payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آلیسون نولز (متولد ۱۹۳۳) هنرمند تجسمی آمریکایی است که به خاطر نصب‌ها، اجراها، کارهای صوتی و نشریاتش شناخته می‌شود. نولز یکی از اعضای بنیان‌گذار جنبش فلوکسوس بود، شبکه‌ای بین‌المللی از هنرمندان که به ترکیب رسانه‌ها و رشته‌های هنری مختلف می‌پرداختند. معیارهایی که باعث تمایز کارهای او به عنوان هنرمند می‌شوند، عرصه پرفورمانس، عدم تعیین آثار اجرایی او که به سلب اعتبار اثر منجر می‌شود، و عنصر مشارکت لمسی هستند. او از مؤسسه پرت در نیویورک با مدرک افتخاری در هنرهای زیبا فارغ‌التحصیل شد. در ماه مه ۲۰۱۵، او توسط
زیبا فارغ‌التحصیل شد. در ماه مه ۲۰۱۵، او توسط مؤسسه پرات به دریافت دکترای افتخاری نائل آمد. در دهه ۱۹۶۰، او به‌طور فعال در صحنه هنری منطقه پایین شهر نیویورک مشارکت داشت و با هنرمندان تأثیرگذاری مانند جان کیج و مارسل دوشان همکاری کرد. در این زمان، او شروع به تولید رویدادهای اجرایی کرد، یعنی اجراهایی که زندگی روزمره را به هنر تبدیل می‌کنند. گنجاندن عناصر بصری، شنیداری و لمسی توسط نولز، هنر او را از آثار دیگر هنرمندان فلوکسوس متمایز می‌کند. از ۲۰ ژوئیه ۲۰۲۲ تا ۱۲ فوریه ۲۰۲۳، آلیسون نولز موضوع "به نام آلیسون
۱۲ فوریه ۲۰۲۳، آلیسون نولز موضوع "به نام آلیسون نولز: یک بازنگری (۱۹۶۰–۲۰۲۲)" بود در موزه هنر برکلی و آرشیو فیلم اقیانوس آرام دانشگاه کالیفرنیا. کارهای اولیه. انتقالی از کالج میدلبری در ورمونت، نولز در سال ۱۹۵۶ از مؤسسه پرت فارغ‌التحصیل شد. از آنجا که پدرش استاد در پرات بود، او توانست بدون هزینه در این مدرسه ثبت‌نام کند. در کلاس‌های شبانه، نولز با اکسپرسیونیست انتزاعی آدولف گوتلیب نقاشی می‌کرد. او هلن فرانکن‌تالر را تحسین می‌کرد و با آثار جکسون پولاک آشنا بود. فرانز کلاین نیز برخی از دوره‌های نقاشی را
بود. فرانز کلاین نیز برخی از دوره‌های نقاشی را تدریس کرد. در طول روز، نولز طراحی گرافیک و طراحی تجاری را مطالعه می‌کرد. یک کلاس به تدریس نقاش ریچارد لیندرن برای نولز بسیار تأثیرگذار بود. نولز در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۶ گفت: «آنچه در آنجا آموختم این بود که من یک هنرمند هستم. آنچه باید آموخته باشم این است که من یک نقاش نیستم.» در علاوه بر پدرش، نولز جان کیج را به عنوان یکی دیگر از مربیان خود معرفی می‌کند. او از طریق یکی از دوره‌های کیج که در سال ۱۹۵۸ در نیو اسکول تدریس می‌شد، با او آشنا شد. بسیاری از رهبران
تدریس می‌شد، با او آشنا شد. بسیاری از رهبران فلوکسوس، مانند دیک هیگینز، جورج برشت، آلفرد ارل هانسن و آلان کاپرو، در آن کلاس تاریخی شرکت کردند. تمرکز نولز در نقاشی پس از نمایشگاه خود در گالری نونگون در نیویورک که در آن همه آثارش را در یک آتش‌سوزی پشت خانه برادرش نابود کرد، کاهش یافت. این عمل نابودی مستقیماً منجر به ارتباط او با انواع دیگر کارها و در نهایت با فلوکسوس شد. در اولین تور فلوکسوس در سال ۱۹۶۲، نولز شروع به نوشتن امتیازات رویدادی کرد که به سرعت به جنبه‌ای اصلی از جنبش تبدیل شد. پس از شرکت در اولین
اصلی از جنبش تبدیل شد. پس از شرکت در اولین جشنواره‌های فلوکسوس در اروپا از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۳، نولز به ایالات متحده بازگشت و شروع به ساخت اشیایی کرد، برخی به عنوان چندگانه‌های فلوکسوس به سفارش جورج ماکیوناس، رهبر این جنبش. آثار مبتنی بر اشیای نولز بر تعامل لمسی و شنیداری مخاطب با اثر هنری تمرکز دارد. در حالی که همکارانش به استانداردهای موسیقی می‌پرداختند، نولز بر شعر و اهمیت کلمه گفتاری تمرکز داشت. در دهه ۱۹۶۰، او شروع به استفاده از لوبیا در هنر خود کرد، که یک موتیف معمول در کارهای او بود. لوبیا یک شیء منحصر
موتیف معمول در کارهای او بود. لوبیا یک شیء منحصر به فرد بود که در زمانی که هنرمندان دیگر فلوکسوس از ضایعات خیابانی، اشیاء آماده و اشیاء مجموعه استفاده می‌کردند، استفاده می‌شد.
