payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است که از دهه ۱۹۷۰، ظهور کرده‌اند. این گروه‌ها شامل جهاد اسلامی مصر، جماعت اسلامی مصر، تکفیر و هجرت، گروه مسلح اسلامی الجزایر، گروه مبارز اسلامی لیبی، القاعده، جبهه النصره و داعش و سایر گروه‌هایی هستند که به دنبال اجرای استراتژی جهاد تهاجمی خود بوده‌اند.
دیوید موری « داو » پیلکی جونیور ( ؛ متولد ۴ مارس ۱۹۶۶) نویسنده کتاب‌های کمیک آمریکایی برای داستان‌های کودکان است. او بیشتر به عنوان نویسنده و تصویرگر مجموعه کتاب‌های کودکانه "«کاپیتان زیرشلواری»" و مجموعه رمان گرافیکی کودکانه اسپین‌آف آن "مرد سگی" شناخته می‌شود که دومی با نام‌های مستعار نویسنده و تصویرگر جورج بیرد و هارولد هاچینز منتشر شده است که نام‌های دو شخصیت اصلی مجموعه "«کاپیتان زیرشلواری»" نیز هستند. پیلکی در ۴ مارس ۱۹۶۶ در کلیولند، اوهایو متولد شد. او یک خواهر بزرگتر از خود دارد. پیلکی در یک خانواده
یک خواهر بزرگتر از خود دارد. پیلکی در یک خانواده مسیحی محافظه‌کار بزرگ شد و در تمام طول زندگی‌اش به مدارس مسیحی رفت. پیلکی در کودکی به اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD) و نارساخوانی مبتلا بود. در مدرسه ابتدایی در نورث ریجویل، اوهایو ، پیلکی مرتباً به خاطر رفتارش در کلاس توبیخ می‌شد و بنابراین معمولاً پشت میزی در راهروی مدرسه می‌نشست، جایی که شخصیت "کاپیتان زیرشلواری را" خلق کرد. در سال ۱۹۸۷، پیلکی اولین کتاب خود با "عنوان «جنگ جهانی پیروز شد" »، یک افسانه تمثیلی با الهام از مسابقه تسلیحات هسته‌ای بین
تمثیلی با الهام از مسابقه تسلیحات هسته‌ای بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی ، را در یک مسابقه ملی برای نویسندگان دانش‌آموزی نوشت و در رده سنی خود برنده شد. انتشار این کتاب در سال ۱۹۸۷ در این جایزه گنجانده شده است. املای غیرمعمول نام کوچک او زمانی اتفاق افتاد که هنگام کار در پیتزا هات، حرف «e» در کلمه «Dave» از برچسب نامش حذف شد. پیلکی از دانشگاه ایالتی کنت فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۲۰۰۵ با سایوری پیلکی ازدواج کرد.
سد آتش () در کاربرد نظامی، گلوله‌باری متراکم و مداومی است که توسط توپخانه یا خمپاره به سمت مجموعه‌ای از نقاط در امتداد یک خط شلیک می‌شود. سد آتش علاوه بر حمله به هر دشمنی در منطقهٔ هدف، قصد دارد حرکات دشمن را سرکوب کرده و دسترسی به آن خط آتش را مسدود کند. نقاط برخورد در امتداد خط ممکن است ۲۰ تا ۳۰ یارد از هم فاصله داشته باشند و طول کل خط منطقه آتش می‌تواند از چند صد تا چند هزار یارد باشد. سد آتش می‌تواند از چندین خط آتش تشکیل شده باشد، معمولاً حدود ۱۰۰ یارد از هم فاصله دارند و سد آتش به مرور زمان از یک خط
از هم فاصله دارند و سد آتش به مرور زمان از یک خط به خط بعدی تغییر می‌کند، یا ممکن است چندین خط به‌طور همزمان هدف قرار گیرند. یک سد آتش ممکن است شامل چند آتشبار توپخانه یا حتی (به ندرت) یک توپ باشد. هر توپ اغلب در یک سد آتش، با استفاده از آتش غیرمستقیم، قبل از حرکت به سمت هدف بعدی، طبق جدول زمانی دقیق سد آتش، به‌طور مداوم با سرعت ثابت در نقطه تعیین شده خود برای یک زمان مشخص شلیک می‌کند و سپس به سمت هدف بعدی می‌رود. سدهای آتش معمولاً از گلوله‌های انفجاری قوی استفاده می‌کنند، اما ممکن است ترکش، دود، منور، گاز
می‌کنند، اما ممکن است ترکش، دود، منور، گاز سمی (در جنگ جهانی اول) یا سایر عوامل شیمیایی نیز باشند. سدهای آتش در تضاد با آتش توپخانه متمرکز هستند که یک هدف خاص مانند موقعیت یا ساختار شناخته شده دشمن را هدف قرار می‌دهد و در تضاد با آتش مستقیم هستند که دشمنان را در خط دید مستقیم اسلحه هدف قرار می‌دهد. سدهای آتش ممکن است به صورت دفاعی یا تهاجمی استفاده شوند و الگوهای متنوعی دارند. انواع دفاعی اغلب ایستا هستند (مانند سد آتش ایستاده) در حالی که انواع تهاجمی با هماهنگی نیروهای خودی در حال پیشروی حرکت می‌کنند
