payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برگزار می‌کنند. جشن‌های اسلامی پنجابی بر پایهٔ [[گاه‌شماری هجری قمری]] تنظیم می‌شود و هر سال حدود ۱۰ تا ۱۳ روز زودتر از سال پیش برگزار می‌گردد. در مقابل، جشن‌های فصلی سیک و هندو بر پایهٔ [[ویکرم سموت]] یا [[گاه‌شماری پنجابی]] تعیین می‌شوند و هرچند تاریخ آن‌ها در [[گاه‌شماری میلادی]] جابه‌جا می‌شود، اما معمولاً در همان بازهٔ ماهی باقی می‌مانند. برخی [[مسلمانان پنجابی]] نیز در جشن‌های فصلی سنتی مانند وایساخی، بَسانت و در مواردی لوهری شرکت می‌کنند، اما این موضوع بحث‌برانگیز است، زیرا برخی علمای اسلامی و
موضوع بحث‌برانگیز است، زیرا برخی علمای اسلامی و سیاستمداران با استناد به منشأ دینی این جشن‌ها، مشارکت در آن‌ها را [[حرام]] اعلام کرده‌اند. پاسداشت فرهنگ پنجابی. در سال‌های اخیر، تلاش‌هایی برای حفظ و ترویج فرهنگ و میراث پنجابی صورت گرفته است. یکی از نمونه‌های برجسته، [[کتابخانه دیجیتال پنجاب]] (PDL) است که توسط [[داویندر پال سینگ]] بنیان‌گذاری شد. مأموریت این کتابخانه دیجیتال‌سازی و نگهداری از نسخه‌های خطی، کتاب‌ها و دیگر منابع مربوط به زبان، تاریخ و فرهنگ پنجابی است. این ابتکار به حفظ و انتقال فرهنگ پنجابی
است. این ابتکار به حفظ و انتقال فرهنگ پنجابی به نسل‌های آینده کمک کرده است. پیوند به بیرون. [[رده:فرهنگ در پاکستان]]
گردنبند جادویی، که در ژاپن با نام شناخته می‌شود، یک انیمهٔ علمی تخیلی ژاپنی محصول سال ۲۰۰۶ و به کارگردانی کییچی سوگیاما، نویسندگی نانا شیینا و نائوکو کاکیموتو و تهیه‌کنندگی گونزو است. ریو کاتسوجی، آئویی میازاکی، یوکو کوته‌گاوا، ماسارو هاماگوچی، توشیکازو فوکاوا، کنیچی اندو و رن اوسوگی در این فیلم به صداپیشگی پرداختند. این فیلم در ژانویه ۲۰۰۶ در ژاپن و در سپتامبر ۲۰۰۶ در جشنوارهٔ فیلم فانتستیک فست در آستین، تگزاس به نمایش درآمد. بازخورد. "انیمه نیوز نتورک"، انیمیت این فیلم را اینگونه ستایش کرد: «این فیلم از
این فیلم را اینگونه ستایش کرد: «این فیلم از نظر بصری و شنیداری، هر آنچه را که از یک محصول درجهٔ یک گونزو انتظار می‌رود، داراست: هنر عالی، انیمیشن با کیفیت، کار سی‌جی عالی و یکپارچه، و موسیقی متن بلندپروازانه». در واقع، این فیلم، از زمان "پسر بخار"، چشمگیرترین فیلم انیمه‌ای است که در آمریکای شمالی اکران شده است.
یک انیمهٔ استیم‌پانک اکشن ژاپنی به همکاری و نویسندگی مشترک کاتسوهیرو اوتومو و تهیه‌کنندگی سانرایز است. این فیلم به عنوان بعد از آکیرا (۱۹۸۸)، دومین اثر اصلی اوتومو به‌عنوان کارگردان است. این فیلم در ژاپن توسط توهو در ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۴ منتشر شد. "پسر بخار" با بودجه‌ای () پرهزینه‌ترین فیلم ژاپنی تاریخ بود که تولید شد. این فیلم ده سال در دست تولید بود و از بیش از ۱۸۰٬۰۰۰ نقاشی و ۴۴۰ کات سی‌جی استفاده کرد. این انیمه با عنوان "گوی بخار" از صدا و سیمای ایران پخش شد. بازخورد. فروش گیشه. این فیلم در ژاپن، با فروش ،
بازخورد. فروش گیشه. این فیلم در ژاپن، با فروش ، تبدیل به هجدهمین فیلم پرفروش داخلی سال ۲۰۰۴ شد. این فیلم در ایالات متحده موفقیتی در گیشه نداشت و در سال ۲۰۰۵، تنها ۴۶۸٬۸۶۷ دلار فروش داشت. به گفتهٔ منتقد کی‌جی‌بی در آی‌جی‌ان، این می‌تواند به دلیل روش‌های بازاریابی مورد استفاده و انتشار محدود و فوق‌العاده کم بازی در ایالات متحده باشد. "پسر بخار" می‌توانست مخاطبان غربی بیشتری داشته باشد، اما به دلیل انتشار محدود، این اتفاق نیفتاد. «"پسر بخار" یکی از معدود فیلم‌های انیمه‌ای است که می‌تواند برای مخاطبان
