payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سمت مدیرکل سازمان تجارت جهانی (WTO) برای جانشینی مدیرکل فعلی، پاسکال لامی، که دوره او در سال ۲۰۱۳ به پایان رسید، معرفی کرد. در آوریل ۲۰۱۳، هر سه نامزد از منطقه آسیا و اقیانوسیه حذف شدند و این نقش در نهایت به روبرتو آزوادو رسید. شناخت. در دسامبر ۲۰۱۳، به پاس قدردانی از دستاوردهای وی به عنوان یک اقتصاددان و سیاست‌گذار در آسیا، پانگستو دکترای افتخاری را از دانشگاه ملی استرالیا (ANU) دریافت کرد. وی هنگام بازدید از کانبرا برای دریافت مدرک خود، سال‌های دانشجویی خود در استرالیا را به یاد آورد، درست در همان زمانی
در استرالیا را به یاد آورد، درست در همان زمانی که پدرش عضو هیئت علمی دانشگاه ANU بود. زندگی شخصی. پانگستو با آدی هارسنو ازدواج کرد و دو فرزند به نام‌های ریموند و آریا دارد.
سقط جنین در افغانستان غیرقانونی است، مگر در مواردی که جان مادر در خطر باشد یا جان نوزاد با خطر مواجه شود، که این معمولاً به معنای وجود ناتوانی‌های شدید یا کیفیت پایین زندگی برای نوزاد تفسیر می‌شود. افغانستان یکی از بالاترین نرخ‌های باروری در جهان را دارد، اما این ارقام پس از سقوط طالبان در حال کاهش است، زیرا اکنون کارکنان امدادی می‌توانند وارد کشور شوند تا در مسائل باروری کمک کنند و نرخ مرگ‌ومیر را کاهش دهند. به‌طور کلی، قانون‌گذاری در زمینه سقط جنین تحت تأثیر قانون اسلامی قرار دارد. نرخ زاد و ولد و باروری.
قانون اسلامی قرار دارد. نرخ زاد و ولد و باروری. افغانستان یکی از بالاترین نرخ‌های باروری در جهان را دارد، در حالی که تعداد کمی از زنان به‌طور فعال از روش‌های جلوگیری از بارداری استفاده می‌کنند، علی‌رغم حمایت دولت و تطابق با اخلاق دینی. تنها ۲۲٫۵٪ از افراد از روش‌های جلوگیری از بارداری استفاده می‌کنند، در مقایسه با ایالات متحده که ۷۴٫۱٪ از افراد از پیشگیری استفاده می‌کنند. در دههٔ ۱۹۹۰، متوسط تعداد فرزندانی که یک زن در افغانستان در طول زندگی خود داشت، ۸ فرزند بود، اما این عدد در میانه دهه ۲۰۰۰ به ۶٫۳ و تا
بود، اما این عدد در میانه دهه ۲۰۰۰ به ۶٫۳ و تا پایان سال ۲۰۱۰ به ۵٫۱ کاهش یافت. از زمان سقوط طالبان در سال ۲۰۰۱، سطح باروری در افغانستان کاهش یافت. کاهش حضور طالبان باعث شد که کارکنان امدادی بتوانند وارد کشور شوند و تأمین مالی آموزشی برای مدارس، برنامه‌ریزی خانواده، و دسترسی بیشتر به وسایل کنترل بارداری را فراهم کنند. نرخ‌های باروری کنترل‌نشده، باعث سختی مدیریت سطح فقر و بهبود شرایط اجتماعی دیگر در افغانستان شده و وابستگی زیادی به کمک‌های کشورهای دیگر ایجاد کرده است. نرخ‌های باروری بالا باعث نرخ زاد و ولد
کرده است. نرخ‌های باروری بالا باعث نرخ زاد و ولد بالا می‌شود، که به نرخ بالای مرگ‌ومیر جنین کمک می‌کند. افغانستان دارای بالاترین نرخ مرگ‌ومیر جنین در جهان است، با ۱۱۰٫۶ مرگ به ازای هر ۱۰۰۰ تولد. متوسط سن مادران در اولین زایمان ۱۹٫۹ سال است. با افزایش دسترسی به آموزش در سراسر افغانستان پس از سقوط طالبان، نرخ مرگ‌ومیر جنین نیز در حال کاهش است. در مناطق روستایی این نرخ همچنان بالا باقی می‌ماند، اما کارکنان امدادی پس از آموزش در زمینه زایمان و مراقبت از نوزادان به بسیاری از مناطق کشور اعزام می‌شوند. قوانین
به بسیاری از مناطق کشور اعزام می‌شوند. قوانین جاری. قوانین افغانستان به شدت بر دیدگاه‌های اسلامی درباره سقط جنین استوار است. ماده ۳ از فصل ۱ قانون اساسی بیان می‌کند که هیچ قانونی در افغانستان نباید با اسلام تناقض داشته باشد. کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان برای محافظت از حقوق بشر و به‌عنوان پاسخی به قانون احوال شخصیه شیعه، که ناقض حقوق بشر تلقی می‌شود، ایجاد شد. تأثیر شدید باورهای مذهبی بر قوانین منجر به وضع قوانین سخت‌گیرانه در مورد سقط جنین شده است. فصل چهارم قانون مجازات افغانستان پیامدهای انجام سقط
