payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جو آن ایوانزگاردنر (; – ) روان‌شناس و فعال اجتماعی آمریکایی بود. او در لتروب، پنسیلوانیا متولد شد و روان‌شناسی را در دانشگاه پیتسبرگ مطالعه کرد، جایی که با همسرش، جرالد گاردنر آشنا شد و در همان سالی که مدرک کارشناسی خود را دریافت کرد، با او ازدواج نمود. این زوج به دوبلین نقل مکان کردند اما پس از پنج سال به پیتسبرگ بازگشتند، جایی که اوانس‌گاردنر مدرک دکترای خود را در روان‌شناسی تجربی دریافت کرد. او در سال ۱۹۶۹ انجمن روان‌شناسی زنان را بنیان نهاد و همراه با همسرش در انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان و سازمان‌های
در انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان و سازمان‌های فمینیستی متعدد فعالیت داشت. در سال ۱۹۶۸، این زوج به سازمان ملی زنان (NOW) پیوستند و به عنوان رؤسای مشترک اولین شعبه NOW در پیتسبرگ خدمت کردند. در این نقش، اوانس‌گاردنر در تأسیس KNOW, Inc. مشارکت داشت و در پرونده ۱۹۷۳ دیوان عالی ایالات متحده آمریکا، "Pittsburgh Press Co. v. Pittsburgh Commission on Human Relations"، که به تفکیک آگهی‌های استخدامی بر اساس جنسیت در روزنامه‌ها پایان داد، درگیر بود. او به عنوان مدیر منطقه شرقی NOW منصوب شد و اعتراضات ملی علیه
مدیر منطقه شرقی NOW منصوب شد و اعتراضات ملی علیه ای‌تی‌اندتی را هماهنگ کرد. اوانس‌گاردنر در سال ۱۹۷۷ از شرکت پخش وستینگهاوس به دلیل تبعیض جنسیتی شکایت کرد. این پرونده به دیوان عالی کشور رسید و با عنوان "Gardner v. Westinghouse Broadcasting Co." شناخته شد. او همچنین یکی از بنیان‌گذاران کاکس سیاسی ملی زنان و نامزد ناکام جمهوری‌خواهان برای شورای شهر پیتسبرگ در سال ۱۹۷۱ بود. او و همسرش در سال ۱۹۸۰ به هیوستون نقل مکان کردند، جایی که او یک شعبه محلی NOW را در دانشگاه هیوستون تأسیس کرد. آنها بعداً به پیتسبرگ
دانشگاه هیوستون تأسیس کرد. آنها بعداً به پیتسبرگ بازگشتند، جایی که او در ۱۶ فوریه ۲۰۱۰ درگذشت. اوایل زندگی. اوانس‌گاردنر با نام جو آن اوانس در ۱۹ آوریل ۱۹۲۵ در لتروب، پنسیلوانیا متولد شد. پدر و مادر او یوجین و الیزابت اوانس بودند و برادرزاده‌اش باربارا اوانس فلایشهاور، بعدها نماینده ایالتی در ویرجینیای غربی شد. او در محله هیزل‌وود در پیتسبرگ بزرگ شد. در کودکی، قصد داشت پزشک شود اما از این حرفه مردسالارانه بازداشته شد. او در دوران جنگ جهانی دوم به کارولینای شمالی نقل مکان کرد، جایی که برای ارتش دوم کامیون
شمالی نقل مکان کرد، جایی که برای ارتش دوم کامیون می‌راند. در سال ۱۹۴۵، به زادگاهش بازگشت و برای یونیون کاربید در مؤسسه تحقیقات صنعتی ملون مشغول به کار شد، شغلی که به او اجازه داد در دانشگاه پیتسبرگ تحصیل کند. او در سال ۱۹۵۰ با مدرک کارشناسی در روان‌شناسی فارغ‌التحصیل شد. همان سال، با جرالد گاردنر، ریاضی‌دان و ژئوفیزیکدان، ازدواج کرد. ابتدا نام خانوادگی خود را با نام همسرش ترکیب کرد، اما به دلیل مشکلات فنی در ثبت نام‌های ترکیبی، تصمیم گرفت نام‌های خود و همسرش را ادغام کند. مدت کوتاهی پس از ازدواج، این زوج
را ادغام کند. مدت کوتاهی پس از ازدواج، این زوج پنج سال را در دوبلین گذراندند، جایی که اوانس‌گاردنر از ایفای نقش یک زن خانه‌دار مقاومت کرد. فعالیت‌های اجتماعی. اوانس‌گاردنر در جنبش حقوق مدنی فعال بود و در سال ۱۹۶۳ همراه با همسرش به انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان (NAACP) پیوست. این زوج در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ در اتحادیه آزادی‌های مدنی آمریکا (ACLU)، سال جهانی زن در ۱۹۷۵، کنفرانس ملی زنان ۱۹۷۷ و گروه‌های حامی حقوق تولیدمثل نقش داشتند. او در سال ۱۹۶۸ به سازمان ملی زنان (NOW) پیوست. ویلم اسکات هاید، همکار او در
