payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کند، اما چون او حمایت خانواده مادرش را نداشت و پیش‌بینی می‌شد در صورت به تخت نشستن او، یک ناآرامی و شورش رخ دهد بنابر این به او نام خانوادگی خاندان میناموتو (خاندان گنجی) را داد و او را از خاندان امپراتوری خارج کرد. «اوتسوسمی»، همسر معاون آیو و نامادری فرماندار کی، به‌عنوان اولین زن دربار گنجی در داستان به یاد ماندنی است و همچنین، به عنوان اولین کسی که در برابر او مقاومت می‌کند، هیکارو چون نمی‌تواند به اوتسوسمی برسد، با کوگیمی کوچک رابطه برقرار می‌کند. کوگیمی برادر کوچکتر اوتسومی است. گنجی «پسربچه را جذاب
برادر کوچکتر اوتسومی است. گنجی «پسربچه را جذاب تر از خواهر سردش می‌یابد» و به عنوان جایگزینی برای او. این قسمت تنها اشاره آشکار به همجنس‌گرایی در داستان را تشکیل می‌دهد. گنجی، نامادری خود، بانو فوجیتسوبو (نامادری هیکارو که ۵ سال بزرگتر بود)، همسر مورد علاقه امپراتور کیریتسوبو را به دلیل شباهت بسیار او به مادر مرده خود کیریتسوبو، می‌پرستید، و همین شباهت نیز دلیلی بود که امپراتور کیریتسوبو را مجبور به ورود به دربار خود کرد. در نتیجه عشق ممنوع فوجیتسوبو و هیکارو گنجی، او پسری به دنیا آورد که بعدها «امپراتور
گنجی، او پسری به دنیا آورد که بعدها «امپراتور ری‌زی» نامیده شد. گنجی در سن ۱۹ سالگی بود، اما تقریباً هیچ‌کس حقیقت تولد ری‌زی را نمی‌دانست و کودک به عنوان یک شاهزاده و پسر امپراتور کیریتسوبو بزرگ شد. او در طول زندگی خود دو همسر اصلی به معنای قانونی داشت، در سن ۱۲ سالگی با بانو آئویی نو اوئه دختر وزیر چپ که چهار سال از او بزرگتر بود، ازدواج کرد. پذیرش هیکارو گنجی که از او کوچکتر بود و با زنان دیگر معاشقه می‌کرد دشوار بود و بین این زوج فاصله وجود داشت، اما ۱۰ سال بعد او با خوشحالی باردار شد. هیکارو گنجی با
سال بعد او با خوشحالی باردار شد. هیکارو گنجی با دیدن او که از بیماری صبحگاهی رنج می‌برد، شروع به احساس محبت نسبت به آئویی می‌کند و رابطه آنها که سرد شده بود تغییر می‌کند. با این حال، آئویی گامی توسط روح معشوقه اول هیکارو گنجی، بانو روکوجو (六条御息所) تسخیر شد و پس از تولد «یوگیری» درگذشت. همسر بعدی گنجی موراساکی نو اوئه (بانو موراساکی) بود. اگرچه آنها اقدامات رسمی برای ازدواج انجام نداده بودند، اما عملاً او به عنوان همسر هیکارو شناخته می‌شد و در عمارت هیکارو اقامت داشت. موراساکی نو اوئه یا «بانو موراساکی»
اقامت داشت. موراساکی نو اوئه یا «بانو موراساکی» برادرزاده فوجیتسوبو (نامادری هیکارو) بود و مادربزرگش او را بزرگ کرده بود. هنگامی که هیکارو ۱۸ ساله برای درمان تب از کیتایاما (کیتا-کو، شهر کیوتو) بازدید کرد تا از سوزو (یک راهب) برای درمان تب دعا بگیرد. او دختری را دید که در سن ۱۰ سالگی بود و شباهت زیادی با فوجیتسوبو داشت. قبل از اینکه پدر واقعی او را به عمارت خود ببرد، موراساکی را ربوده و خود او را بزرگ کرد. هیکارو که مجذوب ظاهر پاک و معصوم او شده بود، از ابتدا تا انتها رؤیای بزرگ کردن موراساکی را به دلخواه
تا انتها رؤیای بزرگ کردن موراساکی را به دلخواه خود می‌بیند. «برای زنان خوب است که رفتار نرمی داشته باشند» و «اگر شوهرت برای دیدن زن دیگری بیرون رفت، هیاهو و کنایه به پا نکن» و به او یاد داد که زنی باشد که هیکارو دوستش دارد. از نظر موراساکی، هیکارو کسی است که می‌تواند به او اعتماد کند، زیرا او خوش قیافه، خوش صحبت، مهربان است و پول زیادی دارد و بنابر این هر آنچه را که به او آموزش داده می‌شود را مطیعانه یادمی‌گیرد. پس از مرگ نخستین همسر قانونی هیکارو، (آئوی نو اوئه)، هیکارو (۲۲ ساله) و موراساکی (۱۴ ساله) برای
اوئه)، هیکارو (۲۲ ساله) و موراساکی (۱۴ ساله) برای اولین بار با هم قرار گرفتند و زندگی زناشویی را آغاز کردند. همچنین همان‌طور که از نام «اوئه» مشخص است، هم گنجی و هم اطرافیانش با او به عنوان همسر قانونی گنجی رفتار می‌کردند، اما او عنوان سی‌شیتسو (همسر اصلی) یا عنوانی که در آن زمان مرسوم بود، کیتاماندوکورو را نداشت. بانو موراساکی ظاهر و پس‌زمینه‌ای بی‌نقص داشت، اما تنها مشکلش این بود که توانایی فرزندآوری نداشت. زمانی که تصمیم بر این شد که «اونّا سان نومیا» با هیکارو گنجی ازدواج کند، او از نداشتن موقعیت همسر
