payamvha/North_RAG huggingface dataset:
RAI, آکادمی ملی سانتا چچیلیا، Biennale ونیز, Gaudeamus Foundation, Ravenna Festival, شهر ژنو، Fondazione Malipiero, Centro Studi Armando Gentilucci, Maggio Musicale Fiorentino و Nuova Consonanza تألیف کرده است. اگرچه آثار او در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ تحت تأثیر سبک دوناتونی بود، کاردی به سرعت سبک شخصی خود را شکل داد و به سمت فرم‌های موسیقایی مبتنی بر تصورات صوتی و رنگ‌آمیزی‌های لحظه‌ای حرکت کرد، با گرایش طبیعی به نوشتار کنترپونتیک و ابعاد «بازیگوشانه» در آهنگسازی که با علاقهٔ او به منطق و ارزش نمادین اعداد پیوند
که با علاقهٔ او به منطق و ارزش نمادین اعداد پیوند خورده است. به سفارش RAI - Radio Tre، دو اثر رادیویی خلق کرد: "Temperatura esterna" (۱۹۹۴) بر اساس متون Michele Mari و "La mia puntualità fu un capolavoro" (۱۹۹۶) بر اساس متون Marco Lodoli. در سال ۱۹۹۵، به سفارش Accademia Filarmonica Romana, اولین اپرای خود، نمایش موسیقایی در یک پرده با عنوان "Nessuna coincidenza" را ساخت. در سال ۱۹۹۸، CD تک‌آهنگی "Manao Tupapau" توسط BMG Ricordi منتشر شد که شامل مهم‌ترین آثار دههٔ ۱۹۹۰ او بود. از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸، به سفارش
دههٔ ۱۹۹۰ او بود. از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸، به سفارش ۵۲مین Biennale ونیز, "Oggetto d'amore", یک چرخهٔ هفت صحنهٔ موسیقایی بر اساس متون Pasquale Panella را ساخت که برای نخستین بار در ونیز اجرا شد و در سال ۲۰۰۹ توسط RAI Trade منتشر گردید. این اثر همکاری طولانی او با Sonia Bergamasco و گروه Freon را به اوج رساند. در سال ۲۰۱۹، کاردی با اثر نیمه‌صحنه‌ای "Il Diario di Eva" به تئاتر موسیقایی بازگشت.
گابریلا گِرماندی (۱۹۶۵) نویسنده و اجراکنندهٔ ایتالی-اتیوپیایی است. آثار گِرماندی بر تلاقی هویت‌های آفریقایی (به‌ویژه اتیوپیایی) و ایتالیایی متمرکز است. سال‌های اولیه. گرماندی در آدیس آبابا به دنیا آمد، از پدری ایتالیایی اهل بولونیا و مادری ایتالو-اتیوپیایی. مادر گرماندی دختر یک افسر ارتش ایتالیا و مادری اریتره‌ای بود که به دلیل سیاست‌های نژادی مستعمرهٔ تحت کنترل فاشیستی آفریقای شرقی ایتالیا از یکدیگر جدا شدند، و پس از پایان دولت فاشیستی ایتالیا با پدر ایتالیایی گرماندی ازدواج کرد. گرماندی بیان کرده است که
گرماندی ازدواج کرد. گرماندی بیان کرده است که مادرش او را «سفیدپوست» بزرگ کرده و گفته مادربزرگش هنگام رشد در یک صومعهٔ ایتالیایی به دلیل وضعیت مختلط نژادی از جامعهٔ اتیوپیایی طرد شده بود.پس از مرگ پدرش، گرماندی در ۱۴ سالگی به بولونیا نقل مکان کرد. در دوران نوجوانی در بولونیا، او اظهار کرده است که دلتنگ خانه بوده و آرزوی بازگشت به جامعهٔ خود در اتیوپی را داشته است. پیشه. گرماندی در سال ۱۹۹۹ با کسب جایزهٔ ادبی اِکس اند تِرا برای نویسندگان مهاجراز سوی انتشارات فارا ادیتوره شناخته شد. او در سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۳
فارا ادیتوره شناخته شد. او در سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۳ نیز دو بار دیگر در همان رقابت مقام سوم را کسب کرد.در سال ۲۰۰۳، گرماندی یکی از بنیان‌گذاران نشریهٔ ادبی آنلاین "اِل قیبلی" بود.نخستین رمان او، «ملکهٔ گل‌ها و مرواریدها» در سال ۲۰۰۷ توسط دونزِلّی ادیتوره منتشر شد.&gt; نسخهٔ ترجمه‌شدهٔ انگلیسی این رمان در سال ۲۰۱۵ منتشر شد و نقدهای مثبتی دریافت کرد. در سال ۲۰۱۰، گرماندی پروژهٔ موسیقی "آتسه تئودروس پروجکت" را آغاز کرد، که نام آن از آتسه تئودروس دوم، نخستین امپراتور اتیوپی که اصالت سلطنتی نداشت، گرفته شده است.
