payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دارد و به آثار موفقی مانند «Jumpman»، «Mask Off» و «Where Ya At» بازمی‌گردد. در سال ۲۰۲۳، Metro Boomin اعلام کرد که در حال کار بر روی پروژه‌ای مشترک با فیوچر است که در سال بعد منتشر خواهد شد. آلبوم در استودیوهای مختلفی در آتلانتا و لس‌آنجلس ضبط شد و تهیه‌کنندگی تمامی قطعات بر عهدهٔ مترو بومین بود. سبک موسیقی و مضامین. آلبوم We Don’t Trust You در ژانر هیپ‌هاپ و ترپ قرار می‌گیرد و از لحاظ صوتی، تلفیقی از مینیمالیسم تهاجمی و فضاسازی سینمایی است که امضای صوتی مترو بومین را به‌وضوح منعکس می‌کند. استفاده از
مترو بومین را به‌وضوح منعکس می‌کند. استفاده از 808های سنگین، سینت‌های سرد و افکت‌های فضایی، فضایی تاریک و بی‌اعتماد خلق می‌کند که با عنوان آلبوم هم‌خوانی دارد. در این پروژه، مترو بومین با بهره‌گیری از عناصر صوتی آلبوم‌های پیشین خود مانند Heroes &amp; Villains، به ساختار صوتی منسجم و در عین حال متنوعی دست یافته است. از سوی دیگر، فیوچر با اجرای رپ‌هایی کوتاه، تکرارشونده و اغلب سرد، نقش مکملی برای این تولید صوتی ایفا می‌کند. قطعاتی مانند «Claustrophobic» و «Type Shit» نمونه‌هایی از مینیمالیسم صوتی هستند که با
Shit» نمونه‌هایی از مینیمالیسم صوتی هستند که با وجود سادگی، تأثیرگذاری بالایی دارند. منتقدان این سبک را بازگشتی به دوران رقابت‌محور هیپ‌هاپ دانسته‌اند که در آن، لحن و فضای کلی بر پیچیدگی زبانی غلبه دارد. مضمون آلبوم حول محورهایی چون خیانت، رقابت، قدرت، و بی‌اعتمادی شکل گرفته است. قطعهٔ آغازین «We Don’t Trust You» به‌عنوان بیانیه‌ای سیاسی و اجتماعی، فضای کلی آلبوم را ترسیم می‌کند. در این قطعه، فیوچر و مترو بومین جایگاه خود را در صنعت موسیقی تثبیت‌شده می‌دانند و به‌صراحت اعلام می‌کنند که به هیچ‌کس اعتماد
و به‌صراحت اعلام می‌کنند که به هیچ‌کس اعتماد ندارند. این مضمون در سراسر آلبوم تکرار می‌شود و در قطعاتی مانند «Ice Attack» و «WTFYM» به اوج می‌رسد. قطعهٔ «Like That» با حضور کندریک لامار، نقطهٔ عطفی در آلبوم محسوب می‌شود. در این قطعه، لامار با لحنی تهاجمی به برخی از چهره‌های مطرح هیپ‌هاپ مانند دریک و جی. کول اشاره می‌کند و فضای رقابتی آلبوم را به سطحی عمومی‌تر می‌کشاند. این قطعه نه‌تنها از نظر محتوایی، بلکه از نظر تأثیرگذاری رسانه‌ای، یکی از جنجالی‌ترین آثار سال ۲۰۲۴ بود. در کنار لحن تهاجمی، آلبوم لحظاتی
سال ۲۰۲۴ بود. در کنار لحن تهاجمی، آلبوم لحظاتی احساسی‌تر نیز دارد. قطعهٔ «Ain’t No Love» با استفاده از سمپل‌های سول کلاسیک و حضور ریک راس، فضایی نوستالژیک و تأمل‌برانگیز ایجاد می‌کند. این قطعه تضاد جالبی با فضای سرد و بی‌اعتماد دیگر قطعات دارد و نشان‌دهندهٔ توانایی مترو بومین در خلق تنوع صوتی در چارچوب یک مفهوم واحد است. در مجموع، We Don’t Trust You نه‌تنها از نظر تولید صوتی، بلکه از نظر روایت مفهومی، یکی از منسجم‌ترین و جسورانه‌ترین پروژه‌های مشترک در هیپ‌هاپ معاصر محسوب می‌شود. این آلبوم بازتابی از فضای
معاصر محسوب می‌شود. این آلبوم بازتابی از فضای رقابتی، بی‌اعتمادی اجتماعی، و قدرت‌طلبی در فرهنگ موسیقی شهری آمریکاست. نقدها و بازخوردها. آلبوم "We Don't Trust You" نقدهای متفاوتی از سوی منتقدان دریافت کرد. برخی منتقدان از انسجام صوتی، تولید حرفه‌ای و شیمی هنری میان فیوچر و مترو بومین تمجید کردند، در حالی که برخی دیگر به یکنواختی تم‌ها و فقدان نوآوری در روایت اشاره داشتند. قطعهٔ «Like That» که شامل همکاری با کندریک لامار بود، به‌دلیل محتوای تهاجمی و اشاره‌های مستقیم به دیگر هنرمندان، توجه رسانه‌ها را به خود
مستقیم به دیگر هنرمندان، توجه رسانه‌ها را به خود جلب کرد. عملکرد تجاری. آلبوم در هفتهٔ اول انتشار، در رتبهٔ نخست جدول بیلبورد ۲۰۰ ایالات متحده قرار گرفت و بیش از ۲۵۰٬۰۰۰ واحد معادل آلبوم فروخت. همچنین در جدول‌های فروش بریتانیا، کانادا، آلمان و استرالیا نیز وارد شد و در چندین کشور به رتبه‌های بالای جدول دست یافت. موفقیت تجاری آلبوم نشان‌دهندهٔ قدرت برند هنری فیوچر و مترو بومین در بازار جهانی موسیقی است. نسخهٔ دوم. در تاریخ ۱۲ آوریل ۲۰۲۴، نسخهٔ دوم این پروژه با عنوان "We Still Don’t Trust You" منتشر شد که
با عنوان "We Still Don’t Trust You" منتشر شد که شامل همکاری‌های بیشتر و قطعاتی با فضای احساسی‌تر و ملودیک‌تر بود. این نسخه نیز با استقبال گسترده‌ای مواجه شد و در جدول‌های فروش عملکرد موفقی داشت.
