payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که در سال ۱۸۶۱ برای آنها ساخته شد، زندگی می‌کردند. آنها همچنین یک اقامتگاه تابستانی داشتند به نام میخائیلوفسکوئه در دریای بالتیک در پترهوف، و گروشفسکا، یک عمارت و ملک روستایی وسیع در جنوب اوکراین. این زوج هفت فرزند داشتند. دوشس بزرگ اُلگا، با شخصیتی قوی تر از شوهرش، نیروی غالب و مهرهٔ اصلی خانواده بود. او هفت فرزندش را با اراده و جدیتی فراوان بزرگ کرد. مرگ. اوگا که سنت‌مدار و عمیقاً مذهبی بود، هنگامی که پسر دومش، دوک اعظم میخائیلوویچ، در ۲۶ فوریه ۱۸۹۱ در سانرمو ازدواج ناهم‌تراز کرد، ضربه روحی هولناکی را
سانرمو ازدواج ناهم‌تراز کرد، ضربه روحی هولناکی را متحمل شد. این ازدواج نه تنها بر اساس قانون خانواده امپراتوری، ناهم‌تراز بود بلکه غیرقانونی (مخفیانه) هم بود و باعث رسوایی بزرگ در دربار روسیه شد. دوک اعظم میخائیل میخائیلوویچ از درجه نظامی و موقعیت خود به عنوان آجودان دربار امپراتوری محروم شد و همچنین از بازگشت مادام العمر به روسیه منع شد. هنگامی که الگا خبر ازدواج ناهم‌تراز پسرش شنید، به شدت جریحه دار و بیمار شد. چند روز بعد، به اصرار پزشکانش، برای بهبود سلامتی خود به سوی ملک خود در شبه‌جزیره کریمه، نزدیک
خود به سوی ملک خود در شبه‌جزیره کریمه، نزدیک دماغه آی تودور رهسپار شد. حوالی ظهر ۹ آوریل ۱۸۹۱، قطار سریع‌السیر که الگا در آن سوار بود از خارکف گذشت. بعد از ظهر دوشس بزرگ دچار حمله قلبی شد. از آنجایی که خارکف بزرگ‌ترین شهر مجاور بود، قطار حدود ساعت ۷ بعد از ظهر به آنجا بازگشت. چندین پزشک در خارکف به کوپه قطار او دعوت شدند و بیماری‌های او را التهاب ریه‌ها تشخیص دادند. او را به اتاق انتظار تزار در ایستگاه بردند. او توسط خدمتکاران و پزشکانش احاطه شده بود، اما نه شوهرش و نه هیچ‌یک از فرزندانش همراه او نبودند
نه شوهرش و نه هیچ‌یک از فرزندانش همراه او نبودند زیرا او به تنهایی سفر می‌کرد. کشیشی فراخوانده شد و سه روز بعد در ۱۲ آوریل ۱۸۹۱ در ایستگاه قطار در سن ۵۱ سالگی درگذشت. او در کلیسای جامع پیتر و پل در سن پترزبورگ به خاک سپرده شد.
باشگاه دپورتیوو ویستا هرموسا یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای اهل السالوادور است که در سان فرانسیسکو گوترا، مرازان واقع شده است. این باشگاه در حال حاضر در دسته سوم السالوادور بازی می‌کند. این تیم یکی از سه تیمی است که در اولین فصل خود در لیگ برتر برنده شده است. آنها اولین تیم از شهرستان مرازان بودند که در مسابقات بین‌المللی کونکاکاف و فیفا نمایندگی کردند.
باشگاه فوتبال بلیز یک تیم فوتبال بلیزی بود که در لیگ برتر بلیز شرکت کرد. آنها در بلیز سیتی مستقر بودند و آخرین بار در سال ۲۰۱۵ بازی کردند، قبل از اینکه توسط مشکلات مالی منحل شوند.
امیلیو مجیسترتی (۱۸۵۱ در میلان – ۱۹۳۶) یک نقاش ایتالیایی بود. زندگی‌ و حرفه. مجیسترتی از سال ۱۸۷۱ تا ۱۸۷۵ در آکادمی هنرهای زیبای بررا به تحصیل پرداخت و تحت هدایت فرانچسکو هایتس، گام‌های نخستین خود را در مسیر هنر برداشت. سپس در سال ۱۸۷۹، او را در سفر هنری‌اش به سراسر ایتالیا همراهی کرد. در آغاز، دست به تجربه‌های گوناگون زد؛ از صحنه‌های روایی و موضوعات مذهبی گرفته تا نقاشی‌های پرسپکتیو. در آستانه قرن جدید، توانایی خود را در به تصویر کشیدن پرتره‌ها، حیوانات و مناظر طبیعی نیز آزمود و در این زمینه‌ها به موفقیت
مناظر طبیعی نیز آزمود و در این زمینه‌ها به موفقیت دست یافت. سال ۱۸۸۰ نقطه عطفی در کارنامه هنری‌اش بود؛ زمانی که جایزه‌ای از سوی وزارت آموزش دریافت کرد و نام او در میان هنرمندان شناخته‌شده‌ی دوران، به‌ویژه به‌عنوان چهره‌پردازی با سبکی نسبتاً واقع‌گرایانه، مطرح شد. سبکی که به‌ویژه مورد توجه طبقه متوسط آن زمان قرار گرفت. در سال ۱۹۲۶، زندگینامه‌ای از او شامل برجسته‌ترین آثارش منتشر شد.
