payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ساخته شده‌اند. سالن کلیسا با گچ روشن گچ‌کاری شده است و بازوهای صلیبی دارای طاق‌های گهواره‌ای بلند هستند که مستقیماً از سطح کف بالا می‌روند. گنبد مرکزی تا حدی بر روی آویز قرار دارد. برنامه‌ریزی فضایی از سنت کلیسای مرکزی بیزانس پیروی می‌کند. این کلیسا در بمباران‌های جنگ زمستان آسیب دید و در سال ۱۹۵۹ تعمیر شد. این کلیسا در سال ۱۹۶۲ توسط متروپولیتن لئو بازسازی شد. پس از آن، حداقل در سال‌های ۱۹۷۹-۱۹۸۰ بازسازی شده است. شمایل‌نگار کلیسا در قرن نوزدهم در سنت پترزبورگ ساخته شده است. این کلیسا شامل شمایل‌های سنت
ساخته شده است. این کلیسا شامل شمایل‌های سنت سرافیم ساروف و سنت نیکلاس و همچنین شمایل تدفین مسیح است که در ابتدا در کلیسای پادگان ارتدکس بومارسوند قرار داشت. مساحت این کلیسا ۱۷۰ متر مربع است. پنج ناقوس در کلیسا وجود دارد.
آلپینی () یگان پیاده‌نظام متخصص کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است. این گروه که بخشی از سپاه پیاده‌نظام ارتش بود، در طول جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم در نبردها خود را متمایز کرد. در حال حاضر، واحدهای فعال آلپینی در دو تیپ عملیاتی سازماندهی شده‌اند که تابع ستاد نیروهای آلپینی هستند. نام آلپینی از ارتباط اولیه آنها با آلپ، رشته کوهی که ایتالیا با فرانسه، سوئیس، اتریش و اسلوونی مشترک دارد، گرفته شده است. هر سرباز آلپینی، آلپینو نامیده می‌شود. آلپینی در سال ۱۸۷۲ تأسیس شد و قدیمی‌ترین یگان پیاده‌نظام کوهستانی
تأسیس شد و قدیمی‌ترین یگان پیاده‌نظام کوهستانی فعال در جهان است. مأموریت اصلی آنها محافظت از مرز ایتالیا با فرانسه و اتریش-مجارستان بود. در سال ۱۸۸۸، آلپینی در اولین مأموریت خود در خارج از کشور، به آفریقا، اعزام شد. در طول جنگ جهانی اول، یگان آلپینی در رشته کوه‌های آلپ، نبردی سه ساله را علیه کایزریاگر اتریش-مجارستان و آلپنکورپس آلمان انجام دادند که از آن زمان به عنوان «جنگ در برف و یخ» شناخته می‌شود. در طول جنگ جهانی دوم، آلپینی‌ها در کنار نیروهای محور، عمدتاً در نبردهای بالکان و در جبهه شرقی، جنگیدند. در
در نبردهای بالکان و در جبهه شرقی، جنگیدند. در طول جنگ سرد، آلپینی‌ها پنج تیپ تشکیل دادند که در دهه ۱۹۹۰ به دو تیپ کاهش یافت.
پارک استرومبرگ یک پارک صنعتی در هوتانیمی، واسا، فنلاند است. این پارک در ابتدا توسط شرکت صنعت برق استرمبرگ ساخته شد، اما امروزه این منطقه عمدتاً متعلق به گروه آب‌ب است. این پارک بزرگترین پارک تجاری در واسا است و تقریباً ۲۵۰۰۰۰ متر مربع فضای اداری دارد. این منطقه بیش از ۳۰۰۰ نفر را استخدام می‌کند. طرح منظر این منطقه مهم فرهنگی و تاریخی توسط آلوار آلتو طراحی شده است و این منطقه در محیط‌های فرهنگی ساخته‌شده ملی مهم در فنلاند ثبت شده است. آلتو همچنین بر طراحی ساختمان‌های اصلی کارخانه نظارت داشته است، اگرچه
ساختمان‌های اصلی کارخانه نظارت داشته است، اگرچه بسیاری از ساختمان‌ها به عنوان اگیل نیکلین یا اسکیل هالدین فهرست شده‌اند. مکان و کاربرد. پارک استرومبرگ در هوتونیمی در واسا واقع شده است. این منطقه در جنوب غربی یِهدیستی واقع شده است و خود منطقه توسط جاده پارک استرومبرگ که بیشتر تأسیسات تولیدی در امتداد آن قرار دارند، به دو قسمت تقسیم شده است. این منطقه حصارکشی شده است، اما دروازه‌های منتهی به آن باز است. پارک استرومبرگ بزرگترین پارک تجاری در واسا است. این پارک مساحتی بیش از ۷۲ هکتار را پوشش می‌دهد و تقریباً