قطری‌ها (به عربی: قطریون) شهروندان کشور قطر هستند که در ساحل شمال شرقی شبه‌جزیره عربستان در خاورمیانه واقع شده است. تاریخ. هرودوت، مورخ و جهانگرد یونانی قرن پنجم پیش از میلاد، خاطرنشان کرده است که مردم قطر کنعانی و دریانوردانی ماهر بودند.
سرخوش از زندگی هشتمین آلبوم استودیویی فیوچر، رپر آمریکایی، است که در تاریخ ۱۵ مه ۲۰۲۰ توسط شرکت‌های Epic Records و Freebandz منتشر شد. این آلبوم شامل ۲۱ قطعه است و همکاری‌هایی با هنرمندانی چون دریک، لیل اوزی ورت، تراویس اسکات، یانگبوی نِوِر بروک اگین، میگ میل و لیل درک دارد. آلبوم در هفتهٔ اول انتشار در رتبهٔ نخست جدول بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت و به یکی از موفق‌ترین آثار فیوچر تبدیل شد. پیش‌زمینه و تولید. آلبوم «High Off Life» در دوره‌ای منتشر شد که فیوچر در حال تثبیت جایگاه خود به‌عنوان یکی از چهره‌های اصلی
تثبیت جایگاه خود به‌عنوان یکی از چهره‌های اصلی ترپ مدرن بود. پروژه ابتدا با انتشار تک‌آهنگ «Life Is Good» با همکاری دریک در ژانویه ۲۰۲۰ معرفی شد. این قطعه با موفقیت چشم‌گیر در جدول‌های فروش، زمینه‌ساز انتشار آلبوم شد. تهیه‌کنندگی قطعات آلبوم بر عهدهٔ تهیه‌کنندگان برجسته‌ای چون Southside، ATL Jacob، Wheezy، CuBeatz و Zaytoven بود. سبک موسیقی و مضامین. آلبوم High Off Life در ژانر ترپ و هیپ‌هاپ جنوبی قرار می‌گیرد و از لحاظ صوتی، ادامه‌دهندهٔ مسیر آلبوم‌های پیشین فیوچر مانند DS2 و EVOL است، با این تفاوت که در
فیوچر مانند DS2 و EVOL است، با این تفاوت که در این پروژه، لحظاتی از خوش‌بینی، آرامش و تأمل شخصی نیز دیده می‌شود. این آلبوم با بهره‌گیری از بیت‌های سنگین، سینت‌های روان‌گردان، و افکت‌های مینیمالیستی، فضایی خلق می‌کند که هم‌زمان هم تهاجمی و هم درون‌نگر است. قطعهٔ آغازین «Trapped in the Sun» با بیتی تاریک و زهی‌های سینمایی، فضای تهدیدآمیز و پرتنشی را رقم می‌زند. فیوچر در این قطعه با لحنی سرد و بی‌احساس، از خشونت، قدرت و موفقیت مالی سخن می‌گوید. این لحن در قطعاتی مانند «HiTek Tek» و «Ridin Strikers» نیز ادامه
مانند «HiTek Tek» و «Ridin Strikers» نیز ادامه می‌یابد، جایی که تولید صوتی مینیمالیستی و تکرارشونده، به‌جای پیچیدگی، بر تأثیرگذاری مستقیم تمرکز دارد. در قطعهٔ «Solitaires» با حضور تراویس اسکات، فضای آلبوم به سمت تجمل‌گرایی و لذت‌گرایی سوق پیدا می‌کند. استفاده از آتوتیون، آدلیب‌های معروف اسکات، و ارجاع به برندهای لوکس مانند Richard Mille و Louis Vuitton، این قطعه را به نمادی از فرهنگ مصرف‌گرایانهٔ هیپ‌هاپ مدرن تبدیل کرده‌است. فیوچر در این قطعه حتی به «الماس‌های کرونا» اشاره می‌کند، که استعاره‌ای از درخشش در
کرونا» اشاره می‌کند، که استعاره‌ای از درخشش در دوران بحران است. با این حال، آلبوم تنها به لذت‌گرایی محدود نمی‌شود. قطعاتی مانند «Accepting My Flaws» و «Last Name» جنبه‌های آسیب‌پذیر و احساسی شخصیت فیوچر را آشکار می‌کنند. در «Accepting My Flaws»، او با لحنی صادقانه از اشتباهات، روابط شکست‌خورده، و تلاش برای پذیرش خود سخن می‌گوید. این قطعه با ملودی ملایم و بیت آرام، تضادی آشکار با فضای تهاجمی دیگر قطعات دارد و نشان‌دهندهٔ بلوغ هنری فیوچر در پرداختن به احساسات پیچیده است. قطعهٔ «Life Is Good» با همکاری دریک،
پیچیده است. قطعهٔ «Life Is Good» با همکاری دریک، یکی از نقاط عطف آلبوم محسوب می‌شود. این قطعه با ساختار دو بخشی، ابتدا با اجرای دریک آغاز می‌شود که از موفقیت‌های مالی و حرفه‌ای خود سخن می‌گوید، و سپس با تغییر بیت، فیوچر وارد فضایی تاریک‌تر و خیابانی‌تر می‌شود. این تضاد ساختاری، نمادی از دوگانگی در زندگی هنرمندان هیپ‌هاپ است: شکوه بیرونی در برابر آشفتگی درونی. در مجموع، High Off Life آلبومی است که در آن فیوچر تلاش می‌کند تا میان دو قطب متضاد—قدرت و آسیب‌پذیری، لذت و اندوه، موفقیت و بحران—تعادل برقرار کند.
