payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دین سامی دیگر غیرقانونی اعلام نشود: سپس خود را با این دین آشنا کرد و سامی‌ها را با تمرکز بر ایده اعتقاد و اعتراف شخصی متقاعد کرد که به دین دیگری روی آورند، که بسیار مؤثر واقع شد. سوئد و فنلاند. مردم سامی تا نیمه دوم قرن هجدهم همچنان به طور مخفیانه به شمن‌گرایی سامی پایبند بودند، تا اینکه مبلغان فرقه زهدباوری و سپس سرانجام لاستادینیسم در مأموریت خود به موفقیت واقعی دست یافتند و مردم سامی به مسیحیت گرویدند. ماموریت توماس فون وستن در نروژ چنان کارآمد بود که زهدگرایان سوئدی به رهبری دانیل جوربرگ در طول مأموریت
سوئدی به رهبری دانیل جوربرگ در طول مأموریت خود در میان سامی‌ها در سوئد از آن استفاده کردند. برخلاف مأموریت اجباری قرن هفدهم که سامی‌ها را مجبور به مسیحیت ظاهری کرد، به نظر می‌رسد مأموریت زهدگرایان قرن هجدهم واقعاً موفق بوده است، اگرچه این تغییر دین به آرامی پیش می‌رفت. در حدود دهه ۱۷۷۰، بنا به گزارش‌ها، مردم سامی مسیحی بودند، از دین سامی به عنوان دین اجدادشان به جای دین خودشان صحبت می‌کردند و گزارش شده بود که کشیشان سامی دانش خوبی در مورد مسیحیت دارند. با این حال، رسالت مسیحی در میان سامی‌ها تا اواسط قرن
این حال، رسالت مسیحی در میان سامی‌ها تا اواسط قرن نوزدهم ادامه یافت، زمانی که لائستادیانیسم در میان مردم سامی بسیار موفق شد. ارتدکس شرقی در میان سامی‌ها. قبایل سامی ساکن در شبه‌جزیره کولا به جای قلمرو کاتولیک-پروتستان تحت قلمرو مسیحیت ارتدوکس شرقی قرار گرفتند. در نتیجه گسترش نووگورودیان و بعداً روس‌ها به شرقی‌ترین بخش‌های منطقه و فتح آنها، حوزه ارتدکس اصلی قرار گرفت.
جشنواره هنر خیابانی سارایوو () یک جشنواره هنر خیابانی بود که بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰ در سارایوو، بوسنی و هرزگوین برگزار شد این جشنواره هر ساله در ماه ژوئیه برگزار می‌شد و سه روز ادامه داشت. این رویداد هر ساله شامل اجراهای خیابانی متعدد، ایجاد یک محله هنر خیابانی جدید در شهر، کنسرت‌ها، نقاشی‌های دیواری بزرگ و ارائه سایر اشکال هنری خلاقانه بود. روز پایانی جشنواره به خردسالان اختصاص داشت و شامل موسیقی صحنه‌ای، کارگاه‌های آموزشی تئاتر و ژیمناستیک، شعبده‌بازی و شعبده‌بازی خیابانی بود.
لبه تیغ (به انگلیسی: The Razor's Edge) یک فیلم اکشن و دلهره‌آور آمریکایی آماده اکران به کارگردانی دمیان لیختنشتاین با بازی جیمز فرانکو و تامی لی جونز است. خلاصه داستان. یک آدمکش سابق پس از ربوده شدن دخترش و هدف قرار گرفتن معشوقه‌اش، با یک دوراهی روبرو می‌شود. او باید در حین فرار از دست یک قاتل بی‌رحم، آخرین کار خطرناک خود را انجام دهد. ساخت. در ماه مه ۲۰۲۴، اعلام شد که فرانکو و جونز برای بازی در این فیلم انتخاب شده‌اند و قرار است فیلمبرداری اصلی در ۲۵ ژوئن ۲۰۲۴ در جورجیا آغاز شود. فیلمبرداری در ژوئیه ۲۰۲۴
۲۰۲۴ در جورجیا آغاز شود. فیلمبرداری در ژوئیه ۲۰۲۴ در کلمبوس (جورجیا) آغاز شد.
