payamvha/North_RAG huggingface dataset:
استیک فلنک اغلب به عنوان "falda" شناخته می‌شود. نام‌های استیک فلنک و استیک دامن، که دو برش مختلف گوشت هستند، اغلب به‌طور متقابل استفاده می‌شوند. به عنوان مثال، استیک دامن که از قسمت پلیت گاو می‌آید، نه فلنک، در کلمبیا نیز به عنوان "سوبره‌باریگا" شناخته می‌شود. تاریخچه. استیک فلنک برای اولین بار در سال ۱۹۰۲ در دیکشنری مریام وبستر ثبت شده است. به‌طور کلی، استیک از اسکاندیناوی و ایتالیا در قرن پانزدهم نشأت گرفته است. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، استیک فلنک برش کمتری شناخته‌شده در اروپا بود. قصاب‌ها
فلنک برش کمتری شناخته‌شده در اروپا بود. قصاب‌ها اغلب آن را با قیمت‌های پایین‌تر از سایر برش‌ها می‌فروختند. استیک فلنک در اواسط قرن بیستم در آمریکای شمالی محبوب شد. سربازانی که از جنگ جهانی اول و دوم بازگشتند، در افزایش محبوبیت استیک فلنک در غرب نقش داشتند. این امر به محبوبیت برش گوشتی که امروزه در آمریکای شمالی وجود دارد، منجر شد. استیک فلنک همچنین در آمریکای جنوبی تاریخچه‌ای دارد. سنت‌های فرهنگی در آرژانتین، شیلی و برزیل استفاده از کل حیوان را تشویق می‌کنند تا از هدر رفتن جلوگیری شود. به همین دلیل، برخلاف
تا از هدر رفتن جلوگیری شود. به همین دلیل، برخلاف آمریکایی‌ها که برش‌های نرم‌تر را ترجیح می‌دهند، مردم آمریکای جنوبی از حدود اواخر قرن هجدهم استیک فلنک را مصرف کرده‌اند. مصرف. استیک فلنک در تهیه غذاهای مختلفی مانند کبابی لندن و به عنوان جایگزینی برای استیک دامن در "فاهیتا" استفاده می‌شود. به‌طور خاص، "کارنه آسادا" معمولاً شامل استیک فلنک به جای استیک دامن است. این نوع استیک می‌تواند کبابی، سرخ‌کرده، گریل شده یا تفت‌آب‌پزی شود تا لطافت بیشتری پیدا کند. الیاف گوشت در استیک فلنک قابل مشاهده است، به همین دلیل
گوشت در استیک فلنک قابل مشاهده است، به همین دلیل سرآشپزها باید برش را در خلاف جهت الیاف انجام دهند تا گوشت نرم‌تر شده و برش صاف‌تری ایجاد شود. استیک فلنک اغلب در آشپزی آسیایی استفاده می‌شود و معمولاً در بازارهای چینی به عنوان "گوشت گاو سرخ شده " فروخته می‌شود. همچنین در آشپزی فرانسوی به عنوان استیک با پخت حداکثر نیم‌پز سرو می‌شود. فلنک همچنین به عنوان یک برش رایج برای استیک خشک استفاده می‌شود و معمولاً به عنوان گزینه‌ای گران‌تر از خشک استفاده می‌شود. آماده‌سازی و پخت. استیک فلنک نیاز به چاشنی و مرینیت کردن
و پخت. استیک فلنک نیاز به چاشنی و مرینیت کردن دارد، سپس روی گریل از قبل گرم شده با حرارت بالا پخته می‌شود. برای اینکه به تکه‌های نازک مخصوص خود تبدیل شود، باید در خلاف جهت الیاف (ریشه) برش داده شود. تغذیه. مقادیر ممکن است بسته به نوع گاو و نحوهٔ آماده‌سازی متفاوت باشند. استانداردهای وزارت کشاورزی ایالات متحده بیان می‌کند که ۱۰۰ گرم استیک پهلو ۱۹۲ کالری دارد. علاوه بر این، در هر ۱۰۰ گرم استیک، ۲۸ گرم پروتئین، ۸ گرم چربی کل، ۷۹ میلی‌گرم کلسترول و ۵۶ میلی‌گرم سدیم وجود دارد.