زنان (NOW) پیوست. ویلم اسکات هاید، همکار او در دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا، او را به این گروه معرفی کرد و او در جذب دیگر زنان به جنبش شهرت یافت. اوانس‌گاردنر به دلیل متقاعد کردن النور اسمیل، که بعداً رئیس سازمان ملی زنان و بنیاد اکثریت فمینیستی شد، اعتبار دارد. KNOW, Inc.. در سال ۱۹۶۸، اوانزگاردنر همراه با همسرش هایده، جین ویتر و فیلیس وتربی KNOW, Inc. را تأسیس کرد. این انتشارات نخستین انتشارات فمینیستی بود که از خانه اوانزگاردنر در شیدساید فعالیت می‌کرد. این انتشارات تحت شعار «آزادی مطبوعات متعلق به کسانی
انتشارات تحت شعار «آزادی مطبوعات متعلق به کسانی است که مالک مطبوعات هستند» فعالیت داشت. آن‌ها سخنرانی‌ها و مقالات فمینیستی از اعضای سازمان ملی زنان را منتشر کردند، از جمله "The Tyranny of Structurelessness" اثر جو فریمن و "من از خانه فرار می‌کنم، اما اجازه عبور از خیابان را ندارم" اثر گابریل برتون. شیلا توبیاس، که یکی از اولین کنفرانس‌های حقوق زنان را سازماندهی کرده بود، با KNOW همکاری کرد و اجازه داد این انتشارات مواد آموزشی گردآوری‌شده از استادان دانشگاه‌های مختلف دربارهٔ مسائل زنان را منتشر کند. از طریق
مختلف دربارهٔ مسائل زنان را منتشر کند. از طریق این همکاری، KNOW اولین مواد درسی مطالعات زنان را منتشر کرد. سال بعد، اوانزگاردنر پیشنهاد کرد که به جای Mrs. یا Miss از اصطلاح Ms. استفاده شود. اولین NOW پیتسبورگ. اوانزگاردنر همراه با همسرش به عنوان رئیس مشترک اولین شاخه محلی سازمان ملی زنان در پیتسبورگ فعالیت کرد. او در کنار انجمن مسیحیان زن جوان (YWCA)، زنان در بحران شهری و NAACP در اعتراضات مقابل فروشگاه سیرز در منطقه ایست لیبرتی برای افزایش استخدام سیاه‌پوستان شرکت کرد. هنگامی که پلیس فقط معترضان سیاه‌پوست
شرکت کرد. هنگامی که پلیس فقط معترضان سیاه‌پوست را دستگیر کرد، اوانزگاردنر و همسرش درخواست دستگیری خود را نیز کردند. این اعتراض منجر به افزایش ۳۰ درصدی استخدام آفریقایی-آمریکایی‌ها در سیرز شد. او همچنین در کمپین تصویب متمم حقوق برابر (ERA) در پنسیلوانیا نقش داشت. اوانزگاردنر و همسرش بین سال‌های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۸ جلسات هفتگی نامه‌نگاری برای نمایندگان برگزار می‌کردند. در سال ۱۹۶۹، او به هیئت مدیره ملی سازمان ملی زنان انتخاب شد. همان سال، او و همسرش شکایتی علیه روزنامه "پیتسبورگ پرس" مطرح کردند که نیازمندی‌های شغلی
"پیتسبورگ پرس" مطرح کردند که نیازمندی‌های شغلی را به صورت جنسیتی تفکیک می‌کرد. این شکایت منجر به پرونده‌ای شد که در دیوان عالی آمریکا بررسی شد و در سال ۱۹۷۳ به نفع سازمان ملی زنان رأی داده شد. این رأی همه تبلیغات شغلی جنسیتی را غیرقانونی اعلام کرد. اوانزگاردنر به عنوان مدیر منطقه‌ای شرقی سازمان ملی زنان فعالیت داشت و برای سمت معاونت حقوقی رقابت کرد، اگرچه موفق به کسب آن نشد. او تظاهراتی علیه ای‌تی‌اندتی در ۱۵ شهر مختلف ایالات متحده سازماندهی کرد و در دادخواست علیه این شرکت به دلیل تبعیض جنسی و نژادی نقش
علیه این شرکت به دلیل تبعیض جنسی و نژادی نقش داشت. او همچنین در سال ۱۹۷۴ کنفرانس «زن شگفت‌انگیز» را در آتلانتیک سیتی، نیوجرسی سازماندهی کرد که به عنوان «ضد مراسم ملکه زیبایی» در برابر مسابقات میس آمریکا ۱۹۷۴ برگزار شد. اوانزگاردنر به خاطر برخوردهای صریحش شناخته می‌شد. او در اعتراض به ممنوعیت سقط جنین در بیمارستان وسترن پنسیلوانیا با یکی از نگهبانان درگیر شد و در سال ۱۹۷۰ دو جلسه سنا را برای طرح مسائل زنان مختل کرد. در ۱۹۷۲، او و همسرش به دلیل قرار دادن یک مجسمه کاغذی از سوزان آنتونی بر سر مجسمه پدر دافی در
کاغذی از سوزان آنتونی بر سر مجسمه پدر دافی در تایمز اسکوئر دستگیر شدند. در سال ۱۹۷۴، او به یک مقام محلی که به او گفته بود «به آشپزخانه‌ات برگرد» حمله کرد. در ۱۹۷۵، او و جین کلارک در اعتراض به حقوق باروری مقابل سفارت واتیکان در واشینگتن شرکت کردند، جایی که مردی به او تف انداخت و او نیز به وی لگد زد.
