payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مقبره دو ستونی ( ) یک مقبره دو اتاقه است که قدمت آن به دوره گوگوریو برمی‌گردد. این شهر در نامپو ، کره شمالی واقع شده است. این بنا به دلیل نقاشی روی دیوار شمالی تالار پشتی، به عنوان گنجینه ملی کره شمالی ثبت شده است. این مقبره توسط ژاپنی‌ها در طول اشغال شبه جزیره کره کشف شد. در دادگاه بین‌المللی جنایات جنگی کره در ژوئن ۲۰۰۱، جمهوری دموکراتیک خلق کره ادعا کرد که نیروهای آمریکایی از این مقبره «برای حبس و شکنجه شهروندان بی‌گناه ما استفاده کرده‌اند، که در طی آن نقاشی‌های دیواری بی‌رحمانه تخریب شده‌اند».
ماپی با نام کامل ژاکلین ماپی کامینگز (زاده ) خواننده و رپر آمریکایی-سوئدی است.
هزار و یک شب () یک فیلم فانتزی به کارگردانی آلفرد گرین محصول سال ۱۹۴۵ کشور ایالات متحده آمریکا است. این فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین طراحی صحنه و جایزه اسکار بهترین جلوه‌های تصویری شده است.
اوگاساوارا ناگاشیگه ; – ) روجو، سامورایی در دوره ادو اهل ژاپن بود.
اوکوبو تاداماسو ؛ ۱۶۵۶ – ۱۴ سپتامبر ۱۷۱۳) سامورایی، دایمیو و روجو در دوره ادو اهل ژاپن بود.
قلمرو ماروئوکا ، یک هان (ژاپن) تحت شوگون‌سالاری توکوگاوا در دوره ادو ژاپن بود. در قلعه ماروئوکا در شرق ولایت اچیزن در محله کنونی Maruoka امروزی ساکای، فوکوئی مستقر بود. در طول تاریخ خود توسط خاندان هوندا و متعاقباً توسط خاندان آریما اداره می‌شد.
تئاتر کاخ دروتنینگهلم () تالار اپرا واقع‌شده در کاخ دروتنینگهلم در استکهلم، سوئد است. این مکان یکی از اندک تئاترهای سدهٔ هجدهم میلادی در اروپا است که همچنان با ماشین‌ابزار اصلی خود مشغول به کار است. در حال حاضر، این تئاترِ احیا شده با تمرکز بر آثار هایدن، هندل، گلوک و موتسارت و تأکید بر اجرای اصیل، به عنوان یک تئاترِ جشنواره اپرای تابستانی، شهرت بین‌المللی فزاینده‌ای کسب کرده است. این تئاتر همچنین میزبان اجراهای مهمان از اپرای سلطنتی سوئد بوده است. تاریخچه. نخستین تئاتری که در مکان کنونی تئاتر دروتنینگهلم
نخستین تئاتری که در مکان کنونی تئاتر دروتنینگهلم ساخته شد به امر ملکه لوئیسا اولریکا توسط استاد سازندهٔ آلمانی، گئورگ گرگنهوفر ساخته شد. تئاتر در سال ۱۷۵۴ بازگشایی شد و میزبان گروه تازه‌ای از بازیگران فرانسوی به نام گروه دو لوندل بود که یک سال پیش توسط دربار استخدام شده بودند و قرار بود تا سال ۱۷۷۱ از این تئاتر استفاده کنند. هنگامی که در تاریخ ۲۷ اوت ۱۷۶۲، تئاتر اصلی به هنگام یک اجرای اپرای خنده‌دار دچار آتش‌سوزی شد، ملکه لوئیسا اولریکا تصمیم به بازسازی تئاتر برای دربار کاخ دروتنینگهلم گرفت و ساخت خانهٔ
برای دربار کاخ دروتنینگهلم گرفت و ساخت خانهٔ اپرای جایگزین را به کارل فردریک آدلکرانتز دستور داد. کار ساختمان در سال ۱۷۶۴ آغاز شد در پایان، شامل تئاتر و همچنین مجموعه‌ای از اتاق‌های کوچک‌تر در کنار تالار اصلی برای اسکان اعضای دربار که در کاخ اقامت نداشتند، از جمله آدلکرانتز، رئیس جشن‌ها، خدمتکاران اشرافی، بازیگران و کارکنان تئاتر و اشراف جوان، شد. ساختمانی که آدلکرانتز ساخت از چندین وجه به طور نامعمولی معمارانه بود. از همه مهم‌تر، با وجود اینکه تئاتر قصد داشت از سبک هنری کاخ ورسای تقلید کند، کمبود بودجهٔ
از سبک هنری کاخ ورسای تقلید کند، کمبود بودجهٔ خزانه‌داری سوئد سبکی بسیار پراکنده‌تر را ایجاب می‌کرد.
نایتو نوبوچیکا ; – ) سیاستمدار؛ دایمیو و روجو اهل ژاپن بود.
آئویاما تاداناگا (; – ) سیاستمدار و روجو در دوره ادو اهل ژاپن بود.
ماکینو تاداماسا (; – ) سیاستمدار و روجو اهل ژاپن بود.