لذت و اندوه، موفقیت و بحران—تعادل برقرار کند. این پروژه نه‌تنها از نظر تولید صوتی، بلکه از نظر روایت مفهومی، یکی از متنوع‌ترین و انسانی‌ترین آثار او به‌شمار می‌رود. منتقدان این آلبوم را بازتابی از بلوغ هنری فیوچر دانسته‌اند که توانسته است در قالب ترپ، به بیان پیچیدگی‌های روانی و اجتماعی بپردازد. منتقدان سبک آلبوم را ادامهٔ مسیر آلبوم‌های قبلی فیوچر مانند DS2 و EVOL دانسته‌اند، با این تفاوت که در «High Off Life» لحظاتی از خوش‌بینی و آرامش نیز دیده می‌شود. مجله Rolling Stone این آلبوم را «خوش‌بینانه‌ترین
مجله Rolling Stone این آلبوم را «خوش‌بینانه‌ترین نسخهٔ فیوچر» توصیف کرده‌است، در حالی که برخی منتقدان دیگر به طولانی بودن آلبوم و تکرار تم‌ها اشاره کرده‌اند. نقدها و بازخوردها. آلبوم «High Off Life» نقدهای متنوعی دریافت کرد. برخی منتقدان از تنوع صوتی، همکاری‌های موفق و لحظات احساسی آلبوم تمجید کردند، در حالی که برخی دیگر به طولانی بودن پروژه و تکرار تم‌ها اشاره داشتند. مجله Pitchfork آلبوم را «ترکیبی از لذت‌گرایی و اندوه در قالبی دقیق و نقاشانه» توصیف کرد، در حالی که AllMusic آن را «مجموعه‌ای طولانی اما
در حالی که AllMusic آن را «مجموعه‌ای طولانی اما متعادل» دانست که برای هر نوع شنونده‌ای چیزی برای ارائه دارد. عملکرد تجاری. آلبوم در هفتهٔ اول انتشار، با فروش بیش از ۱۵۳٬۰۰۰ واحد معادل آلبوم، در رتبهٔ نخست جدول بیلبورد ۲۰۰ ایالات متحده قرار گرفت. تک‌آهنگ «Life Is Good» با حضور دریک نیز به رتبهٔ دوم جدول بیلبورد هات ۱۰۰ رسید و به یکی از موفق‌ترین قطعات فیوچر تبدیل شد. این آلبوم همچنین در جدول‌های فروش بریتانیا، کانادا و استرالیا نیز وارد شد و در چندین کشور به رتبه‌های بالای جدول دست یافت.
معماری دانمارک ریشه در دوران وایکینگ‌ها دارد؛ یافته‌های باستان‌شناسی نیز این موضوع را تأیید می‌کنند. این معماری در سده‌های میانه شکل گرفت و انسجام یافت؛ زمانی که ابتدا معماری رمانسک و سپس معماری گوتیک برای ساخت کلیساها و کلیساهای جامع در سراسر کشور به‌کار گرفته شد. به دلیل کمیابی سنگ در آن دوره، آجر به اصلی‌ترین مصالح ساخت کلیساها، استحکامات و قلعه‌ها تبدیل شد. به ابتکار فردریک دوم و کریستیان چهارم، که هر دو از شاتوها الهام می‌گرفتند، معماران هلندی و فلاندری به دانمارک دعوت شدند تا استحکامات را بهبود بخشند.
