payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دوم ازدواج کرد، آشپزی توسکانی را به فرانسه منتقل کردند و تأثیر مهمی بر آشپزی فرانسوی گذاشتند. در مناطق روستایی توسکانی، سنت «بازاستفاده» یا "riuso" شکل گرفت، که بر فلسفه «هیچ چیز را دور نینداز» مبتنی بود. این رویکرد منجر به استفاده خلاقانه از مواد اولیه شد و غذاهای نمادینی مانند "ریبولیتا" و "پانزانلا" را الهام بخشید، که با مواد ساده و باقی‌مانده، وعده‌های غذایی غنی و کامل تهیه می‌کنند.
آشپزی ناپلی () ریشه در دوره جهان یونانی-رومی دارد. در قرون بعد، این آشپزی تحت تأثیر فرهنگ‌های مختلفی که بر ناپل و پادشاهی ناپولی آن حکومت کردند، مانند پادشاهی آراگون و پادشاهی فرانسه، توسعه یافت. از آنجا که ناپل پایتخت پادشاهی ناپولی بود، آشپزی آن به‌طور گسترده از آشپزی کل منطقه کامپانیا تأثیر گرفت و شامل غذاهایی با مواد روستایی (پاستا، سبزیجات، پنیر) و غذاهای دریایی (ماهی (غذا), سخت‌پوستان، نرم‌تنان) شد. بسیاری از دستورها تحت تأثیر آشپزی اشرافی محلی هستند، مانند "تیمبالو" و "سارتو دی ریزو"، غذاهای پاستا یا
"تیمبالو" و "سارتو دی ریزو"، غذاهای پاستا یا برنج با آماده‌سازی پیچیده، و غذاهای سنتی با مواد ارزان اما مغذی مانند "پاستا ای فاجولی" و دیگر پاستاها با سبزیجات. بررسی اجمالی. کامپانیا به‌طور گسترده گوجه‌فرنگی، فلفل، پیازچه، سیب‌زمینی، کنگر فرنگی، رازیانه، لیمو و پرتقال تولید می‌کند که همه طعم خاک آتشفشانی را جذب می‌کنند. خلیج ناپل منابع ماهی و غذاهای دریایی فراهم می‌کند. کامپانیا یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان پاستا در ایتالیا است، به‌ویژه اسپاگتی. در آشپزی منطقه‌ای، پاستا به سبک‌های مختلف
در آشپزی منطقه‌ای، پاستا به سبک‌های مختلف تهیه می‌شود که می‌تواند شامل سس گوجه‌فرنگی، پنیر، صدف و سخت‌پوستان باشد. غذایی محبوب است که با زیتون، گوجه‌فرنگی، آنچوی، کاپر، فلفل چیلی و سیر تهیه می‌شود. این منطقه به تولید موزارلا شهرت دارد (به‌ویژه از شیر گاومیش) که در انواع غذاها استفاده می‌شود، از جمله (ورقه‌های بادمجان سرخ‌شده با پنیر و سس گوجه‌فرنگی که سپس در فر پخته می‌شوند). دسرها شامل (توپک‌های خمیری سرخ‌شده)، بر پایه ریکوتا، ، و رام بابا هستند. پیتزا که منشأ آن در آشپزی ناپلی است، در سراسر جهان محبوب
منشأ آن در آشپزی ناپلی است، در سراسر جهان محبوب شده است. پیتزا نانی تخت و گرد است که معمولاً با سس گوجه‌فرنگی، پنیر (معمولاً موزارلا) و انواع مواد افزودنی بسته به فرهنگ محلی تهیه می‌شود. از زمان پیتزای اصلی، انواع دیگری از پیتزاها توسعه یافته‌اند. از آنجا که ناپل پایتخت پادشاهی دو سیسیل بود، آشپزی آن به‌طور قابل توجهی از کل منطقه کامپانیا تأثیر گرفت و شامل غذاهایی با مواد روستایی (پاستا، سبزیجات، پنیر) و غذاهای دریایی (ماهی، سخت‌پوستان، نرم‌تنان) شد. بسیاری از دستورها تحت تأثیر آشپزی اشرافی محلی هستند،
