payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آپالاش مرتبط است. بنا بر گزارش‌های گوگل ارث و تصاویر ماهواره‌ای برنامه لندست، مساحت زمین‌هایی که بین سال‌های ۱۹۸۵ تا ۲۰۱۵ به‌وسیله این روش استخراج شده‌اند، بالغ بر ۲٬۹۰۰ کیلومتر مربع بوده است. اگر نواحی استخراج‌شده پیش از سال ۱۹۸۵ نیز به این مقدار افزوده شوند، مجموع مساحت اراضی تحت استخراج سطحی به حدود ۵٬۹۰۰ کیلومتر مربع خواهد رسید. مطالعات دیگر نشان می‌دهند که برای استخراج یک تُن متریک زغال‌سنگ، به‌طور میانگین ۱۲ متر مربع زمین باید تخریب شود. پراکندگی محل‌های اجرای این روش در ایالت‌هایی همچون اوهایو تا
اجرای این روش در ایالت‌هایی همچون اوهایو تا ویرجینیا به چشم می‌خورد، ولی بیشترین تمرکز آن در ایالت‌های ویرجینیای غربی و کنتاکی شرقی ــ که دو ایالت برتر تولیدکننده زغال‌سنگ در منطقه آپالاشیا هستند ــ مشاهده می‌شود. با در نظر گرفتن نرخ فعلی استخراج، پیش‌بینی می‌شود که تا سال ۲۰۱۰ میلادی، مساحت کل زمین‌هایی که در ایالات متحده به‌وسیله این روش استخراج شده‌اند، به بیش از ۱٫۴ میلیون جریب (حدود ۵٬۷۰۰ کیلومتر مربع) برسد، که این مقدار از کل مساحت ایالت دلاور نیز بیشتر است. در مجموع، بیش از ۵۰۰ قله کوه در آمریکا
بیشتر است. در مجموع، بیش از ۵۰۰ قله کوه در آمریکا به‌وسیله این فرایند از بین رفته‌اند و در نتیجه آن، حدود ۳٬۲۰۰ کیلومتر (معادل ۲٬۰۰۰ مایل) از مسیر جویبارها و رودهای محلی به زیر خاک مدفون شده‌اند. روش استخراج معدنی به شیوه برداشت قله کوه از دهه ۱۹۶۰ میلادی مورد استفاده قرار گرفته است. افزایش تقاضا برای زغال‌سنگ در ایالات متحده، به‌ویژه پس از وقوع بحران نفتی سال ۱۹۷۳ و بحران انرژی ۱۹۷۹، انگیزه‌هایی برای توسعه روش‌های اقتصادی‌تر استخراج زغال‌سنگ نسبت به روش‌های سنتی زیرزمینی ــ که نیازمند صدها نیروی کار بودند
سنتی زیرزمینی ــ که نیازمند صدها نیروی کار بودند ــ ایجاد کرد. همین عامل باعث شد تا برای نخستین‌بار، استفاده گسترده از روش برداشت قله کوه به‌عنوان راهکاری جایگزین و مقرون‌به‌صرفه آغاز شود. در دهه ۱۹۹۰، استفاده از این روش به شکل چشمگیری افزایش یافت، چرا که هدف استخراج زغال‌سنگ‌هایی با میزان گوگرد پایین‌تر بود. این نوع زغال‌سنگ به دلیل احتراق پاک‌تر و تولید آلودگی کمتر مورد توجه قرار گرفت. این تغییر تقاضا عمدتاً در پی اصلاحات صورت‌گرفته در لایحه هوای پاک متحده رخ داد، که با سخت‌گیرانه‌تر شدن محدودیت‌های
متحده رخ داد، که با سخت‌گیرانه‌تر شدن محدودیت‌های مربوط به میزان انتشار آلاینده‌ها در فرایند سوختن زغال‌سنگ، استفاده از زغال‌سنگ‌های پرگوگرد را محدودتر ساخت و بازار جدیدی برای زغال‌سنگ‌های کم‌گوگرد ــ عمدتاً موجود در نواحی کوهستانی شرقی ــ ایجاد نمود.
