payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به مدرسه میلن در آلبانی، نیویورک رفت، جایی که در سال ۱۹۰۵ به‌عنوان دانش‌آموخته برجسته فارغ‌التحصیل شد. بین کلاس‌ها، او بیشتر وقت آزاد خود را در فضای باز می‌گذراند و علاقه و کنجکاوی خود را نسبت به سنگ‌های دونین زیرین پرورش داد. پس از آن، او وارد کالج ولزلی، مدرسه‌ای برای زنان شد و در ابتدا در رشته زبان‌های کلاسیک تحصیل می‌کرد، اما بعداً علاقه‌اش به علوم شکل گرفت. او مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۹۰۹ و کارشناسی ارشد را در سال ۱۹۱۲ دریافت کرد و همچنین در دانشگاه هاروارد در تحصیلات تکمیلی شرکت کرد. تحصیلات خود
هاروارد در تحصیلات تکمیلی شرکت کرد. تحصیلات خود را در دانشگاه جانز هاپکینز در سال ۱۹۲۱ به پایان رساند. پیشه حرفه‌ای. گلدرینگ اولین بار حرفه خود را به‌عنوان استاد زمین‌شناسی در ولزلی کالج، دانشگاه پیشین خود، آغاز کرد و همچنین در مدرسه معلمان علوم در بوستون مشغول به کار شد. در سال ۱۹۱۲، او به موزه ایالت نیویورک پیوست و به‌عنوان کارشناس علمی در زمینه دیرینه‌شناسی فعالیت کرد. در موزه ایالت نیویورک، او به‌عنوان کارشناس علمی استخدام شد و در نمایشگاه‌ها و دیوراماهای دیرینه‌شناسی بی‌مهرگان تخصص داشت. در اینجا، او
دیرینه‌شناسی بی‌مهرگان تخصص داشت. در اینجا، او به‌طور موفقیت‌آمیزی داده‌های مطالعه ناتمام همکاری دربارهٔ کریونوئیدهای دونین را جمع‌آوری و سازمان‌دهی کرد. در سال ۱۹۱۶، رئیس او در موزه ایالت نیویورک از او خواست تا کار بر روی مطالعه فسیل‌های کریونوئیدها را ادامه دهد، مطالعاتی که پیشتر توسط چندین دیرینه‌شناس دیگر آغاز شده بود اما تکمیل نشده بود. او وظیفه داشت که دسته‌بندی‌های مختلف فسیل‌های کریونوئیدها را شناسایی کند. او نه‌تنها این مطالعه را در طی هفت سال به پایان رساند، بلکه از میان ۲۵ خانواده، ۶۰ جنس و ۱۵۵
رساند، بلکه از میان ۲۵ خانواده، ۶۰ جنس و ۱۵۵ گونه‌ای که ثبت کرد، ۲ خانواده جدید، ۱۸ جنس جدید و ۵۸ گونه جدید شناسایی کرد. بر اساس این شواهد، گلدرینگ به این نتیجه رسید که ساقه‌ها یک جنس جدید هستند و نام آن را ائوسپرماتوپریس نهاد. گلدرینگ یافته‌های خود را در یک تک‌نگاری در سال ۱۹۲۳ منتشر کرد. این اثر چنان موفقیت‌آمیز بود که سایر دانشمندان و دیرینه‌شناسان نمونه‌های فسیلی خود را برای شناسایی به او ارسال کردند. علاوه بر کریونوئیدهای دونین، گلدرینگ بسیاری از دیوراماهای دیگر را به موزه ایالت نیویورک اضافه کرد.
دیگر را به موزه ایالت نیویورک اضافه کرد. باغ‌های دریای سنگی، سایت استروماتولیتی که او مطالعه کرد، به‌عنوان یک نماد طبیعی ملی و نماد تاریخی ملی ایالات متحده ثبت شده است. معروف‌ترین دیورامای او جنگل سرخس‌های دانه‌دار فسیلی زنده از دوره دونین را در مکانی که اکنون گیلبوآ، نیویورک است، بازسازی کرد. این مدل واقعاً اعتبار او را به‌عنوان یک دیرینه‌شناس برجسته تثبیت کرد. این احتمالاً اولین دیورامای ساخته‌شده دربارهٔ زندگی اولیه بود. این دیورامای مشهور به جنگل فسیلی گیلبوآ نام‌گذاری شد، براساس محل آن و همچنین
فسیلی گیلبوآ نام‌گذاری شد، براساس محل آن و همچنین فسیل‌هایی که گلدرینگ برای طراحی این دیوراما استفاده کرد. در سال‌های ۱۸۵۰ و ۱۹۲۰ در گیلبوآ، نیویورک، به‌ترتیب چوب‌های سنگ‌شده و سنگ‌های فسیلی یافت شدند. گلدرینگ این فسیل‌ها را در سال ۱۹۲۰ مطالعه کرد و در نهایت آن‌ها را به‌عنوان فسیل‌های سرخس‌های دانه‌دار شناسایی کرد. گلدرینگ نه‌تنها یک محقق برجسته بلکه یک آموزگار تأثیرگذار نیز بود. او علی‌رغم اختصاص بیشتر عمرش به موزه، دانش گسترده خود را برای فراتر رفتن از اهداف معمولی موزه به‌کار برد و راه‌هایی برای آموزش
معمولی موزه به‌کار برد و راه‌هایی برای آموزش دیرینه‌شناسی به بازدیدکنندگان ابداع کرد. به‌عنوان مثال، موفقیت او در مدل‌های زمین‌شناسی و نمایش‌های آموزشی به انتشار کتاب‌های متعدد دربارهٔ زمین‌شناسی منجر شد. برخی از این آثار حتی برای آموزش در سطوح بالاتر استفاده شدند. او دو مدل زمین‌شناسی تحت عناوین «فسیل چیست؟» و «تشکیل زمین‌شناختی چیست؟» طراحی کرد که هدف آن‌ها آموزش اصول اولیه زمین‌شناسی بود.
