payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تغییر رشته داد. پس از دریافت مدرک کارشناسی، سه سال به نویسندگی و تدریس پرداخت. در سال ۱۹۸۲، او و ویلیام دی. همیلتون فرضیه ژن‌های خوب را در انتخاب جنسی پیشنهاد کردند. زاک در سال ۱۹۸۶ وارد دانشگاه میشیگان شد و دکترای فلسفه گرفت. او پژوهش‌های پسادکترای خود را در دانشگاه نیومکزیکو انجام داد. او در سال ۱۹۸۹ به هیئت علمی UCR پیوست. در آوریل ۲۰۱۲، زاک و همسرش، جان روتنبری، به دانشگاه مینه‌سوتا منتقل شدند و در کالج علوم زیستی دانشگاه مینه‌سوتا مشغول به کار شدند. زاک موفق به دریافت دکترای افتخاری از دانشگاه اوپسالا
موفق به دریافت دکترای افتخاری از دانشگاه اوپسالا در سوئد (۲۰۱۰) و دانشگاه یووسکوله در فنلاند (۲۰۱۶) شده است. فعالیت. علایق پژوهشی. پژوهش‌های زوک بر تکامل رفتار جنسی جانوران (به‌ویژه در رابطه با انگل‌ها)، انتخاب جفت و رفتار جانوران متمرکز است. یکی از موضوعات تکرارشونده در نوشته‌ها و سخنرانی‌های زوک، فمینیسم و زنان در علم است. زوک منتقد رژیم غذایی پالئولیتیک است. در سال ۱۹۹۶، زوک از بنیاد ملی علوم کمک‌هزینه‌ای دریافت کرد تا تأثیرات تنوع در جنس ماده بر انتخاب جنسی و ویژگی‌های نشان‌دهنده قدرت در جنس نر را
جنسی و ویژگی‌های نشان‌دهنده قدرت در جنس نر را بررسی کند. زنان در علم. زوک از حامیان سرسخت ارتقای جایگاه زنان در علم است. در سال ۲۰۱۸، او مقاله‌ای در "لس‌آنجلس تایمز" منتشر کرد با عنوان «هیچ ویژگی ذاتی باعث نمی‌شود که مردان بیشتر از زنان در علوم حضور داشته باشند». در این مقاله، او با استناد به پیوند تنگاتنگ میان طبیعت و تربیت، استدلال می‌کند که غیرممکن است بتوان کمبود حضور زنان در علوم را به علت ذاتی نسبت داد. او با تأکید بر یکپارچگی علمی، بیان می‌کند که تا زمانی که پسران و دختران در شرایط یکسان پرورش
تا زمانی که پسران و دختران در شرایط یکسان پرورش نیابند، نمی‌توان گرایش‌های ذاتی زنان به علوم یا دوری از آن‌ها را ثابت کرد. پژوهش‌های برجسته. از اوایل دهه ۱۹۹۰، زوک با پژوهش‌های میدانی خود دربارهٔ تعامل میان جیرجیرک صحرایی اقیانوس آرام ("Teleogryllus oceanicus") و مگس انگلی تازه‌وارد "(Ormia ochracea") مسیر جدیدی در تحقیقات گشود. او این وضعیت را «فرصتی منحصربه‌فرد» برای مطالعه در زمان واقعی در نظر گرفت، جایی که موفقیت تولیدمثلی و بقا در تضاد بودند. جیرجیرک‌های نر برای جذب ماده‌ها از صداسازی استفاده
نر برای جذب ماده‌ها از صداسازی استفاده می‌کردند، اما این صداها همچنین مگس‌های ماده را که به‌طور مخفیانه شنود می‌کردند، جذب می‌کرد. این مگس‌ها لاروهایی را در بدن جیرجیرک‌ها می‌گذاشتند که طی چند روز، میزبان خود را از درون می‌خوردند و از بین می‌بردند. در سال ۲۰۰۳، زوک و تیمش دریافتند که در یکی از جزایر هاوایی، کائوآئی، جیرجیرک‌های نری ظاهر شده‌اند که دیگر قادر به صداسازی نیستند و اکنون در جمعیت غالب‌اند. یک جهش ژنتیکی در یک جایگاه منفرد باعث تغییر در بال‌های جیرجیرک‌های نر شد، به‌گونه‌ای که صداسازی آن‌ها را
جیرجیرک‌های نر شد، به‌گونه‌ای که صداسازی آن‌ها را غیرممکن ساخت. این مزیت بقایی، تحت فشار انتخابی شکارچی، در کمتر از ۲۰ نسل موجب تغییر ژنوتیپ، فنوتیپ و رفتار ۹۰٪ از نرهای جزیره شد. زوک این فرم جدید را «بال‌مسطح» نام‌گذاری کرد. آثار منتخب. کتاب‌ها و مقالات زوک شامل: نقش در دانشگاه. زوک استاد گروه بوم‌شناسی، تکامل و رفتار در کالج علوم زیستی دانشگاه مینه‌سوتا است. او معاون علمی این کالج است. جوایز و افتخارات. در سال ۲۰۱۵، زوک دریافت‌کننده جایزه ادوارد او. ویلسون از انجمن طبیعت شناسان آمریکا بود.
