payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۲۰۰۷) بود. پدرش در سیاست ملی فعال بود و در سنا خدمت کرد و سپس سفیر ایتالیا در آلمان شد. والدینش در ۵ سپتامبر ۱۸۹۸ ازدواج کردند. آثار مادر هنرمندش در نمایشگاهی در ونیز به فروش رسید و شاه ویکتور امانوئل سوم برخی از آثار او را خریداری کرد. پدربزرگ و مادربزرگ پدری او پیِترو فراستی و جوزپینا کودا کاناتی بودند. گرایش فراستی به کمک به دیگران از کودکی آشکار بود. یک بار وقتی کودک بود، در را باز کرد و مادر و پسری را دید که پسرش بدون کفش بود. او کفش‌های خود را به پسر داد. در ۱۹۰۹ پدرش از کمک به مردی که مست بود
پسر داد. در ۱۹۰۹ پدرش از کمک به مردی که مست بود خودداری کرد. فراستی به مادرش گفت و او دستور داد مرد را بیاورد و به او غذا بدهد. اولین اعتراف او در کلیسای کورپوس کریستی در ۲۰ ژوئن ۱۹۱۰ بود و اولین کامیونیون خود را در ۱۹ ژوئن ۱۹۱۱ دریافت کرد؛ و تأیید خود را در کلیسای محله در ۱۰ ژوئن ۱۹۱۵ دریافت کرد. فراستی به دلیل علاقه به شوخی‌های عملی «ترسناک» لقب گرفت، گرچه شوخی‌ها با مزه و بی‌آزار بودند. او دانش‌آموز متوسطی بود اما به خاطر هوش و دیانتش در میان همسالان شناخته می‌شد. او در امتحانات ۱۹۱۳ مردود شد و به
شناخته می‌شد. او در امتحانات ۱۹۱۳ مردود شد و به مدرسهٔ خصوصی اداره‌شده توسط یسوعیان فرستاده شد. او به فعالیت‌های اجتماعی متعهد بود که مردم را متحد می‌کرد تا بر نابرابری‌ها غلبه کنند. او مخالف فاشیسم بود و از رژیم بنتو موسولینی حمایت نمی‌کرد. یک بار در رم هنگام اعتراض در کنار کنگرهٔ ۱۹۲۱ کارگران کاتولیک جوان دستگیر شد. او در گروه‌های دانشجویی، حکومت دعای رسولان و فعالیت کاتولیک (پیوس در ۱۹۱۹) فعال بود. او در ۲۸ مه ۱۹۲۲ به عضویت رسمی سومین نظم دومینیک درآمد و نام مذهبی "جیرولامو" را به احترام جیرولامو
و نام مذهبی "جیرولامو" را به احترام جیرولامو ساونارولا برگزید. او همچنین پیرو تعالیم توماس آکویناس و کاترین سیینا بود و از پولس رسول الهام می‌گرفت که در نامه‌های فراستی بارها ذکر شده است. او اغلب می‌گفت: «خیریه کافی نیست؛ ما به اصلاحات اجتماعی نیاز داریم». او روزنامه‌ای با نام "مومنتو" راه‌اندازی کرد که اصولش بر اساس پاپ لئو سیزدهم و ریروم نواروم بود. او در ۱۹۱۸ به انجمن سنت وینسنت دوپل پیوست و بیشتر وقت خود را صرف کمک به فقرا کرد. در همان سال تحصیلات مهندسی را آغاز کرد تا مهندس معدن شود و بگوید: «برای
را آغاز کرد تا مهندس معدن شود و بگوید: «برای خدمت بهتر به مسیح در میان معدنچیان». پس از فارغ‌التحصیلی، پدرش به او خودرو یا مبلغی قابل توجه پیشنهاد داد و او مبلغ را برای کمک به فقرا انتخاب کرد. او همچنین بستر یک بیمار مبتلا به سل را فراهم کرد و از سه کودک بیوه بیمار حمایت نمود. دوران جوانی و فعالیت‌های اجتماعی. گرایش فراستی به کمک به دیگران از کودکی آشکار بود. یک بار وقتی کودک بود، در را باز کرد و مادر و پسری را دید که پسرش بدون کفش بود. او کفش‌های خود را به پسر داد. در ۱۹۰۹ پدرش از کمک به مردی که مست بود
پسر داد. در ۱۹۰۹ پدرش از کمک به مردی که مست بود خودداری کرد. فراستی به مادرش گفت و او دستور داد مرد را بیاورد و به او غذا بدهد. اولین اعتراف او در کلیسای کورپوس کریستی در ۲۰ ژوئن ۱۹۱۰ بود و اولین Communion خود را در ۱۹ ژوئن ۱۹۱۱ دریافت کرد؛ و تأیید خود را در کلیسای محله در ۱۰ ژوئن ۱۹۱۵ دریافت کرد. فراستی به دلیل علاقه به شوخی‌های عملی «ترسناک» لقب گرفت، گرچه شوخی‌ها با مزه و بی‌آزار بودند. او دانش‌آموز متوسطی بود اما به خاطر هوش و دیانتش در میان همسالان شناخته می‌شد. او در امتحانات ۱۹۱۳ مردود شد و به
