payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در مورد خرید اقلام مشابه و همچنین آثار باستانی استفاده می‌کردند. او همچنین به عنوان یک دلال فعالیت می‌کرد و در سال ۱۵۸۴ تابلوی «فیلیپ "بشارت»" اثر رابرت کمپین که اکنون در پرادو است را به ال اسکوریال فروخت. او برای دربارهای دیگر نیز کار می‌کرد؛ آثاری برای مدیچی، دربار پارما و هابسبورگ‌های اتریشی ثبت شده است. کارگاه او مورد بازدید خانواده سلطنتی و دربار قرار گرفت. او به همراه پمپئو لئونی و یک هنرمند دیگر، بنای یادبود مقبره برای جوآنا، پرنسس پرتغال (درگذشته ۱۵۷۳)، خواهر فیلیپ دوم، را در کلیسای صومعه لاس
۱۵۷۳)، خواهر فیلیپ دوم، را در کلیسای صومعه لاس دسکالزاس رئالس در مادرید، که او در سال ۱۵۵۹ در کاخ والدینش تأسیس کرده بود، اجرا کرد. او بر اساس طرحی از معمار خوان دِ هِرِرا، خیمه محراب اصلی را در کلیسای صومعه ال اسکوریال (۱۵۸۶)، از برنز طلاکوب، کریستال سنگی و سنگ سخت رنگی ساخت. او یا کارگاهش، ممکن است نقش برجسته‌های لاجوردی "دوازده سزار" را تراشیده باشند که (احتمالاً بعداً) در حاشیه یک بشقاب نفیس از جنس کریستال سنگی حکاکی شده، طلا، جواهرات و میناکاری گنجانده شده‌اند. این اکنون بخشی از «خزانه دافین» در موزه
شده‌اند. این اکنون بخشی از «خزانه دافین» در موزه پرادو است. مدال‌ها. مدال‌های اولیه ساخته شده در ایتالیا شامل مدال‌های همسر، ایزابلا دی کاپوا، و دخترش ایپولیتا (۱۵۳۵–۱۵۶۳) فرانته گونزاگا، فرماندار وقت دوک‌نشین میلان، بود که در حدود سال ۱۵۵۲ ساخته شدند. هر دو در پایین تصویر امضا شده‌اند ("آی ای سی. ترزو" روی اولی و "آی ای سی ترز" روی دومی). مدال او از ماری مجارستانی، خواهر چارلز پنجم، مربوط به حدود سال‌های ۱۵۴۹–۱۵۵۱ و مدال خواهرزاده‌اش پرنسس جوآنا از پرتغال، خواهر فیلیپ دوم، مربوط به سال ۱۵۵۴ است. جیانلو
خواهر فیلیپ دوم، مربوط به سال ۱۵۵۴ است. جیانلو دلا توره، مهندس و ساعت‌ساز اهل کرمونا، یکی دیگر از ایتالیایی‌هایی بود که برای دربار اسپانیا کار می‌کرد و به نظر می‌رسد مدال او مربوط به اولین سال‌های اقامت یاکوپو در اسپانیا باشد. مدال‌های ازدواج فیلیپ و مری (که در بخش قبلی مورد بحث قرار گرفت) در نسخه‌های بیضی‌شکل تکرار شدند و فقط سرهایشان را نشان می‌دادند و مدت‌ها بعد، فیلیپ دوباره با مدال گرد مشابهی به تصویر کشیده شد. مدال‌های دیگر متعلق به آسکانیو پادولا (۱۵۷۷)، همان‌طور که در کتیبه آمده است، یک «نجیب‌زاده
همان‌طور که در کتیبه آمده است، یک «نجیب‌زاده ایتالیایی»، و معمار خوان دِ هِرِرا (۱۵۷۸)، مفتش اعظم دیه‌گو دِ اسپینوزا (۱۵۶۸) و سفیر اتریش، هانس فون خِوِن‌هولر (۱۵۷۷)، همسایه‌ای در مادرید، که به ترتیب دادن برخی از سفارش‌های خارجی کمک کرد، همان‌طور که آنتونیو آبوندیو، برنده مدال، نیز در این امر نقش داشت. پرتره‌ها. یک پرتره غیرمعمول و صمیمانه از آنتونیس مور، که احتمالاً در بروکسل در سال‌های ۱۵۵۵–۱۵۵۹ نقاشی شده است، در ۴ دسامبر ۲۰۱۹ توسط ساتبیز در لندن به قیمت ۱٫۹۳ میلیون پوند فروخته شد. گفته می‌شود پرتره دیگری
