payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۸ سپتامبر ۱۸۶۰، در ناپل، به عنوان وزیر جنگ دولت گاریبالدی، اعلامیه معروفی را امضا کرد که عبور سربازان از پادشاهی دو سیسیل را با حفظ درجه‌شان، با توجه ویژه به افسرانی که خود را با نیروهای همراه معرفی می‌کردند، تنظیم می‌کرد. این اقدام در انتظار ادامه خصومت‌ها بود، که طی آن نبرد ولتورنو تا ۱ اکتبر بعدی رخ نداد. در اکتبر، در روزهای پایانی دیکتاتوری، گاریبالدی به او درجه سپهبدی اعطا کرد. استانداری باری. در ماه مه ۱۸۶۱، کوزنتس به سپاه داوطلبان ایتالیا پذیرفته شد. در ۱۲ ژوئن ۱۸۶۱، صلیب فرمانده نشان نظامی ساووی به
در ۱۲ ژوئن ۱۸۶۱، صلیب فرمانده نشان نظامی ساووی به او اعطا شد. در مارس ۱۸۶۲، با درجه سپهبدی، به ارتش سلطنتی منتقل شد، اما پس از انتصاب به عنوان بخشدار باری، در اختیار وزیر جنگ قرار گرفت. او این سمت را از ۲۳ مارس ۱۸۶۲ تا ۱۷ اوت ۱۸۶۲، در طول شدیدترین مرحله راهزنی در پولیا، که حداقل تا پاییز ۱۸۶۳ ادامه داشت، بر عهده داشت. ستون‌هایی از صدها راهزن، استان‌ها را غارت می‌کردند و ترس از حمله عمومی به منطقه باری از منطقه تجمع راهزنان، باسیلیکاتا، که به عنوان «کانون لوکانی‌ها» نیز شناخته می‌شود، وجود داشت. کوزنتس
لوکانی‌ها» نیز شناخته می‌شود، وجود داشت. کوزنتس توانست به موفقیت‌هایی مانند دستگیری باند نینکو نانکو در ۹ مه ۱۸۶۲ دست یابد. ژنرال ارتش سلطنتی. پس از اوت ۱۸۶۲، فرماندهی لشکر بیستم فعال ارتش ایتالیا به او سپرده شد. در سال ۱۸۶۶، در طول جنگ سوم استقلال، او لشکر ششم را رهبری کرد که کاملاً درگیر جنگ نبود. از دیگر فرماندهان لشکر می‌توان به رفقای قدیمی ونیزی او، کارلو مزاکاپو، جوزپه سیرتوری و افراد گاریبالدی، جیاکومو مدیچی و نینو بیکسیو، اشاره کرد. در سال ۱۸۷۰، هنگام تصرف رم، او به همراه بیکسیو به عنوان ژنرال لشکر
تصرف رم، او به همراه بیکسیو به عنوان ژنرال لشکر (لشکر یازدهم) منصوب شد و به ژنرال رافائل کادورنا گزارش می‌داد: حضور دو نفر از افراد سابق گاریبالدی شاید برای جبران روحیه محافظه‌کارانه فرمانده در نظر گرفته شده بود. در اینجا، فرماندهی لشکر نظامی منطقه‌ای در رم به او سپرده شد، جایی که تا سال ۱۸۷۹ در آنجا ماند، زمانی که به فرماندهی سپاه اول ارتش در تورین منصوب شد. در سال ۱۸۸۱، او به عنوان رئیس و سپس رئیس ستاد ارتش منصوب شد، سمتی که تا نوامبر ۱۸۹۳، زمانی که درخواست خدمت کمکی داد و به او اعطا شد، در اختیار داشت.