مساحتی بیش از ۷۲ هکتار را پوشش می‌دهد و تقریباً ۲۵۰،۰۰۰ متر مربع فضای اداری دارد. این پارک تجاری عمدتاً توسط شرکت ABB که مالک آن است، مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما این شرکت همچنین محل‌هایی را به سایر اپراتورها اجاره می‌دهد. این منطقه بیش از ۳۰۰۰ نفر را استخدام می‌کند که حدود دو سوم آنها توسط ABB استخدام شده‌اند. تاریخچه. شرکت مهندسی برق استرمبرگ در تولید تجهیزات نظامی در طول جنگ زمستان شرکت داشت. این شرکت، از جمله موارد دیگر، مهمات برای نیروهای دفاعی تولید می‌کرد. در تابستان ۱۹۴۰، رئیس اقتصاد نظامی اعلام
می‌کرد. در تابستان ۱۹۴۰، رئیس اقتصاد نظامی اعلام کرد که تأسیسات تولیدی شرکت پیتایان‌مکی در هلسینکی برای عملیات در شرایط بحرانی مناسب نیستند. استرومبرگ، از جمله موارد دیگر، املاک صنعتی قدیمی در کوکولا و واهکیرو را در نظر گرفت، اما تصمیم گرفت یک منطقه کارخانه جدید در واسا بسازد. در تابستان ۱۹۴۰، شهرداری واسا زمینی به مساحت ۷۰ هکتار را در منطقه هوتونیمی با قیمتی تقریباً ناچیز فروخت. این قطعه زمین در موقعیت خوبی بین راه آهن و جاده‌های اصلی و نزدیک به مرکز شهر قرار داشت. اولین نقشه محلی منطقه صنعتی در پاییز
قرار داشت. اولین نقشه محلی منطقه صنعتی در پاییز ۱۹۴۰ توسط نقشه بردار شهر، جی. وکستروم، ترسیم شد که نقشه‌های او فقط برای ساختمان‌های کارخانه ابزار دقیق اجرا شد. آلوار آلتو در طول سال‌های ۱۹۴۵ و ۱۹۴۶ یک نقشه محلی جدید تهیه کرد. پس از کارخانه ابزار دقیق، یک کارخانه موتور، یک انبار مرکزی و یک کارخانه کنتاکتور تا سال ۱۹۴۸ در این منطقه تکمیل شدند. تولید کارخانه ابزار دقیق در سال ۱۹۴۴ با ابزارهای متصل به موتورها آغاز شد، اما پس از تکمیل کارخانه کنتاکتور، کنتاکتورها، سوئیچ‌ها و محفظه‌های چدنی به مهمترین محصولات
سوئیچ‌ها و محفظه‌های چدنی به مهمترین محصولات این منطقه تبدیل شدند. در مرحله دوم ساخت منطقه صنعتی، از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۶، یک ساختمان اداری و دروازه، دو کارخانه ترانسفورماتور، یک کارخانه اجاق گاز و یک آزمایشگاه ولتاژ بالا تکمیل شد. در دهه ۱۹۶۰، سالن‌های صنعتی یک طبقه ساخته شدند. تولید ترانسفورماتورهای بزرگ استرومبرگ در دهه ۱۹۵۰ در واسا متمرکز بود و این امر اساس رشد کل شرکت در دهه بعد بود. طراحی موتور پس از تکمیل کارخانه جدید موتور در سال ۱۹۷۰ به طور کامل به واسا منتقل شد. اجاق گازها تا سال ۱۹۷۴ در واسا تولید
منتقل شد. اجاق گازها تا سال ۱۹۷۴ در واسا تولید می‌شدند. در اوج خود، استرومبرگ به بزرگترین کارفرمای صنعتی در واسا تبدیل شد. منطقه صنعتی استرومبرگ از طریق خرید شرکت‌ها به گروه آب‌ب سوئدی-سوئیسی منتقل شده است. این منطقه هنوز هم عمدتاً توسط ABB در دهه ۲۰۱۰ مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما به شرکت‌های دیگر نیز اجاره داده می‌شود. طبق داده‌های سال ۲۰۱۴، بیش از ۳۰۰۰ نفر در این منطقه کار می‌کردند. معماری و میراث فرهنگی. آلوار آلتو فعالیت‌های ساختمانی منطقه صنعتی استرومبرگ را تا پایان دهه ۱۹۴۰ هدایت می‌کرد. ایده اصلی
را تا پایان دهه ۱۹۴۰ هدایت می‌کرد. ایده اصلی او در طرح محلی، قرار دادن ساختمان‌های صنعتی در یک جنگل کاج فنلاندی بود. راحتی کارگران، راهنمای بسیار مهمی در برنامه‌ریزی منطقه بود. محوطه کارخانه به واحدهایی با اندازه معقول تقسیم شده و به طور آزاد در وسط طبیعت قرار گرفته است. طبیعت نیز در ساختمان‌ها گنجانده شده است، زیرا سالن‌های کارخانه با پنجره‌های بزرگ طراحی شده و از مصالح طبیعی استفاده شده است. از بین ساختمان‌ها و سازه‌ها، آلتو خود تنها انبار مرکزی و انبار دوچرخه را طراحی کرد. با این حال، تأثیر او در بسیاری