هماهنگی نیروهای خودی در حال پیشروی حرکت می‌کنند (مانند سد آتش خزنده، غلتشی یا بلوکی). آنها ممکن است در امتداد خط مقدم یا بیشتر در منطقه پشت دشمن برای منزوی کردن مواضع خاص دشمن (مانند سد آتش جعبه‌ای) هدف قرار گیرند. با پیشرفت نبرد، ممکن است مجموعه‌ای از الگوهای مختلف به کار گرفته شود که هر سد آتش فقط چند دقیقه یا چند ساعت طول می‌کشد. سدهای آتش معمولاً با عملیات بزرگتر از چندین آرایش نظامی، از لشکرها گرفته تا ارتش‌های میدانی، که نیاز به روزها تا هفته‌ها آماده‌سازی و برنامه‌ریزی دقیق دارند، همراه هستند. سد
و برنامه‌ریزی دقیق دارند، همراه هستند. سد آتش توسط ارتش بریتانیا در جنگ دوم بوئر توسعه داده شد. این سد در جنگ جهانی اول، به ویژه استفاده از آن توسط نیروی اعزامی بریتانیا و به ویژه از اواخر سال ۱۹۱۵ به بعد، زمانی که بریتانیایی‌ها متوجه شدند اثرات سرکوبگرانه توپخانه برای ایجاد آتش پوششی، کلید نفوذ به مواضع دفاعی است، مورد توجه قرار گرفت. در اواخر سال ۱۹۱۶، سد آتش خزنده وسیله استاندارد اعمال آتش توپخانه برای پشتیبانی از حمله پیاده‌نظام بود، به طوری که پیاده‌نظام تا حد امکان از سد آتش پیشرو پیروی می‌کرد.
تا حد امکان از سد آتش پیشرو پیروی می‌کرد. به‌کارگیری آن به این روش، اهمیت آتش توپخانه را در سرکوب یا خنثی کردن، به جای نابودی، به رسمیت شناخت. مشخص شد که یک سد آتش متحرک که بلافاصله پس از حمله پیاده‌نظام انجام می‌شود، می‌تواند بسیار مؤثرتر از هفته‌ها بمباران اولیه باشد. سد آتش در جنگ جهانی دوم و بعد از آن همچنان مورد استفاده قرار گرفت، اما فقط به‌عنوان یکی از انواع تاکتیک‌های توپخانه که با پیشرفت در آتش پیش‌بینی شده، مکان هدف و ارتباطات امکان‌پذیر شده است. اصطلاح سد آتش به‌طور گسترده و از نظر فنی نادرست،
اصطلاح سد آتش به‌طور گسترده و از نظر فنی نادرست، در رسانه‌های عمومی برای هرگونه آتش توپخانه استفاده می‌شود.
باغبانی بدون شخم یا باغبانی بدون شخم زدن، روشی بدون کشت است که توسط برخی از باغبانان ارگانیک استفاده می‌شود. این تکنیک تشخیص می‌دهد که موجودات ریز و درشت زیستی، یک جامعه «شبکه غذایی» را در خاک تشکیل می‌دهند که برای چرخه سالم مواد مغذی و جلوگیری از موجودات مشکل‌ساز و بیماری‌ها ضروری است. گیاهان بخشی از انرژی کربنی تولید شده را به خاک منتقل می‌کنند و میکروب‌هایی که از این انرژی بهره‌مند می‌شوند، به نوبه خود مواد آلی موجود در خاک را به اجزای معدنی مورد نیاز گیاهان برای رشد تبدیل می‌کنند. تاریخچه. ریشه‌های
گیاهان برای رشد تبدیل می‌کنند. تاریخچه. ریشه‌های باغبانی بدون حفاری مشخص نیست و ممکن است مبتنی بر تکنیک‌های کشاورزی پیش از صنعتی شدن یا قرن نوزدهم باشد. ماسانوبو فوکوئوکا کار تحقیقاتی پیشگامانه خود را در این حوزه در سال ۱۹۳۸ آغاز کرد و در دهه ۱۹۷۰ شروع به انتشار فلسفه فوکوئوکای خود در مورد «کشاورزی بدون انجام هیچ کاری» یا کشاورزی طبیعی کرد، که اکنون توسط برخی به عنوان ریشه اصلی جنبش پرماکالچر شناخته می‌شود. دو پیشگام این روش در قرن بیستم شامل اف سی کینگ، باغبان ارشد در لِوِنز هال، جنوب وست مورلند، در ناحیه
ارشد در لِوِنز هال، جنوب وست مورلند، در ناحیه دریاچه انگلستان، که کتاب «آیا حفاری ضروری است؟» را در سال ۱۹۴۶ نوشت، و یک باغبان از میدلکلیف در بریتانیا، ای. گِست، که در سال ۱۹۴۸ کتاب «باغبانی بدون حفاری» را منتشر کرد، بودند. کار این باغبانان توسط انجمن باغبانان خوب در بریتانیا حمایت شد. باغبانی بدون شخم زدن همچنین توسط استر دینز استرالیایی در دهه ۱۹۷۰ ترویج شد، و باغبان آمریکایی روث استوت از تکنیک مالچ پاشی «دائمی» باغ در "کتاب باغبانی بدون کار" و روش‌های بدون شخم زدن در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ حمایت کرد. هدف.
