payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سپس دولت موقت بازرگان لغو شد و شماری دیگر نیز که هنوز از میان برداشته نشده بود، به سبب تحریم‌های وضع‌شده از سوی دولت آمریکا به‌دنبال اشغال سفارتخانه این کشور در آبان ۱۳۵۸ لغو گردید. پس از انقلاب ۱۳۵۷، از آن‌جا که بیشتر هلیکوپترهای باقیمانده در خط تولید قرار داشتند و هزینه خریدشان از سوی دولت شاهنشاهی ایران کامل پرداخت شده بود، قراردادهای خریدشان لغو نشد. از اردیبهشت ماه ۱۳۵۸ تا تیر ماه ۱۳۵۹ ساخت ۲۵ فروند شینوک دیگر سپارش داده‌شده برای نیروی هوایی و هوانیروز ارتش ایران در ایتالیا تکمیل شد. از این شمار، شش
ارتش ایران در ایتالیا تکمیل شد. از این شمار، شش فروند تا پایان مهر ماه ۱۳۵۸ به ایران حا به جا شد و مانده به‌دنبال اشغال سفارت آمریکا از سوی هواداران سیدروح‌الله خمینی به‌دستور دولت آمریکا در ایتالیا توقیف شدند. واسپاری سه فروند شینوک دیگر به نیروی هوایی ارتش در سال ۱۳۶۰ انجام یافت. در دی ماه ۱۳۵۹، جمهوری اسلامی کارمندان به گروگان گرفته‌شده در سفارت آمریکا را پس از ۴۴۴ روز آزاد کرد. در مقابل دولت آمریکا برای مدت زمان محدودی به دولت‌های انگلیس، ایتالیا و فرانسه پروانه داد تا برخی از اقلام نظامی و تسلیحات
پروانه داد تا برخی از اقلام نظامی و تسلیحات فروخته‌شده به ایران را تحویل دهند. از این زمان تا پایان سال ۱۳۶۰ هشت فروند شینوک از میان ۳۵ شینوک مانده در ایتالیا به ایران تحویل داده شدند. دولت آمریکا در سال ۱۳۶۱ از تحویل سایر هلیکوپترها به ایران جلوگیری کرد. از آن‌جا که هزینه ۲۷ فروند شینوک دیگر از سوی ایران پرداخت نشده بود، دولت آمریکا ۱۱ فروند از آن‌ها را به مبلغ ۱۱۰ میلیون دلار از شرکت آگوستا در سال ۱۳۶۴ خریداری کرد. با میانجیگری آمریکا ۱۶ فروند دیگر نیز به مصر فروخته شد و در همان سال به خدمت نیروی هوایی
مصر فروخته شد و در همان سال به خدمت نیروی هوایی این کشور درآمد.
اوشیئو آکاشی – مرگ ۱۹۸۶، او یک بازیگر ژاپنی است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "۱۳ آدم‌کش (فیلم ۱۹۶۳)" در نقش «کویزومی تانومو» (小泉頼母) از بزرگان قلمرو آکاشی اشاره کرد.
ویتو بونونتره (۱ ژانویه ۱۸۷۵ - ۱۵ ژوئیه ۱۹۳۰) یک گانگستر نیویورکی و از اعضای ارشد باند بروکلین بود که بعدها به خانواده جنایی بونانو تبدیل شد. او در سال ۱۹۲۱ به عنوان رهبر گروهی معروف به "قاتلان خوب" دستگیر شد، اما سپس آزاد گردید. بونونتره در سال ۱۹۳۰ و در آستانه درگیری بین گروهش و باند رقیب به رهبری جو ماسریا - که بعدها به جنگ کاستلاماره معروف شد - به قتل رسید. سال‌های اولیه. ویتو بونونتره در اول ژانویه ۱۸۷۵ در شهر کاستلاماره دل گولفو در سیسیل متولد شد. در این شهر، خانواده او عضو یک کلان مافیایی بودند که از
شهر، خانواده او عضو یک کلان مافیایی بودند که از طریق اتحاد با خانواده ماگادینو در مقابل کلان مافیایی به رهبری خانواده بوچلاتو تشکیل شده بود. او درست پس از آغاز قرن بیستم به ایالات متحده مهاجرت کرد و در محله ویلیامزبورگ بروکلین ساکن شد. به زودی به عضویت باند مافیای محلی به رهبری نیکولو شیرو درآمد. رهبر "قاتلان خوب". در ۱۶ آگوست ۱۹۲۱، بونونتره به همراه استفانو ماگادینو، فرانچسکو پوما، جوزپه لومباردی، ماریانو گالانته و بارتولومئو دی گرگوریو در نیویورک به اتهام قتل کامیلو کایوزو در نیوجرسی که چند هفته قبل رخ
قتل کامیلو کایوزو در نیوجرسی که چند هفته قبل رخ داده بود، دستگیر شدند. این دستگیری پس از اعتراف بارتولو فونتانا صورت گرفت. فونتانا این افراد را اعضای گروه "قاتلان خوب" معرفی کرد - گروهی از مافیوزهای اهل کاستلاماره دل گولفو با رهبری بونونتره. او ادعا کرد آنها دستور قتل کایوزو را به عنوان تلافی قتل برادر ماگادینو (پیرو) در سیسیل در سال ۱۹۱۶ صادر کرده بودند. فونتانا همچنین گفت "قاتلان خوب" مسئول حداقل ۱۶ قتل دیگر بوده‌اند. برخی از قربانیان نامبرده شده به خانواده رقیب بوچلاتو در کاستلاماره دل گولفو مرتبط