اینواوئه ماساهارو ; – ) سامورایی و روجو اهل ژاپن بود.
جانا مشونی (زاده ) خواننده آمریکایی است.
ماتسودایرا نوبویوری ; – ) سامورایی، کیوتو شوشیدای و روجو در دوره ادو اهل ژاپن بود.
عمارت چینی () واقع‌شده در پارک کاخ دروتنینگهلم، یک عمارت سلطنتی چینی‌گرایانه است که در اصل میان سال‌ها ۱۷۵۳ و ۱۷۶۹ ساخته شد. این عمارت هم‌اکنون یکی از کاخ‌های سلطنتی سوئد و میراث جهانی یونسکو است. نخستین ساختمان. نخستین ساختمان، یک پاویون ساده با دو بال به سبک چینی بود. ساختمان‌ها در آرسنالسگاتان در استکهلم پیش‌ساخته شدند و سپس با فن کلبه‌های چوبی ساخته و با کشتی به دروتنینگهلم فرستاده شدند، سپس کار نهایی آنجا انجام شد. معماران احتمالاً کارل هورلمن و کارل یوهان کرونستد بودند. این قلعه کوچک که با عجله و
یوهان کرونستد بودند. این قلعه کوچک که با عجله و مخفیانه ساخته شده بود، نتوانست آب و هوای سخت سوئد را تحمل کند. پس از ده سال، قاب چوبی شروع به پوسیدن کرد و پادشاه و ملکه به کارل فردریک آدلکرانتز مأموریت دادند تا یک غرفه جدید و بزرگتر از مواد بادوام‌تر بسازد. دومین ساختمان. سازه دوم و فعلی جایگزین عمارت چوبی قدیمی مربوط به سال ۱۷۵۳ شد. این بنا توسط کارل فردریک آدلکرانتز طراحی شده و ساخت آن در سال ۱۷۶۳ آغاز و در سال ۱۷۶۹ به پایان رسید.
اوتا سوکه‌موتو ; – ) سامورایی، دایمیو و روجو اهل ژاپن بود.
ماتسودایرا مونه‌آکیرا ; – ) سامورایی و روجو در دوره ادو اهل ژاپن بود. که بر قلمرو میازو حکومت می‌کرد. او تا ۱۱ نوامبر ۱۸۲۸ فرماندار اوساکا بود و پس از آن به سمت فرماندار کیوتو منتقل شد. این امر او را در زمان اعدام شش مسیحی در سال ۱۸۲۷، به بالاترین مقام شوگونی در اوساکا تبدیل کرد.
ماتسودایرا یاسوتو ؛ ۱۷۷۹ – ۷ سپتامبر ۱۸۴۱) سیاستمدار و روجو در دوره ادو اهل ژاپن بود.
ماتسودایرا نوریهیرو ; – ) سامورایی، کیوتو شوشیدای و روجو در دوره ادو اهل ژاپن بود.
ساکای تادایوکی ; – ) سامورایی و روجو در دوره ادو اهل ژاپن بود.
ماکینو تاداکیو (; – ) سامورایی و روجو در دوره ادو اهل ژاپن بود.
اوتا سوکه‌یوشی ؛ ۱۷۳۹ – ۱۷ مارس ۱۸۰۵) سامورایی و روجو در دوره ادو اهل ژاپن بود.
آنسگار (۷ سپتامبر ۸۰۱–۳ فوریه ۸۶۵) که همچنین با نام‌های آنسکار، آنسگار مقدس یا اُسکار نیز شناخته می‌شود، اسقف بزرگ هامبورگ-برمن در بخش شمالی فرانک خاوری بود. آنسگار به دلیل سفرهایش به عنوان «رسول شمال» شناخته می‌شود و اسقف‌نشین هامبورگ مأموریت تبلیغی برای آوردن مسیحیت به اروپای شمالی را دریافت کرد.
ماکینو ساداناگا ; – ) سامورایی و روجو در دوره ادو اهل ژاپن بود.
