payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تین مشین () یک گروه موسیقی راک بریتانیایی-آمریکایی بود که در سال ۱۹۸۸ تشکیل شد. این گروه متشکل از خواننده-ترانه‌سرای انگلیسی دیوید بویی به‌عنوان خواننده اصلی، ساکسیفون‌نواز و گیتارنوار؛ ریوز گابرلز به‌عنوان گیتارنوار و آوازخوان؛ تونی فاکس سیلز به‌عنوان بیس و آوازخوان و هانت سیلز به‌عنوان درام‌نواز و آوازخوان بود. برادران سیلز قبلاً با بویی و ایگی پاپ در تور سال ۱۹۷۷ برای آلبوم "ابله" اجرا کرده بودند. کوین آرمسترانگ در نخستین و دومین آلبوم استودیویی و نخستین تور کنسرتی گروه گیتار و سازهای شستی را نواخت و
تور کنسرتی گروه گیتار و سازهای شستی را نواخت و اریک شرمرهورن گیتاریست آمریکایی در تور دوم و آلبوم زنده سال ۱۹۹۲ به نوازدگی پرداخت. هانت سیلز گفت که نام گروه «منعکس کننده صدای گروه» است، و بویی بیان کرد که او و اعضای گروهش به آن ملحق شدند تا «نوعی از موسیقی را بسازیم که از گوش دادن به آن لذت می‌بردیم» و از دید هنری جان تازه‌ای به خود بخشد. این گروه دو آلبوم استودیویی و یک آلبوم زنده را پیش از برچیدگی در سال ۱۹۹۲ ضبط کرد و پس از آن بویی به کار تک‌نفری خود بازگشت. تا پایان سال ۲۰۱۲، آنها دو میلیون نسخه آلبوم
تا پایان سال ۲۰۱۲، آنها دو میلیون نسخه آلبوم فروختند. بویی گفت تین مشین به احیای مجدد حرفه او کمک کرد.
ایو تِشماکر یا به زبان ساده میس (دوشیزه) تشماکر، نام یک شخصیت داستانی است که توسط ریچارد دانر و ماریو پوزو خلق شده است، میس تشماکر، در محصولات رسانه‌ای دی‌سی کامیکس به عنوان دستیار شخصی و معشوقه لکس لوتر ظاهر شده است. شخصیت ایو تِشماکر در ابتدا برای فیلم "سوپرمن" (محصول ۱۹۷۸) خلق شد، و ولری پرین در آن فیلم در نقش میس تشماکر به ایفای نقش پرداخت. تشماکر در سابر محصولات رسانه‌ای دیگر مرتبط با سوپرمن ظاهر شد، مانند مجموعه تلویزیونی "سوپرگرل" از فرنچایز رسانه‌ای "دنیای کماندار"، که در آن نقش ایو تِشماکر توسط
"دنیای کماندار"، که در آن نقش ایو تِشماکر توسط آندریا بروک به تصویر کشیده شد.و سارا سامپایو این نقش را در فیلم "سوپرمن" (۲۰۲۵) از دنیای دی‌سی ایفا کرد.
بانوی دریاچه () یک مینی‌سریال دلهره‌آور-درام آمریکایی بر پایهٔ رمانی به همین نام اثر لورا لیپمن است. این مجموعه در ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۴ در اپل تی‌وی پلاس آغاز به پخش کرد. داستان. در دهه ۱۹۶۰ بالتیمور، یک روزنامه‌نگار تحقیقاتی روی یک پروندهٔ قتل حل‌نشده کار می‌کند. او با زنی که برای پیشبرد اهداف جامعه سیاه‌پوستان شهر کار می‌کند، درگیر می‌شود. او شوهر بدرفتار و زورگوی خود و خانه واقع در پایکسویل را رها می‌کند تا به‌عنوان خبرنگار روزنامه شغل خود را دنبال کند. او در کشف رمز و راز دو قتل جداگانه وسواس پیدا می‌کند: تسی
رمز و راز دو قتل جداگانه وسواس پیدا می‌کند: تسی دورست یازده‌ساله و متصدی باری به‌نام کلیو جانسون. ساخت. نوشتن. این مجموعه تلویزیونی بر اساس رمانی به همین نام ساخته شده است. لورا لیپمن، نویسنده رمان، از دو قتل واقعی که در جوانی او اتفاق افتاد الهام گرفت. اولین مورد ربوده شدن و قتل استر لبوویتز ۱۱ ساله، یک دختر یهودی سفیدپوست بود که مرگ او به شدت عمومی شد. دومین مرگ شرلی پارکر ۳۳ ساله، یک زن سیاه‌پوست بود که جسدش در فواره مخزن پارک دروید هیل پیدا شد. مرگ پارکر تنها در روزنامه‌های آفریقایی-آمریکایی، به ویژه
تنها در روزنامه‌های آفریقایی-آمریکایی، به ویژه در روزنامه "آفریقایی-آمریکایی بالتیمور" مورد توجه قرار گرفت. گزینش بازیگران. به این مینی‌سریال در مارس ۲۰۲۱ چراغ سبز نشان داده شد و ناتالی پورتمن و لوپیتا نیونگو نقش‌آفرین آن شدند. آلما هارئل کارگردانی تمام قسمت‌های سریال را بر عهده گرفت. در آوریل ۲۰۲۲، یلان نوئل، مایکی مدیسون و برت گلمن به بازیگران اضافه شدند. در می ۲۰۲۲، نیونگو از پروژه خارج شد. موزس اینگرام در ماه ژوئن به جای او انتخاب شد. نوآ جوپ، مایک اپس، بایرون باورز جوزایا کراس و پرویت تیلور وینس در