فریدا فریزر (; – ) پزشک، دانشمند و استاد دانشگاه کانادایی بود که در زمینه بیماری‌های عفونی، از جمله تحقیقات بر روی مخملک و سل فعالیت می‌کرد. پس از اتمام تحصیلات پزشکی در دانشگاه تورنتو در سال ۱۹۲۵، او یک دوره کارورزی دوساله را در ایالات متحده آمریکا گذراند و در منهتن و فیلادلفیا مطالعه و کار کرد. پس از آن، او در آزمایشگاه‌های کانوت در تورنتو بر روی بیماری‌های عفونی تحقیق کرد و در دوران پیش از کشف پنی‌سیلین، نقش مهمی در جداسازی سویه‌های استرپتوکوک که احتمال بروز بیماری را داشتند، ایفا کرد. از سال ۱۹۲۸، او در
بیماری را داشتند، ایفا کرد. از سال ۱۹۲۸، او در دانشکده بهداشت در دانشگاه تورنتو در زمینه پزشکی پیشگیری تدریس کرد و از دستیار آموزشی به رتبه استاد تمام در سال ۱۹۵۵ رسید. در دوران دانشگاه، حدود سال ۱۹۱۷، فریزر با ادیت ویلیامز، شریک زندگی خود، آشنا شد و با وجود تلاش‌های خانواده‌هایشان برای جدایی، رابطه آنها تا زمان درگذشت ادیت در سال ۱۹۷۹ ادامه یافت. مکاتبات میان این دو حفظ شده و به عنوان یک میراث مهم در تاریخ همجنس‌گرایی زنان در کانادا شناخته می‌شود. اوایل زندگی. نام اتل فریدا فریزر در ۳۰ اوت ۱۸۹۹ در یورک
زندگی. نام اتل فریدا فریزر در ۳۰ اوت ۱۸۹۹ در یورک (تورنتو), انتاریو، کانادا، به عنوان فرزند هلن (نام‌خانوادگی اصلی: زان) و ویلیام هنری فریزر ثبت شد. مشخص نیست که چه زمانی نام او به فریدا هلن فریزر تغییر یافت. پدرش اهل انتاریو و فارغ‌التحصیل دانشگاه تورنتو بود که در کالج آپر کانادا تدریس می‌کرد و سپس به عنوان مدرس زبان‌های ایتالیایی و اسپانیایی در دانشگاه تورنتو منصوب شد. او کتاب‌های درسی زیادی تألیف کرد که سال‌ها در مدارس استان استفاده می‌شدند. مادرش اصالتاً اهل آلمان بود و فرزندانشان، ویلیام کاسپار،
اهل آلمان بود و فرزندانشان، ویلیام کاسپار، دونالد و فریدا به زبان‌های آلمانی و فرانسوی تسلط داشتند. فریزر تا سال ۱۹۱۴ در خانه آموزش دید و سپس در کالج هاورگال ثبت‌نام کرد. اندکی بعد، در سال ۱۹۱۶، پدرش درگذشت و برادرش دونالد نقش حمایتی مهمی در زندگی او ایفا کرد. در سال ۱۹۱۷، فریزر در کالج دانشگاهی برای تحصیل در فیزیک و زیست‌شناسی ثبت‌نام کرد. در دوران دانشگاه، او به انجمن کاپا آلفا تتا پیوست و در آنجا با ادیت ویلیامز آشنا شد. او در سال ۱۹۲۲ مدرک کارشناسی خود را دریافت کرد و وارد دانشکده پزشکی دانشگاه تورنتو
را دریافت کرد و وارد دانشکده پزشکی دانشگاه تورنتو شد و در سال ۱۹۲۵ مدرک کارشناسی پزشکی و جراحی را کسب کرد. کلاس او اولین گروهی بود که ملزم به گذراندن شش سال تحصیل بودند و سهمیه‌هایی برای محدود کردن تعداد زنان در نظر گرفته شده بود. از آنجا که بیمارستان‌های کمی زنان پزشک را برای دوره‌های کارورزی می‌پذیرفتند، فریزر در تابستان ۱۹۲۵ به ایالات متحده رفت و کارورزی خود را در درمانگاه زنان و کودکان نیویورک آغاز کرد. کارورزی در خارج از کشور. فریزر از سال ۱۹۲۴ در زمینه پزشکی زنان و زایمان شروع به فعالیت کرد. در آن
