payamvha/North_RAG huggingface dataset:
موسیقی، رقص، نمایش‌های نمایشی و بازی‌ها داشتند. آن‌ها در زمینه‌های هنر، خوشنویسی و شعر آموزش می‌دیدند و با نواختن موسیقی، رقصیدن، خواندن آواز، قرائت اشعار و نقل داستان‌ها خود و شاه را سرگرم می‌کردند. شاه این سرگرمی‌ها را به‌ویژه هنگام خواب شبانه دوست داشت. حرم‌سرا دارای تئاتر اختصاصی خود بود که در آن نمایش‌های تعزیه اجرا می‌شد و یکی از همسران شاه مسئول نگهداری از تمامی ملزومات آن بود. در اواخر دوران قاجار، آموزگاران خارجی اجازه ورود به حرم را یافتند. درون حرم، زنان وظایف مذهبی‌ای همچون روضه‌خوانی (بزرگداشت
زنان وظایف مذهبی‌ای همچون روضه‌خوانی (بزرگداشت شهادت امام حسین در کربلا) را انجام می‌دادند؛ در روز عاشورا بر منبر وعظ می‌کردند و مراسم سینه‌زنی را هدایت می‌کردند. حرم قاجاری همچنین دارای نفوذ سیاسی و دسیسه‌های معمول در حرم‌های سلطنتی بود. پیش از آنکه ناصرالدین‌شاه (حک: ۱۸۴۸–۱۸۹۶) نظم مشخصی برای جانشینی سلطنت برقرار کند، حرم‌سرا محل رقابت شدید میان مادران مدعیان تاج‌وتخت بود که می‌کوشیدند فرزندان خود را به ولیعهدی برسانند و درعین‌حال امتیازات مادی، مقام‌های بالاتر برای خانواده خود و تقدم برای فرزندانشان کسب
برای خانواده خود و تقدم برای فرزندانشان کسب کنند. مادر ناصرالدین‌شاه، ملک‌جهان خانم، نفوذ گسترده‌ای داشت که جانشینی فرزندش را تضمین کرد و به برکناری و سپس ترور امیرکبیر انجامید. همچنین، همسر محبوب ناصرالدین‌شاه، انیس‌الدوله، در برکناری میرزا حسین‌خان سپهسالار از مقام صدراعظمی در سال ۱۸۷۳ نقش داشت. ازاین‌رو، سیاستمداران ایرانی و دیپلمات‌های خارجی برای کسب نفوذ در دربار، به دنبال حمایت از درون حرم سلطنتی بودند. آخرین پادشاه قاجار که دارای حرم‌سرایی بزرگ و سازمان‌یافته به شیوه سنتی بود، ناصرالدین‌شاه (حک:
سازمان‌یافته به شیوه سنتی بود، ناصرالدین‌شاه (حک: ۱۸۴۸–۱۸۹۶) بود. پس از او، حرم سلطنتی رو به کاهش گذاشت و محمدعلی‌شاه (حک: ۱۹۰۷–۱۹۰۹) تنها یک همسر داشت که ازدواج او با دختر عمویش، ملکه جهان، بود.
حرم‌سرای سلطنتی صفوی به حرم‌سرای پادشاهان دودمان صفوی در ایران اشاره دارد. حرم‌سرای شاهان صفوی نقشی مهم در تاریخ ایران صفوی (۱۵۰۱–۱۷۳۶) ایفا می‌کرد. این مکان محلی بود برای زنان دربار، جایی که اعضای مونارک در آن زندگی می‌کردند و تفکیک جنسیتی در آن رعایت می‌شد. حرم‌سرا محل زندگی مادر، همسران، کنیزان برده و زنان unmarried دربار بود. این موسسه‌ای بود با اهمیت که گاهی مکان نفوذ سیاسی نیز بود. سلسله‌مراتب و سازماندهی. حرم‌سرای صفوی شامل مادران، همسران، کنیزان برده و خویشاوندان زن بود و کارکنانی از کنیزان زن و
و خویشاوندان زن بود و کارکنانی از کنیزان زن و خواجه‌ها که به عنوان نگهبانان و رابطان آنان با دنیای خارج عمل می‌کردند، داشت. برآورد شده است که در دربار شاه سلطان حسین (حکومت ۱۶۹۴–۱۷۲۲) حدود پنج هزار برده وجود داشت که شامل مردان و زنان، سیاه‌پوستان و سفیدپوستان بود، که از این تعداد صد نفر خواجه سیاه‌پوست بودند. همسران. پادشاهان دودمان صفوی ترجیح می‌دادند از طریق کنیزان برده فرزندآوری کنند، تا از جاه‌طلبی‌های احتمالی از سوی خویشاوندان و دیگر اقوام جلوگیری کرده و از میراث سلطنتی محافظت کنند. کنیزان برده (و