هیکارو گنجی ازدواج کند، او از نداشتن موقعیت همسر قانونی و نداشتن قیم و همچنین به دلیل روابط هیکارو با زنان دیگر در رنج بود که باعث بیماری او شد. گنجی روابط عاشقانه زیادی داشت. مخالفان سیاسی گنجی قبل از اخراج رسمی به سوما در ولایت هاریما نقل مکان کردند. در ولایت هاریما، بانو آکاشی را ملاقات کرد و از او صاحب یک دختر شد. پس از دعوت به بازگشت به میاکو (امروزه کیوتو) او بانو آکاشی و کودک را ترک کرد و به کیوتو بازگشت. پس از بازگشت گنجی به کیوتو، نابرادری‌اش، امپراتور سوزاکو به نفع ولیعهد (ری‌زی) که در واقع پسر
سوزاکو به نفع ولیعهد (ری‌زی) که در واقع پسر گنجی و فوجیتسوبو بود، کناره‌گیری کرد، اما ری‌زی به‌طور اتفاقی راز تولد خود را فهمید و خواست به نفع پدر واقعی اش، گنجی، کناره‌گیری کند. با این حال، این امر غیرممکن بود و در عوض به پدرش بهترین رتبه تقریباً برابر با همان رتبه که امپراتوری که از سلطنت کنار رفته بود، را داد. پس از رسیدن به این مقام عالی، گنجی روکوجو-این (六条院) نامیده می‌شد، نامی که از عمارت او گرفته شده است. گنجی می‌خواست تنها دخترش (دختر آکاشی) ملکه بعدی شود. او بانو آکاشی و کودک (معروف به شاهدخت
بعدی شود. او بانو آکاشی و کودک (معروف به شاهدخت آکاشی، 明石の姫君) را به کیوتو دعوت کرد. بانو موراساکی نو اوئه این دختر را به فرزندی پذیرفت و او را بزرگ کرد. این دختر بعداً همسر ولیعهد و در نهایت ملکه شد. علاوه بر همسران قانونی او، داستان گنجی همچنین شامل بسیاری از زنان دیگری است که با هیکارو گنجی رابطه صمیمانه داشتند. او همچنین سه نفر را به فرزندخواندگی خود پذیرفت. بخش دوم. از فصل ۳۴ «واکانا. قست اول» تا فصل ۴۱ «مابوروشی» (توهم) در سن چهل سالگی، او با برادرزاده‌اش «اونّا سان نومیا»، که دختر برادر ناتنی
«اونّا سان نومیا»، که دختر برادر ناتنی بزرگ‌ترش امپراتور سوزاکو (朱雀帝) بود، ازدواج کرد. در نتیجه موراساکی از موقعیت خود در عمارت روکوجو-این کنار گذاشته شد. مادر «اونّا سان نومیا»، خواهر ناتنی فوجیتسوبو بود، از این رو او خواهرزاده فوجیتسوبو بود. «اونّا سان نومیا»، همسر اصلی و قانونی دوم او، ۲۵ سال از هیکارو گنجی کوچکتر بود. سوزاکو از هیکارو گنجی نظرش را دربارهٔ ازدواج با دخترش پرسید. هیکارو گنجی این پیشنهاد را پذیرفت زیرا او هم خواهرزاده معشوقش فوجیتسوبو و هم یک شاهزاده خانم امپراتوری بود، اما وقتی با او
هم یک شاهزاده خانم امپراتوری بود، اما وقتی با او ازدواج کرد، از اینکه شباهت چندانی به فوجیتسوبو ندارد و اینکه رفتارش بسیار بچه‌گانه بود، در نتیجه عشق او به موراساکی نو اوئه بیش از هر زمان دیگری افزایش یافت. کاشیواگی (柏木)، دوست پسر او یوگیری (夕霧ゆうぎり) و پسر دوست هیکارو «تونوچوجو» (頭中将) بود، او هوس «اونّا سان نومیا»، را داشت و حتی پس از ازدواجش با گنجی به دنبال عشق او بود. سرانجام او وارد روکوجو-این شد و به او تجاوز کرد. در نتیجه پسری به دنیا آمد که نام او را کائورو گنجی گذاشتند. گنجی بعداً این راز را کشف کرد
گنجی گذاشتند. گنجی بعداً این راز را کشف کرد و عصبانی شد، اما سرانجام متوجه شد که این همان کاری بود که با پدرش کرده بود و این را مجازاتی در قبال خیانت گذشته خود به پدر و امپراتورش در نظر گرفت. او تصمیم گرفت راز تولد این پسر را حفظ کند و او را به عنوان فرزند واقعی و سوم خود تربیت کند. برای موراساکی، زندگی به راحتی نمی‌گذشت زیرا با ازدواج هیکارو با زنی جوانتر با موقعیت اجتماعی بالاتر از خودش، از موقعیت همسر قانونی محروم شده بود. بانو موراساکی از نظر جسمی و روحی ضعیف شد و اگرچه اقدام به درمان کرد اما نتوانست
ضعیف شد و اگرچه اقدام به درمان کرد اما نتوانست به‌طور کامل بهبود یابد و چندین سال بعد درگذشت. هیکارو گنجی که کاملاً به او وابسته بود، خود را به خاطر عدم توجه به مشکلات موراساکی سرزنش می‌کرد و برای مدت طولانی بسیار اندوهگین بود و ماتم داشت. در سال‌های آخر هیکارو گنجی بدبخت و افسرده بود، زیرا او زنی را که دوست داشت را فقط به خاطر انگیزه‌های طمع خود از دست داد. هیکارو گنجی دو یا سه سال پس از مرگ موراساکی گامی درگذشت. پس از مرگ هیکارو، «اونّا سان نومیا»، راهب شد و خود را در ساگا (嵯峨さが) مخفی کرد.