پزشکی زنان و زایمان شروع به فعالیت کرد. در آن زمان، تنها فرصت‌های کارورزی موجود برای او در زمینه جراحی زنان و زایمان یا تانسیلکتومی کودکان بود. بخش عمده‌ای از کار او شامل ویزیت بیماران مهاجر ساکن خانه‌های اجاره‌ای در لوئر ایست ساید بود. فریزر دانش کمی دربارهٔ تنوع قومی بیماران، فقر آنها و شرایط زندگی‌شان داشت. دیدگاه‌های او تحت تأثیر مطالعات اصلاح نژاد قرار داشت که بر شیوه‌های پزشکی او اثر گذاشت. او متقاعد شد که اطلاعات کافی دربارهٔ پیشگیری از بارداری برای پزشکان و بیماران در دسترس نیست و به دنبال منابع
پزشکان و بیماران در دسترس نیست و به دنبال منابع غیرپزشکی رفت و به مدافع آن تبدیل شد. پس از ورود به نیویورک، مکاتبات او با ویلیامز بیشتر شد و رابطه‌شان جدی‌تر گردید. خانواده‌های هر دو تلاش کردند تا آنها را از هم جدا کنند—خانواده ویلیامز او را به انگلستان فرستادند و خانواده فریزر تهدید کردند که ادامه رابطه موجب قطع روابط خانوادگی خواهد شد—اما آنها از هم جدا نشدند. تجربیات کارورزی فریزر باعث شد که به پژوهش پزشکی بیشتر از طبابت علاقه‌مند شود. پس از اتمام کارورزی در نیویورک در سال ۱۹۲۶، او به فیلادلفیا رفت و از
در نیویورک در سال ۱۹۲۶، او به فیلادلفیا رفت و از ژانویه ۱۹۲۷ آموزش پسادکتری خود را در مؤسسه فیپس برای مطالعه، درمان و پیشگیری از سل در زمینه باکتری‌شناسی آغاز کرد. در مارس ۱۹۲۷، به او موقعیتی در آزمایشگاه‌های کانوت پیشنهاد شد، جایی که برادرش نیز مشغول به کار بود. او این پیشنهاد را پذیرفت و در اکتبر کار خود را آغاز کرد. بازگشت به کانادا. در سال ۱۹۲۸، فریزر به تورنتو بازگشت و در کنار تحقیقاتش، به عنوان دستیار آموزشی در گروه بهداشت و پزشکی پیشگیری تدریس کرد. او یکی از اعضای بنیان‌گذار دانشکده بهداشت دانشگاه
او یکی از اعضای بنیان‌گذار دانشکده بهداشت دانشگاه تورنتو بود. در سال ۱۹۳۳، ویلیامز به مزرعه خانوادگی‌اش نقل مکان کرد و تنها در تعطیلات آخر هفته به تورنتو بازمی‌گشت. در ۱۹۴۱، او فارغ‌التحصیل شد و به عنوان دامپزشک شروع به کار کرد. برای نخستین بار، آنها خانه‌ای مشترک در تورنتو داشتند و سرپرستی یک کودک پناهنده جنگی از انگلستان را بر عهده گرفتند. آنها تا زمان مرگ ویلیامز در سال ۱۹۷۹ با هم زندگی کردند. حرفه. در تحقیقات خود، فریزر عمدتاً در زمینه بیماری‌های عفونی کار می‌کرد و به مطالعه عفونت‌های عمومی، تب نفاسی،
کار می‌کرد و به مطالعه عفونت‌های عمومی، تب نفاسی، مخملک و فارنژیت سپتیک در میان سایر عفونت‌های باکتریایی پرداخت. او در اوایل دهه ۱۹۳۰ مطالعات خود را روی مخملک آغاز کرد و همراه با دکتر هلن پلامر، پریسیپیتین موجود در گونه‌های استرپتوکوک که احتمال ایجاد بیماری داشتند را جداسازی کرد. این یافته‌ها در تعیین انواع آنتی‌توکسینهایی که ممکن بود برای ایمنی‌سازی و خنثی‌سازی بیماری به کار روند، اهمیت داشت. نوع تحقیقاتی که فریزر در آن مشغول بود، مستلزم جداسازی باکتری‌های بیماری‌زا بود که توکسین تولید می‌کردند تا بتوان
بیماری‌زا بود که توکسین تولید می‌کردند تا بتوان آن را به یک اسب تزریق کرد. تزریق مکرر دوزهای کوچک توکسین، ایمنی اسب را در برابر بیماری افزایش می‌داد. سرم (خون) حاصل از خون حیوانات ایمن‌شده حاوی پادتن (که در آن زمان به عنوان آنتی‌توکسین شناخته می‌شد) بود که می‌توانست برای درمان بیماری در انسان‌ها مورد استفاده قرار گیرد. توسعه سولفونامیدها ایمن‌سازی علیه مخملک را غیرضروری کرد، اما فریزر همچنان به مطالعه جنبه‌های دیگر این بیماری ادامه داد. در سال ۱۹۴۱، او نوع خاصی از استرپتوکوک مرتبط با مخملک را شناسایی کرد
