payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لسوتو از ساکنان خود می‌خواهد که وسایل نقلیهٔ موتوری خود را ثبت کرده و آن‌ها را به پلاک خودرو مجهز کنند. پلاک‌های وسایل نقلیه خصوصی به‌رنگ آبی بر زمینه سفید هستند، در حالی که پلاک خودروهای دولتی به‌رنگ قرمز بر زمینه سفید هستند. این پلاک‌ها معمولاً از یک یا دو حرف و چهار عدد تشکیل شده‌اند. پلاک‌های دیپلماتیک نیز آبی بر سفید هستند، اما حروف «CD» روی آن‌ها درج می‌شود. یک برچسب با نماد "موکوروتلو"، که همرنگ با رنگ نوشته‌های پلاک است، بر روی پلاک چسبانده می‌شود و نشان‌دهندهٔ اعتبار پنج‌سالهٔ آن است. پلاک‌های
و نشان‌دهندهٔ اعتبار پنج‌سالهٔ آن است. پلاک‌های مخصوص نمایندگی نیز قرمز بر سفید هستند، اما از قالب A 1234 پیروی نمی‌کنند و فاقد برچسب "موکوروثلو" هستند. پیش از سال ۱۹۷۹، پلاک‌های وسایل نقلیهٔ شخصی به‌رنگ سفید بر زمینهٔ سیاه بودند و یک حرف «L» در ابتدای آن‌ها قرار می‌گرفت که مخفف Lesotho بود. پادشاهی لسوتو. کدهای پلاک پس از استقلال. هر منطقه از لسوتو دارای کد مخصوص خود برای پلاک وسایل نقلیه است: نمایندگی‌های دیپلماتیک. به‌دلیل اختلاف‌هایی میان هیئت‌های خارجی، برخی از آن‌ها برای مدتی از کدهای اختصاصی خود
برخی از آن‌ها برای مدتی از کدهای اختصاصی خود استفاده می‌کردند: سایر نمایندگی‌های دیپلماتیک از کد DC (Diplomatic Corps) استفاده می‌کردند. دوران مستعمره باسوتولند. پیش از استقلال لسوتو در سال ۱۹۶۶، کشور با عنوان «مستعمره باسوتولند» تحت حاکمیت بریتانیا قرار داشت. در این دوره، پلاک‌های وسایل نقلیه به صورت منطقه‌ای کدگذاری می‌شدند. کدهای مربوط به مناطق مختلف به شرح زیر بودند: BA – ماسرو BB – بوتا-بوته BC – لریبه BD – برئا BE – مافتنگ BF – موهالس هوک BG – قوتینگ BH – نک قچا BJ – موکات‌لانگ وسایل نقلیه دولتی نیز
BH – نک قچا BJ – موکات‌لانگ وسایل نقلیه دولتی نیز دارای پلاک‌هایی با پیشوند زیر بودند: BX – وسایل نقلیه دولتی
علم تصویر (به آلمانی: "Bildwissenschaft") شاخه‌ای میان‌رشته‌ای از علوم انسانی است که به مطالعهٔ نظری، تاریخی، فلسفی و فرهنگی تصویر می‌پردازد. این حوزه، با تمرکز بر تحلیل تصاویر بصری و جایگاه آن‌ها در فرهنگ، ادراک و رسانه، در تقاطع رشته‌هایی همچون تاریخ هنر، فلسفه، مطالعات فرهنگی، انسان‌شناسی، و نظریه رسانه قرار دارد. تعریف. علم تصویر به بررسی تصویر نه تنها به عنوان ابژه‌ای زیباشناختی، بلکه به عنوان یک رسانه، ابزار شناخت، و عنصر بنیادین در ساختار فرهنگی و اجتماعی می‌پردازد. برخلاف دیدگاه‌های سنتی که تصویر را
می‌پردازد. برخلاف دیدگاه‌های سنتی که تصویر را بازنمایی سادهٔ واقعیت می‌دانند، علم تصویر بر «منطق خاص تصویر» تأکید می‌کند، منطقی که متفاوت از زبان نوشتاری و گفتاری است. تاریخچه. پیش‌زمینه‌ها. اندیشه در باب تصویر از دوران یونان باستان آغاز می‌شود. افلاطون تصویر را سایه‌ای از حقیقت می‌دانست و ارسطو در بوطیقا به نقش میمسیس اشاره کرده‌است. در قرون وسطی و رنسانس، تصویر عمدتاً در بستر دین و هنر دینی فهم می‌شد. پیدایش رشته. در اواخر قرن بیستم، با تأثیرپذیری از چرخش تصویری (Visual Turn) در علوم انسانی، شاخه‌ای نوین
تصویری (Visual Turn) در علوم انسانی، شاخه‌ای نوین با عنوان «علم تصویر» در سنت اندیشه آلمانی شکل گرفت. هانس بلتینگ، گوتفرید بوم، هورست برشت‌کامپ و وی.جی.تی. میچل از چهره‌های کلیدی این حرکت بودند. این متفکران، جایگاه تصویر را در برابر زبان و متن بازاندیشی کرده و بر قدرت شناختی تصویر تأکید نمودند. اندیشمندان برجسته. هانس بلتینگ. مورخ هنر و بنیان‌گذار مکتب انسان‌شناسی تصویر. اثر مهم او "An Anthropology of Images" به تحلیل فرهنگی تصویر می‌پردازد. گوتفرید بوم. مبدع مفهوم «چرخش تصویری» و نویسنده کتاب "Was ist ein
مفهوم «چرخش تصویری» و نویسنده کتاب "Was ist ein Bild?". تصویر را ساحتی برای اندیشیدن می‌داند. هورست برد‌کامپ. پژوهشگر تاریخ تصویر در علوم و فنون. تأکید بر تصویر به عنوان عاملی کنشگر در تولید دانش. وی.جی.تی. میچل. نظریه‌پرداز آمریکایی و نویسنده کتاب‌های "Picture Theory" و "What Do Pictures Want?". نقش تصویر در ایدئولوژی و رسانه را تحلیل می‌کند. نسبت با دیگر رشته‌ها. علم تصویر با رشته‌های زیر پیوند دارد: نقدها. برخی منتقدان معتقدند علم تصویر ممکن است با تاریخ هنر سنتی هم‌پوشانی داشته و یا در انتزاع نظری فرو
هنر سنتی هم‌پوشانی داشته و یا در انتزاع نظری فرو رود. همچنین خطر نادیده‌گرفتن جنبه‌های تکنولوژیک و مادی تولید تصویر نیز مطرح شده‌است.
