payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شود؛ به نظر می‌رسد ریخته‌گری اصلی در ۱۴۳۶ انجام شده، اما تا ۱۴۵۲ تکمیل نشده بود. این بار تنها ده پانل اصلی بزرگ، پنج عدد در هر در وجود دارد. آن‌ها مربع و به‌طور کامل طلاکاری شده‌اند. اندازه شخصیت‌ها تغییری نکرده اما در مناظر یا شهرهای پرسپکتیوی قرار دارند. سطوح مختلف برجستگی به‌طور استادانه‌ای برای تمرکز نگاه بیننده روی عناصر مهم‌تر استفاده شده است. دوناتلو. دوناتلو، «تاثیرگذارترین هنرمند فردی قرن پانزدهم»، حدود ۱۴۰۸ شروع به دریافت سفارش‌های مهم کرد، عمدتاً از جنس مرمر، و تا سال ۱۴۱۱ مجسمه "سن مارک" برای
از جنس مرمر، و تا سال ۱۴۱۱ مجسمه "سن مارک" برای اورسانمیکله سفارش داده شد. در نیم‌قرن بعد، او مهم‌ترین و مبتکرترین مجسمه‌ساز ایتالیا بود و سبک رنسانس را به کمال رساند. آثار او همواره بسیار بیانگر احساسات بودند و در انواع حالات مختلف، و در سال‌های آخر زندگی‌اش این بیانگری اغلب شدت بیشتری یافت. او سبک نقش‌برجسته‌ای بسیار کم‌عمق و ظریف به نام "stiacciato" را توسعه داد، و در ساخت تندیس‌ها نیز مهارت داشت، از جمله اولین تندیس سوارکاری برنزی (نگاه کنید به بالا). دومین "داوود" برنزی او از مشهورترین آثار دوره و
دومین "داوود" برنزی او از مشهورترین آثار دوره و نخستین مجسمه برهنه آزاد رنسانس است. داوود، غول‌کُش کتاب مقدس، نماد فلورانس بود و داوود برنزی ورروکیو نیز از دیگر سفارش‌های مدیچی در دهه ۱۴۷۰ بود که با مجسمه مرمر مشهور میکلانژ در قرن بعد همراه شد. دوناتلو دوران‌های طولانی را در رم گذراند، ابتدا با فیلیپو برونلسکی و سپس در ۱۴۳۰–۳۳ با شریک وقت خود میکلوزو؛ هر دو اکنون بیشتر به عنوان معمار شناخته می‌شوند. این تجربه درک او از سبک کلاسیک را عمیق‌تر کرد. در سال ۱۴۴۳ فلورانس را به مقصد پادووا ترک کرد تا
در سال ۱۴۴۳ فلورانس را به مقصد پادووا ترک کرد تا "Gattamelata" سوارکاری خود را بسازد و سنت ریخته‌گری برنز را در آنجا پایه‌گذاری کند. او ده سال در آنجا بود و در این مدت سبک نهایی سخت‌تر او شکل گرفت. میانه قرن. از حدود ۱۴۳۰ تا دهه ۱۴۸۰، تعداد قابل‌توجهی از مجسمه‌سازان مهم با سبک‌های شخصی مبتنی بر سبک گیبرتی، دوناتلو و دیگران فعالیت داشتند. چارلز آوری این دوره را با «دو حالت متفاوت مجسمه‌سازی میانه قرن، سبک شیرین گیبرتی و اکسپرسیونیسم خشن دوناتلو» توصیف می‌کند و یادآور می‌شود که ورروکیو «توانست این دو را
و یادآور می‌شود که ورروکیو «توانست این دو را ترکیب کند». اولین اثر مستند لوکا دلا روبیا یک گالری آوازخوان یا "cantoria" در کلیسای جامع فلورانس (۱۴۳۱–۳۸) با نقش‌برجسته‌هایی از کودکان است. پس از بازگشت دوناتلو از رم، سفارش ساخت نمونه‌ای متناسب به او داده شد (۱۴۳۳–۴۰). به گفته Roberta Olsen، «در حالی که فیگورهای کاملاً شیرین و ظریف لوکا خلق حالت ایده‌آل می‌کنند، پوتی‌های آزادانه بیانگر دوناتلو فریبکار و غیرمتعارف‌اند … در مقابل، فیگورهای مهار شده لوکا می‌توانند پرتره واقعی کودکان باشند. اشاره‌های او به باستان
پرتره واقعی کودکان باشند. اشاره‌های او به باستان پنهان است، در حالی که اشاره‌های دوناتلو آشکار است». با غیبت دوناتلو در پادووا از ۱۴۴۳ تا ۱۴۵۳، سبک «شیرین» مجسمه‌سازی فلورانسی برای ۲۵ سال بعد غالب شد و لوکا دلا روبیا، برادران برناردو و آنتونیو روسلینو و بعدها آندرئا دل وروکیو به عنوان شخصیت‌های اصلی معرفی شدند. علاوه بر آن‌ها، Desiderio da Settignano (درگذشته ۱۴۶۴، در اواسط سی‌سالگی) کمتر شناخته شده است، زیرا بسیار جوان درگذشت و بسیاری از آثارش نقش‌برجسته‌های مذهبی کوچک با «ظرافت» و «لطافت فوق‌العاده»