خانواده رقیب بوچلاتو در کاستلاماره دل گولفو مرتبط بودند، از جمله سه برادر بوچلاتو در دیترویت (سالواتوره، فلیچه و جوزف) که بین سال‌های ۱۹۱۷-۱۹۱۹ کشته شدند و پسرعمویشان پیرو بوچلاتو که در ۱۹۱۷ به قتل رسید. پرونده دولت علیه "قاتلان خوب" تنها با شهادت فونتانا به شکست انجامید. فونتانا به جرم قتل کایوزو به زندان افتاد و بقیه آزاد شدند. ماگادینو که از این اتفاق وحشت زده شده بود، از شهر گریخت و در نهایت به رئیس مافیای بوفالو تبدیل شد. بونونتره در نیویورک ماند و به عنوان عضو ارشد باند شیرو به فعالیت ادامه داد. با
عنوان عضو ارشد باند شیرو به فعالیت ادامه داد. با شروع دوره ممنوعیت مشروبات الکلی، او به طور گسترده در قاچاق مشروبات دخیل شد. مرگ. در ماه‌های آغازین جنگ کاستلامارس، بونونتره به هدفی برای جو ماسریا تبدیل شد، چرا که اعضای اهل کاستلامارس در باند شیرو شروع به تهدید سلطه ماسریا بر باندهای مافیا کرده بودند. ماسریا شیرو را مجبور به پرداخت ۱۰٬۰۰۰ دلار و کناره‌گیری از ریاست باند کرد. در ۱۵ ژوئیه ۱۹۳۰، بونونتره در بیرون گاراژ خود مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد. او در گورستان کالواری در وودساید، کویینز به خاک
او در گورستان کالواری در وودساید، کویینز به خاک سپرده شده است. منابع. [رده:اهالی سیسیل]]
شونیا وازاکی – مرگ ۲۰۱۱، او یک بازیگر ژاپنی است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "۱۳ آدم‌کش (فیلم ۱۹۶۳)" در نقش «کریهه ایشیزوکا» (石塚利平 خدمتکار جوانی که دو نسل به خاندان شیمادا خدمت کرده است. در طول نبرد، شریان کاروتید او بریده شد و پس از خدمت به عنوان پیام‌رسان شینزائمون، درگذشت) اشاره کرد.
هیروشی میزونو – مرگ ۱۹۷۰، او یک بازیگر ژاپنی است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "۱۳ آدم‌کش (فیلم ۱۹۶۳)" در نقش «سانشویا توکوبی» (三州屋徳兵衛 کسی که در توقفگاه اوچی‌آی-جوکو در ترور همکاری کرد) اشاره کرد.
لئولوکا باگارلا (تلفظ ایتالیایی: [ˌlɛoˈluːka baɡaˈrɛlla]) متولد ۳ فوریه ۱۹۴۲، جنایتکار ایتالیایی و عضو مافیای سیسیلی بود. او اهل شهر کورلئونه است. پس از دستگیری برادر همسرش سالواتوره رینا در اوایل ۱۹۹۳، باگارلا رهبر جناح استراتژیست‌ها شد و در مقابل جناح تحت فرمان برناردو پرووانزانو، جانشین تعیین‌شده، قرار گرفت که منجر به ایجاد شکاف در کوزا نوسترا شد. باگارلا در سال ۱۹۹۵ پس از چهار سال فرار دستگیر شد و به اتهام عضویت در مافیا و چندین فقره قتل به حبس ابد محکوم گردید. سال‌های اولیه. لئولوکا باگارلا در ۳ فوریه
گردید. سال‌های اولیه. لئولوکا باگارلا در ۳ فوریه ۱۹۴۲ در کورلئونه متولد شد. او در اواخر دهه ۱۹۵۰ به لوچیانو لگیو از کورلئونزی‌ها پیوست. در سال ۱۹۷۴ با ازدواج با آنتونیا، به داماد سالواتوره رینا تبدیل شد. دو برادر او نیز مافیوز بودند: کالوژرو باگارلا در ۱۰ دسامبر ۱۹۶۹ در جریان درگیری با میشله کاواتایو در ویل لازیوی پالرمو کشته شد و جوزپه در سال ۱۹۷۲ در زندان به قتل رسید. در ۲۱ ژوئیه ۱۹۷۹، باگارلا رئیس پلیس بوریس جولیانو را در کافه لوکس پالرمو به ضرب گلوله کشت. جولیانو هنگام صرف کاپوچینو، با سه گلوله به گردن
جولیانو هنگام صرف کاپوچینو، با سه گلوله به گردن و چهار گلوله به پشت کشته شد. در ۲۶ ژانویه ۱۹۷۹، او روزنامه‌نگار ماریو فرانچزه را مقابل خانه‌اش در پالرمو با پنج گلوله به قتل رساند. گروه ویژه پلیس جولیانو در حال تحقیق درباره باگارلا بود و محل اختفای او را کشف کرده بود. باگارلا فرار کرد، اما اسلحه‌ها، چهار کیلو هروئین و مدارک جعلی با عکس‌های او کشف شد. کمپین تروریستی. باگارلا در سال ۱۹۹۱ با وینچنزینا مارکز ازدواج کرد. این عضو تنومند مافیا که خود را شبیه شخصیت فیلم پدرخوانده ساخته بود، در مراسم عروسی مجللش از