بایرون باورز جوزایا کراس و پرویت تیلور وینس در ماه جولای پیوستند. فیلمبرداری. فیلمبرداری در آوریل ۲۰۲۲ آغاز، و مراحل ساخت در بالتیمور انجام شد. تولید در اواخر اوت ۲۰۲۲ برای مدت کوتاهی متوقف شد؛ ظاهراً عوامل تولید در حین فیلمبرداری در شهر تهدید به خشونت شدند. تحقیقات پلیس نشان داد که این تهدیدها بی اساس بوده است. بازخورد. وبگاه جمع‌آوری نقد و بررسی راتن تومیتوز بر اساس نظر ۶۱ منتقد، نمرهٔ ۷۷٪ با میانگین امتیاز ۷/۱۰ را به این مجموعه داده است. متاکریتیک که از میانگین وزنی استفاده می‌کند، بر اساس ۲۸ منتقد،
از میانگین وزنی استفاده می‌کند، بر اساس ۲۸ منتقد، امتیاز ۶۱ از ۱۰۰ را به این مجموعه داد که نشان‌دهنده «بررسی‌های عموماً مطلوب» است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;39922594&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2024-07-21T21:35:21Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;HujiBot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;: افزودن رده‌های همسنگ&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;39922698&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; والیها () یک ساز زهی بومی ماداگاسکار است که از جنس خاصی از بامبو ساخته می‌شود. این ساز به عنوان نماد ملی
از بامبو ساخته می‌شود. این ساز به عنوان نماد ملی موسیقی این کشور شناخته می‌شود و در فرهنگ و سنت‌های مردم مالاگاسی جایگاه ویژه‌ای دارد. والیها از یک لوله بامبو ساخته شده که روی آن رشته‌هایی موازی کشیده شده‌اند. نوازنده با زخمه زدن به این رشته‌ها صدایی دلنشین و آرامش‌بخش ایجاد می‌کند. این ساز در مراسم و جشن‌های مختلف، از جمله مراسم مذهبی و آیینی، مورد استفاده قرار می‌گیرد. والیها در طول تاریخ در میان مردم مالاگاسی از اهمیت بالایی برخوردار بوده است. در گذشته، داشتن ناخن‌های بلند که برای نواختن این ساز مناسب
داشتن ناخن‌های بلند که برای نواختن این ساز مناسب بودند، نشانه‌ای از اشرافیت و جایگاه اجتماعی بالا محسوب می‌شد. علاوه بر موسیقی‌های شاد و سرگرم‌کننده، والیها در موسیقی‌های مذهبی و آیینی نیز کاربرد دارد و برای تلاش با آنچه احضار ارواح و ارتباط با دنیای معنوی دانسته شده، استفاده می‌شود. در فرهنگ عامه ماداگاسکار، اعتقاد بر این است که والیها از داوود پیامبر به ارث رسیده است. این باور بخشی از افسانه‌های قدیمی است که ریشه‌های یهودی را برای مردم مالاگاسی روایت می‌کنند. ساختار. در گذشته، والیها از نوع خاصی از بامبو
ساختار. در گذشته، والیها از نوع خاصی از بامبو به نام خیزران والیها (Valiha diffusa) ساخته می‌شد، اما امروزه از گونه‌های بامبویی که فاصله بین گره‌هایشان بیشتر است استفاده می‌شود. این گره‌ها در واقع حلقه‌های تیره‌رنگی هستند که روی بدنه بامبو دیده می‌شوند. برای ساخت والیها، قطعات بامبو با قطر ۵ تا ۱۰ سانتی‌متر و طول ۳۵ تا ۱۸۰ سانتی‌متر انتخاب می‌شوند. والیها معمولاً ۲۱ تا ۲۴ سیم دارد. در گذشته، این سیم‌ها را از نوارهای نازکی که از بدنه بامبو جدا می‌کردند، می‌ساختند. این نوارها را با کمک پل‌های کوچک چوبی یا
این نوارها را با کمک پل‌های کوچک چوبی یا کدویی که نقش کوک‌کننده‌های متحرک را هم داشتند، بالا می‌آوردند. اما امروزه سیم‌ها اغلب از کابل ترمز دوچرخه که باز شده و از میخ‌ها رد شده‌اند، ساخته می‌شوند. البته نوازندگان حرفه‌ای ممکن است از سیم‌های استاندارد گیتار یا پیانو هم استفاده کنند، به خصوص در کلیساها و گروه‌های موسیقی محلی. بدنه ساز از یک تکه لوله ساخته شده است که سیم‌ها روی آن قرار می‌گیرند. در مورد والیها، این لوله در واقع یک تکه بامبوی ضخیم است. سیم‌های والیها با جدا کردن نوارهای باریکی از چوب بامبو در