مذهبی کوچک با «ظرافت» و «لطافت فوق‌العاده» هستند. او همچنین چند پرتره از کودکان تولید کرد. شاگردی او احتمالاً استاد مادونای مرمر ناشناس بوده که سبک او را در نسل بعد ادامه داد. معبد مالاتستایی در ریمینی توسط لئون باتیستا آلبرتی، نظریه‌پرداز برجسته هنر آن زمان، برای سیژیزمندو مالاتستا، حاکم شهر و فرمانده ارتش پاپ طراحی شد، پیش از آن که «تنها فرد زنده‌ای باشد که به‌طور علنی توسط پاپ به جهنم سپرده شد» (۱۴۶۰). ساخت آن هرگز طبق برنامه به پایان نرسید، اما از نظر معماری اهمیت بسیار زیادی دارد، و فضای داخلی آن تا
معماری اهمیت بسیار زیادی دارد، و فضای داخلی آن تا سال ۱۴۴۹ «غنی‌ترین تزئینات مجسمه‌ای هر ساختمان رنسانس» را دارا بود، زمانی که اولین مجسمه اضافه شد. هم در داخل و هم در خارج، مجسمه‌ها در نقش‌برجسته‌ای نسبتاً کم‌عمق و در نوارهایی عمودی یا افقی بر بسیاری از سطوح اجرا شده‌اند. موضوع آثار گاهی نوآورانه بود، با کلیساهایی که اکنون به نام‌های «کودکان بازی‌کننده»، «سیاره‌ها» و «هنرها و علوم» شناخته می‌شوند، برگرفته از موضوعات نقش‌برجسته‌ها. کارگاه اصلی مسئول این آثار، کارگاه Agostino di Duccio بود؛ ممکن است کارگاه
کارگاه Agostino di Duccio بود؛ ممکن است کارگاه دیگری نیز در آن مشارکت داشته باشد، احتمالاً کارگاه Matteo de' Pasti. لمباردی. دوک‌های میلان، حکمرانان جاه‌طلب یکی از ثروتمندترین و شیک‌ترین ایالت‌های ایتالیا در نیمه دوم قرن، مانند همتایان شمالی خود، دوک‌های والوا بورگوندی، حاضر به صرف مبالغ هنگفت برای هنر به منظور ارتقای خاندان و ایالت خود بودند. در هر دو مورد، این جاه‌طلبی‌ها تا پایان قرن به شکل چشمگیری فروپاشید. لمباردی در پای آلپ واقع شده بود و نسبت به اکثر مناطق ایتالیا به تأثیرات شمالی نزدیک‌تر بود، و
مناطق ایتالیا به تأثیرات شمالی نزدیک‌تر بود، و مجسمه‌سازان فرانسوی و آلمانی برای برنامه عظیم مجسمه‌سازی در کلیسای جامع میلان که عمدتاً گوتیک است، آورده شده بودند و تکمیل آن قرن‌ها طول کشید. در مقابل، Certosa di Pavia، صومعه بزرگی که به عنوان محل دفن دودمان دوک‌ها ساخته شد، از دهه ۱۴۶۰ با سرعت ساخته و تزئین شد، با یک دوره فعالیت دوم در دهه ۱۴۹۰، و تا فروپاشی دودمان در پایان قرن تقریباً کامل شد؛ بنابراین، به ویژه در نماها، بزرگ‌ترین نمونه باقی‌مانده از ذوق دربار لمباردی این دوره را نشان می‌دهد، که «در مقیاس
لمباردی این دوره را نشان می‌دهد، که «در مقیاس ظریف‌تر و تکنیک دقیق‌تر» است. بحران دهه ۱۴۹۰. پایان قرن پانزدهم در مجسمه‌سازی، به ویژه در فلورانس، با بحران همراه بود. پس از حدود ۱۴۸۵، منابع سنتی سفارش‌های بزرگ کاهش یافتند. پروژه‌های مجسمه‌سازی کوچک‌تر شدند و اغلب توسط افراد مجرد، به ویژه خانواده مدیچی، تأمین مالی می‌شدند. تهاجم فرانسه به ایتالیا در ۱۴۹۴، ایتالیا را بی‌ثبات کرد و آغاز جنگ‌های ایتالیا را رقم زد که تا ۱۵۵۹ منجر به تسلط هابسبورگ‌های اسپانیا و اتریش بر کشور شد. مدیچی‌ها در ۱۴۹۴ از فلورانس اخراج