چهارم قانون مجازات افغانستان پیامدهای انجام سقط جنین را توضیح می‌دهد. این قانون بیان می‌کند که سقط جنین غیرقانونی است مگر زمانی که جان مادر در خطر باشد یا جان نوزاد با خطر مواجه شود، که این معمولاً به معنای ناتوانی شدید یا کیفیت پایین زندگی برای نوزاد تفسیر می‌شود. ماده ۴۰۲ می‌گوید هر کسی که به‌عمد جنینی را بکشد، به حداکثر هفت سال زندان محکوم می‌شود. ماده ۴۰۳ بیان می‌کند هر کسی که سقط جنین را انجام دهد، یا به زندان می‌افتد یا تا حدود ۱۲٬۰۰۰ افغانی (معادل ۱۶۵ دلار آمریکا) جریمه می‌شود. اگر شخصی که این عمل
دلار آمریکا) جریمه می‌شود. اگر شخصی که این عمل را انجام می‌دهد پزشک باشد، به شدیدترین حد ممکن طبق قانون مجازات خواهد شد. دسترسی به سقط جنین. موارد قانونی برای دریافت مراقبت‌های سقط جنین در افغانستان بسیار محدود است. تنها در مواقعی که بارداری جان مادر را تهدید کند یا اگر نوزاد قرار است با نقص‌های شدید یا ناتوانی‌های جدی متولد شود، زنان حق انجام سقط جنین دارند. اجرای سقط جنین نیازمند تأیید کمیته‌های اخلاق مذهبی است که باید در مورد جنبه‌های اخلاقی و قانونی آن تصمیم بگیرند. پس از دریافت تاییدیه اخلاقی، زن باید
بگیرند. پس از دریافت تاییدیه اخلاقی، زن باید نظر مثبت متخصص زنان، سه پزشک عمومی، یک مشاور و اجازه پزشک را جلب کند. در برخی موارد خاص، فقر نیز یکی از عواملی است که گاهی موجب تأیید سقط جنین می‌شود، به ویژه در مناطقی که طالبان هنوز قدرت دارد. در این مناطق، سقط جنین‌های مبتنی بر فقر بیشتر مورد قبول واقع می‌شود، زیرا خانواده‌ها معمولاً تعداد زیادی فرزند دارند.
لَلا آسیه الصیعدی (به عربی: للا الصعیدی؛ متولد ۱۹۵۶) یک عکاس مراکشی است که به خاطر عکس‌های صحنه‌سازی‌شده‌اش از زنان عرب در هنر معاصر شناخته می‌شود. او در حال حاضر در بوستون، ماساچوست و مراکش فعالیت می‌کند و محل سکونت فعلی او در نیویورک است. دوران اولیه زندگی و تحصیل. لَلا آسیه الصیعدی در سال ۱۹۵۶ در مراکش به دنیا آمد. او در ۱۶ سالگی برای ادامه تحصیل در دبیرستان به پاریس رفت. پس از بازگشت به مراکش، ازدواج کرد و به عربستان سعودی نقل مکان کرد، جایی که صاحب دو فرزند شد و سپس طلاق گرفت. اسایدی در اوایل دهه ۱۹۹۰
شد و سپس طلاق گرفت. اسایدی در اوایل دهه ۱۹۹۰ به پاریس بازگشت تا در École Nationale Supérieure des Beaux-Arts (مدرسه ملی عالی هنرهای زیبا) تحصیل کند. او در سال ۱۹۹۶ به بوستون نقل مکان کرد و مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه تافتز در سال ۱۹۹۹ دریافت کرد. سپس مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته‌های نقاشی و عکاسی از دانشکده موزه هنرهای زیبا در سال ۲۰۰۳ کسب کرد. پیشه. الصعیدی تحت تأثیر تجربیات خود از رشد در مراکش و زندگی در عربستان سعودی، به بررسی راه‌هایی می‌پردازد که جنسیت و قدرت بر بدن زنان مسلمان و فضاهایی که
که جنسیت و قدرت بر بدن زنان مسلمان و فضاهایی که در آن زندگی می‌کنند، تأثیر می‌گذارد. او بیان کرده است که کارش جنبه‌ای زندگی‌نامه‌ای داردو از تفاوت‌هایی که در زندگی زنان در ایالات متحده و مراکش از نظر آزادی و هویت درک می‌کند، الهام گرفته است. او از طریق تمرین‌های استودیویی‌اش در بوستون، طیف گسترده‌ای از موضوعات از جمله مسائل دیاسپورا، هویت و مکان مورد انتظار را بررسی می‌کند. الهام‌بخش بسیاری از آثار او، دوران کودکی‌اش، فضای فیزیکی که در آن به عنوان یک زن جوان به به نافرمانی برخاست، نشات گرفته است.زمانی که