فیلم پدرخوانده ساخته بود، در مراسم عروسی مجللش از تم موسیقی این فیلم استفاده کرد. به گفته تونی کالواروسو (همکار سابق مافیا)، وینچنزینا در ۱۲ مه ۱۹۹۵ به دلیل افسردگی ناشی از چندین سقط جنین، همکاری برادرش جوزپه مارکز با پلیس و نقش شوهرش در آدمربایی جوزپه دی ماتئو (پسر ۱۲ ساله‌ای که یک سال پس از مرگ وینچنزینا کشته شد) خودکشی کرد. تضعیف قدرت رینا حکمرانی رینا به عنوان "رئیس روسا" پس از محکومیت صدها مافیوزو در محاکمه مَکسی (۱۹۸۶/۸۷) ضربه شدیدی خورد. پس از تایید حکم در ژانویه ۱۹۹۲، رینا دستور قتل جووانی فالکونه
حکم در ژانویه ۱۹۹۲، رینا دستور قتل جووانی فالکونه را صادر کرد - تصمیمی که علی رغم مخالفت ایگنازیو سالوو (که معتقد بود باید فالکونه را از طریق بازی‌های سیاسی خنثی کرد) گرفته شد. به قدرت رسیدن باگارلا پس از دستگیری رینا در ژانویه ۱۹۹۳، باگارلا رهبری کورلئونزی‌ها را به دست گرفت و به رقیب برناردو پروونزانو (جانشین رسمی رینا) تبدیل شد. در نشستی در ویلاباته تصمیم گرفته شد که پروونزانو و باگارلا به طور مشترک رهبری کورلئونزی‌ها را بر عهده بگیرند. حملات تروریستی در ۲۷ مه ۱۹۹۳، انفجار بمب در برج پولچی پنج کشته بر
۲۷ مه ۱۹۹۳، انفجار بمب در برج پولچی پنج کشته بر جای گذاشت. حملات بعدی به گالری‌های هنری و کلیساها نیز ۱۰ کشته و ده‌ها زخمی به همراه داشت. تحقیقات نشان می‌داد بیشتر قاتلان این دوره مستقیماً تحت فرمان باگارلا بودند و او در واقع قدرت بیشتری از پروونزانو داشت. اختلاف با پروونزانو پروونزانو به حملات تروریستی اعتراض کرد، اما باگارلا با کنایه به او گفت که "تابلویی به گردن بیاندازد که بگوید من ربطی به این کشتارها ندارم". باگارلا پس از خودکشی همسرش، دستور قتل‌ها را متوقف کرد. دستگیری و محکومیت. باگارلا در ۲۴ ژوئن
متوقف کرد. دستگیری و محکومیت. باگارلا در ۲۴ ژوئن ۱۹۹۵ پس از چهار سال فرار دستگیر شد. او به اتهام قتل‌های متعدد از جمله قتل جولیانو (۱۹۸۳)، فرانچس (۱۹۸۹)، جوزپه روسو (۱۹۸۸)، جووانی فالکونه (۱۹۹۲)، جوزپه دی ماتئو (۱۹۹۶) و چندین قتل دیگر به حبس ابد محکوم شد. در سال ۲۰۰۲، او به اعمال قانون ۴۱-بیس که محدودیت‌های شدیدی برای زندانیان مافیا ایجاد می‌کرد اعتراض کرد و در دادگاه گفت: "مافیایی‌ها از بهره‌کشی و تحقیر خسته شده‌اند." در سال ۲۰۰۵، باگارلا با ریختن روغن داغ بر روی زندانی دیگری به یک سال حبس اضافی محکوم شد
بر روی زندانی دیگری به یک سال حبس اضافی محکوم شد و به زندان پارما منتقل گردید. مجموع محکومیت‌های باگارلا شامل: - ۱۳ مورد حبس ابد - ۱۰۶ سال و ۱۰ ماه حبس - ۶ سال حبس انفرادی در ۲۰ آوریل ۲۰۱۸، ۲۸ سال حبس اضافی نیز برای او صادر شد. در فرهنگ عمومی. شخصیت‌های الهام گرفته از لئولوکا باگارلا در این آثار نمایشی ظاهر شده‌اند: - سریال ایتالیایی "رئیس روسا" (۲۰۰۷) - سریال "خشم" (۲۰۱۴) - سریال "شکارچی" (۲۰۱۸) - فیلم "آخرین بازمانده کورلئونزی‌ها" (۲۰۰۷) - فیلم "مافیا فقط تابستان‌ها می‌کشد" (۲۰۱۳)
واسپ-۴۹ () یک سیستم ستاره‌ای دوتایی است که در فاصلهٔ حدود ۶۳۶ سال نوری (۱۹۵ پارسک) در صورت فلکی خرگوش قرار دارد. این دو ستاره با ۴۴۳ یکای نجومی از هم جدا شده‌اند.[۶] ستاره اصلی یک ستاره رشته اصلی از نوع G است که دمای سطح آن ۵۶۰۰ کلوین (۵۳۳۰ درجه سانتیگراد؛ ۹۶۲۰ درجه فارنهایت) است. "واسپ-۴۹" در مقایسه با خورشید ستاره‌ای از عناصر سنگین تهی است. شاخص فلزی Fe/H آن -۰٫۲۳ است، به این معنی که ۵۹٪ سطح آهن خورشید را دارد. سامانهٔ سیاره‌ای. در سال ۲۰۱۲، یک سیاره فراخورشیدی به نام واسپ-۴۹بی توسط تیمی به رهبری مونیکا
به نام واسپ-۴۹بی توسط تیمی به رهبری مونیکا لندل در اطراف ستاره اصلی کشف شد. این یک مشتری داغ با دمای تعادل ۱۳۶۹±۳۹ کلوین است. در سال ۲۰۱۷ دانسته شد که "واسپ-۴۹" را یک سیاره دور می‌زند.
