payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خطرناک در نظام قضایی تبدیل شدند—نمادهایی که مرز میان خیال و واقعیت، اسطوره و سرکوب، و زیبایی و خشونت را در تاریخ فرهنگی و حقوقی این جزیره رقم زدند. این تحول، بخشی از روند گسترده‌تر در اروپا بود که در آن، افسانه‌ها و باورهای مردمی به ابزارهایی برای کنترل اجتماعی و ساحره‌گیری تبدیل شدند. پری‌های سیسیل. در فولکلور تاریخی سیسیلی، بانوان ماورایی با انسان‌ها، عمدتاً زنانی که «خون شیرین» تلقی می‌شدند، ارتباط برقرار می‌کردند و آنها را با سوار کردن بر بزهای جادویی و پرنده به بنونتو می‌بردند. پری‌ها بانوان ماورایی
و پرنده به بنونتو می‌بردند. پری‌ها بانوان ماورایی نامیده می‌شدند. که همچنین نامی برای زنانی بود که با آنها معاشرت می‌کردند. آنها به عنوان زیبارویانی توصیف می‌شدند که لباس‌های سفید، قرمز یا سیاه می‌پوشیدند؛ می‌توانستند مرد یا زن باشند و پاهایشان پنجه‌های گربه، اسب یا به شکل «گرد» خاصی بود. آنها در گروه‌های پنج یا هفت نفره می‌آمدند و یک پری نر هنگام رقصیدن عود یا گیتار می‌نواخت. پری‌ها و انسان‌ها به گروه‌هایی در اندازه‌های مختلف (گروه‌های مختلف برای انسان‌های اشرافی و غیراصیل) تقسیم می‌شدند و تحت رهبری یک
اشرافی و غیراصیل) تقسیم می‌شدند و تحت رهبری یک پرچمدار بودند. در افسانه‌های محلی سیسیل، به‌ویژه آن دسته که با باورهای جادویی و محاکمات تاریخی درآمیخته‌اند، موجوداتی اسرارآمیز به نام «بانوان بیرونی» یا پریان، نقش مهمی در تعامل میان انسان و جهان فراطبیعی ایفا می‌کردند. بر اساس این روایت‌ها، هر هفته در روزهای سه‌شنبه، پنج‌شنبه و شنبه، این پریان در دل جنگل‌ها با انسان‌هایی که به «جمع‌شان» تعلق داشتند، دیدار می‌کردند. این دیدارها نه‌تنها جنبه آیینی داشت، بلکه نوعی ارتباط رازآلود میان انسان و نیروهای جادویی را
ارتباط رازآلود میان انسان و نیروهای جادویی را بازتاب می‌داد—ارتباطی که گاه با رقص، درمان، یا انتقال دانش همراه بود. در ماه مارس، زمانی که طبیعت در حال بیدار شدن از خواب زمستانی است، چندین گروه از این پریان و همراهان انسانی‌شان گرد هم می‌آمدند. در این گردهمایی‌ها، موجودی با عنوان «شاهزاده» ظاهر می‌شد—رهبر یا راهنمایی که وظیفه‌اش هدایت پریان به سوی خیرخواهی و رفتار نیکو با انسان‌ها بود. این شاهزاده، نماد نظم و اخلاق در میان موجودات جادویی تلقی می‌شد و نقش او در حفظ تعادل میان دو جهان حیاتی بود. در میان این
در حفظ تعادل میان دو جهان حیاتی بود. در میان این موجودات، گروهی خاص به نام «هفت پری» شناخته می‌شدند—اجتماعی از پریان قدرتمند که توانایی دگرگونی داشتند. آن‌ها می‌توانستند خود را به شکل گربه درآورند، نمادی از چابکی، رمزآلودگی و استقلال. اما قدرت آن‌ها فراتر از این بود: آن‌ها قادر بودند به موجوداتی تبدیل شوند که در افسانه‌ها با نام «آیدون» شناخته می‌شدند. آیدون‌ها، برخلاف چهره مهربان پریان، موجوداتی خطرناک و مرگ‌آور بودند. در باور مردم، آیدون‌ها توانایی کشتن داشتند—نه صرفاً به‌عنوان نماد خشونت، بلکه به‌عنوان
صرفاً به‌عنوان نماد خشونت، بلکه به‌عنوان تجسمی از قدرتی که اگر از تعادل خارج شود، می‌تواند ویرانگر باشد. این روایت‌ها، در بستر فرهنگی سیسیل، بازتابی از ترس، احترام، و شیفتگی نسبت به نیروهای ناشناخته طبیعت بودند. آن‌ها مرز میان واقعیت و خیال، انسان و موجودات فراطبیعی، و خیر و شر را در قالب داستان‌هایی پیچیده و چندلایه ترسیم می‌کردند. در عین حال، همین افسانه‌ها در دوران محاکمات جادوگری، به ابزارهایی برای سرکوب و کنترل اجتماعی تبدیل شدند—جایی که ارتباط با پریان یا آیدون‌ها می‌توانست به اتهام جادوگری و
