payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۱۸۵۶، طی فرمانی، صلیب شوالیه نشان نظامی ساووی را دریافت کرد. نتایج به دست آمده در کریمه، آلفونسو لا مارمورا را بر آن داشت تا یک دفتر ویژه برای گووونه تأسیس کند، که اولین دفتر در تاریخ پادشاهی ساردینیا بود که به فعالیت‌های جاسوسی اختصاص داده شده بود؛ بنابراین، گووونه در سال ۱۸۵۶ بنیانگذار و اولین مدیر سرویس مخفی نظامی پیدمونت شد. منطقه‌ای که قرار بود تحت پوشش قرار گیرد، طبیعتاً لومباردی-ونتوی اتریش بود، جایی که گووونه خود را برای ایجاد یک شبکه متراکم از خبرنگاران سازماندهی کرد که اطلاعات مربوط به تحرکات
سازماندهی کرد که اطلاعات مربوط به تحرکات گسترده نیروهای ارتش اتریش، تحرکات پادگان‌ها، اندازه واحدهای در حال حرکت و نام آنها، توپخانه‌های همراه آنها و نام فرماندهان آنها را به ستاد میلان گزارش می‌دادند. اطلاعات، که به‌طور مناسب رمزگذاری شده بودند، از طریق پست یا در موارد بسیار فوری، از طریق پیک‌ها و در نهایت از طریق قاچاقچیانی که با عبور از مرز به پیدمونت، آن را به کارابینیری تحویل می‌دادند، ارسال می‌شدند. از جمله منابع اصلی مورد استفاده، مخبران دو فرماندهی ارتش اتریش، یعنی فرماندهی ژنرال فرنس گیولای و
ارتش اتریش، یعنی فرماندهی ژنرال فرنس گیولای و فرماندهی هاینریش فون هس، بودند. برای این منظور، گووون یک سیستم رمزگذاری مبتنی بر دنیای اپرا ابداع کرده بود. در مورد تکنیک‌های رمزگذاری، پنهان‌سازی و انتقال، گووون به روش‌های کلاسیک از جوهر نامرئی گرفته تا استفاده از کبوترهای نامه‌رسان متوسل شد. با این روش‌ها، در آستانه جنگ دوم استقلال، او اخبار مربوط به حرکات نیروهای اتریشی را در مکان‌های مختلف در لومباردی-ونیز دریافت کرد، زمانی که خودش به میلان نمی‌رفت. گووون که با هدف آشکار بهبود ارتباطات ریلی بین پیمونت،
که با هدف آشکار بهبود ارتباطات ریلی بین پیمونت، سوئیس و اتریش به آنجا سفر کرده بود، در مارس ۱۸۵۹ گزارش‌های مختلفی را برای نخست‌وزیر کاوور تهیه کرد که می‌توان آن را منبع اصلی اطلاعات موجود برای پیمونت و فرانسه در آغاز جنگ با اتریش دانست. در این گزارش‌ها، او به رشد مداوم ارتش اتریش در لومباردی، تقویت استحکامات دفاعی و نزدیک شدن نیروهای اتریشی به مرزهای پیمونت اشاره کرد. یکی از این گزارش‌ها توجه کاوور را جلب کرد و او آن را برای سفیر خود در پاریس، کوستانتینو نیگرا، ارسال کرد که او نیز به نوبه خود آن را برای
نیگرا، ارسال کرد که او نیز به نوبه خود آن را برای ناپلئون سوم فاش کرد. این اطلاعات ارزشمند تلقی شد و در ۱۶ مارس ۱۸۵۹، گووون به سرهنگ دومی ارتقا یافت. با شروع جنگ دوم استقلال در آوریل ۱۸۵۹، گووونه رئیس دفتر اطلاعات شد. گووونه که ابتدا در تورین و سپس در ستاد ویتوریو امانوئل دوم مستقر بود، اطلاعات را به ستادهای عمومی مختلف واحدهای جنگی توزیع می‌کرد. اخبار عمدتاً از مراکز اطلاعاتی در نووارا و پاویا می‌رسید. این شبکه کارآمد به نظر می‌رسید، اما در فرماندهی لشکرها، تب و تاب جنگ باعث شد ژنرال‌ها خودمختاری بیش از
تب و تاب جنگ باعث شد ژنرال‌ها خودمختاری بیش از حدی نشان دهند و از خدمات خود به‌طور کامل استفاده نکنند. اولین پیروزی نیروهای فرانسوی-پیدمونتی در نبرد مونته‌بلو در ۲۰ مه، او را راضی کرد، اما همچنین از مرگ قهرمانانه برادرش فرانچسکو که هنگام شرکت در ششمین حمله سواره نظام آن روز رخ داده بود، عمیقاً ناراحت شد. یازده روز بعد، در نبرد پالسترو، گووونه درست به موقع رسید تا با توپخانه در حال عقب‌نشینی اتریش که در حال تسلیم شدن به ارتش پیدمونتی بود، روبرو شود. و در ۴ ژوئن، به دستور ویکتور امانوئل دوم، او از ژنرال