شخم زدن در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ حمایت کرد. هدف. از نظر تاریخی، دلایل شخم زدن خاک، حذف علف‌های هرز، نرم کردن و هوادهی خاک و ترکیب مواد آلی مانند کمپوست یا کود دامی با لایه‌های پایین‌تر خاک است. در مناطقی با خاک نازک و فرسایش زیاد، استدلال قوی علیه حفاری وجود دارد، که استدلال می‌کند در درازمدت می‌تواند برای شبکه غذایی در خاک سطحی شکننده مضر باشد. اگرچه کندن زمین روشی مؤثر برای از بین بردن ریشه‌های علف‌های هرز چند ساله است، اما اغلب باعث می‌شود بذرهایی که می‌توانند برای چندین دهه در حالت خفته باقی بمانند، به
برای چندین دهه در حالت خفته باقی بمانند، به سطح زمین بیایند و جوانه بزنند. عمل هوادهی خاک همچنین سرعت تجزیه را افزایش داده و مواد آلی خاک را کاهش می‌دهد. حفاری همچنین می‌تواند به ساختار خاک آسیب برساند، باعث تراکم شود و تعادل تعاملات همزیستی و متقابل بین موجودات خاک را از بین ببرد. حفاری معمولاً مواد مغذی را جابجا می‌کند و مواد آلی سطحی را به اعماق بیشتری منتقل می‌کند، جایی که اکسیژن کمتری برای پشتیبانی از تجزیه مواد مغذی موجود در گیاه وجود دارد، که در این صورت باید به روش دیگری دوباره پر شوند. کندن زمین
صورت باید به روش دیگری دوباره پر شوند. کندن زمین به‌طور سنتی در مناطقی با خاک‌های قدیمی، عمیق و غنی مانند اروپای غربی انجام می‌شود، که در آن‌ها کندن با استراحت دوره‌ای خاک، معمولاً با یک گیاه پوششی دست نخورده، دنبال می‌شود. روش‌ها. روش‌های بدون حفاری به طبیعت اجازه می‌دهند تا عملیات کشت را انجام دهد. مواد آلی مانند کود دامی پوسیده، کمپوست، کپک برگ، کمپوست قارچ مصرف شده، کاه کهنه و غیره، به عنوان مالچ حداقل ۵ تا ۱۵ روز مستقیماً به سطح خاک اضافه می‌شوند. سانتی‌متر (۲–۶ در) عمیق، که سپس توسط اقدامات کرم‌ها،
(۲–۶ در) عمیق، که سپس توسط اقدامات کرم‌ها، حشرات و میکروب‌ها ترکیب می‌شود. کرم‌ها و دیگر موجودات خاک نیز به ساختن ساختار خاک کمک می‌کنند، تونل‌های آنها هوادهی و زهکشی را فراهم می‌کند و فضولات آنها خرده‌های خاک را به هم می‌چسباند. این زیست‌کره طبیعی، شرایط سالمی را در افق‌های بالایی خاک، جایی که ریشه‌های گیاهان یکساله رشد می‌کنند، حفظ می‌کند. متخصصانی مانند چارلز داودینگ می‌گویند سیستم‌های بدون حفاری از آفات و بیماری‌ها عاری‌تر هستند، احتمالاً به این دلیل که در این محیط دست‌نخورده، جمعیت متعادل‌تری از
که در این محیط دست‌نخورده، جمعیت متعادل‌تری از قارچ‌های خاک اجازه رشد پیدا می‌کنند و همچنین به دلیل افزایش قارچ‌های مفید به جای قارچ‌های مضر خاک. رطوبت همچنین در زیر مالچ نسبت به سطح زمین لخت، به‌طور مؤثرتری حفظ می‌شود و باعث نفوذ آهسته‌تر و آبشویی کمتر مواد مغذی می‌شود. یکی دیگر از روش‌های بدون نیاز به کندن، مالچ‌پاشی ورقه‌ای است که در آن، سطح باغ با کاغذ یا مقوای خیس، کمپوست و روی آن با مالچ مخصوص فضای سبز پوشانده می‌شود. این تکنیک، باغبانی لازانیا نیز نامیده می‌شود. سیستم بدون حفاری آسان‌تر از حفاری در
