payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از جراحی استفاده میشود. انواع و دلایل ناهنجاری شریانی وریدی. ناهنجاری شریانی وریدی را می توان به ناهنجاری های شریانی مغز و ناهنجاری های شریانی محیطی طبقه بندی کرد. علت دقیق آن ناشناخته است ، اما اعتقاد بر این است که آنها مادرزادی هستند و ممکن است در موارد نادر یک جزء ارثی نیز داشته باشند . علائم ناهنجاری شریانی وریدی. علائم ناهنجاری های شریانی ممکن است شامل تشنج ، سردرد ، ضعف عضلات ، بی حسی ، سرگیجه ، مشکلات مربوط به حرکت یا گفتار ، تعادل یا مسائل بینایی ، سردرگمی روانی ، توهم یا زوال عقل باشد. درمان.
، سردرگمی روانی ، توهم یا زوال عقل باشد. درمان. گزینه های درمانی برای AVM ها با هدف کاهش احتمال خونریزی یا از بین بردن وضعیت انجام می شود. این روشهای درمانی شامل جراحی باز برای از بین بردن AVM ، مسدود شدن شریان مبتنی بر کاتتر (آمبولیزاسیون) و تابش متمرکز (جراحی چاقوی گاما) است. تصمیم برای درمان بستگی به نوع ، اندازه و محل AVM و همچنین سلامت کلی بیمار و شدت علائم دارد.
جمال آنتونی بومن (زاده ۱ آوریل ۱۹۷۶) یک سیاستمدار و مربی آمریکایی است که از سال ۲۰۲۱ به عنوان نماینده ایالات متحده برای خدمت می‌کند. این ناحیه نیمه جنوبی شهرستان وستچستر، از جمله کوه ورنون، نیو روشل، و شهر بومن، یونکرز، و همچنین بخش کوچکی از برانکس را پوشش می‌دهد. بومن در منهتن، یکی از بخش‌های شهر نیویورک به دنیا آمد. او در طول هفته با مادربزرگش در ایست ریور هاز در شرق هارلم و با مادر و خواهرانش در یورک‌ویل در قسمت آپر ایست ساید در آخر هفته زندگی می‌کرد. مادربزرگش زمانی که او هشت ساله بود درگذشت و پس از آن
زمانی که او هشت ساله بود درگذشت و پس از آن او به‌طور تمام وقت در آپر ایست ساید زندگی کرد. در سن ۱۶ سالگی، او با خانواده اش به سیرویل، نیوجرسی نقل مکان کرد.
۲۰۲۴ در فرانسه () رویدادها. ۹ ژانویه - گابریل اتل جوان‌ترین و اولین نخست‌وزیر آشکارا همجنس‌گرای فرانسه شد. ۱۸ ژانویه - ۲۰۲۴ اعتراضات کشاورزان فرانسوی علیه سیاست کشاورزی دولت فرانسه و اتحادیه اروپا برگزار شد. ۲۳ ژانویه - در اعتراضات کشاورزان فرانسوی در سال ۲۰۲۴، یک زن در حالی که شوهر و دخترش، همه اعضای FNSEA، مجروح شدند، پس از برخورد یک خودرو به سد جاده در پامیر، فرانسه، در اعتراضات کشاورزان فرانسوی در سال ۲۰۲۴، مجروح شدند. ۲۶ ژانویه - نارندرا مودی، نخست وزیر هند و امانوئل ماکرون، رئیس جمهور فرانسه، روز
وزیر هند و امانوئل ماکرون، رئیس جمهور فرانسه، روز جمهوری هند را با هم جشن گرفتند و مکرون مهمان اصلی رژه روز جمهوری در دهلی نو بود. ۲۸ ژانویه - معترضانی که از غذای پایدار حمایت می کنند سوپ را به سمت مونالیزا در موزه لوور پرتاب می کنند. این نقاشی با شیشه ضد گلوله محافظت می شود و آسیبی ندیده است. ۱۰ فوریه - الکتریسیته دو فرانس دو راکتور هسته ای را به دلیل آتش سوزی در نیروگاه هسته‌ای چاینون تعطیل کرد. ۲۱ فوریه - ورود میساک منوچیان و ملینه منوچیان به پانتئون. تعطیلات. Good Friday and St Stephen's Day are
تعطیلات. Good Friday and St Stephen's Day are observed in آلزاس and موزل only
بخشش یا رحمت فیلمی محصول سال ۱۹۹۵ و به کارگردانی ریچارد شپارد است. در این فیلم بازیگرانی همچون جان روبینستاین و سم راکول ایفای نقش کرده‌اند.