لسوتو به ۱۰ ناحیه تقسیم شده است که هر یک توسط یک مدیر ناحیه اداره می‌شود. مرکز هر ناحیه، که به آن «کمپ‌تاون» گفته می‌شود، به عنوان مرکز اداری ناحیه عمل می‌کند. نواحی. لسوتو از ۱۰ ناحیه تشکیل شده است که عبارتند از: شوراهای روستایی. هر ناحیه به چندین شورای محلی یا جامعه روستایی تقسیم می‌شود.
عادل الزمیل (عربی: عادل عبد المحسن الزمیل) شهروند کویت است که در بازداشت خارج از روند قانونی در بازداشتگاه گوانتانامو در کوبا نگهداری می‌شد. بر پایهٔ گزارش نیروهای آمریکایی در گوانتانامو، الزمیل در ۲۳ اوت ۱۹۶۳ در شهر کویت به دنیا آمده است. الزمیل در فوریه ۲۰۰۲ در پاکستان دستگیر شد و در ۲ نوامبر ۲۰۰۵ به کویت بازگردانده شد. العوده علیه ایالات متحده. عادل الزمیل یکی از یازده بازداشتی‌ای بود که در «گزارش وضعیت دادخواهان» ژوئیه ۲۰۰۸ که توسط دیوید جی. سینامون در پرونده "العوده علیه ایالات متحده" از طرف چهار
در پرونده "العوده علیه ایالات متحده" از طرف چهار زندانی باقی‌مانده کویتی در گوانتانامو ارائه شد، پوشش داده شده بود. هفت زندانی دیگر نیز به این پرونده اضافه شده بودند. این پرونده اعلام می‌کرد که دولت آمریکا برای هر یک از این زندانیان گزارشی رسمی تهیه کرده، اما با وجود این، هنوز هیچ‌کدام از آن‌ها اجازهٔ آزادی نگرفته‌اند. همچنین در این گزارش‌ها، بخش‌هایی عمداً حذف یا سانسور شده بود. حکم دادگاه در ۱۲ ژوئن ۲۰۰۸ صادر شد و قانون کمیسیون‌های نظامی را باطل اعلام کرد. بازگرداندن به کشور و تبرئه. الزمیل یکی از پنج
بازگرداندن به کشور و تبرئه. الزمیل یکی از پنج کویتی بود که در ۴ نوامبر ۲۰۰۵ به کویت بازگردانده شدند. این پنج نفر در دادگاهی کویتی محاکمه شدند و تبرئه شدند. "واشینگتن پست" گزارش داد که دو اتهام اصلی این بود که بازداشت‌شدگان به تأمین مالی الوفا، یک خیریه افغان با ارتباطات با القاعده کمک کرده‌اند و اینکه در کنار طالبان جنگیده‌اند. وکیل بازداشت‌شدگان استدلال کرده بود که شهادت‌های اخذ شده در گوانتانامو نمی‌تواند در دادگاه‌های کویت مورد استفاده قرار گیرد، زیرا بازداشت‌شدگان و بازجویی‌کنندگان آن‌ها را امضا نکرده
و بازجویی‌کنندگان آن‌ها را امضا نکرده بودند. محاکمه الزمیل در مارس ۲۰۰۶ آغاز شد و در ۲۲ ژوئیه ۲۰۰۶ تبرئه شد. مصاحبه مکلچی. در ۱۵ ژوئن ۲۰۰۸، سرویس خبری مکلچی مقالاتی بر اساس مصاحبه با ۶۶ بازداشت‌شده سابق گوانتانامو منتشر کرد. خبرنگاران مکلچی با عادل الزمیل نیز مصاحبه کردند. عادل الزمیل به خبرنگاران مکلچی گفت که تا سال ۲۰۰۰ برای اداره مسکن کویت کار می‌کرد و سپس به افغانستان رفت تا برای خیریه الوفا کار کند و هرگز بیش از یک کارمند خیریه نبوده است که به توزیع غذا و نظارت بر پروژه‌های کوچک زیرساختی می‌پرداخت.
