payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌گذرد و در آغاز، زندگی دو برادر ناتنی را دنبال می‌کند (با بازی چاد مایکل موری و جیمز لاففرتی) که برای پیوستن به تیم بسکتبال دبیرستان با یکدیگر رقابت می‌کنند. در ادامه، داستان وارد روابط عاشقانهٔ پیچیده و درگیری‌های احساسی آن‌ها می‌شود. انتشار. در ۷ فوریه ۲۰۰۷، شبکهٔ سوپ‌نت اعلام کرد که بازپخش مجموعه‌های تلویزیونی "او. سی." و "وان تری هیل" را آغاز خواهد کرد. این قرارداد با شرکت تهیه‌کنندهٔ مجموعه، یعنی وارنر برادرز منعقد شد و به موجب آن، سوپ‌نت این اختیار را داشت که فصل پنجم سریال را برای هم‌نشری وب
را داشت که فصل پنجم سریال را برای هم‌نشری وب خریداری کند. این شبکه در نهایت از ژانویه ۲۰۰۹، پخش فصل پنجم را نیز آغاز کرد. در هند، "وان تری هیل" نخستین بار در ۲۷ فوریه ۲۰۱۳ از شبکهٔ استار ورلد ایندیا پخش شد. این شبکه فصل‌های ۱ تا ۷ را در روزهای کاری ساعت ۱۰ شب و فصل‌های ۸ و ۹ را ساعت ۷ شب پخش کرد. پخش این مجموعه در استار ورلد ایندیا در ۱۴ نوامبر ۲۰۱۳ به پایان رسید. در استرالیا، این مجموعه نخستین بار در دسامبر ۲۰۰۳ از شبکهٔ ناین نتورک روی آنتن رفت، اما به دلیل پایین بودن میزان بینندگان، پس از سه قسمت متوقف
پایین بودن میزان بینندگان، پس از سه قسمت متوقف شد. سپس شبکهٔ نتورک تن امتیاز پخش را به‌دست‌آورد و فصل‌های ۱، ۲، ۴ تا ۶ را پخش کرد. بازپخش قسمت‌ها در هر دو شبکهٔ نتورک تن و شبکهٔ دیجیتال آن با نام «الون» ادامه یافت. کل مجموعه (فصل‌های ۱ تا ۹) همچنین از طریق سرویس پولی فاکس‌تل و از آرنا چنل پخش شد. "وان تری هیل" در فیلیپین در ۷ مارس ۲۰۰۷ از شبکهٔ آرپی‌ان پخش شد. کل مجموعه تا ۱ اکتبر ۲۰۱۷ بر روی سرویس اینترنتی نتفلیکس در دسترس بود. در ۱۷ ژانویه ۲۰۱۸ اعلام شد که تمام قسمت‌های "وان تری هیل" از ۱ فوریه ۲۰۱۸ از
که تمام قسمت‌های "وان تری هیل" از ۱ فوریه ۲۰۱۸ از طریق سرویس هولو قابل تماشا خواهد بود. رسانه خانگی. تمام فصل‌های وان تری هیل (فصل‌های ۱ تا ۹) در قالب دی‌وی‌دی در منطقه‌های ۱، ۲ و ۴ منتشر شده‌اند. این نسخه‌ها شامل بخش‌هایی نظیر تفسیر صوتی بازیگران و عوامل برای برخی قسمت‌ها، سکانس‌های حذف شده، پشت صحنه‌های طنز و مستندهای کوتاه دربارهٔ روند تولید بوده‌اند. چهار نسخهٔ کلکسیونی به صورت باکس ست نیز منتشر شده است: نخستین نسخه در اوت ۲۰۰۹ شامل فصل‌های ۱ تا ۶؛ نسخهٔ دوم در اوت ۲۰۱۰ شامل فصل‌های ۱ تا ۷ و نسخهٔ سوم
دوم در اوت ۲۰۱۰ شامل فصل‌های ۱ تا ۷ و نسخهٔ سوم در سال ۲۰۱۱ شامل فصل‌های ۱ تا ۸ بود. در ۱۲ مه ۲۰۱۲، اعلام شد که یک مجموعهٔ کامل شامل کل فصل‌های مجموعه به زودی عرضه خواهد شد. این مجموعه در ۱۱ ژوئن ۲۰۱۲ منتشر شد. در ابتدا، این مجموعه فقط در بریتانیا برای فروش عرضه شد؛ اما از ۳۱ اکتبر ۲۰۱۲، در استرالیا نیز در دسترس قرار گرفت.
یغیا هاکوبی شامشیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۱۵ مهٔ ۱۹۵۰ در ارمنستان به دنیا آمد .
لیگ قهرمانان خلیج بیست و چهارم بیست و چهارمین دوره مسابقات باشگاهی خلیج برای باشگاه‌های کشورهای شورای همکاری خلیج فارس بود. شرکت گنندگان. باشگاه‌های انصراف داده نیمه نهایی. بازی برگشت. ۱ مسابقات باشگاه‌های کویتی به دلیل تعلیق عضویت فدراسیون فوتبال کویت توسط فیفا لغو شد. بنابراین، بازی برگشت بین تیم‌های کویتی لغو شد و بازی نیمه نهایی دیگر که شامل تیم‌های باشگاهی عربستان سعودی بود، به عنوان بازی فینال برگزار شد.