شناخته می‌شد. او در امتحانات ۱۹۱۳ مردود شد و به مدرسهٔ خصوصی اداره‌شده توسط یسوعیان فرستاده شد. او به فعالیت‌های اجتماعی متعهد بود که مردم را متحد می‌کرد تا بر نابرابری‌ها غلبه کنند. او مخالف فاشیسم بود و از رژیم بنتو موسولینی حمایت نمی‌کرد. یک بار در رم هنگام اعتراض در کنار کنگرهٔ ۱۹۲۱ کارگران کاتولیک جوان دستگیر شد. او در گروه‌های دانشجویی، Apostolato di preghiera و فعالیت کاتولیک (پیوس در ۱۹۱۹) فعال بود. او در ۲۸ مه ۱۹۲۲ به عضویت رسمی سومین نظم دومینیک درآمد و نام مذهبی "جیرولامو" را به احترام جیرولامو
و نام مذهبی "جیرولامو" را به احترام جیرولامو ساونارولا برگزید. او همچنین پیرو تعالیم توماس آکویناس و کاترین سیینا بود و از پولس رسول الهام می‌گرفت که در نامه‌های فراستی بارها ذکر شده است. او اغلب می‌گفت: «خیریه کافی نیست؛ ما به اصلاحات اجتماعی نیاز داریم». او روزنامه‌ای با نام "Momento" راه‌اندازی کرد که اصولش بر اساس پاپ لئو سیزدهم و Rerum novarum بود. او در ۱۹۱۸ به Saint Vincent de Paul conference پیوست و بیشتر وقت خود را صرف کمک به فقرا کرد. در همان سال تحصیلات مهندسی را آغاز کرد تا مهندس معدن شود و
تحصیلات مهندسی را آغاز کرد تا مهندس معدن شود و بگوید: «برای خدمت بهتر به مسیح در میان معدنچیان». پس از فارغ‌التحصیلی، پدرش به او خودرو یا مبلغی قابل توجه پیشنهاد داد و او مبلغ را برای کمک به فقرا انتخاب کرد. او همچنین بستر یک بیمار مبتلا به سل را فراهم کرد و از سه کودک بیوه بیمار حمایت نمود. مرگ و میراث. در ۳۰ ژوئن ۱۹۲۵، هنگام قایق‌سواری با دو دوست در رود پو، از درد شدید در عضلات کمر شکایت کرد. در ۱ ژوئیه به خانه بازگشت با سردرد و تب شدید. همان روز مادربزرگ مادری‌اش درگذشت و او به دلیل تواضع، توجه را از
مادری‌اش درگذشت و او به دلیل تواضع، توجه را از خود دور کرد و ترجیح داد خانواده برای مادربزرگش عزاداری کنند. در ۲ ژوئیه پزشک آمد و از فراستی خواست برخیزد. او پاسخ داد: «نمی‌توانم!» سپس تشخیص فلج اطفال داده شد که خستگی او را تشدید کرد. او درخواست مورفین کرد تا راحت‌تر بخوابد، اما پزشک و مادرش آن را نادرست دانستند و او تسلیم شد. با وخیم شدن وضعیت، او دستورالعمل‌های نهایی خود را به خواهرش داد. در ساعت ۳ صبح ۴ ژوئیه کشیش برای ادای آخرین مناسک فراخوانده شد. او حدود ساعت ۴ بعدازظهر در آغوش مادر درگذشت و آخرین
حدود ساعت ۴ بعدازظهر در آغوش مادر درگذشت و آخرین گفته‌اش بود: «باشد که جانم در آرامش بر تو جاری شود.» فراستی در ۴ ژوئیه ۱۹۲۵ ساعت ۷ عصر درگذشت. والدین انتظار داشتند شخصیت‌های سیاسی و نخبگان در مراسم حاضر شوند، اما هزاران نفر در خیابان‌ها حضور داشتند. او در قبرستان پولونه به خاک سپرده شد و بقایای او در ۱۹۸۱ به کلیسای جامع تورین منتقل شد و پس از بررسی، سالم و بدون فساد یافت شد. تقدیس. فقرا از اسقف تورین درخواست کردند که پروندهٔ قدیسی فراستی آغاز شود
بمب‌گذاری در خیابان جورجوفیلی (ایتالیایی: "Strage di via dei Georgofili") یک حمله تروریستی بود که توسط مافیای سیسیلی در ۲۷ مه ۱۹۹۳ در خارج از گالری اوفیتزی در فلورانس، ایتالیا به تلافی دستگیری سالواتوره رینا، رئیس مافیا، انجام شد. این حمله با یک فیات فیورینو پر از ۲۲۷ کیلوگرم مواد منفجره که در نزدیکی برج پولچی، بین موزه اوفیتزی و رودخانه آرنو پارک شده بود، انجام شد. این برج محل آکادمیا دی جورجوفیلی بود. انفجار بزرگ باعث مرگ پنج نفر و زخمی شدن چهل و هشت نفر دیگر در اثر انفجار شد. برج و سایر ساختمان‌ها ویران
در اثر انفجار شد. برج و سایر ساختمان‌ها ویران شدند و به برخی دیگر از جمله گالری اوفیتزی و راهروی واساری آسیب رسید، جایی که چندین نقاشی به شدت آسیب دیده یا از بین رفتند. تاریخچه. آماده‌سازی‌ها در آوریل ۱۹۹۳، جواکینو کالابرو، رئیس کاستلاماره دل گولفو، به همراه جورجیو پیتزو، یک مافیوز برانکاچیو، از پراتو دیدن کرد. در آنجا، آنها میزبان گاسپار اسپاتوزا، کوزیمو لو نیگرو و فرانچسکو جولیانو، مافیایی از برانکاچیو و کورسو دی میل، دو ناحیه پالرمو بودند. این سه نفر در یک ساختمان متروکه در کورسو دی میل مواد منفجره
