payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خروج بریتانیایی‌ها، هگانا را به حمله و اعمال نقشه دالت از آوریل به بعد سوق داد. هگانا در حمله (۱ آوریل - ۱۵ مه ۱۹۴۸). برای انتقال اسحله در عملیات بالاک از چکسلواکی در پایان مارس ۱۹۴۸، از یک هواپیمای ترابری اجاره‌ای استفاده شد. در آغاز آوریل ۱۹۴۸، یک محموله از هزاران تفنگ و صدها مسلسل به بندر تل آویو رسید. با این محموله بزرگ، هگانا می‌توانست سلاح‌هایی را برای یک تلاش متمرکز فراهم کند، بدون این‌که سلاح‌های دیگر سرزمین‌های یهودی را در اختیار بگیرد و آن‌ها را در خطر بی‌سلاحی قرار دهد. هگانا وارد فاز تهاجمی شد،
خطر بی‌سلاحی قرار دهد. هگانا وارد فاز تهاجمی شد، اگرچه هنوز سلاح‌های سنگین در اختیار نداشت. در ماه آوریل، نیروهای یه‌شو در یک عملیات فوق سری به نام «نان خود را بیندازید» به جنگ بیولوژیکی متوسل شدند، که هدف آن جلوگیری از بازگشت فلسطینیان به روستاهایی بود که نیروهای یه‌شو فتح کرده بودند و با این کار شرایط را برای هر ارتش عربی که ممکن بود قلمرو را بازپس گیرد، دشوار کردند. این عملیات شامل مسموم کردن چاه‌های روستا بود. در ماه‌های پایانی جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸، زمانی که اسرائیل دست بالا را داشت، ظاهراً
۱۹۴۸، زمانی که اسرائیل دست بالا را داشت، ظاهراً دستور گسترش استفاده از عوامل بیولوژیکی علیه خود کشورهای عربی صادر شد. پس از ۱۵ مه ۱۹۴۸. پس از تهاجم کشورهای عربی در ۱۵ مه و در هفته‌های اول جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸، مزیت تسلیحاتی به نفع کشورهای عربی متمایل بود. از ژوئن به بعد و پس از اولین آتش‌بس، ورق به نفع اسرائیلی‌ها برگشت. این تغییر وضعیت ناشی از تماس‌هایی بود که در نوامبر ۱۹۴۷ و پس از آن صورت گرفت. یه‌شو تفنگ، مسلسل و مهمات را از چکسلواکی خریداری کرد، که عمدهٔ آن‌ها پس از پایان حکمرانی بریتانیا
کرد، که عمدهٔ آن‌ها پس از پایان حکمرانی بریتانیا در ۱۵ مه ۱۹۴۸ به دستشان رسید. یه‌شو از چکسلواکی جنگنده‌های اس-۱۹۹ نیز گرفت و بعداً سوپرمارین اسپیت‌فایر نیز دریافت کرد. در انبارهای باقی‌مانده از جنگ جهانی دوم، یه‌شو تمام تجهیزات، وسایل نقلیه و تدارکات لازم برای یک ارتش را تهیه کرد. علی‌رغم ادامه تحریم، از فرانسه خودروهای زرهی تهیه کردند. یه‌شو دستگاه‌هایی را برای تولید اسلحه و مهمات خریداری کرد و پایه‌های صنعت تسلیحات اسرائیل را شکل داد. یه‌شو از ایالات متحده بمب‌افکن و هواپیماهای ترابری خریداری کرد که در
بمب‌افکن و هواپیماهای ترابری خریداری کرد که در طی عملیات بالاک برای حمل تسلیحات مورد استفاده قرار گرفت. برخی از کشتی‌ها نیز از بنادر مختلف اروپا اجاره داده شدند تا این کالاها تا ۱۵ مه انتقال داده شوند. با این حال، برای بن گوریون، مشکل اصلی ساخت ارتشی بود که شایستهٔ ارتش یک کشور نیز باشد. سازماندهی مجدد هگانا. بن گوریون بعد از اینکه «یهودیان فلسطین و جاهای دیگر را واداشت تا هر کاری که می‌توانند، چه شخصی و چه مالی برای کمک به یه‌شو انجام دهند»، دومین دستاورد بزرگ او تبدیل موفقیت‌آمیز هگانا از یک سازمان
بزرگ او تبدیل موفقیت‌آمیز هگانا از یک سازمان شبه‌نظامی مخفی به یک ارتش واقعی بود. بن گوریون اسرائیل گالیلی را به سمت رئیس شورای فرماندهی عالی هگانا منصوب کرد و هگانا را به ۶ تیپ پیاده‌نظام که اعداد ۱ تا ۶ را شامل می‌شدند تقسیم کرد و به هر یک از آن‌ها یک عملیات دقیق اختصاص داد. یاکوف دوری به عنوان رئیس ستاد منصوب شد، اما این ییگائیل یادین بود که مسئولیت ریاست عملیات را به عهده گرفت. پالماخ به فرماندهی یگال آلون به ۳ تیپ نخبه به تعداد ۱۰ تا ۱۲ نفره تقسیم شد و نیروی متحرک هگانا را تشکیل داد. تلاش‌های بن