میلیون پوند فروخته شد. گفته می‌شود پرتره دیگری متعلق به فیلیپ بوده است، اما اکنون گم شده است. این پرتره «مجسمه‌ساز مشهور را در کنار خیمه‌ای که برای محراب بلند کلیسای سن لورنزو در اسکوریال ساخته بود، نشان می‌داد». دیگری، که آن هم گم شده، به عنوان اثر برناردینو کامپی از کرمونا ثبت شده است که احتمالاً قبل از ترک ایتالیا نقاشی شده است. سومی، که مردی بسیار مسن‌تر را نشان می‌دهد، به نقاش دربار اسپانیا، آلونسو سانچز کوئلو، شاید حدود سال ۱۵۸۰، نسبت داده می‌شود. همچنین مدالی از او، اثر آنتونیو آبوندیو، مربوط به سال
مدالی از او، اثر آنتونیو آبوندیو، مربوط به سال ۱۵۷۲ وجود دارد. آبوندیو یکی دیگر از مدال‌آوران مهاجر ایتالیایی بود که بیشتر برای هابسبورگ‌های اتریش کار می‌کرد. بردگان در کارگاه. ملکه کاترین پرتغال، خواهر چارلز پنجم، از رسم دربار پرتغال پیروی می‌کرد و تعداد قابل توجهی برده در دربار سلطنتی داشت که در این دوره عمدتاً از برزیل امروزی و برخی از آفریقای پرتغالی بودند. با آنها عموماً به خوبی رفتار می‌شد و برخی در مهارت‌های مختلف آموزش می‌یافتند، اما به عنوان اموال منقول نیز با آنها رفتار می‌شد و گاهی به عنوان هدیه
نیز با آنها رفتار می‌شد و گاهی به عنوان هدیه تقدیم می‌شدند. برخی دیگر آزاد می‌شدند. در سال ۱۵۵۴، او نوه‌اش در مادرید، دون کارلوس، وارث تاج و تخت اسپانیا، سه برده فرستاد. تا سال ۱۵۶۴، دو نفر از این برده‌ها، دیه‌گو دِ سن پدرو و خوان کارلوس، در کارگاه جاکوپو دا ترتزو آموزش می‌دیدند و بعدها خانواده کارلوس هزینه غذا و لباس آنها را پرداخت می‌کردند. طبق وصیت‌نامه دون کارلوس در همان سال، قرار بود آنها با مرگ او که به‌طور غیرمنتظره‌ای در اوایل سال ۱۵۶۸ اتفاق افتاد، آزاد شوند. فیلیپ دوم بعداً این آزادی را تأیید کرد.
شوند. فیلیپ دوم بعداً این آزادی را تأیید کرد. پرداخت‌ها به جاکوپو فقط در سال ۱۵۶۸ ثبت شده است که مربوط به هزینه‌های سال‌های ۱۵۶۴ و ۱۵۶۵ است. تاریخ بعدی این زوج مشخص نیست. میراث. خیابانی در مرکز مادرید به نام او نامگذاری شده است که تابلوی خیابان تصویری آن بر اساس پرتره مور ساخته شده است و پلاکی در کاسا ماتسانز، گران ویا ۲۷، مادرید وجود دارد که محل خانه‌ای را که او در آن زندگی می‌کرد، ثبت کرده است.
توقوز اوغوز ("نُه طایفه") اتحادی سیاسی از نُه قبیله ترک تیله در آسیای مرکزی، در اوایل قرون وسطی بود. توقوز اوغوز در چارچوب اولین خاقانات ترک (۵۵۲–۶۰۳) تثبیت و تابع شد و پس از تجزیه خاقانات، به عنوان یک اتحاد نُه قبیله‌ای باقی ماند. اوغوز کلمه‌ای ترکی به معنای «اجتماع» و "توقوز" به معنای «نه» است. به همین ترتیب، قارلوق‌ها احتمالاً به عنوان "اوچ-اوغوز" شناخته می‌شدند - "اوچ" به معنی "سه". ریشه اصطلاح قومی تعمیم‌یافته «اوغوز» "og-" است که به معنای «قبیله، قبیله» است؛ که به نوبه خود، به گفته کونونوف، از کلمه
است؛ که به نوبه خود، به گفته کونونوف، از کلمه ترکی باستان "ög" به معنای «مادر» گرفته شده است (با این حال، گلدن چنین اشتقاق دیگری را غیرممکن می‌دانست). در ابتدا "، اوغوز" به معنای «قبایل» یا «اتحادیه قبیله‌ای» بود و سرانجام به یک نام قومی تبدیل شد. شاید اولین بار از توقوز اوغوزها در "کتیبه‌های اورخون که در دهه ۷۳۰ میلادی نوشته شده‌اند، نام برده شده باشد. این ۹ قبیله در تاریخ چین به‌عنوان Huihe" /Uyghur (回纥)، "Pugu" (仆骨)، "هون" (浑)، "Bayegu/" (拔野古)، "Tongluo" (同罗)، "Sijie" (思结)، "Qibi" (契苾)، "آ-گوسیو" (契苾)
