payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دسی‌سلاوا استویانووا (؛ زادهٔ ) ورزشکار بازنشسته ورزش دوگانه اهل بلغارستان است. او در برکوویتسا متولد شد. استویانووا در شش دوره از قهرمانی جهان در ورزش دوگانه بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۷ و همچنین در المپیک زمستانی ۲۰۱۴ و المپیک زمستانی ۲۰۱۸ شرکت کرد. بهترین نتیجهٔ انفرادی او در جام جهانی ورزش دوگانه کسب جایگاه ۲۲م در مادهٔ سرعت بود. در قهرمانی جهان در ورزش دوگانه ۲۰۱۵، بهترین نتیجهٔ فردی او رتبهٔ ۳۸م در مادهٔ سرعت بود. همچنین، بهترین جایگاه او در رقابت‌های انفرادی المپیک، رتبهٔ ۶۱م در مادهٔ سرعت در المپیک
انفرادی المپیک، رتبهٔ ۶۱م در مادهٔ سرعت در المپیک زمستانی ۲۰۱۴ بود. او با همکار خود در ورزش دوگانه، دیمیتار گردژیکوف نامزد است و از او صاحب یک فرزند شده است. دوران حرفه‌ای. دسیسلاوا استویانووا اولین حضور بین‌المللی خود را در سال ۲۰۰۹ در یک مسابقهٔ IBU-Cup در مادهٔ سرعت در بانسکو تجربه کرد. او با کسب رتبهٔ چهارم، نه‌تنها در نخستین مسابقهٔ خود امتیاز گرفت و به جایگاهی تک‌رقمی رسید، بلکه تنها با یک رتبه اختلاف از سکوی قهرمانی بازماند و همچنین بهترین ورزشکار غیرروسی این رقابت بود. این جایگاه همچنان بهترین
غیرروسی این رقابت بود. این جایگاه همچنان بهترین رتبهٔ او در دومین سطح معتبر مسابقات بین‌المللی ورزش دوگانه است. اولین رویداد بزرگ او قهرمانی جوانان جهان در ورزش دوگانه ۲۰۱۰ در تورسبی بود که در آن، در ماده‌های مختلف به ترتیب مقام‌های ۴۶م در انفرادی، ۲۷م در سرعت، ۴۵م در تعقیبی و ۱۵م در مسابقهٔ تیمی را به دست آورد. مدتی بعد، او در مسابقات جوانان قهرمانی اروپا در ورزش دوگانه ۲۰۱۰ در اوته‌پیه شرکت کرد و در ماده‌های انفرادی، سرعت و تعقیبی به ترتیب رتبه‌های ۴۲م، ۳۹م و ۴۰م را کسب کرد. استویانووا در قهرمانی جوانان
و ۴۰م را کسب کرد. استویانووا در قهرمانی جوانان جهان در ورزش دوگانه ۲۰۱۱ در نووه مستو نا موراوه توانست نتایج بهتری کسب کند و در مادهٔ انفرادی چهاردهم، در سرعت چهارم، در تعقیبی هفتم و در مسابقهٔ تیمی ششم شد. او سپس در مسابقات جوانان قهرمانی اروپا در ورزش دوگانه ۲۰۱۱ در ریدناون شرکت کرد و مانند مسابقات جهانی، در مادهٔ انفرادی چهاردهم شد، در سرعت جایگاه ۳۸م را کسب کرد و با تیم در جایگاه نهم قرار گرفت. اولین حضور مهم او در ردهٔ بزرگسالان در قهرمانی جهان در ورزش دوگانه ۲۰۱۱ در خانتی-مانسییسک بود. او در مادهٔ
دوگانه ۲۰۱۱ در خانتی-مانسییسک بود. او در مادهٔ سرعت رتبهٔ ۹۶م را کسب کرد، در مسابقهٔ تیمی مختلط به همراه نیا دیمیترووا، میروسلاو کنانوف و مارتین بوگدانوف به جایگاه ۲۵م رسید و در مسابقهٔ تیمی زنان به همراه امیلیا یوردانوا، نینا کلنوفسکا و دیمیترووا دوازدهم شد. در آغاز جام جهانی ورزش دوگانه ۲۰۱۱/۲۰۱۲، او اولین مسابقهٔ خود را در هوخ‌فیلتسن در یک رقابت جام جهانی انجام داد و در مسابقهٔ تیمی سیزدهم شد. بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳، او در هر سه دوره از قهرمانی جهان در ورزش دوگانه شرکت کرد. در لو گراند بورنان، او در
