payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مطلق عبدالخالق (۱۹۱۰ – ۹ نوامبر ۱۹۳۷) شاعر و روزنامه‌نگار فلسطینی بود. زادۀ ناصره، دورهٔ دبستان را در آنجا گذراند و تحصیلات متوسطه را در روضةالمعارف قدس به پایان رساند. از بیست سالگی در روزنامه‌نگاری به عنوان سردبیر و گزارشگر مشغول شد. سپس به تدریس روی آورد و به عنوان مدیر مدرسهٔ ملی در حیفا کار کرد. مدتی کارمند شعبهٔ حیفای بانک عرب بود. در یک تصادف رانندگی در حیفا به سن بیست و هفت سالگی درگذشت و در زادگاهش به خاک سپرده شد. عبدالخالق شاعری صوفیانه با فلسفهٔ ویژهٔ خود بود. او را یکی از پیشگامان شعر فلسطین
ویژهٔ خود بود. او را یکی از پیشگامان شعر فلسطین می‌دانند که به مسائل مردمی، ملی‌گرایی و طبقاتی پرداخت و در تبلور ویژگی‌های نهضت فرهنگی عربی در فلسطین نقش داشته است. زندگی و پیشه. او در سال ۱۹۰۹ یا ۱۹۱۰ در محله‌ای در غرب ناصره به نام حی المیدان، سنجق عکا، ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی، به دنیا آمد. مادرش سُعاد عبدالغنی نام داشت. تحصیلات ابتدایی در آن گذراند و تحصیلات متوسطه را در مدرسهٔ ملی روضة المعارف در قدس به پایان رساند. وی گواهی پایان دورهٔ متوسطه را با درجهٔ ممتاز اخذ کرد. از ناصره به حیفا نقل مکان
با درجهٔ ممتاز اخذ کرد. از ناصره به حیفا نقل مکان کرد و عاشق کار روزنامه‌نگاری شد، از این رو زندگی خود را در بیست سالگی با انتشار مجله‌ای پیشاهنگی به نام «کشافة الصحراء» آغاز کرد. سپس به عنوان سردبیر در روزنامهٔ «الیرموک» در سال ۱۹۲۴ مشغول به کار شد. سردبیری برخی روزنامه‌های عربی در حیفا و یافا را بر عهده گرفت، مانند روزنامه «النفیر» که توسط سهیل و زکی زکا در حیفا منتشر می‌شد، روزنامهٔ «الصراط المستقیم» متعلق به عبدالله القلقیلی و روزنامهٔ «الدفاع» در یافا متعلق به ابراهیم الشنطی. او پیشه‌های گوناگونی داشت
به ابراهیم الشنطی. او پیشه‌های گوناگونی داشت و همین امر باعث شد تا در شهرهای فلسطین جابجا شود. او چند سال به عنوان معلم دبیرستان کار کرد، سپس آموزگاری را رها کرد و به عنوان کارمند در بانک عرب در حیفا منصوب شد. از کارمندی بانک به منشی‌گری روزنامهٔ «الصراط المستقیم» که در شهر یافا منتشر می‌شد، روی آورد.او یکی از بنیانگذاران و رئیس اتحادیه جوانان عرب در حیفا بود. ادهم الجُندی در "تحفة الزمن" دربارهٔ او گفته است: «او از زمرهٔ شاعران تیره‌بختی بود که روزگار، صفای زندگی و نعمت آن را بر آنان دریغ داشت. روزگارش را
زندگی و نعمت آن را بر آنان دریغ داشت. روزگارش را در اضطراب و بدبینی گذراند و به‌سان صوفی‌ای زاهد، از نعمت زندگی اجتماعی محروم ماند. خدا رحمتش کند، در خُلق و خوی خویش یگانه و شگفت می‌نمود؛ از همنشینی با مردم به ستوه آمد و در تاریکی‌های انزوا فرورفت. سرانجام، در بهار جوانی و پیش از آنکه غنچه‌های آرزوهایش بشکفند و رایحهٔ زندگانی‌اش جهان را بنوازد، نومید و خسته جان سپرد.» شعر او. سرودن شعر را از دوران دبیرستان آغاز کرد و اشعار خود را در روزنامه‌ها و مجلات فلسطین آن زمان منتشر می‌کرد و آن‌ها را به مخاطبان در
آن زمان منتشر می‌کرد و آن‌ها را به مخاطبان در باشگاه‌های ادبی و انجمن‌های فرهنگی ارائه می‌کرد. پس از اخذ گواهینامه متوسطه، به مطالعه پرداخت و علاقه‌اش به کتاب‌های ادبیات، تاریخ و تمدن بود، اما عاشق فلسفه شد، دلبستهٔ نظریه‌های آن شد و دوره ای را صرف ژرف‌نگری در آن کرد. یک گرایش بدبینانه تاریک او را فرا گرفت که باعث شد به زندگی زاهدانه روی آورد و آرزوی مرگ کند. زندگی خود را پر از غم و اندوه می‌دید و شعرهایش پس از مرگش در مجموعه‌ای به نام «الرحیل» که برادرش صبحی سرپرستی چاپ آن را بر عهده داشت، گردآوری شد و در