سوزان باربارا گیانکوراما اوفوری-عطا (؛ ۱۹۱۷ – ژوئیه ۱۹۸۵) پزشک و ماما اهل غنا بود. وی نخستین زن پزشک در منطقهٔ ساحل طلا بود. او اولین زن غنایی و چهارمین زن در غرب آفریقا بود که موفق به دریافت مدرک دانشگاهی شد. اوفوری-عطا همچنین چهارمین زن غرب آفریقا بود که پزشک شد، پس از اگنس یوانده ساوج نیجریه‌ای (۱۹۲۹)، الیزابت آبیمبولا آولویی نیجریه‌ای (۱۹۳۸) و ایرن ایگودارو سیرالئونی (۱۹۴۴). در سال ۱۹۳۳، ادنا الیوت-هورتون کنشگر سیاسی سیرالئون و پیشگام در آموزش دانشگاهی، دومین زن غرب آفریقایی بود که فارغ‌التحصیل شد و
دومین زن غرب آفریقایی بود که فارغ‌التحصیل شد و اولین کسی بود که مدرک کارشناسی در علوم مقدماتی را دریافت کرد. در نهایت اوفوری-عطا به مقام پزشک مسئول در بیمارستان کوماسی رسید و بعدها مسئول بیمارستان پرنسس لوئیز برای زنان شد. هم‌دوره او ماتیلدا جِی کلارک بود، دومین زن غنایی و پنجمین زن غرب آفریقایی که پزشک شد و او نیز در آچی‌موتا و ادینبرو تحصیل کرده بود. اوفوری-عطا به عنوان دکتر افتخاری علوم از دانشگاه غنا برای تحقیقاتش در زمینه سوءتغذیه در کودکان شناخته شد و در سال ۱۹۸۰ صلیب سلطنتی را از پاپ پاپ ژان پل دوم
در سال ۱۹۸۰ صلیب سلطنتی را از پاپ پاپ ژان پل دوم دریافت کرد، چرا که در کلینیک خود خدمات پزشکی رایگان ارائه می‌داد. او همچنین به تأسیس انجمن زنان برای امور عمومی کمک کرد و عضو بنیان‌گذار آکادمی هنرها و علوم غنا بود. دستاوردهای او به نمادی از الهام برای پزشکان زن جوان در غنا تبدیل شد. زندگی اولیه و تحصیلات. سوزان اوفوری-عطا عضو خاندان سلطنتی برجسته اوفوری-عطا بود. او در سال ۱۹۱۷ در کیِبی در ساحل طلا (امروزه غنا) به دنیا آمد. پدرش نانا سر اوفوری-عطای یکم اوکیِنهنه و رئیس عالی‌رتبه منطقه سنتی آکیِم آبوآکا و
و رئیس عالی‌رتبه منطقه سنتی آکیِم آبوآکا و مادرش نانا آکوسوآ دوئودو بودند. سوزان اوفوری-عطا تحصیلات ابتدایی خود را در دبستان سنت ماری در المینا در حدود سال ۱۹۲۱ آغاز کرد و در سال ۱۹۲۹ برای تحصیلات متوسطه به مدرسه آچی‌موتا پیوست. او یکی از دانش‌آموزان پیشگام این مدرسه بود که در سال ۱۹۲۷ تأسیس شده بود. او در سال آخر تحصیلش، رئیس مدرسه دختران بود و در امتحانات گواهینامه مدرسه کمبریج شرکت کرد. سوزان در مدرسه آموزش مامایی در کورله-بو تحصیل کرد و در سال ۱۹۳۵ فارغ‌التحصیل شد و سپس دوره‌های آموزشی بیشتر در زمینه
شد و سپس دوره‌های آموزشی بیشتر در زمینه مامایی را در اسکاتلند گذراند. پس از تحصیلات عالی، او به عنوان ماما در بیمارستان آموزشی کورله-بو فعالیت می‌کرد. او تحصیلات خود را در دانشکده پزشکی دانشگاه ادینبرو ادامه داد و در سال ۱۹۴۷ مدرک کارشناسی پزشکی و جراحی خود را دریافت کرد. تحصیلات او در خارج از کشور از طریق منابع مالی که پدر ثروتمندش، اوفوری-عطا یکم، به او اختصاص داده شده بود، تأمین شد. پدرش در سال ۱۹۴۳ و زمانی که سوزان هنوز دانشجوی پزشکی در ادینبرو بود، درگذشت. شغل و فعالیت‌های حرفه‌ای. سوزان اوفوری-عطا
شغل و فعالیت‌های حرفه‌ای. سوزان اوفوری-عطا حرفه خود را به عنوان ماما آغاز کرد و سپس تحصیلات خود را ادامه داد تا پزشک اطفال شود، و به این ترتیب اولین پزشک زن در ساحل طلا (امروزه غنا) شد. در سال ۱۹۶۰، او داوطلبانه در یک بیمارستان در کنگو که با کمبود کارکنان مواجه بود، مشغول به کار شد. در دوران فعالیت خود به عنوان پزشکی کادری در بیمارستان پرنسس ماری لوئیز، او لقب «دکتر مموفرا» (پزشک کودکان) را به دست آورد. او بیمارستان پرنسس ماری لوئیز را ترک کرد و به دانشکده پزشکی دانشگاه غنا پیوست، جایی که به عنوان یکی از
