payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نیام تهیگاهی دارای اتصالات زیر است: در برجستگی تهیگاهی‌شرمگاهی، نیام تهیگاهی تاندون انتهایی ماهیچه پسواس کوچک را، در صورتی که این ماهیچه وجود داشته باشد، دریافت می‌کند. در کنار جانبی رگ‌های رانی، نیام تهیگاهی به حاشیه پشتی رباط کشاله ران متصل می‌شود و با نیام عرضی پیوسته می‌شود. نیام تهیگاهی در کنار جانبی رگ‌های رانی به صورت نواری به سمت عقب و میانی از رباط کشاله ران امتداد می‌یابد و نیام تهیگاهی‌شرمگاهی را تشکیل می‌دهد که به برجستگی تهیگاهی‌شرمگاهی متصل می‌شود. این نیام فضای بین رباط کشاله ران و استخوان
این نیام فضای بین رباط کشاله ران و استخوان ران را به دو بخش یا حفره تقسیم می‌کند: در بخش میانی رگ‌ها، نیام تهیگاهی به خط پکتینال (شرمگاهی) در پشت تاندون مشترک متصل می‌شود، جایی که دوباره با نیام عرضی پیوسته می‌شود.
وزارت آموزش، علوم، فرهنگ و ورزش ارمنستان (MoESCS) () یک نهاد اجرایی دولت ارمنستان است که سیاست‌های تعیین شده توسط دولت ارمنستان را در بخش‌های آموزش، علم، فرهنگ، ورزش و سیاست جوانان تدوین و اجرا می‌کند. تغییرات ساختاری اخیر. از ژوئن ۲۰۱۹، وزارت آموزش و وزارت علوم ادغام شدند. وزارت آموزش و علوم. تاریخچه وزارت آموزش به بهترین وجه به سه دوره تقسیم می‌شود. با شروع جمهوری نخست، وزارتخانه در ۲۴ ژوئیه ۱۹۱۸ هنگامی که شورای ملی ترکیب هیئت عالی اجرایی را منتشر کرد، تشکیل شد. اندکی پس از آن در سال ۱۹۱۹، به درخواست وزیر
شد. اندکی پس از آن در سال ۱۹۱۹، به درخواست وزیر وقت گئورگ کاراگئوزیان، وزارتخانه گسترش یافت و شامل هنرها و آثار باستانی شد. این ساختار تا دوره شوروی ادامه یافت، زمانی که با فرمان شورای انقلابی جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان (ASSR)، کمیساریای مردمی روشنگری تأسیس شد. این سیستم علاوه بر تغییر نام به وزارت روشنگری، تا سال ۱۹۷۳ ادامه داشت. پس از آن، عناصر وزارت به وزارت آموزش عالی و مسلکی شکل گرفتند. این انشعاب در سال ۱۹۸۸ توسط شورای عالی ASSR بازگردانده شد که منجر به تأسیس وزارت آموزش ملی شد. هرچند وزارت
که منجر به تأسیس وزارت آموزش ملی شد. هرچند وزارت آموزش ملی دوام چندانی نداشت. یکی دیگر از تصمیمات شورای عالی ASSR در اواخر سال ۱۹۹۰ منجر به انشعاب به وزارت روشنگری و کمیته دولتی آموزش عالی و علوم شد. پس از استقلال ارمنستان و تشکیل جمهوری ارمنستان، در سال ۱۹۹۲ کمیته دولتی آموزش عالی و علوم به وزارت آموزش عالی و علوم سازماندهی شد. در سال ۱۹۹۵ وزارت روشنگری و پیش از آن در وزارت آموزش و پرورش ادغام شد. وزارت فرهنگ. تاریخچه وزارت فرهنگ پیچیده‌تر است. در نهایت تنها در سال ۱۹۵۳ در دوران جمهوری شوروی سوسیالیستی
تنها در سال ۱۹۵۳ در دوران جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان تأسیس شد، بخش‌های قدرت و ساختار آن پیش از این شکل‌گیری بود. پیش از تأسیس این وزارتخانه بخشی از سلف وزارت آموزش و علوم بود. اما باید تأکید کرد که وزارت آموزش همچنان بر آن ساختارها مقدم است. در سال اول تأسیس جمهوری نخست ارمنستان، هیچ نهاد اداری متولی امور فرهنگی وجود نداشت. همان‌طور که در بخش مربوط به وزارت آموزش گفته شد، این حوزه قضایی در سال ۱۹۱۹ به آن اضافه شد. حتی در دوران حکومت شوروی، امور فرهنگی به بخش‌های ادارات اجرایی بعدی برای آموزش باقی
به بخش‌های ادارات اجرایی بعدی برای آموزش باقی ماند. این امر با تأسیس وزارت فرهنگ در سال ۱۹۵۳ تغییر کرد. با توجه به وظیفه اجرا و مدیریت امور در حوزه فرهنگ، اشراف، تئاتر، موسیقی و هنر. حتی در دوران حکومت شوروی، امور فرهنگی به بخش‌های ادارات اجرایی بعدی برای آموزش باقی ماند. این امر با تأسیس وزارت فرهنگ در سال ۱۹۵۳ تغییر کرد. با توجه به وظیفه اجرا و مدیریت امور در حوزه فرهنگ، اشراف، تئاتر، موسیقی و هنر. علاوه بر تغییر نام و تغییر ساختار جزئی پس از استقلال ارمنستان، این وزارتخانه تا سال ۲۰۱۹ ادامه داشت. تغییر
این وزارتخانه تا سال ۲۰۱۹ ادامه داشت. تغییر نام. پیش از ادغام ۲۰۱۹، هر دو وزارتخانه چندین تغییر نام را تجربه کردند. این تغییر نام‌ها عمدتاً به دلیل ماهیت سبکی است نه به دنبال تغییرات در بخش‌های قدرت اجرایی آنها. (استثناهایی که قبلاً ذکر شد).