از دستورها تحت تأثیر آشپزی اشرافی محلی هستند، مانند و ، غذاهای پاستا یا برنج با آماده‌سازی پیچیده، و غذاهای سنتی با مواد ارزان اما مغذی مانند پاستا با لوبیا و دیگر پاستاها با سبزیجات. شراب‌های منطقه‌ای شامل آلیانیکو (تورازی), فیانو، فالانژینا، لاکریما کریستی، کودا دی وولپه از کمپی فلگری و گرکو دی توفو هستند. تاریخچه. ناپل تاریخی چندین قرن دارد: خود شهر قدمتی بیشتر از بسیاری دیگر از شهرهای آن منطقه جهان، از جمله رم دارد. این شهر شاهد یونان باستان، روم باستان، گوت‌ها، امپراتوری بیزانس و ده‌ها نسل پادشاه از
گوت‌ها، امپراتوری بیزانس و ده‌ها نسل پادشاه از فرانسه و اسپانیا بوده است. هر فرهنگ نشانه‌ای بر روش تهیه غذا در ناپل و خود منطقه کامپانیا باقی گذاشته است. یافتن پیوند میان آشپزی مدرن و سنت‌های غذایی یونانی-رومی همیشه آسان نیست. از جمله آثار طعم‌های کلاسیک، ظروفی از دوران حکومت یونانیان در مگنا گراسیا (جنوب ایتالیا) یافت شده که ماهی‌ها و نرم‌تنان را نشان می‌دهند، که نشانه‌ای از ارزش‌گذاری غذاهای دریایی در آن دوره است. دیوارنگاره‌هایی از پمپئی سبدهای میوه‌ای پر از انجیر و انار را به تصویر می‌کشند. یک کاوش در
از انجیر و انار را به تصویر می‌کشند. یک کاوش در اوپلونتیس در ویلا پاپائا دیوارنگاره‌ای از کیک نشان می‌دهد که مواد تشکیل‌دهنده آن هنوز مشخص نیست. گَاروم رومی، سس باستانی است که بیشترین شباهت را به سس مدرن "کولاتورا دی آلیچی"، خاص چتارا (کامپانیا) دارد. این سس به طعم شیرین و ترش آشپزی رومی که توسط اپیشیوس توصیف شده، بازمی‌گردد و همچنین استفاده از کشمش در غذاهای شور، مانند "پیتزا دی اسکِرولا" (پای کاسنی فرنگی) یا "براچوله آل راگو" (رول گوشت در سس راگوی ناپولی) را شامل می‌شود. استفاده از گندم در کیک مدرن
را شامل می‌شود. استفاده از گندم در کیک مدرن "پاستیرا"، مخصوص عید پاک، ممکن است در اصل معنای نمادین داشته باشد و مرتبط با پرستش آرتمیس، سیبل (اسطوره) و سرس (اسطوره) و آیین‌های باروری غیرمسیحی بوده باشد که در اعتدال بهاری جشن گرفته می‌شدند. نام "استروفولی"، کیک کریسمس، از واژه یونانی στρόγγυλος ("استرونگیلوس"، به معنی «گرد و شکل‌دار») گرفته شده است. در قرن شانزدهم، ناپل به نان‌های خود مشهور بود. پاستا یک خوراک لوکس و چندان رایج نبود؛ در زمان قحطی، تولید محدود می‌شد تا نان بیشتری تهیه شود. رژیم غذایی پایه حول
می‌شد تا نان بیشتری تهیه شود. رژیم غذایی پایه حول ترکیبی از گوشت و کلم بود. با آغاز قرن بعد، این وضعیت تغییر کرد. تحت حکومت اسپانیا، مشکلات تولید و ناکارآمدی در سیستم بازار عمومی باعث شد عرضه گوشت و سبزیجات، به‌ویژه کلم، کاهش یابد. در عوض، ناپلی‌ها به خوردن نان و پاستا روی آوردند. افزایش مصرف پاستا با پیشرفت‌های فناوری که امکان تولید ارزان‌تر و موقعیت جدید به عنوان قوت غالب را فراهم کرد، تسهیل شد. پنیر و پاستا به جفت غذایی اصلی تبدیل شدند و ناپلی‌ها به عنوان «خوردن ماکارونی» شناخته شدند. در قرن نوزدهم، این
«خوردن ماکارونی» شناخته شدند. در قرن نوزدهم، این ترکیب با افزودن سس گوجه‌فرنگی توسعه یافت. با پیوستن ایتالیا در اواسط قرن نوزدهم، ناپل و به‌تبع آن جنوب ایتالیا، به شدت با پاستا شناخته شد. برای آرام کردن فضای سیاسی تنش‌زده، مردم پیه‌مونت شمال ایتالیا پاستا را به‌عنوان نماد وحدت پذیرفتند و با این کار، پاستا به نماد کل ایتالیا تبدیل شد.