دختران زیرزمینی کابل: در جستجوی یک مقاومت پنهان در افغانستان () یک کتاب غیرداستانی اثر جنی نوردبرگ است که معضل بچه‌پوشی در افغانستان را مستند می‌کند. واژه بچه‌پوش در زبان دری به معنی شخصی است که «مانند یک پسر بچه لباس پوشیده». این اصطلاح در افغانستان کاربرد گسترده دارد و در این کتاب برای توصیف کودکانی که به عنوان دختر به دنیا می‌آیند اما طوری لباس پوشانیده می‌شوند، بزرگ می‌شوند و با آنها رفتار می‌شود که گویی واقعاً پسر هستند، استفاده شده است. ابن دختران معمولاً تا زمانی که به سن بلوغ برسد به عنوان یک پسر به
تا زمانی که به سن بلوغ برسد به عنوان یک پسر به خانواده خدمت می‌کنند. با این حال، کتاب همچنین با نگاهی عمیق‌تر به آن دسته از کودکان مبدل‌پوش که حتی پس از بلوغ نیز از لحاظ روانی مانند پسران باقی می‌مانند، می‌پردازد. این کتاب توسط روزنامه‌نگار سوئدی جنی نوردبرگ نوشته شده است و در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۴ در ایالات متحده منتشر شد. بعداً در ۳۰ سپتامبر این کتاب در بریتانیا نیر انتشار یافت. خلاصه کتاب. محتوای این کتاب روایت‌های بسیاری از زنان را پوشش می‌دهد که بچه‌پوش هستند یا بوده‌اند. همچنین به دیدگاه مادرانی که برای
یا بوده‌اند. همچنین به دیدگاه مادرانی که برای دختران تازه متولد شده خود بچه‌پوشی در نظر می‌گیرند می‌پردازد. برخی از خانواده‌هایی که فقط فرزند دختر دارند، فرزندان خود را به عنوان پسر تعیین می‌کنند. تجربه این افراد بینشی از نحوه برخورد برخی از زنان بزرگسال با دختران بچه‌پوش در افغانستان امروزی را ارائه می‌دهد. مرد بودن یا داشتن فرزند پسر اهمیت فوق‌العاده ای در فرهنگ افغانستانی دارد. بزرگ شدن به عنوان پسر به جای دختر در افغانستان به کودک آزادی و خودمختاری می‌دهد که دختران جوان معمولاً به دلیل بافت سنتی جامعه
که دختران جوان معمولاً به دلیل بافت سنتی جامعه به آن دسترسی ندارند. در بسیاری اوقات خود مادران نیز به دلیل نداشتن فرزند پسر مورد قضاوت جامعه و خانواده قرار می‌گیرد. شخصیت‌ها. آزیتا یک مادر از طبقه متوسط با چهار دختر است. دختر چهارمش مهران، قرار است به زودی بچه پوش شود. او به انتخاب خودش لباس و کلاه گیس پسرانه می‌خرد تا با هویت جدید مهران به عنوان یک پسر شش ساله مطابقت داشته باشد. آزیتا می‌خواهد به مهران آزادی انجام ورزش، ارتباطات آزاد و فعالیت‌هایی را بدهد که پسران جوان می‌توانند از آن لذت ببرند. علاوه بر
که پسران جوان می‌توانند از آن لذت ببرند. علاوه بر این، خود آزیتا در دوران جوانی یک دختر بچه‌پوش بود که این تجربه شخصی به او اجازه می‌دهد تا بینش عمیق‌تری نسبت به وضعیت ناگوار زنان در افغانستان داشته باشد. یک شخصیت دیگر در کتاب زهرا نام دارد، او یک دختر نوجوان بچه‌پوش است. او از رفتاری که با زنان افغان صورت می‌گیرد لذت نمی‌برد و می‌خواهد همچنان پسر باقی بماند. او از دستور والدینش سرپیچی می‌کند چرا که زهرا می‌خواهد آزادی‌هایی را که در دوران پسر بودن به او داده شده است حفظ کند. او می‌خواهد بدون نیاز به ازدواج
شده است حفظ کند. او می‌خواهد بدون نیاز به ازدواج یا مجوز خانواده کار کند و زندگی خود را پوشش دهد. سانسور. این کتاب توسط مت کراوز، یکی از اعضای جمهوری‌خواه مجلس نمایندگان تگزاس در فهرست نظارتی قرار گرفت زیرا مستعد ایجاد «ناراحتی، احساس گناه، ناراحتی یا هر شکل دیگری از ناراحتی روانی به دلیل نژاد یا جنسیت [یک دانش‌آموز]» تشخیص داده شد.
