payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مورد از آنها باقی مانده است. متون همراه. روی لوح. به نظر می‌رسد متن بالای نقشه (11 سطر) بخشی از خلقت جهان توسط مردوک، خدای حامی بابل، را توصیف می‌کند که اقیانوس اولیه (الهه تیامات) را از هم جدا کرد و بدین ترتیب خشکی و دریا را آفرید. در مورد دریا می‌گوید: در مرحله بعد، در خشکی، مجموعه‌ای از دو موجود افسانه‌ای ("آنزو و مرد عقرب") و حداقل پانزده حیوان خشکی ذکر شده است، "جانورانی که مردوک در بالای دریای ناآرام [آفرید]" (یعنی در خشکی، که به عنوان نوعی قایق غول پیکر شناور در دریا تجسم می‌شود)، از جمله بز کوهی،
پیکر شناور در دریا تجسم می‌شود)، از جمله بز کوهی، غزال، شیر، گرگ، میمون نر و ماده، شترمرغ، گربه و آفتاب‌پرست. به استثنای گربه، همه این حیوانات مختص سرزمین‌های دور بودند. دو سطر آخر متن به سه قهرمان افسانه‌ای اشاره دارد: [U]tnapištim (قهرمان طوفان)، سارگون بزرگ (حاکم اکد) و نور-[D]agan پادشاه Buršaḫa[nda] (مخالف سارگون). پشت لوح. به نظر می‌رسد پشت لوح (29 سطر) توضیحی از (حداقل) هشت "nagu" باشد. پس از مقدمه‌ای که احتمالاً نحوه شناسایی اولین "nagu" را توضیح می‌دهد، هفت "nagu" بعدی هر کدام با عبارت «به منطقه
هفت "nagu" بعدی هر کدام با عبارت «به منطقه "n" ام ["nagu"]، جایی که ۷ لیگ سفر می‌کنید» معرفی می‌شوند (به نظر می‌رسد فاصله ۷ لیگ نشان دهنده عرض اقیانوس باشد تا فاصله بین "nagu"‌های بعدی). توضیح کوتاهی برای هر یک از هشت "nagu" ارائه شده است، اما توضیحات اولی، دومی و ششمی آنقدر آسیب دیده است که قابل خواندن نیست. پنجمین "nagu" طولانی‌ترین توصیف را دارد، اما این نیز آسیب دیده و غیرقابل رمزگشایی است. هفتمین nagu واضح‌تر است: سومین "nagu" ممکن است یک بیابان بایر باشد که حتی برای پرندگان هم غیرقابل عبور است: در
باشد که حتی برای پرندگان هم غیرقابل عبور است: در چهارمین "nagu" اشیایی با ابعاد قابل توجه یافت می‌شود: هشتمین "nagu" ممکن است به یک دروازه آسمانی فرضی در شرق اشاره داشته باشد که خورشید هنگام طلوع صبح از آنجا وارد می‌شود. در پایان، این توصیف بیان می‌کند که نقشه یک نمای هوایی است: دو سطر آخر ظاهراً نام کاتبی را که لوح را نوشته است ثبت کرده است: تأثیر بعدی. کارلو زاکاگنینی استدلال کرده است که طرح نقشه بابلی جهان ممکن است در نقشه T و O قرون وسطی اروپا زنده مانده باشد.
صندوق (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی بر پایه رمانی با همین نام اثر کیم ریو ریونگ است. این مجموعه به نویسندگی پارک اون یونگ، به کارگردانی کیم کیو ته و با بازی سو هیون جین و گونگ یو است. این مجموعه در ۲۹ نوامبر ۲۰۲۴ از نتفلیکس پخش شد.
کاسه نقره‌ای چیلِک که در نزدیکی سمرقند کشف شده، به عنوان معروف‌ترین نمونه هنر هپتالیان شناخته می‌شود و به‌ویژه به هون‌های آلخون در جنوب هندوکش و اواخر قرن پنجم میلادی مربوط است. این کاسه شش رقاص را با لباس هندی، روبان‌های ایرانی و سرهای کوتاه هپتالی نشان می‌دهد و احتمالاً در هند به سفارش آلخون‌ها ساخته شده است. در ته کاسه، تصویر مردی با جمجمه کشیده و روبان سلطنتی به سبک ساسانی دیده می‌شود، که به دوران خنگیلا بازمی‌گردد. این سبک از نمونه‌های نقره‌ای ساسانی و نهایتاً هخامنشی الهام گرفته شده و به‌عنوان
و نهایتاً هخامنشی الهام گرفته شده و به‌عنوان «پساساسانی» شناخته می‌شود.