فیلم‌های انیمه‌ای است که می‌تواند برای مخاطبان گسترده‌ای در ایالات متحده پخش شود. در عوض، این فیلم به صورت محدود از طریق ناشر کوچک‌تر سونی منتشر می‌شود و برخی شهرها را به‌طور کامل حذف می‌کند و فقط در خانه‌های هنری کوچک‌تر در بسیاری از شهرهایی که فیلم را دریافت می‌کنند، پخش می‌شود». نقدها. این فیلم نقدهای مثبتی دریافت کرد. وبگاه بازبینی جمعی راتن تومیتوز بر اساس بیش از ۹۰ نقد، امتیاز ۶۱٪ و میانگین امتیاز ۶٫۱ از ۱۰ را به فیلم پسر بخار داد، با این اجماع که «داستان عالی نیست، اما جذابیت‌های علمی تخیلی زیادی
عالی نیست، اما جذابیت‌های علمی تخیلی زیادی برای جبران آن وجود دارد». متاکریتیک بر اساس نظر ۳۲ منتقد، میانگین امتیاز ۶۶ از ۱۰۰ را به این فیلم اختصاص داد که نشان‌دهندهٔ «نقدهای عموماً مطلوب» است. "پسر بخار" در سال ۲۰۰۴ جایزهٔ بهترین فیلم بلند انیمیشن را از جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم سیتخس - کاتالان دریافت کرد. استیون هانتر از "واشینگتن پست" می‌گوید: «این فیلم یکی از آن آثار علمی-تخیلی است که از یک برههٔ خاص در علم گرفته شده است، بنابراین داستان آن حس تاریخی دارد. "پسر بخار" آشکارا قصد دارد نقدی بر فرهنگ غرب
"پسر بخار" آشکارا قصد دارد نقدی بر فرهنگ غرب باشد: از مسائلی مانند صنعتی شدن، سلطه، کشتار جمعی، جاه‌طلبی و استبداد به عنوان پس‌زمینه‌ای برای چیزی که شبیه یک ماجراجویی کتابی پسرانه است، استفاده می‌کند». این فیلم به‌طور کلی نظرات مثبتی از منتقدان دریافت کرد.
میرزا صاحباں () یکی از داستان‌های اندوه‌نامه‌ای ادب عامیانه پنجابی است که نخستین‌بار به‌صورت مکتوب توسط پیلو، شاعر سدهٔ هفدهم، ثبت شده است. این داستان در روستایی در ناحیه جهنگ رخ می‌دهد و روایت‌گر عشق میان دو جوان از خانواده‌های رئیس قبیله، فرار عاشقانهٔ آن‌ها و سرانجام مرگ هر دو است. این اثر یکی از چهار داستان عاشقانهٔ تراژیک مشهور در منطقه پنجاب است. سه داستان دیگر عبارت‌اند از: "هیر و رنجها"، "سوهنی و مهیوال" و "ساسی و پنون". خلاصه. داستان توسط پیلو، شاعر سدهٔ شانزدهم در پنجاب نوشته شده است. میرزا و
شاعر سدهٔ شانزدهم در پنجاب نوشته شده است. میرزا و صاحبان عاشق هم بودند و در کهیوه، زادگاه اجدادی صاحبان در ناحیه جهنگ زندگی می‌کردند. میرزا پسر بنجال، رئیس جت خرل در دان‌آباد، و صاحبان دختر خیوه خان، رئیس قبیله سیال بود. میرزا و صاحبان علیه خواستهٔ خانوادهٔ صاحبان فرار کردند تا با هم ازدواج کنند. در مسیر فرار، میرزا زیر درختی از گونهٔ کهور ایرانی استراحت کرد و به خواب رفت. صاحبان نمی‌خواست زندگی جدیدش با خون‌ریزی برادرانش آغاز شود، پس پیکان‌های میرزا را شکست تا از برادرانش طلب بخشش کند و خونریزی رخ ندهد.
تا از برادرانش طلب بخشش کند و خونریزی رخ ندهد. وقتی برادران صاحبان رسیدند، میرزا بیدار شد ولی دید که تیرهایش شکسته‌اند و در همان‌جا کشته شد. صاحبان که تاب این فقدان را نداشت، خود را با یکی از همان پیکان‌ها کشت. اقتباس‌ها. اقتباس‌های گوناگونی از این داستان در قالب فیلم ساخته شده‌اند:
حُکم‌نامه در معنای مذهبی، آیه‌ای است انتخاب‌شده از کتاب مقدس سیک‌ها، گورو گرانت صاحب، که روزانه و پس از اجرای نماز «اَردَس» صبحگاهی، به‌طور تصادفی از یکی از صفحات سمت چپ باز می‌شود تا به‌عنوان فرمان یا راهنمای معنوی روز برای جامعه سیک اعلان شود. این واژه در سیک‌شناسی به معنای همان حکم الهی تلقی می‌شود. علاوه بر معنای امروزی، در تاریخ اولیه سیک نیز حکم‌نامه‌ها به‌صورت فرمان‌ها یا نامه‌هایی رسمی صادر می‌شدند—که به‌دست گردانندگان «پنج تخت» یا خود گوروها تهیه می‌شدند—برای پاسخ به مسائل اخلاقی، سازمانی و مالی
می‌شدند—برای پاسخ به مسائل اخلاقی، سازمانی و مالی جامعه، و معمولاً با مقدمه‌ای الهی و خطاب رسمی همراه بودند.