آشپزی امیلیایی () شامل سنت‌ها و روش‌های آشپزی منطقه ایتالیایی امیلیا است. همانند بسیاری از مناطق ایتالیا، این آشپزی بیش از یک سبک غذا، مجموعه‌ای از آشپزی‌ها است که در امیلیا نتیجه تقریباً هشت قرن استقلال شهرهای امیلیایی، از دوران شهرداری‌ها تا وحدت ایتالیا، را نشان می‌دهد. نمای کلی. امیلیا به‌ویژه به دلیل پاستای تخم‌مرغی و پرشده با آرد گندم نرم شناخته شده است. بولونیا و مودنا به خاطر غذاهای پاستا مانند تورتلینی، ، لازانیا، و تالیاتله معروف هستند که در بسیاری از نقاط دیگر منطقه با انواع تغییرات یافت می‌شوند،
از نقاط دیگر منطقه با انواع تغییرات یافت می‌شوند، در حالی که فرارا به خاطر ، دامپلینگ‌های پرشده با کدو، و پیاچنتسا به خاطر ، نودل گندمی با لوبیا و چربی، مشهور است. سرکه بالزامیک مشهور تنها در شهرهای مودنا و رجو نل امیلیا تهیه می‌شود و طبق رویه‌های سنتی و قانونی تولید می‌گردد. در امیلیا، به جز پیاچنتسا که تحت تأثیر آشپزی لمباردی است، برنج کمتر از سایر مناطق شمالی ایتالیا مصرف می‌شود. پولنتا، یک غذای جانبی مبتنی بر ذرت، در هر دو منطقه امیلیا و رومانا رایج است. پنیر پارمیجانو (Parmigiano Reggiano) و گرانا
است. پنیر پارمیجانو (Parmigiano Reggiano) و گرانا پادانو در رجو امیلیا و پیاچنتسا تولید می‌شوند. اگرچه ساحل آدریاتیک یک منطقه مهم برای ماهیگیری است (و به ویژه به خاطر مارماهی‌ها و صدف‌های برداشت شده در Valli di Comacchio شناخته شده)، این منطقه بیشتر به محصولات گوشتی، به ویژه گوشت خوک، معروف است که شامل گوشت‌های سرد مانند ، و ؛ پانچتا، و سالامی پیاچنتسا؛ و ; ، و ؛ و فرارا هستند. پیاچنتسا همچنین به خاطر برخی غذاهای تهیه شده با گوشت اسب و خر نیز مشهور است. دسرهای منطقه‌ای شامل زوپا انگلیزه (دسر کرم‌پایه با
منطقه‌ای شامل زوپا انگلیزه (دسر کرم‌پایه با کیک اسفنجی و لیکور الکرمز), (کیک کریسمس با فلفل، شکلات، ادویه‌ها و بادام)، (کیک کره و شکلات) و (کیک برنج و شیر) هستند. تاریخچه. اختلاف مسیرهای تاریخی بین ایالات پاپی و دوک‌نشین‌ها پیامدهایی داشت که در زمینه‌های آشپزی و غذا نیز احساس می‌شود. در حالی که تضادها نسبت به شباهت‌ها در آشپزی رومانا، که نزدیک به چهارصد سال بخشی از ایالات پاپی بود، غالب است، آشپزی شهرهای مختلف امیلیا تصویری ارائه می‌دهد که با وجود تنوع زیاد، ویژگی‌های مشترک قابل توجهی دارد. آشپزی پیاچنتسا
ویژگی‌های مشترک قابل توجهی دارد. آشپزی پیاچنتسا تا حدی استثناء است و تحت تأثیر آشپزی لمباردی و آشپزی لیگوریایی قرار دارد، در حالی که آشپزی فرارا به دلیل موقعیت خاص خود ویژگی‌های منحصر به فردی حفظ کرده است. دقیقاً به این دلیل که امیلیا تحت حکومت خانواده‌های اشرافی قدرتمند بود، که در دربار آن‌ها برجسته‌ترین سرآشپزها فعالیت می‌کردند، سنت‌های غنی آشپزی در این منطقه شکل گرفت. در طول دوره‌های رنسانس و باروک، دو «مدرسه» آشپزی بر کشور غالب بودند: یکی در دربار پاپی رم و دیگری، آشپزی امیلیایی. در فرارا، جیووان
پاپی رم و دیگری، آشپزی امیلیایی. در فرارا، جیووان باتیستا روستی و کریستوفورو دی مسیسبوگو فعال بودند؛ در پارما به نظر می‌رسد وینچنزو چرویو خدمت می‌کرد؛ و در بولونیا جولیوس سزار تیرلی و بارتولومئو استفانی مشغول بودند. آشپزی امیلیایی احتمالاً ویژگی‌های شکوه و تجملی که برای بولونیا لقب "la Grassa" ('چاق') را به همراه دارد، از سنت‌های قرن پانزدهم و شانزدهم به ارث برده است. غذاها. پیش‌غذاهای اصلی. سنگ بنای آشپزی امیلیایی، غذاهای پاستا است که با خمیر تهیه شده از آرد نرم گندم و تخم‌مرغ (بدون آب) مشخص می‌شوند.
