payamvha/North_RAG huggingface dataset:
محیط فضا شاخه‌ای از کیهان‌نوردی، مهندسی هوافضا و فیزیک فضا است که به دنبال درک و بررسی شرایط موجود در فضا است که بر طراحی و عملکرد فضاپیما تأثیر می‌گذارند. یک موضوع مرتبط، هواشناسی فضایی، به فرآیندهای دینامیکی در منظومه شمسی-زمینی می‌پردازد که می‌توانند اثراتی بر فضاپیماها داشته باشند، اما می‌توانند بر جو، یونوسفر و میدان مغناطیسی زمین نیز تأثیر بگذارند و منجر به انواع دیگری از اثرات بر فناوری‌های انسانی شوند. اثرات بر فضاپیما می‌تواند ناشی از تابش، زباله‌های فضایی و برخورد شهاب‌سنگ، نیروی پسای جو فوقانی و
فضایی و برخورد شهاب‌سنگ، نیروی پسای جو فوقانی و بار الکترواستاتیکی فضاپیما باشد. استراتژی‌های مختلفی برای کاهش اثرات مخرب اتخاذ شده است. تابش. تابش در فضا معمولاً از سه منبع اصلی ناشی می‌شود: برای ماموریت‌های طولانی مدت، دوزهای بالای تشعشعات می‌تواند به قطعات الکترونیکی و سلول‌های خورشیدی آسیب برساند. یک نگرانی عمده همچنین «اثرات تک رویدادی» ناشی از تابش مانند آشفتگی تک رویدادی است. ماموریت‌های سرنشین‌دار معمولاً از کمربندهای تابشی اجتناب می‌کنند و ایستگاه فضایی بین‌المللی در ارتفاعی بسیار پایین‌تر از
فضایی بین‌المللی در ارتفاعی بسیار پایین‌تر از شدیدترین مناطق کمربندهای تابشی قرار دارد. در طول رویدادهای پرانرژی خورشیدی (شعله‌های خورشیدی و فوران‌های تاج خورشیدی) ذرات می‌توانند تا انرژی‌های بسیار بالایی شتاب بگیرند و در زمان‌هایی به کوتاهی ۳۰ دقیقه به زمین برسند (اما معمولاً چند ساعت طول می‌کشد). این ذرات عمدتاً پروتون‌ها و یون‌های سنگین‌تری هستند که می‌توانند باعث آسیب‌های تشعشعی، اختلال در مدارهای منطقی و حتی خطراتی برای فضانوردان شوند. ماموریت‌های سرنشین‌دار برای بازگشت به ماه یا سفر به مریخ، علاوه بر
برای بازگشت به ماه یا سفر به مریخ، علاوه بر سهم مهم در دوزهای ناشی از پرتوهای کیهانی پس‌زمینه سطح پایین، باید با مشکلات عمده‌ای که رویدادهای ذرات خورشیدی برای ایمنی تابش ایجاد می‌کنند، دست و پنجه نرم کنند. در مدارهای نزدیک به زمین، میدان ژئومغناطیسی زمین، فضاپیماها را از بخش بزرگی از این خطرات محافظت می‌کند - فرآیندی که سپر ژئومغناطیسی نامیده می‌شود. آوار. زباله‌های فضایی و شهاب‌سنگ‌ها می‌توانند با سرعت بالا به فضاپیماها برخورد کنند و باعث آسیب مکانیکی یا الکتریکی شوند. سرعت متوسط زباله‌های فضایی در حالی
الکتریکی شوند. سرعت متوسط زباله‌های فضایی در حالی که سرعت متوسط شهاب‌سنگ‌ها بسیار بیشتر است. برای مثال، شهاب‌سنگ‌های مرتبط با بارش شهابی برساوشی با سرعت متوسط . آسیب‌های مکانیکی ناشی از برخورد آوارها از طریق ماموریت‌های فضایی از جمله LDEF که در طول مأموریت ۵٫۷ ساله خود بیش از ۲۰٬۰۰۰ برخورد ثبت شده داشت، مورد مطالعه قرار گرفته است. ناهنجاری‌های الکتریکی مرتبط با رویدادهای برخوردی شامل فضاپیمای المپوس آژانس فضایی اروپا می‌شود که در طول بارش شهابی برساوشی در سال ۱۹۹۳ کنترل وضعیت خود را از دست داد. رویداد
در سال ۱۹۹۳ کنترل وضعیت خود را از دست داد. رویداد مشابهی با فضاپیمای لندست ۵ در طول بارش شهابی برساوشی در سال ۲۰۰۹ رخ داد. شارژ الکترواستاتیک. شارژ الکترواستاتیکی فضاپیما توسط محیط پلاسمای داغ اطراف زمین ایجاد می‌شود. پلاسمایی که در ناحیه مدار زمین‌ثابت با آن مواجه می‌شویم، در طول طوفان‌های فرعی ژئومغناطیسی ناشی از اختلالات باد خورشیدی گرم می‌شود. الکترون‌های «داغ» (با انرژی‌هایی در محدوده کیلوالکترون ولت) روی سطوح فضاپیما جمع می‌شوند و می‌توانند پتانسیل‌های الکترواستاتیکی در حدود کیلوولت ایجاد کنند. در