پزشکی دانشگاه غنا پیوست، جایی که به عنوان یکی از اعضای بنیان‌گذار دپارتمان کودکان فعالیت کرد و سپس مطب خصوصی خود را برای زنان و کودکان در کلینیک آکرا راه‌اندازی کرد. او همچنین دیپلمات کالج سلطنتی زنان و زایمان (۱۹۴۹) و کالج سلطنتی اطفال و سلامت کودکان (۱۹۵۸) بود. او مدافع حقوق زنان و کودکان و مخالف سیستم ارث‌بری آکان بود. او خواستار قانونی شدن حق ارث برای همسران و فرزندان از اموال همسران و پدران فقید خود که وصیت‌نامه نداشتند، بود. تلاش‌های او منجر به تصویب قانون وراثت بدون وصیت‌نامه پی‌ان‌دی‌سی در سال ۱۹۸۵
وراثت بدون وصیت‌نامه پی‌ان‌دی‌سی در سال ۱۹۸۵ شد. او همچنین عضو «مجمع مؤسسان سال ۱۹۶۹» بود که قانون اساسی جمهوری دوم غنا را تدوین کرد. در سال ۱۹۷۴، دانشگاه غنا به او مدرک دکترای افتخاری علوم برای تحقیقات پیشگامانه‌اش در زمینه سوء تغذیه کودکان — «کواشیورکور» — که اصطلاحی بود که او ابداع کرد و به یک اصطلاح پزشکی جهانی تبدیل شد، اعطا نمود و بدین وسیله او را مورد تجلیل قرار داد. او در کلیسای کاتولیک غنا به‌ویژه در دیاسپورای آکرا فعال بود. او عضو اجرایی فدراسیون انجمن‌های پزشکان کاتولیک و عضو انجمن پزشکان
انجمن‌های پزشکان کاتولیک و عضو انجمن پزشکان کاتولیک غنا هم بود. مرگ. سوزان اوفوری آتا در ژوئیهٔ ۱۹۸۵ به علت دلایل طبیعی در بریتانیا درگذشت. خانه‌ای برای دختران در مدرسه آچی‌موتا، محل تحصیل او، به نام او نام‌گذاری شده است.
کارلوتا ژواکینا مائوری (۶ ژانویه ۱۸۷۴ – ۳ ژانویه ۱۹۳۸) یک زمین‌شناس، چینه‌شناس، دیرینه‌شناس بود و یکی از اولین زنانی بود که به‌عنوان دانشمند حرفه‌ای در صنعت نفت و گاز فعالیت کرد. او به‌عنوان دیرینه‌شناس در یک شرکت نفتی مشغول به کار بود و به‌عنوان زمین‌شناس نفتی در رویال داچ شل فعالیت داشت. مائوری بر روی نرمتنان ترشیاری تمرکز داشت. مائوری ابتدا پس از حضور در دانشگاه کرنل و دریافت دکترای خود در سال ۱۹۰۲، به تدریس در دانشگاه‌ها پرداخت، با این حال او در دستیابی به موقعیت تمام‌وقت مشکل داشت. با وجود این، او
به موقعیت تمام‌وقت مشکل داشت. با وجود این، او علاقه‌مند به انجام اکتشافات دیرینه‌شناسی بود. علیرغم موفقیت‌های بعدی، مائوری در اوایل دوران حرفه‌ای خود با چالش‌هایی مواجه بود که در برخی موارد به جنسیت او مربوط می‌شد. در اوایل قرن بیستم، زنان بسیار کمی در حوزه علوم فعالیت داشتند. مائوری یکی از معدود زنانی بود که علوم را دنبال کرد. اوایل زندگی. کارلوتا ژواکینا مائوری در ۶ ژانویه ۱۸۷۴ در هاستینگز-آن-هادسون، نیویورک به دنیا آمد. پدر او، کشیش میتون مائوری، از نسل مستقیم کشیش جیمز مائوری و یکی از پسران سارا میتون
مستقیم کشیش جیمز مائوری و یکی از پسران سارا میتون مائوری بود. مادر او، ویرجینیا دراپر، دختر آنتونیا کوتانا دِ پایوا پریرا گاردنر و دکتر جان ویلیام دراپر بود. در دوران کودکی، والدینش با نشان دادن شگفتی‌های دنیای طبیعی عشق به طبیعت را در او پرورش دادند. پدربزرگ او، دانیل گاردنر، پزشک امپراتور برزیل بود. به‌عنوان یکی از اعضای خانواده مائوری، او نسل ششمی بود که همراه با خواهر و برادرانش در ایالات متحده زندگی می‌کرد. خواهرش آنتونیا مائوری به‌عنوان یک ستاره‌شناس، دانشمند و ریاضی‌دان در رصدخانه هاروارد کار