والیها با جدا کردن نوارهای باریکی از چوب بامبو در بین دو گره ایجاد می‌شوند. این نوارهای بامبو سپس بر روی پل‌های کوچکی (میخ‌هایی که در تصویر شبیه به گل هستند) قرار می‌گیرند. این پل‌ها باعث می‌شوند که سیم‌ها بتوانند به راحتی زخمه زده یا نواخته شوند و با تغییر طول این نوارها در اطراف لوله، صداهای با زیر و بمی‌های مختلف تولید می‌شود. اگر بدنه و سیم‌های ساز از یک جنس باشند، به آن «زیتر لوله‌ای هم‌جنس» می‌گویند. اما سیم‌های والیها می‌توانند از جنس‌های دیگری غیر از بدنه هم باشند که سیم‌های برنجی دارد. در این
از بدنه هم باشند که سیم‌های برنجی دارد. در این صورت، به ساز «زیتر لوله‌ای ناهم‌جنس» گفته می‌شود. یک ساز مشابه والیها به نام «ماروانی» وجود دارد که از نظر ساختار شبیه به آن است، اما به جای لوله، شکلی جعبه‌ای دارد و از چوب یا فلز ساخته می‌شود. نوازندگان. یکی از مشهورترین نوازندگان والیها در قرن بیستم، راکوتوزافی (زادهٔ ۱۹۳۸) است. بیشتر اجراهای ضبط شده او به صورت زنده در استودیوی مرکزی رادیو مالاگاسی انجام شده‌اند. سیلوستر راندافیسون یکی دیگر از نوازندگان مشهور والیها است که به عنوان یک چهره شاخص فرهنگی در
والیها است که به عنوان یک چهره شاخص فرهنگی در ماداگاسکار شناخته می‌شود.
رسانندگی () یا هدایت ممکن است اشاره به موارد زیر باشد:
شورگز یا "گز سنبله باریک"، نام یک گونه از سرده گز است. بیشتر در حاشیه رودها و آبهای شور می‌روید. دامنه رویش طبیعی آن، ایران ترکمنستان و ماوراء قفقاز است.
کیتا ناریکاتسو ; نامشخص – ) برادر موری موتوناری معروف و پسر موری هیروموتو بود.
موری هیروموتو ؛ ۱۴۶۶ – ۱۳ فوریه ۱۵۰۶ (سن ۳۹ یا ۴۰)) بوشی، یک جنگ سالار محلی جیزامورای در ولایت آکی در غرب منطقه چوگوکو از ژاپن در طول دوره موروماچی و دوره سنگوکو در قرن ۱۶ بود. خاندان موری ادعا می‌کند که اوئه هیروموتو مشاور میناموتو نو یوریتومو بوده است. او بیشتر به عنوان پدر موری موتوناری معروف شناخته می‌شود.
هم‌جنس‌سیم (Idiochord) به سازهای موسیقی گفته می‌شود که در آن «سیم» از همان جنس بدنه طنین‌انداز ساخته می‌شود. این نوع سازها را می‌توان در منطقه اقیانوس هند، مناطق پراکنده آفریقا و و بخش‌هایی از اروپا و آمریکای شمالی یافت. بامبو اغلب یک ماده محبوب برای ساخت هم‌جنس‌سیم است: یک لوله بامبو ممکن است بریده شود تا بخش‌هایی از پوست آن در وسط شل شود، در حالی که در انتها متصل باقی می‌مانند، و این "سیم‌هاً ممکن است با قرار دادن چوب‌هایی به عنوان پل‌ها بالا آورده شوند. از جمله این هم‌جنس‌سیم‌های بامبویی می‌توان به
از جمله این هم‌جنس‌سیم‌های بامبویی می‌توان به والیهای ماداگاسکار، کولبیت در فیلیپین و اندونزی و کارانیینگ قوم مون-خمر اورنگ اصلی در مالزی اشاره کرد. یک هم‌جنس‌سیم بامبویی بزرگ با یک سیم، به نام بنتا، بومی جامائیکا است و با یک اسلاید نواخته می‌شود، بسیار شبیه به دیدلی‌بو. هم‌جنس‌سیم‌ها از مواد دیگری نیز ساخته می‌شوند؛ از ساقه ذرت در آمریکای شمالی برای ساخت ویولن ساقه ذرت استفاده می‌شد، و همین ساز در کوه‌های کارپات و در صربستان به عنوان گینگارا یا djeefje guslice نواخته می‌شد. در گینه نو شرقی، هم‌جنس‌سیم‌های
نواخته می‌شد. در گینه نو شرقی، هم‌جنس‌سیم‌های تک سیم از دنده درخت نخل ساگو ساخته می‌شوند. مردم ورائو در ونزوئلا و گویان با بلند کردن یک الیاف از برگ اتا یک هم‌جنس‌سیم تک‌سیم ایجاد می‌کنند. هم‌جنس‌سیم‌های مختلفی در آفریقای مرکزی یافت می‌شوند، از جمله akadindidi در اوگاندا و mpeli تک‌سیم مردم Mpyeme (نیاز به توضیح) در کنگو و جمهوری آفریقای مرکزی.