غذا و نظارت بر پروژه‌های کوچک زیرساختی می‌پرداخت. عادل الزمیل به خبرنگاران مکلچی گفت که هنوز از جراحات شکنجه‌های اولیه‌اش که دو ماه و نیم پیش از انتقال به گوانتانامو بوده، بهبود نیافته است. او توصیف کرد که به او نموداری نشان داده‌اند که سه نام روی آن بوده و با فلش‌ها به هم مرتبط بودند: اسامه بن لادن، ابو غیث، عادل الزمیل، که با فلش‌ها به هم وصل شده بودند. وقتی انکار کرد که با اسامه بن لادن مرتبط است، به مدت یک ماه در یک جعبه کوچک فلزی بدون سرویس بهداشتی زندانی شد: عادل الزمیل به خبرنگاران گفت که در سال
زندانی شد: عادل الزمیل به خبرنگاران گفت که در سال ۲۰۰۵، آخرین سال حضورش در گوانتانامو، بازجویان بارها تهدید کردند که او را به کشوری منتقل خواهند کرد که شکنجه‌های شدیدتری در آن انجام می‌شود. عادل الزمیل گفت که در نهایت، رفتار بازجویان اراده‌اش را شکست و به آن‌ها گفت: به آن‌ها گفتم، «من اسامه بن لادن هستم. لطفاً مرا بکشید. فقط می‌خواستم این کابوس تمام شود.» گزارش مکلچی بیان کرد که عادل الزمیل و چند نفر از همراهانش به جرم حمله به یک زن جوان به یک سال زندان محکوم شده بودند.
زمان دست‌دوم: واپسین بازمانده‌های شوروی ("به روسی: Время секонд хенд، رومن‌نویسی: Vremya sekond khend") کتابی است از سوتلانا الکسیویچ، نویسنده بلاروسی و برنده جایزه نوبل که در سال ۲۰۱۳ منتشر شده است. این اثر نوعی تاریخ شفاهی از اتحاد جماهیر شوروی و فروپاشی آن است و احساسات و دیدگاه‌های مردم را در دوران گذار به نظام سرمایه‌داری بازتاب می‌دهد. نویسنده در این کتاب تنها اندک توضیحاتی از خود ارائه می‌دهد و بیشتر به روایت مستقیم مصاحبه‌شوندگان تکیه دارد. این کتاب در ایران از سوی مترجمان مختلف و با عنوان‌های
کتاب در ایران از سوی مترجمان مختلف و با عنوان‌های متفاوت نشر شده است. زمینه. "زمان دست‌دوم" بازتابی است از امیدهای مردم روسیه در اوایل دهه ۹۰ میلادی و وعده‌های عمل‌نشدهٔ سیاستمدارانشان. این کتاب همچنین زندگی فرهنگی و سیاسی شهروندان در روسیهٔ شوروی را مستند می‌کند؛ دورانی که در آن، پول و رستوران‌های تجاری جای کتاب‌ها و فضای صمیمی آشپزخانه‌های خانگی را گرفتند. نقد. پس از انتشار، کتاب "زمان دست‌دوم: واپسین‌های شوروی" به‌طور کلی با استقبال خوبی روبه‌رو شد. طبق گزارش وب‌سایت "بوک مارکس"، این کتاب بر پایهٔ نظر
گزارش وب‌سایت "بوک مارکس"، این کتاب بر پایهٔ نظر سیزده منتقد، در مجموع نقدی «مثبت» دریافت کرد: هفت نقد «تحسین‌آمیز»، چهار نقد «مثبت»، یک نقد «مختلط» و یک نقد «منفی». همچنین در شمارهٔ سپتامبر/اکتبر ۲۰۱۶ نشریه "بوک‌مارکس"، این کتاب امتیاز چهار از پنج را کسب کرد. روزنامه "گاردین" این کتاب را سومین کتاب برتر قرن بیست‌ویکم نامید. "نیویورک تایمز" نیز آن را در جایگاه ۷۲ فهرست صد کتاب برتر قرن قرار داد. دویت گارنر، منتقد نیویورک تایمز، آن را همچون «رادیویی عظیم» از روایت‌ها توصیف کرد، هرچند به نظر او این روایت‌ها
روایت‌ها توصیف کرد، هرچند به نظر او این روایت‌ها گاه «پراکنده و تکراری» به نظر می‌رسند. گارنر با مقایسهٔ الکسیویچ با "استادز ترکل"، از تیزبینی نویسنده و کیفیت ترجمهٔ انگلیسی اثر ستایش کرد. "میرِی ژوشو" در "آسترِیلین" نوشت که این اثر «جزئیاتی مغناطیسی» دارد و زیرعنوان «تاریخ شفاهی» برای گسترهٔ محتوای آن کافی نیست؛ او به گفتهٔ "آلس آداموویچ" اشاره کرد که الکسیویچ را نویسنده‌ای با سبک «همسرای حماسی» توصیف کرده بود.