ورزش دوگانه شرکت کرد. در لو گراند بورنان، او در جام جهانی ورزش دوگانه ۲۰۱۳/۲۰۱۴ با کسب جایگاه ۲۷م در مادهٔ سرعت، برای نخستین بار در میان امتیازآوران جام جهانی قرار گرفت. جوایز. دسیسلاوا استویانووا در دوران حرفه‌ای خود موفق به کسب مدالی در رقابت‌های بین‌المللی ورزش دوگانه نشد. با این حال، او در چندین دوره از بازی‌های المپیک زمستانی و قهرمانی جهان ورزش دوگانه حضور داشت و بهترین نتیجه فردی او در رقابت‌های قهرمانی جهان، رتبه ۳۷ در بخش سرعت (۲۰۱۵) بود. همچنین، بهترین عملکرد او در مسابقات جام جهانی ورزش دوگانه،
عملکرد او در مسابقات جام جهانی ورزش دوگانه، کسب مقام ۲۲ در بخش سرعت بود. نتایج ورزش دوگانه. تمامی نتایج برگرفته از اتحادیه جهانی ورزش دوگانه است. بازی‌های المپیک. "۰ مدال" قهرمانی جهان. "۰ مدال"
ادیت رِنفرو اسمیت (؛ زادهٔ ) زن ابرصدساله اهل ایالات متحده آمریکا است. وی نخستین زن سیاه‌پوست آمریکا بود که از کالج گرینل در شهر گرینل آیووا فارغ‌التحصیل شد. او نوهٔ دو برده است. در سن ۱۰۸ سالگی، در مطالعه ای توسط دانشگاه نورث‌وسترن وی را به دلیل حافظه قوی و طول عمر زایدش، به عنوان «اَبَرپیر» (SuperAger) نامیدند. در سال ۲۰۱۹، در سن ۱۰۵ سالگی، مدرک افتخاری از کالج گرینل دریافت کرد. در سال ۲۰۲۲، کالج گرینل اعلام کرد که یک خوابگاه جدید را به افتخار او نامگذاری خواهد کرد. «رنفرو هال» در پاییز ۲۰۲۴ افتتاح شد. تا
کرد. «رنفرو هال» در پاییز ۲۰۲۴ افتتاح شد. تا آوریل ۲۰۲۳، ادیت همچنان ساکن شهر شیکاگو بوده است. اوایل زندگی و سابقهٔ خانوادگی. ادیت رنفرو متولد ۱۴ ژوئیه ۱۹۱۴ است و پنجمین فرزند از شش فرزند خانواده است. مادرش اوا کریگ و پدرش لی آگوستوس رنفرو نام داشتند. خانواده رنفرو یکی از معدود خانواده‌های سیاهپوست در شهرک گرینل، یک شهر کوچک روستایی در مرکز آیووا بودند. هر دو پدربزرگ و مادربزرگ مادری و پدری‌اش برده بودند و در دوران برده‌داری به دنیا آمدند. پدر لی، پری رنفرو، در کارولینای شمالی و برده به دنیا آمد. مادر پری،
در کارولینای شمالی و برده به دنیا آمد. مادر پری، الیا اندرسون (که گاهی آلیس نامیده می‌شد)، در گامبیا به دنیا آمده بود و به عنوان برده به قاره آمریکا آورده شد. خواهران و برادران. بزرگ‌ترین خواهر او «هلن رنفرو لِـمِی» (۱۹۰۴–۱۹۶۸) یک معلم مشهور و مدافع حقوق مدنی و سیاسی در شهر آیووا سیتی بود. امروزه «مدرسه ابتدایی هلن لِـمِی» در آیووا سیتی به افتخار او نامگذاری شده است. او همچنین در میان کسانی است که در تالار مشاهیر فارغ التحصیلان دبیرستان گرینل فهرست شده است. آلیس رنفرو (۱۹۰۶–۱۹۹۷) به دانشگاه همپتون رفت و در
آلیس رنفرو (۱۹۰۶–۱۹۹۷) به دانشگاه همپتون رفت و در کتابخانه کنگره به کار مشغول شد. رودولف رنفرو (۱۹۰۷–۱۹۷۲) ایرادکننده سخنرانی فارغ‌التحصیلی در دانشکدهٔ همپتون بود (که معمولاً توسط شاگرد اول‌ها انجام می‌شود) و در دهه ۱۹۳۰ بخشی از «ائتلاف سیاهپوستان نیو نیگرو» در واشینگتن، دی.سی. بود. اوانل رنفرو (۱۹۰۸–۱۹۹۴) مدرک لیسانس و فوق لیسانس تغذیه را از دانشگاه آیووا دریافت کرد. او استاد دانشگاه ایالتی ساوانا شد. جوانترین برادر، پل رنفرو (۱۹۱۶–۱۹۷۴)، در طول جنگ جهانی دوم در نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا خدمت کرد و