قلعه الله‌آباد توسط امپراتوری گورکانی و به فرمان اکبر کبیر در پریاگراج در سال ۱۵۸۳ ساخته شد. این قلعه در کنار رود جَمُنا و نزدیک به پیوندگاه آن با رود گَنگ قرار دارد. این بنا توسط سازمان باستان‌شناسی هند به عنوان یک اثر با اهمیت ملی طبقه‌بندی شده است. کتیبه‌ای سنگی در داخل قلعه، سال ۱۵۸۳ را به عنوان سال بنیادگذاری توصیف می‌کند، اما این کتیبه مرتبط با دوره آشوکا است که پیش‌تر در کوسامبی قرار داشته و سپس به قلعه الله‌آباد منتقل شده است. تاریخچه. ساخت توسط اکبر. قلعه الله‌آباد توسط امپراتور گورکانی اکبر در سال
قلعه الله‌آباد توسط امپراتور گورکانی اکبر در سال ۱۵۸۳ ساخته شد. ابوالفضل علامی در کتاب "اکبرنامه" خود می‌نویسد: اکبر قلعه را "الله‌بس" نامید که بعداً به "الله‌آباد" تبدیل شد. به گفته کاترین آشر، ساخت قلعه پاسخی به شورش‌های متعددی بود که در شرق هند رخ داده بود. افزون بر موقعیت راهبردی الله‌آباد، اکبر به دلیل امکان جمع‌آوری مالیات از تعداد زیاد زائرانی که به تریونی سنگم می‌آمدند نیز انگیزه داشت. اما این امر بعید به نظر می‌رسد، زیرا اکبر مالیات زائران را در سال ۱۵۶۳ لغو کرده بود. قلعه اکبر به گونه‌ای ساخته
سال ۱۵۶۳ لغو کرده بود. قلعه اکبر به گونه‌ای ساخته شده بود که درخت مشهور اکشای‌وات را در بر بگیرد. گفته می‌شود افراد برای دستیابی به رستگاری در این مکان خودکشی می‌کردند. طبق افسانه‌ای محلی، اکبر در زندگی قبلی خود یک مرتاض هندو به نام موکوندا برهمچاری بود. او به اشتباه مویی از گاو را هنگام نوشیدن شیر بلعیده بود و از این گناه وحشت‌زده، خودکشی کرده بود. او به همین دلیل در زندگی بعدی خود به صورت ملیکجه (غیرهندو) متولد شد و برای جبران گناهش قلعه‌ای در محل مقدس تریونی سنگم ساخت. برهمن‌های محلی پریاگوال ادعا
تریونی سنگم ساخت. برهمن‌های محلی پریاگوال ادعا می‌کنند که اکبر بارها در ساخت قلعه شکست خورد، زیرا هر بار پی‌ریزی آن در شن فرومی‌رفت. به او گفته شد که یک قربانی انسانی لازم است. یک برهمن محلی داوطلبانه قربانی شد و در مقابل، اکبر به نوادگان او، یعنی پریاگوال‌ها، حقوق انحصاری خدمت‌رسانی به زائران در سنگم را اعطا کرد. قلعه الله‌آباد بزرگ‌ترین قلعه‌ای است که توسط اکبر ساخته شده است. این قلعه دارای سه گالری است که در دو طرف آن برج‌های بلند قرار دارند. به گفته تاریخ‌نگار ویلیام فینچ، ساخت این قلعه به نیروی کار
ویلیام فینچ، ساخت این قلعه به نیروی کار بین ۵٬۰۰۰ تا ۲۰٬۰۰۰ نفر از گروه‌های مختلف مذهبی و در مدت چهل سال نیاز داشت. شورش شاهزاده سلیم. در سال ۱۶۰۰ میلادی، شاهزاده جهانگیرشاه (امپراتور آینده جهانگیر)، علیه پدرش شورش کرد و در قلعه الله‌آباد دربار خود را تشکیل داد. او تنها بر بخش کوچکی از قلمرو فرمانروایی داشت و پس از مدت کوتاهی با پدرش آشتی کرد. حکومت کمپانی هند شرقی بریتانیا. این قلعه نخستین بار در سال ۱۷۶۵ توسط نیروهای کمپانی هند شرقی بریتانیا به‌عنوان بخشی از معاهده الله‌آباد، که پس از نبرد بکسر بین