عقیق در ایران از دیرباز جایگاهی مهم در تاریخ، فرهنگ، هنر و تجارت داشته است. عقیق (به انگلیسی: Agate)، که در فارسی گاه رونوس هم نامیده می‌شود، گونه‌ای کلسدونی رنگین و نیمه‌قیمتی است که در ایران به دلیل زیبایی و سختی‌اش مورد توجه بوده است. ایران با داشتن معادن متنوع عقیق در استان‌هایی مانند خراسان جنوبی، خراسان رضوی، قم، اصفهان و آذربایجان شرقی و سمنان، یکی از تولیدکنندگان اصلی این سنگ در جهان محسوب می‌شود. عقیق ایرانی به سبب رنگ‌های روشن و گونه‌های گوناگون (زرد، آبی، سبز روشن، خاکستری، قرمز و سفید) شهرت دارد
آبی، سبز روشن، خاکستری، قرمز و سفید) شهرت دارد و بخش مهمی از صادرات سنگ‌های نیمه‌قیمتی کشور را تشکیل می‌دهد. مُهرهای ساسانی که از حکاکی روی سنگ‌های نفیس و نیمه نفیس، از جمله بر روی عقیق ساخته می شده اند، در آن دوره بسیار رایج بوده اند. همچنین در آموزه‌های دینی اسلام، پوشیدن انگشتر عقیق از مستحبات شمرده می‌شود؛ چنان‌که گفته می‌شود پیامبر اسلام، انگشتر نقره‌ای با نگین عقیق به دست داشته و مسلمانان به تبع آن عقیق را سنگی مبارکیمی دانند. عقیق ایرانی به دلیل تنوع رنگ و کیفیت بالا شناخته می‌شود و در صنایع
تنوع رنگ و کیفیت بالا شناخته می‌شود و در صنایع زیورآلات، هنرهای سنتی و همچنین در باورهای مذهبی ایرانیان جایگاه ویژه‌ای دارد. تاریخچه. شواهد باستان‌شناسی و متون تاریخی نشان می‌دهد که استفاده از عقیق در ایران به دست‌کم هزاره دوم پیش از میلاد بازمی‌گردد. مردمان ایران باستان عقیق را سنگی درمانگر و نگهدارنده می‌پنداشتند و گمان می‌کردند می‌تواند از خونریزی جلوگیری کند. در دورهٔ هخامنشیان، از عقیق برای ساخت مهرها، اشیای تزئینی و حتی تزئینات معماری در تخت‌جمشید و شوش استفاده می‌شده است. برای مثال، در کاخ‌های کوروش
استفاده می‌شده است. برای مثال، در کاخ‌های کوروش بزرگ در شوش و تخت‌جمشید، اشیایی از عقیق به‌کار رفته است. در دوران ساسانیان، عقیق به‌ویژه برای ساخت مهرهای سلطنتی و انگشترهای نقش‌دار رواج داشت. پس از ظهور اسلام، اهمیت عقیق در ایران بیشتر شد. منابع اسلامی بیان می‌کنند که محمد، پیامبر اسلام، انگشتری با نگین عقیق به دست داشت و توصیه به استفاده از آن کرده است. زمین‌شناسی عقیق، منشأ، معادن و کانی‌شناسی. نحوهٔ تشکیل و کانی‌شناسی. عقیق یک گوهرسنگ ریزبلورین و از خانوادهٔ کوارتز (SiO2) است که سختی آن بین ۶٫۵ تا ۷ در
کوارتز (SiO2) است که سختی آن بین ۶٫۵ تا ۷ در مقیاس موهس قرار دارد. این سختی، عقیق را به سنگی مقاوم در برابر خراشیدگی تبدیل کرده است، به طوری که می‌تواند روی شیشه خط بیندازد. عقیق‌ها معمولاً در حفره‌ها و منافذ سنگ‌های آتشفشانی و دگرگون‌شده تشکیل می‌شوند. این حفره‌ها که حاصل خروج گازها از گدازه‌های در حال سرد شدن هستند، فضایی را برای نفوذ مایعات غنی از سیلیسیم فراهم می‌کنند. این مایعات به مرور زمان و به صورت لایه به لایه، بلورهای عقیق را تشکیل می‌دهند که در نهایت منجر به ایجاد ساختارهایی به نام «ژئود»
در نهایت منجر به ایجاد ساختارهایی به نام «ژئود» (Geode) یا «آمیگدال» (Amygdal) می‌شود. وجود عناصر فلزی رنگ‌زا مانند آهن، منگنز، کروم و نیکل در این فرایند، باعث ایجاد طیف گسترده‌ای از رنگ‌ها در عقیق می‌شود، که از سفید و خاکستری تا قرمز، زرد، سبز و سیاه متغیر است. عقیق می‌تواند در سنگ‌های رسوبی مانند سنگ آهک و دولومیت نیز یافت شود. در این محیط‌ها، محلول‌های غنی از سیلیس به داخل فضاهای خالی، شکستگی‌ها یا حفره‌هایی که در سنگ وجود دارند نفوذ کرده و به تدریج رسوب می‌کنند تا نوارهای عقیق را تشکیل دهند. این فرایند
