payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هستند؛ بنابراین، فرمول شیمیایی الیوین را می‌توان بهتر به‌صورت یا نمایش داد. به‌عنوان نمونه‌ای دیگر، کانی‌های سیلیکات گروه فلدسپات را می‌توان به‌عنوان یک محلول جامد از اعضای انتهایی ارتوکلاز ()، آلبیت () و آنورتیت () توصیف کرد. یک فلدسپات خاص می‌تواند مقادیر متغیری از پتاسیم (K)، سدیم (Na) و کلسیم (Ca) داشته باشد.
فلدسپات پتاسیم () به چندین کانی در گروه فلدسپات اطلاق می‌شود که مقدار زیادی پتاسیم در ساختار بلوری خود دارند.
حرم‌سرای امپراتوری عثمانی () در امپراتوری عثمانی، حرم‌سرای فهرست سلاطین امپراتوری عثمانی بود که از هم‌بالینی، زن (همسر), خدمه (شامل بردگان زن و خواجه (جنسی)‌ها)، بستگان زن و معشوقه‌های سلطان تشکیل می‌شد و در بخش محفوظ (سرای) کاخ امپراتوری عثمانی قرار داشت. این نهاد نقش اجتماعی مهمی در دربار عثمانی ایفا می‌کرد و در امور سیاسی عثمانی، به‌ویژه در دوران سلطنت زنان (حدود ۱۵۳۴ تا ۱۶۸۳) قدرت زیادی داشت. تاریخ‌نگاران معتقدند که سلطان اغلب تحت تأثیر اعضای حرم‌سرا با پیشینه‌های قومی یا مذهبی مختلف قرار می‌گرفت و این
پیشینه‌های قومی یا مذهبی مختلف قرار می‌گرفت و این امر بر جغرافیای جنگ‌های فتوحات عثمانی تأثیر می‌گذاشت. بالاترین مقام در حرم‌سرای امپراتوری، والده سلطان بود که بر سایر زنان دربار سلطنت داشت. معشوقه‌های سلطان معمولاً از میان بردگان بودند، از جمله والده سلطان. قزلر آغاسی (، که به‌عنوان «خواجه سیاه اعظم» نیز شناخته می‌شد) رئیس خواجه‌هایی بود که مسئول محافظت از حرم‌سرای امپراتوری بودند. ریشه‌شناسی. واژه "حرم" از زبان عربی، یا ، گرفته شده که مفاهیمی همچون تقدس و ممنوعیت را تداعی می‌کند. این اصطلاح تأکید دارد که
ممنوعیت را تداعی می‌کند. این اصطلاح تأکید دارد که تنها اعضای زن خانواده و برخی از بستگان مرد حق ورود به این بخش را داشتند. همچنین این واژه به معنای «پناهگاه» نیز ردیابی شده که نشان‌دهنده جنبه‌های اجتماعی و محترمانه است. پیشینه. حرم‌سرای امپراتوری عثمانی بر پایه نمونه‌هایی از امپراتوری‌های اسلامی پیشین، همچون حرم‌سرای عباسیان و حرم‌سرای سلطنت ممالیک، شکل گرفت. این حرم‌سرا از سنت حرم‌سرای سلسله‌های اسلامی ترک‌تبار در آناتولی، به‌ویژه حرم‌سرای سلجوقیان، الهام گرفته که گفته می‌شود الگوی اصلی حرم‌سرای عثمانی
گرفته که گفته می‌شود الگوی اصلی حرم‌سرای عثمانی بوده است. حرم‌سرای عثمانی به تدریج گسترش یافت تا اینکه با فتح قسطنطنیه در ۱۴۵۳، سلسله عثمانی که پیش‌تر سبک زندگی عشایری داشت، به‌طور کامل یکجانشین شد. از قرن پانزدهم، سلاطین عثمانی ازدواج با شاهزاده‌خانم‌های خاندان‌های خارجی را متوقف کرده و برای تولید وارثان از معشوقه‌های برده استفاده کردند. حرم‌سرای امپراتوری عثمانی پس از استقرار در قسطنطنیه به شکل نهایی خود درآمد. حرم‌سرا به‌عنوان یک نهاد اجتماعی و سیاسی. با افزایش سکونت سلطان در کاخ، اعضای خانواده او که
با افزایش سکونت سلطان در کاخ، اعضای خانواده او که پیش‌تر در پایتخت‌های ولایات پراکنده بودند، به پایتخت امپراتوری منتقل شدند. انتقال رسمی اعضای خاندان عثمانی به حرم‌سرای کاخ توپقاپی در سده شانزدهم، این نهاد را به یک ساختار اجتماعی و سیاسی منظم، سلسله‌مراتبی و نهادینه با پروتکل‌های سختگیرانه و آموزش‌های خاص تبدیل کرد. در پایان سده شانزدهم، به‌جز خود سلطان، هیچ‌یک از اعضای خاندان سلطنتی، چه زن و چه مرد، از پایتخت خارج نمی‌شدند. کودکان و مادران آن‌ها نیز ساکنان دائمی دنیای درونی کاخ بودند. حرم‌سرا نماد قدرت
دائمی دنیای درونی کاخ بودند. حرم‌سرا نماد قدرت سلطان بود. مالکیت او بر زنان، که عمدتاً برده بودند، نشان‌دهنده ثروت، قدرت و توانایی جنسی او محسوب می‌شد. تأکید بر انزوای حرم‌سرا و زندگی خاندان سلطنتی به دور از چشم مردم نیز بازتابی از قدرت سلطان بود، زیرا تنها نزدیکان او اجازه تعامل خصوصی با وی را داشتند. تنها فردی که در حرم‌سرا از تشریفات و ملازمان متناسب با جایگاه خود برخوردار بود، والده سلطان بود. این نهاد با پذیرش اسلام در جامعه ترک‌ها و تحت تأثیر خلافت عربی وارد ساختار اجتماعی عثمانی شد. عثمانیان از این
وارد ساختار اجتماعی عثمانی شد. عثمانیان از این نظام پیروی کرده و برای اطمینان از اطاعت زنان، بسیاری از آن‌ها را خریداری کرده و در بردگی نگه می‌داشتند. با این حال، همه اعضای حرم‌سرا برده نبودند. همسران اصلی، به‌ویژه آن‌هایی که برای تحکیم اتحادهای شخصی و دودمانی به ازدواج سلطان درمی‌آمدند، زنان آزاد بودند، هرچند که این امر یک استثنا محسوب می‌شد. حرمسرای سلطنتی همچنین به‌عنوان نهادی موازی با خانهٔ مردان خدمتگزار سلطان عمل می‌کرد. زنان در این حرمسرا آموزشی دریافت می‌کردند که تقریباً معادل آموزش صفحات مذکر بود.