سیسیلیا بوزات (؛ زادهٔ ) یک بیوشیمیدان آرژانتینی است که به مطالعه اختلالات عصبی می‌پردازد. بوزات در سال ۲۰۱۴ توسط جایزه لورئال-یونسکو برای زنان در علم از او به عنوان برنده آمریکای لاتین تجلیل شد. در سال ۲۰۱۵، او در فهرست ۱۰۰ زن بی‌بی‌سی قرار گرفت. اوایل زندگی و تحصیل. سیسیلیا بوزات در ۱۰ دسامبر ۱۹۶۱ در باییا بلانکا، آرژانتین به دنیا آمد. والدین و پدربزرگ او پزشک بودند و او سومین فرزند از شش فرزند خانواده بود و از همان دوران تحصیل به علم علاقه‌مند شد. در سال دوم یا سوم دانشگاه، بوزات به این باور رسید که
سال دوم یا سوم دانشگاه، بوزات به این باور رسید که می‌خواهد حرفه‌اش را در علوم پایه‌ریزی کند. او مدرک کارشناسی و دکترای خود را در رشتهٔ علوم بیوشیمی از دانشگاه ملی سور در باییا بلانکا، بوئنوس آیرس، آرژانتین دریافت کرد. پس از اتمام تحصیلات پیشرفته، بوزات در سال ۱۹۹۴ دورهٔ فوق‌دکترای خود را در مایو کلینیک در روچستر، مینه‌سوتا، ایالات متحده آمریکا به پایان رساند. پژوهش‌ها. تحقیقات بوزات بر روی سیستم عصبی و نحوه ارتباط بین سلول‌های مغز و عضلات متمرکز بوده است. مطالعات اولیه او حول این موضوع بود که چگونه
است. مطالعات اولیه او حول این موضوع بود که چگونه گیرنده‌های حلقه-سیستئینی در سیناپس‌ها نقش دارند و ارتباط سریع بین نورون‌ها را ممکن می‌سازند و همچنین چگونه داروها و ترکیبات می‌توانند عملکرد پروتئین‌های غشایی خاص سیستم عصبی را تغییر دهند. تغییرات در گیرنده‌های نیکوتینی عصبی با اختلالات عصبی مرتبط است. طبق گزارشی که روزنامه "کلارین" از تحقیقات او تهیه کرده است، بوزات آنچه را که در کارهای معمول خود مطالعه می‌کند، اینگونه توضیح داده است: «یک نورون یک انتقال دهنده عصبی آزاد می‌کند که به یک گیرنده بسیار خاص متصل
عصبی آزاد می‌کند که به یک گیرنده بسیار خاص متصل می‌شود. این گیرنده پاسخی را در نورون دیگر یا عضله ایجاد می‌کند. اگر گیرنده‌ای که به انتقال‌دهنده عصبی متصل می‌شود به دلیل داشتن جهش، عملکرد نادرست داشته باشد، تمام ارتباطات عصبی از کار می‌افتد.» حرفه. در حال حاضر، بوزات پژوهشگر اصلی شورای ملی تحقیقات علمی و فنی آرژانتین (CONICET) و معاون مدیر مؤسسه تحقیقات بیوشیمیایی خلیج سفید (INIBIBB) در آرژانتین است. او مرکز تحقیقات بیوشیمی را هدایت می‌کند و همچنین استاد کمکی داروشناسی در دانشگاه ملی سور در زادگاهش، باییا
داروشناسی در دانشگاه ملی سور در زادگاهش، باییا بلانکا، است. بوزات عضو پژوهشی شورای ملی تحقیقات آرژانتین نیز می‌باشد. او همچنین به عنوان رئیس انجمن تحقیقات علوم اعصاب آرژانتین (SAN) (۲۰۰۹–۲۰۰۸) و رئیس کمیته منطقه ای سازمان بین‌المللی تحقیقات مغز (۲۰۱۶–۲۰۲۰) انتخاب شد. او دستیار ویراستار مجله بین‌المللی "مولیکولار فارماکولوژی" است. دستاورها و جوایز. در سال ۲۰۰۵، بوزات به عنوان پژوهشگر موسسه گوگنهایم در علوم طبیعی انتخاب شد. در سال ۲۰۰۷، او موفق به دریافت بورسیه تحقیقاتی از همان نهادی شد که جایزه‌های
بورسیه تحقیقاتی از همان نهادی شد که جایزه‌های لورئال-یونسکو برای زنان در علم را اعطا می‌کند. جایزه‌ای که او در سال ۲۰۱۴ دریافت کرد، هر ساله به پنج زن از نقاط مختلف جهان به خاطر تحقیقات علمی‌شان اعطا می‌شود. بوزات سومین آرژانتینی بود که این جایزه را دریافت کرد. او به عنوان برنده منطقه آمریکای لاتین از سوی لورئال-یونسکو برای تحقیقات مستمر و نقشش به عنوان یک دانشمند زن پیشرو در تحقیقات علمی مورد تقدیر قرار گرفت. در بیانیه این جایزه آمده است: «برای مشارکت او در درک چگونگی ارتباط سلول‌های مغز با یکدیگر و با
در درک چگونگی ارتباط سلول‌های مغز با یکدیگر و با عضلات». در نتیجه این موفقیت، او توسط وزیر علوم آرژانتین، لینو بارانائو، و رئیس‌جمهور آرژانتین، کریستینا فرناندز د کیرشنر، مورد استقبال و تبریک قرار گرفت.