(同罗)، "Sijie" (思结)، "Qibi" (契苾)، "آ-گوسیو" (契苾) "نام‌گذاری شده‌اند." (骨仑屋骨思). هفت قبیله اول که نامشان ذکر شد - که در شمال صحرای گبی زندگی می‌کردند - قبیله غالب بودند، در حالی که قبیله‌های "آ-بوسی" و "گولون‌وگو (سی)" بعداً ظهور کردند و مدتی پس از سال ۷۴۳ در جایگاهی برابر با دیگران پذیرفته شدند. ظاهراً قبیله "آ-بوسی" به عنوان یک گروه قبیله‌ای فرعی در "قبیله سیجیه" و قبیله "گولون‌وگو (سی)" به عنوان ترکیبی از دو قبیله دیگر منشأ گرفته‌اند. خاقان بیلگه ، گوک ترک متأخر، توقوز اوغوز را «قوم [خود]» می‌دانست. همچنین
توقوز اوغوز را «قوم [خود]» می‌دانست. همچنین در کتیبه‌های کول تیگین ذکر شده است که گوک‌ترک‌ها و توقوز اوغوزها پنج بار در سال با هم می‌جنگیدند. "Toquz Oγuz budun kentü budunïm erti teŋіri jer bolγaqïn üčün yaγï boltï." «نه نفر از اوغوزها قوم من بودند. به دلیل اینکه آسمان با زمین در هم آمیخته شد، آنها دشمن شدند.» به همین ترتیب، منابع خارجی، اتحاد سیاسی برخی از قبایل توقوز اوغوز با گوک ترک‌ها را مطرح کرده‌اند. یک متن ساکای ختانی دربارهٔ ترک‌ها در گانژو به "saikairä ttūrkä chārä" (&lt; OTrk. * "sïqïr türk çor")
ttūrkä chārä" (&lt; OTrk. * "sïqïr türk çor") اشاره کرده است. ترکان سیقیر در اسناد سغدی با "سیکاری" و همچنین با "سیجی‌ها" که در زیژی تونگجیان به عنوان "توجو سیجی‌ها" ذکر شده‌اند، یکی دانسته شده‌اند. در میان قبایل ترک شرقی که در جنوب صحرای گبی ساکن بودند، تانگ هویائو، "سیجی" (که به اشتباه "انجی"恩結 ترجمه شده است) را که در فرمانداری نظامی لوشان 盧山都督府 ساکن بودند، و "فولی را" که در همان استان جیمی دایلین ساکن بودند، جایی که قبیله انشعابی سیجی، آ-بوسی، ساکن بود، فهرست کرده است. "Fuli(-yu)" (匐利[羽])، یا
ساکن بود، فهرست کرده است. "Fuli(-yu)" (匐利[羽])، یا "Fuli(-ju)" (伏利[具])، به عنوان "Fuluo" (覆羅) در دیگر منابع چینی و "Bökli-Çöligil" (OTrk) قابل شناسایی بودند. مالگالمردم کره‌ای مردم ترک فهرست دیگری از نه نام - "Yaoluoge" (藥羅葛) (&lt; OTrk. 𐰖𐰍𐰞𐰴𐰺 " Yaglaqar"), "Huduoge" (胡咄葛)، "Guluowu" (啒羅勿)، "Mogexiqi" (貱芊歌")" (阿勿嘀)، "Gesa" (葛薩)، "Huwasu" (斛嗢素)، "Yaowuge" (藥勿葛، و "Xiyawu" (奚牙勿)- در کتاب قدیمی تانگ و کتاب جدید تانگ ظاهر شدند. طبق گفته هاندا (۱۹۵۷)، توقوز اوغوز گروه نه طایفه‌ای بودند که توسط یاگلاقار رهبری
گروه نه طایفه‌ای بودند که توسط یاگلاقار رهبری می‌شدند و بخشی از قبیله اویغور بودند. در مقابل، گلدن (۱۹۹۲) پیشنهاد کرد که توقوز اوغوز، گروه نه قبیله‌ای تانگ هویائو به رهبری اویغورها بودند که به نوبه خود شامل نه قبیله فرعی به رهبری یاگلاقار بودند. کتیبه شینه اوسو اشاره می‌کند که یاغلاقار بر "اون-اویغور" «ده قبیله اویغور» و "توقوز اوغوز" «نه قبیله اوغوز» حکومت می‌کردند. در همین حال، هاشیموتو، کاتایاما و سنگا پیشنهاد می‌کنند که فهرست تانگ هویائو (به رهبری اویغورها) شامل نام قبایل توقوز اوغوز به‌طور خاص بوده
شامل نام قبایل توقوز اوغوز به‌طور خاص بوده است، در حالی که هر نام در دو فهرست (به رهبری یاغلاقار) در کتب تانگ، نام خانوادگی هر یک از نه رئیس قبیله فرعی را ثبت کرده است (به عنوان مثال، نام خانوادگی رئیس "اویغور" "یاغلاقار" است؛ نام خانوادگی رئیس "سیجیه" "گسا" است و غیره).