برتا کارلیک (۲۴ ژانویه ۱۹۰۴ – ۴ فوریه ۱۹۹۰) یک فیزیک‌دان اتریشی بود. او در دانشگاه وین فعالیت داشت و در نهایت، نخستین استاد زن این مؤسسه شد. او هنگام همکاری با ارنست فویین، مقاله‌ای دربارهٔ رادیواکتیویته آب دریا منتشر کرد. او کشف کرد که عنصر شیمیایی ۸۵، یعنی استاتین، محصولی از فرآیندهای طبیعی واپاشی است. این عنصر نخستین بار در سال ۱۹۴۰ توسط دیل آر. کورسون، ک. آر. مک‌کنزی و امیلیو سگره پس از تلاش ناموفق چندین دانشمند برای یافتن آن در مواد معدنی رادیواکتیو، سنتز شد. زندگی‌نامه. سال‌های اولیه و تحصیلات. برتا
شد. زندگی‌نامه. سال‌های اولیه و تحصیلات. برتا کارلیک در وین در خانواده‌ای مرفه متولد شد و تحصیلات ابتدایی خود را در خانه گذراند. در دوران آموزش خانگی، او نواختن پیانو را آموخت و به زبان‌های فرانسوی، هلندی و انگلیسی مسلط شد. از سال ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۳، او در دبیرستان اصلاح‌شده علوم ریاضی تحصیل کرد. پس از فارغ‌التحصیلی در ۱۹۲۳، به عنوان دانشجوی رسمی در دانشکده فلسفه دانشگاه وین پذیرفته شد و در سال ۱۹۲۸ مدرک دکترای خود را دریافت کرد. هنگام تحصیل در دانشگاه، کارلیک عضو مهمی از گروه تحقیقاتی هانس پترسون در مؤسسه
عضو مهمی از گروه تحقیقاتی هانس پترسون در مؤسسه رادیوم شد، جایی که تخصص او شمارش‌گر سوسوزن بود. کارلیک همچنین بورسیه‌ای از فدراسیون بین‌المللی زنان دانشگاهی دریافت کرد که مستلزم سفر او در حین کار در "مؤسسه رادیوم" بود. پس از دریافت مدرک فیزیک، کارلیک یک موقعیت تدریس در دبیرستان رئال در وین، جایی که پیشتر در آن تحصیل کرده بود، پذیرفت. ورود به حوزه علمی. در سال ۱۹۳۰، کارلیک در یک آزمایشگاه تحت نظر ویلیام هنری براگ در لندن مشغول به کار شد. در آنجا، او بر روی بلورشناسی کار کرد و از پرتوهای ایکس برای مطالعه
بلورشناسی کار کرد و از پرتوهای ایکس برای مطالعه ساختار بلورها استفاده نمود. دانش او در زمینه رادیوفیزیک توجه بلورشناسان برجسته‌ای مانند الی ناگز و هلن گیلکریست را جلب کرد. همان سال، او گروهی را با این دو دانشمند تشکیل داد و نخستین بار از آزمایشگاه ماری کوری در پاریس بازدید کرد که آغازگر مکاتبات طولانی‌مدت او با دیگر فیزیک‌دانان زن بود. اگرچه کارلیک گه‌گاه با ماری کوری مکاتبه داشت، اما به‌طور منظم با فیزیک‌دانان برجسته‌ای مانند الن گلیدیچ و اوا رسمتد، دو نفر از پژوهشگران کوری، و همچنین لیزه مایتنر در ارتباط
از پژوهشگران کوری، و همچنین لیزه مایتنر در ارتباط بود. او در طول زندگی خود با مایتنر ملاقات‌هایی داشت که یکی از اعضای تیم کاشف شکافت هسته‌ای بود. پژوهش. پس از تحصیل در پاریس و لندن، او در سال ۱۹۳۱ در مؤسسه پژوهش رادیوم در وین مشغول به کار شد. از سال ۱۹۳۷، او مجاز به ارائه سخنرانی شد و به‌آرامی در سلسله‌مراتب این مؤسسه پیشرفت کرد. هم‌زمان، کارلیک به گروهی در زمینه پژوهش آب دریا که توسط فیزیک‌دان سوئدی هانس پترسون هدایت می‌شد، پیوست. با ترکیب دانش اقیانوس‌شناسی و رادیواکتیویته، کارلیک به نگرانی‌هایی دربارهٔ
و رادیواکتیویته، کارلیک به نگرانی‌هایی دربارهٔ مسئله زیست‌محیطی آلودگی آب دریا با اورانیوم پرداخت. در طول جنگ جهانی دوم، او مهم‌ترین کشف خود را انجام داد؛ اینکه عنصر با عدد اتمی ۸۵، یعنی استاتین، محصولی از واپاشی طبیعی است. کاربرد اصلی استاتین در رادیوتراپی برای از بین بردن سلول‌های سرطانی است. به دلیل این کشف، کارلیک در سال ۱۹۴۷ جایزه جایزه هایتینگر برای شیمی را از آکادمی علوم اتریش دریافت کرد. او در سال ۱۹۴۵ به عنوان مدیر موقت مؤسسه منصوب شد و در سال ۱۹۴۷، پس از کشف وجود استاتین، به عنوان مدیر رسمی
۱۹۴۷، پس از کشف وجود استاتین، به عنوان مدیر رسمی انتخاب شد. برتا کارلیک نخستین زنی بود که در سال ۱۹۵۶ به عنوان استاد تمام در دانشگاه وین منصوب شد. او در سال ۱۹۷۳ بازنشسته شد اما تا زمان درگذشتش در ۱۹۹۰ به کار در این مؤسسه ادامه داد.
