payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باشگاه فوتبال سایگون یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای ویتنامی بود که توسط شرکت سهامی توسعه فوتبال سایگون اداره می‌شد. پس از سقوط از فصل ۲۰۲۲ و مشکلات مربوط به مالکیت باشگاه، پیشنهاد شد که این تیم منحل شود. در آخرین لحظه تلاش شد تا مجوز در فصل ۲۰۲۳ به باشگاه فوتبال لام دونگ واگذار شود، با این حال، این معامله شکست خورد. تشکیل این باشگاه در نتیجه نقل مکان تیم B باشگاه فوتبال هانوی به شهر هوشی‌مین در جنوب ویتنام و تغییر نام آن در سال ۲۰۱۶ به باشگاه فوتبال سایگون صورت گرفت. تاریخچه. همکاری با باشگاه فوتبال توکیو. در
گرفت. تاریخچه. همکاری با باشگاه فوتبال توکیو. در فوریه ۲۰۲۰، سایگون از توافق‌نامه همکاری با باشگاه ژاپنی باشگاه فوتبال توکیو خبر داد که شامل برنامه‌هایی برای راه‌اندازی یک آکادمی فوتبال مشترک در ویتنام است. منابع. انحلال‌های ۲۰۲۳ (میلادی) در ویتنام
مرکز شباب بلاطه () یک تیم فوتبال حرفه‌ای مستقر در اردوگاه پناهندگان بلاطه در نابلس، فلسطین است که در لیگ برتر کرانه باختری بازی می‌کند. این تیم که در سال ۱۹۵۴ تأسیس شد، در سال ۲۰۱۰ به لیگ برتر صعود کرد.
ورزشگاه فوتبال نابلس () یک ورزشگاه فوتبال در نابلس، فلسطین است. این ورزشگاه گنجایش ۳۰٬۰۰۰ نفر را دارد. این ورزشگاه محل برگزاری بازی‌های باشگاه فوتبال الاتحاد نابلس است که در لیگ اصلی فلسطین رقابت می‌کند. این باشگاه در بازی‌های ورزشکاران محقق خاورمیانه و مدیترانه در سال ۲۰۰۰ شرکت کرد. تاریخچه. این ورزشگاه در سال ۱۹۵۰ ساخته شد و اولین ورزشگاه فلسطین است. در سال ۲۰۰۹ بازسازی و گسترش یافت تا با استانداردهای فیفا مطابقت داشته باشد. توسعه این ورزشگاه باعث شده است که ظرفیت آن به ۳۰٬۰۰۰ نفر برسد و کل هزینه پروژه
که ظرفیت آن به ۳۰٬۰۰۰ نفر برسد و کل هزینه پروژه ۱٫۵ میلیون دلار بوده است.
طبق کتاب حقایق جهان، پدیده‌های طبیعی اصلی که در سطح منطقه‌ای ایتالیا را تهدید می‌کنند عبارتند از رانش زمین، جریان گل و لای، بهمن، زلزله، فوران آتشفشانی، سیل و در ونیز، فرونشست زمین. رانش زمین و جریان‌های گل و لای. بر اساس داده‌های منتشرشده توسط مؤسسهٔ ملی حفاظت و پژوهش محیط‌زیست ایتالیا (IIEPR)، حدود ۲٫۲٪ از جمعیت ایتالیا در مناطقی با خطر بالای یا بسیار بالای زمین‌لغزش سکونت دارند و همچنین ۳٫۸٪ از ساختمان‌ها و ۵٫۸٪ از اماکن میراث فرهنگی در این مناطق قرار گرفته‌اند. بین سال‌های ۱۹۷۰ تا ۲۰۱۹، زمین‌لغزش‌ها
گرفته‌اند. بین سال‌های ۱۹۷۰ تا ۲۰۱۹، زمین‌لغزش‌ها منجر به مرگ ۱۰۸۵ نفر، مفقود شدن ۱۰ نفر و بروز ۱۴۵۴ آسیب غیرکشنده شدند. بیشترین نرخ مرگ‌ومیر در این دوره در واله دائوستا و ترنتینو آلتو آدیجه گزارش شده است. زلزله‌ها. ایتالیا (به استثنای نسبی ساردینیا) که در همگرایی بین صفحه اوراسیا و صفحه آفریقا قرار دارد، از لرزه‌خیزی رنج می‌برد که به ویژه در امتداد رشته‌کوه آپنین، در کالابریا، در سیسیل و در برخی از مناطق شمال ایتالیا، مانند فریولی، بخشی از ونتو، و غرب لیگوریا، زیاد است. طبق اعلام سازمان حفاظت مدنی
لیگوریا، زیاد است. طبق اعلام سازمان حفاظت مدنی ایتالیا، خطر لرزه‌خیزی ایتالیا متوسط رو به بالاست، در حالی که آسیب‌پذیری آن نیز به دلیل شکنندگی ساختمان‌های ایتالیا و میزان بالای قرارگیری در معرض خطر، در نتیجه تراکم جمعیت و میراث فرهنگی، بسیار زیاد است. سیل. بر اساس گزارش مؤسسهٔ ملی حفاظت و پژوهش محیط‌زیست ایتالیا (IIEPR)، حدود ۱۰٫۴٪ از جمعیت ایتالیا در مناطقی با خطر بالای یا بسیار بالای سیل سکونت دارند و همچنین ۹٫۳٪ از ساختمان‌ها و ۱۵٫۳٪ از اماکن میراث فرهنگی در این مناطق قرار گرفته‌اند. بین سال‌های ۱۹۷۰ تا
در این مناطق قرار گرفته‌اند. بین سال‌های ۱۹۷۰ تا ۲۰۱۹، سیل باعث ۵۸۵ مورد مرگ، ۵۰ مورد مفقودی و ۴۸۱ مورد آسیب‌دیدگی غیرکشنده شد. مناطقی که بالاترین میزان مرگ و میر را در آن دوره داشتند، دره آئوستا و لیگوریا بودند. آتشفشان‌ها. مقامات ایتالیایی آتشفشان‌های ایتالیا را بر اساس زمان آخرین فوران طبقه‌بندی کرده‌اند؛ علاوه بر آتشفشان‌های زیردریایی و آن‌هایی که منقرض شده در نظر گرفته می‌شوند، در ایتالیا آتشفشان‌های خاموش (آلبان هیلز، فلگریان فیلدز، ایسکیا، وزوو، لیپاری، ولکانو، پانارئا، پانتلریا) و فعال (کوه اتنا و
ولکانو، پانارئا، پانتلریا) و فعال (کوه اتنا و استرومبولی) وجود دارد.