در یک ساختمان متروکه در کورسو دی میل مواد منفجره می‌ساختند و در ۲۳ می ۱۹۹۳ به پراتو رسیدند. سپس مواد منفجره توسط پیترو کارا، راننده کامیون و همدست مافیا، که آنها را در محفظه‌ای مخفی از وسیله نقلیه خود پنهان کرده بود، از ساختمان متروکه مذکور به پراتو منتقل شد. شامگاه ۲۶ مه، جولیانو و اسپاتوزا یک کامیون فیات فیورینو را سرقت کردند و آن را با تقریباً یک چهارم تن مواد منفجره‌ای که در کورسو دی میل ساخته بودند، پر کردند. حمله شامگاه ۲۶ مه، جولیانو و اسپاتوزا کامیون را در خیابان ویا دی گرگوفیلی، نزدیک توره دی
را در خیابان ویا دی گرگوفیلی، نزدیک توره دی پولچی، محل آکادمیا دی گرگوفیلی، پارک کردند. ساعت ۱:۰۴ بامداد ۲۷ مه، مواد منفجره‌ای که در داخل وسیله نقلیه نگهداری می‌شد، منفجر شد و بلافاصله تمامیت سازه توره دی پولچی را به خطر انداخت. این انفجار همچنین هر چهار عضو خانواده ننچونی را که در ساختمان زندگی می‌کردند، کشت: آنجلا فیومه، متولی آکادمی، همسرش، فابریزیو ننچونی، و دو دخترشان، نادیا ۹ ساله و کاترینا دوماهه، همگی هنگام فرو ریختن ساختمان جان باختند. آتش‌سوزی‌های بعدی، داریو کاپولیچیو ۲۲ ساله، دانشجوی دانشگاه
بعدی، داریو کاپولیچیو ۲۲ ساله، دانشجوی دانشگاه فلورانس را نیز کشت. در مجموع، این حمله پنج کشته و چهل و هشت زخمی بر جای گذاشت. این انفجار همچنین به بخشی از موزه اوفیتزی و راهروی واساری آسیب رساند. حدود یک چهارم آثار موجود در داخل آسیب دیدند. برخی از شاهکارهای گالری سالم ماندند، زیرا در قاب‌های نشکن و ضد ضربه نگهداری می‌شدند. با این حال، چندین نقاشی به طرز غیرقابل تعمیری آسیب دیدند: "«کنسرت موسیقی»" و "«بازیکنان ورق»" اثر بارتولومئو مانفردی، به همراه آثار دیگری از جرارد ون هونتورست، بارتولومئو بیمبی، آندره‌آ
از جرارد ون هونتورست، بارتولومئو بیمبی، آندره‌آ اسکاچیاتی، فرانسیس گرانت و ادوین لندسیر از بین رفتند. محاکمات. پس از دستگیری سالواتوره رینا، رئیس قبیله مافیایی کورلئونزی در ژانویه ۱۹۹۳، مافیا شروع به بمباران اماکن میراث فرهنگی ایتالیا کرد. چندین حمله، از جمله این حمله، به عنوان هشداری برای اعضای مافیا، به امید جلوگیری از تبدیل شدن آنها به پنتیتی، و به عنوان انتقامی برای لغو ماده ۴۱ مکرر در مورد رژیم زندان توسط دولت، دستور داده شد. در ژوئن ۱۹۹۸، پنتیتو گاسپاره اسپاتوزا در رابطه با بمب‌گذاری به حبس ابد محکوم
اسپاتوزا در رابطه با بمب‌گذاری به حبس ابد محکوم شد. در سال ۲۰۰۰، سالواتوره رینا، جوزپه گراویانو، لئولوکا باگارلا و برناردو پروونزانو به دلیل دستور قتل‌عام به حبس ابد محکوم شدند. در سال ۲۰۰۸، اسپاتوزا به همکاری با عدالت روی آورد و شروع به افشای جزئیات پشت حمله کرد: برنامه‌ریزی، ایده‌پردازی و اجرای کامل آن. اسپاتوزا به ویژه ادعا کرد که ایده این قتل‌عام در حضور روسای کوزا نوسترا ، ماتئو مسینا دنارو، جوزپه گراویانو و فرانچسکو تالیاویا، مطرح شده بود. او همچنین ادعا کرد که تالیاویا هزینه‌های عملیاتی بمب‌گذاری را
کرد که تالیاویا هزینه‌های عملیاتی بمب‌گذاری را بر عهده گرفته است. در سال ۲۰۱۱، تالیاویا به دلیل نقشش در این حمله، توسط دادگاه تجدیدنظر شهر فلورانس به حبس ابد محکوم شد. به لطف همکاری اسپاتوزا، پسرعموی کاسیمو لو نیگرو، ماهیگیر، کاسیمو داماتو، دستگیر شد: اسپاتوزا ادعا کرد که او بوده که مواد منفجره را در اختیار گروه کورسو دی میل قرار داده و مهمات منفجر نشده‌ای را که در سواحل پالرمو جمع‌آوری شده بود، از هم جدا کرده است. این مواد منفجره تقریباً در تمام حملات متعدد کوزا نوسترا علیه دولت، از جمله بمب‌گذاری ویا دی
کوزا نوسترا علیه دولت، از جمله بمب‌گذاری ویا دی جورجوفیلی، استفاده شده است. داماتو پس از یک حکم فوری در سال ۲۰۱۳ به حبس ابد محکوم شد. در سال ۲۰۱۵، او نیز به عنوان همکار عدالت و عضو گروه پنتیتو درآمد و دخالت خود و دیگر اعضای مافیا را در چندین بمب‌گذاری تأیید کرد.