قتل‌عام ۱۹۲۹ الخلیل () قتل شصت و هفت یا شصت و نه یهودی در ۲۴ اوت ۱۹۲۹ در الخلیل، فلسطین تحت قیمومیت، بود. این رویداد همچنین ده‌ها زخمی یا معلول جدی بر جای گذاشت. خانه‌های یهودیان غارت و کنیسه‌ها غارت شدند. این قتل عام توسط اعرابی انجام شد که با شایعاتی مبنی بر اینکه یهودیان قصد دارند کنترل کوه معبد در اورشلیم را به دست بگیرند، به خشونت تحریک شده بودند. برخی از ۴۳۵ یهودی الخلیل که زنده ماندند، توسط خانواده‌های عرب محلی پنهان شدند، اگرچه میزان این پدیده مورد بحث است. اندکی پس از آن، تمام یهودیان الخلیل توسط
بحث است. اندکی پس از آن، تمام یهودیان الخلیل توسط مقامات بریتانیایی تخلیه شدند. بسیاری در سال ۱۹۳۱ بازگشتند، اما تقریباً همه آنها با شروع شورش اعراب در فلسطین در سال‌های ۱۹۳۶-۱۹۳۹ تخلیه شدند. این قتل عام بخشی از شورش‌های فلسطین در سال ۱۹۲۹ بود که در آن در مجموع ۱۳۳ یهودی و ۱۱۰ عرب کشته شدند که بیشتر آنها توسط نیروهای امنیتی بریتانیا کشته شدند و به حضور چند صد ساله یهودیان در الخلیل پایان داد. این قتل عام، همراه با قتل یهودیان در صفد، جوامع یهودی در فلسطین و سراسر جهان را شوکه کرد. این قتل عام منجر به
و سراسر جهان را شوکه کرد. این قتل عام منجر به سازماندهی مجدد و توسعه سازمان شبه نظامی یهودی، هگانا، شد که بعداً به هسته اصلی نیروهای دفاعی اسرائیل تبدیل شد.
چای چینی به‌طور کلی به شش دستهٔ اصلی تقسیم می‌شود: چای سفید، سبز، زرد، اولونگ، سیاه و تخمیر شده. برخی منابع، دو گروه دیگر یعنی چای‌های معطر و فشرده را نیز به این دسته‌بندی می‌افزایند. تمامی این انواع چای از گونه‌های مختلف گیاه "کاملیا سیننسیس" به دست می‌آیند. بیشتر چای‌های چینی در داخل چین کشت و مصرف می‌شوند، با این حال در رستوران‌ها و فروشگاه‌های چینی در سراسر جهان نیز به راحتی یافت می‌شوند. در چین، چای سبز رایج‌ترین نوع چای مصرفی است و پس از آن، چای سیاه در رتبهٔ دوم قرار دارد. درون این دسته‌بندی‌های
در رتبهٔ دوم قرار دارد. درون این دسته‌بندی‌های اصلی، تنوع گسترده‌ای از انواع نوشیدنی‌ها وجود دارد. بخشی از این گوناگونی، ناشی از تفاوت در گونه‌های گیاه "کاملیا سیننسیس" است؛ با این حال، مهم‌ترین عامل در ایجاد این تنوع، تفاوت در روش‌های فرآوری چای پس از برداشت برگ‌هاست. چای‌های سفید و سبز بلافاصله پس از چیدن، در معرض حرارت قرار می‌گیرند، فرآیندی که در زبان چینی "شا چینگ" () نامیده می‌شود، تا از اکسید شدن آن‌ها جلوگیری شود. سایر تفاوت‌ها نیز از گوناگونی مراحل فرآوری چای ناشی می‌شوند. چای‌خانه‌ها.
