payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اوج می‌رسد، سپس خیانت و جدایی میان زن و شوهر پدید می‌آید و با سفر و ترفند و بازپس‌گیری قدرت پایان می‌پذیرد. این ترکیب از چند افسانه رایج در فرهنگ‌های اروپایی، روایت را غنی و چندلایه می‌سازد. پیوند با داستان‌های دیگر. «شاه کوه زرین» با افسانه‌های زیر پیوند معنایی و ساختاری دارد:
یوهان وفادار یا یوهان امین (به آلمانی: Der treue Johannes) همچنین جان راستگو یا جان درستکار (به انگلیسی: Trusty John) یک افسانه کهن آلمانی است که توسط برادران گریم گردآوری شده و نخستین‌بار در سال ۱۸۱۹ در مجموعهٔ «"داستان های گریم"» به عنوان داستان شماره ۶ منتشر شد. اندرو لانگ آن را در "کتاب پری آبی" گنجاند. این داستان در فهرست طبقه‌بندی آران-تامپسون با شمارهٔ ATU 516 با عنوان "خدمتکار وفادار" شناخته می‌شود. خلاصهٔ داستان. پادشاهی در بستر مرگ از خدمتکار وفادار خود، یوهان، می‌خواهد که مراقب تنها پسرش باشد و
خود، یوهان، می‌خواهد که مراقب تنها پسرش باشد و نگذارد وارد اتاقی شود که در آن تصویری از یک شاهزاده‌خانم نگهداری می‌شود. پس از مرگ پادشاه، شاهزاده که حالا پادشاه شده، به هر قیمتی شده وارد آن اتاق می‌شود و با دیدن تصویر شاهزاده‌خانم، بی‌درنگ عاشق او می‌شود. یوهان به او پیشنهاد می‌دهد تا کشتی‌ای مملو از جواهرات و کالاهای گرانبها فراهم کند و خود یا پادشاه را به کشور آن شاهزاده‌خانم ببرد تا توجه او را جلب کنند. شاهزاده‌خانم با دیدن جواهرات فریب می‌خورد و سوار کشتی می‌شود. در راه بازگشت، یوهان سه کلاغ را می‌شنود
می‌شود. در راه بازگشت، یوهان سه کلاغ را می‌شنود که از سه خطر بزرگ صحبت می‌کنند: به محض رسیدن به خشکی، اسبی خواهد آمد و اگر پادشاه بر آن سوار شود، به آسمان پرواز خواهد کرد و دیگر بازنخواهد گشت؛ تنها راه، کشتن اسب است. در شب عروسی، نوشیدنی‌ای به پادشاه داده می‌شود که اگر آن را بنوشد، خواهد مرد؛ باید آن را بر زمین ریخت. در شب زفاف، اژدهایی به اتاق خواهد آمد و اگر کسی سه قطره خون از سینهٔ شاهزاده‌خانم نگیرد، او خواهد مرد. کلاغ‌ها اضافه می‌کنند که اگر کسی این خطرات را بازگو کند، به ترتیب از زانو، تا کمر و سپس
را بازگو کند، به ترتیب از زانو، تا کمر و سپس تمام بدنش به سنگ تبدیل می‌شود. یوهان هر سه خطر را دفع می‌کند، اما وقتی آخرین کار را انجام می‌دهد، پادشاه او را به خیانت متهم می‌کند و حکم اعدامش را صادر می‌کند. در میدان اعدام، یوهان حقیقت را بازگو می‌کند و با پایان داستانش، کاملاً به سنگ تبدیل می‌شود. پس از مدتی، ملکه دو پسر دوقلو به دنیا می‌آورد. مجسمهٔ سنگی یوهان می‌گوید که اگر پادشاه یکی از پسرانش را قربانی کند و با خونش بدن سنگی او را آغشته کند، دوباره زنده خواهد شد. پادشاه چنین می‌کند، اما بلافاصله یوهان
خواهد شد. پادشاه چنین می‌کند، اما بلافاصله یوهان پسر را نیز زنده می‌کند. پادشاه و ملکه وفاداری و فداکاری یوهان را تحسین می‌کنند و او بار دیگر به عنوان مشاور مورد اعتماد در کنارشان زندگی می‌کند. ریشه و نسخه‌ها. برادران گریم این داستان را از دوروته‌آ فیمان، قصه‌گوی معروف اهل نیدرزورن گردآوری کردند. نسخه‌های مشابهی از این داستان در سراسر اروپا، هند، ترکیه و آمریکای لاتین یافت شده‌اند. در بسیاری از این نسخه‌ها، نقش کلاغ‌ها را جادوگران، پریان یا پرندگان دیگر بازی می‌کنند. در یک ترانهٔ حماسی صرب-کرواتی، قهرمان
می‌کنند. در یک ترانهٔ حماسی صرب-کرواتی، قهرمان داستان (پرو ویتکوویچ) نقشی مشابه یوهان ایفا می‌کند و سه خطر را با شنیدن حرف‌های یک کبوتر حامل، خنثی می‌کند. تحلیل. افسانهٔ یوهان وفادار نمونه‌ای برجسته از تم "خدمتکار جان‌نثار" در افسانه‌های فولکلور اروپایی و آسیایی است. تم اصلی آن شامل وفاداری مطلق، فداکاری بدون انتظار، و سکوتی است که به قیمت جان ختم می‌شود. درون‌مایهٔ تبدیل شدن به سنگ به خاطر گفتن حقیقت، نمادین از تنبیه برای افشای راز و پاداش پس از مرگ و فداکاری است. طبق گفتهٔ استیت تامپسون، منشأ این داستان
است. طبق گفتهٔ استیت تامپسون، منشأ این داستان احتمالاً به هند و آثار کهنی چون "پنچاتنترا" و "کاتهاسریتصاگره" بازمی‌گردد. اقتباس‌ها. این افسانه بارها در ادبیات، انیمیشن، تئاتر و حتی کمیک اقتباس شده است. در مجموعهٔ کمیک «افسانه‌ها» (Fables)، یوهان نقشی فرعی ایفا می‌کند. همچنین در نسخهٔ انگلیسی «کتاب پریان آبی» از اندرو لنگ، داستان با عنوان "Trusty John" منتشر شده است.