لیگ قهرمانان کونکاکاف ۲۰۲۰ (که به طور رسمی با نام لیگ قهرمانان کونکاکاف اسکوشیابانک ۲۰۲۰ شناخته می‌شود) دوازدهمین دوره لیگ قهرمانان کونکاکاف با نام فعلی و به طور کلی پنجاه و پنجمین دوره از مسابقات برتر باشگاهی فوتبال بود که توسط کونکاکاف، نهاد حاکم منطقه‌ای آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و کارائیب برگزار شد. از این فصل، تنها ۱۰ تیم از ۱۶ تیم مستقیماً به این مسابقات راه یافتند و شش تیم دیگر از طریق لیگ کونکاکاف به این مسابقات راه یافتند، جایی که قبلاً فقط قهرمان می‌توانست به آن راه یابد. اونال در فینال، تیم
می‌توانست به آن راه یابد. اونال در فینال، تیم لس‌ آنجلس را شکست داد و اولین عنوان قهرمانی باشگاهی خود در کونکاکاف را به دست آورد. آنها به عنوان قهرمان لیگ قهرمانان کونکاکاف ۲۰۲۰، به جام باشگاه‌های جهان ۲۰۲۰ در قطر راه یافتند. مونتری مدافع عنوان قهرمانی بود، اما به این مسابقات راه نیافت و نتوانست از عنوان قهرمانی خود دفاع کند. در ۱۲ مارس ۲۰۲۰، کونکاکاف به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹، این مسابقات را فوراً به حالت تعلیق درآورد. در ۱۳ مارس، کونکاکاف تمام مسابقات برنامه‌ریزی شده برای ۳۰ روز آینده را به حالت تعلیق
شده برای ۳۰ روز آینده را به حالت تعلیق درآورد. در ۲ نوامبر ۲۰۲۰، اعلام شد که این مسابقات از ۱۵ تا ۲۲ دسامبر ۲۰۲۰ در یک مکان متمرکز در ایالات متحده از سر گرفته خواهد شد و تنها بازی باقی مانده یک‌چهارم نهایی، نیمه نهایی و فینال آن به صورت تک‌بازی انجام می‌شود. در ۱۰ نوامبر، ورزشگاه اکسپلوریا در اورلاندو، فلوریدا، ایالات متحده، به عنوان میزبان ادامه مسابقات تعیین شد. نحوه صلاحیت. در مجموع ۱۶ تیم در لیگ قهرمانان کونکاکاف شرکت کردند: بنابراین، تیم‌های بین ۶ تا ۱۰ تیم از ۴۱ فدراسیون عضو کونکاکاف می‌توانستند در
۱۰ تیم از ۴۱ فدراسیون عضو کونکاکاف می‌توانستند در لیگ قهرمانان کونکاکاف شرکت کنند. آمریکای شمالی. نه سهمیه برای اتحادیه فوتبال آمریکای شمالی (نافو) به سه انجمن عضو نافو به شرح زیر اختصاص داده شد: چهار سهمیه برای هر یک از کشورهای مکزیک و ایالات متحده، و یک سهمیه برای کانادا. برای مکزیک، قهرمان و نایب قهرمان مسابقات پلی آف فصل‌های آغازین و پایانی لیگ مکزیک به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه یافتند. اگر تیمی فینالیست هر دو تورنمنت بود، سهمیه خالی با استفاده از فرمولی بر اساس سوابق فصل عادی اختصاص داده می‌شد که
بر اساس سوابق فصل عادی اختصاص داده می‌شد که تضمین می‌کرد دو تیم از طریق هر تورنمنت صعود کنند. برای ایالات متحده، چهار تیم به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه یافتند، سه تیم از طریق فصل لیگ برتر فوتبال (ام‌ال‌اس) و یک تیم از طریق رقابت‌های جام حذفی داخلی: برای کانادا، قهرمان مسابقات قهرمانی کانادا، مسابقات جام داخلی آن که جام مسافران را اهدا می‌کند، به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه یافت. اگر برخی تیم‌های کانادایی در ام‌ال‌اس رقابت می‌کردند، نمی‌توانستند از طریق فصل عادی ام‌ال‌اس یا پلی آف به این مسابقات راه یابند.