را طراحی کرد. با این حال، تأثیر او در بسیاری از ساختمان‌های اولیه دیگر نیز قابل مشاهده است. اگرچه کار طراحی توسط اگیل نیکلین و اسکیل هالدین انجام شد، آلتو فعالیت‌های ساختمانی را با جزئیات کامل هدایت کرد. به لطف دستورالعمل‌های دقیق او، آلتو را می‌توان طراح کارخانه کنتاکتور نیز دانست. او همچنین نقش کلیدی در طراحی کارخانه موتورسازی ایفا کرد. اسکیل هالدین مدت زیادی طراح اصلی منطقه صنعتی بود، زیرا اکثر کارها از دهه ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰ توسط او انجام شد. او در سال ۱۹۷۴ بازنشسته شد. برتل لیلجکویست، متولد واسا، در میان
بازنشسته شد. برتل لیلجکویست، متولد واسا، در میان کارهای دیگر، آزمایشگاه ولتاژ بالای منطقه صنعتی استرومبرگ را در اواخر دهه ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ طراحی کرد. معمار شهر واسا اینگوالد سرنیوس ساختمان غذاخوری را طراحی کرد و در طراحی کارخانه اجاق گاز شرکت داشت. دفتر آنیکی نورمینن مسئول تقریباً تمام ساختمان‌های جدید و تغییرات ایجاد شده از اوایل دهه ۱۹۷۰ بوده است. منطقه صنعتی استرومبرگ در میان محیط‌های فرهنگی ساخته‌شده با اهمیت ملی فهرست‌بندی شده است زیرا نمایانگر ساخت‌وساز صنعتی پس از جنگ جهانی دوم از نظر زیست‌محیطی، فرهنگی،
پس از جنگ جهانی دوم از نظر زیست‌محیطی، فرهنگی، تاریخی و معماری است. منطقه مسکونی آلتوپوئیستو که توسط آلتو برای کارخانه‌های استرومبرگ طراحی شده است، بخشی از این سایت است.
هنگ ۷ آلپینی () یک هنگ جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است که در بلونو در ونتو مستقر است. این هنگ متعلق به یگان پیاده‌نظام آلپینی ارتش ایتالیا است و به تیپ آلپین "جولیا" اختصاص دارد. در ۱ اوت ۱۸۸۷، ارتش سلطنتی ایتالیا با تقسیم هنگ ۶ آلپینی، هنگ ۷ آلپینی را تشکیل داد. منطقه جذب نیرو برای این هنگ جدید در ابتدا شامل دره‌های آلپ بلونس، آلپ کارنیک، پری‌آلپس کارنیک و ضلع غربی آلپ جولیان بود. در سال ۱۹۰۹، این هنگ به هنگ ۸ آلپینی تقسیم شد و پس از آن منطقه جذب نیرو برای این هنگ شامل آلپ بلونس بود. در طول جنگ جهانی
برای این هنگ شامل آلپ بلونس بود. در طول جنگ جهانی اول، این هنگ به ده گردان گسترش یافت که به طور جداگانه در مناطق آلپین جبهه ایتالیا می‌جنگیدند. در سال ۱۹۳۵، این هنگ به لشکر ۵ آلپین "پوستریا" ملحق شد و در جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی شرکت کرد. در طول جنگ جهانی دوم، این هنگ در حمله به فرانسه و جنگ یونان و ایتالیا جنگید. پس از آن، این هنگ در مونته‌نگرو و پس از اشغال فرانسه ویشی، در آلپ-ماریتیم حضور داشت. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش‌بس کاسیبیله اعلام شد و چهار روز بعد، در ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی، هنگ هفتم
۱۲ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی، هنگ هفتم آلپین را منحل کردند. در سال ۱۹۵۳، هنگ هفتم آلپین اصلاح و به تیپ آلپین "کادوره" ملحق شد. در سال ۱۹۷۵، این هنگ منحل و پرچم و سنت‌های آن به گردان آلپین "فلتره" واگذار شد. این هنگ در سال ۱۹۹۲ اصلاح شد. سالگرد تأسیس این هنگ مصادف با ۲۳ آوریل ۱۹۴۱، آخرین روز جنگ یونان و ایتالیا است که طی آن گردان آلپینی "فلتره" این هنگ مدال نقره شجاعت نظامی را کسب کرد.