سلسله دین (; چو هان: 朝丁; یا ; چو نوم: 茹丁)، به‌طور رسمی دای کو ویت (چو هان: 大瞿越), یک سلسله ویتنامی بود. این سلسله در سال ۹۶۸ توسط دین بو لین و پس از سرکوب شورش دوازده جنگ‌سالار تأسیس شد و تا زمانی که پسر دین بو لین، دین توآن، تاج و تخت را در سال ۹۸۰ به له هوان واگذار کرد پا بر جا بود. تاریخچه دودمان. خاستگاه و صعود به قدرت. خانواده دین اصالتاً اهل روستای هوا لو در پادشاهی جینگ‌های (Jinghai)، واقع در استان نین بین (Ninh Bình) ویتنام امروزی بودند. پدر دین بو لین، دین کونگ چرو، به عنوان فرماندار هوان چائو (شهر
دین کونگ چرو، به عنوان فرماندار هوان چائو (شهر وین امروزی) به دونگ دین نه و نگو کوین خدمت کرده بود. بر اساس گزارش‌های چینی، بو لین پس از مرگ پدرش جانشین وی شد. پدرش در کودکی درگذشت و او با مادر و سایر اعضای خانواده‌اش در یک معبد مقدس نزدیک کوهی در هوا لو زندگی می‌کرد. دین بو لین یک خواهر به نام دین کوئه هوئونگ داشت. در حدود دهه ۹۴۰، دین بو لین جوان به عنوان رهبر جوانان روستا ظاهر شد که «بازی‌های سلطنتی» انجام می‌دادند در این بازی‌ها بو لین نقش پادشاه را ایفا می‌کرد. طبق گفته‌های مردم محلی، او از آنها خواست
می‌کرد. طبق گفته‌های مردم محلی، او از آنها خواست که برای مادرش هیزم جمع کنند، مادرش نیز یک خوک را ذبح و جشنی برگزار کرد. روستاییان احساس کردند که او یک رهبر آینده‌دار است و با خود گفتند: «بهتر است اکنون از او پیروی کنیم قبل از اینکه دیر شود.» آنها جوانان خود را به بو لین سپردند و او پایگاهی در زمین عمویش که حاضر به تسلیم شدن به او نبود، ایجاد کرد. بو لین دوستان خود را فرستاد تا به عمویش حمله کنند. عمویش، دین بولین را تعقیب کرد، او را زیر یک پل فرو ریخته پیدا کرد و قصد کشتنش را داشت، اما دو اژدهای زرد را
کرد و قصد کشتنش را داشت، اما دو اژدهای زرد را دید که بالای سر دین بولین پرواز می‌کنند. عمویش عقب‌نشینی کرد و بعداً تسلیم شد. مورخ الیور و. ولترز در این مورد می‌گوید این داستان بو لین را به عنوان «مردی با استعداد» که دارای «روحیه‌ای مناسب برای ریاست» است، توصیف می‌کند. در سال ۹۵۱، او شروع به چالش کشیدن اقتدار خاندان سلطنتی نگو کرد. دو پادشاه نگو سئوُنگ ناپ و نگو سئوُنگ وان نیرویی فرستادند تا بو لین را سرکوب کنند، که شکست خوردند اما توانستند پسر دین بولین، دین لین را اسیر کنند. دو پادشاه، دین لین را از یک
دین لین را اسیر کنند. دو پادشاه، دین لین را از یک تیرک که در معرض دید بو لین بود آویزان کردند و فریاد زدند که پسرش را خواهند کشت مگر اینکه بو لین تسلیم شود. بو لین با عصبانیت پاسخ داد: “چگونه یک مرد بزرگ می‌تواند به خاطر پسرش از یک امر بزرگ چشم‌پوشی کند؟ ” بو لین دستور داد بیش از ده تیر به سمت پسرش شلیک شود. دو پادشاه دچار وحشت شده و عقب‌نشینی کردند. پس از اینکه دین لین توانست فرار کند و به هوا لو بازگردد، دین بو لین به سراغ جنگ‌سالار چان لام که بُوهای خاو (استان تای بین امروزی) را در اختیار داشت رفت و او
(استان تای بین امروزی) را در اختیار داشت رفت و او را تبدیل به متحد خویش کرد. هنگامی که پادشاه نگو سئوُنگ وان در سال ۹۶۵ در نبرد کشته شد و کشور در جنگ داخلی بین جنگ‌سالاران فرورفت، دین بو لین و دین لین فرماندهی سپاهی را بر عهده گرفتند و قبایل کوهستانی را سرکوب کردند، سپس در همان سال کو لوآ پایتخت سلسله نگو را تصرف کردند. دو سال بعد، او تمام جنگ‌سالاران را شکست داد یا وادار به تسلیم کرد و توانست کشور را در سن ۴۳ سالگی آرام کند. در سال ۹۶۷، بو لین پسرش دین لین را به عنوان «پادشاه نام ویت» منصوب کرد. تنها
لین را به عنوان «پادشاه نام ویت» منصوب کرد. تنها بازمانده خاندان سلطنتی نگو، نگو نیَت خان به بو لین تسلیم شد بولین نیز یکی از از دختران خود به نام شاهزاده خانم فات کیم را به ازدواج نگو نیَت خان درآورد. پس از مدتی، نگو نیَت خان همسرش را برداشت و به جنوب فرار کرد. او صورت همسرش را با چاقو زخمی کرد و او را به خاطر پدرش به شدت سرزنش کرد سپس به تنهایی به چامپا فرار کرد. دوران حکومت. در سال ۹۶۸، دین بو لین پادشاهی دای کو ویت را تأسیس کرد و پایتخت را به زادگاه خود یعنی هوا لو منتقل کرد. در ابتدا خود را «وان تانگ