الکترواستاتیکی در حدود کیلوولت ایجاد کنند. در نتیجه، تخلیه‌های الکتریکی می‌توانند رخ دهند و به عنوان منبع بسیاری از ناهنجاری‌های فضاپیما شناخته می‌شوند. استراتژی‌های کاهش اثرات. راه‌حل‌های ابداع‌شده توسط دانشمندان و مهندسان شامل موارد زیر است، اما محدود به آنها نیست: حفاظ‌گذاری فضاپیما، «مقاوم‌سازی» ویژه سیستم‌های الکترونیکی، و سیستم‌های مختلف تشخیص برخورد. ارزیابی اثرات در طول طراحی فضاپیما شامل کاربرد مدل‌های مختلف محیطی، از جمله مدل‌های کمربند تابشی، مدل‌های برهمکنش فضاپیما-پلاسما و مدل‌های جوی برای
مدل‌های برهمکنش فضاپیما-پلاسما و مدل‌های جوی برای پیش‌بینی اثرات پسا در مدارهای پایین‌تر و در طول ورود مجدد به جو است. این رشته اغلب با رشته‌های اخترفیزیک، علوم جوی، فیزیک فضا و ژئوفیزیک همپوشانی دارد، البته معمولاً با تأکید بر کاربرد. دولت ایالات متحده یک مرکز پیش‌بینی آب و هوای فضایی در بولدر، کلرادو دارد. مرکز پیش‌بینی آب و هوای فضا (SWPC) بخشی از اداره ملی اقیانوسی و جوی (اداره ملی اقیانوسی و جوی) است. SWPC یکی از مراکز ملی پیش‌بینی محیطی (NCEP) سازمان هواشناسی ملی (NWS) است. قانون. حقوق محیط زیست در
هواشناسی ملی (NWS) است. قانون. حقوق محیط زیست در حقوق فضا در حال بررسی است اما فاقد جایگاه تثبیت‌شده است، اما با توجه به افزایش زباله‌های فضایی به یک مسئله تبدیل شده است. محیط زیست‌گرایی فضایی. محیط زیست‌گرایی فضایی، حمایتی است که فضا را عاری از نیاز به تنظیم و حفاظت نمی‌داند و مورد توجه تعداد فزاینده‌ای از دانشگاهیان، مانند موریبا جاه قرار گرفته است.
ارزیابی زیست‌محیطی راهبردی (SEA) یک فرایند پشتیبانی تصمیم‌گیری نظام‌مند است که با هدف اطمینان از در نظر گرفتن مؤثر جنبه‌های زیست‌محیطی و احتمالاً دیگر جنبه‌های پایداری در سیاست‌گذاری، برنامه‌ریزی و تدوین برنامه‌ها انجام می‌شود. در این زمینه، به پیروی از فیشر (۲۰۰۷) SEA را می‌توان به صورت زیر در نظر گرفت: ارزیابی محیطی راهبردی (SEA) مؤثر در یک چارچوب تصمیم‌گیری ساختاریافته و لایه‌ای عمل می‌کند و با تمرکز اساسی بر سوالات، مسائل و گزینه‌هایی که باید در سیاست‌گذاری، طرح و برنامه (PPP) در نظر گرفته شوند، قصد
طرح و برنامه (PPP) در نظر گرفته شوند، قصد دارد از تصمیم‌گیری مؤثرتر و کارآمدتر برای توسعه پایدار و بهبود حکمرانی پشتیبانی کند. SEA ابزاری مبتنی بر شواهد است که با استفاده از روش‌ها و تکنیک‌های ارزیابی مناسب، دقت علمی را به ایجاد مشارکت عمومی-خصوصی می‌افزاید. احمد و ارنستو، سانچز-تریانا (۲۰۰۸) رویکردی را برای طراحی و اجرای سیاست‌های عمومی توسعه دادند که به جای یک مداخله گسسته، از یک فرایند پیوسته پیروی می‌کند. تاریخچه. دستورالعمل اتحادیه اروپا در مورد ارزیابی اثرات زیست‌محیطی (۸۵/۳۳۷/EEC، که با نام
ارزیابی اثرات زیست‌محیطی (۸۵/۳۳۷/EEC، که با نام "دستورالعمل ارزیابی پیامد زیست‌محیطی" نیز شناخته می‌شود) فقط برای پروژه‌های خاصی اعمال می‌شد. این طرح ناقص تلقی می‌شد، زیرا فقط به اثرات خاص در سطح محلی می‌پرداخت، در حالی که بسیاری از تصمیمات مخرب زیست‌محیطی قبلاً در سطح استراتژیک‌تری گرفته شده بودند (برای مثال، این واقعیت که زیرساخت‌های جدید ممکن است تقاضای بیشتری برای سفر ایجاد کنند). مفهوم ارزیابی‌های استراتژیک از توسعه منطقه‌ای/برنامه‌ریزی کاربری زمین در کشورهای توسعه‌یافته سرچشمه گرفته است. در سال ۱۹۸۱،