حفاظت مدنی ایتالیا (Protezione Civile)، که به‌طور رسمی با عنوان دپارتمان حفاظت مدنی (Dipartimento della Protezione Civile) شناخته می‌شود، نهاد ملی ایتالیا است که مسئول پیش‌بینی، پیشگیری و مدیریت رویدادهای اضطراری می‌باشد. این نهاد در سال ۱۹۹۲ بر اساس قانون ۲۴ فوریه ۱۹۹۲، شماره ۲۲۵ تأسیس شد و در سال ۲۰۱۲ به‌روزرسانی گردید. نظارت بر عملکرد آن بر عهده دفتر نخست‌وزیر ایتالیا است. وظایف حفاظت مدنی شامل پیش‌بینی، پیشگیری و مدیریت در سطح ملی بلایای طبیعی و انسانی می‌باشد. هدف اصلی این سازمان حفاظت از جان انسان‌ها،
هدف اصلی این سازمان حفاظت از جان انسان‌ها، اموال، سکونتگاه‌ها و محیط‌زیست در برابر خطرات و خسارات است. رئیس فعلی فابیو سیسیلیانو است. این دپارتمان برای مقابله با موقعیت‌های پرخطر و دشوار به تعداد زیادی داوطلب و سایر نیروهای موجود نیاز دارد. بیش از ۵۰۰۰ سازمان داوطلب محلی در دپارتمان حفاظت مدنی مشارکت دارند. فعالیت‌هایی که ستون دپارتمان را تشکیل می‌دهند. سازمان. حفاظت مدنی توسط افراد زیر تشکیل می‌شود: حمل و نقل. حفاظت مدنی همچنین مسئول تأمین نیازهای حمل‌ونقل دولت ایتالیا نیز می‌باشد. آتش‌نشانی هوایی. از سال
دولت ایتالیا نیز می‌باشد. آتش‌نشانی هوایی. از سال ۱۹۹۸، هواپیماهای حفاظت مدنی برای مقابله با آتش‌سوزی‌های جنگلی توسط پیمانکار شرکت پژوهش‌ها و تجارب هواشناسی اداره می‌شد. در سال ۲۰۱۸، پس از بازساختاردهی نیروها و یگان‌های ملی، تمام ناوگان مقابله با آتش‌سوزی به سپاه ملی آتش‌نشانی ایتالیا منتقل شد و هلیکوپترهای یگان جنگلبانی نیز به همین ترتیب به این سپاه واگذار گردید. ناوگان. ناوگان هوایی حفاظت مدنی ایتالیا: پایگاه‌های عملیاتی. فرودگاه‌های مرتبط با حفاظت مدنی ایتالیا: نام‌گذاری به زبان‌های اقلیت در ایتالیا. در
نام‌گذاری به زبان‌های اقلیت در ایتالیا. در مناطق با وضعیت ویژه که از نظام دو زبانه بهره‌مند هستند، نام حفاظت مدنی به شکل‌های زیر مورد استفاده قرار می‌گیرد: افتخارات. مدال طلای شایستگی مدنی - ۲۰۰۳. «به خاطر کارهای شایسته‌ای که توسط وزارت حفاظت مدنی در صورت وقوع رویدادهای بزرگ و غم‌انگیز در طول سال ۲۰۰۲ انجام شد، که در زیر ذکر شده است: ژوئن ۲۰۰۲، وربانو کوزیو-اوسولا: تشکیل یک دریاچه یخی در یخچال مونته روزا. اکتبر-نوامبر ۲۰۰۲، کاتانیا: فعالیت آتشفشانی و لرزه‌ای. اکتبر-نوامبر ۲۰۰۲، کامپوباسو-فوجیا:
و لرزه‌ای. اکتبر-نوامبر ۲۰۰۲، کامپوباسو-فوجیا: زمین‌لرزه‌هایی با شدت ۵٫۴ در مقیاس ریشتر. نوامبر ۲۰۰۲، رانش زمین جدی در شمال ایتالیا. دسامبر ۲۰۰۲، جزایر آیولین: سونامی. در شرایط فوق، وزارت حفاظت مدنی ریاست جمهوری شورای وزیران هماهنگی مداوم و مؤثر نهادها، ارگان‌ها و ساختارهای فعال در سرویس ملی حفاظت مدنی را تضمین کرده است که شواهدی از فداکاری تحسین‌برانگیز در آماده‌سازی امداد برای افراد آسیب‌دیده از رویدادهای غم‌انگیز و بازسازی و ارتقاء محیط زیست پس از آن ارائه می‌دهد. اقدام سخاوتمندانه همه اجزای درگیر در
می‌دهد. اقدام سخاوتمندانه همه اجزای درگیر در فعالیت‌های دفاع مدنی، یک … نمونه‌ای تحسین‌برانگیز از فداکاری برای خیر ایتالیا.» – ۱۶ مه ۲۰۰۳ مدال طلای شایستگی مدنی - ۲۰۰۶. «به مناسبت بلایای طبیعی جدی و وقایع غم‌انگیزی که در سال‌های ۲۰۰۴–۲۰۰۵ در نقاط مختلف جهان رخ داد، اداره حفاظت مدنی ریاست شورای وزیران، با ارائه کمک و پشتیبانی به افراد آسیب‌پذیر و آسیب‌دیده، فداکاری فوق‌العاده‌ای را به نام ارزش‌های همبستگی و تعهد بشردوستانه به اثبات رساند؛ به‌ویژه پس از زلزله فاجعه‌بار در شهر بسلان که پس از حمله تروریستی جدی