اتیوپی که اصالت سلطنتی نداشت، گرفته شده است. نخستین سی‌دی این پروژه در سال ۲۰۱۳ به‌طور مستقل منتشر شد و سپس در سال ۲۰۱۶ توسط شرکت اِی‌آرسی میوزیک با عنوان "Ethiopia - Celebrating Emperor Tewodros II" عرضه شد.از سال ۲۰۱۸، گرماندی روی پروژهٔ دیگری به نام "ماگِدا" کار می‌کند، که نام آن برگرفته از نام اتیوپیایی ملکه سبا است و بر زنانگی در اسطوره‌های اتیوپی تمرکز دارد.
The Action Party (, PdA) was a liberal-socialist political party in Italy. The party was anti-fascist and republican. Its prominent leaders were Carlo Rosselli, Ferruccio Parri, Emilio Lussu and Ugo La Malfa. Other prominent members included Leone Ginzburg, Ernesto de Martino, Norberto Bobbio, Riccardo Lombardi, Vittorio Foa and the Nobel-winning poet Eugenio Montale. History. این حزب در ژوئیه ۱۹۴۲ توسط شبه‌نظامیان سابق «عدالت و آزادی» (Giustizia e Libertà )، لیبرال-سوسیالیست‌ها و دموکرات‌ها تأسیس شد. از
)، لیبرال-سوسیالیست‌ها و دموکرات‌ها تأسیس شد. از نظر ایدئولوژیک، آنها وارث سوسیالیسم لیبرال کارلو روسلی و انقلاب لیبرال پیرو گوبتی بودند که نوشته‌هایش جبر اقتصادی مارکسیستی را رد می‌کرد و هدفش غلبه بر مبارزه طبقاتی و ایجاد شکل جدیدی از سوسیالیسم، احترام به آزادی مدنی و تغییر رادیکال در ساختار اجتماعی و اقتصادی ایتالیا بود. از ژانویه ۱۹۴۳، این حزب یک روزنامه مخفی به نام «ایتالیای آزاد» ( L'Italia Libera) به سردبیری لئون گینزبورگ منتشر کرد. در همان سال، اعضای حزب با سرویس‌های مخفی متفقین مستقر در سوئیس
اعضای حزب با سرویس‌های مخفی متفقین مستقر در سوئیس بی‌طرف تماس گرفتند. به طور خاص، این فعالیت به فیلیپو کاراچولو، که رابطه ویژه‌ای با مدیر اجرایی عملیات ویژه بریتانیا داشت، محول شد. کاراچولو سعی کرد از بمباران متفقین در ایتالیا جلوگیری کند، اما بیش از همه تلاش کرد تا حمایت بریتانیا را برای کمیته ضد فاشیستی که قرار بود پس از کودتای ضد موسولینی، دولت جدید را رهبری کند، جلب کند. پس از آتش‌بس ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، حزب اقدام به عنوان عضو مرکزی کمیته آزادی ملی، به طور فعال در جنبش مقاومت ایتالیا با واحدهای عدالت و
فعال در جنبش مقاومت ایتالیا با واحدهای عدالت و آزادیبه فرماندهی فروچو پاری شرکت کرد. این حزب موضع ضد سلطنتی آشکاری داشت و با پالمیرو تولیاتی و ابتکار سالرنو حزب کمونیست ایتالیا برای حکومت پس از جنگ مخالف بود. این حزب نماد «شمشیر شعله‌ور» را برگزید و بلافاصله پس از جنگ به دولت پیوست و پست نخست‌وزیری را برای فروچو پاری از ژوئن تا نوامبر ۱۹۴۵ تضمین کرد. در نتیجه درگیری داخلی بین خط دموکراتیک-اصلاح‌طلب اوگو لا مالفا و خط سوسیالیست امیلیو لوسو، همراه با شکست انتخاباتی ۱۹۴۶، حزب از هم پاشید. عدم تمایل اعضای حزب
۱۹۴۶، حزب از هم پاشید. عدم تمایل اعضای حزب برای همکاری با احزاب سیاسی احیا شده‌ای که «به فاشیسم آلوده شده بودند» نیز منجر به افول حزب اقدام شد. گروه اصلی اعضای سابق به رهبری ریکاردو لومباردی به حزب سوسیالیست ایتالیا پیوستند در حالی که گروه لا مالفا (به عنوان جنبش دموکراسی جمهوری‌خواه) وارد حزب جمهوری‌خواه ایتالیا شد. آخرین دبیرکل حزب اقدام، آلبرتو چانکا بود.