داستان اقلیمی (که گاهی به اختصار به آن کلی-فای گفته می‌شود) نوعی ادبیات است که به موضوع تغییرات اقلیمی می‌پردازد. این آثار معمولاً ادبیات گمانه‌زن دارند اما از اجماع علمی درباره تغییر اقلیم الهام گرفته‌اند. داستان‌های اقلیمی ممکن است واقع‌گرایی، در آینده‌ای نزدیک، یا دردنیای خیالی که با تغییرات اقلیمی مواجه‌اند، رخ دهند. این ژانر اغلب دربرگیرنده عناصر علمی-تخیلی و ادبیات داستانی آرمان‌شهری و ویران‌شهری است و آینده‌های محتملی را بر اساس تحقیقات پیرامون تأثیرات تغییر اقلیم و گمانه‌زنی‌هایی دربارهٔ نحوه واکنش
تغییر اقلیم و گمانه‌زنی‌هایی دربارهٔ نحوه واکنش انسان‌ها به این چالش‌ها، به تصویر می‌کشد. در داستان‌های اقلیمی، تمرکز معمولاً بر تغییرات اقلیمی ناشی از پیامد انسان بر محیط زیست و مسائل زیست‌محیطی است، نه صرفاً پدیده‌های جوی یا بلایای طبیعی. فناوری‌هایی مانند مهندسی آب‌وهوا یا روش‌های سازگاری با تغییر اقلیم نیز معمولاً نقش پررنگی در این آثار دارند، به‌ویژه در بررسی اثرات آن‌ها بر جامعه. اصطلاح «کلی‌فای» عمدتاً به دن بلوم، خبرنگار آزاد و فعال حوزه اقلیم، نسبت داده می‌شود که این واژه را در سال ۲۰۰۷ یا ۲۰۰۸
داده می‌شود که این واژه را در سال ۲۰۰۷ یا ۲۰۰۸ ابداع کرد. اگرچه اصطلاح «داستان اقلیمی» از دهه ۲۰۱۰ رایج شده است، اما به‌طور بازگشتی به برخی آثار پیشین نیز اطلاق می‌شود. از نویسندگان پیش‌گام این ژانر در قرن بیستم می‌توان به جی. جی. بالارد و اکتاویا باتلر اشاره کرد. همچنین آثار ویران‌شهری مارگارت اتوود اغلب به‌عنوان پیش‌زمینه‌ای مهم برای ظهور این ژانر شناخته می‌شوند. از سال ۲۰۱۰ به بعد، نویسندگان شاخصی چون کیم استنلی رابینسون، ریچارد پاورز، پائولو باسیگالوپی و باربارا کینگسالور به خلق آثار مهمی در این حوزه
و باربارا کینگسالور به خلق آثار مهمی در این حوزه پرداخته‌اند. انتشار رمان وزارت آینده از رابینسون در سال ۲۰۲۰ به تثبیت جایگاه این ژانر کمک شایانی کرد؛ این اثر واکنش‌هایی در سطح ریاست‌جمهوری و سازمان ملل به همراه داشت و سبب شد رابینسون به دیدار برنامه‌ریزان پنتاگون دعوت شود. دوره‌های دانشگاهی در حوزه ادبیات و مسائل زیست‌محیطی ممکن است داستان اقلیمی را در برنامه درسی خود بگنجانند. این شاخه از ادبیات در رسانه‌های مختلفی چون نیویورک تایمز، گاردین و مجله دیسِنت مورد بررسی قرار گرفته و از سوی رسانه‌های
دیسِنت مورد بررسی قرار گرفته و از سوی رسانه‌های بین‌المللی گوناگونی مطرح شده است. همچنین فهرست‌هایی از آثار داستان اقلیمی توسط نهادهایی همچونگریست، مجله آوت ساید و کتابخانه عمومی نیویورک گردآوری شده است. پژوهشگران و منتقدان، تأثیرات بالقوه داستان‌نویسی را بر حوزه گسترده‌تر ارتباطات اقلیمی مورد مطالعه قرار داده‌اند. اصطلاحات. بلوم این اصطلاح را برای توصیف داستان بلند خود با عنوان "شهر قطبی سرخ" به کار برد؛ اثری پسا-آخرالزمانی دربارهمهاجرت محیط زیستی در آلاسکا که در سال ۲۰۷۵ روایت می‌شود، اما از نظر تجاری
که در سال ۲۰۷۵ روایت می‌شود، اما از نظر تجاری موفق نبود. بعدها، در آوریل ۲۰۱۳ این اصطلاح وارد جریان اصلی رسانه‌ها شد؛ زمانی که "کریستیان ساینس مانیتور" و "ان‌پی‌آر" گزارش‌هایی دربارهٔ یک جنبش ادبی نوظهور شامل رمان‌ها و فیلم‌هایی با محوریت تغییرات اقلیمی ناشی از فعالیت‌های انسانی منتشر کردند. بلوم نسبت به عدم اشاره به نقش خود در ابداع این اصطلاح در آن گزارش‌ها انتقاد داشت. "اسکات تیل" در سال ۲۰۱۴ در "هاف‌پست" نوشت که او این اصطلاح را در سال ۲۰۰۹ رایج کرده است؛ الهام‌گرفته از ترکیب علم و داستان در فیلم "عصر
الهام‌گرفته از ترکیب علم و داستان در فیلم "عصر حماقت" ساخته "فرنی آرم‌استرانگ".
پس از آغاز دومین دوره ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۵، اعتراضات متعددی علیه اخراج گسترده مهاجران غیرقانونی توسط او آغاز شد. اعتراضات گسترده‌ای در ایالت‌های آلاباما، کالیفرنیا، جورجیا، ایلینوی، ایندیانا، کارولینای جنوبی و تگزاس رخ داده است. پیشینه. دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، پس از بازگشت به قدرت برای دومین دوره ریاست جمهوری خود در ۲۳ ژانویه ۲۰۲۵، چندین وعده انتخاباتی خود در مورد اجرای سختگیرانه‌تر قوانین مهاجرتی را عملی کرد که منجر به افزایش عملیات
مهاجرتی را عملی کرد که منجر به افزایش عملیات اعمال مهاجرت و گمرک ایالات متحده آمریکا (ICE) در مناطق بزرگ شهری شد.