۴ ژوئن، به دستور ویکتور امانوئل دوم، او از ژنرال مانفردو فانتی خواست تا با لشکر خود در نبرد مگنتا مداخله کند، نبردی که تا زمان مداخله ژنرال فرانسوی پاتریس دو مک-ماهون، نتیجه بسیار نامشخصی داشت. ورود پیدمونتی‌ها، که در میان آنها گووونه نیز حضور داشت، احتمالاً مانع از آن شد که جناح چپ مک-ماهون متحمل یک ضدحمله اتریشی شود، که می‌توانست نه تنها توسط سواره نظام، بلکه توسط دو تیپ پیاده‌نظام نیز انجام شود. پس از مگنتا، پیروزی برای فرانکو-پیدمونتی‌ها در دسترس به نظر می‌رسید. در ۱۰ ژوئن، ویکتور امانوئل دوم، ناپلئون
می‌رسید. در ۱۰ ژوئن، ویکتور امانوئل دوم، ناپلئون سوم و در میان دیگران، گووونه، پیروزمندانه وارد میلان و در ۱۷ ژوئن، وارد برشیا شدند. اما جنگ تمام نشده بود. اگرچه اتریشی‌ها روحیه خود را از دست داده بودند، اما قدرت خود را حفظ کردند و در ۲۴ ژوئن به‌طور غیرمنتظره‌ای در جنوب دریاچه گاردا با فرانکو-پیدمونتی‌ها روبرو شدند، در نبردی که به عنوان نبرد سولفرینو و سن مارتینو به یاد آورده می‌شود. گووونه در کنار ژنرال فیلیبرتو مولارد، فرمانده لشکر سوم پیدمونته، بود و به عنوان افسر رابط با ستاد ویتوریو امانوئل دوم و
به عنوان افسر رابط با ستاد ویتوریو امانوئل دوم و فرماندهان سایر لشکرها، درک دقیقی از نبرد داشت. پس از پیروزی فرانکو-پیدمونته، تسلیم اتریش با آتش‌بس ویلافرانکا امضا شد. در همان روز، در ۱۲ ژوئیه، گووونه به عنوان سرهنگ منصوب شد و برای بهره‌برداری از مهارت‌های دیپلماتیک خود، در پاییز به همراه کمیسیون پیدمونته به زوریخ اعزام شد تا در مورد مرزهای جدید که پادشاهی ساردینیا لومباردی را در آن ادغام می‌کرد، بحث کند. تقریباً در همان زمان، در ۲۰ سپتامبر ۱۸۵۹، سرهنگ جوزپه گووونه با نامزدش، لورا ویچینو، که کمی کمتر از
گووونه با نامزدش، لورا ویچینو، که کمی کمتر از هجده سال داشت، در کلیسای سن ماسیمو در تورین ازدواج کرد. حاصل ازدواج آنها: اوبرتو (۱۸۵۵–۱۹۲۸)، زندگینامه‌نویس پدرش؛ ماریا (-۱۹۳۵)؛ الئونورا (-۱۹۴۶)؛ و آدل (۱۸۶۸–۱۹۶۱). پس از پیروزی جنگ دوم استقلال، دولت‌های طرفدار پیه‌مونت در مرکز ایتالیا تشکیل شدند که به همراه تشکیلات نظامی مربوطه، قرار بود مقدمه‌ای برای اتحاد آن بخش از ایتالیا با پادشاهی ساردینیا باشند. در میان این واحدهای نظامی، ژنرال مانفردو فانتی تیپ «فورلی» را تشکیل داد که در ۱۴ ژوئن ۱۸۶۰ تحت فرماندهی
را تشکیل داد که در ۱۴ ژوئن ۱۸۶۰ تحت فرماندهی سرهنگ گووونه قرار گرفت. گووونه پس از سازماندهی و آموزش واحدش، در ۱۵ اکتبر به عنوان سرتیپ (سرلشکر) منصوب شد. در همین حال، با لشکرکشی هزار نفر و اعلام پادشاهی ایتالیا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱، دولت در تورین خود را با مشکل راهزنی مواجه یافت. ابتدا، گووونه، به همراه تیپ «فورلی» خود، در ماه مه ۱۸۶۱ به لاکیلا، در ابروتزو، اعزام شد. اما از ۲۸ ژوئن ۱۸۶۲، تحت فرماندهی انریکو چالدینی، که فرماندهی کل عملیات علیه راهزنی را بر عهده گرفته بود، وظیفه محافظت از قلمرویی که از تاگلیاکوزو
بود، وظیفه محافظت از قلمرویی که از تاگلیاکوزو در شمال تا گائتا در جنوب، در امتداد مرز ایالت‌های پاپ، امتداد داشت، به گووونه محول شد. در این قلمرو، گووونه می‌توانست از همکاری نیروهای فرانسوی به فرماندهی چارلز گویون در آن سوی مرز پاپ بهره‌مند شود. با این حال، فرانسوی‌ها منفعل به نظر می‌رسیدند و به راهزنان اجازه می‌دادند از مرز عبور کرده و به راحتی در قلمرو پاپ پناه بگیرند. در این شرایط، حریف اصلی گووونه، رهبر راهزنان، لوئیجی آلونزی، معروف به «چیاوونه» بود که خود را فرمانده نیروهای بوربون تبعیدی شاه فرانسیس