به به نافرمانی برخاست، نشات گرفته است.زمانی که او از هنجارهای رفتاری تعیین‌شده توسط فرهنگ مراکش سرپیچی کرد، به نوعی از این فضا خارج شد و به بازتعریف هویت و جایگاه خود پرداخت. چندین قطعه از آثار الصعیدی (از جمله مجموعهٔ سرزمین‌های همگرا) از حنا، که به‌طور سنتی برای تزئین دست و پای عروس استفاده می‌شود، در ترکیب با خوشنویسی عربی، که معمولاً یک هنر مردانه محسوب می‌شود، بهره می‌برد. او با استفاده از حنا برای خوشنویسی بر روی بدن زنان در آثارش، سعی دارد اقتدار و معنا را زیر سؤال ببرد. کلمات و عباراتی که او به کار
را زیر سؤال ببرد. کلمات و عباراتی که او به کار می‌گیرد، اغلب به گونه‌ای هستند که به راحتی قابل کشف یا درک نیستند و بیننده را به تفکر و بازتعریف مفاهیم سنتی وامی‌دارند. در مجموعه عکس‌های اسعیدی با عنوان «Les Femmes du Maroc» (زنان مراکش)، زنان به‌عنوان موجوداتی تزیینی و محصور در هنر حنا به تصویر کشیده شده‌اند. با این حال، حنا برای زنان مراکشی نمادین و پراهمیت است، چرا که با جشن‌های خانوادگی مرتبط با بلوغ یک دختر جوان و تبدیل او به یک زن بالغ پیوند خورده است. استفاده الصعیدی از حنا در آثارش فضایی خاموش و
استفاده الصعیدی از حنا در آثارش فضایی خاموش و معنادار ایجاد می‌کند که در آن زنان از طریق کیفیت‌های زنانه با یکدیگر «صحبت می‌کنند». این فرایند نقاشی‌گونه، به زنانی که از کار کردن در خارج از خانه منع شده‌اند، امکان می‌دهد تا از طریق هنری سودآور و شبیه به خالکوبی، هویت و حضور خود را بیان کنند.این کار نه تنها به سنت‌های فرهنگی احترام می‌گذارد، بلکه به زنان اجازه می‌دهد تا در قالب‌های جدیدی از بیان هنری مشارکت کنند. مناطق همگرا. مجموعه عکاسی الصعیدی که در اوایل دهه ۲۰۰۰ آغاز شد، زنانی را به تصویر می‌کشد که با
دهه ۲۰۰۰ آغاز شد، زنانی را به تصویر می‌کشد که با لباس‌های سفید پوشیده شده‌اند و بدن‌ها و محیط‌هایشان با خط عربی نوشته‌شده با حنا تزیین شده است. این عکس‌ها در فضاهای خانگی سنتی مراکش گرفته شده‌اند. از آنجا که خوشنویسی اسلامی به‌طور سنتی تنها به مردان آموزش داده می‌شد، صعیدی، به عنوان یک خوشنویس خودآموخته، این نوشته‌ها را بر روی سوژه‌ها و محیط‌هایشان نقاشی کرد تا نقش‌های جنسیتی موجود در میراث فرهنگی خود را به چالش بکشد.این فرایند شامل ساعت‌ها نقاشی خط حنا بر روی بدن زنان و فضای اطراف آن‌ها می‌شود. تصاویر
بر روی بدن زنان و فضای اطراف آن‌ها می‌شود. تصاویر به‌دست‌آمده در مجموعهٔ «سرزمین‌های همگرا»، نقدی بر ساختارهای مردسالارانه است و در عین حال، قدرت و انعطاف‌پذیری زنان عرب را جشن می‌گیرد.این آثار در گالری‌های معتبری همچون گالری هنرهای زیبای جکسون، گالری لیزا ست، موزه هنر کلمبوس، گالری هوارد یزرسکی و گالری لارنس میلر به نمایش گذاشته شده‌اند. نمایشگاه‌ها. آثار للا الصعیدی در موزه ملی هنر آفریقا به نمایش گذاشته شده‌اند.در سال ۲۰۱۵، موزه هنر سن دیگو نمایشگاهی با عنوان «الصعیدی: عکس‌ها» برگزار کرد که آثار او را
عنوان «الصعیدی: عکس‌ها» برگزار کرد که آثار او را در معرض دید عموم قرار داد. همچنین، آثار اسایدی در نمایشگاه «Revival» در سال ۲۰۱۷ در موزه ملی زنان در هنر در واشینگتن دی‌سی به نمایش درآمد. مجموعه‌ها. آثار للا الصعیدی در مجموعه‌های متعددی از موزه‌ها و مؤسسات هنری معتبر جهان به نمایش گذاشته شده‌اند. از جمله این مکان‌ها می‌توان به مؤسسه هنر شیکاگو، موزه پنج قاره، موزه هنر سن دیگو [نیازمند منبع]، موزه هنرهای زیبای کورنل در وینتر پارک، فلوریدا، موزه فرایز در لیوواردن، هلند، موزه هنرهای زیبا، بوستون، موزه ملی
هلند، موزه هنرهای زیبا، بوستون، موزه ملی زنان در هنر [۵]، و موزه هنر کالج ویلیامز در ویلیامزتاون، ماساچوست اشاره کرد. جوایز. للا الصعیدی در فهرست ۲۰ هنرمند برتر معاصر خاورمیانه در سال‌های ۲۰۱۲–۲۰۱۴» که توسط چارچوب منتشر شد، به عنوان هنرمند شماره ۱۸ انتخاب شد. این انتخاب نشان‌دهنده تأثیر و جایگاه مهم او در هنر معاصر خاورمیانه است. در سال ۲۰۱۲، مدال تقدیر را از مدرسهٔ موزهٔ هنرهای زیبای بوستون دریافت کرد.