وزیر ارشد بلوچستان رئیس دولت بلوچستان است و توسط مجلس استانی بلوچستان انتخاب می شود . وزیر ارشد توسط مجلس بلوچستان برای حداکثر 5 سال انتخاب می شود. هیچ یک از وزیران ارشد دوره 5 ساله قانون اساسی خود را در کل تاریخ بلوچستان تکمیل نکردند. فهرست وزیران ارشد بلوچستان. حزب ملی عوامی حزب مردم پاکستان مسلم لیگ پاکستان (ن) حزب ملی بلوچستان (عوامی) حزب ملی بلوچستان (منگل) اتحاد ملی بلوچستان پاکستان مسلم لیگ (ق) حزب عوامی بلوچستان حزب ملی(پاکستان) سرپرست/مستقل !N ! style="width:23%;"|Name ! Portrait ! colspan="2" |
! Portrait ! colspan="2" | Party ! colspan="3" style="width:10%;" |Term of office !Ref !1 !2 !3 !4 !5 !6 !7 !س !8 !س !C !9 !س !10 !11 !12 !س !13 !14 !س
نوازنده شگفت‌انگیز یا نوازنده عجیب (آلمانی: Der wunderliche Spielmann) که گاه با عنوان موسیقی‌دان شگفت‌انگیز نیز شناخته می‌شود، یک افسانه آلمانی گردآوری‌شده توسط برادران گریم است و به عنوان داستان شماره ۸ در مجموعهٔ «"افسانه‌های گریم"» آن‌ها آمده است. این افسانه در ردهٔ ۱۵۱ از شاخص آارن-تامپسون (ATU 151) با موضوع «آموزش موسیقی به حیوانات وحشی» جای دارد. این داستان در «"کتاب پری سرخ"» نوشتهٔ اندرو لانگ نیز گنجانده شده است. خلاصه داستان. روزی روزگاری یک نوازندهٔ ویولن تنها در جنگل قدم می‌زد و از تنهایی خسته و
ویولن تنها در جنگل قدم می‌زد و از تنهایی خسته و بی‌حوصله شده بود. او ویولنش را برداشت و شروع به نواختن کرد. صدای موسیقی در جنگل پیچید تا اینکه گرگی از میان بوته‌ها بیرون آمد. نوازنده از آمدن گرگ خوشحال نشد، اما گرگ مشتاق یادگیری ویولن بود. موسیقی‌دان گفت تنها در صورتی آموزش می‌دهد که گرگ دقیقاً از دستوراتش پیروی کند. آن دو به درخت بلوطی رسیدند که درونش توخالی و شکافته بود. موسیقی‌دان از گرگ خواست پنجه‌های جلویی‌اش را درون شکاف بگذارد، سپس با سنگی سنگین آن را گیر انداخت و گرگ را در آنجا گرفتار کرد.