پپه گویلاووگوی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال گینه و گینه بازی کرده است.
بونیفاس هابا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
داودا جابی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال آژاکسیو، باشگاه ورزشی ساحلی دانکرک، باشگاه ورزشی کایسری ارجیسپور، باشگاه فوتبال ترابزون‌اسپور، باشگاه فوتبال لانس، و باشگاه فوتبال گرونوبل فوت ۳۸ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
ساموئل جانسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه ورزشی کاظمه کویت و باشگاه ورزشی اسماعیلی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
مامدی کابا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال لوگانو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
عمر کالابان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال مانیسااسپور، باشگاه فوتبال ستاره ساحلی، باشگاه فوتبال اوسر، باشگاه فوتبال الظفره، و باشگاه فوتبال قبله اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
مامادو کانه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال نفتچی باکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال گینه و گینه بازی کرده است.
سکو کیتا سوزا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال استاد لاوالوا، باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید، و باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
کیتا کاراموکوبا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال رکریتیوو اوئلوا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
عبدالله کیتا (; زاده نامشخص – درگذشته ) بازیکن و مربی فوتبال اهل گینه بود.
نظریه سیاسی فمینیستی () حوزه‌ای از فلسفه است که بر درک و نقد شیوه‌ای که فلسفه سیاسی تفسیر می‌شود و بیان این‌که چگونه نظریه سیاسی ممکن است به‌گونه‌ای بازسازی شود که نگرانی‌های فمینیستی را پیش ببرد، تمرکز دارد. نظریه سیاسی فمینیستی جنبه‌های نظریه فمینیستی و نظریه سیاسی را با هم ترکیب می‌کند تا رویکردی فمینیستی به مسائل سنتی در فلسفه سیاسی اتخاذ کند. سه هدف اصلی نظریه سیاسی فمینیستی: پس‌زمینه. نظریه سیاسی فمینیستی فقط در مورد زنان یا جنسیت نیست. هم به‌دلیل ماهیت مقوله‌ها و هم به‌دلیل تحولات، جهت‌گیری‌ها و
ماهیت مقوله‌ها و هم به‌دلیل تحولات، جهت‌گیری‌ها و رویکردهای بی‌شمار در فمینیسم، هیچ شرایط سخت لازم و کافی برای «فمینیست» بودن وجود ندارد. اگرچه درک و تحلیل تأثیرات سیاسی زمینه‌های جنسیتی یکی از حوزه‌های مهم نظریه سیاسی فمینیستی است، نظریه فمینیستی و از این رو نظریه سیاسی فمینیستی فراتر از جنسیت است. نظریه‌پردازان سیاسی فمینیست در مجامع آکادمیک، در بخش‌های علوم سیاسی، تاریخ، مطالعات زنان، جامعه‌شناسی، جغرافیا، مردم‌شناسی، دین و فلسفه یافت می‌شوند. نظریه سیاسی فمینیستی طیف وسیعی از رویکردها را در بر می‌گیرد.
فمینیستی طیف وسیعی از رویکردها را در بر می‌گیرد. با حوزه‌های مرتبط از جمله نظریه حقوقی فمینیستی، فلسفه سیاسی فمینیستی، فمینیسم زیست‌محیطی، تحقیقات تجربی زن‌محور در علوم سیاسی، و روش‌های تحقیق فمینیستی (روش فمینیستی) برای استفاده در علوم سیاسی و علوم اجتماعی هم‌پوشانی دارد. نظریه سیاسی فمینیستی، نظریه فمینیستی را از فمینیسم متمایز می‌کند، و به بررسی خاص دولت و نقش آن در بازتولید یا اصلاح نابرابری جنسیتی می‌پردازد. این رشته علاوه بر دامنه گسترده و چند رشته‌ای بودن، نسبتاً جدید و نوآورانه است، و همچنان در حال
بودن، نسبتاً جدید و نوآورانه است، و همچنان در حال گسترش است. "دانشنامه فلسفه استنفورد" توضیح می‌دهد که «فلسفه سیاسی فمینیستی به‌عنوان زمینه‌ای برای توسعه آرمان‌ها، شیوه‌ها و توجیهات جدید برای چگونگی سازمان‌دهی و ایجاد و عملکردهای سیاسی عمل کند.» موضوعات تحقیق. معرفت‌شناسی فمینیستی. یکی از جنبه‌های کلیدی نظریه/فلسفه سیاسی فمینیستی، معرفت‌شناسی فمینیستی است. معرفت‌شناسان فمینیست عینیت علوم اجتماعی و فلسفی را با این ادعا که معیارهای اقتدار و اعتبار به‌صورت اجتماعی ساخته می‌شوند زیر سؤال می‌برند و وضعیت موجود