رولوشنری کانکررز یک تیم فوتبال بلیزی بود که در حال حاضر در لیگ برتر فوتبال بلیز رقابت می‌کند.
باشگاه فوتبال رئال مدریز یک تیم فوتبال نیکاراگوئه‌ای است که در لیگ برتر کشور بازی می‌کند و در سوموتو مستقر است.
عملیات آناکوندا () یا نبرد شاهی کوت، یک عملیات نظامی بود که در اوایل مارس ۲۰۰۲، در چارچوب جنگ در افغانستان انجام شد. در این عملیات، افسران شبه‌نظامی سازمان سیا، همراه با نیروهای متحد خود، به منظور نابودی نیروهای القاعده و طالبان وارد عمل شدند. محل اجرای این عملیات در دره شاهی کوت و کوه‌های ارما، واقع در جنوب شرقی زرمت بود. در بازه زمانی ۲ تا ۱۸ مارس ۲۰۰۲، حدود ۱۷۰۰ سرباز آمریکایی که از طریق هوا منتقل شده بودند، به همراه ۱۰۰۰ نیروی شبه‌نظامی افغان، که از حامیان دولت افغانستان محسوب می‌شدند، در برابر ۳۰۰ تا
دولت افغانستان محسوب می‌شدند، در برابر ۳۰۰ تا ۱۰۰۰ جنگجوی القاعده و طالبان برای تصرف دره شاهی کوت وارد نبرد شدند. نیروهای طالبان و القاعده با استفاده از موقعیت‌های مستحکم‌شده در غارها و ارتفاعات کوهستانی، و بهره‌گیری از خمپاره‌اندازها و سلاح‌های سنگین، به سمت نیروهای آمریکایی که در تلاش برای تأمین امنیت منطقه بودند، آتش گشودند. مولوی سیف‌الرحمان منصور، فرمانده افغان طالبان، بعداً رهبری نیروهای تقویتی طالبان را برای پیوستن به نبرد بر عهده گرفت. در ابتدا، نیروهای آمریکایی تعداد جنگجویان شورشی در دره شاهی کوت
آمریکایی تعداد جنگجویان شورشی در دره شاهی کوت را بین ۲۰۰ تا ۲۵۰ نفر برآورد کردند. با این حال، اطلاعات به‌دست‌آمده در مراحل بعدی نشان داد که تعداد واقعی این نیروها بین ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ جنگجو بوده است. پیش‌زمینه. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، گروهی از تروریست‌های اسلام‌گرای وابسته به القاعده، به رهبری اسامه بن لادن، به ایالات متحده حمله کردند. بر اساس گزارش‌های اطلاعاتی، بن لادن تحت حمایت طالبان در افغانستان پناه گرفته بود. در واکنش به این حملات، ایالات متحده در ۷ اکتبر ۲۰۰۱ عملیات آزادی پایدار را با هدف سرنگونی طالبان و
عملیات آزادی پایدار را با هدف سرنگونی طالبان و نابودی القاعده آغاز کرد. این عملیات با هدف سرنگونی حکومت طالبان و از بین بردن زیرساخت‌های القاعده در افغانستان طراحی شد. برای تحقق این هدف، آمریکا با ائتلاف شمال، یک گروه شورشی افغان متشکل از تاجیک‌ها، ازبک‌ها و هزاره‌ها، همکاری کرد. این گروه به دلیل اختلافات قومی و ایدئولوژیک، با حکومت طالبان که عمدتاً توسط پشتون‌ها اداره می‌شد، مخالف بود. ایالات متحده با ترکیبی از حملات هوایی و نیروهای ویژه زمینی به ائتلاف شمال در مبارزه با طالبان کمک کرد. آن‌ها توانستند
شمال در مبارزه با طالبان کمک کرد. آن‌ها توانستند به‌سرعت پایگاه‌های طالبان را تصرف کنند و در ۱۳ نوامبر ۲۰۰۱ موفق به کنترل پایتخت، کابل، شدند. تقریباً در همان زمان، اطلاعات نشان می‌داد که اسامه بن لادن و رهبران القاعده به یک اردوگاه آموزشی واقع در کوه‌های تورا بورا در نزدیکی جلال‌آباد، ولایت ننگرهار در شرق افغانستان پناه برده‌اند. برخلاف مناطق جنگی قبلی در شمال افغانستان، این منطقه عمدتاً محل سکونت پشتون‌ها بود. ایالات متحده از ائتلاف شمال می‌خواست که در حمله به القاعده در تورا بورا به آنها کمک کند، اما