کیریتسوبو کویی ، یک شخصیت خیالی در داستان گنجی است. او مادر هیکارو گنجی شخصیت اصلی داستان است. امپراتور علیرغم رتبه نسبتاً پایین‌تر، او را بر همه خانم‌های دیگرش ترجیح داد. او بیشتر از زمانی که به‌طور کلی «مناسب» در نظر گرفته می‌شد، با او می‌ماند و با توجه به نگرانی دربار برای درستی، این موضوع کاملاً رسواکننده بود. خانم‌های دیگر شروع به آزار و اذیت او کردند و او شروع به ضعیف شدن روحیه و بیمار شدن کرد. او سه سال پس از تولد هیکارو گنجی درگذشت. گنجی پس از مرگش مدام در پی پرکردن خلأ ناشی از این فقدان بود و با
مدام در پی پرکردن خلأ ناشی از این فقدان بود و با زنان مختلفی که بسیاری از آنها شبیه مادرش بودند، رابطه برقرار کرد.
جودی باوری (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل انگلستان است که در پست دروازه‌بان برای باشگاه‌هایی از جمله چلسی و فولام بازی کرد.
باغ پرندگان جورونگ یا به عبارت صحیح تر باغ پرندگان جورانگ بین سال‌های ۱۹۷۲ تا ۲۰۲۳ یک باغ پرندگان و جاذبه گردشگری در جورانگ، سنگاپور بود. بزرگ‌ترین باغ پرندگان در آسیا، که دارای مساحتی حدود ۲۰ هکتار در دامنه غربی جورانگ هیل، مرتفع‌ترین نقطه در ناحیه جورانگ قرار داشت. این باغ پرندگان یکی از پارک‌هایی بود که توسط ذخیره‌گاه حیات‌وحش مندای مدیریت می‌شد، که همچنین مدیریت باغ‌وحش سنگاپور، نایت سافاری و ریور وندرز را برعهده دارند. در سال ۲۰۱۶، گروه حیات‌وحش مندای اعلام کرد که باغ پرندگان جورونگ تا سال ۲۰۲۰ به پارک
کرد که باغ پرندگان جورونگ تا سال ۲۰۲۰ به پارک بسیار بزرگ‌تری در جاده دریاچه مندای منتقل می‌شود و با سه پارک حیات‌وحش موجود همراه با پارک جنگل بارانی جدید ترکیب می‌شود تا یک محوطه طبیعی و حیات‌وحش یکپارچه را تحت عنوان ذخیره‌گاه حیات‌وحش مندای تشکیل دهند. در سال ۲۰۲۱، این گروه اعلام کرد که برای پارک جایگزین در مندای، نام پردیس پرندگان انتخاب شده است. در سال ۲۰۲۲، اعلام گردید که باغ پرندگان جورونگ در روز ۳ ژانویه ۲۰۲۳ تعطیل خواهد شد تا جابجایی خود را به پردیس پرندگان در مندای به سرانجام برساند.
موراساکی نو اوئه ، شخصیت اصلی زن در "داستان گنجی" است. او در برخی از ترجمه‌ها با نام بانو موراساکی نیز شناخته می‌شود. او اولین بار در فصل پنجم ظاهر می‌شود، زمانی که یک دختر جوان است. شاهزاده گنجی برای اولین بار در روستایی در کیتایاما با او روبرو می‌شود و شیفته او می‌شود، به خصوص پس از اینکه متوجه می‌شود که او برادرزاده نامادری خود، بانو فوجیتسوبو است. در داستان او دومین چهره مهم پس از هیکارو گنجی است. او نه تنها به دلیل ظاهرش بلکه به دلیل هوش، شخصیت و استعدادش به عنوان یک زن آرمانی به تصویر کشیده می شود.