ساخته می‌شوند زیر سؤال می‌برند و وضعیت موجود اجتماعی-سیاسی را بازتاب می‌دهند و دوباره تثبیت می‌کنند. روش‌هایی را مطالعه می‌کند که جنسیت بر مفاهیم ما از دانش و شیوه‌های تحقیق و توجیه تأثیر می‌گذارد و مشخص می‌کند که چگونه تصورات و عملکردهای غالب نسبت دادن، کسب کردن و توجیه دانش، به ضرر زنان است و بنابراین برای اصلاح آن‌ها تلاش می‌کند. معرفت‌شناسان فمینیست استدلال می‌کنند که شیوه‌های دانش مسلط کنونی به زیان زنان است، چون: نهادهای سیاسی جنسیتی. نظریه سیاسی در مورد جنسیت نهادها به بررسی سؤالاتی می‌پردازد از
مورد جنسیت نهادها به بررسی سؤالاتی می‌پردازد از جمله این‌که «جنسیتی بودن یک نهاد» به چه معناست، چگونه می‌توان جنسیتی بودن یک مؤسسه را ارزیابی کرد و پیامدهای نهادهای جنسیتی برای افرادی که در آن‌ها کار می‌کنند چیست. نمونه‌ای از این پژوهش‌های مرتبط، کتاب "دولت بدون مادر" اثر آیلین مک‌دونا است که به بررسی چگونگی حذف ویژگی‌های زنانه «مادرانه» اجتماعی از مدل‌های حکومتی مدرن می‌پردازد. کاوش در تاریخچه پدرسالاری برای درک چگونگی جنسیت نهادهای سیاسی و تأثیر این امر محوری است. اهمیت درک پدرسالاری از نظر تاریخی در
محوری است. اهمیت درک پدرسالاری از نظر تاریخی در کتاب جودیت ام. بنت با عنوان "تاریخ موضوع: پدرسالاری و چالش فمینیسم" بررسی شده است. تعریفی از پدرسالاری توسط سیلویا والبی در کتاب "نظریه‌پردازی پدرسالاری" ارائه شده است، و نشان می‌دهد که چگونه نظام‌های مردسالار در طول تاریخ باعث سرکوب زنان و سلطه مردان بر سیاست شده‌اند. سیاست هویت/هویت گروهی. نظریه‌پردازانی که این جنبه از نظریه سیاسی فمینیستی را مورد مطالعه قرار می‌دهند، زنان به‌عنوان یک گروه هویتی را زیر سؤال می‌برند. آن‌ها در نظر می‌گیرند که آیا حتی می‌توان
می‌برند. آن‌ها در نظر می‌گیرند که آیا حتی می‌توان در مورد رابطه یک گروه «زنانه» با سیاست نتیجه‌گیری‌ای کرد. یکی از جنبه‌های این بحث، متقابل بودن است و این‌که آیا زنان با پیشینه‌های نژادی و فرهنگی مختلف اشتراکات کافی برای تشکیل یک گروه سیاسی دارند یا خیر. استدلال‌های متقابل ادعا می‌کنند که ارتباط چندوجهی بین نژاد، جنسیت، و سایر سیستم‌هایی که با هم برای سرکوب و در عین حال اجازه دادن امتیاز، حیاتی هستند و باید در حوزه سیاسی مورد توجه قرار گیرند. جنبه دیگر این سؤال است که آیا زنان تراجنسیتی باید در گروه «زنان»
است که آیا زنان تراجنسیتی باید در گروه «زنان» گنجانده شوند، زیرا آن‌ها فاقد بسیاری از تجربیات دخترانه و زنانگی هستند که زنان را به‌عنوان یک گروه متمایز به هم پیوند می‌دهد. این موضوع همچنین شامل تعریف مجدد «گروه بودن» است. برای مثال، آیریس ماریون یانگ پیشنهاد کرده است که زنان تا آن‌جایی که تجربه‌های مشابهی را تجربه می‌کنند، اما در انزوا از یکدیگر و فاقد حس هویت گروهی، بیشتر یک «سریال» هستند تا یک گروه. رهبری سیاسی و جنسیت. این زمینه به چگونگی رهبری زنان از همتایان مرد خود در مشاغل سیاسی، مانند قانون‌گذاران،
مرد خود در مشاغل سیاسی، مانند قانون‌گذاران، مجریان و قضات می‌پردازد. برخی از محققان در این زمینه مطالعه می‌کنند که چگونه رهبری سیاسی به خودی خود مردانه می‌شود تا از انواع رهبری سیاسی که زنان اغلب در خارج از دفاتر رسمی ارائه می‌کنند، حذف شود. برای مثال، هاردی فانتا به کار سیاسی در جوامع لاتین‌تبار در ایالات متحده نگاه می‌کند تا نقش‌های رهبری سیاسی زنانه را شناسایی کند، و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که زنان لاتین مهم‌ترین رهبری و کار را در آن جوامع ارائه می‌دهند - علی‌رغم این واقعیت که اکثر مطالعات رهبری
- علی‌رغم این واقعیت که اکثر مطالعات رهبری آن‌ها را نادیده می‌گیرند، زیرا در نقش‌های رسمی اداری رخ نمی‌دهد.