شد و نیروی متحرک هگانا را تشکیل داد. تلاش‌های بن گوریون برای حفظ کنترل شخصی بر ارتش تازه‌تشکیل‌شده اسرائیل، در اواخر ماه ژوئیه به شورش ژنرال‌ها منجر شد. در ۱۹ نوامبر ۱۹۴۷، سربازی اجباری برای همه مردان و زنان ۱۷ تا ۲۵ ساله برقرار شد. تا پایان مارس ۲۱٬۰۰۰ نفر به خدمت سربازی رفته بودند. در ۳۰ مارس فراخوان به مردان و زنان مجرد بین ۲۶ تا ۳۵ سال تعمیم داده شد. پنج روز بعد دستور بسیج عمومی برای همه مردان زیر ۴۰ سال صادر شد. «از نوامبر ۱۹۴۷، تغییر هگانا از یک گروه شبه‌نظامی به یک ارتش منظم شروع شد. (...) تعداد کمی
به یک ارتش منظم شروع شد. (...) تعداد کمی از واحدها تا دسامبر به خوبی آموزش دیده بودند. (...) در ماه مارس تا آوریل و در ماه آوریل تا مه، هگانا در حال انجام عملیات تهاجمی با اندازه تیپ بود.» جنگ جاده‌ای و محاصره اورشلیم. موقعیت جغرافیایی مناطق یهودی. به غیر از خط ساحلی، یه‌شو یا سکونتگاه‌های یهودی بسیار پراکنده بودند. ارتباط منطقهٔ ساحلی (منطقه اصلی سکونتگاه‌های یهودیان) و سکونتگاه‌های پیرامونی از طریق جاده بود. این جاده‌ها هدف آسانی برای حملات بودند، زیرا اکثر آن‌ها از محلات کاملاً عرب‌نشین یا از نزدیکی
اکثر آن‌ها از محلات کاملاً عرب‌نشین یا از نزدیکی آن‌ها می‌گذشتند. انزوای ۱۰۰٬۰۰۰ یهودی در اورشلیم و سایر سکونتگاه‌های یهودی خارج از منطقه ساحلی، مانند کیبوتص کفار عتصیون، در نیمه جادهٔ راهبردی بین اورشلیم و الخلیل، ۲۷ شهرک در منطقه جنوبی نگب و شهرک‌های تا شمال جلیل یک نقطه ضعف استراتژیک برای نیروهای یهودی بود. امکان تخلیه این مناطق برای دفاع در نظر گرفته شد، اما سیاست هگانا توسط دیوید بن گوریون تعیین می‌شد. او اظهار داشت که «آنچه مردم یهود دارند باید حفظ شود. هیچ یهودی نباید خانه، مزرعه، کیبوتص یا شغل خود
هیچ یهودی نباید خانه، مزرعه، کیبوتص یا شغل خود را بدون اجازه رها کند. هر پاسگاه، هر مستعمره، خواه منزوی باشد یا نه، باید به گونه‌ای اشغال شود که گویی خود تل آویو است.» هیچ شهرک یهودی‌نشینی تا پیش از حملهٔ اعراب در ماه مه ۱۹۴۸ تخلیه نشد. تنها دوازده کیبوتص در جلیل و آن‌هایی که در گوش عتصیون بودند، زنان و کودکان را به مناطق امن‌تر داخلی فرستادند. بن گوریون دستور داد که سکونتگاه‌های نگب به ویژه کیبوتص‌های کفر داروم و یاد مردخای (هر دو نزدیک به غزه)، رویویم (جنوب بئرشبا) و کفار عتصیون از نظر تعداد نیرو و کالا
بئرشبا) و کفار عتصیون از نظر تعداد نیرو و کالا تقویت شوند. با آگاهی از خطری که بر نگب سنگینی می‌کرد، فرماندهی عالی هگانا یک گردان کامل پالماخ را در آنجا مأمور کرد. محاصره اورشلیم. وضعیت اورشلیم بحرانی‌تر شد و دسترسی به شهر برای جمعیت یهودی آن که یک ششم کل جمعیت یهودی فلسطین را تشکیل می‌دادند، دشوارتر می‌شد. مسیر طولانی و دشوار از تل آویو به اورشلیم، پس از خروج از منطقه یهودی در هولدا، از دامنه‌های لاترون می‌گذشت. عبور از مسیر ۲۸ کیلومتری بین باب آلود و اورشلیم حدود سه ساعت طول می‌کشید و این مسیر از نزدیک
حدود سه ساعت طول می‌کشید و این مسیر از نزدیک روستاهای عرب نشین سریس، قلونیه، القسطال و دیر یاسین می‌گذشت. عبدالقادر حسینی به قصد محاصره اورشلیم و جامعهٔ یهودی آن به این شهر رسید. او با حامیانش به سوریف، روستایی در جنوب غربی اورشلیم نقل مکان کرد. نیروهای او صد نفر بود که قبل از جنگ در سوریه آموزش دیده بودند و به عنوان افسر در ارتش او، یعنی جهاد مقدس خدمت می‌کردند. صدها جوان روستایی و کهنه سربازان عرب ارتش بریتانیا نیز به او پیوستند. به زودی او شبه‌نظامیانی متشکل از چندین هزار نفر در اختیار داشت و مرکزهای