سرپرستی چاپ آن را بر عهده داشت، گردآوری شد و در سال ۱۹۳۸ در بیروت چاپ شد. او شعرهایی با مضامین ملی، سیاسی و اجتماعی و در قالب‌های غزل، مرثیه، وصف و تأملات روانی سروده است. تأمل، بدبینی، معنویت صوفیانه و آرمان‌گرایی بر شعر او غالب شد تا جایی که در مورد او گفته شد که او شاعری است دربرگیرندهٔ تصوف و فلسفه. فلسفهٔ او آمیزه‌ای از مواضع اپیکوری نهیلیستی عمر خیام، دیدگاه‌های شک‌گرا و بدبینانهٔ ابوالعلاء المعری و و ندای زاهدانه و فانی ابوالعتاهیه است. عبدالخالق گویا بیمار بود و از دردهای جسمی رنج می‌برد. او بسیار
بیمار بود و از دردهای جسمی رنج می‌برد. او بسیار حساس و دارای خلق و خوی عاطفی بود و از زمانهٔ خود و ارزش‌های حاکم بر آن ناراضی بود. او نمی‌توانست این را جز در شعرش با نارضایتی، بیزاری خود از زندگی و اشتیاق خود را برای جهانی آرام‌تر و پاک‌تر بیان کند.بیماری و اختلال عصبی عبدالخالق باعث شد که فکر مرگ در ذهن او ظاهر شود. وقتی زندگی بر او تنگ شد، آرزو کرد آن را ترک کند بدون اینکه پشیمان شود. مرگ‌خواهی به یک ایدهٔ غالب و تکرارشونده برای او تبدیل شد که بر وجدان و ادراکات او غالب گشت. درک او از مرگ با وحشتی که
و ادراکات او غالب گشت. درک او از مرگ با وحشتی که معمولاً زندگان از مرگ دارند، آمیخته نبود، بلکه با اُنس و الفت جایگزین شد که ممکن است به آرزو، استقبال و شتاب در امر اجتناب‌ناپذیر تبدیل شود. اکراه عبدالخالق از زندگی دنیوی او را از مشارکت در مسائل وطن و جنبش‌های مبارزاتی آن بازنداشت. او اشعار میهن‌پرستانه می‌سرود که در آنها مردم خود را از شر برحذر می‌داشت که پر است از طعنه و تمسخر به رهبرانی که مصالح بالاتر را به خاطر منافع و نیات پست قربانی می‌کردند. درگذشت. در ۹ نوامبر ۱۹۳۷ به منظور تلاش برای آزادی
درگذشت. در ۹ نوامبر ۱۹۳۷ به منظور تلاش برای آزادی زندانیان سیاسی که به اتهام شرکت در انقلاب بزرگ ۱۹۳۶ فلسطین در اردوگاه مزرعه در شهر عکا توسط دولت قیمومیت دستگیر شده بودند، به خانهٔ شاعر ودیع البستانی رفت. تاکسی وی که راننده‌اش یوسف بیدس نام داشت، در حال عبور از خط راه‌آهن بود که با قطاری که از القنطره به حیفا می‌آمد، برخورد کرد و متلاشی شد. عبدالخالق به ویژه از ناحیهٔ سر مجروح شد و به بیمارستان دولتی حیفا منتقل شد اما در سن ۲۷ سالگی در اثر جراحت تصادف در ۹ (در برخی منابع ۲۹ نوامبر) ۱۹۳۷ درگذشت.بسیاری در
۹ (در برخی منابع ۲۹ نوامبر) ۱۹۳۷ درگذشت.بسیاری در این مرگ تردید داشتند و تردید نداشتند که این یک ترورِ برنامه‌ریزی‌شده برای کشتن یک فعال جوان با نفوذ فلسطینی در جریان انقلاب ۱۹۳۶–۱۹۳۹ بود. در روز دوم، پیکرش را به ناصره منتقل کردند و در آنجا تشییع جنازه او با حضور هزاران نویسندگان، شاعران و سیاستمداران فلسطینی برگزار شد. رادیو فلسطین او را «زین الشباب» (جوانمرد) نامید.
سهره بیشه‌ای سرگندمی گونه‌ای از پرندگان تیرهٔ گمجشکان جهان جدید (Passerellidae) است. در آرژانتین و بولیوی یافت می‌شود. زیستگاه‌های طبیعی آن جنگل‌های کوهستانی نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری و جنگل‌های پیشین به‌شدت دگرگون‌شده است.