می‌کردند که تقریباً معادل آموزش صفحات مذکر بود. در پایان دورهٔ آموزشی مربوط، مردان و زنان با یکدیگر ازدواج کرده و از کاخ «فارغ‌التحصیل» می‌شدند تا در مناصب اداری ایالت‌های امپراتوری مشغول به کار شوند. درون حرمسرا، سلسله‌مراتبی مشخص وجود داشت که بر پایهٔ روابط خانوادگی بین زنان بنا شده بود. این خانواده محدود به روابط خونی نبود، بلکه کل خاندان سلطنتی را شامل می‌شد که عمدتاً از بردگان تشکیل شده بود. بررسی تکامل حرمسرای سلطنتی از قرن شانزدهم به بعد نشان می‌دهد که با وجود تغییرات در ساختار سازمانی حرمسرا و
که با وجود تغییرات در ساختار سازمانی حرمسرا و تعداد و نقش‌های خدمتگزاران در کاخ، نوعی استمرار نهادی و سلسله‌مراتبی سخت‌گیرانه و تغییرناپذیر در حرمسرا وجود داشت. والده سلطان، مادر سلطان، بر حرمسرا سلطه داشت و گاه این قدرت به بخش‌هایی از جامعه نیز گسترش می‌یافت. او نگهبان قدرت امپراتوری بود و برای تحکیم سلطنت پسرش و استمرار دودمان تلاش می‌کرد. او در رأس سلسله‌مراتب زنان قرار داشت. پس از او، دختران سلطان که آن‌ها نیز «سلطان» خوانده می‌شدند، جایگاه بالایی داشتند. این شاهدخت‌ها مورد احترام بودند و می‌توانستند
این شاهدخت‌ها مورد احترام بودند و می‌توانستند در محبوبیت و شناخته‌شدن، با پدر خود رقابت کنند. ازدواج آن‌ها برای ایجاد اتحادهای سیاسی مفید بود و در سراسر امپراتوری شهرت و اعتباری مهم داشتند. در نتیجه، تنها بخش کوچکی از زنان حرمسرا واقعاً با سلطان رابطهٔ جنسی داشتند، زیرا بیشتر آن‌ها یا با اعضای نخبگان سیاسی عثمانی ازدواج می‌کردند یا همچنان در خدمت والده سلطان باقی می‌ماندند. در داخل حرمسرا، والده سلطان و هم‌بالینی محبوب سلطان عملاً قادر بودند برای خود و پسرانشان حمایت جناحی ایجاد کنند و پلی میان کاخ و جهان
حمایت جناحی ایجاد کنند و پلی میان کاخ و جهان بیرون بسازند. سیاست‌های حرمسرا حول ایجاد میراث‌های مادرتبار و یافتن راه‌هایی برای جلب اتحاد و حمایت از دنیای گستردهٔ عثمانی در بیرون از دیوارهای حرمسرا می‌چرخید. اقامتگاه‌های حرمسرا. حرمسرای سلطنتی بخش بزرگی از آپارتمان‌های خصوصی سلطان در کاخ طوپقاپو را اشغال کرده بود که شامل بیش از ۴۰۰ اتاق بود. حرمسرا در اوایل دههٔ ۱۵۳۰ به طوپقاپو منتقل شد. پس از ۱۸۵۳، بخش حرمسرای مجللی نیز در کاخ جدید سلطنتی، یعنی کاخ دلمه‌باغچه، مورد استفاده قرار گرفت. ساختار کاخ سلطنتی
مورد استفاده قرار گرفت. ساختار کاخ سلطنتی به‌گونه‌ای طراحی شده بود که «هم هویت اقامتگاه سلطان به‌عنوان مرکز امپراتوری را نشان دهد و هم دشواری دسترسی به سلطان را در این مرکز برجسته کند». کاخ طوپقاپو. طرح معماری کاخ طوپقاپو. موقعیت استراتژیک و طراحی معماری بخش‌های حرم‌سرای کاخ طوپقاپو نشان‌دهنده تغییری اساسی در نفوذ و قدرت جدید حرم‌سرا در داخل کاخ بود. در کاخ‌های پیشین، حرم‌سرا همیشه در بخش‌های پشتی و دور از دید بیشتر جمعیت کاخ قرار داشت. اما در طرح کاخ طوپقاپو، حرم‌سرا در بال راست، درست در پشت ساختمان شورای
حرم‌سرا در بال راست، درست در پشت ساختمان شورای امپراتوری، واقع شده بود. برای نخستین بار در تاریخ، حرم‌سرای سلطنتی در مرکز زندگی سیاسی عثمانی قرار گرفت و قابل مشاهده شد. تمرکز یافتن محل سکونت حرم‌سرا در کاخ طوپقاپو بازتابی از تغییر در دینامیک قدرت میان مردان کاخ و زنان حرم‌سرا بود. کاخ طوپقاپو به مدت چهار قرن به‌عنوان اقامتگاه سلطنتی سلطان عثمانی عمل کرد. منابع فراوانی دربارهٔ این سازه وجود دارد که آن را به یکی از کامل‌ترین مستندات معماری در دنیای اسلامی تبدیل کرده است. ساختار معماری حرم‌سرا در طول زمان به