Ƹ (حرف کوچک: ƹ) یکی از حروف الفبای لاتین است. این حرف در دهه‌های ۱۹۴۰، ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ برای نشان دادن هم‌خوان سایشی حلقی واک‌دار که در الفبای آوانگاری بین‌المللی با نماد نشان داده می‌شود، به‌کار می‌رفت؛ برای نمونه، توسط جان روپرت فرث و ترنس فردریک میچل یا در دههٔ ۱۹۸۰ توسط مارتین هیندز و السعید بدَوی از این حرف استفاده می‌کردند. گرچه این حرف شبیه نسخهٔ وارونهٔ ای‌ژ (Ʒ) به‌نظر می‌رسد، اما بر پایهٔ حرف عربی () ساخته شده است. (با این حال، در استاندارد یونیکد، به‌طور مشخص از آن با عنوان «ای‌ژ وارونه» یاد شده است)
سوزوکی جی‌تی۵۵۰ یک موتورسیکلت ژاپنی با انجین، ۵۵۰ سی‌سی، سه‌سیلندر خطی، دوزمانه، هواخنک (بدون‌رادیاتور) و قدرت ۵۰ اسب بخار متعلق به دهه ۱۹۷۰ میلادی در سری "جی‌تی" «گرند تورینگ» سوزوکی بود. در سال ۱۹۷۶، گلگیر جلو تغییرکرد. طرح گرافیکی باک بنزین نیز عوض شد. این طرح در رنگ‌های قرمز و مشکی موجود بود. کمک‌فنرهای عقب سفت‌تر شدند. و پس‌زمینه صفحه کیلومتر تیره‌تر شد. فروش این مدل من ۹۰۰۰ دستگاه بود. بازخوردها. یک آزمایش جاده‌ای در ژانویه ۱۹۷۳ توسط مجله دنیای دوچرخه (Cycle World) نشان داد؛ حداکثر سرعت این موتورسیکلت
World) نشان داد؛ حداکثر سرعت این موتورسیکلت را ۱۵۸ کیلومتر در ساعت (۹۸ مایل در ساعت) و شتاب ۰ تا ۶۰ مایل در ساعت (۰ تا ۹۷ کیلومتر در ساعت) را در ۵٫۸ ثانیه یا ۰ تا ¼ مایل (۰٫۰۰ تا ۰٫۴۰ کیلومتر) را در ۱۴٫۵۹ ثانیه با سرعت ۸۷٫۸ مایل در ساعت (۱۴۱٫۳ کیلومتر در ساعت) آزمایش کردند. ترمزگیری از سرعت ۹۷ تا ۰ کیلومتر در ساعت (۶۰ مایل در ساعت) در ارتفاع ۳۴٫۳ متری (۱۱۲٫۵ فوت) آزمایش شد.
فرماندهی سیستم‌های هوایی نیروی دریایی () یکی از فرماندهی‌های سیستم‌های نیروی دریایی است و در سال ۱۹۶۶ به‌عنوان جانشین دفتر تسلیحات دریایی نیروی دریایی تأسیس شد. این فرماندهی پشتیبانی مادی برای تجهیزات هوایی و سیستم‌های تسلیحاتی هوابرد نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا فراهم می‌کند. ستاد فرماندهی سیستم‌های هوایی نیروی دریایی در پایگاه هوایی رودخانه پاتوکسنت در شهرستان سنت مری، مریلند مستقر است و پرسنل نظامی و غیرنظامی آن در هشت مکان در سراسر ایالات متحده و یک سایت در خارج از کشور مستقر هستند. فرمانده فعلی از
سایت در خارج از کشور مستقر هستند. فرمانده فعلی از سپتامبر ۲۰۲۱، دریاسالار کارل پی. چبی است. مأموریت فرماندهی سیستم‌های هوایی نیروی دریایی ارائه پشتیبانی کامل از هواپیماهای نیروی دریایی، سلاح‌ها و سیستم‌هایی است که توسط ملوانان و تفنگداران دریایی اداره می‌شوند. این پشتیبانی شامل تحقیق، طراحی، توسعه و مهندسی سیستم‌ها، اکتساب، آزمایش و ارزیابی، امکانات و تجهیزات آموزشی، تعمیر و اصلاح، و پشتیبانی مهندسی و لجستیک ضمن خدمت می‌شود. فرماندهی سیستم‌های هوایی نیروی دریایی در ۸ بخش یا انجمن‌های تخصصی سازماندهی شده
دریایی در ۸ بخش یا انجمن‌های تخصصی سازماندهی شده است که عبارتند از: مدیریت برنامه، قراردادها، تحقیق و مهندسی، آزمایش و ارزیابی، لجستیک و عملیات صنعتی، عملیات شرکتی، حسابرس و مشاور. فرماندهی سیستم‌های هوایی نیروی دریایی (از طریق افراد، فرایندها، ابزارها، آموزش، امکانات مأموریت و فناوری‌های اصلی) به مدیران اجرایی برنامه هوانوردی دریایی و مدیران برنامه تعیین‌شده آنها که مسئول برآورده کردن الزامات هزینه، زمان و عملکرد برنامه‌های تعیین‌شده خود هستند، پشتیبانی ارائه می‌دهد.