عادی ام‌ال‌اس یا پلی آف به این مسابقات راه یابند. آمریکای مرکزی. تیم‌های اتحادیه فوتبال آمریکای مرکزی (اونکاف)، که شامل هفت انجمن عضو بود، باید از طریق لیگ کونکاکاف به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه می‌یافتند. در مجموع ۱۸ تیم از آمریکای مرکزی از طریق لیگ‌های داخلی خود به لیگ کونکاکاف راه یافتند. از آنجایی که به جز چهار تیم، همه تیم‌های حاضر در لیگ کونکاکاف از آمریکای مرکزی بودند، بین دو تا شش تیم از آمریکای مرکزی می‌توانستند به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه یابند. کارائیب. تیم‌های اتحادیه فوتبال کارائیب (سی‌اف‌یو)،
تیم‌های اتحادیه فوتبال کارائیب (سی‌اف‌یو)، که شامل ۳۱ انجمن عضو بود، یا به عنوان قهرمان جام باشگاه‌های کارائیب کونکاکاف، مسابقات باشگاه‌های شبه‌قاره کارائیب در سطح اول، یا از طریق لیگ کونکاکاف، به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه یافتند. از سال ۲۰۱۸، جام باشگاه‌های کارائیب کونکاکاف برای تیم‌های لیگ‌های حرفه‌ای آزاد شد، جایی که آنها می‌توانستند به عنوان قهرمان یا نایب قهرمان لیگ انجمن مربوطه خود در فصل قبل، واجد شرایط شوند. سه تیم دیگر از کارائیب به لیگ کونکاکاف راه یافتند که شامل نایب قهرمان و تیم سوم جام
راه یافتند که شامل نایب قهرمان و تیم سوم جام باشگاه‌های کارائیب کونکاکاف و برنده پلی آف بین تیم چهارم جام باشگاه‌های کارائیب کونکاکاف و قهرمان مسابقات باشگاهی کارائیب کونکاکاف بودند. این مسابقات، مسابقات باشگاهی سطح دوم شبه‌قاره کارائیب بود که برای تیم‌های لیگ‌های غیرحرفه‌ای آزاد بود و آنها می‌توانستند به عنوان قهرمان لیگ انجمن مربوطه خود در فصل قبل، به این مسابقات راه یابند. بنابراین، بین یک تا چهار تیم از کارائیب می‌توانستند به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه یابند. لیگ کونکاکاف. علاوه بر ده تیم راه یافته
یابند. لیگ کونکاکاف. علاوه بر ده تیم راه یافته مستقیم به لیگ قهرمانان کونکاکاف، ۲۲ تیم دیگر (۱ تیم از آمریکای شمالی، ۱۸ تیم از آمریکای مرکزی و ۳ تیم از کارائیب) به لیگ کونکاکاف راه یافتند، تورنمنتی که از ژوئیه تا نوامبر قبل از لیگ قهرمانان کونکاکاف برگزار می‌شد. شش تیم برتر لیگ کونکاکاف، یعنی قهرمان، نایب قهرمان، هر دو تیم بازنده نیمه‌نهایی و دو تیم برتر بازنده یک‌چهارم نهایی، به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه یافتند. تیم‌ها. ۱۶ تیم زیر (از هشت فدراسیون) به این مسابقات راه یافتند. "در جدول زیر، تعداد حضورها،
مسابقات راه یافتند. "در جدول زیر، تعداد حضورها، آخرین حضور و بهترین نتیجه قبلی، فقط آن‌هایی که در دوره لیگ قهرمانان کونکاکاف از فصل" "۰۹–۲۰۰۸ شروع شده‌اند، در نظر گرفته می‌شوند (و آن‌هایی که در دوره جام قهرمانان از سال ۱۹۶۲ تا ۲۰۰۸ بوده‌اند، در نظر گرفته نمی‌شوند)." نکات قرعه کشی. قرعه کشی لیگ قهرمانان کونکاکاف ۲۰۲۰ در تاریخ ۹ دسامبر ۲۰۱۹، ساعت ۲۱:۰۰ به وقت شرق آمریکا (به وقت محلی ۲۰:۰۰ به وقت مرکزی آمریکا)، در دانشگاه صومعه سور خوانا در مکزیکوسیتی، مکزیک برگزار شد. قرعه کشی، هر مسابقه در مرحله یک‌هشتم
برگزار شد. قرعه کشی، هر مسابقه در مرحله یک‌هشتم نهایی (شماره ۱ تا ۸) بین یک تیم از گلدان ۱ و یک تیم از گلدان ۲ را که هر کدام شامل هشت تیم بودند، تعیین می‌کرد. «گلدان‌های جایگاه نمودار» (گلدان A و گلدان B) شامل جایگاه‌های نمودار شماره ۱ تا ۸ مربوط به هر مسابقه بودند. به تیم‌های گلدان ۱، یک جایگاه نمودار از گلدان A و به تیم‌های گلدان ۲، یک جایگاه نمودار از گلدان B اختصاص داده شد. تیم‌های یک انجمن نمی‌توانستند در مرحله یک‌هشتم نهایی در مقابل یکدیگر قرار بگیرند، به جز تیم‌های «وایلدکارد» که جایگزین تیمی از
به جز تیم‌های «وایلدکارد» که جایگزین تیمی از انجمن دیگر می‌شدند. سیدبندی تیم‌ها بر اساس شاخص جدید باشگاه‌های کونکاکاف انجام شد. هر تیم بر اساس معیارهای تعیین شده توسط انجمن‌های مربوطه (مثلاً قهرمان مسابقات، نایب قهرمان، قهرمان جام) به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه یافت و در نتیجه برای هر تیم یک جایگاه (مثلاً MEX۱, MEX۲) تعیین شد. شاخص باشگاه‌های کونکاکاف، به جای رتبه‌بندی هر تیم، بر اساس عملکرد درون زمینی تیم‌هایی بود که جایگاه‌های واجد شرایط مربوطه را در پنج دوره قبلی لیگ قهرمانان کونکاکاف اشغال کرده بودند.