و از میراث سلطنتی محافظت کنند. کنیزان برده (و بعدها مادران) شاهان عمدتاً شامل زنان چرکس، مردم گرجی و مردم ارمنی بودند که به عنوان غنائم جنگی اسیر شده، از بازار برده‌ها خریداری شده (نگاه کنید به تجارت برده کریمه) یا به عنوان هدیه از سوی قدرت‌های محلی دریافت می‌شدند. کنیزان برده گاهی مجبور می‌شدند پس از ورود به حرم‌سرا به شیعه تبدیل شوند و به عنوان "حرم‌سرا" شناخته می‌شدند. برخلاف رسم رایج در دربارهای اسلامی که اجازه می‌دادند تنها زنان غیرمسلمان به عنوان کنیز حرم‌سرا وارد شوند، حرم‌سرای صفوی همچنین شامل
کنیز حرم‌سرا وارد شوند، حرم‌سرای صفوی همچنین شامل کنیزان مسلمان بود، زیرا برخی از دختران آزاد مسلمان ایرانی به عنوان هدیه از سوی خانواده‌هایشان یا توسط دربار به حرم‌سرا برده می‌شدند تا به عنوان کنیز زندگی کنند. این زنان آموزش‌هایی در زمینه‌های مختلف می‌دیدند و سپس یا به همسران تبدیل می‌شدند یا به عنوان خدمتکاران همسران عمل می‌کردند. یکی از زنانی که در حرم‌سرای سلطنتی آموزش دیده بود، ترزا سامپسونیا معروف بود. زنان برده در حرم‌سرا ممکن بود نفوذ زیادی پیدا کنند، اما نمونه‌هایی از عکس آن نیز وجود دارد: شاه
کنند، اما نمونه‌هایی از عکس آن نیز وجود دارد: شاه عباس دوم (حکومت ۱۶۴۲–۱۶۶۶) سه تن از کنیزان برده خود را زنده زنده سوزاند زیرا آن‌ها از نوشیدن با او امتناع کرده بودند، و همچنین یک همسر دیگر را به دلیل دروغ گفتن دربارهٔ دوره قاعدگی‌اش کشت، و شاه صفی یکم (حکومت ۱۶۲۹–۱۶۴۲) همسر خود را به دلیل نافرمانی با چاقو کشت. شاهزادگان. در دوره ابتدایی صفوی، شاهزادگان جوان تحت مراقبت یک "للگی" (رئیس قزلباش بلندپایه که به عنوان نگهبان عمل می‌کرد) قرار می‌گرفتند و به تدریج مسئولیت‌های مهم حکومتی را بر عهده می‌گرفتند. اگرچه
مهم حکومتی را بر عهده می‌گرفتند. اگرچه این سیستم خطر شورش‌های منطقه‌ای علیه شاه را به همراه داشت، اما به شاهزادگان آموزش و پرورش لازم را می‌داد تا برای جانشینی سلطنت آماده شوند. این سیاست توسط شاه عباس بزرگ (۱۵۷۱–۱۶۲۹) تغییر یافت که شاهزادگان را عمدتاً به حرم‌سرا تبعید کرد، جایی که تعاملات اجتماعی آن‌ها محدود به زنان حرم و خواجه‌ها بود. این امر آن‌ها را از آموزش‌های اداری و نظامی و همچنین تجربه تعامل با اشراف و نخبگان کشور محروم کرد، که این موضوع همراه با تربیت راحت و بی‌دغدغه شاهزادگان، آن‌ها را نه تنها
تربیت راحت و بی‌دغدغه شاهزادگان، آن‌ها را نه تنها برای انجام مسئولیت‌های سلطنتی آماده نمی‌کرد، بلکه اغلب آن‌ها را نسبت به انجام چنین مسئولیت‌هایی بی‌علاقه می‌ساخت. محصور شدن شاهزادگان سلطنتی در حرم‌سرا یکی از عوامل مهم در انحطاط دودمان صفوی بود. کارکنان. اداره حرم‌سرای سلطنتی یک شاخه مستقل از دربار بود که عمدتاً توسط خواجه‌ها (گدایان) اداره می‌شد. این‌ها ابتدا خواجه‌های سیاه‌پوست بودند، اما از زمان شاه عباس اول، خواجه‌های سفیدپوست از گرجستان نیز به کار گرفته شدند. خواجه‌های برده وظایف مختلفی را در سطوح
شدند. خواجه‌های برده وظایف مختلفی را در سطوح مختلف حرم‌سرا و همچنین در دربار عمومی انجام می‌دادند. خواجه‌ها در دربار عمومی دفاتری داشتند، مانند در خزانه سلطنتی و به عنوان معلمان و پدران خواندهٔ برده‌های غیرمقطوع شده که برای تبدیل شدن به سربازان برده (غلمان) انتخاب می‌شدند، همچنین در داخل حرم‌سرا، و به عنوان کانالی میان زنان جداشده در حرم‌سرا و دربار و دنیای بیرون عمل می‌کردند، که این نقش آن‌ها را در دربار پرقدرت می‌کرد. حرم‌سرا به عنوان یک نهاد اجتماعی و سیاسی. مادران شاهزادگان رقیب همراه با خواجه‌ها در