بخشی از معاهده الله‌آباد، که پس از نبرد بکسر بین فرمانده کل بریتانیای هند رابرت کلایو، امپراتور مغول شاه عالم دوم و حاکم اوده نواب شجاع الدوله امضا شد، تصرف شد. بر اساس این معاهده، پادگان بریتانیایی در قلعه موظف به دفاع و حفاظت از شاه عالم بود. با این حال، شاه عالم که این ترتیب را محدودکننده یافت، در سال ۱۷۷۲ به دهلی گریخت و تلاش کرد الله‌آباد را به امپراتوری مراتا واگذار کند. بریتانیایی‌ها مداخله کردند و ادعای شاه عالم را بر قلعه باطل کردند و شجاع‌الدوله را تنها مالک قلعه اعلام کردند. پس از مرگ
را تنها مالک قلعه اعلام کردند. پس از مرگ شجاع‌الدوله، او توسط نواب آصف‌الدوله در سال ۱۷۷۵ جایگزین شد. علی‌رغم تلاش‌های مکرر کمپانی برای تصاحب رسمی قلعه، این قلعه در اختیار نواب باقی ماند. آصف‌الدوله در سال ۱۷۸۷ درگذشت و بدهی‌های زیادی به کمپانی باقی گذاشت. وارث او، که مشروعیت او مورد اختلاف بود، به سرعت توسط سعادت‌علی‌خان از قدرت برکنار شد. در نهایت، سعادت‌علی که دچار مشکلات مالی بود، در فوریه ۱۷۹۸ قلعه را به کمپانی واگذار کرد. سه سال بعد، در سال ۱۸۰۱، سعادت‌علی منطقه الله‌آباد را به بریتانیایی‌ها واگذار
منطقه الله‌آباد را به بریتانیایی‌ها واگذار کرد. با تبدیل الله‌آباد به بخشی از قلمروهای کمپانی هند شرقی، قلعه به عنوان انبار اصلی تجهیزات نظامی تأسیس شد.
برچسب گواهی یا نماد گواهی روی یک محصول یا خدمات تجاری، نماد ثبت‌شده‌ای است که مالک آن (" سازمان صدور گواهینامه ") می‌تواند تأیید کند که کالاها یا خدمات یک ارائه‌دهنده خاص (که مالک برچسب گواهی نیست) دارای ویژگی‌های خاصی است، به عنوان مثال، منشأ منطقه‌ای یا دیگر، مواد، کیفیت، دقت، نحوه ساخت، تولید شدن توسط کارگر اتحادیه و غیره. استانداردهایی که محصول بر اساس آن نگهداری می‌شود، توسط صاحب برچسب گواهینامه تعیین می‌شود. اساساً سه نوع کلی از برچسب گواهی وجود دارد: اصطلاح "برچسب گواهی" بسیار جدید است، بنابراین
اصطلاح "برچسب گواهی" بسیار جدید است، بنابراین هنگام بحث دربارهٔ برچسب گواهی تاریخی، اصطلاحات "نشان صنفی"، "نماد کیفیت"، " نماد مشخصه " و "نماد بازرگانی" توسط پژوهشگران استفاده می‌شود. یک برچسب گواهی یک استاندارد یا مقررات دارایی را نشان می‌دهد و ادعا می‌کند که سازنده مطابقت با آن استانداردها یا مقررات را تأیید کرده است. مشخصات خاص، روش‌های آزمایش و تعداد دفعات آزمایش توسط سازمان استاندارد منتشر می‌شود. فهرست گواهینامه لزوماً مناسب بودن برای استفاده را تضمین نمی‌کند. آزمایش اعتبارسنجی، استفاده مناسب و
تضمین نمی‌کند. آزمایش اعتبارسنجی، استفاده مناسب و آزمایش میدانی اغلب مورد نیاز است.
نماد کارخانه نمادی است که توسط تولیدکنندگان بر روی محصولات خود به منظور احراز هویت آنها نصب می‌شود. نمادهای کارخانه‌ای متعددی در طول اعصار شناخته شده‌اند و در تعیین خاستگاه یا قدمت تولیدات ضروری هستند.