شیشیدو تاکاایه ; 1518 – ) رهبر خاندان شیشیدو در ولایت آکی در طی دوره سنگوکو بود. او با دختر موری موتوناری ازدواج کرد.
آیئو موتوتسونا ، برادر موری موتوناری معروف و پسر موری هیروموتو بود.
اِیلِ روشن یا پِیل اِیل نوعی آبجو به رنگ طلایی تا کهربایی است که با مالت روشن فرآوری می‌شود. این اصطلاح برای اولین بار در حدود سال ۱۷۰۳ در انگلستان برای آبجوهایی که از مالت‌های خشک‌شده با کک با کربن بالا تهیه شده بود، به کار رفت که باعث ایجاد رنگی روشن‌تر از سایر آبجوهای محبوب در آن زمان می‌شد. شیوه‌های مختلف فرآوری و مقادیر مختلف رازک منجر به ایجاد طیفی از طعم‌ها و درجات قدرت در خانوادهٔ پیل ایل شده است. تاریخچه. کک برای اولین بار در سال ۱۶۴۲ برای خشک کردن مالت استفاده شد، اما تا حدود سال ۱۷۰۳ اصطلاح "پِیل
استفاده شد، اما تا حدود سال ۱۷۰۳ اصطلاح "پِیل اِیل" برای آبجوهای تهیه‌شده از چنین مالتی به کار نرفت. تا سال ۱۷۸۴، آگهی‌هایی در کلکته برای «پیل ایل سبک و عالی» ظاهر شد. تا سال ۱۸۳۰، اصطلاحات "بیتِر" و "پیل ایل" مترادف بودند. کارخانه‌های آبجوسازی تمایل داشتند آبجوهای خود را «پیل ایل» نام‌گذاری کنند، در حالی که مشتریان معمولاً به همان آبجوها به عنوان «بیتِر» اشاره می‌کردند. تصور می‌شود که مشتریان از اصطلاح "بیتِر" برای تمایز این پیل ایل‌ها از سایر آبجوهای کمتر رازک‌دار مانند پورتِرها و مل‌ها استفاده می‌کردند.
رازک‌دار مانند پورتِرها و مل‌ها استفاده می‌کردند. از اواسط تا اواخر قرن بیستم، در حالی که آبجوسازان همچنان آبجوهای بطری‌شده را به عنوان پیل ایل برچسب می‌زدند، آنها شروع به شناسایی آبجوهای کاسک به عنوان «بیتِر» کردند، به جز آنهایی که از برتون آپون ترنت بودند، که تمایل داشتند به عنوان «پیل ایل» شناخته شوند. انواع. شیوه‌های مختلف فرآوری و مقادیر مختلف رازک منجر به ایجاد طیفی از طعم و قدرت در خانوادهٔ پیل ایل شده است. آمبر ایل. شرکت کالیِر برادِرز آو لاندِن در سال ۱۸۷۶ برای ثبت علامت تجاری "The Amber Ale" در
سال ۱۸۷۶ برای ثبت علامت تجاری "The Amber Ale" در انگلستان اقدام کرد و این علامت تجاری از طریق تغییر مالکیت تا انقضای آن به عنوان UK00000009744 در سال ۲۰۰۲ حفظ شد. این آبجو یک «پیل ایل خالص و لطیف رازک‌دار» بود که بین بیتِر سبک و آی‌پی‌ای قرار داشت. از زمان انقضای علامت تجاری، برخی از بیتِرهای سنتی بریتانیایی به عنوان آمبر ایل بازنشانی شده‌اند، در برخی موارد برای تمایز آنها از ایل‌های طلایی که تحت همان برند فروخته می‌شوند. "آمبر ایل" یک اصطلاح نوظهور است که در استرالیا، فرانسه (به عنوان "امبره")، بلژیک،
که در استرالیا، فرانسه (به عنوان "امبره")، بلژیک، هلند و آمریکای شمالی برای پیل ایل‌هایی استفاده می‌شود که با مقداری مالت آمبر و گاهی مالت کریستال برای تولید رنگ کهربایی که معمولاً از مسی روشن تا قهوه‌ای روشن متغیر است، تهیه می‌شوند. مقدار کمی از مالت کریستال یا مالت‌های رنگی دیگر به پایهٔ اصلی پیل ایل اضافه می‌شود تا رنگ کمی تیره‌تر، مانند برخی از پیل ایل‌های ایرلندی و بریتانیایی، ایجاد شود. در فرانسه، اصطلاح "امبره" برای توصیف آبجویی که یا سرد یا گرم تخمیر شده و رنگ کهربایی دارد، استفاده می‌شود؛ آبجو،