فاجعه‌بار در شهر بسلان که پس از حمله تروریستی جدی در جنوب شرقی آسیا که توسط سونامی ویران شد، در شهر نیواورلئان که تحت تأثیر طوفان قرار گرفت و در نهایت در منطقه کشمیر که آن نیز تحت تأثیر زلزله قرار گرفت، توسط این اداره در شهر بام، کارهای شایسته‌ای انجام شد؛ در عین حال، این اداره با شایستگی بالا و کارایی فوق‌العاده توانسته است سازماندهی «رویدادهای بزرگ» را که میلیون‌ها نفر را درگیر کرده و افکار عمومی جهان را به خود جلب کرده است، به‌ویژه به مناسبت تشییع جنازه پاپ ژان پل دوم و افتتاح المپیک زمستانی تورین ۲۰۰۶،
ژان پل دوم و افتتاح المپیک زمستانی تورین ۲۰۰۶، در ایتالیا هماهنگ کند.» - ۱ آوریل ۲۰۰۶ نشان طلای لیاقت نشان نظامی سلطنتی مالت. «آنها توانسته‌اند فداکاری‌ای را که آنها را به انجام مؤثر و کارآمد عملیات نجات در ایتالیا و خارج از کشور ترغیب می‌کند، متحول کنند و سیستم حفاظت مدنی ایتالیا را به الگویی تحسین‌شده و مورد احترام و داوطلبان آن را به نمونه‌ای از حرفه‌ای‌گری، نیکوکاری و فداکاری تبدیل کنند.» – ۲ اکتبر ۲۰۱۱ مدال طلای شایستگی مدنی - ۲۰۱۲. «به مناسبت زلزله‌ای که منطقه ابروتزو را لرزاند، اداره حفاظت مدنی
که منطقه ابروتزو را لرزاند، اداره حفاظت مدنی ریاست شورای وزیران هماهنگی مداوم و مؤثر اجزا و ساختارهای عملیاتی و همچنین سازمان‌های مدنی، نظامی و داوطلبان خدمات ملی حفاظت مدنی را تضمین کرد و با ارائه مدرکی از فداکاری تحسین‌برانگیز در سازماندهی امداد و کمک به نفع جمعیت آسیب‌دیده و کار بعدی برای بازگرداندن شرایط عادی زندگی، تقدیر و تشکر متفق‌القول جامعه محلی و سراسر کشور و تأیید عمومی جامعه بین‌المللی را دریافت کرد.» - ۵ ژوئن ۲۰۱۲ مدال طلای شایستگی صلیب سرخ ایتالیا. «در مراحل اولیه امدادرسانی پس از زلزله‌ای که
«در مراحل اولیه امدادرسانی پس از زلزله‌ای که منطقه ابروتزو را لرزاند، این وزارتخانه در تمام مراحل سیستم پیچیده هماهنگی بین امدادرسانی، ظرفیت سازمانی فوق‌العاده‌ای را نشان داده و به هزاران نفر از مردم آسیب‌دیده کمک‌رسانی کرده است.» - ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۲
صلیب سرخ ایتالیا (IRC, یا "CRI") جامعهٔ ملی هلال‌احمر ایتالیا است. جمعیت هلال‌احمر ایتالیا یکی از اعضای بنیان‌گذار اصلی فدراسیون بین‌المللی جمعیت‌های صلیب سرخ و هلال‌احمر در سال ۱۹۱۹ بود. تاریخچه. تاریخ اولیه. جمعیت هلال‌احمر ایتالیا در شکل امروزی خود، با نام کمیتهٔ انجمن ایتالیایی برای امدادرسانی به مجروحان و بیماران جنگ، در ۱۵ ژوئن ۱۸۶۴ در میلان تأسیس شد، دو ماه پیش از امضای کنوانسیون اول ژنو. در ۲۰ ژوئن ۱۸۶۴، سومین جنگ استقلال ایتالیا آغاز شد و چهار گروه از داوطلبان کمیته بین‌المللی نجات به کوزتوزا اعزام
داوطلبان کمیته بین‌المللی نجات به کوزتوزا اعزام شدند. در سال ۱۸۷۲، ستاد مرکزی به رم منتقل شد و یک کمیته مرکزی تشکیل شد. از آن زمان، کمیته بین‌المللی نجات عملیات خود را در سراسر کشور گسترش داده و برای مقابله با طیف رو به رشدی از فعالیت‌ها و شرایط اضطراری، از جمله زلزله کازامیچیولا در سال ۱۸۸۳، مستقر شده است. صلیب سرخ آمریکا مدت‌هاست که در ایتالیا فعال بوده و با صلیب سرخ ایتالیا همکاری می‌کند. ارنست همینگوی در سال ۱۹۱۸ برای صلیب سرخ آمریکا در پادشاهی ایتالیا کار می‌کرد صلیب سرخ آمریکا همچنان دفتری در ناپل،
