payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دولت غیرمتمرکز به شکل یک سوریه فدرال است. او ادعا می‌کند که شوراها و دولت‌های مدنی محلی در کردستان سوریه در چنین دولت غیرمتمرکزی ظهور خواهند کرد که حقوق گروه‌های مختلف سوری، از جمله آزادی بیان و برابری جنسیتی را تضمین می‌کنند. او طرفدار تضمین حقوق مردم کرد در قانون اساسی سوریه است. احمد در ژوئیه ۲۰۱۸ در مذاکراتی با دولت سوریه در دمشق در مورد خدماتی که باید در مناطق تحت کنترل شورای دموکراتیک سوریه نیز ارائه شود، شرکت کرد او از آن زمان بارها دمشق را مقصر شکست مذاکرات سیاسی دانسته و اظهار داشته است:رژیم حاکم
مذاکرات سیاسی دانسته و اظهار داشته است:رژیم حاکم موضع خود را تغییر نداده است، نه در سطوح انسانی و نه در سطوح سیاسی. هیچ انعطافی در قبال سوری‌هایی که با آن اختلاف نظر دارند، نشان نداده است. کانال‌های ارتباطی برای رسیدگی به پیامدهای زلزله و فاجعه انسانی ناشی از آن را رد کرد… این کانال‌ها مانع اصلی در وحدت دیدگاه سوری‌ها هستند. مذاکره با فرانسه. پس از تهدیدهای ترکیه مبنی بر آغاز حمله به عفرین و اعلام دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، مبنی بر خروج نیروهای آمریکایی از مناطق تحت کنترل نیروهای دموکراتیک سوریه در
از مناطق تحت کنترل نیروهای دموکراتیک سوریه در دسامبر ۲۰۱۸، احمد به همراه ریاض درار، رئیس مشترک SDC، به پاریس سفر کرد. مذاکرات آنها با دولت فرانسه بر افزایش همکاری با نیروهای فرانسوی مستقر در مناطق تحت کنترل نیروهای دموکراتیک متمرکز بود. این مذاکرات منجر به توافقی برای حفظ حضور نیروهای فرانسوی در سوریه شد.
لوساپوریچ وانک بزرگ (؛ Սուրբ Գրիգոր Լուսավորիչ վանք) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در استان ارزنجان ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای هریپسیمه مقدس (وریشن) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر وریشن، استان سیونیک ارمنستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
تئاتر آل‌آنتیکا (تئاتر سبک باستان) تئاتری واقع در شهر سابیونتا، در شمال ایتالیا می‌باشد. این تئاتر، اولین تئاتر مستقل و مخصوص در دنیای مدرن بود. تئاتر آل‌آنتیکا دومین تئاتر سرپوشیده قدیمی جهان (پس از تئاتر المپیک در ویچنزا) است و به همراه آن تئاتر فارنسه در پارما، یکی از تنها سه تئاتر رنسانس است که هنوز وجود دارد. تاریخچه. این تئاتر در سال‌های ۱۵۸۸ و ۱۵۹۰ توسط معمار مشهور ویسنتین، وینچنزو اسکاموزی، به سفارش دوک وسپاسیانو اول گونزاگا، به عنوان بخشی از تلاش گونزاگا برای تبدیل مقر کوچک دوک‌نشین خود به یک شهر
برای تبدیل مقر کوچک دوک‌نشین خود به یک شهر کلاسیک ایده‌آل ساخته شد. اهمیت تئاتر به عنوان نمادی از جامعهٔ متمدن که دوک در پی استقرار آن بود، با موقعیت برجسته‌ای که در خیابان اصلی شهر، ویا جولیا، به آن اختصاص داده شد و همچنین با احداث ساختمانی مستقل برای آن، به وضوح نمایان می‌گردید. با این حال، این موقعیت ممتاز، هزینه‌ای نیز در پی داشت: فضایی تنگ و باریک که تنها از عهدهٔ نبوغ یکی از مستعدترین معماران دورهٔ رنسانس برمی‌آمد تا با موفقیت به سالنی تئاتری تبدیل شود. تأثیر تئاتر المپیک بر تئاتر آل‌آنتیکا در شماری
تأثیر تئاتر المپیک بر تئاتر آل‌آنتیکا در شماری از ویژگی‌ها مشهود است، به‌ویژه در ردیف ستون‌های پشت بخش تماشاخانه و در طراحی صحنه. اسکاموزی پس از مرگ آندره‌آ پالادیو، که طرح اولیهٔ تئاتر المپیک را ریخته بود، بر ساخت آن نظارت داشت. به‌طور کل، اسکاموزی مسئول پرسپکتیوهای چشمگیری بود که مناظر روی صحنه تئاتر المپیک را شکل می‌دهند.