با پریان یا آیدون‌ها می‌توانست به اتهام جادوگری و مجازات‌های سنگین منجر شود. پری‌ها به راحتی می‌توانستند از انسان‌ها رنجیده شوند. در یک داستان، مردی که با پری‌ها ارتباطی نداشت و نمی‌توانست آنها را ببیند، پس از برخورد با یکی از پری‌ها که به موسیقی او گوش می‌داد، دچار کرامپ عضلانی دردناکی شد. داستان دیگر مربوط به چندین نفر است که در حالی که پری‌ها شبانه از خانه‌ای به خانه دیگر سفر می‌کردند، می‌خوردند و می‌نوشیدند و نوزادان شهر را در آغوش می‌گرفتند، مزاحم آنها شده بودند. در این مواقع، فرد مورد نظر به یکی از
شده بودند. در این مواقع، فرد مورد نظر به یکی از افراد مرتبط با پری‌ها پول می‌داد تا میزبان شام در خانه‌های آنها باشد و در حالی که صاحبان خانه خواب بودند، با پری‌ها ملاقات کند. بین سال‌های ۱۵۷۹ تا ۱۶۵۱ تعدادی محاکمه جادوگری در سیسیل ثبت شده است. خلاصه‌های محاکمه که توسط دادگاه سیسیل به "دادگاه عالی" تفتیش عقاید اسپانیا در مادرید ارسال شده بود، در مجموع ۶۵ نفر را نشان می‌داد که هشت نفر از آنها مرد بودند و بسیاری از آنها به عنوان همدستان پری‌ها شناخته می‌شدند و به جرم جادوگری محاکمه شدند. دادگاه تفتیش عقاید
و به جرم جادوگری محاکمه شدند. دادگاه تفتیش عقاید آنها را به عنوان جادوگر محکوم کرد، اما اغلب این موارد را جدی نگرفت زیرا متهمان هرگز در اعترافات خود از شیطان نامی نبردند. دادگاه تفتیش عقاید گاهی اوقات جلسات با الف‌ها را به عنوان رویدادهایی شبیه به بزم جادوگران مرتبط می‌دانست، اما از آنجایی که مردم محلی عموماً دیدگاه مثبتی نسبت به این پدیده داشتند، دادگاه تفتیش عقاید این موضوع را پیگیری نکرد. متهمان گفتند که آنها به دلیل داشتن «خون شیرین» با پری‌ها مرتبط شده‌اند و در بیشتر موارد، به صورت غیرجسمانی به جلسات
و در بیشتر موارد، به صورت غیرجسمانی به جلسات می‌روند و بدن واقعی خود را رها می‌کنند. این شبیه به مفهوم فرافکنی اثیری است و چیزی بود که آنها با بناندانتی، یک گروه مرتبط که آنها نیز توسط دادگاه تفتیش عقاید مورد بررسی قرار گرفتند، مشترک داشتند. محاکمه جادوگران در سیسیل. در مقایسه با کشورهای هم‌جوار، محاکمات جادوگری در سیسیل از شدت و خشونت کمتری برخوردار بود. در اغلب موارد، متهمان نه به اعدام، بلکه به مجازات‌هایی چون زندان، تبعید یا حتی آزادی کامل محکوم می‌شدند. این رویکرد نسبتاً ملایم، سیسیل را از بسیاری از
این رویکرد نسبتاً ملایم، سیسیل را از بسیاری از مناطق اروپا که در آن‌ها صدور حکم مرگ برای جادوگری امری رایج بود، متمایز می‌کرد و نشان‌دهنده تفاوت‌های فرهنگی، قضایی و اجتماعی در برخورد با پدیده جادوگری بود. با وجود این، در برخی پرونده‌ها، متهمان در اعترافات خود به مشارکت برخی اشراف‌زادگان در فعالیت‌های جادویی اشاره می‌کردند. این ادعاها، هرچند به‌ندرت پیگیری جدی می‌شدند، نشان‌دهنده آن بودند که باور به جادوگری صرفاً محدود به طبقات فرودست نبود و در میان نخبگان نیز ریشه داشت. با این حال، در عمل، بیشتر کسانی که
نیز ریشه داشت. با این حال، در عمل، بیشتر کسانی که در دادگاه‌های جادوگری محاکمه می‌شدند، از طبقات فقیر جامعه بودند—زنانی که در حاشیه زندگی می‌کردند، اغلب بی‌پناه، بی‌سواد، و در معرض اتهامات ناشی از خرافات، رقابت‌های محلی یا بحران‌های اجتماعی. این زنان، که گاه به‌عنوان درمانگر، قابله، یا پیشگو شناخته می‌شدند، به‌راحتی هدف اتهامات جادوگری قرار می‌گرفتند. در جوامعی که مرز میان دانش سنتی و جادوگری مبهم بود، هرگونه رفتار غیرمعمول یا توانایی درمانی می‌توانست به‌عنوان نشانه‌ای از ارتباط با نیروهای شیطانی تعبیر
نشانه‌ای از ارتباط با نیروهای شیطانی تعبیر شود. در نتیجه، بسیاری از این زنان قربانی ترس‌های جمعی، ساختارهای مردسالارانه، و نظام‌های قضایی ناعادلانه شدند. با این حال، ملایمت نسبی محاکمات در سیسیل، به‌ویژه در مقایسه با مناطقی چون آلمان، فرانسه یا سوئیس، نشان‌دهنده آن بود که در این جزیره، گرچه باور به جادوگری وجود داشت، اما نهادهای قضایی و مذهبی در برخورد با آن، رویکردی محتاطانه‌تر و کمتر خشونت‌آمیز اتخاذ کرده بودند. این تفاوت، بخشی از پیچیدگی‌های فرهنگی و تاریخی سیسیل را در مواجهه با پدیده جادوگری آشکار