می‌کنند تا نوارهای عقیق را تشکیل دهند. این فرایند معمولاً در دماهای پایین‌تری نسبت به تشکیل عقیق در سنگ‌های آتشفشانی اتفاق می‌افتد. مراحل تشکیل عقیق‌های آتشفشانی به شرح زیر است: مراحل تشکیل عقیق در سنگ‌های رسوبی به شرح زیر است. این روش به جای سنگ‌های آتشفشانی، در سنگ‌های رسوبی مانند سنگ آهک اتفاق می‌افتد و معمولاً در دماهای پایین‌تری صورت می‌گیرد: انواع. عقیق‌های ایرانی از نظر شکل، رنگ و ساختار تنوع بسیاری دارند. برخی از انواع شناخته‌شده عبارتند از: این نمونه‌ها بر پایه ساختار نوارها و رنگ‌ها از هم
این نمونه‌ها بر پایه ساختار نوارها و رنگ‌ها از هم متمایزند. رنگ‌بندی طبیعی عقیق‌های ایران معمولاً در محدودهٔ آبی روشن، سفید، خاکستری و قهوه‌ای قرار دارد و نمونه‌های قرمز یا زرد شفاف به ندرت یافت می‌شوند. برخی کارشناسان ایرانی نیز برخی از انواع مشهور را با نام‌های محلی می‌شناسند؛ برای نمونه، «عقیق بابا قوری» در واقع نوعی آنیکس (Onyx) سیاه و سفید است که در معادن یزد و خراسان یافت می‌شود، و «عقیق شجری» اشاره به شکل درختی (دندریتی) این سنگ در مناطق خاص دارد. معادن. ایران یکی از کشورهای غنی از لحاظ معادن عقیق
ایران یکی از کشورهای غنی از لحاظ معادن عقیق است که مهم‌ترین آن‌ها در استان‌های مختلف پراکنده‌اند: بزرگ‌ترین ذخایر عقیق کشور در استان‌های خراسان جنوبی (به ویژه منطقه فردوس)، خراسان رضوی (به‌ویژه شهرستان تربت‌حیدریه – معدن بایگ)، قم، آذربایجان شرقی (نزدیک میانه) و اصفهان (منطقه خور و بیابانک) قرار دارند. برای نمونه، معدن عقیق قم در نزدیکی شهر قم (حدود ۲۵ کیلومتری تهران–قم) واقع است و دارای عقیق‌های همراه با ژاسپر است. از دیگر معادن مهم می‌توان به معدن خور در اصفهان، معدن چاه کاسه‌گو و چاه حاجی در نزدیکی
در اصفهان، معدن چاه کاسه‌گو و چاه حاجی در نزدیکی فردوس (خراسان جنوبی)، معدن بایگ در تربت‌حیدریه (خراسان رضوی) و معدن سه‌قلعه (خراسان رضوی) اشاره کرد. معادن فوق به دلیل غنای تنوع رنگ و کیفیت سنگ، مهم و بهره‌برداری صنعتی از آن‌ها در حال انجام است. معادن اصلی عقیق در ایران. پراکندگی معادن عقیق در ایران از مرزهای شرقی تا شمال غرب و مرکز کشور گواه پیوند عمیق این گوهر با تاریخ زمین‌شناختی فلات ایران، به ویژه فعالیت‌های آتشفشانی در دوران ائوسن است. این گستردگی جغرافیایی، زمینهٔ وجود انواع مختلف عقیق با ویژگی‌های
زمینهٔ وجود انواع مختلف عقیق با ویژگی‌های منحصربه‌فرد را فراهم کرده است. کاربردهای سنتی و هنری. سنگ عقیق از گذشته‌های دور در ساخت اشیای زینتی و مذهبی ایرانیان کاربرد داشته است. از دوره باستان، مصریان باستان و بعدها ایرانیان از عقیق برای ساخت گردنبند، مهرهای نقش‌برجسته، انگشتر و تسبیح استفاده می‌کردند. مهم‌ترین استفاده‌ها شامل: از دوره ساسانی به بعد انگشترهای حکاکی‌شده با عقیق که اغلب روایات مذهبی یا نمادهای سلطنتی بر آن‌ها نقش شده بود در میان شاهان و بزرگان رواج یافت. امروزه نیز صنعت جواهرسازی ایران از
رواج یافت. امروزه نیز صنعت جواهرسازی ایران از عقیق برای تراش سنگ‌های نگین، ساخت انگشتر و تسبیح استفاده می‌کند؛ هم‌چنین هنر معرق‌کاری و مهرسازی با عقیق (معروف به مهرهای «عقیق‌کاری» در مشهد) رایج است. به علت سختی بالا و مقاومت شیمیایی آن، عقیق در برخی ابزارهای آزمایشگاهی سنتی (مانند هاون سنگی) و صنایع دستی چرم‌کاری نیز به‌کار می‌رود. هنرپردازان ایرانی علاوه بر کاربردهای صنعتی، عقیق خام را به صورت سنگ‌های صیقلی‌شده و تراشیده در اندازه‌های گوناگون برای فروش عرضه می‌کنند و مجموعه‌داران نیز نمونه‌های زیبای آن را
می‌کنند و مجموعه‌داران نیز نمونه‌های زیبای آن را گردآوری می‌کنند. صادرات. ایران با وجود معادن گسترده، سهم محدودی از بازار جهانی گوهرسنگ دارد. بخش بزرگی از عقیق ایرانی به صورت خام صادر می‌شود. مشتریان اصلی این سنگ کشورهای منطقهٔ خلیج فارس، اروپا و آمریکا هستند. رنگ‌های سفید، سرخ و زرد عقیق به سبب جذابیت بالا، بیشتر در صادرات به کار می‌روند. همچنین برخی شرکت‌های ایرانی تلاش می‌کنند فناوری‌های به‌روزتری را در استخراج و برش این سنگ به کار گیرند تا ارزش افزوده صادرات را افزایش دهند. کمبود فناوری فرآوری مدرن یکی
