد: از یک سو، برکناری دولت قانونی پروس را غیرقانونی دانست،
سو، برکناری دولت قانونی پروس را غیرقانونی دانست، اما از سوی دیگر، تأیید کرد که کمیسر رایش (پاپن) می‌تواند کنترل اداری ایالت را در دست داشته باشد. این رأی عملاً یک پیروزی برای پاپن بود و کودتا را مشروعیت بخشید. پیامدهای این کودتا برای جمهوری وایمار فاجعه‌بار بود: بسیاری از مورخان، «کودتای پروس» را «مرگ واقعی» جمهوری وایمار می‌دانند؛ حتی پیش از آنکه هیتلر رسماً به قدرت برسد.
آلفابتا یک مجله ماهانه فرهنگی و ادبی بود که بین سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۸ در میلان، ایتالیا منتشر می‌شد. این مجله در طول حیات خود، نقطه عطفی فرهنگی در این کشور بود. تاریخچه و مشخصات. "آلفابتا" توسط نانی بالسترینی در می ۱۹۷۹ در میلان تأسیس شد. ابتدا توسط مولتی پلا و سپس انجام شد منتشر شد. هیئت تحریریه شامل ماریا کورتی، امبرتو اکو، فرانچسکو لئونتی ، آنتونیو پورتا، پیر آلدو رواتی و پائولو ولپونی بود. "آلفابتا" مقالات عمیقی دربارهٔ فرهنگ، فلسفه و سیاست به همراه پیش‌نمایش‌ها و نقدهایی بر کتاب‌ها، نمایشگاه‌های هنر
و نقدهایی بر کتاب‌ها، نمایشگاه‌های هنر معاصر، نمایش‌های تئاتر و سینما منتشر می‌کرد. شاعر، جان ماریو ویلالتا، فعالیت خود را به عنوان نویسنده در این مجله از سال ۱۹۸۶ آغاز کرد. انتشار "آلفابتا" در سال ۱۹۸۸ متوقف شد و آخرین شماره در دسامبر همان سال منتشر شد. جانشین آن "آلفابتا۲" است که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد.
ناپدید شدن آنجلا چلنتانو، خبری مربوط به یک دختر خردسال ایتالیایی است که در ۱۰ آگوست ۱۹۹۶ در کوه فایتو در کاستلاماره دی استابیا، شهری در کلان‌شهر ناپل، رخ داد. این دختر کوچک که در آن زمان سه ساله بود، در طول سفر سالانه‌ای که توسط انجمن انجیلی ویکو اکوئنسه ترتیب داده شده بود، ناپدید شد. ناپدید شدن آنجلا چلنتانو یکی از پرونده‌های پر رمز و راز و تأثربرانگیز در تاریخ معاصر ایتالیاست. این واقعه در تاریخ دهم اوت سال ۱۹۹۶، در منطقه‌ای کوهستانی به نام مونته فایتو واقع در شهر کاستلاماره دی استابیا، از توابع ناپل، رخ
در شهر کاستلاماره دی استابیا، از توابع ناپل، رخ داد. آنجلا که در آن زمان تنها سه سال داشت، همراه خانواده‌اش و گروهی از اعضای جامعهٔ انجیلی شهر ویکو اکوئنزه در یک اردوی سالانه شرکت کرده بود. این گردهمایی مذهبی هر ساله برگزار می‌شد و خانواده‌ها با فرزندانشان برای تفریح و عبادت به طبیعت می‌رفتند. در جریان این سفر، در لحظه‌ای که توجه اطرافیان از او منحرف شده بود، آنجلا ناپدید شد. تلاش‌های اولیه برای یافتن او شامل جست‌وجوی گسترده توسط نیروهای پلیس، داوطلبان محلی، سگ‌های زنده‌یاب و حتی استفاده از بالگرد بود، اما