جعبه مهتاب فیلمی محصول سال ۱۹۹۶ و به کارگردانی تام دی‌چیلو است. در این فیلم بازیگرانی همچون جان تورتورو، سم راکول، کاترین کینر، لیسا بلونت، آنی کورلی و درموت مالرونی ایفای نقش کرده‌اند.
محمد خرمشاهی می‌تواند به یکی از اشخاص زیر اشاره داشته باشد:
عبدالعزیز کیتا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
الحسن کیتا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال الامارات امارات، باشگاه فوتبال رئال وایادولید، باشگاه فوتبال زوریخ، باشگاه فوتبال المپیک خریبکه، باشگاه فوتبال الاتحاد، باشگاه فوتبال سنت گالن، باشگاه فوتبال الشباب عربستان سعودی، باشگاه ورزشی رئال مایورکا، و باشگاه فرهنگی ورزشی دبی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
الحسن کیتا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال متس و باشگاه فوتبال لیرسه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
علی کیتا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال سوئد اهل گینه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال اشتوتگارت و باشگاه فوتبال اوسترشوندس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
بنگالی کیتا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
بوبکر کیتا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال مادورا یونایتد، باشگاه فوتبال پاهانگ، و باشگاه فوتبال آرما اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
ژول کیتا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال باستیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال گینه و گینه بازی کرده است.
مامادو الیو کیتا (; – ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
ملکه آنو یا بانو آنو (به که همچنین به عنوان آنا دارا نیز شناخته می‌شود، درگذشت سال ۱۶۹۶) همسر خانی بود که در زمان تأسیس خانات جونغار در اواخر قرن هفدهم، جنگجویان مغول را در نبردها رهبری می‌کرد. او خود نیز یک جنگجو بود. زندگی‌نامه. ملکه آنو نوه اوچیرتو سیسن خان خوشود (یا طبق برخی منابع مکتوب تاریخی کوچک‌ترین دختر او) بود که برادرزاده و پسرخوانده قوشی خان محسوب می‌شد. او با شاهزاده سنگگه که پسر اردنی باتور بود و به عنوان بنیانگذار خانات جونغار شناخته می‌شود، ازدواج کرد. پس از ترور سنگگه توسط برادران ناتنی‌اش
کرد. پس از ترور سنگگه توسط برادران ناتنی‌اش که تسهتن و تسوبداباتور نام داشتند در سال ۱۶۷۰، آنو با جانشین سنگگه، برادرش گالدان بوشوگتو خان که ده سال را در تبت به عنوان راهب بودایی گذرانده بود، ازدواج کرد. با نیروهایی که اوچیرتو در اختیار او قرار داد، گالدان انتقام مرگ برادرش را گرفت و تاج و تخت خانات جونغار را به دست گرفت. گالدان در طول سلطنت خود به آنو به عنوان مشاوره خود تکیه می‌کرد، زیرا او حکومت مغول جونغار را از غرب دیوار بزرگ چین تا شرق قزاقستان امروزی و از شمال قرقیزستان کنونی تا جنوب سیبری گسترش