دبرا برربیچز فیزیک‌دان، دانشمند داده، مجری تلویزیون، مربی و کارآفرین مکزیکی است که حرفه خود را وقف ترویج آموزش در حوزه‌های علم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) کرده است. او نخستین زن مکزیکی بود که با مدرک دکترای فیزیک از دانشگاه استنفورد فارغ‌التحصیل شد. او مدل‌هایی برای انتقال امواج سلولی توسعه داده که در فرایند ثبت اختراع هستند. او که گاهی با لقب «بانوی علم» شناخته می‌شود، در برنامه‌های تلویزیونی و رادیویی عمومی حضور می‌یابد و مفاهیم فیزیک را در زندگی روزمره توضیح می‌دهد. تحصیلات. بر اساس گفته‌های
روزمره توضیح می‌دهد. تحصیلات. بر اساس گفته‌های برربیچز، او دختری کنجکاو بود که در ریاضی و علوم عملکرد خوبی داشت و رؤیای فضانورد شدن را در سر می‌پروراند. او که در یک جامعه محافظه‌کار رشد کرد، از دنبال کردن حرفه‌ای در علم دلسرد شده بود. با اینکه بیشتر به فیزیک علاقه داشت، تحصیل در رشته فلسفه را آغاز کرد و دو سال نخست دانشگاه را در مکزیکو سیتی گذراند، در حالی که به‌صورت مخفیانه برای دانشگاه‌های ایالات متحده درخواست می‌فرستاد. او یهودی است. پس از قبولی در یک آزمون پیشرفته، او بورسیه وین را در دانشگاه براندایس
پیشرفته، او بورسیه وین را در دانشگاه براندایس در ماساچوست دریافت کرد، جایی که ابتدا به تحصیل فلسفه ادامه داد. در آنجا، اولین دوره علمی خود را در زمینه نجوم گذراند و در سال آخر تحصیلش تصمیم گرفت فیزیک را امتحان کند. تحت تأثیر تغییر رشته ادوارد ویتن از تاریخ به فیزیک، او اجازه یافت از فلسفه به فیزیک تغییر رشته دهد و پس از گذراندن آزمونی در حساب برداری، دو سال نخست دوره فیزیک را بگذراند. او سرانجام، در مدت دو سال، دوره چهارساله فیزیک را به پایان رساند و با بالاترین افتخارات در فیزیک و فلسفه از براندایس
با بالاترین افتخارات در فیزیک و فلسفه از براندایس فارغ‌التحصیل شد. پس از براندایس، او به مکزیک بازگشت و کارشناسی ارشد فیزیک را تکمیل کرد. سپس با دریافت بورسیه کامل تحصیلی از دولت مکزیک، مدرک دکتری فیزیک را از استنفورد در سال ۲۰۰۴ دریافت کرد. در دوران تحصیل در استنفورد، از سال ۱۹۹۸ با استیون چو همکاری کرد و با یکی دیگر از دانشجویان زن، «انجمن پیشرفت زنان در فیزیک» را بنیان گذاشت. حرفه. پس از تکمیل دکتری، برربیچز به‌عنوان پژوهشگر پسادکتری ابتدا در دانشگاه کلمبیا و سپس در دانشگاه نیویورک فعالیت داشت. او
کلمبیا و سپس در دانشگاه نیویورک فعالیت داشت. او مقالات علمی متعددی دربارهٔ طراحی ساختاری سیستم‌های نوری، مکانیکی و الکتریکی منتشر کرده است. او عضو انجمن فیزیک آمریکا است. برربیچز دانشمند ارشد داده در متیس، یک مرکز آموزشی برجسته در علم داده، است و بر توسعه فرصت‌های آموزشی در این زمینه نظارت دارد. او در کنفرانس‌های علمی و برنامه‌های تلویزیونی همچون سی‌ان‌ان و نوا (برنامه تلویزیونی) حضور یافته است. پیش‌تر، او در وال استریت به‌عنوان تحلیل‌گر ریسک در ام‌اس‌سی‌آی و نایب‌رئیس تحلیل ریسک در مورگان استنلی فعالیت
و نایب‌رئیس تحلیل ریسک در مورگان استنلی فعالیت داشت. از سال ۲۰۱۲، برربیچز در برنامه تلویزیونی "اعمال علمی شگفت‌انگیز" در کانال علمی حضور دارد. او همچنین در برنامه "غیرممکن انسانی" از نشنال جئوگرافیک در سال ۲۰۱۱ شرکت داشت. در پروژه ویدئویی «بانوی علم»، او پدیده‌های علمی روزمره را با زبانی ساده توضیح می‌دهد، از جمله «فیزیک کفش پاشنه‌بلند». او عضو انجمن سیاست خارجی، برنده جایزه انجمن مهندسان حرفه‌ای اسپانیایی‌تبار (SHPE) و یکی از بهترین وبلاگ‌نویسان فناوری لاتین توسط "لاتین‌تبارها در نوآوری فناوری و رسانه‌های