صومعه نرسس مقدس (تیراشن) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ارزنجان، استان ارزنجان ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
منصور سلوم، یک سیاستمدار عرب سوری است. از مارس ۲۰۱۶، او دفتر ریاست مشترک شورای اجرایی روژاوا را بر عهده دارد. سلوم، در کنار الهام احمد، رئیس مشترک دیگر، یک کرد، خدمت می‌کند. سلوم، یک رهبر قبیله‌ای عرب محلی در شهر تل ابیض، پس از ژوئن ۲۰۱۵، زمانی که نیروهای دموکراتیک سوریه کنترل تل ابیض را از داعش پس گرفتند و این شهر توسط شورایی شامل نمایندگان جوامع محلی عرب، کرد، ترکمن و ارمنی، بخشی از اداره خودمختار شمال و شرق سوریه اعلام شد، به یک نقش سیاسی برجسته دست یافت. در ماه ژوئیه، شورای عالی ۱۷۸ عضوی که در آن زمان
در ماه ژوئیه، شورای عالی ۱۷۸ عضوی که در آن زمان تل ابیض را اداره می‌کرد، طبق قوانین روژاوا، شهرداران مشترک مختلط را انتخاب کرد، در ابتدا سلوم و لیلا محمد، کرد تبار، که دومی ۲۷ ساله و اولین شهردار زن تل ابیض بود. در حالی که پیش از این آموزش فقط به زبان عربی در دسترس بود، پس از آن عربی و کردی به عنوان زبان‌های آموزشی در مدارس دولتی استفاده شدند و برنامه‌هایی برای ارائه زبان ترکی نیز ارائه شد. یکی از تمرکزهای دولت، تشویق زنان به دنبال کردن آموزش عالی بود.
بارتون برنشتاین (؛ زادهٔ ) مورخ، استاد دانشگاه در دانشگاه استنفورد، و هیئت علمی اهل ایالات متحده آمریکا است. او دکترای خود را در تاریخ از دانشگاه هاروارد دریافت کرد. او عضو هیئت مشاوران مرکز صلح و آزادی در مؤسسه مستقل است.
مارکو آناستازیو (؛ زادهٔ ) معروف به آناستازیو، خواننده و رپر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او بیشتر به خاطر برنده شدن در دوازدهمین فصل از برنامه استعدادیابی ایتالیایی "ایکس فاکتور" در سال ۲۰۱۸ شناخته می‌شود. اولین تک آهنگ او به نام "La fine del mondo" در ۲۳ نوامبر ۲۰۱۸ منتشر شد و در صدر جدول‌های ایتالیا قرار گرفت. زندگی و حرفه. مارکو آناستازیو در سال ۱۹۹۷ در متا متولد شد. او اولین آلبوم کوتاه خود با "نام Disciplina sperimentale" را در سال ۲۰۱۵ به تهیه‌کنندگی جیجی اِمه
را در سال ۲۰۱۵ به تهیه‌کنندگی جیجی اِمه منتشر کرد و همچنین چند تک‌آهنگ را با نام مستعار ناستا در کانال یوتیوب خود آپلود کرد. در ۲۰ مارس ۲۰۱۸، آهنگ "Come Maurizio Sarri" را منتشر کرد که به مائوریتسیو ساری مربی سابق باشگاه فوتبال ناپولی تقدیم شده بود. این آهنگ به‌ویژه در بین هواداران فوتبال مورد توجه قرار گرفت. او در دسامبر ۲۰۱۸ برنده دوازدهمین دوره نسخه ایتالیایی "اکس فاکتور" شد. در ۲۳ نوامبر ۲۰۱۸ اولین تک‌آهنگ او با نام «La fine del mondo» منتشر شد و در صدر جدول‌های ایتالیا قرار گرفت و موفق به کسب
و در صدر جدول‌های ایتالیا قرار گرفت و موفق به کسب گواهینامه طلایی شد. در ۱۴ دسامبر ۲۰۱۸ آلبوم کوتاه او "با نام «La fine del mondo»" در اسپاتیفای منتشر شد. در ۸ فوریه ۲۰۱۹، به عنوان مهمان موسیقی در چهارمین اجرای شصت و نهمین جشنواره موسیقی سانرمو حضور یافت و آهنگ "Correre" را اجرا کرد. این آهنگ در ۹ فوریه ۲۰۱۹ به صورت تک‌آهنگ دیجیتال منتشر شد. او در جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۲۰۲۰ با آهنگ "Rosso di rabbia" شرکت کرد. در ۷ فوریه ۲۰۲۰، اولین آلبوم خود را "با نام Atto zero" منتشر نمود.
آدریان زمد (زاده ) بازیگر، خواننده و شخصیت تلویزیونی آمریکایی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم‌های وحشت نهایی و پارتی مجردی اشاره کرد.