ساپا اینکا ()، ساپا اینکا (در زبان کچوا؛ به معنای «تنها امپراتور») پادشاه امپراتوری اینکاها (تاوانتینسویو «منطقه چهار استان») و همچنین پادشاهی قبلی کوسکو و بعدها ایالت اینکای جدید بود. در حالی که ریشه‌های این موقعیت افسانه‌ای است و از بنیاد کهن شهر کوسکو سرچشمه می‌گیرد، به نظر می‌رسد که از نظر تاریخی در حدود سال ۱۱۰۰ پس از میلاد به وجود آمده است. اگرچه اینکاها معتقد بودند که ساپا اینکا پسر اینتی (خدای خورشید) است و اغلب از او به عنوان اینتی چوری «پسر خورشیدی» یا اینتیپ چورین «پسر خورشید» یاد می‌کردند، اما
یا اینتیپ چورین «پسر خورشید» یاد می‌کردند، اما این مقام در نهایت ارثی شد و پسر جانشین پدر شد. همسر اصلی اینکا با لقب کویا شناخته می‌شد. ساپا اینکاها در راس سلسله مراتب اجتماعی قرار داشتند و نقش غالبی در قلمرو سیاسی و معنوی داشتند. عملکرد. ساپا اینکا حاکم مطلق امپراتوری بود و جهت‌گیری سیاسی، اجتماعی، نظامی و اقتصادی دولت را در قدرت خود داشت. او طرح‌های شهرسازی را ارائه کرد و فرمان به ساخت آثار بزرگ مهندسی، مانند معبد ساکسی‌هومان داد، قلعه‌ای که تکمیل آن ۵۰ سال به طول انجامید. با این حال، یکی از برجسته‌ترین
به طول انجامید. با این حال، یکی از برجسته‌ترین کارهای آنها، شبکه جاده‌هایی بود که از سراسر امپراتوری عبور می‌کرد و امکان سفر سریع را برای مدیران، پیام‌آوران و ارتش فراهم می‌کرد. این جاده‌ها دارای پل‌های معلق و کاروانسراهایی بودند که تامبو نامیده می‌شدند. ساپا اینکا، قبل از فتح. سلسله اول. از حکمرانان اولین سلسله ساپا اینکاها شناخت زیادی در دست نیست. گفته می‌شود آنها وابسته به گروه هورین بودند و حکومتشان فراتر از پادشاهی کوسکو گسترش نیافت. مبدأ آنها به تأسیس اسطوره‌ای کوسکو گره خورده است و در اسطوره اصلی
اسطوره‌ای کوسکو گره خورده است و در اسطوره اصلی بعدی پوشیده شده است. ظاهراً این سلسله توسط مانکو کاپاک، که در اسطوره‌شناسی اینکا، اینتی خدای خورشید در نظر گرفته می‌شود، تأسیس شد. سلسله دوم. سلسله دوم وابسته به گروه حنان بود و تحت رهبری اینکا روکا، پسر آخرین هورین ساپا اینکا، یعنی کاپاک یوپانکی، تأسیس شد. پس از مرگ کاپاک یوپانکی، یکی دیگر از پسرانش، برادر ناتنی اینکا روکا، کوئیسپه یوپانکی، قرار بود جانشین او شود، اما، حنان شورش کردند و اینکا روکا را به جای او بر مسند نشاندند.
مگس‌گیر بوته‌ای آمازونی یا مگس‌گیر بوته‌ای تاد ("Sublegatus obscurior") گونه‌ای از پرندگان تیرهٔ ژیان‌مرغان (Tyrannidae) است.
مگس‌گیر بوته‌ای شمالی گونه‌ای از پرندگان تیرهٔ ژیان‌مرغان است. در آروبا، برزیل، کلمبیا، کاستاریکا، گویان فرانسه، گویان، آنتیل هلند، پاناما، سورینام، ترینیداد و توباگو و ونزوئلا یافت می‌شود. زیستگاه‌های طبیعی آن جنگل‌های خشک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری، جنگل‌های جلگه‌ای نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری، جنگل‌های حرا نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری و بوته‌زارهای خشک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است.
مگس‌گیر بوته‌ای جنوبی گونه‌ای از پرندگان تیرهٔ ژیان‌مرغ است. در آرژانتین، بولیوی، برزیل، پاراگوئه، پرو و اروگوئه یافت می‌شود. زیستگاه‌های طبیعی آن جنگل‌های خشک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری، جنگل‌های جلگه‌ای نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری و بوته‌های خشک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است.
برهان‌الدین العَبّوشی (۱۹۱۱ – ۸ فوریه ۱۹۹۵) شاعر و انقلابی فلسطینی-عراقی بود. در شهر جنین به دنیا آمد. در زمانی که کمتر از پانزده سال داشت، علیه قیمومیت بریتانیا مبارزه کرد. در نبردها و انقلاب‌های فلسطین همراه با ارتش عراق شرکت کرد و بیش از یک بار مجروح شد، از جمله در انقلاب ۱۹۳۶. چندین بار دستگیر شد، تا اینکه به عراق پناهنده شد و در آنجا اقامت گزید و ازدواج کرد، به عنوان معلم مشغول به کار شد و در سال ۱۹۵۱ تابعیت عراق را دریافت کرد. نمایشنامه‌های شاعرانه‌ای به نظم درآورد که به آگاهی و هوشیاری ملی می‌پردازد.