یعنی هوا لو منتقل کرد. در ابتدا خود را «وان تانگ وونگ» (پادشاه بزرگ پیروز) نامید، سپس عنوان امپراتور را برای خویش برگزید. در سال ۹۷۰، دین بو لین دوره سلطنت خود را «تای بین» (چو هان: 太平) نامید و برای نخستین بار در تاریخ ویتنام اقدام به ضرب سکه کرد. دین بو لین پنج نفر را به عنوان ملکه منصوب کرد. در سال ۹۷۱، دین بو لین مقامات ارشد دربار را منصوب کرد. دین بو لین، نگوین باک را به عنوان رئیس اشراف منصوب و عنوان «دوک بنیان‌گذار ملت» (Định Quốc Công) را به وی اعطا کرد. له هوان یک افسر نظامی ۳۵ ساله از آی (تان هوا)
له هوان یک افسر نظامی ۳۵ ساله از آی (تان هوا) به عنوان فرمانده ارتش سلطنتی منصوب شد. خاندان دین، سازمان مذهبی رسمی کشور را با ادغام تائوئیست‌ها و بودایی‌ها در یک سلسله مراتب اداری تأسیس کردند. بو لین عناوینی مانند «ناظر راهب بودایی» را به سیستم رتبه‌بندی راهبان دای ویت اضافه کرد و در سال ۹۷۱ بالاترین مقام بودایی در ویتنام، یعنی استاد بزرگی که نظم را به ویتنام می‌آورد (Khuông Việt thái Sư) به پیشوای فرقه وو نگون تونگ، نگو چَن لو که تا زمان مرگش (چهل سال) این مقام را داشت، اعطا کرد. یک راهب بودایی دیگر به
مقام را داشت، اعطا کرد. یک راهب بودایی دیگر به نام چوونگ ما-نی و یک راهب تائویی به نام دانگ هوین کوانگ به ترتیب عنوان‌های «ناظر راهب بودایی» (Tăng lực đạo sĩ) و «اعلیحضرت شریف و راستین» را دریافت کردند. دین بو لین همچنین معابد و زیارتگاه‌هایی برای خدایان زمین و کشاورزی تأسیس کرد. در سال ۹۷۳، شاهزاده دین لین صد ستون سنگی شش ضلعی موسم به رَتَنادوَجا را که حاوی سوتراهای اوشْنیشا ویجایا دارانی (نوشته شده به زبان چینی کلاسیک) بودند ساخت تا با ایجاد فضایل، به آزادسازی روح برادر مرحومش کمک کند. لین در سال ۹۷۹ صد
روح برادر مرحومش کمک کند. لین در سال ۹۷۹ صد ستون سنگی دیگر را برای تداوم سلسله دین برپا کرد. تلاش‌های باستان‌شناسان از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۸۷ منجر به کشف ۲۰ ستون سنگی شده است. در سال ۹۷۲، دین بو لین سفیرانی با هدایایی شامل پارچه، شاخ کرگدن، عاج فیل و چای معطر به سلسله سونگ چین فرستاد. در پاسخ، سلسله سونگ هیئتی به دای ویت فرستاد و به بو لین عنوان «پادشاه استان جیاوزی» را اعطا کرد؛ این عنوان توسط امپراتوران سونگ تا سال ۱۱۷۴ به پادشاهان ویتنام داده می‌شد. ترور و انقراض سلسله. در اکتبر سال ۹۷۹، خواجه‌ای به نام دو
سلسله. در اکتبر سال ۹۷۹، خواجه‌ای به نام دو تیک، امپراتور دین بو لین و شاهزاده دین لین در حالی که شب در قصر خوابیده بودند، کشت. دین توآن پنج ساله بر تخت نشست و ژنرال له هوان به عنوان نایب‌السلطنه قدرت را در دست گرفت. شورش‌های گسترده‌ای کشور را فرا گرفت. در این مقطع، سلسله سونگ تحت فرماندهی هو رِن‌بائو نیروهایی را به بهانه بازگرداندن قدرت به فرمانروای جوان اعزام کرد. با این حال، ترس از مداخله مجدد چین در ویتنام باعث شد تا مقامات دربار از تلاش له هوان برای به دست گرفتن قدرت حمایت کنند. مقامات له هوان را
به دست گرفتن قدرت حمایت کنند. مقامات له هوان را تشویق کردند تا پادشاه شود و حکومتی باثبات ایجاد کند و برای تهاجم چینی‌ها آماده شود. در سال ۹۸۰، مقامات و ژنرال‌ها در هوا لو گرد هم آمدند و امپراتریس زوونگ وِن نگا ردای امپراتور را برای له هوان آورد و پیشنهاد نشستن بر تخت سلطنت را به او ارائه داد، در نتیجه حکومت دودمان دین پایان یافت و قدرت به خاندان له منتقل شد. نوادگان. پس از سال ۹۸۰، به پسر برکنار شده دین بو لین، دین توآن سمتی در ارتش داده شد. با این حال، در سال ۱۰۰۱، شورشی در فونگ (استان فعلی فو تو) رخ
در سال ۱۰۰۱، شورشی در فونگ (استان فعلی فو تو) رخ داد. شورشیان ارتش سلطنتی را در رود دا به دام انداختند و دین توآن در قایق خود کشته شد. روابط خارجی. از سال ۹۷۰ تا ۹۷۵، دین بو لین دای ویت را به شکل یک دولت خراجگزار و تحت‌الحمایه سلسله سونگ درآورد تا با این کار چین استقلال کامل دای ویت را به رسمیت بشناسند. این رابطه تحت‌الحمایگی تا زمانی که فرانسه، ویتنام را در سال ۱۸۸۳ مستعمره خود کرد ادامه داشت. میراث. خاندان دین اولین سلسله مستقل ویتنامی بود. این جنگجو-پادشاهان اولیه ویتنامی هوآ لو، بودیسم ویتنامی را مورد
اولیه ویتنامی هوآ لو، بودیسم ویتنامی را مورد حمایت خود قرار دادند زیرا وجود راهبان بودایی را برای خانواده سلطنتی ضروری می‌دانستند.