توسعه‌یافته سرچشمه گرفته است. در سال ۱۹۸۱، "وزارت مسکن و توسعه شهری ایالات متحده،" "کتاب راهنمای ارزیابی تأثیر منطقه‌ای" را منتشر کرد. در اروپا "، کنوانسیون ارزیابی اثرات زیست‌محیطی در یک زمینه فرامرزی، که" به "کنوانسیون اسپو" معروف است، پایه‌های معرفی ارزیابی زیست‌محیطی محیطی (SEA) را در سال ۱۹۹۱ بنا نهاد. در سال ۲۰۰۳، کنوانسیون اسپو با پروتکلی در مورد ارزیابی استراتژیک زیست‌محیطی تکمیل شد. دستورالعمل SEA اروپا ۲۰۰۱/۴۲/EC مقرر می‌کرد که همه کشورهای عضو اتحادیه اروپا باید این دستورالعمل را تا ۲۱ ژوئیه ۲۰۰۴
اروپا باید این دستورالعمل را تا ۲۱ ژوئیه ۲۰۰۴ در قانون کشور خود تصویب کرده باشند. کشورهای اتحادیه اروپا ابتدا اجرای جنبه‌های کاربری زمین SEA را آغاز کردند، برخی از آنها برای پذیرش این دستورالعمل نسبت به سایرین زمان بیشتری صرف کردند، اما اکنون می‌توان اجرای این دستورالعمل را تکمیل شده دانست. بسیاری از کشورهای عضو اتحادیه اروپا از جمله دانمارک، هلند، فنلاند و سوئد سابقه طولانی‌تری در ارزیابی قوی زیست‌محیطی دارند. کشورهای عضو جدیدتر اتحادیه اروپا در اجرای این دستورالعمل عجله کرده‌اند. ارتباط با ارزیابی اثرات
دستورالعمل عجله کرده‌اند. ارتباط با ارزیابی اثرات زیست‌محیطی. در بیشتر موارد، ارزیابی زیست‌محیطی محیطی (SEA) قبل از انجام ارزیابی اثرات زیست‌محیطی (EIA) مربوطه انجام می‌شود. این بدان معناست که اطلاعات مربوط به تأثیر زیست‌محیطی یک طرح می‌تواند از طریق سطوح تصمیم‌گیری به سطوح پایین‌تر منتقل شود و در مرحله بعدی در ارزیابی اثرات زیست‌محیطی مورد استفاده قرار گیرد. این باید میزان کاری را که باید انجام شود کاهش دهد. روال واگذاری پیش‌بینی شده است. اهداف و ساختار. دستورالعمل SEA فقط در مورد طرح‌ها و برنامه‌ها اعمال
SEA فقط در مورد طرح‌ها و برنامه‌ها اعمال می‌شود، نه سیاست‌ها، اگرچه احتمالاً سیاست‌های درون طرح‌ها ارزیابی می‌شوند و SEA می‌تواند در صورت نیاز در مورد سیاست‌ها اعمال شود و در بریتانیا مطمئناً، اغلب این اتفاق می‌افتد. ساختار SEA (تحت دستورالعمل) بر اساس مراحل زیر است: دستورالعمل اتحادیه اروپا شامل اثراتی غیر از اثرات زیست‌محیطی، مانند دارایی‌های مادی و اماکن باستانی نیز می‌شود. در بیشتر کشورهای اروپای غربی، این موضوع گسترش بیشتری یافته و جنبه‌های اقتصادی و اجتماعی پایداری را نیز دربر گرفته است. ارزیابی
و اجتماعی پایداری را نیز دربر گرفته است. ارزیابی زیست‌محیطی محیطی (SEA) باید تضمین کند که طرح‌ها و برنامه‌ها، اثرات زیست‌محیطی ناشی از آنها را در نظر می‌گیرند. اگر این اثرات زیست‌محیطی بخشی از تصمیم‌گیری کلی باشند، به آن "ارزیابی تأثیر استراتژیک" می‌گویند. در اتحادیه اروپا. ارزیابی زیست‌محیطی (SEA) یک رویه ارزیابی قانونی است که طبق دستورالعمل 2001/42/EC (معروف به دستورالعمل SEA) الزامی است. دستورالعمل SEA با هدف معرفی ارزیابی سیستماتیک اثرات زیست‌محیطی طرح‌ها و برنامه‌های مرتبط با کاربری اراضی استراتژیک
و برنامه‌های مرتبط با کاربری اراضی استراتژیک تدوین شده است. این امر معمولاً در مورد برنامه‌های منطقه‌ای و محلی، توسعه، پسماند و حمل و نقل، در اتحادیه اروپا اعمال می‌شود. برخی از طرح‌ها، مانند طرح‌های مالی و بودجه یا طرح‌های دفاع مدنی، از دستورالعمل SEA معاف هستند، همچنین این دستورالعمل فقط در مورد طرح‌هایی اعمال می‌شود که طبق قانون الزامی هستند، که طرح‌ها و برنامه‌های دولت ملی را شامل نمی‌شود، زیرا طرح‌های آنها «داوطلبانه» است، در حالی که معمولاً دولت‌های محلی و منطقه‌ای ملزم به تهیه طرح‌های خود هستند.