پنج تَخت مهم‌ترین مراکز قدرت معنوی و دنیوی در آیین سیک هستند که نقش محوری در هدایت دینی و تصمیم‌گیری‌ جامعه دارند. کلمهٔ «تخت» از زبان فارسی گفته شده و به معنی تختگاه و مسند قدرت است، و این پنج گردواره به‌عنوان نمادهای حکومت معنوی و اجتماعی سیک‌ها شناخته شده‌اند . قدیمی‌ترین و مهم‌ترین این تخت‌ها اکل تخت در امریتسار است؛ جایی که در سال ۱۶۰۹ توسط گورو هرگوبیند بنیان نهاده شد. این محل، روبروی معبد طلایی قرار دارد و مرکز تصمیم‌گیری‌های سیاسی و نظامی قوم خالصه به‌شمار می‌رود. اینجا محلی بود که جلسات بزرگ (سربت
می‌رود. اینجا محلی بود که جلسات بزرگ (سربت خالصه) برگزار و فرمان‌هایی دربارهٔ جنگ و صلح صادر می‌شدند . «تخت سری کشگره صاحب» در آناندپور صاحب دومین تخت است که در سال ۱۶۹۹ توسط گورو گوبیند سینگ بنیان گذاشته شد. اینجا زادگاه خالصه (جامعه مقدسان)، با پنج پیرو محبوب نخستین است، و مراسم ویساکھی که تولد خالصه را گرامی می‌دارد، هر سال در این محل برگزار می‌شود . «تخت سری دمدمه صاحب» در تالواندی سابو، پنجاب، مکان گردهم‌آمدن گورو گوبیند سینگ در سال ۱۷۰۵ بود، در اینجا نسخهٔ نهایی گورو گرانت صاحب (کتاب مقدس سیک) تدوین
نسخهٔ نهایی گورو گرانت صاحب (کتاب مقدس سیک) تدوین شد. این تخت در ۱۸ نوامبر ۱۹۶۶ به‌عنوان رکن پنجم رسمی پیشوایان سیک شناخته شد . «تخت سری پتنه صاحب» در پتنه، بیهار، محل تولد گورو گوبیند سینگ در سال ۱۶۶۶ است. این تخت علاوه‌بر معنا و سابقه معنوی، نمادی از پیوند اجتماعی-دینی در خارج از پنجاب نیز محسوب می‌شود . در نهایت «تخت سری حضور صاحب» در ناندِد، ماهاراشترا، روی کرانهٔ رود گووداوری ساخته شده و محل وداع گورو گوبیند سینگ در سال ۱۷۰۸ است. این تخت در دههٔ ۱۸۳۰ توسط مهاراجه رانجیت سینگ بنا شد و معماری خاصی دارد
مهاراجه رانجیت سینگ بنا شد و معماری خاصی دارد که ترکیبی از سبک‌های راجپوت و سیک است . جمعاً، این پنج تخت به‌صورت یکپارچه، قدرت دینی و حکومتی سیک‌ها را نمایندگی می‌کنند؛ جایی برای صدور حکم، حفظ وحدت، صدور حکم‌نامه و تعیین سیاست‌های اجتماعی و مذهبی، جشن‌های بزرگ مانند ویساکهی و گورپوراب، و نیز حفظ میراث تاریخی و معنوی گوروها.
تخت حضور صاحب، که رسماً با نام «تخت ساچ‌خند سری حضور اَبچال‌نگر صاحب» شناخته می‌شود، یکی از پنج تخت مهم در آیین سیک است، و به معنای «در محضر استاد» است. این گوردوارا بین سال‌های ۱۸۳۲ تا ۱۸۳۷ توسط مهاراجه رانجیت سینگ در ناحیه ناندِد ایالت ماهاراشترا، در کنار رود گوداوری ساخته شد، و به‌عنوان معبدی مقدس برای یادبود آخرین لحظات زندگی گورو گوبیند سینگ که در سال ۱۷۰۸ در همین مکان به «جوتی جوت» (اتحاد با نور الهی) رسید، قرار گرفته است. در قلب این مجموعه، بنایی به نام ساچ‌خند قرار دارد که معبد اصلی و محل نصب گورو
نام ساچ‌خند قرار دارد که معبد اصلی و محل نصب گورو گرانت صاحب است. در اتاق درونی دیگری با نام انگیتا صاحب، محل خاک‌سپاری معنوی گورو گوبیند قرار دارد و آیین‌ها و مراسم مذهبی ویژه‌ای فقط توسط یکی از جتهادارهای منصوب شده انجام می‌شود، زیرا ورود عموم به آن قسمت مجاز نیست. تاریخچه این تخت با حادثه‌ای مهم گره خورده است: در سال ۱۷۰۸، گورو گوبیند سینگ در ناندِد مورد حمله قرار گرفت، خود قاتل یکی از مهاجمان شد و پس از چند روز بندگی کامل‌تری کرد و جان سپرد. پیش از مرگش، به پیروانش دستور داد که گورو گرانت صاحب را
مرگش، به پیروانش دستور داد که گورو گرانت صاحب را به‌عنوان گورو جاودانه بپذیرند و ناندِد را «ابچال‌نگر» (شهر پایدار) نام نهاد، نشانه‌ای از ابدی بودن روح و فرمان گورو.