به عنوان یک زن آرمانی به تصویر کشیده می شود. ابتدا او را موراساکی نو کیمی نامیدند و بعدها هنگامی که همسر هیکارو گنجی شد و «موراساکی نو اوئه» نامیده شد. همانطور که از نام «اوئه» مشخص است، هم گنجی و هم اطرافیانش با او به عنوان همسر قانونی گنجی رفتار می کنند، اما او در واقع همسر اصلی (کیتاماندوکورو) او نبود.
جودی برت (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل انگلستان است که در پست خط میانی برای برایتون اند هوو آلبیون بازی می‌کرد. وی در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال زنان انگلستان و زیر ۲۳ سال زنان انگلستان بازی کرده است.
بانو فوجیتسوبو ، یک شخصیت تخیلی در داستان گنجی اثر موراساکی شیکیبو است. دختر یک امپراتور قبلی و بنابراین شاهزاده امپراتوری، فوجیتسوبو در سن ۱۶ سالگی به خدمت «امپراتور کیریتسوبو» می‌رود، عمدتاً به دلیل شباهت او به همسر متوفی کیریتسوبو کویی. او به زودی به یکی از محبوب‌ترین افراد امپراتوری تبدیل می‌شود، اما همچنین ناپسری اش هیکارو گنجی به او علاقمند است. در فصل هفتم، "Momiji no ga"، آشکار می‌شود که فوجیتسوبو و گنجی درگیر یک رابطه عشقی نامشروع و غیرقانونی هستند (اگرچه نویسنده آن را توصیف نمی‌کند، بلکه به شروع
(اگرچه نویسنده آن را توصیف نمی‌کند، بلکه به شروع رابطه اشاره می‌کند) که نتیجه آن تولد امپراتور ری‌زی (امپراتور آینده) است که همه به جز دو عاشق، او را پسر امپراتور کیریتسوبو می‌دانند.
بروک آسپین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است. او در پست مدافع میانی برای باشگاه بریستول سیتی در سوپر لیگ زنان انگلستان به صورت قرضی از چلسی بازی می‌کند. وی در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال زنان انگلستان, زیر ۱۹ سال زنان انگلستان، و زیر ۲۳ سال زنان انگلستان بازی کرده است.
پرندگان آمریکا یا قوانین حرکت فیلمی محصول سال ۲۰۰۸ و به کارگردانی کریگ لوکاس است. در این فیلم بازیگرانی همچون متیو پری، بن فاستر، جنیفر گودوین، لورن گراهام، هیلاری سوانک و زوئی کراویتز ایفای نقش کرده‌اند.
الکساندرا بروکس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که در پست دروازه‌بان برای بلکبرن روورز در مسابقات قهرمانی زنان FA بازی می‌کند.
جورجیا بروگام (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که در پست مدافع برای لندن سیتی لاینسس در مسابقات قهرمانی زنان بازی می‌کند.
گاهی برمی‌گردند… دوباره فیلمی محصول سال ۱۹۹۶ و به کارگردانی آدام گروسمن است. در این فیلم بازیگرانی همچون مایکل گروس، آلکسیس آرکت، هیلاری سوانک، جنیفر الیز کوکس، دابلیو. مورگان شپارد و جنیفر آسپن ایفای نقش کرده‌اند.
جولیا منینگ (؛ زادهٔ) بازیکن سابق فوتبال اهل انگلستان است. وی در تیم ملی فوتبال انگلستان بازی کرده است.
فوجیوارا نو تاکافوجی ; – ) از اشراف درباری کوگیو دوره هی‌آن اهل ژاپن بود. دختر او مادر امپراتور دایگو بود.
فوجیوارا نو نوبوتاکا ؛ تولد نامشخص – مرگ ۱۰۰۱ میلادی) از خاندان هوکه (فوجیوارا) و پسر فوجیوارا نو تامه سوکه چوناگون (مشاور) فوجیوارا نو تاکافوجی در دوره هی‌آن اهل ژاپن بود. او همسر موراساکی شیکیبو نویسنده داستان گنجی بود. او در سال ۹۹۸ میلادی همچنین به عنوان ارباب یاماشیرو خدمت می‌کرد، و در همین زمان با موراساکی شیکیبو ازدواج کرد.
فناسمید () یک داروی ضد تشنج از دسته اورئید (استیل اوره) است. این یک آنالوگ ترکیبی و حلقه باز شده از فنی‌توئین (هیدانتوئین) است و از نظر ساختاری با باربیتورات‌ها و سایر هیدانتوئین‌ها مرتبط است.