سوزوکی جی‌تی۷۵۰ یک موتورسیکلت ژاپنی با انجین ۷۵۰ سی‌سی موتور سه‌سیلندر خطی دوزمانه با رادیاتور آب و قدرت ۶۷ اسب بخار است که توسط کمپانی موتورسازی سوزوکی از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۷ ساخته می‌شد. این اولین موتورسیکلت ژاپنی با رادیاتور آب بود. انجمن مهندسان خودرو ژاپن این محصول را به عنوان یکی از ۲۴۰ نشان فناوری خودروسازی ژاپن در فهرست خود قرار داده است. در نهایت مانند تمام موتورسیکلت‌های دوزمانه بزرگ اواخر دهه ۱۹۷۰، این محصول قربانی مقررات سختگیرانه‌تر انتشار گازهای گلخانه‌ای و رقابت با پیشرفت‌های فنی موتورسیکلت‌های
و رقابت با پیشرفت‌های فنی موتورسیکلت‌های چهارزمانه شد. و درسال ۱۹۷۷ باعث توقف تولید این موتورسیکلت شد.
بخش برق در سوئد دارای سه نیروگاه هسته‌ای فعال با ۶ رآکتور هسته‌ای فعال است که حدود ۳۰ درصد از برق کشور را تولید می‌کنند. بزرگ‌ترین نیروگاه این کشور، نیروگاه هسته‌ای فورسمارک، دارای سه راکتور است که ۳٫۳ گیگاوات برق تولید می‌کنند و ۱۴ درصد از برق سوئد را تأمین می‌کنند. سوئد پیش از این سیاست کنار گذاشتن تدریجی انرژی هسته‌ای را در پیش گرفته بود و هدف آن پایان دادن به تولید برق هسته‌ای در سوئد تا سال ۲۰۱۰ بود. در ۵ فوریه ۲۰۰۹، دولت سوئد توافق‌نامه‌ای را اعلام کرد که امکان جایگزینی راکتورهای موجود را فراهم می‌کرد
که امکان جایگزینی راکتورهای موجود را فراهم می‌کرد و عملاً به سیاست حذف تدریجی پایان می‌داد. در ژوئن ۲۰۲۳، کابینه جدید کریسترسون که پس از انتخابات ۲۰۲۲ کشور تشکیل شد، به تغییر هدف انرژی ملی از ۱۰۰٪ برق تجدیدپذیر تا سال ۲۰۴۵ به ۱۰۰٪ برق بدون سوخت فسیلی تا سال ۲۰۴۵ رأی داد، اقدامی که به عنوان حمایت و گسترش استفاده مداوم از انرژی هسته‌ای در کشور تلقی می‌شود. در آن زمان، انرژی آبی، هسته‌ای و بادی ۹۸ درصد از برق سوئد را تولید می‌کردند و دولت قصد داشت تولید برق از منابع بدون کربن را افزایش دهد تا بتواند پاسخگوی
منابع بدون کربن را افزایش دهد تا بتواند پاسخگوی دو برابر شدن مصرف برق ملی تا سال ۲۰۴۰ باشد. تاریخچه. سوئد تحقیقات در زمینه انرژی هسته‌ای را در سال ۱۹۴۷ با تأسیس شرکت انرژی اتمی، استودسویک، آغاز کرد که ریشه در تحقیقات و توسعه نظامی مداوم در مؤسسه دفاعی داشت. در سال ۱۹۵۴، این کشور اولین راکتور تحقیقاتی کوچک آب سنگین خود، راکتور هسته‌ای آر۱، را ساخت. آر یک در سال ۱۹۷۰ برچیده شد. پس از آن دو راکتور آب سنگین ساخته شد: راکتور هسته‌ای یا آر۳، یک راکتور کوچک حرارتی و قدرتی در سال ۱۹۶۴، و راکتور هسته‌ای مارویکن یا
و قدرتی در سال ۱۹۶۴، و راکتور هسته‌ای مارویکن یا آر۴ که به دلیل چندین مشکل ایمنی، تکمیل شد اما هرگز راه‌اندازی نشد (هرگز با سوخت هسته‌ای بارگیری نشد). راکتور آر۳ در سال ۱۹۷۴ فعالیت خود را متوقف کرد و قرار است تخریب آن از سال ۲۰۲۰ آغاز و تا ۲۰۲۵ ادامه یابد. پروژه آر۴ در سال ۱۹۷۰ لغو شد و از آن زمان تاکنون از این سایت برای مقاصد غیر هسته‌ای استفاده می‌شود. همچنین یک رآکتور به نام رآکتور هسته‌ای آر۲، دومین رآکتور هسته‌ای سوئد، در استودسویک، در شرق نیکوپینگ ساخته شد. استودسویک همچنین میزبان یک رآکتور به نام
شد. استودسویک همچنین میزبان یک رآکتور به نام رآکتور هسته‌ای آر۲–۰ بود. هر دو رآکتور آر۲ و آر۲–۰ رآکتورهای تحقیقاتی کوچکی بودند و هر دو در سال ۲۰۰۵ از رده خارج شدند. علاوه بر این، یک راکتور تحقیقاتی سوم به نام راکتور هسته‌ای آر اف - ۰ در استودسویک وجود داشت که یک راکتور سریع با توان صفر و توان خروجی کم بود. این بنا از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۱ مورد استفاده قرار گرفت و سپس برچیده شد. در اول ماه مه ۱۹۶۹، نمونه اولیه نیروگاه تولید همزمان هسته‌ای آر۳ دچار حادثه‌ای شد که در آن آب خنک‌کننده ثانویه از طریق یک شیر شکسته