تات خالِصه (Tat Khalsa؛ به‌پنجابی: ਤੱਤ ਖ਼ਾਲਸਾ)، همچنین با نام پورخیه‌های اَکَل در سده هجدهم شناخته می‌شده، فرقه‌ای از سیک‌ها بود که پس از درگذشت گورو گوبیند سینگ در سال ۱۷۰۸ و به رهبری همسر او ماتا سونداری پدید آمد. این گروه با نوآوری‌های دینی بنده سینگ بهادر و پیروانش مخالف بود، چرا که این نوآوری‌ها—مانند تغییر لباس سنتی خالصه به رنگ قرمز، درخواست گیاه‌خواری برای پیروان، جایگزینی شعار سنتی «واهه‌گورو جی کا خالصه، واهه‌گورو جی کی فتح» (خالصه از آنِ واهه‌گورو است، پیروزی از آنِ واهه‌گورو است) با شعار جدید
است، پیروزی از آنِ واهه‌گورو است) با شعار جدید «فتح درشن، فتح دَرَم» (پیروزی بر بینش، پیروزی بر دین)، و پذیرش پرستش بنده سینگ به‌عنوان گورو—را نقض اعتقادات خالصه تلقی می‌کردند، به‌ویژه پس از اشارهٔ وغو شاعر مقدس سیک به دفتر آسمانی خود، «گورو منیئو گرانت»، پیش از وفاتش. این اختلاف‌نظر سبب شد بسیاری از بزرگان خالصه، مانند بینود سینگ، پسرش کاهن سینگ، و بخش قابل توجهی از پیروان، از گروه بنده سینگ جدا شده و گروه وفادار به گورو گوبیند سینگ را با نام «تات خالصه» تشکیل دهند—واژه‌ای که معنای اصلی آن به ترتیب
تشکیل دهند—واژه‌ای که معنای اصلی آن به ترتیب «آماده»، «خالص»، یا «واقعی» است. طرفداران نوآوری دینی به «سیک‌های باندایی» یا «باندایی خالصه» شناخته شدند. این جدایی حتی پس از شکنجه و اعدام بنده سینگ در سال ۱۷۱۶ باقی ماند. با ترور امپراتور موقر (فرخ‌سیَر) در ۱۷۱۹، به موقت کاهش آزار و اذیت سیک‌ها در آمریتسار انجامید. گروه باندایی نیمی از درآمد قربانی‌های دربار صاحب را طلب می‌کرد، اما از سوی تات خالصه رد شد. در واکنش، ماتا سونداری در دهلی، «بهای مانی سینگ» و شش تن از سیک‌ها را مأمور مدیریت درآمد دربار کرد تا
تن از سیک‌ها را مأمور مدیریت درآمد دربار کرد تا وجوه آن صرف لنگر شود. در سال ۱۷۲۱ پس از مذاکره و برگزاری مسابقهٔ کشتی میان نمایندگان دو گروه (میری سینگ برای تات خالصه و سنگات سینگ برای باندایی‌ها)، گروه باندایی عملاً منحل شد و پیروانش به سمت خالصه وفادار پیوستند. در اواخر سده نوزدهم، نام «تات خالصه» توسط جناح اصلی سینگ سبهه در لاهور (تأسیس‌شده در ۱۸۷۹) نیز به کار رفت تا بر دیدگاهی تأکید کند که سیک‌ها باید در دفاع از دین و آیین خود فعال، متعهد و پویا باشند، نه بی‌اثر و منفعل. در دهه ۱۹۸۰، آواتار سینگ برهما
نه بی‌اثر و منفعل. در دهه ۱۹۸۰، آواتار سینگ برهما گروه مسلحی به نام «تات خالصهa» در چارچوب جنبش نظام‌طلبانه خالصه تأسیس کرد، که نشان‌دهندهٔ احیای نمادگرایانهٔ نام این گروه برای اهداف سیاسی-نظامی بود.
بنیک خالقاتیان (؛ ؛ زادهٔ ۱۱ فوریه ۲۰۰۰) تیرانداز مرد در رشته اهل ارمنستان است. وی در بازی‌های اروپایی ۲۰۲۰ در رشته تپانچه بادی ۱۰ متر به رقابت پرداخت.
