payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رسیدن به توافق با پادستا و تحریک شهروندان به شورش. با این حال، این توطئه کشف شد و هر دو مرد به همراه سایر توطئه‌گران گردن زده شدند. اولجیو با اتحادیه ضد ویسکونتی همراه شد و با آلدوبراندینو سوم دِسته موافقت کرد. در آغاز سال ۱۳۵۶، یک اتحادیه ضد ویسکونتی تشکیل شد که متشکل از اسکالیگری، گونزاگا، کارارسی، استنسی، مونفراتو و امپراتور چارلز چهارم لوکزامبورگ بود که توسط قائم مقامش مارکوار راندک، اسقف آگسبورگ، نمایندگی می‌شد. دو لرد میلان متهم به اعطای مناصب کلیسایی با تحقیر پاپ، کسب قدرت از طریق خشونت، کمین کردن
با تحقیر پاپ، کسب قدرت از طریق خشونت، کمین کردن برای امپراتور در پیزا و بستن دروازه‌های شهر به روی او در طول سفر بازگشت به آلمان شدند. برنابو سپس ارتشی متشکل از حدود هزار شوالیه را به فرماندهی والریانو کاستراکانی، پسر کاستروچیو و برادر آریگو، به منطقه رجیو امیلیا فرستاد. او یک سنگر (قلعه یا استحکامات چوبی) ساخت و قلعه سن پائولو (که اکنون سن پولو دِ انزا نامیده می‌شود) را محاصره کرد. در ۶ فوریه ۱۳۵۶، ارتش لیگ به قلعه حمله کرد و نبرد متعاقب آن با شکست ویسکونتی‌ها به پایان رسید. آنها متحمل سیصد کشته، چهارصد
به پایان رسید. آنها متحمل سیصد کشته، چهارصد زندانی و از دست دادن قطار بار خود شدند و مجبور به عقب‌نشینی به قلعه مونته‌چیو شدند. ویسکونتی‌ها متعاقباً در پایان ماه اوت در کاستیلیونه دله استیویره دوباره شکست خوردند و مجبور به عقب‌نشینی از بورگوفورت شدند. فرزندان. برنابئو متحد استفان دوم، دوک باواریا بود: سه تن از دخترانش با نوادگان استفان ازدواج کرده بودند. او حداقل ۱۵ فرزند مشروع از همسرش بئاتریس رجینا دلا اسکالا داشت: فرزندان نامشروع او از دونینا دل پوری، که پس از مرگ همسرش در سال ۱۳۸۴ در مراسمی مشروع
که پس از مرگ همسرش در سال ۱۳۸۴ در مراسمی مشروع شناخته شدند، به شرح زیر بودند: علاوه بر این، برنابو فرزندان نامشروع دیگری از معشوقه‌های دیگر داشت، با بلترامولا گراسی: با مونتانینا دی لازاری: با بلتامدا کاسا: با جووانولا مونتبرتو: با کاترینا فرگانسکی: با معشوقه‌های ناشناس:
کرشیا ((یک نان پهن نازک ایتالیایی است که معمولاً در مارکه و اومبریا (پسارو، اوربینو، آنکونا، ماچراتا، پروجا و ترنی) تهیه می‌شود. "کرسیا" احتمالاً ریشه مشترکی با "پیادینا" دارد که در نان مورد استفاده ارتش بیزانس یافت می‌شود، که قرن‌ها در رومانیا، در شمال مارکه (پنتاپولیس) و در دره اومبریا که از طریق فلامینیا عبور می‌کند، مستقر بودند. این غذا همچنین با نام رایج «پیتزای سفید» شناخته می‌شود. انواع محلی. منطقه اوربینو. کرشیا اربیناته، که به آن کرشیا سفولیاتا، کروستولو یا به ندرت پیادینا سفولیاتا هم گفته می‌شود،
یا به ندرت پیادینا سفولیاتا هم گفته می‌شود، یک غذای سنتی منطقه اربینو و مونتفلترو است. کرشیا اربیناته با مواد ساده و در دسترس تهیه می‌شود که عبارت‌اند از آرد، تخم‌مرغ، آب، چربی خوک، نمک و فلفل. خمیر با وردنه پهن می‌شود، سپس با چربی خوک چرب شده و روی خودش رول می‌شود، به گونه‌ای که تکه‌هایی از آن جدا شده و با بقیه خمیر ترکیب می‌شوند. خمیر به شکل یک دیسک فشرده درآمده و پخته می‌شود. پس از پخت، خمیر به ساختاری لایه‌ای، طلایی و ترد تبدیل می‌شود. معمولاً به صورت گرم و همراه با سوسیس، سبزی‌های خودرو، ژامبون، گوشت
و همراه با سوسیس، سبزی‌های خودرو، ژامبون، گوشت کمر یا پنیر سرو می‌شود. نسخه‌ای دیگر از کرشیا، کروستولو دی اربانیا، نوعی از کرشیا است که آرد گندم در آن با پولنتا جایگزین می‌شود و به دیواره دیگ می‌چسبد. منطقه پزارو و فانو. کرشیا پزارو، که اغلب «پیادینا رومانولا» نامیده می‌شود، در منطقه پزارو، منطقه فانو و مناطق اطراف آن رواج دارد. این نوع کرشیا نیازی به استفاده از خمیر مایه ندارد، با وردنه به خوبی پهن می‌شود و مقدار زیادی چربی خوک در آن به کار رفته است. دو نوع اصلی آن وجود دارد: کرشیا وونتا و کرشیا سفوژتا.