متشکل از چندین هزار نفر در اختیار داشت و مرکزهای آموزشی خود را به بیر زیت، شهری در نزدیکی رام‌الله منتقل کرد. منطقهٔ نفوذ عبدالقادر تا ناحیه لد، رمله و تپه‌های یهود گسترش می‌یافت که حسن سلامه در آنجا ۱۰۰۰ نفر را فرماندهی می‌کرد. سلامه مانند عبدالقادر سال‌ها با مفتی حاج امین الحسینی ارتباط داشت و همچنین در شورش عربی ۱۹۳۶–۱۹۳۹ در فلسطین فرمانده بود و در کودتای رشید علی ۱۹۴۱ و متعاقب آن جنگ انگلیس و عراق نیز شرکت کرده بود. سلامه در سال ۱۹۴۴ در عملیات اطلس دوباره وارد فلسطین شد و به عنوان عضوی از یک واحد
دوباره وارد فلسطین شد و به عنوان عضوی از یک واحد کماندویی ویژه آلمانی-عربی به نام Waffen SS وارد درهٔ اردن شد. او با الحسینی هماهنگ کرد تا طرحی برای اخلال و آزار و اذیت مسافران جاده‌ای در تلاش برای منزوی کردن و محاصره اورشلیم غربی (بخش یهودی اورشلیم) اجرا کند. در ۱۰ دسامبر، اولین حمله سازماندهی شده رخ داد و ده نفر از یک کاروان مسافر از سمت بیت لحم به کفار عتصیون کشته شدند. در ۱۴ ژانویه، عبدالقادر حمله‌ای به کفار عتصیون که در آن ۱۰۰۰ مبارز عرب فلسطینی شرکت داشتند را فرماندهی کرد. این حمله با شکست مواجه شد و
را فرماندهی کرد. این حمله با شکست مواجه شد و ۲۰۰ نفر از نیروهای حسینی جان باختند. با این وجود، این حمله برای یهودیان بدون تلفات نبود: گروهی متشکل از ۳۵ مرد پالماخ که به دنبال تقویت تشکیلات بودند در تله قرار گرفتند و کشته شدند. در ۲۵ ژانویه، یک کاروان یهودی در نزدیکی روستای عرب‌نشین القسطل مورد حمله قرار گرفت. حمله با موفقیت همراه نبود و چندین روستا در شمال شرقی اورشلیم به درخواست کمک پاسخ دادند، اگرچه برخی دیگر به دلیل ترس از انتقام‌جویی پاسخ ندادند. کارزار برای کنترل جاده‌ها به‌طور فزاینده‌ای ماهیت
کارزار برای کنترل جاده‌ها به‌طور فزاینده‌ای ماهیت نظامی‌گرایانه پیدا کرد و به نقطه کانونی تلاش‌های اعراب در جنگ تبدیل شد. پس از ۲۲ مارس و انهدام کاروانی متشکل از ۳۰ وسیله نقلیه در ژرف‌دره باب الواد، ارسال کاروان‌های کمکی به اورشلیم متوقف شد. در ۲۷ مارس، یک کاروان تدارکاتی مهم از کفار عتصیون در یک تله نظامی در جنوب اورشلیم گرفتار شد. آنها مجبور شدند تمام اسلحه، مهمات و وسایل نقلیه خود را به نیروهای الحسینی تسلیم کنند. یهودیان اورشلیم پس از ۲۴ ساعت درگیری از بریتانیا درخواست کمک کردند. بر اساس یک گزارش
از بریتانیا درخواست کمک کردند. بر اساس یک گزارش بریتانیایی، وضعیت در اورشلیم، که در آن سیستم جیره‌بندی مواد غذایی از قبل اعمال می‌شد، پس از ۱۵ مهٔ بدتر شده بود. وضعیت در سایر مناطق کشور نیز مانند اورشلیم بحرانی بود. سکونتگاه‌های نگب به دلیل عدم امکان استفاده از جادهٔ ساحلی جنوبی که از مناطق پرجمعیت اعراب می‌گذشت، کاملاً منزوی شده بودند. در ۲۷ مارس، کاروان تدارکاتی یحیام که برای کیبوتص‌های منزوی در شمال غرب جلیل در نظر گرفته شده بود، در مجاورت نهاریا مورد حمله قرار گرفت. در نبرد متعاقب آن، ۴۲ تا ۴۷ نیروی
حمله قرار گرفت. در نبرد متعاقب آن، ۴۲ تا ۴۷ نیروی هگانا و حدود صد جنگجوی ارتش آزادی‌بخش عرب کشته شدند و تمام وسایل نقلیه درگیر منهدم شدند. حمله هگانا (۱ آوریل - ۱۵ مه ۱۹۴۸). مرحله دوم جنگ در ماه آوریل و با حرکت هگانا به سمت حمله آغاز شد که تغییر بزرگی در روند جنگ بود. در این مرحله، نیروهای عرب از حدود ۱۰٬۰۰۰ مرد تشکیل شده بودند که در میان آنها بین ۳۰۰۰ تا ۵۰۰۰ داوطلب خارجی در ارتش آزادی‌بخش عرب خدمت می‌کردند. نیروهای هگانا و پالماخ به‌طور پیوسته در حال افزایش بودند. در ماه مارس، آنها حدود ۱۵۰۰۰ مرد و در