خاصی از استرپتوکوک مرتبط با مخملک را شناسایی کرد که پیشرفتی مهم در همه‌گیرشناسی این بیماری محسوب می‌شد. فریزر همچنین در تلاش برای توسعه یک آنتی‌ژن برای سل تحقیقاتی انجام داد. با توسعه پنی‌سیلین، تحقیقات او پس از سال ۱۹۴۷ بر مطالعه آنتی‌بیوتیکهایی مانند باسیتراسین، پنی‌سیلین، پلی‌میکسین و سابتیلین متمرکز شد. او تأثیر انواع مختلف پنی‌سیلین را در برابر باکتری سل و به عنوان درمانی برای سوزاک بررسی کرد. با ارتقاء از استادیار و دانشیار، فریزر در سال ۱۹۴۹ استاد تمام شد و برای ادامه دوران حرفه‌ای خود، در رشته
تمام شد و برای ادامه دوران حرفه‌ای خود، در رشته پزشکی پیشگیری برای مدرک کارشناسی علوم و پرستاری تدریس کرد. در سال ۱۹۵۵، او به عنوان استاد میکروب‌شناسی منصوب شد و این سمت را تا زمان بازنشستگی‌اش در یک دهه بعد حفظ کرد. اواخر دوران حرفه‌ای و بازنشستگی. در سال ۱۹۵۹، این زوج خانه‌ای در خیابان برلینگتون کرِسنت در تورنتو، در نزدیکی کلینیک ادیت ویلیامز، خریداری کردند و تا زمان بازنشستگی خود در آنجا زندگی کردند. در سال ۱۹۶۵، هر دو بازنشسته شدند و خانه خود را فروخته و به خانه‌ای در مزرعه خانوادگی فریزر در برلینگتون،
به خانه‌ای در مزرعه خانوادگی فریزر در برلینگتون، انتاریو نقل مکان کردند. این مزرعه در منطقه‌ای بسیار دیدنی در پرتگاه نیاگارا، در نزدیکی مسیر بروس قرار داشت. فریزر که به باغبانی علاقه داشت، به کار در زمین‌های مزرعه می‌پرداخت و ویلیامز که آشپزی ماهری بود، از آشپزی برای مهمانان متعددشان لذت می‌برد. آنها به کوهنوردی علاقه‌مند شدند و ویلیامز به‌ویژه از صعود به کوه‌ها لذت می‌برد. هر دو از گردش‌هایی که به آنها امکان می‌داد در طبیعت باشند، بهره می‌بردند. در آرشیو آن‌ها عکس‌های بسیاری از سفرهای کمپینگ و قایق‌رانی
آن‌ها عکس‌های بسیاری از سفرهای کمپینگ و قایق‌رانی همراه با گروه‌های زنان وجود دارد. در اواخر سال ۱۹۷۶، ویلیامز دچار سکته مغزی شد و هرگز به‌طور کامل بهبود نیافت، نیاز به بستری شدن مکرر در مؤسسه توانبخشی تورنتو پیدا کرد. فریزر هر روز از برلینگتون برای ملاقات با ویلیامز به بیمارستان می‌رفت. ویلیامز در سال ۱۹۷۹ پس از چندین سکته دیگر درگذشت، و فریزر به خانه خود در برلینگتون بازگشت، جایی که تا سه هفته پیش از درگذشتش در آنجا زندگی کرد. سپس خانواده‌اش او را در یک خانه سالمندان بستری کردند. درگذشت و میراث. فریزر در
سالمندان بستری کردند. درگذشت و میراث. فریزر در ۲۹ ژوئیه ۱۹۹۴ در خانه سالمندانی در برلینگتون، انتاریو درگذشت. در طول زندگی‌اش، فریزر از فرانسیس ام. گیج، هنرمند کانادایی، حمایت مالی کرد و هزینه دو سال تحصیل او را در لیگ دانشجویان هنر نیویورک تأمین نمود. گیج در کلینیک دامپزشکی ویلیامز کار می‌کرد و استعداد مجسمه‌سازی او از طریق دوستان مشترکشان فرانسیس لورینگ و فلورنس وایل مورد تأیید قرار گرفت.