کار می‌کرد صلیب سرخ آمریکا همچنان دفتری در ناپل، ایتالیا دارد. بیمارستان شماره ۶۸ صلیب سرخ در جنگ کره. در طول جنگ کره، بیمارستان صلیب سرخ ایتالیا شماره 68 (L'OSPEDALE Croce Rossa Italiana N°68) برای کمک به فاجعه انسانی در کره به آنجا اعزام شد، اگرچه ایتالیا در آن زمان عضو سازمان ملل متحد نبود. کارکنان بیمارستان در ۱۶ نوامبر ۱۹۵۱ به کره رسیدند و خدمات پزشکی را به غیرنظامیان و سربازان زخمی از همه طرف‌ها ارائه دادند. سرانجام در ۲ ژانویه ۱۹۵۵ کره را ترک کردند. اکنون. در حال حاضر، صلیب سرخ ایتالیا جایگاه یک
اکنون. در حال حاضر، صلیب سرخ ایتالیا جایگاه یک سازمان خیریه فراملی را دارد که تحت حمایت عالی رئیس‌جمهور جمهوری ایتالیا قرار دارد. صلیب سرخ ایتالیا در حال حاضر عضو فدراسیون بین‌المللی جمعیت‌های صلیب سرخ و هلال احمر است. دکتر ماسیمو بارا در ۱۱ دسامبر ۲۰۰۵ به عنوان رئیس صلیب سرخ ایتالیا انتخاب شد و تا ۳۰ اکتبر ۲۰۰۸، زمانی که دولت ایتالیا فرانچسکو روکا را به عنوان کمیسر فوق‌العاده منصوب کرد، خدمت کرد. در ۲۷ ژانویه ۲۰۱۳، فرانچسکو روکا در طول مجمع ملی این سازمان به عنوان رئیس IRC انتخاب شد. وسایل نقلیه صلیب سرخ
به عنوان رئیس IRC انتخاب شد. وسایل نقلیه صلیب سرخ ایتالیا دارای پلاک‌های مخصوص هستند. ۷ اصل اساسی. هفت اصل اساسی، پایه و اساس صلیب سرخ ایتالیا و فدراسیون بین‌المللی جمعیت‌های صلیب سرخ و هلال احمر را تشکیل می‌دهند: فعالیت‌ها. صلیب سرخ ایتالیا در حال حاضر در حال اجرای استراتژی ۲۰۲۰ است که توسط فدراسیون بین‌المللی جمعیت‌های صلیب سرخ و هلال احمر ترویج می‌شود. هدف اصلی این پروژه دستیابی به شش هدف در طول این دهه بر اساس تجزیه و تحلیل نیازها و آسیب‌پذیری‌های جامعه است. شش هدف استراتژیک به شرح زیر است: بخش‌ها. از
است. شش هدف استراتژیک به شرح زیر است: بخش‌ها. از زمان اصلاحات سال ۲۰۱۲، صلیب سرخ ایتالیا از سه بخش تشکیل شده است: پیوند به بیرون. وب‌سایت رسمی صلیب سرخ ایتالیا (به زبان ایتالیایی)
نیروی انتظامی در ایتالیا در سطح ملی متمرکز است و شامل چندین نیروی ملی است که توسط برخی از سازمان‌های اجرای قانون محلی پشتیبانی می‌شوند. دو نیروی اصلی پلیس عبارتند از کارابینیری، ژاندارمری ملی، و پلیس ایالتی، پلیس ملی غیرنظامی. گارد مالی یک نیروی پلیس نظامی است که مسئول مقابله با جرایم مالی، قاچاق و تجارت غیرقانونی مواد مخدر است. گشت‌زنی مرزی و دریایی توسط "پلیس مرزی"، بخشی از پلیس ایالتی، و گارد ساحلی انجام می‌شود. نیروی پلیس زندان‌ها که بر زندان‌ها و انتقال زندانیان نظارت دارد. سپاه جنگلبانی ایالتی که به
زندانیان نظارت دارد. سپاه جنگلبانی ایالتی که به عنوان نیروی ملی حفاظت از پارک‌ها و جنگل‌ها فعالیت می‌کرد، اما در سال ۲۰۱۶ به کارابینیری ملحق شد در کنار نیروهای پلیس ملی، "پلیس محلی" نیز به پلیس در سطح محلی اهمیت می‌دهد. خلاصه. سامانه نیروی انتظامی ایتالیا پیچیده است و شامل چندین نیروی پلیس و سازمان است که هرکدام وظایف خاصی را بر عهده دارند. افسران با اختیارات کامل عمدتاً از نیروهای ملی هستند و مسئولیت تحقیق و دستگیری را بر عهده دارند، در حالی که نیروهای محلی نقش‌های محدودتری ایفا می‌کنند. نیروهای اصلی در
نقش‌های محدودتری ایفا می‌کنند. نیروهای اصلی در سطح استانی تحت نظر رئیس پلیس محلی و مطابق با پرفکت، نماینده استانی دولت، اداره می‌شوند. اجرای قانون یک وظیفه انحصاری دولت است که تحت نظر وزارت کشور سازماندهی شده و دارای تقسیمات و صلاحیت‌های استانی است. بالاترین مقام مسئول اجرای قانون، دفتر وزارتی «اداره امنیت عمومی» است. در سال ۲۰۰۵، ایتالیا ۳۲۴۳۳۹ افسر پلیس فعال داشت که بالاترین تعداد در اتحادیه اروپا، چه به‌طور کلی و چه به نسبت جمعیت، بود. این تعداد دو برابر تعداد مأموران در بریتانیا با اندازه مشابه است. در