مرکز ورزشی جاچینتو فاکتی () که در حال حاضر به دلیل مسائل اسپانسرینگ با عنوان مرکز توسعه جوانان کونامی به یاد جاچینتو فاکتی یا به اختصار اینترِلو (Interello) شناخته می‌شود، یک مرکز ورزشی در میلان است که میزبان جلسات تمرینی تیم زنان اینتر و تمام تیم‌های جوانان باشگاه، اعم از مردان و زنان می‌باشد. این مرکز ورزشی در خیابان کامیلو اسباربارو در پارکو نورد میلان، بین محله‌های آفوری و نیگواردا واقع شده است. تاریخچه. این مرکز که در سال ۲۰۰۶ به نام جاچینتو فاکتی نامگذاری شده بود، در دسامبر ۲۰۱۶ و پس از فروش حق
نامگذاری شده بود، در دسامبر ۲۰۱۶ و پس از فروش حق نامگذاری به گروه چینی سانینگ، که در گذشته سهامدار اکثریت باشگاه نراتزوری بود، به «مرکز توسعه جوانان سانینگ به یاد جاچینتو فاکتی» تغییر نام پیدا کرده بود. در سال ۲۰۲۲، کار نوسازی مرکز ورزشی آغاز شد؛ به‌طور خاص، زمین اصلی (به اصطلاح زمین "تریبونا") تعویض شد و به یک زمین چمن مصنوعی کامل تبدیل شد و تأییدیه LND و گواهینامه فیفا را دریافت کرد. در همان سال، این مرکز ورزشی پس از توافق با شرکت ژاپنی کونامی، نام خود را به «مرکز توسعه جوانان کونامی به یاد جاچینتو
را به «مرکز توسعه جوانان کونامی به یاد جاچینتو فاکتی» تغییر داد. امکانات. این مرکز ورزشی شامل موارد زیر است: استفاده. این مجموعه به‌طور مداوم برای تمرین تیم زنان و تمام تیم‌های جوانان اینتر، اعم از مردان و زنان، مورد استفاده قرار می‌گیرد. تیم جوانان اینتر، مسابقات خانگی رسمی خود را در داخل مرکز تمرینی برگزار می‌کند؛ تیم زنان پس از انجام مسابقات خانگی خود از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲، ابتدا به استادیو ارنستو بردا در سستو سان جووانی و سپس به ورزشگاه آرنا چیویکا در میلان نقل مکان کرد.
پل دره هواجیانگ (به چینی: 花江峡谷大桥) یک پل معلق در استان گوی‌ژوو در چین است. این پل از روی رودخانه بیپان عبور می‌کند و از دره عمیق هواجیانگ می‌گذرد و با ارتفاع از عرشه پل تا کف دره؛ بلندترین پل جهان است. این پل از بلندترین پل قبلی، پل دوج، که از همان رودخانه عبور می‌کند، پیشی می‌گیرد. این پل در ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۵ برای عموم افتتاح شد. پروژه. از جمله دلایل ساخت این پل، احیای یک منطقه بسیار روستایی و ترویج گردشگری بود، با پیش‌بینی ایجاد مرکزی برای ورزش‌های شدید در پایین دره. استان گوی‌ژوو از نظر اقتصادی در رکود است،
دره. استان گوی‌ژوو از نظر اقتصادی در رکود است، به طرز فوق‌العاده‌ای ناهموار است و در بیشتر تاریخ خود به دلیل توپوگرافی کارستی خود از بقیه چین جدا افتاده است. زمان عبور از دره که قبلاً ۷۰ دقیقه طول می‌کشید، به کمی بیش از یک دقیقه کاهش خواهد یافت. ساخت و ساز. ساخت و ساز در ۱۸ ژانویه ۲۰۲۲ آغاز شد. در ۲۱ آوریل ۲۰۲۳، اولین برج بخش معلق به در ارتفاع رسید و ساخت تیر عرضی بالایی آغاز شده بود. در ۲۱ اوت ۲۰۲۵، آزمایش بارگذاری پل دره هواجیانگ آغاز شد. این آزمایش با موفقیت در ۲۵ اوت ۲۰۲۵ به پایان رسید. این پل رسماً در
در ۲۵ اوت ۲۰۲۵ به پایان رسید. این پل رسماً در روز یکشنبه، ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۵ افتتاح شد. ویژگی‌ها. طول کل پل ، شامل دهانه اصلی می‌باشد. این سازه توسط دو ستون اصلی پشتیبانی می‌شود. در نتیجه، اختلاف ارتفاع بین عرشه و سطح آب رودخانه به می‌رسد که یک رکورد جهانی است. این پل، بزرگراه گوی‌ژوو اِس۵۷، بزرگراه لیوژی-آنلونگ را که منطقه ویژه لیوژی و منطقه ویژه آنلونگ را به هم متصل می‌کند، عبور می‌دهد.