قبل از سال ۱۸۰۰ میلادی، صنعت آهن و فولاد در جایی قرار داشت که مواد خام، تأمین انرژی و آب شیرین به راحتی در دسترس بود. پس از سال ۱۹۵۰، صنعت آهن و فولاد شروع به ایجاد شدن در مناطق وسیعی از زمین‌های صاف نزدیک بندرهای دریایی کرد. تاریخچه صنعت فولاد مدرن در اواخر دهه ۱۸۵۰ آغاز شد. از آن زمان به بعد، فولاد به یکی از عناصر اصلی اقتصاد صنعتی جهان تبدیل شده است. این مقاله تنها به بعد تجاری، اقتصادی و اجتماعی این صنعت می‌پردازد، زیرا تولید انبوه فولاد به دلیل توسط هنری بسمر، در سال ۱۸۵۷ آغاز شد. قبلاً، تولید فولاد
بسمر، در سال ۱۸۵۷ آغاز شد. قبلاً، تولید فولاد بسیار گران بود و تنها در محصولات کوچک و گران‌قیمت مانند چاقو، شمشیر و زره و … استفاده می‌شد. فناوری. فولاد یک آلیاژ است که از بین ۰٫۲ تا ۲٫۰ درصد کربن و مابقی آهن تشکیل شده است. از دوران پیش از تاریخ تا ایجاد کوره بلند، آهن از سنگ آهن به عنوان آهن خام با خلوص ۹۹٫۸۲ تا ۱۰۰ درصد آهن تولید می‌شد و فرایند تولید فولاد شامل افزودن کربن به آهن بود، معمولاً به صورت اتفاقی، در کارگاه یا از طریق فرایند سیمانه‌سازیاین اتفاق می‌افتاد. معرفی کوره بلند در آن زمان این مشکل را
می‌افتاد. معرفی کوره بلند در آن زمان این مشکل را رفع کرد. یک کوره بلند ، آهن خام تولید می‌کند - یک آلیاژ حدود ۹۰ درصد آهن و ۱۰ درصد کربن. هنگام شروع فرایند تولید فولاد با آهن خام، به جای آهن خام، چالش حذف مقدار کافی کربن برای کاهش آن به مقدار ۰٫۲ تا ۲ درصد برای فولاد به وجود آمد. پس از سال ۱۸۹۰، فرایند بسمر به تدریج با فولادسازی بازوپخت جایگزین شد و تا نصف قرن بیستم دیگر استفاده نمی‌شد. فرایند بازوپخت در دهه ۱۸۶۰ در آلمان و فرانسه شکل گرفت. فرایند معمول بازوپخت از آهن خام، سنگ آهن و خرده استفاده می‌کرد و
از آهن خام، سنگ آهن و خرده استفاده می‌کرد و به عنوان فرایند سیمان-مارتین شناخته شد. فرایند آن اجازه کنترل نزدیک‌تر بر ترکیب فولاد را داد؛ همچنین، مقدار قابل توجهی از خرده در مصرف دوباره بلامانع بود. فرایند قورباغه‌گیر برای تولید فولاد آلیاژ با کیفیت بالا تا قرن بیستم اهمیت داشت. تا سال ۱۹۰۰، برای تولید فولاد از کوره قوس الکتریک استفاده شد و تا دهه ۱۹۲۰، هزینه کاهش یافته الکتریسیته اجازه داد که به‌طور عمده فرایند قورباغه‌گیر فقط برای فولادهای ویژه استفاده شود. بریتانیا. قرن نوزدهم. بریتانیا با تعهد اولیه
شود. بریتانیا. قرن نوزدهم. بریتانیا با تعهد اولیه خود به استخراج زغال‌سنگ، قدرت بخار، کارخانه‌های نساجی، ماشین‌آلات، راه‌آهن و کشتی‌سازی، رهبر جهان در انقلاب صنعتی شد. تقاضای بریتانیا برای آهن و فولاد، به همراه سرمایه فراوان و کارآفرینان پرانرژی، آن را به رهبر جهان در نیمه اول قرن نوزدهم تبدیل کرد. فولاد نقش حیاتی در طول انقلاب صنعتی داشت. در سال ۱۸۷۵، بریتانیا ۴۷ درصد از تولید جهانی آهن خام را تأمین می‌کرد، یک سوم آن و ۴۰ درصد فولاد از منطقه میدلزبرو می‌آمد. ۴۰ درصد از تولید بریتانیا به آمریکا صادر می‌شد
۴۰ درصد از تولید بریتانیا به آمریکا صادر می‌شد که به سرعت در حال احداث کردن زیرساخت راه‌آهن و صنعتی خود بود. دو دهه بعد در سال ۱۸۹۶، با این حال، سهم بریتانیا از تولید جهانی به ۲۹ درصد برای آهن خام و ۲۲٫۵ درصد برای فولاد سقوط کرده بود و کمتر به آمریکا ارسال می‌شد. آمریکا اکنون رهبر جهان بود و آلمان به بریتانیا رسیدگی می‌کرد. بریتانیا بازار آمریکای خود را و در جای دیگر نقش خود را از دست داده بود؛ به واقع محصولات آمریکایی در بریتانیا فولاد خود را با قیمت پایین تری به فروش میرساند. افزایش تولید آهن خام چشمگیر