تانک سلیمان با نام رسمی «سلیمان ۴۰۲» توسط وزارت دفاع برای ارتش زمینی جمهوری اسلامی ایران ساخته شد. این تانک نوع ارتقاء یافته تانک ام۶۰ پاتون ایالات متحده آمریکا است؛ که بنابر گفته فرمانده نیروی زمینی ارتش، تفاوت‌های بسیاری با نمونه‌های قدیمی این تانک دارد و به ماندگاری بیشتر این تانک در میدان نبرد کمک می‌کند. تانک ام۶۰، که در دوره محمدرضا شاه پهلوی به تعداد ۴۶۰ دستگاه از آمریکا خریداری شد، به دلیل سادگی در تعمیر و نگهداری و چابکی بالا، همواره مورد توجه نزاجا بوده است. با این حال، فقدان توانایی رزم شبانه و
بوده است. با این حال، فقدان توانایی رزم شبانه و دقت ناکافی در نبردهای روزانه، ضرورت ارتقای این تانک را آشکار کرد. پروژه سلیمان ۴۰۲ با نصب سیستم کنترل آتش پیشرفته، شامل دوربین‌های روزانه، حرارتی و مسافت‌سنج لیزری به همراه آنتن هواشناسی، این کاستی‌ها را برطرف کرده است. این سیستم به تانک امکان شلیک دقیق در حال حرکت به اهداف ثابت و متحرک را در شب و روز می‌دهد، قابلیتی که پیش‌تر در ام۶۰ وجود نداشت. در ارتقای سلیمان، سیستم نظارت مخصوص برای تانک و سیستم کنترل آتش آن در نظر گرفته شده است که با توجه به عدسی‌های
آن در نظر گرفته شده است که با توجه به عدسی‌های به‌کاررفته در آن احتمالاً با ترکیبی از سیستم دید روزانه، دید حرارتی (برای شب و شرایط بد جوی) و مسافت‌سنج لیزری و آنتن هواشناسی رو‌به‌رو هستیم که اطلاعات به‌دست‌آمده از آنها به کامپیوتر کنترل آتش منتقل می‌شود و به تانک کمک می‌کند چه در وضعیت ثابت و چه متحرک به‌سمت اهداف چه ثابت و چه متحرک با دقت بالا در شب و روز شلیک کند، دقت کنید که بر اساس اطلاعات موجود تا قبل از این تانک مورد نظر حتی توان شلیک در حال حرکت را نیز نداشته است. گلوله‌های ۱۲٫۷ میلی متری از سطح
نیز نداشته است. گلوله‌های ۱۲٫۷ میلی متری از سطح بالای مرگباری چه در برابر انسان و چه اهداف سبک زرهی و حتی اهداف کم سرعت هوایی برخوردار است. نکته جالب در خصوص تیربار M2 در دوران جنگ ویتنام، این تیربار که بر روی آن یک دوربین عادی نصب شده بود توانست یک نیروی ویتنامی را از فاصله ۲۲۵۰ متری هدف قرار بدهد. قطعا با اضافه شدن سیستم‌های مستقل کنترل آتش و هدف گیری این تیربار هم می‌تواند فواصل بسیار دور از تانک را پوشش دهد. در ۷ آبان ۱۳۹۹ بود که نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران طی مراسمی از ۵۰۰ دستاورد بازسازی و
اسلامی ایران طی مراسمی از ۵۰۰ دستاورد بازسازی و تقویت شده خود در یک مراسم رونمایی و آن‌ها را به ناوگان خود الحاق کرد. این خودروها در سه کلاس کیان، ذوالفقار و برخی دیگر نیز به صورت تقویت و بازسازی به ناوگان نیروی زمینی ارتش ملحق شدند.
میزونو تاداتومو ; – ) سامورایی، روجو و واکادوشیوری در دوره ادو اهل ژاپن بود.
اینواوئه ماساتسونه ؛ ۱۷۲۵ – ۶ ژوئیه ۱۷۶۶) سامورایی، دایمیو و روجو در دوره ادو اهل ژاپن بود.
نیشیئو تادانائو ؛ ۱۶۸۹ – ۲۵ آوریل ۱۷۶۰) سامورایی، واکادوشیوری، جیشا بوگیو و روجو در دوره ادو اهل ژاپن بود.
ساکای تادازومی ; – ) سیاستمدار و روجو در دوره ادو اهل ژاپن بود.
توکی یوریتوشی ; – ) سامورایی، دایمیو، کیوتو شوشیدای و روجو در دوره ادو اهل ژاپن بود.
ماتسودایرا نوبوتوکی ; – ) دایمیو، سامورایی و روجو در دوره ادو اهل ژاپن بود.
ماتسودایرا تاداچیکا (; – ) کیوتو شوشیدای، و روجو اهل ژاپن بود.
قلمرو اونو ، یک قلمرو فئودالی (هان (ژاپن)) تحت حکومت شوگون‌سالاری توکوگاوا دوره ادو ژاپن بود. این قلمرو در قلعه اونو در ولایت اچیزن در جایی که اکنون مرکز شهر مدرن اونو، اونو، فوکوئی است، مستقر شد.
آبه ماساتسوگو ؛ ۱۵۶۹ – ۱۰ دسامبر ۱۶۴۷) سامورایی، دایمیو و روجو در دوره ادو اهل ژاپن بود. آبه ماساتسوگو، پسر بزرگ آبه ماساکاتسو، یکی از حفظ‌کنندگان ارثی توکوگاوا ایه‌یاسو بود. در ولایت میکاوا به دنیا آمد. در سال ۱۶۰۰، با مرگ پدرش، رئیس خاندان آبه شد و ۵۰۰۰ «ککو» پدرش را در هاتوگایا، سایتاما، ولایت موساشی به ارث برد. در سال ۱۶۱۰ به کانوما، توچیگی، ولایت شیموتسوکه منتقل شد. او خود را به عنوان یک ژنرال در طول سال ۱۶۱۴ محاصره اوساکا متمایز کرد و بیشترین سرهای دشمن را در میان ژنرال‌های توکوگاوا ایه‌یاسو در اختیار
را در میان ژنرال‌های توکوگاوا ایه‌یاسو در اختیار گرفت. در سال ۱۶۱۷ به او درجه دایمیو اعطا شد و در ولایت کازوسا ۳۰۰۰۰ کوکو قلمرو اوتاکی دریافت کرد. در سال ۱۶۱۹ به دنبال رسوایی خاندان اوکوبو به قلمرو اوداوارا (50000 "koku") در ولایت ساگامی منصوب شد. در سال ۱۶۲۳، او دوباره منصوب شد، این بار به دامنه ایواتسوکی (۵۵۰۰۰ "ککو") در ولایت موتسو، جایی که نوادگان او برای چندین نسل بعدی باقی ماندند.