این فهرست از بلندترین پل‌های جهان شامل پل‌هایی با ارتفاع عرشه حداقل است. یک پل، حداکثر فاصله افت عمودی بین عرشه پل (جاده، راه‌آهن یا سایر بسترهای حمل و نقل پل) و سطح زمین یا آب زیر دهانه پل است. ارتفاع عرشه با متفاوت است، که معیاری از حداکثر فاصله عمودی از بالاترین قسمت یک پل، مانند بالای برج پل تا پایین‌ترین قسمت در معرض دید پل، جایی که پایه‌های آن از سطح زمین یا آب بیرون می‌آیند، می‌باشد. جستارهای وابسته. فهرست بلندترین ساختمان‌ها و سازه‌ها در جهان فهرست طولانی‌ترین پل‌ها در جهان ارتفاع سازه و ارتفاع
طولانی‌ترین پل‌ها در جهان ارتفاع سازه و ارتفاع عرشه. تفاوت بین پل‌های بلند و مرتفع را می‌توان تا حدودی توضیح داد زیرا برخی از بلندترین پل‌ها عمیق‌ترین بخش دره یا تنگه خود را که از بالا پشتیبانی می‌شوند، می‌پوشانند و تکیه‌گاه‌های زمینی آنها فقط بر روی زمین نسبتاً مرتفع ساخته شده‌اند؛ برخی از بلندترین پل‌ها دارای سازه‌های تکیه‌گاهی در پایین‌ترین بخش کف دره هستند. برای مثال، پل دره هوآجیانگ مرتفع‌ترین پل جهان است، اما بلندترین پل نیست. این پل از روی یک دره عمیق رودخانه عبور می‌کند. دو ستون این پل که بر روی
رودخانه عبور می‌کند. دو ستون این پل که بر روی لبه‌های تنگه ساخته شده‌اند، و ارتفاع داردند، اما به‌دلیل عمق تنگه رودخانه بین ستون‌ها، ارتفاع عرشه پل دوگ است. پل میلائو ویاداکت یک پل کابلی است که هم از نظر ارتفاع سازه‌ای و هم از نظر ارتفاع عرشه، بلند است. بلندترین برج پل میلو در نزدیکی کف دره واقع شده است که به پل ارتفاع سازه‌ای برابر با و ارتفاع عرشه بالاتر از کف دره می‌دهد. پل میلائو ویاداکت (تا ۲۴ مارس ۲۰۲۵) بلندترین پل است، اما مرتفع‌ترین پل جهان نیست. پل‌های تکمیل‌شده. رتبه‌بندی بلندترین پل‌های جهان که
تکمیل‌شده. رتبه‌بندی بلندترین پل‌های جهان که در حال حاضر برای استفاده باز هستند. فقط پل‌هایی با ارتفاع یا بیشتر گنجانده شده است. پل‌های در حال ساخت در این رتبه‌بندی لحاظ نشده‌اند، اما به بخش جداگانه «در حال ساخت» در زیر مراجعه کنید.
رودخانه بیپان (به چینی: 北盘江؛ پین‌یین: Běipán Jiāng) رودخانه‌ای در استان‌های گوئیژو و یون‌نان چین و بخشی از حوضه آبریز رودخانه بزرگ مروارید است. نام‌های دیگر. بخش‌های بالایی رودخانه در یون‌نان و گوی‌ژوو زمانی با نام رودخانه زنگکه شناخته می‌شدند. مسیر. رودخانه بیپان از استان‌های یون‌نان و گوی‌ژوو امروزی چین عبور می‌کند. رودخانه بیپان (به معنای واقعی کلمه، رودخانه پان شمالی) هنگام رسیدن به مرز گوانگشی با رودخانه نانپان (رودخانه پان جنوبی) ادغام می‌شود و رودخانه هونگ‌شویی را تشکیل می‌دهد که به سمت جنوب شرقی
هونگ‌شویی را تشکیل می‌دهد که به سمت جنوب شرقی ادامه می‌یابد. تاریخچه. این رودخانه در طول تاریخ به‌عنوان یک مسیر ارتباطی بین پادشاهی‌های یلانگ و نانیو اهمیت داشته است.
در صنعت سرگرمی، موفقیت خفته به فیلم، مجموعهٔ تلویزیونی، اثر موسیقی، بازی ویدئویی یا هر محصول سرگرمی دیگری گفته می‌شود که در ابتدا در زمان انتشار موفق نبود، اما در ادامه به موفقیتی غیرمنتظره دست یافت.