سیاسی. مادران شاهزادگان رقیب همراه با خواجه‌ها در توطئه‌های درباری شرکت می‌کردند تا کاندیدای خود را بر تخت سلطنت بنشانند. از اواسط قرن شانزدهم، رقابت‌ها میان زنان گرجی و چرکسی در حرم‌سرای سلطنتی به ظهور نبردهای دودمانی با ماهیت قومی انجامید که قبلاً در دربار ناشناخته بود. وقتی شاه عباس دوم در سال ۱۶۶۶ درگذشت، خواجه‌های دربار با تدابیری جانشینی شاه سلیمان یکم را ترتیب داده و عملاً کنترل دولت را به دست گرفتند. شاه سلیمان یک شورای خصوصی تشکیل داد که شامل مهم‌ترین خواجه‌ها بود و در حرم‌سرا فعالیت می‌کرد، بدین
خواجه‌ها بود و در حرم‌سرا فعالیت می‌کرد، بدین ترتیب بسیاری از وظایف نهادهای سنتی دولتی از کار افتاد. نفوذ خواجه‌ها بر امور نظامی و مدنی تنها با رقابت‌های داخلی آن‌ها و جنبش مذهبی که توسط محمدباقر مجلسی رهبری می‌شد، محدود می‌شد. حرم‌سرای سلطنتی تحت شاه سلطان حسین (۱۶۶۸–۱۷۲۶) به اندازه‌ای گسترش یافت که بخش زیادی از درآمدهای دولتی را مصرف می‌کرد. پس از سقوط دودمان صفوی، که به زودی پس از آن اتفاق افتاد، خواجه‌ها دیگر هرگز نتوانستند به عنوان یک طبقه سیاسی در ایران نفوذ سیاسی قابل توجهی به دست آورند.
زایمان در زامبیا () تحت تأثیر عوامل فرهنگی و اجتماعی خاصی قرار دارد. بیشتر زایمان‌ها در خانه انجام می‌شود و تنها درصد کمی از زایمان‌ها تحت نظارت مامای متخصص یا در مراکز بهداشتی انجام می‌شود. زنان در هنگام زایمان معمولاً از حضور افراد نزدیک مانند دختران، خواهران یا دوستان خود بهره می‌برند، اما حضور مردان یا همسر در فرایند زایمان معمولاً پذیرفته نمی‌شود. در این کشور، زنان به‌ویژه در زایمان‌های خانگی آزادی بیشتری در انتخاب وضعیت زایمان دارند، اما در بیمارستان‌ها محدودیت‌هایی وجود دارد. در بسیاری از موارد، در
محدودیت‌هایی وجود دارد. در بسیاری از موارد، در صورتی که مشکلی در حین زایمان پیش آید، زنان به مراکز درمانی منتقل می‌شوند، زیرا در خانه‌ها امکانات کافی برای مقابله با شرایط اضطراری وجود ندارد. استفاده از فناوری‌های پزشکی در مراکز درمانی محدود است و نظارت مداوم بر وضعیت جنین در بیشتر مراکز زایمان انجام نمی‌شود. پس از زایمان، جفت معمولاً دفن می‌شود تا از مادر و نوزاد در برابر جادوگری محافظت شود و اعتقاد بر این است که این کار به حفظ باروری زنان کمک می‌کند. در نهایت، بسیاری از زنان در زایمان‌های خانگی احساس
نهایت، بسیاری از زنان در زایمان‌های خانگی احساس راحتی بیشتری دارند، اما در صورت بروز مشکلات جدی، به دلیل کمبود امکانات، به مراکز درمانی منتقل می‌شوند. نرخ مرگ و میر مادران در زامبیا ۲۲۴ مرگ در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تولد است که ۲۳امین بالاترین نرخ در جهان می‌باشد. میانگین سن مادران هنگام تولد فرزند ۱۹٫۳ سال است و نرخ باروری ۵٫۷۲ فرزند به ازای هر زن می‌باشد که ۷امین بالاترین نرخ در جهان است. نرخ استفاده از وسایل پیشگیری از بارداری تنها ۴۰٫۸٪ است و نرخ تولد ۴امین بالاترین نرخ در جهان با ۴۲٫۱۳ تولد به ازای هر ۱٬۰۰۰ نفر