دوره قبلی لیگ قهرمانان کونکاکاف اشغال کرده بودند. برای تعیین کل امتیازات اعطا شده به یک جایگاه در هر دوره از لیگ قهرمانان کونکاکاف، کونکاکاف از فرمول زیر استفاده کرد: جایگاه‌ها طبق قوانین زیر تعیین شدند: ۱۶ تیم به شرح زیر در گلدان‌ها توزیع شدند: فرمت. در لیگ قهرمانان کونکاکاف، ۱۶ تیم در یک تورنمنت تک‌حذفی بازی کردند. هر بازی به صورت رفت و برگشت برگزار می‌شد. برنامه مسابقات. برنامه مسابقات به شرح زیر بود. زمان‌ها به وقت شرقی و طبق فهرست کونکاکاف هستند (زمان‌های محلی داخل پرانتز هستند). نمودار. &lt;section
محلی داخل پرانتز هستند). نمودار. &lt;section begin="Bracket" /&gt; یک‌هشتم نهایی. خلاصه. بازی‌های رفت از ۱۸ تا ۲۰ فوریه و بازی‌های برگشت از ۲۵ تا ۲۷ فوریه ۲۰۲۰ برگزار شدند. مسابقات. ---- ---- ---- ---- یک‌چهارم نهایی. در مرحله یک‌چهارم نهایی، مسابقات به شرح زیر مشخص شدند: خلاصه. بازی‌های رفت از ۱۰ تا ۱۱ مارس برگزار شد، و بازی‌های برگشت در ابتدا قرار بود در ۱۲ مارس برگزار شود، و بازی‌های برگشت در ابتدا قرار بود از ۱۷ تا ۱۸ مارس ۲۰۲۰ برگزار شوند. پس از از سرگیری مسابقات، بازی‌های برگشت از ۱۵ تا ۱۶ دسامبر
سرگیری مسابقات، بازی‌های برگشت از ۱۵ تا ۱۶ دسامبر ۲۰۲۰ در ورزشگاه اکسپلوریا در اورلاندو برگزار شد. در نتیجه، مسابقه رفت و برگشت بین لس آنجلس و کروز آزول به یک مسابقه تک‌بازی تغییر یافت. مسابقات. ---- نیمه نهایی. در مرحله نیمه نهایی، مسابقات به شرح زیر مشخص شدند: خلاصه. در ابتدا قرار بود بازی‌های رفت از ۷ تا ۹ آوریل و بازی‌های برگشت از ۱۴ تا ۱۶ آوریل ۲۰۲۰ برگزار شوند. پس از از سرگیری مسابقات، بازی‌های نیمه نهایی در ۱۹ دسامبر ۲۰۲۰ در ورزشگاه اکسپلوریا در اورلاندو به صورت تک‌بازی برگزار شد. فینال. قرار بود
به صورت تک‌بازی برگزار شد. فینال. قرار بود بازی رفت بین ۲۸ تا ۳۰ آوریل و بازی برگشت بین ۵ تا ۷ مه ۲۰۲۰ برگزار شود. پس از از سرگیری مسابقات، فینال در ۲۲ دسامبر ۲۰۲۰ در ورزشگاه اکسپلوریا در اورلاندو به صورت تک بازی برگزار شد.