احمد رفیق عَوَض العِبادی (۱۰ مارس ۱۹۶۰) رمان‌نویس و روزنامه‌نگار فلسطینی است. از بیست سالگی اولین داستان‌های کوتاهش را چاپ کرد، سپس در دههٔ ۱۹۹۰ به رمان‌نویسی روی آورد. پس از اخذ مدرک لیسانس در رشتهٔ علوم در سال ۱۹۸۲، علاوه بر گویندگی رادیو، روزنامه‌نگاری، به عنوان معلم، نویسنده و فعال سیاسی مشغول شد. سردبیری برخی مجلات فلسطینی را بر عهده گرفت. در دانشگاه بیرزیت و سپس در دانشگاه قدس به تدریس پرداخت. زندگی و پیشه. در ۱۰ مارس ۱۹۶۰ در یعبد، جنین به دنیا آمد و در آنجا تحصیل کرد. دیپلم دبیرستان خود را در سال
و در آنجا تحصیل کرد. دیپلم دبیرستان خود را در سال ۱۹۷۸ از دبیرستان جنین گرفت. او در دانشگاه یرموک اردن تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۲ لیسانس علوم گرفت. وی در سال ۱۹۸۲ دیپلم تعلیم و تربیت و روان‌شناسی را از دانشگاه یرموک گرفت. او به عنوان معلم مشغول به کار شد، سپس به دلیل مواضعش نسبت به دولت اسرائیل به زندان افتاد و از سمت معلمی اخراج شد. تا سال ۱۹۸۶ در مدارس خصوصی کار کرد. با وقوع انتفاضه در سال ۱۹۸۷، او تا سال ۱۹۹۲ در مشاغل مختلف ساده به عنوان کارگر سیار روزانه مشغول به کار شد تا زمانی که به رام‌الله نقل مکان
مشغول به کار شد تا زمانی که به رام‌الله نقل مکان کرد و تا سال ۱۹۹۴ در آنجا به عنوان معلم، مترجم و روزنامه‌نگار مشغول به کار شد. پس از برپایی تشکیلات خودگردان فلسطین، او در رأس تیمی بود که رادیو و تلویزیون فلسطین را تأسیس کرد. وی بین سال‌های ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۴ به عنوان سردبیر، مربی، تهیه‌کننده و مجری برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی فعالیت داشته است. از این راه در تأسیس مؤسسات فرهنگی بسیاری مشارکت داشت و همچنین به عنوان سردبیر یا دبیر بسیاری از مجلات و روزنامه‌های فلسطینی کار کرد، از جمله: «البلاد»، «المیلاد»،
فلسطینی کار کرد، از جمله: «البلاد»، «المیلاد»، «المجلة الطبیة الفلسطینیة»، «الشعراء» و «دفاتر ثقافیة». او برای کار در وزارت فرهنگ فلسطین و سپس در شورای عالی آموزش و فرهنگ سازمان آزادیبخش فلسطین مشغول به کار شد. وی همچنین در آن زمان به عنوان مدرس در دانشگاه بیرزیت و سپس در دانشگاه قدس در گروه رسانه و تلویزیون مشغول به کار شد.او از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ به عنوان مشاور برای کانال ماهواره ای فلسطینی در رام‌الله کار کرد. وی دیپلم عالی مدیریت رسانه را در دانمارک در سال ۱۹۹۷، مدرک کارشناسی ارشد مطالعات منطقه‌ای از
سال ۱۹۹۷، مدرک کارشناسی ارشد مطالعات منطقه‌ای از دانشگاه قدس در سال ۲۰۰۶ و دکترای علوم سیاسی از دانشگاه قاهره در سال ۲۰۱۰ دریافت کرد. در کنار مقاله‌نویسی به تحلیلگری مسائل فلسطین و اسرائیل نیز می‌پردازد. در ادبیات. او در پانزده سالگی داستان می‌نوشت و در روزنامه‌های «الفجر» و «الشعب» و مجله «البیدر السیاسی» - ضمیمه فرهنگی - منتشر می‌کرد. او اولین داستان‌های خود را با نام مستعار در مجله «الفجر الأدبی» امضا کرد. اولین مجموعه داستان کوتاه خود را در دوران تحصیلش در اردن منتشر کرد، زمانی که در آن زمان ۲۰ ساله
در اردن منتشر کرد، زمانی که در آن زمان ۲۰ ساله بود، این مجموعه داستانی با عنوان (در جستجوی سیب) بود. اولین رمان خود را با عنوان (باکره و دهکده) در سال ۱۹۹۲ منتشر کرد. به باور المتوکل طه او یکی از نویسندگان فلسطینی است که بیشتر به استفاده از رویداد تاریخی در رمان علاقه‌مند است. او توانسته از طریق یک متن رمان تجربی، گذشته را به حال زنده تبدیل کند. او از اشکال روایی متعددی مانند روایت بیرونی، جریان آگاهی، فانتزی و حتی فیلمنامه، گزارش و مستند تلویزیونی استفاده کرد. از این رو، عوض یکی از رمان نویسان فلسطینی است