تپه سردار یک صومعه باستانی بودایی در افغانستان است. این صومعه در نزدیکی غزنی واقع شده و بر دشت مناره مسلط است. این محوطه باستانی مهم در جنوب افغانستان، در نزدیکی شهر غزنی است. این تپه بقایای یک صومعه بودایی بزرگ را در خود جای داده که به قرن دوم تا سوم میلادی بازمی‌گردد. تپه سردار در واقع ویرانه‌های یک مجموعه بزرگ استوپا - صومعه بودایی است که در چهار کیلومتری جنوب شرقی شهر غزنی قرار دارد. از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۷۷، این مجموعه توسط باستان شناسان IsMEO مورد بررسی قرار گرفته است. کاوش‌های این مکان توسط هیئت
بررسی قرار گرفته است. کاوش‌های این مکان توسط هیئت باستان‌شناسی ایتالیا بین اواخر دهه ۱۹۶۰ تا اواخر دهه ۱۹۷۰ و دوباره در سال ۲۰۰۳ انجام شده است. تپه سردار به خاطر معماری و آثار هنری‌اش، از جمله استوپاهای (مقبره‌های) بزرگ، مجسمه‌های بودا و نقاشی‌های دیواری، مشهور است. این آثار هنری ترکیبی از سبک‌های هنری یونانی-بودایی، ایرانی و هندی را نشان می‌دهد که نشان‌دهنده تبادلات فرهنگی غنی در این منطقه در آن زمان است. تپه سردار یادآور دوره شکوفایی بودیسم در منطقه افغانستان امروزی است. تپه سردار در طول جنگ‌های داخلی
امروزی است. تپه سردار در طول جنگ‌های داخلی افغانستان آسیب زیادی دید و بسیاری از آثار هنری آن غارت یا تخریب شدند. دوره‌ها. این مکان دو دوره هنری اصلی را به نمایش می‌گذارد: دوره اول (قرن سوم تا اواسط قرن هفتم میلادی). این صومعه در حدود قرن سوم میلادی ساخته شده است. کتیبه‌ای در این مکان پیدا شده که نشان می‌دهد این صومعه در گذشته با نام " Kanika mahārāja vihāra " (معبد پادشاه بزرگ کانیشکا) شناخته می‌شده است. این موضوع نشان می‌دهد که این صومعه در دوره امپراتوری کوشان، در قرن دوم یا سوم میلادی، احتمالاً در زمان
کوشان، در قرن دوم یا سوم میلادی، احتمالاً در زمان کانیشکا دوم یا کانیشکا سوم ساخته شده است. قالب‌های معماری این صومعه شباهت زیادی به سرخ کوتل دارد. این دوره اولیه با الگوی هنری هلنیستی مشخص می‌شود که قرن‌ها دنبال شده و بخشی از پدیده گسترده‌تر نفوذ هلنیستی بر هنر هند است. این صومعه ابتدا در قرن هفتم توسط آتش‌سوزی بزرگی ویران شد و به دوره هنر گندهارا در این مکان پایان داد. این تخریب گسترده ممکن است مربوط به حمله مسلمانان در سال‌های ۶۷۱–۶۷۲ میلادی به رهبری عبیدالله بن زیاد باشد. دوره دوم (۶۸۰–۸۰۰ میلادی). مدت
بن زیاد باشد. دوره دوم (۶۸۰–۸۰۰ میلادی). مدت کوتاهی پس از تخریب، این مکان در مقیاس بزرگ بازسازی شد و با یک سازه دفاعی عظیم قلعه مانند که از خاک رس پخته نشده ساخته شده بود، تقویت شد و ساختمان‌های مذهبی دوره قبل را در خود جای داد. این بازسازی تقریباً همزمان با ساخت صومعه فندقستان است. این تلاش‌های بزرگ ساختمانی لزوماً به حمایت شدید و با انگیزه متکی بود. حمایت از بودیسم در این منطقه در طول قرن‌های ۷ و ۸ میلادی، نتیجه گسترش قدرت سلسله تانگ در آسیای مرکزی در آن زمان بود، درست زمانی که اعراب به خراسان و سیستان
زمان بود، درست زمانی که اعراب به خراسان و سیستان فشار می‌آوردند، تا زمان نبرد سرنوشت‌ساز تلاس در سال ۷۵۱ میلادی. حکومت‌های آسیای مرکزی، که اغلب بودایی بودند یا جامعه بودایی مهمی داشتند، عموماً تحت کنترل رسمی سلسله تانگ بودند و انتظار حمایت تانگ را داشتند. در همان زمان در هند، «احیای برهمایی» راهبان بودایی را از کشور بیرون می‌کرد. راهبان چینی احتمالاً مستقیماً مسئول برخی از مکان‌های مقدس بودایی آسیای مرکزی بودند، مانند معبد سوی (نزدیک توکماک در قرقیزستان امروزی). تولیدات هنری این مکان، گذار ناگهانی از مرحله