سگ‌های زنده‌یاب و حتی استفاده از بالگرد بود، اما هیچ‌گونه رد یا نشانه‌ای از او به دست نیامد. با گذشت زمان، این پرونده به یکی از نمادهای دردناک ناپدید شدن کودکان در ایتالیا تبدیل شد. در سال‌های بعد، گزارش‌ها و سرنخ‌های مختلفی از نقاط گوناگون جهان به دست خانوادهٔ چلنتانو رسید. برخی از این سرنخ‌ها شامل عکس‌هایی از دخترانی با شباهت ظاهری به آنجلا، ایمیل‌هایی از افراد ناشناس، و حتی ادعاهایی از سوی کسانی بود که مدعی بودند او را دیده‌اند یا با او تماس داشته‌اند. با وجود پیگیری‌های حقوقی و پلیسی، هیچ‌کدام از این
با وجود پیگیری‌های حقوقی و پلیسی، هیچ‌کدام از این اطلاعات به نتیجهٔ قطعی منجر نشد. خانوادهٔ آنجلا، به‌ویژه والدینش، در تمام این سال‌ها امید خود را از دست ندادند و با همکاری رسانه‌ها، نهادهای بین‌المللی و پلیس، همچنان به دنبال یافتن دخترشان هستند. آن‌ها بارها در برنامه‌های تلویزیونی حضور یافته‌اند، کمپین‌های عمومی راه‌اندازی کرده‌اند، و حتی با استفاده از فناوری‌های نوین، تصویری فرضی از چهرهٔ آنجلا در بزرگسالی تهیه کرده‌اند تا شاید کسی او را شناسایی کند. پروندهٔ آنجلا چلنتانو نه‌تنها از منظر حقوقی و جنایی،
آنجلا چلنتانو نه‌تنها از منظر حقوقی و جنایی، بلکه از نظر اجتماعی و انسانی نیز اهمیت دارد. این پرونده، نمادی از درد، امید، و پایداری خانواده‌ای است که سال‌هاست در جست‌وجوی حقیقت و بازگشت فرزندشان هستند. ناپدید شدن. والدین، ماریا استایانو و کاتلو سلنتانو، تصمیم گرفته بودند دخترانشان روسانا، آنجلا و نائومی را به یک اردوی تفریحی ببرند. کمی بعد از ساعت ۱ بعد از ظهر، پدر آنجلا سلنتانو (متولد ۱۱ ژوئن ۱۹۹۳) متوجه شد که دخترش در نزدیکی آنها نیست و مشغول بازی نیست. رِناتو، پسربچه‌ای یازده‌ساله، روایت کرد که کمی پیش
پسربچه‌ای یازده‌ساله، روایت کرد که کمی پیش از ناپدید شدن آنجلا، همراه او از مسیر منتهی به پارکینگ پایین رفته بود تا توپش را درون خودرو بگذارد. او از آنجلا خواسته بود که دنبالش نیاید، اما آنجلا نپذیرفته و به دنبال او راه افتاده بود. در میانهٔ مسیر، جایی که راه اصلی با یک مسیر عرضی تلاقی می‌کرد، رناتو با اصرار از آنجلا خواسته بود که نزد مادرش بازگردد و خودش به‌تنهایی ادامه داده بود. پس از گذاشتن توپ در خودرو، به سمت محل تجمع جامعهٔ مذهبی بازگشته بود، بی‌آن‌که کسی را در راه دیده باشد. پس از آن، تمامی افراد
کسی را در راه دیده باشد. پس از آن، تمامی افراد حاضر—خانواده، دوستان و داوطلبان—در همهٔ جهات به جست‌وجوی آنجلا پرداختند. منطقه بسیار پررفت‌وآمد بود و گردشگران زیادی در آن حضور داشتند، اما هیچ‌کس اظهار نکرد که آنجلا را دیده باشد. در روزهای بعد، در حالی‌که والدین آنجلا لحظه‌ای محل ناپدید شدن دخترشان را ترک نکردند، نیروهای مختلفی وارد عمل شدند: کارابینیری، گارد مالی، پلیس، ارتش، واحدهای سگ‌های زنده‌یاب و بالگردها، همه تحت نظارت فرمانداری ناپل. با وجود تلاش‌های گسترده و پیگیر، در نهایت مقامات تحقیقاتی به این