که در آن آب خنک‌کننده ثانویه از طریق یک شیر شکسته جاری شد و باعث ایجاد تعدادی مشکل الکتریکی در نیروگاه شد و در نتیجه ۴ روز تعطیلی را به دنبال داشت. آر۱، آر۳ و به ویژه پروژه ناتمام آر۴ در مارویکن، رآکتورهای آب سنگین بودند که با انگیزه استفاده از اورانیوم سوئدی بدون غنی‌سازی ایزوتوپ و امکان استفاده از رآکتورها برای تولید پلوتونیوم در سطح تسلیحاتی برای کلاهک‌های هسته‌ای سوئد ساخته شدند. با این حال، برنامه تسلیحات هسته‌ای سوئد سرانجام تعطیل شد و سوئد پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای را در سال ۱۹۶۸ امضا کرد. شش
سلاح‌های هسته‌ای را در سال ۱۹۶۸ امضا کرد. شش رآکتور هسته‌ای در دهه ۱۹۷۰ و شش راکتور دیگر تا سال ۱۹۸۵ به بهره‌برداری تجاری رسیدند. نه تا از راکتورها توسط و سه راکتور توسط وستینگهاوس تهیه شده است. طرح‌های کنار گذاشتن تدریجی انرژی هسته‌ای. پس از حادثه تری مایل آیلند در سال ۱۹۷۹، در سوئد یک همه‌پرسی ملی در مورد آینده انرژی هسته‌ای برگزار شد. در نتیجه این امر، پارلمان (ریکسداگ) در سال ۱۹۸۰ تصمیم گرفت که دیگر هیچ نیروگاه هسته‌ای ساخته نشود و تا سال ۲۰۱۰ ، روند حذف تدریجی انرژی هسته‌ای تکمیل شود. برخی از ناظران،
تدریجی انرژی هسته‌ای تکمیل شود. برخی از ناظران، این همه‌پرسی را به عنوان یک همه‌پرسی ناقص محکوم کرده‌اند، زیرا مردم فقط می‌توانستند به «نه به انرژی هسته‌ای» رأی دهند، اگرچه اساساً سه گزینه «نه» سخت‌تر یا نرم‌تر وجود داشت. پس از حادثه چرنوبیل در سال ۱۹۸۶ در اتحاد جماهیر شوروی، مسئله امنیت انرژی هسته‌ای دوباره مطرح شد. در ژوئیه ۱۹۹۲، حادثه‌ای در بارسبک ۲ نشان داد که پنج راکتور آب جوش قدیمی‌تر، از زمان شروع به کار، ظرفیت بالقوه‌ای در سیستم‌های خنک‌کننده هسته اضطراری خود داشته‌اند. پشم معدنی از جای خود کنده شد
خود داشته‌اند. پشم معدنی از جای خود کنده شد و به حوضچهٔ مهار رسید و در آنجا صافی‌های مکش را مسدود کرد. این حادثه به دلیل تخریب دفاع در عمق، در مقیاس بین‌المللی حادثه هسته‌ای آژانس بین‌المللی انرژی اتمی به عنوان حادثه درجه ۲ طبقه‌بندی شد. هر پنج راکتور توسط بازرسان هسته‌ای برای اقدامات اصلاحی از کار افتادند و در آنجا شستشوی معکوس و صافی‌های اضافی نصب شدند. بیشتر راکتورها تا بهار آینده دوباره به بهره‌برداری رسیدند، اما راکتور اسکارشمن ۱ به دلیل انجام کارهای دیگر تا ژانویه ۱۹۹۶ غیرفعال ماند. در اواخر دهه
دیگر تا ژانویه ۱۹۹۶ غیرفعال ماند. در اواخر دهه ۱۹۹۰، مالیات ظرفیت منحصر به فردی بر انرژی هسته‌ای وضع شد. این مبلغ در ابتدا ۵۵۱۴ کرون سوئد به ازای هر مگاوات ساعت در ماه تعیین شده بود و فقط برای نیروگاه‌های هسته‌ای اعمال می‌شد، بنابراین آنها را نسبت به سایر منابع انرژی جریمه می‌کرد. در ژانویه ۲۰۰۶ این رقم تقریباً دو برابر شد (با ۱۰۲۰۰ کرون سوئد به ازای هر مگاوات ساعت در ماه). توافقی که در ژوئن ۲۰۱۶ حاصل شد، از جمله موارد دیگر، به این معنی بود که مالیات بر ظرفیت تا سال ۲۰۱۹ به تدریج حذف خواهد شد. در آن زمان،
تا سال ۲۰۱۹ به تدریج حذف خواهد شد. در آن زمان، این مالیات حدود یک سوم هزینه عملیاتی یک راکتور هسته‌ای را تشکیل می‌داد. در سال ۱۹۹۷، پارلمان تصمیم گرفت یکی از رآکتورهای نیروگاه هسته‌ای بارسبک را تا اول ژوئیه ۱۹۹۸ و رآکتور دوم را قبل از اول ژوئیه ۲۰۰۱ تعطیل کند، البته با این شرط که تولید انرژی آنها جبران شود. دولت محافظه‌کار بعدی سعی کرد حذف تدریجی را لغو کند، اما پس از اعتراضات، تصمیم گرفت که محدودیت زمانی را تا سال ۲۰۱۰ تمدید کند. در بارسبک، مسدود کنید ۱ در ۳۰ نوامبر ۱۹۹۹ تعطیل و مسدود شد ۲ در ۱ ژوئن ۲۰۰۵.