شده و رنگ کهربایی دارد، استفاده می‌شود؛ آبجو، مانند پلفورث "امبره" و فیشر آمبر، ممکن است یک لاگر باشد، یا ممکن است یک "بی‌یر د گارد" باشد مانند ژنلاین "امبره". در آمریکای شمالی، رازک‌های گونه‌های آمریکایی در آمبر ایل‌ها با درجات مختلف تلخی استفاده می‌شوند، اگرچه تعداد کمی از نمونه‌ها به خصوص رازک‌دار هستند. دی‌استیل به سختی در آمبر ایل احساس می‌شود یا کاملاً غایب است. پیل ایل آمریکایی. آبجوی «انکر لیبرتی ایل» با ۶٪ الکل حجمی، اولین بار توسط آبجوسازی انکر در سال ۱۹۷۵ به عنوان یک محصول ویژه به مناسبت «سواری
سال ۱۹۷۵ به عنوان یک محصول ویژه به مناسبت «سواری نیمه‌شب» پل ریویر در سال ۱۷۷۵ تولید شد. این آبجو توسط مایکل جکسون، نویسنده‌ای در زمینهٔ نوشیدنی‌ها، به عنوان اولین آبجوی مدرن آمریکایی شناخته شد. فریتز می‌تگ، صاحب کارخانهٔ انکر، به بازدید از کارخانه‌های آبجوسازی در لندن، یورکشایر و برتون اپون ترنت پرداخت و اطلاعاتی در مورد آبجوهای قوی کسب کرد که هنگام ساخت نسخهٔ آمریکایی خود، از آنها استفاده کرد. او از مالت به جای ترکیب مالت و شکر که در آن زمان رایج بود استفاده کرد و استفادهٔ بارزی از رازک آمریکایی، رازک
کرد و استفادهٔ بارزی از رازک آمریکایی، رازک کَسکِید، نمود. تا سال ۱۹۸۳، این آبجو به طور معمول یافت می‌شد. کارخانهٔ آبجوسازی که به عنوان اولین کارخانه‌ای که موفق به استفادهٔ قابل توجهی از رازک‌های آمریکایی در سبک پررازک ای‌پی‌ای شد و از نام «پیل ایل» استفاده کرد، شرکت آبجوسازی سیرا نوادا بود. این شرکت اولین دستهٔ آزمایشی «سیرا نوادا پیل ایل» را در نوامبر ۱۹۸۰ تولید کرد و نسخهٔ نهایی را در مارس ۱۹۸۱ توزیع نمود. دیگر پیشگامان آبجوی پررازک آمریکایی شامل جک مک‌آلیف از شرکت آبجوسازی نیو آلبیون و برت گرانت از
از شرکت آبجوسازی نیو آلبیون و برت گرانت از یاکیما بروینگ بودند. پیل ایل‌های آمریکایی معمولاً حدود ۵٪ الکل حجمی دارند و از مقدار قابل توجهی از رازک‌های آمریکایی، به‌ویژه رازک کَسکِید، استفاده می‌کنند. اگرچه آبجوهای تولید شده در آمریکا تمایل به استفاده از مخمر تمیزتر و مالت جوی آمریکایی دارند، این استفادهٔ قوی از رازک‌های آمریکایی است که ای‌پی‌ای را از پیل ایل‌های بریتانیایی یا اروپایی متمایز می‌کند. این سبک به آبجوی ایندیا پیل ایل آمریکایی (IPA) نزدیک است و مرزهای بین این دو تار می‌شود، اگرچه آی‌پی‌ای
و مرزهای بین این دو تار می‌شود، اگرچه آی‌پی‌ای قوی‌تر و پررازک‌تر هستند. این سبک همچنین به ایل کهربایی نزدیک است، اگرچه این آبجوها به دلیل استفاده از مالت کریستال، تیره‌تر و مالت‌دارتر هستند. پیل ایل استرالیایی. پیل ایل استرالیایی نوعی آبجوی کم‌رنگ است که در استرالیا تولید می‌شود و در دههٔ ۱۹۹۰ در استرالیا توسعه یافت. پیل ایل‌های استرالیایی معمولاً حدود ۶٪ الکل حجمی دارند و از مقدار قابل توجهی رازک استرالیایی، به‌ویژه رازک گلکسی استفاده می‌کنند. بی‌یر د گارد. "بی‌یر د گارد"، یا «آبجوی نگهداری‌شده»، یک پیل
"بی‌یر د گارد"، یا «آبجوی نگهداری‌شده»، یک پیل ایل است که به‌طور سنتی در منطقهٔ نور-پا-دو-کاله فرانسه تهیه می‌شود. این آبجوها معمولاً در زمستان و بهار توسط کشاورزان فراهم‌آوری می‌شدند تا از مشکلات غیرقابل پیش‌بینی مخمر در تابستان جلوگیری کنند. منشأ نام این آبجو به سنتی برمی‌گردد که آن را پس از بطری‌کردن (بیشتر آنها با چوب‌پنبه مهر و موم می‌شدند) به مدت زمان معینی در انبار یا زیرزمین نگهداری می‌کردند تا در اواخر سال مصرف شود، مشابه سِزُن. از بین بی‌یر د گاردهای معروف فرانسوی می‌توان به براسری دُ