آن را گیر انداخت و گرگ را در آنجا گرفتار کرد. موسیقی‌دان به راهش ادامه داد و باز هم نواخت. این بار روباهی ظاهر شد. روباه هم مانند گرگ خواهان یادگیری موسیقی بود. نوازنده شرط گذاشت که باید از دستوراتش پیروی کند. در راهی پر از بوته‌های بلند، نوازنده دو درخت فندق را خم کرد و پاهای جلویی روباه را به هر یک بست، سپس شاخه‌ها را رها کرد و روباه میان زمین و آسمان معلق ماند. موسیقی‌دان باز هم نواخت، و این‌بار خرگوشی ظاهر شد که او نیز خواهان آموزش ویولن بود. موسیقی‌دان طنابی بلند به گردن خرگوش بست و سر دیگرش را به
طنابی بلند به گردن خرگوش بست و سر دیگرش را به درختی بست. سپس از خرگوش خواست بیست بار دور درخت بدود. خرگوش آن‌قدر چرخید که طناب به دورش پیچید و او را گیر انداخت. در همین زمان، گرگ توانست خود را از درخت رها کند و با خشم به دنبال موسیقی‌دان دوید. در راه، روباه را دید که درخت‌ها نگهش داشته بودند. روباه فریاد زد که موسیقی‌دان او را فریب داده. گرگ شاخه‌ها را پایین کشید و روباه را آزاد کرد. آن دو به راه افتادند تا انتقام بگیرند. در ادامه خرگوش را نیز پیدا کردند و او را آزاد کردند. در همین هنگام، موسیقی‌دان دوباره
را آزاد کردند. در همین هنگام، موسیقی‌دان دوباره نواخت و این بار انسانی به‌نام هیزم‌شکن ظاهر شد که با تبرش کار می‌کرد. صدای موسیقی او را متوقف کرد و به سمت نوازنده کشاند. نوازنده از دیدن انسانی واقعی خوشحال شد و برایش نواخت. در همین لحظه سه حیوان خشمگین رسیدند. اما هیزم‌شکن در کنار موسیقی‌دان ایستاد و تبرش را بالا گرفت و گفت: «اگر می‌خواهید آسیبی به این مرد بزنید، باید با من روبرو شوید!» حیوانات از او ترسیدند و به دل جنگل گریختند. موسیقی‌دان برای تشکر از هیزم‌شکن، موسیقی زیبایی نواخت. تفسیر. اویگن درورمان،
موسیقی زیبایی نواخت. تفسیر. اویگن درورمان، روان‌درمان‌گر آلمانی، این داستان را چنین تفسیر می‌کند که موسیقی‌دان با فریب دادن و رها کردن حیوانات، در حقیقت در تلاش است تا از غرایز اولیهٔ خود فاصله بگیرد و انسان‌بودن را تجربه کند. این جدایی میان احساس و هنر، شکافی ایجاد می‌کند که نشانگر تضاد میان زندگی و هنر است. تیموتی جیمز لمبرت، پژوهشگر دیگر، اعتقاد دارد که تله‌ها و شکنجه‌هایی که موسیقی‌دان برای حیوانات ترتیب می‌دهد، نمادهای ساز ویولن هستند: تنهٔ توخالی درخت بلوط نماد جعبهٔ تشدید صدا، تنش شاخه‌های فندق نماد
بلوط نماد جعبهٔ تشدید صدا، تنش شاخه‌های فندق نماد کشش سیم‌ها، و خرگوشی که دور درخت می‌چرخد نماد سیمی است که به دور گوشی کوک پیچیده می‌شود. اقتباس‌ها. ادبیات. آن سکستون، شاعر آمریکایی، شعری با عنوان «موسیقی‌دان شگفت‌انگیز» در مجموعهٔ «تحول‌ها» (Transformations - 1971) نوشت. این کتاب بازنویسی مدرن و شاعرانه‌ای از شانزده افسانهٔ برادران گریم است.
کدنویسی حسی (Vibe coding) یک تکنیک برنامه‌نویسی وابسته به هوش مصنوعی است که در آن فرد با چند جمله کوتاه، مسئله‌ای را به‌عنوان یک فرمان (prompt) به یک مدل زبانی بزرگ (LLM) تنظیم‌شده برای کدنویسی ارائه می‌دهد. این مدل زبانی نرم‌افزار تولید می‌کند و نقش برنامه‌نویس را از کدنویسی دستی به راهنمایی، آزمون و اصلاح کد منبع تولیدشده توسط هوش مصنوعی تغییر می‌دهد. طرفداران این روش ادعا می‌کنند که کدنویسی حسی حتی به برنامه‌نویسان مبتدی نیز اجازه می‌دهد بدون نیاز به آموزش گسترده و مهارت‌های قبلی لازم برای مهندسی
به آموزش گسترده و مهارت‌های قبلی لازم برای مهندسی نرم‌افزار، نرم‌افزار تولید کنند. این اصطلاح برای اولین بار توسط آندری کارپاتی در فوریه ۲۰۲۵ معرفی شد و ماه بعد به‌عنوان یک اسم «عامیانه و پرطرفدار» در فرهنگ لغت مریام-وبستر ثبت شد. تعریف. آندری کارپاتی، دانشمند کامپیوتر، از بنیان‌گذاران اوپن‌ای‌آی و رهبر سابق هوش مصنوعی در تسلا، اصطلاح «کدنویسی حسی» را در فوریه‌ی ۲۰۲۵ معرفی کرد. این مفهوم به رویکردی در کدنویسی اشاره دارد که بر پایه‌ی مدل‌های زبانی بزرگ استوار است و به برنامه‌نویسان اجازه می‌دهد با توصیف
است و به برنامه‌نویسان اجازه می‌دهد با توصیف مسئله به زبان طبیعی (به‌جای نوشتن دستی کد)، کدهای عملیاتی تولید کنند. کارپاتی این روش را گفت‌وگومحور توصیف کرد که در آن از دستورات صوتی استفاده می‌شود و هوش مصنوعی کد واقعی را تولید می‌کند. او بیان کرد: «این واقعاً کدنویسی نیست - من فقط چیزها را می‌بینم، می‌گویم، اجرا می‌کنم و کپی-پیست می‌کنم، و معمولاً جواب می‌دهد.» کارپاتی محدودیت‌های این روش را تأیید کرد و اشاره کرد که ابزارهای هوش مصنوعی همیشه قادر به رفع یا درک باگ‌ها نیستند و نیاز به آزمایش تغییرات نامرتبط
باگ‌ها نیستند و نیاز به آزمایش تغییرات نامرتبط برای حل مشکلات وجود دارد. او نتیجه گرفت که این تکنیک را برای «پروژه‌های موقت آخر هفته» مناسب می‌داند و آن را «بسیار سرگرم‌کننده» توصیف کرد. این مفهوم توسعه‌ی ادعای کارپاتی در سال ۲۰۲۳ است که گفته بود: «داغ‌ترین زبان برنامه‌نویسی جدید، انگلیسی است»؛ به این معنی که با پیشرفت مدل‌های زبانی بزرگ، انسان‌ها دیگر نیازی به یادگیری زبان‌های برنامه‌نویسی خاص برای دستور دادن به کامپیوترها ندارند. بخش کلیدی تعریف کدنویسی حسی، پذیرش کدها بدون درک کامل توسط کاربر است.