رُزَیْقه الطارِش (۶ مارس ۱۹۵۴ – ۴ ژوئیه ۲۰۲۵) بازیگر و مجری اماراتی بود. او از نخستین زنانِ فعال در رسانه در امارات به‌شمار می‌آید؛ جایی که مسیر حرفه‌ای‌اش را در سال ۱۹۶۹ با کار در رادیوی ابوظبی آغاز کرد. سپس به اجرای برنامه‌های تلویزیونی روی آورد و موفقیتی گسترده به دست آورد. در اواخر دههٔ ۱۹۷۰، رزیقه الطارش با شرکت در چندین مجموعهٔ نمایشی برجستهٔ آن زمان، وارد عرصهٔ بازیگری شد. از آغاز دههٔ ۱۹۸۰، نزدیک به ۴۰ مجموعهٔ نمایشی در ژانرهای درام و کمدی ارائه کرد که بیشتر آن‌ها در فصل‌های رمضان به نمایش درآمد. او
بیشتر آن‌ها در فصل‌های رمضان به نمایش درآمد. او با بازی‌هایش با محوریت سنت‌ها، فرهنگ بومی و میراثی شناخته شد. مسیر هنری‌اش در عرصهٔ درام تا سال ۲۰۲۰ ادامه یافت تا اینکه در سن ۷۱ سالگی درگذشت. زندگی و پیشه. رزیقة الطارش سعد العتیبه در ۶ مارس ۱۹۵۴ در امارات متحدهٔ عربی به دنیا آمد. فعالیت حرفه‌ای خود را از دنیای رادیو آغاز کرد که از کودکی، از کلاس ششم ابتدایی، شیفته‌اش بود. او همراه با ۷ دانش‌آموز دختر برای بازی در رادیوی ابوظبی و اجرای صداهای کودکان برگزیده شد. در سال ۱۹۶۴، در برنامهٔ "زن" از طریق
برگزیده شد. در سال ۱۹۶۴، در برنامهٔ "زن" از طریق داستان‌های کوتاهی که در آن گنجانده شده بود، ایفای نقش کرد؛ علاوه بر آن، در برنامهٔ نمایشی "صواب أم صواب" نیز مشارکت داشت که داستان زوجی را روایت می‌کرد که به مسائل و مشکلات روزانهٔ خود می‌پرداختند. در سال ۱۹۶۹ به گروه کاری رادیوی ابوظبی پیوست. در سال ۱۹۷۰، پس از آنکه شیخ زاید بن سلطان آل نهیان رسماً رادیو را افتتاح کرد، رزیقه الطارش آموزش اجرای برنامه‌های رادیویی را آغاز نمود. در سال ۱۹۷۱، رزیقه الطارش گامی به سوی تلویزیون برداشت و با یک گروه کویتی در اجرای
سوی تلویزیون برداشت و با یک گروه کویتی در اجرای برخی صحنه‌های یک اثر تلویزیونی همکاری کرد. او از نخستین مجریان زن اماراتی است که صدایش از رادیوی ابوظبی پخش شد و همچنین نخستین هنرمند زن اماراتی است که بر صحنهٔ تئاتر در ابوظبی پا گذاشت. در عرصهٔ تئاتر، رزیقه الطارش بین سال‌های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۹ در پنج نمایشنامه شرکت داشت که عبارت‌اند از: «برهنه رسوا نمی‌شود»، «ای دنیا! صبر نیکوست»، «ای کاش اول تغییر می‌کرد» و «ای کاش گنجشک می‌بود». در سال‌های ۱۹۷۷–۱۹۷۸، در سه اثر تلویزیونی حضور یافت: «دو برادر» و «اشحفان» همراه
تلویزیونی حضور یافت: «دو برادر» و «اشحفان» همراه با سلطان الشاعر و محمد الجناحی، و همچنین «غوص» با خالد النفیسی، علی المفیدی و مریم الصالح. از سال ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۱، بیش از ۳۲ اثر تلویزیونی گوناگون در میانهٔ درام و کمدی ارائه کرد که مهم‌ترین آن‌ها عبارت‌اند از: «زنان بوهلال، «مناقصهٔ ازدواج»، «حکایت‌ها»، «شیطنت‌ها»، «عجیب و غریب» و «خوش‌شانس». در زمینهٔ سینما، رزیقه سه فیلم در کارنامهٔ خود دارد: «عقاب»، «خواستگاری» و «سایه». او همچنین در عرصهٔ نویسندگی نیز دستاوردهایی داشت. نخستین اثری که نوشت، «ناعمه و نعیمه»
داشت. نخستین اثری که نوشت، «ناعمه و نعیمه» بود؛ مجموعه‌ای کمدی که در آن هنرمندانی چون سمیره احمد و احمد الانصاری مشارکت داشتند. همچنین متن برخی مجموعه‌های تلویزیونی مانند «عذاب وجدان» و «عتیجه و عتیج» را نیز تألیف کرد. رزیقه الطارش از برجسته‌ترین پیشگامان رسانه و بازیگری در امارات به‌شمار می‌رفت؛ نه تنها به سبب مشارکت‌های متعددش در تلویزیون، تئاتر و سینما، «بلکه به این دلیل که با سادگی و صداقت، صدای زن خلیجی را نمایندگی کرد. او نقش‌هایی چون مادر، مادربزرگ و زن مبارز را ایفا کرد و از خلال آن‌ها تپش جامعه و
زن مبارز را ایفا کرد و از خلال آن‌ها تپش جامعه و دگرگونی‌هایش را بازتاب داد.» او با «مدال امارات برای فرهنگ و خلاقیت» در ردهٔ پیشگامان مورد تقدیر قرار گرفت. در سال ۲۰۲۴، جایزهٔ «شخصیت سال تئاتر» را از سازمان فرهنگ دبی دریافت کرد. الطارش در ۴ ژوئیه ۲۰۲۵ در ابوظبی در سن ۷۱ سالگی درگذشت. شخصیت‌های هنری و نهادهای فرهنگی و هنری در امارات، درگذشت او را تسلیت گفتند. زندگی شخصی. او در سال ۱۹۷۱ ازدواج کرد.
