payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در ماساچوست، کنتیکت و رود آیلند، عکاسی می‌کردند. آنها در فروش عکس‌های مقرون به صرفه و با قابلیت تولید آسان تخصص داشتند و زندگی مردم عادی را ثبت می‌کردند، مردمی که بسیاری از آنها هرگز عکس استودیویی رسمی از آنها گرفته نمی‌شد. تا اینکه در سال ۱۹۰۲، این برادران تصمیم گرفتند به زندگی جهانگردی خود پایان دهند. آخرین عکس‌هایی که آلوا از خود به جا گذاشته مربوط به سال ۱۹۰۶ یا ۱۹۰۷ است؛ او در سال ۱۹۱۹ در اشفیلد درگذشت. والتر و جورج به مشاغل تجاری دیگری روی آوردند. جورج در سال ۱۹۲۵ و والتر در سال ۱۹۴۵ درگذشتند.
جورج در سال ۱۹۲۵ و والتر در سال ۱۹۴۵ درگذشتند. برادران هاوز بیش از ۲۰۰۰۰ عکس گرفتند که بسیاری از آنها در اوایل دهه ۱۹۸۰ در یک تلاش حفاظتی مرمت شدند. این آرشیو در انجمن تاریخی اشفیلد، ماساچوست قرار دارد. نسخه‌های کپی آن به صورت میکروفیلم در دانشگاه ماساچوست امهرست و کتابخانه عمومی گرینفیلد در گرینفیلد، ماساچوست موجود است. کتاب «بازتاب‌های نیو انگلند، ۱۸۸۲-۱۹۰۷: عکس‌های برادران هاوز» (انتشارات پانتئون، ۱۹۸۱) که توسط آلن نیومن ویرایش شده است، کتابی است که زندگی و کار برادران هاوز را شرح می‌دهد.
حفاظت از خرس‌ها به مدیریت خرس‌ها و زیستگاه‌های آنها با هدف جلوگیری از انقراض این حیوانات اشاره دارد. خرس‌ها از بسیاری جهات با تهدیدهای جدی روبرو هستند که بیشتر آنها به دلیل فعالیت‌های انسانی است. چه غیرمستقیم، مانند تجاوز انسان به زیستگاه‌های طبیعی آنها به دلیل کشت محصولات کشاورزی، جنگل‌زدایی یا برداشت چوب، و چه مستقیماً از طریق کشتن آنها برای حفاظت از اموال یا برای شکار تروفه، یا برای استفاده از آنها برای ساخت داروهای اولیه و داروهای تقویت قوای جنسی. مدیریت. کریستوفر سروین، از خدمات ماهی و حیات وحش ایالات
کریستوفر سروین، از خدمات ماهی و حیات وحش ایالات متحده، در مقاله‌ای که در هشتمین کنفرانس انجمن بین‌المللی خرس در مورد تحقیقات و مدیریت خرس، در ویکتوریا، بریتیش کلمبیا، کانادا، در سال ۱۹۸۹ ارائه شد، اظهار داشت کهتلاش‌های حفاظتی در مورد خرس‌ها باید مبتنی بر اطلاعات دقیق زیستی و آگاهی از نیازهای زیستگاهی این گونه باشد. حتی زمانی که داده‌های زیستی مورد نیاز در دسترس هستند، اجرای تلاش‌های حفاظتی نیازمند تعهد مؤثر دولت و در نظر گرفتن نیازهای مردم محلی در حفاظت از خرس‌ها است. اجرای مدیریت و آموزش عمومی همچنان