می‌شود. سیستم بدون حفاری آسان‌تر از حفاری در نظر گرفته می‌شود. این یک فرایند طولانی مدت است و به داشتن مواد آلی فراوان برای تهیه مالچ وابسته است. همچنین حذف ریشه‌های علف‌های هرز چند ساله از منطقه از قبل مفید است، اگرچه می‌توان با استفاده از یک لایه سطحی ضد نور مانند ورق‌های بزرگ مقوا یا چندین ضخامت روزنامه پهن شده قبل از افزودن مالچ کمپوست، قدرت آنها را کاهش داد. روزنامه یا مقوا باید کاملاً خیس باشد تا به صاف قرار گرفتن آن کمک کند و تا زمانی که مواد رویی اضافه نشده، از باد جدا نشود. تمرین. استرالیا. استر
نشده، از باد جدا نشود. تمرین. استرالیا. استر دینز کتاب‌های "«باغبانی بدون شخم»" و "«برگ‌های زندگی»" را نوشته است. او به‌طور فعال سفر می‌کرد تا این روش باغبانی را آموزش دهد، آشپزی کند و باغ‌های پرورشی را برای افراد دارای نیازهای ویژه ترویج دهد. او همچنین در مورد لزوم حفظ کیفیت عالی آب آموزش داد. دینز تا سن ۹۵ سالگی به باغبانی ادامه داد. در همین زمان، ناشران هارپر کالینز مراسم افتخاری ویژه‌ای برای او در دفاتر راید خود برگزار کردند، زیرا استر به نویسنده‌ای تبدیل شده بود که بیشترین تعداد آثارش در استرالیا
تبدیل شده بود که بیشترین تعداد آثارش در استرالیا منتشر شده است. با بزرگتر شدن دینز، لوسیندا بارترام به او کمک کرد تا سنت آموزش روش‌های باغبانی بدون شخم زدن را به دیگران ادامه دهد. بین اواسط دهه ۱۹۹۰ و ۲۰۰۹، بارترام، اهل بوندی و سپس راندویک، به دینز کمک کرد تا به عموم مردم دسترسی پیدا کند و از باغچه‌های گل «بدون نیاز به کندن» که دینز در اطراف آپارتمان سالمندان خود در حومه شمالی سیدنی، وایتارا، نگهداری می‌کرد، مراقبت کرد. این زنان سال‌های زیادی را به آموزش مشترک تکنیک‌های باغبانی «بدون شخم» به کودکان
مشترک تکنیک‌های باغبانی «بدون شخم» به کودکان مدرسه‌ای و به اشتراک گذاشتن آزادانه دانش خود در نمایشگاه‌های باغبانی تا سال ۲۰۰۹ پرداختند. استر دینز الهام‌بخش بسیاری از باغبانان مشهور، از جمله بیل مولیسون از جنبش پرماکالچر، بود، اگرچه او گفت: «این دقیقاً همان کاری نیست که من انجام می‌دادم»، که دلالت بر این داشت که او اجازه نداد طبیعت بر آن غلبه کند، اما با لبه‌های سفت و سخت باغ و گیاهان یکساله بیشتر، تشریفات را حفظ کرد. باغ‌هایی که بر اساس اصول باغبانی بدون حفاری استر دینز ساخته شده‌اند شامل باغ ارگانیک محلی
استر دینز ساخته شده‌اند شامل باغ ارگانیک محلی رندویک در سیدنی، نیو ساوت ولز، استرالیا می‌شوند. بریتانیا. از سال ۱۹۸۲، چارلز داودینگ در باغ‌های بازاری خود، در مساحت‌هایی از یک چهارم تا هفت هکتار، به روش بدون حفاری فعالیت می‌کند. او یازده کتاب در مورد باغبانی ارگانیک و بدون کندن زمین نوشته است و مرتباً در این زمینه سخنرانی و دوره برگزار می‌کند. روش‌های او بر استفاده از کمپوست به عنوان مالچ متمرکز است، نه مواد آلی پوسیده نشده که در آب و هوای مرطوب بریتانیا تمایل به تجمع حلزون‌ها دارند. او باغبانان را تشویق
به تجمع حلزون‌ها دارند. او باغبانان را تشویق می‌کند که با توجه به خاک محلی، شرایط و محصولات کشت‌شده، رویکرد خود را سازگار کنند. تخصص او برگ‌های سالاد است که به فروشگاه‌های محلی فروخته می‌شود و این گیاهان در خاک دست نخورده به خوبی رشد می‌کنند.