جمعه سفید مجموعه‌ای از بهمن‌ها در جبهه ایتالیا در جنگ جهانی اول بود. مهم‌ترین بهمن به پادگان‌های اتریش-مجارستان در کوه مارمولادا برخورد کرد و ۲۷۰ سرباز را کشت. بهمن‌های دیگری در همان روز به مواضع ایتالیایی‌ها و دیگر مواضع اتریش-مجارستان برخورد کرد و صدها نفر را کشت. طبق برخی گزارش‌ها، هر دو طرف عمداً گلوله‌هایی را به سمت توده‌های برف ضعیف شده شلیک کردند تا طرف مقابل را دفن کنند. تخمین دقیقی از تعداد تلفات ناشی از بهمن‌های جمعه سفید در دسترس نیست؛ اسناد تاریخی حاکی از مرگ حداقل ۲۰۰۰ سرباز و چند ده غیرنظامی
حاکی از مرگ حداقل ۲۰۰۰ سرباز و چند ده غیرنظامی است. اگرچه وقوع بهمن در کوه‌های دولومیت در روز چهارشنبه در سال ۱۹۱۶ رخ داد، اما اصطلاح «جمعه سفید» برای نامگذاری این روز فاجعه‌بار به کار رفت و این رویداد هر ساله در ۱۳ دسامبر گرامی داشته می‌شود، که با روز سنت لوسی، یک تعطیلات مذهبی یادبود که توسط اکثر کاتولیک‌های ایتالیایی برگزار می‌شود، نیز مشخص شده است. بهمن‌های قله گرند پوز. پادگان نظامی "کایزرشوتزِنِ" اتریش-مجارستان بر روی قله گران پوز (تقریباً ۱۱۰۰۰ نفر) ساخته شد. (تقریباً ۳٫۳۵ کیلومتر بالاتر از سطح
ساخته شد. (تقریباً ۳٫۳۵ کیلومتر بالاتر از سطح دریا) در کوه مارمولادا. این سربازخانه چوبی در اوت تابستان ۱۹۱۶ برای اسکان افراد گردان اول هنگ تفنگداران امپراتوری شماره ۳ (۱.Btl. KschRgt.III) ساخته شد. محل سربازخانه طوری برنامه‌ریزی شده بود که در موقعیت خوبی قرار داشته باشد تا از حمله ایتالیایی‌ها محافظت شود و دفاعی در بالای کوه مورد مناقشه مارمولادا ایجاد کند. سربازخانه در امتداد صخره‌های سنگی قرار گرفته بود تا از آتش مستقیم دشمن محافظت شود و این مکان خارج از برد خمپاره‌های زاویه بالا بود. در زمستان ۱۹۱۶،
از برد خمپاره‌های زاویه بالا بود. در زمستان ۱۹۱۶، بارش سنگین برف و ذوب ناگهانی یخ‌ها در آلپ، شرایط را برای وقوع بهمن مساعد کرد. از ابتدای دسامبر، ارتفاع برف انباشته شده ثبت شد. بالای قله. فرمانده اتریشی-مجارستانی هنگ اول، کاپیتان رودولف اشمید، متوجه خطر قریب‌الوقوعی شد که گروهانش با آن مواجه بودند. کاپیتان اشمید از ترس اینکه موقعیتش به زودی غیرقابل دفاع شود، درخواستی به مافوق خود، فیلد مارشال ستوان لودویگ گویگینگر از لشکر ۶۰ پیاده‌نظام، نوشت. در نهایت این درخواست برای تخلیه پایگاه بالای قله گران پوز رد شد.