اَبوالْفَرجْ اِبنِ طَیب مترجم، پزشک و فیلسوف مسیحی نسطوری بود. از زندگی و تحصیلات او اطلاع کمی در دست است. ابن العدیم او را اهل انطاکیه می‌داند و منابع متأخرتر به او نسبت «عراقی» داده‌اند. ابوالفرج در زمان پادشاهی عضدالدوله دیلمی، سال‌ها در بیمارستان عضدی به تدریس و معالجه اشتغال داشت. از شاگردان ابن خمار بود و از ابن زرعه و دیگر استادان عراق آموخته بود. در فلسفه بیشتر پیرو ارسطو بود گرچه تحت تأثیر فلسفه نوافلاطونی هم بود و در طب اغلب از جالینوس و بقراط بهره می‌برد. تعدادی از شاگردانش به فلاسفه و طبیبان
می‌برد. تعدادی از شاگردانش به فلاسفه و طبیبان سرشناسی بدل شدند و از معروف‌ترین آنان ابن بطلان است. ابن سینا آثار او در طب را می‌ستود ولی آموزه‌های فلسفی او را نقد می‌کرد. بیهقی نقدهای ابن سینا از ابن طیب را در اثر حس رقابت می‌دانست. ابوالفرج بن طیب به آیین مسیحیت پای‌بند بود و در میان روحانیان نسطوری جایگاه داشت و آثار فراوانی در باب فلسفه و فقه مسیحی نوشته است؛ از جمله تفسیری به نام "فردوس النصرانیه" که او بر "کتاب مقدس" نوشت. وی همچنین آثار فراوانی را از زبان سریانی به عربی ترجمه کرد. نام و نسب. ابوالفرج
سریانی به عربی ترجمه کرد. نام و نسب. ابوالفرج عبدالله بن طیب که اختصاراً به او «ابن الطیب» نیز گفته‌اند، با نام‌های گوناگون دیگری نیز در تاریخ ثبت شده است؛ از جمله «عبدالله بن علی بن ابی عیسی الشمّاس العبادی» در زبان لاتین قرون وسطایی نیز اسم او را به صورت «Abulpharagius Abdalla Benattibus» (ابوالفرجیوس عبدالله بن‌اطیبوس) می‌نوشتند. پدرو گالگو نیز در سدهٔ سیزدهم میلادی نام او را به شکل «Abenfarag» درج کرده است. در کتاب ابن العدیم، محل تولد ابوالفرج شهر انطاکیه ثبت شده است ولی او از هیچ منبعی برای این ادعا
ثبت شده است ولی او از هیچ منبعی برای این ادعا نام نبرده است. نسبت او العراقی یا الاراکی نوشته شده است. برخی از منابع با توجه به این نسبت، محل تولد ابوالفرج را عراق فرض کرده‌اند. ولی این انتساب در هیچ‌یک از منابع قرون میانه نیامده است. منبع‌شناسی. از زندگی و تحصیلات ابوالفرج عبدالله بن طیب اطلاع مختصری در دست است. مهم‌ترین منبع شناخت ما از ابوالفرج، فرهنگ زندگی‌نامه‌ای به نام "عیون الأنباء فی طبقات الأطباء" است که ابن ابی‌اصیبعه در نیمهٔ سدهٔ هفتم هجری تألیف کرد. استادان و شاگردان. ابن ابی‌اصیبعه در گزارشی
کرد. استادان و شاگردان. ابن ابی‌اصیبعه در گزارشی ابن خمار را به عنوان استاد او یاد کرده است و ابوالفرج فلسفه و طب را از ابن خمار آموخته است. اما بنا بر آثارش، به نظر می‌رسد که وی بیشتر در دیرها و مدارس نسطوری عراق به تحصیل علوم و به خصوص فلسفه پرداخته باشد. از این رو، منابع متأخر از ابن زرعه به عنوان استاد او نام می‌برند. در زمان حکومت عضدالدوله دیلمی (ح. ۹۷۸–۹۸۳)، ابوالفرج مدت‌ها در "بیمارستان" عضدی بغداد مشغول تدریس طبابت و معالجهٔ بیماران بود و شاگردانی همچون ابن بطلان، علی بن عیسی کحال، ابوالحسین بصری
همچون ابن بطلان، علی بن عیسی کحال، ابوالحسین بصری و ابن اثردی داشت که خود دانشمندانی برجسته شدند. شهرت ابوالفرج بدانجا رسید که از سرزمین‌های دیگر برای آموختن دانش نزد او می‌شتافتند. امور علمی. آن گونه که شاگرد ابوالفرج (ابن بطلان) می‌نویسد، او ۲۰ سال سرگرم شرح و بررسی رسالات "مابعد الطبیعهٔ" ارسطو بود. به روایت ابن ابی اصیبعه، ابن سینا که معاصر ابوالفرج بوده، او را در طب ستوده، ولی آثار فلسفی او را نکوهش کرده است. به نقل از بیهقی بوعلی سینا پس از مدتی ستایش از دانش ابوالفرج در طب، سرانجام با اشاره به برخی