بر کشور شد. مدیچی‌ها در ۱۴۹۴ از فلورانس اخراج شدند و بعداً بازگشتند و لودویکو دوک میلان نیز در ۱۴۹۹ سقوط کرد. بسیاری از هنرمندان برای فرار از درگیری‌ها مهاجرت کردند، از جمله میکل‌آنژ که یک سال در بولونیا اقامت داشت. "اسب اسفورزا" اثر لئوناردو تنها یکی از پروژه‌های عظیم رهاشده در این سال‌ها بود. آرامگاه بلندپروازانه و پیشرفته از نظر سبک برای ژنرال فرانسوی Gaston of Foix, Duke of Nemours (درگذشته ۱۵۱۲) توسط Agostino Busti نیز پس از اخراج فرانسوی‌ها از میلان نیمه‌کاره ماند. فیگورها و برخی نقش‌برجسته‌های کامل
ماند. فیگورها و برخی نقش‌برجسته‌های کامل در میلان، سایر نقش‌برجسته‌ها در تورین، با طرح اولیه در لندن و قالب‌های بیشتر قطعات موجود است. قرن ۱۶. میکل‌آنژ. دهه ۱۴۹۰ ظهور میکل‌آنژ به عنوان استعدادی استثنایی را نشان داد، که با "پیه‌تا" آغاز شده در ۱۴۹۸ به اوج رسید. در آغاز قرن بعد، او تندیس داوود خود را آغاز کرد. این اثر «شهرت میکل‌آنژ را … در سراسر ایتالیا و حتی فراتر از آن تثبیت کرد» و همچنان مشهورترین مجسمه او باقی مانده است. پس از آن، مجسمه‌سازان آثار بزرگ مجبور بودند به نیروی عظیم فیگورهای میکل‌آنژ واکنش
مجبور بودند به نیروی عظیم فیگورهای میکل‌آنژ واکنش نشان دهند. در ۱۵۰۴ میکل‌آنژ اولین سفارش عظیم نقاشی خود را برای "نبرد کاشچینا" دریافت کرد (که هرگز کامل نشد)، که او را برای بخش بزرگی از حرفه‌اش از مجسمه‌سازی دور کرد و بسیاری از پروژه‌های مجسمه‌سازی ناتمام ماندند. اما نظریه رایج، اگرچه «غلط»، این است که این ترجیح عمدی او بوده است؛ در حقیقت، این ناشی از کمال‌گرایی، خودداری از واگذاری به دستیاران و ناتوانی در پاسخگویی به خواسته‌های متعدد حامیان قدرتمندش بود. یک مجسمه برنزی بزرگ از ژولیوس دوم برای بولونیا نیز
مجسمه برنزی بزرگ از ژولیوس دوم برای بولونیا نیز در ۱۵۱۱ توسط شهر نابود شد. تکنیک منحصربه‌فرد میکل‌آنژ در حجاری مجسمه‌ها این بود که ابتدا فقط روی یک سطح بلوک کار می‌کرد، به جای اینکه همانند دیگر مجسمه‌سازان دستیارش ابعاد تقریبی شکل را از تمام جهات مشخص کند. با پیشرفت کار و نمای جانبی که شروع به ظهور می‌کرد، او شروع به حجاری کناره‌های بلوک می‌کرد. این تکنیک به او «امکان تغییرات و اصلاحات مداوم در کانتورها و حتی موقعیت‌ها» برای همه بخش‌هایی که هنوز به آن‌ها نرسیده بود را می‌داد. اما این روش نیازمند تمرکز کامل
بود را می‌داد. اما این روش نیازمند تمرکز کامل در طول فرایند حجاری بود و عملاً استفاده از دستیاران را، به جز مراحل پایانی مانند صیقل دادن، غیرممکن می‌کرد. چندین مجسمه ناتمام او این تکنیک را نشان می‌دهند و همچنین فشار بیش از حدی که این روش بر او وارد می‌کرد. اولین بار در ۱۵۰۵ از سوی پاپ از میکل‌آنژ خواسته شد تا "آرامگاه پاپ ژولیوس دوم" را بسازد و او ماه‌ها برای انتخاب سنگ مرمر وقت صرف کرد. اما از ۱۵۰۸ تا ۱۵۱۲ به نقاشی سقف کلیسای سیستین مشغول شد. در ابتدا آرامگاه به شکل یک ساختار هرمی ایستاده با مجسمه‌های
به شکل یک ساختار هرمی ایستاده با مجسمه‌های متعدد برنامه‌ریزی شده بود، اما پس از مرگ پاپ در ۱۵۱۳، قرارداد جدیدی امضا شد که مشخص می‌کرد آرامگاه در کنار دیوار قرار گیرد. کار «به صورت پراکنده» ادامه یافت تا سال ۱۵۴۵، زمانی که «آن قطعه ناچیز که از طرح اولیه داریم»، همراه با "موسی" و دو مجسمه دیگر او، در San Pietro in Vincoli نصب شد، زیرا کلیسای سنت پیتر در حال ساخت بود. سایر قطعات در مکان‌های دیگر و بیشتر ناتمام هستند. پسر جوان برهنه "پیروزی"، با پیچش "Figura serpentinata" که او در استودیوی خود در فلورانس