دبرا آرلین (؛ زادهٔ ) خواننده-ترانه‌پرداز، موسیقی‌دان و پیانیست اهل اورگان در ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون در زمینه موسیقی پاپ، جاز و ریتم اند بلوز مشغول فعالیت بوده است. اشعار او معمولاً شامل محتوای عاشقانه است که بر روی قطعات پیانو اجرا می‌شود. او به دلیل داشتن صدای قدرتمند مورد توجه قرار گرفته است. او به‌طور مستقل سه آلبوم بلند و یک آلبوم کوتاه منتشر کرده است. اوایل زندگی. دبرا آرلین در ۲۷ فوریه ۱۹۸۶ در کوروالیس، اورگان به دنیا آمد. مادرش والری، خانه‌دار و پدرش تونی، یک
دنیا آمد. مادرش والری، خانه‌دار و پدرش تونی، یک موسیقی‌دان و تاجر است. او اصالتاً لهستانی و ایرلندی‌تبار است.[۱] او در شهر کوروالیس بزرگ شد و زمان خود را با آواز خواندن در مدرسه و گروه‌های کر کلیسا می‌گذراند. هنگامی که او ۱۵ ساله بود، با الهام از هنرمندانی مانند کارول کینگ و فیونا اپل شروع به آموزش نواختن پیانو با ترانه‌های نوشته شده توسط خودش کرد. در ۱۸ سالگی، او در شوهای استعدادیابی محلی و رویدادهای کلیسا اجرا می‌کرد. پیشه هنری. آرلین به اورگان بازگشت، جایی که نوازندگان محلی و مدیران استعدادیاب علاقه‌مند
که نوازندگان محلی و مدیران استعدادیاب علاقه‌مند به همکاری با او بودند. او در نهایت به نشویل در تنسی رفت تا مجموعه‌ای از آهنگ‌ها را برای یک سی‌دی دمو به نام «آن دختر من هستم» ضبط کند، این دمو به‌طور محلی فروخته شد. پس از آن دمو، آرلین در یک کالج محلی ثبت نام کرد اما پس از یک سال آن را ترک کرد تا به‌طور تمام وقت روی حرفه موسیقی تمرکز کند. آرلین پدرش را به عنوان مدیر برنامه خود انتخاب کرد و قطعاتی نوشت که در اولین سی دی او به نام Thinking Out Loud قرار گرفت. در طول این مدت، آرلین تصمیم گرفت به جای رفتن به لس
طول این مدت، آرلین تصمیم گرفت به جای رفتن به لس آنجلس یا نشویل، روی نواختن و نوشتن موسیقی به صورت محلی تمرکز کند و در صورت نیاز برای رویدادها یا جلسات هنری به لس آنجلس و نشویل سفر کند. آلبوم "فردا روزی جدید است" در آوریل ۲۰۰۸ منتشر شد. در همان ماه، آرلین با دوست پسر دو ساله خود در مراسمی در کوروالیس ازدواج کرد. او برای آلبوم خود یک تور محلی برگزار کرد در حالی که در اواخر سال ۲۰۰۹ یک آلبوم کوتاه را نیز منتشر کرد به تور خود ادامه داد تا اینکه در فوریه ۲۰۱۰ متوجه شد که باردار است. آرلین در اواخر سال یک دختر
شد که باردار است. آرلین در اواخر سال یک دختر به نام ایوی به دنیا آورد. آرلین مدتی بعد اعلام کرد که هنوز در حال نوشتن است و تولید آلبوم جدید خود را در تابستان ۲۰۱۱ در نشویل آغاز خواهد کرد. آلبوم بلند بعدی او به نام "ضربان قلب" در نشویل ضبط و در مارس ۲۰۱۲ منتشر شد. آرلین کنسرت بزرگی در محل مورد علاقه خود در پورتلند برگزار کرد تا انتشار آلبوم را جشن بگیرد. پس از این کنسرت، آرلین دوباره از موسیقی فاصله گرفت و مدتی بعد دختر دومش به نام کلویی به دنیا آمد.