پاپی لیو (Chinese) بازیگر چینی-آمریکایی است که به خاطر نقش‌هایش در فیلم‌های "سانی‌ساید"، "هک" "،" "آی کارلی"، و "دد رینگرز" شناخته می‌شود. زندگی و تحصیلات. لیو در شی‌آن، چین متولد شد. خانواده‌اش وقتی او دو ساله بود به مینه‌سوتا نقل مکان کردند. وقتی لیو ۱۴ ساله بود، خانواده‌اش به چین بازگشتند و او در یک مدرسه بین‌المللی در شانگهای درس خواند. در دوران دبیرستان، او به اجرا علاقه‌مند شد و در رقص چینی، باله و تئاتر شرکت کرد. لیو در دانشگاه کولگیت در همیلتون، نیویورک، در رشته مطالعات زنان و تئاتر تحصیل کرد. او در
در رشته مطالعات زنان و تئاتر تحصیل کرد. او در سال ۲۰۱۳ فارغ‌التحصیل شد. شغل. لیو پس از فارغ‌التحصیلی، شرکت تولیدی «کالکتیو سکس» را تأسیس کرد که تمرکز آن بر از بین بردن انگ اجتماعی پیرامون جنسیت و هویت بود. در سال ۲۰۱۸، او فیلم کوتاه خود "با عنوان «نام‌های زنان»" را برای اولین بار در شهر نیویورک به نمایش گذاشت؛ این فیلم همچنین در سراسر کشور در پردیس‌های دانشگاهی و سازمان‌های بهداشت باروری به نمایش درآمد. این فیلم با گروهی از زنان ساخته شده و بر اساس داستان سقط جنین لیو است. در سال ۲۰۱۹، لیو نقشی اصلی را در
جنین لیو است. در سال ۲۰۱۹، لیو نقشی اصلی را در سریال کمدی "سانی‌ساید" ایفا کرد. لیو همچنین در سریالهای "«نیو آمستردام»"، "" و "«بهتره با ساول تماس بگیری»" ایفای نقش کرده است. او در سال ۲۰۲۱ در سریال کمدی "«هک» محصول" شبکه مکس بازی کرده و همچنین در سریال کمدی "آی کارلی" "محصول" پارامونت پلاس در سال ۲۰۲۱، نقش دابل داچ را بازی کرده است. لیو در سال ۲۰۲۳ در مینی سریال "دد رینگرز" محصول آمازون پرایم ویدیو بازی کرد. این مجموعه برنده جایزه پیبادی شد. زندگی شخصی. لیو یک همراه زایمان است و به زنان رنگین‌پوست و افراد
یک همراه زایمان است و به زنان رنگین‌پوست و افراد تراجنسیتی خدمات رایگان ارائه می‌دهد. لیو غیرباینری است، از ضمایر they / she استفاده می‌کند و خود را کوییر می‌داند. او در سال ۲۰۱۵ سقط جنین داشت، که الهام‌بخش فیلم کوتاهی شد که ساخت. لیو در سال ۲۰۲۰ با جونا تاکر، تفنگدار دریایی ایالات متحده، آشنا شد و رابطه‌اش را آغاز کرد. او فرزندشان را در سال ۲۰۲۲ به دنیا آورد. لیو و تاکر اندکی پس از تولد فرزندشان به رابطه خود پایان دادند. لیو در اوت ۲۰۲۴ به اسلام گرایش پیدا کرد.
انرژی تجدیدپذیر در ایتالیا طی دهه گذشته به‌سرعت توسعه یافته و ابزاری برای این کشور فراهم کرده تا از وابستگی تاریخی خود به سوخت‌های وارداتی فاصله بگیرد. انرژی خورشیدی در سال ۲۰۱۴ حدود ۸٪ از کل تولید برق کشور را تشکیل می‌داد و ایتالیا را به کشوری با بالاترین سهم انرژی خورشیدی در جهان در آن سال تبدیل کرد. رشد سریع استفاده از انرژی خورشیدی، بادی و زیست‌انرژی در سال‌های اخیر منجر به تولید بیش از ۴۰٪ از برق ایتالیا از منابع تجدیدپذیر در سال ۲۰۱۴ شد. سهم انرژی‌های تجدیدپذیر از مصرف نهایی ناخالص انرژی (تمامی مصارف
تجدیدپذیر از مصرف نهایی ناخالص انرژی (تمامی مصارف انرژی) در سال ۲۰۱۴ به ۱۷٫۱٪ رسید. این عدد به‌طور پیوسته در حال افزایش بوده و امروزه یکی از اجزای اصلی انرژی در ایتالیا به‌شمار می‌رود. در سال ۲۰۱۴، ۳۸٫۲٪ از مصرف انرژی برق ملی از منابع تجدیدپذیر تأمین شد (این مقدار در سال ۲۰۰۵ تنها ۱۵٫۴٪ بود) که ۱۶٪ از کل مصرف انرژی کشور را پوشش می‌داد (در سال ۲۰۰۵ معادل ۵٫۳٪). رقم متناظر برای تولید برق حتی بالاتر بود، چراکه آمار مصرف، برق وارداتی (۱۳٫۶٪ از کل در سال ۲۰۱۴) را در نظر نمی‌گیرد. ممکن است برق وارداتی نیز شامل