نظم درآورد که به آگاهی و هوشیاری ملی می‌پردازد. العبوشی پیشگام شعر نمایشنامه‌ای فلسطین به‌شمار می‌رود و چهار نمایشنامۀ شعری منتشر کرد که هریک از نظر روایت، دیالوگ، تصنیف و پیام از ارزش ادبی بالایی برخوردار است. زندگی و پیشه. برهان الدین بن حسن بن قاسم العَبُّوشی در سال ۱۹۱۱ در شهر شهر جنین، سنجق نابلس (البلقاء)، ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی، به دنیا آمد و تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسهٔ آن به پایان رساند. تحصیلات متوسطه خود را ابتدا در دانشکدهٔ ملی النجاح در نابلس و سپس در دانشکدهٔ ملی در الشویفات لبنان
در نابلس و سپس در دانشکدهٔ ملی در الشویفات لبنان گذراند. سال مقدماتی را در دانشگاه آمریکایی بیروت به پایان رساند، اما نتوانست در آنجا ادامه تحصیل دهد و دانشگاه را در سال ۱۹۳۲ رها کرد. بر اساس تمایل احمد حلمی پاشا، به عنوان کارمند در بانک کشاورزی عربی، بانک امت عربی منصوب شد. به جنبش ملی فلسطین پیوست و از حامیان عزالدین قسام بود. او در انقلاب بزرگ فلسطین (۱۹۳۶–۱۹۳۹) شرکت کرد. در سال ۱۹۳۶، مقامات قیمومیت بریتانیا بر فلسطین او را به دلیل تحریک روستاهای عرب به شورش و شرکت در مبارزه دستگیر کردند. او پس از
به شورش و شرکت در مبارزه دستگیر کردند. او پس از گذراندن مدتی در زندان قدس، به تبعید به منطقهٔ عوجا حفیر در مرز سینا محکوم شد. سپس به همراه دیگران به مدت شش ماه به زندان صرفند در حوالی شهر رمله منتقل شد. پس از آزادی دوباره دستگیر شد و با تعداد زیادی از زندانیان سیاسی وارد بازداشتگاه مزرعه عکا شد. او اولین محرک اعتصاب غذا در آنجا بود. سپس به بیروت نقل مکان کرد و از آنجا در سال ۱۹۳۹ از طرف دولت عراق به تدریس در عراق منصوب شد و تا پایان مارس ۱۹۴۱ در آنجا ماند. او در انقلاب رشید علی الکیلانی علیه بریتانیا شرکت
او در انقلاب رشید علی الکیلانی علیه بریتانیا شرکت کرد که عبدالقادر الحسینی و سایر فلسطینی‌ها همراه او بودند. پس از ناکامی آن و صدور حکم دستگیری علیه وی، به موصل رفت و از آنجا با کمک قبایل عرب بادیه‌نشین به دمشق گریخت و روزها در آنجا ماند و سپس مخفیانه به زادگاهش جنین بازگشت. به شغل خود در بانک حیفا مشغول شد. وی دبیر ستاد کل انجمن‌های جوانان مسلمان در حیفا انتخاب شد. در سال ۱۹۴۵ به همراه پیشاهنگان اسلامی برای توضیح مسئلهٔ فلسطین به قاهره سفر کرد. او در سال ۱۹۴۷ به نیروهای عربی پیوست که با صهیونیست‌ها
سال ۱۹۴۷ به نیروهای عربی پیوست که با صهیونیست‌ها جنگیدند. او در سال ۱۹۴۸ به جنین منتقل شد. او با ارتش نجات علیه اسرائیل نبرد کرد و از ناحیهٔ کتف به شدت مجروح شد. پس از خروج ارتش‌های عربی از فلسطین، برای چاپ دومین نمایشنامه شعری خود به نام «شبح اندلس» به بیروت سفر کرد. در سال ۱۹۴۹ به عراق رفت و تا زمان بازنشستگی در مدارس آن کشور تدریس کرد. در سال ۱۹۹۱، یاسر عرفات، رئیس سازمان آزادیبخش فلسطین، نشان قدس برای ادبیات و هنر را در بغداد به او اعطا کرد. زندگی شخصی. العبوشی با یک زن عراقی ازدواج کرد. درگذشت. برهان
العبوشی با یک زن عراقی ازدواج کرد. درگذشت. برهان الدین العبوشی در ۸ فوریه ۱۹۹۵ / ۹ رمضان ۱۴۱۵ در بغداد درگذشت و در قبرستان شیخ معروف در کرخ به خاک سپرده شد. شعر او. شعر او تفسیری است از آنچه در درون او موج می‌زند. اشعار میهن‌پرستانه‌ای که به مقاومت و جهاد دعوت می‌کند، از عرب‌ها و مسلمانان می‌خواهد تا صفوف را متحد کنند، شکاف‌ها را التیام بخشند، از تفرقه برحذر می‌دارد و می‌خواهد آنان از آنچه در اندلس رخ داد، درس بگیرند. آثار. از جمله عناوین عربی آثار وی:
انجمن هنرهای زیبای آمریکا ساختمانی در خیابان ۵۷ غربی ۲۱۵ در میدتاون منهتن در شهر نیویورک است. این سازه که توسط هنری جانوی هاردنبرگ به سبک رنسانس فرانسوی طراحی شده است، در دسامبر ۱۸۹۲ تکمیل شد و به عنوان مقر اتحادیه دانشجویان هنر نیویورک محسوب می‌شود. این ساختمان توسط انجمن هنرهای زیبای آمریکا (AFAS) ساخته شد که در سال ۱۸۸۹ توسط پنج سازمان از جمله لیگ دانشجویان هنر، انجمن هنرمندان آمریکایی و لیگ معماری نیویورک تشکیل شد. موقعیت. لیگ دانشجویان هنر ساختمان نیویورک در خیابان ۵۷ غربی ۲۱۵ در محله میدتاون منهتن شهر
در خیابان ۵۷ غربی ۲۱۵ در محله میدتاون منهتن شهر نیویورک، درست در جنوب پارک مرکزی، بین خیابان هفتم در شرق و برادوی در غرب قرار دارد. ساختمان از جنوب به خیابان ۵۷ و از شمال به خیابان ۵۸ رو به رو است. این سایت مستطیلی را پوشش می‌دهد با نما یا طول خط در خیابان‌های ۵۷ و ۵۸ و عمق بین دو خیابان. معماری. ساختمان لیگ دانشجویان هنر توسط هنری جانوی هاردنبرگ به سبک رنسانس فرانسوی طراحی شده است. این سازه برای انجمن هنرهای زیبای آمریکا (AFAS) ساخته شد که متشکل از انجمن هنرمندان آمریکایی، لیگ معماری نیویورک و لیگ
انجمن هنرمندان آمریکایی، لیگ معماری نیویورک و لیگ دانشجویان هنر نیویورک بود. منابع معاصر این طرح را به عنوان «دوران فرانسیس اول» توصیف می‌کنند. این ساختمان پنج طبقه است، اگرچه نمای خیابان ۵۷ چهار طبقه و نمای خیابان ۵۸ سه طبقه است. یک زمین نورانی بالها را در خیابان ۵۷ و ۵۸ تقسیم می‌کند. بالای این بنا یک سقف سرپایی از کاشی‌های سفالی ساخته شده است. تاریخچه. تأسیس و ساخت. انجمن هنرهای زیبای آمریکا در ژوئن ۱۸۸۹ توسط هاوارد راسل باتلر، لوئیس سی تیفانی، دانیل سی. فرنچ، هنری جی. هاردنبرگ، ادوارد اچ کندال، فردریک
فرنچ، هنری جی. هاردنبرگ، ادوارد اچ کندال، فردریک کرونینشیلد، چارلز آر. لمب، چارلز بروتون، هوراس برادلی، ادغام شد. بلاشفیلد، فرانسیس جونز، چستر لومیس و جی. هریسون میلز. AFAS به‌طور خاص برای ساختن ساختمانی برای استفاده مشترک انجمن‌های هنری زیر نظر خود تأسیس شده بود، و ایده این ساختمان به‌طور خاص توسط باتلر پیشنهاد شده بود. بودجه ساخت این ساختمان ۲۰۰۰۰۰ دلار (equivalent to $۶٬۷۸۲٬۲۲۲ بود)، از طریق فروش ۵۰۰۰۰ دلار سهام سرمایه و انتشار اوراق قرضه تأمین مالی می‌شود. حدود ۲۰۰۰۰ دلار سهام قرار بود از طریق صندوق
حدود ۲۰۰۰۰ دلار سهام قرار بود از طریق صندوق کمک هزینه زندگی جمع‌آوری شود، که در آن اهداکنندگانی که بیش از ۱۰۰ دلار (equivalent to $۳٬۳۹۱ کمک کردند) می‌توانند «همراهان زندگی» AFAS شوند. یاران زندگی به همه رویدادهای خصوصی آفاس و رای‌گیری در مورد مسائل مدیریتی دعوت شدند و همچنین پنج بلیط برای هر نمایش در ساختمان دریافت کردند.
ساندی میل ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
جوزپه د رُزا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "معضل بزرگ"، "جایی در آفتاب"، "مارشال روکا"، "پدر ماتئو"، "یک پزشک در خانواده"، "ایمپریا، روسپی درباری کبیر"، "کنزینگتون جنوبی"، "دختر زیبا" و "بچه‌های خیابان" اشاره نمود.
الماس اولین آلبوم چندآهنگه از خوانندۀ ایرانی سحر است که در ۲۱ تیر ۱۴۰۰ توسط رادیو جوان منتشر شد. این آلبوم از شش قطعه، از جمله «الماس» تشکیل شده است.
آیلین جویس (؛ ۲۱ نوامبر ۱۹۰۷ یا ۱ ژانویه ۱۹۰۸ – ۲۵ مارس ۱۹۹۱) نوازنده پیانو اهل استرالیا بود.