برای تخلیه پایگاه بالای قله گران پوز رد شد. در هشت روز قبل از بهمن، بارش برف سنگین اضافی خطوط تلفن را مختل کرد و هر پاسگاه را با کمبود آذوقه مواجه کرد. در ۱۳ دسامبر ۱۹۱۶، ساعت ۵:۳۰ صبح، بیش از ۲۰۰۰۰۰ تن (تقریباً ۱ میلیون متر مکعب) برف و یخ از دامنه کوه مستقیماً به سمت پادگان‌ها سرازیر شد. ساختمان‌های چوبی مملو از سرباز، زیر وزن بهمن فرو ریختند و سرنشینان را له کردند. از ۳۲۱ سرباز حاضر، ۲۲۹ نفر از پیاده‌نظام کوهستانی "کایزرشوتزِن" و ۱۰۲ نفر از ستون پشتیبانی بوسنیایی بودند. تنها تعداد کمی به سلامت بیرون
بوسنیایی بودند. تنها تعداد کمی به سلامت بیرون کشیده شدند در حالی که ۲۷۰ نفر زنده به گور شدند. تنها ۴۰ جسد از این توده آوار بیرون آورده شد. در میان کسانی که زنده ماندند، کاپیتان اشمید به همراه دستیارش بود که با کمی جراحت فرار کردند. بهمن‌های وال چیامپی دآری. در شب ۱۳ دسامبر، بهمن به یک لشکر ایتالیایی از لشکر هفتم آلپینی برخورد کرد و پادگان‌های کوهستانی آنها را درنوردید. ایتالیایی‌ها این روز فاجعه‌بار را به نام سنت لوسیا "، لا سانتا لوسیا نرا" نامیدند. پیامدها. پس از جمعه سفید، ۱۰٬۰۰۰ سرباز از هر طرف در ماه
پس از جمعه سفید، ۱۰٬۰۰۰ سرباز از هر طرف در ماه دسامبر بر اثر بهمن کشته شدند. در مجموع، این حادثه بیشترین تعداد مرگ و میر ناشی از آوار برف/یخ ناشی از بهمن در تاریخ را تشکیل داد. با احتساب تمام مرگ و میرهای مرتبط با بهمن (این شامل رانش گل و لای و سنگ ناشی از بهمن نیز می‌شود)، جمعه سفید پس از بهمن هواسکاران در سال ۱۹۷۰، دومین فاجعه بزرگ مرتبط با بهمن است که ثبت شده است.
دومین زمین‌لرزه در سلسله زلزله‌های ایرپینیا در سال ۱۹۶۲ (terremoto dell'Irpinia del 1962) بزرگ‌ترین و مخرب‌ترین زمین‌لرزه در یک سری از زمین‌لرزه‌ها در جنوب آپنین بود. این زمین‌لرزه در ۲۱ اوت ساعت ۱۸:۱۹ به وقت اروپای مرکزی رخ داد. محیط تکتونیکی. شبه جزیره مرکزی ایتالیا تحت سلطه تکتونیک کششی فعال است که کوه‌های آپنین را تشکیل می‌دهد. یک توضیح این است که عقب‌نشینی صفحه در داخل صفحه آدریاتیک در حال وقوع است زیرا به زیر دریای تیرنین فرومی‌رود. توضیح دیگر این است که حوضه پشت قوسی در دریای تیرنین با سرعتی بیشتر از
حوضه پشت قوسی در دریای تیرنین با سرعتی بیشتر از صفحه آفریقا باز می‌شود و با صفحه اوراسیا برخورد می‌کند. تکتونیک کششی در منطقه از دوران پلیوسن فعال بوده است که عمدتاً توسط گسل‌های عادی ضربه‌ای شمال غربی-جنوب شرقی جای گرفته است. گسل‌های مرتبط با زلزله‌های بزرگ در شبه جزیره از نظر زمین‌شناسی جوان هستند و به ندرت سطح را می‌شکنند. گاهی، رویدادهای امتداد لغزشی مانند زلزله‌های ۱۴۵۶ ایتالیای مرکزی و همچنین زلزله ۱۹۷۱ ( رخ می‌دهد. ۵٫۰) و ۲۰۱۲ ( ۴٫۶) زلزله‌های متوسط در منطقه جنوبی آپنین نشان می‌دهد که سبک غالب گسلش
در منطقه جنوبی آپنین نشان می‌دهد که سبک غالب گسلش محدود به لغزش شیب‌دار معمولی نیست. گسل‌های امتدادلغز در شبه جزیره ایتالیا جهت شرقی-غربی دارند. زمین‌شناسی. قبل از وقوع پیش لرزه بزرگ در ساعت ۱۸:۰۹، مجموعه‌ای از پیش لرزه‌ها در بعدازظهر همان روز وجود داشتند. زمین لرزه اصلی در ساعت ۱۸:۱۹ با بزرگی گشتاوری ۶٫۱۵ رخ داد و در مقیاس ریشتر ۶٫۱ تعداد بسیار کمی پس‌لرزه با دستگاه ثبت شد؛ بزرگ‌ترین آنها ۵٫۴ قدرت داشت هر دو پیش لرزه و زمین لرزه اصلی در عمق ۸ رخ دادند. کیلومتر، بر اساس تحلیل شکل موج، اما این نتیجه هنوز
بر اساس تحلیل شکل موج، اما این نتیجه هنوز بحث‌برانگیز و غیرقابل اعتماد است. فقدان گسیختگی‌های سطحی مستند، بحث‌های بیشتری را در مورد مکانیسم زمین‌لرزه‌ها برانگیخت. جامعه زلزله‌شناسی بین گسلش امتدادلغز و گسلش عادی به عنوان علت بحث کرد. یک مطالعه در سال ۲۰۱۶ عمق آن را به ۹ مورد ارزیابی مجدد کرد. کیلومتر، و یک سازوکار کانونی امتدادلغز قابل اعتماد ایجاد کرده است. کانون‌های زلزله بین منطقه گسل‌های نرمال با روند شمال غربی-جنوب شرقی و گسل‌های امتدادلغز با روند شرقی-غربی قرار دارند. توالی زلزله نشان دهنده گسلش