تعداد مأموران در بریتانیا با اندازه مشابه است. در سال ۲۰۲۰، این تعداد به ۲۳۷۹۱۰ نفر رسید که تنها از فرانسه و آلمان در اتحادیه اروپا عقب‌تر است. نیروهای پلیس ملی. پلیس ایالتی. پلیس ایالتی پلیس ملی مدنی ایتالیا است. این پلیس "در اتوستراد" (شبکه بزرگراه‌های سریع‌السیر ایتالیا) گشت‌زنی می‌کند و علاوه بر وظایف گشت‌زنی، تحقیق و اجرای قانون، بر امنیت راه‌آهن، پل‌ها و آبراه‌ها نیز نظارت دارد. این یک نیروی پلیس غیرنظامی است که با کارابینیری نظامی و گارد مالی متمایز است. سازمان داخلی و طرز فکر آن تا حدودی نظامی است،
سازمان داخلی و طرز فکر آن تا حدودی نظامی است، اما پرسنل آن غیرنظامی هستند. دفتر مرکزی آن در رم است و دارای تقسیمات منطقه‌ای و استانی می‌باشد. برنامه‌ای به نام پلیس محله حضور پلیس را افزایش داده و از وقوع جرم جلوگیری می‌کند. دو گروه از "پلیس‌ها" یا "کارابینیرها" پیاده یا با دوچرخه در مناطق شهرهای بزرگ گشت‌زنی می‌کنند. پلیس مالی. گارد مالی یک سپاه نظامی تحت نظارت وزارت اقتصاد و دارایی است که نقشی مانند نیروی پلیس دارد. این سپاه مسئول امور مالی، اقتصادی، قضایی و امنیت عمومی است. این شامل فرار مالیاتی، جرایم
و امنیت عمومی است. این شامل فرار مالیاتی، جرایم مالی، قاچاق، پولشویی، قاچاق مواد مخدر غیرقانونی بین‌المللی، مهاجرت غیرقانونی، بازرسی‌های گمرکی و مرزی، نقض حق چاپ، عملیات ضد مافیا، کلاهبرداری کارت اعتباری، جرایم سایبری، جعل، تأمین مالی تروریسم، حفظ نظم عمومی و امنیت، دفاع سیاسی و نظامی از مرزهای ایتالیا می‌شود. گاردیا دی فینانزا حدود ۶۸۰۰۰ سرباز، شامل مأموران، افسران جزء و افسران، دارد. پرسنل آن در یوروپل، یوروجاست و دفتر مبارزه با کلاهبرداری اروپا خدمت می‌کنند. گارد مالی همچنین قایق‌ها، کشتی‌ها و هواپیماها
گارد مالی همچنین قایق‌ها، کشتی‌ها و هواپیماها را برای گشت‌زنی در آب‌های سرزمینی ایتالیا نگهداری می‌کند. در طول تظاهرات و رویدادهای بزرگ، پلیس مالی اغلب به عنوان پلیس ضد شورش به انجام وظیفه فراخوانده می‌شود. پلیس کارابینیری. با لقب لا بنِمریتا (سپاه شایسته)، کارابینیری نام رایج آرما دلّی کارابینیری است، یک نیروی نظامی شبه‌ژاندارمری با وظایف پلیسی. آن‌ها همچنین به‌عنوان پلیس نظامی نیروهای مسلح ایتالیا عمل می‌کنند و می‌توان از آن‌ها برای مأموریت‌های دفاع ملی استفاده کرد. کارابینیری یک نیروی مسلح مستقل است که
کرد. کارابینیری یک نیروی مسلح مستقل است که در کنار ارتش، نیروی دریایی و نیروی هوایی فعالیت می‌کند و بدین ترتیب سنت دیرینهٔ خود به‌عنوان نخستین سپاه (آرما) ارتش ایتالیا (اسرسیتو) را پایان داده است. واحدهای کارابینیری در مأموریت‌های حفظ صلح به سراسر جهان، از جمله بوسنی، کوزوو، افغانستان و عراق اعزام شده‌اند. اصلاحات نظامی، "ارتش را" به روی زنانی که قبلاً تا سال ۲۰۰۱ از حضور در تمام نیروهای نظامی ایتالیا منع شده بودند، باز کرده است ایستگاه‌های کارابینیری در سراسر کشور توزیع شده‌اند، تقریباً در هر شهرداری یک
کشور توزیع شده‌اند، تقریباً در هر شهرداری یک ایستگاه و ایستگاه‌های اضافی در مکان‌های استراتژیک در امتداد بزرگراه‌ها. "آرما" اغلب در طول رویدادها و تظاهرات بزرگ به عنوان پلیس ضد شورش فراخوانده می‌شود و وظایف پلیس نظامی و غیرنظامی را انجام می‌دهد. طبق گزارش یوروپل، این نیرو «۴۶۷۲ ایستگاه و ستوان» دارد. حفاظت از حیوانات. در برخی مناطق، یک نیروی حفاظت از حیوانات یا "گاردی زوفایل"، حیوانات در معرض خطر را نجات می‌دهد و از حیوانات و حیات وحش محافظت می‌کند. مأموران، شهروندان داوطلب آموزش‌دیده‌ای هستند که اختیارات
