payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بیل کِلی (به ؛ ۲۸ ژوئن ۱۹۴۷ – ۱۳ مهٔ ۲۰۲۳) بازیکن فوتبال آمریکایی بود. او از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۴ میلادی، به عنوان سرمربی در دانشگاه شرقی نیومکزیکو و همچنین از سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۷ میلادی، در دانشگاه ایالتی تگزاس - که اکنون به عنوان دانشگاه وست تگزاس شناخته می شود - خدمت کرد. کلی همچنین از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۲ میلادی، در کالج اسنو و در افرایم، یوتا، سرمربی بود. او فوتبال کالج را از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۹ میلادی، بازی می‌کرد.
زن و سگ (انگلیسی: Wife &amp; Dog) یک فیلم درام آمریکایی در حال ساخت به نویسندگی و کارگردانی گای ریچی با بازی بندیکت کامبربچ، رزمند پایک، آنتونی هاپکینز، کوسمو جارویس، جیمز نورتون، پدی کانسیداین و پیپ تورنس است. ساخت. فیلمبرداری در فوریه ۲۰۲۵ در بریتانیا آغاز شد.
جایزه بزرگ فرانسه ۱۹۸۸ یک مسابقه موتوری فرمول یک بود که در ۳ ژوئیه ۱۹۸۸ در پیست پل ریکارد، له کسل برگزار شد. این مسابقه هفتمین دور از قهرمانی جهانی فرمول یک در سال بود. مسابقه ۸۰ دور توسط راننده محلی آلن پروست با رانندگی مک لارن - هوندا پس از شروع از پل پوزیشن برنده شد. آیرتون سنا، هم تیمی برزیلی پروست، در جایگاه دوم و میشل آلبورتو ایتالیایی با فراری در جایگاه سوم قرار گرفتند.
رالی قهرمانی جهان ۳ یا به اختصار دبلیوآرسی۳ سری مسابقات پشتیبان رده ۳ در مسابقات رالی قهرمانی جهان است. این تقویم از همان رالی‌ها و مراحلی تشکیل شده است که در تقویم اصلی مسابقات رالی قهرمانی جهان وجود است. ورود به کلاس رالی ۳ محدود به خودروهایی است که بر اساس مدل‌های تولیدی ساخته شده‌اند و طبق قوانین گروه رالی ۳ تایید شده‌اند، اگرچه قبل از سال ۲۰۲۲ از خودروهای گروه رالی ۲ برای این مسابقات استفاده می‌شد. عناوین قهرمانی به رانندگان و کمک رانندگان اعطا می‌شود. این مسابقات در سال ۲۰۱۳ آغاز شد و تا زمان لغو آن
این مسابقات در سال ۲۰۱۳ آغاز شد و تا زمان لغو آن در پایان سال ۲۰۱۸ به خودروهای مبتنی بر تولید که تحت قوانین گروه‌های آر۱، آر۲ و آر۳ تایید شده بودند محدود بود. فرم فعلی مسابقات در سال ۲۰۲۰ آغاز شد.
فرشته همسایه بغلی مرا لوس می‌کند مجموعه لایت ناول ژاپنی نوشته ساکیسان و تصویرگری هانکوتو است که ابتدا به صورت آنلاین در وبسایت شوستسوکا نی نارو منتشر شد و تاکنون چپترهای آن در چهار جلد تانکوبون گردآوری شده است. مجموعه تلویزیونی انیمه اقتباسی ساخته استودیو Project No.9 از ژانویه تا مارس ۲۰۲۳ پخش شد و فصل دوم آن نیز در دست ساخت است. داستان. آمنه فوجیمیا، یک پسر دبیرستانی بی‌احساس و بی‌تفاوت است که در یک آپارتمان تنها زندگی می‌کند و زیباترین دختر مدرسه، ماهیرو شینا، در همسایگی خانه او زندگی می‌کند که در ابتدا
شینا، در همسایگی خانه او زندگی می‌کند که در ابتدا از حضور یکدیگر بی‌خبر اند. با وجود اینکه آنها در یک کلاس هستند تقریباً هرگز با هم صحبت نکرده‌اند تا اینکه در یک روز بارانی، فوجیمیا ماهیرو را در وضعیت بدی می‌بیند و چتر خود را به او قرض می‌دهد. برای جبران لطف، ماهیرو به او کمک می‌کند تا در خانه کمک کند و قبل از اینکه متوجه شوند، با نزدیک شدن فاصله بین آنها، یک رابطه به آرامی شروع به شکوفا شدن می‌کند.
بلوز آکسفورد فیلمی محصول سال ۱۹۸۴ و به کارگردانی رابرت بوریس است. در این فیلم بازیگرانی همچون راب لو، الی شیدی، آماندا پیز، جولیان سندز، جولیان فیرت، آلن هاوارد، گیل استریکلند، مایکل گاف، اوبری موریس، آنتونی کاف، کری الویس، بروس پین، ریچارد هانت، چاد لو و پیپ تورنس ایفای نقش کرده‌اند.