اصلی آن وجود دارد: کرشیا وونتا و کرشیا سفوژتا. کرشیا وونتا نسبتاً ضخیم است و پس از پخت، هر دو طرف آن با چربی خوک چرب می‌شود و سپس روی گریل قرار می‌گیرد؛ گاهی با کلم تفت داده شده پر می‌شود. کرشیا سفوژتا نیز ضخیم و به شکل مستطیل است؛ ابتدا یک بار پهن می‌شود، سپس تا شده و دوباره با وردنه باز می‌شود؛ به این ترتیب چندین لایه مجزا ایجاد می‌شود. در اصل، این خوراک بسیار مقوی برای کشاورزان تهیه می‌شد و به آن‌ها کمک می‌کرد تا پس از کار سخت در مزارع انرژی خود را بازیابند. منطقه آنکونا. در استان آنکونا، "کرِشیا" با
منطقه آنکونا. در استان آنکونا، "کرِشیا" با همان خمیر نان تهیه می‌شود و عموماً روی گریل یا در نسخه سنتی‌تر، زیر گریل پخته می‌شود. معمولاً به صورت "cu 'le foje"، یعنی با گیاهان وحشی خورده می‌شود، اما می‌توان آن را با گوشت‌های نمک‌سود شده مانند فیله گوساله، سالامی و ژامبون نیز ترکیب کرد. نوعی از آن که با باقیمانده پولنتا سرخ شده در بشقاب تهیه می‌شود، در مناطق ایسی و اوسیمو "کرِشیا" نامیده می‌شود. در اوفاگنا (یکی از قلعه‌های آنکونا) "آکادمی کرِشیا" وجود دارد که جشنواره‌های محلی قرون وسطایی را برگزار می‌کند.
که جشنواره‌های محلی قرون وسطایی را برگزار می‌کند. این غذا در گذشته آنقدر مهم بود که نام خود را به یک واحد پول رایج، "کرِشیولو"، داده است. منطقه ماچراتا. حتی در استان ماچراتا و در سراسر منطقه آلتو کیاشیو، "کرسیا" با خمیر نان تهیه می‌شود، اما غلظتی مشابه "شیاچیاتای" توسکانی پیدا می‌کند. گرد، با لبه‌ای شکسته و فرورفتگی‌هایی روی سطح (که عملکردشان حفظ بهتر روغن است)، با روغن، نمک، پیاز یا رزماری طعم‌دار می‌شود. برخی از گونه‌های تاریخی، استفاده از مخلوط گوشت خوک و ترقه‌های گوشت خوک (که " "گراسلی" " یا "
خوک و ترقه‌های گوشت خوک (که " "گراسلی" " یا " "اسگریسیولی" " نیز نامیده می‌شوند) و جایگزینی آرد گندم با آرد ذرت را پیش‌بینی می‌کنند. منطقه آسکولی پیچنو. با پیشروی به سمت جنوب، در مناطق داخلی استان آسکولی پیچنو، که اکنون از منطقه سلطه بیزانس دور است، "کرشیا" جای خود را به "فوکاچیای" پر شده یا "چیچی" پر شده می‌دهد که از "کرشیا" بلندتر است و به‌طور غنی پر شده است. اومبریا. "کرشیای" گوبیو یکی از شناخته‌شده‌ترین و محبوب‌ترین دستورهای سنتی است: خمیر آن با ورز دادن مواد بسیار ساده با دست به دست می‌آید: آرد، آب،
مواد بسیار ساده با دست به دست می‌آید: آرد، آب، نمک. این غذا که به‌طور سنتی روی صفحات یا دیسک‌های آهنی که مستقیماً روی زغال‌های شومینه قرار می‌گیرند، پخته می‌شود، امروزه معمولاً روی صفحات چدنی یا تابه‌های نچسب مستقیماً روی اجاق گاز پخته می‌شود. معمولاً با ژامبون، انواع برش‌های سرد، پنیر یا با سوسیس کبابی و اسفناج پخته شده در تابه سرو می‌شود. کرشیای عید پاک. در شمال و مرکز مارکه، نام "کرشیا" گاهی اوقات برای اشاره به غذایی بسیار متفاوت از "کرشیای" معمولی نیز استفاده می‌شود: این یک پای بسیار خوش‌طعم است:
نیز استفاده می‌شود: این یک پای بسیار خوش‌طعم است: "کرشیا دی پاسکوا" یا "پیتزا دی پاسکوا" یا پیتزای پنیر، که مخصوص منطقه پسارو، منطقه آنکونا و منطقه ماچراتا است، با خمیری ورآمده و طعم‌دار شده با پنیر پکورینو که به آن رنگی طلایی و طعمی قوی و خوشمزه می‌دهد. "کرشیا" یا پیتزای عید پاک از آنکونا و ماچراتا، دستور پخت پسارو را با تکه‌های بزرگ پنیر پکورینو ترکیب می‌کند که در حین پخت متورم می‌شوند و حفره‌هایی در داخل "کرشیا" باقی می‌گذارند. پنیری که در قسمت بیرونی قرار دارد، ترد می‌شود و خمیر را به خصوص خوشمزه
قرار دارد، ترد می‌شود و خمیر را به خصوص خوشمزه می‌کند.