خود را فرمانده نیروهای بوربون تبعیدی شاه فرانسیس دوم توصیف می‌کرد؛ بنابراین، بین ۱۰ تا ۱۵ نوامبر ۱۸۶۱، دسته‌های آلونزی چندین شهر در سیوسیاریا را تصرف کردند: ایزولتا، سن جیووانی اینکاریکو و کاستلوچیو. درگیری‌های بزرگی بین هنگ ۴۳ پیاده‌نظام گووونه و راهزنان رخ داد که در طی آن، دومی موفق شد بخشی از بار و بنه هنگ را تصرف کند. با این حال، اوضاع به زودی به نفع گووونه تغییر کرد و پس از به دست گرفتن کنترل مناطق، ۵۳ راهزن را اعدام کرد، از جمله یکی از نزدیکترین همکاران آلونزی، اشراف‌زاده مشروع بلژیکی آلفرد دو
همکاران آلونزی، اشراف‌زاده مشروع بلژیکی آلفرد دو تراسگنیس دو نامور (۱۸۳۲–۱۸۶۱). اما مشکل اصلی همچنان فرانسوی‌ها بودند که علیرغم توافق با دولت ایتالیا، همچنان حضور و عبور راهزنان را از قلمرو پاپ تحمل می‌کردند. تنها زمانی که گووونه فرماندهی نیروهایش را به گوستاو دو مونته‌بلو سپرد، همکاری مؤثر آغاز شد و گووونه می‌توانست روی کمک فرانسه حساب کند. گووونه ابتدا تحت فرماندهی انریکو سیالدینی و سپس تحت فرماندهی آلفونسو لا مارمورا، به‌طور قاطع در سرکوب پدیده راهزنی مشارکت داشت و این امر به او اجازه داد تا فعالیت
مشارکت داشت و این امر به او اجازه داد تا فعالیت سیاسی خود را آغاز کند و در ۳۰ ژوئن ۱۸۶۱ به عنوان نماینده در حوزه انتخابیه سیتادوکاله، جایی که اقدامات خود را انجام داده بود، انتخاب شد. پس از پایان مرحله حاد پدیده راهزنی، یک کمیسیون پارلمانی در تورین تشکیل شد تا علل، ابزارها و راه‌حل‌های اتخاذ شده برای مبارزه با شورش را بررسی کند. در همین راستا، در ۲۳ مارس ۱۸۶۳، گووونه به تورین احضار شد و از او خواسته شد تا گزارشی از تجربه خود تهیه کند. این منجر به یادداشتی در مورد علل راهزنی شد که گووونه از سیسیل، جایی که
در مورد علل راهزنی شد که گووونه از سیسیل، جایی که قبلاً به آنجا منتقل شده بود، برای کمیسیون ارسال کرد. گووونه در گزارش خود که در ۲ آوریل ۱۸۶۳ ارسال شد، فقر و تکبر ثروتمندان بر فقرا را که طبق الگوهای جامعه قدیمی بوربون انجام می‌شد، به عنوان علل اصلی این پدیده محکوم کرد؛ بنابراین، به گفته گووون، علت اصلی راهزنی در فقر و ظلم نهفته است، نه در تلاش برای احیای سلسله بوربون. پدیده دیگری که به ویژه در سیسیل شیوع یافته بود، فرار از خدمت سربازی بود که نتیجه معرفی خدمت سربازی اجباری بود. گووونه که برای مدیریت اوضاع
سربازی اجباری بود. گووونه که برای مدیریت اوضاع فراخوانده شده بود، در سپتامبر ۱۸۶۲ به پالرمو اعزام شد و تا دسامبر اولین گزارش خود را ارسال کرده بود و وضعیت وحشتناک اداره امور عمومی در جزیره را محکوم می‌کرد. این پدیده بدتر شد زیرا فراریان از خدمت سربازی، پس از فرار از خانه‌های خود، ناگزیر با باندهای جنایتکار واقعی در تماس قرار گرفتند و صفوف آنها را افزایش دادند. مداخلات سنگین و گاه به گاه بی‌نتیجه بود، بنابراین گووونه روش محصور کردن قلمرو را با فشار مداوم و خفه‌کننده بازرسی‌ها، تفتیش‌ها، کمین‌ها و نظارت
و خفه‌کننده بازرسی‌ها، تفتیش‌ها، کمین‌ها و نظارت مداوم اتخاذ کرد. این روش، که با استفاده از ستون‌های متحرک تکمیل می‌شد، ثمربخش بود و تا پاییز ۱۸۶۳ موفقیت را می‌توان کامل دانست، زیرا منجر به دستگیری ۴۰۰۰ فراری از خدمت سربازی، به ویژه در مناطق کالتانیستا، آگریجنتو (که در آن زمان جیرگنتی نام داشت) و تراپانی شد. این کنترل‌ها همچنین منجر به پرداخت ۵۰۰۰۰۰ لیره مالیات معوقه و افزایش اعتبار ایالت در سیسیل شد. به دلیل این اقدامات، در ۱۸ دسامبر، گووونه به درجه سپهبدی ارتقا یافت و در ۱۰ ژانویه ۱۸۶۴، دوباره به عنوان