توسط "لاتین‌تبارها در نوآوری فناوری و رسانه‌های اجتماعی" شناخته شده است. طی ۱۰ سال گذشته، برربیچز سخنران مکرر در کنفرانس‌های شک‌گرایی از جمله کنفرانس شمال‌شرقی علم و شک‌گرایی و "نشست شگفت‌انگیز" بوده است. فعالیت‌های داوطلبانه. در سال ۲۰۱۳، برربیچز سفیر جهانی چالش تکنوویشن بود. این رقابت آموزشی بین‌المللی که توسط سازمان غیرانتفاعی فناوری "Iridescent" حمایت می‌شود، برنامه‌نویسی "اپلیکیشن‌های" علمی برای تلفن همراه را در میان دختران و زنان جوان سراسر جهان ترویج می‌دهد. این برنامه شامل ایجاد یک مدل کسب‌وکار
می‌دهد. این برنامه شامل ایجاد یک مدل کسب‌وکار برای "اپلیکیشن" جدید و آموزش نحوه ارائهٔ آن به سرمایه‌گذاران است. برربیچز بیان کرده است که مأموریت او کمک به ورود زنان و اقلیت‌ها به حوزه‌های علم، فناوری، مهندسی و ریاضیات است. زندگی شخصی. برربیچز با یک فیزیکدان به نام "نیر اشرای" ازدواج کرده است. آن‌ها یک دختر دارند.
اولگا مالینکیه‌ویچ (: )(زاده ۲۶ نوامبر ۱۹۸۲) یک فیزیک‌دان، مخترع و کارآفرین لهستانی است. او به دلیل ابداع روشی برای تولید سلول خورشیدی مبتنی بر پروسکایت‌ها با استفاده از چاپ جوهرافشان شناخته می‌شود. او هم‌بنیان‌گذار و مدیر ارشد فناوری در شرکت سوله تکنولوژیز است. او برنده دو جایزه مخترع اروپایی (۲۰۲۴) است. زندگی‌نامه. مالینکیه‌ویچ در سال ۱۹۸۲ در وروتسواف، لهستان به دنیا آمد. او تحصیلات خود را در دانشکده فیزیک دانشگاه ورشو آغاز کرد و در سال ۲۰۰۵ مدرک کارشناسی خود را دریافت کرد. سپس در سال ۲۰۱۰ از دانشگاه
خود را دریافت کرد. سپس در سال ۲۰۱۰ از دانشگاه فناوری بارسلونا فارغ‌التحصیل شد. در سال ۲۰۰۹، در دوران دانشجویی، فعالیت خود را در مؤسسه علوم فوتونیک آغاز کرد. در سال ۲۰۱۷، مدرک دکترای خود را از پارک علمی دانشگاه والنسیا در دانشگاه والنسیا تحت نظر دکتر هنک بولینک دریافت کرد. موضوع پایان‌نامه او، سلول‌های خورشیدی هیبریدی کم‌هزینه و کارآمد بود. در سال ۲۰۱۴، او شرکت سوله تکنولوژیز را با حمایت سرمایه‌گذاران خصوصی تأسیس کرد و پیشنهاد دریافت ۱ میلیون یورو (۱٫۳ میلیون دلار آمریکا) برای ۱۰٪ سهام استارتاپ خود را رد
دلار آمریکا) برای ۱۰٪ سهام استارتاپ خود را رد کرد. نام این شرکت از ساوله، الهه خورشید در اسطوره‌شناسی بالتیک گرفته شده است. جوایز. در طول تحصیلاتش، اولگا مالینکیویچ معماری جدیدی برای سلول خورشیدی پروسکایتی توسعه داد که امکان ساخت این دستگاه‌ها را در دماهای پایین، با حفظ بازدهی بالا، فراهم می‌کرد. او در سال ۲۰۱۴ به دلیل این دستاورد، جایزه نوآوری دانشجویی کنسرسیوم صنعت فوتونیک اروپا را در رقابتی که توسط کمیسیون اروپا سازمان‌دهی شده بود، دریافت کرد. او مقاله‌ای در این زمینه در "ساینسفیک ریپورتز" منتشر کرد. در
در این زمینه در "ساینسفیک ریپورتز" منتشر کرد. در سال ۲۰۱۵، مالینکیویچ در رتبه‌بندی نوآوران زیر ۳۵ سال که توسط «بازبینی فناوری ام‌آی‌تی» سازمان‌دهی شده بود، به دلیل توسعه فناوری جدیدی که می‌تواند باعث یک انقلاب اجتماعی در حوزه انرژی‌های تجدیدپذیر شود، مورد تقدیر قرار گرفت. در سال ۲۰۱۶، او به دلیل سهم برجسته در توسعه علم لهستان نشان صلیب شوالیه‌ای نشان پولونیا رستیتوتا را از رئیس‌جمهور لهستان آندژی دودا دریافت کرد. همچنین، به دلیل فعالیت‌های علمی و تجاری آینده‌اش، توسط انجمن شیمی آمریکا به عنوان یکی از