خاندان اوکوبو ، یک گروه خویشاوند سامورایی بودند که در دوره سنگوکو و دوره ادو به شهرت رسیدند.
آبه تاداآکی ; – ) سیاستمدار و روجو در دوره ادو اهل ژاپن بود.
دومین لشکرکشی جانگسو به شیلا،سری دوم عملیات نظامی امپراتور جانگسو از امپراتوری گوگوریو علیه پادشاهی شیلا در سال ۴۸۱ میلادی بود. پیش زمینه. شیلا تحت حکومت پادشاه سوجی قرار داشت و به متفقان خود، یعنی پادشاهی باکجه و پادشاهی گایا وابسته بود. جزئیات نبرد. قوای گوگوریو به رهبری امپراتور جانگسو در سال ۴۸۱ میلادی به‌سمت مرزهای شمالی شیلا پیشروی کرد و هفت قلعه مرزی شیلا، از جمله قلعه هووم‌یئونگ را تسخیر کرد و تا موضع میژیلبو پیش آمد. شیلا نمی‌توانست به تنهایی مقابله گوگوریو ایستادگی کند زیرا توان نظامی بسیار محدود
گوگوریو ایستادگی کند زیرا توان نظامی بسیار محدود و ضعیفی داشت از این رو از باکجه و گایا تقاضای نیروی کمکی کرد. نیروهای کمکی باکجه و گایا به ارتش شیلا پیوسته، سپاه گوگوریو را در دو جناح محاصره کردند. نیروهای گوگوریو به عقب رانده شدند؛ سربازان شیلا، بکجه و گایا تا غرب رودخانه نیها به تعقیب آنها پرداختند. بنا به گزارش منابع تاریخی،بیش از هزار تن از سربازان گوگوریو کشته شدند.با این رویداد پیشروی بیشتر گوگوریو برای مدتی متوقف گشت.
معبد بودایی چونگرونگسا (کره ای: 정릉사) یک ساختمان معبد تاریخی در کره شمالی است که در ریونگسان-ری، ریوکپو-گویوک، پیونگ یانگ واقع شده است. بر اساس تحقیقات و بررسی‌های گسترده، تخمین زده می‌شود که این بنا از قرن پنجم وجود داشته است. این معبد نقش مهمی دارد زیرا به عنوان یک منبع مطالعاتی مرجع در ساخت معابد گوگوریو مورد استفاده قرار گرفته است. علاوه بر این، این معبد یک بنای تاریخی یا گنجینه ملی کره شمالی است. در این مکان معابد و بتکده‌هایی وجود دارد و هر دو به عنوان بخشی از بناهای تاریخی ملی کره شمالی ثبت شده‌اند.
بخشی از بناهای تاریخی ملی کره شمالی ثبت شده‌اند. پیشینه. یک بتکده هشت ضلعی هفت طبقه در حیاط مرکزی معبد ساخته شده است. سه تالار طلایی در اطراف بتکده قرار دارند؛ این چیدمان با سه تالار در اطراف یک بتکده، به عنوان یک استاندارد در پیونگ یانگ به عنوان پایتخت گوگوریو تبدیل شد. یک بتکده چوبی اصلی در محوطه وجود داشت که بعداً با یک بتکده سنگی که به شکل بتکده چوبی ساخته شده بود، جایگزین شد. این مکان در سال‌های ۱۹۷۴ و ۱۹۷۵ توسط دانشگاه جامع کیم ایل سونگ حفاری شد. بازنمود سازه. این صومعه سازه‌ای بزرگ است که از شرق به
سازه. این صومعه سازه‌ای بزرگ است که از شرق به غرب ۲۲۳ متر و از شمال به جنوب ۱۳۲٫۸ متر طول دارد. بر اساس کاوش‌های انجام شده در حدود سال ۲۰۰۲، این صومعه از چندین محوطه تشکیل شده بود که توسط یک ایوان از هم جدا می‌شدند. تقریباً ۲۰ ساختمان در این محوطه‌ها یافت شد که همگی اهداف مختلفی داشتند و در زمان‌های مختلف ساخته شده بودند. یک پایه سنگی هشت ضلعی در مرکز مجموعه با اضلاع ۸٫۴ متر قرار دارد و گمان می‌رود که پایه بتکده باشد. این پایه توسط سه تالار طلایی احاطه شده است که هر کدام بر روی پایه‌ای به ابعاد ۲۰ متر در
است که هر کدام بر روی پایه‌ای به ابعاد ۲۰ متر در ۱۴ متر قرار دارند. یک دروازه در امتداد ایوان جنوبی، به عرض سه دهانه و عمق دو دهانه، در سازه تعبیه شده است. در پشت محوطه، بقایای یک سازه مستطیل شکل بزرگ، به طول بیش از ۲۰ متر که در ایوان شمالی تعبیه شده است، گمان می‌رود که یک تالار سخنرانی باشد. در دو طرف تالار میانی، دو ساختمان مربع شکل قرار داشت که گمان می‌رود تالار سوترا و یک برج ناقوس باشند. هیچ‌کدام از این سازه‌ها در اسناد آن دوره ذکر نشده‌اند؛ گمان می‌رود هر دو بعداً به مجموعه اضافه شده باشند جستارهای