نرخ در جهان با ۴۲٫۱۳ تولد به ازای هر ۱٬۰۰۰ نفر جمعیت می‌باشد. بیماری‌های عفونی یکی از عوامل اصلی در وضعیت نامطلوب سلامت در این کشور هستند و خطر ابتلا به بیماری‌هایی مانند اسهال پروتوزوآ و باکتریایی، هپاتیت A، تب تیفوئید، مالاریا، تب دنگی، شیستوزومیاز و هاری بسیار بالا است. نرخ شیوع اچ‌آی‌وی/ایدز در بزرگسالان ۱۲٫۳۷٪ است که ۷امین بالاترین نرخ در جهان است. به دلیل نتایج ضعیف سلامت برای مادران و چالش‌ها در دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی، تأثیر قابل توجهی بر فرهنگ تولد در زامبیا وجود دارد. تنوع زبانی و قومی نقشی
تولد در زامبیا وجود دارد. تنوع زبانی و قومی نقشی در تنوع مراقبت‌ها در سراسر کشور ایفا می‌کند. تأسیس ایمنی برای مادر و نوزاد از طریق بهبود سلامت ملی، به‌ویژه در خصوص بیماری‌های عفونی و دسترسی به آب آشامیدنی سالم، اولویت اصلی زامبیا است. رفتارها و باورهای بارداری. باورهای فرهنگی در دوران بارداری، ارزش‌ها و سنت‌ها می‌توانند تأثیر زیادی بر نگرش افراد نسبت به روش‌های زایمان، تعاریف مختلف از روش‌ها و تصمیماتی که در این زمینه اتخاذ می‌کنند، داشته باشند. برای ایجاد نگرش مثبت فرهنگی و دینی نسبت به زایمان طبیعی،
نگرش مثبت فرهنگی و دینی نسبت به زایمان طبیعی، باید آگاهی زنان از طریق روش‌های مختلف افزایش یابد و اشتباهات موجود اصلاح شوند. در دوران بارداری، احتیاط‌های اضافی به دلیل باور به وضعیت ضعیف جسمی و روحی زن و نوزاد گرفته می‌شود؛ این بدان معناست که آن‌ها بیشتر مستعد بیماری و نیروهای شیطانی هستند. اقدامات پیشگیرانه شامل تغییرات در تغذیه زنان است. برخی از غذاها برای جنین مضر محسوب می‌شوند و باید توسط مادر اجتناب شوند. به عنوان مثال، خوردن تخم‌مرغ در دوران بارداری موجب می‌شود که نوزاد بدون مو به دنیا بیاید. خوردن
موجب می‌شود که نوزاد بدون مو به دنیا بیاید. خوردن ماهی می‌تواند باعث نقص مادرزادی در نوزاد شود. مراقبت‌های پس از زایمان به‌طور گسترده در دسترس نیست یا استفاده نمی‌شود، اما تحقیقات نشان داده‌اند که دسترسی به مراقبت‌های پیش از زایمان در آمادگی برای تولد با مراقبت‌های بهتر پس از زایمان و استفاده از وسایل پیشگیری از بارداری مرتبط است. استفاده از کنترل بارداری پس از زایمان و برنامه‌ریزی خانواده به نتایج بهتر سلامت مادر منجر می‌شود که شامل کاهش تعداد بارداری‌ها، کاهش انتقال بیماری‌های مقاربتی و کاهش کلی خطر مرگ
کاهش انتقال بیماری‌های مقاربتی و کاهش کلی خطر مرگ و میر مادران است. دسترسی به آب آشامیدنی سالم یکی از نگرانی‌های عمده در زامبیا است. ۸۵٫۶٪ از جمعیت مناطق شهری و ۵۱٫۳٪ از جمعیت مناطق روستایی به منابع آب بهبود یافته دسترسی دارند، و ۱۴٫۴٪ از جمعیت شهری و ۴۸٫۷٪ از جمعیت روستایی به منابع آب غیر بهبود یافته دسترسی دارند. دسترسی به تأسیسات بهداشتی در ۴۴٫۴٪ از جمعیت شهری و ۶۴٫۳٪ در جمعیت روستایی بهبود نیافته است. به زنان اجازه داده نمی‌شود که پس از ماه هشتم بارداری رابطه جنسی داشته باشند، زیرا باور بر این است که
رابطه جنسی داشته باشند، زیرا باور بر این است که این کار از بروز «لایه سفید» (ورنیکس) بر روی پوست نوزاد هنگام تولد جلوگیری می‌کند. علاوه بر این، روابط خارج از ازدواج اعتقاد دارند که به نوزاد آسیب می‌زند. غذاهای خاصی وجود دارند که زنان در دوران بارداری و زایمان مجاز به خوردن یا نخوردن آن‌ها هستند، زیرا ممکن است تأثیرات ماندگاری بر سلامت کودک داشته باشند. به عنوان مثال، زنان مجاز به خوردن تخم‌مرغ نیستند. زایمان. زایمان معمولاً در خانه زن باردار انجام می‌شود و در صورت بروز مشکلات، به مرکز زایمان منتقل می‌شود.