از خرس‌ها است. اجرای مدیریت و آموزش عمومی همچنان بزرگ‌ترین چالش‌ها در حفاظت از خرس‌ها هستند. همکاری بین‌المللی. به گفته سروهین، تلاش‌های حفاظت از خرس‌ها از مدیریت فشرده و بسیار سازمان‌یافته خرس گریزلی در ایالات متحده تا مدیریت‌های کوچک‌تر در کشورهای آسیایی متغیر است. با این حال، از سال ۲۰۰۴ سازمان غیرانتفاعی «خرس‌ها را آزاد کنید» (FTB) در کنار آموزش جوامع محلی، برای نجات خرس‌ها در آسیا تلاش می‌کند. آنها به مبارزه با تجارت غیرقانونی خرس‌ها در حیات وحش کمک می‌کنند و اغلب خرس‌های نجات‌یافته را به پناهگاه‌های
و اغلب خرس‌های نجات‌یافته را به پناهگاه‌های درجه یک جهانی منتقل می‌کنند. این برنامهٔ اختصاصی نه تنها برای کاهش تجارت غیرقانونی و شکار خرس‌ها در منطقهٔ آسیا، بلکه برای سایر نقاط فقیر و خطرناک جهان نیز تلاش می‌کند. فهرست سرخ آی‌یوسی‌ان. به جز خرس قهوه‌ای ("Ursus arctos") و خرس سیاه آمریکایی ("U. americanus")، شش گونه دیگر خرس طبق به جز خرس قهوه‌ای ("Ursus arctos") و خرس سیاه آمریکایی ("U. americanus")، شش گونه دیگر خرس طبق فهرست سرخ آی‌یوسی‌ان در معرض تهدید هستند، از جمله: با این حال، حتی گونه‌هایی مانند خرس
از جمله: با این حال، حتی گونه‌هایی مانند خرس قهوه‌ای که کمترین نگرانی در مورد ان‌ها وجود دارد نیز در برخی کشورها یا مناطق فراتر از محدوده پراکندگی خود در آمریکای شمالی، بخش‌هایی از اروپا و اتحاد جماهیر شوروی سابق در معرض خطر انقراض محلی قرار دارند. روند کاهش یا انقراض خرس قهوه‌ای در اروپا به خوبی مستند شده است. با انقراض آنها در دانمارک حدود ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد، در بریتانیای کبیر در قرن دهم، در آلمان شرقی در ۱۷۷۰، در بایرن در ۱۸۳۶، در سوئیس در ۱۹۰۴ و در آلپ فرانسه در ۱۹۳۷ آغاز شد. تغییرات منطقه‌ای. اگرچه
فرانسه در ۱۹۳۷ آغاز شد. تغییرات منطقه‌ای. اگرچه قرار گرفتن خرس قهوه‌ای در فهرست سرخ آی‌یوسی‌ان در سال ۲۰۰۶ به جمعیت جهانی آنها اشاره دارد، واقعیت این است که جمعیت‌های محلی به‌طور فزاینده‌ای در حال کمیاب شدن هستند. و همان‌طور که خود فهرست سرخ اضافه می‌کندکمترین نگرانی همیشه به این معنی نیست که گونه‌ها در معرض خطر نیستند. گونه‌های رو به کاهشی وجود دارند که به عنوان کمترین نگرانی ارزیابی می‌شوند. اسپانیا. وزارت محیط زیست اسپانیا، خرس قهوه‌ای را در فهرست گونه‌های در معرض خطر انقراض در اسپانیا قرار داده است. بر
در معرض خطر انقراض در اسپانیا قرار داده است. بر اساس مقاله‌ای که در دسامبر ۲۰۰۷ در روزنامه ملی اسپانیایی منتشر شد، از سال ۲۰۰۰، هشت خرس قهوه‌ای، یا با طعمه مسموم شدند یا به صورت غیرقانونی در کوه‌های کانتابری شکار و کشته شده‌اند. جمعیت خرس‌های قهوه‌ای کانتابری در سال ۲۰۰۷ حدود ۱۷۰ قلاده تخمین زده می‌شود که بین ۱۴۰ قلاده در بخش غربی و ۲۵ تا ۳۰ قلاده در بخش شرقی تقسیم شده‌اند.