د گاردهای معروف فرانسوی می‌توان به براسری دُ سَن-سیل‌وِستر، ترویس مونتس، براسر دویک، جنلین و براسری لا شولته، "امبره" اشاره کرد. بلوند. بلوند ایل‌ها بسیار کم‌رنگ هستند. اصطلاح «بلوند» برای آبجوهای روشن در اروپا و آمریکای جنوبی رایج است - به‌ویژه در فرانسه، ایتالیا، بلژیک، هلند، بریتانیا و برزیل - اگرچه این آبجوها ممکن است به جز رنگ، ویژگی‌های مشترک زیادی نداشته باشند. بلوندها معمولاً شفاف و خشک هستند، با تلخی و عطر کم تا متوسط از رازک و مقداری شیرینی از مالت. میوه‌ای بودن از استرها ممکن است حس شود. بدنهٔ
میوه‌ای بودن از استرها ممکن است حس شود. بدنهٔ سبک‌تری به دلیل کربناسیون بالاتر ممکن است قابل توجه باشد. در بریتانیا، گلدن یا سامر ایل‌ها در اواخر قرن بیستم توسط آبجوسازی‌ها برای رقابت با بازار پیل لاگر توسعه یافتند. یک گلدن ایل معمولی ظاهر و ویژگی‌هایی مشابه با پیل لاگر دارد. خصوصیت مالت کم‌رنگ است و پروفایل رازک از تند تا مرکباتی متغیر است؛ رازک‌های معمول شامل استیریان گلدینگ و کسکید هستند. میزان الکل در محدودهٔ ۴٪ تا ۵٪ درصد است. این سبک بریتانیایی به جان گیلبرت نسبت داده می‌شود که در سال ۱۹۸۹ «سامر
جان گیلبرت نسبت داده می‌شود که در سال ۱۹۸۹ «سامر لایتنینگ» را توسعه داد که چندین جایزه کسب کرد و الهام‌بخش بسیاری از تقلیدکنندگان شد. بلوندهای بلژیکی اغلب با پیلزنر مالت تهیه می‌شوند. برخی نویسندگان آبجوی بلوند و گلدن ایل‌ها را به عنوان سبک‌های متمایز می‌دانند، در حالی که دیگران این‌گونه نیستند. دوول مورتگات یک بلوند ایل بلژیکی معمولی است و یکی از محبوب‌ترین آبجوهای بطری‌شده در این کشور است و همچنین در سطح بین‌المللی شناخته شده است. برتون پیل ایل. در اواخر نیمهٔ دوم قرن نوزدهم، دستور تهیهٔ پیل ایل توسط
نیمهٔ دوم قرن نوزدهم، دستور تهیهٔ پیل ایل توسط آبجوسازان برتون آپون ترنت، به‌ویژه باس، مورد استفاده قرار گرفت؛ ایل‌های برتون به دلیل هماهنگی بین مالت و رازک استفاده‌شده و شیمی آب محلی، به‌ویژه حضور سنگ گچ، از کیفیت بسیار بالایی برخوردار بودند. برتون تسلط مطلق در تهیهٔ پیل ایل را حفظ کرد تا زمانی که یک شیمیدان به نام سی. دبلیو. وینسنت، فرایند برتونیزاسیون را کشف کرد که ترکیب شیمیایی آب از برتون آپون ترنت را بازتولید می‌کرد و در نتیجه به هر آبجوسازی امکان تهیهٔ پیل ایل را می‌داد. بیتر انگلیسی. اصطلاح "بیتر
پیل ایل را می‌داد. بیتر انگلیسی. اصطلاح "بیتر انگلیسی" در اوایل قرن نوزدهم به‌عنوان بخشی از توسعه و گسترش پیل ایل ظاهر شد. آبجوسازان تمایل داشتند که آبجوها را به‌عنوان «پیل ایل» نام‌گذاری کنند، هرچند مشتریان معمولاً به همان آبجوها «بیتر» می‌گفتند. گمان می‌رود که مشتریان از اصطلاح "بیتر" برای تمایز این پیل ایل‌ها از آبجوهای دیگر با رازک کمتر محسوس استفاده می‌کردند. مصرف‌کنندگان تمایل دارند که بیترهای مدرن را به‌طور کلی به «بیترهای معمولی» (تا ۴٫۱٪ الکل حجمی)، «بیترهای برتر» یا «ویژه» (بین ۴٫۲٪ و ۴٫۷٪ الکل
«بیترهای برتر» یا «ویژه» (بین ۴٫۲٪ و ۴٫۷٪ الکل حجمی) و «بیترهای قوی» (۴٫۸٪ الکل حجمی و بیشتر) گروه‌بندی کنند. ایندیا پیل ایل. ایندیا پیل ایل (آی‌پی‌ای) نوعی پیل ایل است که در انگلستان برای صادرات به هند توسعه یافت. اولین استفادهٔ شناخته‌شده از اصطلاح «ایندیا پیل ایل» در یک تبلیغ در "سیدنی گازت و نیو ساوت ولز ادورتایزر" در ۲۷ اوت ۱۸۲۹ است. وُرتینگتون وایت شیلد، که در برتون آپون ترنت منشأ گرفته است، آبجویی است که به عنوان بخشی از توسعه ایندیا پیل ایل شناخته می‌شود. رنگ یک آی‌پی‌ای می‌تواند از طلایی روشن تا
می‌شود. رنگ یک آی‌پی‌ای می‌تواند از طلایی روشن تا کهربایی مایل به قرمز متغیر باشد.