وویود (به انگلیسی: Voivode: که همچنین voivod voievod یا voevod یا vaivode نیز وشته می‌شود)، عنوانی است که به رهبر نظامی، حاکم محلی یا جنگ‌سالار در اروپای مرکزی، جنوب شرقی و شرقی اطلاق می‌شد و از اوایل قرون وسطی مورد استفاده قرار می‌گرفت. این عنوان عمدتاً به حاکمان قرون وسطایی ایالت‌های رومانیایی‌نشین و فرمانداران و فرماندهان نظامی لهستانی‌ها، مجارها، لیتوانیایی‌ها، بالکان، روس‌ها و دیگر جمعیت‌های اسلاوی زبان اشاره داشت. در مشترک‌المنافع لهستان-لیتوانی، "وویود" به جای "پالاتین" استفاده می‌شد. در روسیه تزاری،
به جای "پالاتین" استفاده می‌شد. در روسیه تزاری، وویود به فرماندار نظامی اطلاق می‌شد. در میان امیرنشین‌های دانوب، "وویود" یک عنوان سلطنتی محسوب می‌شد. ریشه‌شناسی. اصطلاح وویود از دو ریشه گرفته شده است. ، به معنای «جنگ، مبارزه» است، در حالی که ، به معنای «رهبری کردن» است. بنابراین در اسلاویای قدیمی روی هم رفته به معنای «رهبر جنگ» یا «فرمانده جنگ» است که به عنوان فرمانده اصلی یک نیروی نظامی و معاون پادشاه خدمت می‌کرد. در زبان اسلاوی اولیه، "vojevoda" به معنای 'رهبر نظامی در نبرد' می‌باشد و هم چنین این اصطلاح
'رهبر نظامی در نبرد' می‌باشد و هم چنین این اصطلاح در مناطقی که تحت تأثیر اسلاوها بوده‌اند، به زبان‌های غیر اسلاوی، مانند رومانیایی، مجارستانی و آلبانیایی نیز گسترش یافته است. تاریخچه. در طول دوره امپراتوری بیزانس، این عنوان به فرماندهان نظامی بیشتر به جمعیت‌های اسلاوی زبان، به ویژه در بالکان، اشاره داشت که امپراتوری بلغارستان اولین دولت اسلاوی مستقر در این منطقه بود. عنوان () به دلیل کاربرد آن توسط امپراتور بیزانسی قرن دهم، کنستانتین هفتم، در کتاب "«Administrando Imperio»" و در اشاره به رهبران نظامی
Imperio»" و در اشاره به رهبران نظامی مجارستان آمده است. این عنوان در قرون وسطی در بوهمیا، بوسنی، بلغارستان، کرواسی، یونان، مجارستان، مقدونیه، مولداوی، لهستان، روگن، امپراتوری روسیه، اوکراین، صربستان، ترانسیلوانیا و والاچیا استفاده می‌شد. در اواخر قرون وسطی، voivode، ترجمه و معادل کلمه لاتین است. برای فرمانده اصلی یک نیروی نظامی، نیابت از پادشاه به تدریج به عنوان فرمانداران منطقه‌ای در لهستان، مجارستان و سرزمین‌های چک و در بالکان تبدیل شد. در طول حکومت عثمانی بر یونان، فرمانداری عثمانی آتن در ورزشگاه
عثمانی بر یونان، فرمانداری عثمانی آتن در ورزشگاه باستانی هادریان اقامت داشت. استان خودمختار وویوودینای صربستان از نام صربستانی Vojvodina سرچشمه می‌گیرد. انتقال مقام وویود از رهبر نظامی به یک نقش مدنی عالی‌رتبه در مدیریت سرزمینی (دولت محلی) در بیشتر کشورهای اسلاوی زبان و در بالکان در اواخر قرون وسطی رخ داد. این کشورها شامل بلغارستان، بوهمیا، مولداوی و لهستان بودند. علاوه بر این، در سرزمین‌های چک، و همچنین در بالکان، این یک عنوان اشرافی معادل "دوکس"، دوک یا شاهزاده بود. بسیاری از خانواده‌های اشراف
دوک یا شاهزاده بود. بسیاری از خانواده‌های اشراف "ایلیریکوم" هنوز هم از این عنوان استفاده می‌کنند، علیرغم اختلافات در مورد وجود اشرافیت در بالکان.