تاریخی سیسیل را در مواجهه با پدیده جادوگری آشکار می‌سازد. متهمان ظاهراً بدون شکنجه شهادت‌های خود را به دادگاه تفتیش عقاید ارائه دادند. فولکلور پری‌ها در این دوران امری عادی بود و طبق گزارش‌ها، متهمان از اعمال خود شرمنده نبودند و برخی ممکن است متوجه نشده باشند که باورهایشان مورد نفرت کلیسای مسیحی قرار خواهد گرفت. به گفته برخی از متهمان، پری‌ها دوست نداشتند دربارهٔ خدای مسیحی یا مریم مقدس صحبت کنند، اما با وجود این، خود متهمان این باور را مغایر با ارزش‌های مسیحیت نمی‌دانستند. در نهایت، دادگاه تفتیش عقاید
مسیحیت نمی‌دانستند. در نهایت، دادگاه تفتیش عقاید علاقه زیادی به محاکمات پری‌های سیسیلی نشان نداد، در عوض تلاش کرد تا متهمان را وادار کند شهادت‌های آزادانه خود را تغییر دهند و آن را به سمت سبت سنتی جادوگران که شامل شیاطین و دیوها به جای پری‌ها می‌شد، هدایت کنند. در طول محاکمه‌ها، آنها در برخی موارد موفق شدند، اما به‌طور کلی، این باور دیرینه که پری‌ها موجودات خیرخواهی هستند، مدت‌ها پس از تفتیش عقاید در سیسیل باقی ماند. در سال ۱۶۳۰، زن داروساز ویسنسیا لا روزا به تبعید محکوم شد و دیگر حق نداشت هیچ حرفی دربارهٔ
تبعید محکوم شد و دیگر حق نداشت هیچ حرفی دربارهٔ پری‌ها بزند. پس از محکومیتش، لا روزا به داستان‌سرایی دربارهٔ پری شخصی‌اش به نام مارتینیلو ادامه داد که او را به «بنونتو» برد، جایی که به او پزشکی آموخت. او دوباره دستگیر و تا آخر عمر از سیسیل تبعید شد. زن ماهیگیر پالرمو. زن ماهیگیر پالرمو، زنی ایتالیایی و گمنام بود که در سال ۱۵۸۸ توسط دادگاه تفتیش عقاید سیسیل در پالرمو، سیسیل، به جرم جادوگری محاکمه شد. او ادعا می‌کرد که با پری‌ها ارتباط دارد و اعترافات او جزو اولین مواردی بود که ارتباط بین الف‌ها و انسان‌ها
اولین مواردی بود که ارتباط بین الف‌ها و انسان‌ها را در سیسیل توصیف می‌کرد. پرونده او جزو اولین محاکمه‌های متعدد جادوگری در سیسیل بود که با الف‌ها مرتبط بود و اعترافات او نمونه‌ای از چنین موارد مرتبط با الف‌ها بود. او به آنها گفت که وقتی ۸ ساله بوده، با گروهی از زنان سوار بر بز، به مزرعه‌ای وسیع در سرزمین اصلی پادشاهی ناپل به نام بنونتو پرواز کرده است، جایی که یک پسر نوجوان قرمز رنگ و یک زن زیبا روی تختی نشسته بودند. طبق اعترافات او، آنها پادشاه و ملکه نامیده می‌شدند. او گفت که رهبر زنانی که او را به آنجا
می‌شدند. او گفت که رهبر زنانی که او را به آنجا برده بودند، که پرچمدار نامیده می‌شد، به او گفته است که اگر در مقابل پادشاه و ملکه الف‌ها زانو بزند و به آنها بیعت کند، آنها به او ثروت، زیبایی و مردان خوش‌قیافه می‌دهند که بتواند با آنها رابطه جنسی داشته باشد و او نباید خدا یا باکره مقدس را پرستش کند. پرچمدار همچنین اضافه کرد که نباید از مریم مقدس نامی ببرد، زیرا انجام این کار در حضور الف‌ها بی‌ادبی است. سپس زن ماهیگیر موافقت کرد که پادشاه را به عنوان یک خدا و ملکه را به عنوان یک الهه بپرستد و در کتابی حاوی
و ملکه را به عنوان یک الهه بپرستد و در کتابی حاوی نامه‌های زیادی که توسط پرچم برای او نگه داشته می‌شد، سوگند وفاداری یاد کرد و جسم و روح خود را به این زوج الهی قول داد. پس از این، میزهایی با غذا چیده شد و همه خوردند، نوشیدند و با یکدیگر رابطه جنسی برقرار کردند. او همچنین ادعا کرد که در مدت کوتاهی با چندین مرد رابطه جنسی داشته است و پس از آن گزارش داد که گویی از خواب بیدار شده است. او ادعا کرد که قبل از اینکه کاهن به او بگوید که چنین چیزهایی کار شیطان است، از گناه بودن این کار آگاه نبوده است. او گفت که به