محلی و منطقه‌ای ملزم به تهیه طرح‌های خود هستند. بریتانیا. SEA در بریتانیا به دلیل مقررات، راهنمایی‌ها و رویه‌های مختلف بین انگلستان، اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی پیچیده است. به‌طور خاص، قانون SEA در اسکاتلند (و در ایرلند شمالی، که به‌طور خاص به استراتژی توسعه منطقه‌ای اشاره دارد) شامل این انتظار است که SEA هم در مورد استراتژی‌ها و هم در مورد طرح‌ها و برنامه‌ها اعمال شود. در بریتانیا، ارزیابی پایداری اجتماعی (SEA) از اصطلاح «پایداری» جدایی‌ناپذیر است و انتظار می‌رود که یک ارزیابی پایداری اجتماعی (SEA) به
می‌رود که یک ارزیابی پایداری اجتماعی (SEA) به عنوان بخشی از یک ارزیابی پایداری (SA) گسترده‌تر انجام شود، که پیش از دستورالعمل SEA نیز برای بسیاری از انواع طرح‌ها الزامی بود و علاوه بر عوامل زیست‌محیطی، شامل عوامل اجتماعی و اقتصادی نیز می‌شود. اساساً، هدف از یک ارزیابی پایداری، آگاه‌سازی بهتر تصمیم‌گیرندگان در مورد جنبه‌های پایداری طرح و اطمینان از درک کامل تأثیر طرح بر پایداری است. بریتانیا در استراتژی توسعه پایدار خود، "«کیفیت بهتر زندگی»" (مه ۱۹۹۹)، توسعه پایدار را بر اساس چهار هدف توضیح داد. اینها
توسعه پایدار را بر اساس چهار هدف توضیح داد. اینها عبارتند از: این اهداف اصلی معمولاً در موقعیت‌های محلی مورد استفاده قرار می‌گیرند تا تأثیر طرح یا برنامه ارزیابی شود. بین‌المللی. منطقه پان‌اروپایی. پروتکل ارزیابی استراتژیک زیست‌محیطی توسط کشورهای عضو کمیسیون اقتصادی سازمان ملل متحد (در این مورد اروپا، قفقاز و آسیای مرکزی) مورد مذاکره قرار گرفت. برای لازم‌الاجرا شدن، تصویب آن توسط ۱۶ کشور لازم بود که در ژوئیه ۲۰۱۰ این اتفاق افتاد. اکنون برای همه کشورهای عضو سازمان ملل متحد باز است. این پروتکل، علاوه بر
عضو سازمان ملل متحد باز است. این پروتکل، علاوه بر کاربرد جغرافیایی بالقوه گسترده‌تر (جهانی)، با دستورالعمل مربوطه اتحادیه اروپا در کاربرد غیرالزام‌آور آن در سیاست‌ها و قوانین - نه فقط طرح‌ها و برنامه‌ها - متفاوت است. این پروتکل همچنین تأکید زیادی بر توجه به سلامت دارد و تفاوت‌های ظریف‌تری نیز بین این دو سند وجود دارد. نیوزیلند. SEA در نیوزیلند بخشی از یک فرایند برنامه‌ریزی و ارزیابی یکپارچه است و برخلاف ایالات متحده، به شیوه ارزیابی اثرات زیست‌محیطی مورد استفاده قرار نمی‌گیرد. قانون مدیریت منابع مصوب ۱۹۹۱،
قرار نمی‌گیرد. قانون مدیریت منابع مصوب ۱۹۹۱، مدیریت پایدار را به عنوان یک هدف اصلی در نظر گرفته است. SEA به‌طور فزاینده‌ای برای پروژه‌های حمل و نقل در نظر گرفته می‌شود. همکاری‌های توسعه‌ای. کمک‌های توسعه‌ای به‌طور فزاینده‌ای از طریق مداخلات در سطح استراتژیک، با هدف مؤثرتر کردن کمک‌ها، ارائه می‌شوند. SEA نیاز به اطمینان از در نظر گرفتن ملاحظات زیست‌محیطی در این زمینه کمک‌های جدید را برآورده می‌کند. به‌کارگیری SEA در همکاری‌های توسعه‌ای، شواهد محیطی لازم برای پشتیبانی از تصمیم‌گیری آگاهانه‌تر و شناسایی
برای پشتیبانی از تصمیم‌گیری آگاهانه‌تر و شناسایی فرصت‌های جدید را با تشویق بررسی سیستماتیک و کامل گزینه‌های توسعه فراهم می‌کند. تیم ویژه کمیته کمک‌های توسعه‌ای سازمان توسعه و همکاری اقتصادی (DAC) در زمینه SEA, راهنمایی در مورد چگونگی به‌کارگیری SEA در همکاری‌های توسعه‌ای تدوین کرده است. این سند، مزایای استفاده از SEA در همکاری‌های توسعه‌ای را توضیح می‌دهد و مراحل کلیدی برای کاربرد آن را بر اساس تجربیات اخیر تعیین می‌کند.