شرقی-غربی قرار دارند. توالی زلزله نشان دهنده گسلش امتدادلغز با مؤلفه‌های نرمال کوچک در امتداد گسل‌های با روند شرقی-غربی یا شمالی-جنوبی است. محل زلزله‌های ۱۹۶۲ نزدیک به گسل‌هایی است که باعث زلزله‌های ۱۴۵۶ شدند. تأثیر. اولین مورد از سه زلزله شدید در ساعت ۱۸:۰۹ به وقت محلی رخ داد. اگرچه هیچ خسارتی به بار نیاورد، اما به اندازه‌ای قوی بود که ساکنان بنونتو و آولینو را ترساند. بسیاری از ساکنان از ترس زلزله‌های بیشتر از خانه‌های خود بیرون رانده شدند. زلزله دوم مخرب‌ترین و شدیدترین زلزله بود. این زلزله به ۶۸
مخرب‌ترین و شدیدترین زلزله بود. این زلزله به ۶۸ شهرداری در سراسر استان‌های بنونتو و آولینو آسیب رساند. حداکثر شدت زلزله IX در شهرهای ملیتو ایرپینو، مولینارا، رینو و سنت آرکانجلو تریمونته ثبت شد. این شهرها خسارات سنگینی متحمل شدند و حداقل ۹۰٪ از کل سازه‌ها آسیب دیدند. بیش از ۵۰٪ از کل ساختمان‌های آسیب‌دیده به دلیل شدت خسارت یا تخریب کامل، به‌طور کامل از بین رفتند. نزدیک به بیست نفر جان باختند و ۱۶۰۰۰ نفر بی‌خانمان شدند. پیامدها. شورای وزیران، ۲ میلیارد لیر ایتالیا برای امدادگران و ۴۰۰ میلیون لیر برای کمک
ایتالیا برای امدادگران و ۴۰۰ میلیون لیر برای کمک اختصاص داد. بیش از ۲۰٬۰۰۰ چادر طی ده روز آینده برای بی‌خانمان‌ها برپا شد. مقادیر قابل توجهی لوازم پزشکی، غذا و پوشاک توزیع شد. بیش از ۲۰۰۰ سربازخانه توسط مهندسان عمران و نظامی برای اسکان بی‌خانمان‌ها ساخته شد. پس از زلزله، نگرانی‌هایی در مورد احتمال رانش زمین وجود داشت، زیرا تکان‌های زمین شرایط زمین را در تپه‌های اطراف بی‌ثبات کرده بود. در نتیجه، مقامات تصمیم گرفتند ساکنان ملیتو ایرپینو و آپیچه را تخلیه کنند. ملیتو ایرپینو قدیمی و قرون وسطایی در حال حاضر یک
ملیتو ایرپینو قدیمی و قرون وسطایی در حال حاضر یک شهر ارواح است.
بتلفیلد ۶ یک بازی ویدئویی رو به انتشار به سبک تیراندازی اول شخص است که توسط بتلفیلد استودیوز توسعه یافته و به‌وسیلهٔ الکترونیک آرتس منتشر خواهد شد. این بازی که به عنوان هجدهمین قسمت از مجموعه بازی‌های "بتلفیلد" به‌شمار می‌رود، قرار است در تاریخ ۱۰ اکتبر ۲۰۲۵ برای پلتفرم‌های پلی‌استیشن ۵، ویندوز و ایکس‌باکس سری اکس/اس عرضه شود. داستان بخش تک‌نفره بازی در سال ۲۰۲۷ روایت می‌شود و درگیری بین سازمان ناتوی از هم پاشیده و پکس آرماتا، یک شرکت نظامی خصوصی، را به تصویر می‌کشد. پس از عرضهٔ "بتلفیلد ۲۰۴۲" (۲۰۲۱) که با
می‌کشد. پس از عرضهٔ "بتلفیلد ۲۰۴۲" (۲۰۲۱) که با نقدهای متوسط تا منفی روبه‌رو شد، توسعه عنوان جدیدی از این مجموعه تحت هدایت وینس زمپلا آغاز شد. این بازی با الهام از نسخه‌های "بتلفیلد ۳" (۲۰۱۱) و "بتلفیلد ۴" (۲۰۱۳)، فضای جدی‌تری به خود گرفته است. با بودجه‌ای تخمینی بیش از ۴۰۰ میلیون دلار، این عنوان یکی از پرهزینه‌ترین بازی‌های ویدیویی تاریخ محسوب می‌شود. در پی افشای اطلاعات از مارس تا ژوئیه ۲۰۲۵، این بازی در ماه ژوئیه به‌طور رسمی معرفی شد. دوره‌های بتای عمومی در ماه اوت برگزار شد که نخستین آن بیش از ۵۰۰ هزار
در ماه اوت برگزار شد که نخستین آن بیش از ۵۰۰ هزار بازیکن را جذب کرد. توسعه. "بتلفیلد ۶" توسط دایس، کرایتریون گیمز، موتیو استودیوز؛ و ریپل افکت استودیوز که قبلاً با نام دایس ال‌اِی شناخته می‌شد، تحت برند مشترک بتلفیلد استودیوز توسعه یافته است. قبل از تعطیلی استودیو در سال ۲۰۲۴، ریجلاین گیمز نیز در توسعه این بازی مشارکت داشت و تمرکز خود را بر روی بخش تک‌نفره آن گذاشته بود. دایس رهبری توسعه بخش چندنفره را بر عهده دارد. موتیو و کرایتریون رهبری توسعه بخش تک‌نفره را بر عهده دارند و موتیو همچنین در طراحی نقشه بخش