حمله به القاعده در تورا بورا به آنها کمک کند، اما جنگ‌سالاران تاجیک و ازبک ائتلاف شمال از این کار امتناع کردند. آنها تمایلی به ورود به مناطق پشتون‌نشین در شرق یا جنوب نداشتند؛ بنابراین، ایالات متحده مجبور شد متحدان دیگری برای حمله پیدا کند. آن‌ها توانستند با پرداخت رشوه به شبه‌نظامیان پشتون در این مناطق، آن‌ها را به پیوستن به نیروهایشان ترغیب کنند و این گروه را «ائتلاف شرق» نامیدند. آنها با هم در ۳۰ نوامبر ۲۰۰۱ به اردوگاه آموزشی القاعده در تورا بورا حمله کردند. با این حال، این شبه‌نظامیان ائتلاف شرق ثابت
با این حال، این شبه‌نظامیان ائتلاف شرق ثابت کردند که بسیار کم‌اثرتر از ائتلاف شمال بوده‌اند. آنها همان سطح دشمنی با القاعده را نداشتند و هر شب برای افطار ماه رمضان میدان جنگ را ترک می‌کردند. به دلیل عدم همکاری مؤثر با شبه‌نظامیان ائتلاف شرق، اسامه بن لادن و رهبران القاعده از نبرد تورا بورا فرار کردند. پس از عملیات تورا بورا، این تصور وجود داشت که علت اصلی فرار اسامه بن لادن ناتوانی نیروهای آمریکایی در مسدود کردن مسیرهای فرار القاعده به سوی پاکستان بود. فرماندهان حاضر در صحنه درخواست کرده بودند که ۸۰۰ تکاور
حاضر در صحنه درخواست کرده بودند که ۸۰۰ تکاور ارتش ایالات متحده برای مسدود کردن این مسیرهای فرار اعزام شوند، اما مقامات نظامی سنتکام، درخواست آنها را رد کردند. این عدم استقرار نیروهای مسدودکننده، تأثیر قابل توجهی بر برنامه‌ریزی عملیات آناکوندا داشت. در ژانویه ۲۰۰۲، گزارش‌های اطلاعاتی نشان دادند که گروهی از جنگجویان طالبان و القاعده در دره شاهی کوت، واقع در ولایت پکتیا، در حال تجدید قوا هستند. این منطقه که در حدود ۶۰ مایلی جنوب گردیز واقع شده بود، به دلیل موقعیت جغرافیایی خاص خود، شامل غارهای طبیعی و
موقعیت جغرافیایی خاص خود، شامل غارهای طبیعی و ارتفاعات صعب‌العبور، به پایگاهی مناسب برای این گروه‌ها تبدیل شده بود. منطقه شاهی‌کوت پایین نیز به مناطق قبیله‌ای پاکستان نزدیک بود، جایی که تصور می‌شد بسیاری از جنگجویان القاعده پس از عملیات تورا بورا به آنجا فرار کرده‌اند. مقامات نظامی آمریکا بر اساس این اطلاعات، برنامه‌ریزی برای عملیات آناکوندا را آغاز کردند تا این تهدید را از بین ببرند و بقایای نیروهای القاعده و طالبان را منهدم کنند. دره شاهی‌کوت، به معنای «محل پادشاه» در زبان پشتو، حدود ۹ کیلومتر طول و در
پادشاه» در زبان پشتو، حدود ۹ کیلومتر طول و در پهن‌ترین بخش خود ۵ کیلومتر عرض دارد. این دره از دو بخش اصلی، شاهی‌کوت پایین و شاهی‌کوت بالا، که تقریباً موازی با هم امتداد دارند، تشکیل شده است. در شاهی‌کوت پایین، کوه‌های چشم‌نوازی همچون تاکور غار در جنوب شرقی و تساپره غار در شمال شرقی وجود دارند که ورودی‌های دره را کنترل می‌کنند. این دره به خوبی قابل دفاع است زیرا پشته‌های بلند آن مملو از غارها، شکاف‌ها و نقاط محافظت‌شده طبیعی است که امکان استقرار جنگجویان چریکی برای حمله به کف دره و مسیرهای دسترسی را فراهم
برای حمله به کف دره و مسیرهای دسترسی را فراهم می‌کند. در طول جنگ شوروی در افغانستان، این منطقه نیز میدان جنگ بود، زیرا نیروهای شوروی با چریک‌های مجاهدین می‌جنگیدند. مجاهدین، که با ارتش سرخ در جنوب شرقی افغانستان در جنگ بودند، استحکامات دفاعی خود را به‌طور استراتژیک در ولایت پکتیا، عمدتاً در امتداد رشته کوه مرکزی، مستقر کردند. یک بزرگراه حیاتی بین گردیز و خوست، مسیر تدارکاتی اصلی برای نیروهای شوروی مستقر در خوست بود. با این حال، در سال ۱۹۸۱، جنگجویان افغان با موفقیت این جاده را مسدود، خوست را محاصره و