آینده‌اش، توسط انجمن شیمی آمریکا به عنوان یکی از برترین زنان کارآفرین در حوزه فناوری‌های نوین معرفی شد. در سال ۲۰۲۱، او برای اختراع و تجاری‌سازی سلول‌های خورشیدی پروسکایتی چاپی، جایزه «سیاره لم» را در دسته فناوری دریافت کرد. در سال ۲۰۲۴، او اولین دانشمند زن لهستانی بود که دو جایزه مخترع اروپایی را که توسط دفتر ثبت اختراع اروپا اعطا می‌شود، دریافت کرد. اولین جایزه در دسته «شرکت‌های کوچک و متوسط» و دومی در دسته جایزه محبوب‌ترین‌ها به او اعطا شد. مالینکیویچ و تیمش به دلیل پیشرفت در فناوری انرژی خورشیدی با
و تیمش به دلیل پیشرفت در فناوری انرژی خورشیدی با سلول‌های خورشیدی پروسکایتی کم‌هزینه و سازگار با محیط زیست مورد تقدیر قرار گرفتند، که به عنوان یک ایده آینده‌نگرانه و فناوری‌ای که می‌تواند جهان را تغییر دهد توصیف شده است. حرفه. در سال ۲۰۱۵، مالینکیویچ به همراه دو تاجر لهستانی شرکت سوله تکنولوژیز (که نام آن از الهه خورشید در اساطیر بالتیک گرفته شده است) را تأسیس کرد. در ژانویه ۲۰۱۸، یک همکاری با شرکت ساختمانی سوئدی "اسکانسکا" امضا شد. این شرکت همچنین به دنبال همکاری با شرکت‌های فعال در خاورمیانه است. این
همکاری با شرکت‌های فعال در خاورمیانه است. این شرکت همچنین با "اگیز گروپ"، تولیدکننده فیلم‌های پلاستیکی سخت، در زمینه پوشش‌دهی سلول‌های خورشیدی همکاری می‌کند.
تغییرات پاییزی () هفتمین آلبوم استودیویی خواننده و ترانه‌پرداز انگلیسی، اد شیرن است. این آلبوم در ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۳ از طریق ناشر ضبط خود، جینجربرد من رکوردز منتشر شد. تمامی قطعات آلبوم به‌طور کامل توسط آرون دسنر تولید شده‌اند، به جز قطعهٔ «بهار» که توسط دسنر به همراه برادر دوقلویش، برایس، تولید شده است. این آلبوم همچنین به عنوان دومین پروژه شیرن در سال ۲۰۲۳ پس از انتشار آلبوم قبلی‌اش با عنوان "-" در ماه مه، شناخته می‌شود و نخستین آلبوم استودیویی است که او حق کپی‌رایت آن را دارد. "تغییرات پاییزی" نظرات مثبتی
کپی‌رایت آن را دارد. "تغییرات پاییزی" نظرات مثبتی از منتقدان موسیقی دریافت کرده و در جدول‌های بریتانیا، استرالیا، آلمان، اتریش و هلند در صدر قرار گرفته است.
ویلنا هاکوبی مارتیروسیان ( زاده - درگذشته ) یک شیمی‌دان و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۵ اکتبر ۱۹۳۹ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پلی‌تکنیک ارمنستان (۱۹۶۱) فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال یادبود نخست‌وزیر ارمنستان (۲۰۱۳) شده است. وی در ۲۵ مارس ۲۰۲۲ در سن ۸۲ سالگی در ایروان درگذشت.
سدا کروبی گاسپاریان (؛ ؛ زادهٔ ) زبان‌شناس اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۳۰ ژوئن ۱۹۴۶ ‏در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی (۱۹۶۸) و دانشگاه دولتی مسکو (۱۹۹۱) فارغ‌التحصیل گشت. وی از سال ۲۰۱۴ عضو مکاتبه‌ای فرهنگستان ملی علوم ارمنستان می‌باشد. وی در دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۶۹) فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال یادبود نخست‌وزیر ارمنستان (۲۰۰۹)، مدال یادبود نقره‌ای دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۹۹)، مدال یادبود طلایی دانشگاه دولتی ایروان (۲۰۰۶) و تقدیرنامه وزارت آموزش، علوم، فرهنگ و ورزش
و تقدیرنامه وزارت آموزش، علوم، فرهنگ و ورزش (ارمنستان) (۲۰۰۸, ۲۰۰۶, ۲۰۰۴) شد.