را بر عهده دارند و موتیو همچنین در طراحی نقشه بخش چندنفره مشارکت دارد. ریپل افکت استودیوز در حال حاضر رهبری توسعه حالت بتل رویال را بر عهده دارد. این اولین عنوان از سری اصلی "بتلفیلد" از زمان بر عهده گرفتن این فرنچایز توسط وینس زامپلا محسوب می‌شود. در ژوئیه ۲۰۲۵، وبگاه "ارز تکنیکا" گزارش داد که این بازی با چالش‌های قابل توجهی در توسعه مواجه است، از جمله فرسودگی و خستگی تیم، اختلافات فرهنگی بین چهار استودیو، انتظارات فروش غیرواقعی از الکترونیک آرتس و بودجه‌ای رو به افزایش که بسیار فراتر از ۴۰۰ میلیون دلار
رو به افزایش که بسیار فراتر از ۴۰۰ میلیون دلار است. پس از واکنش‌های ضد و نقیض به نسخهٔ "بتلفیلد ۲۰۴۲"، شرکت الکترونیک آرتس یک تست بازی جهانی با دسترسی محدود برای "بتلفیلد ۶" راه‌اندازی کرد که به دایس اجازه می‌داد تا بازخورد بازیکنان را جمع‌آوری کرده و تنظیمات گیم‌پلی را انجام دهد. "بتلفیلد ۳" و "بتلفیلد ۴" که توسط زامپلا به عنوان «دوران اوج» این فرنچایز توصیف شده‌اند، توسط تیم سازنده به عنوان منابع اصلی الهام‌بخش آن‌ها ذکر شده‌اند و تیم سازنده اضافه کرده است که این بازی لحنی «جدی» خواهد داشت. عنوان ' در
است که این بازی لحنی «جدی» خواهد داشت. عنوان ' در خلق سیستم «تخریب تاکتیکی» تأثیرگذار بود، و تیم سازنده طراحی تعمدی انجام داد تا از تخریب تمام ساختمان‌های نقشه توسط بازیکنان جلوگیری کند. همچنین این اولین بازی "بتلفیلد" از زمان "بتلفیلد ۴" خواهد بود که شامل یک کمپین روایت خطی می‌شود. موتیو استودیوز در ادامه افزود که داستان‌های مجموعه تلویزیونی ' و فیلم "جنگ داخلی" (۲۰۲۴)، دربارهٔ «افراد بااستعداد اما عادی که در موقعیت‌های خارق‌العاده قرار می‌گیرند»، الهام‌بخش تیم بوده است.
سوسیس خون شیرین نوعی کرم شیرین ایتالیایی است که بر پایه شکلات تلخ و خون خوک تهیه می‌شود و به عنوان یک محصول کشاورزی و غذایی سنتی در چندین منطقه ایتالیا شناخته می‌شود. این خوراکی در درجه‌های مختلفی گرم و برای غوطه‌ور کردن رقیق شده یا به صورت پودینگ یا کیک تهیه می‌شود. در ناپل، این خوراکی به‌طور سنتی برای کارناوال تهیه می‌گردد. با این حال، فروش عمومی خون خوک به دلایل بهداشتی در سال ۱۹۹۲ ممنوع شد. این دسر در سریال تلویزیونی "هانیبال" به عنوان دسر مورد علاقه هانیبال لکتر ظاهر می‌شود.
کولوت‌ نوعی لباس است که نیمه پایینی بدن را می‌پوشاند. این اصطلاح می‌تواند به دامن‌های چاک‌دار، شلوارک‌های مردانه قدیمی یا زیرشلواری‌های زنانه نیز اشاره داشته باشد؛ این لباس نمونه‌ای از صنعت مد است که از طرح‌های مختلف در طول تاریخ، زبان‌ها و فرهنگ‌ها گرفته شده و سپس برای توصیف لباس‌های مختلف استفاده شده و اغلب باعث سردرگمی مورخان و خوانندگان می‌شود. کلمه فرانسوی "کولوت" به معنای یک جفت شورت، شلوار، شورت کوتاه، شلوارک، یا (از نظر تاریخی) شلوارک است؛ که از کلمه فرانسوی "culot" به معنای نیمه پایینی یک چیز گرفته
فرانسوی "culot" به معنای نیمه پایینی یک چیز گرفته شده است که در این مورد به معنای لباس زیرین است. در تاریخ کشورهای انگلیسی‌زبان، کولوت‌ها در اصل شلوارک‌هایی تا زانو بودند که به‌طور معمول توسط اشراف اروپایی از اواخر قرون وسطی (رنسانس) تا اوایل قرن نوزدهم پوشیده می‌شدند. این سبک شلوار تنگ که کمی پایین‌تر از زانو پایان می‌یافت، در فرانسه و در دوران سلطنت هانری سوم (۱۵۷۴–۱۵۸۹) رایج شد. کولوت‌ها معمولاً در ناحیهٔ زانو با استفاده از دکمه، بند و سگک یا بندکِ کشیدنی بسته و محکم می‌شدند. در جریان انقلاب فرانسه
بسته و محکم می‌شدند. در جریان انقلاب فرانسه (۱۷۸۹–۱۷۹۹)، انقلابیون طبقهٔ کارگر به نام «سانس‌کولوت» (به معنای تحت‌اللفظی «بی‌کولوت») شناخته شدند؛ نامی که از رد کردن پوشاک اشرافی گرفته شده بود. در ایالات متحده، تنها پنج رئیس‌جمهور اول، از جورج واشینگتن (۱۷۳۲–۱۷۹۹) تا جیمز مونرو (۱۷۵۸–۱۸۳۱)، شلوارهای تنگ مطابق با سبک اواخر قرن هجدهم می‌پوشیدند. جان کوئینسی آدامز (۱۷۶۷–۱۸۴۸) در مراسم تحلیف خود در سال ۱۸۲۵ به جای شلوار کوتاه تا زانو، شلوار بلند پوشید و بدین ترتیب اولین رئیس‌جمهوری شد که این تغییر لباس را انجام
اولین رئیس‌جمهوری شد که این تغییر لباس را انجام داد.