serpentinata" که او در استودیوی خود در فلورانس گذاشته بود، تأثیر زیادی بر مجسمه‌سازان جوان‌تر داشت. در مقابل، چهار «برده ناتمام» او که اکنون در لوور هستند، «با احترامی که امروزه برای آن‌ها قائل‌اند، برخورد نشدند» و در غار باغ‌های بابولی قرار گرفتند. محراب مدیچی، که اولین بار در ۱۵۲۰ برنامه‌ریزی شد، تاریخچه‌ای تا حدی مشابه داشت، اما آنچه نهایتاً نصب شد (توسط تریبولو در ۱۵۴۵) یک مجموعه بسیار رضایت‌بخش ایجاد کرد، «یکی از مشهورترین مجموعه‌های مجسمه‌سازی جهان». مجسمه‌سازی مانیریست و رنسانس متأخر. بارتولومئو
مجسمه‌سازی مانیریست و رنسانس متأخر. بارتولومئو باندینلی، که طبق گفته واساری، به رقابت با میکل‌آنژ کمی مسن‌تر و چلینی کمی جوان‌تر علاقه داشت، مسئولیت سیاسی‌شده "هرکول و کاکوس" در میدان سیگنوریا را دریافت کرد، با استفاده از بلوک مرمری که ابتدا به میکل‌آنژ اختصاص یافته بود. در زمان خود و بعد از آن، این اثر به عنوان تلاش ناکام برای تقلید از میکل‌آنژ دیده شد؛ چلینی فیزیک قهرمان را شبیه «کیسه‌ای از خربزه‌ها» توصیف کرد و نویسندگان اشعار خصمانه زندانی شدند. با این حال، مدیچی‌ها در غیاب میکل‌آنژ در رم به او وفادار
حال، مدیچی‌ها در غیاب میکل‌آنژ در رم به او وفادار ماندند و برای چند دهه بیشترین سفارش‌های عمده در فلورانس را دریافت کرد، اگرچه (مانند میکل‌آنژ) سابقه ضعیفی در تکمیل آثار داشت. مجسمه‌سازان فلورانسی که سعی در آشتی دادن تأثیرات میکل‌آنژ و مانیریسم داشتند شامل Niccolò Tribolo و شاگردش Pierino da Vinci (خواهرزاده لئوناردو) بودند. حرفه تریبولو به مدیریت تأمین آب شهر و دیگر پروژه‌های مهندسی منحرف شد و برخی از بهترین آثار بعدی او فواره‌هایی برای باغ‌های مدیچی هستند. پیری‌نو استعداد فوق‌العاده‌ای داشت، اما در ۲۴
پیری‌نو استعداد فوق‌العاده‌ای داشت، اما در ۲۴ سالگی درگذشت. او علاوه بر مجسمه‌ها، سبک نقش‌برجسته مانیریستی بسیار مؤثری توسعه داد که چلینی به آن دست نیافته بود و جانشینی نداشت. بن‌ونوتو چلینی به عنوان طلاساز در فلورانس آموزش دید و عمدتاً با فلز کار می‌کرد، هرچند نحوه حجاری مرمر را نیز خوب آموخت. به لطف خودزندگی‌نامه او (که تنها در قرن ۱۸ کشف شد)، اطلاعات بیشتری دربارهٔ او نسبت به سایر مجسمه‌سازان آن دوره داریم. شاهکار بی‌چون و چرای او "پرسیوس با سر مدوسا"، ۱۵۴۵–۱۵۵۴ است، که شاید همیشه برای موقعیت برجسته
۱۵۴۵–۱۵۵۴ است، که شاید همیشه برای موقعیت برجسته کنونی‌اش در Loggia dei Lanzi در نظر گرفته شده بود. این اثر «توازن زیبا و بی‌تلاش دارد که علامت هنر مانیریستی است». بارتولومئو آماناتی مجسمه‌ساز بااستعدادی بود که با برجسته‌ترین اثرش، شخصیت مرکزی فواره نپتون، فلورانس، نمایان نمی‌شود، جایی که پس از رقابت، بلوکی که باندینلی آغاز کرده بود را تکمیل کرد. در زندگی بعدی، تحت تأثیر اصلاح کاتولیک، علیه برهنگی در مجسمه‌سازی عمومی شد و کار خود را متوقف کرد. ویچنزو دانتی، که در رقابت "نپتون" شرکت کرده بود، دریافت که
که در رقابت "نپتون" شرکت کرده بود، دریافت که نمی‌تواند با جامبولانگا در فلورانس رقابت کند و به زادگاهش پروجا بازگشت و به عنوان معمار شهر و استاد در آکادمی جدید فعالیت کرد. جاکوپو سانسووینو ابتدا مجسمه‌ساز بود. او در رم کار می‌کرد، اما پس از غارت ۱۵۲۸ به ونیز رفت و آنجا ماند. او عمدتاً به عنوان مهم‌ترین معمار دوره در آنجا به یاد می‌آید و مشخص نیست که چه میزان از مجسمه‌های ساختمان‌هایش را خود اجرا کرده است. او با الساندرو ویتوریا همکاری نزدیکی داشت، که به عنوان مهم‌ترین مجسمه‌ساز ونیزی شناخته می‌شود.