ورزش فوتبال در کشور لسوتو تحت مدیریت اتحادیه فوتبال لسوتو قرار دارد. این فدراسیون مسئولیت ادارهٔ تیم ملی فوتبال لسوتو و همچنین لیگ برتر لسوتو را بر عهده دارد. فوتبال محبوب‌ترین ورزش در لسوتو به‌شمار می‌رود. انجمن ملی. اتحادیه فوتبال لسوتو در سال ۱۹۳۲ بنیان‌گذاری شد و در سال ۱۹۹۲ با نام «اتحادیه فوتبال لسوتو» (LEFA) بازنام‌گذاری گردید. این اتحادیه در سال ۱۹۶۴ به فیفا و کاف پیوست. رئیس کنونی این نهاد، وکیلی به نام سالمانه فافانه است. فوتبال داخلی. لیگ برتر لسوتو در سال ۱۹۷۰ به‌عنوان بالاترین سطح لیگ ملی تأسیس
در سال ۱۹۷۰ به‌عنوان بالاترین سطح لیگ ملی تأسیس شد. این لیگ در مقاطعی به نام حامیان مالی خود شناخته می‌شد. به‌عنوان مثال، در فصل ۱۴–۲۰۱۳ با عنوان «وداکام پرمیر لیگ» برگزار شد. بیشتر باشگاه‌ها از پایتخت کشور، ماسرو هستند. برخی باشگاه‌ها وابسته به نهادهایی مانند ارتش، پلیس و قوه قضائیه‌اند. نقطهٔ اوج سالانه فوتبال کشور، مسابقات جام به مناسبت جشن‌های استقلال در ۴ اکتبر است که چهار تیم در آن شرکت می‌کنند. در لیگ برتر لسوتو ۱۴ باشگاه برای کسب عنوان قهرمانی با یکدیگر رقابت می‌کنند. قهرمانان رکورددار این لیگ،
یکدیگر رقابت می‌کنند. قهرمانان رکورددار این لیگ، باشگاه ماتلاما از ماسرو و باشگاه نیروهای دفاعی لسوتو به همراه پیشینیانشان از همین شهر هستند که هر کدام ۱۰ عنوان قهرمانی در کارنامه دارند (از جمله قهرمانی ماتلاما در سال ۱۹۶۹). سرویس زندان لسوتو / خدمات اصلاح و تربیت لسوتو شش عنوان، لیولی پنج عنوان و باشگاه‌های آرسنال، لیناره و ماسرو یونایتد / ماسرو برادرز هر یک سه عنوان قهرمانی کسب کرده‌اند. لیولی همچنین موفق‌ترین باشگاهی است که خارج از شهر ماسرو قرار دارد. تیم ملی. تیم ملی فوتبال لسوتو نخستین دیدار
دارد. تیم ملی. تیم ملی فوتبال لسوتو نخستین دیدار بین‌المللی خود را در سال ۱۹۷۰ برگزار کرد و با نتیجه ۲–۱ برابر مالاوی به پیروزی رسید. این تیم تاکنون موفق به راهیابی به جام جهانی فوتبال یا جام ملت‌های آفریقا نشده‌است. بالاترین رتبهٔ لسوتو در رده‌بندی جهانی فیفا، جایگاه ۱۰۵ام در اوت ۲۰۱۴ بود. این تیم در رتبه‌بندی دسامبر ۲۰۲۲، در جایگاه ۱۴۷ام قرار داشت. بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶، آنتوان هی مربی آلمانی هدایت تیم ملی لسوتو را برعهده داشت. هدف بلندپروازانهٔ او، رساندن تیم به جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰ در کشور همسایه،
تیم به جام جهانی فوتبال ۲۰۱۰ در کشور همسایه، آفریقای جنوبی بود. اما پس از یک سال و نیم، به‌دلیل ناکامی در رسیدن به این هدف، از سمت خود برکنار شد. جانشین او، زاویسا میلوشویویچ اهل صربستان بود که در سپتامبر ۲۰۰۹ از کار برکنار و جای خود را به لزلای نوتشی، دستیار پیشین تیم، داد. در سال ۲۰۱۴، سیفه‌فه "موچینی" ماتته، بازیکن ملی‌پوش سابق، سرمربی تیم شد و در سال ۲۰۱۶ موسس مالیه این مسئولیت را برعهده گرفت. بزرگ‌ترین موفقیت تیم ملی لسوتو، رسیدن به فینال رقابت‌های منطقه‌ای جام کاسافا در سال ۲۰۰۰ بود. همچنین در سال
جام کاسافا در سال ۲۰۰۰ بود. همچنین در سال ۲۰۰۴، لسوتو برای نخستین‌بار شانس راهیابی به رقابت‌های قهرمانی زیر ۲۰ سال قاره آفریقا را داشت. لقب تیم ملی لسوتو «لیکونا» (در زبان سسوتو به‌معنای «تمساح‌ها») است. فوتبال زنان. تیم ملی فوتبال زنان لسوتو در رده‌بندی فیفا برای تیم‌های ملی زنان، در رتبه ۱۶۹ قرار دارد که تا کنون پایین‌ترین رتبه این تیم است (آمار دسامبر ۲۰۲۲). بالاترین سطح رقابت‌های فوتبال زنان در کشور، لیگ برتر فوتبال زنان لسوتو است. ورزشگاه و مرکز فنی. در دهه ۱۹۸۰، ورزشگاه ملی (ورزشگاه ستسوتو) در پایتخت
دهه ۱۹۸۰، ورزشگاه ملی (ورزشگاه ستسوتو) در پایتخت ماسرو ساخته شد. این پروژه در ابتدا توسط کره شمالی هدایت و تأمین مالی می‌شد، اما تحت فشار دولت آفریقای جنوبی، کره شمالی مجبور به ترک کشور شد و ساخت ورزشگاه تحت مدیریت دیگری ادامه یافت. در سال ۲۰۰۲، ورزشگاه جدید ستسوتو با حضور رئیس وقت فیفا، سپ بلاتر، افتتاح شد. «ستسوتو» در زبان سوتو به معنی «شگفت‌انگیز» یا «تعجب‌آور» است. پس از بازسازی، این ورزشگاه ظرفیت ۲۰ هزار تماشاگر را دارد. همزمان، مرکز فنی ماسرو به نام «آرنا ورزشی بامباتا تسیتا» راه‌اندازی شد که شامل
«آرنا ورزشی بامباتا تسیتا» راه‌اندازی شد که شامل مدرسه فوتبال، مرکز تناسب اندام و دو سونا می‌باشد. هزینه ساخت این مجموعه حدود ۸۰۰ هزار دلار بود که فیفا نیمی از آن (۴۰۰ هزار دلار) را در قالب پروژه گول پرداخت کرد. سایر زمین‌های فوتبال در لسوتو اغلب بسیار ساده هستند و معمولاً جایگاه تماشاگر ندارند. ورزشگاه فوتبال در لسوتو. بزرگ‌ترین ورزشگاه از نظر ظرفیت در لسوتو، ورزشگاه ستسوتو در ماسرو با ظرفیت ۱۳٬۹۰۰ نفر است.