رنگ‌آمیزیِ الکتروشیمیاییِ فلزات، فرایندی است که در آن رنگِ سطحِ فلز به‌وسیلهٔ تکنیک‌های الکتروشیمیایی، یعنی قطبشِ کاتدی یا آندی، تغییر می‌کند. اولین روشِ رنگ‌آمیزیِ الکتروشیمیاییِ فلزات، بدون شک، حلقه‌های رنگی نوبیلی بود که توسط لئوپولدو نوبیلی، فیزیکدانِ ایتالیایی، در سال ۱۸۲۶ کشف شد . علاوه بر پوشش‌های چندرنگِ ذکرشده، او همچنین توانست پوشش‌های تک‌رنگ تولید کند و آن تکنیک را متالوکرومیا نامید. فرایندهای رنگ‌آمیزیِ الکتروشیمیاییِ فلزات شامل آبکاریِ نیکلِ سیاه، سبز و آبی، آبکاریِ کرومِ سیاه، آبکاریِ رودیومِ
سبز و آبی، آبکاریِ کرومِ سیاه، آبکاریِ رودیومِ سیاه و آبکاریِ روتنیمِ سیاه هستند. اکسیداسیونِ آندیِ آلومینیوم، مس و آلیاژهای مس، منیزیم، روی، تیتانیوم، نیوبیوم، تانتالوم، فولاد و فولاد ضدزنگ نیز از جمله فرایندهای رنگ‌آمیزیِ الکتروشیمیایی محسوب می‌شوند. پتینه‌های الکترولیتیِ چندرنگ و سبز برای مس و آلیاژهای آن نیز اهمیت دارند. تاریخچه. علاوه بر لئوپولدو نوبیلی، که در سال ۱۸۲۴ اولین آزمایش‌های خود را مرتبط با ظهور حلقه‌های نوبیلی انجام داد، لئونارد السنر، الکساندر وات، آنتوان سزار بکرل (۱۷۸۸-۱۸۷۸) و رودولف
وات، آنتوان سزار بکرل (۱۷۸۸-۱۸۷۸) و رودولف کریستین بوتگر (۱۸۰۶-۱۸۸۱) یز در آن دورهٔ اولیه به موضوع رنگ‌آمیزیِ الکتروشیمیاییِ فلزات پرداختند. همچنین شایان ذکر است که در سال ۱۷۶۸T، جوزف پریستلی (۱۷۳۳-۱۸۰۴) پدیده‌ای مشابه را ثبت کرد و این پدیده به «حلقه‌های پریستلی» یا «حلقه‌های پری» معروف شد، اما پریستلی از یک بطری لیدن و یک میخ فلزی استفاده می‌کرد و حلقه‌ها به‌صورت هم‌مرکز روی یک صفحهٔ فلزی در اطراف نقطهٔ تخلیهٔ انفجاریِ الکتریکی شکل می‌گرفتند. همچنین می‌دانیم که جورج ریچاردز الکینگتون (۱۸۰۱-۱۸۶۵)، که به
که جورج ریچاردز الکینگتون (۱۸۰۱-۱۸۶۵)، که به خاطر ثبت اختراعش در زمینهٔ آبکاری طلایی و نقره‌ای در سال ۱۸۴۰ شناخته می‌شود، حداقل یک فرایند رنگ‌آمیزیِ الکتروشیمیاییِ فلزات را ثبت اختراع کرد (و ج. ا. استارک آمریکایی حدود سال ۱۹۳۷، ده نسخهٔ مختلف از فرایند او را توسعه و ثبت اختراع کرد). آ. او. ماتهی اولین مقالهٔ شناخته‌شده دربارهٔ کاربرد صنعتی رنگ‌آمیزیِ الکتروشیمیاییِ فلزات را در سال ۱۸۵۶ منتشر کرد. در پایانِ قرن نوزدهم، آ. لیزمان (DRP. 93543 / 1898) و در آغازِ قرن بیستم، ستلیک، نخستین فرایندهای الکترولیتی
قرن بیستم، ستلیک، نخستین فرایندهای الکترولیتی برای تولید پتینهٔ سبز روی مس را توسعه دادند (۱۹۰۳). این فرایندها بین دو جنگ جهانی و بار دیگر پس از جنگ جهانی دوم، توسعهٔ بیشتری یافتند. در همان زمان، نخستین فرایندها برای برنزه‌کردن و سیاه‌کردن الکترولیتی فولاد توسعه یافتند (ثبت اختراع آ. دِ مریتورز D.R.P. 375 961 / 1886، ثبت اختراع‌های آ. ا. و آ. ج. هاسول DRP 56720 و 54847 / 1889، ثبت اختراع H.L. Hollis USPT 621,084 از سال ۱۸۹۹ که نخستین تلاش‌ها در این زمینه بود، اما بکرل پیش‌تر در سال ۱۸۴۳ دربارهٔ آن گزارش
بود، اما بکرل پیش‌تر در سال ۱۸۴۳ دربارهٔ آن گزارش داده بود!). در حالی که موارد مذکور عمدتاً به این موضوع برای محافظت در برابر خوردگی می‌پرداختند، ثبت اختراع انگلیسی ۱۰۶,۷۷۴ از سال ۱۹۱۶ و ثبت اختراع آمریکایی توسط T. Rondelli و Q. Sestini USPT 1,386,076 از سال ۱۹۲۱ نیز به رنگ‌آمیزی شیمیایی فولاد و آهن به‌عنوان هدف فرایند، توجه دارند. آبکاری نیکل سیاه حدود سال ۱۹۰۵ توسعه یافت و بین دو جنگ جهانی، آبکاری کروم سیاه (نخستین ثبت اختراع آلمانی ۱۹۲۹، GP 607,420) معرفی شد، که استفادهٔ گسترده از آن تنها از اواسط دههٔ
شد، که استفادهٔ گسترده از آن تنها از اواسط دههٔ ۱۹۵۰ آغاز گردید. پس از جنگ جهانی اول، نخستین فرایندها برای اکسیداسیون آندی و رنگ‌آمیزی آلومینیوم اکسیدشده آندی توسعه یافتند (۱۹۲۳، ۱۹۲۴، DRP. 413876). در دههٔ ۱۹۶۰، فرایندهایی برای اکسیداسیون آندی تیتانیوم توسعه یافت، کمی بعد برای نیوبیوم و تانتالوم و کمی قبل‌تر برای فولاد ضدزنگ (حدود سال ۱۹۵۷، ثبت اختراع US 2957812 A). بر خلاف آلومینیوم اکسیدشده آندی، این فرایندها شامل لایهٔ اکسیدی که بتوان آن را با رنگ‌های خاص رنگ‌آمیزی کرد نمی‌شوند، بلکه شامل رنگ‌های