از آرد نرم گندم و تخم‌مرغ (بدون آب) مشخص می‌شوند. مهم‌ترین آن‌ها تالیاتله است که اغلب با سس بولونیزه ("ragù") یا ژامبون خرد شده سرخ‌شده در کره سرو می‌شود. یک نوع دیگر، تالیاتله سبز است که در آن خمیر شامل برگ چغندر، اسفناج یا حتی گزنه می‌شود. با این خمیر سبز، همچنین لازانیا تهیه می‌شود، غذایی غنی با لایه‌های متناوب سس بولونیزه، سس بشامل و پنیر پارمیجانو. پارما شهری است که قدیمی‌ترین و دقیق‌ترین قواعد استفاده از پاستا در آن وجود دارد: Salimbene di Adam هر دو نوع پاستای تازه پرشده و خشک را با آرد نرم گندم و
نوع پاستای تازه پرشده و خشک را با آرد نرم گندم و تخم‌مرغ ذکر کرده است. خمیر پاستای تازه (که به آن "fojäda" گفته می‌شود) جزء اصلی هویت غذایی پارما است، به ویژه در پاستاهای پرشده، چه در آبگوشت سرو شوند و چه خشک، مانند "anolini" (که در رجو نل امیلیا نیز به آن کاپلتتی گفته می‌شود) و تورتلی. تورتلینی، نماد آشپزی بولونیا و مودنا، به خانواده بزرگ پاستاهای پرشده با مواد مختلف تعلق دارند که سنتی از کتاب‌های آشپزی قرون وسطی است و در مرکز ایتالیا و شمال ایتالیا رایج بوده است. این پاستاها معمولاً در آبگوشت گوشت سرو
بوده است. این پاستاها معمولاً در آبگوشت گوشت سرو می‌شوند اما به صورت خشک با سس‌های مختلف نیز مصرف می‌شوند. از دیگر پاستاهای پرشده، "تورتلونی" با پرکردن از ریکوتا و سبزیجات شایان ذکر است، که به دلیل اندازه بزرگ‌تر نسبت به تورتلینی و ترکیب ریکوتا، پنیر پارمزان و جعفری در پر کردن آن‌ها متمایز می‌شوند. در پیاچنتسا "anolini" یافت می‌شوند، در حالی که تورتلی پرشده با کدو، مشابه نمونه‌های منتووا، در پیاچنتسا و رجو امیلیا رایج است؛ در فرارا، به آن‌ها "cappellacci di zucca" گفته می‌شود. در فرارا همچنین کاپلتتی وجود
zucca" گفته می‌شود. در فرارا همچنین کاپلتتی وجود دارد که برخلاف نسخه رومانا، دارای پرکردن گوشتی ("batù") است. همچنین "erbazzone" از رجو امیلیا قابل توجه است، نوعی پای نمکی با اسفناج و سبزیجات دیگر، که با پنیر پارمزان طعم‌دار شده و در فر پخته می‌شود.
آشپزی رومی () به سنت‌ها و شیوه‌های آشپزی شهر ایتالیا، رم، اشاره دارد. این آشپزی بر استفاده از مواد تازه، فصلی و ساده از دشت رم تأکید دارد. این مواد شامل نخود فرنگی، کنگر فرنگی و باقلا، صدف‌ها، گوشت بره تغذیه‌شده با شیر و گوشت بز و پنیرهایی مانند "پکورینو رومانو" و ریکوتا می‌شوند. روغن زیتون بیشتر برای چاشنی دادن به سبزیجات خام استفاده می‌شود، در حالی که (چربی خوک) و چربی حاصل از پروشوتو برای سرخ کردن ترجیح داده می‌شوند. محبوب‌ترین شیرینی‌ها در رم شامل شیرینی‌های کوچک فردی به نام ، جلاتو و شکلات‌ها و
شیرینی‌های کوچک فردی به نام ، جلاتو و شکلات‌ها و آب‌نبات‌های دست‌ساز هستند. غذاهای خاص اغلب برای روزهای مختلف هفته اختصاص داده می‌شوند؛ به عنوان مثال، نوکی در پنج‌شنبه‌ها، (کودوی نمک‌سود) در جمعه‌ها و () در شنبه‌ها مصرف می‌شوند. نمای کلی. این آشپزی بر مواد تازه، فصلی و ساده از دشت رم تأکید دارد. این مواد شامل نخود فرنگی، کنگر فرنگی و باقلا، صدف‌ها، گوشت بره تغذیه‌شده با شیر و گوشت بز، و پنیرهایی مانند و ریکوتا می‌شوند. روغن زیتون بیشتر برای چاشنی دادن به سبزیجات خام استفاده می‌شود، در حالی که و چربی حاصل
خام استفاده می‌شود، در حالی که و چربی حاصل از پروشوتو برای سرخ کردن ترجیح داده می‌شوند. محبوب‌ترین شیرینی‌ها در رم شامل شیرینی‌های کوچک فردی به نام ، جلاتو و شکلات‌ها و آب‌نبات‌های دست‌ساز هستند. غذاهای خاص اغلب برای روزهای مختلف هفته اختصاص داده می‌شوند؛ به عنوان مثال، نوکی در پنج‌شنبه‌ها، (کودوی نمک‌سود) در جمعه‌ها و () در شنبه‌ها. غذاهای پاستایی مبتنی بر استفاده از گوانچاله (بیکن نپُخته تهیه‌شده از گوشت گونه یا گونه‌های خوک) اغلب در لاتسیو یافت می‌شوند، مانند پاستای کاربونارا و پاستای سس آماتریچانا. یک