به عنوان مهم‌ترین مجسمه‌ساز ونیزی شناخته می‌شود. سردیس‌های نسبتاً سختگیرانه او با ذوق ونیزی سازگار بود. جامبولانگا. با نام واقعی ژان دو بولون در دوئه، کنت‌نشین فلاندر (امروزه فرانسه)، جامبولانگا نزد یک مجسمه‌ساز محلی که به ایتالیا رفته بود، آموزش دید. در ۲۱ سالگی دو سال در رم گذراند و در بازگشت به شمال در ۱۵۵۷، در فلورانس یک حامی یافت که او را به دربار معرفی کرد. اثر او برای رقابت "نپتون" فلورانس در ۱۵۶۰ موفق نبود، اما احتمالاً باعث شد مقامات بولونیا او را برای اجرای آب‌نمای نپتون، بولونیا دعوت کنند. این
برای اجرای آب‌نمای نپتون، بولونیا دعوت کنند. این اثر که در ۱۵۶۶ تکمیل شد، بزرگ‌ترین سفارش او تا آن زمان بود. او به‌طور کوتاه در ۱۵۶۵ از بولونیا فراخوانده شد تا تزئینات موقت برای عروسی مدیچی بسازد. او یک مدل کامل به اندازه واقعی از "فلورانس پیروز بر پیزا" به جنس جسو (گچ) ساخت که در عروسی نمایش داده شد. نسخه مرمری بعداً ساخته شد، احتمالاً توسط یک دستیار. این اثر علاقه او به «مسئله ترکیب دو شخصیت در یک گروه عملی» را نشان می‌دهد، موضوعی که در بسیاری از آثار بعدی او ادامه یافت. با پیشرفت حرفه، او مدیری توانمند
او ادامه یافت. با پیشرفت حرفه، او مدیری توانمند برای کارگاه بزرگ خود و کارآمد در اداره سفارش‌ها شد و به او امکان تولید آثار زیاد، عمدتاً برنزی، را داد. او همیشه از "مدلی" استفاده می‌کرد که کارگاه او اغلب آن‌ها را در اندازه‌های مختلف تکرار می‌کرد. مجسمه‌های پیچیده و متوازن او به اوج می‌رسد در اثر مرمری "ربودن زن سابین" (۱۵۷۹–۱۵۸۵، عنوانی که پس از تکمیل اثر به پیشنهاد دوستی برگزیده شد)، که طوری طراحی شده است که از هر زاویه دید رضایت‌بخش باشد، همانند "مرکوری" قبلی او که روی یک پا تعادل داشت (چهار نسخه موجود
قبلی او که روی یک پا تعادل داشت (چهار نسخه موجود است). بسیاری از مجسمه‌های بزرگ او در ابتدا برای باغ‌ها ساخته شده بودند و اغلب به عنوان نقطه مرکزی یک فواره قرار می‌گرفتند. مجسمه عظیم "ابولانپ کولوسوس" (دهه ۱۵۸۰) در باغ‌های Villa di Pratolino قرار دارد، یک باغ کلاسیک مانیریستی پر از مجسمه، غارها و ماشین‌های اتوماتیک، از جمله دستگاه‌هایی که بازدیدکنندگان را با آب خیس می‌کردند. بخشی از آن در صخره حجاری شده و به دلیل اندازه بزرگش قابل انتقال به موزه نیست، بنابراین در محل باقی مانده است. آثار دیگر هنرمندان،
در محل باقی مانده است. آثار دیگر هنرمندان، مانند هیولاهای بومارزو، عمدتاً صخره‌های طبیعی به شکل خیالی حجاری شده و باغ‌های ویلا د استه در تیولی، نمونه‌های دیگری از مجسمه‌سازی مانیریستی در باغ‌ها هستند که نسبت به بقیه Villa di Pratolino بهتر حفظ شده‌اند. ایتالیایی‌ها در خارج. تا پایان این دوره، صنعت چاپ بازتولیدی تصاویر آثار ایتالیایی را در سراسر اروپا منتشر می‌کرد؛ آثار باستانی و نقاشی‌ها محبوب‌ترین موضوعات بودند، اما بسیاری از مجسمه‌های رنسانس نیز کپی می‌شدند. پیش از حدود ۱۵۳۰، آشنایی خارجی‌ها با هنر
می‌شدند. پیش از حدود ۱۵۳۰، آشنایی خارجی‌ها با هنر رنسانس ایتالیا عمدتاً از طریق حرکت فیزیکی هنرمندان ایتالیایی یا آثار آن‌ها به خارج، یا بازدیدکنندگان خارجی از ایتالیا بود. بسیاری از هنرمندان خارجی، به ویژه هلندی‌ها، بازدیدهای طولانی از ایتالیا داشتند، معمولاً در اوایل حرفه خود، و آموخته‌هایشان را به کشورهای خود منتقل کردند. برای مثال، معلم جامبولانگا Jacques du Broeucq حدود پنج سال در ایتالیا گذراند و پس از بازگشت به آنتورپ سبک ایتالیایی اتخاذ کرد. پس از ۱۵۵۰، تمرکز بخشی از اروپا تحت سلطه هابسبورگ‌ها موجب