اَشجان محمد حسین هندی (۱۹۶۸) شاعر و دانشگاهی سعودی است. در جده زاده شد و از دانشگاه ملک عبدالعزیز با مدرک لیسانس زبان و ادبیات عربی فارغ‌التحصیل شد و سپس مدرک کارشناسی ارشد را از دانشگاه ملک سعود در ریاض گرفت. پایان‌نامهٔ کارشناسی ارشد او در کتابی با عنوان «به‌کارگیری میراث در شعر معاصر عربستان» از سوی انجمن ادبی ریاض در سال ۱۹۹۶ منتشر شد. سپس دکترای خود را از لندن در سال ۲۰۰۵ از دانشگاه لندن گرفت. او به عنوان مدرس در گروه زبان عربی در دانشگاه ملک عبدالعزیز در جده، زادگاهش، کار می‌کند. به دو زبان عربی و
در جده، زادگاهش، کار می‌کند. به دو زبان عربی و انگلیسی می‌نویسد. اولین مجموعه شعر او، «خواب دیدن بوی باران دارد»، در سال ۱۹۹۶ منتشر شد و پس از آن «باران با طعم لیمو» در سال ۲۰۰۷ را چاپ کرد. او جوایز شعری متعددی دریافت کرده و اشعارش به زبان‌های گوناگون ترجمه شده است. زندگی و پیشه. اشجان محمد حسین عبدالله هندی در سال ۱۹۶۸ در جده به دنیا آمد و در آنجا بزرگ شد. او به ادبیات عرب علاقه‌مند شد و در جده، مدرک لیسانس زبان و ادبیات عرب خود را از دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه ملک عبدالعزیز، مدرک کارشناسی ارشد از دانشگاه
ملک عبدالعزیز، مدرک کارشناسی ارشد از دانشگاه ملک سعود سپس دکترای خود را از لندن در سال ۲۰۰۵ از دانشکدهٔ مطالعات شرقی و آفریقایی دانشگاه لندن گرفت. موضوع پایان‌نامه ای که برای آن دکترا گرفت، «رابطه با میراث در شعر زنان معاصر در شبه جزیره عربستان» شامل عربستان سعودی، کشورهای عربی خلیج فارس و یمن بود. او استاد ادبیات مدرن عربی، ادبیات عربستان سعودی، سبک و تحلیل متن در دانشگاه ملک عبدالعزیز است.به عنوان مشاور تحصیلی تعاونی مسئول نظارت علمی دانشجویان دختر و پسر دکترای اعزامی از طرف وزارت تحصیلات عالی، او در
دکترای اعزامی از طرف وزارت تحصیلات عالی، او در وابستهٔ آموزشی و فرهنگی عربستان سعودی در بریتانیا در سال‌های ۲۰۰۶–۲۰۰۷ کار کرد. شعر او. غازی القصیبی، شاعر و وزیر، او را «شاعر بزرگ و شگفت‌انگیز» توصیف کرده است.بنا به دیدگاه اسماء وهبه، «او شاعری استثنایی است که تجربه شعری اش پیوسته رشد می‌کند؛ زیرا او همیشه در شعرش روح و جادوی شعر را جستجو می‌کند». دربارهٔ سبک شعرهای او نیز گفته است: «هندی سبک خاصی در شعرسرایی دارد. در شعر او کلمات، معانی و تصاویر در کنار هم جمع می‌شوند تا یک بافت شاعرانه متمایز را تشکیل
هم جمع می‌شوند تا یک بافت شاعرانه متمایز را تشکیل دهند. این شعری است که از روح و ذهن او بیرون می‌آید به گونه ای که تجربهٔ انسانی او را تغذیه می‌کند. هندی از تمام جزئیات زندگی پیرامون خود سود می‌برد تا شعری بنویسد که بیانگر او و عقایدش باشد، بدون اینکه فراموش کند که او یک زن، یک شاعر و یک منتقد است.» اشعار اشجان هندی فقط به عربی سروده نشده بلکه شعرهایش را به زبان انگلیسی نیز نوشته است که یکی از چارچوب‌های تجربی در کارنامهٔ شعری او به‌شمار می‌رود. آثار. از مجموعه‌های شعری او: پژوهش‌های ادبی:
لیدیا ارنستین بکر (۲۴ فوریه ۱۸۲۷ – ۱۸ ژوئیه ۱۸۹۰) رهبر در جنبش حق رأی زنان در اوایل بریتانیای پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود و همچنین یک دانشمند آماتور با علاقه‌مندی به زیست‌شناسی و نجوم بود. او منچستر را به عنوان مرکزی برای جنبش حق رأی زنان تأسیس کرد و با ریچارد پنکهرست ترتیب داد تا اولین زن در یک انتخابات بریتانیایی رأی بدهد و یک پرونده قضایی ناموفق برای بهره‌برداری از این سابقه طرح شد. بکر همچنین به خاطر تأسیس و انتشار "مجله حق رأی زنان" بین سال‌های ۱۸۷۰ و ۱۸۹۰ به یاد مانده است. زندگی‌نامه.