در صورت بروز مشکلات، به مرکز زایمان منتقل می‌شود. اما به دلیل محدودیت‌های جغرافیایی، گاهی حمل‌ونقل ممکن نیست و این موانع جغرافیایی به نتایج ضعیف سلامت مادران کمک می‌کند. زایمان باید یک امر خصوصی باشد که بین زن و چند نفر از افراد پشتیبان او صورت گیرد، و زن معمولاً خود را از کسانی که نقش پشتیبان ندارند، جدا می‌کند. همچنین مردان اجازه ندارند که در روند زایمان دخالت کنند. مادران در حال زایمان معمولاً به شیوه‌هایی رفتار می‌کنند که با انتظارات اجتماعی از نحوه رفتار یک مادر در حال زایمان همخوانی دارد. به عنوان
یک مادر در حال زایمان همخوانی دارد. به عنوان مثال، باور بر این است که مادران نباید در طول فرایند زایمان فریاد بزنند زیرا این ممکن است به مشکلاتی برای نوزاد منجر شود. زنان توسط «امبوسا» (دستیاران زایمان) تشویق می‌شوند که هرگاه درد را احساس کردند، فشار بیاورند. امبوساها همچنین از پارچه‌هایی به نام «چیتنگه» برای کمک به زنان در تغییر وضعیت‌های مختلف استفاده می‌کنند تا درد آن‌ها کاهش یابد. سه تا چهار زن می‌توانند در طول فرایند زایمان و تولد حضور داشته باشند. این زنان معمولاً بستگان یا دوستان نزدیک مانند دختران،
زنان معمولاً بستگان یا دوستان نزدیک مانند دختران، خواهران، خواهرزاده‌ها، همسایگان و همسران شریک زندگی هستند. اگر زنی به غیر از چند نفر از بستگان و دوستان نزدیک خود اعلام کند که در حال زایمان است، باور بر این است که او دچار جادو می‌شود و مشکلاتی در طول فرایند زایمان به وجود خواهد آمد. زنان در حال زایمان و مادرانی که در حال تولد هستند ترجیح می‌دهند کسی از نزدیکانشان به عنوان شخص پشتیبان کنارشان باشد، اما وقتی نام شخصی را که می‌خواهند در کنارشان باشد اعلام می‌کنند، معمولاً همسر یا فرد مرد به عنوان پشتیبان نام
معمولاً همسر یا فرد مرد به عنوان پشتیبان نام برده نمی‌شود. امبوساها (دستیاران زایمان) بر این باورند که مداخله کمتر در طول فرایند زایمان بهتر است. با این حال، گاهی از استراتژی‌های مختلفی برای تسریع فرایند زایمان استفاده می‌کنند. این استراتژی‌ها شامل فشار بر بخش بالای شکم، استفاده از یک چوب آشپزی برای اعمال فشار در دهان، و حرکت فیزیکی مادر است. رفلکس تهوع برای کمک به تسریع فرایند زایمان یا تحویل جفت به کار می‌رود. تولد. فقط ۵٫۴٪ از تولدها در زامبیا توسط یک متخصص زایمان سنتی آموزش‌دیده انجام می‌شود. بیشتر
متخصص زایمان سنتی آموزش‌دیده انجام می‌شود. بیشتر زنان در حال زایمان در دوره پیش از زایمان شخصی از شبکه اجتماعی خود را به عنوان پشتیبان دارند، اما اگر زنی در بیمارستان زایمان کند، احتمالاً پشتیبان او در طول فرایند زایمان حاضر نخواهد بود. این زنان «امبوسا» نامیده می‌شوند. امبوساها و کسانی که در طول فرایند زایمان به عنوان پشتیبان عمل می‌کنند، هیچ آموزش یا تحصیلات رسمی در زمینه مراقبت از زنان باردار ندارند. در بیشتر موارد، آن‌ها مهارت‌های لازم برای مقابله با بحران‌های زایمانی را ندارند. در این موارد، آن‌ها
بحران‌های زایمانی را ندارند. در این موارد، آن‌ها ترجیح می‌دهند مادران را به مراکز زایمان منتقل کنند تا اینکه زایمان در خانه انجام شود. نقش‌های اصلی امبوساها در طول فرایند زایمان شامل ارائه حمایت‌های عاطفی به مادر است. هنگامی که مادران به مراکز زایمان منتقل می‌شوند، اغلب قدرت تصمیم‌گیری ندارند. بسیاری از امبوساها و کسانی که مادران را به مرکز زایمان می‌آورند، معمولاً فقط در ساعات ملاقات اجازه دارند در اتاق حضور داشته باشند، اما بسیاری از زنان ترجیح می‌دهند خارج از واحد منتظر بمانند. اگر مادر بتواند در خانه
از واحد منتظر بمانند. اگر مادر بتواند در خانه زایمان کند، بیشتر قدرت در طول کل فرایند هنوز در دست خود اوست. علاوه بر این، زنانی که در مراکز درمانی زایمان می‌کنند، بیشتر در معرض «روش‌های جراحی اجباری» قرار می‌گیرند. این روش‌ها شامل موقعیت‌های زایمان است که برای ارائه‌دهنده خدمات بهداشتی راحت‌تر است اما برای زن در حال زایمان مناسب نیست. ۵۳٪ از تولدها در خانه انجام می‌شود. اکثریت تولدهای باقی‌مانده در مراکز زایمان و بیمارستان‌ها صورت می‌گیرد. به نظر می‌رسد که یک شکاف میان زنانی که در مراکز درمانی زایمان