میکله سالوِمینی (به ایتالیایی: Michele Salvemini؛ زادهٔ ۹ اکتبر ۱۹۷۳میلادی)، که بیشتر با نام هنری کاپاریتزا شناخته می‌شود، رپر و خواننده ایتالیایی است. او ابتدا با نام مستعار میکی میکس در جشنوارهٔ سانرمو در سال ۱۹۹۷ میلادی ظاهر شد، اما خیلی زود سبک هُنری‌اش را تغییر داد و با نام کاپاریتزا به یکی از چهره‌های شاخص رپ و هیپ‌هاپ ایتالیا تبدیل شد. زندگی‌نامه. کاپاریتزا در مولفته، در منطقهٔ آپولیا به دنیا آمد. مادرش معلم و پدرش نوازندهٔ سابق موسیقی بود. او پس از دوره‌ای کوتاه در رشتهٔ تبلیغات، به موسیقی بازگشت.
دوره‌ای کوتاه در رشتهٔ تبلیغات، به موسیقی بازگشت. وی خود را ناخداباور معرفی کرده و گرایش‌های سیاسی‌اش نزدیک به کمونیسم است. فعالیت هنری. از اوایل دههٔ ۲۰۰۰ میلادی، کاپاریتزا با انتشار آلبوم‌های مفهومی توانست جایگاه ویژه‌ای در موسیقی ایتالیا پیدا کند. آلبوم‌هایی مانند: "حقیقت‌های فرض‌شده" (۲۰۰۳)، "ابعاد هرج‌ومرج من" (۲۰۰۸)، "رویای بدعت‌آمیز" (۲۰۱۰)، "موزیکا" (۲۰۱۴) و "زندانی ۷۰۹"(۲۰۱۷) ترکیبی از هیپ‌هاپ، راک، متال و رگه را ارائه می‌دهند. متن ترانه‌های او اغلب سرشار از نقد اجتماعی، طنز و سادگی هستند.. آلبوم
سرشار از نقد اجتماعی، طنز و سادگی هستند.. آلبوم ها. آلبوم هشتم "پوست‌اندازی" (۲۰۲۱). آلبوم هشتم او با نام "پوست‌اندازی" در می ۲۰۲۱ منتشر شد. این اثر شامل ۱۹ قطعه است و در همان هفتهٔ اول انتشار در صدر جدول فروش موسیقی ایتالیا قرار گرفت. ترانهٔ "ال سندرو" با صدای میشل دومنساین از شاخص‌ترین قطعات آن بود. نشریهٔ رولینگ استون ایتالیا این آلبوم را یکی از بهترین آثار سال ۲۰۲۱ دانست. آلبوم نهم "مدار مدار" (۲۰۲۵). آلبوم نهم کاپاریتزا با عنوان "مدار مدار" در ۳۱ اکتبر ۲۰۲۵ منتشر شد. این آلبوم به‌صورت یک پروژهٔ
اکتبر ۲۰۲۵ منتشر شد. این آلبوم به‌صورت یک پروژهٔ چندرسانه‌ای شامل یک کتاب کمیک نیز عرضه شد که طراحی آن توسط متئو دِ لانگی انجام شده و ناشر آن سردبیر سرجیو بونلی است. این اثر که با همکاری بی ام جی ایتالیا منتشر گردید، بازتابی از علاقهٔ کاپاریتزا به فرهنگ کمیک و نوستالژی کودکی‌اش است.
نازل دوجداره یا دولایه جوشکاری ( Bi-component contact tips) نازل‌هایی هستند که دارای دو لایه فلزی (لایه مرکزی از جنس آلیاژ مسی و لایه بیرونی از جنس مس خالص) هم‌مرکز می‌باشند. این آلیاژ مسی نظیر حفظ سختی و استحکام تا دمای بسیار بالاتر از مس ، مقاومت به سایش و ضریب اصطکاک پایین با فلزات دیگر، گزینه ایده‌آل برای ساخت لایه درونی نازل می‌باشد. تا جایی که در جوشکاری‌های کنترل شده یا اتوماتیک عمر این نازل‌ها بسیار بالاتر از نازل‌های رایج در بازار اندازه‌گیری شده است. پوسته بیرونی که از جنس مس خالص ساخته شده و دلیل
پوسته بیرونی که از جنس مس خالص ساخته شده و دلیل داشتن هدایت الکتریکی بالا به انتقال انرژی الکتریکی به سیم جوش و همچنین هدایت حرارت از مغزی به بیرون وخنک نگه‌داشتن نازل کمک کند.