خدمت کمکی داد و به او اعطا شد، در اختیار داشت. در ۱۵ نوامبر ۱۸۹۳، به او نشان صلیب بزرگ شوالیه از نشان نظامی ساووی اعطا شد. او در ۳۱ اوت ۱۸۹۶ بازنشسته شد. حمله در شمال شرقی. به یاد ماندنی‌ترین سهم کوزنتس به عنوان رئیس ستاد، تهیه مطالعه دفاع و حمله در شمال شرقی، یعنی به سمت مرز اتریش بود. این وظیفه به سرهنگ دوم اتوره ویگانو، که شخصاً تحت نظارت کوزنتس بود، واگذار شد و او اصرار داشت که این مطالعه به‌طور کامل بررسی شود. کوزنتس خواستار تجزیه و تحلیل توپوگرافی دقیقی شد تا امکان ساخت یک سیستم مدرن از استحکامات (که
شد تا امکان ساخت یک سیستم مدرن از استحکامات (که بعداً در اوایل قرن بیستم بر اساس مدلی که توسط ژنرال انریکو روکی از مهندسان طراحی شده بود، ساخته شد) فراهم شود. اما او همچنین یک طرح عملیاتی جدید برای جنگ احتمالی علیه اتریش-مجارستان وضع کرد: در این طرح تصریح شده بود که در صورت بروز مشکل، ارتش ایتالیا به رودخانه پیاوه عقب‌نشینی کند، حمله دشمن را دفع کند و تنها پس از آن دست به حمله متقابل بزند؛ موقعیتی استراتژیک که در سال ۱۹۱۸ با نبرد انقلاب (ژوئن) و نبرد ویتوریو ونتو به وجود آمد. فعالیت سیاسی. در ماه مه ۱۸۶۰،
ونتو به وجود آمد. فعالیت سیاسی. در ماه مه ۱۸۶۰، او برای حوزه انتخابیه ای در استان کومو به پارلمان ساووی انتخاب شد. او در یک انتخابات میان دوره ای انتخاب شد، پس از آنکه گاریبالدی، که در ماه مارس انتخاب شده بود، حوزه انتخابیه دیگری را انتخاب کرده بود. او برای چهار دوره (در سال ۱۸۶۱ در پزارو، در سال ۱۸۶۶ در فورلی، در سال ۱۸۶۷ در ناپل و در سال ۱۸۷۱ در پیوه دی ساکو) دوباره به مجلس نمایندگان انتخاب شد. در ۹ نوامبر ۱۸۷۲، او توسط ویکتور امانوئل دوم ساووی به عنوان سناتور پادشاهی منصوب شد. آخرین اقدام عمومی مهم او
سناتور پادشاهی منصوب شد. آخرین اقدام عمومی مهم او در سال ۱۸۹۸، ارسال تلگراف تبریک به ژنرال باوا-بکاریس به خاطر سرکوب وحشیانه اعتصابات در میلان (۶ تا ۸ مه ۱۸۹۸) بود، اقدامی که بسیاری را از او بیگانه کرد. جوایز. خیابان‌ها و بناهای یادبودی در چندین شهر ایتالیا به نام او نامگذاری شده‌اند، از جمله خیابانی در منطقه بوویزا در میلان، خیابانی در رم و بنای یادبودی که در لارگو پرینسیپسا پیناتلی در ناپل در نزدیکی ریویرا دی کیایا ساخته شده است. در دزه (شهرداری نزدیک ونیز)، یک قلعه (که اکنون غیرنظامی شده است) و جاده‌ای
یک قلعه (که اکنون غیرنظامی شده است) و جاده‌ای که در امتداد آن امتداد دارد، نام او را بر خود دارند. به‌طور مشابه، در سنت آگاتا دی میلیتللو، شهری در ساحل تیرنی در نزدیکی مسینا، بخشی از تفرجگاه ساحلی به نام او نامگذاری شد، زیرا این ژنرال در مسیر خود به میلاتزو در نبرد معروفی به همین نام از آن عبور کرد.
تقسیم بابل اولین کنفرانس و توافق‌نامه‌های بعدی بود که سرزمین‌های اسکندر مقدونی را تقسیم کرد. این کنفرانس در ژوئن ۳۲۳ پیش از میلاد در بابل برگزار شد . مرگ اسکندر در سن ۳۲ سالگی، امپراتوری‌ای را به جا گذاشت که از یونان تا هند امتداد داشت . مسئله جانشینی ناشی از ادعاهای حامیان مختلف فیلیپ آریدائوس و اسکندر چهارم ، در میان دیگر ادعا ها بود بود. در این توافق‌نامه، آریدائوس و فرزند اسکندر به عنوان پادشاهان مشترک تعیین شدند و پردیکاس به عنوان نایب‌السلطنه خدمت کرد. سرزمین‌های امپراتوری به ساتراپی‌هایی تبدیل شدند
سرزمین‌های امپراتوری به ساتراپی‌هایی تبدیل شدند که بین افسران ارشد ارتش مقدونی و برخی از فرمانداران و حاکمان محلی تقسیم شدند. این تقسیم‌بندی در توافق‌نامه‌های بعدی در تریپارادیسوس و تخت جمشید در سال‌های بعد تثبیت شد و مجموعه‌ای از درگیری‌ها را آغاز کرد که جنگ‌های دیادوچی را تشکیل می‌دهند . تعریف تقسیم. ویرانه‌های بابل، اوایل قرن بیست و یکم مرزهای سرزمینی تا پایان قرن، تا سال ۳۰۰ پیش از میلاد، همچنان مورد بحث بودند. دو منبع اصلی در مورد «تقسیم بابل» از زبان مبهمی در مورد آن استفاده می‌کنند. به گفته دیودور