تور کوسه، بخشی غوطه‌ور از تورهای آبششی است که در ساحل قرار داده می‌شود و برای گرفتن حیوانات دریایی بزرگ از جمله کوسه‌ها طراحی شده است، با هدف کاهش احتمال حمله کوسه به شناگران. تورهای گوشگیر، دیواری از تور را تشکیل می‌دهند که در آب آویزان است و با گیر افتادن، حیوانات دریایی را به دام می‌اندازد. تورهای کوسه منطقهٔ ممنوعه‌ای بین کوسه‌ها و انسان‌ها ایجاد نمی‌کنند و نباید با موانع کوسه اشتباه گرفته شوند. تورهای کوسه به‌طور کامل از حملات کوسه در منطقه محصور جلوگیری نمی‌کنند، اما بر اساس اصل «کوسه کمتر، حملات
نمی‌کنند، اما بر اساس اصل «کوسه کمتر، حملات کمتر» عمل می‌کنند. به‌طور خاص، هدف آنها کاهش وقوع حملات از طریق گیر انداختن و از طریق مرگ و میر کوسه‌ها است. تورهای کوسه مانند تورهای نیو ساوت ولز برای گیر انداختن و گرفتن کوسه‌هایی که از نزدیکی آنها عبور می‌کنند، طراحی شده‌اند. کاهش جمعیت کوسه‌های محلی، احتمال حمله را کاهش می‌دهد. آمار تاریخی حملات کوسه نشان می‌دهد که استفاده از تورهای کوسه و طناب‌های محافظ کوسه، در صورت اجرای منظم و مداوم، به‌طور قابل توجهی میزان وقوع حمله کوسه را کاهش می‌دهد. با این حال، یک
وقوع حمله کوسه را کاهش می‌دهد. با این حال، یک مطالعه در سال ۲۰۱۹ استدلال کرد که این نتیجه‌گیری عوامل کلیدی را نادیده می‌گیرد. اندازه بزرگ توری‌های ماهیگیری به‌طور خاص برای گرفتن کوسه‌ها و جلوگیری از فرار آنها تا زمانی که در نهایت غرق شوند، طراحی شده است. به دلیل فعالیت قایق‌رانی، تورها نیز شناور می‌شوند ۴ متر یا بیشتر زیر سطح آب قرار دارند و به خط ساحلی متصل نمی‌شوند (به استثنای تورهای محافظ کوسه در هنگ کنگ)، بنابراین به کوسه‌ها این فرصت را می‌دهند که از روی تورها و اطراف آنها شنا کنند. تورهای کوسه
از روی تورها و اطراف آنها شنا کنند. تورهای کوسه می‌توانند سالانه ۱ میلیون دلار استرالیا یا ۲۰ هزار دلار استرالیا برای هر ساحل هزینه داشته باشند. تاریخچه. تور ماهیگیری کوسه در سال ۱۹۳۷ توسط شیلات نیو ساوت ولز، پس از یک دهه و نیم حملات مکرر کوسه‌ها در سواحل سیدنی، توسعه یافت. برای مثال، در مارس ۱۹۳۵، دو نفر - یکی در نورث نارابین و دیگری در ماروبرا - پس از حملات کوسه سفید بزرگ در عرض یک هفته جان خود را از دست دادند. این شبکه هرگز برای محصور کردن یک قطعه آب طراحی نشده بود، زیرا تورهای مانع نمی‌توانستند در
طراحی نشده بود، زیرا تورهای مانع نمی‌توانستند در منطقه موج‌سواری دوام بیاورند. در عوض، این وسیله برای گرفتن کوسه‌های بزرگ هنگام شنا در محدوده امواج طراحی شده بود. در ابتدا، تعداد کوسه‌های صید شده بسیار زیاد بود؛ بیش از ۶۰۰ کوسه در سال اول فعالیت، تنها در چند ساحل سیدنی. اما با گذشت زمان، حتی بدون در نظر گرفتن گسترش برنامه در تقریباً تمام سواحل سیدنی و در ولونگونگ و نیوکاسل، میزان صید کاهش یافت. میانگین صید سالانهٔ کوسه در نیو ساوت ولز امروزی ۱۴۳ کوسه است که بسیاری از آنها زنده رها می‌شوند. تورها برای اولین
بسیاری از آنها زنده رها می‌شوند. تورها برای اولین بار در سال ۱۹۵۲ در سواحل خاصی در کوازولو-ناتال (که قبلاً ناتال نام داشت) در آفریقای جنوبی مستقر شدند. تورهای کوسه همچنین به مدت تقریباً ۴۰ سال در نزدیکی دوندین، نیوزیلند مورد استفاده قرار می‌گرفتند و در سال ۲۰۱۱ جمع‌آوری شدند. مشخص شد که این تورها برای محیط زیست مضر هستند؛ ۷۰۰ گونه غیرهدف کشته شدند. از زمان حذف آنها، هیچ حمله کوسه‌ای رخ نداده است. از سال ۲۰۱۸، از تورهای کوسه در نیو ساوت ولز، کوئینزلند و کوازولو-ناتال استفاده می‌شود. در آگوست ۲۰۱۸، اعلام شد