جیووانی ویسکونتی (؛ ۱۲۹۰ – ۱۳۵۴) یک کاردینال کاتولیک رومی ایتالیایی بود که در میلان به عنوان فرمانروای مشترک و ارباب سایر شهرهای ایتالیا فعالیت می‌کرد. او همچنین یک رهبر نظامی بود که علیه فلورانس جنگید و از زور برای تصرف و نگهداری شهرهای دیگر استفاده کرد. جووانی، کوچک‌ترین پسر ماتئو اول ویسکونتی و بوناکوسا بوری، پس از تحصیل در مدرسه عمومی، وارد حرفه کلیسایی شد و در نیمه دوم قرن چهاردهم، لرد میلان را که پیش از آن توسط اوتون ویسکونتی رهبری می‌شد، در اختیار داشت. او که عاشق هنر بود، حامی پترارک بود که در میلان
او که عاشق هنر بود، حامی پترارک بود که در میلان ماند و فضایل او را ستایش می‌کرد. در سال‌های ۱۳۲۳–۱۳۲۴ تکفیر و به ارتداد متهم شد، اما در آنتی‌پاپ نیکلاس پنجم متحدی یافت که در ژانویه ۱۳۲۹، او را به عنوان کاردینال با عنوان (شبه) کاردینال سانت اوزه‌بیو منصوب کرد. با این حال، در ۱۵ سپتامبر ۱۳۲۹، او به نمایندگی از پاپ قانونی و شخصاً در ۲۶ نوامبر همان سال، این مقام را پذیرفت. جووانی هرگز توسط یک پاپ قانونی به مقام کاردینالی ارتقا نیافت. با این حال، در سال ۱۳۳۲، او اسقف و ارباب نووارا شد و پس از حل اختلافات با
او اسقف و ارباب نووارا شد و پس از حل اختلافات با اسقف اعظم قانونی آیکاردو دا کامودیا، به همراه برادرش لوچینو ویسکونتی به عنوان ارباب به میلان بازگشت (۱۳۴۱). او در سال ۱۳۳۹ به عنوان اسقف اعظم انتخاب شد و بدین ترتیب جانشین آیکاردو شد، اما عنوان اسقف اعظمی او تنها در سال ۱۳۴۲ توسط پاپ کلمنت ششم و با صدور فرمان پاپی تأیید شد. در سال ۱۳۵۲، جیووانی قدرت خانواده ویسکونتی را به جنوا و سال بعد به بولونیا و نووارا گسترش داد. پس از مرگ او، در ۵ اکتبر ۱۳۵۴، حکومت میلان بین سه برادرزاده‌اش، پسران استفانو ویسکونتی،
بین سه برادرزاده‌اش، پسران استفانو ویسکونتی، تقسیم شد: ماتئو دوم، گالئاتزو دوم و برنابو، که پیش از این با مقام لردی جووانی مرتبط و به عنوان مالکان شهر میلان تأیید شده بودند. جووانی دو فرزند نامشروع داشت، لئوناردو ویسکونتی، شهردار نووارا، و مارگاریتا ویسکونتی، دختر آمبروجو ویسکونتی، یک کوندوتیرو و پسر طبیعی برنابو ویسکونتی، فرماندار پاویا و برادرزاده برادرش استفانو ویسکونتی. زندگی‌نامه. او پسر ماتئو اول ویسکونتی و بوناکوسا بوری بود. جیووانی ویسکونتی در سال ۱۳۱۷ توسط کاپیتول میلان به عنوان اسقف اعظم انتخاب
۱۳۱۷ توسط کاپیتول میلان به عنوان اسقف اعظم انتخاب شد، اما پاپ ژان بیست و دوم از تأیید این انتخاب خودداری کرد و در عوض آیکاردوس را از کومودیا به این مقام ارتقا داد. در سال ۱۳۲۳ ژان او را به اتهام ارتداد تکفیر کرد و ویسکونتی متحدی در ضد پاپ نیکلاس پنجم یافت، که به او عنوان کاردینال داد. در سال ۱۳۳۱ او اسقف و ارباب نووارا شد و در سال ۱۳۳۹، پس از مرگ آیکاردوس، پیروزمندانه وارد میلان شد، اگرچه پاپ کلمنت ششم تنها در سال ۱۳۴۲ فرمانی صادر کرد که او را در مقام اسقف اعظم تأیید می‌کرد. رسماً، او از سال ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۴
اعظم تأیید می‌کرد. رسماً، او از سال ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۴ اسقف اعظم میلان بود. ویسکونتی به همراه برادرش لوچینو، عنوان فرمانروای مشترک میلان را به قیمت ۵۰۰۰۰۰ فلورین از پاپ خریداری کرد. پس از مرگ لوچینو، او پسران برادر دیگرش، استفانو، که ماتئو دوم، برنابو و گالئاتزو دوم بودند را در مقام اربابی شریک کرد. یک سال پس از مرگ لوچینو ویسکونتی در سال ۱۳۴۹، و با تأیید نزدیکانش، جووانی ویسکونتی فرمانروایی کامل میلان را به دست گرفت و شروع به تحکیم قدرت در لومباردی و فراتر از آن کرد. در همان سال، ۱۳۵۰، او فرمانروایی بولونیا را