بالماسکه یا ماسکورید فیلمی محصول سال ۱۹۸۸ و به کارگردانی باب سوایم است. در این فیلم بازیگرانی همچون راب لو، مگ تیلی، کیم کاترال، داگ سونت، جان گلاور، دینا دلانی و باز اسکگز ایفای نقش کرده‌اند. ماسکورید نام یک قایق در فیلم است.
کاتولیکون قدیمی لاورای تثلیث () یا کلیسای جامع تثلیث () یک کلیسای جامع است و قدیمی‌ترین ساختمان باقی‌مانده در صومعه سرگییف پوساد محسوب می‌شود. این کلیسا در سال‌های ۱۴۲۲–۱۴۲۳ توسط نیکون رادونژ ساخته شد تا «به افتخار و ستایش» بنیان‌گذار صومعه تثلیث، سرگیی رادونژ، باشد. یادگار مقدس‌های سنت سرگیی در این کلیسا نگهداری می‌شوند و این مکان، مهم‌ترین شیء مورد تکریم در صومعه تثلیث است. این کلیسا از سنگ سفید ساخته شده و یکی از مهم‌ترین نمونه‌های معماری اولیه مسکو به‌شمار می‌رود. تاریخچه صومعه تثلیث با ساخت این کلیسا
می‌رود. تاریخچه صومعه تثلیث با ساخت این کلیسا آغاز شد. نقاشی‌های دیواری که در سال‌های ۱۴۲۵–۱۴۲۷ توسط دو هنرمند برجسته، آندری روبلف و دانیل چورنی، خلق شده بود، امروزه از بین رفته است (آثار هنری گمشده). نقاشی‌های باقی‌مانده در سال ۱۶۳۵ ایجاد شدند که بازسازی‌ای از شمایل‌نگاری اصلی هستند. مهم‌ترین گنجینه این کلیسا، یک ایکنوستاسیس پنج‌طبقه است. بیشتر تمثال‌های آن در یک‌سوم نخست قرن پانزدهم توسط آندری روبلف و همکارانش نقاشی شده‌اند. هر دو نسخه موجود از اثر "تثلیث" اثر آندری روبلف در ایکنوستاسیس این کلیسا نگهداری
اثر آندری روبلف در ایکنوستاسیس این کلیسا نگهداری می‌شوند. تاریخچه. این کلیسا در سال‌های ۱۴۲۲–۱۴۲۳ توسط نیکون رادونژ «به افتخار و ستایش» بنیان‌گذار صومعه، قدیس سرگیی رادونژ، ساخته شد. در ۵ ژوئیه ۱۴۲۲، در حین ساخت کلیسا، بقایای جسمانی فسادناپذیر سرگیی رادونژ کشف شد که پاخومی لوگوف به آن شهادت داده است. بوریس آگنف فرضیه‌ای را مطرح کرده است که این کلیسا توسط استادکاران بالکان، احتمالاً از صربستان، ساخته شده است. این استادکاران پس از نبرد کوسوو (۱۳۸۹) و تهاجم عثمانیان به روسیه مهاجرت کرده بودند، هم‌زمان با ورود
به روسیه مهاجرت کرده بودند، هم‌زمان با ورود پاخومی لوگوف. در ۱۳ فوریه ۱۴۴۶، پس از برگزاری مراسم عشای ربانی در کلیسای تثلیث، شاهزاده ایوان موجایسکی، دوک بزرگ مسکو، واسیلی دوم (تاریک) را دستگیر و بعدها نابینا کرد. شکل‌گیری مجموعه معماری صومعه از کلیسای تثلیث آغاز شد. در قرن شانزدهم، از سمت نمای غربی رواقی به کلیسا اضافه شد و در سال ۱۵۴۸، در سمت جنوب‌شرقی و بر مزار نیکون رادونژ، یک نمازخانه کوچک بدون ستون با یک اپسید ساخته شد که به نام نمازخانه نیکون شناخته می‌شود. در سال ۱۶۲۳، بخش بالایی این نمازخانه بازسازی
در سال ۱۶۲۳، بخش بالایی این نمازخانه بازسازی شد. معماری. کاتولیکون تثلیث، که دارای چهار ستون و سه آپسیدا است، یکی از مهم‌ترین بناهای معماری اوایل دوران مسکوی به‌شمار می‌رود. این کلیسا از سنگ سفید ساخته شده، مشابه کلیسای نیکون در کنار آن. در کلیسای نیکون، طبقه پایین آجری است اما با سنگ آهک پوشیده شده است. یک نوار سه‌گانه از نقوش حکاکی‌شده دیوارها، آپسیداها و گنبدک کلیسا را دربر گرفته است. دیوارها تنها با پالسترهای مسطحی تقسیم شده‌اند که قوس‌های نوک‌تیز زاکوماراها روی آن‌ها قرار گرفته‌اند. فرم‌های کلیسا
روی آن‌ها قرار گرفته‌اند. فرم‌های کلیسا بسیار ساده و فشرده‌اند؛ آپسیداها تقریباً از بدنه اصلی مکعبی شکل ساختمان بیرون نزده‌اند و تا ارتفاعی برابر با بدنه ساختمان بالا آمده‌اند. ککوشنیک‌های نوک‌تیز، که به عنوان زاکومارای مورب شناخته می‌شوند، تنها اندکی از زاکوماراهای نماها بالاتر هستند (ککوشنیک‌های پایه گنبدک در سال ۱۵۱۰ میلادی برداشته شدند). دیوارهای صاف ساختمان به سمت داخل متمایل هستند و این انحنا با باریک‌تر شدن گنبدک در قسمت بالا هماهنگ شده است. یک نسخه دقیق از کاتولیکون تثلیث، در ابعاد واقعی، در سال
دقیق از کاتولیکون تثلیث، در ابعاد واقعی، در سال ۲۰۰۶ در کازان، در صومعه زیلانتوف ساخته شد.