از گناه بودن این کار آگاه نبوده است. او گفت که به هر حال به این کار ادامه داده است، زیرا او را بسیار خوشحال کرده است. او گفت که در برخی موارد، الف‌ها قبل از اینکه او برای شب بخوابد، او را آورده‌اند تا شوهر و فرزندانش متوجه چیزی نشوند. او ادعا کرد که تمام مدت بیدار بوده است. او همچنین اظهار داشت که پادشاه و ملکه به او دارو داده‌اند تا بیماران را درمان کند تا بتواند پول در بیاورد و فقر خود را کاهش دهد. پروتکل بیانیه. در پروتکل دادگاه تفتیش عقاید آمده است که چگونه زن ماهیگیر و دیگر زنان سوار بر بز در هوا
که چگونه زن ماهیگیر و دیگر زنان سوار بر بز در هوا پرواز کردند تا:سرزمینی به نام بنونتو که متعلق به پاپ است و در پادشاهی ناپل واقع شده است. یک مزرعه و در مرکز آن سکویی با دو صندلی وجود داشت. روی یکی از آنها یک پسر نوجوان قرمز و روی دیگری یک زن زیبا قرار داشت که او را ملکه می‌نامیدند و آن مرد پادشاه بود. اولین باری که او به آنجا آمد - هشت ساله بود - «پرچمدار» و سایر زنان همراهش به او گفتند که باید زانو بزند و پادشاه و ملکه و هر آنچه را که آنها دستور می‌دهند بپرستد تا بتوانند به او کمک کنند و ثروت، زیبایی و
بپرستد تا بتوانند به او کمک کنند و ثروت، زیبایی و مردان جوان برای عشق ورزیدن به او بدهند. و به او گفتند که خدا یا باکره مقدس را پرستش نکند. پرچمدار او را روی کتابی با حروف بزرگ قسم داد که آن دو نفر دیگر را بپرستد. پادشاه را گویی خدا و ملکه را گویی باکره مقدس است و خود را با جسم و روح به آنها سپرد… و پس از آنکه او آنها را پرستش کرد، میزها را درست کردند و خوردند و نوشیدند و پس از آن مردان در مدت زمان کوتاهی بارها با زنان و با او رابطه جنسی برقرار کردند. همه اینها برای او مثل یک خواب به نظر می‌رسید، زیرا وقتی
برای او مثل یک خواب به نظر می‌رسید، زیرا وقتی از خواب بیدار شد، این کار را در رختخوابش انجام داد، برهنه انگار که برای استراحت رفته بود. اما گاهی اوقات قبل از اینکه به رختخواب برود، او را صدا می‌زدند تا شوهر و فرزندانش متوجه نشوند، و بدون اینکه قبلاً بخوابد (تا جایی که می‌توانست بگوید)، آنجا را ترک می‌کرد و کاملاً پوشیده می‌رسید. او همچنین ادعا کرد که در آن زمان متوجه نشده بود که این کار گناه است، قبل از اینکه اعتراف‌کننده‌اش چشمانش را باز کند و به او بگوید که این شیطان است و او اجازه ندارد بیشتر از این این
این شیطان است و او اجازه ندارد بیشتر از این این کار را انجام دهد، اما او همچنان تا دو ماه پیش به این کار ادامه داد. و او با شادی و لذتی که از آن دریافت کرد، آنجا را ترک کرد… و به این دلیل که (پادشاه و ملکه) به او وسیله‌ای برای درمان بیماران دادند تا بتواند مقداری پول به دست آورد، زیرا او همیشه فقیر بود.پس از این اظهارات آزادانه، دادگاه تفتیش عقاید از او بازجویی کرد و سوالاتی از او پرسید. رویکرد دادگاه تفتیش عقاید این بود که پری‌ها وجود ندارند، بلکه بقایای خرافات بت‌پرستی هستند که باید ریشه‌کن شوند و جدی
خرافات بت‌پرستی هستند که باید ریشه‌کن شوند و جدی گرفته نشوند؛ بنابراین، وقایعی که او توصیف کرد یا باید یک رؤیا بوده باشند، که در این صورت می‌توانستند داستان او در مورد پری‌ها را بپذیرند، یا اگر اتفاق افتاده باشد، باید سبت یک جادوگر بوده باشد؛ بنابراین، آنها از او سوالاتی پرسیدند تا او وقایع را به عنوان یک رؤیا یا واقعیت شناسایی کند. اگر اولی بود، او آزاد می‌شد و اگر دومی بود، او یک جادوگر می‌شد. با این حال، زن ماهیگیر این بازجویی از سوالات را با موفقیت پشت سر گذاشت: پروتکل‌ها بیان می‌کنند که در نهایت، او
سر گذاشت: پروتکل‌ها بیان می‌کنند که در نهایت، او به این نتیجه رسید که «به نظر می‌رسد همه اینها در یک رویا اتفاق افتاده است» و «تا جایی که او می‌توانست موضوع را تخمین بزند»، واقعاً همه اینها فقط یک رؤیا بوده است.