مراحل فرآوری چای ناشی می‌شوند. چای‌خانه‌ها. چای‌خانه‌های چینی به مکان‌های عمومی‌ای گفته می‌شود که مردم در آن گرد هم می‌آیند تا چای بنوشند و اوقات فراغت خود را سپری کنند. چای‌خانه در چین قدمتی طولانی دارد. نخستین شکل‌گیری آن به دوران کای‌یوان از دودمان تانگ (۷۱۳–۷۱۴ میلادی) بازمی‌گردد و در دوران دودمان سونگ به تدریج به یک پدیده رایج بدل شد. از دوران دودمان مینگ و چینگ به بعد، فرهنگ چای‌خانه‌ای به بخشی جدایی‌ناپذیر از فرهنگ ناحیه‌ای چین تبدیل شد. نوشیدن چای صبحگاهی رسمی رایج در بسیاری از استان‌های چین است و
رسمی رایج در بسیاری از استان‌های چین است و فارغ از موقعیت اجتماعی یا هویت افراد، انجام می‌شود. مردم معمولاً دو یا سه نفره به چای‌خانه می‌روند تا در حین نوشیدن چای، استراحت کنند، سرگرم شوند یا از اخبار و اطلاعات روز آگاه شوند. در چای‌خانه‌ها می‌توان سالخوردگانی را دید که از شادی‌ها و غم‌های گذشته سخن می‌گویند، یا جوانانی که دربارهٔ آرزوها و آیندهٔ خود گفت‌وگو می‌کنند. در دههٔ ۱۹۷۰، چای‌خانه‌های چینی به هنگ کنگ گسترش یافتند. از جمله چای‌خانه‌های شاخص در آن دوران می‌توان به «ین ین»، «تسوی هیونگ یوئن»، «پاک
دوران می‌توان به «ین ین»، «تسوی هیونگ یوئن»، «پاک چیوک»، «یین بون لاو» و «وون تین» اشاره کرد. بازرگانان از چای‌خانه‌ها به‌عنوان مکانی برای تبادل اطلاعات و انجام امور تجاری استفاده می‌کردند. برای نمونه، ممکن بود یک تاجر یشم، معامله‌ای را در چای‌خانه به سرانجام برساند. باغ چای، نوعی چای‌خانه است که درون آن یا در فضای پیرامونی‌اش یک باغ چینی یا باغ سنتی خانگی به سبک چینی طراحی شده است؛ جایی که مردم می‌توانند در فضایی دل‌انگیز از نوشیدن چای لذت ببرند. چای‌خانه‌های چینی از معدود نهادهای اجتماعی سنتی هستند که
چینی از معدود نهادهای اجتماعی سنتی هستند که جاذبهٔ فرهنگی و اجتماعی‌شان فراتر از کارکرد اصلی آن‌ها، یعنی فروش چای است. از دیدگاه تاریخی، چای‌خانه رابطه‌ای تنگاتنگ با شیوهٔ زندگی مردم چین داشته و بخشی جدایی‌ناپذیر از ساختار اجتماعی آنان به‌شمار می‌رود. تجارت. در قرن هجدهم، زمانی که چای به تدریج در انگلستان رایج شد، بیشتر مردم بریتانیا تمایل داشتند چای‌هایی را خریداری کنند که در منطقهٔ دلتای رود یانگ‌تسه و استان فوجیان کشت می‌شدند. از اواسط دههٔ ۱۹۹۰، روند رشد صادرات چای چین با کاهش مواجه شده است. در مقایسه
صادرات چای چین با کاهش مواجه شده است. در مقایسه با دههٔ ۱۹۸۰، حجم صادرات از ۲۳۲ تن به ۱۷۰ تن کاهش یافته که معادل کاهشی حدود ۲۶٫۷ درصد است. دلیل اصلی این کاهش، گسترش استانداردهای ایمنی چای و محدودیت‌های حداکثر باقی‌ماندهٔ آفت‌کش‌ها در بازارهای بین‌المللی بوده که تأثیر منفی بر صادرات چین گذاشته است.
کوریولینک () یکی از ارائه‌دهندگان خدمات مخابرات بی‌سیم در کره شمالی است. این شرکت یک اپراتور تلفن همراه است که توسط شرکت چو تکنولوژی اداره می‌شود؛ سرمایه‌گذاری مشترک میان شرکت اوراسکام تلکام مدیا اند تکنولوژی هولدینگ (OTMT) که مالک ۷۵٪ سهام است و شرکت پست و مخابرات کره (KPTC). کوریولینک فعالیت خود را در سال ۲۰۰۸ آغاز کرد و نخستین اپراتور تلفن همراه با فناوری نسل سوم (3G) در کره شمالی به‌شمار می‌آید. این اپراتور در شهر پیونگ‌یانگ و پنج شهر دیگر، همچنین در امتداد هشت بزرگراه و مسیر راه‌آهن خدمات ارائه می‌دهد.