پیترو آرتینو (؛ ؛ ؛ ۱۹ یا – ) نویسنده، شاعر، نمایشنامه‌نویس، طنزنویس، روزنامه‌نگار، منتقد و باج‌گیر اهل جمهوری ونیز بود. او یکی از تأثیرگذارترین نویسندگان زمان خود و منتقد صریح صاحب‌منصبان و قدرتمندان بود. به دلیل ارتباطات و همدردی‌هایش با اصلاح‌طلبان مذهبی، او را یک پروتستان نیکودمی می‌دانند. او دوست صمیمی و مبلغ هنرمند ونیزی تیسین بود که سه بار پرتره او را کشید.
رصد جهانی زبان ، ؛ یک شرکت مستقر در آستین، تگزاس است که ترندهای زبان انگلیسی را تجزیه و تحلیل می‌کند. تاریخچه. جی‌ال‌ام که در سال ۲۰۰۳ میلادی توسط پل جی جی پیاک در سیلیکون ولی تأسیس شد، نقش خود را به عنوان «یک شرکت تحلیلی رسانه‌ای که روندهای فرهنگی زبان در سراسر جهان را مستند، تجزیه و تحلیل و ردیابی می‌کند، با تأکید ویژه بر انگلیسی بین‌المللی و جهانی» توصیف می‌کند. در آوریل ۲۰۰۸ میلادی، جی‌ال‌ام دفتر مرکزی خود را از سن دیگو به آستین منتقل کرد. در ژوئیه ۲۰۲۰ میلادی، جی‌ال‌ام اعلام کرد که کلمۀ "کووید" برترین
میلادی، جی‌ال‌ام اعلام کرد که کلمۀ "کووید" برترین کلمهٔ آن در سال ۲۰۲۰ میلادی برای انگلیسی است. این شرکت بارها توسط زبانشناسان به دلیل ترویج اطلاعات نادرست در مورد زبان مورد انتقاد قرار گرفته است. بن زیمر (زبان‌شناس)، با نوشتن در "لنگوایج‌لاگ (گزارش زبان)"، آن را متهم کرد که «خبرنگاران ناآگاه را در مورد طیف وسیعی از ادعاهای شبه علمی، گمراه کرد».
نیکوغوسیان (زبان ارمنی: ), یکی از نام‌های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می‌باشد.
میشل کارپنته (؛ زادهٔ ۱ سپتامبر ۱۹۸۸) بازیگر و مجری تلویزیون اهل ایتالیا است. وی دانش‌آموختهٔ رشتهٔ «میانجی‌گری زبانی-فرهنگی» دانشگاه ساپینزای رم است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "نیک و شر"، "حریم شکسته" و "گناه و شرم" اشاره نمود.
میکول آدزورو (؛ ؛ زادهٔ ۲۰ اوت ۱۹۸۶) بازیگر و شوگرل اهل ایتالیا است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "گناه و شرم" و "پدر ماتئو" اشاره نمود.
جرباشیان (زبان ارمنی: ), یکی از نام‌های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می‌باشد.
نیک و شر () یک مجموعهٔ تلویزیونی جنایی ایتالیایی است که در سال ۲۰۰۹ منتشر شد.
مد ایتالیایی ()؛ ایتالیا یکی از کشورهای پیشرو در طراحی مد در کنار فرانسه و بریتانیا است. مد همیشه بخش مهمی از زندگی فرهنگی و جامعهٔ این کشور بوده است، ایتالیایی‌ها به دلیل توجه خود به لباس شناخته شده‌اند؛ "«LA BELLA FIGURA»" (یا "«ظاهر خوب»")، اهمیت سنتی خود را حفظ کرده است. مد ایتالیایی در سده‌های ۱۱ تا ۱۶ میلادی، زمانی که پیشرفت هنری در ایتالیا در اوج خود بود، برجسته شد. شهرهایی مانند رم، پالرمو، ونیز، میلان، ناپل، فلورانس و ویچنزا شروع به تولید کالاهای لوکس، کلاه، لوازم آرایشی، جواهرات و پارچه‌های غنی
لوکس، کلاه، لوازم آرایشی، جواهرات و پارچه‌های غنی کردند. از سدهٔ هفدهم تا اوایل سدهٔ بیستم میلادی، مد ایتالیایی اهمیت و درخشش خود را از دست داد و با محبوبیت زیاد مد فرانسوی، گرایش اصلی اروپا به فرانسه متمایل شد. این امر به دلیل لباس‌های لوکسی است که برای درباریان لوئی چهاردهم طراحی شده بود. با این حال، از زمان برگزاری مجالس مد در سال‌های ۱۹۵۳–۱۹۵۱ میلادی توسط جووانی باتیستا جورجینی در فلورانس، "«مدرسۀ ایتالیایی»" شروع به رقابت با اوت کوتور فرانسوی کرد و برچسب‌هایی مانند پرادا و گوچی شروع به رقابت با شنل و