بودند. در ماه مارس، آنها حدود ۱۵۰۰۰ مرد و در ماه مه حدود ۳۰۰۰۰ نفر را که مجهزتر، آموزش‌دیده و سازماندهی‌شده بودند، کنار هم قرار دادند. گروه‌های مسلح فلسطینی به شکل گسترده‌ای شکست خوردند، نیروهای یهودی کنترل برخی از مسیرهای اصلی که شهرک‌های یهودی‌نشین را به هم مرتبط می‌کرد، به دست گرفتند و در نتیجه، اورشلیم توانست دوباره تدارکات دریافت کند. جامعهٔ فلسطینی از هم فروپاشید. بسیاری از شهرهای مختلط از جمله یافا توسط هگانا تصرف شدند و مهاجرت گسترده‌ای آغاز شد. نقشه دالت. نقشه دالت در ۱۰ مارس ۱۹۴۸ به سرپرستی
نقشه دالت. نقشه دالت در ۱۰ مارس ۱۹۴۸ به سرپرستی ییگائل یادین نهایی شد. این نقشه در ۷۵ صفحه، قوانین و مواردی را که هگانا باید در مرحله دوم جنگ دنبال می‌کرد، بیان کرده بود. هدف اصلی آن تأمین امنیت ارتباطات زمینی بی‌وقفهٔ یه‌شو بود، به ویژه در پاسخ به جنگ جاده‌ای که توسط الحسینی شروع شده بود و همچنین برای آماده‌سازی برای مداخله اعلام شده از سوی کشورهای عربی. نقشه دالت جنجال زیادی در بین مورخان ایجاد کرد. برخی آن را طرحی می‌دانند که در درجه اول ماهیت تدافعی و نظامی داشت و تدارکاتی در برابر تهاجم بود، در حالی
نظامی داشت و تدارکاتی در برابر تهاجم بود، در حالی که برخی دیگر فکر می‌کنند که این طرح ماهیت تهاجمی داشت و هدف آن فتح هر چه بیشتر فلسطین بود، و برخی نیز معتقدند هدف پاکسازی قومی فلسطین بود. عملیات نخشون (۲ تا ۲۰ آوریل). در پایان مارس ۱۹۴۸، نیروهای حسینی از رسیدن کاروان‌های تدارکاتی به اورشلیم جلوگیری کردند. شهر محاصره شد و جمعیت یهودی مجبور به اجرای سیستم جیره‌بندی شدند. بن گوریون تصمیم گرفت عملیات نخشون را برای بازکردن شهر و تأمین تدارکات اورشلیم آغاز کند. عملیات نخشون نشانگر تغییر رویهٔ هگانا از دفاع به
عملیات نخشون نشانگر تغییر رویهٔ هگانا از دفاع به حمله بود، حتی قبل از اجرای نقشه دالت. اولین دستورها در ۲ آوریل ۱۹۴۸ با حملات انحرافی به نقاط مختلف از جمله القسطل صادر شد. بین ۵ تا ۲۰ آوریل ۱۵۰۰ مرد از تیپ‌های گیواتی و هرل کنترل جادهٔ اورشلیم را به دست گرفتند و به ۳ یا ۴ کاروان اجازه دادند تا به شهر برسند. این عملیات یک موفقیت نظامی بود. تمام روستاهای عربی که مسیر را مسدود کرده بودند، یا تصرف شدند یا ویران شدند و نیروهای یهودی در تمام درگیری‌های خود پیروز شدند. با این وجود، همهٔ اهداف عملیات محقق نشد، زیرا
با این وجود، همهٔ اهداف عملیات محقق نشد، زیرا تنها ۱۸۰۰ تن از ۳۰۰۰ تن تدارکات پیش‌بینی شده به شهر منتقل شد و همچنان باید دو ماه جیره‌بندی شدید در نظر گرفته می‌شد. عبدالقادر الحسینی در شب ۷ تا ۸ آوریل در بحبوحه نبردهایی که در القسطل در جریان بود کشته شد. از دست دادن این رهبر کاریزماتیک فلسطینی «استراتژی و سازماندهی اعراب در منطقه اورشلیم را مختل کرد». جانشین او، امیل غوری تاکتیک‌ها را تغییر داد و به‌جای ایجاد تله در طول مسیر، یک مسدودیت جاده‌ای بزرگ در باب الواد ایجاد کرد و در نتیجه اورشلیم بار دیگر منزوی
الواد ایجاد کرد و در نتیجه اورشلیم بار دیگر منزوی شد. عملیات نخشون سازماندهی نظامی ضعیف گروه‌های شبه‌نظامی فلسطین را برملا کرد. آن‌ها به دلیل کمبود تدارکات، به ویژه مواد غذایی و مهمات، قادر به ادامهٔ درگیری‌هایی که بیش از چند ساعت با پایگاه‌های دائمی آن‌ها فاصله داشت، نبودند. در مواجهه با این وقایع، کمیته عالی عرب از آلن کانینگهام خواست تا اجازهٔ بازگشت مفتی را صادر کند؛ مفتی تنها فردی بود که به نظر آن‌ها قادر به اصلاح وضعیت بود. مفتی علی‌رغم کسب اجازه، به اورشلیم نرسید. کاهش اعتبار او راه را برای گسترش