ماسک‌های خانگی یکی از روش‌های رایج و کم‌هزینه در مراقبت از پوست هستند. بسیاری از این ماسک‌ها بر پایه مواد طبیعی مانند عسل، ماست، جو دوسر، آلوئه‌ورا و زردچوبه تهیه می‌شوند. شواهد علمی نشان می‌دهند که این ترکیبات به دلیل خواص ضدالتهابی، آنتی‌اکسیدانی و مرطوب‌کنندگی خود می‌توانند در بهبود شرایط پوستی مؤثر باشند. با این حال، انتخاب ترکیبات مناسب و توجه به واکنش‌های احتمالی پوست اهمیت بالایی دارد. مزایا و محدودیت‌ها. ماسک‌های خانگی اگر بر اساس شواهد علمی انتخاب شوند، می‌توانند مکمل مناسبی برای مراقبت روزانه از
شوند، می‌توانند مکمل مناسبی برای مراقبت روزانه از پوست باشند. با این حال، آن‌ها نباید جایگزین درمان‌های پزشکی شوند، به‌ویژه در بیماری‌های پوستی مزمن مانند آکنه شدید یا اگزما. پیش از استفاده گسترده از هر ماسک، انجام تست حساسیت پوستی توصیه می‌شود.
شَمَّه حمدان (۲۸ آوریل ۱۹۹۴) خواننده، نوازنده و ترانه‌سرای اماراتی است. پس از آنکه در فصل دوم برنامهٔ «اَرَبز گات تَلِنت» در ۲۰۱۲ به مقام دوم دست یافت، به شهرت رسید. او در نواختن سازهای موسیقی، به‌ویژه سازهای زهی مانند گیتار و عود مهارت دارد. زندگی و پیشه. شَمَّه (شَمّا) حمدان محمد الرئیسی در ۲۸ آوریل ۱۹۹۴ در شهر دبی، امارات متحده عربی، از والدینی اماراتی به دنیا آمد، پدرش حمدان الرئیسی و مادرش منیره صفر است. از کودکی، مادرش کسی بود که استعداد او در نوازندگی و آواز را کشف کرد و او از هشت سالگی، آموزش نواختن
و آواز را کشف کرد و او از هشت سالگی، آموزش نواختن سازهای موسیقی را آغاز کرد. فعالیت هنری خود را از وبگاه یوتیوب از سن هشت سالگی آغاز کرد، جایی که ویدیوهایی از خود منتشر می‌کرد که در آن‌ها پیانو و گیتار می‌نواخت و می‌خواند. در سال ۲۰۱۱، در برنامهٔ مشهور استعدادیابی «اَرَبز گات تَلِنت» در فصل دوم شرکت کرد. این قسمت در ۱۱ مه ۲۰۱۲ پخش شد و پس از رسیدن به فینال، در خلیج و جهان عرب شهرت گسترده‌ای کسب کرد، به طوری که در ۲۹ ژوئن همان سال پس از برنده شدن گروه «خواطر الظلام» به مقام دوم رسید. او اولین زن اماراتی است
الظلام» به مقام دوم رسید. او اولین زن اماراتی است که به فینال این برنامه راه یافت. سپس، شمه دو آهنگ منتشر کرد: «یتامی» و «وش کنت بأقول» که هر دو موفقیت بزرگی کسب کردند. از طرف طرفدارانش لقب «سفیر کودکانه» به او داده شد. او همچنین در افتتاحیهٔ اکسپو ۲۰۲۰ در دبی شرکت کرد و در هفتهٔ ششم از نیمه‌نهایی فصل سوم «اربز گات تلنت» دربارهٔ شهر دبی و امارات آواز خواند. شمه مهارت‌های خود را در نوازندگی، به ویژه روی سازهای زهی مانند گیتار و عود، نشان داد و همین باعث شد که به هنرمندی شناخته‌شده در عرصهٔ هنری امارات و
که به هنرمندی شناخته‌شده در عرصهٔ هنری امارات و خلیج تبدیل شود. او به فعالیت انفرادی در خوانندگی اکتفا نکرد، بلکه با شماری از آهنگسازان و شاعران شناخته‌شده در جهان عرب همکاری کرد. او در نسخهٔ خاورمیانه‌ای برنامهٔ «کوکاکولا استودیو» با خوانندهٔ بریتانیایی جی شان همکاری کرده است. شمه همچنین از برجسته‌ترین فعالان حوزهٔ حقوق زنان به‌شمار می‌آید، در انجمن‌های خیریه مشارکت دارد و از ابتکارات صندوق تأمین مالی توانمندسازی زنان سازمان ملل حمایت می‌کند. در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، آلبوم «تخوفنی» را منتشر کرد که شامل ده آهنگ
۲۰۲۳، آلبوم «تخوفنی» را منتشر کرد که شامل ده آهنگ است. جوایز. شمه در طول مسیر هنری خود جوایز متعددی کسب کرده است. او در سال ۲۰۱۴ جایزه بهترین خواننده را در جوایز موریکس دور دریافت کرد و در سال ۲۰۱۵ جایزهٔ بهترین خواننده را در مسابقه «امارات برای فیلم» به دست آورد. همچنین در سال ۲۰۱۷، جایزه بهترین هنرمند زن در خاورمیانه را در جوایز موسیقی ام‌تی‌وی اروپا به‌دست‌آورد.