بهرام(بهمن) چوبی اصل "متخصص" پایگاه داده ایرانی بود. او سحرگاه ۷ مهر ۱۴۰۴ به اتهام جاسوسی برای اسرائیل اعدام شد. رسانه قوه قضاییه جمهوری اسلامی او را متخصص پایگاه داده رایانه‌ای معرفی کرده است که در یک شرکت دانش‌بنیان مشغول فعالیت بوده است. قوه قضائیه جمهوری اسلامی وی را به «فساد بر روی زمین از طریق همکاری اطلاعاتی با اسرائیل» متهم کرده بود. براساس اطلاعات موجود در روزشمار اعدام سیاسی در ایران، بهمن چوبی اصل، هشتمین شهروند ایران است که جمهوری اسلامی پس از جنگ ۱۲ روزه به اتهام جاسوسی به نفع اسرائیل اعدام
جنگ ۱۲ روزه به اتهام جاسوسی به نفع اسرائیل اعدام کرده است. این شهروندان در ماه‌ها و سال‌های قبل از آغاز جنگ دوازده روزه بازداشت شده بودند. تا پیش از اعدام اطلاعاتی از سوی رسانه‌های جمهوری اسلامی و ناظران حقوق بشری در مورد وی منتشر نشده بود و فرایند قضایی رسیدگی به پرونده او در سکوت انجام شده بود. پس از انتشار خبر اعدام، وکیل متهم، در استوری‌ای در اینستاگرام گفت: «در خصوص اعدام موکل بهرام چوبی اصل لازم به ذکر است درخواست اعاده دادرسی دوم و همچنین دستور توقف اجرا در روز شنبه ۵ مهر ثبت و حسب اعلام مدیر دفتر
اجرا در روز شنبه ۵ مهر ثبت و حسب اعلام مدیر دفتر شعبه دیوان دستور توقف در روز گذشته صادر و به مرجع مربوط ارسال شده است. با این وجود و بدون اطلاع، موکل دیروز بعدازظهر به بیرون از بند زندان اوین منتقل شده و در حالی که امروز صبح در معیت یکی دیگر از همکاران در مسیر شعبه دیوان بودیم خبر اجرای حکم در خبرگزاری میزان منتشر شده است. چرایی اینکه نام بهرام چوبی اصل در خبر منتشره بهمن چوبی اصل درج شده بر ما معلوم نیست!»
ارزیابی خسارت بمبران (BDA)، که به عنوان ارزیابی خسارت نبرد نیز شناخته می‌شود، عملی است برای ارزیابی خسارتی که به هدف از یک سلاح از راه دور، معمولاً بمب یا موشک پرتاب شده از هوا، وارد می‌شود. این بخشی از رشته گسترده‌تری به نام ارزیابی نبرد است. ارزیابی با استفاده از تکنیک‌های متعددی از جمله تصاویر دوربین‌های نصب شده در سلاح، دوربین‌های اسلحه، نیروهای زمینی در نزدیکی هدف، تصاویر ماهواره‌ای و بازدیدهای بعدی از هدف انجام می‌شود. جلوگیری از دستیابی دشمن به اطلاعات در مورد خسارت بمبران، یکی از اهداف کلیدی سانسور
در مورد خسارت بمبران، یکی از اهداف کلیدی سانسور نظامی است. برای سلاح‌های هسته‌ای ممکن است به دلیل خسارت گسترده ایجاد شده و دشواری در نزدیک شدن به محل، تکنیک‌های ویژه‌ای مورد نیاز باشد. تاریخچه ارزیابی خسارت بمبران. در ابتدا، BDA به دلیل ماهیت منفصل بمباران هوایی در طول جنگ جهانی اول مورد نیاز بود. ضروری بود که نیروهای زمینی به منطقه‌ای فرستاده شوند تا مشخص کنند که آیا خسارت مؤثر بوده است یا باید دوباره به هدف حمله هوایی صورت گیرد. هر دو وضعیت انجام امن آن‌ها دشوار بود. از این درگیری به بعد، تجهیزات تخصصی
دشوار بود. از این درگیری به بعد، تجهیزات تخصصی به طور ویژه برای ماموریت‌های نوع BDA استفاده شد. در ابتدا این‌ تجهیزات هواپیماهایی بودند که از جنگنده‌ها یا بمب‌افکن‌های تبدیل شده بودند (که در نیروی هوایی ایالات متحده نام‌گذاری جدید RQ دریافت کردند). شناسایی عکاسی به طور گستردهای در جنگ جهانی دوم استفاده شد. از دهه ۱۹۵۰ به بعد ماهواره‌ها در دسترس قرار گرفتند، همچنین هواپیماهای نظارتی در ارتفاعات بالا مانند لاکهید یو-۲ و لاکهید اس‌آر-۷۱ بلک‌برد. در طول جنگ ویتنام، عملیات ویژه ایالات متحده و واحدهای زمینی