مانند پرادا و گوچی شروع به رقابت با شنل و دیور کردند. در سال ۲۰۰۹ میلادی، طبق گزارش رصد جهانی زبان، میلان مرکز طراحی ایتالیا، برترین پایتخت مد جهان و رم در رتبۀ چهارم قرار گرفتند، و اگرچه هر دو شهر در رتبه‌بندی‌های بعدی سقوط کردند، ولی در سال ۲۰۱۱ میلادی، فلورانس نیز به عنوان سی‌و‌یکمین پایتخت مد جهان وارد شد. به‌ طور کلی میلان به عنوان یکی از «چهار پایتخت بزرگ» مد جهانی در کنار نیویورک، پاریس و لندن در نظر گرفته می‌شود. گاهی اوقات، «پنج بزرگ» شامل رم نیز می‌شود. مد ایتالیایی با کلی‌ترین مفهوم «ساخت
نیز می‌شود. مد ایتالیایی با کلی‌ترین مفهوم «ساخت ایتالیا» مرتبط است، یک برند تجاری که بیانگر برتری خلاقیت و مهارت است. کالاهای لوکس ایتالیایی به دلیل کیفیت منسوجات و ظرافت و زیبایی در ساخت آن‌ها مشهور هستند. بسیاری از برندهای لوکس فرانسوی، بریتانیایی و آمریکایی (مانند شنل، دیور، بالمین و خط اصلی رالف لورن) نیز به کارخانه‌های صنایع دستی ایتالیایی متکی هستند که در مناطق بسیار تخصصی در منطقۀ شهری ناپل و مرکز-شمال ایتالیا (توسکانی، مارکه، ونتو و پیه‌مونته) برای تولید قطعات پوشاک و اکسسوری (لوازم‌جانبی) خود
تولید قطعات پوشاک و اکسسوری (لوازم‌جانبی) خود قرار دارند. تجمع غیرانتفاعی که توسعۀ مد ایتالیا را هماهنگ و ترویج می‌کند، اتاق ملی مد ایتالیا است که اکنون توسط کارلو کاپاسا رهبری می‌شود. این ائتلاف در سال ۱۹۵۸ میلادی در رم راه‌اندازی شد، اکنون در میلان مستقر است و نشان‌دهندۀ تمامی عالی‌ترین ارزش‌های فرهنگیِ مد ایتالیایی است. این انجمن سیاست حمایت سازمانی را با هدف دانش، ترویج و توسعۀ مد از طریق رویدادهای برجسته در ایتالیا و خارج از کشور دنبال کرده است. استعداد مد جوان و خلاق نیز در ایتالیا ترویج می‌شود،
مد جوان و خلاق نیز در ایتالیا ترویج می‌شود، مانند مسابقۀ سالانۀ طراحان مد جوان آی‌تی‌اس (جایزۀ پشتیبانی استعدادهای بین‌المللی) در تریسته. خانه‌های مد ایتالیایی، طراحان و برندهای لوکس. نمونه‌هایی از خانه‌های مد ایتالیایی که بر روی لباس‌های مردانه و زنانه و همچنین اکسسوری‌ها تمرکز دارند: نمونه‌هایی از برندهای مد عمده که عمدتاً در پوشاک زنانه (و همچنین اکسسوری برای زنان) تخصص دارند عبارتند از: لائورا بیاجوتی، بلومارینه (بنیانگذار آنا مولیناری)، کاپوچی، کیارا بونی، آلبرتا فرتی، گاتینونی، جنی (طراحی شده توسط
بونی، آلبرتا فرتی، گاتینونی، جنی (طراحی شده توسط سارا کاواتسا فاکینی)، جامبا (ساخته شده توسط طراح جامباتیستا والی)، کریتسیا (تأسیس شده توسط ماریوچا ماندلی و اکنون به مدیریت هنری ژو چونگیون)، لا پرلا، لوئیزا اسپانیولی، مکس مارا (ساخته ایان گریفیتس)، میو میو (مؤسس و مدیریت میوچا پرادا)، فیلوسوفی (به مدیریت لورنتسو سرافینی)، میلا شون و توین-ست میلانو در حالی که مهم‌ترین خانه‌های لوکس که فقط بر روی لباس مردانه و اکسسوری های مردانه تمرکز دارند عبارتند از: بریونی، کانالی، کورنلیانی، لاردینی، استفانو ریچی، زنیا
کانالی، کورنلیانی، لاردینی، استفانو ریچی، زنیا (به مدیریت الساندرو سارتوری) و پال تسیلری. لباس‌های ورزشی لوکس و پوشاک خیابانی به گرایش‌های مد عمومی تبدیل شده‌اند و سبک‌های گران و ارزان، رسمی و ورزشی را در یک ظاهر ترکیب می‌کنند و همچنین در این بخش ایتالیا، جدای از برندهای لوکس بزرگ که بر روی پوشاک‌آماده (یا سفارشی‌دوز) تمرکز دارند، خطوط یا آیتم‌های سبک خیابانی خود را توسعه می‌دهند؛ برندهایی چون: گوچی، فندی، موسکینو و پرادا، یا برندهای برتر با میراث ورزشی قوی چون بیکمبرگس، دارای چند شرکت پیشرفتۀ متمرکز بر