اورشلیم نرسید. کاهش اعتبار او راه را برای گسترش نفوذ ارتش آزادی‌بخش عرب و فوزی القاوقجی در منطقه اورشلیم باز کرد. نبرد میشمار هایمک (۴ تا ۱۵ آوریل). میشمار هایمک یک کیبوتص است که توسط ماپام در سال ۱۹۳۰، در دره جزریل، نزدیک جاده حیفا و جنین که از کیبوتص مگیدو می‌گذرد، تأسیس شد. این کیبوتص در مکانی واقع شده که افسران هگانا آن را یکی از محتمل‌ترین محورهای نفوذ برای «حمله بزرگ اعراب» علیه یه‌شو می‌دانستند. در ۴ آوریل، ارتش آزادی‌بخش عرب با پشتیبانی توپخانه حمله را آغاز کرد. اعضای کیبوتص که توسط سربازان هگانا
را آغاز کرد. اعضای کیبوتص که توسط سربازان هگانا حمایت می‌شدند، با این حمله مقابله کردند. آتش توپخانه‌ای که تقریباً به‌طور کامل کیبوتص را نابود کرده بود، توسط یک واحد بریتانیایی که به دستور ژنرال مک میلان وارد صحنه شد، متوقف شد و در ۷ آوریل، فوزی القاوقجی آتش‌بس ۲۴ ساعته را پذیرفت، اما آن را مشروط به تسلیم کیبوتص کرد. ساکنان کیبوتص فرزندان خود را خارج کردند و پس از مشورت با تل آویو از تسلیم شدن خودداری کردند. در ۸ یا ۹ آوریل، هگانا آمادهٔ یک ضدحمله بود. اسحاق سده با دستور «پاکسازی» منطقه، مسئولیت عملیات را
سده با دستور «پاکسازی» منطقه، مسئولیت عملیات را بر عهده گرفت. نبرد تا ۱۵ آوریل ادامه داشت. افراد سده تمام روستاهای اطراف کیبوتص را محاصره کردند و ارتش آزادی‌بخش عرب مجبور به عقب‌نشینی به پایگاه‌های خود در جبه شد. اکثریت ساکنان منطقه فرار کردند، اما کسانی که فرار نکردند یا زندانی شدند یا به جنین اخراج شدند. روستاها توسط برخی ساکنان کیبوتص غارت شد و طبق نقشه دالت با مواد منفجره با خاک یکسان شد. به گزارش موریس، سربازان ارتش آزادی‌بخش عرب با دریافت گزارش‌هایی مبنی بر کشتار دیر یاسین و کشته شدن عبدالقادر
مبنی بر کشتار دیر یاسین و کشته شدن عبدالقادر الحسینی، روحیهٔ خود را از دست دادند. در طول نبرد، عموماً مجبور به عقب‌نشینی و ترک مردم روستاها شده بودند. دومینیک لاپیر و لری کالینز گزارش می‌دهند که جاشوا پالمون، رئیس یک واحد ۶ نفره، نتوانست قطعات با ارزش توپخانه را تصاحب کند و آن را به‌عنوان یک ناکامی برای فوزی القاوقجی قلمداد می‌کنند که برای آن بهانه‌های زیادی ارائه کرد به ویژه این که ادعا کرد که نیروهای یهود دارای ۱۲۰ تانک، شش اسکادران هواپیمای جنگنده و بمب‌افکن هستند و توسط یک هنگ از داوطلبان غیر یهودی
هستند و توسط یک هنگ از داوطلبان غیر یهودی روسی پشتیبانی می‌شوند. به گفته موریس، «بنا به گفته بن گوریون، حدود ۶۴۰ سرباز هگانا با برتری تسلیحاتی با حدود ۲۵۰۰ سرباز ارتش آزادی‌بخش روبرو شدند و آنها را شکست دادند.» هنگامی که نبرد به پایان رسید، نیروهای پالماخ عملیات «پاکسازی» را تا ۱۹ آوریل ادامه دادند و چندین روستا را ویران کردند و ساکنان آنها را مجبور به فرار کردند. برخی روستاها نیز با دستور مقامات عربی تخلیه شدند. در ماه مه، ایرگون چندین عملیات در منطقه انجام داد و تعدادی از روستاها را تخریب کرد و برخی از
داد و تعدادی از روستاها را تخریب کرد و برخی از ساکنان آن‌ها را کشت. کشتار دیر یاسین. دیر یاسین روستایی واقع‌شده در ۵ کیلومتری غرب اورشلیم است. در ۹ آوریل ۱۹۴۸، مستقل از عملیات ناچشون، حدود ۱۲۰ نیروی ایرگون و لحی به روستا حمله کردند که با مقاومت روبرو شدند. پس از درگیری شدید با کمک پالماخ، آن روستا را به تصرف خود درآوردند. از نیروهای ایرگون و لحی ۴ نفر کشته و ۳۵ نفر زخمی شدند. در این حمله بین ۱۰۰ تا ۱۲۰ تن از ساکنان این روستا که اکثراً غیرنظامی بودند، کشته شدند. هگانا این حمله را تأیید و به آن کمک کرده بود.