با موفقیت این جاده را مسدود، خوست را محاصره و نیروهای شوروی را مجبور کردند که برای تأمین مجدد به حمل و نقل هوایی تکیه کنند. محاصره به مدت هفت سال ادامه یافت و در نهایت، نیروهای شوروی مجبور به عقب‌نشینی از منطقه شدند. در زمان جنگ شوروی در افغانستان، مولوی نصرالله منصور، رهبر مجاهدین، مسئولیت دره را بر عهده داشت و از جهادگران خارجی برای استقرار در شاهی‌کوت پایین دعوت کرد. منصور دره را مستحکم ساخت، سنگرهایی حفر کرد و مواضع شلیک در خطوط الراس ایجاد کرد که بسیاری از آن‌ها در عملیات استفاده شدند. مولوی نصرالله
از آن‌ها در عملیات استفاده شدند. مولوی نصرالله منصور بعداً به طالبان پیوست و قبل از کشته شدن در نبرد با یک جنگ‌سالار رقیب، فرماندار ولایت پکتیا شد. سیف‌الرحمان منصور، پسر نصرالله منصور، با استفاده از ارتباطات خانوادگی خود در منطقه، تا سال ۲۰۰۲ به فرمانده ارشد طالبان در ولسوالی زرمت ولایت پکتیا تبدیل شد. جنگجویان مجاهدین دو بار با موفقیت ارتش شوروی را در این دره شکست داده بودند و ائتلاف طالبان و القاعده انتظار داشتند که رویدادها در اینجا به شیوه مشابهی پیش برود. سیگنال‌های رو به افزایش و اطلاعات انسانی،
برود. سیگنال‌های رو به افزایش و اطلاعات انسانی، نشان‌دهنده حضور قوی جنگجویان طالبان، جنبش اسلامی ازبکستان و القاعده در دره شاهی‌کوت بود. اعتقاد بر این بود که تقریباً ۲۰۰ تا ۲۵۰ جنگجو در حال گذراندن زمستان و احتمالاً آماده شدن برای حمله بهاری در دره هستند. اطلاعات سیگنالی همچنین احتمال حضور اهداف با ارزش بالا در دره را مطرح کرد که در میان آنها نه تنها سیف‌الرحمان، بلکه طاهر یولداشف، بنیان‌گذار مشترک سازمان تروریستی جنبش اسلامی ازبکستان، و جلال‌الدین حقانی، که شبکه قبیله‌ای‌اش منطقه را کنترل می‌کرد، نیز حضور
شبکه قبیله‌ای‌اش منطقه را کنترل می‌کرد، نیز حضور داشتند. جلال‌الدین حقانی سابقه مبارزه با نیروهای شوروی را با حمایت سیا و سازمان اطلاعات پاکستان، ISI، داشت. او زمانی به عنوان یک رهبر بالقوه جایگزین در میان پشتون‌ها، به جز طالبان، دیده می‌شد. سیا خانواده حقانی را به فرار اسامه بن لادن از تورا بورا مرتبط دانست، اتهامی که خانواده به شدت آن را رد کرد. در نتیجه، خانواده حقانی هدف حملات هوایی آمریکا قرار گرفت و اکثر اعضای آن مجبور به فرار از مرز به پاکستان شدند. با این حال، علی‌رغم خروج آنها، جنگجویان القاعده که
این حال، علی‌رغم خروج آنها، جنگجویان القاعده که در سرزمین‌های قبیله‌ای خانواده حقانی پناه گرفته بودند، در دره شاهی‌کوت باقی ماندند. در اواخر ژانویه و اوایل فوریه ۲۰۰۲، مقامات نظامی ایالات متحده به بررسی راهکارهای مختلف برای مقابله با تجمع نیروهای القاعده و طالبان در دره شاهی کوت پرداختند. نیروهای آمریکایی تصمیم گرفتند که عملیات را به دو مرحله اصلی تقسیم کنند: حمله اولیه توسط نیروهای افغان تحت حمایت آمریکا و سپس ایجاد مواضع مسدودکننده برای جلوگیری از فرار جنگجویان دشمن. برای این منظور، سرلشکر فرانکلین
جنگجویان دشمن. برای این منظور، سرلشکر فرانکلین هاگنبک، فرمانده نیروی مشترک ویژه کوهستان، مسئولیت برنامه‌ریزی این عملیات را برعهده گرفت. استراتژی کلی این عملیات بر اساس تجربیات حاصل از نبرد تورا بورا شکل گرفت. در نبرد تورا بورا، عدم حضور کافی نیروهای آمریکایی در نقاط کلیدی، منجر به فرار بسیاری از رهبران القاعده به پاکستان شد. درسی که از آن شکست گرفته شد، این بود که باید مسیرهای فرار دشمن به‌طور کامل مسدود شود. بر همین اساس، نیروهای آمریکایی تصمیم گرفتند علاوه بر حمله اصلی، از واحدهای ویژه برای کنترل نقاط