تری به فروش میرساند. افزایش تولید آهن خام چشمگیر بود. بریتانیا از ۱٫۳ میلیون تن در سال ۱۸۴۰ به ۶٫۷ میلیون تن در سال ۱۸۷۰ و ۱۰٫۴ میلیون تن در سال ۱۹۱۳ رسید. آمریکا از یک پایه پایین‌تر شروع کرده ولی سریع‌تر رشد کرد؛ از ۰٫۳ میلیون تن در سال ۱۸۴۰ به ۱٫۷ میلیون تن در سال ۱۸۷۰ و ۳۱٫۵ میلیون تن در سال ۱۹۱۳. آلمان از ۰٫۲ میلیون تن در سال ۱۸۵۹ به ۱٫۶ میلیون تن در سال ۱۸۷۱ و ۱۹٫۳ میلیون تن در سال ۱۹۱۳ رسید. فرانسه، بلژیک، اتریش-مجارستان و روسیه، همگی، از ۲٫۲ میلیون تن در سال ۱۸۷۰ به ۱۴٫۱ میلیون تن در سال ۱۹۱۳، پیش
تن در سال ۱۸۷۰ به ۱۴٫۱ میلیون تن در سال ۱۹۱۳، پیش از جنگ جهانی اول رسیدند. قرن بیستم. آبه (۱۹۹۶) به بررسی سابقه شرکت‌های آهن و فولاد در انگلستان و تحلیل شرکت Bolckow Vaughan &amp; Company پرداخت. این شرکت برای مدت زمان طولانی با فناوری قدیمی کار میکرد و بسیار دیر به روش کوره باز (open hearth furnace) روی آورد. آبه نتیجه می‌گیرد که این شرکت - و صنعت فولاد بریتانیا - از عدم کارآفرینی و برنامه‌ریزی رنج می‌برند. بلیر (۱۹۹۷) تاریخ صنعت فولاد بریتانیا از جنگ جهانی دوم تا امروز را برای ارزیابی تأثیر دخالت دولت در
دوم تا امروز را برای ارزیابی تأثیر دخالت دولت در اقتصاد بازار مورد بررسی قرار داد. کارآفرینی در دهه ۱۹۴۰ کم بود؛ دولت نتوانست صنعت را مدیریت و کارخانه‌های خود را به‌روز کند. صنعت بریتانیا چند نسل در مقابل رقابت جهانی ناموفق بود. در سال ۱۹۴۶، اولین طرح توسعه فولاد با هدف افزایش ظرفیت عملی شد ؛ قانون آهن و فولاد ۱۹۴۹ منجر به ملی‌سازی صنعت به شکل شرکت آهن و فولاد بزرگ بریتانیای کبیر شد. با این حال، اصلاحات توسط دولت‌های حزب محافظ در دهه ۱۹۵۰ منحل شد. در سال ۱۹۶۷، با کنترل دوباره حزب کارگر صنعت دوباره ملی شد.
با کنترل دوباره حزب کارگر صنعت دوباره ملی شد. اما تا آن زمان، بیست سال دستکاری سیاسی باعث مشکلات جدی شرکت‌های مانند شرکت فولاد بریتانیای کبیر شده بود ؛ مانند : رضایت از تجهیزات موجود، کارخانجات در حال عمل با ظرفیت پایین (کارایی پایین)، دارایی‌های کم‌کارآمد، فناوری قدیمی، کنترل قیمت دولت، هزینه‌های زغال‌سنگ و نفت بالاتر، عدم وجود منابع برای بهبود سرمایه‌گذاری، و رقابت بازار جهانی رو به افزایش. تا دهه ۱۹۷۰، دولت ، هدف اصلی خود را حفظ اشتغال در صنعت نابود شونده قائل شده بود. از آنجایی که فولاد بریتانیا
شونده قائل شده بود. از آنجایی که فولاد بریتانیا کارفروش اصلی در منطقه‌های نابود شده بود، بسیاری از کارخانجات و تأسیسات که با زیان عملکردی کار می‌کردند را حفظ کرده بود. در دهه ۱۹۸۰، نخست‌وزیر محافظه‌کار مارگارت تچچر BSC را به عنوان شرکت British Steel plc مجددًا خصوصی کرد. استرالیا. در قرن نوزدهم، چندین پروژه تولید آهن وجود داشت و فولاد هم تولید می‌شد، اما تنها به مقیاس بسیار کوچک. اولین تولید تجاری فولاد در استرالیا توسط شرکت ویلیام سندفورد در کارخانه اسکبنک در لیتگو، نیوساوت ولز، در سال ۱۹۰۱ بود. این
در لیتگو، نیوساوت ولز، در سال ۱۹۰۱ بود. این کارخانه در سال ۱۹۰۷ به اولین کارخانه یکپارچه آهن و فولاد استرالیا تبدیل شد. بعدها توسط چارلز هاسکینز گسترش یافت. اولین ریل‌های فولادی استرالیا در سال ۱۹۱۱ در آنجا تولید شد. بین سال‌های ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۲، فعالیت‌ها در لیتگو، تحت مدیریت سسیل هاسکینز، به کارخانه جدیدی در پورت کمبلا منتقل شد؛ همچنان محل بیشتر تولید فولاد استرالیا است. در سال ۱۹۱۵، BHP با کارخانه فولاد نیوکاسل خود به تولید فولاد وارد شد که در سال ۱۹۹۹ بسته شد. بخش «محصولات بلند» صنعت فولاد به شرکت OneSteel