۳۰ نوامبر ۱۹۹۹ تعطیل و مسدود شد ۲ در ۱ ژوئن ۲۰۰۵. در اوت ۲۰۰۶، سه راکتور از ده راکتور هسته‌ای سوئد به دلیل نگرانی‌های ایمنی پس از حادثه‌ای در نیروگاه هسته‌ای فورسمارک تعطیل شدند. در این حادثه، دو ژنراتور از چهار ژنراتور برق اضطراری از کار افتادند و باعث کمبود برق شدند. این حادثه به دلیل تخریب دفاع در عمق، در مقیاس INES به عنوان حادثه درجه ۲ طبقه‌بندی شد. در سال ۲۰۰۶، حزب مرکزی سوئد، یک حزب مخالف که تا آن زمان از حذف تدریجی انرژی هسته‌ای حمایت می‌کرد، اعلام کرد که حداقل فعلاً از مخالفت خود با انرژی هسته‌ای
کرد که حداقل فعلاً از مخالفت خود با انرژی هسته‌ای دست می‌کشد و ادعا کرد که انتظار حذف تدریجی انرژی هسته‌ای در کوتاه‌مدت غیرواقع‌بینانه است. این حزب اعلام کرد که اکنون از موضع سایر احزاب مخالف در حزب اتحاد برای سوئد، که به‌طور قابل توجهی بیشتر از دولت سوسیال دموکرات وقت طرفدار انرژی هسته‌ای بودند، حمایت خواهد کرد. حذف تدریجی رها شد. در ۱۷ ژوئن ۲۰۱۰، پارلمان (ریکسداگ) تصمیمی مبنی بر جایگزینی راکتورهای موجود با راکتورهای هسته‌ای جدید، از اول ژانویه ۲۰۱۱، اتخاذ کرد. در ژوئن ۲۰۱۶، دولت ائتلافی تصمیم گرفت مالیات
کرد. در ژوئن ۲۰۱۶، دولت ائتلافی تصمیم گرفت مالیات بر تولید برق هسته‌ای را در سال ۲۰۱۹ لغو کند و به تدریج راکتورهای موجود را با راکتورهای جدید جایگزین کند. در اکتبر ۲۰۲۲، دولت جدید سوئد تصمیم گرفت راکتورهای رینگهالز ۱ و ۲ را مجدداً راه‌اندازی کند و ساخت راکتورهای بیشتر را بررسی کند. احیای هسته‌ای. در ژوئن ۲۰۲۳، کابینه جدید کریسترسون که پس از انتخابات ۲۰۲۲ کشور تشکیل شد، به تغییر هدف انرژی ملی از ۱۰۰٪ برق تجدیدپذیر تا سال ۲۰۴۵ به ۱۰۰٪ برق بدون سوخت فسیلی تا سال ۲۰۴۵ رأی داد، اقدامی که به عنوان حمایت و گسترش
۲۰۴۵ رأی داد، اقدامی که به عنوان حمایت و گسترش استفاده مداوم از انرژی هسته‌ای در کشور تلقی می‌شود. در آن زمان، انرژی آبی، هسته‌ای و بادی ۹۸ درصد از برق سوئد را تولید می‌کردند و دولت قصد داشت تولید برق از منابع بدون کربن را افزایش دهد تا بتواند پاسخگوی دو برابر شدن مصرف برق ملی تا سال ۲۰۴۰ باشد. در نوامبر ۲۰۲۳، جزئیات بیشتری در مورد سیاست هسته‌ای جدید که قرار است از ۱ ژانویه ۲۰۲۴ به اجرا درآید، فاش شد. محدودیت فعلی ۱۰ راکتور برداشته خواهد شد، روند صدور مجوز کوتاه‌تر خواهد شد و راکتورهای هسته‌ای جدید نه فقط
کوتاه‌تر خواهد شد و راکتورهای هسته‌ای جدید نه فقط در سایت‌های موجود، بلکه در سایت‌های جدید نیز مجاز خواهند بود. هدف تولید ۲۵۰۰ مگاوات برق هسته‌ای تا سال ۲۰۳۵ اعلام شد، چرا که انتظار می‌رود مصرف برق تا سال ۲۰۴۵ به ۳۰۰ تراوات ساعت افزایش یابد. در سال ۲۰۲۴، یک مطالعه دولتی سوئد، مدل جدیدی برای تأمین مالی و تقسیم ریسک ارائه داد که بازگشت سرمایه کافی را برای بخش خصوصی جهت سرمایه‌گذاری در انرژی هسته‌ای جدید فراهم می‌کند. این پیشنهاد شامل سه عنصر بود: وام‌های دولتی، قرارداد مابه‌التفاوت تضمین‌شده برای قیمت‌گذاری
قرارداد مابه‌التفاوت تضمین‌شده برای قیمت‌گذاری برق که توسط مصرف‌کنندگان تأمین مالی می‌شد، و سازوکاری که حداقل بازده را برای سرمایه‌گذاران سهام تضمین می‌کرد. راکتورهای از رده خارج شده. راکتورهای هسته‌ای از رده خارج شده سوئد عبارتند از: افکار عمومی. کنار گذاشتن تدریجی انرژی هسته‌ای در سوئد بحث‌برانگیز است. تولید انرژی نیروگاه‌های هسته‌ای باقی‌مانده در سال‌های اخیر به‌طور قابل توجهی افزایش یافته است تا تعطیلی نیروگاه بارسبک را جبران کند. در ماه مه ۲۰۰۵، یک نظرسنجی از ساکنان اطراف بارسبک نشان داد که ۹۴٪ از