خاص رنگ‌آمیزی کرد نمی‌شوند، بلکه شامل رنگ‌های تداخلی (Interference colors) هستند. چندین فرایند مهم نیز پس از جنگ جهانی دوم در شوروی سابق توسعه یافتند. آ. پ. ایچیس اهل اوکراین، چندین فرایند پیچیده و در عین حال اصیل را توسعه داد که شامل رنگ‌آمیزی الکتروشیمیایی فلزات می‌شد (کریستالیت، ایسکریت، اسلویت، تکستوریت – کار او به‌شدت تحت تأثیر ج. ا. استارک ذکرشده قرار داشت). فرایندهای کریستال کروم (Chrome agate) و اکسید کروم (Chrome oxide) نیز در اتحاد جماهیر شوروی توسعه یافتند؛ این‌ها نسخه‌های ویژه‌ای از آبکاری کروم
یافتند؛ این‌ها نسخه‌های ویژه‌ای از آبکاری کروم سیاه بودند. تقسیم‌بندیِ پایه‌ای پوشش‌های رنگیِ به‌دست‌آمده به روش الکتروشیمیایی. پوشش‌های شکل‌گرفته توسط رسوب‌گذاری روی کاتد. آبکاری نیکل سیاه، آبکاری نیکل آبی، آبکاری نیکل سبز، کروم سیاه، کریستال کروم (Chrome agate)، اکسید کروم، مولیبدن سیاه، منگنز سیاه، روی سیاه، پلاتین سیاه، پالادیوم سیاه، رودیوم سیاه، رودیوم آبی، رودیوم قرمز، روتنیم سیاه، محلول الکینگتون، فرایند الکتروکلر (Electrocolor process)، و آبی بنکروفت (Bancroft's Blue). از میان پوشش‌هایی که به دلیل
(Bancroft's Blue). از میان پوشش‌هایی که به دلیل سمیت و مقررات اروپایی ROHS دیگر استفاده نمی‌شوند، می‌توان به پوشش‌های مبتنی بر آرسنیک (که به آن اکسید خاکستری درخشان گفته می‌شود) و سرب اشاره کرد. پوشش‌های تشکیل شده روی آند. حلقه‌های نوبیلی، پتینهٔ سبز لیزمان برای مس و آلیاژهای آن، اکسیداسیون آندی آلومینیوم، منیزیم، تیتانیوم، نیوبیوم، تانتالوم، تنگستن، فولاد کربنی و فولاد ضدزنگ، نقره، مس و آلیاژهای آن، قلع، کروم و روی. شرح مختصری از چندین فرآیند. ۱. حلقه‌های رنگی نوبیلی. ۳۹ گرم استات سرب ۱۰۰ میلی‌لیتر آب
رنگی نوبیلی. ۳۹ گرم استات سرب ۱۰۰ میلی‌لیتر آب مقطر کاتد ساخته شده از پلاتین یا فولاد ضدزنگ (سوزنی)، آند از مس یا برنج آبکاری‌شده با نیکل یا طلا یا فولاد صیقل داده شده، مدت زمان: ۱۰ ثانیه، فاصله بین کاتد و آند: ۳ میلی‌متر. همچنین می‌توان از الکترولیت شامل ۱۰۰ گرم اکسید سرب (II) حل‌شده در ۰.۵ لیتر آب استفاده کرد که در آن ۱۰۰ گرم NaOH نیز حل شده باشد. بکرل (Becquerel) از محلولی شامل ۲۰۰ واحد آب، ۲۰ واحد هیدروکسید پتاسیم و ۱۵ واحد اکسید سرب (II) استفاده کرد. آ. روزلر از محلولی بسیار ملایم‌تر شامل ۲۰۰ واحد آب،
روزلر از محلولی بسیار ملایم‌تر شامل ۲۰۰ واحد آب، ۱۰ واحد هیدروکسید پتاسیم و ۱ واحد لیتارج استفاده نمود ۲. رنگ‌آمیزی الکتروشیمیایی مطابق روش الکینگتون. سولفات مس ۷۵ گرم در لیتر هیدروکسید سدیم ۷۵ گرم در لیتر اسید لاکتیک ۱۲۶ میلی‌لیتر در لیتر آندها: مس چگالی جریان: ۰.۲۵ آمپر به ازای هر فوت مربع این روش رنگ‌های مختلفی روی مس و آلیاژهای آن ایجاد می‌کند، که بسته به مدت زمان انجام فرایند متغیر هستند. تعداد زیادی روش از این فرایند توسعه یافته است؛ مشهورترین آن فرایند آمریکایی الکتروکلر (Electrocolor process) است
آمریکایی الکتروکلر (Electrocolor process) است که توسط ج. ا. استارک توسعه یافته است. ادبیات روسی بیش از ۱۰ روش مختلف را ذکر می‌کند و آ. پ. ایچیس اوکراینی نیز روش‌هایی برای فولاد آبکاری‌شده با قلع، قلع و مسوار توسعه داد (بر اساس کارهای ج. ا. استارک). ۳. رنگ‌های متنوع روی تیتانیوم (اکسیداسیون آندی). می‌توان از محلول ۳٪ فسفات سدیم تری‌پتاسیم (Trisodium phosphate) به‌عنوان الکترولیت ساده استفاده کرد، کاتد از فولاد ضدزنگ و جسم موردنظر به‌عنوان آند قرار می‌گیرد. رنگ‌ها به ولتاژ جریان مستقیم (DC) بستگی دارند.