تولیدات هنری این مکان، گذار ناگهانی از مرحله هلنیستی قبلی، که چندین قرن به طول انجامید، به مرحله‌ای با استفاده از «مدل‌های هندی چینی‌شده» را نشان می‌دهد. این احتمالاً به دلیل تحولات سیاسی آن دوره در افغانستان است. در این دوره نیز، امپراتوری تانگ چین نفوذ و ترویج بودیسم را به پادشاهی آسیای مرکزی، از جمله افغانستان، با هجوم راهبان چینی گسترش داد، در حالی که برعکس مهاجرت راهبان هندی از هند به آسیای مرکزی، دقیقاً به دنبال این حمایت بود. این رویدادها باعث پیدایش سبک‌های ترکیبی فندقستان و این مرحله هنری تپه
سبک‌های ترکیبی فندقستان و این مرحله هنری تپه سردار شد. این سبک بخشی از یک زبان هنری جهان وطنی است که در آن زمان از چین به آسیای مرکزی گسترش یافت، با شباهت‌هایی که به عنوان مثال در تولیدات تانگ تیان لونگشان در چین مرکزی دیده می‌شود. = مرحله پس از گوپتا (۶۸۰–۷۲۰ میلادی). این صومعه در قرن‌های ۷ و ۸ میلادی بازسازی و گسترش یافت. تندیس‌های دوره بین ۶۸۰ تا ۷۲۰ میلادی با سبک‌ها و شمایل‌نگاری هندی قرن هفتم میلادی مشخص می‌شوند، با چهره‌های باریک و ظریف، و جزئیاتی مانند موهای مجعد یا جواهرات که تکامل یافته از هنر
مانند موهای مجعد یا جواهرات که تکامل یافته از هنر گوپتا هستند. برنامه شمایل‌نگاری در آن زمان بسیار هندی است، به عنوان مثال بودایی که روی یک نیلوفر آبی نشسته است، با همراهان بودیساتوا، که خودشان روی نیلوفرهای آبی کوچکتر ایستاده‌اند که توسط ناگاها پشتیبانی می‌شوند. این به وضوح یک تکامل نزدیک از سبک پس از گوپتا در دکن غربی است، اگرچه برخی از تأثیرات سبک چینی، «یک لمس چینی»، قابل تشخیص است. مرحله چینی (۷۲۰–۷۵۰ میلادی). آخرین مرحله اصلی ساخت و ساز و تزئینات در ۷۲۰–۷۵۰ میلادی رخ داد. این دوره ساخت و ساز احتمالاً
میلادی رخ داد. این دوره ساخت و ساز احتمالاً با حمایت آلخیس، حاکم معاصر منطقه زابل که احتمالاً از قومیت مشابه با ترک‌شاهیان کابل و عضوی از زونبیلها بود، یا جانشینان او مشخص شده است. این دوره شاهد تکامل چشمگیری در انواع چهره‌های مجسمه‌ها است، به طوری که ویژگی‌های هندی-چینی دوره قبل به‌طور قابل توجهی به سمت سبک‌های سلسله تانگ حرکت می‌کنند و به وضوح از نمونه‌های اولیه تانگ پیروی می‌کنند. چنین پدیده‌ای در سایت آدزینا تپه نیز دیده می‌شود. تصور می‌شود که بودیسم در چین در زمان حکومت امپراتریس وو ژائو (۶۲۴–۷۰۵
در چین در زمان حکومت امپراتریس وو ژائو (۶۲۴–۷۰۵ میلادی) به‌طور خاص قوی بوده است، و همراه با چندین مأموریت زائران چینی به افغانستان و هند، راهبان چینی از حدود ۷۰۰ میلادی در غزنی ساکن شدند. این فعالیت منعکس کننده توسعه فعال صومعه‌ها در سین کیانگ در طول قرن‌های ۷ و ۸ است و بر وحدت سرزمینی گسترده پادشاهی‌های بودایی در غرب آسیای مرکزی در آن زمان، بر اساس تبادلات شدید و نفوذ غرب بودیسم چینی و سبک‌های هنری تأکید می‌کند. تأثیر سبک‌های هنری چینی پس از ۷۵۱ میلادی، زمانی که تانگ چین از آسیای مرکزی عقب‌نشینی کرد، از
که تانگ چین از آسیای مرکزی عقب‌نشینی کرد، از بین می‌رود. آخرین مرحله (۷۵۰–۸۰۰ میلادی) از نمونه اولیه هندی بیشتر پیروی می‌کند، احتمالاً به دلیل از دست دادن نفوذ چین در آسیای مرکزی و رشد قدرت برهمایی و هندو در کابل از این دوره. این صومعه دوباره ویران شد، احتمالاً دوباره در سال ۷۹۵ میلادی توسط ارتش‌های مسلمان مهاجم، همان‌طور که نویسنده مسلمان کتاب البلدان تخریب شاه بهار ("معبد پادشاه") را در آن زمان ثبت کرده است: او نقل می‌کند که اعراب به شاه بهار حمله کردند، "که در آن بت‌هایی بودند که مردم آنها را
کردند، "که در آن بت‌هایی بودند که مردم آنها را می‌پرستیدند. آنها را نابود و سوزاندند". مرحله نهایی تخریب ممکن است با فتح نهایی افغانستان توسط یعقوب لیث در ۸۶۹–۷۰ میلادی رخ داده باشد، اما رها شدن ساده این مکان در طول قرن‌های ۸ و ۹ محتمل‌تر به نظر می‌رسد.