ویتنام، عملیات ویژه ایالات متحده و واحدهای زمینی معمولاً ارزیابی‌های خسارت نبرد در مناطق عملیاتی که نیروهای ایالات متحده حضور داشتند را انجام می‌دادند. ارزیابی خسارت بمبران ممکن است با استفاده از اطلاعاتی منتشر شده به طور تصادفی توسط دشمن انجام شود. در جنگ جهانی دوم، "یونایتد پرس اینترنشنال" گزارشی درباره خسارات‌هایی ناشی از حمله ژاپن به پرل هاربر منتشر کرد، از جمله جزئیات مربوط به تعداد کشتی‌های جنگی و تأسیسات ساحلی آسیب‌دیده. در درگیری‌های اخیر، نیروهای عملیات ویژه (SOF) در BDA مشارکت داشته‌اند، هم از
عملیات ویژه (SOF) در BDA مشارکت داشته‌اند، هم از طریق حضور فیزیکی و هم انجام پروازهای نظارتی با تجهیزاتی مانند پهپاد RQ-4 گلوبال هاوک. نیروی دفاعی اسرائیل شامل دو تیم اختصاصی برای هر دو تعیین هدف و BDA است. BDA در طول دو جنگ خلیج فارس، هم در طول درگیری و هم به صورت گذشته‌نگر استفاده شد. در روزهای آغازین کمپین هوایی جنگ خلیج فارس ۱۹۹۱، از این روش برای ارزیابی خسارت به تأسیسات کلیدی عراق از جمله راکتورهای هسته‌ای آن استفاده شد. در پایان حمله به عراق در سال ۲۰۰۳، یک تیم مشترک از کشورهای متحد (از جمله
سال ۲۰۰۳، یک تیم مشترک از کشورهای متحد (از جمله بریتانیا، ایالات متحده و استرالیا) خسارت وارد شده به تقریباً ۴۰۰ سایت در سراسر کشور را برای تعیین اثربخشی حملات سلاح ارزیابی کرد. با پیشرفت این حوزه و افزایش حجم داده‌های در دسترس، تکنیک‌های آماری برای بهبود سرعت و کیفیت تجزیه و تحلیل داده‌ها معرفی شده‌اند. ظهور تصاویر ماهواره‌ای در دسترس عموم مانند FIRMS ناسا همچنین به اطلاعات منبع باز این امکان را داده است تا ارزیابی خسارت نبرد را انجام دهد. اهداف تجزیه و تحلیل خسارت بمبران. ارزیابی خسارت نبرد اهداف متعددی
خسارت بمبران. ارزیابی خسارت نبرد اهداف متعددی دارد. ارزیابی تلاش می‌کند تعیین کند که آیا مهمات به درستی و مطابق با طراحی خود عمل کرده است یا خیر. برآوردی از میزان خسارت فیزیکی (از طریق انفجار مهمات، تکه‌تکه شدن و یا اثرات خسارت آتش) به هدف انجام می‌شود. این ارزیابی بر اساس خسارت مشاهده شده یا تفسیر شده انجام می‌شود. خسارات جانبی و اضافی نیز در این فرآیند ارزیابی می‌شوند. برآوردهایی از درجه کاهش ارزش نظامی هدف در رابطه با مأموریت مورد نظر آن انجام خواهد شد. در نهایت، تأثیر کلی بر توانایی دشمن ارزیابی
شد. در نهایت، تأثیر کلی بر توانایی دشمن ارزیابی می‌شود. محدودیت‌های ارزیابی خسارت بمبران. ارزیابی خسارت بمبران به انسان‌ها بستگی دارد تا داده‌های جمع‌آوری شده از منابع مختلف را تفسیر و تجزیه و تحلیل کنند. علیرغم پیشرفت‌ در تکنیک‌های جمع‌آوری داده، محدودیت‌ها پس از جنگ خلیج فارس ۱۹۹۱ در فرآیند ارزیابی آشکار شد، زمانی که داده‌های ارائه شده توسط دوربین‌های نصب شده روی هواپیما به درستی تجزیه و تحلیل نشد. این تحلیل نادرست منجر به ارائه اطلاعات نادرست یا ناقص به فرماندهان محلی در مورد میزان خسارت وارده شد. به
فرماندهان محلی در مورد میزان خسارت وارده شد. به ویژه این تحلیل به طور قابل اعتماد مشخص نکرد که آیا یک هدف آسیب دیده (اما از نظر نظامی همچنان قابل استفاده بوده) یا دیگر تهدیدی محسوب نمی‌شود. استفاده از اطلاعات نادرست. اطلاعات در مورد خسارت بمبران برای دشمن بسیار ارزشمند است و اطلاعات نظامی و سانسورها تلاش می‌کنند بسته به شرایط، میزان خسارت را پنهان، اغراق‌آمیز یا کم‌اهمیت جلوه دهند. پس از حملات هوایی بلاف کوو (Bluff Cove) در طول جنگ فالکلند، ارتش بریتانیا رسانه‌ها را گمراه کرد تا تعداد واقعی تلفات را از
رسانه‌ها را گمراه کرد تا تعداد واقعی تلفات را از کمتر از ۵۰ کشته به محدوده ۴۰۰ تا ۹۰۰ کشته و زخمی اغراق‌آمیز کنند. اعتقاد بر این است که این اطلاعات نادرست به مقاومت ضعیفی که بریتانیا در طول حمله بعدی به پورت استنلی با آن مواجه شد، کمک کرده است.