کرده است. ساختار معماری حرم‌سرا در طول زمان به دلیل نوسازی‌های متوالی توسط سلاطین تغییر کرد. در زمان مراد سوم (۱۵۷۴–۱۵۹۵)، هر یک از ۴۰ همسر او دارای بخش‌های جداگانه‌ای در داخل حرم‌سرای طوپقاپو بودند. دختران برده جوان در یک خوابگاه بزرگ زندگی می‌کردند. روابط جنسی زنان با سلطان محل زندگی آن‌ها را تعیین می‌کرد. هنگامی که یک برده با سلطان رابطه برقرار می‌کرد، اتاق اختصاصی، خدمه، آشپزخانه‌دار، یک خواجه و حقوق دریافت می‌کرد. در صورت بارداری، این امتیازات افزایش می‌یافت. اگر فرزندی به دنیا می‌آورد، ممکن بود به
می‌یافت. اگر فرزندی به دنیا می‌آورد، ممکن بود به آپارتمانی بزرگ‌تر منتقل شود. تنها سلطان مراد سوم در دوران سلطنت خود (۱۵۷۴ تا ۱۵۹۵) اندازه حرم‌سرای امپراتوری را سه برابر کرد. در اواسط قرن هجدهم، تالار امپراتوری که به عنوان «تالار اختصاصی» نیز شناخته می‌شد، با تزئینات اروپایی و کتیبه‌هایی از دوره نوسازی‌های عثمان سوم مزین شد. این تالار بزرگ و گنبددار، مشرف به باغ بود و محلی برای برگزاری مراسم رسمی و جشن‌ها محسوب می‌شد. در این دوره، بخش‌های مربوط به والده سلطان شامل مجموعه‌ای از اتاق خواب، تالار تخت، حمام،
شامل مجموعه‌ای از اتاق خواب، تالار تخت، حمام، اتاق‌هایی برای خدمه او، نانوایی، انبار و آشپزخانه‌هایی بود که همگی در اطراف بزرگ‌ترین حیاط حرم‌سرا، معروف به حیاط والده سلطان، گروه‌بندی شده بودند. در طول دوره اقامت سلاطین در کاخ طوپقاپو، حرم‌سرا ابتدا مکانی برای اقامت بردگان زن بود، سپس به بخشی تحت مدیریت همسر محبوب سلطان تبدیل شد و در نهایت به فضای وسیعی متمرکز بر خانواده سلطان، تحت نظارت والده سلطان، تغییر یافت. جایگاه افراد ساکن در حرم‌سرا در معماری آن منعکس می‌شد. بخش‌های مختلف حرم‌سرا به‌طور مداوم مطابق
می‌شد. بخش‌های مختلف حرم‌سرا به‌طور مداوم مطابق با نیازهای جدید و تغییرات مد روز بازسازی می‌شدند که در نهایت باعث شد فضای حرم‌سرا به مجموعه‌ای از واحدهای پیوسته و در عین حال متنوع تبدیل شود. کاخ دولما باغچه. در سال ۱۸۴۲، ساخت کاخ دولما باغچه آغاز شد. این کاخ با هدف سرگرمی و «استراحت» ساخته شد. در سال ۱۸۵۶، کاخ در دسترس سلاطین، خانواده‌هایشان و حرم‌سرا قرار گرفت. بخش‌های حرم‌سرای سلطنتی در قسمت پشتی کاخ دولما باغچه قرار داشت و عملکرد آن تا زمان فروپاشی امپراتوری عثمانی در سال ۱۹۲۲ مشابه حرم‌سرای کاخ طوپقاپو
عثمانی در سال ۱۹۲۲ مشابه حرم‌سرای کاخ طوپقاپو بود. مجموعه کاخ یلدیز. تاریخچه کاخ یلدیز به سال ۱۷۹۵ بازمی‌گردد، زمانی که سلیم سوم یک عمارت برای مادرش در آنجا ساخت و بدین ترتیب، روند مدیریت و سکونت والده سلطان در املاک مستقل خود آغاز شد. بعدها این مجموعه به عنوان اقامتگاه عبدالحمید دوم، سلطان عثمانی، در سال ۱۸۸۰ شهرت یافت. این مجموعه کاخ از کاخ چراغان در کنار آب آغاز شده و تا دره‌ای بین بشیکتاش و اورتاکوی امتداد می‌یابد. پس از چندین سوءقصد به جان سلطان، عبدالحمید دوم خانواده نزدیک خود را به کاخ یلدیز منتقل