ارتقا یافت و در ۱۰ ژانویه ۱۸۶۴، دوباره به عنوان عضو پارلمان از حوزه انتخابیه سیتادوکاله انتخاب شد. با این حال، از دسامبر ۱۸۶۳، نمایندگانی مانند ویتو دِآندز رجیو، آنتونیو موردینی و فرانچسکو کریسپی سوالاتی در پارلمان مطرح کردند که درخواست تشکیل کمیسیونی برای بررسی روش‌های گووونه در سیسیل را داشتند که بیش از حد سختگیرانه تلقی می‌شد. نینو بیکسیو طرف او را گرفت و اتهامات متقابل علیه گووونه سرانجام تنها در روزنامه‌ها و برخی کتاب‌ها، حتی اخیراً، مانند کتاب «تاریخ مافیا از ریشه‌های آن تا به امروز» نوشته سالواتوره
مافیا از ریشه‌های آن تا به امروز» نوشته سالواتوره لوپو، به صراحت بیان شد. در همین حال، فضای خصمانه‌ای نسبت به اتریش در اروپا، به ویژه در پروس، در حال شکل‌گیری بود، جایی که صدراعظم اتو فون بیسمارک با نفوذ وین بر آلمان مخالفت می‌کرد. آلفونسو لا مارمورا، نخست‌وزیر و وزیر امور خارجه، از این فرصت استفاده کرد و جوزپه گووونه را در ۳۱ دسامبر ۱۸۶۵ احضار کرد. به او مأموریتی دیپلماتیک با هدف ترویج اتحاد ایتالیا و پروس علیه اتریش سپرده شد. گووونه با ورود به برلین در ۱۴ مارس ۱۸۶۶، بلافاصله با بیسمارک ملاقات کرد و بدین
مارس ۱۸۶۶، بلافاصله با بیسمارک ملاقات کرد و بدین ترتیب مذاکرات حساس چند ماهه با صدراعظم پروس آغاز شد. در این دوره، بیسمارک با احتیاط شدید به احتمال اتحاد فوری با آلمان برای حمله به اتریش واکنش نشان داد، که این امر با ترس شاه ویلهلم اول پروس و اوضاع بین‌المللی که بریتانیای کبیر را به مانورهای ایتالیا مشکوک می‌کرد، پشتیبانی می‌شد. بن‌بست مذاکرات با انتشار خبری که هیچ‌کس از جدی بودن آن مطمئن نبود، مبنی بر اینکه اتریش در حال تجمع نیرو در مرز با پروس است، شکسته شد. در ۲۷ مارس، جولیو کامیلو دو مونته‌اورارد، کنت
شد. در ۲۷ مارس، جولیو کامیلو دو مونته‌اورارد، کنت بارال (۱۸۱۵–۱۸۸۰)، سفیر ایتالیا در برلین، پیشنهادی از پروس برای پیمانی را برای لا مارمورا فرستاد که در آن از ایتالیا خواسته شده بود بلافاصله پس از اعلام جنگ پروس به اتریش، به اتریش حمله کند. پس از مشورت با ناپلئون سوم، که ایتالیا را به انعقاد پیمان ترغیب می‌کرد، لا مارمورا به گووونه و بارال اختیار تام برای امضای پیمان داد. این در حالی بود که گووونه در مورد ابهام چند نکته در پیمان تردید داشت، که در نهایت، در صورت شکست اتریش، ونتو را به ایتالیا واگذار می‌کرد،
شکست اتریش، ونتو را به ایتالیا واگذار می‌کرد، اما تیرول را نه، که (با وجود قرار داشتن در خاک اتریش) بخشی از کنفدراسیون آلمان بود. در ۸ آوریل، در برلین، اتحاد ایتالیا-پروس امضا شد که منجر به جنگ اتریش-پروس و شاخه جنوبی آن: جنگ سوم استقلال شد. اما تلاش‌های دیپلماتیک گووونه با امضای پیمان اتحاد پایان نیافت. در واقع، ابهام پیمان اخیر، به بیسمارک اجازه داد تا در صورت حمله اتریش، متعهد به کمک به ایتالیا نشود. و احتمال وقوع این امر با عجله‌ای که ایتالیا در حال مسلح کردن مرزهای خود در انتظار جنگ در کنار پروس بود،
کردن مرزهای خود در انتظار جنگ در کنار پروس بود، تعیین می‌شد. گووونه تفسیر بیسمارک از پیمان را رد کرد و خواستار اعلامیه‌ای شد که پروس در صورت جنگ با وین، متعهد به دفاع از ایتالیا شود. پاسخ بیسمارک محتاطانه بود و به ترس ویلهلم اول از درگیر کردن پادشاهی‌اش در یک جنگ زودهنگام اشاره کرد. سپس، در اول ماه مه، گووونه احتمال درخواست کمک از فرانسه را مطرح کرد؛ و روز بعد بیسمارک به گووونه اطلاع داد که پادشاه تصمیم گرفته است در صورت حمله اتریش به ایتالیا، به آن کمک کند. تجدید تسلیحات ایتالیا می‌توانست ادامه یابد. در