رنگ‌ها به ولتاژ جریان مستقیم (DC) بستگی دارند. استفاده از تعداد زیادی الکترولیت دیگر نیز ممکن است – ظاهراً حتی کوکا-کولا نیز قابل استفاده است. اجباری است که این فرایند با دستکش لاستیکی انجام شود – زیرا ولتاژ پتانسیل خطرناک است. ۴. آبکاری نیکل سیاه. سولفات نیکل ۷۵ گرم در لیتر سولفات آمونیوم نیکل ۴۵ گرم در لیتر سولفات روی ۳۷.۵ گرم در لیتر تیوسیانات آمونیوم ۱۵ گرم در لیتر pH 5.6 - 5.9، دما 55 درجه سانتیگراد، 0.5 - 1.5 ولت، 5 - 20 آمپر بر فوت مربع، آندهای نیکل کربن. ۵. رنگ‌های متنوع روی فولاد ضدزنگ ۱۸ کروم / ۸
۵. رنگ‌های متنوع روی فولاد ضدزنگ ۱۸ کروم / ۸ نیکل (اکسیداسیون آندی). اسید سولفوریک ۲۵۰ میلی‌لیتر در لیتر بی کرومات سدیم ۶۰ گرم در لیتر آب ۱ لیتر چگالی جریان: ۰.۶ آمپر به ازای هر فوت مربع، دمای محلول: ۷۰–۹۵ °C، کاتد: سرب، این فرایند بسته به مدت زمان انجام آن، رنگ‌های قهوه‌ای، آبی، بنفش و سبز ایجاد می‌کند و روش‌های متعددی از آن وجود دارد. بر اساس ادبیات روسی، پس از پردازش، اجسام باید در محلول بی‌کرومات پتاسیم (۵–۱۰٪) به مدت ۵–۱۵ دقیقه و در دمای محلول ۷۰–۹۰ °C خیسانده شوند. بر اساس ثبت اختراع چینی، اجسام
°C خیسانده شوند. بر اساس ثبت اختراع چینی، اجسام می‌توانند پس از آن با محلول گرم سیلیکات سدیم (۱–۵٪، ۹۵–۱۰۰ °C، ۳–۱۰ دقیقه) نیز پردازش شوند. با توجه به اینکه ترکیبات کروم شش‌ظرفیتی به دلیل سمیت و سرطان‌زایی در EU بر اساس مقررات ROHS ممنوع شده‌اند، محلول‌های مبتنی بر مولیبدات به‌عنوان جایگزین پیشنهاد می‌شوند (به‌عنوان مثال: مولیبدات ۳۰–۱۰۰ گرم / اسید بوریک ۱۰–۱۸ گرم / سولفات منگنز ۰.۵–۵ گرم در ۱ لیتر آب، چگالی جریان ۰.۱–۲۰ A/dm²، مدت زمان ۰.۱–۱۵ دقیقه). ۶. رنگ سیاه روی فولاد کربنی (اکسیداسیون آندی).
۶. رنگ سیاه روی فولاد کربنی (اکسیداسیون آندی). هیدروکسید سدیم ۷۰۰ گرم آب ۱ لیتر ۵ تا ۱۰ آمپر بر دسی‌متر مربع، دمای ۶۰ تا ۷۰ درجه سانتیگراد، ۳۰ تا ۴۰ دقیقه ۷. رنگ سیاه روی مس و آلیاژها (اکسیداسیون آندی). هیدروکسید سدیم ۱۵۰ تا ۲۰۰ گرم آب ۱ لیتر تا ۲ آمپر بر دسی‌متر مربع، ۸۰-۱۰۰ درجه سانتیگراد، ۱۰ تا ۳۰ دقیقه ۸. کروم آهات (خطوط خاکستری روی زمینه سیاه). انیدرید کروم ۳۰۰ تا ۴۰۰ گرم استات باریم ۵ تا ۱۰ گرم استات روی ۲ تا ۵ گرم استات کلسیم ۴ تا ۸ گرم آب: ۱ لیتر، دما: ۳۰–۴۰ °C، چگالی جریان: ۳۰–۱۰۰ A/dm²، مدت زمان:
۳۰–۴۰ °C، چگالی جریان: ۳۰–۱۰۰ A/dm²، مدت زمان: ۱۰–۲۰ دقیقه، ولتاژ: ۶–۹ V، فاصلهٔ جسم تا آند: ۳۰–۱۰۰ mm. یک واریانت از این روش، روش اکسید کروم نامیده می‌شود که شامل ۲۵۰–۳۰۰ گرم انیدرید کروم، ۱–۵ گرم فروسیانید پتاسیم، چگالی جریان ۲۰–۱۰۰ A/dm² و دمای حداکثر ۲۵ °C است.