دوم خانواده نزدیک خود را به کاخ یلدیز منتقل کرد و در عمارتی دوطبقه معروف به عمارت شاله اقامت گزید. این مکان به‌عنوان حرم‌سرای جدید پس از کاخ دولما باغچه مورد استفاده قرار گرفت. از آنجا که این مجموعه جدید فضای کافی برای اسکان تمامی زنان حرم‌سرا را نداشت، تعداد افراد ساکن در آن کاهش یافت و برخی از همسران، خواهران مجرد و خدمه به مکان‌های دیگر منتقل شدند. در سال ۲۰۱۴، پروژه‌ای برای بازسازی و مرمت بخش‌های حرم‌سرای کاخ یلدیز و گشودن آن به روی گردشگران آغاز شد. در جریان این پروژه، پژوهشگران به مطالعه معماری
در جریان این پروژه، پژوهشگران به مطالعه معماری حرم‌سرا، تزئینات، مبلمان و زندگی روزمره ساکنان آن پرداختند. بخش عمده‌ای از این تحقیقات هنوز منتشر نشده است.
ایرمترود مورگنر (۲۲ اوت ۱۹۳۳۶ مه ۱۹۹۰) نویسنده آلمانی بود که بیشتر به خاطر آثار رئالیسم جادویی شناخته می‌شد که عمدتاً به نقش جنسیت در جامعه آلمان شرقی می‌پرداخت. مورگنر علاوه بر نوشتن رمان، مقالات و داستان‌های کوتاه نیز می‌نوشت و به عنوان نویسنده‌ای متعهد و خلاق شناخته می‌شد. آثار او نه تنها در آلمان شرقی بلکه در سراسر جهان تأثیرگذار بوده و همچنان مورد توجه قرار می‌گیرند. زندگی. ایرمترود مورگنر در سال ۱۹۳۳ در کمنیتس به دنیا آمد. او در خانواده‌ای با پیشینه صنعتی به دنیا آمد پدر او یک لوکوموتیوران بود. او در
به دنیا آمد پدر او یک لوکوموتیوران بود. او در سال ۱۹۵۲ دیپلم خود را گرفت، سپس تا سال ۱۹۵۶ "جرمانستیک" (نقد آلمانی) و نقد ادبی را در لایپزیگ خواند. او تا سال ۱۹۵۸ برای مجله "ادبیات جدید آلمانی"(مجله‌ای که به دلیل مواجهه با سیاست فرهنگی آلمان شرقی معروف بود) کار کرد، پس از آن به عنوان نویسنده آزاد زندگی کرد. اولین ازدواج مورگنر با یوآخیم شرک بود که بعدها ویراستار در انتشارات آوفبائو-ورلاگ شد. او در سال ۱۹۶۷ پسری به دنیا آورد. مورگنر و شرک در سال ۱۹۷۰ طلاق گرفتند. او دوباره در سال ۱۹۷۲ با پل وینس، شاعر و
گرفتند. او دوباره در سال ۱۹۷۲ با پل وینس، شاعر و نویسنده همکار ازدواج کرد. وینس، مانند بسیاری از هزاران نفر در آلمان شرقی، کارمند غیررسمی اشتازی بود و در طول ازدواجشان به مورگنر اطلاع می‌داد. آنها در سال ۱۹۷۷ طلاق گرفتند. او مقاله‌ای با عنوان «اختراع بلعیدن گفتار توسط جادوگر ویلمما» را به مجموعهٔ ""، که توسط رابین مورگان ویرایش شده بود، در سال ۱۹۸۴ افزود. در سال‌های پایانی زندگی خود، مورگنر با بیماری سرطان مبارزه می‌کرد و نتوانست همه پروژه‌های خود را به پایان برساند. او چندین عمل جراحی را در اواخر دهه ۱۹۸۰
برساند. او چندین عمل جراحی را در اواخر دهه ۱۹۸۰ انجام داد. اما در نهایت در ۶ مه ۱۹۹۰ درگذشت، ولی آثار او همچنان در دنیای ادبیات به یادگار مانده است. اثر. پس از تولید تعداد زیادی از آثار نسبتاً متعارف رئالیسم سوسیالیستی، او در سال ۱۹۶۸ با رمان "ازدواج در قسطنطنیه" به درجه بالاتری از معروفیت و موفقیت دست یافت. این اثر، ترکیبی از واقع‌گرایی و فانتزی با موضوعات فمینیستی بود که یک پیشرفت تازه در ادبیات آلمان شرقی محسوب می‌شد. در حالی که آثار او به‌طور کلی به موضوع جنسیت می‌پردازد، مورگنر به مسائل دیگر در جامعه
جنسیت می‌پردازد، مورگنر به مسائل دیگر در جامعه آلمان شرقی نیز اشاره می‌کند. او به وضوح اثر خفه کننده سانسور بر ادبیات تحت رژیم را طنزپردازی می‌کند، سانسوری که خودش اغلب از آن رنج می‌برد. در حالی که برنده جوایز قابل توجهی در آلمان شرقی بود، او نیز تحت نظارت بود و آثارش به شدت ویرایش می‌شدند و اغلب رد می‌شدند. شاهکار او ممکن است "زندگی و ماجراهای تروبادورا بئاتریز از طریق گزارش‌های مینیسترش لورا" باشد. این رمان 'رمانی در سیزده کتاب و هفت میان‌پرده' است که می‌توان آن را به عنوان رمان نامه‌نگارانه در نظر گرفت