پلیس دریایی فلسطین که با نام نیروی دریایی غزه نیز شناخته می‌شود، شاخه‌ای از نیروهای امنیت ملی فلسطین است که وظیفه آن شامل تأمین امنیت خط ساحلی نوار غزه است. پلیس دریایی در توافقنامه غزه و اریحا که در ۴ مه ۱۹۹۴ امضا شد، تأسیس شد. طبق پیمان اسلو ۲، فعالیت‌های آن به ۶ مایل دریایی از ساحل محدود شده است. تحلیل عملیات دریایی مستقل فلسطینی‌ها معمولاً در چارچوب توافقات نهایی در طول مذاکرات صلح با اسرائیل مورد بحث قرار می‌گیرد. از زمان استقلال فلسطین، اکثر منابعی که از این اصطلاح استفاده می‌کنند، فقط به مناطق ساحلی
از این اصطلاح استفاده می‌کنند، فقط به مناطق ساحلی در امتداد نوار غزه اشاره دارند. تاریخچه. توافق غزه-اریحا، عقب‌نشینی جزئی نیروهای دفاعی اسرائیل از نوار غزه و کرانه باختری را تصریح می‌کرد و به این دو منطقه به مدت پنج سال، تحت نظر تشکیلات خودگردان فلسطین، خودمختاری محدودی می‌داد. به تشکیلات خودگردان فلسطین اختیارات قانونگذاری، اجرایی، قضایی و انتظامی برای حفظ نظم و امنیت داده شد. جزئیات ترتیبات امنیتی در امتداد ساحل مدیترانه‌ای نوار غزه در ماده یازدهم پیوست اول این توافق‌نامه آمده است. همچنین توافق شد که
اول این توافق‌نامه آمده است. همچنین توافق شد که مرکزی برای هماهنگی و همکاری دریایی بین دو طرف ایجاد شود. ستاد پلیس دریایی در بندر غزه واقع شده است. در ژانویه ۲۰۰۲، واحد کماندویی اسرائیل شایتت ۱۳ پس از آن‌که فرماندهان پلیس دریایی در عملیات کشتی نوح، تلاشی برای وارد کردن مخفیانه ۵۰ تن سلاح از طریق قایق به غزه، دست داشتند، به بندر حمله کرد، دو قایق گشتی را غرق کرد و ستاد و انبارهای آن را ویران کرد.
فاطمه احمد الحوسْنی (۱۴ فوریهٔ ۱۹۶۹) بازیگر اماراتی است. فعالیت هنری خود را در سال ۱۹۸۹ با شرکت در آثار متعدد تئاتری و تلویزیونی آغاز کرد و به‌خاطر ایفای نقش مادران شناخته شده است. زندگی و پیشه. فاطمه احمد الحوسنی در ۱۴ فوریهٔ ۱۹۶۹ در عجمان، منطقه البستان، امارات متحدهٔ عربی به دنیا آمد. او دارای سه خواهر و برادر است و بزرگ‌ترین فرزند خانواده به‌شمار می‌رود. سپس همراه خانواده‌اش به ابوظبی و مشخصاً به منطقه بنی یاس نقل مکان کرد. او تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در مدرسه أروی گذراند و دورهٔ دبیرستان را در
را در مدرسه أروی گذراند و دورهٔ دبیرستان را در مدرسه ذات الصواری به پایان رساند. فعالیت هنری خود را در سال ۱۹۸۹ با شرکت در آثار متعدد تئاتری و تلویزیونی آغاز کرد. او از خجالت از دوربین رنج می‌برد، اما با گذشت زمان توانست بر این مسئله غلبه کند و پس از آن در تلویزیون موفقیت بزرگی به دست آورد. در سال ۱۹۹۲ با بازی در سریال «وارث» به‌طور حرفه‌ای وارد دنیای تلویزیون شد. در سال ۱۹۹۶ و پس از توقف چهار ساله از هرگونه فعالیت هنری، دوباره با سریال «مرمر زمانه» همراه با عبدالحسین عبدالرضا، حسن رجب و حبیب غلوم به عرصه
عبدالحسین عبدالرضا، حسن رجب و حبیب غلوم به عرصه بازگشت. در سال ۱۹۹۷ در کنار دو بازیگر، حیات الفهد در سریال «خانه‌ای که سمرا در آن زندگی می‌کند» و علی المفیدی در سریال «بازگشت سندباد» ایفای نقش کرد. سال ۱۹۹۸ شاهد اوج موفقیت‌های او بود، زمانی که در سریال «گردش روزگار» همراه با برادران محمد و حسین المنصور حضور داشت. از سال ۲۰۰۰ تاکنون، تعداد آثار تلویزیونی خلیجی که در آن‌ها حضور داشته به بیش از ۵۰ اثر رسیده است، از جمله برجسته‌ترین آن‌ها می‌توان به آثار «شبزنده‌دار»، «تا روز» و «اشتیاق دل» اشاره کرد. در زمینه