سال‌های ۱۸۷۰ و ۱۸۹۰ به یاد مانده است. زندگی‌نامه. لیدیا بکر در کوپر استریت در منطقه دینسگیت در منچستر به دنیا آمد، بزرگ‌ترین دختر هانیبال لی بکر و مری بکر. پدربزرگ او، ارنست هانیبال بکر از اوردرواف در تورینگیا مهاجرت کرده و یک کسب و کار تولیدی برای تأمین رنگ‌ها و مواد شیمیایی به صنعت پنبه راه‌اندازی کرده بود. ارنست خانه خانوادگی را در فاکسدنتون هال در چادرتون ساخته بود که به مدت ۸۰ سال محل اقامت خانواده باقی ماند. پدر او، هانیبال لی بکر، بزرگ‌ترین پسر بود که در سال ۱۸۲۶ با مری، دختر یک مالک کارخانه
بود که در سال ۱۸۲۶ با مری، دختر یک مالک کارخانه هولینوود، ازدواج کرد و لیدیا در سال بعد به دنیا آمد. در حالی که برادر کوچکتر هانیبال، جان لی، با خانواده خود در فاکسدنتون باقی ماند، هانیبال و همسرش، مری خانه جدید خانواده خود را به نام مورزاید هاوس در آلتام، نزدیک اکرینگتون، در لنکشایر ساختند. خانه در نزدیکی کارخانه مواد شیمیایی خانواده در کنار کانال لیدز و لیورپول قرار داشت. خانه مورزاید برای بخش بزرگی از دوران کودکی بکر محل زندگی او باقی ماند. خانواده او به مدت ۱۳ سال (۱۸۳۷–۱۸۵۰) به ردیش نقل مکان کردند،
به مدت ۱۳ سال (۱۸۳۷–۱۸۵۰) به ردیش نقل مکان کردند، زمانی که پدرش یک کارخانه چاپ کالیکو را در آنجا خریداری کرد، اما خانواده در سال ۱۸۵۰ دوباره به آلتام بازگشتند. بکر در خانه تحصیل کرد، مانند بسیاری از دختران در آن زمان. کنجکاوی فکری او را برانگیخت و از دهه ۱۸۵۰ به بعد به مطالعه گیاه‌شناسی و نجوم پرداخت و در سال ۱۸۶۲ یک مدال طلا برای مقاله علمی در مورد باغبانی دریافت کرد. یک عمو، نه والدینش، این علاقه‌مندی را تشویق کرد. در حالی که در آلتام بود، بکر شروع به مکاتبه با چارلز داروین کرد (چهارده نامه از او در
مکاتبه با چارلز داروین کرد (چهارده نامه از او در آرشیو داروین از سال ۱۸۶۳ تا ۱۸۷۷ به جا مانده است). در جریان مکاتباتشان، بکر تعدادی نمونه گیاهی از مزارع اطراف آلتام برای داروین ارسال کرد. او همچنین نسخه‌ای از «کتاب کوچک» خود به نام "گیاه‌شناسی برای مبتدیان" (۱۸۶۴) را به داروین فرستاد. بکر یکی از چندین زن قرن نوزدهمی است که به‌طور مداوم در کارهای علمی داروین مشارکت داشتند. مکاتبات و کارهای او نشان می‌دهد که بکر علاقه خاصی به گیاهان دوجنسیتی و هرمافرودیت داشت که شاید به او شواهد قوی 'طبیعی' از نظم جنسی و
که شاید به او شواهد قوی 'طبیعی' از نظم جنسی و اجتماعی رادیکال و جایگزین می‌داد. بکر همچنین به‌خاطر دستاوردهای علمی خود شناخته شده بود و در دهه ۱۸۶۰ جایزه ملی را برای مجموعه‌ای از گیاهان خشک که با استفاده از روشی که او ابداع کرده بود، تهیه شده بود تا رنگ‌های اصلی خود را حفظ کنند، دریافت کرد. او در جلسه ۱۸۶۸ انجمن پیشرفت علوم بریتانیا به بخش زیست‌شناسی (D) یک مقاله گیاه‌شناسی دربارهٔ تأثیر عفونت قارچی بر توسعه جنسی در یک گونه گیاهی ارائه داد. قارچ دود میکروبوتریوم سیلن-دیویسا گل‌های ماده را به گل‌های دوجنسی
سیلن-دیویسا گل‌های ماده را به گل‌های دوجنسی تبدیل می‌کند و باعث توسعه پرچم‌ها می‌شود. مادر بکر در سال ۱۸۵۵ در سن ۴۷ سالگی درگذشت و لیدیا بکر به عنوان بزرگ‌ترین فرزند، مجبور شد نقش مادر را برای یازده خواهر و برادر و پدرش برعهده بگیرد. مشکلات اقتصادی باعث شدند که خانواده در سال ۱۸۶۵ از آلتام به ۱۱ خیابان گروو، آردویک، در منچستر نقل مکان کنند، اما بکر در اینجا استقلال خود را پیدا کرد و در سال ۱۸۶۷ به محل اقامت خود در کارتر استریت در گرین‌های، منچستر نقل مکان کرد و در همان سال، انجمن ادبی بانوان را تأسیس کرد.
و در همان سال، انجمن ادبی بانوان را تأسیس کرد. اگرچه مطالعه عملی او در مورد گل‌ها با جابجایی خانواده به منچستر به پایان رسید، مکاتبات او با چارلز داروین ادامه داشت و او داروین را متقاعد کرد که یکی از جزوات خود را برای بحث در جلسه افتتاحیه انجمن او ارسال کند. پدر او در سال ۱۸۷۷ درگذشت که به بکر آزادی بیشتری داد.