را در نظر نمی‌گیرد. ممکن است برق وارداتی نیز شامل درصد بالایی از برق تولیدشده از منابع تجدیدپذیر باشد، اما این مقادیر در آمار مصرف منظور نمی‌شوند. تمام ۸٬۰۴۷ شهرداری ایتالیا (کومونه) از نوعی انرژی تجدیدپذیر بهره‌برداری کرده‌اند؛ که در این میان، نیروی برق‌آبی از نظر میزان تولید، پیشروترین منبع تجدیدپذیر به‌شمار می‌رود. زیست‌انرژی، انرژی بادی و الکتریسیته زمین‌گرمایی نیز نقش مهمی در تأمین نیازهای انرژی کشور دارند. تا سال ۲۰۱۳، مصرف اولیه انرژی تجدیدپذیر در ایتالیا به ۱۴٫۶ میلیون تن معادل نفت (Mtoe) رسیده
ایتالیا به ۱۴٫۶ میلیون تن معادل نفت (Mtoe) رسیده بود. ایتالیا برنامه‌های تشویقی سخاوتمندانه‌ای را برای توسعه تولید انرژی‌های تجدیدپذیر اجرا کرده است. بزرگ‌ترین طرح تشویقی آن، تولید برق خورشیدی (فتوولتائیک) را هدف قرار داد و باعث شد این کشور از پایه‌ای پایین در نصب سیستم‌های خورشیدی در سال ۲۰۱۰، به چهارمین کشور بزرگ جهان از نظر نصب در پایان سال ۲۰۱۴ تبدیل شود؛ در آن زمان حتی از ایالات متحده نیز پیشی گرفت. تمامی منابع انرژی تجدیدپذیر در سال‌های اخیر در ایتالیا رشد داشته‌اند و بسیاری از آن‌ها همچنان مشمول
رشد داشته‌اند و بسیاری از آن‌ها همچنان مشمول یارانه‌ها هستند. در دهه گذشته، ایتالیا به یکی از کشورهای پیشروی جهان در فهرست کشورها بر پایه تولید برق از منابع تجدیدپذیر بدل شده و در اتحادیه اروپا مقام دوم و در سطح جهانی مقام نهم را کسب کرده است. تاریخچه. تمایل به تولید انرژی کاملاً سبز در ایتالیا از نیاز به کاهش وابستگی تاریخی این کشور به سوخت فسیلی و جریان‌های تأمین هیدروکربن از اروپای شرقی، خاورمیانه و شمال آفریقا نشأت گرفت، و همچنین برای پایبندی به توافقات بین‌المللی الزام‌آور مانند پیمان کیوتو (امضا شده
بین‌المللی الزام‌آور مانند پیمان کیوتو (امضا شده در ۱۹۹۷ و اجرایی از ۲۰۰۵). در طول قرن بیستم، ایتالیا پیشرو در توسعه فناوری و تولید انرژی از منابع تجدیدپذیر بود. در حوزه انرژی زمین‌گرمایی، نخستین نیروگاه به سال ۱۹۰۴ در لاردریلو در توسکانی بازمی‌گردد؛ جایی که در سال ۱۹۱۳، نخستین نیروگاه برق زمین‌گرمایی نیز ساخته شد و تا سال ۱۹۵۸ تنها نمونه موجود در جهان باقی ماند. در زمینه انرژی آبی، نخستین نیروگاه در اروپا بین سال‌های ۱۸۹۵ تا ۱۸۹۸ در پادِرنو دآدا در لمباردی ساخته شد. در صنعت انرژی خورشیدی، نخستین نیروگاه
ساخته شد. در صنعت انرژی خورشیدی، نخستین نیروگاه که قادر به تولید بخار با دمای ۴۵۰ درجه سانتی‌گراد بود، در سال ۱۹۶۳ در جنوآ ساخته شد و در سال ۱۹۸۰ نیز نخستین برج کانون خورشیدی با استفاده از آینه‌ها در ادرانو در سیسیل ساخته شد. در زمینه تولید انرژی بادی، نخستین پروژه‌های آزمایشی با حمایت شورای ملی تحقیقات ایتالیا و همکاری انل از نیمه دوم دهه ۱۹۷۰ آغاز شدند، به‌عنوان بخشی از بازسازی سیستم تولید و تأمین انرژی که پس از بحران نفتی سال ۱۹۷۳ و بحران انرژی ۱۹۷۹ پدید آمد. در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، پروژه‌های انرژی
پدید آمد. در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، پروژه‌های انرژی تجدیدپذیر جان تازه‌ای گرفتند، تحت تأثیر سه عامل هم‌زمان: افزایش سریع قیمت نفت خام (ناشی از تنش‌ها و درگیری‌های مسلحانه در خاورمیانه و خلیج فارس)، آگاهی عمومی جدید نسبت به محیط زیست (تحت تأثیر فاجعه چرنوبیل در سال ۱۹۸۶) و توقف کامل ساخت نیروگاه هسته‌ای در ایتالیا و ممنوعیت مشارکت انل در ساخت یا مدیریت نیروگاه‌های هسته‌ای در خارج از مرزهای ملی (در پی همه‌پرسی ۱۹۸۷ ایتالیا). انرژی تجدیدپذیر بر پایه بخش‌ها. تمام کشورهای اتحادیه اروپا به‌همراه ایسلند و نروژ