ماریلنا اوموهوزا دلی (متولد ۳ مه ۱۹۸۱) عکاس، فیلمساز، مجری رادیو و نویسنده رواندا-ایتالیایی است. در سال ۲۰۲۰، او توسط روزنامه لا رپوبلیکا به عنوان یکی از «۵۰ زن برتر سال» انتخاب شد. اوایل زندگی و تحصیلات. ماریلنا در ایتالیا از پدر ایتالیایی‌اش، جیووانی، اهل برگامو و مادرش، میریام، که از رواندا مهاجرت کرده بود، متولد شد. او دارای مدرک کارشناسی ارشد در رشته «زبان برای ارتباطات بین‌المللی» از دانشگاه برگامو است که پایان‌نامه خود را با موضوع «سینمای آفریقا» نوشته است. علاوه بر این، او در دانشگاه کالیفرنیا، لس
است. علاوه بر این، او در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس (UCLA) در رشته فیلمسازی تحصیل کرده است. کار. نوشتن. در سال ۲۰۱۶، اولین کتاب او، خاطره‌ای با عنوان نژادپرستی به سبک ایتالیایی": وقایع‌نگاری‌های یک جاسوس دورگه (سبک نژادپرستی ایتالیایی: تواریخ یک جاسوس نیمه‌خون)" توسط ویرایش آراکنه (رم) منتشر شد. در سال ۲۰۲۰، دومین کتاب او، رمانی با عنواننگرتا: بوسه‌های نژادپرستانه "(دختر سیاه کوچولو: بوسه‌های نژادپرستانه)" توسط انتشارات ستاره سرخ رم منتشر شد. سومین کتاب او، "پیتزا موسولینی"، در سال ۲۰۲۳ و همچنین چهارمین
"پیتزا موسولینی"، در سال ۲۰۲۳ و همچنین چهارمین کتاب او، نامه‌ای از یک مادر آفریقایی-آمریکایی به مدرسه ایتالیایی منتشر شد. کتاب پنجم دلی، تاریخ واقعی ایتالیای سیاه. نوادگان آفریقایی‌تباری که تاریخ ایتالیا را شکل دادند، از امپراتوری روم تا امروز در پاییز ۲۰۲۴ منتشر شد در ست (مجله) کوریره دلا سرا، روزنامه‌نگار برنده جایزه، جیان آنتونیو استلا، نوشت که نوشته‌های دلی «سخت‌انگیز و خنده‌دار است». ایل مانیفستو بیان می‌کند که کار او «طنز گزنده» دارد. او همچنین به‌طور منظم برای ونتی فر می‌نویسد. عکاسی. آثار عکاسی دلی
منظم برای ونتی فر می‌نویسد. عکاسی. آثار عکاسی دلی روی جلد و آثار هنری بیش از چهل آلبوم توسط هنرمندان موسیقی بین‌المللی به نمایش گذاشته شده است. به‌طور مرتبط، عکس‌های او توسط نشریاتی مانند نیویورک تایمز، بی‌بی‌سی، رولینگ استون و سی‌ان‌ان منتشر شده است. بمب (مجله) و مجله نو دپرشن هر دو مطالب چند صفحه‌ای در مورد آثار دلی در نسخه‌های چاپی خود منتشر کرده‌اند. فیلم. آثار مستند دلی در جشنواره‌هایی مانند «حدس بزن چه کسی؟» هلند، جشنواره فیلم مستند سوله لونا در سیسیل - که او همچنین در هیئت داوران آن حضور داشت - و
- که او همچنین در هیئت داوران آن حضور داشت - و وومکس به نمایش درآمده است. در میان شبکه‌های دیگر، فیلم‌های او در بخش‌هایی برای پی‌بی‌اس , ای‌بی‌سی نیوز , و تلویزیون سی‌ان‌ان بین‌الملل استفاده شده است. رادیو. از ژانویه ۲۰۲۱، دلی برنامه «عالیجنابان نسل آفریقا» را در شبکه رادیویی ملی، رادیو رادیکال، سرپرستی و میزبانی مشترک کرده است. روبرتو ساویانو، نویسنده کتاب «گومورا» و برنده جایزه پن پینتر و جایزه کتاب اروپا، در مطلبی برای کوریره دلا سرا از ماریلنا و برنامه‌اش به عنوان منبع خود نام برد. جوایز و
و برنامه‌اش به عنوان منبع خود نام برد. جوایز و تقدیرنامه‌ها. در سال ۲۰۱۶، دلی تمام عکس‌ها و فیلم‌های پروژه زندان زومبا را تهیه کرد، اولین آلبوم هنرمندان مالاویایی که نامزد جایزه گرمی شد. آثار دلی از سال ۲۰۲۱ در مجموعه دائمی موزه مدک (موزه فرهنگ‌ها میلان) به نمایش گذاشته شده است. در سال ۲۰۲۰، دلی توسط روزنامه ملی ایتالیا، لا رپوبلیکا، به عنوان یکی از ۵۰ «زن سال» ایتالیا معرفی شد. در سال ۲۰۲۳، او در بخش جامعه برای جوایز فرش سیاه هفته مد میلان که توسط مجله ووگ حمایت مالی می‌شد و هفته مد آفریقایی نامزد شد. در
حمایت مالی می‌شد و هفته مد آفریقایی نامزد شد. در سال ۲۰۲۵، او برای کتاب "«داستانی از ایتالیای سیاه» نامزد جایزه کتاب پرمیو اندرسن شد." "او با داستان ایتالیا آشنا شد، اما داستان‌های عاشقانه‌اش را فراموش کرد." در سال ۲۰۲۵، مارلینا فینالیست جایزه جایزه اندرسن برای کتابش، داستان واقعی ایتالیای سیاه‌پوست "بود." نوادگان آفریقایی که تاریخ ایتالیا را از امپراتوری روم تا به امروز شکل داده‌اند.