مِرتل می مور کانِوان (۲۴ ژوئن ۱۸۷۹ – ۴ اوت ۱۹۵۳) یک پزشک آمریکایی و محقق حوزه پزشکی بود. او یکی از اولین پاتولوژیست‌های زن است و بیشتر به دلیل انتشار شرح بیماری کاناوان در سال ۱۹۳۱ شناخته شده است. زندگی و کار. کاناوان که در شهر گرین بوش، نزدیک سنت جانز، میشیگان به دنیا آمد، در کالج کشاورزی ایالتی (میشیگان) (دانشگاه ایالتی میشیگان کنونی)، دانشکده پزشکی دانشگاه میشیگان و کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا تحصیل کرد، که در سال ۱۹۰۵ دکترای خود را از آنجا دریافت کرد. مرتل در سال ۱۹۰۵ با دکتر جیمز اف کانِوان ازدواج کرد.
در سال ۱۹۰۵ با دکتر جیمز اف کانِوان ازدواج کرد. در سال ۱۹۰۷ او به عنوان دستیار باکتریولوژیست در بیمارستان ایالتی دانورز در ماساچوست منصوب شد و در آنجا با المر ارنست ساوتارد، پروفسور آسیب‌شناسی اعصاب بولارد در دانشکده پزشکی هاروارد ملاقات کرد و این آشنایی علاقه او را به آسیب‌شناسی عصبی افزایش داد. در سال ۱۹۱۰ او پاتولوژیست اصلی بیمارستان دولتی بوستون و در سال ۱۹۱۴ به عنوان آسیب‌شناس در بخش بیماری‌های روانی ماساچوست منصوب شد. او همچنین مدرس نوروپاتولوژی در دانشگاه ورمونت بود. پس از مرگ ساوتارد در سال ۱۹۲۰،
ورمونت بود. پس از مرگ ساوتارد در سال ۱۹۲۰، کاناوان سرپرستی آزمایشگاه‌های بیمارستان روانی بوستون را بر عهده گرفت، که بعداً به مرکز بهداشت روانی ماساچوست تغببر نام داد. از سال ۱۹۲۰ تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۴۵، او دانشیار آسیب‌شناسی عصبی در دانشگاه بوستون و متصدی موزه تشریحی وارن در دانشکده پزشکی هاروارد، جایی که او بیش از ۱۵۰۰ نمونه تحقیقاتی را بررسی، سوابق بیماران را اصلاح کرد و نمونه‌های آسیب دیده را دور انداخت. با این حال، عنوان رسمی او این مرکز «دستیار متصدی آزمایشگاه» بود، زیرا مخالفت‌هایی برای انتصاب
آزمایشگاه» بود، زیرا مخالفت‌هایی برای انتصاب یک زن در جایگاه سرپرستی آزمایشگاه وجود داشت و او هرگز به عضویت در دانشکده هاروارد درنیامد. کاناوان در سال ۱۹۵۳ بر اثر بیماری پارکینسون درگذشت. پژوهش‌ها. تحقیقات کانوان بر روی تأثیرات آسیب‌های سیستم عصبی بر ذهن و بدن متمرکز بود. او همچنین به باکتری‌شناسی علاقه داشت؛ اولین مقاله از ۷۹ مقاله‌ای که او منتشر کرد، دربارهٔ اسهال خونی باسیلی بود و اولین مقاله‌ای که به همراه ساوثارد نوشت، مربوط به تهاجم باکتری‌ها به خون و مایع مغزی-نخاعی بود. او آسیب‌شناسی بیماری‌های
و مایع مغزی-نخاعی بود. او آسیب‌شناسی بیماری‌های مرتبط با عصب بینایی، طحال، مغز و نخاع را مطالعه و موارد مرگ ناگهانی، ام‌اس (مولتیپل اسکلروزیس) و خونریزی‌های میکروسکوپی را بررسی کرد. بر اساس توافق قبلی، او کالبدشکافی فرانک بانکر گیلبرث را انجام داد و تصلب شرایین را که باعث مرگ او شده بود، شناسایی کرد. در سال ۱۹۲۵، او کتاب «المر ارنست ساوثارد و والدینش: یک مطالعه مغزی» را منتشر کرد که گزارشی از بررسی مغز استاد و والدین کانِوان بود. او همچنین لوئیز آیزن هارت، نوروپاتولوژیست را آموزش داد که بعدها به یک متخصص
نوروپاتولوژیست را آموزش داد که بعدها به یک متخصص مشهور در تشخیص تومورهای مغزی تبدیل شد. در سال ۱۹۵۹، به او نسبت داده شد که ۷۰٪ از جراحان مغز و اعصاب آن زمان که گواهی‌نامه داشتند را آموزش داده بوده است. او علاقه خاصی به آسیب‌شناسی عصبی بیماری‌های روانی داشت. کانوان با ساوتارد و چند تن دیگر از دانشمندان در مجموعه‌ای به نام پژوهش‌های واورلی در آسیب‌شناسی افراد بیمار مشارکت کرد. شهرت او بیشتر به خاطر مقاله‌ای است که در سال ۱۹۳۱ در مورد کودکی که در شانزده ماهگی مرده بود و مغزش یک قسمت سفید اسفنجی داشت بحث
مرده بود و مغزش یک قسمت سفید اسفنجی داشت بحث می‌کرد. کاناوان اولین کسی بود که این اختلال دژنراتیو سیستم عصبی مرکزی را شناسایی کرد که بعدها «بیماری کانوان» نام گرفت.