نظرسنجی از ساکنان اطراف بارسبک نشان داد که ۹۴٪ از آنها خواهان ماندن آن بودند. نشت بعدی آب رادیواکتیو از انبار زباله‌های هسته‌ای در فورسمارک منجر به تغییر عمده‌ای در افکار عمومی نشد. طبق یک نظرسنجی در ژانویه ۲۰۰۸، ۴۸ درصد از سوئدی‌ها موافق ساخت راکتورهای هسته‌ای جدید، ۳۹ درصد مخالف و ۱۳ درصد مردد بودند. با این حال، حادثه اتمی فوکوشیما در سال ۲۰۱۱ در ژاپن، حمایت قبلی از انرژی هسته‌ای را معکوس کرد، به طوری که نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد ۶۴٪ از سوئدی‌ها با راکتورهای جدید مخالفند در حالی که ۲۷٪ از آنها حمایت
جدید مخالفند در حالی که ۲۷٪ از آنها حمایت می‌کنند. با این حال، در یک نظرسنجی در نوامبر ۲۰۱۹، افکار عمومی با ۷۸٪ موافق انرژی هسته‌ای و تنها ۱۱٪ مخالف تغییر کرده است. حمایت عمومی قبلی از انرژی هسته‌ای در تضاد با مواضع احزاب سیاسی اصلی سوئد بود، اما پس از انتخابات اواخر سال ۲۰۱۹، بحث تغییر کرد و احزابی که می‌خواهند انرژی هسته‌ای جدیدی در سوئد بسازند (دموکرات‌های سوئد، حزب میانه‌رو (سوئد)، حزب دموکرات مسیحی (سوئد)، لیبرال‌ها (سوئد)) از حزب حاکم، سوسیال دموکرات‌ها، خواستند که مسیری را به جلو انتخاب کند، در غیر
خواستند که مسیری را به جلو انتخاب کند، در غیر این صورت ممکن است از توافق انرژی موجود خارج شوند و برای اصلاح سیاست در قبال انرژی هسته‌ای، خارج از نفوذ دولت اقلیت، تلاش کنند. زباله‌های هسته‌ای. سوئد سیاست مدیریت پسماندهای هسته‌ای توسعه‌یافته‌ای دارد. زباله‌های سطح پایین در حال حاضر در محل‌های راکتور ذخیره می‌شوند یا در استودسویک منهدم می‌شوند. این کشور یک کشتی به ام‌اس سیگین برای انتقال زباله از نیروگاه‌ها به مخازن اختصاص داده است. سوئد همچنین یک مخزن زیرزمینی دائمی، مخزن نهایی برای زباله‌های رادیواکتیو با
دائمی، مخزن نهایی برای زباله‌های رادیواکتیو با عمر کوتاه، با ظرفیت ۶۳۰۰۰ متر مکعب برای زباله‌های سطح متوسط و پایین ساخته است. یک مرکز ذخیره‌سازی موقت مرکزی برای سوخت هسته‌ای مصرف‌شده، در نزدیکی اسکارشمن واقع شده است. دولت همچنین دو کاندید بالقوه برای دفن زباله‌های اضافی (سطح بالا)، بخش اسکاشهامن و بخش اوستهامار، را شناسایی کرده است. فعالان ضد هسته‌ای. در ژوئن ۲۰۱۰، فعالان جنبش ضدهسته‌ای گرین‌پیس به نیروگاه هسته‌ای فورسمارک حمله کردند تا به طرح آن زمان برای لغو ممنوعیت دولت برای ساخت نیروگاه‌های هسته‌ای
لغو ممنوعیت دولت برای ساخت نیروگاه‌های هسته‌ای جدید اعتراض کنند. در اکتبر ۲۰۱۲، ۲۰ فعال صلح سبز از حصار بیرونی نیروگاه هسته‌ای رینگهالز بالا رفتند و همچنین ۵۰ فعال به نیروگاه فورسمارک حمله کردند. گرین‌پیس اعلام کرد که اقدامات غیرخشونت‌آمیز آنها اعتراضی به ادامه فعالیت این رآکتورها بوده است که به گفته آنها در آزمایش‌های استرس اروپا ناامن هستند و تأکید کرد که آزمایش‌های استرس هیچ کمکی به آمادگی در برابر تهدیدات خارج از نیروگاه نکرده است. در گزارشی از سوی نهاد ناظر هسته‌ای سوئد آمده است که «سطح کلی فعلی حفاظت
ناظر هسته‌ای سوئد آمده است که «سطح کلی فعلی حفاظت در برابر خرابکاری کافی نیست». اگرچه نیروگاه‌های هسته‌ای سوئد دارای نگهبانان امنیتی هستند، اما پلیس مسئول واکنش در مواقع اضطراری است. این گزارش از سطح همکاری بین کارکنان سایت هسته‌ای و پلیس در صورت خرابکاری یا حمله انتقاد کرد.