کرد. در همان سال، ۱۳۵۰، او فرمانروایی بولونیا را به دست آورد و در سال ۱۳۵۱ برادرزاده‌اش، برنابئو، را به عنوان مسئول شهر منصوب کرد. فلورانس که از قدرت روزافزون خود بیمناک بود، در سال ۱۳۵۰ کنفرانسی را در آرتزو با حضور نماینده پاپ و نمایندگان سایر شهرها برای تشکیل اتحاد علیه میلان ترتیب داد. جووانی ویسکونتی با آگاهی از این اقدامات علیه خود، با گیبلین‌های توسکانی و رومانیا ابراز علاقه و اتحاد کرد. پس از مرگ ماستینو دوم دلا اسکالا از ورونا، که با اسقف اعظم خصومت داشت، او دوستی پسر ماستینو، کانگرانده دوم دلا
داشت، او دوستی پسر ماستینو، کانگرانده دوم دلا اسکالا، را به دست آورد. در سال ۱۳۵۱، او نیروهایی از میلان و بولونیا و از متحدانش در فائنتسا و فورلی، همگی به رهبری برنابئو، برای محاصره ایمولا فرستاد. با وقوع جنگ در منطقه رومانیا، جیووانی ویسکونتی توانست فلورانسی‌ها را به این باور برساند که هیچ قصدی نسبت به آنها ندارد. با این حال، او سپس بسیاری از شهروندان برجسته بولونیایی را دستگیر و شکنجه کرد و از آنها اعتراف گرفت که با فلورانس برای سرنگونی حکومتش توطئه کرده‌اند. او از این به عنوان توجیهی برای جنگ علیه
کرده‌اند. او از این به عنوان توجیهی برای جنگ علیه فلورانس و گوئلف‌های توسکانی استفاده کرد. اسقف اعظم، جیووانی دا اولجیو، یکی دیگر از ویسکونتی‌ها، را به فرماندهی منصوب کرد و او ارتشی را از بولونیا جمع‌آوری کرد و آنها را به توسکانی هدایت کرد تا شهرها و قلعه‌ها را محاصره و تصرف کنند، در حالی که متحدان گیبلین در توسکانی در جاهای دیگر منطقه ویرانی به بار آوردند. در سال ۱۳۵۳، جووانی ویسکونتی فرمانروای جنوا شد، که در آن زمان درگیر جنگ با ونیز بود و در سال بعد، نووارا را نیز به آن افزود. در سال ۱۳۵۳، پترارک به
نووارا را نیز به آن افزود. در سال ۱۳۵۳، پترارک به عنوان مهمان او به آنجا سفر کرد. جووانی ویسکونتی در ۵ اکتبر ۱۳۵۴ درگذشت.
ماریا بریکا، با لقب بریچاسا (پیانزا، ۲ دسامبر ۱۶۸۴ – پیانزا، ۲۳ دسامبر ۱۷۳۳)، یک آشپز ایتالیایی بود که به عنوان قهرمان شناخته شد به دلیل کمک‌هایش به دوک‌نشین ساووی در طول محاصره تورین در سال ۱۷۰۶. زندگی‌نامه. ماریا بریکا با نام ماریا کیابرژ، دختر جوزپه کیابرژ (یا سیابرژ) و فرانچسکا جنووا، به دنیا آمد. هنگامی که سربازان فرانسوی در سال ۱۶۹۳ پیانِتزا را اشغال و غارت کردند، او کمی بیش از هشت سال داشت. در ۸ فوریه ۱۷۰۵، او با والنتینو بریکو (یا بریکو) ازدواج کرد. او بیست و یک ساله و والنتینو چهل و یک ساله بود و
او بیست و یک ساله و والنتینو چهل و یک ساله بود و همسرش را از دست داده بود و چهار فرزند داشت. از آن زمان به بعد، او را ماریا بریکا، برگرفته از نام خانوادگی شوهرش، می‌نامیدند. او خیلی زود باردار شد و در ۱۶ ژوئن ۱۷۰۶ اولین فرزندش، جوزپه دومنیکو، را به دنیا آورد. در طول محاصره. هدف شاهزاده اوژن ساووی آزادسازی قلعه پیانزا از دست نیروهای فرانسوی بود. این یک موفقیت استراتژیک حیاتی محسوب می‌شد، زیرا در آن صورت فرانسوی‌ها مجبور می‌شدند با مهمات جیره‌بندی شده بجنگند. شاهزاده، پس از آنکه مطلع شد ماریا بریچکا بیست و
شاهزاده، پس از آنکه مطلع شد ماریا بریچکا بیست و یک ساله در خانه‌ای نزدیک قلعه زندگی می‌کند، در آنجا کار کرده و مسیر مخفی برای دسترسی به قلعه را می‌شناسد، تصمیم گرفت، با همکاری ویکتور آمادئوس دوم ساووی، لئوپولد اول، شاهزاده آنهالت-دسائو را به فرماندهی گروهی بزرگ از گراناتیرهای براندنبورگ و سربازان ساووی بفرستد تا قلعه را تصرف کنند. در شب بین ۵ و ۶ سپتامبر ۱۷۰۶، گروهی که به رهبری ماریا بریچکا هدایت می‌شد، پس از عبور از رودخانه دورا ریپاریا، از مسیر عبور نزدیک کلیسای سان پیِترو گذشت، از تونل عبور کرد (که