از این رو، عوض یکی از رمان نویسان فلسطینی است که در رویکرد به مهم‌ترین موضوع فلسطین، «از دست دادن میهن و پیامدهای آن» رویکردی نو به تاریخ روایت فلسطینی ارائه کرد. او جوایز بسیاری از نهادهای ملی و عربی دریافت کرده است که مهم‌ترین آنها جایزه خلاقیت رمان در سال ۲۰۰۲ در امان پایتخت اردن است. همچین جوایز دیگری برده است، مانند: جایزهٔ یونسکو برای نویسندگی جوان در کشورهای حوزه مدیترانه در سال ۱۹۷۸؛ جایزه سندیکای روزنامه نگاران فلسطینی برای نگارش پژوهشی در سال ۱۹۹۶؛ جایزه طلایی اول در جشنواره رادیو و تلویزیون
۱۹۹۶؛ جایزه طلایی اول در جشنواره رادیو و تلویزیون قاهره در سال ۱۹۹۹. آثار. از جمله عناوین عربی آثار ادبی وی: دیگر آثار: ترجمه:
مرد گرگ‌نما () یک فیلم ترسناک آمریکایی محصول سال ۲۰۲۵ به کارگردانی لی ونل است که نویسندگی مشترک آن را با کوربت تاک به عهده داشت. این فیلم ریبوتِ فیلم "مرد گرگ‌نما" (۱۹۴۱) است و در آن کریستوفر ابوت، جولیا گارنر و سام یاگر ایفای نقش کرده‌اند. این فیلم در سال ۲۰۱۴ معرفی شد و قرار بود بخشی از یک جهان سینمایی مشترک با محوریت هیولاهای جهانی باشد. آرون گوزیکوفسکی و دیوید کالاهام به نوشتن فیلمنامه پیوستند. پس از شکست "مومیایی" (۲۰۱۷)، یونیورسال تمرکز خود را به فیلم‌های مستقل معطوف کرد. ولی موفقیت "مرد نامرئی"
فیلم‌های مستقل معطوف کرد. ولی موفقیت "مرد نامرئی" (۲۰۲۰) اثر وانل، علاقه یونیورسال را به مجموعه هیولاها دوباره برانگیخت. آنها پیشنهاد گاسلینگ را پذیرفتند، که او نیز قرار بود در این فیلم بازی کند. با این حال، گاسلینگ از این نقش انصراف داد، در حالی که ونل کارگردانی را بر عهده گرفت. فیلمبرداری در اوایل سال ۲۰۲۴ در نیوزیلند انجام شد. این فیلم توسط یونیورسال پیکچرز در ۱۷ ژانویه ۲۰۲۵ اکران شد و نقدهای مختلطی از سوی منتقدان دریافت کرد. موضوع. خانواده‌ای در یک مزرعه دورافتاده مورد حمله حیوانی نادیده قرار می‌گیرند،
دورافتاده مورد حمله حیوانی نادیده قرار می‌گیرند، اما با فرا رسیدن شب، پدر شروع به تبدیل شدن به چیزی غیرقابل تشخیص می‌کند. داستان. در سال ۱۹۹۵، ناپدید شدن یک کوهنورد در کوه‌های دورافتادهٔ اورِگن باعث گمانه‌زنی‌هایی دربارهٔ ویروسی مرتبط با حیات‌وحش منطقه می‌شود. در جریان یک سفر شکار در همان ناحیه، بلیک لاول جوان و پدر سخت‌گیرش، گرِیدی، موجودی انسان‌نمای مرموز را در جنگل می‌بینند و در یک سکوی شکار بالارفته پنهان می‌شوند. گرِیدی ماجرا را برای دوستش، دن کیل، تعریف می‌کند، اما دن به‌خاطر امنیت بلیک و پسرش درک،
می‌کند، اما دن به‌خاطر امنیت بلیک و پسرش درک، پیشنهاد شکار موجود را رد می‌کند. سی سال بعد، بلیک در سان‌فرانسیسکو با همسرش شارلوت و دخترشان جینجر زندگی می‌کند و به نویسندگی مشغول است. او مانند پدرش، که اکنون با او قطع رابطه کرده، در کنترل خشمش مشکل دارد و این مسئله به ازدواجش آسیب زده است. یک روز، گواهی فوت گرِیدی، که مدتی ناپدید شده بود، به‌همراه کلیدهای خانهٔ دوران کودکی‌اش به دستش می‌رسد. بلیک تصمیم می‌گیرد برای بهبود رابطه‌اش با شارلوت به آن‌جا سفر کند. در راه، برای پیدا کردن مسیر، آن‌ها به درک
کند. در راه، برای پیدا کردن مسیر، آن‌ها به درک برمی‌خورند که آن‌ها را تا خانه می‌برد. اما پیش از رسیدن، موجودی در جاده ظاهر می‌شود و بلیک برای پرهیز از برخورد، فرمان را کج می‌کند و ماشین از جاده منحرف می‌شود. موجود، بازوی بلیک را زخمی کرده و درک را می‌کشد. بلیک با اضطراب خانواده‌اش را به خانه می‌برد، ژنراتور را روشن کرده و ورودی را برای محافظت از آن‌ها در برابر هیولا می‌بندد. بازوی زخمی و عفونی بلیک نشانه‌هایی از بیماری را بروز می‌دهد: دندان‌هایش می‌افتند، به‌شدت عرق می‌کند و نسبت به صدا حساس می‌شود. صدای
به‌شدت عرق می‌کند و نسبت به صدا حساس می‌شود. صدای موجود را که می‌شنود، گوشش را به در کنار می‌چسباند، اما هیولا از در مخصوص حیوانات، پایش را می‌گیرد و زخمی‌اش می‌کند، تا این‌که شارلوت با ضربهٔ چکش مانع آن می‌شود. با بدتر شدن حال بلیک، شارلوت نگران‌تر می‌شود. او توانایی‌های حرکتی و گفتاری‌اش را از دست می‌دهد. موهایش می‌ریزد، دندان‌ها و ناخن‌هایش می‌افتد و به‌جای آن‌ها نیش و چنگال درمی‌آورد. بینایی‌اش دچار اختلال شده و بر بدنش مو درمی‌آید. برای تسکین درد، شروع به گاز گرفتن بازوی خودش می‌کند که شارلوت را