هگانا این حمله را تأیید و به آن کمک کرده بود. این عملیات خشم جامعهٔ بین‌الملل را برانگیخت، خصوصاً به خاطر این که مطبوعات در آن زمان تعداد کشته‌شدگان را ۲۵۴ نفر گزارش کردند. بن گوریون به شدت آن را محکوم کرد، و همچنین مقامات اصلی یهودی شامل هگانا، خاخام بزرگ و آژانس یهودیان برای اسرائیل نیز آن را محکوم کردند و نامه‌ای برای محکومیت این کار، عذرخواهی و تسلیت به عبدالله اول پادشاه اردن فرستادند. به گفته موریس «مهم‌ترین تأثیر فوری این بی‌رحمی و کمپین رسانه‌ای که به دنبال آن انجام شد، افزایش ترس در شهرها و
که به دنبال آن انجام شد، افزایش ترس در شهرها و روستاهای فلسطینی و بعداً فرار وحشت زدهٔ فلسطینی‌ها بود." بازتاب مهم دیگر در میان جمعیت عرب کشورهای همسایه بود که بار دیگر فشار خود را بر نمایندگان این کشورها برای مداخله و کمک به اعراب فلسطینی افزایش دادند. قتل‌عام کاروان پزشکی هداسا. در ۱۳ آوریل، به عنوان بخشی از انتقام کشتار دیر یاسین، کاروانی که به سمت بیمارستان هداسا اورشلیم در کوه اسکوپوس در حال حرکت بود مورد حمله صدها عرب قرار گرفت. در نبرد هفت ساعته ۷۹ یهودی شامل پزشکان و بیماران کشته شدند. سیزده سرباز
شامل پزشکان و بیماران کشته شدند. سیزده سرباز انگلیسی در صحنهٔ درگیری حضور داشتند، اما آن‌ها کاری نکردند و فقط در آخرین لحظات قتل‌عام بود که تلاشی برای مداخله انجام دادند. سرهنگ دوم جک چرچیل در صحنهٔ درگیری حضور داشت و بعداً شهادت داد که او سعی کرده از طریق بی‌سیم برای پشتیبانی به کاروان هداسا کمک کند، اما درخواستش رد شد. نبرد رامت یوهانان و فرار از دروزها. فوزی القاوقجی به دنبال «شکست مفتضحانه» میشمار هایمک، به هنگ دروزی ارتش آزادی‌بخش عرب دستور داد تا عملیات‌های انحرافی انجام دهند. سربازان دروزی در چندین
انحرافی انجام دهند. سربازان دروزی در چندین روستای عرب در ۱۲ کیلومتری شرق حیفا موضع گرفتند که از آنجا گهگاه به ماشین‌های عبوری و شهرک‌های یهودی، از جمله رامات یوهانان حمله می‌کردند. سربازان هگانا و کیبوتص که از آن‌ها حمایت می‌کردند، حملات خود را عقب انداختند و روستاهایی را که از آنجا حملات آغاز شده بود را ویران کردند. با تمام شدن مهمات، دروزی‌ها با صد تلفات به پایگاه خود در شفا امر عقب‌نشینی کردند. پس از یک شکست اولیه، یک نیروی کارملی به اندازه یک گردان در شب ۱۵–۱۶ آوریل بر دو روستا تسلط یافت. گردان دروزی
شب ۱۵–۱۶ آوریل بر دو روستا تسلط یافت. گردان دروزی در ۱۶ آوریل ۹ بار به مواضع کارملی حمله کرد اما نیروهای کارملی به مقابله پرداختند. تا بعد از ظهر، سربازان خسته دروزی عقب‌نشینی کردند. یک گزارش هگانا از «نیروهای آموزش‌دیده و بسیار شجاع دشمن» تمجید کرد. دروزی‌ها قبلاً چندین بار با عوامل یه‌شو تماس گرفته بودند و پس از شکست آن‌ها در رامات یوهانان، افسران دروزی پیشنهاد جدایی و پیوستن به صفوف هگانا را ارائه کردند. این پیشنهاد با ییگائل یادین مطرح شد و او این پیشنهاد را رد کرد، اما پیشنهاد کرد که آن‌ها می‌توانند
را رد کرد، اما پیشنهاد کرد که آن‌ها می‌توانند در انجام عملیات خرابکارانه در پشت خط اعراب و تحت تأثیر قرار دادن همرزمان خود برای ترک ارتش کمک کنند. در آغاز ماه مه، ۲۱۲ سرباز وهاب فرار کردند. وهاب با در نظر گرفتن نگرش افراد خود، در ۹ مه با افسران رابط یهودی ملاقات کرد و موافقت کرد که با هگانا همکاری کند. دو طرف از درگیری اجتناب کردند و وهاب یک منطقه بی‌طرف در مرکز جلیل ایجاد کرد. ارتش وهاب به درخواست‌ها برای کمک به مبارزه با اشغال عکا توسط هگانا پاسخی نداد و در حالی که هگانا قلعه پلیس شفاعمر را در حین تخلیهٔ