اسلام دین رسمی در کویت است و اکثریت جمعیت شهروند این کشور مسلمان هستند. همچنین جمعیت‌های کوچکی از مسیحی و بهائی در این کشور وجود دارند. بیشتر اتباع خارجی در کویت مسلمان، هندو، مسیحی یا بودایی هستند. اسلام. دین رسمی دولت کویت مالکی است. بیشتر شهروندان مسلمان کویتی سنی هستند. مسلمانان شیعه اقلیت قابل‌توجهی در کویت به‌شمار می‌آیند؛ چند فرقه‌های دیگر اسلامی نیز در جامعهٔ کویت وجود دارند، اما شمار آن‌ها بسیار اندک است. خاندان حاکم آل صباح (از جمله امیر کویت) پیرو مذهب مالکی از شاخهٔ سنی اسلام هستند. در سال ۲۰۱۹،
مذهب مالکی از شاخهٔ سنی اسلام هستند. در سال ۲۰۱۹، بیش از یک‌میلیون مسلمان غیرشهروند در کویت ساکن بودند. برآوردهای جمعیتی. هیچ سرشماری ملی رسمی‌ای دربارهٔ وابستگی فرقه‌ای در دست نیست. برآوردهای جمعیتی در طول زمان تغییر کرده‌اند. در سال ۲۰۰۱، حدوداً ۵۲۵٬۰۰۰ شهروند سنی‌مذهب کویتی و ۳۰۰٬۰۰۰ شهروند شیعه‌مذهب کویتی برآورد شده بودند. در سال ۲۰۰۲، وزارت امور خارجه ایالات متحده برآورد کرد که ۵۲۵٬۰۰۰ شهروند کویتی سنی‌مذهب هستند. در سال ۲۰۰۴، برآورد شده بود که ۶۰۰٬۰۰۰ شهروند کویتی سنی‌مذهب، ۳۰۰٬۰۰۰ تا ۳۵۰٬۰۰۰ شهروند
شهروند کویتی سنی‌مذهب، ۳۰۰٬۰۰۰ تا ۳۵۰٬۰۰۰ شهروند کویتی شیعه‌مذهب و در مجموع ۹۱۳٬۰۰۰ شهروند کویتی وجود داشته‌اند. در سال ۲۰۰۷، برآورد شد که حدود ۷۰٪ از شهروندان به شاخهٔ سنی اسلام تعلق دارند، در حالی که ۳۰٪ باقی‌مانده شیعه هستند. در سال ۲۰۰۸، "مؤسسه مطالعات استراتژیک" برآورد کرد که سنی‌ها ۶۰٪ جمعیت را تشکیل می‌دهند. در سال ۲۰۲۲، برآورد شد که حدود ۷۰٪ از مسلمانان ساکن کویت به شاخهٔ سنی اسلام تعلق دارند، در حالی که ۳۰٪ باقی‌مانده شیعه هستند. برخی برآوردهای دیگر نسبت ۸۰ به ۲۰ را ارائه کرده‌اند. مسیحیت. مسیحیت
نسبت ۸۰ به ۲۰ را ارائه کرده‌اند. مسیحیت. مسیحیت یک دین اقلیت در کویت به‌شمار می‌آید. در سال ۲۰۲۰، حدود ۲۸۹ کویتی مسیحی در این کشور ساکن بودند. کویت تنها کشور شورای همکاری کشورهای عرب خلیج فارس (به‌جز بحرین) است که دارای جمعیت مسیحی بومی با تابعیت شهروندی است. از میان جمعیت غیراکویتی، حدود ۸۳۷٬۵۸۵ نفر (تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۰) مسیحی هستند که معادل ۱۷٫۹۳٪ از کل جمعیت است. کلیساهایی که از سوی دولت به رسمیت شناخته شده‌اند شامل کلیسای کاتولیک، کلیسای قبطی ارتدکس، کلیسای انجیلی ملی کویت (پروتستان‌ها)، کلیسای حواری