بوگولیوبوو () (به روسی: Боголю́бово) منطقه روستایی (آبادی) در ناحیه سوزدال، واقع در استان ولادیمیر، روسیه است که در حدود شمال شرقی ولادیمیر (شهر)، مرکز اداری این اُبلاست قرار دارد. تاریخچه. این منطقه بین سال‌های ۱۱۵۸ تا ۱۱۶۵ به دستور آندری یکم بوگولیوبسکی، در محل تلاقی نرل با رود کلیازما، ساخته شد. بر اساس باور کلیسای ارتدکس روسی، بوگولیوبوو در مکانی بنیان‌گذاری شد که بوگولیوبسکی در آنجا شاهد رؤیایی معنوی از "تئوتوکوس" بود، که به او فرمان داد در همان محل یک کلیسا و یک صومعه بنا کند. در پی این واقعه، کلیسای
کلیسا و یک صومعه بنا کند. در پی این واقعه، کلیسای شفاعت تئوتوکوس بر رود نرل در اینجا ساخته شد. این کلیسا از سال ۱۹۹۲ در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارد. بوگولیوبسکی همچنین دستور ساخت ایکون تجلی مریم را صادر کرد. این اثر به نام ایکون بوگولیوبسکایا تئوتوکوس شناخته می‌شود. پس از مرگ بوگولیوبسکی، بوگولیوبوو در سال ۱۱۷۷ توسط گلب رایازان غارت و ویران شد. در دهه ۱۲۳۰ میلادی نیز مغول‌ها استحکامات آن را نابود کردند. بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۲۰۰۶، بوگولیوبوو دارای وضعیت شهرک‌های شهری بود. بوگولیوبوو (بوگولیوبی) یک شهر
شهرک‌های شهری بود. بوگولیوبوو (بوگولیوبی) یک شهر باستانی روسی است که در ساحل چپ رودخانه کلیازما قرار دارد. در قرون ۹ تا ۱۰ میلادی، این منطقه یک سکونتگاه مری بوده که احتمالاً تقویت‌شده بوده است. این شهر در سال ۱۱۵۸ میلادی به عنوان اقامتگاه پرنس آندری بوگولیوبسکی تأسیس شد، جایی که او نیز در آنجا کشته شد. برخی از روحانیون تأسیس این شهر را با افسانه‌ای مرتبط می‌دانند که در آن مریم مقدس به پرنس آندری ظاهر شده است: زمانی که آندری در حال حمل تصویر مریم مقدس از ولادیمیر به روستوف بود، در فاصله ۱۰ کیلومتری از
ولادیمیر به روستوف بود، در فاصله ۱۰ کیلومتری از ولادیمیر، اسب‌ها ایستادند و هیچ‌گونه تلاشی نتواست آنها را به حرکت درآورد. در این مکان شب را گذراندند و همان شب ظهور مریم مقدس رخ داد، و در همین مکان شهر بوگولیوبوو و صومعه بوگولیوبسکی تأسیس شد. در دوران پرنس آندری، بوگولیوبوو به شهری با جمعیت دائم، خودگردانی، تجارت، صنایع دستی، میلیشیا، صاد و غیره تبدیل شد، به عبارت دیگر پایتخت واقعی دولت بزرگ ولادیمیر در شمال‌شرقی روسیه بود. پس از مرگ آندری بوگولیوبسکی، رشد شهر متوقف شد. در سال ۱۱۷۷، بوگولیوبوو توسط پرنس
شهر متوقف شد. در سال ۱۱۷۷، بوگولیوبوو توسط پرنس ریازان گلب نابود و غارت شد، و پس از حمله مغول‌ها و تیموریان در سال ۱۲۳۸، شهر کاملاً ارزش سابق خود را از دست داد. نهایتاً در اواخر قرن ۱۳ میلادی در محل اقامتگاه پرنس، یک صومعه مردانه با نام «صومعه تولد مریم مقدس» تأسیس شد. تحقیقات از اواسط قرن ۱۹ میلادی آغاز شده است که توسط ن.ن. ورونین (۱۹۳۴، ۱۹۳۸، ۱۹۵۴) و وی. پی. گلازوف (۱۹۸۴) آغاز شده است. در این تحقیقات، دیوارها و خندق‌هایی با شالوده‌های دیوارهای سنگی سفید کشف شده است. تحقیقات سرگئی زگراوِسکی نشان داده است
شده است. تحقیقات سرگئی زگراوِسکی نشان داده است که در دوران پیش از مغول‌ها، این شهر با دو حلقه دیوار دفاعی محصور بوده است. حلقه داخلی دیوارهای سنگی سفید تقریباً ۱٫۵ کیلومتر طول داشت، و حلقه خارجی دیوارهای چوبی و خاکی با طول حدود ۲٫۹ کیلومتر. در داخل دیوارهای سنگی سفید، مجموعه‌ای از کاخ و معبد (که به آن «قلعه» می‌گفتند) متعلق به پرنس آندری بوگولیوبسکی قرار داشت. برای ارزیابی ابعاد بوگولیوبوو در دوران آندری، می‌توان آن را با ابعاد دیگر شهرهای باستانی روسیه مقایسه کرد: کیف (شهر یاروسلاو) — دیوارهای محکم با طول