تمرکز بخشی از اروپا تحت سلطه هابسبورگ‌ها موجب «یک بین‌المللی شگفت‌انگیز در سبک تزئینی» شد، به طوری که هنرمندان، یا طراحی‌ها، چاپ‌ها و پلاکت‌هایشان، در سراسر اروپا منتشر می‌شد و ایتالیا معمولاً منبع اصلی بود. دوره‌های کاری ایتالیایی‌ها در خارج اغلب تأثیر قاطعی بر مجسمه‌سازی آینده کشور میزبان داشت و نمونه‌هایی برای هنرمندان محلی فراهم می‌کرد؛ این امر به ویژه در فرانسه صادق بود. اگرچه جنگ‌های ایتالیا که از ۱۴۹۴ آغاز شد فاجعه‌ای برای ایتالیا بود، اما منجر به «سلطه فرهنگی ایتالیایی بر اروپا … که از نظر هنری
«سلطه فرهنگی ایتالیایی بر اروپا … که از نظر هنری جبران سلطه سیاسی و نظامی ایتالیا شد» گردید. تا پایان این دوره، گردشگری، با هدایت علاقه به هنر ایتالیا، از نظر اقتصادی برای فلورانس، ونیز و رم به ویژه اهمیت پیدا کرده بود. اشیاء قابل حمل مانند مدال‌ها و برنزهای کوچک به سایر نقاط اروپا می‌رسید و الهام‌بخش تقلیدهای محلی بودند. در پایان دوره، برنزهای کوچک جامبولانگا و کارگاهش (و تقلیدکنندگان او) یک صنعت کوچک عمدتاً برای صادرات بودند. خود جامبولانگا، به عنوان مجسمه‌ساز پیشرو اواخر قرن ۱۶، دعوت‌های زیادی برای کار
پیشرو اواخر قرن ۱۶، دعوت‌های زیادی برای کار در دربارهای خارجی دریافت کرد که دوک‌های بزرگ مدیچی اجازه نمی‌دادند او آن‌ها را بپذیرد. هنرمندان برجسته گاهی در پذیرش دعوت‌های خارجی، به ویژه از هابسبورگ‌ها، محتاط بودند، زیرا معمولاً نیاز به اجازه حاکم برای بازگشت داشتند. مدت‌های طولانی فعالیت خارج از ایتالیا توسط تورریگیانو و لاریانا پیش‌تر ذکر شد. همانند دیگر مهاجران، آن‌ها در خارج عمدتاً برای دربارهایی با سلیقه پیشرفته کار می‌کردند. هنرمندان دربار تودورها عمدتاً از هلند بودند، اگرچه برخی مانند نخستین مدالیست
از هلند بودند، اگرچه برخی مانند نخستین مدالیست انگلیسی، استیون ون هرویک، در ایتالیا فعالیت کرده بودند. تعداد اندکی از مجسمه‌سازان ایتالیایی شامل تورریگیانو و احتمالاً متخصص تراتکوتا گویدو مازونی بودند، که مطمئناً پس از سال ۱۴۹۵ چند سالی را در فرانسه گذراندند. پس از اصلاحات انگلستان بازدیدکنندگان تقریباً همگی نقاش پرتره بودند، اما در دوران سلطنت ماری یکم، ملکه انگلستان، مدالیست و جواهرساز هابسبورگ یاکوپو دا ترزو به انگلستان آمد. مکتب فونتن‌بلو گروهی از نقاشان ایتالیایی بود که توسط فرانسوای یکم به فرانسه
ایتالیایی بود که توسط فرانسوای یکم به فرانسه دعوت شدند تا کاخ فونتن‌بلو عظیم جدید را تزئین کنند و در دهه ۱۵۳۰ یک نوع کلونی هنرمندان در جنگل تشکیل دادند. تعداد زیادی از نقش‌برجسته‌های مانریستی ظریف آن‌ها در گچ‌بری، اغلب زن‌های لاغر و برهنه، به گفته کنت کلارک «به طرز افراطی غیرکلاسیک» بودند و تأثیر زیادی بر سبک مانریست شمالی فرانسه داشتند؛ برخی از این آثار در چاپ فلزیهایی که گروه تولید می‌کرد، به نمایش گذاشته شدند. بن‌ونوتو چلینی بین سال‌های ۱۵۴۰–۱۵۴۵ در فرانسه حضور داشت، جایی که ظرف نمک طلای خود را ساخت
حضور داشت، جایی که ظرف نمک طلای خود را ساخت (نگاه کنید به بالا) و یک نقش برجسته برنزی بزرگ "نمف فونتن‌بلو" (۱۵۴۲، اکنون در لوور) خلق کرد، در سبکی که به «سبک فرانسوی» معروف شد. او احتمالاً تحت تأثیر گچ‌بری‌های فونتن‌بلو قرار گرفت. دومنیکو فانچلی (۱۴۶۹–۱۵۱۹) چندین تندیس قبر برای خاندان سلطنتی اسپانیا و خانواده مهم مندوزا ساخت، اما در کارارا فعالیت می‌کرد و به‌طور کوتاه به اسپانیا سفر می‌کرد «برای نصب آثارش و امضای قراردادهای جدید». به‌طور مشابه، لئونه لئونی پس از انتصاب به اداره ضرب سکه امپراتوری برای