انجیلی ملی کویت (پروتستان‌ها)، کلیسای حواری ارمنی، کلیسای یونانی ارتدکس، کلیسای کاتولیک یونانی (ملکایی)، کلیسای آنگلیکان و کلیسای عیسی مسیح قدیسان آخرالزمان هستند. همچنین، گروه‌های دینی مسیحی بسیاری با جمعیت‌های کوچک وجود دارند که از سوی دولت به رسمیت شناخته نشده‌اند، از جمله کلیسای ارتدکس هند، کلیسای مارتوما و کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم. این گروه‌های به‌رسمیت‌نشناخته‌شده معمولاً آزادند تا در مکان‌های خصوصی عبادت کنند. افزون بر این، شمار اندکی از پیروان مسیح که پیش‌تر مسلمان بوده‌اند نیز در کشور حضور
مسیح که پیش‌تر مسلمان بوده‌اند نیز در کشور حضور دارند، اگرچه بسیاری از آن‌ها شهروند کویت نیستند. یک مطالعه در سال ۲۰۱۵ برآورد کرد که حدود ۳۵۰ نفر در کشور دارای چنین باورهایی هستند. آیین بهائی. سرشماری رسمی سال ۲۰۱۳ تنها سه دستهٔ دینی «مسلمان»، «مسیحی» و «سایر» را نشان می‌دهد که در گروه «سایر» تنها ۱۸ نفر ثبت شده‌اند. شمار اندکی از شهروندان کویتی پیرو آیین بهائی هستند. منابع دیگر گزارش کرده‌اند که در سال ۲۰۲۲، حدود ۴۰۰ نفر بهائی در مجموع در کویت زندگی می‌کردند. یهودیت. تا پیش از دههٔ ۱۹۵۰ چندین خانواده
یهودیت. تا پیش از دههٔ ۱۹۵۰ چندین خانواده یهودی کویتی در کشور حضور داشتند، با این حال تا دههٔ ۱۹۸۰، همهٔ خانواده‌های یهودی محلی کویت را ترک کردند. هندوئیسم. برآورد می‌شود که حدود ۳۰۰٬۰۰۰ هندو غیرکویتی در کویت زندگی می‌کنند. بودیسم. تقریباً ۱۰۰٬۰۰۰ بودایی غیرکویتی در کویت ساکن هستند. سیک‌گرایی. برآورد می‌شود که حدود ۱۰٬۰۰۰ سیک غیرکویتی در کویت حضور داشته باشند. درگیری‌ها. وابستگی فرقه‌ای منبعی از تنش‌های مدنی در کویت بوده است. قانون اساسی کویت آزادی باور و حق انجام آیین‌های مذهبی را تضمین می‌کند، مشروط بر
حق انجام آیین‌های مذهبی را تضمین می‌کند، مشروط بر این‌که با آداب و رسوم جامعه تضاد نداشته باشد. قانون شمارهٔ ۱۹ سال ۲۰۱۲، تحریک به خشونت بر پایهٔ برتری یک فرقه، ترویج برتری هر گروهی یا ترویج نفرت یا اهانت به هر گروهی را جرم‌انگاری می‌کند. در آوریل ۲۰۲۲، یک شهروند کویتی به دلیل اظهار نظر در شبکه‌های اجتماعی به اتهام بی‌خدایی به دو ماه زندان و پرداخت جریمه‌ای معادل ۱۰٬۰۰۰ دینار کویت (۳۳٬۰۰۰ دلار) محکوم شد. در سال ۲۰۲۳، کویت نمرهٔ ۲ از ۴ را در زمینهٔ آزادی دینی کسب کرد. کفرگویی در این کشور جرم محسوب می‌شود و
کسب کرد. کفرگویی در این کشور جرم محسوب می‌شود و تبلیغ دین توسط غیرمسلمانان ممنوع است، هرچند عبادت خصوصی برای آنان آزاد است.