که یک شکاف میان زنانی که در مراکز درمانی زایمان کرده‌اند و زنانی که در خانه زایمان کرده‌اند وجود دارد. این تفاوت با این واقعیت اثبات می‌شود که زنانی که در خانه زایمان کرده‌اند، پس از زایمان به اندازه زنانی که در مراکز درمانی زایمان کرده‌اند، مراقبت‌های پس از زایمان دریافت نمی‌کنند. زنانی که انتخاب می‌کنند در خانه زایمان کنند، بیان می‌کنند که در کلینیک‌های مراقبت پس از زایمان احساس خوش‌آمدگویی نمی‌کنند. در زایمان‌های خانگی معمولاً مادران آزادی دارند تا وضعیت زایمانی که برایشان راحت‌تر است را انتخاب کنند:
زایمانی که برایشان راحت‌تر است را انتخاب کنند: برخی از این وضعیت‌ها شامل نشستن، زانو زدن و چمباتمه زدن هستند. امبوساها با استفاده از چیتنگه (پارچه‌ای که زنان زامبیا برای بستن دور کمر استفاده می‌کنند) به تغییر وضعیت مادر کمک می‌کنند. زنانی که در مراکز درمانی زایمان می‌کنند، ممکن است آزادی کمتری در انتخاب وضعیت داشته باشند. شبیه به درد تجربه‌شده در طول زایمان، زنان در حال زایمان تشویق می‌شوند که از درد عبور کنند. معمولاً هیچ تسکین درد دارویی به مادرانی که در خانه زایمان می‌کنند، داده نمی‌شود و امبوساها از
خانه زایمان می‌کنند، داده نمی‌شود و امبوساها از تغییر وضعیت‌های مختلف برای کاهش درد مادر استفاده می‌کنند. پس از تولد جفت، آن را در مکان خاصی نزدیک خانه یا روستا دفن می‌کنند. این کار برای محافظت از مادر و نوزادش در برابر جادوگری انجام می‌شود. جفت همچنین نقش مهمی در حفظ باروری زنان دارد. یکی از امبوساها می‌گوید: «جفت دفن می‌شود به طوری که طرفی که نوزاد در آن قرار دارد به سمت آسمان باشد و انتهای بند ناف نمایان باشد تا وقتی بند ناف از نوزاد جدا شد، با بند ناف دفن‌شده با جفت متصل باشد تا از باروری محافظت شود.»
با جفت متصل باشد تا از باروری محافظت شود.» برخی از زنان احساس شرم را عامل تعیین‌کننده رفتارهای شخصی خود می‌دانند. در یک مطالعه کیفی، یکی از زنان بیان کرد: «من احساس شرم می‌کنم که کسی کنارم باشد زیرا صدای زیادی می‌دهیم و پوشیده نیستیم.» علاوه بر این، با حضور یک فرد پشتیبان، زنان احساس می‌کنند که باید رفتارهایشان دقیقاً با هنجارهای اجتماعی همخوانی داشته باشد، زیرا ممکن است آن فرد به دیگران بگوید اگر مطابق با این هنجارها عمل نکنند. اگر مشکلی پیش بیاید، زنانی که در خانه زایمان کرده‌اند، منابع یا مهارت‌های لازم
در خانه زایمان کرده‌اند، منابع یا مهارت‌های لازم برای درمان در خانه را ندارند و در صورتی که بتوانند از نظر لجستیکی به مرکز زایمان منتقل شوند، به آنجا فرستاده می‌شوند. هنجارهای اجتماعی گاهی مشکلات یا بیماری‌های مادر و/یا نوزاد را به عنوان تقصیر مادر به دلیل رفتارهای او در طول بارداری یا زایمان می‌دانند. در زایمان‌های خانگی، از فناوری‌های زایمانی استفاده نمی‌شود و این یکی از دلایل انتقال زایمان‌های خانگی با مشکلات به مراکز درمانی است. استفاده از فناوری در بیمارستان‌ها نیز محدود است. به عنوان مثال، نظارت
بیمارستان‌ها نیز محدود است. به عنوان مثال، نظارت مداوم بر وضعیت جنین در بیشتر مراکز زایمان انجام نمی‌شود. در بیمارستان‌ها، نرخ اپیزیاتومی مستند نمی‌شود، اما تخمین زده می‌شود که حدود ۲۸٪ باشد.
نمایشگاه بین‌المللی رشید کرامی در طرابلس ، لبنان توسط اسکار نیمایر، معمار برزیلی، در یک سایت ۷۰ هکتاری واقع در بین مرکز تاریخی طرابلس و بندر المینا طراحی شد. ساختمان اصلی این نمایشگاه از یک سالن پوشیده بزرگ به شکل بومرنگ با ابعاد ۷۵۰ متر در ۷۰ متر تشکیل شده است و یک فضای انعطاف‌پذیر برای اجرای نمایشگاه‌هاست. این نمایشگاه پروژه پرچمدار سیاست نوسازی لبنان در دهه ۱۹۶۰ بود. همکاری نزدیک بین اسکار نیمایر، معمار این پروژه و مهندسان لبنانی نمونه ای قابل توجه از تبادل قاره‌های مختلف ایجاد کردند. از نظر مقیاس و ثروت
قاره‌های مختلف ایجاد کردند. از نظر مقیاس و ثروت بیان رسمی، این یکی از آثار مهم معماری مدرن قرن بیستم در خاور نزدیک عرب است.