سقط جنین در کاستاریکا به‌طور شدید توسط قوانین کیفری محدود شده است. در حال حاضر، سقط جنین تنها زمانی در کاستاریکا مجاز است که برای حفظ جان یا سلامت جسمی زن ضروری باشد. سقط جنین در تقریباً تمامی موارد غیرقانونی است، از جمله زمانی که بارداری ناشی از تجاوز یا محارم باشد یا زمانی که جنین دچار مشکلات پزشکی یا نقص‌های مادرزادی باشد. عوامل اجتماعی و اقتصادی به این وضعیت قانونی منجر شده‌اند. همچنان مشخص نیست که آیا سقط جنین برای حفظ سلامت روانی زن قانونی است یا خیر، اما گزارش سقط جنین سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۳
اما گزارش سقط جنین سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۳ بیان می‌کند که کاستاریکا اجازه سقط جنین مربوط به سلامت روانی زن را می‌دهد. تحت دولت کارلوس آلوارادو کسادا، بحث دربارهٔ «استاندارد فنی» برای تنظیم سقط جنین درمانی که از قبل قانونی بوده، به یک موضوع داغ تبدیل شده است. احزاب انجیلی (که بلوک بزرگی در مجمع قانون‌گذاری) دارند، به شدت با آن مخالفت می‌کنند. مسائل قانونی. قانون مجازات کاستاریکا در ماده ۱۲۱ خود تصریح می‌کند که هیچ سقط جنینی که برای حفاظت از جان یا سلامت جسمی مادر انجام شود و با رضایت زن و مشارکت یک پزشک
مادر انجام شود و با رضایت زن و مشارکت یک پزشک یا متخصص زنان مجاز صورت گیرد، قابل مجازات نیست. این وضعیت به عنوان «سقط جنین بدون مجازات» شناخته می‌شود. با این حال، فقدان یک استاندارد تنظیمی اجرای این قانون را دشوار کرده است. ماده ۹۳ قانون مجازات کاستاریکا به قضات اجازه می‌دهد که در مواردی که زن به دلیل تجاوز، خود باعث سقط جنین شده است، عفو قضایی اعطا کنند. مواد ۱۱۸، ۱۱۹، ۱۲۰ و ۱۲۲ انواع مختلفی از سقط جنین را با توجه به شرایط، از سه ماه تا ده سال زندان مجازات می‌کنند. در تمامی موارد، اگر جنین بیش از شش ماه
می‌کنند. در تمامی موارد، اگر جنین بیش از شش ماه رشد کرده باشد، قانون مجازات را افزایش می‌دهد. سقط جنین القایی در قانون کیفری سال ۱۹۷۰ به‌عنوان جرمی تحت عنوان جنایات علیه زندگی طبقه‌بندی شده است. پزشکانی که مشکوک هستند یک زن سقط جنین انجام داده است، موظفند آن را به سازمان تحقیقات قضایی ("Organizacion de Investigacion Judicial") گزارش دهند. مجازات بسته به این‌که آیا زن با این عمل موافقت کرده یا نه و این‌که آیا جنین تا زمان سقط بیش از شش ماه رشد کرده باشد، متفاوت است. اگرچه شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در
است. اگرچه شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در سال ۱۹۹۹ توصیه کرد که کاستاریکا استثنائات بیشتری را در ممنوعیت سقط جنین وارد کند، اما مجلس قانون‌گذاری کاستاریکا به دلیل پس‌زمینه روم کاتولیک خود قصد داشت مجازات‌های مربوط به سقط جنین را افزایش دهد. لورا چینچیلا، که به شدت با قانونی‌سازی سقط جنین مخالف بود، از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴ رئیس‌جمهور کاستاریکا بود، دورانی که انتظار اصلاحات در قوانین نمی‌رفت. سقط جنین درمانی. سقط جنین درمانی به قطع بارداری به دلایل پزشکی اشاره دارد که هدف آن حفاظت از سلامت یا جان فرد باردار
دارد که هدف آن حفاظت از سلامت یا جان فرد باردار است. این نوع سقط جنین زمانی انجام می‌شود که ادامه بارداری خطر قابل‌توجهی برای سلامت جسمی یا روانی فرد باردار ایجاد کند. طبق گزارش مرکز حقوق باروری (ترجمه‌شده از اسپانیایی)، سقط جنین درمانی بر اساس ماده ۱۲۱ قانون کیفری قانونی است. اگرچه این نوع سقط جنین به‌صورت فنی ممکن است قانونی باشد، بیمارستان‌های عمومی، که محل درمان اکثر کاستاریکایی‌ها هستند، معمولاً از ارائه این خدمات خودداری می‌کنند، مگر اینکه زندگی زن در معرض خطر باشد، مانند موارد حاملگی خارج رحمی.