حسی، پذیرش کدها بدون درک کامل توسط کاربر است. سایمون ویلیسون، پژوهش‌گر هوش مصنوعی، بیان کرد: «اگر یک مدل زبانی بزرگ هر خط کد شما را نوشته باشد، اما شما آن را بازبینی، آزمون و درک کرده باشید، از نظر من این کدنویسی حسی نیست—این استفاده از مدل زبانی بزرگ به‌عنوان دستیار تایپ است.» واکنش‌ها و استفاده. کوین روس، روزنامه‌نگار نیویورک تایمز که برنامه‌نویس حرفه‌ای نیست، با آزمایش کدنویسی حسی چند برنامه‌ی کوچک ایجاد کرد. او این برنامه‌ها را «نرم‌افزار برای یک نفر» نامید؛ اشاره به ابزارهای شخصی‌سازی‌شده‌ی هوش مصنوعی
اشاره به ابزارهای شخصی‌سازی‌شده‌ی هوش مصنوعی که برای رفع نیازهای خاص افراد طراحی شده‌اند، مانند برنامه‌ای به نام LunchBox Buddy که محتویات یخچال او را تحلیل می‌کرد تا موارد مناسب برای ناهار را پیشنهاد دهد. روس خاطرنشان کرد که اگرچه کدنویسی حسی به غیربرنامه‌نویسان امکان تولید نرم‌افزار کاربردی می‌دهد، نتایج اغلب محدود و مستعد خطا هستند. در یک مورد، کد تولیدشده توسط هوش مصنوعی، بررسی‌های جعلی برای یک سایت تجارت الکترونیکی ساخت. او پیشنهاد داد که کدنویسی حسی بیشتر برای پروژه‌های شخصی مناسب است تا وظایف ضروری.
برای پروژه‌های شخصی مناسب است تا وظایف ضروری. همچنین اشاره کرد که کدنویسی با کمک هوش مصنوعی به افراد اجازه می‌دهد نرم‌افزارهایی توسعه دهند که قبلاً نیاز به تیم مهندسی داشت. در پاسخ به روس، گری مارکوس، متخصص هوش مصنوعی، اظهار داشت که الگوریتم تولیدکننده‌ی برنامه‌ی LunchBox Buddy احتمالاً روی کدهای موجود برای وظایف مشابه آموزش داده شده است. مارکوس گفت که اشتیاق روس ناشی از بازتولید است، نه نوآوری. در فوریه‌ی ۲۰۲۵، بیزنس اینسایدر کدنویسی حسی را به‌عنوان یک اصطلاح رایج جدید در سیلیکون‌ولی توصیف کرد. در مارس
رایج جدید در سیلیکون‌ولی توصیف کرد. در مارس ۲۰۲۵، وای کامبینیتر گزارش داد که ۲۵٪ از استارتاپ‌های گروه زمستان ۲۰۲۵ آن، پایگاه‌های کدی دارند که ۹۵٪ توسط هوش مصنوعی تولید شده‌اند، که نشان‌دهنده‌ی تغییر به سمت توسعه با کمک هوش مصنوعی است. کدنویسی حسی نگرانی‌هایی درباره‌ی درک و پاسخ‌گویی ایجاد کرده است. توسعه‌دهندگان ممکن است از کدهای تولیدشده توسط هوش مصنوعی بدون درک کامل عملکردشان استفاده کنند که منجر به باگ‌ها، خطاها یا آسیب‌پذیری‌های امنیتی ناشناخته می‌شود. اگرچه این رویکرد برای نمونه‌سازی یا «پروژه‌های
اگرچه این رویکرد برای نمونه‌سازی یا «پروژه‌های موقت آخر هفته» (همان‌طور که کارپاتی تصور می‌کرد) مناسب است، برخی کارشناسان معتقدند در محیط‌های حرفه‌ای که درک عمیق کد برای اشکال‌زدایی، نگهداری و امنیت رایانه حیاتی است، خطراتی به همراه دارد. آرس تکنیکا به نقل از سایمون ویلیسون می‌نویسد: «استفاده از کدنویسی حسی برای پایگاه کد تولیدی آشکارا پرخطر است. بیشتر کار ما به‌عنوان مهندس نرم‌افزار شامل توسعه‌ی سیستم‌های موجود است که کیفیت و قابل‌فهم بودن کد زیربنایی در آن حیاتی است.» گسترش مفهوم Vibe Coding در سال ۲۰۲۵.