را افزایش دهند. کمبود فناوری فرآوری مدرن یکی از عوامل کاهش ارزش افزودهٔ صادراتی عقیق ایران دانسته می‌شود. جایگاه فرهنگی. عقیق در فرهنگ و باورهای ایرانی جایگاه ویژه‌ای دارد. در فرهنگ ایرانی، عقیق نماد پیشکش طبیعت و طبیعت الهی دانسته می‌شود. بسیاری از ایرانیان بر این باورند که عقیق خواص درمانی و محافظتی دارد. برای مثال، در باورهای عامیانه تصور می‌شده عقیق می‌تواند جلوی خونریزی را بگیرد یا فرد را از چشم‌زخم و بلایای طبیعی حفظ کند. در باورهای اسلامی، به‌ویژه میان شیعیان، انگشتر عقیق از مستحبات دینی به‌شمار
میان شیعیان، انگشتر عقیق از مستحبات دینی به‌شمار می‌رود. همچنین در باورهای عامیانه، عقیق سنگی خوش‌یمن و محافظت‌کننده در برابر چشم‌زخم و بلایا دانسته شده است. روایات متعددی از پیامبر و امامان شیعه در مورد فضیلت به دست کردن انگشتر عقیق نقل شده است. این روایات، فواید متعددی را برای عقیق برمی‌شمارند، از جمله: این پیوند عمیق میان عقیق و باورهای مذهبی، ارزشی فراتر از معیارهای کانی‌شناسی برای این سنگ ایجاد کرده است. به عنوان مثال، در بازار ایران، عقیق یمنی به دلیل روایات متعدد، از محبوبیت و ارزش بیشتری نسبت به
روایات متعدد، از محبوبیت و ارزش بیشتری نسبت به عقیق‌های داخلی برخوردار است، حتی اگر از نظر خواص فیزیکی و کانی‌شناسی تفاوت محسوسی با آن‌ها نداشته باشد. این ارزش‌گذاری بر مبنای روایت، یک پدیدهٔ فرهنگی منحصربه‌فرد است که در تحلیل جایگاه عقیق در ایران باید به آن توجه شود. به این دلیل، امروزه انگشترهای نقره با نگین عقیق در میان مردم ایران رایج است و حتی برخی خرده‌فرهنگ‌های محلی (مانند اعتقادات خاص در مناطقی چون یزد و اصفهان) برای عقیق ارزش روحانی و ارزشی قائل هستند. به‌طور کلی، سنگ عقیق در هنر و آداب ایرانی
هستند. به‌طور کلی، سنگ عقیق در هنر و آداب ایرانی همواره نشانه‌ای از زیبایی و اصالت بوده و در بسیاری از مراسم و زیورها حضور دارد. علاوه بر این، در طب سنتی و باورهای عامه، خواص درمانی و آرامش‌بخش بسیاری برای عقیق ذکر شده است. این باورها شامل تقویت اعتماد به نفس، کاهش استرس و اضطراب، بهبود روابط اجتماعی و کمک به درمان بیماری‌های پوستی و گوارشی است. لازم است که توجه شود این موارد به عنوان «باورهای سنتی» و نه «حقایق علمی اثبات‌شده» رایج است. هنر عقیق. حکاکی روی عقیق، یک هنر قدیمی و اصیل در ایران است که به عنوان
یک هنر قدیمی و اصیل در ایران است که به عنوان یک حلقهٔ تکمیل‌کننده در زنجیرهٔ ارزش عقیق عمل می‌کند. این هنر یک مادهٔ معدنی را به یک کالای فرهنگی و یک اثر هنری باارزش تبدیل می‌کند. تاریخچه و تکنیک‌ها. قدمت حکاکی روی سنگ در ایران به هزاران سال پیش بازمی‌گردد. در گذشته، این هنر به صورت دستی و با ابزارهای ساده (قلم‌کاری) انجام می‌شد. امروزه، علاوه بر روش سنتی، از تکنیک‌های مدرن مانند حکاکی لیزری نیز استفاده می‌شود که سرعت و دقت کار را افزایش می‌دهد. البته، حکاکی لیزری روی عقیق عمق چندانی ایجاد نمی‌کند و معمولاً
لیزری روی عقیق عمق چندانی ایجاد نمی‌کند و معمولاً برای عمق دادن به طرح، باید توسط استادکار به صورت دستی تکمیل شود. مضامین حکاکی‌شده بر روی عقیق بسیار متنوع است و از اذکار مذهبی، آیات قرآن و نام ائمه تا اشعار و طرح‌های شخصی را شامل می‌شود. حکاکان برجستهٔ معاصر. این هنر در ایران دارای ان برجسته‌ای است که هر کدام امضای خاص خود را دارند. وجود این امضاها، این هنر را به یک حرفهٔ شناخته‌شده و دارای استاندارد تبدیل کرده است. در ادامه، فهرستی از برخی از این اساتید و امضای آن‌ها آورده شده است: تجارت و اقتصاد عقیق در