نیاز ورا ایگناتیونا گدرویتس (; – مارس ۱۹۳۲) با نام ادبی سرگئی گدرویتس) پزشک و نویسنده روسی بود. او اولین زن جراح نظامی در روسیه، اولین زن استاد جراحی و اولین زنی بود که به عنوان پزشک دربار امپراتوری روسیه خدمت کرد. پس از شرکت در یک جنبش دانشجویی، گدرویتس نتوانست تحصیلات خود را در روسیه به پایان برساند. با وجود آشکارا همجنس‌گرایی زنانه، او یک ازدواج مصلحتی انجام داد که به او امکان داد با نام دیگری گذرنامه بگیرد و از کشور خارج شود. در سوئیس، او در دوره‌های پزشکی سزار رو ثبت‌نام کرد و در سال ۱۸۹۸ فارغ‌التحصیل
سزار رو ثبت‌نام کرد و در سال ۱۸۹۸ فارغ‌التحصیل شد و به عنوان دستیار رو مشغول به کار شد. اما به دلیل بیماری‌های خانوادگی به روسیه بازگشت. به عنوان یک پزشک جوان، گدرویتس نگران استانداردهای پایین بهداشت، تغذیه و شرایط بهداشتی بود و پیشنهادهایی برای بهبود شرایط ارائه داد. در جنگ روسیه و ژاپن، او برخلاف سیاست‌های موجود، جراحی‌های شکمی انجام داد که منجر به تغییر در نحوه ارائه پزشکی در میدان نبرد شد. او به خاطر خدمات جنگی خود بسیار مورد تقدیر قرار گرفت و تا زمان آغاز جنگ جهانی اول به عنوان پزشک دربار سلطنتی خدمت
جنگ جهانی اول به عنوان پزشک دربار سلطنتی خدمت کرد و آلکساندرا فیودوروفنا، ملکه روسیه و دخترانش را برای پرستاری آموزش داد. با آغاز انقلاب روسیه، گدرویتس به جبهه بازگشت. پس از زخمی شدن، به کی‌یف منتقل شد و در آنجا به عنوان پزشک و دانشگاهی فعالیت خود را از سر گرفت. در سال ۱۹۲۱، او برای تدریس جراحی کودکان در مؤسسه پزشکی کی‌یف استخدام شد و ظرف دو سال به عنوان استاد پزشکی منصوب گردید. در جریان پاکسازی‌های شوروی در سال ۱۹۳۰، او از سمت خود برکنار شد و مستمری‌اش قطع گردید. گدرویتس پس از آن به نوشتن رمان‌های
قطع گردید. گدرویتس پس از آن به نوشتن رمان‌های خودزندگی‌نامه‌ای پرداخت تا این‌که در سال ۱۹۳۲ بر اثر سرطان رحم درگذشت. اوایل زندگی. ورا ایگناتیونا گدرویتس در ۷ آوریل ۱۸۷۰ O.S. در , (اکنون در استان بریانسک)، در استان اوریول از امپراتوری روسیه متولد شد. پدر و مادرش داریه کنستانتینوونا میخائو () و نیاز (عنوان) ایگناتی ایگناتیویچ گدرویتس () بودند. خانواده مادرش آلمانی‌های روسی‌شده بودند و پدربزرگ مادری‌اش به عنوان کاپیتان در ارتش خدمت می‌کرد. سال‌های سوئیس. مشتاق ادامه تحصیل، اما ناتوان از انجام این کار در
مشتاق ادامه تحصیل، اما ناتوان از انجام این کار در روسیه، گدرویتس یک ازدواج مصلحتی با یکی از دوستانش از سنت پترزبورگ، نیکولای بلوزروف، ترتیب داد. با این که گدرویتس آشکارا همجنس‌گرا بود، او و بلوزروف به‌طور مرتب مکاتبه داشتند، با هم ملاقات می‌کردند و سفر می‌رفتند. به گفته تاتیانا خوخلوا، زندگینامه‌نویس، آن‌ها احساسات واقعی نسبت به یکدیگر داشتند. برای پنهان کردن ازدواجشان، آن‌ها به‌طور جداگانه زندگی می‌کردند. بلوزروف به خاطر حرفه نظامی‌اش به ایرکوتسک در سیبری رفت، در حالی که گدرویتس از نام جدید خود برای
رفت، در حالی که گدرویتس از نام جدید خود برای دریافت گذرنامه و رفتن به سوئیس استفاده کرد. او در دانشگاه لوزان ثبت‌نام کرد و تحت نظر سزار رو در کلینیک جراحی آموزش دید و در سال ۱۸۹۸ فارغ‌التحصیل شد. با کسب نمرات تقریباً عالی، او مدرک کارشناسی پزشکی و جراحی خود را دریافت کرد.
آنکا گیورچسکو (; – ) پژوهشگر مردم رومانی در زمینهٔ رقص‌های محلی و یک قوم‌رقص‌شناس بود و از بنیان‌گذاران این رشته محسوب می‌شود. او در بخارست متولد شد اما خانواده‌اش اصالتی ترانسیلوانیایی داشتند و دوران کودکی خود را در این منطقه سپری کرد. او در دوران دانشگاه در مؤسسه ملی آموزش جسمانی به تحصیل در رشتهٔ رقص پرداخت. در طول دوران تحصیل، در مسابقات تیراندازی نیز شرکت داشت و در مسابقات تیراندازی قهرمانی اروپا در سال ۱۹۵۵ توانست مدال نقره تیمی و مدال برنز انفرادی را کسب کند. او در حین تحصیل به‌عنوان پژوهشگر در مشغول