هشت بزرگراه و مسیر راه‌آهن خدمات ارائه می‌دهد. شماره تلفن‌های شبکهٔ کوریولینک با پیش‌شماره +۸۵۰ (۰)۱۹۱۲ آغاز می‌شوند. اگرچه این شبکه مبتنی بر فناوری 3G است، اما کاربران داخلی به اینترنت جهانی دسترسی ندارند و تنها امکان استفاده از شبکه اینترانت داخلی برای آنان فراهم است. با این حال، از آوریل ۲۰۱۴، امکان دسترسی محدود به اینترنت برای کاربران خارجی با سرعت یا حجم مصرفی محدود و با هزینه‌ای نسبتاً بالا فراهم شده است. استفاده توسط خارجی‌ها. در ۲۶ فوریه ۲۰۱۳، کوریولینک دسترسی به اینترنت را برای شهروندان خارجی فعال
دسترسی به اینترنت را برای شهروندان خارجی فعال کرد. هزینهٔ راه‌اندازی این سرویس ۷۵ یورو (تقریباً ۱۰۰ دلار آمریکا) بود و برای فعال نگه‌داشتن سیم‌کارت، ماهانه ۱۰ یورو (حدود ۱۳٫۱۰ دلار آمریکا) دریافت می‌شد. تعرفهٔ اینترنت نیز به صورت زیر اعلام شد: ۴۰۰ یورو (تقریباً ۵۳۲ دلار) برای ۱۰ گیگابایت، ۲۵۰ یورو (حدود ۳۳۳ دلار) برای ۵ گیگابایت و ۱۵۰ یورو (تقریباً ۲۰۰ دلار آمریکا) برای ۲ گیگابایت داده. حدود یک ماه بعد، در ۲۹ مارس همان سال، این سرویس متوقف شد. یکی از مقام‌های کوریولینک اعلام کرد که اینترنت نسل سوم (3G)
کوریولینک اعلام کرد که اینترنت نسل سوم (3G) همچنان برای برخی از ساکنان بلندمدت، مانند کارکنان سفارتخانه‌ها، در دسترس خواهد بود. کنترل دولتی. بر پایهٔ گزارش شرکت اوراسکام، دولت کره شمالی از دست‌کم سال ۲۰۰۹ تمامی فعالیت‌های شبکه کوریولینک را زیر نظر داشته است. در این شبکه، تنها تماس‌های داخلی درون کره شمالی مجاز است. با این حال، برخی کاربران از تلفن‌های قاچاق‌شده در نواحی مرزی چین برای برقراری تماس‌های بین‌المللی استفاده کرده‌اند. در فوریه ۲۰۱۲، دولت کره شمالی انکار کرد که در دورهٔ سوگواری مرگ کیم جونگ ایل،
انکار کرد که در دورهٔ سوگواری مرگ کیم جونگ ایل، کاربران را از دسترسی به اینترنت منع کرده باشد. در سپتامبر ۲۰۱۴، کوریولینک رخنه‌ای را اصلاح کرد که به کاربران داخلی اجازه می‌داد به تماس‌های بین‌المللی و اینترنتی که مخصوص گردشگران طراحی شده بود، دسترسی پیدا کنند. در سال ۲۰۱۶، اوراسکام اعلام کرد که به دلیل تحریم‌های بین‌المللی علیه کره شمالی، در انتقال سودهای خود به خارج با مشکل مواجه شده و در جستجوی راه‌حلی برای این مسئله است. همچنین گزارش‌هایی منتشر شد مبنی بر اینکه احتمال دارد ادغام با اپراتور دولتی بیول در
اینکه احتمال دارد ادغام با اپراتور دولتی بیول در دستور کار قرار گیرد؛ با این حال، «نهاد حاصل از این ادغام تحت کنترل اوراسکام نخواهد بود و این بدان معناست که شرکت مصری عملاً کنترل کوریولینک را واگذار کرده است».
آریرانگ () یک خط تولید تلفن هوشمند اندرویدی در کره شمالی است که نام آن از ترانهٔ فولکلور کره‌ای «آریرانگ» گرفته شده است. تاریخچه. در سال ۲۰۱۳، کیم جونگ اون از کارخانه‌ای به نام «کارخانهٔ ۱۱ مه» بازدید کرد که تلفن هوشمند «آریرانگ» را تولید می‌کند. کیم جونگ اون از تولید این گوشی ابراز خوشحالی و حمایت کرد و معتقد بود که این گوشی می‌تواند به اقتصاد کشور کمک کرده و «احساس غرور ملی و احترام به خود» را در مردم تقویت کند. در اوت همان سال، نخستین نسخهٔ گوشی آریرانگ عرضه شد و ادعا شد که این محصول، نخستین گوشی هوشمند
شد و ادعا شد که این محصول، نخستین گوشی هوشمند تولید داخل کره شمالی است؛ هرچند تحلیلگران معتقدند که «آریرانگ» به‌احتمال زیاد در چین ساخته می‌شود. قابلیت‌ها. یک وبلاگ ژاپنی گوشی آریرانگ ای‌اس۱۲۰۱ ساخت کره شمالی را با گوشی یونی‌اسکوپ یو۱۲۰۱ ساخت چین مقایسه کرد. این دو مدل از لحاظ مشخصات فنی شباهت‌های زیادی با یکدیگر داشتند. به گفتهٔ یک توسعه‌دهندهٔ نرم‌افزار دانمارکی در سال ۲۰۱۸، گوشی آریرانگ دارای قابلیت‌هایی همچون بلوتوث، اتصال 3G، درگاه microSD و پیام‌رسانی «رمزنگاری‌شده» است. کریستین بوده ینسن همچنین