آن را به عنوان رمان نامه‌نگارانه در نظر گرفت زیرا شامل (به جز روایت مستقیم) شعرهای عاشقانه، کد مورس، تبادل مکاتبات و رونوشت‌ها است. 'میان‌پرده‌ها' از "رومبا برای پاییز"، رمانی که قبلاً در سال ۱۹۶۵ توسط سانسور رد شده بود، ایجاد شد. همراه با دنباله آن "آماندا. رمان جادوگری"، "زندگی و ماجراهای تروبادورا بئاتریز…" قرار بود یک سه‌گانه باشد که بر 'لورا (آماندا) سلمان' متمرکز بود. در سال‌های پایانی زندگی‌اش، سرطان تا حدودی بهره‌وری او را مختل کرد و او هرگز نتوانست سه‌گانه «سلمان» را تکمیل کند. بخش‌هایی از رمان
سه‌گانه «سلمان» را تکمیل کند. بخش‌هایی از رمان سوم بعدها پس از مرگش به عنوان "وصیت‌نامه قهرمانانه" منتشر شدند.
اَدِل زای (۲۹ فوریهٔ ۱۸۴۸ – ۲۹ دسامبر ۱۹۲۸) معلم و فمینیست اهل ترانسیلوانی در رومانی بود. خانوادهٔ او بخشی از جامعهٔ آلمانی‌زبان پادشاهی مجارستان (۱۵۲۶-۱۸۶۷) بودند. به دلیل درگذشت پدرش در دوران کودکی، تحصیلات زای با وقفه‌هایی همراه شد و او مجبور گردید برای تأمین هزینهٔ تحصیل، به تدریس بپردازد. در سال ۱۸۸۰، پس از تحصیل در وین و گوتا، مدرک آموزش ابتدایی خود را برای آلمان و مجارستان دریافت کرد. سال بعد، او به عنوان معلم مقطع متوسطه تأیید شد و نخستین زن ترانسیلوانیایی شد که آموزش عالی دریافت کرده است. از سال
شد که آموزش عالی دریافت کرده است. از سال ۱۸۷۵ تا ۱۸۸۴، در مؤسسهٔ ایرما کمن‌دی در سگد تدریس کرد. پس از نزدیک به یک دهه در سگد، زای پستی را در یک مدرسهٔ تازه‌تأسیس برای آموزش معلمان کودکستان در کرونشتات پذیرفت. اگرچه به‌طور رسمی معلم بود، اما از همان آغاز، نیروی خلاق پشت توسعهٔ این مدرسه بود و سیلابس آن را طراحی کرد. او از ۱۸۸۴ تا ۱۹۲۷ مدیریت مدرسه را بر عهده داشت و در سال ۱۹۲۲ به‌طور رسمی به عنوان مدیر منصوب شد. هم‌زمان با انتقال به کرونشتات، زای به انجمن زنان کلیسای انجیلی ترانسیلوانیا پیوست و یکی از
زنان کلیسای انجیلی ترانسیلوانیا پیوست و یکی از رهبران جنبش حقوق زنان شد. او موفق شد معلمان کودکستان و صنایع دستی را به عنوان مربیان رسمی به رسمیت بشناساند و حق بازنشستگی را برای آن‌ها تضمین کند. همچنین برای باز شدن درهای حرفهٔ معلمی به روی زنان تلاش کرد که در سال ۱۹۰۱ محقق شد و برای تأسیس یک مدرسهٔ تربیت معلم زنان، که در سال ۱۹۰۳ افتتاح شد، لابی کرد. زای کتاب‌هایی دربارهٔ نظریهٔ آموزش کودکان نوشت که در سراسر مجارستان و آلمان توزیع شدند و تا جنگ جهانی دوم به عنوان متون آموزشی استفاده می‌شدند. او که در دوران
عنوان متون آموزشی استفاده می‌شدند. او که در دوران تحصیل خود با فمینیست‌های بین‌المللی ارتباط برقرار کرده بود، برای حق رأی زنان تلاش کرد. در سال ۱۹۱۸، فعالیت‌های او منجر به کسب حق رأی زنان در انتخابات کلیسایی شد. در سال ۱۹۲۰، او "اتحادیهٔ آزاد زنان زاکسون" را به عنوان یک سازمان چتری برای مطالبهٔ حقوق اجتماعی-سیاسی از پادشاهی رومانی، که پس از جنگ جهانی اول ترانسیلوانیا تحت حاکمیت آن قرار گرفت، تأسیس کرد. در دههٔ ۱۹۲۰، او به عنوان نمایندهٔ پارلمان و عضو کمیتهٔ منطقه‌ای شورای مردمی بورزنلند فعالیت کرد. زای تا