به دانمارک دعوت شدند تا استحکامات را بهبود بخشند. به‌تدریج این روند به ساخت کاخ‌ها و قلعه‌های باشکوه سلطنتی در سبک معماری رنسانس انجامید. در همان زمان، سبک نیم‌چوبی نیز به شکل گسترده‌ای در خانه‌های شهری و روستایی رواج پیدا کرد. در سال‌های پایانی فرمانروایی کریستیان چهارم، او از نخستین پیشگامان معماری باروک بود؛ جریانی که سال‌ها ادامه یافت و بناهای باشکوهی در پایتخت و استان‌ها پدید آورد. سپس معماری نئوکلاسیک که در آغاز از فرانسه آمده بود، به‌تدریج توسط معماران دانمارکی پذیرفته شد و نقشی پررنگ در تعریف سبک
دانمارکی پذیرفته شد و نقشی پررنگ در تعریف سبک معماری کشور یافت. در قرن نوزدهم، دوره‌ای پربار از تاریخ‌گرایی با رمانتیسم ملی درهم آمیخت. در دههٔ ۱۹۶۰، معماران دانمارکی با رویکرد موفق خود در کارکردگرایی در سطح جهانی شناخته شدند. این جریان به آثاری شاخص چون تالار اپرای سیدنی و پل بزرگ بلت انجامید و افتخارات و جوایز بسیاری برای طراحان دانمارکی در داخل و خارج از کشور به همراه آورد. سده‌های میانه. دوران وایکینگ‌ها. کاوش باستان‌شناسی در بخش‌های گوناگونِ دانمارک شناخت زیادی از شیوهٔ زندگیِ وایکینگ‌ها به دست داده
زیادی از شیوهٔ زندگیِ وایکینگ‌ها به دست داده است. یکی از این جایگاه‌ها هدیبی است، حدود جنوبِ مرز دانمارک، نزدیکِ شلسویگ؛ که احتمالاً به پایان سدهٔ هشتم میلادی بازمی‌گردد. برای دیوارها قاب‌های بلوطی به‌کار می‌رفت و بام‌ها احتمالاً پوشال‌پوش بودند. خانه‌های حلقه‌ایِ وایکینگ، مانند نمونه‌های ترلبورگ، شکلی کشتی‌سان با دیوارهای بلندِ اندکی برآمده به بیرون دارند. هر خانه یک تالار مرکزیِ بزرگ به اندازهٔ «۱۸ × ۸ متر» داشت و دو اتاق کوچک‌تر در دو سرِ آن. خانه‌های فیرکت (حدود ) در شمالِ یوتلاند، درازا، پهنا در دو
فیرکت (حدود ) در شمالِ یوتلاند، درازا، پهنا در دو سر، و پهنا در میانه داشتند و دیوارهای بلندشان اندکی به بیرون قوس می‌خورد. دیوارها دو ردیف تیرِ عمودی داشت که میانشان تخته‌ها افقی گیره می‌شد. ردیفی از تیرهای بیرونی که به‌سوی دیوار مایل بودند احتمالاً همچون پشت‌بند به پایداری بنا کمک می‌کردند. سبک رمانسک. نخستین کلیساهای دانمارک در سدهٔ نهم از چوب ساخته شدند و امروزه برجا نمانده‌اند. در سده‌های دوازدهم و سیزدهم، صدها کلیسای سنگی به سبک معماری رمانسک بنا شد. این بناها دارای شبستان و جایگاه سرودخوانان با سقفِ
بناها دارای شبستان و جایگاه سرودخوانان با سقفِ تخت، پنجره‌های کوچکِ مدور و قوس‌های گرد بودند. در آغاز، صخره‌های گرانیتی و سنگ‌آهک مصالحِ برگزیده بودند، اما از میانهٔ سدهٔ دوازدهم که تولید آجر در دانمارک رواج یافت، آجر به‌سرعت به مادهٔ اصلی ساخت تبدیل شد. از نمونه‌های شاخصِ رمانسک آجری می‌توان به کلیسای سن بَندت در رینگستد (حدود ۱۱۷۰) و کلیسای بانوی ما در کالوندبورگ (حدود ۱۲۰۰) با پنج برج بلندش اشاره کرد. کلیسای اوسترلاس در جزیرهٔ برنهلم حدودِ ۱۱۵۰ ساخته شد. همانند سه کلیسای دیگرِ جزیره، این بنا کلیسای مدور
همانند سه کلیسای دیگرِ جزیره، این بنا کلیسای مدور است. ساختمانِ سه‌طبقه با دیوارِ پیرامونیِ دایره‌ای شکل و ستونی مرکزیِ توخالی و استثنائاً عریض پشتیبانی می‌شود. ساخت کلیسای جامع لوند در اسکونه حدود ۱۱۰۳، زمانی که این ناحیه بخشی از پادشاهی دانمارک بود، آغاز شد. این نخستین کلیسای جامعِ بزرگِ رمانسکِ دانمارکی به‌شکلِ بازیلیکای سه‌شبستانه با بازوی عرضی بود. به‌نظر می‌رسد با بناهای آلمانیِ پیشین خویشاوندی داشته باشد، هرچند نشان‌هایی از نفوذِ آنگلو-نورمن و لمباردی نیز دیده می‌شود. ریبِه نیز که پس از آن با کلیسای