ارمیا ۱۳ () سیزدهمین فصل از کتاب ارمیا در کتاب مقدس عبری یا عهد عتیق از مسیحی کتاب مقدس است. این کتاب شامل پیشگویی‌هایی است که به پیامبر ارمیا نسبت داده شده است و یکی از نوئیم است. متن. متن اصلی به زبان عبری نوشته شده است. این فصل به ۲۷ آیه تقسیم شده است.
جان گیل (; – ) واعظ (دینی)، و الهی‌دان اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. اوایل زندگی. در حدود ۱۲ سالگی، جان گیل موعظه‌ای از کشیش خود، ویلیام والیس، در مورد متن «و خداوند خدا آدم را ندا داد و به او گفت، کجایی؟» شنید ). این پیام با گیل ماند و در نهایت منجر به گرویدن او شد. تا هفت سال بعد، او غسل تعمید نشد.
تاریخ آتن، سرگذشت یکی از مشهورترین و تأثیرگذارترین دولت‌شهرهای جهان است که از دوران باستان تا به امروز امتداد دارد. این شهر که اغلب به عنوان «گهواره تمدن غرب» و «زادگاه دموکراسی» شناخته می‌شود، صحنه ظهور ایده‌های بزرگ در فلسفه، هنر، و سیاست بود. با این حال، تاریخ آتن روایتی پیچیده از نوآوری‌های اجتماعی، شکوه امپریالیستی، و درگیری‌های خونین است؛ داستانی که در آن مفاهیم آزادی و دموکراسی اغلب در کنار برده‌داری و انحصارطلبی قدرت وجود داشت. دوران اسطوره‌ای و پیشاتاریخ. پیش از آنکه تاریخ‌نگاران قلم به دست بگیرند،
پیش از آنکه تاریخ‌نگاران قلم به دست بگیرند، اسطوره‌ها داستان آتن را روایت می‌کردند. بر اساس این روایات، شهر توسط شاهان اسطوره‌ای همچون تسئوس، که مینوتور را شکست داد، پایه‌گذاری و متحد شد. رقابت میان آتنا و پوسایدون بر سر حامی شهر بودن نیز یکی از مشهورترین افسانه‌هاست که در نهایت با هدیه درخت زیتون از سوی آتنا، به نفع او تمام شد. این داستان‌ها، بیش از آنکه واقعیت تاریخی باشند، ابزاری برای ساخت هویت جمعی و توجیه برتری آتن بر دیگر شهرها بودند. شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که تپه آکروپولیس از دوران نوسنگی
نشان می‌دهد که تپه آکروپولیس از دوران نوسنگی مسکونی بوده و در عصر تمدن میسنی (حدود ۱۶۰۰–۱۱۰۰ پ.م) به یک مرکز مهم و مستحکم تبدیل شده بود. برخلاف دیگر مراکز میسنی مانند میسن یا پیلوس که پس از تهاجم دوری‌ها از بین رفتند، آتن توانست از این دوران تاریکی جان سالم به در ببرد و هویت خود را حفظ کند. ظهور دولت‌شهر و اصلاحات اجتماعی. در حدود قرن هشتم پیش از میلاد، آتن به عنوان یک دولت‌شهر (پولیس) سازمان‌یافته ظهور کرد. در ابتدا، قدرت در دست اشراف زمین‌دار (آریستوکرات‌ها) بود که از طریق شورای آرئوپاگوس حکومت می‌کردند.