بر حمله اصلی، از واحدهای ویژه برای کنترل نقاط کلیدی خروجی دره استفاده کنند. ایالات متحده به ضیا لودین، یک جنگ‌سالار پشتون، برای رهبری نیروهای قبیله‌ای افغان اعتماد کرد. مارک روزنگارد، افسر عملیات "نیروی ضربت خنجر"، توضیح داد چرا به شبه‌نظامیان افغان تکیه کردند، با اینکه در نبرد تورا بورا ناامید شده بودند. اولاً، گزارش‌ها حاکی از آن بود که نیروهای القاعده در دره شاهی‌کوت در میان ۱۰۰۰ غیرنظامی افغان مستقر هستند. در چنین وضعیتی، حضور نیروهایی که بتوانند بین غیرنظامیان محلی و جنگجویان جهادی خارجی تمایز قائل
غیرنظامیان محلی و جنگجویان جهادی خارجی تمایز قائل شوند، بسیار مهم بود. نگرانی‌هایی درباره کشتار تصادفی غیرنظامیان و تکرار اشتباهات نیروهای شوروی وجود داشت، چون این امر باعث می‌شد افغان‌ها نیروهای خارجی را اشغالگر ببینند. دلیل دیگر، ایجاد حس مالکیت در میان افغان‌ها نسبت به پیروزی بود. روزنگارد می‌خواست مردم محلی احساس کنند که خودشان جنگجویان القاعده را از کشورشان بیرون رانده‌اند. وقتی از او پرسیده شد که آیا چنین مفهومی می‌تواند در سطح ملی در کشوری به این میزان از تنوع قومی پذیرفته شود، مارک روزنگارد جواب
از تنوع قومی پذیرفته شود، مارک روزنگارد جواب داد که به نظر می‌رسد ضیا لودین حداقل این ایده را درک کرده باشد. عنصر مهمی در این عملیات، گروهی به نام عملیات نیروی پیشرفته (AFO) بود که به نیروی ضربت ۱۱ (TF 11) گزارش می‌داد. نقش آنها انجام مأموریت‌های شناسایی پرخطر در اعماق قلمرو دشمن بود. AFO یک سازمان ثابت نبود بلکه یک مفهوم بود که توسط یک تیم ستادی عملیات ویژه هماهنگ می‌شد و می‌توانست بسته به نیازهای مأموریت، نیروی انسانی را از واحدهای مختلف عملیات ویژه جذب کند. پیت بلبر برای رهبری تلاش‌های AFO در افغانستان
پیت بلبر برای رهبری تلاش‌های AFO در افغانستان انتخاب شد. تصمیم گرفته شد در این عملیات از پیاده‌نظام معمولی ایالات متحده استفاده شود. نیروهای مورد استفاده، متشکل از هنگ ۱۸۷ پیاده‌نظام ("راکسان‌ها") از لشکر ۱۰۱ هوابرد، به رهبری سرهنگ فرانک ویرچینسکی، و سربازان گردان یکم، هنگ ۸۷ پیاده‌نظام، لشکر ۱۰ کوهستان، به رهبری سرهنگ دوم پل لاکامرا، قرار بود توسط بالگردهای بوئینگ سی‌اچ-۴۷ شینوک و با پشتیبانی شش بالگرد بوئینگ ای‌اچ-۶۴ آپاچی وارد منطقه شده و در مواضع مسدودکننده مستقر شوند. بر اساس استراتژی تثبیت‌شده در
مستقر شوند. بر اساس استراتژی تثبیت‌شده در افغانستان، قرار بود که پشتیبانی آتش توسط واحدهای واحدهای نیروی هوایی ایالات متحده ارائه شود و نه توسط توپخانه. پشتیبانی هوایی اضافی نیز توسط واحدهای نیروی دریایی ایالات متحده و جنگنده‌های میراژ ۲۰۰۰دی‌ نیروی هوایی فرانسه تأمین شد. طرح نهایی دو نیروی اصلی را شامل می‌شد: نیروی ضربت چکش و نیروی ضربت سندان. نیروی ضربت چکش شامل شبه‌نظامیان افغان و تعداد کمی از نیروهای ویژه ایالات متحده بود که هدف اولیه‌شان حمله به دره شاهی‌کوت بود. برنامه این بود که آن‌ها از شمال وارد
بود. برنامه این بود که آن‌ها از شمال وارد دره شوند، از طریق روستاهای سرخانخیل و مرزک که اطلاعات نشان می‌داد دشمن در آنجا متمرکز است، حمله کنند و دشمن را به سمت نیروی ضربت سندان که مواضع مسدود شده توسط راکسان بود، هدایت کنند. نیروی ضربت سندان نیز متشکل از نیروی ضربت راکسان و ۱–۸۷ بود و هدف آن‌ها ایجاد مواضع مسدودکننده برای جلوگیری از فرار نیروهای دشمن بود. پیش از عملیات. در مرحله برنامه‌ریزی عملیات، واحدهای عملیات نیروی پیشرفته (AFO) برای جمع‌آوری اطلاعات در مورد مواضع طالبان و القاعده در شاهی‌کوت، به انجام