بازیلیک () یا بازیلیکا () به معنای «توپ سلطنتی» است که با نام توپ اوربان یا توپ عثمانی نیز شناخته می‌شود، یک توپ جنگی با کالیبر بسیار بزرگ بود که توسط اوربان، مهندس توپ‌سازی مجارستانی طراحی شد. این یکی از بزرگ‌ترین توپ‌هایی است که تاکنون ساخته شده است. این توپ اولین بار در سال ۱۴۵۲ به کنستانتین یازدهم آخرین امپراتوری بیزانس پیشنهاد شد که او نتوانست مبلغ مورد نیاز برای ساخت آن را تأمین کند. سپس به سلطان محمد دوم عثمانی پیشنهاد شد، که پس از اطلاع از اینکه این توپ می‌تواند با استفاده از یک پرتابه بزرگ دیوارها
توپ می‌تواند با استفاده از یک پرتابه بزرگ دیوارها و دژهای مستحکم را بشکند، دستور ساخت آن را داد. برای ریخته‌گری به مقادیر زیادی برنز نیاز بود. پس از تکمیل ساخت این توپ توسط ارتش عثمانی در سال ۱۴۵۳ این توپ نقش کلیدی را در سقوط قسطنطنیه و پیروزی عثمانی ایفا کرد و آسیب جدی به دیوارهای شهر وارد نمود. اوربان موفق شد این توپ غول‌پیکر را ظرف سه ماه در ادرنه بسازد. در جریان جنگ با قسطنطنیه برای حمل این توپ به دلیل اندازه بزرگ آن، بین ۶۰ تا ۹۰ گاو و ۲۰۰ تا ۴۰۰ مرد آن را در طول کشیدند. گلوله توپ می‌توانست از
مرد آن را در طول کشیدند. گلوله توپ می‌توانست از فاصله‌ای بین تا ۲ کیلومتری شلیک شود. به دلیل لگد شدید این توپ حین پرتاپ گلوله، بسیاری از افراد خودی نیز کشته شدند. گرمای تولید شده توسط هر انفجار مانع از شلیک بیش از هفت بار توپ در روز می‌شد. علاوه بر این، به دلیل ناخالصی‌های موجود در برنز ریخته‌گری شده، گرمای شدید و شوک ایجاد شده توسط خرج، منجر به شکستگی‌های مویی می‌شد که پس از هر شلیک، لوله باید در روغن گرم خیسانده می‌شد تا از نفوذ هوای سرد و بزرگ شدن شکاف‌ها جلوگیری شود. تیم اوربان مجبور بود توپ‌های زیادی
جلوگیری شود. تیم اوربان مجبور بود توپ‌های زیادی را که ساخته بودند، مدیریت، نگهداری و تعمیر کند. کلیسای جامع قسطنطنیه که دژ مستحکم شهر بود خیلی زود به چندین تکه تقسیم شد و بسیاری در این جریان کشته شدند که در نهایت قسطنطنیه به دست عثمانی فتح شد.
دیما شهابی () (زادهٔ ۱۹۷۰) شاعر و نویسندهٔ فلسطینی است. آثار او به‌طور گسترده‌ای در نشریات منتشر شده‌اند و نخستین کتاب شعرش را در سال ۲۰۱۱ نوشت. پس از آن، در سال ۲۰۱۲، مجموعه‌ای را در ارتباط به بمباران منطقهٔ تاریخی ادبی بغداد ویرایش کرد و در سال ۲۰۱۴ نیز با همکاری شاعری تبعیدی، مجموعه‌ای از شعرهای سبک «رن‌گا» منتشر کرد. زندگی‌نامه. شهابی در سال ۱۹۷۰ در کویت زاده شد. او اصالتی فلسطینی دارد؛ مادرش اهل غزه و پدرش اهل اورشلیم بود. او در مدرسه آمریکایی کویت تحصیل کرد، جایی که دیگر تبعیدیان فلسطینی نیز حضور
تحصیل کرد، جایی که دیگر تبعیدیان فلسطینی نیز حضور داشتند. کویت دوران کودکی او مکانی برای آزادی، آموزش، کار و جایی بود که در آن آموخت به فرهنگ فلسطینی‌اش افتخار کند. او در سال ۱۹۸۸ برای تحصیل به ایالات متحده آمریکا رفت و در دانشگاه تافتس در رشته تاریخ و روابط بین‌الملل لیسانس گرفت. او در سال ۱۹۹۳، مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ روزنامه‌نگاری از دانشگاه بوستون دریافت کرد. او معاون انجمن «شعاع نویسندگان عرب-آمریکایی» ("RAWI") است و از سال ۲۰۰۹، هر ساله رویدادهایی ملی را برای گردهم‌آوردن هنرمندان برگزار
ملی را برای گردهم‌آوردن هنرمندان برگزار کرده است. شهابی شعرهای خود را در نشریات بسیاری منتشر کرده است، از جمله «شعر معاصر عرب-آمریکایی»، «کرب آرچرد»، «دی‌ام‌کیو ریویو»، «درانکن بوت»، «کنین ریویو»، «تخیل ادبی»، «شعر لندن» و «شعر زنان عرب» و چهار بار برای دریافت جایزهٔ «پوشکارت» نامزد شده است. آثار او به زبان‌های عربی، فارسی و فرانسوی ترجمه شده‌اند. نخستین کتاب او با عنوان «سیزده جدایی از ماه» در سال ۲۰۱۱ منتشر شد و از طریق شعر، احساس گرفتار بودن میان دو جهان را بررسی می‌کرد. بخشی ویژه از مجلهٔ «بازنگری کتاب
را بررسی می‌کرد. بخشی ویژه از مجلهٔ «بازنگری کتاب آمریکایی» در سال ۲۰۱۲ به بررسی ادبیات عرب-آمریکایی اختصاص یافت. شهابی یکی از نویسندگانی بود که آثارش به‌صورت گسترده نقد شد و در بخش‌های دیگر این مجله نیز از مهارت او در به‌کارگیری غزل اشاره شد. در واکنش به بمب‌گذاری سال ۲۰۰۷ در خیابان المتنبی بغداد، که منطقه‌ای تاریخی و ادبی به‌شمار می‌رود، شهابی و بو بوسولیل در سال ۲۰۱۲ گلچینی با عنوان «خیابان المتنبی از این‌جا آغاز می‌شود» شامل واکنش‌های مردم به این رویداد ویرانگر گردآوری کردند. از جمله مشارکت‌کنندگان در