هر دو بعداً به مجموعه اضافه شده باشند جستارهای وابسته. کره شمالی پیونگ یانگ
کالج کوگوریو (Koguryeo College) دانشگاهی واقع در ناجو، کره جنوبی است. این دانشگاه عضو شورای کره برای آموزش دانشگاه‌های کره است. پیشینه. ثبت قانونی بنیاد آموزشی، موسسه آشین، در ژانویه ۱۹۹۵ تکمیل شد. کالج کوگوریو ابتدا در ماه مارس با نام کالج محیط زیست گئومسئونگ افتتاح شد، که اولین کالج از نوع خود در کره جنوبی بود که بر مطالعات زیست محیطی تمرکز داشت. در ماه آوریل، موسسه مطالعات زیست محیطی برای بررسی مسائل علوم زیست محیطی تأسیس شد. در ماه مه ۱۹۹۸، این کالج رسماً نام خود را به کالج ناجو تغییر داد. در اکتبر
رسماً نام خود را به کالج ناجو تغییر داد. در اکتبر ۲۰۰۹، این کالج به منظور بزرگداشت فرهنگ گوگوریو و آغاز یک کمپین آینده‌نگر، به کالج کوگوریو تغییر نام داد. این کالج طرح اولیه ۴۰ میلیارد وونی را برای گسترش امکانات و بهبود کیفیت آموزش منتشر کرد، اما بنیانگذار کالج دستگیر و به اختلاس بودجه متهم شد. از آن زمان، این کالج با مشکلات داخلی دیگری نیز روبرو شد و یک روزنامه، کالج را "همه چیز فساد مدارس خصوصی" نامید. کالج کوگوریو در سال ۲۰۱۳ در دریافت کمک‌های مالی از دولت از جمله بورسیه‌های دولتی محدود شد و در ارزیابی
از جمله بورسیه‌های دولتی محدود شد و در ارزیابی اصلاحات ساختاری دانشگاه‌ها به رهبری دولت در سال ۲۰۱۵ رتبه D+ را دریافت کرد. این کالج در سال‌های ۲۰۱۸، ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲ در گروه پایین‌تر بررسی دولتی در مورد قابلیت‌های اساسی کالج‌ها و دانشگاه‌ها قرار گرفت و از شرکت در برنامه‌های تحقیقاتی، بورسیه و وام دانشجویی با بودجه دولتی محروم شد.
سومین لشکرکشی‌ جانگسو به شیلا،آخرین سری از اقدامات نظامی جانگسو، بیستمین امپراتور گوگوریو علیه پادشاهی شیلا بود که در سال ۴۸۹ میلادی صورت گرفت و در نهایت به پیروزی امپراتوری گوگوریو ختم شد. جزئیات نبرد. در ۴۸۹ میلادی، امپراتور جانگسو بار دیگر سپاهی به مرزهای شمالی شیلا فرستاد. منابع تاریخی روایت می‌کنند که در این حمله او هفت دژ مرزی شیلا را فتح کرد و قلمرو خود را تا نواحی شمال استان گیونگسانگ گسترش دادبه ویژه سامگوک ساگی که همان تاریخ سه پادشاهی است می‌نویسد که در زمستان آن سال قلعهٔ هو-سان‌سئونگ به‌دست
که در زمستان آن سال قلعهٔ هو-سان‌سئونگ به‌دست گوگوریو افتاد. مطالعات باستان‌شناسی نیز دلالت دارند که این قلعه در منطقهٔ هونگچئون در گانگوون (نزدیک چانگجو امروزی) بوده و جانگسو آن را ویران کرده است. علاوه بر این، سپاه گوگوریو در بهار همان سال تا حوالی گوایه‌یون پیش‌روی کرده بود. این پیشروی‌ دقیقاً در دوره‌ای رخ داد که نفوذ گوگوریو در گانگوون به‌دلیل جنگ ۴۸۱ تضعیف شده بود؛ بنابراین گوگوریو با اشغال دژهای هو-سان‌سئونگ و گوایه‌یون، راه گسترش شیلا را بست.در کل، این شکست موجب شد شیلا در مقابل حملهٔ جانگسو تاب
این شکست موجب شد شیلا در مقابل حملهٔ جانگسو تاب مقاومت نیاورد. برخی منابع کره‌ای یادآور شده‌اند که شیلا با دادن هدایای خراج و پذیرش نفوذ گوگوریو، تا سال‌ها خراجگزار گوگوریو باقی ماند.