کلیسای سان پیِترو گذشت، از تونل عبور کرد (که امروزه به نام «تونل ماریا بریکا» شناخته می‌شود)، از پلکان مارپیچی سنگی در انتهای گذرگاه بالا رفت و وارد سالن جشن شد. بسیاری از فرانسوی‌ها در محل کشته شدند، تعداد مشابهی به اسارت گرفته شدند و غنائم نیز قابل توجه بود. به لطف موقعیتی که به دست آورده بودند، صبح روز بعد ارتش اتریش-پیدمونت از پشت به فرانسوی‌ها در دروازه‌های تورین حمله کرد و آنها را در هم کوبید و مجبورشان کرد با عجله به سمت پینرولو و سپس به فرانسه فرار کنند. تلفات فرانسوی‌ها سنگین بود و تورین در ۷
کنند. تلفات فرانسوی‌ها سنگین بود و تورین در ۷ سپتامبر آزاد شد. اگرچه مشارکت ماریا بریچکا احتمالاً به راهنمایی دربارهٔ مسیر عبور محدود می‌شد، کمک او، یا به هر حال کمک کسی که این اطلاعات را ارائه داد، حیاتی بود. روایت‌های مختلفی دربارهٔ این حادثه وجود دارد که در آن‌ها ماریا بریچکا گاهی نقش اصلی و برجسته و گاهی نقش فرعی دارد. برخی منابع، برای مثال، شرح می‌دهند که او شخصاً به شاهزاده اوژن توضیح داد چگونه می‌توان به سالن جشن‌ها دسترسی یافت. با وجود اختلاف نظر منابع دربارهٔ جزئیات، نقش او در تصرف قلعه پیانزا
منابع دربارهٔ جزئیات، نقش او در تصرف قلعه پیانزا برای موفقیت عملیات نظامی تعیین‌کننده بود. پس از وقایع. پس از وقایع محاصره، ماریا بریکا به زندگی خود بازگشت و به عنوان یک فرد عادی زندگی مشترکی را آغاز کرد. او در سن ۴۹ سالگی درگذشت. همسرش یک سال پس از او، حدود هفتاد سالگی، درگذشت. در حافظه تاریخی. در حافظه تاریخی مربوط به تصرف قلعه، شخصیت بریکا در طول قرن هجدهم ظاهر نشد. در روایت‌های بعدی، فرماندهی گروه در تونل به شاهزاده آنهالت نسبت داده می‌شد و سربازان داخل قلعه به عنوان افرادی که با ترس منتظر سرنوشت خود
قلعه به عنوان افرادی که با ترس منتظر سرنوشت خود بودند توصیف می‌شدند. این وضعیت تا زمانی ادامه یافت که متنی از نویسنده‌ای ناشناس جزئیات جدیدی از این رویدادها را روایت کرد و برای اولین بار ماریا بریچکا را ذکر کرد. سرانجام، صد و چهل سال پس از این وقایع، فرانچسکو گونین در سال ۱۸۴۴، نگارندهٔ یک نقاشی مهم بود که به یادبود محاصره سفارش داده شده بود. در این نقاشی، ماریا بریکا در رأس نارنجک‌اندازان قرار دارد، تبری را در دست دارد و به تالار روشن هجوم می‌برد. این بوم نقاشی در "فهرست عمومی میراث فرهنگی" نگهداری می‌شود
در "فهرست عمومی میراث فرهنگی" نگهداری می‌شود (همین صحنه در چاپ‌های بعدی قرن نوزدهم توسط جوزپه زینو نیز بازتولید شده است). این صحنه، علاوه بر خود رویداد تاریخی، بیش از هر چیز، تمثیلی از مردمی است که علیه حکومت فرانسه شورش می‌کنند. گوفردو کازالیس، مورخ، داستان ماریا بریکا را تنها پس از دیدن نقاشی گونین روایت کرد. با شروع از توصیف نقاشی گونین، "فهرست عمومی میراث فرهنگی" شامل تحلیلی مختصر اما جامع است که هم دوره تاریخی تولد روایت‌های مربوط به ماریا بریکا و هم فشارهای سیاسی و اجتماعی مرتبط را دنبال می‌کند:
هم فشارهای سیاسی و اجتماعی مرتبط را دنبال می‌کند: موضوع نقاشی مربوط به محاصره تورین در سال ۱۷۰۶ است: ماریا بریچکا، زن عوام، به فرماندهی گروهی از گراناتیرها وارد قلعه پیانزا شد، جایی که شب ۵ سپتامبر فرانسوی‌ها سرگرم موسیقی و رقص بودند و مطمئن بودند که به دلیل طغیان رودخانه‌های نزدیک، قابل دسترسی نیستند. پس از این اقدام شجاعانه، پیِمونتی‌ها توانستند قلعه را محاصره کنند و فرانسوی‌ها را وادار به تسلیم نمایند. این نقاشی به سفارش کارلو آلبرتو، پادشاه ساردینیا در سال ۱۸۴۴ ساخته شد و همان سال توسط گونین در دفترچه
سال ۱۸۴۴ ساخته شد و همان سال توسط گونین در دفترچه خاطرات خود ذکر گردید. دستور پرداخت از سوی خانه سلطنتی به تاریخ ۱۲ مارس ۱۸۴۴ برمی‌گردد. این بوم بخشی از مجموعه‌ای شامل دوازده نقاشی بود که وفاداری رعیت به پادشاهان را به تصویر می‌کشید و توسط هنرمندان مختلف ساخته شده بود و برای تزئین سالون کافه در کاخ سلطنتی که از سال ۱۸۴۱ بازسازی شده بود، در نظر گرفته شده بود. این اثر همراه با سه پرتره ساووی‌ها (آمِدو هشتم از آریِنتی، کارلو امانوئل اول از مولتنی و ویتوریو آمادئو دوم از بزوولی) و سه بوم دیگر مربوط به