پس از انتصاب به اداره ضرب سکه امپراتوری برای هابسبورگ‌ها در میلان ماند، اما پسرش پمپئو به اسپانیا رفت، جایی که آثار بزرگ‌تر پدرش را تکمیل و نصب کرد و آثار خود را نیز تولید نمود. آندره‌آ سانسووینو بیشتر دوران ۱۴۹۱ تا ۱۵۰۱ را در پرتغال برای پادشاه مانوئل یکم، پادشاه پرتغال گذراند. یاکوپو کارالیو، که احتمالاً به عنوان جواهرساز آموزش دیده بود، یکی از حکاکان مهم آغاز مانریسم رومی بود، بر اساس طرح‌های روسو فیورنتینو و دیگران. یکی از بسیاری هنرمندانی که پس از غارت رم در ۱۵۲۷ فرار کردند، و پس از چند سال در ونیز،
رم در ۱۵۲۷ فرار کردند، و پس از چند سال در ونیز، تا سال ۱۵۳۹ در دربار لهستان بود، جایی که بقیه دوران حرفه‌ای خود را به عنوان جواهرساز دربار گذراند و شامل حکاکی سنگ‌های حکاکی شده پرتره و مدال‌های خانواده سلطنتی بود. جووانی ماریا موسکا نیز در لهستان ساکن شد. مجسمه‌ساز نسبتاً کم‌اهمیت فلورانسی به نام گرگوریو دی لورنزو در اواخر قرن ۱۵ به مجارستان سفر کرد تا برای دربار کار کند. پادشاه ماتیاش یکم (۱۴۶۴–۱۴۹۰) دو نقش برجسته از وروکیو به عنوان هدیه دیپلماتیک از لورنتسو دی مدیچی دریافت کرده بود. جووانی دالماتا نیز در
دی مدیچی دریافت کرده بود. جووانی دالماتا نیز در سال ۱۴۸۱ برای پادشاه ماتیاش کار کرد.
کلیسای مریم مقدس (چارکتار) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر چارکتار، استان جمهوری آرتساخ می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
روابط اسرائیل و ایتالیا، روابط خارجی بین کشور اسرائیل و جمهوری ایتالیا است. ایتالیا اسرائیل را را در ۸ فوریه ۱۹۴۹، پس از منشور استقلال اسرائیل در ۱۴ مه ۱۹۴۸، به رسمیت شناخت. ایتالیا یک سفارت در تل‌آویو، دو کنسولگری در اورشلیم غربی و اورشلیم شرقی، و ۴ کنسولگری افتخاری در بئرشبع، ایلات، حیفا و ناصره دارد. سفیر ایتالیا در اسرائیل از سال ۲۰۲۱ سرجیو باربانتی است. اسرائیل یک سفارت در رم دارد و سفیر فعلی اسرائیل درور ایدار است. هر دو کشور عضو اتحادیه مدیترانه هستند. تاریخچه. یهودیان در ایتالیا. جمعیت یهودیان
هستند. تاریخچه. یهودیان در ایتالیا. جمعیت یهودیان ایتالیا قبل از جنگ بالغ بر ۵۸۵۰۰ نفر بود (۴۶۵۰۰ نفر یهودی و ۱۲۰۰۰ نفر یهودی تغییر دین داده یا فرزندان غیر یهودی حاصل از ازدواج‌های مختلط). تخمین زده می‌شود که حدود ۱۰۰۰۰ یهودی ایتالیایی به اردوگاه‌های کار اجباری و مرگ نازی‌ها تبعید شدند که از این تعداد ۷۷۰۰ نفر در هولوکاست به قتل رسیدند. جامعه بازمانده توانست در طول دهه‌های بعد تمایز خود را حفظ کند و همچنان نقش مهمی در زمینه‌های سیاست، ادبیات، علم و صنعت داشته باشد. نویسندگانی مانند جورجیو باسانی، ناتالیا
باشد. نویسندگانی مانند جورجیو باسانی، ناتالیا گینزبورگ و پریمو لوی از چهره‌های برجسته فرهنگ ایتالیا در سال‌های پس از جنگ بودند. تا سال ۲۰۱۹، جمعیت تخمینی یهودیان اصلی در ایتالیا حدود ۴۵۰۰۰ نفر است. مهاجرت ایتالیایی‌ها به اسرائیل. اندازه جامعه یهودیان ایتالیا در طول دهه‌های پس از جنگ با کاهش اندک اما مداومی روبرو بوده است، بخشی از آن به دلیل مهاجرت به اسرائیل یا ایالات متحده و بخشی دیگر به دلیل نرخ پایین زاد و ولد، جذب و ازدواج بین قومی، به ویژه در جوامع کوچک شمال. ایتالیایی‌ها در اسرائیل عمدتاً به لطف
کوچک شمال. ایتالیایی‌ها در اسرائیل عمدتاً به لطف مهاجرت در قرن بیستم افزایش یافته‌اند. مهاجرت به اسرائیل - صعود نمادین به اسرائیل - به صورت موجی بوده است. در طول دوره قیمومیت بریتانیا، محدودیت‌های قانونی و اقتصادی در مورد مهاجرت وجود داشت که با استقلال کشور اسرائیل و اعلام قانون بازگشت برطرف شد. بسیاری از ایتالکیم‌ها پس از قوانین نژادی ایتالیا که توسط ایتالیای فاشیستی از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۳ برای اعمال تبعیض نژادی در ایتالیا، علیه یهودیان ایتالیایی، بلافاصله پس از جنگ جهانی دوم و پس از جنگ شش روزه ۱۹۶۷ وضع شده