منطقه‌ای شورای مردمی بورزنلند فعالیت کرد. زای تا زمان درگذشتش در سال ۱۹۲۸، در جنبش‌های آموزشی و سیاسی فعال ماند. اوایل زندگی. ادل زای در روز کبیسهٔ سال ۱۸۴۸ در سیبیو، واقع در شاهزاده‌نشین ترانسیلوانیا (۱۷۱۱–۱۸۶۷), امپراتوری اتریش (امروزه سیبیو، رومانی) در خانوادهٔ رُزا (با نام خانوادگی گراف) و دانیل آدولف زای به دنیا آمد. خانوادهٔ او از زاکسون‌های ترانسیلوانیا بودند، گروهی آلمانی‌تبار و پیرو لوتریانیسم که در قرن دوازدهم به دعوت پادشاه مجارستان در ترانسیلوانی ساکن شدند. جوامع آلمانی‌زبانی که در این منطقه
ساکن شدند. جوامع آلمانی‌زبانی که در این منطقه زندگی می‌کردند، و از قرن هفدهم تا سه‌چهارم پایانی قرن نوزدهم از خودمختاری سیاسی برخوردار بودند. او چهارمین دختر خانواده بود و یک برادر کوچکتر به نام گوستاو آدولف زی داشت که بعدها وکیل و نمایندهٔ مجمع ملی مجارستان شد. پدرش قاضی عالی دادگاه منطقه‌ای بود اما اندکی پس از تولد آدولف در سال ۱۸۵۰ درگذشت. او تنها مستمری اندکی برای همسرش باقی گذاشت که برای تأمین هزینهٔ تحصیل فرزندانش کافی نبود. زای که آرزو داشت معلم شود، در مدرسهٔ دخترانهٔ پروتستان تحصیل کرد و آموزش خود
در مدرسهٔ دخترانهٔ پروتستان تحصیل کرد و آموزش خود را با درس‌های خصوصی در زمینهٔ زبان‌ها و علوم طبیعی تکمیل کرد. زندگی حرفه‌ای. اوایل حرفه (۱۸۶۵–۱۸۸۴). در سن ۱۷ سالگی، ادل زای تدریس خصوصی را آغاز کرد و ظرف سه سال مشغول تدریس زبان‌های فرانسوی و آلمانی در مؤسسهٔ آموزشی دخترانهٔ فیلیپین بارو در هرمان‌اشتات شد. هنگامی که این مدرسه در سال ۱۸۷۳ بسته شد، او به محلهٔ کوتروچنی در بخارست نقل مکان کرد و در مؤسسهٔ آموزشی و تربیت معلم دخترانهٔ آزیل هلن، جایی که یکی از خواهران بزرگ‌ترش نیز به‌عنوان معلم مشغول به کار بود،
بزرگ‌ترش نیز به‌عنوان معلم مشغول به کار بود، تدریس کرد. آزیل هلن یتیم‌خانه‌ای بود که در سال ۱۸۶۲ توسط النا کوزا، همسر شاهزادهٔ شاهزاده‌نشینان متحد تأسیس شد. بعدها این مؤسسه تحت حمایت ملکه کارمن سیلوا اداره شد. زای در این مدرسه به تدریس زبان آلمانی، جغرافیا و تاریخ پرداخت. در سال ۱۸۷۵، برای ادامهٔ تحصیل، زای به وین رفت و در یک سمینار آموزشی زیر نظر فریدریش دیتس، اصلاح‌گر آموزشی و حامی روش فریدریش فریبل شرکت کرد. او همچنین در گوتا با آگوست کولر، یکی از پیروان اصول فریبل، به آموزش پداگوژی پرداخت. تا دسامبر
اصول فریبل، به آموزش پداگوژی پرداخت. تا دسامبر همان سال، زای توانست موقعیت جدیدی به‌عنوان مدرس زبان‌های انگلیسی و آلمانی، جغرافیا و ریاضیات در مؤسسهٔ ایرما کمندی در سگد به دست آورد. در حین تدریس، او به تحصیل خود در مدرسهٔ عالی تربیت معلم مؤسسهٔ کمندی ادامه داد. در سال ۱۸۸۰، او در آزمونی برای تدریس در مدارس ابتدایی آلمان و مجارستان پذیرفته شد. سال بعد، او آزمون دیگری را در مدرسهٔ عالی تربیت معلم عمومی بوداپست گذراند و صلاحیت تدریس زبان‌های فرانسوی و انگلیسی را کسب کرد و به نخستین معلم ترانسیلوانیایی-ساکسون
را کسب کرد و به نخستین معلم ترانسیلوانیایی-ساکسون تبدیل شد که مجوز تدریس در مقطع متوسطه را دریافت کرد. او به تدریس و مدیریت در مؤسسهٔ کمندی ادامه داد تا اینکه در سال ۱۸۸۴، پرسبیتریوم کلیسای انجیلی اعتراف آگسبورگی در رومانی از او دعوت کرد تا در مدرسهٔ عالی تربیت معلم کودکستان تازه‌تأسیس آن‌ها تدریس کند. کرونشتات (۱۸۸۴–۱۹۱۷). پس از نزدیک به یک دهه در سگد، زای سمتی در دانشکدهٔ آموزش معلمان مهدکودک کلیسای انجیل آوگسبورگ دریافت کرد و کرونشتات (براسّو) نقل مکان کرد. اگرچه به عنوان معلم کلاس تحت سرپرستی مدیر