غارت رم، که در آن زمان بخشی از ایالات پاپی بود، پس از تصرف رم در 6 مه 1527 توسط نیروهای سرکشی چارلز پنجم، امپراتور مقدس روم، در طول جنگ اتحادیه کنیاک رخ داد. چارلز پنجم تنها قصد داشت با تهدید به اقدام نظامی، پاپ کلمنت هفتم را وادار به پذیرش شرایط خود کند. با این حال، بیشتر ارتش امپراتوری (14000 آلمانی ، از جمله لوتری‌ها ، 6000 اسپانیایی و برخی ایتالیایی‌ها ) عمدتاً بدون حقوق بودند. با وجود اینکه به آنها دستور داده شده بود به رم حمله نکنند، به شهر کم‌دفاع حمله کردند و بدون هیچ محدودیتی شروع به غارت، کشتار و
کردند و بدون هیچ محدودیتی شروع به غارت، کشتار و گروگان‌گیری شهروندان برای باج‌گیری کردند. کلمنت هفتم پس از نابودی گارد سوئیسی در یک اقدام تأخیری گارد عقب، به قلعه سنت آنجلو پناه برد. او تا زمانی که باج به غارتگران پرداخت شد، در آنجا ماند. بنونوتو چلینی، که خود شاهد عینی وقایع بود، در آثارش به توصیف غارت شهر پرداخت. این غارت که با خشونت، قتل‌عام، و بی‌رحمی همراه بود، تا ماه‌ها ادامه یافت و تنها در فوریه سال ۱۵۲۸، با شیوع طاعون و نزدیک شدن نیروهای ائتلاف تحت فرماندهی اودِت دو فوآ، ارتش مهاجم مجبور به
تحت فرماندهی اودِت دو فوآ، ارتش مهاجم مجبور به عقب‌نشینی به سوی ناپل شد. جمعیت شهر رم که پیش از این حدود ۵۵ هزار نفر بود، در اثر جنایات، قحطی، بیماری واگیردار و فرار گسترده مردم، به حدود ۱۰ هزار نفر کاهش یافت. این فاجعه انسانی، یکی از تاریک‌ترین فصل‌های تاریخ رم را رقم زد. در ادامه، شکست نیروهای ائتلاف در محاصره ناپل، پیروزی نهایی را در جنگ ائتلاف کوگناک برای شارل پنجم به ارمغان آورد. امپراتور شارل، مسئولیت مستقیم غارت رم را انکار کرد و بار دیگر با پاپ کلمنت هفتم به توافق رسید. با این حال، غارت رم موجب
هفتم به توافق رسید. با این حال، غارت رم موجب تشدید نفرت‌های مذهبی و خصومت‌های عمیق‌تری میان پیروان کلیسای کاتولیک و اصلاح‌طلبان لوتری شد؛ شکافی که نه‌تنها در عرصه دینی، بلکه در سیاست و فرهنگ اروپا نیز بازتاب گسترده‌ای یافت. رویدادهای پیشین. قدرت روزافزون پادشاه اسپانیا و امپراتور مقدس روم، چارلز پنجم، پاپ کلمنت هفتم را نگران کرد، زیرا او چارلز را تهدیدی برای قدرت پاپ می‌دانست. کلمنت هفتم با دشمن اصلی چارلز پنجم، پادشاه فرانسیس اول فرانسه، اتحادی تشکیل داد که به اتحادیه کنیاک معروف شد. جدا از پاپ و پادشاه
که به اتحادیه کنیاک معروف شد. جدا از پاپ و پادشاه فرانسه، اتحادیه شامل دوک‌نشین میلان، جمهوری ونیز ، جمهوری جنوا و فلورانسِ خاندان مدیچی نیز می‌شد. اتحادیه در سال ۱۵۲۶ با حمله به جمهوری جنوا، خصومت‌ها را آغاز کرد، اما این اقدام شکست خورد و ضعف نیروهای تحت اختیار پاپ را آشکار کرد. ارتش امپراتوری پس از شکست دادن نیروهای فرانسوی با بحران مالی شدیدی روبه‌رو شد و امکان پرداخت حقوق سربازان فراهم نبود. این وضعیت موجب شورش سی‌وچهار هزار سرباز شد که فرمانده خود، دوک شارل سوم بوربون، را مجبور کردند تا آن‌ها را به
شارل سوم بوربون، را مجبور کردند تا آن‌ها را به سوی رم هدایت کند. در آن زمان، رم به‌دلیل آشفتگی سیاسی، ضعف ساختارهای دفاعی و بی‌ثباتی درون‌ساختاری، هدفی آسان برای غارت محسوب می‌شد. سربازان که از پیروزی بی‌پاداش خشمگین بودند، رم را نه به‌عنوان یک مرکز مذهبی بلکه به‌عنوان منبعی برای جبران خسارت‌های خود تلقی کردند. این حرکت زمینه‌ساز یکی از ویرانگرترین حملات نظامی به پایتخت مذهبی جهان مسیحیت شد و پیامدهای سیاسی، اجتماعی و مذهبی گسترده‌ای در پی داشت. غارت رم نه‌تنها موجب فروپاشی نظم شهری و کاهش شدید جمعیت شد