دوم در نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا خدمت کرد و بخشی از رویداد پیاده‌سازی در نرماندی بود و قبل از ترخیص به درجه گروهبان ارشد رسید. او به مدرسه بینایی‌سنجی رفت و مطب بینایی‌سنجی‌اش در واشینگتن، دی.سی. بود. تحصیل. تحصیل در خانواده رنفرو اولویت بود و همه بچه‌ها به دانشگاه رفتند و بعداً شغل خوبی پیدا کردند. ادیت، مانند بسیاری از بچه‌های دیگر خانودهٔ رنفرو، تحصیلات مدرسه دولتی خود را در گرینل به پایان رساند. او تنها کسی بود که در شهر ماند و به کالج گرینل رفت. وی در سال ۱۹۳۷ با گرایش روان‌شناسی و علم اقتصاد
وی در سال ۱۹۳۷ با گرایش روان‌شناسی و علم اقتصاد فارغ‌التحصیل شد. ادیت رنفرو نخستین زن سیاه‌پوستی بود که از این مرکز دانشگاهی فارغ‌التحصیل شد. او که در دوران رکورد اقتصادی دانشجو بود، تعدادی شغل دانشجویی داشت و برای پس‌انداز کردن پولش، وعده‌های غذایی خود را در خانه می‌خورد. علیرغم شرایط زندگی سخت، او توانست در اجتماع دانشگاهی هم مشارکت داشته باشد. در مقاله‌ای در سال ۲۰۰۷ در "مجله گرینل"، از او نقل شده است که «این یک تجربه فوق‌العاده بود. من فقط بخشی از یک گروه بودم و از تمام فعالیت‌های گروهی که در گرینل
گروه بودم و از تمام فعالیت‌های گروهی که در گرینل داشتیم لذت بردم.» او همراه با دیگر دانش آموزان دختر در مهمانی‌های رقص و شام شرکت می‌کرد. او همچنین ورزش‌هایی از جمله بسکتبال و هاکی روی چمن انجام می‌داد. حرفه. پس از پایان دانشکده، ادیت برای جستجوی کار به شیکاگو نقل مکان کرد. او در آنجا در انجمن مسیحی مردان جوان و بعداً در دانشگاه شیکاگو کار کرد. او در شیکاگو با هنری تی. اسمیت آشنا شد و در ۲۵ می ۱۹۴۰، این زوج در خانه رنفرو در گرینل ازدواج کردند. آنها دو دختر به نام‌های ویرجینیا و آلیس به دنیا آوردند. ادیت
به نام‌های ویرجینیا و آلیس به دنیا آوردند. ادیت سرانجام مجوز تدریس خود را کسب کرد و به مدت ۲۱ سال در سیستم مدرسه شیکاگو تدریس کرد. او عضو تالار مشاهیر معلمان سیاه‌پوست است. پس از بازنشستگی در سال ۱۹۷۶، او مشغول به فعالیت‌های داوطلبانه در گودویل و مؤسسه هنر شیکاگو شد و این کارش را تا نود سالگی ادامه داد.
لِبوهانگ پِرِشیوس ماتوسا (، زادهٔ ۱۰ ژوئیه ۱۹۷۷ – درگذشتهٔ ۲۳ اکتبر ۲۰۰۶)، خوانندهٔ سبک کوایتو اهل آفریقای جنوبی بود. ماتوسا کار خود را به‌عنوان یکی از اعضای مؤسس گروه محبوب آفریقای جنوبی، بوم شاکا، در سال ۱۹۹۴ در سن هفده سالگی آغاز کرد. باشگاهی در ژوهانسبورگ نقطه عطف او بود جایی که دون لاکا تهیه کننده موسیقی اورا موجز دید. او به‌خاطر موهای بلوند رنگ‌شده‌اش، اجراهای پرانرژی روی صحنه، صدای قدرتمند و خشن، خلاقیت بی‌وقفه‌اش، حرکات رقص پرجنب‌وجوش و لباس‌های جسورانهٔ‌ای که بر روی صحنه می‌پوشید شناخته شده بود؛ او
که بر روی صحنه می‌پوشید شناخته شده بود؛ او به‌طور آشکار دوجنس‌گرا بود. در سال ۲۰۰۱ توسط مجلهٔ اف‌اچ‌ام به عنوان یکی از جذاب‌ترین زنان آفریقا نامزد شد. اما روزگار او فقط ۲۹ بهار را دید و در زمستانی عظیم فرو رفت در یک دلخراش حادثه ای که تصادف مینامندش بزرگ‌راه اِن۳ شرق رند بعد اجرایی مهیج که نقش اول این هیجان بود اما در تصادف او هیچ نقشی نداشت و تنها عدم کنترل راننده اش بر روی خودرو علت این حادثه بود و دیگر هیچ . اوایل زندگی. لِبوهانگ ماتوسا در دیویتون، شهرستانی در نزدیکی بنونی متولد شد. او دوران دبیرستان