امضای آن‌ها آورده شده است: تجارت و اقتصاد عقیق در ایران. صنعت عقیق در ایران با یک تناقض مهم روبروست: با وجود دارا بودن معادن غنی و باکیفیت و پیشینهٔ تاریخی درخشان، سهم ایران از تجارت جهانی گوهرسنگ‌ها بسیار ناچیز است. این وضعیت را می‌توان به «پارادوکس پتانسیل» تشبیه کرد که در آن ظرفیت‌های عظیم با موانع ساختاری روبروست. چالش‌ها و فرصت‌ها. بر اساس گزارش‌ها، سهم ایران از گردش مالی سالانهٔ ۸۰۰ میلیارد دلاری تجارت جهانی گوهرسنگ‌ها، تنها ۰٫۲ درصد است. این امر دلایل متعددی دارد: با این حال، آیندهٔ این صنعت
دلایل متعددی دارد: با این حال، آیندهٔ این صنعت امیدوارکننده به نظر می‌رسد. با فراهم آوردن زیرساخت‌های لازم، تسهیل قوانین صادراتی و تمرکز بر ایجاد ارزش افزوده از طریق فرآوری و حکاکی، می‌توان به سهم واقعی و درخور ایران در این بازار دست یافت. تقلب در تجارت عقیق. شناسایی عقیق اصل که از معادن استخراج و بعد از تراشکاری به بازار ارائه می‌شود، از انواع تقلبی و بهسازی‌شده برای علاقه‌مندان و خریداران بسیار حیاتی است. البته اصطلاح تقلبی ومصنوعی معمولاً به معنای سنگ‌های بهسازی شده نیست؛ بهسازی به فرآیندی در فرآوری
بهسازی شده نیست؛ بهسازی به فرآیندی در فرآوری سنگ‌های طبیعی اشاره دارد که برای بهبود ظاهر، رنگ یا شفافیت آن‌ها انجام می‌شود. جدول زیر، تفاوت‌های کلیدی را برای شناسایی عقیق معدنی اصل و تقلبی نشان می‌دهد: به‌طور کلی اگر اصالت سنگ اهمیت داشته باشد باید سنگ را در آزمایشگاه سنگ‌شناسی تحلیل کرد. روش‌های بهسازی عقیق. بهسازی عقیق به دو روش کلی شیمیایی و حرارتی انجام می‌شود: ۱. بهسازی شیمیایی (رنگ‌افزایی). در این روش، از مواد شیمیایی برای تغییر یا تقویت رنگ سنگ استفاده می‌شود. این فرایند به صورت کلی شامل دو مرحله
می‌شود. این فرایند به صورت کلی شامل دو مرحله است: به عنوان نمونه برای ایجاد رنگ سبز، از موادی مانند پتاسیم دی‌کرومات یا کلرید کروم استفاده می‌شود. یا برای ایجاد رنگ قرمز، از ترکیباتی مانند نیترات آهن استفاده می‌شود که با حرارت دادن، رنگ قرمز خوش‌رنگی ایجاد می‌کند. برای سیاه کردن عقیق، از محلول‌های حاوی شکر یا عسل به همراه اسید سولفوریک استفاده می‌شود؛ این ترکیب باعث آزاد شدن کربن در سنگ شده و رنگ آن را تیره می‌کند. ۲. بهسازی حرارتی. در این روش، سنگ عقیق در دمای بالا قرار داده می‌شود تا رنگ آن بهبود یابد یا
بالا قرار داده می‌شود تا رنگ آن بهبود یابد یا نقص‌های رنگی آن برطرف شود. این روش معمولاً برای تغییر رنگ‌های طبیعی سنگ و تقویت آن‌ها به کار می‌رود. به عنوان مثال، حرارت‌دهی می‌تواند رنگ‌های قرمز و نارنجی موجود در سنگ را تقویت کند. برای این منظور سنگ‌های عقیق بریده شده در محفظه‌های سرامیکی حاوی زغال یا آلومینا قرار می‌گیرند و سپس برای چندین روز در دمای بالا درون کوره‌های مخصوص حرارت می‌بینند. مزایای بهسازی شامل افزایش ارزش در سنگ‌های عقیق با کیفیت پایین‌تر و رنگ‌های کدر، با بهسازی و تبدیل به سنگ‌هایی با
و رنگ‌های کدر، با بهسازی و تبدیل به سنگ‌هایی با رنگ‌های جذاب و بازارپسند و تقویت مقاومت با بهسازی حرارتی است که می‌تواند تنش‌های داخلی سنگ را از بین ببرد و مقاومت آن در برابر ضربه را افزایش دهد. معایب بهسازی نیز کاهش ارزش در برابر سنگ طبیعی است به خصوص اگر به صورت مصنوعی رنگ شوند، ضمن این که برخی از روش‌های بهسازی ممکن است دوام رنگ را کاهش دهند و با گذشت زمان یا در تماس با مواد شوینده، رنگ سنگ تغییر کند یا از بین برود. تشخیص سنگ‌های بهسازی شده از سنگ‌های طبیعی برای افراد غیرمتخصص دشوار است و این موضوع
طبیعی برای افراد غیرمتخصص دشوار است و این موضوع می‌تواند باعث سوءاستفاده در بازار شود.