پل لیدینگو نام دو پل موجود و دو پل تاریخی در سراسر تنگه لیلا ورتان بین سرزمین اصلی نورا یورگوردن در روپستن، در بخش شرقی استکهلم، و جزیره لیدینگو است. تاریخچه. اولین پل شناور. در یک جلسه در سال ۱۸۰۲، ساکنان لیدینگو، که در آن زمان یک منطقه عمدتاً کشاورزی بود، تصمیم گرفتند برای ایجاد یک پل شناور که جزیره را به استکهلم متصل می‌کند، سرمایه‌گذاری کنند. ۵۰ سهم شرکت باید با مشارکت در پروژه با چوب، کار یا پول بازخرید می‌شد و پل در سال ۱۸۰۳ تکمیل شد. تقریباً طول، گسترده و این پل توسط عوارض تأمین مالی شده بود. این پل
و این پل توسط عوارض تأمین مالی شده بود. این پل یکی از طولانی‌ترین پل‌های اروپا بود. به دلیل شکسته شدن یخ‌های رود در تابستان یک سوم آن در سال ۱۸۱۱ و بیشتر آن در سال ۱۸۵۸ تخریب شد و هر بار قیمت شیر را در استکهلم افزایش می‌داد چون در آن زمان بیشتر شیر در لیدینگو تولید می‌شد. پل پانتونی دوم. با ایجاد بندر ورتا هامنن، پل اصلی مانع از حمل و نقل در تنگه شد و به همین دلیل در سال ۱۸۸۳ توسط شهر استکهلم خریداری شد و در سال ۱۸۸۴ آن را با یک پل شناور جدید جایگزین کرد که پل جدی عریض بود و دارای دو بخش متحرک در هر انتها
پل جدی عریض بود و دارای دو بخش متحرک در هر انتها برای عبور کشتی‌ها داشت. این پل در نزدیکی پل فعلی قرار داشت. سطح جاده نسبت به سطح آب تنها فاصله داشت بنابراین حتی بادهای متوسط نیز عبور از پل را به یک تجربه سخت تبدیل می‌کرد. استفاده از کنده‌ها به‌جای زنجیر به‌خاطر پایداری پل در هنگام جزر، شناوری آن را به‌طور مؤثر افزایش می‌دهد اما کامیون‌های سنگین شروع به استفاده از پل کردند که برای آن ساخته نشده بود و به دلیل شکسته شدن یخ در فصل تابستان یک سوم پل را در سال ۱۹۱۸ تخریب شد. پل لیدینگو قدیمی. در پایان جنگ جهانی
تخریب شد. پل لیدینگو قدیمی. در پایان جنگ جهانی اول، تعداد فزاینده ماشین‌های موتوری ساخت پل با پایداری بیشتر را ضروری کرد و تا سال ۱۹۲۵ یک پل خرپایی فولادی با عرض سرانجام پل شناور دوم را جایگزین کرد. دو ریل راه‌آهن نیز داشت. برای جلوگیری از کار فونداسیون در حداکثر عمق طاق خرپایی بلند استفاده شد آن را سرپا نگه داشت. پس از ساخت پل جدید، خودروها دیگر اجازه ورود به پل قدیمی را نداشتند. این یک مسیر ریلی دارد که اکنون به عنوان یک تراموا (یا خط راه‌آهن سبک) در نظر گرفته می‌شود. نیمه دیگر پل برای دوچرخه و عابران
گرفته می‌شود. نیمه دیگر پل برای دوچرخه و عابران پیاده استفاده می‌شود. پل لیدینگو جدید. با این حال، جمعیت لیدینگو و همچنین ترافیک همچنان رو به افزایش بود و در دهه ۱۹۵۰ پل قدیمی کافی نبود. پل جدید که در سال ۱۹۷۱ افتتاح شد. جستارهای وابسته. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
سرواستیواده ()یکی از مکاتب قدیمی بودیسم هینه‌یانه بود که در شمال هند شکل گرفت و معتقد بود که تمامی دارماها (پدیده‌های بنیادین) در سه زمان گذشته، حال و آینده وجود دارند. این مکتب به تفسیر و تحلیل دقیق دارماها پرداخت و مفهوم وابستگی متقابل را توضیح می‌داد. سرواستیواده در آثار فلسفی خود بر تداوم ذرات بنیادین تأکید داشت و برای روشن شدن نحوهٔ عملکرد ذهن و ماده به شکل‌گیری فلسفه‌های بعدی بودیسم کمک کرد. مفاهیم. سرواستیواده یکی از مکاتب اولیه بودیسم است. یکی از مفاهیم اساسی در متافیزیک بودایی، فرض وجود دارماها