تمام کشورهای اتحادیه اروپا به‌همراه ایسلند و نروژ برنامه اقدام ملی انرژی‌های تجدیدپذیر (NREAPs) خود را ارائه دادند تا گام‌های برداشته‌شده و پیشرفت پیش‌بینی‌شده هر کشور بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۰ برای تحقق دستورالعمل انرژی‌های تجدیدپذیر را مشخص کنند. هر برنامه شامل جزئیات دقیق مربوط به مصرف کنونی انرژی‌های تجدیدپذیر هر کشور و طرح‌های توسعه آینده آن است. مطابق پیش‌بینی‌های ارائه‌شده توسط ایتالیا، در سال ۲۰۲۰ مصرف نهایی ناخالص انرژی این کشور بر اساس بخش‌ها به‌صورت زیر برآورد شده است: به استثنای تلفات و تنظیمات،
زیر برآورد شده است: به استثنای تلفات و تنظیمات، تقریباً نیمی از مصرف انرژی (۴۸٪) در بخش گرمایش و سرمایش استفاده می‌شود. بخش گرمایش و سرمایش (که به عنوان بخش حرارتی نیز شناخته می‌شود) شامل گرمایش خانگی و تهویه مطبوع، فرآیندهای صنعتی مانند کوره‌ها و هر نوع استفاده از گرما به‌طور کلی است. سهم بعدی بزرگ‌ترین بخش، بخش حمل و نقل با ۲۶٫۷٪ است که به دنبال آن بخش برق با ۲۵٫۳٪ قرار دارد. نسبت مصرف انرژی در هر بخش مشابه سال ۲۰۱۶ است. برای دستیابی به هدف کلی ایتالیا برای استفاده ۱۷٪ از انرژی‌های تجدیدپذیر در مصرف
برای استفاده ۱۷٪ از انرژی‌های تجدیدپذیر در مصرف نهایی ناخالص انرژی (۲۲٬۶۱۷ کیلوتن معادل نفت خام) تا سال ۲۰۲۰، اهدافی برای هر بخش به شرح زیر تعیین شده است: استفاده ۱۷٪ انرژی تجدیدپذیر در بخش گرمایش و سرمایش، ۲۶٪ در بخش برق و ۱۰٪ در بخش حمل و نقل (برای جزئیات بیشتر به اهداف زیر مراجعه کنید). پیش‌بینی می‌شود کل مصرف سالانه انرژی تا سال ۲۰۲۰ به ۱۳۳٬۰۴۲ کیلوتن معادل نفت خام (۱۳۳ میلیون تن معادل نفت) برسد. اقدامات انرژی بالا، مصرف نهایی ناخالص انرژی را نشان می‌دهد. معیار گسترده‌تری نیز وجود دارد به نام انرژی
معیار گسترده‌تری نیز وجود دارد به نام انرژی اولیه که علاوه بر مصرف نهایی ناخالص انرژی برای مصرف‌کنندگان نهایی، شامل انرژی مصرف شده در استخراج سوخت‌ها (بخش انرژی) و انرژی از دست رفته در تبدیل (بخش تبدیل، یعنی تبدیل گرما به برق در نیروگاه‌ها یا تبدیل انرژی سوخت به گرما در نیروگاه‌های حرارتی) نیز می‌شود. طبق «دستورالعمل بهره‌وری انرژی» اتحادیه اروپا، کشورهای اتحادیه اروپا هر سه سال یک‌بار «برنامه‌های بهره‌وری انرژی» خود را ارسال می‌کنند. براساس گزارش ایتالیا در سال ۲۰۱۴، کل مصرف نهایی انرژی کشور در سال ۲۰۱۲
در سال ۲۰۱۴، کل مصرف نهایی انرژی کشور در سال ۲۰۱۲ برابر با ۱۱۹٫۰۱ میلیون تن معادل نفت (Mtoe) و مصرف انرژی اولیه آن ۱۶۳٫۰۵ Mtoe بوده است. بیشتر تفاوت حدود ۳۷٪ به دلیل تلفات در بخش تبدیل انرژی است. این تلفات احتمالاً بیشتر در بخش‌های نیروگاه حرارتی دیده می‌شود، بنابراین استفاده از برق تجدیدپذیر باعث کاهش انتشار Co2 و کاهش سوخت‌های از دست رفته در بخش انرژی و تبدیل و همچنین مصرف نهایی می‌شود. بخش برق. برق تجدیدپذیر بر اساس منابع. در سال ۲۰۱۵ برق تجدیدپذیر تقریباً ۳۷٫۹٪ از کل تولید ناخالص برق ایتالیا را تأمین
۳۷٫۹٪ از کل تولید ناخالص برق ایتالیا را تأمین کرد، که کاهش نسبت به حدود ۴۳٫۱٪ سال قبل بود که به دلیل نوسانات سالانه قابل توجه در تولید برق آبی بود. نیروی آب همچنان بزرگ‌ترین منبع منفرد تولید برق از انرژی‌های تجدیدپذیر در سال ۲۰۱۵ بود و تقریباً ۱۵٫۶٪ از تولید ملی را تشکیل داد. تولید خورشیدی سهم دوم بزرگ را با حدود ۸٫۱٪ داشت، رقمی قابل توجه با توجه به اینکه بیشتر تأسیسات خورشیدی از سال ۲۰۱۰ به بعد نصب شده‌اند. زیست‌انرژی حدود ۶٫۷٪ و پس از آن نیروگاه بادی با ۵٫۳٪ سهم داشتند. نیروگاه زمین‌گرمایی کوچک‌ترین سهم
سهم داشتند. نیروگاه زمین‌گرمایی کوچک‌ترین سهم را با برآوردی حدود ۲٫۲٪ ارائه کرد.