حالی که هگانا قلعه پلیس شفاعمر را در حین تخلیهٔ آن توسط بریتانیایی‌ها اشغال کرده بود، از حضور در آنجا اجتناب کرد. موقعیتی که دروزی‌ها در آن قرار گرفتند بر سرنوشت آن‌ها پس از جنگ تأثیر گذاشت. با توجه به رابطهٔ خوب بین دروزها و یه‌شو از سال ۱۹۳۰ به بعد، علی‌رغم همکاری آن‌ها با شورای عالی عرب و اتحادیه عرب، بن گوریون اصرار داشت که دروزها و همچنین چرکس‌ها و مارونی‌ها از موقعیتی متفاوت با موقعیت سایر اعراب بهره‌مند شوند. عملیات یفتاح (۲۰ آوریل - ۲۴ مه). گالیله پانهندل منطقه‌ای در شمال شرقی جلیل، بین دریاچه
پانهندل منطقه‌ای در شمال شرقی جلیل، بین دریاچه طبریه و متولا و تحت کنترل یهودیان بود که دورترین و منزوی‌ترین منطقه از پرتراکم‌ترین منطقه یهودیان، یعنی دشت ساحلی محسوب می‌شد. وجود مرز لبنان در شمال، مرز سوریه در شرق و حضور اعراب در بقیه مناطق جلیل، آن را به هدف احتمالی مداخله ارتش‌های عربی تبدیل کرده بود. در چارچوب نقشه دالت، ییگائل یادین مسئولیت مدیریت عملیات یفتاح را به یگال آلون، فرمانده پالماخ سپرد که هدف آن کنترل تمام مناطق فوق و تحکیم آن قبل از حملهٔ برنامه‌ریزی‌شدهٔ اعراب در روز ۱۵ مه بود. آلون مسئول
اعراب در روز ۱۵ مه بود. آلون مسئول گردان‌های اول و سوم پالماخ بود که باید با مردم صفد و ده‌ها روستای عرب روبرو می‌شد. این وضعیت با حضور بریتانیایی‌ها مشکل‌تر شد، هرچند آن‌ها تخلیه منطقه را آغاز کرده بودند. بر اساس تحلیل آلون، ضروری بود که آنها منطقه را از حضور اعراب خالی کنند تا بتوانند کاملاً از خود محافظت کنند. تخلیه اعراب همچنین جاده‌هایی را که نیروهای عربی باید در آنها نفوذ می‌کردند، تحت فشار قرار می‌داد. در ۲۰ آوریل، آلون کارزاری را آغاز کرد که تبلیغات، حملات، تسلط بر دژهایی را که بریتانیایی‌ها رها
حملات، تسلط بر دژهایی را که بریتانیایی‌ها رها کرده بودند و تخریب روستاهای عربی تصرف‌شده را در هم آمیخت. در ۱ مه، یک ضدحمله توسط شبه‌نظامیان عرب علیه شهرک‌های یهودی‌نشین آغاز شد، اما در نهایت ناموفق بود. در ۱۱ مه، صفد سقوط کرد و عملیات در ۲۴ مه پس از سوزاندن روستاهای دره هولا به پایان رسید. تهاجم برنامه‌ریزی شده نیروهای سوری در این منطقه با شکست مواجه شد و در پایان ماه ژوئن، نوار گالیله از طبریه تا متولا، که صفد را در بر می‌گرفت، از تمام جمعیت عرب آن خالی شد. دیدار گلدا مئیر و ملک عبدالله اول اردن (۱۰ مه).
دیدار گلدا مئیر و ملک عبدالله اول اردن (۱۰ مه). در ۱۰ مه، گلدا مئیر و عزرا دانین مخفیانه به امان و به کاخ ملک عبدالله رفتند تا با او گفتگو کنند. وضعیتی که عبدالله در آن قرار گرفته بود سخت بود. از یک سو، جاه‌طلبی‌های شخصی او، وعده‌های یه‌شو در نوامبر ۱۹۴۷ و حمایت بریتانیا از این وعده‌ها، او را به فکر الحاق بخش عربی فلسطین به کشور خودش بدون مداخله علیه کشور آیندهٔ اسرائیل انداخت. از سوی دیگر، فشار مردمش در واکنش به کشتار دیر یاسین، همراه با احساسات آن‌ها نسبت به مهاجرت فلسطینی‌ها و توافقات او با سایر اعضای
به مهاجرت فلسطینی‌ها و توافقات او با سایر اعضای اتحادیه عرب، او را به حضور شدیدتر در جنگ علیه اسرائیل سوق می‌داد. او همچنین خود را در موقعیت قدرتمندی می‌دید که نه‌تنها از حمایت نظامی اتحادیه عرب برخوردار بود، بلکه حمایت نظامی بریتانیا را نیز داشت. بن گوریون در دفتر خاطرات خود در مورد واکنش گلدا مئیر به این ملاقات نوشت: تحلیل‌های تاریخی از انگیزه‌ها و نتیجه‌گیری‌های این نشست متفاوت است. به گفته دومینیک لاپیر و لری کالینز – و همچنین تاریخ نگاران اسرائیل – هدف پشت مذاکره دستیابی به یک معاهده صلح و اجتناب از