شروع به گاز گرفتن بازوی خودش می‌کند که شارلوت را می‌ترساند. او یک وانت فرسوده در بیرون می‌بیند و موفق می‌شود آن را روشن کند. اما پیش از آن‌که خانواده بتوانند فرار کنند، موجود شیشهٔ جلو را خرد می‌کند و آن‌ها به‌ناچار به بالای یک گلخانه پناه می‌برند. بلیک به شارلوت علامت می‌دهد که با جینجر به خانه بازگردد و خودش به‌سمت دیگر می‌دود تا موجود را از آن‌ها دور کند. دقایقی بعد، بلیک با بدنی تغییرشکل‌یافته و لنگان بازمی‌گردد. او انگشتی قطع‌شده را بالا می‌آورد و با حالتی تهدیدآمیز به شارلوت نزدیک می‌شود و او و جینجر
تهدیدآمیز به شارلوت نزدیک می‌شود و او و جینجر را می‌ترساند. وقتی درمی‌یابد که برای آن‌ها خطری جدی است، آمادهٔ رفتن می‌شود، اما موجود راهش را به خانه پیدا می‌کند و به آن‌ها حمله می‌کند. بلیک خودش را میان هیولا و خانواده‌اش قرار می‌دهد و در درگیری، گردن موجود را گاز می‌گیرد و او را می‌کشد. با دیدن خال‌کوبی روی بازوی موجود، بلیک متوجه می‌شود که او پدر آلوده‌شده‌اش، گرِیدی، است. سپس به بیرون می‌دود و مرحلهٔ پایانی دگرگونی‌اش به گرگینه آغاز می‌شود. او که دیگر نمی‌تواند خودش را کنترل کند، به خانواده‌اش حمله
نمی‌تواند خودش را کنترل کند، به خانواده‌اش حمله می‌کند و آن‌ها به یک انبار فرار می‌کنند. بلیک با پنجه‌هایش درِ انبار را می‌درد و با استفاده از بینایی شبانهٔ تازه‌اش در تاریکی به‌سوی آن‌ها حرکت می‌کند، اما در تلهٔ خرسی‌ای که شارلوت کار گذاشته بود گیر می‌افتد. او پایش را می‌جَوَد و به تعقیب ادامه می‌دهد، درحالی‌که شارلوت و جینجر به جنگل پناه می‌برند و در سکوی شکار پنهان می‌شوند. با طلوع آفتاب، بلیک بالا می‌آید و شارلوت تفنگ را به‌سمت او نشانه می‌گیرد. درک می‌کند که بلیک در درد است و می‌خواهد بمیرد. خانواده
که بلیک در درد است و می‌خواهد بمیرد. خانواده برای آخرین بار به یکدیگر نگاه می‌کنند، بلیک به جلو می‌جهد و شارلوت با شلیک او را از پا درمی‌آورد. آن‌ها بلیک در حال مرگ را در آغوش می‌گیرند و سپس از جنگل بیرون می‌روند و به دره‌ای می‌نگرند که بلیک زمانی در کودکی آن را توصیف کرده بود.
عمر عزیز (; – ) با نام مستعار یا کنیهٔ ابوکمال روشنفکر و انقلابی آنارشیست سوریه‌ای بود. او برای نوشته‌هایش در تبلیغ سازمان‌دهی افقی [] و نقشی که در همکاری با کمیته‌های هماهنگی محلی [] در مراحل اولیهٔ جنگ داخلی سوریه داشت شناخته شده است. زندگی. عمر عزیز در سال ۱۹۴۹ در خانواده‌ای ثروتمند در دمشق به دنیا آمد. او در دانشگاه گرونوبل آلپ اقتصاد خواند و بعدها در بخش فناوری اطلاعات در عربستان سعودی و ایالات متحده کار می‌کرد. او متأهل و صاحب سه فرزند بود. فعالیت سیاسی و مرگ. عزیز در واکنش به وقوع انقلاب سوریه در
و مرگ. عزیز در واکنش به وقوع انقلاب سوریه در ۲۰۱۱ به کشور برگشت و به سرعت به مشارکت در کار سازمان‌دهی با کمیته‌های محلی پرداخت که مشغول مقاومت در مقابل حکومت بودند. با وجود سن بالا و مشکلات سلامتی، او فعالانه و به صورت حضوری با مردم محلی همکاری داشت و در برنامه‌های توزیع کمک‌ها فعالیت می‌کرد. عزیز در طول مشارکت خود در جریان انقلاب متوجه وجودِ یک جدایی میان جنبش سیاسی و واقعیت‌های جاریِ زندگی روزمرهٔ مردم شد. این جدایی انگیزهٔ او برای مطرح کردن طرح تأسیس شوراهای محلی بود که در چهارچوب آن امکانِ ایجاد
شوراهای محلی بود که در چهارچوب آن امکانِ ایجاد اجتماعاتِ نوین و خودیاری فارغ از نظارت دولت فراهم می‌شد. در نوامبر ۲۰۱۱ او دفترچه‌ای را به عنوان پیش‌نویس طرحی برای خودسازمان‌یابی با عنوان «شکل‌گیری شوراهای محلی» منتشر کرد. «بدور موسی» در یادداشتی به مناسبت فوت او می‌نویسد که این شوراها از نوشته‌های روزا لوکزامبورگ الهام گرفته بودند؛ اما نویسندهٔ لبنانی جوئی ایوب می‌نویسد که بسیاری از عناصر پیشنهادی عزیز بازتاب‌دهندهٔ ساختارهای منطقهٔ خودمختار شمال و شرق سوریه (مشهور به روژاوا) بودند که در سال ۲۰۱۳ تاسیس شد.