شهروندان داوطلب آموزش‌دیده‌ای هستند که اختیارات محدودی در مورد ایمنی حیوانات دارند. قانون شماره ۱۸۹ مورخ ۲۰ ژوئیه ۲۰۰۴، در مورد آزار حیوانات، وظایف و صلاحیت‌های پلیس قضایی را به نگهبانان انجمن‌های حمایت از حیوانات و حیوانات وحشی واگذار می‌کند. مأموران (که با حکم صادره از سوی استانداری به رسمیت شناخته شده‌اند) در امور شکار صلاحیت ندارند. مأموران، رعایت تمام قوانین شهری، منطقه‌ای و ملی مربوط به حیوانات را تضمین می‌کنند و ممکن است تخلفات را به کارابینیری، پلیس ایالتی، پلیس محلی یا پلیس جنگلداری گزارش دهند.
ایالتی، پلیس محلی یا پلیس جنگلداری گزارش دهند. تجهیزات. مأموران معمولاً لباس‌های سبز رنگی می‌پوشند که با لباس‌های گارد مالی و پلیس محلی متفاوت است. مشابه نیروهای پلیس محلی مختلف، آنها ممکن است ترکیبی از لباس‌های زیر را بپوشند: برخی از مأموران سلاح گرم (تپانچه) حمل می‌کنند، در حالی که برخی دیگر این کار را نمی‌کنند و نظرات متفاوتی در این مورد وجود دارد.
سنتور یا قنطورس (انگلیسی: ) یک خانواده از مرحله فوقانی موشک است که توسط ایالات متحده ساخته شده و از پیشران‌های سرمازا اکسیژن مایع (LOX) و هیدروژن مایع (LH2) استفاده می‌کند. سنتور اولین مرحله فوقانی با عملکرد بالا در جهان بود که از پیشران LOX/LH2 استفاده کرد و به خانواده موشک‌های اطلس و تایتان قابلیت‌های قابل توجهی برای پرتاب ماهواره های بزرگتر به مدار زمین‌ایستا و ارسال کاوشگرهای رباتیک به منظومه شمسی بخشید. این مرحله در ابتدا توسط جنرال داینامیکس در اواخر دهه ۱۹۵۰ طراحی و توسعه یافت و اولین پرواز
اواخر دهه ۱۹۵۰ طراحی و توسعه یافت و اولین پرواز موفقیت‌آمیز آن در سال ۱۹۶۳ انجام شد. بعدها این مرحله توسط لاکهید مارتین و بوئینگ تولید شد و اکنون توسط ائتلاف پرتاب و راه‌اندازی (ULA) تولید می‌شود. در سال ۲۰۲۰، ناسا قراردادی با ULA برای ساخت نسخه‌ای از سنتور برای سامانه پرتاب فضایی (SLS) به عنوان مرحله فوقانی کاوش (EUS) منعقد کرد، اما این برنامه در سال ۲۰۲۴ لغو شد. نسخه مدرن سنتور با نام مرحله مشترک سنتور (انگلیسی: ) بر روی موشک‌های اطلس ۵ پرواز می‌کند و به عنوان مرحله فوقانی برای موشک جدیدتر ولکان نیز خدمت
مرحله فوقانی برای موشک جدیدتر ولکان نیز خدمت می‌کند. تاریخچه. در سال ۱۹۵۶، نیروی هوایی آمریکا (USAF) شروع به بررسی طرح‌هایی برای یک مرحله فوقانی قدرتمند کرد تا به وسیله‌های پرتاب موجود اضافه شود. در اواخر سال ۱۹۵۷، جنرال داینامیکس (در آن زمان کانویر) برنده قراردادی برای توسعه این مرحله شد و پیشنهاد استفاده از هیدروژن مایع (LH2) به عنوان سوخت و اکسیژن مایع (LOX) به عنوان اکسیدکننده را ارائه داد. نام سنتور برای این مرحله جدید انتخاب شد. مرحله فوقانی سنتور اولین مرحله موشک در جهان بود که از پیشران‌های LH2/LOX
مرحله موشک در جهان بود که از پیشران‌های LH2/LOX استفاده می‌کرد؛ ترکیبی که دارای بالاترین تکانه ویژه در میان تمام پیشران‌های شیمیایی موشک است. برای فراهم کردن استحکام ساختاری لازم بدون افزایش وزن، سنتور از مخازن «بالنی» با دیواره‌های فولادی ضدزنگ بسیار نازک استفاده کرد. این مخازن استحکام خود را تنها با فشار پیشران‌های داخلشان حفظ می‌کردند. برای جلوگیری از فروپاشی مخازن قبل از بارگیری پیشران، آن‌ها با نیتروژن تحت فشار نگه داشته می‌شدند. طراحی سنتور برای استفاده از موتورهای پرت اند ویتنی RL10 توسعه یافت.