نیز دیده می‌شود. ریبِه نیز که پس از آن با کلیسای جامعِ بزرگش (۱۱۵۰–۱۲۵۰) آمد، با منطقهٔ راین در آلمان دادوستد نزدیک داشت؛ هم مصالح (سنگ ماسه‌ای و توفا) و هم الگوها از همان‌جا گرفته شد. سبک گوتیک. از اواخر سدهٔ سیزدهم تا حدود ۱۵۰۰، معماری گوتیک به هنجار بدل شد. در نتیجه، کلیساهای رمانسکِ قدیمی یا بازسازی شدند یا با سبک گوتیک سازگار گشتند: سقف‌های تخت با طاق‌های صلیبیِ بلند جایگزین شد، پنجره‌ها با قوس‌های نوک‌تیز بزرگ‌تر شدند، نمازخانه و برج افزوده شد و درون‌مایه‌ها با دیوارنگاره آذین یافت. آجرِ قرمز، مادهٔ
با دیوارنگاره آذین یافت. آجرِ قرمز، مادهٔ برگزیده شد؛ چنان‌که در کلیسای جامع سنت کانوت در ادنسه (۱۳۰۰–۱۴۹۹) و کلیسای سن پیتر در نستود دیده می‌شود. کلیسای سنت کانوت همهٔ ویژگی‌های گوتیک را نمایش می‌دهد: قوس نوک‌تیز، پشت‌بندها، طاق و تویزه، نور بیشتر و ادغام فضاییِ شبستان و جایگاه سرودخوانان. بیشترِ معماریِ گوتیکِ دانمارک در کلیساها و صومعه‌هاست، هرچند نمونه‌هایی در حوزهٔ غیرمذهبی هم وجود دارد. Glimmingehus (۱۴۹۹–۱۵۰۶)، قلعه‌ای چهارگوش در اسکونه، به سفارشِ نجیب‌زادهٔ دانمارکی «ینس هولگِرسن اولفستند» ساخته شد
دانمارکی «ینس هولگِرسن اولفستند» ساخته شد که آدام فان دورن، استاد آلمانیِ شمالی (و از دست‌اندرکاران کلیسای جامع لوند) را به‌کار گرفت. این بنا انباشته از سازوکارهای دفاعیِ روزگار خود است: جان‌پناه، درهای کاذب، راهروهای بن‌بست، دهانه‌های کُشتار برای ریختنِ قیرِ جوشان بر مهاجمان، خندق‌ها، پلی‌بندها و تله‌های مرگبارِ دیگر برای حفاظتِ اشراف از شورش‌های دهقانی. خانه‌های نیمه‌چوبی. در اواخر قرون وسطی، گذارِ آهسته‌ای از خانه‌های چوبیِ سنتیِ شهرها و روستاها به خانه‌های نیمه‌چوبی آغاز شد. یکی از کهن‌ترین نمونه‌ها در
نیمه‌چوبی آغاز شد. یکی از کهن‌ترین نمونه‌ها در دانمارک، Anne Hvides Gård، خانه‌ای دوطبقه در سووندبورگ در جزیرهٔ فونن است که در ۱۵۶۰ ساخته شد. این ساختمان اکنون بخشی از موزهٔ سووندبورگ است. ایستد در جنوبِ اسکونه (که زمانی بخشی از دانمارک بود) هنوز نزدیک به ۳۰۰ خانهٔ نیمه‌چوبی دارد که چندتایشان اهمیت تاریخی دارند. کهن‌ترین خانهٔ نیمه‌چوبیِ برجا در دانمارک، ساختهٔ ۱۵۲۷، در کویه در ساحلِ شرقیِ شیلند قرار دارد. «شهرِ قدیم» در آرهوسِ یوتلاند، موزه‌ای فضای‌باز از ۷۵ بنای تاریخی گردآوری‌شده از سراسر کشور است؛ از
۷۵ بنای تاریخی گردآوری‌شده از سراسر کشور است؛ از جمله گونه‌های گوناگونِ خانه‌های نیمه‌چوبی که برخی‌شان به میانهٔ سدهٔ شانزدهم بازمی‌گردند. رنسانس. معماری رنسانس در روزگارِ فرمانرواییِ فردریک دوم، پادشاه دانمارک و به‌ویژه کریستیان چهارم شکوفا شد. با الهام از شاتوهای آن دوران، معماران فلاندری قلعه کرانبورگ را در هلسینگور و کاخ فردریکسبورگ را در هیلرود طراحی کردند. در کپنهاگ نیز قلعه روزنبرگ (۱۶۰۶–۱۶۲۴) و بورسن یا ساختمانِ بورسِ پیشین (۱۶۴۰) از بناهای مهمِ رنسانسی به‌شمار می‌آیند. در روزگارِ فردریک دوم،
رنسانسی به‌شمار می‌آیند. در روزگارِ فردریک دوم، پادشاه دانمارک، طرح قلعهٔ کرانبورگ را دو معمارِ فلاندری پیش بردند: هانس هندریک فان پِسخِن که کار را در ۱۵۷۴ آغاز کرد و آنتونیس فان اُبِرخن که آن را در ۱۵۸۵ به پایان رساند. بنا بر الگوی یک قلعهٔ فرانسویِ سه‌بالْ ساخته شد اما در پایان به ساختمانی چهاربالْ کامل بدل گشت. قلعه در ۱۶۲۹ آتش گرفت، اما به فرمانِ کریستیان چهارم به‌سرعت و به سرپرستیِ هانس فان استین‌وینکلِ جوان ــ پسرِ هنرمند نامدارِ فلاندری ــ بازسازی شد. کرانبورگ امروز یک قلعهٔ برجستهٔ رنسانسی و در