خوان آندرس و مورل (۱۵ فوریه ۱۷۴۰ در پلنز، آلیکانته۱۲ ژانویه ۱۸۱۷ در رم) یک کشیش یسوعی اسپانیایی، اومانیست مسیحی و منتقد ادبی عصر روشنگری بود. او خالق تاریخ جهان و ادبیات تطبیقی (یعنی ادبیات و علوم قرن هجدهم) از طریق مهم‌ترین و گسترده‌ترین آثارش بود: "خاستگاه، پیشرفت و وضعیت فعلی ادبیات" (چاپ اول. ایتالیایی، پارما، ۱۷۸۲–۱۷۹۹) - "اوریگن، پیشرفت و وضعیت واقعی همه ادبیات" (مادرید، ۱۷۸۴–۱۸۰۶، اما ناقص بود زیرا شامل بخشی اختصاص داده شده به علوم کلیسایی نبود) که اخیراً به یک ویرایش انتقادی و کامل بازگردانده شده
اخیراً به یک ویرایش انتقادی و کامل بازگردانده شده است. او به همراه لورنزو هرواس ، آنتونیو اگزیمنو، فرانسیسکو خاویر کلاویژرو یا سلستینو موتیس، یکی از مهم‌ترین نویسندگان مکتب جهان‌شمول‌گرای اسپانیایی قرن هجدهم است. محقق. او در اروپای زمان خود، چهره‌ای فوق‌العاده روشنفکر محسوب می‌شد، اما در بیشتر قرن‌های نوزدهم و بیستم نادیده گرفته شد. این امر به دلایل مختلفی، چه به صورت تصادفی و چه به صورت عمومی، صورت گرفت. آندرس در دانشگاه سابق گاندیا آموزش دید، خواس استاد بلاغت بود و در سال ۱۷۶۷ به عنوان یک جوان خوانسوئیتی
بود و در سال ۱۷۶۷ به عنوان یک جوان خوانسوئیتی مجبور به تبعید در ایتالیا شد. او ابتدا در فرارا ساکن شد و سپس مارکیز بیانکی او را در کاخ خود در مانتوا پذیرفت. در آنجا، او از زندگی با خانواده مارکیز لذت برد، تا زمان ورود ناپلئون، بیش از بیست سال اقامت شاد و پربار که به او اجازه داد بخش عمده‌ای از کار خود را تکمیل کند. در انگلستان، این موضوع عمدتاً توسط هنری هالام مورد مطالعه و پیگیری قرار گرفت. آثار ادبی. آندرس همچنین نویسندهٔ کتاب‌های بسیاری از جمله "«نامه‌های خانوادگی» (تور ایتالیا)" (مادرید و والنسیا،
خانوادگی» (تور ایتالیا)" (مادرید و والنسیا، ۱۷۸۶–۱۸۰۰) است، این اثر اسپانیایی‌زبان یکی از مهم‌ترین آثار در نوع خود و یک اثر بزرگ اروپایی است که عمدتاً از یک سفر ادبی-علمی و به‌ویژه کتابشناختی تشکیل شده است. افکار آندرس که در اواخر عصر روشنگری نئوکلاسیک ریشه دارد، با یک سنت قوی اسپانیایی-ایتالیایی پاسخ می‌دهد که نه تنها با ژزوئیت‌های بزرگ، قربانیان اخراج، به‌ویژه لورنزو هرواس، سازندهٔ زبان‌شناسی تطبیقی، و نظریه‌پرداز بزرگ موسیقی، آنتونیو اکسیمنو، که به همراه او به عنوان هستهٔ "مکتب جهانی‌گرایان اسپانیایی"
او به عنوان هستهٔ "مکتب جهانی‌گرایان اسپانیایی" قرن هجدهم دیده می‌شدند، قابل شناسایی است، بلکه خط فکری ایگناسیو د لوزان، لودوویکو آنتونیو موراتوری و پیشگام و نابغهٔ بزرگ ، جامباتیستا ویکو، را تقویت کرد. آندرس، در حالی که در اواخر عمرش تقریباً بینایی خود را از دست داده بود، آخرین شغل حرفه‌ای خود را در سمت مسئول کتابخانه سلطنتی ناپل گذراند و سرانجام در رم در حمایت از جماعت مذهبی خود درگذشت. اولین و مهم‌ترین جلد (با توجه به احساسات اصلی حس خود و ماهیت انتقادی نسخه جدید) اثر اصلی او در سال ۱۹۹۷ در مادرید تجدید
جدید) اثر اصلی او در سال ۱۹۹۷ در مادرید تجدید چاپ شد و خواس آن را در سال ۲۰۰۲ تکمیل کرد.
یون پولته ()یک گروه موسیقی سه‌گانه فنلاندی است که در فنلاند در سال ۲۰۱۲ تأسیس شد و متشکل از رپر فنلاندی کونینگاس پاهکینه، رپر و تهیه‌کننده سته تامو، و خواننده/رپ استیگ (معروف به Stig Dog) است. یون پولته از طریق تک آهنگ خود "دختر، تو ستارۀ دریایی هستی" موفق شد رتبه ۷ در جدول‌های رسمی فنلاند در ماه مه ۲۰۱۲ را کسب کند.