دانشمند و ریاضی‌دان در رصدخانه هاروارد کار می‌کرد. خواهر دیگر او، سارا میتون مائوری، در دوران کودکی درگذشت. برادرش جان ویلیام دراپر جراح مشهوری در نیویورک شد. مائوری همچنین نوه جان ویلیام دراپر و برادرزاده هنری دراپر بود، دو ستاره‌شناسی پیشگام که رصدخانه هاروارد را با بودجه شخصی خود تأسیس کردند. تحصیلات. بین سال‌های ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۴، مائوری در کالج رادکلیف تحصیل کرد. یکی از بنیان‌گذاران کالج رادکلیف و نخستین رئیس آن، الیزابت آگاسیز، نقش کلیدی در آموزش مائوری ایفا کرد. مائوری موفق به دریافت بورسیه اسکایلر و
ایفا کرد. مائوری موفق به دریافت بورسیه اسکایلر و بورسیه تحقیقاتی سارا برلینر در زمان تحصیل در دانشگاه کرنل شد. او بعدها بین سال‌های ۱۸۹۹ تا ۱۹۰۰ در ژاردن دِ پلان پاریس و همچنین در دانشگاه کلمبیا تحصیل کرد. پس از گذراندن یک سال در دانشگاه سوربن برای مطالعات تکمیلی، در سال ۱۹۰۲، مائوری دکترای خود در زمینه دیرینه‌شناسی را از دانشگاه کرنل دریافت کرد. گیلبرت دنیسون هریس، در تمام طول دوران تحصیل او در دیرینه‌شناسی، مشاور و راهنمای مائوری بود. حرفه. پس از دریافت مدرک دکترای خود، مائوری در سال ۱۹۰۰ تدریس در
مدرک دکترای خود، مائوری در سال ۱۹۰۰ تدریس در دبیرستان اراسموس در بروکلین، نیویورک را آغاز کرد. او در سال ۱۹۰۴ به‌عنوان دستیار دیرینه‌شناس در دانشگاه کلمبیا مشغول به کار شد و تا سال ۱۹۱۲ به تدریس زمین‌شناسی در کالج کلمبیا و بارنارد کالج پرداخت. مائوری به تحقیقات میدانی بازگشت و به تیمی به سرپرستی گیلبرت دنیسون هریس، مشاور سابق خود در کرنل، پیوست. هدف این تیم بررسی مناطق نفت‌خیز در سواحل تگزاس و لوئیزیانا در خلیج مکزیک بود. اطلاعات ارائه‌شده اولین داده‌های زمین‌شناسی قابل‌توجه دربارهٔ منطقه‌ای بود که امروز
قابل‌توجه دربارهٔ منطقه‌ای بود که امروز به‌عنوان منطقه‌ای نفت‌خیز شناخته می‌شود. مشارکت مشخص مائوری در تلاش‌های تحقیقاتی تیم، جمع‌آوری داده‌ها بر اساس یافته‌های دیرینه‌شناسی برای ایجاد نقشه‌ای ساختاری از یک منطقه گسترده بود. تحلیل تیم از زمان انتشار در سال ۱۹۱۰ تنها به اصلاحات جزئی نیاز داشته است. در سال ۱۹۱۰، مائوری فعالیت خود را در رویال داچ شل به‌عنوان زمین‌شناس مشاور و چینه‌شناس آغاز کرد و به اولین زنی تبدیل شد که به‌عنوان مشاور استخدام شد. او سپس در شرکت آسفالت عمومی به عضویت تیمی درآمد که مناطق
در شرکت آسفالت عمومی به عضویت تیمی درآمد که مناطق بسترهای ائوسن قدیمی در ترینیداد و ونزوئلا را بررسی می‌کرد. یافته‌های او دربارهٔ فسیل‌ها و جانداران اولین نمونه‌های ثبت‌شده در کارائیب و آمریکای جنوبی بودند. بین سال‌های ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۱، مائوری فرصت پیوستن به اکتشاف زمین‌شناسی آرتور کلیفورد ویچ به ونزوئلا را به‌عنوان دیرینه‌شناس داشت. پس از تدریس در کالج هوگونو در ولینگتون، آفریقای جنوبی، در سال ۱۹۱۶ به کارائیب بازگشت و با وجود بی‌ثباتی سیاسی منطقه در آن زمان، رهبری «اکتشافات مائوری» در جمهوری دومینیکن را به
رهبری «اکتشافات مائوری» در جمهوری دومینیکن را به عهده گرفت. هدف او مرتب‌سازی لایه‌های چینه‌شناسی دوران میوسن و اولیگوسن بود که شامل سنگ‌های رسوبی با ذخایر فسیلی فراوان بودند. این تلاش منجر به کشف ۴۰۰ گونه جدید شد. کار او پایه پروژه بین‌المللی جمهوری دومینیکن در روزگار حاضر را شکل داد، پروژه‌ای تحقیقاتی که هدف آن بررسی تغییرات تکاملی در کارائیب از دوران میوسن تا عصر حاضر است. در سال ۱۹۲۵، مائوری کتاب «فسیل‌های ترشیاری برزیل با توصیف شکل‌های جدید دوران کرتاسه» را منتشر کرد. در این اثر، او گونه‌های متنوعی از