پت ایروین (؛ زادهٔ ) آهنگساز، نوازنده پیانو، گیتارنواز، و نوازنده ساکسوفون اهل ایالات متحده آمریکا است. از آثار او در حوزه فیلم و تلویزیون می‌توان به ، زندگی مدرن روکو، تفنگ جدید من و پرستار جکی اشاره کرد. ایروین در سال ۱۹۷۷ از کالج گرینل فارغ‌التحصیل شده است.
دروازه‌های مرواریدی نامی غیررسمی برای دروازهٔ بهشت در مسیحیت است. این اصطلاح الهام‌گرفته از توصیف اورشلیم نو در کتاب مکاشفه، است که در آن آمده است: «دوازده دروازه، دوازده مروارید بودند و هر دروازه از یک مروارید ساخته شده بود.» تصویر «دروازه‌های مرواریدی» در فرهنگ عامه معمولاً به‌صورت مجموعه‌ای از دروازه‌های بزرگِ زرین، سفید یا آهنی در میان ابرها ترسیم می‌شود که توسط پطرس ــ دارندهٔ «کلیدهای ملکوت» ــ نگهبانی می‌شوند. کسانی که شایستگی ورود به بهشت را نداشته باشند، در همین دروازه‌ها از ورود محروم شده و به
باشند، در همین دروازه‌ها از ورود محروم شده و به دوزخ فرومی‌روند. در برخی روایت‌های این تصویر، پطرس پیش از گشودن دروازه، نام فرد درگذشته را در کتابی جست‌وجو می‌کند.
شکارگاه شاد مفهومی از زندگی پس از مرگ است که با باورهای سرخ‌پوستان ایالات متحده آمریکا مرتبط دانسته می‌شود. این عبارت احتمالاً نخستین‌بار از تفسیر مهاجران بریتانیایی نسبت به توصیف بومیان از جهان دیگر سرچشمه گرفته است. تاریخچه. این عبارت اولین بار در سال ۱۸۲۳ در "کتاب پیشگامان" نوشته جیمز فنیمور کوپر ظاهر شد: تاریخ‌نگار چارلز ال. کاتلر بر این باور است که جیمز فنی‌مور کوپر یا این اصطلاح را ابداع کرده، یا دست‌کم به رواج کاربرد «سرزمین شکارِ خوش» به‌عنوان واژه‌ای برای جهان پس از مرگ کمک کرده است. اندکی پس از
برای جهان پس از مرگ کمک کرده است. اندکی پس از آن، این تعبیر در نوشته‌های واشینگتن اروینگ نیز ظاهر شد. در سال ۱۹۱۱، چارلز ایستمن، پزشک اهل سیوکس، نوشت که این عبارت «مدرن است و احتمالاً توسط سفیدپوستان قرض گرفته شده یا اختراع شده است».
نتاره گوما امباهو موین (؛ زادهٔ ) مستندساز، بازیگر تئاتر، عکاس، بازیگر سینما و تلویزیون، بازیگر سینما، فیلم‌نامه‌نویس، و تهیه‌کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. مواین در سال ۱۹۶۷ در هانوفر، نیوهمپشایر از والدینی اوگاندایی متولد شد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "الماس خونین"، "آلیاس"، "آبی بیابان"، "ملکه کاتوه"، "وکیل لینکلن"، و "" اشاره کرد. آثار عکاسی او در مجله‌ی ونتی فر منتشر شده است.
وحشت نهایی فیلمی محصول سال ۱۹۸۳ و به کارگردانی اندرو دیویس است. در این فیلم بازیگرانی همچون جان فردریش، راشل وارد، آدریان زمد، مارک متکلف، داریل هانا، ارنست هاردن جونیور، آکوسوا بوسیا، جو پانتولیانو و لویس اسمیت ایفای نقش کرده‌اند.
دودمان زاکاریان یک دودمان اشرافی ارمنی بود که بین سال‌های ۱۲۰۱ تا ۱۳۵۰ بر ارمنستان زاکاری حکومت می‌کرد. این دودمان ابتدا تحت فرمانروایی پادشاهی متحد گرجستان قرار داشت و از سال ۱۲۵۶ میلادی زیر سلطهٔ ایلخانان مغول ایران درآمد. نام این دودمان به افتخار زاکاره، خدمت‌گزار نامدار ملکه تامار از پادشاهی گرجستان، شکل گرفته بود. همچنین آنان با لقب مخارگرادزلی به معنای «درازبازو» شناخته می‌شدند. بر پایهٔ یک افسانهٔ خانوادگی، این نام به نیاکان هخامنشی آنان، اردشیر دوم ملقب به «درازبازو» (۴۰۴–۳۵۸ پیش از میلاد)،
دوم ملقب به «درازبازو» (۴۰۴–۳۵۸ پیش از میلاد)، اشاره‌دارد. بر پایهٔ نظر سیریل تومانوف در دانشنامهٔ ایرانیکا، آنان شاخه‌ای از خاندان ارمنی پهلوانی بودند و خود را ارمنی می‌دانستند. در سدهٔ سیزدهم میلادی، زاکاریان عالی‌ترین مقام‌ها را در دربار گرجستان در اختیار داشتند و به‌عنوان اتابک (فرماندار کل) و امیرسپه‌سالاران (فرماندهٔ کل ارتش) در پادشاهی گرجستان خدمت می‌کردند. تاریخ. این دودمان از تبار ارمنی یا کُردی بود. اولین فرد شناخته‌شده از خاندان زاکاریان، خسرو زاکاریان بود که در اوایل قرن یازدهم میلادی زندگی