ترال کف، نوعی ماهیگیری با تور ترال (کشیدن تور ترال، که نوعی تور ماهیگیری است) در امتداد کف دریا است. جامعه علمی، ترال کف را به ترال بنتیک و ترال ناحیه کف‌زی تقسیم می‌کند. ترال کف‌زی، کشیدن تور در انتهای اقیانوس است و ترال کف‌زی، کشیدن تور درست بالای ناحیه دریابن است. ترال کف را می‌توان با ترال میان‌آبی (که به عنوان ناحیه دریامیانی نیز شناخته می‌شود) مقایسه کرد، که در آن تور در ستون آب بالاتر کشیده می‌شود. ترال میان‌آبی ماهی لجه‌زی مانند موتوماهیان و ماهی خال‌خالی را صید می‌کند، در حالی که ترال کف هم ماهی
را صید می‌کند، در حالی که ترال کف هم ماهی کف‌زی و هم گونه‌های نیمه‌پلاژیک مانند ماهی روغن، ماهی مرکب، میگو و صخره‌ماهی را هدف قرار می‌دهد. ماهیگیری ترال توسط یک قایق ماهیگیری انجام می‌شود که می‌تواند یک قایق کوچک روباز با تنها یا یک کشتی ماهیگیری بزرگ کارخانه‌ای با . ترال کف می‌تواند توسط یک کشتی ترال یا توسط دو کشتی که به صورت مشارکتی ماهیگیری می‌کنند (ترال جفتی) انجام شود. میزان صید جهانی از طریق ترال کف بیش از ۳۰ میلیون تن در سال تخمین زده شده است، که این میزان از هر روش ماهیگیری دیگری بیشتر است.
که این میزان از هر روش ماهیگیری دیگری بیشتر است. نگرانی‌ها در مورد اثرات زیست‌محیطی ترال کف منجر به تغییراتی در طراحی تجهیزات شده است، مانند افزودن دستگاه خارج‌کننده لاک‌پشت برای کاهش صید جانبی، و محدودیت‌هایی در مکان‌هایی که ترال کف مجاز است، مانند مناطق حفاظت‌شده دریایی. یک مقاله در سال ۲۰۲۱ تخمین زد که ماهیگیری با ترال کف، با برهم زدن دی‌اکسید کربن در کف دریا، سالانه بین ۶۰۰ تا ۱۵۰۰ میلیون تن دی‌اکسید کربن تولید می‌کند. – میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای تقریباً معادل میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای آلمان یا
معادل میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای آلمان یا پیامدهای زیست‌محیطی هوانوردی است. با این حال، این مقادیر بسیار نامطمئن هستند و به دلیل تخمین‌های بیش از حد مورد انتقاد قرار گرفته‌اند. تلاش‌های بین‌المللی برای محدود کردن صید ترال کف دریا بی‌اثر بوده است. تاریخچه. اشاره اولیه به اقدامات حفاظتی شیلات از شکایتی در مورد نوعی ماهیگیری با تور ترال مربوط به قرن چهاردهم، در زمان سلطنت ادوارد سوم، ناشی می‌شود. در سال ۱۳۷۶ دادخواستی به پارلمان ارائه شد که خواستار ممنوعیت این نوع صید شده بود. این یک ترال اولیه با تیر چوبی
نوع صید شده بود. این یک ترال اولیه با تیر چوبی بود و از یک تور ۶ تایی تشکیل شده بود. پاسخ دادگاه سلطنتی این بود که «اجازه دهید کمیسیونی توسط افراد واجد شرایط برای تحقیق و تأیید صحت این ادعا تشکیل شود و در مورد آن در دادگاه کیفری انگلستان و ولز اقدام شود». بنابراین، حتی در قرون وسطی، بحث‌های اساسی در مورد سه مورد از حساس‌ترین مسائل جاری پیرامون ماهیگیری با ترال - تأثیر ترال بر محیط زیست گسترده‌تر، استفاده از تورهای با اندازه کوچک و ماهیگیری صنعتی برای خوراک دام - مطرح شده بود. ماهیگیری با تور ترال.