بخش «محصولات بلند» صنعت فولاد به شرکت OneSteel در سال ۲۰۰۰ انتقال یافت. تصمیم BHP برای انتقال از استخراج معدن به باز کردن یک کارخانه فولاد در نیوکاسل ناشی از محدودیت‌های فنی در بازگرداندن ارزش از معادن «معدن‌های سولفید پایین» بود. کشف منطقه آهن کناب و آهن مونارک نزدیک ساحل غربی خلیج اسپنسر در استرالیای جنوبی به همراه توسعه توسط فلزشناس BHP، آرچیبالد دراموند کارمایکل، از روش «جداسازی سولفید روی از خاک و سنگ همراه» منجر به «پیاده‌سازی روش ساده و ارزان برای آزاد کردن مقادیر زیادی از فلزات ارزشمند از معادن
آزاد کردن مقادیر زیادی از فلزات ارزشمند از معادن سولفید، شامل توده‌های بزرگی از پسماندها و لجه‌ها به ارتفاع» ۴۰ فوت (۱۲ متر) منجر شد. ایتالیا. در ایتالیا، کمبود زغال‌سنگ باعث استفاده صنعت فولاد در استفاده از انرژی هیدروالکتریک شد. این امر با بهره‌گیری از ایده‌هایی که توسط ارنستو استاسانو از سال ۱۸۹۸ (کوره استاسانو) پیشرو شده بود ، آغاز شد. با وجود دوره‌های نوآوری (۱۹۰۷–۱۴)، رشد (۱۹۱۵–۱۸) و تثبیت (۱۹۱۸–۲۲)، انتظارات اولیه تنها تا حدی برآورده شد. تولید فولاد در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ به میانگین حدود ۲٫۱ میلیون
در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ به میانگین حدود ۲٫۱ میلیون تن می‌رسید. مصرف سرانه هر نفر کمتر از میانگین غرب اروپا بود. فرایندهای الکتریکی جایگزین مهمی بودند، اما رقابت‌پذیری را بهبود ندادند یا قیمت‌ها را کاهش ندادند. به جای اینکه رقابت‌پذیری را بهبود بخشند و با قدرت بیشتری در بازار جهانی رقابت کنند دوقطبیتی بازرا را تقویت کرد و حلقهٔ بدبینانه‌ای را آغاز کرد که باعث جلوگیری از گسترش بازار شد. ایتالیا صنعت خود را در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ مدرن ساخت و به سرعت رشد کرد، تنها بعد از آلمان غربی در رده دوم در دهه ۷۰ قرار
تنها بعد از آلمان غربی در رده دوم در دهه ۷۰ قرار گرفت. اتحادیه‌های کار باعث حفظ سطوح بالای اشتغال شدند. با این حال، مشکلات پس از سال ۱۹۸۰ زیاد شدند، زیرا رقابت خارجی سخت‌تر شد. در سال ۱۹۸۰، بزرگ‌ترین تولیدکننده Nuova Italsider [که در حال حاضر Ilva (شرکت) نامیده می‌شود] ۷۴۶ میلیارد لیرا در عملکردهای ناموثق خود از دست داد. در دهه ۱۹۹۰، صنعت فولاد ایتالیایی، که بیشتر دولتی بود، به‌طور گسترده خصوصی شد. امروزه این کشور هفتمین صادرکننده فولاد جهان است. ایالات متحده آمریکا. از سال ۱۸۷۵ تا ۱۹۲۰ تولید فولاد آمریکا
آمریکا. از سال ۱۸۷۵ تا ۱۹۲۰ تولید فولاد آمریکا از ۳۸۰٬۰۰۰ تن به ۶۰ میلیون تن در سال رشد کرد و آمریکا را به رهبر جهان تبدیل کرد. نرخ رشد سالانه فولاد در بازه ۱۸۷۰–۱۹۱۳ ۷٫۰٪ برای آمریکا؛ ۱٫۰٪ برای بریتانیا؛ ۶٫۰٪ برای آلمان؛ و ۴٫۳٪ برای فرانسه، بلژیک و روسیه، و تولیدکنندگان اصلی دیگر بود. این رشد نقطه‌ای آمریکایی بر پایه‌های فناورانه قوی و گسترش مداوم و سریع زیرساخت‌های شهری، ساختمان‌های دفاتر، کارخانجات، راه‌آهن‌ها، پل‌ها و بخش‌های دیگر استوار بود که به صورت فزاینده فولاد مورد نیاز داشت. استفاده از فولاد در