موجب فروپاشی نظم شهری و کاهش شدید جمعیت شد بلکه شکاف‌های مذهبی میان پیروان کلیسای کاتولیک و اصلاح‌طلبان را نیز عمیق‌تر کرد. این واقعه در حافظه تاریخی اروپا به‌عنوان نمادی از خشونت بی‌مهار، بحران مشروعیت سیاسی و آغاز مرحله‌ای جدید از تنش‌های مذهبی و سیاسی ثبت شده است. گذشته از حدود ۶۰۰۰ اسپانیایی تحت فرمان دوک بوربون، ارتش شامل حدود ۱۴۰۰۰ لندسکنشت به فرماندهی گئورگ فون فروندزبرگ ؛ تعدادی پیاده‌نظام ایتالیایی به رهبری فابریزیو مارامالدو ، کاردینال قدرتمند ایتالیایی پومپو کولونا و لوئیجی گونزاگا ؛ و تعدادی
پومپو کولونا و لوئیجی گونزاگا ؛ و تعدادی سواره نظام به فرماندهی فردیناندو گونزاگا و فیلیبرت ، شاهزاده اورانژ ، بود. اگرچه خود مارتین لوتر مخالف حمله به رم و پاپ کلمنت هفتم بود، برخی از پیروان لوتریانیسم، پایتخت پاپ را به دلایل مذهبی هدف قرار می‌دادند. تعداد زیادی از یاغیان، به همراه فراریان لیگ، در طول راهپیمایی ارتش به آن پیوستند. [ "" ] دوک بوربون در تاریخ ۳۱ فروردین ۱۵۲۷ از شهر آرتسو حرکت کرد، در حالی که از آشوب میان ونیزی‌ها و متحدانشان بهره می‌برد؛ آشوبی که پس از شورش در فلورانس علیه خاندان مدیچی،
آشوبی که پس از شورش در فلورانس علیه خاندان مدیچی، وابسته به پاپ کلمنت هفتم، شدت گرفته بود. در پیامی به پاپ، دوک اعلام کرد که نمی‌تواند جلوی ارتش خود را از حرکت به سوی رم بگیرد و خود را بیشتر همچون اسیری می‌بیند که به دنبال آنان کشیده می‌شود تا یک فرمانده آزاد. با این حال، شاهدان عینی و مورخان هم‌عصر، ادعای ناتوانی او را با دیده تردید نگریستند.. سربازان او که عمدتاً فاقد انضباط نظامی بودند، شهرهای آکواپندنتِه و سن لورنزو آله گروته را غارت کردند و سپس وارد شهرهای ویتربو و رونچیلیونه شدند. در نهایت، در روز ۱۵
ویتربو و رونچیلیونه شدند. در نهایت، در روز ۱۵ اردیبهشت همان سال، به دیوارهای رم رسیدند. این پیشروی سریع و خشونت‌بار، مقدمه‌ای بود بر یکی از ویرانگرترین حملات نظامی به پایتخت مذهبی جهان مسیحیت، که پیامدهای سیاسی، اجتماعی و مذهبی گسترده‌ای در پی داشت. غارت. نیروهای امپراتوری شامل ۱۴۰۰۰ آلمانی، ۶۰۰۰ اسپانیایی و تعداد نامشخصی پیاده‌نظام ایتالیایی بودند. نیروهای مدافع رم چندان زیاد نبودند: تنها ۵۰۰۰ شبه‌نظامی به رهبری رنزو دا سری و ۱۸۹ گارد سوئیسی پاپ. استحکامات شهر شامل دیوارهای عظیم اورلیان و توپخانه قابل
شهر شامل دیوارهای عظیم اورلیان و توپخانه قابل توجهی بود که ارتش امپراتوری فاقد آن بود. چارلز بوربون برای جلوگیری از خطر گیر افتادن بین شهر محاصره شده و ارتش اتحادیه، نیاز داشت شهر را به سرعت فتح کند. در روز شانزدهم اردیبهشت، ارتش امپراتوری به دیوارهای رم در تپه‌های جانی‌کولو و واتیکان حمله کرد. در جریان این یورش، دوک بوربون به‌طور مرگباری زخمی شد. بن‌ونوتو چلینی، هنرمند برجسته‌ای که در دفاع از رم شرکت داشت، در روایت خود ادعا کرده که با شلیک خود دوک را کشته و فیلیبر دو شالون را نیز زخمی کرده است. دوک در آن
و فیلیبر دو شالون را نیز زخمی کرده است. دوک در آن لحظه شنل سفید معروف خود را بر تن داشت تا برای نیروهایش قابل شناسایی باشد، اما همین ویژگی باعث شد که دشمنان نیز او را به‌عنوان فرمانده تشخیص دهند. با مرگ آخرین فرمانده مورد احترام، سربازان عادی ارتش امپراتوری تمام قید و بندهای انضباطی را کنار گذاشتند و همان روز به‌راحتی موفق به نفوذ به دیوارهای رم شدند. فرماندهی نیروها به فیلیبر دو شالون سپرده شد، اما او نه محبوبیت لازم را داشت و نه ترس و احترام پیشین را برمی‌انگیخت، و در نتیجه نفوذ و اقتدار چندانی در میان
و در نتیجه نفوذ و اقتدار چندانی در میان سربازان نداشت. این خلأ رهبری، به تشدید خشونت، غارت و بی‌نظمی در شهر انجامید و رم را به صحنه‌ای از ویرانی و سقوط بدل ساخت. در رویدادی که به عنوان ایستادگی گارد سوئیسی شناخته می‌شود، سوئیسی‌ها به همراه سربازان باقی‌مانده از پادگان، آخرین مقاومت خود را در گورستان توتونی در واتیکان انجام دادند. کاپیتان آنها، کاسپار روئیست ، زخمی شد و بعداً به خانه‌اش پناه برد، جایی که سربازان اسپانیایی او را در مقابل همسرش کشتند. سوئیسی‌ها به سختی جنگیدند، اما به طرز ناامیدکننده‌ای از