«رمزنگاری‌شده» است. کریستین بوده ینسن همچنین گزارش داده که این گوشی با چندین بازی از پیش‌نصب‌شده عرضه می‌شود که شامل پنج نسخه از پرندگان خشمگین، سوپر ماریو و گیاهان دربرابر زامبی‌ها است. از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳، هیچ مدل جدیدی از گوشی آریرانگ عرضه نشده است. محصولات. گوشی‌های آریرانگ به ترتیب زیر عرضه شده‌اند: آریرانگ ای‌اس۱۲۰۱، آریرانگ ۱۵۱، آریرانگ ۱۵۲، آریرانگ ۱۶۱، گلد آریرانگ (با طراحی داخلی طلایی)، آریرانگ اف‌پی۶۸ (مدل تاچی دوطرفه)، آریرانگ ۱۷۱ و آریرانگ 221. آریرانگ ۱۵۱. در سال ۲۰۱۶، «آریرانگ ۱۵۱» () همراه
آریرانگ ۱۵۱. در سال ۲۰۱۶، «آریرانگ ۱۵۱» () همراه با نسخه‌ای اقتصادی‌تر با نام «آریرانگ ۱۵۲» () معرفی شد. مدل ۱۵۱ دارای طراحی کشویی بود و از حافظه داخلی ۳۲ گیگابایتی و دوربین ۱۳ مگاپیکسلی با وضوح ۴۱۹۲ در ۳۱۰۴ پیکسل بهره می‌برد. این گوشی همچنین دارای قابلیت «قفل برنامه» بود. گوشی‌های به‌روزرسانی‌شدهٔ آریرانگ در این دوره، اجازهٔ انتقال فایل از طریق بلوتوث از دستگاه‌های خارجی را نمی‌دادند. آریرانگ ۱۵۲. مدل اقتصادی‌تر گوشی «آریرانگ ۱۵۱» بود. آریرانگ ۱۶۱. در سال ۲۰۱۷، «آریرانگ ۱۶۱» () معرفی شد. این مدل دارای
۲۰۱۷، «آریرانگ ۱۶۱» () معرفی شد. این مدل دارای صفحه نمایش ۴٫۷ اینچی و کارت حافظه ۳۲ گیگابایتی بود. همچنین، نخستین گوشی آریرانگ بود که به حسگر اثر انگشت مجهز شد. آریرانگ ۱۷۱. «آریرانگ ۱۷۱» () در سال ۲۰۱۸ عرضه شد. این مدل از سیستم‌عامل اندروید نوقا بهره می‌برد و به تراشهٔ ۲٫۶ گیگاهرتزی MT6797 ساخت مدیاتک، صفحه نمایش ۵٫۵ اینچی، ۴ گیگابایت رم (RAM)، دوربین پشتی دوگانه با لنز ۱۳ مگاپیکسلی، دوربین جلویی ۸ مگاپیکسلی، حافظهٔ فقط خواندنی (ROM) ۳۲ گیگابایتی، حسگر اثر انگشت و قابلیت ضبط ویدئوی ۴کی مجهز بود. گوشی
اثر انگشت و قابلیت ضبط ویدئوی ۴کی مجهز بود. گوشی آریرانگ ۱۷۱ قابلیت اتصال به شبکهٔ وای‌فای می‌ره (Mirae) را نیز داشت. آریرانگ ۲۲۱. در اکتبر ۲۰۲۳، گوشی هوشمندی با نام «آریرانگ ۲۲۱» () در یکی از ویدئوهای تلویزیون مرکزی کره مشاهده شد. قیمت. گوشی‌های آریرانگ از طریق مراکز فروش محلی که توسط اپراتورهایی مانند کوریولینک اداره می‌شدند، عرضه می‌شدند. این گوشی‌ها هم به صورت مستقل و هم به همراه سیم‌کارت‌های 3G به فروش می‌رسیدند. به گزارش دیلی ان‌کی، در سال ۲۰۱۴، گوشی آریرانگ با قیمت ۴۰۰ دلار به فروش می‌رسید. بر اساس
آریرانگ با قیمت ۴۰۰ دلار به فروش می‌رسید. بر اساس گزارش سی‌ان‌ان، در سال ۲۰۱۷ این گوشی‌ها در پیونگ‌یانگ با قیمت ۳۵۰ دلار عرضه می‌شدند. برای خرید یک گوشی آریرانگ حدود ۳٫۳ میلیون وون کره شمالی لازم بود.
دیم سام () به مجموعه‌ای گسترده از خوراکی‌های کوچک چینی گفته می‌شود که به‌طور سنتی در رستوران‌ها و معمولاً برای وعدهٔ چاشت سرو می‌شوند. امروزه بیشتر غذاهای دیم سام با آشپزی کانتونی مرتبط هستند، هرچند گونه‌هایی از دیم سام در دیگر سبک‌های آشپزی چینی نیز وجود دارد. در قرن دهم میلادی، زمانی که شهر کانتون (امروزی: گوانگ‌ژو) شاهد رشد سفرهای بازرگانی شد، بسیاری از مردم برای صرف خوراک‌های سبک به چای‌خانه‌ها روی می‌آوردند؛ خوراک‌هایی که همراه با چای و با عنوان «یام چا» (چاشت) شناخته می‌شدند. اصطلاح «یام چا»