زاکاریان بود که در اوایل قرن یازدهم میلادی زندگی می‌کرد. در طول صد سال بعد، خاندان زاکاریان زیر فرمان پادشاهان باگراتیونی بودند و در دربار گرجستان به نفوذ و اهمیت رسیدند. در دههٔ ۱۱۲۰، داویت چهارم بخش‌هایی از ارمنستان (استان لوری) را از سلطهٔ سلجوقیان آزاد کرد. بعد از آن، گرجستان حدود صد سال بر منطقه نفوذ سیاسی داشت. در همان زمان، ارمنی‌ها در تجارت و در شهرهای بزرگ مثل گوری و تفلیس نقش مهمی پیدا کردند. خاندان زاکاریان ابتدا زیر فرمان خاندان اوربلی قرار داشت. در سال ۱۱۶۱، سارجیس زاکاریان به فرمان جورج سوم
در سال ۱۱۶۱، سارجیس زاکاریان به فرمان جورج سوم گرجستان به عنوان فرماندار شهر ارمنی آنی منصوب شد، اما این شهر در مدت کمی توسط دودمان شدادی بازپس گرفته‌شد. در سال ۱۱۷۷، زاکاریان از پادشاه در برابر شورش شاهزاده دمنا و خاندان اوربلی حمایت کردند. شورش سرکوب شد و جورج سوم مخالفان را تنبیه کرد و خاندان زاکاریان را تقویت نمود. در سال ۱۱۸۶، در دوران حکومت ملکه تامار، سارجیس زاکاریان کنترل استان لوری را به دست گرفت. از آن زمان، زاکاریان در دربار گرجستان به مناصب مهمی مانند اتابک (فرماندار کل) و امیرسپه‌سالار
مهمی مانند اتابک (فرماندار کل) و امیرسپه‌سالار (فرمانده کل ارتش) رسیدند. خاندان زاکاریان با وجود تبار کُردی-ارمنی و پیروی از مذهب تک‌ماهیتی (مونوفیزیت) به جای مذهب دوماهیتی (دیوفیزیت) گرجیان، به‌دلیل موفقیت و استعدادهایشان و همچنین داشتن زمین در سراسر ارمنستان و گرجستان، به بالاترین مناصب در دولت گرجستان ارتقا یافتند. زاکاره، ایوان زاکاریان و فرزندان سرگیس، موفق‌ترین اعضای خانواده زاکاریان و فرماندهان نظامی در دوره حکومت ملکه تامار بودند. آن‌ها در سال ۱۱۹۳ شهر دوین را تصرف کردند و پس‌از آن، شهرهای سوان،
شهر دوین را تصرف کردند و پس‌از آن، شهرهای سوان، بیجنی، امبرد، بارگوشات و تمامی شهرهای واقع در شمال شهر آنی تا پل‌های خداآفرین را به کنترل خود درآوردند. حدود سال ۱۱۹۹، زاکاره و ایوان شهر آنی را نیز تصرف کردند و در سال ۱۲۰۱، ملکه تامار آنی را به‌عنوان یک شهر شاهزاده‌نشین به آن‌ها واگذار کرد. سرانجام قلمرو آن‌ها از نظر وسعت و مرزهای جغرافیایی، شباهت زیادی به قلمرو ارمنستانِ باگراتیونی پیدا کرد. موفقیت‌ها و پیروزی‌های زاکاریان در زمان سلطنت ملکه تامار، زمینه‌ای را فراهم کرد که برای اولین بار قبایل کُرد به‌طور
را فراهم کرد که برای اولین بار قبایل کُرد به‌طور گسترده به منطقه قفقاز مهاجرت کنند. با حملهٔ امپراتوری خوارزمشاهیان به منطقه، شهر دوین تحت فرمان ایوانِ سالخورده بود. او پیش‌تر شهر آنی را به برادرزاده‌اش شاهنشاه زاکاریان، پسر زاکاره، سپرده‌بود. در این یورش، دوین به دست خوارزمشاهیان افتاد، اما شهرهای قارص و آنی مقاومت کردند و تسلیم نشدند. با این‌حال، زمانی که مغولان در سال ۱۲۳۶ آنی را تصرف کردند، رفتاری دوستانه با زاکاریان در پیش گرفتند. آن‌ها شاهنشاه را در قلمرو خود تأیید کردند و حتی تیول آواگ، پسر ایوانه
قلمرو خود تأیید کردند و حتی تیول آواگ، پسر ایوانه را نیز به قلمرو او افزودند. افزون بر این، در سال ۱۲۴۳، شهر اخلاط را به شاهزاده تامتا، دختر ایوانه، واگذار کردند. بعد از اینکه مغولان در سال ۱۲۳۶ شهر آنی را تصرف کردند، زاکاریان دیگر تابع باگراتیونیان نبودند و مستقیماً تحت فرمان مغولان حکومت می‌کردند. شاهان بعدی خاندان زاکاریان تا سال ۱۳۶۰ کنترل خود را بر شهر آنی حفظ کردند، تا اینکه در برابر قبایل ترکمان قره‌قویونلو شکست خوردند و آنی به پایتخت آن‌ها تبدیل شد. مناصب در دولت گرجستان. خاندان زاکاریان، برخی از