به سختی جنگیدند، اما به طرز ناامیدکننده‌ای از نظر تعداد کمتر و تقریباً نابود شدند. برخی از بازماندگان، به همراه گروهی از پناهندگان، به پله‌های کلیسای سنت پیتر عقب‌نشینی کردند. کسانی که به سمت کلیسای سنت پیتر رفتند، قتل عام شدند و تنها 42 نفر زنده ماندند. این گروه 42 نفره، تحت فرماندهی هرکول گلدلی، موفق شدند نیروهای هابسبورگ را که در تعقیب همراهان پاپ بودند، در حالی که از گذرگاه مرتفع امنی که شهر واتیکان را به قلعه سنت آنجلو متصل می‌کند، عبور می‌کردند، دفع کنند. پس از اعدام حدود هزار تن از مدافعان پایتخت
کنند. پس از اعدام حدود هزار تن از مدافعان پایتخت پاپ و اماکن مقدس، غارت گسترده شهر آغاز شد. کلیساها و صومعه‌ها، همراه با کاخ‌های اسقف‌ها و کاردینال‌ها، مورد تاراج و ویرانی قرار گرفتند. حتی کاردینال‌هایی که از حامیان امپراتوری بودند، مجبور شدند برای حفظ اموال خود به سربازان خشمگین باج بدهند، چرا که نیروهای مهاجم هیچ توجهی به وابستگی سیاسی یا مذهبی قربانیان خود نداشتند. شهروندان رم از هر طبقه و جایگاه اجتماعی قربانی این خشونت شدند؛ زنان مورد تجاوز قرار گرفتند، بیماران در آسایشگاه‌ها کشته شدند، و حتی متحدان
بیماران در آسایشگاه‌ها کشته شدند، و حتی متحدان برجسته امپراتوری نیز از آسیب در امان نماندند. خشونت خاصی از سوی سربازان آلمانی، به‌ویژه لاندسکنشت‌ها که بسیاری از آن‌ها پیرو آموزه‌های اصلاح‌طلبانه بودند، نسبت به اماکن مقدس کاتولیکی ابراز شد. کلیساها غارت شدند، آثار مقدس بی‌حرمت گشتند، و تصاویر مذهبی نابود شدند. آیین‌های کاتولیکی به سخره گرفته شد؛ از جمله، زنی روسپی را در لباس کشیش بر تخت پطرس نشاندند و با فریاد «زنده باد لوتِر پاپ!» او را تمسخر کردند، و حیواناتی را به‌صورت نمادین برای عشای ربانی معرفی کردند.
را به‌صورت نمادین برای عشای ربانی معرفی کردند. خشونت علیه روحانیون نیز شدید بود؛ راهبان اخته شدند، راهبه‌ها مورد تجاوز قرار گرفتند، و کشیشان هدف مستقیم قتل قرار گرفتند. با وجود آن‌که خود مارتین لوتِر با شورش مسلحانه علیه کلیسا مخالفت کرده بود، اقدامات سربازان آلمانی به‌وضوح از نارضایتی مذهبی گسترده آن دوران تغذیه می‌شد و حمله به مقامات کلیسایی و اموال مذهبی، جنبه‌ای نمادین و هدفمند داشت. با این حال، بخش عمده‌ای از غارت‌ها با هدف جبران مالی برای سربازان انجام می‌شد. به همین منظور، افراد برجسته به‌عنوان
انجام می‌شد. به همین منظور، افراد برجسته به‌عنوان گروگان گرفته می‌شدند تا در ازای دریافت باج آزاد شوند؛ هرچه جایگاه اجتماعی گروگان بالاتر بود، مبلغ باج نیز بیشتر می‌شد. در روز هجدهم اردیبهشت، کاردینال پومپئو کولونا، دشمن شخصی پاپ کلمنت هفتم، وارد رم شد. دهقانان تحت فرمان او نیز به‌دنبال انتقام از غارت‌هایی که پیش‌تر توسط نیروهای پاپی متحمل شده بودند، به شهر آمدند. کولونا که از وضعیت اسفناک شهر متأثر شده بود، شماری از شهروندان رم را در کاخ خود پناه داد و تلاش کرد تا اندکی نظم به اوضاع بازگرداند. به‌تدریج،
کرد تا اندکی نظم به اوضاع بازگرداند. به‌تدریج، سربازان در پاسخ به دستورات او، از شدت غارت کاستند و رم وارد مرحله‌ای از آرامش نسبی شد. کتابخانه واتیکان نجات یافت زیرا فیلیبرت ستاد مرکزی خود را در آنجا مستقر کرده بود. پس از سه روز ویرانی، فیلیبرت به سربازان دستور داد که غارت را متوقف کنند، اما تعداد کمی به سخنان او گوش دادند و غارت به مدت پنج روز دیگر بدون وقفه ادامه یافت. در این میان، کلمنت در قلعه سنت آنجلو زندانی ماند. فرانچسکو ماریا اول دلا رووره و میشل آنتونیو اهل سالوتزو در اول ژوئن با سربازانی به