کرد: کیف (شهر یاروسلاو) — دیوارهای محکم با طول حدود ۳٫۵ کیلومتر، سمولنسک (شهر روستیسلاو) — تقریباً به همین اندازه. پرسلاو-زالسکی — ۲٫۵ کیلومتر، ولادیمیر (شهر مونوماخ یا پیچرنیا) — همین‌طور حدود ۲٫۵ کیلومتر، یوریو-پولسکی — ۲ کیلومتر، سوزدال — ۱٫۴ کیلومتر. در دمیترو، یاریسلاول (شهر ربلنی) و پرمی‌اشل موسکوفسکی — حدود ۱ کیلومتر، در زونیگورود و مسکو (دژ ۱۱۵۶ میلادی) — حدود ۸۰۰ متر؛ بنابراین، بوگولیوبوو یکی از بزرگ‌ترین شهرها نه تنها در شمال‌شرقی روسیه بلکه از دیدگاه‌های روسی کلی نیز بود. در قرون ۱۷ تا ۱۹ میلادی
روسی کلی نیز بود. در قرون ۱۷ تا ۱۹ میلادی در بخش مرکزی شهر ساخت و سازهای گسترده‌ای در صومعه انجام شد. پس از انقلاب ۱۹۱۷ میلادی، صومعه تعطیل شد. اما در سال ۱۹۹۲، صومعه احیا شد. از سال ۱۹۹۷ در بوگولیوبوو دو صومعه فعالیت دارند - یکی مردانه و دیگری زنانه. از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۶۵، بوگولیوبوو مرکز منطقه ولادیمیر بود، و از سال ۱۹۶۵ در منطقه سوزدال قرار دارد. در سال ۱۹۶۰ به عنوان شهرک شهری شناخته شد؛ از ۱ ژانویه ۲۰۰۶، مرکز اداری شهرستان بوگولیوبوو شد. قسمت‌هایی از دیوارهای خاکی، خندق‌ها، بخش‌های پایین دیوارها و
دیوارهای خاکی، خندق‌ها، بخش‌های پایین دیوارها و ستون‌ها، بقایای اقامتگاه، گذرگاه‌های نیم‌دایره‌ای و برج سفید با راه‌پله‌های پیچشی، پل‌های ارتباطی به صومعه‌ها و پوشش‌های آرکیتور در دسترس است، همچنین بخش‌های زیرین معبد تولد مریم مقدس (۱۱۵۸–۱۱۶۵) در حال ترمیم است.
کلیسای سنت پیتر و سنت پل () در ولیکی نووگورود یکی از قدیمی‌ترین کلیساهای روسیه است که تاریخ ساخت آن به سال ۱۱۹۲ میلادی بازمی‌گردد. این کلیسا در گورستان سنت پیتر واقع شده و در کنار ساحل چپ رودخانه رود وولخوف، خارج از محدوده شهر قدیم قرار دارد. کلیسای سنت پیتر و سنت پل در سینیتچیا گورا به عنوان بخشی از شیء ۶۰۴ در فهرست میراث جهانی بناهای تاریخی نووگورود و پیرامون آن قرار دارد. این بنا به عنوان یک اثر معماری با اهمیت فدرال (#53100380۰۰) ثبت شده است. تاریخچه. این کلیسا به‌طور جمعی توسط ساکنان خیابان لوکینا
این کلیسا به‌طور جمعی توسط ساکنان خیابان لوکینا ساخته شده و بخشی از صومعه سنت پیتر و سنت پل بوده است. صومعه در سال ۱۶۱۱ میلادی توسط سوئدی‌ها در دوران زمانه دشواری‌ها غارت شد و دیگر به حالت اولیه خود بازنگشت و در نهایت در سال ۱۷۶۴ منحل شد. پس از انحلال صومعه، کلیسا به یک کلیسای گورستانی تبدیل گردید و تنها بنای باقی‌مانده از صومعه بود. این کلیسا در سال ۱۹۲۵ تعطیل شد و به تدریج دچار خرابی شد. شرایط جوی منطقه در تخریب کلیسا نقش بزرگی داشت. نووگورود اغلب با بارش سنگین برف مواجه است و وزن برف به ساختار شکننده
سنگین برف مواجه است و وزن برف به ساختار شکننده اجزای سازنده اولیه آسیب می‌زند. آسیب‌های عمده ساختاری در سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۳ ترمیم شد، اگرچه در حال حاضر کلیسا در حال بازسازی است. در خصوص روند بازسازی کلیسا، جنجال‌های زیادی وجود داشته است. بازسازی‌های قابل توجهی پس از آنهایی که در دهه ۱۹۶۰ میلادی انجام شده، صورت نگرفته و کلیسا در معرض خطر سیلاب‌های مکرر و آسیب‌های ناشی از آب قرار دارد. این شرایط دشوار فشار زیادی به ساختار شکننده وارد کرده است. برای حفظ آن، برخی لایه‌های داربست چوبی به کلیسا اضافه شده‌اند تا