چراغ راه‌آهن یک وسیلهٔ نمایش بصری است که دستورالعمل‌ها را به‌صورت بصری منتقل می‌کند یا در مورد دستورالعمل‌های مربوط به اختیار راننده برای ادامهٔ حرکت، به او هشدار می‌دهد. راننده علائم راهنما را تفسیر کرده و بر اساس آن عمل می‌کند. سیگنال‌ها معمولاً یا راننده را از سرعتی که قطار می‌تواند با آن به‌طور ایمن حرکت کند مطلع می‌کنند، یا این که به راننده دستور توقف می‌دهند.
عبور از چراغ قرمز (؛ که با نام مخفف اسپاد نیز شناخته می‌شود) رویدادی در ترابری ریلی است که در آن یک قطار بدون مجوز از علامت مبنی بر ایست کامل عبور می‌کند. طبق دستورالعمل 2014/88/EU، اسپاد به‌عنوان هر موقعیتی تعریف می‌شود که در آن عبور هر بخشی از قطار فراتر از میزان حرکت مجاز خود انجام شود. حرکت غیرمجاز به معنای عبور کردن است از:
کلاغ جنگلی فیلیپینی گونه‌ای کلاغ بومی فیلیپین است. این گونه، همه‌جازیست است و در طیف گسترده‌ای از زیستگاه‌ها، از جمله نزدیک سکونتگاه‌های انسانی، یافت می‌شود. این گونه در گذشته، زیرگونه‌ای از کلاغ نوک‌بزرگ بود، اما اکنون به عنوان یک گونه متمایز شناخته می‌شود.
رودخانه ریشلیو () رودخانه‌ای در کبک، کانادا و یکی از شاخه‌های اصلی رودخانه سن‌لوران است. این رود از دریاچه چمپلین سرچشمه می‌گیرد و از میان استان کبک به سمت شمال جاری می‌شود و به رودخانهٔ سن‌لوران می‌ریزد. این رود قبلاً توسط فرانسوی‌ها با نام‌های رودخانه ایروکوا و رودخانه شامبلی شناخته می‌شد و نام کنونی خود را از کاردینال ریشلیو، از وزیران لویی سیزدهم، گرفته است.
عزیمت موسی به مصر یک فرسکو اثر نقاش رنسانس ایتالیایی، پیترو پروجینو و نیز همکاران اوست که حدود سال ۱۴۸۲ کشیده شده و در کلیسای سیستین، رم قرار دارد. این اثر، سفری از حضرت موسی را به تصویر می‌کشد. تاریخچه. سفارش این اثر به سال ۱۴۸۰ برمی‌گردد، زمانی که پروجینو در حال تزئین کلیسای کوچکی در کلیسای قدیمی سنت پیتر در رم بود. پاپ سیکتوس چهارم از کار او راضی بود و تصمیم گرفت تزئینات کلیسای جدید را که در کاخ واتیکان ساخته بود نیز به او بدهد. پروجینو به دلیل گستردگی اثر، بعداً با گروهی از نقاشان فلورانس از جمله
اثر، بعداً با گروهی از نقاشان فلورانس از جمله بوتیچلی و گیرلاندایو همکاری کرد. پینتوریکیو نیز از جمله دستیاران پروجینو بود. برخی از چهره‌های این فرسکو به او نسبت داده می‌شدند، اما این موضوع توسط مورخان هنر قرن بیستم مورد اختلاف قرار گرفته است. آنها می‌گویند که این چهره‌ها توسط آندره‌آ داسیزی، روکو زوپو، یا به احتمال کمتر، لو اسپاگنا یا بارتولومئو دلا گاتا، دیگر همکاران پروجینو در آن زمان، نقاشی شده‌اند.
توصیه و رضایت () یا مشاوره و رضایت عبارتی حقوقی است که اغلب در تصویب لوایح و در سایر زمینه‌های حقوقی یا قانون اساسی استفاده می‌شود. این عبارت دو موقعیت را توصیف می‌کند: جایی که یک قوه مجریه یک دولت ضعیف، چیزی را که قبلاً توسط قوه مقننه تائید شده است، تصویب می‌کند یا جایی که قوه مقننه با چیزی که قبلاً توسط یک قوه مجریه قوی تصویب شده است، موافقت و آن را مصوب می‌کند. این مفهوم با الزام به موافقت قوه دیگر برای اقدامات منتخب، به تعدیل قدرت یک قوه از دولت کمک می‌کند. این عبارت اغلب در سیستم‌های اجرایی ضعیف
می‌کند. این عبارت اغلب در سیستم‌های اجرایی ضعیف استفاده می‌شود که در آن رئیس دولت قدرت عملی کمی دارد و در عمل بخش مهم تصویب یک قانون، توسط قوه مقننه انجام می‌شود.
پل گردان (یا پل با دهانه گردان) نوعی پل متحرک است که می‌تواند به صورت افقی حول یک محور عمودی بچرخد. این سازه به عنوان تکیه‌گاه اصلی خود، دارای یک پین موقعیت‌یاب عمودی و حلقهٔ تکیه‌گاه است که معمولاً در مرکز ثقل یا نزدیک به آن قرار دارد و همان‌طور که در تصویر متحرک سمت چپ نشان داده شده است، دهانهٔ گردش می‌تواند به صورت افقی حول آن بچرخد.