مانند پاستای کاربونارا و پاستای سس آماتریچانا. یک غذای پاستایی دیگر این منطقه، سس آرابیاتا با سس گوجه‌فرنگی تند است. آشپزی منطقه‌ای به‌طور گسترده از دل و جگر استفاده می‌کند که منجر به ایجاد غذاهایی مانند ریگاتونی با سس و می‌شود. غذایی از گوشت بره است که از آشپزی رومی نشأت گرفته است. نمادهای لاتسیو شامل پنیر تهیه‌شده از شیر گوسفند ()، پیتزا برشی، پروشوتو (کباب خوک بدون استخوان، چرب و مرطوب) و شراب سفید فرسکاتی است. تأثیر جامعه قدیمی یهودیان در سنت‌های آشپزی رومی با غذاهای سنتی مانند مشهود است. تاریخچه. غذای
با غذاهای سنتی مانند مشهود است. تاریخچه. غذای رم در طول قرن‌ها و دوره‌های تغییرات اجتماعی، فرهنگی و سیاسی تکامل یافته است. رم در دوران روم باستان به یک مرکز بزرگ آشپزی تبدیل شد. آشپزی روم باستان عمدتاً بر پایه غلات، پنیرها، حبوبات و میوه‌ها بود. سپس، گسترش عظیم امپراتوری رومیان را در معرض بسیاری از عادات و تکنیک‌های آشپزی جدید قرار داد. در آغاز، تفاوت بین طبقات اجتماعی زیاد نبود، اما با رشد امپراتوری تفاوت‌ها توسعه یافت. بعداً، در دوران رنسانس ایتالیا، رم به عنوان مرکز آشپزی عالی شناخته شد، زیرا برخی از
به عنوان مرکز آشپزی عالی شناخته شد، زیرا برخی از بهترین آشپزهای زمان برای پاپ‌ها کار می‌کردند. نمونه‌ای از این آشپزها بارتولومئو اسکاپی بود که برای پیوس چهارم در آشپزخانه واتیکان کار می‌کرد و با کتاب آشپزی خود، "Opera dell'arte del cucinare"، منتشرشده در سال ۱۵۷۰، به شهرت رسید. او تقریباً ۱۰۰۰ دستور پخت از آشپزی رنسانس را ذکر کرده و تکنیک‌ها و ابزارهای آشپزی را توصیف کرده و اولین تصویر شناخته‌شده از چنگال را ارائه می‌دهد. آشپزی رومی و تمام آشپزی ایتالیا تحت تأثیر معرفی محصولات دنیای جدید توسط اسپانیایی‌ها،
تأثیر معرفی محصولات دنیای جدید توسط اسپانیایی‌ها، به ویژه گوجه‌فرنگی، به‌طور تحولی تغییر کرد. آشپزی سنتی رومی. "ریونی رم" تستاچیو، منطقه تجارت و کشتارگاه رم، جایی است که هنوز می‌توان غذاهای اصیل و سنتی رم را یافت. این منطقه اغلب به عنوان «شکم» یا «کشتارگاه» رم شناخته می‌شد و توسط قصاب‌ها یا "vaccinari" سکونت داشت. آشپزی رومی قدیمی شامل "quinto quarto" () بود. غذاهای محبوب شامل پاچه خوک، مغز و اندام‌های تناسلی سایر حیوانات هستند، که اغلب با دقت پخته و با چاشنی‌ها، ادویه‌ها و سبزیجات مختلف غنی می‌شدند. "coda
ادویه‌ها و سبزیجات مختلف غنی می‌شدند. "coda alla vaccinara" قدیمی (دم گاو به روش قصاب‌ها پخته شده) هنوز یکی از محبوب‌ترین وعده‌های غذایی شهر است و در اکثر منوهای رستوران‌های رم موجود است. گوشت بره نیز بخش محبوبی از آشپزی رومی است و اغلب با ادویه‌ها و سبزیجات پخته می‌شود. تأثیر قابل توجهی از جامعه یهودیان در آشپزی رومی وجود دارد، زیرا بسیاری از یهودیان در شهر زندگی می‌کردند و برخی از وعده‌های سنتی محله گتو بیش از ۴۰۰ سال قدمت دارند. این غذاها شامل "کارسیوفی آلا گیودیا" (کنگر فرنگی به سبک یهودی) و "پیتزا
آلا گیودیا" (کنگر فرنگی به سبک یهودی) و "پیتزا شیرین بریدّه" است.
آشپزی سیسیلی () سبک آشپزی در جزیره سیسیل است. این سبک ردپای تمام فرهنگ‌هایی را نشان می‌دهد که طی دو هزار سال گذشته در جزیره سیسیل حضور داشته‌اند. اگرچه آشپزی آن شباهت زیادی به آشپزی ایتالیایی دارد، غذای سیسیلی تحت تأثیر آشپزی یونانی، آشپزی اسپانیایی، آشپزی یهودی، آشپزی مغربی و آشپزی عربی نیز قرار گرفته است. آشپز سیسیلی میتائکوس، که در قرن پنجم پیش از میلاد به دنیا آمد، به دلیل انتقال دانش آشپزی سیسیل به یونان شناخته می‌شود: کتاب آشپزی او اولین اثر به زبان یونانی بود و بنابراین نخستین کتاب آشپزی به هر زبان
بود و بنابراین نخستین کتاب آشپزی به هر زبان شناخته‌شده با نام نویسنده معلوم به‌شمار می‌رود. نمای کلی. سیسیل ردپای تمام فرهنگ‌هایی را نشان می‌دهد که طی دو هزار سال گذشته در جزیره مستقر شده‌اند. اگرچه آشپزی آن بدون شک پایه‌ای عمدتاً ایتالیایی دارد، غذای سیسیلی همچنین تحت تأثیر آشپزی اسپانیایی، یونانی و عربی قرار گرفته است. رومیان باستان غذاهای پرزرق و برقی مبتنی بر گوشت غاز معرفی کردند. یونانیان بیزانس طعم‌های شیرین و ترش را ترجیح می‌دادند و اعراب شکر، مرکبات، برنج، اسفناج و زعفران را به جزیره آوردند.