چون بیکمبرگس، دارای چند شرکت پیشرفتۀ متمرکز بر این سبک است، مانند: جی‌چی‌دی‌اس، آف-وایت که توسط ویرجیل ابلو آمریکایی تأسیس شد اما در میلان، استون آیلند مستقر است. در لباس‌های ورزشی برخی از برجسته‌ترین خانه‌ها چون: دیادورا، فیلا و کاپا نیز حضور دارند. تعدادی از طراحان ایتالیایی برخی از برندهای مهم مد در خارج از ایتالیا را هدایت می‌کنند (یا رهبری کرده‌اند). ریکاردو تیشی تا سال ۲۰۱۷ میلادی به مدت دوازده سال برای خانۀ لوکس فرانسوی ژیوانشی کار می‌کرد و از سال ۲۰۱۸ تا سال ۲۰۲۲ میلادی به عنوان مدیر خلاق
از سال ۲۰۱۸ تا سال ۲۰۲۲ میلادی به عنوان مدیر خلاق بریتانیایی بربری انتخاب شد، ماریا گراتسیا کیوری پس از همکاری در ولنتینو به همراه پیر پائولو پیچیولی، اکنون اولین مدیر خلاق زن در تاریخ دیور است، برند فرانسوی مد روشاس، چند سالی توسط الساندرو دل‌آکوا مدیریت شده بود؛ و اکنون توسط الساندرو ویجیلانته مدیریت می‌شود. مارکو کولاگروسی پس از چند سال که تحت مدیریت فائوستو پولییزی بود، سرپرستی اونگارو را به دست گرفت. نیکولا فورمیکتی مدیر هنری موگلر بود. نینو چروتی خانۀ مد خود را در پاریس تأسیس کرد. اصلی‌ترین
خانۀ مد خود را در پاریس تأسیس کرد. اصلی‌ترین پوشاک‌آمادهٔ جامباتیستا والی و خطوط مد برتر در پاریس واقع شده است، و استفانو پیلاتی تقریباً هشت سال طراح اصلی سن لوران بود. در میان جدیدترین برچسب‌ها یا طراحان جوان، برجسته‌ترین آن‌ها: کالکاترا، دل کوره، برند لوکس گلدن گوس، استلا جین و دی آتیکو هستند. دیگر برچسب‌های لوکس که عمدتاً بر تولید کالاهای چرمی مانند اکسسوری، به ویژه کمربند یا کفش (ولی نه فقط) متمرکز هستند عبارتند از: اندرسونز، آکواتسورا، بالدینینی، بالین، بونتونی، کاسادِی، رنه کائوویلا، برونو مالیی،
بونتونی، کاسادِی، رنه کائوویلا، برونو مالیی، پاچوتی، پولینی، جانویتو روسی، سرجو روسی، جوزپه زانوتی، در حالی که برندهای مد یا برچسب‌هایی که در درجهٔ اول تولیدکنندۀ کیف‌ها و چمدان‌ها هستند، عبارتند از: براچالینی، فورلا، ماندرینا داک، پیکوادرو، سراپیان و والکسترا. ایتالیا همچنین خانهٔ بسیاری از مجلات مد، مانند "وُگ ایتالیا"، "ونتی فر"، "اِل"، "گلامور"، "گراتسیا" است. سایر برندهای اکسسوری و جواهرات ایتالیایی، مانند لوکسوتیکا (مالک، در بین چندین برند عینک لوکس، ری-بن و پرسول)، سافیلو، بوچلاتی، دامیانی، ورنیر،
ری-بن و پرسول)، سافیلو، بوچلاتی، دامیانی، ورنیر، پوملاتو، دودو، گروه موره‌لاتو، اوفیچینه پانرای و بولگاری. تاریخ مدرن. مد در ایتالیا از سدهٔ یازدهم میلادی آغاز به تبدیل شدن به شیک‌ترین مد در اروپا نمود و شهرهای قدرتمند آن زمان مانند ونیز، میلان، فلورانس، ناپل، ویچنزا و رم شروع به تولید روپوش، جواهرات، منسوجات، کفش، پارچه، زیورآلات و پوشاک استادانه کردند. مد ایتالیایی در دوران رنسانس به اوج خود رسید. همان‌طور که ایتالیا به‌طور گسترده به عنوان مهد و زادگاه رنسانس شناخته می‌شود، هنر، موسیقی، آموزش، امور مالی
شناخته می‌شود، هنر، موسیقی، آموزش، امور مالی و فلسفه شکوفا شدند و همراه با آن، طرح‌های مد ایتالیایی به ویژه آن‌هایی که مدیچی‌ها در فلورانس می‌پوشیدند بسیار محبوب شدند. مدهای کاترین د مدیچی، ملکهٔ فرانسه یکی از شیک‌ترین مدهای اروپا محسوب می‌شدند. پس از افول در سدهٔ هفدهم تا اواسط-سدهٔ بیستم میلادی، ایتالیا به یک کشور پیشرو در مد بازگشت و فلورانس پایتخت مد ایتالیا در دهه‌های ۵۰ و ۶۰ میلادی از نخستین تجمع‌های مد برتر در سالا بیانکا، کاخ پیتی در سال ۱۹۵۲ میلادی بود با نام‌هایی چون: امیلیو شوبرت، امیلیو پوچی،