جوانی موسی یا آزمایش‌های موسی یک فرسکو اثر نقاش ایتالیایی رنسانس، ساندرو بوتیچلی و همکارانش است که در سال‌های ۱۴۸۱–۱۴۸۲ در کلیسای سیستین، رم (ایتالیای امروزی) اجرا شده است.
فاجعه قطار بلوی در ۲۹ ژوئن ۱۸۶۴ در جایی که امروز شهر بلوی، کبک قرار دارد، رخ داد. در این حادثه یک قطار مسافربری بر اثر عدم توجه به چراغ قرمز از سوی خدمه، از روی یک پل گردان روباز به داخل رودخانه ریشلیو سقوط کرد. پذیرفته‌ترین آمار منتشرشده از تعداد کشته‌شدگان این حادثه برابر با ۹۹ نفر است. این فاجعه همچنان بدترین حادثهٔ راه‌آهن در تاریخ کانادا است. پیش‌زمینه. در سدهٔ نوزدهم، رودخانهٔ ریشلیو به‌عنوان یک آبراه مهم برای تجارت میان نیویورک و مونترآل مورد استفاده قرار می‌گرفت. گردشگری نیز در این منطقه به‌شکلی
قرار می‌گرفت. گردشگری نیز در این منطقه به‌شکلی چشمگیر رشد کرد؛ به‌ویژه به‌دلیل کشتی‌های بخاری که در مسیر بالا و پایین رودخانه در حرکت بودند. پل بلوی به‌صورت یک پل چرخان ساخته شد تا مسیر راه‌آهن مزاحم خطوط کشتیرانی نشود. این پل امروزه دو شهرداری اوتربورن پارک در کرانهٔ شرقی رودخانه و بلوی، کبک در کرانهٔ غربی آن را به یکدیگر متصل می‌کند. دیگر شهرهای نزدیک به این منطقه شامل مون-سن-تیلر در کرانهٔ شرقی و مک‌مسترویل در کرانهٔ غربی هستند. شرکت راه‌آهن گرند ترانک، که در تملک بریتانیایی‌ها بود، در سال ۱۸۵۲
ترانک، که در تملک بریتانیایی‌ها بود، در سال ۱۸۵۲ بنیان‌گذاری شد تا در مناطقی که امروزه استان‌های انتاریو و کبک را تشکیل می‌دهند، خطوط راه‌آهن ایجاد کند. تا اوایل دههٔ ۱۸۶۰، هزینه‌های بالای ساخت شبکهٔ راه‌آهن، همراه با ناکامی در دستیابی به سطح مورد انتظار از بهره‌برداری، این شرکت را با بدهی‌های سنگینی مواجه ساخت. یکی از منابع مهم درآمد گرند ترانک، جابه‌جایی مهاجرانی بود که از طریق کشتی به شهرهای کبک و لوییس وارد می‌شدند و مقصد آن‌ها کانادای علیا (Upper Canada) و ایالت‌های غرب میانهٔ ایالات متحده آمریکا بود.
نیروی ژاندارمری اروپا () یک نیروی واکنش سریع اروپایی است که از عناصری از چندین نیروی پلیس و ژاندارمری کشورهای اروپایی تشکیل شده است. نیروی ژاندارمری اروپا وظیفه انجام وظایف پلیسی در محدوده عملیات مدیریت بحران را برعهده دارد. این نیرو در سال ۲۰۰۶ با توافقی بین پنج کشور عضو اتحادیه اروپا: فرانسه، ایتالیا، هلند، پرتغال و اسپانیا، راه‌اندازی شد. رومانی در سال ۲۰۰۹ و لهستان در سال ۲۰۱۱ به آن پیوستند. وضعیت آن در پیمان ولسن در ۱۸ اکتبر ۲۰۰۷ تثبیت شده است. ستاد مرکزی نیروی ژاندارمری اروپا در شهر ویچنزا، ایتالیا
نیروی ژاندارمری اروپا در شهر ویچنزا، ایتالیا واقع شده است. این نیرو در حال حاضر در سطح اتحادیه اروپا (با عنوان سیاست مشترک امنیتی و دفاعی) تأسیس نشده است.