آمادئو دوم از بزوولی) و سه بوم دیگر مربوط به «شایستگی‌های فرهنگی» ساووی، ساخته شده توسط استورلی، که تزئین سالون را تکمیل می‌کرد، در ژانویه ۱۸۹۸ به بازیلیکای سوپرگا منتقل شد و در آپارتمان‌های سلطنتی ضمیمه بازلیک قرار گرفت. این اثر در شماره ۱۹۲ کتابچه نمایشگاه صنعت و هنرهای زیبا تورین که در سال ۱۸۴۴ در والتینو برگزار شد، ثبت شده است (تورین ۱۸۴۴، ص. ۴۹). در همان نمایشگاه دو نقاشی دیگر از کاخ سلطنتی نیز حضور داشتند که به اعمال زنان قهرمان اختصاص داشتند: «کاترینا سگورانا به شجاعت بر دیوارهای نیس در سال ۱۵۴۳
سگورانا به شجاعت بر دیوارهای نیس در سال ۱۵۴۳ می‌جنگد» اثر میکله کوزا و «کنتس بئاتریس لوسرنا به تهدیدهای مارشال بریساک با شجاعت پاسخ می‌دهد» اثر آنجلو کاپیسانی، هر دو به سفارش پادشاه کارلو آلبرتو ساخته شده بودند. پس از دیدن نقاشی، گوفردو کازالیس روایت این رویداد را در کتاب خود به نام «فرهنگ‌نامه جغرافیایی تاریخی-آمار-تجاری ایالت‌های پادشاه ساردینیا» درج کرد: «ماریا شجاع با تبر در دست نخستین کسی است که وارد سالن شد، و آنچنان شگفتی در میان رقصندگان ایجاد شد که در ابتدا نمی‌دانستند این ظاهر شدن یک صحنه نمایشی
در ابتدا نمی‌دانستند این ظاهر شدن یک صحنه نمایشی است یا غافلگیری دشمنان». انتخاب این صحنه با محبوبیت موضوع محاصره تورین در سال ۱۷۰۶ مرتبط است، که ویتوریو آمادئو دوم را با شاهزاده اوژن ساووی پیوند می‌دهد، و به ویژه با تعداد زیادی نقاشی و مجسمه‌سازی از پیترو میکا که در همان دوران ساخته شده بود، ارتباط دارد (همچنین برای سالون کافه توسط میکله کوزا). در مورد منابعی که پادشاه برای سفارش این نوع نقاشی‌های تاریخی به کار می‌برد، بیشتر باید به آثار تاریخی پیشین و روایت‌های آموزشی-داستانی توجه کرد، نه آثار معاصر
روایت‌های آموزشی-داستانی توجه کرد، نه آثار معاصر لوئیجی سیبراریو و دومنیکو پرومیس (نویسندگان «تاریخ فلزی سلطنت ساووی» ۱۸۳۳). هدف ایدئولوژیک کلی، که در موضوع رابطه رعیت و پادشاه نهفته بود، این بود که علاوه بر رویدادهای تاریخ بزرگ، شخصیت‌ها و حوادث تاریخ محلی کمتر شناخته‌شده نیز انتخاب و بازتولید شوند، همانند پیترو میکا یا ماریا بریچکا، که توسط فرهنگ رمانتیک مورد توجه قرار گرفته بودند. علاوه بر نقاشی، یک بنای یادبود برنزی و مرمری که به وقایع ماریا بریکا اختصاص داده شده بود، در طول دویستمین سالگرد (۱۹۰۶) و یک
داده شده بود، در طول دویستمین سالگرد (۱۹۰۶) و یک ستون در ورودی گالری افتتاح شد. این بنای یادبود دارای کتیبه زیر است: این یادبود در تاریخ ۵ سپتامبر ۱۹۰۶ به ماریا بریچکا تقدیم شد، زنی که با شجاعت قهرمانانه در ۵ سپتامبر ۱۷۰۶ در پیانزا نبردهای باشکوهی را آغاز کرد که به آزادی تورین انجامید و مسیرهای جدیدی برای ایتالیا گشود؛ این تقدیم بازتاب روح مردم عادی و همیشه زنده در برابر عمل بزرگ او بود.در سال ۱۹۱۰، ادواردو بنسیونگا، کارگردان، فیلمی دربارهٔ او ساخت که در آن نقش او را لیدیا کوارانتا، ستاره فیلم‌های صامت،
آن نقش او را لیدیا کوارانتا، ستاره فیلم‌های صامت، بازی کرد. در سال ۲۰۱۶، یک مجسمه مرمرین باشکوه به او تقدیم شد که به مجسمه‌ساز گابریل گاربولینو رو، در مرکز پیانِتسا سفارش داده شده بود. در سال‌های ۲۰۱۰/۲۰۱۱، فیلم کوتاهی دربارهٔ او با عنوان "«پیانِتزا ۱۷۰۶ – ماریا بریکا»" ساخته شد. همچنین خیابان‌های متعددی در تورین و مناطق اطراف به یادبود ماریا بریکا وجود دارد. خانه او هنوز حفظ شده است و یک پلاک مرمر یادبود (۱۹۰۶) در یکی از دیوارهای پیرامونی قرار دارد.