استفاده می‌شود. در آگوست ۲۰۱۸، اعلام شد که تورهای ماهیگیری در شمال نیو ساوت ولز برداشته می‌شوند، اما تورهای ماهیگیری در سیدنی، نیوکاسل و ولونگونگ باقی می‌مانند. حزب سبز نیو ساوت ولز اعلام کرد که خواهان جمع‌آوری تمام تورهای ماهیگیری کوسه است. اثربخشی. برنامه‌های کنترل کوسه که به‌طور مداوم در حال اجرا هستند، در کاهش میزان حمله کوسه در سواحل حفاظت‌شده بسیار موفق بوده‌اند. در سال‌های ۱۹۰۰ تا ۱۹۳۷، ۱۳ نفر در سواحل موج‌سواری نیو ساوت ولز بر اثر حمله کوسه جان خود را از دست دادند؛ در طول ۷۲ سال بعدی، میزان مرگ و
را از دست دادند؛ در طول ۷۲ سال بعدی، میزان مرگ و میر به هشت نفر کاهش یافت که تنها یکی از آنها در سواحل توری شکل بود. این در دوره‌ای بود که جمعیت نیو ساوت ولز از ۱٫۴ میلیون نفر به هفت میلیون نفر افزایش یافت - و زمانی که افراد بیشتری شروع به رفتن به ساحل کردند. با این حال، برنامه تور ماهیگیری در نیو ساوت ولز توسط گروه‌های محیط زیستی «منسوخ و ناکارآمد» خوانده شده است؛ آنها استدلال می‌کنند که تورهای ماهیگیری کوسه از شناگران محافظت نمی‌کنند. ۶۵ درصد از حملات کوسه در نیو ساوت ولز در سواحل دارای تور رخ داده است.
در نیو ساوت ولز در سواحل دارای تور رخ داده است. تأثیر محیطی. تورهای کوسه منجر به صید ضمنی می‌شوند، از جمله گونه‌های در معرض خطر و تهدید مانند لاک‌پشت‌های دریایی، فیل‌های دریایی، دلفین‌ها و نهنگ‌ها. در فصل تابستان ۲۰۱۱/۱۲ در کوئینزلند ۷۰۰ کوسه صید شد که ۲۹۰ عدد از آنها در تورهای ماهیگیری و طناب‌های طبل بالای ۴ متر بودند. در نیو ساوت ولز، به‌طور متوسط هر دو سال یک نهنگ گوژپشت در تور ماهیگیری گرفتار می‌شود؛ این نهنگ تقریباً همیشه زنده رها می‌شود. در کوئینزلند در سال ۲۰۱۵، صید ضمنی شامل یک دلفین پوزه بطری و
در سال ۲۰۱۵، صید ضمنی شامل یک دلفین پوزه بطری و هفت دلفین معمولی (یکی زنده رهاسازی شد)، ۱۱ گربه‌ماهی، هشت سفره‌ماهی بینی گاوی، نه سفره‌ماهی عقابی، ۱۳ لاک‌پشت دریایی، پنج سفره‌ماهی مانتا (که همه به جز یکی زنده ماندند)، هشت سفره‌ماهی پوزه باریک، سه وزغ‌ماهی، چهار ماهی تن و یک عقاب خالدار سفید بود که با خیال راحت رهاسازی شد. نیو ساوت ولز و کوئینزلند همچنین از پینگرهای صوتی متصل به تورها برای کاهش صید ضمنی دلفین‌ها، نهنگ‌ها و سایر پستانداران دریایی استفاده می‌کنند. نشان داده شده است که استفاده از پینگرها
می‌کنند. نشان داده شده است که استفاده از پینگرها به‌طور قابل توجهی صید ضمنی پستانداران دریایی را کاهش می‌دهد. در یک دوره ۳۰ ساله، بیش از ۳۳۰۰۰ کوسه در برنامه تور کوسه کوازولو-ناتال تلف شده‌اند. در طول همین دوره ۳۰ ساله، ۲۲۱۱ لاک‌پشت، ۸۴۴۸ سفره‌ماهی و ۲۳۱۰ دلفین در برنامه تور کوسه کوازولو-ناتال جان باختند. گروه‌های حمایت از حیوانات به رنج و ظلمی که تورها به حیوانات وارد می‌کنند، مانند پارگی، استرس، درد و بیماری، اشاره می‌کنند. آنها جایگزین‌هایی مانند گشت‌های نجات غریق برای موج‌سواران، آموزش عمومی در مورد
نجات غریق برای موج‌سواران، آموزش عمومی در مورد رفتار کوسه‌ها، سیگنال‌های رادیویی، فناوری سونار و تورهای برقی را پیشنهاد می‌کنند. کریستوفر نف، دانشمند علوم سیاسی، خاطرنشان می‌کند: «در سطح بین‌المللی، تورهای کوسه به عنوان یک «فرایند تهدیدآمیز کلیدی» برای کشتن گونه‌های در معرض خطر انقراض شناخته شده‌اند.» او می‌افزاید: «... کشتن گونه‌های در معرض خطر انقراض برای افزایش اعتماد عمومی یا نشان دادن اینکه اقدام دولت عملی نیست. این یک بی‌احترامی به مردم است.» جسیکا موریس از انجمن بین‌المللی انسان‌دوستی، تورهای کوسه