لیلیت ژیرایری آساطریان (؛ ؛ زادهٔ ) یک اقتصاددان، چهره سرشناس و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۱ مارس ۲۰۰۹ تا کنون عضویت شورای عمومی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۲۸ ژانویه ۱۹۷۶ به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی در (۲۰۰۵–۲۰۰۳) و (۲۰۰۷–۲۰۰۵) فعالیت کرده است. وی همچنین برنده مدال یادبود نخست‌وزیر ارمنستان (۲۰۰۳) و مدال طلای یادبود فریتیوف نانسن (۲۰۰۷) شده است.
آناهیت مناتساکانی تاریان (مخیتاریان) (؛ Anahit Taryan زادهٔ ) روزنامه‌نگار، مترجم و شاعر اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۹ فوریه ۱۹۵۲ در واغارشاپات (اچمیادزین) به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۷۴) فارغ‌التحصیل گشت. خواهر می‌باشد. وی از سال ۲۰۰۲ عضو اتحادیه نویسندگان ارمنستان است. وی برنده جوایزی همچون مدال یادبود نخست‌وزیر ارمنستان (۲۰۱۷) شد.
میلدرد اینز بیلی (۱۸ آوریل ۱۹۱۹–۱۸ ژوئیه ۲۰۰۹) یک افسر نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا بود که از اوت ۱۹۷۱ تا ژوئیه ۱۹۷۵ به عنوان هشتمین مدیر سپاه ارتش زنان خدمت کرد. او سومین زن در ارتش ایالات متحده بود که به درجه سرتیپی رسید. اوایل زندگی. میلدرد اینز کارون در فورت بارنول، کارولینای شمالی به دنیا آمد و در نزدیکی کینستون بزرگ شد. پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان، در کالج فلورا مک دونالد در رد اسپرینگز، کارولینای شمالی ثبت نام کرد. او در سال دوم تحصیلی خود به کالج زنان دانشگاه کارولینای شمالی (در حال حاضر
به کالج زنان دانشگاه کارولینای شمالی (در حال حاضر دانشگاه کارولینای شمالی در گرینزبورو) منتقل شد و در سال ۱۹۴۰ فارغ‌التحصیل شد. پس از فارغ‌التحصیلی، او در مدرسه تابستانی در دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل شرکت کرد. بیلی به تدریس زبان فرانسه در تیلورسویل، کارولینای شمالی ادامه داد. پیشه نظامی. بیلی در تابستان ۱۹۴۲ به سپاه کمکی ارتش زنان (بعدها سپاه ارتش زنان) در فورت براگ، کارولینای شمالی، پیوست و به مدرسه آموزش افسری در فورت د موین، آیووا فرستاده شد، جایی که او عضو کلاس سوم WAAC بود. بیلی تا اواسط سال
که او عضو کلاس سوم WAAC بود. بیلی تا اواسط سال ۱۹۴۳ به نیروی هوایی ارتش ایالات متحده آمریکا منصوب شد و در دیتونا بیچ، فلوریدا مستقر شد، تا زمانی که شرکتی که او فرماندهی می‌کرد به پایگاه هوایی ارتش فیلد جورج در ایلینوی منتقل شد. سپس بیلی برای مدت کوتاهی به والنوت ریج (آرکانزاس) فرستاده شد و سپس به پایگاه نیروی هوایی کریگ، آلاباما نقل مکان کرد، جایی که او تا پایان جنگ در سال ۱۹۴۵ انگلیسی را به اعضای نیروی هوایی فرانسه آموزش داد. بیلی پس از جنگ جهانی دوم در ارتش ایالات متحده آمریکا باقی ماند و به میامی،
در ارتش ایالات متحده آمریکا باقی ماند و به میامی، فلوریدا فرستاده شد، جایی که به عنوان افسر راهنمایی و مشاور حرفه‌ای برای کهنه سربازان خدمت کرد. در سال ۱۹۴۹، او با مأموریت اطلاعاتی به اشتوتگارت آلمان منتقل شد. سپس او به مونیخ فرستاده شد تا در بیمارستان عمومی ۹۸ فرماندهی یک ضمیمه WAC را بر عهده بگیرد. در سال ۱۹۵۳، بیلی به واشینگتن دی.سی. بازگشت، جایی که در شعبه اطلاعاتی منطقه نظامی مقر واشینگتن کار می‌کرد. در سال ۱۹۵۷، او از مدرسه اطلاعات استراتژیک فارغ‌التحصیل شد، و سپس به فورت مک فرسون، جورجیا گزارش داد،
شد، و سپس به فورت مک فرسون، جورجیا گزارش داد، جایی که به مدت سه سال به عنوان رئیس استخدام در جنوب شرقی ایالات متحده خدمت کرد. در سال ۱۹۶۱، او مسئول واحد WAC در فورت مایر، ویرجینیا، بزرگ‌ترین دسته در ایالات متحده شد. زمانی که آنجا بود، روی ساخت یک نمایشگاه زنانه برای مجموعه‌ای از نمایشگاه‌های مسافرتی که کشور را در مورد ارتش آگاه می‌کرد، کار کرد. بیلی از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۸ در سفر با این تور و گسترش ارائه تاریخ زنان کار کرد. پس از بازگشت به واشینگتن، به عنوان افسر رابط برای سنا مشغول به کار شد. در سال ۱۹۷۰، او