پشت مذاکره دستیابی به یک معاهده صلح و اجتناب از حمله نیروهای عرب بود. در آن زمان موازنه قوا برای آن‌ها مساعد نبود، اما مئیر نتوانست شاه را متقاعد کند. به گفته موریس، عبدالله «در وعده‌هایی که در ماه نوامبر برای عدم مخالفت با طرح تقسیم داده بود تجدیدنظر کرد»، اما مئیر را با این تصور باقی گذاشت که پس از پایان جنگ داخلی، کشور او با کشور یهود در صلح خواهد بود. آوی شلیم از توافقی «تلویحی» برای جلوگیری از تقسیم فلسطین با فلسطینی‌ها صحبت کرد و این ایده را مطرح کرد که بین پادشاهی هاشمی و یه‌شو تبانی وجود دارد. با
که بین پادشاهی هاشمی و یه‌شو تبانی وجود دارد. با این حال، یوآو گلبر، مورخ، این ایده را رد کرد. پیر رازوکس اشاره می‌کند که «اکثر کارشناسان آن را محتمل می‌دانند» که بن گوریون و ملک عبدالله بر سر تقسیم فلسطین تفاهم داشته باشند و تنها فشار کشورهای عربی بر عبدالله او را از پیگیری وعده خود بازداشت. به گفته رازوکس، این ایده نگرش بریتانیایی‌ها را توضیح می‌دهد که با پیروی از این نقشه، به وعده‌های آرتور بالفور به یه‌شو و امپراتوری هاشمی به‌طور همزمان عمل می‌کنند. وی بیان می‌کند که حضور نیروهای لژیون عرب، قبل از ۱۵
بیان می‌کند که حضور نیروهای لژیون عرب، قبل از ۱۵ مه، در نزدیکی مواضع استراتژیک تحت تصرف بریتانیایی‌ها، از این طریق به راحتی قابل درک است. ایلان پاپه تأکید می‌کند که به نظر نمی‌رسید وزرای عبدالله و خود جهان عرب از گفتگوهای انجام شده بین او و یه‌شو مطلع باشند، حتی اگر جاه‌طلبی‌های او در مورد فلسطین به‌طور گسترده شناخته شده باشد. او همچنین اظهار داشت که سر الک کرکبراید و گلاب پاشا در آن زمان فکر می‌کردند که دست‌کم عزام پاشا، دبیر اتحادیه عرب، باید از بازی دوگانه عبدالله اطلاع داشته باشد. از سوی دیگر، مسلم است
عبدالله اطلاع داشته باشد. از سوی دیگر، مسلم است که گلدا مئیر و ملک عبدالله در مورد وضعیت اورشلیم به توافق نرسیدند. در ۱۳ مه، لژیون عرب کفار عتصیون را تصرف کرد، که در نیمه راه و در امتداد جاده بین الخلیل و اورشلیم قرار داشت. در ۱۷ مه، عبدالله به گلوب پاشا، فرمانده لژیون عرب دستور داد تا به اورشلیم حمله کند. کشتار کفار عتصیون. کفار عتصیون متشکل از چهار شهرک است که در مسیر استراتژیک بین الخلیل و اورشلیم، درست در وسط قلمرو مسکونی عرب‌ها ایجاد شده است. در پایان سال ۱۹۴۷ دارای ۴۰۰ تن سکنه بود. پس از پذیرش
پایان سال ۱۹۴۷ دارای ۴۰۰ تن سکنه بود. پس از پذیرش قطعنامه ۱۸۱ تحت حملات اعراب قرار گرفت. بن گوریون در ۷ دسامبر عتصیون را تقویت کرد و با یک لشکر پالماخ از آن محافظت کرد، اما در ۸ ژانویه، او اجازه تخلیه زنان و کودکان از شهرک‌ها را صادر کرد. پس از ۲۶ مارس که آخرین کاروان تدارکاتی با موفقیت به آنجا رسید، علیرغم تلفات جانی سنگین، مدافعان کاملاً منزوی شدند. در ۱۲ مه، یگان‌های لژیون عرب شروع به حمله به شهرک‌های یهودی‌نشین کردند. انگیزهٔ آن‌ها شامل تمایل آن‌ها به محافظت از یکی از آخرین کاروان‌های تدارکاتی قبل از
محافظت از یکی از آخرین کاروان‌های تدارکاتی قبل از اعمال تحریم بود، که باید در جاده از کفار عتصیون عبور می‌کرد. نظریه دیگر این است که بلوک شهرک‌ها مانع استقرار لژیون در منطقه اطراف الخلیل شده بود که حمله به آن یکی از اهداف اصلی عبدالله بود. نیروهای مدافع به سرعت سقوط کردند و در ۱۳ مه، اولین کیبوتص تصرف شد و کسانی که اسیر شده بودند قتل‌عام شدند و فقط چهار نفر زنده ماندند. از ۱۳۱ مدافع، ۱۲۷ نفر از جمله ۲۱ زن با وجود تسلیم شدن کشته یا قتل‌عام شدند. سه شهرک دیگر نیز تسلیم شدند. کیبوتص‌ها ابتدا غارت شدند و سپس