«طبل سامی» یک طبل تشریفاتی شمنیستی است که توسط مردم سامی شمال اروپا استفاده می‌شد. طبل‌های تشریفاتی سامی دو نوع اصلی دارند که هر دو تخم‌مرغی شکل هستند: یک طبل کاسه‌ای که در آن پوست طبل روی یک حلقه نازک از چوب‌خمیده بسته می‌شود و یک طبل قاب‌دار که در آن سر طبل روی یک حلقه نازک از چوب خمیده کشیده می‌شود. سر طبل از پوست گوزن شمالی ساخته می‌شود. در شمن‌گرایی سامی، نوآیدی از طبل برای رفتن به حالت خلسه یا کسب اطلاعات از آینده یا سایر قلمروها استفاده می‌کرد. طبل را در یک دست می‌گرفتند و با دست دیگر می‌کوبیدند.
را در یک دست می‌گرفتند و با دست دیگر می‌کوبیدند. گفته می‌شد در حالی که نوآیدی در حالت خلسه بود، «روح آزاد» او بدنش را ترک می‌کرد تا به دنیای ارواح برود. وقتی از طبل برای طالع‌بینی استفاده می‌شد، با چکش طبل به آن ضربه می‌زدند؛ چکش طبل «ووئوربی» (vuorbi: «شاخص» یا «اشاره‌گر») نام دارد و نوعی قالب ساخته شده از برنج یا شاخ است که هنگام ضربه زدن به طبل روی سر طبل حرکت می‌کرد. رویدادهای آینده بر اساس نمادهایی که «ووئوربی» روی پوست طبل روی آنها متوقف می‌شد، پیش‌بینی می‌شدند. الگوهای روی پوست طبل، جهان‌بینی صاحب
می‌شدند. الگوهای روی پوست طبل، جهان‌بینی صاحب طبل و خانواده‌اش را، چه در امور مذهبی و چه در امور دنیوی، مانند گله‌داری گوزن شمالی، شکار، خانه‌داری و روابط با همسایگان و جامعه غیرسامی، منعکس می‌کند. در طول مسیحی‌سازی مردم سامی در قرن‌های ۱۷ و ۱۸، بسیاری از طبل‌ها از مالکیت و استفاده سامی‌ها خارج شدند. بسیاری از طبل‌ها توسط مبلغان سامی و دیگر مقامات به عنوان بخشی از یک مأموریت مسیحی تشدیدشده نسبت به سامی‌ها مصادره شدند. طبل‌های دیگر توسط مجموعه‌داران خریداری شدند. اکنون بین ۷۰ تا ۸۰ طبل در مجموعه‌های مختلف
شدند. اکنون بین ۷۰ تا ۸۰ طبل در مجموعه‌های مختلف نگهداری می‌شوند؛ بزرگترین مجموعه طبل‌ها در موزه نوردیک در استکهلم قرار دارد. اصطلاحات. اصطلاحات زبان سامی شمالی برای طبل «goavddis", "gobdis» و «meavrresgárri» است، در حالی که در سامی لوله و سامی جنوبی به ترتیب «goabdes» و «gievrie» هستند (, )؛ در انگلیسی به آن rune drum یا Sámi shamanic drum نیز گفته می‌شود. نام به طبل کاسه‌ای و نام به طبل قابی گفته می‌شود که با پراکندگی این نوع طبل‌ها مطابقت دارد. یکی دیگر از نام‌های سامی شمالی، «meavrresgárri»، یک کلمه
از نام‌های سامی شمالی، «meavrresgárri»، یک کلمه مرکب بین زبانی است: «meavrres» از سامی و فنلاندی (حفاری، غرش، آشفتگی)، به علاوه «gárri» نروژی («فنجان، کاسه») تشکیل شده است. نام رایج نروژی برای طبل، «»، بر اساس یک سوءتفاهم قبلی در مورد نمادهای روی طبل است که آنها را به عنوان خط رونی تفسیر می‌کرد. نام‌های جدید پیشنهادی در نروژی («طبل شمن») یا («طبل سامی») هستند. نام اصلی سوئدی، ، از برداشت مسیحیان از دین سامی به عنوان افسونگری (") گرفته شده است و اکنون توهین‌آمیز تلقی می‌شود. لاستادیوس در کتاب «قطعاتی از
تلقی می‌شود. لاستادیوس در کتاب «قطعاتی از اساطیر لاپیش» (حدود ۱۸۴۰) از اصطلاح «طبل پیشگویی» (") استفاده کرده است. در زبان سوئدی امروز، اصطلاحی که معمولاً استفاده می‌شود ('طبل سامی') است. منابع مربوط به تاریخ طبل‌ها. چهار دسته منبع برای تاریخ طبل‌ها وجود دارد. اول خود طبل‌ها و آنچه ممکن است از آنها تفسیر شود. دوم، گزارش‌ها و رساله‌هایی در مورد موضوعات سامی از قرن‌های ۱۷ و ۱۸ که کشیشان، مبلغان یا سایر کارمندان دولت نروژی و سوئدی مانند یوهانس شفروس نوشته‌اند. سوم اظهارات خود سامی‌ها است که به دادگاه‌های