زایمان در هائیتی () تحت تأثیر رفتارهایی است که توسط باورها، سنت‌ها و نگرش‌های محلی تعیین می‌شود و همچنین تحت تأثیر شرایط اقتصادی و محدودیت‌های موجود در امکانات بهداشتی قرار دارد. بارداری. در هائیتی، ناباروری بار اجتماعی منفی به همراه دارد و زنان انتظار دارند که فرزند بیاورند. دوران بارداری و زایمان به‌عنوان زمانی شاد و جشن‌گونه برای خانواده‌ها دیده می‌شود و نه به‌عنوان یک مشکل پزشکی. زنان باردار انتظار دارند که تا زمان زایمان، به وظایف کاری خود ادامه دهند. آنها معمولاً افزایش ترشح بزاق را تجربه می‌کنند و
آنها معمولاً افزایش ترشح بزاق را تجربه می‌کنند و به‌طور مرتب آب دهان خود را تف می‌کنند، زیرا باور دارند که نمی‌توانند بزاق اضافی را ببلعند. زنان باردار از خوردن ادویه‌جات خودداری می‌کنند، چون اعتقاد دارند که ممکن است برای جنین مضر باشد. با این حال، آنها تشویق می‌شوند که سبزیجات و میوه‌های قرمز مصرف کنند، زیرا این مواد غذایی برای تقویت خون جنین مفید به نظر می‌رسند. زنان باردار همچنین تشویق می‌شوند که وعده‌های غذایی بزرگتری بخورند، چون فکر می‌کنند برای دو نفر غذا می‌خورند. مراقبت‌های دوران بارداری. بسیاری از
غذا می‌خورند. مراقبت‌های دوران بارداری. بسیاری از زنان باردار در هائیتی به دلیل فقر، کمبود دسترسی به خدمات بهداشتی، کمبود پرسنل پزشکی و دیدگاه‌هایشان نسبت به مراقبت‌های دوران بارداری، مراقبت‌های کافی دریافت نمی‌کنند. این مشکلات به‌ویژه در مناطق روستایی بیشتر مشهود است، زیرا بیشتر متخصصان بهداشتی در پایتخت متمرکز هستند. نسبت پزشک به بیمار در هائیتی ۱ به ۶۷٬۰۰۰ است و درصدی از کارکنان بهداشتی هر سال به کشورهای ایالات متحده و کانادا می‌روند تا در آنجا مشغول به کار شوند، جایی که دستمزد بالاتری دارند.
مشغول به کار شوند، جایی که دستمزد بالاتری دارند. زیرساخت‌های بهداشتی پس از زلزله ۲۰۱۰ به‌طور قابل توجهی کاهش یافته است، که باعث تخریب امکانات بهداشتی حیاتی شد. بسیاری از زنان باردار نیازی به مراقبت‌های دوران بارداری نمی‌بینند و برخی از آنها از پزشکی مدرن و بیمارستان‌ها ترس دارند و آن‌ها بارداری، زایمان و تولد را بخشی طبیعی از چرخه زندگی زنان می‌دانند. زایمان. در هائیتی، بسیاری از زنان تا زمان زایمان مشغول به کار هستند؛ بنابراین، بسیاری از آنها در بیمارستان زایمان نمی‌کنند. آنها یا در خانه یا در محل کار خود
نمی‌کنند. آنها یا در خانه یا در محل کار خود زایمان می‌کنند. بسیاری از زنان در فرایند زایمان فعال هستند. آنها ممکن است چمباتمه بزنند، بایستند، قدم بزنند یا بنشینند تا موقعیت‌های راحت‌تری برای خود ایجاد کنند. آنها ممکن است احساسات خود را با فریاد زدن، جیغ کشیدن، دشنام دادن، خرخر کردن یا ناله کردن ابراز کنند. داروهای مسکن در فرهنگ زایمان هائیتی معمولاً در دسترس نیستند. بیشتر زنان زایمان و تولد نوزادان خود را دور از بیمارستان انجام می‌دهند و درخواست داروهای مسکن نمی‌کنند. در طول فرایند زایمان، پدر نوزاد غایب
نمی‌کنند. در طول فرایند زایمان، پدر نوزاد غایب است و مادر ممکن است تنها باشد، یا با دایه یا یکی از اعضای خانواده و دوستان زن او احاطه شده باشد. بخش عمده‌ای از تصمیم‌گیری‌ها به زن در حال زایمان واگذار می‌شود و مشاوره از سوی افرادی که از او حمایت می‌کنند، به حداقل می‌رسد. طبق سنت، بیشتر زنان در هائیتی زایمان خود را با حضور ماماهایی که همیشه تحصیلات رسمی ندارند، انجام می‌دهند. ماماها معمولاً توسط ماماهای مسن‌تر با تجربه آموزش می‌بینند. زایمان معمولاً در خانه انجام می‌شود. از نظر جغرافیایی، بسیاری از جاده‌ها