و از شمال قرقیزستان کنونی تا جنوب سیبری گسترش داده بود. سلسله چینگ از ترس ظهور یک امپراتوری جدید مغول، سه ارتش را در سال ۱۶۹۶ به سمت مغولستان فرستاد. امپراتور کانگ‌شی شخصاً نیروهای اعزامی خود را در این نبرد رهبری می‌کرد. گالدان ارتش خود را از کوه‌های خنتی به سمت جنوب حرکت داد تا با ستون غربی ارتش چینگ در نبرد جائو مودو در ماه مه ۱۶۹۶ مبارزه کند، اما نیروهای او خیلی زود توسط نیروهای چینگ محاصره شدند. در این زمان بانو آنو یک ضد حمله را طراحی و رهبری کرد که به شوهرش امکان داد از محاصره دشمن فرار کند. اگر چه
شوهرش امکان داد از محاصره دشمن فرار کند. اگر چه گالدان موفق شد با تعداد کمی از سربازانش فرار کند اما آنو در حین حمله با تیر دشمن کشته شد. او در دامنه کوه‌های خانگای در منطقه‌ای که اکنون با نام خوتونت امروزی در استان آرخانگای شناخته می‌شود، به خاک سپرده شد. خانواده. از ازدواج آنو با گالدان یک پسر و دو دختر حاصل شد که سبتنگ بالجور (色布騰巴爾珠爾)، جونکهای (به ) و بوم (به ) نام داشتند. در فرهنگی. در سال ۱۹۷۵، نویسنده مشهور مغولی، بیامبین رینچن، رمان خود را "با عنوان" «بانو آنو» در مورد زندگی و مرگ ملکه خانات جونغار
«بانو آنو» در مورد زندگی و مرگ ملکه خانات جونغار مغول در قرن هفدهم منتشر کرد. این رمان به ادبیات کلاسیک مغولی نگارش شده بود و خواندن آن در مدارس مغولی ضروری است. در سال ۲۰۱۰، رمان‌نویس مغولی، بااتارسورن شوودرستسگ، کتاب «"The Legendary Queen Anu» (ملکه افسانه‌ای" "آنو") را منتشر کرد. اهمیت خانواده، توانمندسازی زنان و هویت ملی موضوعات اصلی برخورد او با زندگی آنو در کتاب خود بود. این کتاب به عنوان کتاب ملی سال برای ادبیات مغولی انتخاب شد و از روی آن یک نمایش تئاتر در مارس ۲۰۱۱ در تئاتر ملی مغولستان اجرا شد.
تئاتر در مارس ۲۰۱۱ در تئاتر ملی مغولستان اجرا شد. شوودرتستسگ از روی کتاب "ملکه افسانه‌ای آنو" یک فیلم بلند نیز در سال ۲۰۱۲ ساخت. "ملکه آنو - روح یک جنگجو"، که از روی زندگینامه ملکه آنو ساخته شده بود، گران‌ترین فیلم مغولی ساخته شده تا کنون است و به یکی از پردرآمدترین فیلم‌های مغولستان نیز تبدیل شد.
پسر حبابی (انگلیسی: Bubble Boy) یک فیلم کمدی سیاه آمریکایی محصول سال ۲۰۰۱ به کارگردانی بلر هیز با بازی جیک جیلنهال در نقش اصلی است. این فیلم از فیلم پسری در حباب پلاستیکی محصول ۱۹۷۶ الهام گرفته شده است. این فیلم در ۲۴ اوت ۲۰۰۱ اکران شد، و نقدهای متفاوتی دریافت کرد، با انتقادات عمدتاً با هدف طنز فیلم، اگرچه جیلنهال برای بازی خود مورد تحسین قرار گرفت. با وجود عملکرد ضعیف در گیشه، این فیلم به یک فیلم کالت تبدیل شد.
موری کوناته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال بروسیا دورتموند ۲، باشگاه فوتبال مشلان، و باشگاه فوتبال سنت ترویدنس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
پا کوناته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال متولد سوئد اهل گینه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپال، باشگاه فوتبال مالمو، و باشگاه فوتبال اوسترش اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال سوئد، سوئد، و گینه بازی کرده است.
ابراهیما کونه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال متولد ساحل عاج اهل گینه است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال ساحل عاج و گینه بازی کرده است.