(مشهور به روژاوا) بودند که در سال ۲۰۱۳ تاسیس شد. آنارشیست سوریه‌ای «نادر اتاسی» رویای او را «(دمیدن) روحی دوباره درون فعالیت شوراهای محلی» توصیف می‌کند؛ اما اشاره می‌کند که در عمل بسیاری از شوراها نتوانستند به عنوان ابزارهای خودحکومتی به درستی عمل کنند و در عوض به کار رسانه‌ای و رساندن کمک‌های بشردوستانه محدود ماندند. عزیز نسخهٔ بازبینی‌شده و گسترش‌یافته‌ای از «شکل‌گیری جنبش‌های محلی» را در فوریهٔ ۲۰۱۲ منتشر کرد. عزیز شخصاً در تأسیس چهار شورا در حومهٔ دمشق مشارکت داشت. در ۱۷ اکتبر ۲۰۱۲ او به تاسیس شورایی
مشارکت داشت. در ۱۷ اکتبر ۲۰۱۲ او به تاسیس شورایی در داریا کمک کرد که از مراکز مهم مقاومت سیاسی بود و در ماه آگوست شاهد قتل‌عام ساکنان خود توسط نیروهای حکومتی بود. هر شش ماه، ۱۲۰ نفر به عنوان بدنهٔ اجرایی انتخاب می‌شدند و رهبری و معاونت شورا به صورت عمومی انتخاب می‌شد. با این حال از نوامبر ۲۰۱۲ داریا توسط نیروهای دولتی تحت محاصرهٔ شدید قرار گرفت. در ۲۰ نوامبر عزیز توسط ادارهٔ اطلاعات نیروی هوایی در خانه‌اش در المزه دستگیر شد. طبق گزارش‌ها او پیش از مرگ خود به این نکته اشاره کرده است که عمر شوراها در سوریه
به این نکته اشاره کرده است که عمر شوراها در سوریه طولانی‌تر از کمون پاریس بوده است. او تا ۱۲ فوریهٔ ۲۰۱۳ در زندان مزه نگهداری و سپس به زندان عدرا منتقل شد. به گفتهٔ شاهدی در زندان، وضعیت سلامتی او به شدت وخیم شد. مطابق این شهادت، عزیز به این فرد از برخورد بد و شکنجه توسط مقامات زندان خبر داده است؛ در حالی که او در این دوران از چندین بیماری زمینه‌ای رنج می‌برده است. او در ۱۶ فوریه، کمی بعد از فرستاده شدن به بیمارستان نظامی حرستا مرد. گزارش‌های مرگ او در چند روز بعد منتشر شد و در ۲۲ فوریه، دیده‌بان حقوق بشر
روز بعد منتشر شد و در ۲۲ فوریه، دیده‌بان حقوق بشر مرگ او را تایید کرد. میراث. پس از مرگ عزیز، شوراها ادامه یا گسترش نیافتند. نظام شورایی کمی بعد توسط شاخه‌های اسلام‌گرا در معرض تهدید قرار گرفت و بسیاری از آن‌ها نابود یا استحاله شدند. نیروهای حامی اسد نیز زیرساخت‌های عمومی مانند بیمارستان‌ها، مدارس و نانوایی‌ها را در مناطق شورایی هدف قرار دادند. بعضی از شوراها تا مه ۲۰۱۶ همچنان دست‌نخورده باقی مانده بودند، به عنوان مثال شورای داریا که عزیز به طور مستقیم در تأسیس آن مشارکت داشت در آگوست ۲۰۱۶ به دست نیروهای
تأسیس آن مشارکت داشت در آگوست ۲۰۱۶ به دست نیروهای اسد افتاد. با این که ظهور شوراها توجه کمی از رسانه‌های بین‌المللی دریافت کرد، فعالیت‌های او توسط نویسندگانی چون لیلا شامی مورد بررسی قرار گرفت و در پژوهش‌های علمی به تأثیر آن بر سازمان‌دهی عمومی در مراحل اولیهٔ جنگ داخلی سوریه اشاره شده است. در مواردی بی‌توجهی چپ غربی به فعالیت‌های او و اتفاقات سوریه مورد انتقاد قرار گرفته است، اگرچه فعالیت‌های او توسط برخی مطبوعات مانند فیفث استیت [] و یونیکورن رایت [] پوشش داده شد.