حیاتی است.» گسترش مفهوم Vibe Coding در سال ۲۰۲۵. در فوریه ۲۰۲۵، آندری کارپاتی، از چهره‌های برجسته‌ی حوزه‌ی هوش مصنوعی و از بنیان‌گذاران OpenAI، اصطلاح «کدنویسی حسی» (Vibe Coding) را برای توصیف رویکردی نوین در برنامه‌نویسی معرفی کرد. در این روش، برنامه‌نویس با ارائه‌ی یک توصیف طبیعی یا فرمان ساده (prompt) به یک مدل زبانی بزرگ (LLM)، کدهای عملیاتی دریافت می‌کند. این تغییر نقش، برنامه‌نویس را از نویسنده‌ی دستی کد به راهنما، آزمایش‌گر و اصلاح‌گر کد تولیدشده توسط هوش مصنوعی تبدیل می‌کند. کارپاتی در مصاحبه‌ای
هوش مصنوعی تبدیل می‌کند. کارپاتی در مصاحبه‌ای اظهار داشت: «این واقعاً دیگر کدنویسی نیست—من فقط چیزها را می‌بینم، می‌گویم، اجرا می‌کنم و معمولاً جواب می‌دهد.» با این حال، او تأکید کرد که این رویکرد برای پروژه‌های موقت و شخصی مناسب است و هنوز در سطح تولید نرم‌افزار حرفه‌ای چالش‌هایی دارد، از جمله عدم درک دقیق کد و نبود تضمین برای رفع کامل باگ‌ها. از آن زمان، کدنویسی حسی با استقبال سریع در میان استارتاپ‌ها و کاربران غیر فنی مواجه شده است. گزارش وای کامبینیتور در مارس ۲۰۲۵ نشان داد که بیش از ۲۵٪ از
کامبینیتور در مارس ۲۰۲۵ نشان داد که بیش از ۲۵٪ از استارتاپ‌های جدید، بیش از ۹۵٪ کد خود را از طریق مدل‌های زبانی تولید می‌کنند. همچنین فرهنگ لغت مریام-وبستر در مارس همان سال این اصطلاح را به‌عنوان یک واژه‌ی پرکاربرد فناوری ثبت کرد. با وجود مزایای سرعت و سهولت، منتقدان هشدار داده‌اند که استفاده‌ی گسترده از کدهای تولیدشده بدون درک کافی، می‌تواند ریسک‌های امنیتی و پایداری در توسعه‌ی نرم‌افزار ایجاد کند. با این حال، Vibe Coding به‌عنوان تحولی در تجربه‌ی برنامه‌نویسی و تعامل انسان با ماشین در حال گسترش است و
و تعامل انسان با ماشین در حال گسترش است و مسیرهای تازه‌ای برای خلق نرم‌افزار توسط طیف گسترده‌ای از کاربران گشوده است. در آنچه آرس تکنیکا «پیچشی طنزآمیز در ظهور 'کدنویسی حسی'» نامید، یک دستیار کدنویسی هوش مصنوعی از انجام درخواست یک برنامه‌نویس برای تولید کد خودداری کرد و پاسخ داد: «نمی‌توانم برای شما کد بنویسم، زیرا این به معنای تکمیل کار شماست» و ادامه داد: «شما باید منطق را خودتان توسعه دهید.»