مبهمی در مورد آن استفاده می‌کنند. به گفته دیودور سیسیلی، ائتلافی از جناح‌های ارتش «تثبیت» ( مجموعه ) کردند که آریدائوس ، پسر فیلیپ، باید پادشاه شود و نام او به فیلیپ تغییر یافت. پردیکاس ، «که پادشاه در حال مرگ انگشتر خود را به او داده بود»، قرار بود «سرپرست» باشد. شایسته‌ترین همراهان قرار بود «جانشین» ساتراپی‌ها شوند و از پادشاه و پردیکاس اطاعت کنند. اسکندر و فیلیپ پیش از او صرفاً پادشاه نبودند، بلکه «رهبران» در اتحادیه کورینت بودند . پردیکاس قرار نبود صرفاً مدیر پادشاه باشد، بلکه قرار بود جانشین هژمونی
مدیر پادشاه باشد، بلکه قرار بود جانشین هژمونی شود، که ظاهراً پادشاه این کار را نکرد. او به عنوان هژمون «شورایی» ( سوندرئوساس ) تشکیل داد و ساتراپی‌های مختلف را منصوب کرد. فهرستی از انتصابات در ادامه می‌آید. تا این مرحله به نظر می‌رسد که فهرستی از جانشینی‌ها یا ارتقاها باشد. سپس دیودور می‌گوید: «ساتراپی‌ها به این ترتیب تقسیم شدند. این کلمه بر اساس «بخش» است. این یاران نیستند که به ساتراپ ارتقا می‌یابند، بلکه ساتراپی‌ها هستند که تقسیم و بین یاران توزیع می‌شوند، که مفهوم متفاوتی است. ساتراپ‌هایی که صاحب
که مفهوم متفاوتی است. ساتراپ‌هایی که صاحب ساتراپی‌های خود هستند، نیازی به پادشاه ندارند. کوینتوس کورتیوس روفوس ، که در مورد این گذار مفصل‌تر نوشته است، تقریباً همین را می‌گوید. پردیکاس با تشکیل «شورای رؤسای»؛ یعنی همان ساندریون ، امپراتوری یا «امپراتوری» را بین بالاترین رتبه که توسط پادشاه و ساتراپ‌ها نگهداری می‌شود، تقسیم می‌کند . او توضیح می‌دهد که «امپراتوری به بخش‌هایی تقسیم شده بود» یا بین افرادی که می‌توانستند از آنها دفاع کنند یا تصمیم به گسترش آنها بگیرند، تقسیم شده بود. او خاطرنشان می‌کند کسانی که
تقسیم شده بود. او خاطرنشان می‌کند کسانی که کمی پیش از این، وزرای پادشاه بودند، اکنون برای گسترش «پادشاهی‌های» خود تحت پوشش مبارزه برای امپراتوری می‌جنگیدند. یوهان گوستاو درویزن، مبتکر مفاهیم تاریخی دوره هلنیستی ، آن را به دوره دیادوچی و دوره اپیگونی تقسیم کرد و دیدگاه کورتیوس در مورد نتیجه ساندریون در بابل را به عنوان یک تقسیم پذیرفت. او به "اولین تقسیم ساتراپی‌ها" اشاره می‌کند.
اثرات بمب اتمی بر هیروشیما و ناگاساکی ، (تولید ۱۹۴۶)، فیلمی است که توسط ارتش ایالات متحده ساخته شده و جراحات و مرگ و میر شدید ناشی از اولین استفاده نظامی از سلاح‌های هسته‌ای را نشان می‌دهد. در زمان ساخت این فیلم، هیچ اطلاعات واقعی در مورد نتایج احتمالی آن وجود نداشت. بررسی اجمالی. یک مستند بلند نادر در تاریخ سینمای ژاپن است که در اوایل دوره پس از جنگ، از سپتامبر ۱۹۴۵ تا ژانویه ۱۹۴۶ در هیروشیما و ناگاساکی، جایی که بمب‌های اتمی توسط ایالات متحده پرتاب شدند، توسط کارکنان ژاپنی از دیدگاه تحقیقات علمی فیلمبرداری
کارکنان ژاپنی از دیدگاه تحقیقات علمی فیلمبرداری شده است. شرکت فیلم ژاپن، تنها تولیدکننده فیلم‌های خبری و مستند پس از ادغام در زمان جنگ، از یوشیو نیشینا، متخصص برجسته فیزیک اتمی، برای کمک در مستندسازی ویرانی شهرهای بمباران شده توسط بمب اتمی درخواست کمک کرد. به زودی، «کمیته ویژه بررسی خسارات بمب اتمی» در شورای تحقیقات علمی وزارت آموزش ژاپن تأسیس شد و یک تیم بررسی دانشگاهی تشکیل شد. گروه فیلمبرداری به پنج تیم تقسیم شدند: یک تیم زیست‌شناسی، یک تیم فیزیک، یک تیم مهندسی عمران و معماری، یک تیم پزشکی و یک تیم
تیم مهندسی عمران و معماری، یک تیم پزشکی و یک تیم گزارش خبری و میدانی، تا تیم بررسی را همراهی کنند و فیلمبرداری کامل را در هیروشیما آغاز کردند. در حین فیلمبرداری در ناگاساکی، ستاد کل فرماندهی عالی نیروهای متفقین (GHQ) به آنها دستور توقف داد. ایالات متحده سعی کرد فیلم لو رفته را توقیف کند، اما ژاپن فیلم توضیح داد که هنوز کارهای زیادی برای تکمیل فیلم لازم است. در نتیجه مذاکرات، آنها توانستند فیلمبرداری را به شکلی که توسط تیم بررسی بمباران استراتژیک ایالات متحده سفارش داده شده بود، از سر بگیرند. تحت نظارت GHQ،