از انجمن بین‌المللی انسان‌دوستی، تورهای کوسه را «واکنشی عجولانه» می‌نامد و می‌گوید: «کوسه‌ها شکارچیان درجه یکی هستند که نقش مهمی در عملکرد اکوسیستم‌های دریایی ایفا می‌کنند. ما برای اقیانوس‌های سالم به آنها نیاز داریم.» بنیاد تحقیقات و نجات سی ورلد نیز با استفاده از تورهای کوسه برای از بین بردن جمعیت کوسه‌ها مخالف است. «در یک دنیای ایده‌آل، ما دوست داریم که هیچ کوسه‌ای در استرالیا و سراسر جهان از بین نرود، اما این یک واقعیت نیست. ما فشار بر دولت‌ها برای محافظت از شناگران از طریق استفاده از برنامه‌های کنترل
از شناگران از طریق استفاده از برنامه‌های کنترل کوسه را درک می‌کنیم. ما به موضع خود در برابر تورهای کوسه ادامه می‌دهیم و عملیات نجات خود را برای نجات دلفین‌ها، نهنگ‌ها و لاک‌پشت‌هایی که در آنها به دام می‌افتند، ادامه می‌دهیم و در کنار آن با سازمان‌های معتبر برای تحقیق در مورد روش‌های بهبود یافته‌ای که تأثیر بر زندگی دریایی ما را کاهش می‌دهد، همکاری می‌کنیم.» با این حال، صید ضمنی از تورهای کوسه در مقایسه با صید ضمنی از سایر فعالیت‌ها ناچیز است. به‌طور متوسط سالانه ۱۵ کوسه سفید بزرگ توسط برنامه کنترل کوسه در
۱۵ کوسه سفید بزرگ توسط برنامه کنترل کوسه در نیو ساوت ولز و کوئینزلند صید می‌شوند، در حالی که این رقم در استرالیا ۱۸۶ کوسه سفید بزرگ است که از فعالیت‌های دیگر صید می‌شوند. صنعت ماهیگیری تجاری کوسه استرالیا سالانه بیش از ۱۲۰۰ تن کوسه صید می‌کند، که ۱۳۰ تن از آنها کوسه سفید بزرگ هستند. صنعت صید میگو در ایالت نیو ساوت ولز به تنهایی سالانه منجر به صید ۶۴ تن کوسه به عنوان صید ضمنی می‌شود، که دو سوم آنها می‌میرند. ماهیگیری با قلاب بلند برای ماهی تن و شمشیرماهی در سواحل آفریقای جنوبی گزارش داد که بین سال‌های ۱۹۹۵
سواحل آفریقای جنوبی گزارش داد که بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۵، سالانه ۳۹۰۰۰ تا ۴۳۰۰۰ کوسه تلف شده‌اند. شارک سوارز تخمین می‌زند که در مجموع سالانه ۵۰ میلیون کوسه به‌طور ناخواسته و به عنوان صید جانبی توسط صنعت ماهیگیری تجاری صید می‌شوند. هزینه. کل هزینه برنامه تور ماهیگیری کوسه در نیو ساوت ولز برای سال مالی ۲۰۰۹/۱۰ تقریباً ۱ میلیون دلار استرالیا بود که شامل هزینه تورها، پیمانکاران، ناظران و تکنسین کوسه، تجهیزات تور ماهیگیری کوسه (دستگاه‌های هشدار دلفین و نهنگ و غیره) و فعالیت‌های حسابرسی انطباق با قوانین می‌شد.
و فعالیت‌های حسابرسی انطباق با قوانین می‌شد. برای ۵۱ ساحل حفاظت‌شده، این نشان‌دهنده هزینه مالی تقریباً ۲۰٬۰۰۰ دلار استرالیا برای هر ساحل در سال است. استرالیا. در نیو ساوت ولز، استرالیا، ۵۱ ساحل دارای تور ماهیگیری هستند. این تورها توسط وزارت صنایع اولیه نیو ساوت ولز نگهداری می‌شوند. تورها عموماً ۱۵۰ هستند طول، ۶ متر عرض متر و «کف» قرار گرفته در بستر دریا در عمق ۱۰ متر. تورها می‌توانند ۵۰۰ باشند متر از ساحل فاصله دارد. سایز مش ۵۰ تا ۶۰ است سانتی‌متر تورها هر ۲۴ تا ۴۸ ساعت برای سرویس برداشته می‌شوند تا از
هر ۲۴ تا ۴۸ ساعت برای سرویس برداشته می‌شوند تا از پوسیدگی جلوگیری شود، زباله‌ها تمیز شوند و کوسه‌های مرده و سایر موجودات دریایی از بین بروند. گفته می‌شود که ۳۵ تا ۵۰ درصد کوسه‌ها از سمت ساحل به دام می‌افتند. برای هشدار دادن به دلفین‌ها و نهنگ‌ها، «پینگرهای» صوتی به تورها نصب شده‌اند و این تورها در زمستان، فصل مهاجرت نهنگ‌ها، در جای خود قرار ندارند. این وزارتخانه اظهار می‌کند که این تورها «هرگز به عنوان وسیله‌ای برای جلوگیری کامل از هرگونه حمله در نظر گرفته نشده‌اند»، اما به جلوگیری از ایجاد قلمرو توسط