نرگس شهبازی (زادهٔ ۲۹ مرداد ۱۳۸۶ در تهران) ورزشکار ایرانی رشتهٔ ووشو در بخش تالو است. او ورزش حرفه‌ای را از همان سنین کودکی با ژیمناستیک آغاز کرد و بعد از مدتی با ورود به رشته ووشو و بخش تالو مهارت و استعداد خود را در در این رشته به نمایش گذاشت. نرگس توانست در ۱۵ سالگی و برای اولین حضورش در مسابقات قهرمانی جوانان آسیا، طلای این مسابقات را در فرم چانگ چوان بدست آورد. مسابقات قهرمانی جوانان آسیا ماکائو ۲۰۲۳. نرگس شهبازی در سال ۲۰۲۳ و در مسابقات قهرمانی جوانان آسیا که به میزبانی کشور ماکائو برگزار شد توانست با
که به میزبانی کشور ماکائو برگزار شد توانست با امتیاز ۹۰۰۶ جایگاه اول این مسابقات را در فرم چانگ چوان کسب و به مدال ارزشمند طلا دست پیدا کند. مسابقات قهرمانی جوانان جهان برونئی ۲۰۲۴. نرگس شهبازی به عنوان یکی از بازیکنان تیم ملی در این مسابقات حضور پیدا کرد. مسابقات قهرمانی جوانان آسیا جیانگ‌یین ۲۰۲۵. شهبازی در مسابقات قهرمانی جوانان آسیا که در جیانگ‌یین کشور چین برگزار شد به عنوان یکی از بازیکنان تیم ملی در بخش تالو حاضر شد و توانست در فرم جیانشو با امتیاز ۹.۳۴۶ در جایگاه پنجم این رقابت ها ایستاد.
حقیقت اجماعی به نسخه مورد توافق عمومی از حقیقت در یک اجتماع یا جامعه اشاره دارد که توسط تجربیات و درک‌های مشترک شکل می‌گیرد. این درک از تفاوت‌های ذاتی در دیدگاه‌های فردی یا ذهنیت‌ها مربوط به دانش یا هستی‌شناسی ناشی می‌شود که منجر به عدم قطعیت در مورد حقیقت می‌شود. در حالی که دیدگاه‌های مختلفی وجود دارد، مردم تلاش می‌کنند تا اجماع ایجاد کنند که به عنوان راهنمای عمل‌گرایانه برای هنجارهای اجتماعی عمل می‌کند. این اصطلاح هم بار معنایی مثبت و هم بار معنایی منفی دارد، چرا که توسط نظریه‌پردازان ضد واقع‌گرایی به طور
چرا که توسط نظریه‌پردازان ضد واقع‌گرایی به طور انتقادی نگریسته می‌شود ولی به دلیل مزایای عملی آن در پرورش باورهای مشترک شناخته شده است. حقیقت اجماعی با حقیقت اجماع متفاوت است چون اولی نشانگر توافق متقابل در مورد آن چیزی هست که حقیقت است. هنرمندان و متفکران، با هدف برهم زدن هنجارهای تثبیت شده و زیر سوال بردن اصالت حقیقت جهان؛ حقیقت اجماعی را به چالش کشیده‌اند. گاهی کودکان به عنوان "بی‌تجربه با حقیقت اجماعی" توصیف یا تلقی شده‌اند، اگرچه با این انتظار توصیف می‌شوند که با افزایش سن، دیدگاهشان به تدریج به حقیقت
که با افزایش سن، دیدگاهشان به تدریج به حقیقت اجماع جامعه‌شان نزدیک‌تر شود. مرور کلی. در بررسی ماهیت حقیقت، دو رویکرد کلی وجود دارد: پیتر برگر و توماس لاکمن استدلال می‌کنند: «حقیقت برساخت‌گرایی اجتماعی است و جامعه‌شناسی معرفت باید فرآیندی را تحلیل کند که در آن این اتفاق می‌افتد.» برای آنها، پرسش از حقیقت، به جای اینکه یک موضوع صرفاً فلسفی باشد، شامل مطالعه جامعه‌شناختی حقیقت اجماعی است. این مثال را در نظر بگیرید: حقیقت اجماعی برای افرادی که از یک دین خدامحور خاصی پیروی می‌کنند، با حقیقت اجماعی برای کسانی که
خاصی پیروی می‌کنند، با حقیقت اجماعی برای کسانی که از یک دین خدامحور دیگری پیروی می‌کنند یا با کسانی متفاوت است که از ادیان خدامحور به نفع علم تنها برای توضیح زندگی و جهان اجتناب می‌کنند. در جوامعی که ادیان خدامحور غالب هستند، درک دینی از وجود، حقیقت اجماعی خواهد بود. در یک جامعه عمدتاً سکولار، که حقیقت اجماعی تنها در علم ریشه دارد، جهان‌بینی دینی، حقیقت غیر اجماعی (یا جایگزین) خواهد بود. به این ترتیب، افراد و جوامع مختلف اساساً جهان‌بینیهای متفاوتی دارند، با درک‌های اساساً متفاوت از جهان اطرافشان و
با درک‌های اساساً متفاوت از جهان اطرافشان و ساختارهایی که در آن زندگی می‌کنند. بنابراین، جامعه‌ای که برای مثال، کاملاً سکولار است و باور دارد که هر احتمالی تحت تأثیر متافیزیکی قرار دارد، واقعیت‌های اجماعی بسیار متفاوتی خواهد داشت و بسیاری از باورهای آنها در مورد مسائل گسترده‌ای مانند علم، بردگی و قربانی‌کردن انسان ممکن است در نتیجه مستقیم تفاوت در ماهیت درک شده از جهانی متفاوت باشد که در آن زندگی می‌کنند. چارلز تارت در کتاب "بیداری"، اصطلاح جایگزینی را پیشنهاد کرد- "حقیقت شرطی" (""شرطی" یا "حقیقت مشروط")،