از موتورهای پرت اند ویتنی RL10 توسعه یافت. برنامه توسعه سنتور در ابتدا توسط آژانس پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفته (ARPA) تأمین مالی می‌شد. در سال ۱۹۵۹، مسئولیت برنامه به ناسا منتقل شد. در این دوره، سنتور برای استفاده به عنوان مرحله نهایی موشک‌های ساترن ۱ در نظر گرفته شده بود. برنامه‌ریزی شده بود که شش پرواز آزمایشی با مرحله فوقانی سنتور به عنوان مرحله سوم انجام شود. این مرحله که قرار بود بر روی یک مرحله S-IV قرار گیرد، اس-۵ (S-V) نامگذاری شد. با این حال، حتی قبل از اولین پرواز، مشخص شد که چنین موشکی برای رسیدن
از اولین پرواز، مشخص شد که چنین موشکی برای رسیدن به اهداف برنامه آپولو بسیار کوچک و ضعیف است. در سال ۱۹۶۲، ناسا تصمیم گرفت موشک بزرگتر و بسیار قدرتمندتر ساترن ۵ را توسعه دهد و برنامه ساترن ۱ به یک پلتفرم آزمایشی برای توسعه ساترن ۵ تبدیل شد. این تغییر منجر به لغو مرحله اس-۵ و جایگزینی آن با نسخه‌ای از مرحله اول موشک تایتان ۱ شد که به عنوان مرحله اس-۴ (S-IV) تغییر کاربری داده بود. برنامه سنتور به شدت از مشکلات رنج می‌برد. اولین پرواز آزمایشی آن در ماه مه ۱۹۶۲ با شکست مواجه شد و مرحله سنتور به همراه موشک اطلس
با شکست مواجه شد و مرحله سنتور به همراه موشک اطلس خود منفجر شد. پس از بحث‌های فراوان در ناسا و کنگره، ورنر فون براون و تیمش در مرکز پروازهای فضایی مارشال پیروز شدند و مرحله سنتور از برنامه ساترن حذف شد. با این حال، توسعه سنتور به عنوان مرحله فوقانی برای موشک‌های اطلس-قنطورس ادامه یافت. اولین پرواز موفقیت‌آمیز در ۲۷ نوامبر ۱۹۶۳ انجام شد. در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، سنتور به یک مرحله فوقانی حیاتی برای ناسا تبدیل شد و امکان پرتاب محموله‌های سنگین‌تر و کاوشگرهای بین سیاره‌ای را فراهم کرد. این مرحله برای پرتاب
بین سیاره‌ای را فراهم کرد. این مرحله برای پرتاب فضاپیماهای سرویر به ماه و کاوشگرهای مارینر، پایونیر و وایکینگ به سیارات درونی و بیرونی منظومه شمسی استفاده شد. در دهه ۱۹۸۰، سنتور برای پرتاب ماهواره‌های نظامی و ارتباطی بزرگ با استفاده از موشک تایتان III تطبیق داده شد. یک نسخه اصلاح‌شده به نام سنتور جی (Centaur G) برای استفاده در شاتل فضایی توسعه یافت، اما پس از فاجعه چلنجر لغو شد. نسخه‌های بعدی سنتور بر روی موشک‌های اطلس مانند اطلس ۲ و اطلس ۳ پرواز کردند. طراحی. مرحله سنتور به دلیل استفاده از مخازن بالنی که
مرحله سنتور به دلیل استفاده از مخازن بالنی که ساختاری سبک اما مستحکم را فراهم می‌کنند، شناخته شده است. این مخازن از فولاد ضدزنگ مقاوم در برابر خوردگی به ضخامت ۰٫۵۱ میلیمتر ساخته شده‌اند. آنها با یک سرپوش مشترک از یکدیگر جدا شده‌اند که از یک لایه فایبرگلاس به ضخامت ۶٫۴ میلیمتر بین دو صفحه فولاد ضدزنگ تشکیل شده است. خلاء ایجاد شده توسط اکسیژن مایع فوق سرد، انتقال حرارت از هیدروژن مایع نسبتاً گرم‌تر را کاهش می‌دهد. کنترل وضعیت در هنگام پرواز بدون نیروی موتور توسط ۱۲ تراستر هیدرازین تأمین می‌شود. این تراسترها