گاو سیاه نوروی یک افسانه اسکاتلندی است که نسخه‌ای از آن با عنوان "گاو سیاه نوروی" در ویرایش سال ۱۸۷۰ کتاب «اشعار محبوب اسکاتلند» منتشر شد و بعدها توسط جوزف جیکوبز در سال ۱۸۹۴ در کتاب «افسانه‌های بیشتر انگلیسی» به زبان انگلیسی بازنویسی شد. این داستان در کتاب‌هایی چون «کتاب آبی افسانه‌ها» اثر اندرو لنگ، «افسانه‌های انگلیسی» اثر فلورا آنی استیل، و «افسانه‌های فولکلور اسکاتلند» اثر روث منینگ-ساندرز آمده است. جی. آر. آر. تالکین نیز در مقالهٔ معروف خود «دربارهٔ داستان‌های پریان» به آن اشاره کرده است. این داستان
پریان» به آن اشاره کرده است. این داستان در ردهٔ داستان‌های فولکلور جهانی با شماره ATU 425A قرار دارد که به عنوان «حیوان (هیولا) به عنوان داماد» شناخته می‌شود. در این نوع داستان‌ها، دختری انسانی با شاهزاده‌ای ازدواج می‌کند که به شکلی حیوانی نفرین شده است. خلاصه داستان. سه دختر یک زن لباس‌شور به ترتیب به دنبال یافتن بخت خود راهی سفر می‌شوند. مادرشان برایشان غذا تهیه می‌کند و آن‌ها هرکدام به خانهٔ یک جادوگر می‌روند تا راهنمایی بگیرند. روز اول، دختر بزرگ‌تر یک کالسکه شش‌اسب می‌بیند و با آن می‌رود. روز دوم،
یک کالسکه شش‌اسب می‌بیند و با آن می‌رود. روز دوم، دختر دوم یک کالسکه چهاراسب می‌بیند و با آن می‌رود. روز سوم، دختر کوچک‌تر تنها یک گاو سیاه بزرگ می‌بیند. جادوگر به او می‌گوید که باید با این گاو همراه شود. دختر از گاو می‌ترسد، اما گاو بسیار مهربان و آرام است. هنگامی که گرسنه می‌شود، گاو به او می‌گوید از گوش راستش غذا بخورد و از گوش چپش بنوشد. شب اول، آن‌ها در قلعه‌ای اقامت می‌کنند که متعلق به برادر بزرگ‌تر گاو است. صاحب‌خانه به او یک سیب زیبا می‌دهد و می‌گوید تنها در اولین نیاز شدید زندگی‌اش از آن استفاده
تنها در اولین نیاز شدید زندگی‌اش از آن استفاده کند. شب دوم، در قلعهٔ برادر دوم، یک گلابی زیبا به عنوان هدیه دریافت می‌کند و برای دومین نیاز بزرگ زندگی‌اش نگه می‌دارد. شب سوم، در قلعهٔ برادر سوم، یک آلو زیبا می‌گیرد برای سومین نیاز. سرانجام، آن‌ها به دره‌ای از جنس شیشه می‌رسند. گاو می‌گوید: «تو باید اینجا بمانی و حتی ذره‌ای جابه‌جا نشوی، وگرنه دیگر مرا نخواهی دید». گاو می‌گوید باید با شیطانِ دره بجنگد و اگر آسمان آبی شد، یعنی پیروز شده؛ اگر قرمز شد، شکست خورده است. آسمان آبی می‌شود و دختر از خوشحالی کمی
خورده است. آسمان آبی می‌شود و دختر از خوشحالی کمی تکان می‌خورد. وقتی گاو برمی‌گردد، دیگر نمی‌تواند او را پیدا کند. دختر در درهٔ شیشه‌ای سرگردان می‌شود تا اینکه به آهنگری می‌رسد. آهنگر به او می‌گوید اگر هفت سال برایش کار کند، کفش آهنی می‌سازد تا بتواند از دره بالا برود. بعد از هفت سال، کفش را ساخته و به پایش می‌کوبد. با آن کفش‌ها از دره بیرون می‌رود. او به خانهٔ همان جادوگر بازمی‌گردد. جادوگر به او می‌گوید اگر بتواند پیراهن‌های خونی شوالیه‌ای را که در آنجا اقامت دارد بشوید، همسرش خواهد شد. دختر فقط با یک
اقامت دارد بشوید، همسرش خواهد شد. دختر فقط با یک بار تماس با صابون، لکه‌ها را پاک می‌کند و پایش نیز شفا می‌یابد. اما جادوگر پیراهن‌ها را به شوالیه می‌دهد و وانمود می‌کند که دختر خودش آن‌ها را شسته است، و قرار می‌شود دختر جادوگر با شوالیه ازدواج کند. دختر واقعی که درمانده شده، می‌داند اکنون در اولین نیاز بزرگ زندگی‌اش است. سیب را باز می‌کند و درونش جواهراتی گران‌بها پیدا می‌کند. آن‌ها را به دختر جادوگر می‌دهد تا اجازه دهد شب کنار اتاق شوالیه آواز بخواند. دختر جادوگر نوشیدنی خواب‌آور به شوالیه می‌دهد و دختر
جادوگر نوشیدنی خواب‌آور به شوالیه می‌دهد و دختر نمی‌تواند او را بیدار کند. او با آواز می‌خواند: شب دوم، گلابی را باز می‌کند و جواهراتی گران‌بهاتر پیدا می‌کند. اما نتیجه مثل شب قبل است. شب سوم، آلو را باز می‌کند و گران‌بهاترین جواهرات را به دست می‌آورد. اما این‌بار شوالیه نوشیدنی را به‌طور تصادفی می‌ریزد و وقتی دختر آواز می‌خواند، بیدار می‌شود و حقیقت را درمی‌یابد. شوالیه که همان گاو سیاه بوده، دختر واقعی را به همسری می‌گیرد و جادوگر و دخترش را می‌سوزاند. آن‌ها با شادی تا پایان عمر زندگی می‌کنند. تحلیل. این
با شادی تا پایان عمر زندگی می‌کنند. تحلیل. این داستان در دسته‌بندی بین‌المللی افسانه‌ها با شماره ATU 425A قرار دارد. ویژگی اصلی این نوع داستان، ازدواج دختر با دامادی در شکل حیوانی، و جستجوی بعدی او برای یافتن شوهرش پس از شکستن یک ممنوعیت است. منابع. داستان بازنویسی‌شده از نسخه‌های انگلیسی جوزف جیکوبز، اندرو لنگ، و دیگر منابع موجود در ویکی‌پدیای انگلیسی نسخهٔ اسکاتلندی «گاو سرخ نوروی» و «گاو قهوه‌ای رینگل‌وود» نیز به عنوان نسخه‌های مشابه شناخته می‌شوند.