دانشکدهٔ کشاورزی دانشگاه شیراز، از دانشکده‌های قدیمی دانشگاه شیراز است که در سال ۱۳۳۴، به عنوان یکی از واحدهای آموزشی دانشگاه شیراز، تأسیس شد و از استادان سایر دانشگاه‌های کشور، به ویژه تهران برای تدریس در این مرکز علمی دعوت می‌شد. این دانشکده ابتدا در یک ساختمان استیجاری کوچک در خیابان لطفعلی خان زند قرار داشت اما در سال ۱۳۴۰ با خرید پانصد هکتار زمین از اراضی باجگاه - واقع در ۱۵ کیلومتری شمال غربی شیراز - به مکان جدید انتقال یافت. در سال ۱۳۴۸، ساختمان‌های اداری و آموزشی این دانشکده در باجگاه افتتاح شد و
اداری و آموزشی این دانشکده در باجگاه افتتاح شد و کلیهٔ تشکیلات این مؤسسهٔ آموزشی، از شیراز به مکان جدید انتقال یافت. این دانشکده هم‌اکنون ۱۱ بخش فعال آموزشی با رشته‌ها و مقاطع مختلف تحصیلی و دیگر مراکز تحقیقاتی در اختیار دارد. کتابخانهٔ این دانشکده، در سال ۱۳۴۱، با نزدیک به دو هزار جلد کتاب، فعالیت خود را آغاز کرد و اکنون ۱۰۷۱۳ جلد کتاب فارسی و ۱۶۰۹۷ جلد کتاب لاتین دارد. این کتابخانه هم‌اکنون با عنوان «کتابخانهٔ شهید مفتح» به کار خود ادامه می‌دهد. این دانشکده همچنین یک آزمایشگاه مرکزی دارد که مجهز به اتاقک
همچنین یک آزمایشگاه مرکزی دارد که مجهز به اتاقک رشد، الکتروفورز، اتوکلاو و… برای تحقیقات و انجام آزمایشات کشاورزی است. مرگ دو دانشجو بر اثر سوانح پیش‌بینی نشده، در ۱۱ و ۱۳ شهریورماه سال ۱۳۹۸ به علت تصادف و برق گرفتگی انتقادهای دانشجویان را در فضای مجازی مبنی بر کمبود امکاناتی همچون آمبولانس، خدمات پزشکی و مشکلات حمل‌ونقل به همراه داشت. دانشگاه شیراز در پی این اتفاق طی اطلاعیه‌ای با دانشجویان ابراز همدردی کرد و پیگیری ساخت یک مرکز اورژانس را در دانشکده کشاورزی به عهده گرفت. سرانجام این مرکز در تاریخ ۲۷ دی
به عهده گرفت. سرانجام این مرکز در تاریخ ۲۷ دی ماه ۱۳۹۹ همزمان با راه‌اندازی آزمایشگاه مرکزی افتتاح شد. تاریخچه. در سال ۱۳۳۴ دانشکدهٔ کشاورزی دانشگاه شیراز کار و آموزش عالی در زمینه علوم کشاورزی را آغاز نمود. این دانشکده به عنوان سومین دانشکدهٔ دانشگاه شیراز، پس از دانشکدهٔ پزشکی و دانشکدهٔ ادبیات، تاسیس شد. در ابتدای فعالیت این دانشکده در یک مکان استیجاری کوچک واقع در شهر شیراز به تربیت نیروهای متخصص پرداخت و در سال ۱۳۴۰ همزمان با استخدام نیروهای متخصص در زمینه‌های مختلف علوم کشاورزی که اکثراً فارغ‌التحصیل
مختلف علوم کشاورزی که اکثراً فارغ‌التحصیل دانشگاه‌های معتبر دنیا بودند، به منطقهٔ باجگاه واقع در ۱۵ کیلومتری شمال شیراز (محل کنونی دانشکده) انتقال یافت. گروه‌های آموزشی. این دانشکده اکنون، ۱۱ بخش فعال آموزشی با رشته‌ها و مقاطع مختلف تحصیلی و دیگر مراکز تحقیقاتی در اختیار دارد. کتابخانهٔ دانشکده. کتابخانهٔ دانشکدهٔ کشاورزی در سال ۱۳۴۱ شمسی فعالیت خود را آغاز نموده است. این کتابخانه با تعداد محدودی کتاب ابتدا در سال ۱۳۴۳ در داخل شهر شیراز در دبیرستان توحید فعالیت خود را آغاز نمود و شش سال بعد به صورت رسمی و
خود را آغاز نمود و شش سال بعد به صورت رسمی و تخصصی در محل فعلی دانشکده کشاورزی در جادهٔ شیراز – مرودشت منطقهٔ باجگاه کار خود را شروع کرد. در حال حاضر با داشتن منابع ارزشمندی یکی از غنی‌ترین مجموعه‌ها در بین کتابخانه‌های دانشگاهی کشور محسوب می‌شود که با بیش از ۲۰ مرکز علمی داخلی شامل کتابخانه‌های دانشگاهی و مؤسسات پژوهشی در ارتباط است. مجلات. این دانشکده دارای یک مجله به نام «تحقیقات کشاورزی ایران» است که به زبان انگلیسی فعالیت می‌کند.