مورد مواضع طالبان و القاعده در شاهی‌کوت، به انجام عملیات‌های شناسایی پرداختند. تلاش برای دسترسی به پایگاه‌های داده اطلاعاتی ایالات متحده اطلاعات مفیدی ارائه نکرد. حتی تصاویر ماهواره‌ای گسترده از منطقه شاهی‌کوت نیز اطلاعات زیادی را نشان نداد، زیرا نیروهای القاعده در آنجا به صورت سبک تجهیز شده و در استتار ماهر بودند و نمی‌توانستند مانند تیپ‌های تانک عراقی که به راحتی در جنگ خلیج فارس قابل شناسایی بودند، در تصاویر مشخص شوند. تحلیل‌گران اطلاعاتی دریافتند که برای جمع‌آوری اطلاعات دربارهٔ وضعیت در دره، باید
برای جمع‌آوری اطلاعات دربارهٔ وضعیت در دره، باید عمدتاً بر روی جمع‌آوری اطلاعات انسانی (HUMINT) و سیگنال‌های رهگیری شده (SIGINT) تمرکز کنند. سرهنگ دوم پیت بلبر، فرمانده نیروی دلتا، هرگونه تلاش برای نفوذ هلی‌برن AFOها به منطقه را به دلیل احتمال باخبر شدن تروریست‌ها در دره رد کرد. علاوه بر شناسایی مسیرهای ورودی و اطراف دره توسط نیروهای AFO با استفاده از خودروی همه‌جارو (ATV) اصلاح شده پولاریس (که اغلب در شرایط نامساعد آب و هوایی و زمین‌های دشوار انجام می‌شد)، دو تیم با اسم رمز ایندیا و جولیت، شامل ۳ و ۵
دو تیم با اسم رمز ایندیا و جولیت، شامل ۳ و ۵ اپراتور به ترتیب، از نیروهای بسیار باتجربه دلتا از گروه شناسایی و نظارت اسکادران و اپراتورهای نخبه نیروی هوایی از اسکادران ۲۴ تاکتیک‌های ویژه، به ارتفاعات کوه‌ها و تنگه‌های شاهی‌کوت صعود کردند تا شناسایی محیطی انجام دهند. اطلاعات حیاتی آنها به AFO بازگردانده شد و پس از شروع عملیات بسیار ارزشمند بود. اطلاعات حیاتی جمع‌آوری‌شده به AFO بازگردانده شد و پس از شروع عملیات از اهمیت بالایی برخوردار بود. در تاریخ ۲۸ فوریه، سه تیم AFO به‌طور مخفیانه به دره نفوذ کردند. یکی
سه تیم AFO به‌طور مخفیانه به دره نفوذ کردند. یکی از این تیم‌ها با اسم رمز "جولیت"، شامل ۵ اپراتور دلتا، یک کنترل‌کننده رزمی و یک متخصص اطلاعات سیگنالی از یگان پشتیباتی اطلاعاتی (ISA)، با استفاده از ATVها از سمت شمال به دره وارد شد و در شرایط نامساعد آب و هوایی در طول شب به سمت یک مخفیگاه در سمت شرقی دره حرکت کرد. تیم دیگری به نام "ایندیا"، شامل سه اپراتور دلتا، یک اپراتور مراقبت نبرد و یک اپراتور ISA، به دره رفتند تا در بخش جنوب غربی دره، معروف به «قلاب ماهی»، پنهان شوند. تیم نهایی با کد "ماکو ۳۱" شناخته
پنهان شوند. تیم نهایی با کد "ماکو ۳۱" شناخته می‌شد و متشکل از سه نیروی ویژه دریایی از تیم قرمز DEVGRU، یک کنترل‌کننده رزمی نیروی هوایی و یک متخصص مواد منفجره نیروی دریایی بود. این تیم از لبه جنوبی دره به صورت پیاده وارد شد تا یک پست دیدبانی در نقطه‌ای به نام «انگشت» ایجاد کند. هر سه تیم وظیفه داشتند تا نقاط قوت و موقعیت‌گیری دشمن، از جمله مواضع ضدهوایی، را شناسایی و تأیید کنند. همچنین باید اطمینان حاصل می‌کردند که مناطق فرود هلیکوپترهای تیم ضربت راکسان بدون موانع است و هدایت نهایی برای پشتیبانی هوایی را،
موانع است و هدایت نهایی برای پشتیبانی هوایی را، پیش و در طول ورود نیروهای متعارف انجام دهند. تیم‌های عملیات ویژه از "نیروی ضربت کی-بار" و "نیروی ضربت ۶۴" نیز برای ایجاد پست‌های دیدبانی وارد دره شدند. این پست‌ها باید طبق برنامه‌ریزی آمریکایی‌ها «قابل سکونت باشند، توانایی شناسایی خوبی ایجاد کنند و مسیرهای فرار شناسایی‌شده به سمت پاکستان را پوشش دهند.» بعد از بررسی گزارش‌های روزانه تیم AFO، ژنرال تامی فرنکس به این نتیجه رسید که برای مقابله با حضور قابل توجه دشمن در دره شاهی‌کوت، نیاز به یک عملیات بزرگ وجود