مور و ملخ یا مورچه و ملخ یا مورچه ها یکی از افسانه های معروف ازوپ است که در فهرست پری با شمارهٔ ۳۷۳ فهرست شده‌است. این افسانه به‌طور گسترده در ادبیات، هنر و موسیقی بازنویسی و تفسیر شده‌است و موضوع آن دربارهٔ کار، پیش‌بینی آینده و رفتار اجتماعی است.این افسانه توضیح می‌دهد که چگونه یک ملخ گرسنه از مورچه‌ای که زمستان می‌آید و از او رد می‌شود، غذا می‌خواهد. این وضعیت درس های اخلاقی را در مورد فضایل کار سخت و برنامه ریزی برای آینده خلاصه می کند. خلاصه داستان. در نسخهٔ اصلی یونانی، ملخ در واقع سیکادا است. ملخ
در نسخهٔ اصلی یونانی، ملخ در واقع سیکادا است. ملخ تابستان خود را با آواز خواندن و رقص گذرانده‌است، در حالی‌که مور در همان زمان سخت کار کرده و برای زمستان آذوقه اندوخته‌است. با آمدن زمستان، ملخ که از گرسنگی رو به مرگ است، از مور غذا درخواست می‌کند. اما مور با سرزنش، از دادن غذا امتناع می‌کند و به ملخ می‌گوید: «حال که تابستان آواز خواندی، زمستان را نیز برقص!» آموزه اخلاقی. این داستان در قرون وسطی، دوره رنسانس و زمان حاضر به عنوان تمثیلی از فضیلت کار سخت، پرهیز از تنبلی و برنامه‌ریزی برای آینده در نظر گرفته
از تنبلی و برنامه‌ریزی برای آینده در نظر گرفته شده‌است. بسیاری از نسخه‌ها آموزه‌ای مستقیم دارند، مانند: «روح تنبل، گرسنگی خواهد کشید» یا «امروز کار کن تا فردا غذا داشته باشی». همچنین در کتاب امثال سلیمان، مور به عنوان نمونه‌ای از خرد و کار بی‌وقفه یاد شده‌است: «به سوی مور برو ای تنبل و راه‌هایش را ببین و دانا شو... که در تابستان آذوقه جمع می‌کند». بازنویسی‌ها و تفسیرهای معکوس. در طول زمان، هنرمندان، نویسندگان و اندیشمندان دیدگاه‌های گوناگونی در مورد این افسانه داشته‌اند. در برخی بازنویسی‌ها، مور به‌جای
افسانه داشته‌اند. در برخی بازنویسی‌ها، مور به‌جای نماد خرد، به عنوان نمونه‌ای از خودخواهی و بی‌رحمی در نظر گرفته شده‌است. نسخه لا فونتن. ژان دو لا فونتن، شاعر فرانسوی، در قرن هفدهم میلادی این افسانه را بازسرایی کرد و در آن، قضاوت اخلاقی مشخصی ارائه نکرد. در نسخه او، مور با گفتن اینکه وام نمی‌دهد، از دادن غذا امتناع می‌کند. این بی‌رحمی سبب شد برخی لا فونتن را به تمسخر خودش — که انسانی بی‌برنامه بود — متهم کنند. نقاشی و مجسمه‌سازی. افسانه مور و ملخ الهام‌بخش بسیاری از هنرمندان بوده‌است. در قرن نوزدهم،
بسیاری از هنرمندان بوده‌است. در قرن نوزدهم، هنرمندانی چون ژول لوفور، ادوار بیسون و ژان ژرژ ویبر با تصویرسازی از ملخ گرسنه و موری که پشت پنجره مشغول بافندگی است، ابعاد احساسی و اجتماعی داستان را نمایش دادند. در آثار برخی مانند ژاکوب لارنس، مور به عنوان موجودی بی‌رحم به تصویر کشیده شده که در را بر روی ملخ محتاج می‌بندد. در موسیقی. آثار موسیقی زیادی بر اساس این افسانه ساخته شده‌اند. از جمله: اپرای «ملخ» اثر ژول ماسنه که ملخ را موجودی بخشنده ولی قربانی بی‌رحمی نشان می‌دهد. قطعاتی از آهنگسازان فرانسوی همچون
نشان می‌دهد. قطعاتی از آهنگسازان فرانسوی همچون سن-سانس، گونو و آندره کاپله. نسخه‌هایی در سبک کودکانه، از جمله اثر شاون آلن که در آن، مور و ملخ در پایان با هم دوست می‌شوند و با همکاری زمستان را می‌گذرانند. تفسیرهای سیاسی و اجتماعی. در قرن بیستم و بیست‌ویکم، افسانه به حوزه‌های سیاست و جامعه کشیده شد. در انیمیشن والت دیزنی، مورها در پایان ملخ را می‌پذیرند به شرطی که با موسیقی‌اش برایشان کار کند. برخی نسخه‌های امروزی با نگاهی انتقادی به جامعه مصرف‌گرا، مور را به دلیل بی‌رحمی مورد سرزنش قرار می‌دهند. در برخی