سفارش داده شده بود، از سر بگیرند. تحت نظارت GHQ، فیلم ۳۵ میلی‌متری "اثرات بمب اتمی بر هیروشیما و ناگاساکی" در آوریل ۱۹۴۶ تکمیل شد. نمایش‌های پیش‌نمایش این مستند که به زبان ژاپنی و انگلیسی روایت می‌شد، فقط برای پرسنل ژاپنی و آمریکایی درگیر در آن برگزار شد. این فیلم، همراه با سایر مطالب مرتبط، توسط ایالات متحده مصادره شد و مدت‌ها به عنوان یک فیلم خیالی شناخته می‌شد. در سال ۱۹۶۷، یک نسخه ۱۶ میلی‌متری از نسخه اصلی به ژاپن بازگردانده شد. این فیلم با حذف بخش‌های خاصی، مانند حالت چهره افراد نشان داده شده، برای
خاصی، مانند حالت چهره افراد نشان داده شده، برای محافظت از حقوق بشر آنها، برای عموم مردم منتشر شد. بعدها، انتشار نسخهٔ سانسور نشده از طریق کمپینی به نام «پروژهٔ فیلم ۱۰ فوتی» محقق شد. با این حال، تعدادی از ژاپنی‌های درگیر، مخفیانه نسخه‌هایی از برخی از فیلم‌ها را حفظ کرده بودند. فیلم مستند اثرات بمب اتمی بر هیروشیما و ناگاساکی توسط شرکت فیلم ژاپن تولید و سپس به ایالات متحده بازگردانده شد. این فیلم در سال ۱۹۶۷ از طبقه‌بندی خارج شد و برای تماشای عموم در دسترس قرار گرفته است. این ویدیو با دوبله انگلیسی به ژاپنی
گرفته است. این ویدیو با دوبله انگلیسی به ژاپنی در سال ۱۹۹۶ با استفاده از یک نسخه از فیلم اصلی که در سال ۱۹۸۱ به دست آمده بود، تولید شد. نسخه ژاپنی توسط کمیته انتشارات هیروشیما و ناگاساکی (کمیته شهروندان ژاپنی برای ارسال نسخه‌های هدیه از یک سند تصویری و عکاسی از بمباران اتمی به فرزندان ما و سایر انسان‌ها در جهان) که بعداً به انجمن تأسیس موزه صلح ژاپن تغییر نام داد، تهیه شده است.
ماریو رواتا (; – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۲ به‌عنوان پانزدهمین رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می‌کرد. پس از خدمت در جنگ جهانی اول، به فرماندهی سپاه داوطلبان منصوب شد، که در طول جنگ داخلی اسپانیا به نیروهای ملی‌گرای فرانسیسکو فرانکو کمک می‌کرد. او از اکتبر ۱۹۳۹ تا مارس ۱۹۴۱ معاون رئیس ستاد ارتش ایتالیا و از مارس ۱۹۴۱ تا ژانویه ۱۹۴۲ رئیس ستاد آن بود و در آماده‌سازی برای حمله به یوگسلاوی کمک کرد. روآتا به دلیل روش‌های وحشیانه سرکوب، لقب «جانور سیاه یوگسلاوی» را به
وحشیانه سرکوب، لقب «جانور سیاه یوگسلاوی» را به دست آورد. او بیشتر به خاطر نقشش به عنوان فرمانده ارتش دوم ایتالیا در سرکوب غیرنظامیان، در مناطق اسلوونیایی و کروات‌نشین یوگسلاوی اشغالی و ضمیمه شده به ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم شناخته می‌شود. او سیاستی را تدوین کرد که در آن تلاش کرد پارتیزان‌های یوگسلاوی را از بین ببرد، به مدیریت روابط با مقامات دولت مستقل دست‌نشانده کرواسی کمک کرد و همکاری «بسیار پیشرفته و سیستماتیک» با چتنیک‌ها داشت. روآتا به عنوان «بیانیه‌ای برای سرکوب در سرزمین‌های یوگسلاوی»، بخشنامه
برای سرکوب در سرزمین‌های یوگسلاوی»، بخشنامه ۳سی را صادر کرد که در آن خواستار «پاکسازی قومی» شده و بر لزوم «پاکسازی کامل» مناطق اسلوونیایی‌تبار تأکید داشت. در راستای اهداف بخشنامه ۳سی، روآتا دستور اعدام‌های دسته‌جمعی، گروگان‌گیری، انتقام‌جویی، توقیف، سوزاندن خانه‌ها و کل روستاها و تبعید ۲۵۰۰۰ نفر را صادر کرد که در اردوگاه‌های کار اجباری ایتالیا در راب، گونارس، مونیگو (ترویزو)، رنیچی دانگیاری، کیسانووا و جاهای دیگر قرار گرفتند. بازماندگان پس از جنگ هیچ غرامتی از دولت ایتالیا دریافت نکردند. تبعیدشدگان حدود
از دولت ایتالیا دریافت نکردند. تبعیدشدگان حدود ۷٫۵ درصد از کل جمعیت استان ضمیمه شده به ایتالیا، لیوبلیانا، را تشکیل می‌دادند.