لورنزو ساسولی د بیانکی (متولد پاریس، ۱۹۵۲) تاجر، نویسنده، منتقد هنری، نیکوکار ایتالیایی، بنیان‌گذار و در حال حاضر رئیس شرکت والسویا، یک شرکت مواد غذایی سالم ایتالیایی است. او رئیس "آدیتل"، سرویس رتبه‌بندی تلویزیونی ایتالیا، رئیس بازنشسته انجمن تبلیغ‌کنندگان ایتالیا (Utenti Pubblicità Associati - UPA)، رئیس مؤسسه هنرهای معاصر میلان و دارای سمت‌های هیئت مدیره در تعدادی از انجمن‌های صنعتی و خیریه‌های منطقه‌ای است. ساسولی د بیانکی همچنین چهار رمان نوشته است که توسط انتشارات اسپرلینگ و کوپفر منتشر شده‌اند: «ماه
انتشارات اسپرلینگ و کوپفر منتشر شده‌اند: «ماه سرخ» (۲۰۲۰)، «ماه سفید» (۲۰۲۱)، «ماه نقره‌ای» (۲۰۲۲) و «اونجلینا» (۲۰۲۳). در سال ۲۰۱۵، به پاس خدماتش به کسب و کار، نشان شوالیه ایتالیایی کاوالیر دل لاورو، که توسط رئیس‌جمهور ایتالیا، جناب سرجیو ماتارلا، اهدا شد، به او اهدا شد. تحصیلات و اوایل کار. ساسولی د بیانکی، متولد ۱۹۵۲ در پاریس، فارغ‌التحصیل رشته پزشکی از دانشگاه بولونیا بود، جایی که متعاقباً به عنوان متخصص مغز و اعصاب در بیماری‌های خواب مشغول به کار شد و همزمان در دانشگاه UIA فلورانس در رشته تاریخ و نقد
همزمان در دانشگاه UIA فلورانس در رشته تاریخ و نقد هنر تحصیل کرد. در سال ۱۹۸۶، ساسولی د بیانکی به هیئت مدیره شرکت تقطیر بوتون، که برندی وچیا رومانیا را خلق کرده بود، پیوست و در اواخر همان سال به عنوان مدیر عامل منصوب شد. ساسولی د بیانکی شرکت غذای سالم "والسویا" را در سال ۱۹۹۰ تأسیس کرد. این شرکت در سال ۲۰۰۶ به بورس رفت. سایر مسئولیت‌ها. ساسولی د بیانکی از آوریل ۲۰۲۴ رئیس سرویس رتبه‌بندی تلویزیونی آدیتل بوده است. او رئیس بازنشسته انجمن تبلیغ‌کنندگان ایتالیا (Utenti Pubblicità Associati – UPA) است و از ژوئن
(Utenti Pubblicità Associati – UPA) است و از ژوئن ۲۰۰۷ تا ژوئیه ۲۰۲۴ رئیس آن بوده است. او در سال‌های ۱۹۹۵، ۲۰۰۹ و ۲۰۱۳ به عنوان رئیس موزه هنر مدرن بولونیا منصوب شد. در سال ۲۰۱۵، زمانی که این موزه - به همراه بسیاری دیگر از موزه‌های شهر - تحت کنترل موزه تازه تأسیس بولونیا، نهاد مسئول ۱۳ موزه بولونیا، از جمله موزه هنر مدرن بولونیا، موزه موراندی و موزه باستان‌شناسی بولونیا، قرار گرفت، ساسولی د بیانکی به عنوان رئیس این نهاد منصوب شد و تا نوامبر ۲۰۱۶ در این سمت خدمت کرد. در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۶، او به عنوان عضو موقت
خدمت کرد. در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۶، او به عنوان عضو موقت آکادمی هنر بولونیا (Accademia Clementina di Belle Arti) منصوب شد. او همچنین از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۵ نایب رئیس کمیسیون وزارتی فرهنگ و هنر منطقه امیلیا رومانیا بود و از سال ۱۹۹۰ عضو هیئت مدیره انجمن موسیقی جشنواره بولونیا بوده است. او از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۲ نایب رئیس فدراسیون ملی کاوالیری دل لاورو (Federazione Nazionale Cavalieri del Lavoro) بود. مسئولیت‌های گذشته او شامل نایب رئیس انجمن تجاری بولونیا، یونی‌اینداستریا از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷، عضو هیئت مدیره آژانس توسعه
از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷، عضو هیئت مدیره آژانس توسعه بولونیا، پرومو-بولونیا از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۷، عضو بانک یونی کردیت از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۵ و عضو کتابخانه فیلم بولونیا از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ می‌شود. تعهدات خیریه. تعهدات خیریه ساسولی د بیانکی شامل سمت‌های سطح هیئت مدیره در دو مؤسسه خیریه برجسته، بنیاد مونته (از ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۲)، که در زمینه‌های همبستگی اجتماعی، توسعه جامعه، تحقیقات علمی و هنر و فرهنگ حمایت ارائه می‌دهد، و انجمن فرهنگی مرکز سن دومنیکو (از ۲۰۰۵ تا به امروز) می‌شود. آثار. نقد هنری. ساسولی د بیانکی، عاشق هنر