مصطفی کویاته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
گی-میشل لاندن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال اردواسپور، باشگاه فوتبال لو مان، باشگاه فوتبال ردبول زالتسبورگ، و باشگاه ورزشی گنچلربیرلیغی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
اف‌ام‌ای آی‌ای ۵۸ پوکارا (به معنای دژ به زبان کچوا) یک هواپیمای تهاجمی و ضدشورش آرژانتینی است که توسط فابریکا میلیتار دی آویونس (اف.ام. ای) ساخته شده است. این هواپیما، تمام فلزی تک‌باله، بال پایین و دارای دو موتور توربوپراپ با ارابه فرود جمع‌شونده است که می‌تواند در صورت نیاز عملیاتی از باندهای فرود نیمه آماده، به پرواز درآید. این هواگرد در جنگ فالکلند و جنگ داخلی سری‌لانکا خدمت نمود. توسعه. در اوت ۱۹۶۶، کارخانه هواپیماسازی دولتی آرژانتین، اداره ملی ساخت و تحقیقات هوانوردی (DINFIA)، توسعه ای. ایکس-۲، یک
و تحقیقات هوانوردی (DINFIA)، توسعه ای. ایکس-۲، یک هواگرد ضدشورش را برای برآورده کردن نیازهای نیروی هوایی آرژانتین آغاز نمود. این پروژه توسط مهندس ریکاردو اولمدو دنبال شد و تحت هدایت مهندس آنیبال دردمی قرار گرفت، وی همچنین هواپیماهای آی‌ای ۵۰ گوارانی ۲ و آی. ای-۶۳ پامپا را طراحی نموده است. طرح انتخابی یک هواگرد تک‌باله بود که پیشرانه آن از دو موتور توربوپراپ نصب شده در بال‌ها تأمین می‌شد. به منظور آزمایش طرح پیشنهادی، اداره هوانوردی ابتدا یک نمونه آزمایشی گلایدر (بدون پیشرانه) را در مقیاس کامل تولید نمود.
(بدون پیشرانه) را در مقیاس کامل تولید نمود. این نمونه برای اولین بار در ۲۶ دسامبر ۱۹۶۷ به پرواز درآمد. آزمایش گلایدر هیچ مشکل عمده‌ای در کتترل و پرواز نشان نداد و در سپتامبر ۱۹۶۸، ساخت یک نمونه اولیه با پیشرانه به نام آی. ای-۵۸ دلفین آغاز شد، اما بعداً به پوکارا تغییر نام داد. برای پیشرانه این هواپیما یک جفت موتور گرت تی‌پی‌ئی۳۳۱آی به قدرت ۶۷۴ کیلووات (۹۰۴ اسب بخار) انتخاب شد. اداره ملی ساخت و تحقیقات هوانوردی در اوایل همان سال به فابریکا میلیتار دی آویونس (اف.ام. ای) تغییر نام یافت. نمونه اولیه پوکارا،
(اف.ام. ای) تغییر نام یافت. نمونه اولیه پوکارا، اولین پرواز خود را در ۲۰ اوت ۱۹۶۹ انجام داد، در ۶ دسامبر ۱۹۷۰ و در دومین نمونه اولیه، پیشرانه به موتورهای قدرتمند تر توربومکا آستازو ۱۶جی به قدرت ۷۲۹ کیلووات (۹۷۸ اسب بخار) تغییر یافت . اولین نمونه اولیه بعداً با موتور آستازو طراحی و مهندسی مجدد شد، این موتور برای نسخه تولیدی انتخاب شد، و در پی آن سومین نمونه اولیه در سال ۱۹۷۳ تولید شد. اولین مدل تولیدی در ۸ نوامبر ۱۹۷۴ پرواز کرد و تحویل در اوایل سال ۱۹۷۶ آغاز گردید. حداقل سه طرح توسعه از آی. ای-۵۸ پوکارا
گردید. حداقل سه طرح توسعه از آی. ای-۵۸ پوکارا نشات گرفت. در اولین طرح، بدنه هواپیمای پوکاراافزایش طول یافته ودارای کابین تحت فشار برای شش سرنشین، مجهز به موتورهای توربوفن آستافان بوده و برای حمل و نقل سبک و وظایف عکاسی طراجی شده بود. دومی یک هواپیمای رصدی و شناسایی بود که پیکربندی مشابهی با فیرچایلد ریپابلیک ای-۱۰ داشت. سومین آی. ای ۶۰ نام داشت و یک هواپیمای آموزشی پیشرفته و تهاجمی سبک بود که توسط دو آستافن نیرو می‌گرفت که از بدنه اصلی هواپیما و کاناپی پوکارا با دم تی-شکل با بال‌های بلند بهره می‌برد. برخی