انرژی‌های تجدیدپذیر در کانادا در سال ۲۰۲۰، معادل ۱۷٫۳٪ از کل عرضه انرژی (TES) کشور را تشکیل می‌دادند و پس از گاز طبیعی با ۳۹٫۱٪ و نفت با ۳۲٫۷٪، در جایگاه سوم قرار گرفتند. در همان سال، کانادا ۴۳۵ تراوات‌ساعت (TWh) برق از منابع تجدیدپذیر تولید کرد که ۶۸٪ از کل تولید برق کشور را شامل می‌شد. برق آبی اصلی‌ترین منبع بود و ۶۰٪ از ترکیب تولید برق را تشکیل می‌داد. در دهه گذشته، تولید برق از انرژی باد و خورشیدی رشد قابل توجهی داشته است: تا سال ۲۰۲۱، کانادا چهارمین تولیدکننده بزرگ برق آبی جهان از نظر ظرفیت بود. بین
بزرگ برق آبی جهان از نظر ظرفیت بود. بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۷، نرخ رشد بخش فناوری‌های زیست‌محیطی و پاک (ECT) یک سوم بیشتر از میانگین رشد کل اقتصاد کانادا بوده است. بر اساس برنامه انرژی پاک کانادا در دانشگاه سایمون فریزر، تا ژوئن ۲۰۲۰، این بخش ۴۳۰٬۵۰۰ نفر نیروی کار در سراسر کشور داشت. در کانادا، انرژی‌های تجدیدپذیر شامل منابع زیر هستند: مروری کلی. بر اساس سند سال ۲۰۱۷ Natural Resources Canada (NRCAN)، انرژی‌های تجدیدپذیر به منابع انرژی گفته می‌شود که به صورت طبیعی و با سرعتی برابر یا سریع‌تر از میزان مصرف،
طبیعی و با سرعتی برابر یا سریع‌تر از میزان مصرف، تجدید می‌شوند. مجموعه‌ای از تکنولوژی‌ها و تجهیزات در بخش فناوری‌های زیست‌محیطی و پاک (ECT) برای بهره‌برداری از منابع تجدیدپذیر جهت تولید انرژی توسعه یافته و به کار گرفته شده‌اند. روزنامه "The Daily" در سال ۲۰۱۷ گزارش داد که فروش قوی فناوری‌ها و تجهیزات انرژی‌های تجدیدپذیر نشان‌دهنده تغییرات کانادا به سوی اقتصاد کم‌کربن است. شرکت‌های فعال در پروژه‌های تولید برق بادی، خورشیدی و آبی، درآمدی معادل ۱/۳ میلیارد دلار داشتند که ۳۸٪ از کل فروش بخش ECT را تشکیل
دلار داشتند که ۳۸٪ از کل فروش بخش ECT را تشکیل می‌داد. در ژوئن ۲۰۲۱، دولت فدرال برنامه‌ای با سرمایه‌گذاری ۹۶۴ میلیون دلار در حوزه فناوری‌های زیست‌محیطی و پاک (ECT) به شکل پروژه‌های «باد، خورشیدی، ذخیره‌سازی، آبی، زمین‌گرمایی، جزر و مدی» و سایر انرژی‌های تجدیدپذیر برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای اجرا کرد. سیاست‌مداران تمایل به افزایش درصد برق تولیدی کانادا از روش‌های تجدیدپذیر دارند. استان انتاریو یارانه‌ای برای حمایت از تولیدکنندگان برق بادی و خورشیدی ایجاد کرده است. تمام فعالیت‌های مرتبط با فناوری‌های
کرده است. تمام فعالیت‌های مرتبط با فناوری‌های زیست‌محیطی و پاک (ECT) در سال ۲۰۱۶، معادل ۳/۱٪ یا ۵۹٫۳ میلیارد دلار از تولید ناخالص داخلی کانادا را تشکیل دادند که نسبت به ۳٫۰٪ در سال ۲۰۰۷ افزایش یافته است. بخش فناوری محیط‌زیست و فناوری پاک. بخش فناوری محیط‌زیست و فناوری پاک (ECT) شامل کالاها و خدماتی است که اثرات زیست‌محیطی را کاهش می‌دهند، مانند انرژی‌های تجدیدپذیر، برق پاک از انرژی باد، انرژی خورشیدی و سایر منابع تجدیدپذیر، تولید برق از منابع هسته‌ای، سوخت‌های زیستی، مدیریت پسماند و خدمات پاک‌سازی.
سوخت‌های زیستی، مدیریت پسماند و خدمات پاک‌سازی. نمونه‌هایی شامل طراحی و ساخت سازه‌های با بازده انرژی بالا و تولید پنل‌های خورشیدی است، و صنعت «تبدیل پسماندهای شهری به انرژی» کبک. در سال ۲۰۱۹، ارزش بخش محصولات فناوری محیط‌زیست و فناوری پاک کانادا ۷۰٫۵ میلیارد دلار بود، در حالی که این رقم در سال ۲۰۱۶ برابر با ۵۹٫۳ میلیارد دلار بود، که معادل ۳٪ از تولید ناخالص داخلی کانادا است. از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۷، این بخش نرخ رشد یک‌سوم بیشتر از میانگین اقتصاد کشور را تجربه کرد. بخش محصولات فناوری محیط‌زیست و فناوری پاک در بازه