نشده‌اند»، اما به جلوگیری از ایجاد قلمرو توسط کوسه‌ها کمک می‌کنند. از سال ۱۹۵۰ تا ۲۰۰۸، صدها کوسه سفید بزرگ و کوسه ببری در تورهای ماهیگیری در نیو ساوت ولز تلف شدند. در کوئینزلند، استرالیا، از طناب‌های طبل در ترکیب با تورهای کوسه استفاده می‌شود. برنامه کنترل کوسه‌ها در کوئینزلند از اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی آغاز شده است. در فصل تابستان ۲۰۱۱/۱۲ کوئینزلند، ۷۱۴ کوسه صید شد که ۲۸۱ مورد آنها در تورهای ماهیگیری و طناب‌های طبل بالای ۲ متر بودند. از سال ۱۹۹۷، سالانه ۵۰۰ تا ۹۰۰ کوسه در این برنامه تلف شده‌اند، از جمله
تا ۹۰۰ کوسه در این برنامه تلف شده‌اند، از جمله چندین گونه کوسه که از نظر حفاظتی نگران‌کننده بوده‌اند. آنها شامل موارد زیر هستند: یک حمله مرگبار در کوئینزلند در ژانویه ۲۰۰۶ در آمیتی پوینت در جزیره استردبروک شمالی رخ داد. آب در این مکان تا عمق ۳۰ متر پایین می‌رود و کوسه‌های نر به‌طور مکرر در این منطقه دیده می‌شوند. در آن زمان، طناب‌های طبل در سواحل اطراف جزیره نصب شده بودند. حمله کوسه دیگری در سال ۲۰۲۰ در ساحل گرین‌مونت در گلد کوست رخ داد. در این زمان طناب‌های طبل و تورهای کوسه در ساحل نصب شدند.
نمایش خیمه‌شب‌بازی دولتی ایروان () در سال ۱۹۸۷ بنیانگذاری شد و سومین سالن نمایش خیمه‌شب‌بازی در اتحاد شوروی محسوب می‌شد. اولین اجرا بود. بین سال‌های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۰ این سالن نمایش بسته بود.
مهر مکرتچیان (; ؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار رشته پیست اهل ارمنستان که نمایندهٔ ارمنستان در مسابقات بین‌المللی است. در در رشته اسکرچ به رقابت پرداخت.
حملات ۱۴۰۴ ایران به اسرائیل با نام عملیاتی وعدهٔ صادق ۳، موجی از حملات موشکی و پهپادی ایران به اسرائیل در پاسخ به حملات ۱۴۰۴ اسرائیل به ایران بود که در اواخر شامگاه جمعه ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ به وقوع پیوست که این موشک‌ها برخی رهگیری و برخی نیز به تل‌آویو و دیگر شهر های سرزمین های اشغالی اصابت کردند. احمد وحیدی اهداف این حملات را پایگاه‌های هوایی «نواتیم»، «نوادا» و «تلگراف» که به گفتهٔ وی مبدأ حمله به ایران بودند ذکر کرد.به گزارش مؤسسه یهودی امنیت آمریکا، در مجموع ۲۰۱ موشک از ۵۷۴ موشک شلیک شده، رهگیری شد. تعداد
۲۰۱ موشک از ۵۷۴ موشک شلیک شده، رهگیری شد. تعداد موشک‌های شلیک شده به سمت اسرائیل، بیش از ۵۰۰ فروند راکت و موشک ذکر شده است. حدود ۱۰۰۰ پهپاد ایرانی به سمت اسرائیل شلیک شده که بیشتر آنها، بیشتر در جنوب، از طریق خاک عراق و سوریه وارد شدند. بیشتر کشته‌ها و مجروحان در شهرهای اشدود، بئرشبع، کریات گت، و تل‌آویو گزارش شده‌اند. با وجود عملکرد موفق سیستم دفاعی گنبد آهنین و پشتیبانی مستقیم پدافند آمریکا، پیش بینی میشود حدود ۴۲٪ از موشک‌ها و پهپادها از فیلتر دفاعی عبور کردند و منجر به خسارات و تلفات شدند. لازم به ذکر
کردند و منجر به خسارات و تلفات شدند. لازم به ذکر است گنبد آهنین پیشرفته‌ترین و مجهز ترین پدافند جهان است و این آمار با این حال درصد بسیار خوبی در مقابل مجهزترین پدافند جهان حساب میشود. با این حال اما آمار دقیق و درستی از خسارات، تلفات و تعداد اصابت پرتابه های ایران به دلیل سانسور اطلاعاتی شدید دولت اسرائیل مشخص نیست و این آمار ها صرفا پیش بینی رسانه ها است. ۲۹ کشته در اسرائیل گزارش شد و مجروحان بیش از ۳٬۰۰۰ نفر (۳٬۲۳۸ نفر بستری شدند؛ شامل ۲۳ مبتلای شدید، ۱۱۱ متوسط، ۲٬۹۳۳ خفیف، ۱۳۸ اضطراب حاد و ۳۰ مورد