با دم تی-شکل با بال‌های بلند بهره می‌برد. برخی آزمایش‌ها در تونل باد انجام شد، اما برای ادامه برنامه آی. ای-۶۳ پامپا، توسعه بیشتری بروی این هواپیما صورت نگرفت. طراحی. آی ای ۵۸ پوکارا دارای ساختاری متعارف، تمام فلزی و عمدتاً از دورآلومین ساخته شده است. آی ای ۵۸ پوکارا دارای بدنه ای باریک با آرایش دو اتاقک خلبان پشت سرهم است، خدمه هواپیما در زیر کاناپی تاشوی رو به بالا، و بروی صندلی‌پران با عملکرد در سرعت/ارتفاع صفر/صفر، ساخت مارتین-بیکر مدل Mk 6AP6A مستقرشده و دارای کنترل‌های دوگانه و دید خوب، حداقل در
و دارای کنترل‌های دوگانه و دید خوب، حداقل در قسمت‌های جانبی و جلویی هستند. طراحی آیرودینامیکی تمیز به پوکارا اجازه می‌دهد به سرعت نسبتاً بالایی، و بالاتر از هواپیمای دیگر ضدشورش آمریکایی او وی-۱۰ برونکو دست یابد سابقه عملیاتی. اولین واحدها در ماه مه ۱۹۷۵ به نیروی هوایی آرژانتین (FAA) تحویل داده شدند، و "گُردان هوایی (اسکاردان) دوم آفندی و شناسایی" را تجهیز نمودند، که بخشی از "تیپ هوایی سوم" مستقر در رکونکیستا در استان سانتافه شمالی بود. پوکاراهای مذکور اولین عملیات خود را در اواخر سال ۱۹۷۵ انجام دادند،
عملیات خود را در اواخر سال ۱۹۷۵ انجام دادند، زمانی که تعدادی از آنها به عنوان بخشی از عملیات استقلال، حملات ضد شورشی را از کوردوبا علیه چریک‌های ERP کمونیست در استان توکومان انجام دادند. جنگ فالکلند ۱۹۸۲. در زمان جنگ فالکلند، حدود ۶۰ پوکارا به نیروی هوایی آرژانتین تحویل شده بود. پوکارا یکی از معدود هواپیماهای در خدمت نیروهای آرژانتینی بود که قادر به پرواز عملیاتی از فرودگاه‌های کوچک در فالکلند بود، از آنجایی که طول باند فرودگاه پورت استنلی برای استفادهای-۴ اسکای‌هاوک‌ها و میراژهای نیروی هوایی آرژانتین کافی
و میراژهای نیروی هوایی آرژانتین کافی نبود، تصمیم گرفته شد تعدادی از پوکاراها در فالکلند مستقر شوند و چهار فروند در ۲ آوریل ۱۹۸۲ به پورت استنلی رسیده، و هشت فروند دیگردر ۹ آوریل به فرودگاه مذکور وارد شدند. بسیاری از پوکاراهای باقی مانده در سرزمین اصلی آرژانتین به پورتو سانتا کروز یا کومودورو ریواداویا در جنوب کشور منتقل شدند، جایی که در صورت نیاز برای تقویت نیروها در فالکلند، به آنها نزدیکتر بودند و برای ماموریت‌های گشت و نظارت ساحلی مورد استفاده قرار گرفتند. بیشتر پوکاراهای مورد استفاده در جنگ فالکلند با
بیشتر پوکاراهای مورد استفاده در جنگ فالکلند با بمب‌های هدایت‌ناپذیر، غلاف‌های راکت ۲٫۷۵ اینچی یا غلاف تیربارهای ۷٫۶۲ میلی‌متری مسلح بودند. پوکاراها از فرودگاه پورت استنلی و دو فرودگاه کوچک دست‌ساز با چمن در گوس گرین و جزیره پبل پرواز می‌کرد. آنها در نقش شناسایی و حمله سبک مورد استفاده قرار گرفتند. در ۱ مِه ۱۹۸۲ سه فروند پوکارا مستقر در گوس گرین با بمب‌های خوشه ای که از یک فروند سی هاریر از گردان ۸۰۰ هوا-دریا پرتاب شد، از بین رفتند و یکی از خلبانان آنها نیز کشته شد. شش فروند دیگر در حمله نیروهای سرویس هوایی