«یام چا» (چاشت) شناخته می‌شدند. اصطلاح «یام چا» دربرگیرندهٔ دو مفهوم مرتبط است: مفهوم اول، «جت جونگ لوئنگ گین» ()، که معنای تحت‌اللفظی آن «یک فنجان، دو خوراک» است و به رسمی اشاره دارد که در آن به مهمانان چای‌خانه‌ها، همراه با چای، دو خوراک کوچک و ظریف—شیرین یا شور—ارائه می‌شد. مفهوم دوم، دیم سام، که ترجمهٔ لفظی آن «لمس قلب» است؛ اصطلاحی که به این خوراکی‌های کوچک و همراه چای اطلاق می‌شود. صاحبان چای‌خانه‌ها به تدریج انواع مختلفی از خوراکی‌ها را که دیم سام نام داشتند، به منوی خود افزودند. این سنتِ نوشیدن چای
داشتند، به منوی خود افزودند. این سنتِ نوشیدن چای همراه با دیم سام، رفته‌رفته به شکل مدرن امروزی «یام چا» تکامل یافت. فرهنگ دیم سام کانتونی در نیمهٔ دوم قرن نوزدهم، در شهر گوانگ‌ژو، به سرعت توسعه پیدا کرد. دیم سام کانتونی در ابتدا بر پایهٔ خوراک‌های محلی این منطقه شکل گرفته بود، اما با گذر زمان و ادامهٔ گسترش این شیوه، سرآشپزها از سنت‌ها و تأثیرات دیگر مناطق چین نیز بهره گرفتند. دیم سام کانتونی دامنهٔ بسیار گسترده‌ای از طعم‌ها، بافت‌ها، سبک‌های پخت و مواد اولیه را در بر می‌گیرد و می‌توان آن را به دسته‌های
را در بر می‌گیرد و می‌توان آن را به دسته‌های گوناگونی تقسیم کرد: خوراکی‌های روزمره، غذاهای فصلی، ویژه‌های هفتگی، خوراک‌های مخصوص مهمانی، غذاهای مناسبتی، غذاهای اختصاصی رستوران، خوراکی‌های مناسب سفر، و نیز غذاهای صبحانه، ناهار و تنقلات شبانه. برآوردهایی وجود دارد که نشان می‌دهد در مجموع، دست‌کم دو هزار نوع دیم سام در سراسر چین وجود دارد، اما در خارج از چین، تنها حدود ۴۰ تا ۵۰ نوع از این خوراکی‌ها به‌طور رایج عرضه می‌شوند. تنها در استان گوانگ‌دونگ، بیش از هزار نوع غذای دیم سام منشأ گرفته که این رقم در هیچ
نوع غذای دیم سام منشأ گرفته که این رقم در هیچ منطقهٔ دیگری از چین قابل مقایسه نیست. در حقیقت، در بسیاری از کتاب‌های آشپزی مربوط به فرهنگ‌های غذایی مختلف چین، دیم سام‌های محلی معمولاً همراه با سایر تنقلات سنتی همان منطقه فهرست می‌شوند. اما این موضوع در مورد دیم سام کانتونی صادق نیست، زیرا این سبک به مرور زمان به یک شاخهٔ مستقل از آشپزی تبدیل شده است. رستوران‌های دیم سام معمولاً مجموعه‌ای گسترده از خوراکی‌ها را ارائه می‌دهند که تعداد آن‌ها اغلب به چند ده نوع مختلف می‌رسد. چای در این تجربه به اندازهٔ خود
نوع مختلف می‌رسد. چای در این تجربه به اندازهٔ خود خوراکی‌ها اهمیت دارد و بخش جدایی ناپذیر آن به‌شمار می‌رود. بسیاری از رستوران‌های کانتونی دیم سام را از ساعت ۵ صبح سرو می‌کنند، درحالی‌که رستوران‌های سنتی‌تر معمولاً سرو دیم سام را تا نیمه‌های بعدازظهر ادامه می‌دهند. در هنگ کنگ و استان گوانگ‌دونگ، برخی رستوران‌ها دیم سام را در تمام طول روز تا نیمه‌شب عرضه می‌کنند. رستوران‌های دیم سام دارای شیوهٔ سرو منحصربه‌فردی هستند؛ به طوری که پیش‌خدمت‌ها، خوراکی‌ها را با چرخ‌دستی‌های گرم‌شونده با بخار نزد مشتریان می‌برند
گرم‌شونده با بخار نزد مشتریان می‌برند و انتخاب را به آن‌ها پیشنهاد می‌دهند. امروزه سرو دیم سام در وعدهٔ شام نیز رایج شده و بسیاری از رستوران‌ها انواع دیم سام را به صورت تک‌فروشی برای سفارش بیرون‌بر نیز عرضه می‌کنند. افزون بر دیم سام سنتی، برخی سرآشپزها نیز خوراکی‌هایی نوآورانه با الهام از آشپزی ترکیبی تهیه می‌کنند. همچنین، انواع خاصی از دیم سام نیز طراحی شده‌اند که ظاهر جذابی برای شبکه‌های اجتماعی داشته باشند؛ از جمله دامپلینگ‌ها و نان‌هایی که شبیه حیوانات ساخته شده‌اند.