مرکبات، برنج، اسفناج و زعفران را به جزیره آوردند. نورمن‌ها و اشتاوفر به غذاهای گوشتی علاقه داشتند. اسپانیایی‌ها مواد غذایی از جهان جدید مانند شکلات، ذرت، بوقلمون و گوجه‌فرنگی معرفی کردند. آشپزی سیسیل نه تنها ترکیبی از تأثیرات تاریخی را نشان می‌دهد، بلکه سنت‌هایی را نیز حفظ کرده است که با استفاده از مواد محلی و تکنیک‌های قدیمی به ویژه در غذاهایی مانند آرانچینو و کاساتا نمود پیدا می‌کند و میراث آشپزی منحصر به فرد جزیره را به نمایش می‌گذارد. بخش عمده‌ای از آشپزی جزیره بر استفاده از سبزیجات تازه مانند بادمجان،
جزیره بر استفاده از سبزیجات تازه مانند بادمجان، فلفل و گوجه‌فرنگی و همچنین ماهی‌هایی مانند تن، شانک‌ماهیان، ماهی خاردار اروپایی، شمشیرماهی و سپیداجان تمرکز دارد. در تراپانی، در گوشه غربی جزیره، تأثیرات آشپزی مغربی در استفاده از غذاهای مبتنی بر کوسکوس، معمولاً همراه با ماهی، کاملاً مشهود است. نعناع در آشپزی به‌طور گسترده‌ای استفاده می‌شود، برخلاف سایر مناطق ایتالیا. تخصص‌های سنتی سیسیل شامل آرانچینی (نوعی کراکت (غذا) سرخ‌شده از برنج)، ، کاپوناتا، و مجموعه‌ای از دسرها و شیرینی‌ها مانند کانولی، گرانیتا و
از دسرها و شیرینی‌ها مانند کانولی، گرانیتا و کاساتا است. از ویژگی‌های سیسیل، شراب مارسالا است؛ یک شراب قرمز، شراب تقویت‌شده مشابه شراب پورت که بیشتر به صادرات اختصاص دارد. تاریخچه. بخش بزرگی از جزیره در ابتدا مگنا گراسیا بود که علاقه‌ای ویژه به ماهی (غذا), گندم، زیتون، انگور (گیاه), باقلا، نخود، عدس، بادام، پسته و سبزیجات تازه داشتند. تأثیرات مردم عرب بر آشپزی سیسیل به امارت سیسیل در قرن دهم و اوایل قرن یازدهم برمی‌گردد. این تأثیرات شامل استفاده از شکر، مرکبات، برنج، کشمش، دانه کاج و ادویه‌هایی مانند
مرکبات، برنج، کشمش، دانه کاج و ادویه‌هایی مانند زعفران، جوز هندی و دارچین است. تأثیرات نورمن‌ها نیز در علاقه به غذاهای مبتنی بر گوشت دیده می‌شود. جامعه یهودیان که در جزیره زندگی می‌کردند نیز بر آشپزی سیسیل اثر گذاشتند و معرفی سیر سرخ‌شده در روغن زیتون به سس را بر عهده داشتند. بعدها، آشپزی اسپانیایی با مبادله کلمبیایی، شامل شکلات، ذرت، فلفل دلمه‌ای، کدو سبز، سیب‌زمینی و گوجه‌فرنگی به همراه دیگر محصولات کشاورزی وارد آشپزی جزیره شد. بخش عمده‌ای از آشپزی جزیره استفاده از سبزیجات تازه مانند بادنجان، کنگر فرنگی
استفاده از سبزیجات تازه مانند بادنجان، کنگر فرنگی و گوجه‌فرنگی و همچنین ماهی‌هایی مانند ماهی تن، شانک‌ماهیان، ماهی خاردار اروپایی، سپیداجان و شمشیرماهی را تشویق می‌کند. در تراپانی، در گوشه غربی جزیره، تأثیرات آشپزی مغربی در استفاده از کوسکوس کاملاً مشهود است.