شد. شش فروند دیگر در حمله نیروهای سرویس هوایی ویژه به جزیره پبل در ۱۵ مِه ۱۹۸۲ از بین رفتند. در ۲۱ ماه مِه یک پوکارا توسط یک موشک استینگر شلیک شده توسط گُردان دی از نیروهای سرویس هوایی ویژه (اولین استینگر پرتاب شده در جنگ) منهدم شد. پوکارای دیگری با گلوله‌های توپ ۳۰ میلی‌متری شلیک شده توسط فرمانده نایجل وارد (یکی از خلبانان برجسته نیروی دریایی سلطنتی که بعداً به "Sharkey Ward (وارد کوسه)" معروف شد)، که یک سی هاریر را هدایت می‌کرد، سرنگون شد. کمی بعد از حمله موفقیت‌آمیز دو فروند پوکارا به سوله ای که گفته
موفقیت‌آمیز دو فروند پوکارا به سوله ای که گفته می‌شد به عنوان یک پست دیده‌بانی توسط نیروهای انگلیسی استفاده می‌شد. هواپیما به طرز شگفت‌انگیزی جان‌سخت بود، براساس مشاهدات فرمانده وارد، پوکارا بعد از اصابت حداقل ۲۰ گلوله توپ شروع به سقوط کرد. پوکارای دیگر که توسط ستوان خوان میکلود هدایت می‌شد، پس از تعقیب و گریز توسط یک سی هاریر که توسط ستوان سیدر آلاسدایر کریگ هدایت می‌شد، موفق به فرار گردید. سرگرد کارلوس تومبا، خلبان هواپیمای مورد اصابت قرار گرفته توسط فرمانده وارد، پس از خروج با صندلی پَران جان سالم به در
وارد، پس از خروج با صندلی پَران جان سالم به در برد، توسط نیروهای خودی نجات یافت. در ۲۸ مِه، ناوچه اچ‌ام‌اس آرو با شلیک ۱۶۱ گلوله توپ ۴٫۵ اینچی (۱۱۳ میلی‌متری) به فرودگاه گوس گرین حمله کرد. ناوچه مذکور به هنگ ۲ چترباز کمک می‌کرد تا منطقه را از نبروهای آرژانتینی بازپس گیرند. بر اساس گزارش‌ها، گلوله‌های توپ شلیک شده از این ناوچه، دو فروند پوکارای مستقر در فرودگاه را از میان برد. در همان روز، دو فروند پوکارا یک هلیکوپتر وستلند-اسکاوت از ناوگان تقنگداران دریایی سلطنتی را در حالی که در حال انجام مأموریت تخلیه
سلطنتی را در حالی که در حال انجام مأموریت تخلیه مجروح در حین نبرد گوس گرین بود با شلیک مسلسل ۷٫۶۲ میلی‌متری سرنگون کردند. این تنها پیروزی هوا به هوای تأیید شده آرژانتین در جنگ بود. یکی از این پوکاراها در پرواز برگشت به پورت استنلی به کوه بلو برخورد کرده و از بین رفت - جسد خلبان (ستوان میگل گیمنز) در سال ۱۹۸۶ پیدا شد و توسط خانواده اش، با افتخارات نظامی در "گورستان کشته شدگان نظامی آرژانتین" واقع در پورت داروین به خاک سپرده شد. بستگان خلبان متوفی که در مراسم خاکسپاری شرکت کردند، اولین آرژانتینی‌هایی بودند
خاکسپاری شرکت کردند، اولین آرژانتینی‌هایی بودند که پس از پایان جنگ به فالکلند وارد شدند. همچنین در ۲۸ مِه و در طول نبرد گوس گرین، نیروهای گردان دوم، هنگ چترباز، یک پوکارا را پس از آنکه به سمت آنها راکت شلیک کرد (البته منجر به تلفاتی نشد)، با شلیک اسلحه سبک ساقط کردند. ستوان میگل کروزادو پس از خروج با صندلی پَران توسط نیروهای انگلیسی اسیر شد. هواپیماهای به غنیمت گرفته شده. پس از تسلیم آرژانتین، یازده فروند پوکارا که چهار نفر از آنها در شرایط پرواز بودند، توسط نیروهای انگلیسی به غنیمت گرفته شده و شش فروند از
نیروهای انگلیسی به غنیمت گرفته شده و شش فروند از این هواپیماها به بریتانیا فرستاده شدند. وضعیت فعلی شش فروند هواپیمای مذکور به شرح زیر است: جنگ داخلی سریلانکا. نیروی هوایی سریلانکا در جستجوی یک هواگرد ضدشورش بود. کشورهای غربی که تأمین کنندگان سنتی جنگ‌افزارها و تجهیزات نطامی هستند، از فروش این هواپیماها به سریلانکا خوداری نمودند؛ بنابراین نیروی هوایی سریلانکا، دو فروند پوکارا از نیروی هوایی آرژانتین خریداری نمود. هواپیماهای مذکور به پایگاه اول آموزش پروازی در فرودگاه اس‌ال‌ای‌اف انوردهاپورا منتقل شده و