آلبرتو پولیو (; – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا بود که در فاصله سال‌های ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۴ به‌عنوان چهارمین رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. پولیو در کازرتا، پسر میشل و ماریا اوبرتی، در سال ۱۸۵۲ در شهر کازرتا زاده شد. در سنین جوانی در مدرسه نظامی نونزیاتلا ثبت نام کرد، سپس در آکادمی نظامی مودنا تحصیل کرد و در سال ۱۸۷۰ افسر توپخانه شد. در سال ۱۸۸۷ به عنوان دستیار پادشاه اومبرتو اول منصوب شد، سپس از سال ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۷ به عنوان وابسته نظامی سفارت ایتالیا در وین، سپس به عنوان فرمانده تیپ سینا و
ایتالیا در وین، سپس به عنوان فرمانده تیپ سینا و سپس دو لشکر مختلف ارتش ایتالیا منصوب شد. او مقاله‌ای در مورد ناپلئون بناپارت و نبرد واترلو و مقاله‌ای در مورد نبرد کاستوزا (۱۸۶۶) نوشت که حتی از خارج از کشور نیز مورد تحسین قرار گرفت. پولیو در هشت سالگی وارد آکادمی نظامی ناپل (که اکنون دبیرستان نظامی است) شد و در آوریل ۱۸۷۰ افسر گروه توپخانه شد. او به عنوان یک افسر ستاد کل، با عملکرد بالاتر از حد متوسط خود را متمایز کرد. او تعدادی کتاب در مورد لشکرکشی‌های قبلی اروپا نوشت که به چندین زبان ترجمه شده‌اند. در سال
اروپا نوشت که به چندین زبان ترجمه شده‌اند. در سال ۱۹۰۸ او رئیس ستاد کل شد و جایگزین سپهبد تانکردی سالتا گردید. به دلیل تعهدات ایتالیا در اتحاد سه‌گانه و تنش‌های همزمان با اتریش-مجارستان در پی الحاق‌طلبی و سیاست‌های متضاد هر دو کشور در بالکان، پولیو مجبور شد جنگی را در کنار آلمان و اتریش علیه فرانسه و همچنین جنگی علیه اتریش در آلپ برنامه‌ریزی کند. همین امر در مورد همتای اتریشی او، کنراد فون هوتزندورف، نیز صدق می‌کرد. در زمان پولیو، با همکاری ستاد کل آلمان، برنامه‌هایی تدوین شد که طبق آن، در صورت جنگ با
برنامه‌هایی تدوین شد که طبق آن، در صورت جنگ با فرانسه، چندین لشکر ایتالیایی از طریق راه‌آهن از طریق خاک اتریش به جنوب بادن منتقل می‌شدند تا از آنجا به سمت بزانسون پیشروی کنند. حمله‌ای از طریق آلپ غربی به عنوان کم‌موفقیت‌ترین حمله طبقه‌بندی شد. ژنرال آلبرتو پولیو در ژوئیه ۱۹۱۴ به‌طور غیرمنتظره‌ای درگذشت. جانشین او ژنرال لوئیجی کادورنا بود. او در ۱ ژوئیه ۱۹۱۴، درست زمانی که جنگ جهانی اول در شرف آغاز بود، درگذشت. شرایط مرگ او برخی از نویسندگان را بر آن داشته است که ادعا کنند این ژنرال ظاهراً توسط طرفداران
است که ادعا کنند این ژنرال ظاهراً توسط طرفداران اتریش به قتل رسیده است تا راه برای کادورنا که جانشین او به عنوان رئیس ستاد شد، هموار شود.
تانکردی سالتا (; – ) سپهبد ارتش سلطنتی ایتالیا بود که در فاصله سال‌های ۱۸۹۶ تا ۱۹۰۸ به‌عنوان سومین رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می‌کرد. وی به خاطر خدمتش در مستعمره ایتالیا در اریتره مشهور است. زندگی‌نامه. سالتا که در تورین متولد شد، در سنین بسیار پایین به ارتش پیوست و در سال ۱۸۵۶ تحصیل در آکادمی نظامی تورین را آغاز کرد. او در لشکرکشی ۱۸۶۰ در مارکه و سپس در جنگ سوم استقلال ایتالیا جنگید. او در سال ۱۸۸۰ به درجه سرهنگی ارتقا یافت. او رهبری لشکرکشی ۱۰۰۰ نفره را که در ۵ فوریه ۱۸۸۲ ماساوا را اشغال کرد،
نفره را که در ۵ فوریه ۱۸۸۲ ماساوا را اشغال کرد، بدون مقاومت یا اعتراض از سوی پادگان مصری آن، بر عهده داشت. او تا نوامبر همان سال در آنجا ماند، تا اینکه ژنرال کارلو ژنه جایگزین او شد. در مارس ۱۸۸۷ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در آوریل همان سال، پس از نبرد دوگالی، که در آن یک ستون ۵۰۰ نفره ایتالیایی توسط ارتشی بزرگتر به رهبری راس آلولا مورد حمله قرار گرفت و نابود شد، دوباره به عنوان فرمانده در اریتره منصوب شد. در نوامبر، پس از ورود ژنرال الساندرو آسیناری دی سان مارزانو با یک سپاه اعزامی بزرگ، او به ایتالیا
سان مارزانو با یک سپاه اعزامی بزرگ، او به ایتالیا بازگشت. در سال ۱۸۹۲ به درجه سپهبدی ارتقا یافت و در سال ۱۸۹۶ به عنوان جایگزین ژنرال دومنیکو پریمرانو به عنوان رئیس ستاد ارتش ایتالیا انتخاب شد. او که در سال ۱۹۰۰ به عنوان سناتور منصوب شده بود، در سال ۱۹۰۸ از این سمت و خدمت نظامی فعال کناره‌گیری کرد و ژنرال آلبرتو پولیو جایگزین او شد. او در سال ۱۹۰۹ در رم درگذشت.