در معرض خطر باشد، مانند موارد حاملگی خارج رحمی. تدابیر کافی برای تضمین این حق اتخاذ نشده است. به‌طور مشخص، هیچ پروتکل تخصصی یا راهنمایی وجود ندارد که به کارکنان بهداشتی نشان دهد چگونه باید در صورت به خطر افتادن جان یا سلامت جسمی یا روانی زن اقدام کنند. همچنین هیچ مکانیزم قضایی یا اداری مؤثری وجود ندارد که از طریق آن بتوان اجرای این فرایند را مطالبه کرد.
بازی‌های مدیترانه ۱۹۹۷ () سیزدهمین دوره مسابقات بازی‌های مدیترانه است که از ۱۳ تا ۲۵ ژوئن ۱۹۹۷ در باری، ایتالیا برگزار شده است. این بازی‌ها با حضور ۲٬۹۵۶ ورزشکار از ۲۱ کشور انجام شده است.
شورشِلی (؛ ، "Şurşăl") یک شهرک در چوواشستان، روسیه است. این شهرک بین مناطق اناتکاسی و یردووو قرار دارد و در نزدیکی اتلاشفو و یِل‌نیکوو واقع شده است. شورشلی در نزدیکی رود ولگا قرار دارد. این روستا زادگاه آندریان نیکولایف، فضانورد دوران آغازین اتحاد جماهیر شوروی، است. در این مکان موزه فضانوردی وجود دارد و آرامگاه نیکولایف نیز در همین‌جا واقع شده است.
شمشیر عربی () از دوران قبل از قرن هفتم در عربستان سرچشمه گرفته است. جز آنچه الکندی در رساله قرن نهم خود در مورد شمشیر نوشته است، اطلاعات زیادی در مورد این سلاح خاص در دست نیست. توصیف. شمشیر اصلی عربی به دلیل صاف، کوتاه و شبیه به شمشیرهای رومیان، متمایز بود. اعراب بر خلاف ساسانیان شمشیر را بر دوش و پشت حمل می‌کردند. رحمان زکی در مقاله «مقدمه ای بر مطالعه اسلحه و زره اسلامی» می‌گوید که «سیف [یک] شمشیر عربی است، [با] تیغه‌ای نسبتاً پهن و گاه با قلابی خاص. اندازه آن بسیار متفاوت است. در بیشتر کشورهایی که اعراب
آن بسیار متفاوت است. در بیشتر کشورهایی که اعراب در آن زندگی می‌کرده‌اند، یافت می‌شود، و هر کدام از واژه‌های مزمن عرب برای ذکر انواع خاص خود استفاده می‌کنند. سیف أنیث که از آهن ساخته شده بود و سیف فولاذ که از آهن و فولاد ساخته شده بود». تاریخچه. تولید شمشیر عربی دارای چهار دوره متمایز است: پیش از اسلام (شمشیرهای باستانی قبل از قرن هفتم)، اوایل اسلامی (شمشیرهای قدیمی قرن هفتم تا هشتم)، عصر طلایی اسلامی (شمشیرهای قرن نهم تا اوایل قرن سیزدهم) و دوره رهاسازی (شمشیرهای اواخر قرن ششم تا پایان قرن ششم). بیشتر
(شمشیرهای اواخر قرن ششم تا پایان قرن ششم). بیشتر اطلاعات در مورد شمشیرهای عرب از ادبیات به دست آمده است. پیش از اسلام. قبل از ظهور اسلام در دهه ۶۳۰، جوامع مستقر در شبه جزیره عربستان به تمدن‌های متمایز تبدیل شدند و به شواهد باستان‌شناسی محدود شدند. گزارش‌های نوشته شده در خارج از عربستان و روایات شفاهی عرب بعدها توسط دانشمندان اسلامی ثبت شد. از برجسته‌ترین تمدن‌ها می‌توان به دیلمون اشاره کرد که در اواخر هزاره چهارم قبل از میلاد به وجود آمد و تا حدود ۶۰۰ سال بعد از میلاد ادامه یافت و ثمود که در حدود ۳۰۰۰ سال
از میلاد ادامه یافت و ثمود که در حدود ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد به وجود آمد. و تا حدود ۳۰۰ بعد از میلاد ادامه داشت. علاوه بر این، از آغاز هزاره اول پیش از میلاد، جنوب عربستان خانه پادشاهی‌های متعددی مانند صابئیان بود و نواحی ساحلی عربستان شرقی از ۳۰۰ قبل از میلاد تحت کنترل اشکانیان و ساسانیان ایرانی بود؛ بنابراین، اعراب شبه جزیره، نظام محلی جنگی خود را داشتند که شامل ارتش‌های بزرگ نبود، بلکه نبردها و زد و خوردهای کوچک میان قبایل بود. برخی از کاوش‌ها نشان داده است که واحدهای ارتش نبطی از اسب و شتر تشکیل شده