می‌شود. آثار. نقد هنری. ساسولی د بیانکی، عاشق هنر و منتقد، آثار زیادی در مورد هنر مدرن و معاصر منتشر کرده است، از جمله مقالاتی در مورد رائول دوفی، سالوادور دالی، جورجو موراندی، جولیان اشنابل، ژانگ شیائوتائو و فنگ ژنگجیه. او از اولین کسانی است که هنر معاصر چین را به غرب معرفی کرد و نویسنده کتاب‌های "«چین: نقاشی معاصر»" (۲۰۰۵)، "«از بهشت تا زمین"» (۲۰۰۸) و "«پو جیه»" (۲۰۰۹) است. او همچنین مقدمه و دو مقاله برای کتاب "«مقدماتی" در مورد هنرمند فنگ ژنگجیه نوشته است. ساسولی د بیانکی کیوریتور نمایشگاه پو جیه در
است. ساسولی د بیانکی کیوریتور نمایشگاه پو جیه در سال ۲۰۰۹ در پکن بود. داستان تخیلی. اولین رمان ساسولی د بیانکی، لونا روسسا» سرخ)، در اواخر اوت ۲۰۲۰ توسط انتشارات اسپرلینگ و کوپفر منتشر این رمان که با استقبال خوبی از سوی عموم و مطبوعات مواجه شد، داستان پدر و پسری نوازنده نینتو رومانو و رؤیایی که آنها را از ناپل به نیویورک می‌برد را روایت می‌کند. این رمان که سرشار از داستان‌های درون داستان، ارجاعات ادبی و موسیقایی و شخصیت‌های نوازندگان زنده - از جمله دوست نویسنده، مایکل استایپ و تام ویتس - است، سبک فیلم‌های
مایکل استایپ و تام ویتس - است، سبک فیلم‌های موزیکال برادوی را به کار گرفته و یک لیست پخش اسپاتیفای (لا لونا روسسا) را به عنوان موسیقی متن برای همراهی خواننده در سفرش ارائه می‌دهد. پیشگفتار توسط رنزو آربور، نوازنده، کارگردان فیلم و شخصیت رادیو و تلویزیون، نوشته شده است. دومین رمان او، «ماه سفید» (La luna bianca) که توسط انتشارات اسپرلینگ و کوپفر در اوت ۲۰۲۱ منتشر شد، داستان مادری از جنس ماه مروارید را روایت می‌کند که بر یک بیماری همه‌گیر بی‌خوابی که کل شهر به آن مبتلا شده است، نظارت دارد. دو برادر، از
شهر به آن مبتلا شده است، نظارت دارد. دو برادر، از بستگان اولین قربانی تأیید شده، به تحقیقات علمی انجام شده توسط یک متخصص مغز و اعصاب که با کاوش در عملکردهای ناشناخته مغز آشنا است، کمک می‌کنند. در مواجهه با این راز، پزشکی محدودیت‌های خود را نشان می‌دهد و بنابراین ادبیات و هنر، جادو و علوم غریبه وارد عمل می‌شوند. ساسولی د بیانکی دنیای علوم اعصاب را در مسیر رؤیایی شخصیت‌هایش از طریق فراگیری بی‌خوابی در ادبیات بزرگ، از نو تفسیر می‌کند. سومین رمان او، «ماه نقره‌ای»، توسط انتشارات اسپرلینگ و کوپفر در ژوئن ۲۰۲۲
توسط انتشارات اسپرلینگ و کوپفر در ژوئن ۲۰۲۲ منتشر شد. این کتاب درخواستی صمیمانه برای غلبه بر سرکوب اعتراف‌نشدهٔ سالمندان و جوانان به حاشیه رانده‌شده است که بر زمانهٔ ما غالب است. این رمان فراخوانی است برای نگریستن فراتر از افسانهٔ کارایی و کشف مجدد کرامت مطلق انسان. جدیدترین رمان ساسولی د بیانکی، اوانجلینا، در نوامبر ۲۰۲۳، باز هم توسط انتشارات اسپرلینگ و کوپفر منتشر شد. این رمان با تکیه بر تجربه او به عنوان یک پزشک جوان در طول زلزله ایرپینیا در سال ۱۹۸۰، داستان زن جوان نقاشی را روایت می‌کند که او می‌شناخت،
زن جوان نقاشی را روایت می‌کند که او می‌شناخت، زنی که توانست هم در زمان و هم در زمان، در بُعد وجودی متفاوتی از محدودیت‌های مرسوم دوره‌ای که کاملاً مثبت بود، زندگی کند و از هرگونه درد و گناه دوری کند. برعکس، اوانجلینا نشان می‌دهد که چگونه آنچه ما را ناراحت و آسیب‌زننده می‌کند و ما را تا ریشه‌هایمان می‌لرزاند، می‌تواند تجربه‌ای اصیل ایجاد کند که راه را به سوی ناب‌ترین زیبایی‌ها می‌گشاید. شناخت. نشان شوالیه ایتالیایی کاوالیر دل لاورو، به پاس خدمات به بنگاه‌های اقتصادی، توسط رئیس‌جمهور ایتالیا، جناب سرجیو
اقتصادی، توسط رئیس‌جمهور ایتالیا، جناب سرجیو ماتارلا، در تاریخ ۲۲ مه ۲۰۱۵ اعطا شد. ساسولی دی بیانکی جایزه ادبی فرانچسکو کوربیسیرو را در سال ۲۰۲۴ دریافت کرد.