شد. کرانبورگ امروز یک قلعهٔ برجستهٔ رنسانسی و در فهرست میراث جهانی یونسکو است. کاخ فردریکسبورگ (۱۶۰۲–۱۶۲۰) در هیلرود، بزرگ‌ترین کاخِ رنسانس در اسکاندیناوی است. کریستیان چهارم بیشترِ بنایِ نخستینِ فردریک دوم را فروکوفت تا استین‌وینکل یک قلعهٔ فرانسویِ سه‌بالْ با یک بالِ تراسِ کوتاه پیرامونِ حیاط تکمیل کند. بیانِ معماری و پرداختِ تزیینیِ بنا گرایش‌های رنسانس هلندی را بازمی‌تابد؛ از درگاه‌ها و پنجره‌های آذین‌یافته پیداست و به‌ویژه در گِیبِلهای کشیدهٔ ایتالیایی‌وار نمایان است. قلعه روزنبرگ در کپنهاگ، که آن را
نمایان است. قلعه روزنبرگ در کپنهاگ، که آن را نیز کریستیان چهارم ساخت، نمونهٔ دیگری از سبکِ رنسانسِ هلندی است. شاه در ۱۶۰۶ نخست خانهٔ ییلاقیِ دوطبقه‌ای در زمینی که آن را به‌عنوان بوستانی برای آسایش به‌کار می‌برد بنا کرد. سپس ساختِ قلعه را آغاز کرد که در چند مرحله پیش رفت تا ساختمانِ رنسانس هلندی در ۱۶۲۴ کامل شد. باغِ رنسانسیِ قلعه که پیش از خودِ بنا پدید آمده، کهن‌ترین باغِ سلطنتیِ دانمارک است. به پشتیبانیِ کریستیان چهارم، ساختمان بورسن در سال‌های ۱۶۱۸ تا ۱۶۲۴ ساخته شد و از نخستین بورس‌های کالاییِ اروپا
۱۶۲۴ ساخته شد و از نخستین بورس‌های کالاییِ اروپا بود؛ بنایی که جایگاهِ کپنهاگ را به‌عنوان یک کلان‌شهرِ بازرگانی برجسته کند. هرچند بنا الهام‌گرفته از رنسانسِ هلندی است، برجک‌ها و بام‌ساختِ آن پسندِ شخصیِ کریستیان چهارم را بازمی‌نماید. منار مخصوصِ ساختمان ــ با چهار دمِ اژدها که به‌هم تنیده‌اند و سه تاج بر فرازشان ــ نمادِ پادشاهیِ دانمارکِ آن زمان است که نروژ و سوئد را نیز دربر می‌گرفت. در ۱۶۱۴، کریستیان چهارم ساختِ کریستیانستاد دانمارکیِ آن روزگار را در اسکونه (امروز جنوبِ سوئد) آغاز کرد و بسیاری از
در اسکونه (امروز جنوبِ سوئد) آغاز کرد و بسیاری از ساختمان‌هایش را به سبکِ رنسانس به پایان رسانْد. کلیسای تثلیث (۱۶۱۸–۱۶۲۸) به طراحیِ معمارِ فلاندری-دانمارکی لورِنس فان استین‌وینکل به‌باورِ بسیاری زیباترین کلیسای رنسانسیِ اسکاندیناوی است. کریستیان چهارم همچنین طرح‌های متعددی را در نروژ آغاز کرد که عمدتاً بر پایهٔ معماریِ رنسانس بود. او بهره‌برداری‌های معدنی را در کونگسبرگ و رویروس (امروزه یک میراث جهانی) راه انداخت. پس از آتش‌سوزیِ ویرانگرِ ۱۶۲۴، شهرِ اسلو به جایی تازه منتقل و به‌صورت شهری استوار با طرح
به جایی تازه منتقل و به‌صورت شهری استوار با طرح مشبک شهر و باروها بازسازی شد و نامش نیز به اسلو تغییر یافت. شاه همچنین شهرِ بازرگانیِ کریستیان‌ساند را بنیان گذاشت و باز هم آن را به نامِ خود نامید. هولبک در شمال‌باختریِ شیلند از پایانِ قرونِ وسطی رو به گسترش گذاشت و رونقِ آن در سدهٔ هفدهم به اوج رسید، زیرا غلاتِ محلی با آلمان و هلند دادوستد می‌شد. خانه‌های نیمه‌چوبی‌ای که اکنون پیکرهٔ موزه را ساخته‌اند به همان دوران بازمی‌گردند و شناختی از سازوکارِ شهر در آن روزگار به دست می‌دهند. خانه‌های کشیشی روستاییِ
آن روزگار به دست می‌دهند. خانه‌های کشیشی روستاییِ دانمارک در این دوره معمولاً در همان سبکِ خانه‌های مزرعه ساخته می‌شدند، هرچند اندکی بزرگ‌تر. نمونه‌ای نیکو، «اقامتگاه کشیشیِ کُلسْترُپ» نزدیکِ کِرتمینه در شمال‌شرقیِ فونن است؛ خودِ خانه یک بنای نیمه‌چوبی با بامِ پوشالی و حیاطِ چهارگوشِ بزرگ است که ساختمان‌های جنبی گرداگردش را گرفته‌اند. باروک. چونِ روزگار رنسانس، در معماریِ باروک نیز عمدتاً نفوذِ هلندی دستِ بالا را داشت، هرچند بسیاری از ویژگی‌ها نخست در ایتالیا و فرانسه پدید آمده بودند. "تقارن" و