را منتشر کرد. در این اثر، او گونه‌های متنوعی از نرمتنان سواحل شمال شرقی آمریکای جنوبی را شرح داد. از میان این نرمتنان، اکثر آن‌ها به‌عنوان گونه‌های جدید شناسایی شدند. با استفاده از دانش چینه‌شناسی خود، مائوری توانست ارتباط جانداران این منطقه را با جانداران مشابه در اطراف کارائیب و خلیج مکزیک پیدا کند. تک‌نگاری او عمدتاً بر فسیل‌های دوران زمین‌شناسی میوسن زیرین که در ریو پیراباس و براگانسا تا بله‌ام یافت شده بودند، تمرکز داشت. در هر دو این مناطق، فسیل‌ها در بسترهای سنگ‌آهک قرار داشتند و عمدتاً قالب‌های
در بسترهای سنگ‌آهک قرار داشتند و عمدتاً قالب‌های داخلی و خارجی پوسته‌ها در داخل سنگ‌ها مشاهده شدند. مائوری در کنار بسیاری از مهارت‌ها و دستاوردهای خود، استعداد قابل توجهی در نوشتن داشت و اکتشافات خود را به شیوه‌ای کاملاً حرفه‌ای مستند کرد. همکاران او او را به دلیل انرژی و کارآمدی‌اش شناختند، چرا که او در برابر تعصب علیه زنان دانشمند تلاش می‌کرد. مهارت‌ها و توانایی‌های او به حدی مورد توجه قرار گرفت که به‌عنوان دیرینه‌شناس رسمی در خدمات زمین‌شناسی و معدنی برزیل منصوب شد. در این سمت، او بین سال‌های ۱۹۱۹ تا
منصوب شد. در این سمت، او بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۷ چندین تک‌نگاری و بولتن‌های خدمات معدنی منتشر کرد. مائوری همچنین عضو انجمن جغرافیایی آمریکا بود. آخرین گزارش او قبل از مرگ، در سال ۱۹۳۷، دربارهٔ فسیل‌های پلیوسن اکری، برزیل منتشر شد. بیشتر کارهای او پس از سال ۱۹۲۳ در یک آزمایشگاه خصوصی در آپارتمانش در یونکرز، نیویورک تکمیل شد. از آنجایی که او از نظر مالی مستقل بود، توانست متخصصانی را برای کارهایی که به آن‌ها تسلط کمتری داشت، استخدام کند.
میری یو (به ژاپنی: ゆう みり،"Yū Miri"، کره‌ای: 유미리؛ زادهٔ ۲۲ ژوئن ۱۹۶۸) نمایشنامه‌نویس، رمان‌نویس و مقاله‌نویس و از کره‌ای‌های ژاپن است. یو به ژاپنی، زبان مادری‌اش می‌نویسد، اما شهروند کره جنوبی است. اوایل زندگی. یو در تسوچیورا، استان ایباراکی به دنیا آمد و در یوکوهاما، استان کاناگاوا به عنوان یکی از چهار فرزندی که از والدین کره‌ای متولد شدند، بزرگ شد. پدرش که پسری از مهاجران کره‌ای بود، در یک قمارخانه پاچینکو کار می‌کرد. مادرش، پناهنده‌ای از جنگ کره که از کره جنوبی به ژاپن گریخت، به عنوان مهماندار در یک بار
جنوبی به ژاپن گریخت، به عنوان مهماندار در یک بار کار می‌کرد. پدر یو اغلب بدرفتاری می‌کرد و در نهایت والدینش زمانی که یو کودک بود طلاق گرفتند. قربانی مکرر قلدری در مدرسه بود و پس از چندین بار اقدام به خودکشی، پس از خواندن آثار ادبی ادگار آلن پو، فیودور داستایوفسکی، ویلیام فاکنر و ترومن کاپوتی به ادبیات پناه برد. پیشه ادبی. پس از ترک تحصیل در دبیرستان "یوکوهاما کیوریتسو گاکوئن"، به گروه تئاتر "برادران بچه توکیو" (東京キッドブラザース) پیوست و به عنوان بازیگر و دستیار کارگردان مشغول به کار شد. در سال ۱۹۸۶، او گروهی به
مشغول به کار شد. در سال ۱۹۸۶، او گروهی به نام "سیشون گوگتسوتو" (青春五月党) تشکیل داد و اولین نمایشنامه از چندین نمایشنامه نوشته شده توسط او در سال ۱۹۹۱ منتشر شد. در اوایل دهه ۱۹۹۰، یو به نوشتن رمان روی آورد. رمان‌های او شامل "فورو هاوسو" (フルハウス، «فول هاوس»، ۱۹۹۶) است که برنده جایزه ادبی نوما برای بهترین اثر نویسنده جدید شد. "کازوکو شینما" (家族シネマ، «سینمای خانوادگی»، ۱۹۹۷)، که برنده جایزه معتبر آکوتاگاوا شد. "گورودو راشو" (ゴールドラッシュ، «گلد راش» ۱۹۹۸)، که در سال ۲۰۰۲ به انگلیسی ترجمه شد. و "Hachi-gatsu no Hate"