سوم اظهارات خود سامی‌ها است که به دادگاه‌های قانونی یا سایر نمایندگان رسمی ارائه شده است. چهارم اشارات پراکنده به طبل‌ها و شمن‌گرایی سامی در منابع دیگر، مانند «تاریخ نروژ» (اواخر قرن ۱۲). قدیمی‌ترین اشاره به طبل سامی و شمن‌گرایی در نوشته ناشناس «تاریخ نروژ» (اواخر قرن ۱۲) آمده است. در آن از طبلی با نمادهای حیوانات دریایی، قایق، گوزن شمالی و کفش‌های برفی یاد شده است. همچنین توصیفی از یک شمن وجود دارد که با انتقال روحش به درون یک نهنگ، زنی ظاهراً مرده را درمان می‌کند. پیتر کلاوسون فیس (Peder Claussøn Friis)
می‌کند. پیتر کلاوسون فیس (Peder Claussøn Friis) در اثر خود با عنوان «توصیف واقعی نروژ و جزایر اطراف آن» (۱۶۳۲؛ Norriges oc omliggende Øers sandfærdige Bescriffuelse) روح یک نوآیدی را توصیف می‌کند که بدن را ترک می‌کند. قدیمی‌ترین توصیفی را که یک سامی از طبل ارائه داده است، آندرس هویتلوک (Anders Huitlok) از پیته سامی در سال ۱۶۴۲ انجام داد. هویتلوک یک داستان و نقاشی ارائه داد. داستان او توسط هانس پی. لیبکر، برگمایستر آلمانی-سوئدی، یادداشت‌برداری شده است. طبل هویتلوک نمایانگر جهان‌بینی است که در آن خدایان،
هویتلوک نمایانگر جهان‌بینی است که در آن خدایان، حیوانات و زندگان و مردگان در چشم‌اندازی مشخص با هم کار می‌کنند. متون دادگاه از محاکمات علیه آندرس پالسن در وادسو در سال ۱۶۹۲ و علیه لارس نیلسون در آریپلوگ در سال ۱۶۹۱ نیز از منابع هستند. در طول قرن هفدهم، دولت سوئد برای کسب دانش بیشتر در مورد سامی‌ها و فرهنگ آنها، پروژه‌ای را سفارش داد. در طول جنگ سی ساله (۱۶۱۸-۱۶۴۸) شایعاتی پخش شد مبنی بر اینکه سوئدی‌ها با کمک جادوگری سامی‌ها در نبردهای خود پیروز شده‌اند. چنین شایعاتی بخشی از پیشینه تحقیقاتی بود که منجر به
شایعاتی بخشی از پیشینه تحقیقاتی بود که منجر به کتاب یوهانس شفروس با عنوان "لاپونیا" شد که در سال ۱۶۷۳ به زبان لاتین منتشر شد. برای شفروس، تعدادی از "مکاتبات کاهنان" ('prästrelationer") را کشیشان در مناطق سامی سوئد نوشته بودند. رساله‌های ساموئل راین، اولاس گران، یوهانس تورنئوس و نیکولای لوندیوس منابع مورد استفاده شفروس بودند. در نروژ، منبع اصلی نوشته‌های هیئت توماس فون وستن و همکارانش از سال ۱۷۱۵ تا ۱۷۳۵ است. نویسندگان هانس اسکانکه، ینس کیلدال، ایزاک اولسن و یوهان راندولف ("نسخه خطی ناروی") بودند. این
و یوهان راندولف ("نسخه خطی ناروی") بودند. این کتاب‌ها، تا حدی، دستورالعمل‌هایی برای مبلغان و همکارانشان و بخشی اسنادی بودند که برای دولت کپنهاگ در نظر گرفته شده بودند. کتاب‌های متأخر در این سنت عبارتند از: «شرح لاپلندهای تابع تاج سوئد» (۱۷۴۷؛ Beskrifning Öfwer de til Sweriges Krona lydande Lapmarker) اثر پهر هاگستروم در سوئد و «توضیحات فینمارک لاپر» (۱۷۶۷؛ Beskrivelse over Finmarkens Lapper) اثر کنوت لیم در دانمارک-نروژ. به‌ویژه لستادیوس' "قطعاتی از اساطیر لاپیش' (۱۸۳۹–۴۵) قابل توجه است که هم رساله‌های
لاپیش' (۱۸۳۹–۴۵) قابل توجه است که هم رساله‌های پیشین را با رویکردی انتقادی مورد بحث قرار می‌دهد و هم بر اساس تجربه خود لستادیوس بنا شده است. شکل طبل‌ها. چوب. طبل‌ها همیشه تخم‌مرغی‌شکل هستند؛ شکل دقیق بیضی بسته به نوع چوب مورد استفاده متفاوت است. طبل‌هایی که هنوز وجود دارند، چهار نوع مختلف دارند و می‌توان آنها را به دو گروه اصلی تقسیم کرد: طبل‌های کاسه‌ای و طبل‌های قابی. ارنست مانکر در اثر اصلی خود (Die lappische Zaubertrommel) در مورد طبل‌های سامی، ۴۱ طبل قابی، یک طبل حلقه‌ای، دو طبل قابی برش زاویه‌ای و ۲۷