خوراک دام - مطرح شده بود. ماهیگیری با تور ترال. ساده‌ترین روش ترال کف، دهانه تور توسط یک تیر فلزی محکم که به دو «کفش» متصل است، باز نگه داشته می‌شود. این دو «کفش» صفحات فلزی محکمی هستند که به انتهای تیر جوش داده شده‌اند و روی بستر دریا می‌لغزند و آن را به هم می‌زنند. این روش عمدتاً در کشتی‌های کوچک‌تر، برای ماهیگیری کفشک‌ماهی یا میگو، که نسبتاً نزدیک به ساحل هستند، استفاده می‌شود.
قصبه (؛ ، ؛ ، ) نوعی از استحکامات شهری است که اغلب به ارگ یا بخش استحکام‌یافتهٔ] آن شهر اطلاق می‌گردد. این واژه معادل واژهٔ اسپانیایی «آلکاثابا» () نیز هست که آن هم از همین ریشهٔ عربی گرفته شده است. به‌طور گسترده‌تر، این اصطلاح می‌تواند به محلهٔ قدیمی شهر (مدینه)، به‌ویژه در کشور الجزایر نیز اشاره داشته باشد. در زبان‌های گوناگون، واژهٔ عربی «قصبه» یا واژگان محلی وام‌گرفته از آن، ممکن است به یک سکونت‌گاه، دژ، برج دیدبانی یا دژ انفرادی نیز اطلاق شود. دژ یا قلعه. واژهٔ «قصبه» (qasaba) در گذشته معنایی گسترده‌تر
واژهٔ «قصبه» (qasaba) در گذشته معنایی گسترده‌تر داشت، اما در اصل به معنای یک دژ است—که معمولاً به عنوان قلعه‌ای برای حفاظت از شهر یا منطقه‌ای مسکونی، یا به عنوان مرکز اداری مورد استفاده قرار می‌گرفت. قلعهٔ قصبه معمولاً محل استقرار پادگان نظامی و ساختمان‌های ویژه‌ای چون کاخ سلطنتی بود، و همچنین امکاناتی مانند مسجد و حمام عمومی را در بر می‌گرفت. برخی از قصبه‌ها در موقعیت‌های راهبردی و مرتفع ساخته می‌شدند تا دید خوبی به شهر داشته باشند، مانند قصبهٔ الودایه در رباط، مراکش یا قصبهٔ مالاگا در اسپانیا. قصبه
در رباط، مراکش یا قصبهٔ مالاگا در اسپانیا. قصبه همچنین می‌توانست ناحیه‌ای سلطنتی و وسیع باشد که به‌طور اختصاصی ساخته شده و با دیوارهایی جداگانه محافظت می‌شد و در آن کاخ حاکم و نهادهای اداری دولت قرار داشتند. از نمونه‌های این نوع می‌توان به قصبهٔ مراکش و قصبهٔ شهر تونس اشاره کرد که هر دو توسط موحدون بنیان‌گذاری شدند؛ سلسله‌ای که در بسیاری از شهرهای مهم امپراتوری‌شان محوطه‌های مشابه کاخ سلطنتی ساختند یا بازسازی کردند. در برخی موارد، قصبه‌ها تنها محوطه‌هایی مستحکم‌شده در اطراف شهر بودند که صرفاً محل استقرار
در اطراف شهر بودند که صرفاً محل استقرار نیروهای نظامی بودند، بدون آن‌که لزوماً نقش قلعهٔ اصلی شهر را داشته باشند. در شهر فاس برای نمونه، در دوره‌های مختلف تا سیزده قصبه ساخته شده بود، از جمله قصبهٔ «انوار» و قصبهٔ «شرارده». به گفتهٔ معمار و مرمت‌گر اسپانیایی، «لئوپولدو تورس بالباس»، قصبهٔ مالاگا نمونهٔ شاخصی از معماری نظامی دورهٔ طوایف در اندلس است، با دیوار دوجداره و استحکامات بسیار. به گفتهٔ او، تنها همتای آن قلعهٔ حصن‌الاکراد در سوریه است. از دیگر نمونه‌های قصبه در اسپانیا می‌توان به قصبهٔ آلمریا،