انجام می‌شود. از نظر جغرافیایی، بسیاری از جاده‌ها هنوز پس از زلزله ۲۰۱۰ تخریب شده‌اند و به هر حال زنان خودرو برای رفتن به بیمارستان یا مرکز زایمان ندارند. عوارض و ناهنجاری‌ها. پره‌اکلامپسی و اکلامپسی از جمله دلایل اصلی نرخ بالای مرگ و میر مادران در هائیتی هستند. این عوارض ۱۷ درصد از کل مرگ‌های مادران را شامل می‌شوند. به دلیل عدم دسترسی به مراقبت‌های پیش از زایمان، بسیاری از زنان علائم پره‌اکلامپسی و اکلامپسی را تا زمان زایمان نوزاد خود متوجه نمی‌شوند. در آن زمان، اغلب دیگر برای مداخله دیر است. در هر صورت،
زمان، اغلب دیگر برای مداخله دیر است. در هر صورت، امکانات پزشکی اغلب در نزدیکی‌ها در دسترس نیست. زنان نیازمند سزارین اضطراری اغلب هرگز آن را دریافت نمی‌کنند، زیرا بسیاری از آن‌ها پول لازم برای انجام آن را ندارند. دوره پس از زایمان. در هائیتی، دوره پس از زایمان بلافاصله پس از تولد آغاز شده و حدود ۴۰ روز به طول می‌انجامد. مادر در خانه می‌ماند و تمرکز خود را بر استراحت و بهبودی قرار می‌دهد. او نقش فعالی در مراقبت از خود دارد، به گونه‌ای که لباس گرم می‌پوشد، حمام‌های روزانه می‌گیرد و چای می‌نوشد تا انرژی خود را
روزانه می‌گیرد و چای می‌نوشد تا انرژی خود را بازیابی کند.&lt;ref name="Birth/Children"&gt;&lt;/ref&gt; باورها و رفتارهای فرهنگی. در سه روز اول، استراحت مطلق در بستر توصیه می‌شود و همچنین از هر چیزی که «سرد» باشد، مانند وزش باد، بیرون رفتن و بعضی از غذاها، باید پرهیز شود. همراه با غذاهای «سرد»، مادران همچنین آموزش می‌بینند که از غذاهای «سفید» مانند لوبیا سفید، خرچنگ و شیر اجتناب کنند. غذاهای «سفید» و «سرد» باور دارند که می‌توانند ترشح واژن را افزایش دهند یا خطر خونریزی را بالا ببرند. غذاهای قابل قبول برای
خطر خونریزی را بالا ببرند. غذاهای قابل قبول برای مادر در این دوره شامل فرنی، برنج، لوبیا و موز سبز می‌شود. هائیتی‌ها بر این باورند که زنان در این دوره نسبت به ورود گاز به بدن حساس‌تر هستند. برای پیشگیری از این، مادران توصیه می‌شوند که یک کمربند سفت یا پارچه‌ای دور کمر خود بپوشند تا استخوان‌هایی که در طول زایمان شل شده‌اند، سفت شوند. یک رسم رایج در دوره پس از زایمان، «سه حمام» است. در سه روز اول، مادر در آب تقویت شده‌ای که از جوشاندن گیاهان خاص در آب تهیه شده است، حمام می‌کند. این گیاهان شامل پاپایا، پرتقال
است، حمام می‌کند. این گیاهان شامل پاپایا، پرتقال ترش، ساورساپ (کوروسول)، نعناع (تی بوم)، رازیانه، برگ بو و اکالیپتوس است. این گیاهان به مادر آرامش می‌دهند و عضلات او را سفت می‌کنند. این حمام به عنوان اولین حمام شناخته می‌شود. همچنین مادران تشویق می‌شوند تا چای خاصی از همان مخلوط گیاهان بنوشند. حمام دوم پس از سه روز به مدت سه روز دیگر صورت می‌گیرد، جایی که مادر در آب تقویت شده‌ای که توسط خورشید گرم شده است، نه جوشانده، حمام می‌کند. حمام سوم در یک ماه بعد اتفاق می‌افتد و یک حمام سرد است، اولین حمامی که مادر
می‌افتد و یک حمام سرد است، اولین حمامی که مادر از زمان زایمان می‌گیرد. این حمام سرد برای ترویج بهبودی و سفت شدن عضلات و استخوان‌هایی که در طول زایمان شل شده‌اند، انجام می‌شود.&lt;ref name="Birth/Children"&gt;&lt;/ref&gt; شیردهی. شیردهی در هائیتی به دلایل فرهنگی و اقتصادی به‌طور گسترده‌ای انجام می‌شود؛ ۹۷٪ از نوزادان شیردهی می‌کنند. شیردهی تا نه ماه تشویق می‌شود و مادران در مناطق روستایی به دلیل جنبه‌های اقتصادی و عملی این کار، آن را برای مدت طولانی‌تری ادامه می‌دهند. یکی از باورهای اشتباه در هائیتی این است