«تا روز» و «اشتیاق دل» اشاره کرد. در زمینه تئاتر، او تنها یک اثر دارد که آن هم نمایش «رسوایی» است که در سال ۲۰۰۰ ارائه شد، و در سینما نیز مشارکت او به یک اثر محدود می‌شود که فیلم «حالت چطوره» است. در سال ۲۰۱۳ در چهار اثر بازی کرد: «محال»، «القیاضة»، «مسیر وفا» و «ای آنکه دل او را در اختیار داری». در سال ۲۰۱۶ او اعلام کرد که حجاب خواهد پوشید و در عین حال به فعالیت هنری خود با شرایط خاص ادامه خواهد داد، اما این تصمیم باعث شد پیشنهادهای بازیگری به او کمتر شود. پس از پوشیدن حجاب، حبیب غلوم، تهیه‌کننده، او را
پس از پوشیدن حجاب، حبیب غلوم، تهیه‌کننده، او را متقاعد کرد تا در سریال «خیانت وطن» شرکت کند. او با شرایط خاصی برای حضور در این اثر موافقت کرد. با این حال، او در سال ۲۰۱۸ تصمیم گرفت حجاب را بردارد، زیرا احساس کرد که با کار هنری‌اش سازگار نیست. جوایز. در سال ۲۰۲۱، او به عنوان بهترین بازیگر زن در رمضان در نظرسنجی مجلهٔ "الاتحاد" و روزنامهٔ "الخلیج" انتخاب شد، به‌خاطر نقش خود در سریال «اللی نحبهم». زندگی شخصی. فاطمه الحوسنی اعلام کرده است که چندین بار ازدواج کرده است و یکی از این ازدواج‌ها در سال ۲۰۰۷ به‌صورت
است و یکی از این ازدواج‌ها در سال ۲۰۰۷ به‌صورت عرفی بوده است. او نام همسرش را فاش نکرده و تنها اشاره کرده که او یک تاجر کویتی است. سپس او با مدیر فیلمبرداری اردنی، عامر العبادی، ازدواج کرد و دو فرزند از او دارد، پسری به نام محمد و دختری به نام میثاء.
کاپیتولین بروتوس یک نیم‌تنه برنزی رومی باستان است که به‌طور سنتی اما احتمالاً به اشتباه تصور می‌شود که تصویری خیالی از کنسول رومی لوسیوس جونیوس بروتوس (درگذشته ۵۰۹ پیش از میلاد) است. قدمت این نیم‌تنه مدت‌ها به اواخر قرن چهارم تا اوایل قرن سوم پیش از میلاد برمی‌گشت، اما شاید به اواخر قرن دوم پیش از میلاد، یا اوایل قرن اول پیش از میلاد نیز برسد. قد سینه ۶۹ است سانتی‌متر (۲۷ در) ارتفاع دارد و اکنون در تالار پیروزی‌ها در موزه‌های کاپیتولین، رم قرار دارد. این اثر که به‌طور سنتی به عنوان نمونه‌ای اولیه از
این اثر که به‌طور سنتی به عنوان نمونه‌ای اولیه از چهره‌نگاری رومی و شاید توسط یک هنرمند اتروسکایی تحت تأثیر هنر هلنیستی و سبک‌های معاصر چهره‌نگاری یونانی در نظر گرفته می‌شود، ممکن است «اثری باستانی از قرن اول پیش از میلاد» باشد. در دوران رنسانس، یک نیم‌تنه برنزی پوشیده از ردا به سر رومی داده شد. تاریخچه. تاریخ مدرن این مجسمه نیم‌تنه در ایتالیا و در طول قرن شانزدهم آغاز می‌شود؛ هیچ چیز از تاریخچه قبلی آن قبل از آن مشخص نیست. این مجسمه در سال ۱۵۶۴ توسط کاردینال رودولفو پیو دا کارپی به شهر رم اهدا شد. شناسایی
رودولفو پیو دا کارپی به شهر رم اهدا شد. شناسایی آن به عنوان نمادی از لوسیوس جونیوس بروتوس، سیاستمدار رومی باستان، اولین بار توسط عتیقه‌شناسانی که در دوران رنسانس آن را کاوش و بررسی کردند، بر اساس مطالعات خود از تاریخ روم، صورت گرفت. با این حال، هیچ مدرک مستقیمی مبنی بر اینکه این مجسمه برای نمایش بروتوس ساخته شده باشد، وجود ندارد. اولین نقاشی از این مجسمه توسط هنرمند هلندی، مارتن ون هیمسکرک، بین سال‌های ۱۵۳۲ تا ۱۵۳۶ کشیده شد، اگرچه اولین توصیف کتبی آن در سال ۱۵۴۹ ارائه شده است. این مجسمه نیم‌تنه در تپه
سال ۱۵۴۹ ارائه شده است. این مجسمه نیم‌تنه در تپه کاپیتولین و از سال ۱۶۲۷ در موزه کاپیتولین نگهداری می‌شد، تا اینکه پاپ پیوس ششم در سال ۱۷۹۷ آن را به جمهوری اول فرانسه تسلیم کرد. سپس در ژوئیه ۱۷۹۸ در رژه پیروزی ناپلئون بناپارت در پاریس مورد استفاده قرار گرفت. سرانجام در سال ۱۸۱۶ به رم و موزه کاپیتولین بازگردانده شد و از آن زمان تاکنون در آنجا نگهداری می‌شود. گمانه‌زنی‌های عتیقه‌جات. گمانه‌زنی‌ها مبنی بر اینکه این مجسمه قرار است لوسیوس جونیوس بروتوسِ دوران باستان را به تصویر بکشد، با نوشته‌های الیسه