کرد- "حقیقت شرطی" (""شرطی" یا "حقیقت مشروط")، که به نادرستی اصطلاح "حقیقت اجماعی" اشاره می‌کند، زیرا هیچ کس از فردی رضایت نمی‌خواهد که آیا می‌خواهد در یک "حقیقت پذیرفته شده عمومی" زندگی کند، زیرا او از طریق "شرطی شدن" - توسعه رفلکس‌های شرطی در فرآیند آموزش و اجتماعی شدن - به آن عادت کرده است. در علم و فلسفه. ایده‌آلیست‌ها. برخی ایده‌آلیست‌ها (ایده‌آلیست‌های ذهنی) این دیدگاه را دارند که هیچ چیز به یک شکل خاص وجود ندارد، بلکه واقعیت شخصی هر فرد منحصر به فرد است. چنین ایده‌آلیست‌هایی جهان‌بینی دارند که
فرد است. چنین ایده‌آلیست‌هایی جهان‌بینی دارند که می‌گوید: «هر یک از ما حقیقت خودمان را خلق می‌کنیم، و در حالی که اکثر مردم ممکن است در مورد چگونگی حقیقت به توافق کلی (اجماع) برسند، ممکن است در حقیقتی متفاوت (یا غیر اجماعی) زندگی کنند. ماتریالیست‌ها. ماتریالیست‌ها ممکن است ایده وجود حقیقت‌های ممکن مختلف برای افراد مختلف، به جای باورهای مختلف در مورد یک حقیقت را نپذیرند. بنابراین برای آنها فقط اولین کاربرد اصطلاح حقیقت معنادار است. برای آنها، کسی که خلاف این را باور دارد، در حالی که حقیقت‌ها به درستی اثبات
را باور دارد، در حالی که حقیقت‌ها به درستی اثبات شده‌اند، ممکن است توهم تلقی شود. پیامدهای اجتماعی. دیدگاه‌ها در مورد این اصطلاح. معنای ضمنی اصطلاح «حقیقت اجماعی» معمولاً تحقیرآمیز است: معمولاً توسط نظریه‌پردازهای ایده‌آلیست، سوررئالیست و دیگر ضدرئالیستی به کار می‌رود که با این «حقیقت» مخالف یا دشمن هستند، با این دلالت که این حقیقت اجماعی، کم و بیش، توسط کسانی ایجاد شده است که آن را تجربه می‌کنند. (عبارت «حقیقت اجماعی» را می‌توان با تسامح بیشتری برای اشاره به هر مجموعه باورهای عموماً پذیرفته شده به کار
به هر مجموعه باورهای عموماً پذیرفته شده به کار برد.) با این حال، کسانی هستند که این اصطلاح را به طور تأییدآمیز برای مزایای عملی توافق همه بر روی مجموعه‌ای مشترک از فرضیات یا تجربیات به کار می‌برند. اجماع در برابر حقیقت اجماعی. حقیقت اجماعی با حقیقت اجماع مرتبط ولی از آن متمایز است. تفاوت بین این اصطلاحات این است که در حالی که حقیقت اجماعی، وضعیتی از توافق متقابل در مورد آنچه درست است را توصیف می‌کند (اجماعی یک اسم است)، حقیقت اجماع نوعی توافق در مورد آنچه درست است را توصیف می‌کند (اجماع یک صفت است). به
درست است را توصیف می‌کند (اجماع یک صفت است). به عبارت دیگر، حقیقت ممکن است غیر اجماعی نیز باشد، همانند زمانی که نسخه ترجیحی یک شخص از حقیقت با نسخه ترجیحی شخص دیگر از حقیقت در تضاد باشد. حقیقت اجماعی برای درک انواع پدیده‌های اجتماعی، مانند فریب، مرتبط است. جنبه‌های اجتماعی. هنرمندان، نویسندگان و نظریه‌پردازان تلاش کرده‌اند تا با حقیقت مورد اجماع مخالفت کنند یا آن را تضعیف کنند، در حالی که دیگران اعلام کرده‌اند که آن را "نادیده می‌گیرند". به عنوان مثال، سالوادور دالی با روش پارانوئیک-انتقادی خود قصد داشت
دالی با روش پارانوئیک-انتقادی خود قصد داشت «به لطف پارانویا و فرآیند فعال تفکر، سردرگمی را سیستماتیک کند و به این ترتیب به بی‌اعتبار کردن کامل دنیای حقیقت کمک کند».
گوئیرو () یک ساز کوبه‌ای است که از یک کدوی توخالی با انتهای باز و شیارهایِ موازیِ بریده‌شده در یک طرف آن تشکیل شده است. این ساز با مالیدن یک چوب یا دندانه (به تصویر مراجعه کنید) در امتدادِ شیارها نواخته می‌شود. تاریخچه. گوئیرو معمولاً در موسیقی کوبایی، پورتوریکویی و سایر سبک‌های موسیقی آمریکای لاتین استفاده می‌شود و نقش کلیدی در بخش ریتم معمولِ ژانرهای مهمی چون سالسا و غیره ایفا می‌کند. نواختن گوئیرو معمولاً به ضربات بلند و کوتاه نیاز دارد که با خراشیدن به بالا و پایین، صدای بلند یا کوتاه ایجاد می‌شود.