کرد. اگرچه به عنوان معلم کلاس تحت سرپرستی مدیر منصوب شده بود، از ابتدا زای نیروی محرکه و رهبر خلاق مؤسسه بود. به عنوان تنها زن با مدرک تحصیلات عالی، او مسئول ایجاد سیلابس بود، که شامل دروسی در نظریهٔ آموزش و مهدکودک، زبان آلمانی و زبان مجاری، جغرافیا، تاریخ و پراکتیکوم می‌شد. پس از آن که در طول تحصیلات خود در آلمان در دههٔ گذشته با جنبش زنان آشنا شده بود، زای به محض تأسیس اتحادیهٔ زنان کلیسای انجیل ترنسیلوانیا در ۱۸۸۴ به آن پیوست و به یکی از رهبران فشار برای حقوق زنان تبدیل شد. در ۱۸۸۸، او سخنرانی‌ای با
حقوق زنان تبدیل شد. در ۱۸۸۸، او سخنرانی‌ای با عنوان "زن به عنوان معلم" ارائه داد که در آن بر لزوم به‌کارگیری حقوق برابر در مدارس دخترانه تحت نظر کلیسای انجیل ترنسیلوانیا تأکید کرد. او اشاره کرد که در ۱۸۸۷ یک پیشنهاد برای استخدام معلمان زن به این بهانه رد شده بود که کلیسا باید یک مدرسهٔ عادی برای آموزش آن‌ها باز کرده و اداره کند. در نمایشگاه ملی آموزش کودکان در ۱۸۸۹ در بوداپست، زای به دلیل کارهایش مورد تقدیر قرار گرفت و برای دوره‌هایی که در مدرسه تدریس می‌کرد، برندهٔ جایزه طلا شد. همچنین در همان سال،
می‌کرد، برندهٔ جایزه طلا شد. همچنین در همان سال، برنامهٔ درسی دانشکدهٔ آموزش معلمان مهدکودک کلیسای انجیل آوگسبورگ توسط پادشاهی مجارستان تأیید شد و تا ۱۸۹۱، کار و تغییرات در الزامات دولتی آموزش اولیه در مجارستان را متحول کرد. در ۱۸۹۲، این مدرسه به‌طور رسمی توسط دولت اعتباربخشی شد و دو سال بعد، زای دوره‌ای سه‌ماهه به‌منظور آموزش مداوم برای آماده‌سازی مراقبین کودکان روستایی طراحی کرد، در حالی که والدین آن‌ها مشغول کاشت و برداشت بودند. کار اجتماعی این مراقبان که تمرکز آن‌ها آموزش زبان مادری و آداب و رسوم به
که تمرکز آن‌ها آموزش زبان مادری و آداب و رسوم به کودکان بود، پل‌هایی میان خانواده‌های روستایی و شهرهایی که مراقبان در آن‌ها زندگی می‌کردند ایجاد کرد. همچنین در ۱۸۹۴، او با موفقیت از مقامات کلیسا خواست که معلمان مهدکودک و صنایع دستی که مهارت‌های فنی تدریس می‌کردند و در حفظ هنرهای مردمی کمک می‌کردند، اما به عنوان معلم شناخته نمی‌شدند، باید برای دریافت مستمری بازنشستگی واجد شرایط شوند. در ۱۸۹۶، زای کتاب "نظریه و عمل تربیت کودک نوپا" را منتشر کرد، که اهمیت مهدکودک را در توسعهٔ اجتماعی کودکان بیان می‌کرد. او از
را در توسعهٔ اجتماعی کودکان بیان می‌کرد. او از معلمان خواست تا اجازه دهند کودکان از طریق فعالیت‌های تحت نظارت و مشاهده یاد بگیرند و اشاره کرد که بازی با یکدیگر باعث تحریک رشد آن‌ها به عنوان اعضای جامعه‌شان می‌شود. این کتاب با عنوان "نظریه و عمل مهدکودک" در ۱۹۱۶ تجدید چاپ شد و تا زمان جنگ جهانی دوم به‌طور گسترده‌ای در آلمان برای آموزش معلمان استفاده می‌شد. در ۱۸۹۸، زای کتاب دوم خود را با عنوان "کتابچهٔ راهنما برای آموزش زنان سرپرست پناهگاه‌های تابستانی" منتشر کرد که مشاوره‌های عملی برای معلمان برای
منتشر کرد که مشاوره‌های عملی برای معلمان برای سازماندهی فعالیت‌های تابستانی برای کودکان جهت ادامهٔ اجتماعی‌شدن آن‌ها ارائه می‌داد. چاپ دوم این کتاب در ۱۹۱۸ منتشر شد. پس از درخواست‌های متعدد از مقامات، در ۱۹۰۱ زای سرانجام در تلاش خود برای باز کردن حرفهٔ تدریس برای زنان موفق شد. موفقیت دیگر زمانی رخ داد که اولین مدرسهٔ نرمال ترنسیلوانی برای زنان در ۱۹۰۳ در سیگیشوآرا (سگسوار) افتتاح شد. زای که تابستان‌ها را برای ادامهٔ تحصیلات خود در انگلستان، فرانسه و آلمان استفاده کرده بود، با فمینیست‌های بین‌المللی ارتباط