دشمن در دره شاهی‌کوت، نیاز به یک عملیات بزرگ وجود دارد. مقامات نظامی طرح حمله به دره را نهایی کردند. قرار بود نیروی ضربت راکسان با استفاده از هلیکوپترهای ترابری شینوک و با پشتیبانی شش هلیکوپتر تهاجمی آپاچی، از طریق هوا به دره حمله کنند. نقش آن‌ها اشغال چندین موضع مسدودکننده در امتداد خط‌الراس شرقی شاهی‌کوت بود. نیروی ضربت چکش، تحت فرماندهی ضیا لودین با ۵۰۰ نیروی پشتون افغان، از ورودی شمالی به صورت زمینی و در قالب یک کاروان به دره وارد می‌شد. پیش از حمله زمینی، یک بمباران هوایی برنامه‌ریزی شد تا مواضع
زمینی، یک بمباران هوایی برنامه‌ریزی شد تا مواضع شناخته‌شده دشمن را هدف بگیرد. وقتی نیروی ضربت چکش از روستاهای سرخانخیل و مرزک، جایی که گمان می‌رفت نیروهای دشمن متمرکز شده‌اند، عبور می‌کرد، سربازان نیروی ضربت راکسان که مواضع مسدودکننده را پوشش می‌دادند، آماده برخورد با هر نیروی دشمن فراری بودند. علاوه بر این، دو گروه شبه‌نظامی افغان برای تشکیل یک محدوده بیرونی به منظور جلوگیری از فرار جنگجویان القاعده یا جنبش اسلامی ازبکستان که قصد داشتند به پاکستان بروند، انتخاب شدند. عملیات قرار بود ابتدا در ۲۸ فوریه آغاز
شدند. عملیات قرار بود ابتدا در ۲۸ فوریه آغاز شود، اما به دلیل بارش شدید برف تا ۲ مارس به تأخیر افتاد. نبرد. ۱ مارس ۲۰۰۲. یک روز پیش از عملیات برنامه‌ریزی شده، دو تک‌تیرانداز "ماکو ۳۱" متوجه گروهی از جنگجویان خارجی شدند که موضعی ایجاد کرده و در حال ادارهٔ مسلسل سنگین دوشکا روی قله‌ای بودند که قرار بود پست دیدبانی خود را آنجا برپا کنند. این دوشکا بر ورودی جنوب شرقی دره مشرف بود که هلیکوپترهای شینوک نیروی ضربت راکسان قرار بود ۲۴ ساعت بعد از آنجا عبور کنند و اگر تا آن زمان از بین نمی‌رفت، می‌توانست هلیکوپترهای
تا آن زمان از بین نمی‌رفت، می‌توانست هلیکوپترهای حامل نیروهای متعارف را سرنگون کند. نیروهای SEAL طرحی را برای کمین به دشمن در تاریکی قبل از سپیده‌دم و پیش از پرواز راکسان‌ها به دره ارائه دادند. روز بعد، ساعت ۴ صبح، سه نیروی SEAL از ماکو ۳۱ به‌طور بی‌صدا به اردوگاه دشمن نزدیک شدند، با این هدف که اندکی پیش از آغاز حمله هوایی صبر کرده و سپس جنگجویان آنجا را از بین ببرند. اما نیروهای SEAL توسط یک شورشی از جنبش اسلامی ازبکستان شناسایی شدند و درگیری مسلحانه‌ای کوتاه رخ داد. در تبادل شدید آتش، تفنگ‌های دو نفر از
رخ داد. در تبادل شدید آتش، تفنگ‌های دو نفر از نیروهای SEAL پس از شلیک یک گلوله گیر کرد. نیروی SEAL سوم دشمن را عقب راند در حالی که همکارانش به سرعت گیرها را رفع کرده و به شلیک ادامه دادند و ۵ نفر از ۷ جنگجوی خارجی را کشتند. با پیوستن یک شورشی دیگر به درگیری مسلحانه و شلیک با یک مسلسل پ‌کاام، تیم SEAL تصمیم گرفت عقب‌نشینی کرده و یک فروند ای‌سی-۱۳۰ را فراخواند که اردوگاه دشمن را با گلوله‌های ۱۰۵ میلی‌متری منهدم کرد. صدای شلیک ای‌سی-۱۳۰ باعث هوشیاری جنگجویان القاعده در سراسر دره شد و آن‌ها شروع به شلیک
القاعده در سراسر دره شد و آن‌ها شروع به شلیک سلاح‌های‌شان به هوا کردند. با این حال، این اقدام مرگبار بود زیرا گلوله‌های رسام موقعیت آنان را برای تیم‌های AFO فاش کرد و این مکان‌ها برای هدف‌گیری در حملات هوایی آینده ثبت شد. نیروهای SEAL به اشغال پست دیدبانی ادامه دادند. با جستجوی اردوگاه، آنها دریافتند که جنگجویان القاعده به خوبی مجهز شده‌اند. نیروهای SEAL نه تنها مهمات زیادی برای دوشکا پیدا کردند، بلکه یک تفنگ تک تیرانداز دراگانوف اس‌وی‌دی، چندین تفنگ تهاجمی کلاشنیکف، حداقل یک پرتابگر آرپی‌جی-۷ با چندین