جشنواره مارگیران جشنی است که در کوکولو در روز اول ماه مه از سال ۲۰۱۲ برگزار می‌شود (پیش‌تر در نخستین پنج‌شنبه ماه مه برپا می‌شد) و به افتخار سن دومنیکو آبات است، اما ریشه‌های کهنی دارد که به آیین‌های بت‌پرستانه پرستش الهه آنجیتسیا بازمی‌گردد. سن دومنیکو به‌ویژه در کوکولو و همچنین در ویلالاگو مورد احترام قرار دارد، زیرا قدیس حامی هر دوی این شهرهای آبروتزو به شمار می‌آید. در واقع، در کوکولو دو یادگار از این قدیس نگهداری می‌شود: یک دندان آسیای او و یک نعل از قاطرش. یک دندان آسیای دیگر او نیز در کلیسای اصلی
قاطرش. یک دندان آسیای دیگر او نیز در کلیسای اصلی ویلالاگو نگهداری می‌شود. این جشنواره توسط یونسکو به عنوان میراث ناملموس بشریت معرفی شده است. دین و سنت. هر سال در اول ماه مه (تاریخی که در دهه ۱۹۶۰ تعیین شد و پس از زمین‌لرزه ۲۰۰۹ در سال ۲۰۱۲ دوباره تأیید گردید) در کوکولو آیینی بسیار کهن برگزار می‌شود که به یک جشن آیینی-دنیوی تبدیل شده است. همه‌چیز با مارگیرانی آغاز می‌شود که در پایان ماه مارس به کوهستان می‌روند تا به دنبال مارها بگردند. پس از شکار، آن‌ها با دقت در جعبه‌های چوبی (و در زمان‌های بسیار قدیم در
دقت در جعبه‌های چوبی (و در زمان‌های بسیار قدیم در ظروف سفالی) به مدت ۱۵ تا ۲۰ روز نگهداری می‌شوند و با موش‌های زنده و تخم‌مرغ‌های آب‌پز تغذیه می‌گردند. این رسم به آیین‌های بت‌پرستانهٔ قوم باستانی مارس‌ها، یکی از مردمان ایتالیک، نسبت داده می‌شود. در دوران معاصر، این جشن به افتخار سن دومنیکو برگزار می‌گردد که او را حامی در برابر دندان‌درد، گزیدگی خزندگان و هاری می‌دانند. سن دومنیکو راهبی بندیکتینی از فولینیو بود که از لاتزیو و آبروتزو گذر کرد و صومعه‌ها و عزلت‌گاه‌هایی بنیاد نهاد. او هفت سال در کوکولو اقامت
بنیاد نهاد. او هفت سال در کوکولو اقامت داشت و یکی از دندان‌هایش و نعل اسب قاطرش را به‌جا گذاشت که به یادگار مقدس تبدیل شدند. به همین دلیل، صبح روز سالگرد در کلیسایی که به نام او وقف شده است، مؤمنان زنجیری کوچک را با دندان‌های خود می‌کشند تا دندان‌هایشان سالم بماند و سپس در صف می‌ایستند تا خاک مقدسی را که در غاری پشت محراب قدیس قرار دارد جمع‌آوری کنند. این خاک سپس در خانه به‌عنوان محافظی در برابر نیروهای شیطانی نگهداری می‌شود، در مزارع پخش می‌گردد تا حیوانات زیان‌آور را دور کند یا در آب حل شده و برای درمان
زیان‌آور را دور کند یا در آب حل شده و برای درمان تب نوشیده می‌شود. به باور برخی تاریخ‌نگاران، این جشن به پرستش‌های مرتبط با الهه آنجیتسیا که نزد قوم باستانی مارس بیشترین ارج داشت مربوط می‌شود. اما برخی پژوهشگران دیگر آن را به اسطوره‌شناسی هرکول نسبت می‌دهند. در واقع در روستای کازاله پیکره‌های کوچک برنزی کشف شده که هرکول را نشان می‌دهد؛ همان که می‌دانیم در گهواره دو ماری را که هرا برای کشتن او فرستاده بود خفه کرد. ریشه‌ها و افسانه‌ها. این آیین به پرستش الهه آنجیتسیا بازمی‌گردد که به‌ویژه توسط مارس‌ها و
آنجیتسیا بازمی‌گردد که به‌ویژه توسط مارس‌ها و پلیگنی‌ها، مردمان باستانی ایتالیک، مورد احترام بود. در اثر «اِنیاد» شخصیت اومبرونه، یک مارگیر جوان مارس، حضور دارد: او متحد تورنو در جنگ علیه اِنه‌آس است و توسط رهبر تروا به قتل می‌رسد. ریشه‌های پرستش کنونی احتمالاً به نیمه دوم قرن شانزدهم بازمی‌گردد. سنت محلی. بر اساس سنت محلی و زندگی‌نامه‌های شاگردان سن دومنیکو، که توسط آنتینوری نیز بازگو شده است ، قدیس با کشیدن دندان خود و اهدای آن به مردم کوکولو، ایمانی در آنان برانگیخت که جایگزین پرستش بت‌گونهٔ الهه