بود که از طریق شورای آرئوپاگوس حکومت می‌کردند. این ساختار، تنش‌های اجتماعی فزاینده‌ای را به همراه داشت، زیرا کشاورزان خرده‌پا اغلب زیر بار بدهی له شده و به بردگی کشیده می‌شدند. برای جلوگیری از یک جنگ داخلی تمام‌عیار، سولون، یکی از دولتمردان آتن، در سال ۵۹۴ پ.م اصلاحات گسترده‌ای را آغاز کرد. او بدهی‌ها را بخشید، بردگی به دلیل بدهی را لغو کرد و شهروندان را بر اساس ثروت و نه فقط تبار، به چهار طبقه تقسیم کرد. این اصلاحات، اگرچه دموکراسی کامل نبود، اما اولین گام برای شکستن انحصار قدرت آریستوکرات‌ها و مشارکت
گام برای شکستن انحصار قدرت آریستوکرات‌ها و مشارکت دادن توده‌های مردم در سیاست بود. پس از دوره‌ای از حکومت جباریت تحت رهبری پیسستراتوس و پسرانش، که به‌طور متناقضی به توسعه شهر و تضعیف بیشتر اشرافیت کمک کرد، آتن آماده گام بعدی بود. دموکراسی آتنی: یک باشگاه انحصاری. در سال ۵۰۸ پ.م، کلیستنس اصلاحاتی را به اجرا گذاشت که سنگ بنای دموکراسی آتنی را تشکیل داد. او شهروندان را در ده قبیله جدید بر اساس محل سکونتشان (و نه خویشاوندی) سازماندهی کرد و «شورای پانصد نفره» را ایجاد کرد که اعضای آن به قید قرعه از میان
را ایجاد کرد که اعضای آن به قید قرعه از میان شهروندان انتخاب می‌شدند. این ساختار، قدرت را به «دموس» (مردم) واگذار می‌کرد. اما این «جشن دموکراسی» مهمانان زیادی را پشت درهای بسته نگه داشت. شهروندان آتنی تنها مردان بالغی بودند که والدینشان هر دو آتنی بودند. زنان، بردگان، و خارجیان مقیم شهر ("متیک") از هرگونه حق سیاسی محروم بودند. در عمل، دموکراسی آتنی یک دموکراسی مستقیم اما بسیار انحصاری بود که بر پایه نیروی کار بردگان و نادیده گرفتن نیمی از جمعیت (زنان) استوار بود. عصر طلایی: شکوهی که با پول دیگران ساخته شد.
بود. عصر طلایی: شکوهی که با پول دیگران ساخته شد. پس از پیروزی یونانیان بر شاهنشاهی هخامنشی در جنگ‌های ایران و یونان (۴۹۰–۴۷۹ پ.م)، که در آن آتن نقشی کلیدی ایفا کرد، این شهر وارد دوران اوج قدرت و نفوذ خود شد که به «عصر پریکلس» مشهور است. آتن رهبری اتحادیه دلوس را بر عهده گرفت؛ اتحادیه‌ای نظامی از دولت‌شهرهای یونانی که در ابتدا برای مقابله با ایران تشکیل شده بود اما به سرعت به یک امپراتوری دریایی تحت سلطه آتن تبدیل شد. خزانه اتحادیه از جزیره دلوس به آتن منتقل شد و حق عضویت اعضا، عملاً به خراجی برای تأمین
شد و حق عضویت اعضا، عملاً به خراجی برای تأمین مالی پروژه‌های جاه‌طلبانه آتن تبدیل گشت. ساخت بنای باشکوه پارتنون و دیگر ساختمان‌های آکروپولیس، که با نظارت فیدیاس انجام شد، عمدتاً با پول همین متحدان، یا به عبارت بهتر، رعایای آتن تأمین مالی شد. در این دوره، چهره‌های برجسته‌ای همچون سقراط، افلاطون، آریستوفان، و سوفوکل در آتن زندگی می‌کردند و این شهر به مرکز فکری و هنری جهان یونان تبدیل شد. جنگ پلوپونز و افول. قدرت روزافزون آتن و امپریالیسم بی‌محابای آن، به ناچار به درگیری با دیگر قدرت بزرگ یونان، یعنی اسپارت،
به درگیری با دیگر قدرت بزرگ یونان، یعنی اسپارت، منجر شد. جنگ پلوپونز (۴۳۱–۴۰۴ پ.م) یک جنگ فرسایشی و ویرانگر بود که کل جهان یونان را درگیر خود کرد. تاریخ‌نگار بزرگ، توکودیدس، شرح دقیقی از این جنگ ارائه داده است. اشتباهات استراتژیک آتن، به ویژه لشکرکشی فاجعه‌بار به سیسیل، و همچنین شیوع طاعون در شهر، در نهایت منجر به شکست کامل آتن شد. اسپارت‌ها دیوارهای بلند شهر را تخریب کردند و دموکراسی را با یک حکومت دست‌نشانده و سرکوبگر به نام «سی جبار» جایگزین کردند. اگرچه دموکراسی مدتی بعد احیا شد، اما آتن دیگر هرگز