در نزدیکی بنونی متولد شد. او دوران دبیرستان خود را در مدرسهٔ سنت مری گذراند. لبو از هفت سالگی با خواندن در گروه کر کلیسای محلی خود، شروع به کشف استعدادش در موسیقی کرد. زمانی که خانواده‌اش به ژوهانسبورگ نقل مکان کردند، او با موسیقی سبک بابل آدامس آشنا شد، که ترکیبی از پاپ و دیسکو بود و توسط هنرمندانی مانند برندا فاسی رواج یافته بود. ماتوسا برندا فاسی را الهام‌بخش خود می‌دانست و بعدها به‌عنوان یک اعجوبه در موسیقی شناخته شد. پیشه. ماتوسا در سن چهارده سالگی توسط یک دی‌جی از ژوهانسبورگ کشف شد و کمی بعد به گروه
یک دی‌جی از ژوهانسبورگ کشف شد و کمی بعد به گروه بوم شاکا پیوست. این گروه به سرعت به موفقیت دست یافت و به یکی از برجسته‌ترین گروه‌های موسیقی کوایتو در آفریقای جنوبی تبدیل شد. برخی معتقدند که این موفقیت تا حدی به دلیل جذابیت جنسی ماتوسا، از طریق لباس‌ها و سبک رقص منحصربه‌فردش، بوده است. اولین آلبوم بوم شاکا با عنوان «دربارهٔ زمان» بلافاصله با استقبال زیادی مواجه شد، اما آن‌ها با آخرین آلبوم خود، که در آن نسخه‌ای بازسازی‌شده از سرود ملی آفریقای جنوبی، «(خداوند آفریقا را برکت دهد) Nkosi Sikelela»، را ارائه
آفریقا را برکت دهد) Nkosi Sikelela»، را ارائه کردند، با جنجال روبرو شدند. پس از ترک بوم شاکا، ماتوسا کار انفرادی خود را آغاز کرد و در این مسیر بسیار موفق بود. او همچنین پیشگام در زمینهٔ حق‌نشر برای هنرمندان آفریقای جنوبی به‌شمار می‌رفت. ماتوسا در اقدامی بی‌سابقه برای صنعت موسیقی و به‌ویژه برای یک زن، مذاکره کرد و موفق شد حقوق انتشار و مالکیت کامل آثار خود را به‌دست آورد. ماتوسا صحنه‌ای را با کیت عرق به اشتراک گذاشت. در زمان مرگ ناگهانی‌اش در سن ۲۹ سالگی بر اثر یک تصادف رانندگی، ماتوسا برنامه‌هایی برای
بر اثر یک تصادف رانندگی، ماتوسا برنامه‌هایی برای راه‌اندازی لیبل موسیقی خود داشت. انفرادی. او در سال ۱۹۹۹ به‌عنوان یک هنرمند انفرادی فعالیت خود را آغاز کرد. اولین آلبوم انفرادی او با عنوان «رؤیا» ، در سال ۲۰۰۰ منتشر شد و تنها یک ماه پس از عرضه، به وضعیت طلایی دست یافت. در مراسم جوایز موسیقی آفریقای جنوبی در سال ۲۰۰۰، ماتوسا موفق به کسب سه جایزه شد: بهترین آلبوم رقص برای آلبوم «رؤیا»، بهترین آهنگ رقص برای تک‌آهنگ «Ntozabantu» از همان آلبوم، و بهترین خواننده زن. آلبوم بعدی او، «درام کوئین» ، که در سال ۲۰۰۴
زن. آلبوم بعدی او، «درام کوئین» ، که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد، بار دیگر جایزهٔ بهترین آلبوم رقص را در جوایز موسیقی آفریقای جنوبی برای او به ارمغان آورد. این آلبوم نقطهٔ عطفی در موسیقی ماتوسا بود، چرا که او از سبک کوایتو که ریشه در دوران حضورش در گروه بوم شاکا داشت، به سمت صدایی روح‌انگیزتر، فانک و دیسکو حرکت کرد. آلبوم «درام کوئین» با ترکیب سبک‌های مختلف موسیقی، از جمله هاوس، تحول چشمگیری در کارنامهٔ هنری ماتوسا ایجاد کرد و نشان‌دهندهٔ توانایی او در نوآوری و تغییر سبک‌های موسیقی بود. لِبوهانگ ماتوسا در سال