آشپزی پیه‌مونتیایی () سبک آشپزی در منطقه شمال ایتالیای پیه‌مونته است که با فرانسه و سوئیس مرز دارد. آشپزی پیدمونتی تا حدی تحت تأثیر آشپزی فرانسوی است؛ چنان‌که اهمیت پیش‌غذاها، مجموعه‌ای از خوراک‌ها که پیش از آنچه معمولاً به‌عنوان غذای اصلی شناخته می‌شود سرو می‌گردد و هدفشان تحریک اشتها است، این تأثیر را نشان می‌دهد. در فرانسه این خوراک‌ها کمتر و با نام "اُنتغه" شناخته می‌شوند. این منطقه بیشترین تعداد و شراب‌های پیدمونتی را در ایتالیا دارد. معتبرترین مدرسه آشپزی ایتالیایی، دانشگاه علوم خوراک‌شناسی در پیدمونت
ایتالیایی، دانشگاه علوم خوراک‌شناسی در پیدمونت تأسیس شد. همانند دیگر آشپزی‌های شمال ایتالیا، گوشت گوساله، شراب و کره از مواد اصلی پرکاربرد در آشپزی این منطقه هستند. برخی غذاهای شناخته‌شده شامل "آنیولوتی"، "ویتلو توناتو" (که در آرژانتین نیز محبوب است) و "بانیا کاودا" هستند. پیدمونت همچنین خاستگاه خوراک مشهور تاگلیولینی (تاجارین در زبان پیدمونتی) است. "تاگلیولینی" نوعی پاستای تخم‌مرغی است که معمولاً به‌صورت تازه و دستی تهیه می‌شود. به گفته نویسنده و روزنامه‌نگار ایتالیایی ماسیمو آلبرینی، "تاگلیولینی" از
ایتالیایی ماسیمو آلبرینی، "تاگلیولینی" از غذاهای محبوب ویتوریو امانوئله دوم بود. در استان وربانو-کوزیو-اوسولا خوراک "بروسیتی" رایج است که منشأ آن آلتو میلانزه بوده و نوعی گوشت آب‌پز بسیار نازک‌شده است که در شراب و رازیانه پخته می‌شود و در گذشته از گوشت‌های باقی‌مانده تهیه می‌گردید. جنبش غذای آهسته در پیدمونت توسط کارلو پترینی، اهل برا (پیدمونت) آغاز شد. این جنبش با برجسته‌سازی تنوع آشپزی پیدمونت، سود زیادی برای منطقه داشت. دفتر مرکزی جنبش غذای آهسته هنوز هم در شهر برا قرار دارد. شهر آلبا، پیدمونت به‌خاطر
در شهر برا قرار دارد. شهر آلبا، پیدمونت به‌خاطر خوراک‌های سطح بالا و ترافل سفید آلبا مشهور است. بررسی کلی. میان آلپ و دره پو که میزبان زیست‌بوم‌های گوناگونی است، منطقه پیه‌مونته آشپزی ظریف و متنوعی ارائه می‌دهد. به‌عنوان نقطه اتصال میان آشپزی سنتی ایتالیا و فرانسه، پیدمونت بیشترین تعداد پنیرهای دارای نشان‌های جغرافیایی و خوراک‌های سنتی در اتحادیه اروپا و شراب‌های تحت DOC را در ایتالیا دارد. این منطقه همچنین خاستگاه انجمن غذای آهسته و معتبرترین مدرسه آشپزی ایتالیایی یعنی دانشگاه علوم خوراک‌شناسی است.
ایتالیایی یعنی دانشگاه علوم خوراک‌شناسی است. گردآوری خشکبار، قارچ‌ها، و کنگر فرنگی خاردار، همچنین شکار و ماهیگیری در پیدمونت رایج است. قارچ ترافل، سیر، سبزیجات فصلی، پنیر و برنج نقش پررنگی در آشپزی این منطقه دارند. شراب‌های تهیه‌شده از انگور نببیولو مانند بارولو و باربارسکو و همچنین شراب‌های باربرا، شراب گازدار مرغوب و موسکاتو داستی که شیرین و کمی گازدار است، در این منطقه تولید می‌شوند. پیدمونت همچنین به تولید ورموت و راتافیا (شراب) شهرت دارد. پنیر کاستل‌مگنو از پنیرهای گران‌بهای منطقه است. پیدمونت همچنین
از پنیرهای گران‌بهای منطقه است. پیدمونت همچنین به‌دلیل کیفیت گوشت گاو کارو (شهر) (به‌ویژه ، ) شهرت دارد؛ از این‌رو سنت خوردن گوشت خام مزه‌دارشده با روغن سیر، لیمو و نمک، کارپاچیو، (خوراک خورشتیِ گوشت گاو خوابانده‌شده در شراب) و گوشت گاو آب‌پز همراه با انواع سس‌ها رایج است. خوراک‌های شاخص سنت پیدمونتی عبارت‌اند از آنیولوتی (پاستایی پرشده با گوشت گوساله کبابی و سبزیجات)، (خوراک سنتی نووارا، نوعی ریزوتو با برنج آربوریو یا ، لوبیای بومی سالوجیا، پیاز، شراب باربرا، پیه خوک، سالامی، سبزیجات فصلی، نمک و فلفل)،
پیه خوک، سالامی، سبزیجات فصلی، نمک و فلفل)، (نسخه باریک‌تر تاگلیاتله)، (سس تهیه‌شده از سیر، آنچوی، روغن زیتون و کره) و (نوشیدنی داغی از قهوه، شکلات و شیر کامل). پیدمونت یکی از پایتخت‌های شیرینی‌پزی و به‌ویژه شکلات در ایتالیا است، با محصولاتی مانند نوتلا، و که در سراسر جهان شناخته‌شده‌اند.
دانشگاه ملی کشاورزی (UNA) یک دانشگاه دولتی در بنین است. این دانشگاه در سال ۲۰۱۶ و پس از فرمان شماره ۲۰۱۶–۶۳۸ مورخ ۱۳ اکتبر ۲۰۱۶ تأسیس شد که منجر به ایجاد چهار دانشگاه ملی در جمهوری بنین گردید.