کلاشنیکف، حداقل یک پرتابگر آرپی‌جی-۷ با چندین گلوله، یک مسلسل پ‌کا و چندین نارنجک نیز پیدا کردند. نیروهای SEAL همچنین به اسنادی برخورد کردند که به هر دو خط عربی و سیریلیک نوشته شده بودند، که نشان می‌داد جنگجویان عرب القاعده و جنگجویان ازبک و چچنی جنبش اسلامی ازبکستان به صورت مشترک عمل می‌کردند و تیم‌های میان‌فرهنگی تشکیل داده بودند. در میان این اسناد، یک دفترچه حاوی دستورالعمل‌هایی برای ساخت بمب‌های دست‌ساز جهت انفجار پل‌ها، ساختمان‌ها، اتوبوس‌ها و خودروها یافت شد. ۲ مارس ۲۰۰۲. تیم‌های تک‌تیرانداز کانادایی
شد. ۲ مارس ۲۰۰۲. تیم‌های تک‌تیرانداز کانادایی و آمریکایی و نیروهای افغان شروع به پاکسازی منطقه دره شاهی‌کوت کردند تا نیروهای شورشی را که پس از سقوط رژیم طالبان در دره در حال تجدید قوا بودند، ریشه‌کن کنند. نیروی ضربت چکش/نیروی ضربت سندان. حدود نیمه‌شب، واحدهای نیروی ضربت چکش (TF Hammer) سوار وسایل نقلیه خود شدند و پایگاه خود را در گردیز در موقعیت جغرافیایی به مقصد دره شاهی‌کوت در یک کاروان متشکل از ۳۹ کامیون، اتوبوس و سایر وسایل نقلیه ترک کردند. نیروی ضربت چکش متشکل از نیروی بزرگی از شبه‌نظامیان افغان به
چکش متشکل از نیروی بزرگی از شبه‌نظامیان افغان به رهبری ضیا لودین و تیم‌های عملیات ویژه (A-teams) "تگزاس ۱۴"/ODA 594 و "کبرا ۷۲"/ODA 372 بود. شرایط جاده به دلیل طوفان برفی اخیر که جاده‌های خاکی را به مسیرهای گلی و لغزنده بدل کرده بود، بسیار بد بود و پیشروی را به ویژه در زمین‌های دشوار چالش‌برانگیز می‌کرد. در طول حرکت، چندین کامیون گیر کردند و حتی یکی از اتوبوس‌های بزرگ واژگون شد که منجر به مجروح شدن تعدادی از جنگجویان شد. فرماندهان دستور دادند تا کامیون‌ها چراغ‌های جلو خود را روشن کنند که این امر عنصر
چراغ‌های جلو خود را روشن کنند که این امر عنصر غافلگیری را از بین برد. با ادامه حرکت، نیروی ضربت چکش به علت مشکلات حمل و نقل دچار عدم انسجام واحد شد. یک کاروان به رهبری استنلی ال. هریمن از گروه سوم نیروهای ویژه، از نیروی اصلی نیروی ضربت چکش جدا شد تا به پست دیده‌بانی تعیین‌شده برسد. یک فروند ای‌سی-۱۳۰ با اسم رمز "گریم ۳۱" که وظیفه شناسایی و پشتیبانی آتش را برعهده داشت، کاروان هریمن را شناسایی کرد و به علت نقص در سامانه ناوبری اینرسیایی خود، تصور کرد که در مکانی دور از نیروهای خودی است (این به دلیل مشکلی در
دور از نیروهای خودی است (این به دلیل مشکلی در پنل‌های «درخشش» بود که می‌بایست کاروان را به عنوان نیروهای آمریکایی شناسایی می‌کردند).). گریم ۳۱ بر روی ستون شلیک کرد که منجر به مرگ هریمن به واسطه آتش خودی و زخمی‌شدن تعدادی از شبه‌نظامیان افغان و نیروهای ویژه آمریکایی شد. بدنه اصلی نیروی ضربت چکش حدود ساعت ۰۶:۱۵ به نقطه قبل از حمله خود رسید و منتظر بمباران هوایی ۵۵ دقیقه‌ای برنامه‌ریزی‌شده‌ای بر روی مواضع دشمن شد. سوءتفاهم بین تگزاس ۱۴ و فرماندهی بالاتر به این معنا بود که بمباران به‌طور وسیع انجام نشد و تنها
معنا بود که بمباران به‌طور وسیع انجام نشد و تنها شش بمب استفاده شد. این مشکل به دلیل گیر کردن یکی از بمب‌ها در محفظه پرتاب بمب‌افکن بی-۱بی هنگام بمباران بود. هواپیمای بعدی در صف منتظر ماند تا بی-۱بی مجوز رهاسازی بمب و چرخش مجدد را دریافت کند. در این مدت، هر دو بمب‌افکن به‌همراه دو فروند اف-۱۵ئی اعلام کردند که یک پیام «خاموش کردن» دریافت کرده‌اند که به آنها دستور توقف بمباران را می‌داد. یکی از خلبانان اف-۱۵ئی بعداً تأیید کرد که این ممکن است دستوری برای گریم ۳۱ به‌منظور توقف شلیک باشد. این کمبود در پشتیبانی