مناصب در دولت گرجستان. خاندان زاکاریان، برخی از مهم‌ترین و بالاترین پست‌های حکومتی در دولت گرجستان را در اختیار داشتند. ایوانهٔ اول زاکاریان، نخستین اتابک پادشاهی گرجستان تحت سلطنت ملکه تامار بود و از سال ۱۲۰۷ تا زمان مرگش در سال ۱۲۲۷ در این مقام باقی ماند. او همچنین از سال ۱۲۱۷، به مقام امیرسپه‌سالاری، فرمانده کل ارتش گرجستان، رسید و بدین ترتیب یک مقام متحد جدید با عنوان اتابک-امیرسپه‌سالار ایجاد شد. این مقام عالی پس‌از مرگ او در سال ۱۲۲۷ به پسرش آواگ زاکاریان و سپس در سال ۱۲۵۰ به زاکار سوم زاکاریان منتقل
و سپس در سال ۱۲۵۰ به زاکار سوم زاکاریان منتقل شد. زاکاریان در برابر حملات جلال‌الدین خوارزمشاه و یورش‌های مغول به گرجستان در سال‌های ۱۲۲۱–۱۲۳۵ مقاومت کردند. با این‌حال، پس از گذشت چند دهه، مغولان فاتح در سال ۱۲۷۲ مقام امیرسپه‌سالاری را به سادون مانکابرد واگذار کردند. در سال ۱۲۸۱، دمیتریوس دوم، پادشاه گرجستان از رسیدن خوتلوبوگا، پسر سادون، به مقام اتابکی جلوگیری کرد. به‌جای او، ترسایچ اوربلیان از خاندان اوربلیان به‌این مقام منصوب شد. خوتلوبوگا در سال ۱۲۸۹ توانست با حمایت مغولان مقام اتابکی را به‌دست‌آورد و
با حمایت مغولان مقام اتابکی را به‌دست‌آورد و همچنین خاندان زاکاریان در اوایل سده چهاردهم دوباره این مقام را بازیابی کردند. از سال ۱۳۰۶، مقام اتابکی به‌طور قطعی از خاندان زاکاریان خارج شد، زیرا سارگیس دوم جاقلی توسط برادرزاده‌اش، جرج پنجم، به مقام امیرسپه‌سالاری و اتابکی پادشاهی گرجستان منصوب شد.
بی‌پروا فیلمی محصول سال ۱۹۸۴ و به کارگردانی جیمز فولی است. در این فیلم بازیگرانی همچون آیدان کوئین، داریل هانا، کنت مک‌میلان، کلیف دیانگ، لوئیس اسمیت، آدام بالدوین، دن هدایا، تونی کالم، جنیفر گری، هویلند موریس، پاملا اسپرینگستین و آدام لوفیور ایفای نقش کرده‌اند.
نقش هزاره‌ها در شکل‌گیری، حفظ و پاسداری از میراث فرهنگی بامیان، نه‌تنها اساسی و تاریخی است، بلکه بازتابی از هویت، ریشه‌های تمدنی و پیوستگی عمیق آن‌ها با این سرزمین کهن به‌شمار می‌رود؛ با این حال، این نقش برجسته در بیشتر پژوهش‌های آکادمیک، روایت‌های رسمی و گفتمان‌های فرهنگی نادیده گرفته شده یا به‌حاشیه رانده شده است، به‌گونه‌ای که تلاش‌های هزاره‌ها در حفاظت از آثار باستانی، انتقال فرهنگ شفاهی، بازسازی هویت فرهنگی پس از تخریب مجسمه‌های بودا، و زنده‌نگه‌داشتن هنر و سنت‌های بومی بامیان، هنوز آن‌گونه که شایسته
هنر و سنت‌های بومی بامیان، هنوز آن‌گونه که شایسته است در تاریخ‌نگاری معاصر بازتاب نیافته است. جامعه هزاره هرگز در طول تاریخ آسیبی به آثار پیش از اسلام بامیان وارد نکرد و برعکس، در حفظ و احترام به آن‌ها کوشیدند. پس از تخریب مجسمه‌های بودا توسط طالبان در سال ۲۰۰۱، روشنفکران و فعالان هزاره در داخل و خارج افغانستان از نخستین گروه‌هایی بودند که این اقدام را محکوم کرده و آن را نوعی نسل‌کشی فرهنگی دانستند. امروزه نیز هنرمندان، نویسندگان، موسیقی‌دانان و کنشگران هزاره با اجرای پروژه‌های فرهنگی، جشنواره‌های هنری و
با اجرای پروژه‌های فرهنگی، جشنواره‌های هنری و فعالیت‌های بازسازی، به احیای جایگاه بامیان به‌عنوان پایتخت فرهنگی مردم هزاره و یکی از نمادهای هویت تاریخی افغانستان کمک می‌کنند. میراث فرهنگی بامیان بدون درک نقش هزاره‌ها، ناتمام و ناقص باقی خواهد ماند. پیوند بامیان با مردمان هزاره. پیوند تاریخی و فرهنگی هزاره‌ها با بامیان، ریشه در اعماق تاریخ و تمدن این منطقه دارد. بامیان، واقع در قلب افغانستان، نه‌تنها مرکز جغرافیایی هزارستان است، بلکه نماد هویت، مقاومت و فرهنگ مردم هزاره به‌شمار می‌رود. بامیان؛ مرکز تمدن