۲۰۰۲ به انگلیسی ترجمه شد. و "Hachi-gatsu no Hate" (8月の果て، «پایان اوت»، ۲۰۰۴). او دوازده کتاب مقاله و خاطرات منتشر کرده است و سردبیر و همکار فصلنامه ادبی «ان تاکسی» بوده است. خاطرات پرفروش او "Inochi" (命، «زندگی») با همین عنوان به یک فیلم تبدیل شد. اولین رمان یو، اثری نیمه اتوبیوگرافیک با عنوان "ایشی نی اویوگو ساکانا" (石に泳ぐ魚، «ماهی در حال شنا در سنگ») که در شماره سپتامبر ۱۹۹۴ مجله ادبی "شینچو" منتشر شد، کانون بحث‌های حقوقی و اخلاقی شد. مدل یکی از شخصیت‌های اصلی رمان — و شخصی که به‌طور غیرمستقیم از او یاد
اصلی رمان — و شخصی که به‌طور غیرمستقیم از او یاد می‌شود — به تصویر او در داستان اعتراض کرد. انتشار این رمان در قالب کتاب با حکم دادگاه متوقف شد و برخی از کتابخانه‌ها دسترسی به نسخه مجله را محدود کردند. پس از یک مبارزه حقوقی طولانی مدت و بحث گسترده در مورد حقوق نویسندگان، خوانندگان و ناشران در مقابل حقوق افراد برای حفظ حریم خصوصی، نسخه اصلاح شده‌ای از رمان در سال ۲۰۰۲ منتشر شد. پس از زلزله و سونامی توهوکو در سال ۲۰۱۱، یو شروع به سفرهای مکرر به مناطق آسیب دیده کرد و از ۱۶ مارس ۲۰۱۲، میزبان یک برنامه رادیویی
کرد و از ۱۶ مارس ۲۰۱۲، میزبان یک برنامه رادیویی هفتگی به نام (Yu Miri no Futari to Hitori) در یک ایستگاه پخش موقت اضطراری به نام مینامیسوما هیبری اف‌ام، مستقر در مینامیسوما، فوکوشیما، پس از زلزله و سونامی توهوکو در سال ۲۰۱۱ شد. رمان "«ایستگاه اوئنو توکیو»" در سال ۲۰۱۴ درگیر شدن او با حافظه تاریخی و حواشی را با ترکیب مضامین کارگری مهاجر از شمال شرقی ژاپن و کار او در سایت‌های ساخت و ساز المپیک در توکیو و همچنین فاجعه ۱۱ مارس ۲۰۱۱ منعکس می‌کند. در نوامبر ۲۰۲۰، "توکیو اوئنو استیشن" جایزه کتاب ملی ادبیات ترجمه
"توکیو اوئنو استیشن" جایزه کتاب ملی ادبیات ترجمه شده را برای ترجمه مترجم مورگان گیلز دریافت کرد. در سال ۲۰۲۱، او در حال کار بر روی رمانی در مورد کارگران مهاجر با عنوان "ایستگاه یونوموری بود که از" ایستگاهی در خط جوبان نام گرفته بود. آخرین رمان او، "پایان آگوست"، در مورد یک خانواده کره‌ای چند نسلی است که در طول اشغال ژاپن در دهه ۱۹۳۰ زندگی می‌کنند، در سال ۲۰۲۳ منتشر شد. زندگی شخصی. یو به دلیل پیشینه قومی خود با واکنش نژادپرستانه نسبت به کار خود مواجه شده است و برخی از رویدادها در کتابفروشی‌ها به دلیل تهدید
و برخی از رویدادها در کتابفروشی‌ها به دلیل تهدید به بمب‌گذاری لغو شده است. در سال ۱۹۹۹ از مردی متأهل باردار شد و به یک معشوقه سابق مبتلا به سرطان پناه برد. او در دوران بارداری از او مراقبت کرد و اندکی پس از تولد فرزندش در سال ۲۰۰۰ درگذشت. این رویدادها اساس خاطرات او "اینوچی (رمان و فیلم) را" تشکیل می‌دهند. از آوریل ۲۰۱۵، یو در مینامیسو، فوکوشیما زندگی می‌کند. در سال ۲۰۱۸، او یک کتابفروشی به نام فول هاوس و یک فضای تئاتر به ناملاماما اوداکا در خانه خود در منطقه اوداکا افتتاح کرد. در سال ۲۰۲۰، او در کلیسای
اوداکا افتتاح کرد. در سال ۲۰۲۰، او در کلیسای کاتولیک هاراماچی در مینامیسو غسل تعمید گرفت و نام ترسا بندیکتا، نام مذهبی ادیت استاین، الهی دان آلمانی به او داده شد. او یک مادر مجرد است و یک پسر دارد.