از جنگ جهانی دوم و پس از جنگ شش روزه ۱۹۶۷ وضع شده بود، وارد شدند. در ده سال اول دهه ۲۰۰۰، مهاجرت موج جدیدی داشت. در سال ۲۰۱۲ حدود ۱۵۰۰۰ شهروند ایتالیایی در اسرائیل مستقر شدند. همکاری در مبارزه با تروریسم و یهودستیزی. روابط بین ایتالیا و اسرائیل همچنان قوی است، با تبادلات دیپلماتیک مکرر و حجم زیادی از تجارت. دولت اسرائیل با توجه زیادی مبارزه با تروریسم بین‌المللی را که توسط دولت ایتالیا دنبال می‌شود، دنبال کرده است (همچنین در عرصه اروپا: تصمیم ریوا دل گاردا برای قرار دادن حماس در فهرست اروپایی سازمان‌های
برای قرار دادن حماس در فهرست اروپایی سازمان‌های تروریستی). در سال ۱۹۸۶، تروریست‌ها به یک هواپیمای مسافربری ایتالیایی حمله کردند، این واقعیت به عنوان هواپیماربایی آشیل لارو شناخته می‌شود. پس از آن، ایتالیا و اسرائیل "با به رسمیت شناختن همکاری مؤثر موجود بین کشورهای متبوع خود" ""، به شخص وزیر پلیس دولت اسرائیل و وزیر کشور جمهوری ایتالیا، توافقنامه اسرائیل و ایتالیا در مورد مبارزه با تروریسم را امضا کردند، "با آگاهی از [...] لزوم تحقق قاطعانه‌تر هماهنگی در جریان و تجزیه و تحلیل اطلاعات و سرکوب تروریسم
در جریان و تجزیه و تحلیل اطلاعات و سرکوب تروریسم بین‌المللی، تجارت غیرقانونی مواد مخدر و سایر اشکال جرایم جدی از جمله جرایم سازمان‌یافته." "" اسرائیل از این توافقنامه که اولین توافقنامه در نوع خود با یک قدرت بزرگ اروپایی بود، بسیار خوشحال بود. همچنین از آنچه ریاست ایتالیا در چارچوب سازمان ملل متحد در مورد مسائل خاورمیانه انجام داده است، قدردانی شده است. اسرائیل همچنین از خط مشی منسجم و قاطع در مقابله با ظهور یهودستیزی در هر شکل ممکن توسط دولت ایتالیا استقبال کرد. همکاری در حوزه نظامی و دفاعی. روابط نظامی و
کرد. همکاری در حوزه نظامی و دفاعی. روابط نظامی و دفاعی بین ارتش ایتالیا و نیروهای دفاعی اسرائیل قوی است. این امر با چندین رزمایش و کنفرانس بین رده‌های بالای ارتش‌ها که در دهه‌های گذشته در زمینه دفاع، نیروی هوایی، استراتژی نظامی و امنیت سایبری برگزار شده است، نشان داده شده است. همچنین توافق‌نامه‌های دوجانبه‌ای برای خرید و تبادل سلاح‌ها و ابزارهای نظامی وجود دارد. نیروی هوایی اسرائیل و نیروی هوایی ایتالیا در سال ۲۰۱۰ یک رزمایش مشترک گسترده دو هفته‌ای را در ساردینیا به پایان رساندند. هدف از این رزمایش تقویت
به پایان رساندند. هدف از این رزمایش تقویت قابلیت‌های عملیاتی نیروی هوایی اسرائیل و آموزش هواپیماهای آن در فضاهای هوایی بزرگ و ناآشنا به همراه هواپیماهای خارجی بود. در ژوئیه ۲۰۱۲، دو دولت توافق‌نامه‌ای دوجانبه برای عرضه ۳۰ فروند هواپیمای آموزشی پیشرفته آلنیا اروماکی ام-۳۴۶ مستر و سیستم‌های کنترل پرواز مرتبط با آن به اسرائیل امضا کردند. ایتالیا یک اپت‌ست-۳۰۰۰، یک سیستم ماهواره‌ای نوری با وضوح بالا برای رصد زمین و یک زیرسیستم ارتباطی استاندارد ناتو برای دو هواپیمای نیروی هوایی ایتالیا دریافت کرد. در تابستان
نیروی هوایی ایتالیا دریافت کرد. در تابستان ۲۰۱۴، ایالات متحده آمریکا، کانادا، هلند، آلمان، بریتانیا، لهستان، ایتالیا و یونان فرماندهان ارشد نیروی هوایی خود را به اسرائیل فرستادند تا در مورد فناوری‌های دفاع هوایی که در پس نرخ بالای رهگیری موشک توسط گنبد آهنین قرار دارد، اطلاعات کسب کنند. این کنفرانس در مورد بی‌ثباتی در خاورمیانه بود. در مه ۲۰۱۵، فرماندهان نیروی هوایی از سراسر جهان در اسرائیل گرد هم آمدند تا به جهانی شدن تهدیدات هوایی بپردازند. اولین کنفرانس بین‌المللی دفاع هوایی شامل نمایندگانی از اسرائیل،