مفاهیم اساسی در متافیزیک بودایی، فرض وجود دارماها است، عوامل و رویدادهای کیهانی که تحت تأثیر اعمال گذشته فرد، لحظه‌ای با هم ترکیب می‌شوند تا جریان زندگی فرد را تشکیل دهند، که او آن را شخصیت و مسیر زندگی خود می‌داند. در مورد واقعیت هستی‌شناختی این دارماها، اختلافاتی بین مکاتب اولیه بودایی مختلف وجود داشت. در حالی که سرواستیوادی‌ها، مانند همه بودایی‌ها، هر چیز تجربی را ناپایدار می‌دانند، اما معتقدند که عوامل دارما واقعیت‌هایی هستند که برای همیشه وجود دارند. دارماها به گونه‌ای تصور می‌شوند که به‌طور لحظه‌ای
دارماها به گونه‌ای تصور می‌شوند که به‌طور لحظه‌ای عمل می‌کنند و پدیده‌های تجربی جهان را که توهمی است، تولید می‌کنند، اما در خارج از جهان تجربی وجود دارند. در مقابل، سوتراتیکاها (کسانی که سوتراها یا متون مقدس برای آنها معتبر است) معتقد بودند که عوامل دارما ابدی نیستند بلکه لحظه‌ای هستند و تنها دارماهایی که در حال حاضر وجود دارند، آنهایی هستند که در حال حاضر عمل می‌کنند. مکتب سرواستیواده به دلیل تفسیر " ماهاویباشا " ("توضیح بزرگ") که در حدود قرن دوم میلادی نوشته شده است، به عنوان وایبهاشیکا نیز شناخته
نوشته شده است، به عنوان وایبهاشیکا نیز شناخته می‌شود. این متن خود توسط متفکر مهم بودایی قرن چهارم یا پنجم، واسوباندو، در " ابهیدارماکوشا "، قبل از گرویدن او به سنت ماهایانا در بودیسم، تفسیر شد؛ بنابراین، عناصر مکتب سرواستیوادا بر تفکر ماهایانا تأثیر گذاشتند.
یان شفیدرسکی (؛ ۱۴ ژانویه ۱۹۱۶–۱۸ اکتبر ۱۹۸۸) بازیگر، کارگردان نمایش و آموزگار اهل لهستان است. وی در ابتدا، با اصرار و فشار پدرش، تحصیل در رشته حقوق را در سال ۱۹۳۵ در دانشگاه ورشو آغاز کرد. اما در سال ۱۹۳۸ به دانشکده بازیگری مؤسسه دولتی هنر تئاتر ورشو رفت و اندکی بعد در سال ۱۹۴۸ از رشتهٔ کارگردانی تئاتر مدرسه ملی فیلم ووچ فارغ‌التحصیل شد. وی پس از پایان جنگ جهانی دوم تا سالیان متمادی مدرس و استاد رشته بازیگری و کارگردانی بود و در آکادمی ملی هنرهای نمایشی الکساندر زلوروویچ در ورشو تدریس می‌کرد. او در سال
الکساندر زلوروویچ در ورشو تدریس می‌کرد. او در سال ۱۹۵۰، یکی از بنیانگذاران و سپس عضو طولانی‌مدت هیئت مدیره و همچنین نایب رئیس سندیکای هنرمندان صحنه لهستان بود. از سال ۱۹۷۱، او عضو کمیته شهروندان برای بازسازی دژ پادشاهی در ورشو شد. وی بابت مشارکت‌های فرهنگی-هنری‌اش برنده نشان‌ها و جوایز فراوانی شد که از میان آن‌ها می‌توان به نشان افتخار تولد لهستان، صلیب شایستگی، نشان چهلمین سالگرد خلق لهستان، نشان سی‌مین سالگرد خلق لهستان، نشان دهمین سالگرد خلق لهستان، نشان شایستگی برای دفاع ملی و کنشگر شایسته فرهنگ اشاره
شایستگی برای دفاع ملی و کنشگر شایسته فرهنگ اشاره کرد.