در ایالات متحده آمریکا، هیچ قانون ملی الزام‌آوری برای بازیافت وجود ندارد. دولت‌های ایالتی و محلی معمولاً قوانین و مقررات خاص خود را در این زمینه وضع می‌کنند. در سال ۲۰۱۴، نرخ بازیافت و کمپوست پسماند جامد شهری در این کشور ۳۴٫۶٪ بود. شماری از ایالت‌ها از جمله کالیفرنیا، کنتیکت، دلاور، هاوایی، آیووا، مین، ماساچوست، میشیگان، نیویورک، اورگن و ورمانت قوانینی را به تصویب رسانده‌اند که برای ظروف نوشیدنی، ارزش بازپرداخت یا سپرده تعیین می‌کند، در حالی که سایر حوزه‌های قضایی بر اهداف بازیافتی یا ممنوعیت دفن زباله‌های
قضایی بر اهداف بازیافتی یا ممنوعیت دفن زباله‌های قابل بازیافت در محل دفن زباله تمرکز دارند. قوانین ملی. در سطح ملی، آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده (EPA) نظارت بر مسائل مختلف مرتبط با پسماند را بر اساس قانون «حفظ و بازیابی منابع» بر عهده دارد. این نظارت شامل مقررات مربوط به پسماندهای خطرناک، ضوابط محل‌های دفن زباله و تعیین اهداف بازیافت می‌شود.[ "" ] همچنین وزارت بازرگانی ایالات متحده آمریکا مسئولیت توسعه بازار برای کالاهای بازیافتی را نیز بر عهده دارد. قوانین ایالتی و محلی. قوانین مشخص‌تر و دقیق‌تری
قوانین ایالتی و محلی. قوانین مشخص‌تر و دقیق‌تری در زمینه بازیافت، عمدتاً در سطح دولت‌های محلی، یعنی شهرداری‌ها یا ایالت‌ها وضع و اجرا می‌شوند. مقررات ایالتی به‌طور کلی در دو دسته اصلی طبقه‌بندی می‌شوند: ممنوعیت دفن زباله و اهداف بازیافت. در دسته نخست، ممنوعیت دفن زباله، دور ریختن برخی اقلام مشخص در محل‌های دفن زباله به‌طور قانونی ممنوع است. این اقلام معمولاً شامل پسماندهای حیاط و باغ (مانند شاخه‌ها و برگ‌ها)، روغن‌های مصرف‌شده، و مواد قابل بازیافتی می‌شوند که به‌راحتی می‌توان آن‌ها را از طریق برنامه‌های
که به‌راحتی می‌توان آن‌ها را از طریق برنامه‌های جمع‌آوری کنارجدولی جمع‌آوری کرد. ایالت‌هایی که چنین ممنوعیت‌هایی را در مورد دفن مواد قابل بازیافت وضع کرده‌اند عبارت‌اند از: ویسکانسین، کالیفرنیا، مینه‌سوتا، میشیگانو کارولینای شمالی. در دسته دوم، برخی ایالت‌ها به‌جای ممنوعیت، اهداف مشخصی برای میزان بازیافت تعیین می‌کنند. برای نمونه، کالیفرنیا و ایلی‌نوی از جمله ایالت‌هایی هستند که در این حوزه فعال‌اند و سعی دارند از طریق تعیین اهداف کمی، مشارکت در بازیافت را افزایش دهند. یکی از ابزارهای مؤثر برای تشویق
را افزایش دهند. یکی از ابزارهای مؤثر برای تشویق شهروندان به بازیافت ظروف نوشیدنی در برخی ایالت‌ها، قانون بطری است. این قانون به‌صورت وضع سپرده یا ارزش بازخرید برای بطری‌ها و قوطی‌های نوشیدنی عمل می‌کند و انگیزه مالی برای بازگرداندن این ظروف به مراکز بازیافت فراهم می‌آورد. این سیستم موجب کاهش زباله‌های رهاشده در محیط زیست و افزایش نرخ بازیافت بطری‌های نوشیدنی می‌شود. در مجموع، اگرچه چارچوب بازیافت در ایالات متحده به‌طور پراکنده و ایالتی تعریف شده، اما در بسیاری از مناطق، مقررات سخت‌گیرانه‌ای برای بهبود
بسیاری از مناطق، مقررات سخت‌گیرانه‌ای برای بهبود مدیریت پسماند و ترویج رفتارهای پایدار در حال اجراست. تعدادی از ایالت‌های آمریکا، از جمله **کالیفرنیا، هاوایی، اورگن، کنتیکت، دلاور، مین، ورمانت، ماساچوست، آیووا، میشیگان و نیویورک، قوانینی را به تصویب رسانده‌اند که بر اساس آن، برای ظروف نوشیدنی (مانند بطری‌ها و قوطی‌ها) مبلغی به عنوان سپرده یا ارزش بازپرداخت تعیین می‌شود. هدف از این قوانین، تشویق به استفاده مجدد و بازیافت این ظروف است. در اکثر این ایالت‌ها، مبلغ تعیین‌شده برای هر بطری یا قوطی معمولاً ۵ سنت
مبلغ تعیین‌شده برای هر بطری یا قوطی معمولاً ۵ سنت است. با این حال، ایالت میشیگان از سال ۱۹۷۶ تاکنون، مبلغ بالاتری را در نظر گرفته و برای هر بطری یا قوطی، ۱۰ سنت سپرده تعیین کرده است. این سیاست موجب شده که میشیگان یکی از بالاترین نرخ‌های بازگشت ظروف نوشیدنی را در کشور داشته باشد و به‌عنوان نمونه‌ای موفق از اجرای قانون بطری در آمریکا شناخته شود.