تجدید تسلیحات ایتالیا می‌توانست ادامه یابد. در همین حال، پس از امتناع اتریش از ترخیص ارتش خود، پروس شروع به بسیج نیروهای خود در مرزها کرد: قرار بود فرمان به ارتش داده شود. کمی قبل از آغاز خصومت‌ها بین پروس و اتریش، که طبق مفاد اتحاد، منجر به ورود ایتالیا به جنگ علیه اتریش می‌شد، گووونه خود را منتقد تصمیم ایتالیا برای تقسیم نیروها بین مینچو، به فرماندهی لا مارمورا، و پو، به فرماندهی چالدینی، اعلام کرد. با این حال، این دیدگاه استراتژیک تحت تأثیر مسائل شخصی بین دو فرمانده قرار گرفت، که هر یک معتقد بودند
بین دو فرمانده قرار گرفت، که هر یک معتقد بودند فرماندهی عملیات اصلی لشکر را بر عهده دارند. درست قبل از آغاز خصومت‌ها، گووونه به لشکر نهم منصوب شد و فرماندهی آن را در ۱۰ ژوئن ۱۸۶۶ در پیاچنزا به عهده گرفت. این واحد بخشی از سپاه سوم ارتش انریکو موروزو دلا روکا، یکی از سه سپاه ارتش لا مارمورا در مینچو بود. در ۱۶ ژوئن، پروس خصومت‌ها را علیه اتریش آغاز کرد و در ۲۰ ژوئن، ایتالیا به اتریش اعلام جنگ کرد. لشکر گووونه وظیفه ذخیره سپاه سوم را بر عهده داشت که دستور اشغال تپه‌های از سوماکامپانیا تا کاستوزا و دشت زیرین
تپه‌های از سوماکامپانیا تا کاستوزا و دشت زیرین ویلافرانکا را داشت. اتریشی‌ها نیز تپه‌های کاستوزا را هدف قرار داده بودند. در مجموع، استقرار ایتالیایی‌ها نسبتاً ناپیوسته، بیش از حد گسترده و با ذخیره کم بود. در ۲۴ ژوئن، نبرد کاستوزا بین نیروهای اتریشی از ورونا و نیروهای ایتالیایی که از مینچیو عبور کرده بودند، درگرفت. از ۱۲ لشکر لا مارمورا، تنها ۶ لشکر خود را در مقابل دشمن یافتند که با نیروی فشرده و هدایت بهتر، به سمت آنها پیشروی می‌کرد: ۷۰۰۰۰ سرباز تحت فرماندهی آرشیدوک آلبرت هابسبورگ در برابر ۵۰۰۰۰ ایتالیایی.
آرشیدوک آلبرت هابسبورگ در برابر ۵۰۰۰۰ ایتالیایی. در این شرایط، اوضاع برای ایتالیایی‌ها بلافاصله رو به وخامت گذاشت و برخلاف آنچه لا مارمورا انتظار داشت، اتریشی‌ها به جناح چپ نیروهای ایتالیایی حمله کردند و آن را در هم شکستند. لشکر نهم در جناح راست و به صورت ذخیره بود و هنگامی که تپه‌های شرق نیز مورد حمله قرار گرفتند، لشکر سوم ژنرال فیلیپو بریگنون مجبور به ترک کاستوزا شد. در آن زمان بود که ویکتور امانوئل دوم با گووونه ملاقات کرد و به او توضیح داد که لشکر بریگنون، که مورد حمله سه تیپ دشمن قرار گرفته بود، تا حد
که مورد حمله سه تیپ دشمن قرار گرفته بود، تا حد امکان مقاومت کرده است، پسرش آمادئو در این درگیری زخمی شده است و کاستوزا باید بازپس گرفته شود. گووونه، غافل از اینکه شکست لشکر سوم تنها آخرین مورد از وقایع فاجعه‌باری بود که صبح آن روز سپاه اول جیووانی دوراندو را تحت تأثیر قرار داده بود، حدود ساعت ۱۰:۱۵ به همراه دو افسر از تپه مونته توره بالا رفت تا شخصاً وضعیت را بررسی کند. پس از اطمینان از اینکه کاستوزا هنوز در دست دشمن است، دستور حمله برای آزادسازی آن را صادر کرد. پس از اینکه پیاده‌نظام اتریشی را در نزدیکی
کرد. پس از اینکه پیاده‌نظام اتریشی را در نزدیکی ویلا اتولینی مورد اصابت قرار داد و پراکنده کرد، افرادش درست زمانی که یک واحد سواره نظام و توپخانه سواره نظام، که به‌طور اتفاقی توسط دلا روکا فرستاده شده بود، در شکست دشمن در طرف دیگر نقش داشتند، حمله را آغاز کردند. تا ساعت ۱۱:۳۰، گووونه موقعیت مهم کاستوزا را بازپس گرفته بود. تا ظهر، لشکر نهم اوضاع را کنترل می‌کرد، اما گووونه نگران نیروهای اتریشی در موقعیت مسلط و نزدیک بلودره بود؛ بنابراین تصمیم گرفت برای آزادسازی ارتفاعات کاستوزا اقدام کند: تا ساعت ۱۲:۳۰، پس