رابط برای سنا مشغول به کار شد. در سال ۱۹۷۰، او به عنوان معاون فرمانده در مرکز آموزشی در فورت مک کلن، آلاباما انتخاب شد. در ۲ اوت ۱۹۷۱ بیلی مدیر سپاه ارتش زنان شد و به سرتیپ ارتقا یافت. به عنوان کارگردان، بیلی به خاطر طراحی کلاه گروهبان مته زن ارتش در سال ۱۹۷۲ به یاد می‌آید. طرح او از کلاه بوش استرالیا گرفته شده بود و به رنگ بژ بود. در سال ۱۹۸۳، رنگ به سبز تغییر یافت اما سبک بدون تغییر باقی ماند. بیلی در ژوئیه ۱۹۷۵ از ارتش بازنشسته شد. زندگی شخصی. در سال ۱۹۴۳ با گروهبان تفنگداران دریایی روی کارسون بیلی
۱۹۴۳ با گروهبان تفنگداران دریایی روی کارسون بیلی ازدواج کرد. آنها ازدواج کردند تا اینکه در سال ۱۹۶۶ در یک تصادف رانندگی درگذشت. بیلی در ۱۸ ژوئیه ۲۰۰۹ در مرکز بازنشستگی نظامی کنوود در الکساندریا، ویرجینیا درگذشت. او به بیماری آلزایمر مبتلا بود. او در گورستان ملی آرلینگتون به خاک سپرده شده است.
لاریسا رافیکی آوتیسیان (؛ ؛ زادهٔ ) دانشمند علم بهداشت اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۳ اکتبر ۱۹۵۸ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان (۱۹۸۱–۱۹۷۵) فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال یادبود نخست‌وزیر ارمنستان (۲۰۱۱ و ۲۰۱۵) و مدال طلای دانشگاه پزشکی دولتی ایروان (۲۰۱۱) شد.
لائورا تورنیکی آساطریان (؛ ؛ ) استاد و کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۳ آوریل ۱۹۴۷ به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۷۰) فارغ‌التحصیل گشت وی برنده جوایزی همچون مدال یادبود نخست‌وزیر ارمنستان (۲۰۰۷) شد، تقدیرنامه نخست‌وزیر ارمنستان (۲۰۰۳) و تقدیرنامه وزارت آموزش و علوم جمهوری ارمنستان شده است.
رابین لوئیز فونتس (زاده ۱۸ ژانویه 1964) یک ژنرال بازنشسته ارتش ایالات متحده است که آخرین بار به عنوان معاون ژنرال (عملیات) فرماندهی سایبری ارتش ایالات متحده خدمت کرده است. او در ژوئیه ۲۰۱۷ فرماندهی فرماندهی انتقال امنیت ترکیبی - افغانستان را برعهده گرفت و از زمان حمله آمریکا به آن کشور در سال ۲۰۰۱ به بالاترین رتبه افسر نظامی زن در افغانستان تبدیل شد. فونتس، افسر موستانگ، در سال ۱۹۸۶ مأموریت یافت و بر آسیای مرکزی متمرکز شد و در نهایت در تاجیکستان، پاکستان و هند خدمت کرد، از جمله چند سال در افغانستان. او پس
هند خدمت کرد، از جمله چند سال در افغانستان. او پس از استعفای مایکل فلین از دولت ترامپ که به عنوان مدیر ارشد هند، پاکستان و امور آسیای مرکزی در شورای امنیت ملی ایالات متحده پایان یافت، سمت نهایی خود را بر عهده گرفت. در ماه مه ۲۰۲۲، فونتس به عنوان شریک مؤسس و عضو هیئت مدیره مسئول توسعه بین‌المللی به کرونوس فیوژن انرژی پیوست. پیشه نظامی. اوایل کار. فونتس که در ایالت واشینگتن به دنیا آمد و در کونا، آیداهو بزرگ شد، در دره گنج بزرگ شد و گزارش می‌دهد که از ۱۲ سالگی به دنبال شغل نظامی بوده است. او که در سال ۱۹۸۱
به دنبال شغل نظامی بوده است. او که در سال ۱۹۸۱ در نیروهای ذخیره ارتش ایالات متحده ثبت نام کرد، در سال ۱۹۸۶ از آکادمی نظامی ایالات متحده در وست پوینت فارغ‌التحصیل شد و به عنوان ستوان دوم در سپاه پلیس نظامی منصوب شد. او به عنوان رهبر دسته در آلمان خدمت کرد و بعداً به وست پوینت بازگشت تا به عنوان فرمانده گروهان خدمت کند. زمانی که ستوان یکم بود، دو مقاله برای "پلیس نظامی"، نشریه رسمی شعبه خود نوشت. اولین مقاله (در ژوئیه ۱۹۸۸) با عنوان «افتخار بی‌جی جرمیا پی. هالند در سال ۱۹۸۷ و شرکت ام‌پی که آن را به دست