از دانش ابوالفرج در طب، سرانجام با اشاره به برخی رسائل وی، او را در این فن کم‌مایه شمرده است. بیهقی اشاره دارد که شاید این نظر ابن‌سینا ناشی از رقابتش با ابوالفرج بوده باشد. " دائرة المعارف بزرگ اسلامی" نوشته است ابوالفرج به زبان‌های لاتین، یونانی، سریانی و عربی تسلط داشت. ولی "دانشنامه فلسفه قرون وسطی" به تسلط ابوالفرج به عربی و سریانی بسنده کرده و احتمال می‌دهد او با یونانی هم آشنایی داشته بوده باشد. بیشتر تألیفات او شرحی بر کتاب‌های فلسفی، منطقی و طب از ارسطو، جالینوس و بقراط است. نشانه‌هایی وجود دارد
ارسطو، جالینوس و بقراط است. نشانه‌هایی وجود دارد که ابن طیب از فشار فکری دچار فروپاشی عصبی شده است. فلسفه. در فلسفه، ابن طیب ارسطویی بود، هرچند که به شدت تحت تأثیر نوافلاطونیانی مانند پورفیری، آمونیوس هرمیه، المپیودوروس کهتر، سیمپلیکوس کیلیکیه، جان فیلوپونوس و الیاس قرار داشت. او گاهی به عنوان آخرین حلقهٔ زنجیرهٔ سنت طویل مسیحی ارسطویی در بغداد پس از حنین بن اسحاق، اسحاق بن حنین، متی بن یونس و یحیی بن عدی در نظر گرفته می‌شود. فیلسوفان مسلمان ابن سینا و ابن رشد و فیلسوف یهودی ابن میمون همگی با فلسفه او آشنا
و فیلسوف یهودی ابن میمون همگی با فلسفه او آشنا بودند. او بر کل "ارغنون" ارسطو شرح‌هایی نوشت، اما تنها شرح کامل آن بر "مقولات" باقی مانده و تنها چکیده‌ای از شرح بر "آنالوطیقای اول" باقی مانده است. او همچنین شرحی بر "ایساغوجی" پورفیری نوشت که خود مقدمه‌ای بر "مقولات" بود. روی هم رفته، به نظر می‌رسد این پروژه ارسطویی به عنوان یک برنامه درسی برای آموزش منطق طراحی شده است. شرح‌های او چندان بدیع نیستند. از نظر ساختار و محتوا، آن‌ها بسیار نزدیک به شرح‌های المپیودوروس هستند و از آن پیروی می‌کنند. ابن طیب از
هستند و از آن پیروی می‌کنند. ابن طیب از الگوهای خود نظام‌مندتر است و تلاش می‌کند تا یک سیستم ارسطویی را منحصراً از متون ارسطو برسازد. تفسیرهای او از ارسطو هرگز از مفسران دیگر گرفته نشده، بلکه همیشه منحصراً از متون ارسطویی گرفته شده است. تفسیر ابن طیب بر "ماورء الطبیعه" (متافیزیک)، که ابن بطلان به آن اشاره کرده است، از بین رفته است. یادداشت‌هایی از سخنرانی‌های او در مورد "فیزیک" ارسطو توسط البصری نگهداری می‌شد. اگرچه این یادداشت‌ها عمدتاً خلاصه‌ای از استدلال‌های ارسطو هستند، اما ابن طیب در این استدلال که
ارسطو هستند، اما ابن طیب در این استدلال که حرکت اول محرک اول باید آفرینش از هیچ (خَلق) بوده باشد، با ارسطو تفاوت داشت. تفسیر ابن طیب بر "تاریخ حیوانات" تنها در یک ترجمه عبری باقی مانده است که در میان یهودیان اسپانیای قرون وسطی رایج بود. تنها چند سؤال از اثر اصلی به زبان عربی باقی مانده است. بدیهی است که این تفسیر بر ویرایش حنین بن اسحاق از متن ارسطو متکی بوده است. پدرو گایگو در "کتاب حیوانات" خود در قرن سیزدهم میلادی از این کتاب به عنوان منبع یاد کرده است. ابن طیب، کتاب "قوانین" افلاطون را به اختصار و با
ابن طیب، کتاب "قوانین" افلاطون را به اختصار و با عباراتی دیگر بیان کرد، اگرچه او از خلاصه‌های آثار افلاطون، چه آثار جالینوس و چه آثار فارابی، استفاده می‌کرد. سخنرانی‌ای در مورد اقتصاد ارسطویی به ابن طیب نسبت داده شده است. او همچنین چند رساله اخلاقی نوشت، از جمله شرحی بر ترجمه عربی "تابولا سبتیس" اثر ابن مسکویه. او همچنین کتاب شبه‌ارسطویی "در باب فضایل و رذایل" را از سریانی ترجمه کرد. طبابت. ابن طیب چندین رساله پزشکی، از جمله شرح‌هایی بر آثار بقراط و جالینوس، نوشت. او مجموعه‌ای به نام "ثمار" نوشت که شرحی
نوشت. او مجموعه‌ای به نام "ثمار" نوشت که شرحی بود بر مجموعهٔ شانزده جلدی "جوامع اسکندرانیین" که آثار جالینوس را در بر می‌گرفت و اساس برنامهٔ درسی مدرسهٔ طب اسکندریه را تشکیل می‌داد. همچنین "رساله فی القواء الطبیعه" شرحی از ابن طیب بر کتاب "در باب نیروهای طبیعی" اثر جالینوس است که بعداً ابن سینا یک «ردیه» بر آن نوشت و این دو اثر اغلب در کنار هم کتابت و نسخه‌برداری می‌شدند. امور مذهبی. ابوالفرج به آیین مسیحیت بسیار پای‌بند بود و از روحانیان نسطوری محسوب می‌شد. او در زمان دو پاتریارک، یوحنا بن نازوک (بطریق