دوران باستان را به تصویر بکشد، با نوشته‌های الیسه آلدروواندی، طبیعت‌شناس ایتالیایی قرن شانزدهم، آغاز شد. گالئوس سرواتیوس ، عتیقه‌شناس هلندی قرن هفدهم و ویراستار لاکتانتیوس، ادعا کرد که یک سکه رومی که در دوران کنسولی بروتوس ضرب شده بود، ویژگی‌های چهره‌ای مشابه با این مجسمه داشت. نیمرخ این نیمرخ شبیه به نیمرخ روی سکه‌ای است که لوسیوس جونیوس بروتوس را نشان می‌دهد و توسط مارکوس جونیوس بروتوس پس از ترور ژولیوس سزار ضرب شده است. یوهان یواخیم وینکلمن، مورخ هنر آلمانی قرن هجدهم، تنها معاصران خود نبود که فکر می‌کرد
قرن هجدهم، تنها معاصران خود نبود که فکر می‌کرد این نیم‌تنه در واقع تصویر بروتوس را به تصویر نمی‌کشد. انیو کویرینو ویسکونتی، عتیقه‌شناس ایتالیایی، در مورد اینکه این مجسمه واقعاً نمایانگر بروتوس است، ابراز تردید کرد و مشتاق بود تأکید کند که سر و نیم‌تنه در ابتدا با هم یا برای یکدیگر ساخته نشده‌اند. این ایده‌ای بود که اولین بار در قرن هفدهم مطرح شد، زمانی که برخی از عتیقه‌شناسان گمان می‌کردند که این سر در اصل متعلق به یک مجسمه برنزی بزرگتر است که زمانی بر فراز تپه کاپیتولین قرار داشته است. بورسیه تحصیلی مدرن.
تپه کاپیتولین قرار داشته است. بورسیه تحصیلی مدرن. محققان جدیدتر قرن بیستم کمتر به این موضوع پرداخته‌اند که آیا این یک پرتره ایده‌آل از بروتوس بوده است یا خیر و بیشتر به تاریخ‌گذاری دقیق و منشأ این مجسمه نیم‌تنه پرداخته‌اند. مشخص شده است که این مجسمه ریشه در ایتالیای مرکزی دارد و تأثیر آشکاری از مجسمه‌سازی و چهره‌نگاری یونانی دوران هلنیستی در نیمه اول قرن سوم پیش از میلاد مسیح گرفته است. ممکن است از یک مجسمه تمام قد گرفته شده باشد. ممکن است در طول گسترش روم در قرن سوم پیش از میلاد، به افتخار یک چهره عمومی
در قرن سوم پیش از میلاد، به افتخار یک چهره عمومی ساخته شده باشد. با این حال، ممکن است قدمت آن به «اوایل قرن اول پیش از میلاد، زمانی که خلق «پرتره‌های» خیالی و زنده از مشاهیر اولیه رومی رواج داشت»، که «پرداخت به جزئیات» نشان می‌دهد، برگردد.
مکتب جنوا (به ایتالیایی Scuola genovese) یک جنبش فرهنگی و هنری است که از دهه ۱۹۶۰ در جنوا، ایتالیا توسعه یافته و ریشه دوانده است. این مکتب عمدتاً با "خواننده-ترانه‌پرداز "" ایتالیایی (آهنگ هنری) مرتبط است. تاریخچه. از جمله نمایندگان اصلی «مکتب کلاسیک» دهه ۱۹۶۰ می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: اومبرتو بیندی، فابریزیو د آندره، برونو لائوزی، جینو پائولی، جورجو کالابرزه و لوئیجی تنکو. همچنین نقش مهمی توسط برادران جیان فرانکو و جیان پیرو روربری، نوازندگان و تنظیم‌کنندگان اهل جنوا، ایفا شد که بسیاری از
و تنظیم‌کنندگان اهل جنوا، ایفا شد که بسیاری از "«کانتااتوری»"‌های نسل اول را ترویج کردند و به آنها اجازه دادند در میلان کار کنند. همه آنها از نظر موسیقی و هنر در جنوا، شهری که در آن متولد شده یا در کودکی به آنجا نقل مکان کرده‌اند، رشد یافته‌اند. آنها در طول دهه ۱۹۶۰، در فوچه دی جنوا و به ویژه در بار لبنیاتی «ایگه‌آ» (که منبع الهام جینو پائولی برای آهنگش "«کواترو آمیچی»" در سال ۱۹۹۱ بود)، در خیابان کازارگیس در نبش خیابان با خیابان چکی (که بعدها به "روبی بار" تغییر نام داد و امروز "مینی میکسینگ بار" نام