کارن بوکالرو (۱۹ مه ۱۹۳۳ – ۲۴ ژوئن ۱۹۹۷) یک راهبه، هنرمند تجسمی، و بنیان‌گذار و مدیر پیشین مرکز گرافیک و هنر خودیاری بود. اوایل زندگی و تحصیلات. کارمن رز بوکالرو در گلوب، آریزونا، از پدری زادهٔ ایتالیا به نام آلبرت بوکالرو و مادری ایتالیایی-آمریکایی به نام انی گوادانیولی زاده شد. او در کودکی همراه خانواده‌اش به لس آنجلس، کالیفرنیا نقل مکان کرد. در دوران جنگ جهانی دوم، سال اول دبیرستان خود را در ال‌پاسو، تگزاس و نزد بستگانش گذراند و سپس برای زندگی با مادر و ناپدری یهودی‌اش به لس آنجلس بازگشت. او در کالج
و ناپدری یهودی‌اش به لس آنجلس بازگشت. او در کالج ایمکولت هارت در لوس فلیز، کالیفرنیا تحصیل کرد و شاگرد خواهر کوریتا کنت بود. بوکالرو آموزش هنری خود را در مدرسه هنر تایلر در رم، ایتالیا ادامه داد و مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا (MFA) را در رشته چاپ از دانشگاه تمپل دریافت کرد. حرفه. بوکالرو در سال ۱۹۷۱ به همراه گروهی از هنرمندان چیکانو، مرکز گرافیک و هنر خودیاری را در بویل هایتس بنیان‌گذاری و نام‌گذاری کرد. او یک دستگاه چاپ تهیه کرد و کارگاه را در گاراژی راه‌اندازی کرد که توسط فرقه‌اش یعنی خواهران فرانسیس
کرد که توسط فرقه‌اش یعنی خواهران فرانسیس مقدس توبه و خیریه مسیحی اجاره شده بود. "مرکز گرافیک و هنر خودیاری" هم‌زمان هم یک استودیوی چاپ و هم یک مرکز اجتماعی بود که خواهر کارن سال‌ها مدیریت آن را بر عهده داشت. او تلاش می‌کرد عناصر فرهنگی مکزیکی را در بیشتر تولیدات استودیو و همچنین برنامه‌های آموزشی آن بگنجاند. او نقش مهمی در برگزاری نخستین جشن روز مردگان در لس آنجلس داشت. لیندا وایخو، مربی این مرکز گفته‌است: «خواهر کارن بسیار مصر بود که نمادها و تاریخ میان‌آمریکایی و مکزیکی را در آموزش جوانان ایست لس آنجلس
و مکزیکی را در آموزش جوانان ایست لس آنجلس بگنجاند.» بوکالرو در جذب کمک‌های مالی برای برنامه بسیار متبحر بود. آموزش‌های هنری‌اش نقش مهمی در حمایت او از هنرمندان نوپا ایفا کرد. او به عنوان یک راهبه فرانسیسکن، این استودیو را مأموریت خود می‌دانست و فرقه‌اش نیز آن را به رسمیت شناخته بود، حتی زمانی که از ویلی هرون برای اجرای منظم گروه‌های "پونکرو" شرق لس آنجلس در استودیو حمایت می‌کرد. بوکالرو در سال ۱۹۸۸ به‌خاطر خدماتش در حمایت از جامعه هنری، جایزه «وستا» را از ساختمان زنان در لس آنجلس دریافت کرد. بوکالرو زنده
ساختمان زنان در لس آنجلس دریافت کرد. بوکالرو زنده بود تا ببیند "مرکز گرافیک و هنر خودیاری" در سال ۱۹۹۵ در یک نمایشگاه مهم در موزه هنر لاگونا به نمایش گذاشته شود. زندگی شخصی و میراث. بوکالرو لباس‌های غیررسمی و سادهٔ سکولار می‌پوشید و از لباس مذهبی استفاده نمی‌کرد. «او خودش را به‌عنوان عروس مسیح وقف کرده بود، اما درعین‌حال راهبه‌ای پیشرو، سیگاری و ناسزاگو هم بود»، همکارش توماس بنیتز چنین به‌یاد می‌آورد. کارن بوکالرو در سال ۱۹۹۷، در سن ۶۴ سالگی، بر اثر حملهٔ قلبی درگذشت. یک قربانگاه سنتی به یاد او برپا شد که
درگذشت. یک قربانگاه سنتی به یاد او برپا شد که با آثار هنری، عکس‌ها، بسته‌های سیگار و گل همیشه‌بهار پوشیده شده بود. در دهمین سالگرد درگذشتش، نمایشگاهی بزرگداشت خواهر کارن در مرکز گرافیک و هنر خودیاری برگزار شد. پوسترهایی از بوکالرو و دیگر هنرمندان جامعه‌اش در نمایشگاه "امریکن سابر" در موزه باب بولاک در سال ۲۰۱۰ به نمایش درآمد. آثار خواهر کارن همچنین در نمایشگاه "«حالا اینو دریاب! هنر و لس‌آنجلس سیاه، ۱۹۶۰–۱۹۸۰»" که بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ برگزار شد و توسط موزه همر در لس‌آنجلس سازمان‌دهی گردید، حضور داشت.
موزه همر در لس‌آنجلس سازمان‌دهی گردید، حضور داشت. نگارخانه بی‌مرز در آستین، تگزاس با الهام از آثار کارن بوکالرو تأسیس شد. مرکز گرافیک و هنر خودیاری همچنان به‌عنوان یک نهاد اجتماعی در شرق لس‌آنجلس فعالیت می‌کند.