اشتباه دل چیست؟ یا چه‌طور قلب مقصر است؟ فیلمی هندی محصول سال ۱۹۹۲ و به کارگردانی لارنس دسوزا است. در این فیلم بازیگرانی همچون دیویا بهرتی، پریتوی، سورش اوبروی، لاکسیمیکانت برد و ساتین کاپو ایفای نقش کرده‌اند.
علیرضا ایزدی سرمربی تیم ملی پاراشنا و ناشنوایان ایران است. وی از سال ۱۳۸۹ فعالیت مربیگری را با حضور در تیم ملی شنا ایران آغاز کرد و تجربه همراهی تیم ملی را در مسابقات پارآسیایی جوانان ۲۰۱۳ مالزی و المپیک تابستانی ناشنوایان ۲۰۱۳ صوفیه، بلغارستان، مربی تیم ملی شنا ناشنوایان در بازیهایی آسیا و اقیانوسیه ۲۰۱۵ چین تایپه، تایوان با کسب ۱ مدال برنز و ۲ مدال برنز تیمی و نخستین مدال آسیا. سرمربی تیم ملی در بازیهایی پارآسیایی جوانان ۲۰۱۷ امارات و المپیک تابستانی ناشنوایان ۲۰۱۷ سامسون، ترکیه ، سرمربی تیم ملی شنا
ناشنوایان ۲۰۱۷ سامسون، ترکیه ، سرمربی تیم ملی شنا جانبازان و معلولین در بازیهای پاراآسیایی جوانان 2021 بحرین ، سرمربی تیم ملی شنا نابینایان و کم بینایان در بازیهای پاراآسیایی جواان بحرین 2021 ، مربی برتر کشور در ورزش‌های پارالمپیک و منتخب مربیان پارالمپیک در برنامه قهرمان ایران 1402شبکه سه سیما.منتخب اخلاق در مربیگری در بین مربیان پارالمپیک ایران درسال ۱۴۰۲. سرمربی تیم ملی پاراشنا دربازیهایی پارآسیایی هانگژو سال ۲۰۲۲ (کسب ۳ مدال طلا. ۴ نقره. ۴ برنز و ثبت یک رکورد آسیایی و یک رکورد بازیهایی پارآسیایی و کسب
رکورد آسیایی و یک رکورد بازیهایی پارآسیایی و کسب تیم پاراشنا ایران در جایگاه سوم آسیا). سرمربی تیم ملی در بازی‌های همبستگی اسلامی ۲۰۲۱ ترکیه( کسب ۵ مدال طلا. ۶ مدال نقره. ۴ مدال برنز و مقام اولین بازیها در بخش مردان). سرمربی تیم ملی پاراشنا در مسابقات جهانی ایتالیا ۲۰۲۲. سرمربی تیم ملی پاراشنا در مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۲۳ منچستر، انگلستان. سرمربی تیم ملی شنا در مسابقات پارالمپیک ۲۰۲۴ پاریس ،فرانسه. سرمربی تیم ملی شنا در المپیک ناشنوایان ۲۰۲۵ توکیو، ژاپن
کیمکو ونوکس ۲۵۰ یک موتورسیکلت دوسیلندر تایوانی در سبک کروزر که توسط کمپانی کیمکو از سال ۲۰۰۳ در حال تولید است. سیلندرهای وی شکل موتور ونوکس در پیکربندی V-twin با زاویه ۹۰ درجه قرار گرفته‌اند. این موتور دارای دو میل بادامک در بالا، چهار سوپاپ در هر سیلندر و سیستم خنک‌کننده مایع است. همه این موارد به ونوکس اجازه می‌دهد تا ۲۸ اسب بخار (۲۱ کیلووات) قدرت ارائه دهد، که نسبت به ۲۵۰ کروزر مانند هوندا ربل۲۵۰ ۱۰ اسب بخار (۷٫۵ کیلووات) بهبود یافته است. این موتورسیکلت دور سنج ندارد، اما موتور دارای محدودکننده است که به