است که واحدهای ارتش نبطی از اسب و شتر تشکیل شده بود. یکی از سلاح‌های اصلی، شمشیر کوتاه بود که شبیه به توصیف شمشیر اصلی عربی است. اوایل اسلامی. ابن اسحاق که شرح حال محمد پیامبر اسلام را در "سیرت رسول‌الله"، نقل می‌کند در زمان پیامبر اسلام، قبیله یهودی موسوم به بنی‌قینقاع به عنوان سازندگان اسلحه یا دارای ذخایر بزرگ اسلحه در مدینه شناخته می‌شد. ممکن است برخی از سلاح‌های آن‌ها در آنجا تولید شده باشد. تولید. الکندی هفت مکان را فهرست می‌کند که شمشیرهای عرب در آن جا ساخته می‌شد: یمن، خراسان، دمشق، مصر، روم
در آن جا ساخته می‌شد: یمن، خراسان، دمشق، مصر، روم (بیزانس)، سریلانکا و قلعه (احتمالاً کداح). عصر طلایی اسلامی. در سال‌های عصر طلایی اسلامی، شمشیرهای خمیده و شمشیرهای دولبه در خاورمیانه با هم استفاده می‌شد. رها شدن. در سالهای بعدی شمشیر عربی، از هفت مکان فهرست شده توسط الکندی که در آن تولید می‌شد، چهار مکان تا نیمه پایانی قرن سیزدهم باقی ماند. با ویران شدن خراسان و دمشق توسط مغولان و تسخیر بیزانس توسط صلیبیون در جنگ صلیبی چهارم، شمشیر عربی به شدت افول کرد. پایان نهایی آن در قرن شانزدهم بود، زمانی که
کرد. پایان نهایی آن در قرن شانزدهم بود، زمانی که عثمانی‌ها مصر را در سال ۱۵۱۷ و یمن را در سال‌های ۱۵۵۲–۱۵۶۰ با شمشیرهای شرقی مانند قلیچ تصرف کردند، پایان شمشیر عربی را رقم زدند. نه مغول‌ها، نه صلیبی‌ها و نه عثمانی‌ها علاقه‌ای به شمشیر عربی نشان ندادند. این گروه‌ها سنت‌های خاص خود را داشتند که پس از آن جایگزین شدند. در دو مکان آخر، سریلانکا و کداح، شمشیرهای عربی تحت تأثیر سنت‌های همسایه به آرامی توسعه یافتند و سپس به‌طور کلی تولید نشدند.
ایستگاه قطار شهری پایانه امام رضا یکی از ایستگاه‌های خط ۳ قطار شهری مشهد است که در پایانه مسافربری امام رضا قرار دارد و در ۱۹ اردیبهشت سال ۱۴۰۴ افتتاح شده‌است. از این ایستگاه ۲ خط اتوبوسرانی مشهد و حومه می‌گذرد. در حال حاضر (خرداد ۱۴۰۴)، به‌دلیل تقاضای پایین سفر در این ایستگاه به‌نسبت دو ایستگاه فعال دیگر این خط، سرفاصله حرکت‌ قطار در این ایستگاه ۳۰ دقیقه است.
سمیره ابوغزاله (۱۹۲۸ – ۱۲ ژانویه ۲۰۱۷) فعال سیاسی و حقوق زنان فلسطینی بود. در نابلس زاده شد. در سال ۱۹۵۶ با مدرک کارشناسی زبان عربی از دانشگاه قاهره دانش‌آموخته شد و سپس در سال ۱۹۶۲ مدرک کارشناسی ارشد خود را گرفت. مدتی در زمینهٔ تدریس فعالیت کرد، سپس در شورای عالی مراقبت از هنر و ادبیات در قاهره مشغول به کار شد. استاد زبان عربی در دانشگاه آمریکایی قاهره شد. یکی از بنیانگذاران انجمن زنان فلسطین در قاهره در سال ۱۹۶۳ بود. سمیره ابوغزاله به عنوان یک فعال زن فلسطینی، نویسنده و استاد دانشگاه از دههٔ ۱۹۵۰ شهرت
نویسنده و استاد دانشگاه از دههٔ ۱۹۵۰ شهرت یافت که به نوشتن شعر، مطالعات و مقالات پرداخت. یک مجموعه شعر در سال ۱۹۸۹ با عنوان «ندای زمین» منتشر کرد. در سال ۱۹۶۵ به عنوان عضو مجلس ملی فلسطین انتخاب شد که نخستین زنی است که به این سِمَت رسید و در دروه‌های بعدی عضو آن باقی ماند. همچنین در سال ۱۹۸۵ به عضویت شورای مرکزی سازمان آزادیبخش فلسطین درآمد. زندگی و پیشه. سمیره ابوغزاله در سال ۱۹۲۸ در نابلس، ناحیهٔ سامریه، سرپرستی فلسطین، در خانواده‌ای سرشناس نابلسی به دنیا آمد. پدرش محمدزکی نام داشت. تحصیلات ابتدایی خود