امیلی هاسکینز ووکس (متولد ۲۱ می ۱۹۳۰) یک نرمتنان‌شناس، دیرینه‌شناس و استاد سابق دانشگاه آمریکایی است. او یکی از متخصصان برجسته موریکیده، یک خانواده بزرگ و متنوع از حلزون دریایی شکارچی و نرمتنان دریایی است. ووکس هم به‌صورت مستقل و هم همراه با همسرش، زمین‌شناس هارولد ارنست ووکس، فعالیت کرده است. تحصیلات و زندگی شخصی. امیلی هاسکینز در مونرو، لوئیزیانا متولد شد، اما خانواده او زمانی که او هشت سال داشت به نیواورلئان نقل مکان کردند. ووکس در کالج ه. سوفی نیوکامب که در آن زمان کالج زنان دانشگاه تولین بود، تحصیل
که در آن زمان کالج زنان دانشگاه تولین بود، تحصیل کرد، اما به دلیل تردید در مسیر شغلی خود از تحصیل انصراف داد. او سپس در آزمایشگاه بیوفیزیک مشغول به کار شد و به بخش زمین‌شناسی پیوست، جایی که به ژئومورفولوژی و سپس دیرینه‌شناسی علاقه‌مند شد. در سال ۱۹۵۵، دوباره به عنوان دانشجوی کارشناسی ثبت‌نام کرد، اما به دلیل اینکه کالج نیوکامب در آن زمان مدرک زمین‌شناسی برای دانشجویان زن ارائه نمی‌داد، ووکس به دانشگاه تولین منتقل شد. او مدرک کارشناسی خود را در رشته زمین‌شناسی در سال ۱۹۶۰ دریافت کرد، در حالی که به‌صورت
در سال ۱۹۶۰ دریافت کرد، در حالی که به‌صورت پاره‌وقت به‌عنوان متصدی فسیل‌ها کار می‌کرد. پس از آن، او مدارک کارشناسی ارشد (۱۹۶۲) و دکترای (۱۹۶۷) خود را از دانشگاه تولین دریافت کرد. در سال ۱۹۵۹، ووکس با زمین‌شناس هارولد ارنست ووکس (۱۹۰۸–۱۹۹۸) که در سال ۱۹۵۶ برای مدیریت بخش زمین‌شناسی به تولین آمده بود، ازدواج کرد. او اغلب در تحقیقات علمی با همسرش همکاری می‌کرد. ووکس ۱۴۷ مقاله و کتاب منتشر کرد، در حالی که ۱۴۴ اثر نیز به نام همسرش منتشر شده بود. حرفه. ووکس فعالیت دانشگاهی خود را در دانشگاه تولین در سال ۱۹۶۹
دانشگاهی خود را در دانشگاه تولین در سال ۱۹۶۹ به‌عنوان مدرس کالج دانشگاهی آغاز کرد و تا سال ۱۹۷۳ در آنجا کار کرد. در همان سال، او به‌عنوان دانشیار در کالج نیوکامب منصوب شد. در سال ۱۹۸۱ به رتبه استاد تمامی ارتقا یافت و بعداً به‌عنوان رئیس بخش زمین‌شناسی و رئیس کالج نیوکامب خدمت کرد. او در سال ۱۹۹۶ بازنشسته شد و به‌عنوان استاد بازنشسته شناخته شد. ووکس تا سال ۱۹۷۴ متصدی مجموعه‌های بخش زمین‌شناسی بود. امیلی ووکس و همسرش در راه‌اندازی یک کمپ کار میدانی تابستانی در مکزیک کمک کردند، و برای بیش از یک دهه هر ساله به
مکزیک کمک کردند، و برای بیش از یک دهه هر ساله به شبه‌جزیره یوکاتان سفر کردند تا نرمتنان را مطالعه کنند. نتیجه این تحقیقات کتابی با عنوان «توزیع نرمتنان دریایی آب‌های کم‌عمق، شبه‌جزیره یوکاتان، مکزیک» بود که در سال ۱۹۸۳ منتشر شد. در سال ۱۹۶۸، ووکس به جمع‌آوری فسیل در آمریکای مرکزی، به‌ویژه کاستاریکا و پاناما، پرداخت. در سال ۱۹۷۱، طی یک فرصت مطالعاتی، فسیل‌هایی را در آمریکای جنوبی (اکوادور، آرژانتین، شیلی و پرو) جمع‌آوری کرد و در دانشگاه فدرال ریو گراند دو سول برزیل تدریس کرد. در همان سال، ووکس یک مطالعه
سول برزیل تدریس کرد. در همان سال، ووکس یک مطالعه جامع دربارهٔ جنس «مورکس» با عنوان «فهرست جنس مورکس لینای (نرمتنان: شکم‌پایان)» منتشر کرد. در زمان انتشار این مطالعه، حدود ۲۵۰۰ گونه در جنس لینائی «مورکس» نام‌گذاری شده بودند، و ووکس تلاش کرد هر گونه را به جنس صحیح خود تخصیص دهد. بین سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۶، ووکس وقت قابل‌توجهی را به بررسی فسیل‌ها در جمهوری دومینیکن اختصاص داد. بخشی از این کار در قالب پروژه‌ای بزرگ‌تر با همکاری سایر محققان بود که هدف آن شناسایی منشأ گونه‌های مختلفی بود که در تشکیلات سنگی جمهوری