ممنونم آمو! () یک کتاب تصویری است که در سال ۲۰۱۸ منتشر شده و نویسندگی و تصویرگری آن را اوگه مورا بر عهده داشته است. داستان این کتاب دربارهٔ آمو است که خوراک می‌پزد و آن را با همسایگانش قسمت می‌کند. همسایگان هم با آوردن غذا از او تشکر می‌کنند. ایدهٔ کتاب از یک تکلیف کلاسی مورا در مدرسهٔ طراحی رود آیلند شکل گرفت و در همان‌جا توسط ویراستاری از انتشارات لیتل، براون دیده شد. این اثر نقدهای مثبتی دریافت کرد و به‌خاطر تصاویرش مفتخر به دریافت نشان کالدکوت در سال ۲۰۱۹ شد. استفاده از تکنیک‌های ترکیبی در تصویرگری
۲۰۱۹ شد. استفاده از تکنیک‌های ترکیبی در تصویرگری کتاب، به‌خاطر نمایش دقیق شخصیت‌ها و مکان‌ها مورد تحسین قرار گرفت. پیش‌زمینه و انتشار. این کتاب که در ابتدا "خوراک آمو" نام داشت، به‌عنوان پروژه‌ای دانشجویی برای کلاسی که مورا در مدرسهٔ طراحی رود آیلند داشت، آغاز شد. تکلیفی که از دانشجو می‌خواست شخصیتی خلق کند که چیزی به دست آورده یا از دست داده باشد. درحالی‌که "آمو" در زبان ایگبو به معنای ملکه است، خانوادهٔ مورا از این کلمه برای اشاره به مادربزرگ نیز استفاده می‌کردند. مورا در بخش انتهایی کتاب، از مادربزرگش
می‌کردند. مورا در بخش انتهایی کتاب، از مادربزرگش به‌عنوان یکی از الگوهای قوی زنانهٔ خود یاد می‌کند. ویراستاری از انتشارات لیتل، براون در زمان ارائهٔ کتاب‌های دانشجویان حضور داشت و قبل از اینکه مورا حتی مدیر برنامه‌ای داشته باشد، با او قرارداد امضا کرد. این کتاب در ۲ اکتبر ۲۰۱۸ منتشر شد. داستان. آمو برای شام خوراک می‌پزد و عطر آن در سراسر محله می‌پیچد. کم‌کم و از یک پسربچه شروع می‌شود که اهالی محله دَرِ خانهٔ او را می‌زنند و از وی مقداری خوراک می‌خواهند. آمو نیز هر بار با سخاوت مقداری خوراک به آن‌ها می‌دهد.
نیز هر بار با سخاوت مقداری خوراک به آن‌ها می‌دهد. زمانی که آمو می‌خواهد شام بخورد، دیگر خوراکی برای خودش باقی نمانده است. با این حال، اهالی محله برای نشان دادن قدردانی خود، برای او غذا می‌آورند. آن‌ها در کنار هم غذا می‌خورند و میهمانی رقص به راه می‌اندازند. نگارش و تصاویر. مورا رویکرد تلفیقی از تکنیک‌های مختلف شامل کاغذهای بُرش‌خورده، رنگ و ماژیک‌های علامت‌گذار چینی را برای تصاویر کتاب برگزید. به تعبیر بنجامین آناستاز، نویسندهٔ "نیویورک تایمز"، استفاده از کلاژ به «جهانِ کتاب، حس عمق و پویایی می‌بخشد.»
از کلاژ به «جهانِ کتاب، حس عمق و پویایی می‌بخشد.» کاربرد کلاژ توسط مورا، امکان خلق شخصیت‌های متمایز و تأثیرگذار و پس‌زمینه‌های جذاب را برای او فراهم آورده است. مونیک هریس از "کالینگ کالدکوت"، استفاده از کلاژ با تکنیک‌های ترکیبی را با نحوهٔ ترکیب مواد اولیه در خوراک و مضمون‌های کتاب پیرامون تنوع و شمولیت مقایسه کرده است. تصویرسازیِ بخارِ خوراک که در محله پخش می‌شود، به‌طور ویژه مورد توجه و تحسین قرار گرفته است. تصاویر، درخشان و با سبکی هستند که ریشه‌های نیجریه‌ای مورا و تجربهٔ وی در جامعهٔ آفریقایی-آمریکایی