به بالا و پایین، صدای بلند یا کوتاه ایجاد می‌شود. امروزه بسیاری از گوئیروها از چوب یا فایبرگلاس ساخته می‌شوند. گوئیرو، مانند ماراکا، اغلب توسط یک خواننده نواخته می‌شود. در سرتاسر آمریکای لاتین و دریای کارائیب، گوئیرو را می‌توان در انواع موسیقی رقص سنتی و محلی یافت و در گروه‌های رقص و جشنواره‌های مذهبی از آن استفاده می‌شود. در موسیقی کلاسیک نیز آهنگسازانی مانند هیتور ویلالوبس، مورتون گلد (سمفونی آمریکای لاتین) و ایگور استراوینسکی (پرستش بهار) از گوئیرو بهره برده‌اند.
مارچلو اسپارزو مجسمه‌ساز ایتالیایی قرن هفدهم بود که به ویژه به عنوان یک استاد گچ‌کاری شهرت داشت. او که از سوی معاصرانش به عنوان یکی از برجسته‌ترین هنرمندان و مجسمه‌سازان پلاستیک آن دوره شناخته می‌شد، از جمله اولین استفاده‌کنندگان از گچ مرمر در آثار عظیم یادبود بود، که زبان سبکی بدیع و مهارت‌های اجرایی پالایش‌شده‌ای را به نمایش گذاشت. او به‌طور قابل توجهی در جنوا، اوربینو، تورین، سینا و پاویا کار کرد، و همچنین در آزمایش‌های رنگی، به عنوان مثال، در پیشگاه کلیسای سن پیترو در بانچی، شبستان کلیسای سن روکو و
کلیسای سن پیترو در بانچی، شبستان کلیسای سن روکو و ویلای پرنس در جنوا، نوآور بود. زندگی‌نامه. اوایل زندگی. مارچلو اسپارزو در اوربینو، ایتالیا در خانواده فرانچسکو دی جولیو اسپارزو و دونا جولیا به دنیا آمد. لوئیجی پونجیلئونی او را به عنوان «پسر طبیعی جیو. آنتونیو اسپازا» توصیف کرده است. در قرارداد سال ۱۵۷۳ برای آثار در سینا، از او به عنوان «استاد مارچلو دی جولیو اسپارتی از اوربینو» یاد شده است. او سال‌های اولیه خود را صرف تخصص در هنرهای تجسمی در مدرسه فدریکو براندانی کرد، و سبکی بدیع را در سنت منریسم رافائل و
کرد، و سبکی بدیع را در سنت منریسم رافائل و پرینو توسعه داد. حرفه حرفه ای. سینا. پس از احتمالاً کار در رم با برندانی در سال ۱۵۷۳، او به سینا فراخوانده شد، جایی که به او سفارش‌های مختلفی داده شد. او در کنار نقاش فلاندری، برنارد ون رانت‌ویک، در تزئینات گچبری استادانه کاخ چیگی آلا پوستیرلا همکاری کرد که تا به امروز در یازده اتاق باقی مانده است. آثار او یک روند سبکی خاص را در شهر توسکانی در مورد تزئینات ایجاد کرد که بیش از یک قرن ادامه یافت. پاویا. در سال ۱۵۷۸، او برای کار در کلیسای کوچک تسبیح در کلیسای
۱۵۷۸، او برای کار در کلیسای کوچک تسبیح در کلیسای دومینیکن سن توماسو فراخوانده شد، در ابتدا برای جایگزینی آمبروجیو ولپیِ فوت‌شده، و تا سال ۱۵۸۳ سفارش‌ها را تکمیل کرد. در سال ۱۵۸۸، او مجموعه مجسمه‌های پیچیده‌ای را خلق کرد که قدیسان فرقه دومینیکن را به تصویر می‌کشید. در سال ۱۵۹۶، اسپارزو قرارداد جدیدی را برای تزئین دو طاق جلوی کلیسای کوچک تسبیح امضا کرد. اسپلتا در "کتاب تاریخ" خود در سال ۱۶۰۲، او را به عنوان «یکی از اولین گچ‌کاران این دوران» توصیف کرد (با استفاده از کلمه «اولین» به معنای باستانی «مهم‌ترین») و
از کلمه «اولین» به معنای باستانی «مهم‌ترین») و مجسمه باشکوه پیروزی از سال ۱۵۹۹ را به او نسبت داد. این مجسمه، که «به زیبایی شکل گرفته» و «به‌طور کامل اجرا شده» بود، بر روی پایه‌ای در طاقچه‌ای در قرنتی، نزدیک دروازه سوم شهر، در میدان سن گابریل آن زمان قرار داشت. این مجسمه بالدار، مسلح به سبک باستانی، تاجی از برگ بو بر سر، شاخه نخلی در دست راست و عصایی در دست چپ بود. این بنای یادبود از جمله زیورآلاتی بود که برای استقبال از ملکه مارگارت در طول بازدیدش از شهر استفاده شد و بعدها توسط سیلویو سالواتیکو نجیب‌زاده