تبعید کردها توسط دولت ترکیه به انتقال جمعیت صدها هزار کرد از کردستان ترکیه اشاره دارد که توسط امپراتوری عثمانی و جانشین آن ترکیه به منظور ترک‌سازی منطقه تداوم یافت. اکثر کردهایی که تبعید شدند مجبور به ترک سرزمین‌های بومی خود شدند، اما این تبعیدها شامل اسکان اجباری قبایل کرد نیز می‌شد.مورخ ترک، اسماعیل بشیکچی، بر تأثیر فاشیسم بر این سیاست‌ها تأکید کرد و مورخ ایتالیایی، جولیو ساپلی، استدلال کرد: «آرمان‌های مصطفی کمال آتاترک به این معنی بود که جنگ علیه کردها همیشه به عنوان یک مأموریت تاریخی با هدف تأیید برتری
به عنوان یک مأموریت تاریخی با هدف تأیید برتری ترک بودن تلقی می‌شد.» درست پس از نسل‌کشی ارامنه، بسیاری از کردها معتقد بودند که سرنوشتی مشابه ارامنه خواهند داشت. مورخان، دومینیک جی. شالر و یورگن زیمرر، اظهار می‌کنند که این رویداد «نه تنها یادآور این واقعیت نگران‌کننده است که قربانیان می‌توانند به مجرمان تبدیل شوند، بلکه مجرمان [همان‌طور که برخی از کردها در طول نسل‌کشی ارمنی‌ها و آشوری‌ها بودند] نیز می‌توانند قربانی شوند».
مارات آلکساندری خارازیان ( زادهٔ - درگذشته )، روزنامه‌نگار، سیاستمدار و دیپلمات اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۹۳۱ در تفلیس به دنیا آمد و در سال ۱۹۵۳ از دانشکده روابط بین‌الملل دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی در سپتامبر ۲۰۰۶ در سن ۷۵ سالگی در پاریس درگذشت و در آرامستان مرکزی ایروان (توخماخ) به خاک سپرده شد.
آنا داوتیان (؛ زادهٔ )، شاعر، عکاس، ترجمه و نویسنده اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۴ فوریهٔ ۱۹۸۳ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. وی در مرکز نوآورانه فناوری‌های تومو فعالیت می‌کند.
کارن هاملتی خاچاطریان (؛ زادهٔ )، تاریخ‌نگار اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۲۵ مهٔ ۱۹۶۹ ‏در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان و دانشگاه دولتی بلاروس فارغ‌التحصیل گشت. وی در فعالیت می‌نماید.
ادوارد وارطانی چوباریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فیزیکدان و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۵ مهٔ ۱۹۳۶ در اسپیتاک به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۵۸) فارغ‌التحصیل شد. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. وی همچنین برنده دانشمند شایسته جمهوری ارمنستان شده است. وی در ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۱ در سن ۸۵ سالگی در ایروان درگذشت. پیوند به بیرون. [[رده:اعضای فرهنگستان ملی علوم ارمنستان]] [[رده:اهالی اسپیتاک]] [[رده:دانش‌آموختگان دانشگاه دولتی ایروان]] [[رده:درگذشتگان ۲۰۲۱ (میلادی)]] [[رده:دکترا]]
[[رده:درگذشتگان ۲۰۲۱ (میلادی)]] [[رده:دکترا]] [[رده:دکترهای علوم فیزیک-ریاضی]] [[رده:زادگان ۱۹۳۶ (میلادی)]] [[رده:فیزیک‌دانان سده ۲۰ (میلادی) اهل ارمنستان]]
تاتا خاچاطریان (؛ ) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی از سال ۲۰۱۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. زندگی‌نامه. وی در ۲ اوت ۱۹۹۴ در سن پترزبورگ به دنیا آمد و از آکادمی هنرهای تئاتر روسیه (۲۰۱۷) فارغ‌التحصیل شد. وی هم اکنون در مسکو سکونت دارد.
هاکوب س. آنتونیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) نویسنده، شاعر، مترجم، روزنامه‌نگاری نظر اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۱ ژانویهٔ ۱۸۸۷ در کنستانتینوپل به دنیا آمد و در کالج رابرت فارغ‌التحصیل گشت. وی در ۴ دسامبر ۱۹۶۷ در سن ۸۰ سالگی در نیویورک سیتی درگذشت.