ارتفاعات کاستوزا اقدام کند: تا ساعت ۱۲:۳۰، پس از یک بمباران دقیق توپخانه، بلودره توسط اتریشی‌های خسته و سایر مواضع اطراف رها شده بود. با این حال، فرمانده سپاه نهم اتریش، ژنرال ارنست هارتونگ، متوجه شد که ایتالیایی‌ها نیروهای در حال عقب‌نشینی را تعقیب نمی‌کنند و با نیروهای تازه‌نفس ضدحمله‌ای را آغاز کرد که پس از چندین تلاش، بلودره را بازپس گرفتند. به محض اینکه گووونه متوجه این موضوع شد، دستور حمله به هنگ ۳۵ پیاده‌نظام را داد که موقعیت را بازپس گرفت. تا ساعت ۱۵:۳۰، روحیه لشکر نهم بسیار بالا بود. با این حال،
۱۵:۳۰، روحیه لشکر نهم بسیار بالا بود. با این حال، در این مرحله، گووونه به اهمیت کاستوزا برای نقشه‌های اتریشی پی برد و ضمن تضمین مقاومت مستحکم، با پیش‌بینی «یک حمله جدی، زیرا می‌بینم دشمن در حال تمرکز و آماده‌سازی است»، از دلا روکا درخواست نیروی کمکی برای تضمین موفقیت نبرد کرد. هیچ پاسخی دریافت نشد. دوباره، در اوایل بعد از ظهر، گووونه درخواست نیروی کمکی جدیدی برای دلا روکا فرستاد. «قول می‌دهم در این موقعیت بخوابم» یا: قول می‌دهم تا عصر امروز دشمن را دفع کنم. این بار نیز، انریکو دلا روکا از کمک او خودداری
این بار نیز، انریکو دلا روکا از کمک او خودداری کرد و به دستور لا مارمورا مبنی بر عدم جابجایی نیروها از ویلافرانکا، جایی که قبل از شروع نبرد، انتظار حمله اصلی اتریشی‌ها را داشت، وفادار ماند؛ بنابراین، در جناح راست خط ایتالیایی‌ها، به دلیل این اشتباه اولیه، حدود ۲۰۰۰۰ سرباز غیرفعال ماندند، در حالی که گوونه و ژنرال افیسیو کوگیا از لشکر هشتم، زیر آتش دشمن درخواست نیروی کمکی کردند. سپس آرشیدوک آلبرت حمله نهایی را آماده کرد که در ساعت ۴ بعد از ظهر با بخش‌هایی از سپاه هفتم و بخشی از سپاه نهم آغاز شد: ۱۵۰۰۰ اتریشی
هفتم و بخشی از سپاه نهم آغاز شد: ۱۵۰۰۰ اتریشی با ۸۰ توپ در برابر ۸۰۰۰ یا ۹۰۰۰ ایتالیایی با ۳۸ توپ. درخواست‌های بیشتری برای نیروی کمکی ارائه شد، اما بی‌فایده بود. مونته کروچه ابتدا سقوط کرد، سپس حلقه محاصره تنگ‌تر شد و گووونه زخمی شد، بنابراین ساعت ۵:۳۰ بعد از ظهر، در حالی که افرادش خسته بودند و هیچ امیدی به مقاومت یا دریافت کمک نداشتند، ژنرال در حالی که به جنگیدن ادامه می‌داد، عقب‌نشینی منظمی را آغاز کرد. بین ساعت ۶:۳۰ تا ۷ بعد از ظهر، سربازان او شروع به تجمع در ویلافرانکا کردند، جایی که روز بعد، آنها
تجمع در ویلافرانکا کردند، جایی که روز بعد، آنها سرانجام پس از ۴۸ ساعت روزه‌داری، ۴۰ ساعت راهپیمایی و ۸ ساعت جنگیدن توانستند غذا بخورند. اگر نبرد کاستوزا اوج زندگی حرفه‌ای گووونه به عنوان یک سرباز بود، اما آغاز کاهش سریع اعتبار او نزد فرماندهی عالی را نیز رقم زد. او بلافاصله از کمبود نیروی کمکی به دلا روکا شکایت کرد و پاسخ شنید که نیروهای مستقر در ویلافرانکا ذخیره‌ای علیه سواره نظام اتریشی هستند. و هنگامی که با اعزام گشت‌های شناسایی، متوجه شد که اتریشی‌ها نه تنها ایتالیایی‌ها را تعقیب نمی‌کنند، بلکه از ترس
تنها ایتالیایی‌ها را تعقیب نمی‌کنند، بلکه از ترس حمله متقابل، در حال آماده‌سازی برای تخریب پل‌ها هستند، خواست به لا مارمورا هشدار دهد تا بتواند از سرگیری نبرد را سازماندهی کند. اما دوباره دلا روکا بود که با قاطعیت دستورات دریافتی از شورای جنگ را ابلاغ کرد: عقب‌نشینی. او بدون هیچ گونه مخالفتی، رو به لا مارمورا کرد و از او التماس کرد که از چالدینی بخواهد به نیروهای مینچو بپیوندد و حمله را از سر بگیرد. اما لا مارمورا که تمام بار شکست را به دوش می‌کشید و رابطه وحشتناکی با چالدینی داشت، به حرف عقل گوش نمی‌داد.