لایه‌های داربست چوبی به کلیسا اضافه شده‌اند تا به آن استحکام بیشتری ببخشند. اعضای جامعه محلی مسئولیت مراقبت و بازسازی کلیسا را بر عهده گرفته‌اند و تلاش زیادی برای حفظ این اثر تاریخی انجام می‌دهند. بسیاری از درخواست‌ها برای تأمین بودجه جهت حفظ ساختار کلیسا صورت گرفته است، اما بیشتر آن‌ها تا به امروز رد شده‌اند. معماری. این کلیسای کوچک سنگی به شکل مکعب ساخته شده و یک گنبد دارد. این نوع کلیسا در پایان قرن ۱۲ میلادی در نووگورود توسعه یافت و چندین کلیسا از این نوع در نووگورود و استارایا لادوگا وجود دارد. ساختار
در نووگورود و استارایا لادوگا وجود دارد. ساختار اصلی دارای یک برج ناقوس بود که در سال ۱۹۳۴ برداشته شد. در این زمان، طبقه اصلی کلیسا به دو سطح تقسیم شد. کلیسا با الگوهای تزئینی در نمای خارجی آراسته شده است. نماهای جنوبی و غربی بیشترین تزئینات را دارند. موتیف‌های زینتی شامل گل‌های رز و طاق‌های ابرو مانند به سطوح دیوارها تضاد متنی می‌دهند. این دیوارها از سنگ مرجانی خشن ساخته شده‌اند که در ابتدا بدون گچ بوده است. آجر نیز برای نوارهای pilaster به کار رفته است. سقف از تخته‌های چوبی ساخته شده است. این تزئینات و
سقف از تخته‌های چوبی ساخته شده است. این تزئینات و شکل ساختار خود ویژگی‌های کلاسیک معماری نووگورودی را در اوج احیای آن در اواخر قرن چهاردهم نشان می‌دهند.
اتاق اسقفی () () یا کاخ گرانوویتایا () یک بنای قرن پانزدهمی است که در کرمینال نووگورود، ولیکی نووگورود، روسیه واقع شده است. این بنا نمونه‌ای برجسته از معماری گوتیک در روسیه است و در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارد، به همراه بناهای تاریخی نووگورود و پیرامون آن. تاریخچه. این کاخ بخشی از مجموعه اسقفی است که در سال ۱۴۳۳ به دستور اوتمیوس دوم، اسقف نووگورود تأسیس شد. بر اساس کرونیک دوم نووگورودی، صنعتگران خارجی در ساخت این بنا مشارکت داشته‌اند. این موضوع با ویژگی‌های معماری گوتیک اروپایی مانند ویمپرگ‌ها،
ویژگی‌های معماری گوتیک اروپایی مانند ویمپرگ‌ها، طرح‌های فن‌شکل، پنجره‌های لانست و دیگر ویژگی‌های خاص این سبک تأکید می‌شود. تصویری از کلیسای قدیمی نووگورودی، «دیدگاه سیکستون تاراسیوس»، نشان می‌دهد که در گذشته این ساختمان دارای شیروانی پلکانی با niches لانستی بود که از ویژگی‌های گوتیک آن دوران است. در سال ۱۴۴۱، این کاخ با نقاشی‌های دیواری تزئین شد. سالن اصلی محل ملاقات شورای اشرافی بود که در جمهوری نووگورود فعالیت می‌کرد. پس از کشتار نووگورود در سال ۱۴۷۳، این کاخ محلی بود که منشور پیوستن جمهوری نووگورود به
کاخ محلی بود که منشور پیوستن جمهوری نووگورود به شاهزاده‌نشین بزرگ مسکو علنی قرائت و توسط ایوان سوم امضا شد. کاخ بعدها بازسازی‌های چشمگیری را تجربه کرد که منجر به نمای بیرونی کنونی آن در قرن نوزدهم شد. نمای اصلی به ویژه تغییر کرد و طاق‌های ساختمان بلندتر شد. در سال ۱۸۲۲، کاخ به کلیسای بزرگداشت ایوان، یک قدیس قرن دوازدهمی و اسقف نووگورود تبدیل شد. در دوران شوروی، این ساختمان به موزه‌ای برای هنر و صنایع دستی تبدیل شد. بازسازی. در سال ۲۰۰۸، این ساختمان بازسازی شد تا نمای آن به سبک گوتیک اصلی نزدیک‌تر شود. در
شد تا نمای آن به سبک گوتیک اصلی نزدیک‌تر شود. در ژوئیه ۲۰۰۸، بقایای ساختمانی که احتمالاً خانه اسقف نووگورود بازییل بوده، در نزدیکی کاخ پیدا شد. در زیرزمین کاخ، راهروهای وسیع زیرزمینی پیدا شد. یکی از وظایف آینده برای محافظت‌کنندگان و مورخان این است که گالری تاریخی کاخ را در نزدیکی دروازه بازسازی کنند.