تغییر سبک‌های موسیقی بود. لِبوهانگ ماتوسا در سال ۲۰۰۴ با آهنگ‌هایی مانند ** «موسقی رو دوست دارم»، «Awu Dede» و «خطرناک» (با همراهی جَز) به صدر جدول‌های موسیقی پاپ آفریقای جنوبی صعود کرد. او با آخرین آلبوم خود، «شیر زن» (۲۰۰۶)، موسیقی پاپ را با عناصر موسیقی سنتی آفریقایی ترکیب کرد. این آلبوم شامل ترانه‌های شاد و تابستانی مانند «یه برند جدید»، «عشق شیرین» و «منو ببر اونجا» بود. این آلبوم همچنین نامزدی جایزهٔ MOBO بریتانیا در سال ۲۰۰۶ را در بخش «بهترین هنرمند آفریقایی» برای او به ارمغان آورد. از مهم‌ترین
آفریقایی» برای او به ارمغان آورد. از مهم‌ترین اجراهای او می‌توان به حضور در جشن تولد ۸۵ سالگی نلسون ماندلا اشاره کرد. او همچنین با نمایش «مونولوگ‌های واژن» (The Vagina Monologues) در آمریکا تور کرد. حضور او در چنین نمایشی با پیامی فمینیستی و قدرتمند، نشان‌دهندهٔ نگرش ماتوسا به عنوان یک زن قوی و الهام‌بخش بود. به گفتهٔ نویسندهٔ زین مگوبه، ماتوسا «به الگویی برای بسیاری از زنان جوان آفریقای جنوبی تبدیل شده است، [هرچند] ممکن است در نگاه اول به نظر برسد که او کلیشه‌هایی مانند جنسی‌سازی بدن زنان سیاه‌پوست،
او کلیشه‌هایی مانند جنسی‌سازی بدن زنان سیاه‌پوست، تکان‌دادن باسن و شبیه‌سازی رابطهٔ جنسی روی صحنه را تقویت می‌کند.» این نگرش فمینیستی قوی، همراه با نمایش جسورانهٔ تمایلات جنسی او روی صحنه، لقب «مادونای جدید شهرستان‌ها» را برای او به ارمغان آورد.ماتوسا با ترکیب هنر، فمینیسم و جسارت، تأثیر عمیقی بر فرهنگ و موسیقی آفریقای جنوبی گذاشت. تاییدیه‌ها. لِبوهانگ ماتوسا، هنرمند فقید، مورد تحسین و تأیید جوموسونو، افسانهٔ موسیقی آفریقای جنوبی، قرار گرفته بود.[نیازمند منبع] این تأییدیه نشان‌دهندهٔ جایگاه ویژهٔ ماتوسا در
این تأییدیه نشان‌دهندهٔ جایگاه ویژهٔ ماتوسا در صنعت موسیقی و تأثیرگذاری او بر نسل‌های بعدی هنرمندان است. نقش‌های تلویزیونی و سینمایی. اگرچه او عمدتاً یک خواننده بود، اما ماتوسا قدرت خود را در بازیگری نیز امتحان کرده بود و در نقش‌های تلویزیونی محلی در سریال‌هایی مانند Generations (نسل)، Backstage (پشت صحنه) و Muvhango ظاهر شد.در سال ۲۰۰۳ ماتوسا در فیلم سربازانی از سنگ نیز بازی کرد. مستند. در سال ۲۰۱۹، سیزده سال پس از درگذشت لِبوهانگ ماتوسا، یک فیلم بیوگرافی دربارهٔ زندگی او با عنوان «رؤیا: داستان لبو
دربارهٔ زندگی او با عنوان «رؤیا: داستان لبو ماتوسا»، منتشر شد. این فیلم در ۶ نوامبر از شبکهٔ *BET Africa* پخش شد و به بررسی زندگی پرفرازونشیب، دستاوردها و میراث ماندگار این هنرمند برجستهٔ آفریقای جنوبی پرداخت. جنجال. در فیلم زندگی‌نامه ای «رؤیا: داستان لبو ماتوسا»، شخصیت لِبوهانگ ماتوسا در دوران بزرگسالی توسط KB Motsinyalane و در دوران نوجوانی توسط Bahumi Madisakwane (کادیسکاوانه باهومی)، دختر طراح رقص و شخصیت رسانه‌ای دختر (سومیز موهینگو) Somizi Mhlongo و بازیگر Palesa Madisakwane، به تصویر کشیده شد.
و بازیگر Palesa Madisakwane، به تصویر کشیده شد. انتخاب بازیگران برای نقش‌های اصلی این فیلم، به‌ویژه به دلیل ارتباط خانوادگی Bahumi با Somizi Mhlongo، موضوع بحث و گفت‌وگو میان بینندگان بود. برخی این انتخاب را به دلیل استعداد و توانایی‌های بازیگری Bahumi (باهومی) تحسین کردند، در حالی که دیگران آن را به عنوان یک تصمیم بحث‌برانگیز در نظر گرفتند.