در آنان برانگیخت که جایگزین پرستش بت‌گونهٔ الهه آنجیتسیا شد؛ الهه‌ای که محافظ در برابر سم مارها بود و توسط جمعیت پیشین ایتالیک مارس‌ها پرستش می‌شد ، از جمله در ارتباط با مارها. دندان سن دومنیکو، با اشاره‌ای احتمالی به دندان سمی مار، شاید ایده‌ای را ایجاد کرد که ایمانی را برانگیخت و منجر به برگزاری جشن به افتخار قدیس گردید . انسان‌شناسان معاصر، مانند جوزپه پروفتا و آلفونسو ماریا دی نولا، و به‌تازگی لیا جیانکریستوفارو، نظریهٔ ارتباط این آیین با آیین مارس‌ها را رد کرده‌اند، زیرا بین ایمان بت‌پرستانه و پرستش
را رد کرده‌اند، زیرا بین ایمان بت‌پرستانه و پرستش سن دومنیکو (قرن یازدهم، با اسناد قطعی در قرن شانزدهم) فاصلهٔ زمانی بسیار زیادی وجود دارد و این تنها توجیهی «باشکوه‌سازی‌شده و تاریخی‌شده» برای آیین مارها محسوب می‌شود. انسان‌شناسان گمان می‌کنند که احترام به سن دومنیکو پس از مرگ او شکل گرفته است، زمانی که در صومعهٔ سن پیترو دی لاکو، نزدیک ویلالاگو، اقامت داشت و در آنجا صومعه‌ای بنیاد نهاد و هنگام عبور از کوکولو، اهالی را از گزیدگی مارهای سمی که دره را فراگرفته و همچنین سایر حیوانات وحشی مانند سگ هاری محافظت
و همچنین سایر حیوانات وحشی مانند سگ هاری محافظت می‌کرد؛ حیواناتی که قدیس حامی آن‌ها به شمار می‌رود. با این حال، این جشن و ویژگی‌های شفا‌بخش منتسب به قدیس همان‌طور که امروزه نشان داده می‌شود، نتیجهٔ یک فرایند طولانی است، زیرا جیانکریستوفارو با مطالعهٔ اسناد اسقف‌نشین سولمونا، با اشاره به سلسلهٔ سلیدونیو، یادآور می‌شود که تنها از قرن هفدهم به بعد، کوکولو دوباره به هویت قدیس حامی خود روی آورد، زمانی که یک دندان قدیس از زیارتگاه سورا که او در آنجا مدفون است اهدا شد، هرچند بین کوکولو و همسایهٔ رقیب ویلالاگو بر
شد، هرچند بین کوکولو و همسایهٔ رقیب ویلالاگو بر سر اصالت دندان اختلاف وجود دارد (یک دندان نیز در کلیسای مادوننا دی لورِتو نگهداری می‌شود). سپس، مردم، که با گونه‌های مارهای منطقهٔ کوکولو مانند مار بزرگ «چروونه» که سمی نیستند آشنایی نداشتند، شروع به باور کردند که با توجه به سابقهٔ فرهنگی خطرناکی مار و سگ هاری، در روز جشن سن دومنیکو این مارها در روز مقدس سمی نیستند و این معجزه‌ای است از قدیس برای سود مردم کشاورز فقیر دره. شخصیت های چیارالی و مارگیران. افسانه با فرضیه‌های دی نولا و پروفتا درهم می‌آمیزد؛ در
با فرضیه‌های دی نولا و پروفتا درهم می‌آمیزد؛ در ابتدا سن دومنیکو به عنوان حامی در برابر این حوادث فراخوانده می‌شد. علاوه بر این، کمبود غذا در میان جمعیت، به دلیل موقعیت صعب‌العبور دهکده، باعث توسعه باور به «مانای معجزه‌آسای سن دومنیکو» شد، مخلوطی از کربنات کلسیم که با تراشیدن دیوارهای سرداب زیرزمینی متصل به سنگ به‌دست می‌آید، و بر فراز آن زیارتگاه ساخته شده است. با این حال، مانای مقدس ویژگی بسیاری از غارهای آبروتزو است، مانند آسرجی، سانتانجلو دی بالسورانو، سانتانجلو دی لیسچیا و همان صومعهٔ دومینیکن