قلعه نووگورود () یا دیتینتس نووگورود ()، که با نام کرملین نووگورود () نیز شناخته می‌شود، یک مجموعه استحکامی (دیتینتس) در ولیکی نووگورود، روسیه است. این دژ در کرانه چپ رود وولخوف، حدود دو مایل بالاتر از محل خروج این رود از دریاچه ایلمن قرار دارد. تاریخچه. این محوطه در ابتدا محل یک گورستان آیین اسلاوی بود که نخستین اسقف نووگورود، یوآخیم کورسونیانین، کلیسای سنت سوفیا (نووگورود) را در حدود سال ۹۸۹ بر روی آن بنا کرد. به همین دلیل، این مجموعه عمدتاً دارای کاربری مذهبی بود، اگرچه بسیاری از بویارهای نووگورود
مذهبی بود، اگرچه بسیاری از بویارهای نووگورود خانه‌های خود را در بخش جنوبی دیتینتس بنا کردند. اولین اشاره به استحکامات موجود در این محل به سال ۱۰۴۴ بازمی‌گردد و ساخت‌وسازهای اضافی در سال ۱۱۱۶ انجام شد. این استحکامات احتمالاً شامل خاکریزهایی با حصار چوبی بودند، اگرچه برج‌ها و دیوارهای سنگی در سال ۱۳۰۲ ساخته شدند. اسقف اعظم واسیلی کالیکا (۱۳۳۰–۱۳۵۲) دیوار سنگی بخش شرقی دیتینتس را بین سال‌های ۱۳۳۱ تا ۱۳۳۵ بازسازی کرد. سایر قسمت‌های دیوار در سال ۱۴۰۰ به‌طور کامل از سنگ ساخته شدند. در دوره حکومت اسقف اعظم
کامل از سنگ ساخته شدند. در دوره حکومت اسقف اعظم اووفیمی دوم (۱۴۲۹–۱۴۵۸)، یک تالار شورا برای اشراف و یک برج ساعت در سال‌های ۱۴۳۳ و ۱۴۳۶ در مجموعه اسقفی ساخته شدند. تالار شورا که امروزه با نام تالار اسقفی یا تالار فاست شناخته می‌شود، به دلیل طاق‌های پر تزئین گوتیک خود، یکی از شرقی‌ترین نمونه‌های گوتیک آجری به‌شمار می‌رود. در سال ۱۴۳۷، بخشی از دیوارهای ساخته‌شده توسط واسیلی به داخل رود وولخوف فرو ریخت و مجدداً توسط اووفیمی دوم بازسازی شد. ساخت‌وسازهای مدرن. این قلعه بین سال‌های ۱۴۸۴ و ۱۴۹۰ توسط سازندگان
این قلعه بین سال‌های ۱۴۸۴ و ۱۴۹۰ توسط سازندگان شاهزاده‌نشین بزرگ مسکو، پس از تصرف شهر توسط ایوان سوم در سال ۱۴۷۸، بازسازی شد. یک‌سوم هزینه این بازسازی توسط اسقف اعظم نووگورود، گنادی، که منصوب مسکووی بود (۱۴۸۴–۱۵۰۴)، تأمین شد. این مجموعه به شکل بیضوی به طول ۵۴۵ متر و عرض ۲۴۰ متر ساخته شد و دارای نه برج باقی‌مانده است (سه برج دیگر از بین رفته‌اند). بلندترین برج، برج کوکوی، دارای گنبدی نقره‌ای است که در قرن هجدهم ساخته شده و نام آن منشأ سوئدی دارد. امروزه بازدیدکنندگان می‌توانند وارد این برج شده و به بالای آن
می‌توانند وارد این برج شده و به بالای آن صعود کنند. دیوارهای قلعه در مجموع ۱۴۸۷ متر طول دارند. طرح‌بندی. مهم‌ترین بناهای موجود در دیتینتس، کلیسای حکمت مقدس و مجموعه اسقفی/متروپولیتی در گوشه شمال غربی آن هستند. در جنوب این بخش و در آن‌سوی میدانی که یادمان هزارسالگی روسیه در آن قرار دارد، موزه نووگورود و کتابخانه منطقه‌ای نووگورود واقع شده‌اند. این ساختمان در دوران امپراتوری، ساختمان اداری نووگورود بوده است. موزه دارای مجموعه‌ای ارزشمند از شمایل‌ها و سایر آثار تاریخی این شهر است. چندین کلیسای کوچک، ازجمله
تاریخی این شهر است. چندین کلیسای کوچک، ازجمله کلیسای شفاعت مادر خدا در امتداد دیوار جنوب غربی نزدیک برج‌های پوکروفسکی (شفاعت) و کوکوی، و کلیسای سنت آندریاس استراتیلاتس در نزدیکی دیوار جنوب شرقی، در جنوب موزه قرار دارند. این بخش از دیتینتس به‌صورت پارک حفظ شده است. در متون تاریخی، به ساختمان‌هایی اشاره شده که دیگر وجود ندارند، ازجمله نمازخانه‌هایی بر فراز دروازه‌ها (در دوره جمهوری نووگورود، تعداد آن‌ها شش عدد بود) و کلیسای بوریس و گلب که توسط سیتکو سیتینیتس ساخته شد. گفته می‌شود که این فرد، منبع تاریخی
ساخته شد. گفته می‌شود که این فرد، منبع تاریخی افسانه‌ای برای شخصیت سادکو بوده است. یک شعله جاویدان به یاد سربازان جبهه شرقی (جنگ جهانی دوم)، در داخل دروازه غربی این قلعه قرار دارد. همچنین، یک ساحل عمومی در بخش جنوب شرقی کرملین، در امتداد رود وولخوف، ایجاد شده است.