۱۲ تراستر هیدرازین تأمین می‌شود. این تراسترها همچنین برای پایدارسازی مرحله قبل از احتراق موتور اصلی و برای ته‌نشین کردن پیشران‌ها استفاده می‌شوند. هر تراستر رانشی معادل ۲۷ نیوتن (۶ پوند-نیرو) تولید می‌کند. حوادث. در ۸ مه ۱۹۶۲، اولین پرواز آزمایشی سنتور، اطلس-قنطورس ۱ (Atlas-Centaur 1)، با شکست مواجه شد. در ۵۴ ثانیه پس از پرتاب، مرحله سنتور منفجر شد و سپس موشک اطلس نیز از بین رفت. علت این شکست، جدا شدن یک پنل عایق از مرحله سنتور بود که منجر به گرم شدن بیش از حد مخزن هیدروژن مایع شد. در طول سال‌ها، چندین
از حد مخزن هیدروژن مایع شد. در طول سال‌ها، چندین مأموریت دیگر نیز با شکست مواجه شدند که علت آن‌ها نقص در مرحله سنتور بود. این موارد شامل پروازهای اطلس-قنطورس ۲، ۳، ۵ و ۷ بودند. در سال ۱۹۹۱، پرتاب یک ماهواره نظامی در مأموریت اطلس-قنطورس ۷۰ (AC-70) به دلیل نقص در سیستم هیدرولیک سنتور با شکست مواجه شد. در سال ۱۹۹۲، مأموریت اطلس-قنطورس ۷۱ (AC-71) نیز به دلیل عدم احتراق موتورهای سنتور با شکست روبرو شد. اشیاء رها شده در فضا. پس از تکمیل مأموریت‌های خود، مراحل سنتور مصرف‌شده به عنوان زباله فضایی در مدار زمین یا
مصرف‌شده به عنوان زباله فضایی در مدار زمین یا در مسیرهای فرار از گرانش زمین رها می‌شوند. در برخی موارد، این مراحل با اشیاء دیگر برخورد کرده یا به‌طور غیرمنتظره‌ای منفجر شده‌اند. به عنوان مثال، مرحله سنتور-دی که در سال ۱۹۶۶ فضاپیمای سرویر ۲ را پرتاب کرد، پس از نقص در فضاپیما، با ماه برخورد کرد. در سپتامبر ۲۰۲۰، ستاره‌شناسان کشف کردند که یک شیء به زمین نزدیک می‌شود. در ابتدا تصور می‌شد که این یک سیارک است و به آن نام موقت 2020 SO داده شد. تحلیل طیفی نشان داد که این شیء در واقع مرحله فوقانی سنتور از مأموریت
که این شیء در واقع مرحله فوقانی سنتور از مأموریت سرویر ۲ است.
یک بازی ویدئویی به سبک نقش‌آفرینی است که توسط ساکناث برای کنسول پلی‌استیشن توسعه یافته است. این بازی در ۱۶ دسامبر ۱۹۹۹ توسط اس.ان.کی. در ژاپن و در سال ۲۰۰۰ به‌وسیلهٔ اینفوگرمز به صورت بین‌المللی منتشر شد. داستان در یک صومعه جن‌زده نمتون در کشور ولز اتفاق می‌افتد و شخصیت‌های اصلی داستان، کودلکا یاسانت، ادوارد پلانکت و اسقف جیمز اوفلاهرتی، اسرار نمتون را کشف می‌کنند و با هیولاهایی روبرو می‌شوند که از گذشتهٔ تاریک آن خلق شده‌اند. روندبازی عناصر اکتشاف و معمایی را با مبارزات نوبتی ترکیب می‌کند، که روی یک شبکه
را با مبارزات نوبتی ترکیب می‌کند، که روی یک شبکه انجام می‌شوند. "کودلوکا" توسط هیروکی کیکوتا، کارمند سابق اسکوئر، ساخته شد که در سال ۱۹۹۷ به همراه دیگر اعضای کارکنان اسکوئر، شرکت ساکنوث را برای توسعه بازی تأسیس کرد. کیکوتا همچنین کارگردان، تهیه‌کننده، نویسنده و آهنگساز بازی نیز بود. سازندگان برای تحقیق به ولز سفر کردند و تمام گفتگوها به زبان انگلیسی انجام شد. سیستم سنتی مبارزه نوبتی بدون دخالت کیکوتا و به دلیل اختلافات کارکنان ایجاد شد. این بازی که موفقیت تجاری نسبی در ژاپن کسب کرد و واکنش‌های ضد و نقیضی
تجاری نسبی در ژاپن کسب کرد و واکنش‌های ضد و نقیضی از منتقدان در سراسر جهان دریافت کرد، پایه و اساس مجموعه بازی‌های ویدئویی "شدو هارتس" از شرکت ساکناث بود.