کلودیو گرازیانو (; – ) ژنرال نیروی زمینی ایتالیا بود که در فاصله سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ به‌عنوان بیست و هشتمین رئیس ستاد دفاع ایتالیا فعالیت می‌کرد و از ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۲ ریاست کمیته نظامی اتحادیه اروپا را برعهده داشت. گرازیانو فعالیت نظامی را از سال ۱۹۷۲ در ارتش ایتالیا آغاز کرد. وی از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ فرماندهی هنگ ۲ آلپینی را برعهده داشت، از ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ به‌عنوان فرمانده تیپ آلپاین تاوریننسه فعالیت می‌کرد و از ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰ فرمانده نیروی سازمان ملل متحد در لبنان (یونیفیل) بود و در فاصله سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵ فرماندهی
بود و در فاصله سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵ فرماندهی نیروی زمینی ایتالیا را برعهده داشت. وی در جنگ در افغانستان و جنگ عراق حضور داشت و به‌علت خدماتش، نشان‌های نشان شایستگی جمهوری ایتالیا و لژیون دونور را دریافت کرد.
دختر، تو ستارهٔ دریایی هستی () اولین تک‌آهنگ گروه هیپ‌هاپ و رپ فنلاندی یون پولته است. این آهنگ در ۲ ژانویه ۲۰۱۲ به عنوان دانلود دیجیتال در فنلاند منتشر شد. این آهنگ در رتبه ۷ در جدول تک‌آهنگ‌های فنلاند قرار گرفته است. در این آهنگ ماجراهایی در بندر قایق‌رانی گربو روایت می‌شود.
کونینگاس پهینکه (؛ زادهٔ ۱۹۷۸) موسیقی‌دان اهل فنلاند است. وی از سال ۱۹۹۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
کتابخانه مارسیانا یا کتابخانه سنت مارک (، یک کتابخانه عمومی در ونیز، ایتالیا است. این کتابخانه یکی از قدیمی‌ترین کتابخانه‌های عمومی و مخازن نسخ خطی باقی‌مانده در ایتالیا است و یکی از مهم‌ترین مجموعه‌های متون کلاسیک جهان را در خود جای داده است. این کتابخانه به نام مرقس، قدیس حامی شهر، نامگذاری شده است. این کتابخانه در سال ۱۴۶۸ تأسیس شد، زمانی که کاردینال بساریون، محقق اومانیست، اسقف توسکولوم و پاتریارک لاتین قسطنطنیه، مجموعه نسخه‌های خطی یونانی و لاتین خود را به جمهوری ونیز اهدا کرد، با این شرط که یک
خود را به جمهوری ونیز اهدا کرد، با این شرط که یک کتابخانه عمومی تأسیس شود. این مجموعه نتیجه تلاش‌های مداوم بساریون برای یافتن نسخه‌های خطی نادر در سراسر یونان و ایتالیا و سپس جمع‌آوری یا کپی کردن آنها به عنوان وسیله‌ای برای حفظ ادبیات یونان باستان و ادبیات بیزانس پس از فتح قسطنطنیه در سال ۱۴۵۳ بود. انتخاب ونیز توسط او در درجه اول به دلیل جامعه بزرگ پناهندگان یونانی این شهر و پیوندهای تاریخی آن با امپراتوری بیزانس بود. با این حال، دولت ونیز به دلیل دهه‌ها بحث و تردید، به دلیل مجموعه‌ای از درگیری‌های نظامی
و تردید، به دلیل مجموعه‌ای از درگیری‌های نظامی در اواخر قرن پانزدهم و اوایل قرن شانزدهم و فضای عدم قطعیت سیاسی ناشی از آن، در عمل به تعهد خود برای نگهداری مناسب نسخه‌های خطی کند عمل کرد. این کتابخانه در نهایت در دوره بهبود به عنوان بخشی از یک برنامه گسترده نوسازی شهری با هدف تجلیل از جمهوری از طریق معماری و تأیید اعتبار بین‌المللی آن به عنوان مرکز خرد و دانش ساخته شد. ساختمان اصلی کتابخانه در میدان سن مارکو، مرکز دولتی سابق ونیز، واقع شده است و نمای بلند آن رو به قصر دوک قرار دارد. این بنا که بین سال‌های
رو به قصر دوک قرار دارد. این بنا که بین سال‌های ۱۵۳۷ تا ۱۵۸۸ ساخته شده است، شاهکار معمار جاکوپو سانسووینو و اثری کلیدی در معماری رنسانس ونیزی محسوب می‌شود. آندره‌آ پالادیو، معمار رنسانس، آن را «شاید ثروتمندترین و آراسته‌ترین بنایی که از دوران باستان تاکنون وجود داشته است» توصیف کرده است (). مورخ هنر یاکوب بورکهارت آن را «با شکوه‌ترین ساختمان سکولار ایتالیایی» می‌داند () و فردریک هارت آن را «یکی از رضایت‌بخش‌ترین سازه‌ها در تاریخ معماری ایتالیا» نامیدند. این کتابخانه که به خاطر هنرش نیز اهمیت دارد، آثار