تئوفان یونانی (; – ) هنرمند یونانیان بیزانس بود که عمدتاً در روسیه فعالیت می‌کرد. او تأثیر زیادی بر سبک نقاشی در ولیکی نووگورود و مسکو در قرن پانزدهم میلادی داشت. همچنین، به‌عنوان استاد و مربی آندری روبلف، بزرگ‌ترین نقاش شمایل روسی در زمان خود، شناخته می‌شود. زندگی و آثار. تئوفان اهل قسطنطنیه، پایتخت امپراتوری بیزانس بود. طبق نامه‌ای از اپیفانیوس خردمند، او پیش از مهاجرت به روسیه، کلیساهایی را در قسطنطنیه، خلقیدون، گالاتا و فئودوسیا نقاشی کرده بود. در سال ۱۳۷۰، به ولیکی نووگورود نقل مکان کرد. در منابع اولیه
به ولیکی نووگورود نقل مکان کرد. در منابع اولیه از چندین چرخه فرسکو اثر او نام برده شده، اما تنها بخش کوچکی از یکی از آن‌ها باقی مانده است که در کلیسای تجلی در خیابان الینا در نووگورود (۱۳۷۸) قرار دارد. این اثر بازمانده، یکی از برترین نمونه‌های هنر قرون‌وسطایی روسیه محسوب می‌شود و سبک خاص بیزانسی او را که به روسیه آورد، به نمایش می‌گذارد. سبک او از نظر بیانگری، که با نقاشی تقریباً تک‌رنگ به دست آمده است، بی‌نظیر محسوب می‌شود. برخی از هم‌عصرانش اظهار کرده‌اند که او به نظر می‌رسد «با یک جارو نقاشی می‌کند»،
که او به نظر می‌رسد «با یک جارو نقاشی می‌کند»، اشاره‌ای به اجرای جسورانه و گستردهٔ او در برخی از بهترین فرسکوهایش (به‌عنوان نمونه، ) که در هنر بیزانسی بی‌نظیر است. شخصیت‌های او دارای ویژگی‌های بسیار مشخص هستند و ضربات قلم‌مو، احساس انرژی و بیانگری خاصی را منتقل می‌کند. طبق نامهٔ اپیفانیوس، تئوفان در نیژنی نووگورود نیز کار کرده است. او در اوایل دههٔ ۱۳۹۰ به مسکو نقل مکان کرد. یکی از فرسکوهای غیردینی او، منظره‌ای از مسکو بود که در کاخ ولادیمیر دلیر، شاهزادهٔ سرپوخوف، نقاشی شده بود. همچنین اثری ناشناخته در
سرپوخوف، نقاشی شده بود. همچنین اثری ناشناخته در کاخ واسیلی یکم به او نسبت داده شده است. گفته می‌شود که تئوفان سه کلیسا را نیز تزئین کرده است. مجموعه‌ای از نه شمایل بزرگ در کلیسای جامع اننسیشن، مسکو در کرملین مسکو به او نسبت داده می‌شود که در حدود سال ۱۴۰۵ نقاشی شده‌اند. این شمایل‌ها در کلیسای جامع کنونی همچنان حفظ شده‌اند. همچنین گفته شده که او تصویری از «شهری با تمام جزئیاتش» را در کلیسای جامع فرشته مقرب نقاشی کرده است. مردم مسکو از تئوفان به‌عنوان «آگاه به فلسفه» یاد می‌کردند که نشان‌دهندهٔ دانش وسیع و
به فلسفه» یاد می‌کردند که نشان‌دهندهٔ دانش وسیع و فرهیختگی اوست. انعکاس این مسئله را می‌توان در شمایل تجلی عیسی دید، جایی که هندسهٔ مسحورکننده و درخشندگی پیکر عیسی با آشفتگی منظم حواریون که مانند عروسک‌هایی در نور نامخلوق کوه تابور پراکنده شده‌اند، متعادل شده است. توازن هماهنگی ریاضی در خطوط و اشکال، همراه با استفادهٔ استادانه از طیف رنگ‌های خاکی و روکش طلا، معنویت عمیقی را القا می‌کند و نشان‌دهندهٔ نبوغ این نقاش نسبتاً ناشناخته است. طبق یک منبع هم‌دوره، تئوفان در زمینهٔ تذهیب نیز شهرت داشت. هیچ اثری
تئوفان در زمینهٔ تذهیب نیز شهرت داشت. هیچ اثری امضاشده یا مستند از او شناخته نشده، اما چندین نمونه بر اساس سبک به او نسبت داده شده است. آثار برجسته. فرسکوها. تئوفان دیوارها و سقف‌های بسیاری از کلیساها را با فرسکو تزئین کرد، از جمله: شمایل‌ها. اگرچه تئوفان شمایل‌های صفحه‌ای نیز خلق کرده است، اما آثار منسوب به او موضوع بحث‌های آکادمیک شدیدی بر اساس شواهد تاریخی بوده است. پیش از این بحث‌ها، او به‌طور سنتی به‌عنوان خالق شمایل‌های معروفی شناخته می‌شد، از جمله:
ژرژ نیکلاس تامر اسلام‌شناس لبنانی و دارای کرسی لغت‌شناسی شرقی و مطالعات اسلامی در دانشگاه فردریش الکساندر ارلانگن-نورنبرگ است. او تا سپتامبر ۲۰۱۲ استاد مطالعات عربی و اسلامی و دارنده کرسی سوفیا در مطالعات عربی در دانشگاه ایالتی اوهایو در کلمبوس، اوهایو بود. او پژوهشگر دین، فلسفه، ادبیات و فرهنگ عربی و اسلامی، رشته‌های تخصصی او شامل مطالعات قرآنی، فلسفه عربی، اندیشه مسیحی و یهودی عربی و اسلام در مدرنیته است. او قبلاً در دانشگاه آزاد برلین، دانشگاه ارلانگن-نورنبرگ و دانشگاه اروپای مرکزی تدریس کرده است. زندگی
و دانشگاه اروپای مرکزی تدریس کرده است. زندگی دانشگاهی. تامر که در دوران نوزادی در لبنان به فلج اطفال مبتلا شده بود، قادر به حضور در مدرسهٔ ابتدایی نبود و به یادگیری خودآموز و تدریس خصوصی متکی بود. پس از گذراندن یک سال دبیرستان در لبنان، تامر به آلمان نقل مکان کرد و در فرانکفورت به تحصیل فلسفه، جامعه‌شناسی و الهیات "پرداخت". او در سال ۱۹۹۵ کارشناسی ارشد خود را در رشته فلسفه از دانشگاه آزاد برلین اخذ کرد و سپس مدرک دکتری خود را در فلسفه در سال ۲۰۰۰ دریافت کرد. او در سال ۲۰۰۷ تحصیلات خود را در رشته مطالعات
او در سال ۲۰۰۷ تحصیلات خود را در رشته مطالعات اسلامی در دانشگاه ارلانگن-نورنبرگ به پایان رساند. تامر یک محقق بسیار پر اثر در سراسر اروپا، ایالات متحده و خاورمیانه است که در تعدادی از نهادهای تحقیقاتی و محاوره‌های وابسته به موسسات آموزش عالی شرکت کرده است. این‌ها عبارتند از مؤسسه مطالعات پیشرفته در پرینستون و گروه کاری مدرنیته و اسلام در مؤسسه مطالعات پیشرفته برلین. او برنامه‌ریزی و میزبانی کنفرانس‌های بین رشته‌ای در مورد ابن میمون، طنز در فرهنگ عربی، مهاجرت در آلمان، و اخیراً دربارهٔ متفکر مسلمان تأثیرگذار
در آلمان، و اخیراً دربارهٔ متفکر مسلمان تأثیرگذار غزالی را بر عهده داشته است. تامر به عنوان یکی از اعضای کلیسای ارتدوکس انطاکیه، یک قصبه در برلین تأسیس کرد. او در چندین فعالیت جهانی و گروه‌های گفتگوی بین ادیان در آلمان شرکت کرده است. آثار. تنها در سایت انتشارات والتر دی گرویتر ۳۹۸ اثر اعم از کتاب، مقاله و فصل در کتاب به ویراست یا نگارش تامر وجود دارد. دستنامه هرمنوتیک قرآنی. دستنامه هرمنوتیک قرآنی نام مجموعه‌ای چندجلدی با ویراستاری تامر است که تا امروز جلدهای ۳ تا ۶ آن منتشر شده است. ایرانیانی که در نگارش
۳ تا ۶ آن منتشر شده است. ایرانیانی که در نگارش این مجموعه شرکت داشتند عبارت‌اند از:
راه‌آهن تسارکویه‌سلو () اولین خط عمومی ترابری ریلی در امپراتوری روسیه بود. این خط به طول از سنت پترزبورگ تا پاولوفسک از کنار ایستگاه راه‌آهن تسارکویه‌سلو می‌گذشت. ساخت‌وساز از ماه مه ۱۸۳۶ آغاز شد و اولین آزمایش‌ها همان سال بین تسارکویه‌سلو و پاولوسک با قطارهای کشیده‌شده توسط اسب انجام گرفت. این خط رسماً در ۳۰ اکتبر ۱۸۳۷ افتتاح شد، زمانی که یک قطار هشت واگنه با لوکوموتیو بخار بین سنت پترزبورگ و تسارکویه‌سلو حرکت کرد. تا ساخت راه‌آهن مسکو – سنت پترزبورگ در ۱۸۵۱، این تنها خط قطار مسافربری در روسیه بود. در سال