او در زمان دو پاتریارک، یوحنا بن نازوک (بطریق مدائن در ۱۰۱۲/۱۳–۱۰۲۰/۲۲)، و الیاس یکم (جاثلیق بغداد در ۱۰۲۸–۱۰۴۹) مقام کاتبِ جاثلیق داشت و مسئول شورایی بود که الیاس یکم انتخاب کرد و به عنوان منشی دومی، اثر دفاعی ایلیا نصیبینی را تأیید کرد. طبق گفتهٔ ابن عبری که در قرن سیزدهم میلادی کتاب خود را نوشته، ابوالفرج یک راهب بود، اما تطبیق رهبانیت با حرفهٔ او به عنوان پزشک دشوار است. تفسیر. ابن طیب «برجسته‌ترین مفسر کتاب مقدس به زبان عربی است» و «بزرگ‌ترین مجموعه‌های تفسیر مسیحی در ادبیات عربی» را پدیدآورده است. او
تفسیر مسیحی در ادبیات عربی» را پدیدآورده است. او تفسیر مختصری از کتاب مقدس به نام "فردوس النصرانیه" (بهشت مسیحی) نوشت و به شدت از منابع سریانی مانند "اسکولیون" تئودور بار کونی، "پرسش‌های منتخب" ایشوع بر نون و تفاسیر ایشوع‌داد مروی و موشه بار کفا در نگارش آن بهره برده است. این اثر به‌طور گسترده منتشر شد و کلیساهای قبطی و اتیوپی را با سنت تفسیری کلیسای شرق آشنا کرد. در اتیوپی، این اثر به زبان گعز و متعاقباً به زبان امهری ترجمه شد. این اثر بر تفاسیر امهری "آندمتا" بسیار تأثیرگذار بود. او علاوه بر "فردوس
"آندمتا" بسیار تأثیرگذار بود. او علاوه بر "فردوس النصرانیه"، تفاسیر جداگانه‌ای بر مزامیر و اناجیل نوشت. برای مورد اول، او مزامیر را از "پشیتا" سریانی به عربی ترجمه کرد. او تفسیری بر رساله‌های پولس و رساله‌های عمومی آغاز کرد، اما اکنون از بین رفته است. به نظر می‌رسد که این سه تفسیر جداگانه برای ادغام در "فردوس النصرانیه" خلاصه شده‌اند. اگرچه آثار تفسیری او طولانی‌ترین آثاری هستند که او در مورد موضوعات مذهبی نوشته است، اما هنوز تا حد زیادی ویرایش نشده و منتشر نشده‌اند. فقط تفسیر "پیدایش" در "فردوس النصرانیه"
نشده‌اند. فقط تفسیر "پیدایش" در "فردوس النصرانیه" ویرایش انتقادی شده است. بخش آغازین مقدمه "فردوس النصرانیه" از بین رفته است. تفسیر ابن طیب به سنت‌های مکتب انطاکیه تعلق دارد و بر تفسیر تحت‌اللفظی، اخلاقی و تاریخی تأکید می‌کند. بر اساس مقدمهٔ تفسیر او بر انجیل‌ها، هدف او حفظ سنت تفسیری سریانی در زبان عربی بوده است. به نظر می‌رسد این انگیزه‌ای در تمام نوشته‌های تفسیری او بوده است. به همین دلیل، او بیش از یک مفسر اصیل، یک گردآورنده و تلفیق‌کننده بود. وقتی او به پدران یونانی مانند تئودور موپسوستیا و جان
او به پدران یونانی مانند تئودور موپسوستیا و جان کریسوستوم تکیه می‌کند، به نظر می‌رسد که از تألیفات دیگر بهره می‌برد. الهیات و حقوق شرعی. ابن طیب بیش از دوازده رساله در الهیات نوشت. شاهکار الهیاتی او "مقالة فی الاصول الدینیة" بود. این اثر از بین رفته است و تنها شرحی از محتوای آن باقی مانده است. المؤتمن بن العسال نقل می‌کند که ابن طیب یک الهیات نظام‌مند چهارده فصلی (احتمالاً ۱۴ «مقاله») و رساله‌ای در باب مسیح‌شناسی به نام "کتاب الاتحاد" نوشته است. ابن طیب با وجود حضورش در میان مسلمانان، هرگز در آثار کلامی
وجود حضورش در میان مسلمانان، هرگز در آثار کلامی خود از اسلام نام نمی‌برد. تأکید او بر وحدتِ تثلیث ممکن است به دلیل تمایل به دفاع در برابر اتهامات اسلامی مبنی بر سه‌خدایی (شِرک) باشد. او به الهیات سنتی کلیسای شرق پایبند بود و "ردیه‌ای بر کسانی که می‌گویند مریم مادر خداست" نوشت و عنوان تئوتوکوس را برای مریم، مادر عیسی، انکار کرد. او همچنین در "قول فی العلم و المعجزه" دفاعیه‌ای از عقل‌گرایی کلامی نوشت. او رساله‌ای در مورد قانون شرع کلیسای شرق، به نام "فقه نصرانیه" نوشت. این مجموعه به قوانین شوراهای نیقیه و