مردم هزاره به‌شمار می‌رود. بامیان؛ مرکز تمدن هزاره‌ها. بامیان از دوران کوشانیان تا امروز، مرکز فرهنگی و تاریخی مردم هزاره بوده است. این منطقه، با آثار باستانی چون مجسمه‌های بودا و غارهای صومعه‌ای، نشان‌دهنده‌ی حضور دیرینه و نقش برجسته‌ی هزاره‌ها در شکل‌گیری تمدن این سرزمین است. بر اساس منابع معتبر، بامیان به‌عنوان مرکز فرهنگی مردم هزاره شناخته می‌شود و تاریخ پیچیده و درهم‌تنیده‌ی بامیان و هزاره‌ها، بینش‌های عمیقی از بافت فرهنگی و تاریخی افغانستان ارائه می‌دهد. بامیان نه‌تنها از نظر جغرافیایی در مرکز
می‌دهد. بامیان نه‌تنها از نظر جغرافیایی در مرکز هزارستان قرار دارد، بلکه به‌لحاظ تاریخی، سیاسی و فرهنگی نیز به‌عنوان پایتخت معنوی و تمدنی مردم هزاره شناخته می‌شود. حضور هزارساله‌ی هزاره‌ها در این منطقه، آن را به یکی از مهم‌ترین کانون‌های هویت قومی و فرهنگی ایشان تبدیل کرده است. آثار باستانی بامیان مانند مجسمه‌های بودا، صومعه‌های بودایی و نقاشی‌های دیواری، بخشی از هویت تاریخی هزاره‌ها محسوب می‌شوند؛ چرا که این قوم، برای قرن‌ها حافظان سنتی و ساکنان اصلی این منطقه بوده‌اند. با رشد جنبش‌های اجتماعی و فرهنگی در
بوده‌اند. با رشد جنبش‌های اجتماعی و فرهنگی در قرن ۲۱، بامیان به مرکز هویت‌سازی مدرن هزاره‌ها تبدیل شده است؛ جایی که هنرمندان، فعالان مدنی و نویسندگان هزاره تلاش کرده‌اند تا گذشته‌ی تاریخی و تمدنی خود را بازآفرینی و تثبیت کنند. مقاومت فرهنگی در برابر حذف هویت. در طول تاریخ، هزاره‌ها با تبعیض سیستماتیک و تلاش‌های سازمان‌یافته برای محو هویت فرهنگی‌شان مواجه بوده‌اند. تخریب مجسمه‌های بودا در سال ۲۰۰۱ توسط طالبان، از دیدگاه هزاره‌ها، تلاشی برای محو هویت و تاریخ آنان بود؛ اقدامی که بسیاری آن را نوعی نسل‌کشی
آنان بود؛ اقدامی که بسیاری آن را نوعی نسل‌کشی فرهنگی می‌دانند. تخریب مجسمه‌های بودا در بامیان توسط طالبان در سال ۲۰۰۱، نه‌تنها از بین بردن یک میراث جهانی، بلکه حمله‌ای مستقیم به حافظه تاریخی و هویت فرهنگی مردم هزاره تلقی شد. بسیاری از روشنفکران و فعالان فرهنگی هزاره این اقدام را نوعی «نسل‌کشی فرهنگی» دانستند. پس از سال ۲۰۰۱، جامعه مدنی هزاره در بامیان با راه‌اندازی جشنواره‌های هنری، احیای موسیقی سنتی و ترویج هنر معاصر، تلاش کرد تا خلأ ناشی از حذف فیزیکی آثار فرهنگی را با بازتولید معنوی و فرهنگی پر کند. این
فرهنگی را با بازتولید معنوی و فرهنگی پر کند. این اقدامات نوعی مقاومت نرم در برابر تلاش برای محو فرهنگی بود. فرهنگ شفاهی و فولکلور هزاره‌ها. هزاره‌ها با حفظ فرهنگ عامیانه و فولکلور خود، از جمله قصه‌های افسانه‌ای، ضرب‌المثل‌ها، دوبیتی‌ها، چاربیتی‌ها، لالایی‌ها و مخته‌ها، هویت فرهنگی‌شان را زنده نگه داشته‌اند. این عناصر فرهنگی، بازتابی از تاریخ، رنج‌ها و مقاومت‌های این قوم در برابر ظلم و تبعیض است. بامیان؛ مرکز تبادل فرهنگی و تمدنی. بامیان در محل تلاقی تمدن‌های ایرانی، یونانی، بودایی، هندو و اسلامی واقع شده و
ایرانی، یونانی، بودایی، هندو و اسلامی واقع شده و میراث فرهنگی آن، آمیزه‌ای ارزشمند از تأثیر این تمدن‌ها و فرهنگ‌هاست. این منطقه، برای بیش از هفت قرن، یکی از بزرگ‌ترین مراکز بودایی در شرق محسوب می‌شد و نقش مهمی در انتقال و دادوستد دستاوردهای فرهنگی ملل مختلف ایفا می‌کرد. بامیان به‌دلیل موقعیت جغرافیایی‌اش در مسیر جاده ابریشم، قرن‌ها محل تلاقی فرهنگ‌ها، ادیان و تمدن‌های گوناگون از شرق و غرب بوده است. این منطقه، پلی میان تمدن‌های ایرانی، بودایی، یونانی، هندی و اسلامی بوده و آثار باستانی آن همچون مجسمه‌های