اپرای پکن () شاخص‌ترین و فراگیرترین شکل اپرای چینی است که ترکیبی از موسیقی سازی، آواز، پانتومیم، هنرهای رزمی، رقص و حرکات آکروباتیک را دربر می‌گیرد. این هنر در پکن و در دوران میانهٔ دودمان چینگ (۱۶۴۴–۱۹۱۲) شکل گرفت و در میانهٔ قرن نوزدهم به‌طور کامل تکامل یافت و به رسمیت شناخته شد. اپرای پکن در دربار دودمان چینگ از محبوبیت بسیار زیادی برخوردار بود و امروزه یکی از گنجینه‌های فرهنگی چین به‌شمار می‌رود. گروه‌های اصلی اجراکنندهٔ این سبک هنری در شهرهای پکن، تیانجین و شانگهای مستقر هستند. این هنر در تایوان نیز
و شانگهای مستقر هستند. این هنر در تایوان نیز حفظ شده و در آنجا با عنوان "گوژو" () شناخته می‌شود. افزون بر این، اپرای پکن به مناطقی مانند ایالات متحده و ژاپن نیز گسترش یافته است. اپرای پکن چهار نوع نقش اصلی دارد: "شِنگ" (نقش مردان نجیب و قهرمان)، "دان" (نقش زنان)، "جینگ" (نقش مردان خشن یا قدرتمند) و "چو" (نقش دلقک یا شخصیت‌های طنز). گروه‌های نمایشی معمولاً چند بازیگر از هر نوع نقش را در کنار بازیگران فرعی و مکمل در اختیار دارند. با لباس‌هایی پر زرق و برق و رنگارنگ، بازیگران تنها نقطهٔ تمرکز بر روی صحنه‌های
بازیگران تنها نقطهٔ تمرکز بر روی صحنه‌های ساده و کم تزئین اپرای پکن هستند. بازیگران با بهره‌گیری از مهارت‌های سخنرانی، آواز، رقص و نبرد، حرکاتی نمادین و کنایه‌آمیز (و نه واقع‌گرایانه) اجرا می‌کنند. در این هنر، زیبایی حرکات مهم‌ترین معیار ارزیابی مهارت بازیگر است. همچنین بازیگران به مجموعه‌ای از قواعد و سبک‌های نمایشی پایبند هستند که به تماشاگر کمک می‌کند خط داستانی نمایش را بهتر دنبال کند. هر حرکت باید به‌گونه‌ای با موسیقی هماهنگ باشد تا لایه‌های معنایی آن به درستی منتقل شود. موسیقی اپرای پکن به دو سبک
آن به درستی منتقل شود. موسیقی اپرای پکن به دو سبک اصلی تقسیم می‌شود: "شی‌پی" () و "اِرهوانگ" (). ساختارهای موسیقایی آن شامل آریاها، ملودی‌های ثابت و الگوهای کوبه‌ای است. مخزن نمایشی اپرای پکن بیش از ۱۴۰۰ نمایشنامه را در بر می‌گیرد که عمدتاً بر پایهٔ تاریخ چین، افسانه‌های عامیانه و به‌طور فزاینده‌ای، زندگی معاصر شکل گرفته‌اند. اپرای سنتی پکن در دوران انقلاب فرهنگی چین (۱۹۶۶–۱۹۷۶) به‌عنوان نمایندهٔ «تفکرات فئودالی» و «بورژوایی» مورد انتقاد قرار گرفت و تا پایان آن دوره، عمدتاً با اپراهای انقلابی جایگزین شد.
آن دوره، عمدتاً با اپراهای انقلابی جایگزین شد. پس از پایان انقلاب فرهنگی، این دگرگونی‌ها تا حد زیادی بازگردانده شدند. در سال‌های اخیر، اپرای پکن در واکنش به کاهش شمار تماشاگران، تلاش‌هایی برای اصلاح و نوسازی انجام داده است؛ از جمله بهبود کیفیت اجرا، افزودن عناصر جدید نمایشی، کوتاه کردن نمایش‌ها و اجرای نمایش‌نامه‌های نو و اصیل.
ایال آیزنبرگ (؛ زادهٔ ۱۹۶۳) سرلشکر بازنشسته نیروهای دفاعی اسرائیل است، که در فاصله سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵ به‌عنوان فرمانده ستاد فرماندهی جبهه داخلی اسرائیل فعالیت می‌کرد. آیزنبرگ فعالیت نظامی را از سال ۱۹۸۱ در نیروی هوایی اسرائیل آغاز کرد، سپس به واحد شلداگ پیوست. وی از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ فرماندهی واحد شلداگ را برعهده داشت، از ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۶ فرمانده لشکر ۹۸ چترباز هائش بود و در فاصله سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱ به‌عنوان فرمانده لشکر ۱۴۳ غزه فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. آیزنبرگ در سال ۱۹۶۳ در کفار بیالیک زاده شد. او خدمت
در سال ۱۹۶۳ در کفار بیالیک زاده شد. او خدمت سربازی خود را در نیروهای دفاعی اسرائیل در سال ۱۹۸۱ به عنوان دانشجوی دانشکده پرواز نیروی هوایی اسرائیل آغاز کرد. وی آموزش خلبانی خود را به پایان نرساند و به واحد کماندویی شالداگ نیروی هوایی منتقل شد و در آنجا فرمانده گروهان شد. سپس به عنوان فرمانده گروهان شناسایی تیپ سامسون فعالیت کرد و بعداً به عنوان فرمانده گردان شاکد از واحد شالداگ منصوب شد. او به عنوان فرمانده به واحد شلداگ بازگشت، پستی که از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۹ در اختیار داشت. آیزنبرگ به درجه سرهنگی ارتقا یافت و