میوشی مونه‌تاکا ; تولد نامشخص – مرگ نامشخص) رهبر خاندان میوشی در طی دوره سنگوکو بود. دختر او همسر غیر اصلی موری موتوناری رهبر خاندان موری بود. یک فرمانده نظامی از دوره سنگوکو. یک ناسیونالیست مستقر در قلعه هی اویاما در ولایت بینگو بود. او ابتدا به خاندان یامانا و بعداً به خاندان اوچی و خاندان آماگو تعلق داشت و سپس تابع خاندان موری شد.
اوئه‌هارا موتوسوکه ; تولد نامشخص – مرگ ۱۵۸۴) در طی دوره سنگوکو تا دوره آزوچی-مومویاما بود. او داماد موری موتوناری رهبر خاندان موری در اصل از ولایت بینگو بود.
فقط یک پسر اولین گروه موج نو آمریکایی اوینگو بوینگو می‌باشد که در سال ۱۹۸۱ توسط ای-اند-ام رکوردز منتشر گردید.
دریاچه مالیبای () یک دریاچه در استان پاولودار کشور قزاقستان است.
دریاچه قزل‌توز () یک دریاچه در استان پاولودار کشور قزاقستان است.
اویالی () یک دریاچه در استان پاولودار کشور قزاقستان است.
توز () یک دریاچه در استان پاولودار کشور قزاقستان است.
دریاچه شارباقتی () یک دریاچه در استان پاولودار کشور قزاقستان است.
خاندان ماتسومائه ، یک خانواده اشرافی ژاپنی بود که دایمیو قلمرو ماتسومائه، در ماتسومائه، هوکایدو، از دوره آزوچی-مومویاما تا بازسازی می‌جی بودند. در سال ۱۵۹۰ توسط تویوتومی هیده‌یوشی این دامنه به عنوان یک فیف به آنها داده شد و مسئولیت دفاع از آن و در نتیجه کل ژاپن از دست «بربرهای» آینو (قوم آینو (ژاپن)) در شمال به آنها داده شد. آنها اولین ژاپنی‌هایی بودند که به هر نحوی با روسیه مذاکره کردند. پس از بازسازی میجی، ویکنت منصوب شدند.
دِ دَمند (به انگلیسی: The Damned) یک گروه پانک راک انگلیسی است که در سال ۱۹۷۶ توسط خوانندهٔ اصلی دیو وانیان، گیتاریست برایان جیمز، نوازندهٔ بیس (و بعدها گیتاریست) کاپیتان سنسیبل و درامر رت اسکیبیس در لندن تشکیل شد. آنها اولین گروه پانک از بریتانیا بودند که یک تک‌آهنگ به نام «گل رز جدید» (۱۹۷۶) را منتشر کردند، یک آلبوم استودیویی به نام "دمند دمند دمند" (۱۹۷۷) منتشر کردند و در ایالات متحده تور اجرا کردند. ۹ تا از تک‌آهنگ‌های گروه در جدول تاپ ۴۰ جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا قرار گرفتند. پس از اینکه "موسقی برای
بریتانیا قرار گرفتند. پس از اینکه "موسقی برای لذت" (۱۹۷۷) که در ادامه اولین آلبوم استودیویی آنها بود، به‌طور انتقادی کنار گذاشته شد، گروه برای مدت کوتاهی منحل شد. آنها به سرعت بدون برایان جیمز اصلاح شدند و آلبوم "آداب مسلسل" (۱۹۷۹) را منتشر کردند. در دههٔ ۱۹۸۰، آنها چهار آلبوم استودیویی منتشر کردند: "آلبوم سیاه" (۱۹۸۰)، "توت فرنگی" (۱۹۸۲)، "فانتاسماگوریا" (۱۹۸۵) و "هر چیزی" (۱۹۸۶) که باعث شد گروه به سمت سبک گوتیک راک حرکت کند. در دو آلبوم اخیر سنسیبل که در سال ۱۹۸۴ گروه را ترک کرده بود، حضور نداشت. در سال
سال ۱۹۸۴ گروه را ترک کرده بود، حضور نداشت. در سال ۱۹۸۸، جیمز و سنسیبل دوباره به گروه پیوستند تا یک سری کنسرت‌های اتحاد مجدد را اجرا کنند، که یکی از آنها سال بعد به عنوان آلبوم زندهٔ "نفرین نهایی" (۱۹۸۹) منتشر شد. پانک راک سریع آنها برای تأثیرگذاری و شکل‌دادن به ظهور هاردکور پانک در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ و اوایل دههٔ ۱۹۸۰ در بریتانیا و ایالات متحده ذکر شده است. د دمند دوباره برای یک تور در سال ۱۹۹۱ اصلاح شد. در سال ۱۹۹۵، آنها آلبوم استودیویی جدیدی به نام "نه از این زمین" منتشر کردند که آخرین آلبوم اسکیبیس با گروه