ویریدیس ویسکونتی (; ۱۳۵۲ – ۱ مارس ۱۴۱۴) یک اشراف‌زاده ایتالیایی بود. ویریدیس در ازدواج با لئوپولد سوم، دوک اتریش، همسر دوشس اتریش، استیریا و کارینتیا و همچنین همسر کنتس تیرول بود. خانواده. ویریدیس که در حدود سال ۱۳۵۴ میلادی در میلان متولد شد، دختر لرد میلان، برنابو ویسکونتی و همسرش بئاتریس رجینا دلا اسکالا بود. او احتمالاً به نام عمه مادری‌اش، ورده دلا اسکالا، نامگذاری شده است. ویریدیس و بقیه خواهرانش ازدواج‌های سیاسی سودمندی را تضمین کردند. ویریدیس به عنوان یک عروس بسیار واجد شرایط شناخته می‌شد، زیرا نه
یک عروس بسیار واجد شرایط شناخته می‌شد، زیرا نه تنها خانواده ویسکونتی بر منطقه بسیار ثروتمند لومباردی حکومت می‌کردند، بلکه پدرش برنابو با ازدواج استراتژیک فرزندان متعددش، که به‌طور سیستماتیک آنها را با اعضای اشراف ازدواج می‌کرد، شبکه‌ای از بستگان را در میان خانواده‌های برجسته امپراتوری داشت. بنابراین در سال ۱۳۶۵ او به لئوپولد چهارده ساله نامزد شد. او ۱۰۰۰۰۰ فلورین به عنوان جهیزیه آورد. این ازدواج توسط برادر داماد، رودولف دوم، دوک اتریش، ترتیب داده شد که از طریق ازدواج با ویسکونتی‌های قدرتمند، متحد شده بودند
ازدواج با ویسکونتی‌های قدرتمند، متحد شده بودند و هابسبورگ‌ها در تلاش‌های خود برای تثبیت حکومت خود در تیرول، متحدی برای خود یافتند. با این حال، رودولف در راه شرکت در مراسم ازدواج ویریدیس و لئوپولد در میلان درگذشت؛ بنابراین، شوهر ویریدیس به همراه برادرش آلبرشت به حکومت مشترک اتریش درآمد. آنها در ۲۳ فوریه ۱۳۶۵ در کاخ برنابئو در کلیسای سن جیووانی در کونکا ازدواج کردند. والدینش در همین زمان یک تاکوینوم سانیتاتیس به او هدیه دادند. ویریدیس و همسرش در قلعه تیرول در نزدیکی مرانو زندگی می‌کردند در سال ۱۳۸۵ پدرش توسط
نزدیکی مرانو زندگی می‌کردند در سال ۱۳۸۵ پدرش توسط پسرعمویش جیان گالئاتزو ویسکونتی و برادر شوهرش، از طریق ازدواج با خواهرش کاترینا ویسکونتی، از سلطنت خلع شد. سپس برنابو در قلعه ترزو زندانی شد و در ۱۹ دسامبر همان سال، احتمالاً مسموم، درگذشت. ازدواج. ویریدیس با لئوپولد سوم، دوک اتریش، پسر آلبرت دوم، دوک اتریش و همسرش یوهانا از پفیرت ازدواج کرد. این زوج فرزندان زیر را داشتند: ویریدیس در سال ۱۳۸۶ بیوه شد و پسر بزرگش ویلیام دوک اتریش شد. او مدت‌ها از نیکوکاران صومعه استیچنا بود و اغلب به راهب صومعه پول قرض
صومعه استیچنا بود و اغلب به راهب صومعه پول قرض می‌داد. به عنوان بیوه، او در ملکی نزدیک به صومعه اقامت داشت. مرگ. ویریدیس در اول مارس ۱۴۱۴ درگذشت و حداقل سه فرزند از هفت فرزند خود را از دست داد، زیرا تاریخ مرگ دختر کوچکترش کاترین مشخص نیست. ویریدیس در سیتیچ، کارنتن، اتریش به خاک سپرده شده است.