وجره‌پانی ()(به معنی «دارنده آذرخش» یا گُرز-بان) یکی از مهم‌ترین بوداسف‌ها (بیداری‌یافتگان) در آیین بودایی، به ویژه در سنت مهایانه و وجره‌یانه است. او نماد قدرت بودا و محافظ اوست. وجره‌پانی اغلب با ظاهری خشمگین و قدرتمند به تصویر کشیده می‌شود. او معمولاً با پوست آبی تیره، موهای برافراشته و چهره‌ای خشمگین نشان داده می‌شود. او یک وجره (نوعی گرز یا آذرخش) در دست راست خود دارد که نماد قدرت شکست‌ناپذیر او در برابر جهل و نیروهای شیطانی است. در سنت مهایانه، وجره‌پانی یکی از سه بوداسف (بودیساتوای) محافظ بودا است که
یکی از سه بوداسف (بودیساتوای) محافظ بودا است که هر کدام نماد یکی از فضایل بودا هستند: منجوشری نماد خرد، اولوکیتشوره نماد شفقت و وجره‌پانی نماد قدرت. در سنت وجره‌یانه، وجره‌پانی به عنوان تجسم قدرت همه بوداها و به عنوان خدایی خشمگین برای غلبه بر موانع در مسیر روشنایی پرستش می‌شود. او همچنین با راز و دانش پنهان مرتبط است و به عنوان «خدای اسرار» شناخته می‌شود. تصاویر و مجسمه‌های وجره‌پانی در بسیاری از معابد بودایی در سراسر آسیا، از جمله هند، تبت، چین و ژاپن یافت می‌شود. او اغلب در ورودی معابد یا در کنار بودا
می‌شود. او اغلب در ورودی معابد یا در کنار بودا قرار می‌گیرد تا از مکان مقدس و پیروان بودا محافظت کند. در تبت، او برای مبارزه با شیاطین و محافظت از آموزه‌های عرفانی بودیسم، اشکال خشمگینی به خود می‌گیرد و در ژاپن، از دروازه‌های معابد محافظت می‌کند. مشخصات. وجره‌پانی به عنوان محافظ ناگه‌ها (موجودات نیمه انسان و نیمه مار) شناخته می‌شود و گاهی اوقات برای فریب دادن دشمن سنتی آنها، گارودا که شبیه شاهین است، به شکل پرنده درمی‌آید. به دلیل ارتباط او با ناگه‌های کنترل‌کننده باران و ایندرا، خدای باران هندو، در زمان
باران و ایندرا، خدای باران هندو، در زمان خشکسالی از او درخواست کمک می‌شود. مانند ایندرا، او نیز صاعقه را در دست دارد و به رنگ آبی تیره یا سفید تصویر می‌شود. مجسمه‌های او اغلب در کنار بودای آمیتایوس (یا منجوشری، بوداسف خرد) و پَدمه‌پانی، بودداسف مهربانی که نیلوفر آبی را در دست دارد، یافت می‌شوند. وجره‌پانی، که به خانواده وجرهٔ بودای اکشوبهیه تعلق دارد، در بودیسم وجره‌یانه به عنوان «ارباب اسرار» شناخته می‌شود. این لقب به معنای اسرار بیرونی نیست، بلکه بیشتر به درون‌نگری و شناخت طبیعت واقعی واقعیت از طریق
به درون‌نگری و شناخت طبیعت واقعی واقعیت از طریق روش‌های تنترایی اشاره دارد. قدرت وجره‌پانی نماد نیروی درونی است که با اراده و توانایی خود، موانع حکمت و شفقت را از بین می‌بریم. وجره‌پانی الهام‌بخش ما برای تمرین روزانه مراقبه و کمک به دیگران است، و با قدرت درونی به مسیر معنوی هدایت می‌کند. وجره‌پانی در متون پالی، مهایانه و وجره‌یانه به‌عنوان محافظ آموزه‌های بودا ظاهر می‌شود. در متون اولیه، او به شکل یک یَکشَه (موجودات نیمه‌الهی) به‌عنوان نگهبان بودا شاکیه‌مونی نقش دارد و گاه به‌عنوان تجلی شاکرا نیز دیده
نقش دارد و گاه به‌عنوان تجلی شاکرا نیز دیده می‌شود. در مهایانه، او از سه بوداسف بزرگ محسوب می‌شود و با قدرت و حمایت خود، آموزه‌های تنترایی را از بودا دریافت و حفظ می‌کند. در تنتره به «ارباب اسرار» معروف است و نماینده قدرت روشن‌ضمیرانه تمام بوداهاست.
اکشوبهیه () (به معنی تکان‌ناخوردنی) در آیین بودا، یکی از پنج بودای خرد است که نماد آگاهی به عنوان یکی از جنبه‌های واقعیت محسوب می‌شود. او در قلمرو الماس در شرق قرار دارد و فرمانروای سرزمین پاک شرقی، ابهیرتی (سرزمین شادی) است. همسر او لوچَنا است و معمولاً با دو فیل همراه است. رنگ او آبی تیره است و نشانه‌های او شامل یک زنگ، سه ردا، عصا، جواهر، نیلوفر آبی، چرخ دعا و شمشیر می‌شود. اکشوبهیه در متون کهن مهایانه به عنوان بودایی توصیف شده که با عهد خود برای کنترل خشم و نفرت به روشن‌بینی رسیده است. او به دلیل صبر و
و نفرت به روشن‌بینی رسیده است. او به دلیل صبر و اراده‌اش در غلبه بر خشم، «تزلزل‌ناپذیر» نامیده می‌شود. در باور بوداگرایان، اکشوبهیه به ما کمک می‌کند تا خرد را در خود پرورش دهیم و ماهیت واقعی را درک کنیم. او نماد تبدیل نفرت و خشم به خرد است. در تصاویر، اکشوبهیه معمولاً با دست راست خود زمین را لمس می‌کند و در دست چپش یک آذرخش را به صورت عمودی نگه داشته است. با اینکه اکشوبهیه در متون سوترا شخصیت چندان برجسته‌ای نیست، اما در تنتره از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است و نقش محوری در بودیسم واجره‌یانه در تمام سطوح
است و نقش محوری در بودیسم واجره‌یانه در تمام سطوح دارد.