در ایتالیا و فرانسه پدید آمده بودند. "تقارن" و "قاعده‌مندی" دغدغه‌های اصلی بودند و اغلب با بیرون‌زدگیِ بدنهٔ میانیِ نما (در پیشانیِ اصلیِ بنا) برجسته‌تر می‌شدند. برجِ گردِ کپنهاگ نیز از پروژه‌های کریستیان چهارم بود، پس از آن‌که برای رصدخانه‌ای که تیکو براهه پیشنهاد کرده بود بودجه فراهم کرد. با سرپرستیِ آغازینِ هانس فان استین‌وینکلِ جوان—که شگفتا طرح را با باروکِ هلندی سازگار کرد—برج در ۱۶۴۲ با نزدیک به ۴۰ متر ارتفاع کامل شد. آجرها که ویژه از هلند سفارش داده شده بودند، سخت‌پُخته و باریک بودند و «موفر/موپر»
شده بودند، سخت‌پُخته و باریک بودند و «موفر/موپر» نام داشتند. رمپی مارپیچ به طول ۲۱۰ متر تا بام بالا می‌رود و چشم‌اندازی سراسرنما از کپنهاگ می‌دهد. برجِ گرد قدیمی‌ترین رصدخانهٔ فعال در اروپاست؛ تا ۱۸۶۱ در اختیار دانشگاه کپنهاگ بود و امروز در زمستان عموم می‌توانند از تلسکوپِ نجومیِ برج آسمانِ شب را ببینند. عمارتِ نی‌سو (۱۶۷۳) نزدیکِ پرستی در شیلند، برای کارگزار محلی «ینس لوریدسن» ساخته شد. این نخستین خانهٔ روستاییِ باروک در دانمارک بود که جای سبک پیشین رنسانس را گرفت. الهامْ از هلند می‌آمد و احتمالاً معمار
را گرفت. الهامْ از هلند می‌آمد و احتمالاً معمار اوِرت یانسِن بود. از برجسته‌ترین طراحانِ آن روزگار، معمار دانمارکی لمبرت وان هاون بود. شاهکار او کلیسای نجات‌دهندهٔ ما (۱۶۸۲–۱۶۹۶) است که نقشهٔ پایه‌اش بر صلیب یونانی استوار است. نما با ستون‌نماهای توسکانی به تمامِ قدِ بنا بخش‌بندی شده است. ویژگی‌هایی چون منارِ مارپیچِ شاخص اما تا دوران فردریک پنجم اجرا نشد و لورنتس/لاریتس دِ تورا سرانجام در ۱۷۵۲ ساختمان را کامل کرد. شارلوتن‌بورگ (۱۶۷۲–۱۶۸۳) در میدانِ کونگنس نی‌تورْو در مرکز کپنهاگ، مهم‌ترین بنای باروکِ
نی‌تورْو در مرکز کپنهاگ، مهم‌ترین بنای باروکِ «خالصِ» برجا مانده در دانمارک دانسته می‌شود. احتمال دارد وان هاون در طرح دخیل بوده باشد، هرچند معمولاً کار به اوِرت یانسِن نسبت داده می‌شود. چندین عمارتِ دیگرِ دانمارکی نیز بر الگوی آن ساخته شده‌اند. هنریک روُزه، مهندسِ ساختمانِ هلندی، به فرمان فردریک سوم، پادشاه دانمارک مأمور شد تا پیرامونِ کونگنس نی‌تورْو را توسعه دهد، به‌ویژه در پیوند با کانالِ نیهاون که قرار بود بندر تازهٔ کپنهاگ شود. با این همه، تا پادشاهیِ کریستیان پنجم در ۱۶۷۰ کار به‌دست «نیلس
پادشاهیِ کریستیان پنجم در ۱۶۷۰ کار به‌دست «نیلس روزِنکرانتس» به انجام نرسید. در سال‌های پس از آن، خانه‌های شهریِ فراوانی در ساحلِ شمالی (آفتاب‌گیر) کانال بنا شد. کهن‌ترین‌شان، پلاک ۹، در ۱۶۸۱ به‌احتمال به‌دست «کریستن کریستنسن»، مدیر بندر، ساخته شد. قلعهٔ کلاوشولم (۱۶۹۳–۱۶۹۴) نزدیکِ راندرس به طراحیِ معمار دانمارکی «ارنست براندِنبورگر» و با یاریِ نیکودموس تسین جوان—معمارِ سوئدی که برای آذینِ نما دعوت شد—ساخته شد. کاخ کریستینسبورگ در کپنهاگ، به طراحیِ الیاس داوید هویسر و تکمیل‌شده در دههٔ ۱۷۴۰، بی‌گمان از
داوید هویسر و تکمیل‌شده در دههٔ ۱۷۴۰، بی‌گمان از چشمگیرترین بناهای باروکِ روزگار خود بود. هرچند خودِ کاخ در ۱۷۹۴ در آتش نابود شد، میدانِ نمایش‌ها و میدانِ سوارکاریِ گسترده‌ای که «نیلس آیتْوِد» ساخته بود بی‌گزند مانده و امروز قابل بازدید است. کاخ فْرِدِنسبورگ (۱۷۳۱)، اقامتگاهِ سلطنتی بر کرانهٔ دریاچهٔ «اِسروم» در شیلند، با «خانهٔ دبیرخانه» ٔ دل‌آویزِ خود، کارِ «یوهان کورنِلیوس کریگر» —باغبان دربار قلعهٔ روزنبرگ—است. باغِ فردِنسبورگ از بزرگ‌ترین و خوش‌حالت‌ترین باغ‌های باروکِ دانمارک است. پس از گام‌نِهادن به