نوشت. این مجموعه به قوانین شوراهای نیقیه و خلقیدون، شوراهای کلیسای شرق که توسط پاتریارک تیموتی یکم جمع‌آوری شده بود و شوراهای بعدی تا زمان خودش استناد می‌کرد. او همچنین از مجموعهٔ حقوقی سریانی جبرئیل بصره مربوط به اواخر قرن نهم به‌طور گسترده استفاده کرد. این اثر به صورت موضوعی فهرست‌بندی شده بود. مباحث آن شامل نامزدی، ازدواج، قیمومیت، مالیات، بدهی، اسناد و ارث است. اهمیت این مباحث در این واقعیت نهفته بود که "اهل ذمه" مسیحی مجاز به قضاوت در مورد این مسائل در بین خود بودند، اما اختلاف نظر می‌توانست منجر به
بین خود بودند، اما اختلاف نظر می‌توانست منجر به طرح دعاوی در دادگاه‌های اسلامی شود. او همچنین "پاسخی کوتاه به پرسشی در مورد پایان ازدواج و طلاق" نوشت. احتمالاً ترجمه عربی "دیاتسارون" از اثر سریانی تاتیان توسط ابن طیب انجام شده است. درگذشت. در مورد تاریخ درگذشت ابوالفرج اختلاف نظر وجود دارد. آن گونه که جمال‌الدین قفطی در اوایل سدهٔ سیزدهم میلادی نوشته، او در حوالی سال‌های ۴۲۰ و ۴۳۵ هجری درگذشته که مطابق ژانویه ۱۰۲۹ تا ژوئیه ۱۰۴۴ میلادی است. ولی بنا بر گزارش ابن عبری، او در یکم "تشرین" سال ۱۳۵۵ سلوکی درگذشته
عبری، او در یکم "تشرین" سال ۱۳۵۵ سلوکی درگذشته است که مطابق با اکتبر ۱۰۴۳ میلادی است. در سدهٔ چهاردهم میلادی هم صلیبا بن یوحنا تاریخ درگذشت او را به سنهٔ ۴۳۴ هجری ثبت کرد که برابر با اوت ۱۰۴۲ تا ۱۰۴۳ میلادی است. بنا بر گزارش متأخر، ابوالفرج در دیر دُرتا در نزدیکی بغداد به خاک سپرده شد. پس از مرگ او، در شهر قاهره بین شاگردش ابن بطلان و علی بن رضوان بحثی درگرفت در مورد این که آیا یک دانشجوی پزشکی باید فقط از طریق کتاب‌ها بیاموزد یا از طریق استاد نیز؟ ابن بطلان در این بحث از نقش استاد خود دفاع کرد. فهرست آثار
در این بحث از نقش استاد خود دفاع کرد. فهرست آثار موجود. بیش از چهل اثر از ابن طیب امروزه شناخته شده هستند که تمامی این موارد شناسایی شده به زبان عربی است. سمیر خلیل سمیر خاطرنشان می‌کند که ابن طیب در تمام آثارش در هر ژانری، مقدمه یا پیشگفتار خود را همواره به شیوه‌ای مشابه مجموعه‌ای از پاسخ‌ها به هفت سؤال ضمنی ساختار می‌دهد: چه کسی آن را نوشته، برای چه کسی، برای چه هدفی و… بیش از ۱۰۰ کتاب و رساله به ابوالفرج نسبت داده‌اند که مهم‌ترین مواردی که امروز نسخه‌هایی از آن‌ها باقی مانده، عبارتند از:
چیچا () یک نوشیدنی تخمیری (الکلی) یا غیرتخمیری متعلق به آمریکای لاتین است که خاستگاه آن به مناطق کوه‌های آند و جنگل‌های آمازون بازمی‌گردد. در دوره‌های پیش از فتح پرو توسط اسپانیا و پس از آن، رایج‌ترین نوع چیچا آبجوی ذرت (چیچا د خرا) بوده که از گونه‌های مختلف نژاد بومی ذرت تهیه می‌شده است. با این حال، چیچا از طیف متنوعی از گیاهان زراعی و وحشی نیز تهیه می‌شود، از جمله: کینوآ ، سلمک رنگ‌پریده ، بادام زمینی، مانیوک (که با نام‌های یوکا یا کاساوا نیز شناخته می‌شود)، میوه نخل، برنج، سیب‌زمینی، اوکا و چانیار. چیچا
میوه نخل، برنج، سیب‌زمینی، اوکا و چانیار. چیچا انواع گوناگونی دارد که بسته به منطقه متفاوت است. در امپراتوری اینکا چیچا کاربردهای آیینی و مراسمی داشت.
ببر خالصه ()، که به‌طور رسمی با نام «ببر خالصه بین‌المللی» (Babbar Khalsa International یا BKI) شناخته می‌شود، یک سازمان شبه‌نظامی خالصه‌گرایانه است که هدف آن ایجاد یک کشور مستقل به نام «خالصتان» در منطقه پنجاب است. این گروه برای دستیابی به این هدف، دست به اقدامات مسلحانه، ترور و بمب‌گذاری زده است و از سوی چندین دولت به‌عنوان یک گروه تروریستی شناخته می‌شود. افزون بر هند، این سازمان در آمریکای شمالی و اروپا نیز فعالیت دارد. Babbar تلفظ پنجابی از واژه ببر فارسی است. ببر خالصه در سال ۱۹۷۸ و در پی درگیری با