فزاینده فولاد مورد نیاز داشت. استفاده از فولاد در خودروها و لوازم خانگی در قرن بیستم آغاز شد. برخی عوامل کلیدی در رشد تولید فولاد شامل دسترسی آسان به معدن آهن و زغال‌سنگ بود. معدن آهن با کیفیت مناسب در ایالات شرقی وجود داشت، اما منطقه بزرگ سوپریر حجم عظیمی از سنگ آهن فوق‌العاده غنی داشت؛ منطقه معدن آهن مارکوئت در سال ۱۸۴۴ کشف شد؛ عملیات در سال ۱۸۴۶ آغاز شد. منافذ دیگر سال ۱۹۱۰ باز شدند، از جمله منطقههای منومینی، گوگبیک، وِرمیلیون، کویونا و بزرگ‌ترین همه ی این موارد یعنی (در سال ۱۸۹۲) منطقة معدن آهن مسابی
این موارد یعنی (در سال ۱۸۹۲) منطقة معدن آهن مسابی در مینسوتا. این معدن آهن از طریق دریای بزرگ به بندرها مانند شیکاگو، دیترویت، کلیولند، ایر و بافالو جابجا شده و توسط راه‌آهن به کارخانجات فولاد منتقل می‌شد. زغال‌سنگ فراوان در پنسیلوانیا، وست ویرجینیا و اوهایو در دسترس بود.کمبود در نیروی کار وجود داشت. تعداد کمی از مردمان بومی علاقه‌ای به کار در کارخانجات نداشتند، اما مهاجران از بریتانیا و آلمان (و بعدها از شرق اروپا) به تعداد زیادی برای کار وارد شدند. تا سال ۱۸۶۹، صنعت آهن صنعت بزرگی بود که ۶٫۶٪ از اشتغال
۱۸۶۹، صنعت آهن صنعت بزرگی بود که ۶٫۶٪ از اشتغال تولید صنعتی و ۷٫۸٪ از خروجی تولید صنعتی را تشکیل می‌داد. در آن زمان شخصیت محوری آندرو کارنگی بود که پیتسبورگ را مرکز صنعت کرده بود. عملیات خود را در سال ۱۹۰۱ به US Steel فروخت که بزرگ‌ترین شرکت فولاد جهان برای ده‌ها سال شد. در دهه ۱۸۸۰، انتقال از پودلینگ آهن به فولاد با استفاده از روش‌های صنعتی جدیدی باعث افزایش بهبود عملکردی کارگران شد. کارگران با تجربه همچنان ناراضی بودند، اما سطح متوسط تخصص کاهش پیدا کرد. با این حال، کارگران فولاد درآمدهای بسیار بیشتری
با این حال، کارگران فولاد درآمدهای بسیار بیشتری نسبت به کارگران آهن با وجود کمبود تخصصششان داشتند. کارگران در محیط تولیدی یکپارچه و همسان قدرت استراتژیک بیشتری دارند. فولاد آمریکا. به عبارت دیگر، تا سال ۱۹۰۰، ایالات متحده بزرگ‌ترین تولیدکننده بود و همچنین پایین‌ترین هزینه تولید را داشت و تقاضای فولاد به نظر نامتناسب می‌آمد. فناوری‌های افزایش بهره‌وری از سرعت‌های سرمایه‌گذاری در کارخانجات جدید حمایت می‌کرد. با این حال، در زمان رکودها، تقاضا به شدت کاهش می‌یافت و باعث کاهش تولید، قیمت‌ها و سود می‌شد. فولاد
و باعث کاهش تولید، قیمت‌ها و سود می‌شد. فولاد بتلهم. در دهه ۱۹۲۰، چارلز ام. شواب (۱۸۶۲–۱۹۳۹) و یوجین گریس (۱۸۷۶–۱۹۶۰) باعث تبدیل فولاد بتلهم به دومین شرکت بزرگ فولاد آمریکایی شدند. شواب قبلاً سرپرست عملیاتی کارنگی استیل و یو اس استیل بود. در سال ۱۹۰۳، او شرکت کوچک فولاد بتلهم را خریداری کرد و در سال ۱۹۱۶ گریس را به عنوان رئیس انتخاب کرد. وقتی که یو اس استیل تحت نظارت قاضی البرت هنری گری به‌طور کند حرکت می‌کرد نوآوری اصل بود . بتلهم بر روی قراردادهای دولتی مانند کشتی‌ها و زره‌های دریایی تمرکز کرد و بر
مانند کشتی‌ها و زره‌های دریایی تمرکز کرد و بر بارگذاری‌های ساختمانی، به ویژه برای ابربازارها و پل‌ها. شرکت فرعی آن، شرکت ساخت کشتی بتلهم در جنگ جهانی دوم در ۱۵ کشتی‌سازی فعالیت می‌کرد. این شرکت ۱٬۱۲۱ کشتی تولید کرد، بیشتر از هر سازنده دیگر در طول جنگ و تقریباً یک پنجم از ناوگان نظامی ایالات متحده را تشکیل داد. حداکثر تعداد کارگران آن ۱۸۰٬۰۰۰ نفر بود، از جمله حداکثر تعداد کارگران در زمان جنگ در سطح شرکت که ۳۰۰٬۰۰۰ نفر بود. پس از سال ۱۹۴۵، بتلهم ظرفیت فولاد خود را دو برابر کرد، اینکار نشان از افزایش بهینه‌ای