باغ‌های باروکِ دانمارک است. پس از گام‌نِهادن به سدهٔ هجدهم، معماری به سوی «باروک متأخر» رفت. از چهره‌های مهم می‌توان یوهان کونراد ارنست—سازندهٔ ساختمانِ دبیرخانه ("Kancellibygningen") در اسلوتس‌هولمن در ۱۷۲۱—و لاریتس دِ تورا—طراحِ کاخ اِرِمیتاژ (۱۷۳۴) در دیرهَوِن، اندکی در شمالِ کپنهاگ—را نام برد. بلندپروازانه‌تر از همه کارِ دِ تورا در لِدربوری نزدیکِ راسکیله بود که در آن توانست اجزا را به قصری باروک، خوش‌تناسب و یکپارچه درآمیزد. روکوکو. اندکی پس از دوره باروک، روکوکو در دهه ۱۷۴۰ با راهبری نیلز آیگویت مد
روکوکو در دهه ۱۷۴۰ با راهبری نیلز آیگویت مد شد. آیگویت که در اصل باغبان بود، سال‌ها در خارج از کشور زیست و به معماری، به‌ویژه روکوکوی فرانسوی، دلبسته شد. او پس از بازگشت به دانمارک، «پرینسنس پاله» (۱۷۴۳–۱۷۴۴) را در کپنهاگ برای اقامت ولیعهد فردریک (بعدها فردریک پنجم) ساخت. این ساختمان اکنون موزه ملی دانمارک است. کمی بعد، مأموریت‌های پرآبرو به او سپرده شد؛ از جمله طرح کلی معماری منطقه فریدریکسستادن در کپنهاگ (۱۷۴۹) پیرامون میدانی سخت هشت‌گوش با چهار کاخ املینبورگ که یکی از مهم‌ترین مجموعه‌های روکوکوی اروپا
که یکی از مهم‌ترین مجموعه‌های روکوکوی اروپا شمرده می‌شود. آدام گوتلوب مولتکه—"اوِرهوفمارشال" و مباشر پروژه در دربار فردریک پنجم—به آیگویت دست باز داد؛ نه فقط برای طراحی بناهای اصلی، بلکه برای خیابان‌های پهن و راست و عمارت‌های حاشیه آن‌ها نیز. فردریک پنجم می‌خواست دستاوردهای ساختمانی شاهان فرانسه را الگو گیرد؛ از همین رو، میدان کاخ از میدان کنکورد هم‌دوره الهام دارد. هرچند آیگویت پیش از پایان کار درگذشت، معماران دیگر از جمله لاریتس د تورا طرح‌های او را وفادارانه ادامه دادند. شاید بهترین دستاوردها املینبورگ،
ادامه دادند. شاید بهترین دستاوردها املینبورگ، کلیسای فردریک در مجاورت آن و بیمارستان فریدریکس باشد. در همین دوره، فیلیپ د لانگه—با آنکه زیر نفوذ آیگویت بود—سبکی نسبتاً سخت‌گیرانه برای خود پرورد. نمای تزیینی او را می‌توان بر ساختمان «کونست‌فوریننگن» (۱۷۵۰) در گامل استراند کپنهاگ دید؛ طبقه بالایی با سرتیر، بعداً افزوده شد. لانگه همچنین کلیسای دامس‌هولته را در جزیره مون—یگانه کلیسای روکوکوی روستایی دانمارک—طرح کرد. نئوکلاسیک. معماری نئوکلاسیک که از یونان و روم باستان الهام می‌گرفت، با معمار فرانسوی
و روم باستان الهام می‌گرفت، با معمار فرانسوی نیکولا-آنری ژاردن به دانمارک آمد. هم‌میهن او، پیکرتراش ژاک سالی—که در دانمارک جاافتاده بود—فردریک پنجم را قانع کرد که ژاردن پس از مرگ آیگویت بتواند کار کلیسای فردریک را به پایان برساند. هرچند این کار میسر نشد، ژاردن چند بنای نئوکلاسیک آبروبر ساخت: کاخ برنستورف (۱۷۵۹–۱۷۶۵) در گنتوفت و کاخ ماریِن‌لیست نزدیک هلسینگور. از شاگردان او، کاسپار فردریک هارسدورف برجسته‌ترین معمار سده هجدهم دانمارک شد و «پدر کلاسیک‌گرایی دانمارکی» خوانده می‌شود. او بازطراحی‌های فراوانی
دانمارکی» خوانده می‌شود. او بازطراحی‌های فراوانی درون و بیرون بناها انجام داد؛ از جمله در تئاتر سلطنتی (۱۷۷۴) که در آن، سبک معبد کلاسیک با ورودی پهن و تالار بزرگ را قالب کرد. همچنین در مجموعه املینبورگ کار کرد: کلُنیدی با هشت ستون چوبی ایونیک که اقامتگاه ولیعهد ("Schacks Palæ") را به اقامتگاه پادشاه ("Moltkes Palæ") پیوند می‌دهد. نمونه‌ای شاخص از نئوکلاسیک، لیسلوند در جزیره مون در جنوب‌شرق دانمارک است؛ خانه‌ای ییلاقی کوچک به شیوه نئوکلاسیک فرانسوی در دهه ۱۷۹۰ که به سبب بام پوشالی‌اش استثنایی است. مانند باغ