آمد. پدرش محمدزکی نام داشت. تحصیلات ابتدایی خود را در شهر |رمله، جایی که پدرش در آنجا مشغول به کار بود، به پایان رساند، تحصیلات خود را در دانشکدهٔ معلمان قدس ادامه داد و در سال ۱۹۴۷ فارغ‌التحصیل شد. در دوران تحصیل، او و همکلاسی‌هایش در فعالیت‌های مقاومت مردمی علیه نیروهای انگلیسی و گروه‌های صهیونیستی شرکت می‌کردند؛ مدرسه را ترک می‌کردند و به سمت اتوبوس‌هایی که از قدس به یافا در حرکت بودند، سنگ پرتاب می‌کردند.در آستانهٔ نکبت (۱۹۴۸) به فعالیت‌های داوطلبانه پرداخت و در جمع‌آوری هدایا، لباس و غذا و رساندن آنها
و در جمع‌آوری هدایا، لباس و غذا و رساندن آنها به مبارزان فلسطینی شرکت کرد. او همچنین از دوستانش خواست تا با سلاح آموزش ببینند و برخی از آنها به هلال احمر مصری در رمله پیوستند. پس از نکبت، سمیره ابوغزاله و خانواده‌اش به شهر نابلس آواره شدند، که او به همراه خواهرش، ندیره، پیش از اینکه دو برادرش از رمله به نابلس بروند و تیرباران شوند، به شهر نابلس آمدند. او و خواهرش، مدرسه‌ای در خانهٔ عمویش برای آموزش کودکان محله افتتاح کرد و به حمایت از خانواده کمک کردند. در سال ۱۹۵۰ به عنوان دبیر هلال احمر اردن در قدس
در سال ۱۹۵۰ به عنوان دبیر هلال احمر اردن در قدس انتخاب شد. در سال ۱۹۵۲ برای تحصیل در دانشگاه آمریکایی بیروت به بورسیهٔ تحصیلی پیوست و در آنجا در برنامه آموزش و روان‌شناسی ثبت نام کرد. در بیروت، او از طریق جنبش ملی‌گرایان عرب و انجمن العروة الوثقی که توسط استاد دانشگاه و متفکر ملی‌گرای کنستانتین زُرَیق تأسیس شده بود، زمینهٔ فعالیت سیاسی فراوانی داشت. نقش او با شرکت در یک کمپین فعال علیه دعوت دانشجویان دختر دانشگاه آمریکایی برای دیدار با تفنگداران دریایی آمریکایی که از سواحل لبنان بازدید می‌کردند تا آنها را
که از سواحل لبنان بازدید می‌کردند تا آنها را سرگرم کنند، برجسته شد که باعث شد مدیریت دانشگاه علیه او باشد. در تظاهراتی که در سال ۱۹۵۵ در بیروت برای محکوم کردن پیمان بغداد برگزار شد، او و دیگر همکلاسی‌هایش شرکت کرد که باعث انفصال آنان از دانشگاه شد، چرا که در تضاد با دستورالعمل مدیریت دانشگاه بود. به دنبال شرکت او در این تظاهرات، او مجبور شد ده روز ناپدید شود، هنگامی که خبر اخراج دانشجویان به گوش رئیس‌جمهور مصر جمال عبدالناصر رسید، وی از طریق رادیو صدای عرب اعلام کرد که آنها در دانشگاه‌های مصر پذیرفته
عرب اعلام کرد که آنها در دانشگاه‌های مصر پذیرفته می‌شوند. پس از بازگشت از بیروت به نابلس در زمینهٔ دفاع از حقوق زنان فعال شد، به ویژه حق رأی و حق نامزدی در مجلس. او در سازماندهی چندین جشنواره برای دفاع از این حقوق شرکت کرد. ابوغزاله در سال ۱۹۵۵ برای تکمیل تحصیلات دانشگاهی خود که در بیروت آغاز کرده بود، به قاهره نقل مکان کرد. او در سال ۱۹۵۶ مدرک لیسانس ادبیات عرب را از دانشگاه قاهره گرفت. پس از فارغ‌التحصیلی به فلسطین بازگشت و از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۵۸ در دانشکدهٔ معلمان زن رام‌الله-البیره تدریس کرد. اما با اصرار
معلمان زن رام‌الله-البیره تدریس کرد. اما با اصرار خانواده اش که می‌ترسیدند به دلیل فعالیت‌های سیاسی او دستگیر شود، به قاهره بازگشت. او به دانشگاه قاهره دوباره پیوست و در سال ۱۹۶۲ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ ادبیات عرب با پژوهشی با عنوان «شعر ملی در مصر و شام بین جنگ‌های جهانی اول و دوم» گرفت. در همان سال کتابی با عنوان «خاطرات یک دختر عرب» در قاهره منتشر کرد. سمیره ابوغزاله به مدت بیست سال در شورای عالی مراقبت از هنر و ادبیات در قاهره کار کرد و سپس در دانشگاه آمریکایی قاهره به تدریس زبان عربی برای