جمهوری اسلامی ایران، از سال‌های آغازین خود و بحران گروگان‌گیری آمریکا، مرتباً دست به بازداشت مشکوک اتباع خارجی یا دوتابعیتی زده است. این امر برای دوره‌های طولانی رخ داده، با سابقه مستند طولانی از استفاده از طرف بازداشت‌شده به عنوان مهره چانه‌زنی در مذاکرات دیپلماتیک. فهرست زیر از بازداشت‌شدگان فعلی در ایران، افرادی را که در کشورهای دیگر ربوده شده و به کشور آورده شده‌اند، شامل نمی‌شود. دیپلماسی گروگان‌گیری. از زمان بحران گروگان‌گیری ایران، جمهوری اسلامی ایران الگویی از بازداشت اتباع خارجی برای دوره‌های
ایران الگویی از بازداشت اتباع خارجی برای دوره‌های طولانی را دنبال کرده است. بر اساس گزارش مرکز حقوق بشر در ایران، دولت ایران از زندانیان دوتابعیتی و نیز زندانیانی که فقط دارای تابعیت خارجی هستند، «به عنوان مهره چانه‌زنی در روابط خود با سایر کشورها» استفاده کرده است. بازداشت‌های مشکوک مکرر ایران از شهروندان دوتابعیتی و رفتار چانه‌زنی پس از آن، باعث شده ناظران این عمل را نمونه‌ای از دیپلماسی گروگان‌گیری با سابقه مستند طولانی توصیف کنند. بازداشت‌شدگان. اتباع دوتابعیتی ایران و کشور دیگر به ویژه در معرض بازداشت
ایران و کشور دیگر به ویژه در معرض بازداشت خودسرانه قرار دارند زیرا قانون بین‌المللی تابعیت غالب مقرر می‌دارد که «یک کشور نمی‌تواند حمایت دیپلماتیک از یکی از اتباع خود در برابر کشوری که آن شخص تابعیت آن را نیز دارد، ارائه دهد». بر اساس گزارش دیده‌بان حقوق بشر، «مقامات ایرانی حقوق قانونی بازداشت‌شدگان را نقض کرده و الگویی از دستگیری‌های با انگیزه سیاسی را اجرا کرده‌اند». در نوامبر ۲۰۱۷، رویترز گزارش داد که سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران «حداقل ۳۰ تبعه دوتابعیتی را طی دو سال گذشته، عمدتاً به اتهام جاسوسی،
را طی دو سال گذشته، عمدتاً به اتهام جاسوسی، دستگیر کرده است». واکنش‌ها. در سپتامبر ۲۰۱۹، در حاشیه هفتاد و چهارمین نشست مجمع عمومی سازمان ملل متحد، خانواده‌های اتباع دوتابعیتی و خارجی زندانی در ایران و همچنین اتباع دوتابعیتی و خارجی سابق زندانی در ایران، «اتحاد خانواده‌ها علیه گروگان‌گیری دولتی» را راه‌اندازی کردند. در ژانویه ۲۰۲۳، فرانسه خواستار آزادی هفت تبعه خود شد که در ایران نگهداری می‌شدند. یکی از بازداشت‌شدگان، فریبا ادل‌خواه، در ژوئن ۲۰۱۹ همراه با همکارش رولان مارشال دستگیر شد. در حالی که مارشال در
رولان مارشال دستگیر شد. در حالی که مارشال در سال ۲۰۲۰ آزاد شد، فریبا ادل‌خواه در میان افزایش تنش‌های سیاسی در ایران همچنان در زندان باقی ماند.
هاکیریا یا کیریا () منطقه‌ای در مرکز تل‌آویو است که شامل یک پایگاه نظامی شهری در شمال خیابان کاپلان می‌شود. هاکیریا شامل مرکز دولتی منطقه تل‌آویو و پایگاه اصلی نیروهای دفاعی اسرائیل یعنی کمپ رابین است که به نام اسحاق رابین نامگذاری شده و با نام پایگاه هاکیریا نیز شناخته می‌شود. این پایگاه یکی از اولین پایگاه‌های ارتش اسرائیل بود و از زمان تأسیس آن در سال ۱۹۴۸ به عنوان ساختمان مرکزی ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل فعالیت می‌کرد. این پایگاه عمدتاً وظایف فرماندهی، اداری، ارتباطات و پشتیبانی را برعهده دارد.
آبجوی دست‌ساز نوعی آبجو است که توسط کارخانه‌های آبجوسازی مستقل تولید می‌شود؛ این کارخانه‌ها معمولاً مقدار کمتری آبجو نسبت به آبجوسازهای بزرگ تولید می‌کنند و اغلب به‌طور مستقل اداره می‌شوند. این نوع کارخانه‌ها معمولاً با تأکید بر اشتیاق، طعم‌های نو، و فنون متنوع آبجوسازی شناخته و بازاریابی می‌شوند. جنبش کارگاه آبجوسازی در دههٔ ۱۹۷۰ هم در ایالات متحدهٔ آمریکا و هم در بریتانیا آغاز شد، هرچند آبجوسازی دستی و سنتی قرن‌ها در اروپا وجود داشت و سپس به دیگر کشورها گسترش یافت. با رشد این جنبش و گسترش تولید و توزیع
گسترش یافت. با رشد این جنبش و گسترش تولید و توزیع برخی از کارخانه‌ها، مفهوم گسترده‌تری به نام آبجوسازی دست‌ساز پدید آمد. بروپاب نوعی میخانه است که آبجوی خود را در همان محل برای فروش تولید می‌کند. تعاریف تولیدکننده. کارگاه آبجوسازی. اگرچه اصطلاح «کارگاه آبجوسازی» در ابتدا برای اشاره به اندازهٔ کارخانه‌ها به‌کار می‌رفت، رفته‌رفته به رویکرد متفاوتی در آبجوسازی اشاره کرد که بر انعطاف‌پذیری، سازگاری، تجربه‌گرایی و خدمات به مشتری تأکید دارد. این اصطلاح و روند از بریتانیا به ایالات متحدهٔ آمریکا در دههٔ ۱۹۸۰