کند. او در حین تحصیل به‌عنوان پژوهشگر در مشغول به کار شد و در سال ۱۹۶۲ به عضویت شورای بین‌المللی موسیقی سنتی درآمد. این شورا گروه کاری‌ای را تشکیل داد که جیورچسکو نیز عضو آن بود و این گروه پایه‌های علمی رشتهٔ قوم‌رقص‌شناسی را بنا نهاد. در سال ۱۹۷۹، جیورچسکو پس از شرکت در یک سمینار در بلفاست، به همسرش در کپنهاگ پیوست و از رومانی گریخت. او پژوهش‌های خود را دربارهٔ زمینه‌های فرهنگی، تاریخی و اجتماعی رقص ادامه داد و در سراسر اروپا و ایالات متحده تدریس کرد. در سال ۱۹۸۹، با سرنگونی جمهوری سوسیالیستی رومانی،
در سال ۱۹۸۹، با سرنگونی جمهوری سوسیالیستی رومانی، خانواده‌اش به مدت چهار سال به رومانی بازگشتند اما مجدداً به کپنهاگ نقل مکان کردند. او سفرهای پژوهشی بین‌المللی متعددی را برای مطالعهٔ آیین‌ها و سنت‌های رقص در میان اقلیت‌های قومی با ریشه‌های رومانیایی و کشورهای اطراف رهبری کرد. وی از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۶ رئیس گروه مطالعاتی قوم‌رقص‌شناسی در شورای بین‌المللی موسیقی سنتی و از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۴ رئیس و بنیان‌گذار زیرگروه مطالعاتی این شورا در زمینهٔ نظریه و روش‌های پژوهش میدانی بود. اوایل زندگی. رودیکا ماریا آنکا
پژوهش میدانی بود. اوایل زندگی. رودیکا ماریا آنکا چورچا در ۱۹ دسامبر ۱۹۳۰ در بخارست، رومانی، از لیویا (با نام خانوادگی پیشین میرچا) و مارین چورچا زاده شد. خانواده‌اش اصالتاً اهل Cața در منطقهٔ روپه-سیگیشوآرا بودند. مادرش نوهٔ نیکولائه میرچا بود که در سال ۱۸۹۹ همراه با برادرانش ایگنات و ویکتور، رستوران "Caru' cu Bere" را تأسیس کرد. پدرش مهندس صنعت گاز متان بود و در نزدیکی کوپشا میکا مزرعه‌ای داشت و در مدیاش کار می‌کرد. او همچنین نقاش و نویسنده‌ای شناخته‌شده بود و مزرعه‌اش محل گردهمایی هنرمندان و نویسندگان،
بود و مزرعه‌اش محل گردهمایی هنرمندان و نویسندگان، از جمله لوسیان بلاگا بود. چورچا از کلاس دوم در سیبیو تحصیل کرد تا اینکه پدرش به بخارست منتقل شد تا در یک کارخانهٔ گاز کار کند. او در سال ۱۹۴۹ تحصیلات دانشگاهی خود را در مؤسسه ملی آموزش جسمانی آغاز کرد. در همان سال، دولت رومانی کسب‌وکار خانوادگی آن‌ها را ملی کرد و مالکیت "Caru' cu Bere" را بر عهده گرفت. مادرش می‌خواست که او پزشکی بخواند، اما چورچا به رقص علاقه داشت. در دوران تحصیل، او به تیم ملی تیراندازی رومانی پیوست و تنها زن تیم بود. وی چندین بار قهرمان
پیوست و تنها زن تیم بود. وی چندین بار قهرمان مسابقات ملی تیراندازی با تفنگ هشت کیلویی شد. در سال ۱۹۵۵، او همراه با تیمش مدال نقرهٔ مسابقات تیراندازی قهرمانی اروپا را کسب کرد و مدال برنز انفرادی را نیز به دست آورد، اما به دلیل داشتن پیشینهٔ بورژوازی از تیم کنار گذاشته شد. همچنین به دلیل همین سابقه، از کلاس‌های دانشگاهی اخراج شد، اما به تحصیل شبانه ادامه داد تا در نهایت مجدداً پذیرش شد. فعالیت حرفه‌ای. در دوران تحصیل، چورچا در یک کارخانهٔ لوازم برقی به تنظیم تجهیزات مکانیکی مشغول بود. عمه‌اش پیشنهاد کرد که
تجهیزات مکانیکی مشغول بود. عمه‌اش پیشنهاد کرد که در بخش تحقیقاتی رقص مؤسسه فولکلور، که تازه تأسیس شده بود، مشغول به کار شود. او در سال ۱۹۵۳ در این مؤسسه استخدام شد و تا سال ۱۹۷۹ در آنجا کار کرد و به مقام پژوهشگر ارشد ارتقا یافت. وی در مناطق روستایی کار میدانی انجام داد و به مستندسازی آیین‌ها و رقص‌های محلی پرداخت و ساختار و توسعهٔ این رقص‌ها را تحلیل کرد. او همچنین پژوهش‌هایی دربارهٔ استفاده از سنت‌ها به‌عنوان ابزار تبلیغاتی دولت برای مشروعیت‌بخشی به قدرت و همچنین تأثیر آن‌ها بر هویت اقلیت‌هایی مانند مردم
همچنین تأثیر آن‌ها بر هویت اقلیت‌هایی مانند مردم کولی انجام داد. او با لوسیان جیورچسکو، کارگردان تئاتر رومانیایی ازدواج کرد و در سال ۱۹۵۹ صاحب دختری به نام ایلئانا شدند. در سال ۱۹۷۹، دختر جیورچسکو ویزای توریستی برای سفر به سوئد دریافت کرد. همزمان، همسرش با "Teatrul de Comedie" در دانمارک مشغول کار بود و جیورچسکو در بلفاست تدریس می‌کرد. در ماه نوامبر، او به کپنهاگ رفت و همسرش اعلام کرد که قصد گریز از رومانی را دارد. آن‌ها به‌عنوان پناهندهٔ سیاسی پذیرفته شدند و جیورچسکو برای یادگیری زبان دانمارکی ثبت‌نام
و جیورچسکو برای یادگیری زبان دانمارکی ثبت‌نام کرد.