لبوگانگ ماشیل (زاده ۷ فوریه ۱۹۷۹) بازیگر، نویسنده و شاعر نمایشی (شاعر مجری) اهل آفریقای جنوبی متولد آمریکا است. زندگی. ماشیل، دختر پدر و مادری که از آفریقای جنوبی تبعید شده بودند، در ایالات متحده، در شهر پاوتاکتِ رود آیلند، به دنیا آمد.او در اواسط دهه ۱۹۹۰، پس از پایان دوره آپارتاید، به آفریقای جنوبی بازگشت.ماشیل تحصیل در رشته حقوق و روابط بین‌الملل را در دانشگاه ویتواترزند آغاز کرد، اما به مرور علاقه بیشتری به هنر پیدا کرد. او به همراه میشا جنکینز، نتسیکی مازوای و ناپو ماشن، گروه شعری به نام «فیله سیستا»
مازوای و ناپو ماشن، گروه شعری به نام «فیله سیستا» تأسیس کرد. او در سال ۲۰۰۴ در فیلم «هتل رواندا» حضور یافت و در چندین تولید تئاتری، از جمله نمایش «Threads» که ترکیبی از رقص، موسیقی و شعر بود، ایفای نقش کرد. همچنین، او یک آلبوم اجرای زنده شامل موسیقی و شعر با عنوان «(زندگی کن لبو ماشیل)Lebo Mashile Live» ضبط کرد. علاوه بر این، او تهیه‌کننده و مجری برنامه مستند «(نمایش ال) L’Attitude» در شبکه SABC 1 بود و همچنین مجری یک نمایش بازی به نام «(خط‌ها رو نقاشی کن) Drawing the Line» در شبکه SABC 2 شد. در سال ۲۰۰۵،
Drawing the Line» در شبکه SABC 2 شد. در سال ۲۰۰۵، او اولین مجموعه شعر خود را با عنوان «در روبانی از ریتم» منتشر کرد که در سال ۲۰۰۶ جایزهٔ نوما را برای آن دریافت کرد.او همچنین در کتاب «فراتر از کلمات: شاعرانهٔ آفریقای جنوبی» (انتشارات با چشم‌های متحرک، ۲۰۰۹) در کنار شاعرانی همچون کیوراپتس کگوسیستیل، دان ماترا و فیلیپا یا د ویلیرز حضور یافت. علاوه بر این، او در گلچین سال ۲۰۱۹ با عنوان «دختران جدید آفریقا» که توسط مارگارت بازبی ویرایش شده بود، مشارکت داشت. ماشیل نوازنده و نویسنده، ماجولا را در سال ۲۰۱۶ یک EP
نوازنده و نویسنده، ماجولا را در سال ۲۰۱۶ یک EP منتشر کرد. جوایز و افتخارات. ماشیل توسط مجلهٔ کازموپالیتین به عنوان یکی از زنان برجستهٔ آفریقای جنوبی در سال ۲۰۰۵ انتخاب شد و همچنین توسط روزنامه میل و گاردین در سال‌های ۲۰۰۶، ۲۰۰۷ و ۲۰۰۹ به عنوان یکی از ۱۰۰ جوان برتر آفریقای جنوبی معرفی گردید. در سال ۲۰۰۶، او توسط روزنامهٔ The Star در فهرست سالانهٔ ۱۰۰ فرد برتر به عنوان شخصیت برتر تلویزیون شناخته شد. در سال ۲۰۰۷، او جایزهٔ سیتی پرس/راپورت برای زن پرستیژ را دریافت کرد و در سال ۲۰۱۰ نیز توسط مجله‌ی گلامور در
کرد و در سال ۲۰۱۰ نیز توسط مجله‌ی گلامور در ردهٔ هنر و فرهنگ به عنوان زن سال انتخاب شد. ماشیل در سال ۲۰۱۱ توسط مجلهٔ آفریقای جدید به عنوان یکی از ۱۰۰ آفریقایی برتر معرفی شد و در سال ۲۰۱۲ جایزهٔ سفیر هنر را در مراسم افتتاحیهٔ جوایز وزات امنیت ملی آفریقای جنوبی برای زنان آفریقای جنوبی در عرصهٔ هنر دریافت کرد. او همچنین در مراسم افتتاحیهٔ پارلمان در سال ۲۰۰۹ به اجرا پرداخت. از او به‌عنوان «احتمالاً اولین نامی که با فکر کردن به یک نویسندهٔ زن که امواج بزرگی در دنیای شعر ایجاد می‌کند، به ذهن می‌رسد» یاد شده
در دنیای شعر ایجاد می‌کند، به ذهن می‌رسد» یاد شده است.