یک طبل حلقه‌ای، دو طبل قابی برش زاویه‌ای و ۲۷ طبل کاسه‌ای را فهرست کرده است. با توجه به این اعداد، بسیاری تمایل دارند طبل‌ها را به دو گروه اصلی تقسیم کنند: طبل‌های کاسه‌ای و طبل‌های قابی، و بقیه را به عنوان انواع مختلف می‌بینند. با توجه به این طبل‌های باقی‌مانده و منشأ شناخته‌شده‌ی آن‌ها، به نظر می‌رسد طبل‌های قابی در مناطق جنوبی سامی و طبل‌های کاسه‌ای در مناطق شمالی سامی رایج‌تر هستند. طبل کاسه‌ای گاهی اوقات به عنوان یک نوع تعدیل‌شده‌ی محلی از نوع طبل پایه، که همان طبل قابی است، در نظر گرفته می‌شود. نوع
که همان طبل قابی است، در نظر گرفته می‌شود. نوع طبل قابی بیشتر یادآور سایر طبل‌های تشریفاتی مورد استفاده توسط بومیان سیبری است. پوست و نمادهای آن. پوست طبل از پوست گوزن شمالی دباغی‌نشده ساخته می‌شده‌است. لارس اولسن، که طبل عمویش، طبل بیندال، را در سال ۱۸۸۵ توصیف کرد، گفته است که پوست آن معمولاً به دلیل ضخامتش از گردن بچه‌گوزن شمالی گرفته می‌شد. نمادها با خمیری ساخته شده از پوست توسکا رنگ‌آمیزی می‌شدند. نقوش روی طبل، جهان‌بینی صاحب طبل و خانواده‌اش را، چه از نظر اعتقادات مذهبی و چه از نظر شیوه‌های معیشتی،
نظر اعتقادات مذهبی و چه از نظر شیوه‌های معیشتی، منعکس می‌کند. جهانی از طریق تصاویر گوزن‌های شمالی، چه اهلی و چه وحشی، و شکارچیان گوشتخواری که تهدیدی برای گله محسوب می‌شوند، به تصویر کشیده شده است. شیوه‌های معیشتی با صحنه‌هایی از شکار حیوانات وحشی، قایق‌هایی با تورهای ماهیگیری و گله‌داری گوزن شمالی ارائه می‌شود. تصاویر اضافی روی طبل شامل کوه‌ها، دریاچه‌ها، مردم، خدایان و همچنین محل اردوگاه با چادرها و انبارها است. نمادهای تمدن‌های خارجی، مانند کلیساها و خانه‌ها، نمایانگر تهدیدات جامعه غیرسامی اطراف و در حال
نمایانگر تهدیدات جامعه غیرسامی اطراف و در حال گسترش هستند. هر صاحب طبل مجموعه نمادهای خود را انتخاب می‌کرد؛ هیچ دو طبلی با مجموعه نمادهای یکسان وجود ندارد. طبلی که در کتاب لاتین تاریخ نروژ با نقوشی مانند نهنگ، گوزن شمالی، اسکی و قایق ذکر شده، متعلق به یک سامی ساحلی بوده است. طبل سامی لوله‌ای نشان دهنده صاحبی است که شیوه امرار معاش خود را عمدتاً از طریق شکار، نه گله‌داری، پیدا کرده است. بر اساس یک گونه‌شناسی مبتنی بر ساختار الگوها می‌توان سه گونه اصلی را شناسایی کرد: در بررسی اجمالی مانکر از ۷۱ طبل شناخته
کرد: در بررسی اجمالی مانکر از ۷۱ طبل شناخته شده، ۴۲ طبل سامی جنوبی، ۲۲ طبل سامی مرکزی و هفت طبل سامی شمالی وجود دارد. طبل بیندال یک طبل معمولی سامی جنوبی است که نماد خورشید در مرکز آن قرار دارد. آخرین مالک آن همچنین توضیح داد که نمادهای روی پوست بر اساس چهار جهت اصلی اطراف خورشید سازماندهی شده‌اند. جنوب به عنوان «سمت تابستانی» یا «جهت زندگی» توصیف می‌شود و شامل نمادهایی از زندگی سامی‌ها در طول تابستان در دشت‌ها است: گواهتی، انبار یا نجالا (njalla)، گله گوزن‌های شمالی و مراتع آنها. شمال به عنوان «سمت مرگ»
شمالی و مراتع آنها. شمال به عنوان «سمت مرگ» توصیف می‌شود و شامل نمادهایی از بیماری، مرگ و شرارت است. کیلستروم و رایدوینگ نمادهای طبل‌ها را در دسته‌های زیر خلاصه کرده‌اند: طبیعت، گوزن شمالی، خرس‌ها، گوزن شمالی، سایر پستانداران (گرگ، سگ آبی، حیوانات کوچک خزدار)، پرندگان، ماهی‌ها، شکار، ماهیگیری، گله‌داری گوزن شمالی، محل اردو (با گواهتی، نجالا و سایر انبارها)، روستای غیرسامی ( اغلب با نماد کلیسا)، مردم، سفر (اسکی کردن، پولک با گوزن شمالی، قایق‌ها) و خدایان و جهان‌های آنها نشان داده می‌شود. گاهی اوقات حتی نحوه