هالند در سال ۱۹۸۷ و شرکت ام‌پی که آن را به دست آورد.» بود. دومین مقاله او (در ژوئن ۱۹۹۱) «نقش نماینده مجلس در گشایش دیوار برلین» نام داشت. او در سال ۱۹۹۳ برای برنامه افسران منطقه خارجی انتخاب شد و در نتیجه در مؤسسه زبان دفاعی شرکت کرد و روسی را در آنجا آموخت. دری و فارسی را نیز آموخت. او بعداً از دانشگاه واشینگتن (جایی که مدرک کارشناسی ارشد خود را در مطالعات بین‌المللی گرفت) و مرکز اروپایی مطالعات امنیتی جورج سی مارشال فارغ‌التحصیل شد. در اواخر دهه ۱۹۹۰، فونتس به عنوان یک رابط نظامی در مینسک خدمت کرد. او
به عنوان یک رابط نظامی در مینسک خدمت کرد. او چند سالی را در تاجیکستان گذراند و ابتدا به عنوان نماینده نظامی ایالات متحده و سپس به عنوان وابسته دفاعی ایالات متحده، درست زمانی که جنگ داخلی تاجیکستان در حال پایان یافتن بود، خدمت کرد. به‌عنوان افسر درجه میدانی. پس از حملات تروریستی ۱۱ سپتامبر در سال ۲۰۰۱، فونتس در فرماندهی مرکزی ایالات متحده J5 برای نظارت بر مسائل همکاری سیاسی-نظامی در افغانستان خدمت کرد. در ژوئن ۲۰۰۴، او به ستاد فرماندهی نیروهای ترکیبی - افغانستان در کابل منتقل شد و زیر نظر دیوید بارنو به
در کابل منتقل شد و زیر نظر دیوید بارنو به عنوان رئیس ستاد نظامی برای هماهنگی سیاسی-نظامی خدمت کرد. کارکنان او مسئول نگه داشتن ژنرال بارنو در «پیام»، نظارت بر سیاست‌های مؤثر بر عملیات نظامی، و انجام کارهای ارتباطی با وزارت دفاع افغانستان و ماموریت کمک سازمان ملل متحد در افغانستان بودند. فونتس در پایان اولین سال اقامت خود در افغانستان و پس از به عهده گرفتن فرماندهی کارل آیکنبری از بارنو، داوطلب شد تا تیم بازسازی استانی (PRT) را در تارینکوت رهبری کند. دنیل گرین، مشاور سیاسی PRT، گزارش داد که اگرچه برخی از
گرین، مشاور سیاسی PRT، گزارش داد که اگرچه برخی از سربازان در PRT به دلیل جنسیت او نگرانی‌های اولیه داشتند، اما به زودی این نگرانی‌ها برطرف شد. او در تعامل با مردم افغانستان فعال بود. گرین گفت که فونتس، که در آن زمان سرهنگ دوم بود، چند صد دلار از پول خود را برای میزبانی ناهار در PRT برای رهبران محلی افغان جمع‌آوری کرد. مقاله‌ای در "ونتی فیر" به داستانی اشاره می‌کند که او یک بار از ترس اینکه در مقابل طالبان ضعیف به نظر برسد، از ترک جلسه با بزرگان افغان در ولسوالی چورا در تهدید شلیک سلاح‌های سبک خودداری کرد.
چورا در تهدید شلیک سلاح‌های سبک خودداری کرد. گرین اظهار می‌دارد که در اوایل سال ۲۰۰۶، او از اولین حمله انتحاری با وسیله نقلیه دست‌ساز در ولایت اروزگان جان سالم به در برد که بخشی از آن به دلیل شکست دستگاه در منفجر نکردن تمام گلوله‌های خمپاره‌ای بود که شامل آن بود. او در می ۲۰۰۶ افغانستان را ترک کرد تا در کالج جنگ ایالات متحده تحصیل کند و در سال ۲۰۰۷ فارغ‌التحصیل شد. او در آن سال به درجه سرهنگ ارتقا یافته بود. او متعاقباً به عنوان رئیس دفتر کمک امنیتی آمریکا در پاکستان منصوب شد. در جولای ۲۰۱۱، فونتس یک تور
در پاکستان منصوب شد. در جولای ۲۰۱۱، فونتس یک تور یک ساله را در مزارشریف به عنوان مسئول فرماندهی منطقه ای شمال، فرماندهی نیروهای ناتو در شمال افغانستان آغاز کرد. از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳، او یکی از پانزده عضو مرکز امور بین‌الملل ودرهد بود. پیشه به‌عنوان یک افسر عمومی. سنای ایالات متحده ارتقاء فونتس به سرتیپ را در سال ۲۰۱۴ تصویب کرد. پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۲۰۱۴ از مدرسه وابسته نظامی آژانس اطلاعات دفاعی (جایی که او رهبر کلاس بود)، به عنوان وابسته دفاعی ایالات متحده در هند منصوب شد. او اولین افسر عمومی آمریکایی