گسترده و پیگیر، در نهایت مقامات تحقیقاتی به این نتیجه رسیدند که آنجلا دیگر در آن منطقه حضور ندارد. این نتیجه‌گیری، با وجود فقدان شواهد قطعی، نشان‌دهندهٔ پیچیدگی و رمزآلود بودن این پرونده است—پرونده‌ای که همچنان پس از سال‌ها، بی‌پاسخ باقی مانده و امید خانواده به یافتن دخترشان را از بین نبرده است. لوکا و رناتو، دو کودکی که در این سفر حضور داشتند، نیز در آن روزها مورد بازجویی قرار گرفتند. هرگز مشخص نشد که کدام یک از آنها آخرین بار آنجلا را دیده است. روایت‌های آنها از وقایع همیشه متناقض بوده است. نه روز پس از
آنها از وقایع همیشه متناقض بوده است. نه روز پس از ناپدید شدن آنجلا، کاتلو یک تماس تلفنی غیرمنتظره دریافت کرد. از آن طرف، تنها چیزی که می‌توانست بشنود صدای گریه دختر بچه‌ای و صدایی بود که می‌گفت: «بابا تو». سپس تماس تمام شد. هیچ سؤالی پرسیده نشد، هیچ درخواستی نشد. صدای دختر بچه هرگز با قطعیت شناسایی نشد. تحقیقات. آدم‌ربایی توسط عمو. در تابستان ۱۹۹۹، عمویش جنارو چلنتانو توسط دفتر دادستانی توره آنونزیاتا به اتهام آدم‌ربایی مورد بازجویی قرار گرفت، سپس در دسامبر همان سال تبرئه شد. پرونده سلست روئیز: مسیر
دسامبر همان سال تبرئه شد. پرونده سلست روئیز: مسیر مکزیکی. یک دختر مکزیکی در چندین ایمیل به والدینش ادعا کرد که خودش را در عکس‌های دختر گمشده می‌شناسد. خانم ماریا، مادر آنجلا، گفت که اولین ایمیل مربوط به ۲۵ مه ۲۰۱۰ است، زمانی که او مکاتبات نزدیکی را با خانواده‌اش، به ویژه با روسانا چلنتانو، خواهر آنجلا، آغاز کرد. این دختر، به نام سلست رویز تلز، گفت که مدتی پیش به فرزندی پذیرفته شده است و مجموعه‌ای از عکس‌ها را برای اطمینان خاطر آنها در مورد سلامتی‌اش ارسال کرد، که به والدینش امید داد. این یک سرنخ قابل قبول
که به والدینش امید داد. این یک سرنخ قابل قبول برای خانواده به نظر می‌رسید، زیرا سلست بارها ابراز تمایل کرده بود که به دلیل خوشحالی در آکاپولکو، با آنها تماس نگیرد. سپس دفتر دادستانی مکزیک جایزه‌ای به مبلغ ۳ میلیون پزو برای یافتن او پیشنهاد داد، سپس او شناسایی شد و برای بازجویی توسط دفتر دادستانی توره آنونزیاتا به ایتالیا رفت و در ابتدا ادعا کرد که سلست روئیز است. این ماجرا در سال ۲۰۱۷ به پایان رسید، زمانی که او حرفش را پس گرفت و گفت که نامش بریسیا است و ادعا کرد که عکسی از سال ۲۰۰۲ از پروفایلش دزدیده شده
کرد که عکسی از سال ۲۰۰۲ از پروفایلش دزدیده شده است. او سرانجام آزمایش DNA داد که به‌طور قطعی مشخص کرد که او آنجلا سلنتانو نیست. مسیر ترکیه. در سال ۲۰۲۳، قاضی تحقیق ناپل تصمیم گرفت تحقیقات را به مدت شش ماه تمدید کند، زیرا در سال ۲۰۰۹، زنی به‌طور محرمانه به یک کشیش محلی فاش کرد که در سال ۱۹۹۶ ربوده شده و به جزیره بویوک آدا در نزدیکی استانبول برده شده است، جایی که با مردی که او را پدرش می‌دانست، زندگی می‌کرد. این زن ده سال بعد با تظاهر به توریست بودن به جزیره رفت و او را نزد مردی به نام فهفی بیگ برد. با این