به دلیل بی‌رحمی مورد سرزنش قرار می‌دهند. در برخی کشورها مانند مجارستان و مغولستان، تمثال‌هایی از مور و ملخ روی تمبرهای پستی نقش بسته‌اند تا مردم را به صرفه‌جویی یا پس‌انداز ترغیب کنند. نقد ادبی و فلسفی. در ادبیات، بسیاری از نویسندگان با نگاهی تازه به داستان نگریسته‌اند. در ادبیات فرانسه. ژوزف اوتران نسخه‌ای دارد که در آن مور با شنیدن آواز ملخ، غذای خود را با او تقسیم می‌کند. ژان آنوی در «ملخ و مور» مور را خانه‌داری بیش‌ازحد خسته می‌داند که حتی در مرگ هم با خاک‌انداز دفن می‌شود. فرانسوا ساگان مور را
هم با خاک‌انداز دفن می‌شود. فرانسوا ساگان مور را سرمایه‌داری تصویر می‌کند که به ملخ پیشنهاد سرمایه‌گذاری می‌دهد. در ادبیات انگلیسی. ویلیام سامرست موآم در داستانی طنزآمیز، برادر «ملخ‌گونه» را با ازدواج با زنی ثروتمند موفق‌تر از برادر «مورگونه» نشان می‌دهد. جان آپدایک در «برادر ملخ» به این می‌پردازد که در نهایت، خاطرات خوش از ثروت مهم‌ترند. در ادبیات شرق اروپا. در روسیه، ایوان کریلف نسخه‌ای دارد که مشابه نسخه لا فونتن است. اما در نسخه‌ای دیگر از ایوان شمیتزر، مور با ملخ همدردی می‌کند و به او غذا می‌دهد.
مور با ملخ همدردی می‌کند و به او غذا می‌دهد. نتیجه‌گیری. افسانهٔ مور و ملخ، داستانی ساده با لایه‌های عمیق اخلاقی، اجتماعی، سیاسی و هنری است. از دیدگاهی، کار و برنامه‌ریزی را می‌ستاید، و از دیدگاهی دیگر، همدلی و انسان‌دوستی را تبلیغ می‌کند. به همین دلیل است که این افسانه پس از هزاران سال، همچنان الهام‌بخش تفسیرهای گوناگون در سراسر جهان باقی مانده‌است.
بوتان (همچنین بوهتان ، بوختی ، بوتان ، سیزره بوتان ، بختان ) یک شاهزاده کرد قرون وسطایی در امپراتوری عثمانی بود که مرکز آن شهر جزیره بن عمر ( سیزره امروزی که به عنوان "سیزره بوتان" ( "جزیره بوتان" ) نیز شناخته می‌شود ) در جنوب شرقی آناتولی بود . دین رسمی این حکومت ، یزیدیسم در قرن چهاردهم بود، اگرچه حاکمان در نهایت به اسلام گرویدند، بوهتان تا قرن نوزدهم بعد از شیخان و سنجار سومین منطقه بزرگ ایزدی ها را تشکیل می داد. تاریخچه. مبدا. به طور کامل مشخص نیست که امارت بوهتان دقیقاً چه زمانی تأسیس شده است. به گزارش
بوهتان دقیقاً چه زمانی تأسیس شده است. به گزارش شرفنامه ، فرمانروایان بوتان از نوادگان سلیمان خالد، رئیس قبیله بختی هستند. جانشین او پسر بزرگش عبدالعزیز شد که همه فرمانروایان بوتان از تبار او هستند، به همین دلیل سلسله حاکم را عزیزان نامیدند . عبدالعزیز و هر یک از برادران خود (میر ابدال و میر بدیر) را به فرمانداری یک ناحیه از امارت منصوب کرد. در حالی که تاریخ تأسیس آن ثبت نشده است، شرفخان در شرف نما نوشت که هشتمین فرمانروای بوتان، میر عزالدین ابدال در سال 1394 به ماردین رفت تا با تیمور بیعت کند . مورخان کرد
به ماردین رفت تا با تیمور بیعت کند . مورخان کرد در مورد تاریخ دقیق تأسیس امارت بوتان اختلاف نظر دارند، به گفته انور المایی، این امارت در سال 1161 توسط عبدالعزیز پس از حکومت زنگیدها تأسیس شد . در حالی که به گفته محمد امین زکی ، امارت بوتان در سال 1247 تأسیس شد. سالهای اولیه. سیزر در سال 1336/1337 با کمک الاشرف امیر ایوبی حصن کیفه به تصرف قوم بوهتان درآمد. در دهه 1330، حمدالله مستوفی در نزهة القلوب گزارش داد که جزیرة بن عمر سالانه 170200 دینار درآمد داشت. امارت حصن کیفه قصد داشت جزیرة بن عمر را از طریق طایفه