دموکراسی مدتی بعد احیا شد، اما آتن دیگر هرگز نتوانست قدرت و نفوذ سابق خود را بازیابد. این شهر در قرن چهارم پ.م همچنان یک مرکز فرهنگی مهم باقی ماند و افلاطون آکادمی خود و ارسطو نیز لوکئوم را در آنجا تأسیس کردند، اما از نظر سیاسی تحت‌الشعاع قدرت‌های جدیدی مانند تبای و سپس پادشاهی مقدونیه به رهبری فیلیپ دوم و اسکندر مقدونی قرار گرفت. دوران هلنیستی تا سلطه روم و بیزانس. با فتوحات اسکندر، آتن به بخشی از جهان گسترده‌تر دوره هلنیستی تبدیل شد. این شهر دیگر یک بازیگر سیاسی مستقل و قدرتمند نبود، بلکه به یک مرکز
سیاسی مستقل و قدرتمند نبود، بلکه به یک مرکز معتبر فلسفه و آموزش تبدیل شده بود؛ جایی که فرزندان نخبگان از سراسر مدیترانه برای تحصیل به آنجا می‌آمدند. در سال ۱۴۶ پ.م، آتن به همراه باقی یونان تحت سلطه جمهوری روم درآمد. رومی‌ها احترام زیادی برای میراث فرهنگی آتن قائل بودند و آن را به جای یک شهر تسخیر شده، یک مرکز فرهنگی و آموزشی نگه داشتند. با این حال، در سال ۸۶ پ.م، آتن در جریان جنگ‌های مهردادی از پادشاه پونتوس حمایت کرد و در نتیجه توسط ژنرال رومی، سولا، غارت شد. در دوران امپراتوری بیزانس، آتن به یک شهر
غارت شد. در دوران امپراتوری بیزانس، آتن به یک شهر استانی افول کرد. معابد باستانی مانند پارتنون به کلیسا تبدیل شدند و با فرمان ژوستی‌نین یکم در سال ۵۲۹ میلادی مبنی بر بستن مدارس فلسفی، آخرین بقایای شکوه فکری کلاسیک آن نیز به پایان رسید. از سلطه عثمانی تا آتن مدرن. آتن در سال ۱۴۵۸ به دست امپراتوری عثمانی افتاد و برای نزدیک به ۴۰۰ سال بخشی از این امپراتوری بود. در این دوره، پارتنون به یک مسجد تبدیل شد. شهر اهمیت چندانی نداشت و به یک سکونتگاه کوچک تبدیل شده بود. پس از جنگ استقلال یونان، در سال ۱۸۳۴، آتن به
بود. پس از جنگ استقلال یونان، در سال ۱۸۳۴، آتن به عنوان پایتخت کشور تازه‌تأسیس یونان انتخاب شد. این انتخاب بیشتر به دلایل تاریخی و نمادین بود تا عملی. معماران اروپایی، به‌ویژه باوارایی‌ها، مأمور شدند تا یک پایتخت مدرن با الهام از آرمان‌های نوکلاسیسیسم بسازند. در این فرآیند، بسیاری از آثار به جا مانده از دوران عثمانی و بیزانس به بهانه «احیای شکوه باستانی» تخریب شد تا تصویری ایده‌آل و خالص از گذشته کلاسیک شهر ارائه شود. امروزه، آتن یک کلان‌شهر مدرن و پرجنب‌وجوش است که تاریخ چندلایه و پرفرازونشیب خود را در
است که تاریخ چندلایه و پرفرازونشیب خود را در کنار بناهای باستانی باشکوه به نمایش می‌گذارد.
"اشعیا ۱۳"' ()، سیزدهمین فصل از کتاب اشعیا در کتاب مقدس عبری یا عهد عتیق از مسیحی کتاب مقدس است. این کتاب شامل پیشگویی‌های منسوب به پیامبر اشعیا است و یکی از نوییم است. در نسخه جدید شاه جیمز، این فصل با عنوان فرعی «اعلامیه علیه بابل» نامگذاری شده است.
اشعیا ۲۳ ()، بیست و سومین فصل از کتاب اشعیا در کتاب مقدس عبری یا عهد عتیق از مسیحی کتاب مقدس است. این کتاب شامل پیشگویی‌های منسوب به پیامبر اشعیا است و یکی از کتاب‌های انبیا است. این فصل نابودی صور به دلیل غرورش (اشعیا ۲۳:۱–۱۴)، قیام دوباره‌اش (اشعیا ۲۳:۱۵–۱۷) و گرویدنش به خدا (اشعیا ۲۳:۱۸) را پیشگویی می‌کند.
اشعیا ۴۷ ()، چهل و هفتمین فصل از کتاب اشعیا در کتاب مقدس عبری یا عهد عتیق از مسیحی کتاب مقدس است. این کتاب شامل پیشگویی‌های منسوب به پیامبر اشعیا است و بخشی از کتب انبیا است.