آنتونیو اهل سالوتزو در اول ژوئن با سربازانی به مونتروسی ، شمال شهر، رسیدند. رفتار محتاطانه آنها مانع از دستیابی آنها به پیروزی آسان در برابر سربازان امپراتوری شد که اکنون کاملاً بی‌نظم بودند. در 6 ژوئن، کلمنت هفتم تسلیم شد و موافقت کرد که در ازای جان خود، 400000 دوکاتی باج بپردازد. شرایط شامل واگذاری پارما ، پیاچنزا ، چیویتاوکیا و مودنا به امپراتوری مقدس روم بود (با این حال، فقط آخرین مورد واقعاً دست به دست شد). در همان زمان، ونیز از این موقعیت برای فتح سرویا و راونا استفاده کرد، در حالی که سیگیسموندو
سرویا و راونا استفاده کرد، در حالی که سیگیسموندو مالاتستا به ریمینی بازگشت. با وجود امضای این پیمان، غارت برای چند ماه دیگر ادامه یافت. پیامدها و اثرات. غارت رم که اغلب به عنوان پایان رنسانس والای ایتالیا از آن یاد می‌شود، تاریخ اروپا، ایتالیا و مسیحیت را شکل داد و موج‌های ماندگاری در فرهنگ و سیاست اروپا بر جای گذاشت. غارت رم پیامدهای عمیق و گسترده‌ای برای جامعه و فرهنگ ایتالیا، به‌ویژه برای خود شهر رم، به همراه داشت. جنگ کلمنت هفتم در چارچوب اتحاد کوگناک، واپسین تلاش برخی از دولت‌شهرهای ایتالیایی برای حفظ
تلاش برخی از دولت‌شهرهای ایتالیایی برای حفظ استقلال بود؛ تلاشی که تا قرن نوزدهم دیگر تکرار نشد. پیش از این واقعه، رم مرکز درخشان فرهنگ رنسانس عالی ایتالیا و نقطه‌ای جذاب برای هنرمندان اروپایی بود که در جست‌وجوی شهرت و ثروت، به امید دریافت سفارش‌های معتبر از دربار پاپی به آنجا می‌آمدند. با وقوع غارت، رم دچار فروپاشی اقتصادی و کاهش شدید جمعیت شد، و بسیاری از هنرمندان و نویسندگان ناچار شدند به شهرهای دیگر مهاجرت کنند. آنتونیو تابلدئو، در سوگ ویرانی آثار باستانی و گنجینه‌های هنری رم، نوشت: «اگر بازگردی، رم را
و گنجینه‌های هنری رم، نوشت: «اگر بازگردی، رم را ویران خواهی یافت». این فاجعه همچنین ضربه‌ای سنگین به اعتبار علمی رم وارد کرد؛ چرا که محتوای بسیاری از کتابخانه‌های بزرگ آن، از جمله کتابخانه واتیکان، نابود یا به فروش رسید. طرفداران انسان‌گرایی به‌ویژه از نابودی ذخایر دانشی شهر سوگواری کردند؛ دانشی که رم را به «بهشت دانش» بدل کرده بود. این غارت در واقع پایان دوره‌ای از شکوفایی اندیشه انسان‌گرایانه در چارچوب تفکر مسیحی را رقم زد. جمعیت رم که پیش از حمله بیش از پنجاه‌وپنج هزار نفر بود، پس از آن به حدود ده هزار
پنجاه‌وپنج هزار نفر بود، پس از آن به حدود ده هزار نفر کاهش یافت. برآوردها حاکی از آن است که بین شش تا دوازده هزار نفر در جریان غارت کشته شدند، و گفته می‌شود که حدود دو هزار جسد در رود تیبر رها شد. از جمله قربانیان این واقعه، می‌توان به پائولو والدابارینی، دبیر پاپ، و آگوستو والدو، استاد تاریخ طبیعی، اشاره کرد. این غارت نه‌تنها یک فاجعه انسانی و فرهنگی بود، بلکه نقطه‌عطفی در تاریخ اروپا محسوب می‌شود که پیامدهای آن تا قرن‌ها بعد احساس شد. بسیاری از سربازان امپراتوری نیز در پی این واقعه جان باختند، عمدتاً به
نیز در پی این واقعه جان باختند، عمدتاً به دلیل بیماری‌های ناشی از انبوه اجساد دفن نشده در خیابان‌ها. غارت سرانجام در فوریه 1528، هشت ماه پس از حمله اولیه، هنگامی که ذخیره غذایی شهر تمام شد، کسی برای باج دادن باقی نماند و طاعون ظاهر شد، پایان یافت. کلمنت به حمایت از هنرمندان و پروژه‌های ساختمانی در رم ادامه داد، اما عصر طلایی مدیچی که تصور می‌شد، سپری شده بود و غارت «پایان رم ژولیوس دوم و لئو دهم» را رقم زده بود. این شهر تا حدود سال 1560 نتوانست جمعیت از دست رفته خود را بازیابی کند. تحول قدرت از پاپ به سوی