جرالین تَلی (؛ ۲۳ مه ۱۸۹۹ – ۱۷ ژوئن ۲۰۱۵) با نام خانوداگی دوشیزگی کِرتز زن ابرصدساله اهل ایالات متحده آمریکا بود که با ۱۱۶ سال و ۲۵ روز سن، طی مدتی مسن‌ترین فرد زنده جهان بود. قبلاً تصور می‌شد که او پس از درگذشت السی تامپسون در ۲۱ مارس ۲۰۱۳ میلادی، پیرترین آمریکایی زنده باشد تا آنکه در ژوئیه ۲۰۱۴ مشخص شد که گرترود ویور مسن تر بوده است.[۳] پس از مرگ گرترود ویور در ۶ آوریل ۲۰۱۵، تَلی به عنوان مسن‌ترین فرد زنده در جهان شناخته شد. تَلی نامه‌هایی از باراک اوباما رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا در جشن تولدهای ۱۱۴
رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا در جشن تولدهای ۱۱۴ و ۱۱۶ سالگی خود دریافت کرد که در آن وضعیت سنی او تأیید شده بود. زندگی‌نامه. جرالین کِرتز در ۲۳ مه ۱۸۹۹ در جورجیا به دنیا آمد. او که یکی از ۱۲ کودک خانواده بود، سال‌های اولیه‌اش را در مزرعه‌ای با چیدن پنبه و بادام زمینی و کاشت سیب‌زمینی شیرین گذراند. او در سال ۱۹۳۵ به اینکستر در ایالت میشیگان نقل مکان کرد و تا زمان مرگش در آنجا زندگی کرد. جرالین در سال ۱۹۳۶ با آلفرد تَلی (۳۰ ژانویه ۱۸۹۳–۱۷ اکتبر ۱۹۸۸) ازدواج کرد. جرلین و آلفرد تا زمان مرگ آلفرد به مدت ۵۲ سال
جرلین و آلفرد تا زمان مرگ آلفرد به مدت ۵۲ سال با هم زندگی کردند. آنها دارای یک فرزند دختر تلما بودند که در سال ۱۹۳۷ به دنیا آمد. جرالین دارای سه نوه، ۱۰ نتیجه و ۴ نبیره بود. سلامت و سبک زندگی. به گفته دخترش تلما، جرالین در اواخر عمر خود همچنان با دوختن لباس، ساختن لحاف و بازی در کازینوها فعال ماند. او تا ۱۰۴ سالگی بولینگ بازی می‌کرد تا آنکه پاهایش بسیار ضعیف شدند، اما باز با این وجود به همراه دوستش مایکل کینلاک و پسرش تایلر، که پسرخوانده روحانی (پسر تعمیدی) او نیز بود، به سفرهای ماهیگیری سالانه می‌رفت.
او نیز بود، به سفرهای ماهیگیری سالانه می‌رفت. تَلی یکی از اعضای «کلیسای باپتیست مبلغان اورشلیم جدید» بود که اعضای آن از او به عنوان «مادر تَلی» یاد می‌کردند. در ماه مه ۲۰۱۳، آنها زادروز ۱۱۴ سالگی او را با نامگذاری رسمی راهروی کلیسا به نام او جشن گرفتند. تَلی همچنین نامه‌ای شخصی از باراک اوباما رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا دریافت کرد که در آن اشاره کرده بود او «بخشی از یک نسل خارق‌العاده» است. تَلی در صد و شانزدهمین سالگرد تولد خود نامه دیگری از اوباما دریافت کرد که در آن نوشته بود «وسعت تجربه و ژرفای خرد
کرد که در آن نوشته بود «وسعت تجربه و ژرفای خرد او نشان دهنده مسیر طولانی ای است که ملت ما از سال ۱۸۹۹ طی کرده است». او گفت که طبق قاعده طلایی زندگی می‌کند. او در اجتماع محلی خود به خردمندی و زیرکی معروف بود و هنگامی که مردم از او مشورت می‌گرفتند، تَلی به آنها می‌گفت که از عقل سلیم استفاده کنند و می‌گفت: «تحصیلات زیادی ندارم، اما همان میزان عقل سلیم اندکی که دارم، سعی می‌کنم از آن استفاده کنم». درگذشت. جرالین تَلی در ۱۷ ژوئن ۲۰۱۵، پس از یک هفته بستری در بیمارستان درگذشت. او دعا کرده بود که در دوران پیش از
درگذشت. او دعا کرده بود که در دوران پیش از مرگ عذاب نکشد، و طبق گزارش‌ها در حین خواب در خانه‌اش در اینکستر و در آرامش کامل درگذشت. دربارهٔ سن زیادش، از او نقل شده است که گفته بود «هیچ کاری درباره‌اش از دستم بر نمی‌آید.» پس از مرگ او، سوزانا موشات جونز مسن‌ترین فرد جهان شد.
یاسکائین () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
در برابر جریان فیلمی محصول سال ۲۰۰۹ و به کارگردانی پیتر کالاهان است. در این فیلم بازیگرانی همچون جوزف فاینز، پل جیمز، جاستین کرک، الیزابت ریسر، مارتین شاکار، مری تایلر مور و میشل تراکتنبرگ ایفای نقش کرده‌اند.