کرده بود، با فمینیست‌های بین‌المللی ارتباط برقرار کرد، افرادی مانند مینا کائور و یانته شورین. او شروع به مبارزه برای تغییرات در قوانین کار کودک، خواستار سرکوب نیش و کنایه‌ها در سطح ملی در نشریات و سخنرانی‌ها علیه زنان شد و از حقوق زنان، از جمله حق رأی زنان حمایت کرد. کارهای بعدی (۱۹۱۸–۱۹۲۸). پس از جنگ جهانی اول و جنگ مجارستان و رومانی، پادشاهی رومانی حاکمیت بر ترانسیلوانیا را به دست آورد. در سال ۱۹۱۸، زنان حق رأی در انتخابات کلیسایی به دست آوردند و در سال ۱۹۲۰، زای اتحادیه زنان آزاد ساکسون [یعنی
و در سال ۱۹۲۰، زای اتحادیه زنان آزاد ساکسون [یعنی آلمانی‌زبان] را تأسیس کرد. هدف این سازمان فراگیر این بود تا گروه‌های زنان آلمانی‌تبار را برای اقدام‌های اجتماعی-سیاسی در داخل دولت رومانی متحد کند. از طریق این گروه، او به فشار برای آموزش زنان ادامه داد، خواستار آموزش فنی متوسطه برای دختران شد و دوره‌های پرورش و مراقبت از کودکان را در مدارس دخترانه معرفی کرد. او رهبری این سازمان فراگیر را تا سال ۱۹۲۵ بر عهده داشت، زمانی که لوته بیندر جانشین او شد. در سال ۱۹۲۰ به عنوان عضو پارلمان انتخاب شد، زای همچنین به
به عنوان عضو پارلمان انتخاب شد، زای همچنین به عنوان عضو کمیتهٔ منطقه‌ای شورای مردم بورتسه‌لاند خدمت کرد. در سال ۱۹۲۲ به‌طور رسمی به عنوان مدیر دانشکدهٔ آموزش معلمان مهدکودک کلیسای انجیل آوگسبورگ منصوب شد و این سمت را تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۲۷ حفظ کرد. در مدت ۴۳ سال خدمت خود، موفق به فارغ‌التحصیل کردن بیش از ۸۳۰ دانش‌آموز شد. در سال ۱۹۲۴، زای تغییراتی را برای تطبیق سیاست‌های فرهنگی جدید مورد نیاز دولت رومانی اجرا کرد، و سال بعد به عنوان رئیس اتحادیهٔ زنان انتخاب شد. برای تولد ۸۰ سالگی او در سال ۱۹۲۸،
انتخاب شد. برای تولد ۸۰ سالگی او در سال ۱۹۲۸، اتحادیه یک جمع‌آوری کمک‌های مالی ملی برگزار کرد و بیش از ۲۵۰٬۰۰۰ لئوی رومانی جمع‌آوری کرد تا بنیاد ادل زای برای حفظ مهدکودک‌های ساکسون را تأسیس کند. مرگ و میراث. زای در ۲۹ دسامبر ۱۹۲۸ در کرونشتات در پی یک بیماری کوتاه‌مدت ناشی از حملهٔ قلبی درگذشت. او اولین زنی بود که جنازه‌اش در کلیسای سیاه تشییع می‌شد، قبل از اینکه طبق وصیت خود در گورستان شهری هرمانشتات دفن شود. او به خاطر تلاش‌هایش برای حرفه‌ای کردن آموزش، تأسیس مهدکودک‌ها در ترانسیلوانیا بر اساس اصول فروبل،
مهدکودک‌ها در ترانسیلوانیا بر اساس اصول فروبل، و تلاش‌هایش برای توانمندسازی زنان به یاد می‌آید. در سال ۱۹۲۹، دانشکدهٔ آموزش معلمان مهدکودک کلیسای انجیل آوگسبورگ به «مدرسهٔ آدل زای» تغییر نام داد، اما در سال ۱۹۴۹ توسط دولت رومانی منحل شد. اتحادیهٔ زنان آزاد ساکسون که توسط زای تأسیس شده بود، در سال ۱۹۳۰ به فدراسیون زنان آلمانی-ساکسون تغییر نام داد. در درابِندِرهوهه در آلمان، یک انجمن خیریه که نام او را بر خود دارد، در سال ۱۹۶۲ تأسیس شد. این انجمن در سال ۱۹۶۶ خانه‌ای به نام خانهٔ ترانسیلوانیا، خانه سالمندان و
به نام خانهٔ ترانسیلوانیا، خانه سالمندان و مرکز درمان را برای مراقبت از ترانسیلوانیایی‌های مسن تأسیس کرد و یک مجسمه و لوح یادبود به افتخار زای در لابی نصب کرد. این انجمن همچنین در سال ۱۹۹۲ یک مهدکودک و در سال ۱۹۹۵ یک مهدکودک دیگر تأسیس کرد که هر دو توسط شهر وی اداره می‌شد.