وحشتناکی با چالدینی داشت، به حرف عقل گوش نمی‌داد. علاوه بر این، چالدینی نه تنها قصد ورود به نبرد را نداشت، بلکه حتی از احتمال عقب‌نشینی به بولونیا نیز می‌ترسید. گووونه که از این موضوع بسیار خشمگین و تسلیم شده بود، مجبور شد واقعیت را بپذیرد و در یک جلسه سه نفره در ۶ ژوئیه، از ژنرال پتیتی قدردانی کرد که اعلام کرد اگر دلا روکا نیروهای کمکی کافی را برای لشکر نهم در کاستوزا فراهم می‌کرد، نبرد پیروز می‌شد. در همین حال، اتریشی‌ها پس از شکست در جبهه شمالی جنگ علیه پروس‌ها، ونتو را که سرانجام در اختیار پیشروی
علیه پروس‌ها، ونتو را که سرانجام در اختیار پیشروی ایتالیایی‌ها قرار گرفته بود، رها کردند. با این حال، به دلیل اختلاف نظر با دلا روکا و لا مارمورا، گووونه برای شرکت در این پیشروی فراخوانده نشد. اما وظایف دیگری، به ابتکار ویتوریو امانوئل دوم، در انتظار او بود: تلاش برای کاهش اثرات تخریب وجهه‌ای که ایتالیا با شکست‌های کاستوزا و لیزا متحمل شده بود، اثراتی که گووون، در مواجهه با کفایت بیسمارک، نمی‌توانست کار چندانی در مقابله با آنها انجام دهد. گووونه، پس از دریافت صلیب نشان نظامی ساووی در ۱۶ دسامبر ۱۸۶۶، به
صلیب نشان نظامی ساووی در ۱۶ دسامبر ۱۸۶۶، به خاطر عملکردش در کاستوزا، در حلقه محدود کارشناسان نظامی کمیسیونی که توسط وزیر جنگ افیسیو کوگیا برای «مطالعه اصلاحاتی که باید در قوانین نظامی ارگانیک، سازمان تاکتیکی و اداری ارتش و مطالعه بهبود سلاح‌های گرم قابل حمل انجام شود» تأسیس شد، قرار گرفت. این کمیسیون، به همراه او و کوگیا، شامل: الساندرو نونزیانته، جیاکومو مدیچی، فیلیپو بریگونه، رافائله کادورنا و چزاره فرانچسکو ریکوتی-مانیانی بود. گووونه در کنار این فعالیت و عضویت در ستاد کل، در ژوئیه ۱۸۶۸ دوباره برای حوزه
عضویت در ستاد کل، در ژوئیه ۱۸۶۸ دوباره برای حوزه انتخابیه اسپولتو به پارلمان انتخاب شد. فعالیت او به عنوان نماینده بلافاصله با نیاز به مهار هزینه‌های نظامی مشخص شد و به همین دلیل، در سال ۱۸۷۰، به عضویت کمیسیون بودجه منصوب شد. تا اینکه در ۲۷ نوامبر، جووانی لانزا، فردی سختگیر، با او تماس گرفت و وظیفه تشکیل دولت جدید را بر عهده گرفت. گووونه قرار بود پست وزیر جنگ را بر عهده بگیرد. در ابتدا او به دلیل عدم تحمل سیاست فعال، امتناع ورزید، سپس با امتناع سایر نامزدها و احتمال بازگشت به یک دولت چپ‌گرا، تسلیم شد و
و احتمال بازگشت به یک دولت چپ‌گرا، تسلیم شد و ورود به دولت امیلیو ویسکونتی ونوستا را شرط خود قرار داد. بدین ترتیب دولت لانزا متولد شد که هدف آن یک سیاست اقتصادی بسیار ریاضتی بود. گووونه برای دستیابی به این هدف در حوزه نظامی، خود را وقف مطالعه بودجه ارتش کرد و به این نتیجه رسید که با توجه به دوره آرامش نسبی که اروپا را فرا گرفته بود، می‌توان تعداد و هزینه‌های توپخانه، سواره نظام و برساگلیری را کاهش داد. از سوی دیگر، پیاده‌نظام خط، قدرت خود را حفظ می‌کرد، اما فقط برای برآورده کردن تعهد حفظ نظم عمومی. قابل
فقط برای برآورده کردن تعهد حفظ نظم عمومی. قابل درک است که در این مرحله، برخی از فرماندهان ارتش ابراز نارضایتی کردند. آنها از اقدامات وزیر انتقاد کردند: آلفونسو لا مارمورا و به ویژه انریکو سیالدینی، که به دشمن سرسخت گووونه تبدیل شد، به همان اندازه که به ویتوریو امانوئل دوم نزدیک بود، قدرتمند نیز بود. بنابراین یک کمیسیون پارلمانی ضد دولتی با وظیفه بررسی طرح جایگزینی برای کاهش هزینه‌ها به میزان هزینه‌ها در مقایسه با طرح گووونه تشکیل شد. این کمیسیون متشکل از کادورنا، انریکو کوزنتس، جوزپه سالواتوره پیانل،