سانتانجلو دی لیسچیا و همان صومعهٔ دومینیکن ویلالاگو. به‌طور مشابه، وجود مواد معدنی در خاک باعث شکل‌گیری باور به خاک مقدس سن دومنیکو شده است، که توسط مؤمنان جمع‌آوری می‌شود و به عزیزانی که از آبروتزو مهاجرت کرده‌اند فرستاده می‌شود، یا برای حاصلخیزی زمین‌های کوکولو و داشتن محصول خوب مورد استفاده قرار می‌گیرد. به‌طور مشابه، انسان‌شناسان (به‌ویژه پروفتا)، با پیروی از منابع فبونیو، پیتره، ده نینو و فیناموره، پرستش مارگونهٔ کوکولو را مورد مطالعه قرار داده‌اند، جایی که اهالی حتی امروزه نیز به قدرت عظیم شخصیت
جایی که اهالی حتی امروزه نیز به قدرت عظیم شخصیت «چیارالی‌ها» اعتقاد راسخ دارند؛ یعنی جادوگران مارهای سنت قرون وسطی که طبق افسانه‌ها حتی به سن پاول بازمی‌گردند، کسی که جزیره مالت را از مارها آزاد کرد. چیارالی‌ها اجداد مارگیران کنونی بودند؛ شخصیت‌هایی محترم و تقریباً مانند قدیسانی که از دهکده‌ای به دهکده دیگر سفر می‌کردند و هنرهای جادویی ادعایی خود را به کار می‌بردند، زمین‌ها را از حیوانات آفت‌زا، به‌ویژه مارها، پاک می‌کردند و در ازای آن غذا دریافت می‌کردند. قدرت آن‌ها در باور مردم بود، زیرا گفته می‌شد
قدرت آن‌ها در باور مردم بود، زیرا گفته می‌شد توانایی «جادو کردن» افراد با نگاه مار یا مکیدن سم از زخم نیش‌ها را دارند و خود در برابر نیش مار مصون بودند . از چیارالی، شخصیتی که پس از اصلاحات کاتولیک منسوخ شد، مارگیر به وجود آمد، که او نیز به‌عنوان وارث چیارالی باور می‌شد، زیرا ظاهراً در برابر نیش مارهای شکار شده مصون بود و کنترل کامل بر حیوانات وحشی گرفته شده داشت. امروزه مارگیران در جشن سن دومنیکو این هنر شکار و رهاسازی مارها را اجرا می‌کنند. بر اساس مطالعات دی نولا و جیانکریستوفارو، و همچنین داستان
مطالعات دی نولا و جیانکریستوفارو، و همچنین داستان واقع‌گرایانهٔ دومنیکو چیامپولی «مارگیر» (در مجموعهٔ «تِرچه نره»)، تصور می‌شود که شخصیت چیارالی، کسی که می‌تواند مار را سحر کند و آن را نسبت به مؤمنان کوکولویی رام نماید، ریشه در شرق دارد، زیرا در آن‌جا افسانهٔ سن پاول حواری شکل گرفت که در جزیرهٔ کیفالونیا نزد مارکوپولوس به اهالی آموخت چگونه بر مارها تسلط یابند. با پیروی از دیدگاه انسان‌شناس ارنستو دِ مارتینو، پژوهشگران آیین کوکولو گمان می‌کنند که حالت ترانس و پاکسازی روانی که مردم را وادار می‌کند تا مارهای
و پاکسازی روانی که مردم را وادار می‌کند تا مارهای بی‌ضرر معمولی را خطرناک تصور کنند، قابل مقایسه با رقص پاکسازی پودلیسی است که برای نیش عنکبوت تارانتولا انجام می‌شود. نسخه‌های دیگر پرستش دومینیکنی در آبروتزو. مطالعات دی نولا در موزهٔ مرکز مطالعات مارگیران، واقع در ساختمان شهرداری جمع‌آوری شده است. آیین سن دومنیکو در این منطقه بسیار مورد توجه است و به شکل مشابه در دهکده‌های آبروتزو، پالومبارو و پرتورو، در نخستین یکشنبهٔ ماه مه اجرا می‌شود؛ در دهکدهٔ اخیر، سن دومنیکو قدیس حامی است و یک نمایش پانتومیم با
سن دومنیکو قدیس حامی است و یک نمایش پانتومیم با بازیگران مردمی برگزار می‌شود، که در یک جنگل کوچک یکی دیگر از معجزات زندگی‌نامه‌ای قدیس را به تصویر می‌کشد: رهایی کودک از دهان گرگ. این اتفاق زمانی رخ داد که در نزدیکی ویلالاگو، گرگ قصد داشت کودک را از سبدش برباید، در حالی که کودک توسط مادر و پدرش به جنگل آورده شده بود، جایی که آن‌ها به طور فروتنانه به عنوان هیزم‌شکن کار می‌کردند. با دعا به سن دومنیکو، پس از آنکه گرگ کودک را ربود، سن دومنیکو در پانتومیم به شکل یک تصویر مقدس ظاهر شد و به گرگ دستور داد کودک را