زمین" منتشر کردند که آخرین آلبوم اسکیبیس با گروه بود. پس از آن، "اختلال قبر" (۲۰۰۱)، "بنابراین، چه کسی پارانوئید است؟" (۲۰۰۸) و "ارواح شیطانی" (۲۰۱۸)، اولین آلبوم استودیویی آنها در لیست برتر ۱۰ نمودارهای رسمی، در رتبهٔ ۷ قرار گرفت. آخرین آلبوم آنها، "دارکادلیک"، در سال ۲۰۲۳ منتشر شد. علیرغم تجربهٔ تغییرات متعدد در ترکیب، ترکیب وانیان، سنسیبل، نوازنده کیبورد مونتی اکسی مورون، درامر پینچ و بیسیست استو وست از سال ۲۰۰۴ تا سال ۲۰۱۷ با هم بودند، زمانی که وست گروه را ترک کرد و پل گری نوازندهٔ سابق بیس دوباره به
را ترک کرد و پل گری نوازندهٔ سابق بیس دوباره به آن ملحق شد. در سال ۲۰۱۹، درامر پینچ گروه را ترک کرد و در فوریه ۲۰۲۲ ویل تیلور جایگزین او شد، که در نوامبر ۲۰۲۳، زمانی که اسکیبیس دوباره به آنها ملحق شد، او گروه را ترک کرد. به عنوان یکی از اولین گروه‌های راک گوتیک، د دمند، با آواز باریتون خوانندهٔ اصلی وانیان، اشعار تاریک و لباس‌هایی با تم خون‌آشام، تأثیر عمده‌ای بر خرده فرهنگ گوت داشت. تاریخچه. شکل‌گیری و سال‌های سخت (۱۹۷۸–۱۹۷۶). دیو وانیان (دیوید لت)، کاپیتان سنسیبل (ریموند برنز) و رت اسکیبیس (کریس میلار)
سنسیبل (ریموند برنز) و رت اسکیبیس (کریس میلار) اعضای گروه Masters of the Backside بودند که همچنین شامل کریسی هایند، خوانندهٔ آیندهٔ گروه پرتندرز بود. برایان جیمز (برایان رابرتسون) یکی از اعضای گروه London SS بود، گروهی که هرگز به صورت زنده اجرا نمی‌کرد، بلکه شامل نوازندگانی بود که بعدها در گروه‌های کلش و Generation X به شهرت رسیدند. اسکیبیس، جیمز را از طریق یک آزمون ناموفق به عنوان درامر London SS می‌شناخت. هنگامی که تصمیم گرفتند گروه خود را با جیمز در گیتار و اسکیبیس در درام راه اندازی کنند، سید ویشس، که
و اسکیبیس در درام راه اندازی کنند، سید ویشس، که بعداً از گروه سکس پیستولز بود، و دیو وانیان را برای تست بازیگری دعوت کردند. با این حال، تنها وانیان ظاهر شد و او به گروه اضافه شد. اسکیبیس نوازندهٔ بیس گروه شد و این چهار نفر خود را د دمند نامیدند. کریسی هایند بعداً نوشت: «بدون من، آنها احتمالاً موفق‌ترین ساز و برگ پانک در شهر بودند.» د دمند اولین نمایش خود را در ۶ ژوئیه ۱۹۷۶ با حمایت از گروه سکس پیستولز در کلوپ ۱۰۰ اجرا کرد. ضبط لو-فای این نمایش بعداً با عنوان "Live at the 100 Club" (2007) منتشر شد. به عنوان
"Live at the 100 Club" (2007) منتشر شد. به عنوان بخشی از صحنهٔ رو به رشد پانک لندن، دمند دوباره در ۲۰ سپتامبر برای 100 Club Punk Festival، کلوپ را اجرا کرد. در ۲۲ اکتبر، پنج هفته قبل از انتشار «هرج‌ومرج در پادشاهی متحد» از سکس پیستولز، Stiff Records اولین تک‌آهنگ د دمند را به نام "رز جدید" منتشر کرد، بنابراین آنها را به اولین گروه پانک بریتانیایی تبدیل کرد که یک تک‌آهنگ را منتشر کرد. طرف دوم این تک‌آهنگ یک کاور سریع از «کمک!» بیتلز بود. «"رز جدید"» توسط منتقد، ند راگت به عنوان یک «سرود بی‌مرگ از اضطراب
منتقد، ند راگت به عنوان یک «سرود بی‌مرگ از اضطراب عاشقانه با قدرت هسته‌ای» توصیف شد. هنگامی که سکس پیستولز تک‌آهنگ خود را منتشر کرد، آنها د دمند را به همراه گروه کلش و Johnny Thunder's Heartbreakers به عنوان افتتاحیه‌های دسامبر خود در «Anarchy Tour of the UK» انتخاب کردند. بسیاری از تاریخ‌های تور توسط سازمان‌دهندگان یا مقامات محلی لغو شد و تنها هفت مورد از حدود ۲۰ برنامهٔ برنامه‌ریزی شده برگزار شد. د دمند قبل از پایان تور توسط مالکوم مک لارن، مدیر سکس پیستولز از این تور اخراج شدند. د دمند اولین آلبوم