فصل‌ها و آیات کتاب مقدس ()، تقسیم‌بندی‌های باب و آیه در متون اصلی کتاب مقدس یهودی یا مسیحی وجود نداشت؛ چنین تقسیم‌بندی‌هایی بخشی از پارامتن کتاب مقدس را تشکیل می‌دهند. از اوایل قرن سیزدهم، اکثر نسخه‌ها و ویرایش‌های کتاب مقدس، به جز کوتاه‌ترین کتاب‌های مقدس، همه را با تقسیم‌بندی به فصل‌ها، عموماً به طول یک صفحه یا بیشتر، ارائه داده‌اند. از اواسط قرن شانزدهم، ویراستاران هر فصل را به آیات بیشتری تقسیم کرده‌اند - که هر کدام شامل چند خط کوتاه یا یک یا چند جمله است. گاهی یک جمله بیش از یک آیه را در بر می‌گیرد،
است. گاهی یک جمله بیش از یک آیه را در بر می‌گیرد، مانند مورد افسسیان ۲: ۸–۹، و گاهی بیش از یک جمله در یک آیه وجود دارد، مانند مورد پیدایش ۱: ۲. و گاهیی ک آیه از اواسط جمله شروع می‌شود، مانند اول قرنتیان ۱۲: ۹. تقسیم‌بندی‌های یهودی متن عبری در نقاط مختلف با تقسیم‌بندی‌های مورد استفاده مسیحیان متفاوت است. برای مثال، سنت یهودی، انتساب بسیاری از مزامیر را به عنوان آیات مستقل یا به عنوان بخشی از آیات بعدی در نظر می‌گیرد، در حالی که رویه رایج مسیحی، هر انتساب مزامیر را مستقل و بدون شماره‌گذاری می‌داند، که در
مزامیر را مستقل و بدون شماره‌گذاری می‌داند، که در نتیجه، تعداد آیات در نسخه‌های یهودی ۱۱۶ آیه بیشتر از متون مسیحی است. برخی از تقسیم‌بندی‌های باب‌ها نیز در جاهای مختلفی رخ می‌دهند، به عنوان مثال، کتاب مقدس عبری دارای اول تواریخ ۵:۲۷–۴۱ است در حالی که ترجمه‌های مسیحی دارای اول تواریخ ۶:۱–۱۵ هستند.
فهرست پادشاهان ابیدوس، که با نام‌های جدول ابیدوس یا لوح ابیدوس نیز شناخته می‌شود، فهرستی از نام‌های ۷۶ پادشاه مصر باستان است که بر روی دیوار معبد ستی اول در ابیدوس مصر یافت شده است. این فهرست شامل سه ردیف ۳۸ تایی کارتوش (حاشیه‌ای که نام یک پادشاه را در بر می‌گیرد) در هر ردیف است. دو ردیف بالایی شامل نام پادشاهان است، در حالی که ردیف سوم صرفاً نام و کارتوش ستی اول را تکرار می‌کند. این فهرست علاوه بر ارائه ترتیب پادشاهان پادشاهی کهن، تنها منبع تا به امروز برای نام‌های بسیاری از پادشاهان سلسله‌های هفتم و هشتم
نام‌های بسیاری از پادشاهان سلسله‌های هفتم و هشتم است، بنابراین به همین دلیل از ارزش بالایی برخوردار است. این فهرست نام بسیاری از فراعنه پیشین را حذف کرده است. به نظر می‌رسد بخش عمده‌ای از این نام‌ها حذف شده‌اند، زیرا اگرچه آنها مدعی عناوین سلطنتی و حکومت بر تمام مصر بودند، اما اقتدار واقعی آنها تنها به بخشی از کشور محدود می‌شد. این دسته شامل تمام حاکمان سلسله‌های نهم و دهم، حاکمان اولیه سلسله یازدهم (منتوهوتپ اول، اینتف اول، اینتف دوم و اینتف سوم)، تمام حاکمان دودمان سیزدهم و تمام حاکمان دوره دوم میانی (از
دودمان سیزدهم و تمام حاکمان دوره دوم میانی (از جمله سلسله پانزدهم هیکسوس، که ممکن است به دلیل مصری نبودنشان نامشروع نیز تلقی شده باشند) می‌شود. به نظر می‌رسد حاکمان دوره آشفته عمارنه (آخناتون، اسمنخکارع، نفرنفروآتن، توت‌عنخ‌آمون و آی) به دلایل تبلیغات سیاسی یا به عنوان نوعی نفرین یادبود برکنار شده‌اند. دوران سلطنت آنها در زمان ستی در حافظهٔ مردم جامعه، زنده بود و رد دوره عمارنه از زمان سلطنت هورم‌هب (که پدر ستی یکم یعنی رامسس اول، را به جانشینی خود انتخاب کرده بود) سیاست دولتی بوده است. دو فرعون که مشخصاً
بود) سیاست دولتی بوده است. دو فرعون که مشخصاً زن بوده‌اند، سوبکنفرو و حتشپسوت، نیز به احتمال زیاد به دلیل جنسیتشان از این فهرست حذف شده‌اند. در نهایت، منتوحتپ چهارم ممکن است به دلایل سیاسی (احتمالاً به دلیل سرنگونی توسط وزیر و جانشینش آمنمحات اول) یا صرفاً به این دلیل که سلطنت کوتاه و ضعیف او برای ستی و کاتبانش ناشناخته بوده است، از این فهرست حذف شده باشد.