اختیار داشت. آیزنبرگ به درجه سرهنگی ارتقا یافت و در طول عقب‌نشینی اسرائیل از منطقه امنیتی که در لبنان در سال ۲۰۰۰ داشت، فرماندهی واحد رابط تیپ شرقی لبنان را بر عهده داشت. متعاقباً در فاصله سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ او فرماندهی یک تیپ چترباز ذخیره را برعهده داشت، قبل از اینکه در سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ به عنوان فرمانده به واحد شلداگ بازگردد. او در طول عملیات روزهای توبه، رهبری این واحد را برعهده داشت و طبق گزارش دیده‌بان حقوق بشر، او یکی از تصمیم‌گیرندگان کلیدی اسرائیل در نوار غزه در طول عملیات رنگین‌کمان در ماه مه
در نوار غزه در طول عملیات رنگین‌کمان در ماه مه ۲۰۰۴ بود. در نوامبر ۲۰۰۵ او فرماندهی لشکر ۹۸ چتربازان را بر عهده گرفت و آن را در طول جنگ ۲۰۰۶ لبنان رهبری کرد. اگرچه عملکرد لشکر او در جنگ توسط کمیسیون وینوگراد مورد انتقاد قرار گرفت، اما او تنها فرمانده از چهار لشکر شرکت‌کننده در جنگ بود که پس از جنگ به خدمت در ارتش ادامه داد و در سلسله مراتب فرماندهی، پیشرفت کرد. انتصاب او به عنوان فرمانده لشکر غزه به دلیل شکست مشهود لشکر تحت فرماندهی او در جنگ لبنان، به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. آیزنبرگ در ۱۹ نوامبر ۲۰۰۸
مورد انتقاد قرار گرفت. آیزنبرگ در ۱۹ نوامبر ۲۰۰۸ جایگزین موشه تامیر به عنوان فرمانده لشکر غزه شد. واگذاری فرماندهی به وی، به دلیل افزایش تنش‌ها در اطراف غزه به تعویق افتاد. ایال آیزنبرگ در ۲ فوریه ۲۰۱۰ به دلیل صدور مجوز حمله توپخانه‌ای که به یک مجتمع سازمان ملل در تل الهوا اصابت کرد، توبیخ شد. در جریان حمله ۱۵ ژانویه ۲۰۰۹، این مجتمع با گلوله‌های فسفر سفید به آتش کشیده شد. نیروهای دفاعی اسرائیل نگفتند که آیزنبرگ با چه نوع تنبیهی روبرو است، اما او به «تجاوز از اختیارات خود به گونه‌ای که جان دیگران را به خطر
اختیارات خود به گونه‌ای که جان دیگران را به خطر انداخته است» در جریان گلوله‌باران تل الهوا در جریان عملیات سرب گداخته نیروهای دفاعی اسرائیل در ۱۵ ژانویه ۲۰۰۹ متهم شد. در ۱۵ ژوئن ۲۰۱۱، آیزنبرگ به عنوان فرمانده ستاد فرماندهی جبهه داخلی منصوب شد و تا سال ۲۰۱۵ در این جایگاه فعالیت کرد. وی در سال ۲۰۱۵ از ارتش اسرائیل بازنشسته شد.
گریگوری تیگرانی شاهوردیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۹ سپتامبر ۱۹۴۰ ‏در ارمنستان به دنیا آمد .
ولودیا آقاساری اوزونیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۱ اکتبر ۱۹۵۳ در ارمنستان به دنیا آمد .
فرونزه وازگنی ساهاکیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۳ اوت ۱۹۵۳ در ارمنستان به دنیا آمد .
ملس آرتاوازدی ساهاکیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۵ سمت نمایندگی دوره اول شورای عالی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۸ ژوئن ۱۹۴۰ ‏در ارمنستان به دنیا آمد .
اسد مجید خان دیپلمات پاکستانی است که از ژانویه ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۲ به عنوان سفیر پاکستان در ایالات متحده خدمت کرد. او پیش از این به عنوان وزیر امور خارجه پاکستان و سفیر پاکستان در ژاپن، بلژیک، لوکزامبورگ و اتحادیه اروپا خدمت کرده است. سفیر خان دارای مدرک دکترای حقوق اقتصاد و تجارت بین الملل از دانشگاه کیوشو ژاپن است و به عنوان یک فرد مرجع در تعدادی از موسسات دانشگاهی فعالیت داشته است. او متاهل و دارای دو فرزند است.
میرزا زکی خان معروف به مهندس باشی (۴ دی ۱۲۱۹ – ۱۲ مهر ۱۳۰۵) مهندس تلگراف ایرانی و دستیار پروژه میرزا عباس خان بود که از سال ۱۲۳۸ تا زمان وفاتش در ۱۲ مهر ۱۳۰۵، به‌عنوان مهندس تلگراف فعالیت میکرد. وی در شهر نور مازندران متولد شد پدرش یوسف میرزا زکی و مادر وی بی‌بی خاتون نام داشت سپس او کار خود را در دوره ناصرالدین شاه و پس از یادگیری فنون تلگراف شروع کرد و بعد ها به دلیل مهارت بالا در شغل خود به مهندس باشی معروف شد‌، مدتی بعد او با مریم میردامادی ازدواج کرد و صاحب سه فرزند قربان‌علی. معصومه و ابراهیم شد.