قصبه در اسپانیا می‌توان به قصبهٔ آلمریا، آنتکرا، باداخوس، گوآدیکس، مریدا، قلعهٔ مولینا د آراگون، قصبه آلکالا لا رئال و همچنین قصبه الحمراء در شهر گرانادا اشاره کرد. در کشور مراکش، واژهٔ «قصبه» در مناطق عمدتاً بربرنشین، به اقامتگاه‌های استحکام‌یافته نیز اطلاق می‌شود که در زبان‌های بربری «"تیغِرمْت"» (tighremt) نام دارند و معمولاً از خشت خام ساخته می‌شوند؛ مانند قصبهٔ تِلْوِت یا قصبهٔ اَمریدیل. در جنوب تونس نیز گاهی این واژه به انبارهای مستحکم غله (که به آن‌ها "قصر" نیز گفته می‌شود) اطلاق می‌گردد. کاربردهای
"قصر" نیز گفته می‌شود) اطلاق می‌گردد. کاربردهای دیگر واژهٔ «قصبه». بخش قدیمی شهر. واژهٔ «قصبه» گاهی برای اشاره به بخش قدیمی یک شهر نیز به کار می‌رود که در این کاربرد، معادل معنای مدینه است. در شهر الجزیره، نام «قصبه» در اصل به بخش بالایی شهر اطلاق می‌شد که شامل قلعه و اقامتگاه حاکمان بود. پس از اشغال الجزایر توسط فرانسوی‌ها در سال ۱۸۳۰، بیشتر بخش پایینی و تاریخی شهر الجزیره تخریب شد و براساس سبک اروپایی بازسازی گردید. تنها بخش بالایی شهر که نسبتاً دست‌نخورده باقی ماند، همان ناحیه‌ای بود که به «قصبه
باقی ماند، همان ناحیه‌ای بود که به «قصبه الجزایر» شهرت یافت. «قصبهٔ دَلس» نیز نمونهٔ دیگری از کاربرد این واژه برای اشاره به بخش تاریخی یک شهر است. برج‌های دیده‌بانی در شبه‌جزیرهٔ عربستان. در مقاله‌ای از دانشنامهٔ بریتانیکا دربارهٔ استان عسیر (واقع در جنوب غربی عربستان سعودی) آمده است که «قصبه‌های باستانی (به معنای «برج‌ها») موجود در این استان به عنوان برج‌های دیده‌بانی یا انبارهای غله مورد استفاده قرار می‌گرفته‌اند.» در کتابی دیگر، این برج‌ها چنین توصیف شده‌اند: «برج‌های قصبه، که ظاهراً مختص معماری منطقهٔ
«برج‌های قصبه، که ظاهراً مختص معماری منطقهٔ عسیر هستند، موضوع بحث و اختلاف‌نظر دربارهٔ کارکردشان بوده‌اند—برخی معتقدند که این برج‌ها به عنوان برج‌های دیده‌بانی ساخته شده‌اند، در حالی که دیگران آن‌ها را به منزلهٔ برجک دفاعی یا حتی انبارهای غله می‌دانند. شاید هم ترکیبی از همهٔ این کارکردها بوده‌اند؛ هرچند جایگاه مناسب برای یک برجک دفاعی که معمولاً بر فراز تپه است، موقعیت مناسبی برای انبار غله یا قلعهٔ مسکونی محسوب نمی‌شود.» باستان‌شناسان تصاویری از برج‌هایی مشابه را در ویرانه‌های قریه الفاو در منطقهٔ ربع