کاترین آنسلم گلیسون (; November 24, 1865 – ) مهندس و تاجر آمریکایی بود که به خاطر دستاوردهایش در زمینه مهندسی و انسان‌دوستی شناخته شده است. او از سنین جوانی چندین نقش مدیریتی را در شرکت خانوادگی گلیسون ورکز در راچستر، نیویورک بر عهده داشت و بعدها از تجربه خود برای آغاز یک حرفه موفق در امور مالی و ساخت‌وساز استفاده کرد. او با ترکیب آموزش رسمی و تجربه کاری در گلیسون ورکز، به عنوان یک مهندس شناخته شد و در سال ۱۹۱۴ به عنوان اولین عضو زن انجمن مهندسان مکانیک آمریکا انتخاب شد. نام او بر کالج مهندسی کیت گلیسون در
انتخاب شد. نام او بر کالج مهندسی کیت گلیسون در مؤسسه فناوری راچستر نهاده شده است. زندگی و تحصیلات. کاترین آنسلم گلیسون در ۲۴ نوامبر ۱۸۶۵ در راچستر، نیویورک متولد شد. او نخستین فرزند از چهار فرزند ویلیام و الن مک‌درموت گلیسون، مهاجران ایرلندی بود. ویلیام مالک یک شرکت ماشین‌ابزار بود که بعدها به نام گلیسون ورکز شناخته شد. او در سال ۱۸۷۴ دستگاهی را برای تراش چرخ‌دنده مخروطی به‌طور خودکار توسعه داد و گلیسون ورکز به یک شرکت برجسته در برش چرخ‌دنده تبدیل شد. هنگامی که کیت ۱۱ ساله بود، برادر ناتنی‌اش تام بر اثر
که کیت ۱۱ ساله بود، برادر ناتنی‌اش تام بر اثر حصبه درگذشت که این امر هم برای خانواده و هم برای شرکت که تام در آن فعالیت می‌کرد، مشکل‌ساز شد. پس از مدت کوتاهی، او برای کمک به پدرش در شرکت مشغول به کار شد و به دفترداری پرداخت. در سال ۱۸۸۴، در سن ۱۹ سالگی، گلیسون در برنامه هنرهای مکانیکی دانشگاه کرنل ثبت‌نام کرد و اولین زن در برنامه مهندسی این دانشگاه شد. اما او به دلیل مشکلات مالی شرکت خانوادگی، نتوانست تحصیلات خود را به پایان برساند. پدرش که یک جانشین برای او استخدام کرده بود، دیگر توان پرداخت حقوق او را
او استخدام کرده بود، دیگر توان پرداخت حقوق او را نداشت و از گلیسون خواست به راچستر بازگردد. او هرگز نتوانست تحصیلات خود را به‌طور تمام‌وقت ادامه دهد، اما از طریق آموزش و یادگیری خودآموز به عنوان یک مهندس شناخته شد. وی تحصیلات خود را به عنوان دانشجوی پاره‌وقت در کالج مهندسی سیبلی و مؤسسه مکانیک (که بعداً به مؤسسه فناوری راچستر تغییر نام یافت) ادامه داد. فعالیت. گلیسون پس از بازگشت به گلیسون ورکز، در سمت‌های مختلف ارتقا یافت. او به عنوان منشی و خزانه‌دار شرکت منصوب شد و علاوه بر آن، به عنوان نماینده فروش
منصوب شد و علاوه بر آن، به عنوان نماینده فروش شرکت نیز فعالیت کرد. در دهه ۱۸۹۰، با افزایش تقاضا برای چرخ‌دنده‌ها در صنایع دوچرخه و خودرو، نقش او اهمیت بیشتری پیدا کرد. در سال ۱۸۹۳، او به اروپا سفر کرد تا بازار شرکت را گسترش دهد که از نخستین تلاش‌های جهانی‌سازی یک تولیدکننده آمریکایی بود. این سفر موفقیت‌آمیز بود و چندین مشتری خارجی برای شرکت جذب کرد. او در سال ۱۹۰۰، دوباره به اروپا سفر کرد تا در نمایشگاه جهانی پاریس (۱۹۰۰) شرکت کند. گلیسون همچنین به دلیل توانایی‌هایش در بازاریابی و فروش شهرت یافت. او به
توانایی‌هایش در بازاریابی و فروش شهرت یافت. او به دلیل زن بودن در یک صنعت مردسالار، توانست به عنوان یک چهره منحصربه‌فرد توجه‌ها را جلب کند. او دربارهٔ موفقیت خود گفته بود:در آن روزها، من یک مورد عجیب بودم؛ دربارهٔ چرخ‌دنده‌ها صحبت می‌کردم در حالی که هیچ زنی نباید می‌دانست چرخ‌دنده چیست. این موضوع برای من مفید بود، زیرا هرچند مردان از من خوششان نمی‌آمد، اما حداقل کنجکاو بودند که مرا ببینند، که این یک مزیت بزرگ در مقایسه با دیگر فروشندگان معمولی بود. حرفه. به دلیل اختلافات خانوادگی، گلیسون در سال ۱۹۱۳ شرکت