در دانشگاه آمریکایی قاهره به تدریس زبان عربی برای خارجی‌ها پرداخت. در آوریل ۱۹۶۳، سمیره ابوغزاله با همکاری تعدادی از زنان فلسطینی مقیم قاهره، از جمله: زینات عبدالمجید، جهاد سلامه، عایده بامیه و رجاء بیدس، ابتکار عمل را برای تأسیس «اتحادیهٔ زنان فلسطین» در قاهره به دست گرفت. آنان اهداف اتحادیهٔ سیاسی را این گونه تعریف کردند: «تجمع، سازماندهی و تلاش برای آزادی فلسطین». وی سپس در کمیتهٔ مقدماتی که متشکل از نمایندگان سازمان‌های زنان فلسطینی در داخل و خارج از فلسطین بود، با ادارهٔ سازمان مردمی سازمان آزادیبخش
بود، با ادارهٔ سازمان مردمی سازمان آزادیبخش فلسطین شرکت کرد و «اتحادیهٔ عمومی زنان فلسطینی» را در سال ۱۹۶۵ در قدس تأسیس کرد. اتحادیهٔ زنان فلسطین در قاهره، شعبه‌ای از این اتحادیه شد و تا سال ۲۰۱۰ ریاست هیئت اداری آن را بر عهده داشت. در سال ۱۹۶۵ به عنوان عضو مجلس ملی فلسطین انتخاب شد که نخستین زنی است که به این سمت رسید و در دروه‌های بعدی عضو آن باقی ماند. همچنین در سال ۱۹۸۵ به عضویت شورای مرکزی سازمان آزادیبخش فلسطین درآمد. ابوغزاله در قاهره، خانهٔ دانشجویان دختر فلسطینی را تأسیس کرد و به افتتاح چندین
دختر فلسطینی را تأسیس کرد و به افتتاح چندین خانهٔ فلسطینی که برای استخدام زنان و خانواده‌ها در پروژه‌های وابسته به اتحادیهٔ عمومی زنان فلسطینی اختصاص داشت، کمک کرد. او به مدت چهل سال یک برنامهٔ رادیویی در رادیو فلسطین که از قاهره پخش می‌شد، به نام «دختر فلسطین» ارائه کرد. او همچنین یک ستون هفتگی در روزنامهٔ «الدفاع» قدس داشت. او در ده‌ها کنفرانس فلسطینی، عربی و بین‌المللی شرکت کرد. سمیرا ابوغزاله در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۷ در قاهره درگذشت و پیکرش در یکی از قبرستان‌های قاهره به خاک سپرده شد. محمود عباس، رئیس‌جمهور
قاهره به خاک سپرده شد. محمود عباس، رئیس‌جمهور فلسطین با تمجید از «کمک‌های او در مراحل مختلف مبارزات ملی و تأکید بر اینکه زندگی خود را وقف خدمت به مردم ما و آرمان عادلانه آن‌ها کرده است»، درگذشت او را تسلیت گفت. محمود عباس همچنین در ۱ مه ۲۰۱۸، مدال طلای شایستگی و تعالی را به نام او اهدا کرد. زندگی شخصی. شوهرش جمال سلیم از مصر بود و دخترشان مونا نام داشت.
بازی‌های مدیترانه ۲۰۰۱ () چهاردهمین دوره مسابقات بازی‌های مدیترانه است که از ۲ تا ۱۵ سپتامبر ۲۰۰۱ در شهر تونس، تونس برگزار شده است. این بازی‌ها با حضور ۲٬۹۹۱ ورزشکار از ۲۳ کشور انجام شده است. برگزارکنندگان بازی‌ها تصمیم گرفتند که مراسم اختتامیه را به دلیل حملات ۱۱ سپتامبر برگزار نکنند.
بازی‌های مدیترانه ۲۰۰۵ () پانزدهمین دوره مسابقات بازی‌های مدیترانه است که از ۲۴ ژوئن تا ۳ ژوئیه ۲۰۰۵ در آلمریا، اسپانیا برگزار شده است. این بازی‌ها با حضور ۳٬۲۰۳ ورزشکار از ۲۱ کشور انجام شده است.
مدونا طلایی اسن یک مجسمه از مریم مقدس و نوزاد عیسی مسیح است. این مجسمه دارای یک هسته چوبی است که با لایه‌های نازک ورق طلایی پوشانده شده است. این اثر بخشی از گنجینه کلیسای جامع اسن، که قبلاً کلیسای صومعه اسن بوده است، می‌باشد و در نوردراین-وستفالن آلمان به نمایش گذاشته شده است. ارتفاع این مجسمه ۷۴ سانتی‌متر (۲۹ اینچ) است و در پایه ۲۷ سانتی‌متر (۱۰.۶ اینچ) عرض دارد. این مجسمه که تاریخ ساخت آن به حدود سال ۹۸۰ میلادی بازمی‌گردد، هم قدیمی‌ترین مجسمه شناخته‌شده از مدونا و هم قدیمی‌ترین مجسمه مستقل قرون وسطایی در