از کادورنا، انریکو کوزنتس، جوزپه سالواتوره پیانل، بیکسیو، اتوره برتوله ویاله، بریگنون و لا مارمورا بود. این کمیسیون کار خود را با مخالفت با کاهش تعداد لشکرهای پیش‌بینی شده در صورت جنگ و محکوم کردن کاهش توپخانه و سواره نظام مورد نیاز طرح گووونه به پایان رساند. در ۳ ژوئن ۱۸۷۰، پس از چندین روز بحث داغ، گووونه درخواست‌های کمیسیون را پذیرفت. و اقدامات اقتصادی، که بدین ترتیب اصلاح شده بودند، توسط پارلمان تصویب شدند. با این حال، به نظر می‌رسید که اوضاع بین‌المللی رو به وخامت گذاشته است و پس از وقوع جنگ فرانسه و
رو به وخامت گذاشته است و پس از وقوع جنگ فرانسه و پروس در ژوئیه ۱۸۷۰، فرضیه‌های خوش‌بینانه گووونه در مورد احتمال کاهش هزینه‌های نظامی حتی بیشتر مورد بحث قرار گرفت. در این شرایط، برخی از محافل نظامی، با حمایت ویتوریو امانوئل دوم، حتی از ورود به جنگ در کنار فرانسه حمایت کردند. گووونه با اعضای دولتی که به آن تعلق داشت، که همگی از بحران مالی جدی و وضعیت ناپایدار ارتش آگاه بودند، جانبداری کرد. واکنش نظامیان بسیار تند بود: در ۳ اوت، در جریان بحث سنا در مورد موضع رسمی که ایتالیا باید در مورد این درگیری اتخاذ کند،
که ایتالیا باید در مورد این درگیری اتخاذ کند، ژنرال چالدینی خواستار استعفای گووونه شد که در مجلس حضور داشت و او را متهم کرد که منافع ارتش را فراموش کرده است. گووونه که از این حمله آشفته شده بود، نتوانست واکنش مناسبی نشان دهد و برخلاف دولتمردان دولتی که از این حمله حمایت کردند، تسلیم ضعف آشکار خود به عنوان یک سیاستمدار شد؛ بنابراین، در مواجهه با این سؤال که آیا رم را که توسط فرانسه تقریباً شکست خورده محافظت می‌شد، تصرف کند یا نه، او هنوز مخالف مداخله بود. اما هنگامی که دولت ایتالیا تصمیم به حمله گرفت،
اما هنگامی که دولت ایتالیا تصمیم به حمله گرفت، گووونه با دقت تمام جزئیات فتح پایتخت پاپ را با ژنرال رافائل کادورنا هماهنگ کرد. اولین نشانه‌های عدم تعادل روانی به آن دوره برمی‌گردد که در دستوری به کادورنا برای انتقال سپاه ارتش که قرار بود رم را به منطقه اورویتو ببرد، برای پیشروی به سمت شهر در امتداد ساحل راست تیبر، تحقق یافت. اما این دستور در ۷ سپتامبر صادر شد: وزیر جنگ در ۶ سپتامبر به دلایل سلامتی استعفا داده بود. چند روز بعد، گووونه به کوسیلا، مکانی که در آن زمان به دلیل آرامش و درمان بیماری‌های عصبی
در آن زمان به دلیل آرامش و درمان بیماری‌های عصبی مشهور بود، عزیمت کرد. در این دوره، دوستانش چندین بار به ملاقاتش رفتند. به ویژه سلا، همیشه نسبت به شانس بهبودی گووون کاملاً بدبین بود، زیرا همچنان خود را متهم می‌کرد که آنقدر بد رفتار کرده که تمام دارایی‌هایش مستحق مصادره است. در سال ۱۸۷۱، مشخص شد که او هرگز آن مردی که قبلاً بود، نخواهد شد؛ بنابراین، او زندگی خود را بین دو خانه خانوادگی در آلبا و ایزولا داستی، تا زمان مرگش در ۲۶ ژانویه ۱۸۷۲، در سن ۴۶ سالگی، گذراند. علت مرگ او در ابتدا در هاله‌ای از ابهام قرار
علت مرگ او در ابتدا در هاله‌ای از ابهام قرار داشت و اخیراً فرضیه خودکشی مطرح شده است، به عنوان مثال توسط مورخ نظامی پیرو کروچیانی. گواهی فوت هیچ علت مرگی را نشان نمی‌دهد، اما این واقعیت که امضای دو شاهد به جای یک شاهد را دارد، نشان دهنده علت خشونت‌آمیز است. اولین جنگ استقلال ایتالیا. به عنوان یک افسر ستاد، ستوان یکم جوزپه گوونه در نبردهای پاسترنگو، پشیرا و سرلونگو شرکت کرد. با ارتقاء به درجه کاپیتانی، به ستاد لشکر ششم ژنرال آلفونسو لا مارمورا پیوست. جنگ کریمه. در طول جنگ روسیه و ترکیه ۱۸۵۳–۱۸۵۶ (جنگ