قلمرو الماس ()یا وجره‌دهاتو (Vajradhātu) یک مفهوم مهم در بودیسم وجره‌یانه است که به عنوان فضایی متافیزیکی توصیف می‌شود. این قلمرو نماد ذهن روشن و آگاهی بودا و پنج بودای خرد است که جنبه‌های مختلف واقعیت را مجسم می‌کنند. در مرکز این قلمرو، بودای وَیروچَنَه (Vairocana) قرار دارد که نماد خرد مطلق است. چهار بودای دیگر، آکشوبهیه، راتناسامبهاوا، آمیتابها و آموگهاسیدهی، در چهار جهت اصلی اطراف وَیروچَنَه قرار گرفته‌اند. قلمرو الماس اغلب به صورت ماندالا به تصویر کشیده می‌شود. ماندالا نمودار نمادینی است که ساختار
می‌شود. ماندالا نمودار نمادینی است که ساختار کیهان و ماهیت ذهن روشن را نشان می‌دهد. ماندالای قلمرو الماس معمولاً به رنگ سفید است و بوداها و بوداسف‌ها در آن با جواهرات و زیورآلات تزئین شده‌اند. این قلمرو نشان‌دهنده پتانسیل ذاتی برای رسیدن به روشن‌بینی در همه موجودات است. با تمرین و مدیتیشن بر روی ماندالای قلمرو الماس، فرد می‌تواند به درک عمیق‌تری از ماهیت واقعیت و خرد دست یابد. قلمرو الماس همچنین به عنوان نمادی از تبدیل رنج به روشن‌بینی در نظر گرفته می‌شود.
قلمرو زِهدان (قلمروی رَحِم) یا گَربَه‌کوشَه‌دهاتو (Garbhakoshadhātu) یک مفهوم عمیق در بودیسم وجره‌یانه است که به عنوان یک فضای متافیزیکی نماد جنبه‌های مختلف آگاهی و پتانسیل بودا برای تجلی در جهان مادی است. این قلمرو بر اساس سوترای مَهاوایروچَنه (Mahavairocana Tantra) شکل گرفته و نام آن از فصل دوم این سوترا گرفته شده است که در آن بودای مَهاوایروچَنه آموزه‌های رازآلود ماندالا را از «زهدان شفقت» خود به شاگردش وَجرَه‌ساتوا (Vajrasattva) فاش می‌کند. قلمرو زهدان اغلب به صورت ماندالا به تصویر کشیده می‌شود و
اغلب به صورت ماندالا به تصویر کشیده می‌شود و نشان‌دهنده آگاهی بودا و بودیساتواها و همچنین تعامل آنها با یکدیگر است. ماندالای قلمرو زهدان معمولاً به رنگ طلایی است و بوداها و بوداسف‌ها در آن با گل‌ها و زیورآلات تزئین شده‌اند. این ماندالا همچنین به عنوان نمادی از زهدان کیهانی و منشأ همه چیزها در نظر گرفته می‌شود. قلمرو زهدان نشان‌دهنده شفقت و عشق بودا و توانایی او برای هدایت موجودات به سمت روشن‌بینی است. با تمرین و درون‌پویی (مراقبه) بر روی ماندالای قلمرو زهدان، فرد می‌تواند به درک عمیق‌تری از ماهیت شفقت و
فرد می‌تواند به درک عمیق‌تری از ماهیت شفقت و عشق و همچنین ارتباط خود با بودا و بودیساتواها دست یابد. در مراسم مناسک گذار در بودیسم شینگون و تِندای، از ماندالای قلمرو زهدان و قلمرو الماس استفاده می‌شود. در این مراسم، چشمان افراد تازه وارد بسته می‌شود و از آنها خواسته می‌شود که گلی را بر روی ماندالا بیندازند. محلی که گل بر روی آن می‌افتد، به تعیین اینکه شاگرد باید خود را وقف کدام شخصیت بودایی کند، کمک می‌کند.
زبیگنیف لِـشِنی ( ؛ زادهٔ ۸ فوریه ۱۹۴۷) بازیگر اهل لهستان است. وی پدر بازیگر لهستانی میخاوْ لِشِنی است و بابت خدمات فرهنگی-هنری‌اش برندهٔ صلیب برنزی شایستگی لهستان شده است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "قماری بالاتر از زندگی"، "چگونه جنگ جهانی دوم را آغاز کردم"، "زخم"، "داگنی"، "جهان به روایت خانواده کیپسکی"، "در خوشی و سختی"، "موج جرم و جنایت"، "عشق اول"، "ورای تخت جراحی"، "تازه‌کار"، "پدر متیو"، "قانون حقیقی"، "کمیسر آلکس"، "کلبه جنگلی" و "طایفه" اشاره نمود.