پلی‌استیشن ۵ پرو (به انگلیسی: "PlayStation 5 Pro") نسخهٔ ارتقاءیافتهٔ کنسول پلی‌استیشن ۵ است که در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۴ معرفی و در ۷ نوامبر ۲۰۲۴ توسط شرکت سونی اینتراکتیو انترتینمنت عرضه شد. این کنسول با سخت‌افزار قدرتمندتر، قابلیت‌های بصری پیشرفته و حافظهٔ داخلی بیشتر، تجربهٔ نسل جدید بازی را به سطحی تازه ارتقاء می‌دهد. معرفی و زمان عرضه. سونی در تاریخ ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۴ از PS5 Pro رونمایی کرد و عرضهٔ جهانی آن را از ۷ نوامبر آغاز نمود. این کنسول دیجیتال فاقد درایو نوری است و عرضه آن به همراه دستهٔ DualSense و
نوری است و عرضه آن به همراه دستهٔ DualSense و حافظهٔ داخلی ۲ ترابایتی انجام شد. همچنین از فناوری Wi-Fi 7 پشتیبانی می‌کند. بازی‌های ارتقا یافته برای PS5 Pro. در روز عرضه، بیش از ۵۰ بازی از جمله Horizon Forbidden West، Spider-Man 2، Final Fantasy 7 Rebirth و Alan Wake 2 به‌روزرسانی برای Pro دریافت کردند تا از قابلیت‌های سخت‌افزاری جدید بهره‌مند شوند.
رناتا اسکوتو (۲۴ فوریهٔ ۱۹۳۴ – ۱۶ اوت ۲۰۲۳) سوپرانو، کارگردان اپرا و معلم آواز ایتالیایی بود. او به دلیل سبک منحصربه‌فرد، موسیقی‌دانی و توانایی در ایفای نقش‌های نمایشی شناخته می‌شد و یکی از برجسته‌ترین خوانندگان اپرای نسل خود به‌شمار می‌رفت. او بیش از ۴۰ سال در حدود ۴۵ نقش روی صحنه ظاهر شد؛ ابتدا در ایتالیا و سپس به‌عنوان یکی از سوپرانوی برجسته تالار اپرای متروپولیتن نیویورک (مت). او به‌ویژه به‌خاطر ایفای نقش‌های اصلی در اپراهای وردی، از جمله "لا تراویاتا" که نخستین حضور صحنه‌ای او در میلان در سال ۱۹۵۲ بود،
نخستین حضور صحنه‌ای او در میلان در سال ۱۹۵۲ بود، و "مادام باترفلای" از پوچینی که نخستین نقش او در مت و آخرین حضورش در آنجا در سال ۱۹۸۷ بود، به یاد آورده می‌شود. او همچنین در آثار بل کانتو مانند "لوچیا دی لامرمور" از دونیزتی خوش درخشید. اسکوتو در نخستین پخش تلویزیونی زنده از تالار مت در سال ۱۹۷۷ به‌عنوان میمی در "لا بوهم" از پوچینی در کنار لوچیانو پاواروتی و به رهبری جیمز لواین حضور یافت. او بعدها نقش‌های خود را گسترش داد و نقش‌هایی چون مارشالین در "Der Rosenkavalier" اثر ریچارد اشتراوس، «ال» در "La voix
اثر ریچارد اشتراوس، «ال» در "La voix humaine" اثر پولنک و مادام فلورا در "The Medium" اثر منوتی را اجرا کرد. او به‌عنوان کارگردان اپرا برای مت، تماشاخانه ورونا و دیگر اپراخانه‌های بزرگ فعالیت کرد. زندگی و حرفه. اسکوتو در ساونا، شهری صنعتی و بندری در دریای لیگوریا، در ۲۴ فوریهٔ ۱۹۳۴ به دنیا آمد. پدرش پلیس و مادرش خیاط بود. در طول جنگ جهانی دوم، مادرش او و خواهرش را به کوه‌های اطراف برد و برای گذران زندگی کارهای خیاطی برای فاشیست‌ها، نازی‌ها و آمریکایی‌ها انجام داد. پس از جنگ، او نخستین تجربه اپرایی خود را
داد. پس از جنگ، او نخستین تجربه اپرایی خود را در زادگاهش با اجرای "ریگولتو" از وردی و با تیتو گابی در نقش اصلی داشت و در دوازده‌سالگی تصمیم گرفت خواننده اپرا شود. او از ۱۶ سالگی در کنسرواتوار میلان موسیقی خواند، در صومعه‌ای زیر نظر راهبه‌ها زندگی کرد و با کارهای خیاطی و نظافت هزینه خود را تأمین کرد. نخستین استادش امیلیو گیراردینی بود و او را به‌عنوان متزوسوپرانو آموزش داد. اسکوتو در سال ۱۹۵۲ در یک مسابقه برنده شد و جایزه‌اش اجرای نخستین اپرا در تئاترو نوو در میلان بود. او در زادگاهش برای نخستین بار در شب