یاپار-یانبکوو () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
یانگی-تورموش () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
اوراتائو () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ووروشیلوو () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
توسکانبای () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
تاشلی‌تاماک () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
سلطانوفکا () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
تاشلی-شاریپوو () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
استارویاپاروو () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
استاروشاریپوو () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
استارومریاسوو () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
استاروکومان‌کیه‌وو () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
سیدوروفکا () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
شستوپاولوفکا () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
شستایوو () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
روبلیوفکا () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
رایه‌وو () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
سرگیوپول () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
پولیاکوفکا () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
پولیتوتدل () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
نوویاپاروو () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
نوویانبکوو () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
نووشاریپوو () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
نوومریاسوو () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
نووآک‌کولایوو () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
موساگیتوو () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
میکیاشوو () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
آیخانوو () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
آلمتوو () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
باخچا () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
بالتو-ایوانوفکا () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
باتراکی () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
چویونچی () یک شهرک در شهرستان داولکانوفسکی در استان باشقیرستان کشور روسیه است.
رز سیسیل اونیل (زاده ۲۵ ژوئن ۱۸۷۴ – درگذشته ۶ آوریل ۱۹۴۴) کارتونیست، تصویرگر، هنرمند و نویسنده آمریکایی بود. او در سال ۱۹۰۹ به خاطر خلق شخصیت‌های کمیک استریپ به شهرت رسید و اولین کاریکاتوریست زن در ایالات متحده بود. اونیل، دختر یک فروشنده کتاب و یک زن خانه‌دار بود که در روستای نبراسکا بزرگ شد. او در سنین پایین به هنر علاقه نشان داد و به دنبال شغلی به عنوان تصویرگر بود تا در شهر نیویورک کار کند. کارتون‌های کیوپی او که اولین بار در سال ۱۹۰۹ در مجله مجله خانه بانوان به نمایش درآمد، در سال ۱۹۱۲ توسط یک شرکت
بانوان به نمایش درآمد، در سال ۱۹۱۲ توسط یک شرکت اسباب‌بازی آلمانی، به‌عنوان عروسک بیسکو تولید شد و به دنبال آن مواد ترکیبی و نسخه‌های سلولوئیدی نیز تولید شد. این عروسک‌ها در اوایل قرن بیستم بسیار محبوب بودند و به عنوان یکی از اولین اسباب بازی‌های عرضه شده به بازار در ایالات متحده شناخته می‌شوند. رز اونیل چندین رمان و کتاب شعر نوشت و در جنبش حق رای زنان نیز فعال بود. او با موفقیت عروسک‌های کیوپی به عنوان پردرآمدترین تصویرگر زن در جهان شناخته شد. اونیل به تالار مشاهیر ملی زنان راه یافت. در سال 2022 در کامیک
مشاهیر ملی زنان راه یافت. در سال 2022 در کامیک کان سن دیگو ، رز اونیل به عنوان یک پیشگام کمیک وارد تالار مشاهیر جوایز آیزنر شد. اونیل در 25 ژوئن 1874 در ویلکس-بار، پنسیلوانیا ، دختر ویلیام پاتریک، یک مهاجر ایرلندی ، و آلیس آسنات "میمی" اسمیت اونیل به دنیا آمد. او دو خواهر کوچکتر به نام های لی و کالیستا و سه برادر کوچکتر به نام های هیو، جیمز و کلارنس داشت. وقتی اونیل جوان بود، خانواده به روستای نبراسکا نقل مکان کردند. او از اوایل کودکی علاقه زیادی به هنر نشان داد و خود را وقف طراحی، نقاشی و مجسمه سازی کرد.
داد و خود را وقف طراحی، نقاشی و مجسمه سازی کرد. او در سیزده سالگی، در یک مسابقه نقاشی کودکان شرکت کرد که حامی مالی آن "اوماها هرالد" بود و جایزه اول را برای نقاشی خود با عنوان «وسوسه منتهی به پرتگاه» به دست آورد. مسیر شغلی. حرکت به نیویورک. اونیل در سال 1893 به نیویورک نقل مکان کرد تا مهارت های خود را به مخاطبان بیشتری عرضه کند. او برای بازدید از نمایشگاه جهانی کلمبیا به شیکاگو رفت. راهبه ها او را به ناشران مختلف معرفی کردند تا آثاری از مجموعه شصت طراحی او را بفروشند. او توانست نقاشی‌های خود را به انتشارات
بفروشند. او توانست نقاشی‌های خود را به انتشارات متعددی بفروشد و شروع به گرفتن سفارش‌های بیشتر کرد. یک کمیک استریپ چهار پانل از اونیل در شماره 19 سپتامبر 1896 در مجله "تراث" به نمایش درآمد و او را به اولین زن آمریکایی تبدیل کرد که یک کمیک استریپ منتشر کرد.