"کمیسر آلکس"، "کلبه جنگلی" و "طایفه" اشاره نمود. وی صداپیشه شخصیت دکتر اختاپوس در دوبلهٔ لهستانی "" بود.
برهمه‌ویهارا () (brahmavihārā) در بودیسم به معنای «اقامتگاه‌های برهما» یا «فضایل والا» است و به چهار حالت ذهنی و اخلاقی اشاره دارد که برای کسب روشن‌بینی و زندگی سعادتمندانه ضروری هستند. این چهار فضیلت عبارتند از: در بودیسم، تمرین برهماویهارا به عنوان راهی برای تزکیه ذهن و رشد معنوی در نظر گرفته می‌شود. با پرورش این چهار فضیلت، فرد می‌تواند به آرامش درونی، شادی و روشن‌بینی دست یابد و به یک انسان بهتر و مهربان‌تر تبدیل شود.
باردو یوگا () مجموعه‌ای از تمرینات و آموزه‌های بودیسم تبتی است که بر دوره «باردو» تمرکز دارد. باردو در بودیسم تبتی به معنای «حالت میانی» یا «حالت انتقال» است و به دوره بین مرگ و تولد مجدد اشاره دارد. همچنین به حالت‌های دیگر انتقال مانند خواب و درون‌پویی نیز باردو گفته می‌شود. باردو یوگا به افراد آموزش می‌دهد که چگونه با استفاده از تمرینات مختلف مانند تجسم، مراقبه و تلاوت وردهایی، آگاهی خود را در طول دوره باردو حفظ کنند و از چرخه تولد و مرگ رهایی یابند. این تمرینات به فرد کمک می‌کند تا با ترس‌ها و توهمات خود
به فرد کمک می‌کند تا با ترس‌ها و توهمات خود در طول باردو مقابله کند و به جای اینکه دوباره در چرخه زادمُرد (سَمساره) گرفتار شود، به روشن‌بینی دست یابد. یکی از مهم‌ترین متون باردو یوگا، «کتاب تبتی مردگان» است که راهنمایی جامع برای مراحل مختلف باردو ارائه می‌دهد. این کتاب شامل دستورالعمل‌ها و آموزه‌هایی برای مواجهه با تجربیات مختلف در طول باردو، مانند رویارویی با بوداها و بوداسف‌ها، و همچنین راهنمایی‌هایی برای انتخاب تولد مجدد مناسب است.
وِدَنا () یک اصطلاح پالی و سانسکریت است که در بودیسم به معنای «احساس» یا «حس» به کار می‌رود. ودنا به تجربه‌های حسی خوشایند، ناخوشایند و خنثی اشاره دارد که هنگامی که حواس ما با اشیاء خارجی در تماس قرار می‌گیرند، ایجاد می‌شوند. به عبارت دیگر، ودنا به کیفیت یا «لحن احساسی» یک تجربه حسی اشاره دارد. برای مثال، وقتی یک غذای خوشمزه می‌خوریم، احساس لذت و رضایت که تجربه می‌کنیم یک نوع ودنا است. یا وقتی به صدای موسیقی گوش می‌دهیم که دوست داریم، احساس آرامش و شادی که در ما ایجاد می‌شود نیز یک نوع ودنا است. به همین
در ما ایجاد می‌شود نیز یک نوع ودنا است. به همین ترتیب، وقتی درد فیزیکی یا احساس ناراحتی را تجربه می‌کنیم، این نیز یک نوع ودنا است. در بودیسم، ودنا به عنوان یکی از پنج «کنده» (khandha) یا «عوامل تشکیل‌دهنده وجود» در نظر گرفته می‌شود. چهار کنده دیگر عبارتند از: «شکل» (rupa)، «ادراک» (sañña)، «ساختارهای ذهنی» (sankhara) و «آگاهی» (viññana). درک ودنا و ماهیت آن برای رهایی از رنج و رسیدن به رستگاری از چرخهٔ تناسخ ضروری است. در متن آموزه‌های بودایی، به ودنا به عنوان یکی از دوازده حلقه «وابستگی متقابل»
ودنا به عنوان یکی از دوازده حلقه «وابستگی متقابل» (pratītyasamutpāda) نیز اشاره شده است. وابستگی متقابل به زنجیره‌ای از علل و معلول‌ها اشاره دارد که منجر به تولد مجدد و رنج می‌شوند. در این زنجیره، ودنا به عنوان نتیجه «تماس» (phassa) بین حواس و اشیاء خارجی ایجاد می‌شود و خود نیز علت «عطش» (tanhā) و «وابستگی» (upādāna) است که منجر به رنج بیشتر می‌شوند. در باور بوداییان، با تمرین «ذهن‌آگاهی» (sati) و «بینش» (vipassana)، فرد می‌تواند ودنا را به طور عمیق درک کند و از وابستگی به آن رهایی یابد. این آزادی از
کند و از وابستگی به آن رهایی یابد. این آزادی از وابستگی به ودنا، منجر به رهایی از رنج و رسیدن به نیروانا می‌شود.