مشابه را در ویرانه‌های قریه الفاو در منطقهٔ ربع الخالی عربستان یافته‌اند که قدمت آن‌ها به فاصلهٔ زمانی میان قرن سوم پیش از میلاد تا قرن چهارم میلادی می‌رسد. «خانه‌ها دو طبقه بودند، دیوارهایی سنگی با ضخامت تقریباً دو متر داشتند و از امکاناتی مانند سیستم آب‌رسانی و سرویس‌بهداشتی در طبقهٔ بالا برخوردار بودند. در یکی از نقاشی‌های دیواری برجسته، به‌طور کمرنگ ساختمانی چند طبقه به تصویر کشیده شده که در پنجره‌هایش افرادی دیده می‌شوند—طرح این ساختمان بسیار شبیه به خانه‌های چند طبقه‌ای است که امروزه در یمن و جنوب
خانه‌های چند طبقه‌ای است که امروزه در یمن و جنوب عربستان سعودی نیز یافت می‌شوند.» «بیشتر قصبه‌ها دارای پلان دایره‌ای هستند، هرچند برخی از آن‌ها مربع‌شکل‌اند. گاهی در زیر پنجره‌ها یا در قاب آن‌ها، نوارهایی از سنگ‌های کوارتز دیده می‌شود—یکی از نمونه‌های خوب و سالم این نوع برج‌ها در بالای منطقهٔ وادی عین قرار دارد. بقایای یک سازهٔ سنگی شبیه به برج‌های مارتلو در کنار یک مسیر خاکی در شمال المصنعه دیده می‌شود. به نظر می‌رسد که این بنا پیش‌نمونه‌ای جالب از خانه‌های سنتی استان عسیر باشد و احتمالاً ارتباط نزدیکی با
سنتی استان عسیر باشد و احتمالاً ارتباط نزدیکی با معماری قصبه دارد. این بنا اکنون در حالت ویران قرار دارد، اما زمانی محل سکونت بوده و از ویژگی‌های دفاعی نیرومندی برخوردار بوده است.» در توصیفی از یک روستای سنتی در استان الباحه در عربستان سعودی آمده است: «حتی جاده‌ای که به این روستا منتهی می‌شود چشمگیر است، و در طول مسیر، چندین برج تاریخی از سنگ و کتیبه دیده می‌شوند. استان الباحه به عنوان منطقهٔ هزار و یک برج شناخته می‌شود—برج‌هایی که زمانی برای محافظت از روستاها، جاده‌ها و مزارع در برابر قبایل رقیب ساخته
جاده‌ها و مزارع در برابر قبایل رقیب ساخته می‌شدند. امروزه این برج‌ها متروکه‌اند و بسیاری از آن‌ها به‌طور جزئی یا کامل در حال تخریب هستند.»
اوگاتا شونتارو ؛ – ) سامورایی اهل ژاپن و دستیار معاون فرمانده در شینسنگومی یا پلیس ویژه در شوگون‌سالاری توکوگاوا، در دسامبر ۱۸۶۴ بود. بررسی اجمالی. او در سال ۱۸۳۹ در قلمرو کوماموتو، ولایت هیگو، از میشیما گنیا و اوتوجو متولد شد. او همسن ناگاکورا شینپاچی در شینسنگومی بود. گفته می‌شود که او پس از ۲۵ مه ۱۸۶۳ به شینسنگومی پیوسته است. هنگامی که این گروه در ژوئن همان سال سازماندهی شد، او به عنوان معاون فرمانده خدمت کرد. گمان می‌رود که او در کودتای ۱۸ اوت شرکت داشته است، اما در طول حادثه ایکِدایا در ژوئن ۱۸۶۴ به او
است، اما در طول حادثه ایکِدایا در ژوئن ۱۸۶۴ به او دستور داده شد که به عنوان سرپرست عمل کند و در این امر شرکت نکرد. در یادداشت‌های راهپیمایی دسامبر همان سال، که به بررسی اردوکشی‌های چوشو می‌پردازد، او به عنوان رهبر واحد پنجم منصوب شده است. به نظر می‌رسد که او مورد اعتماد شدید رئیس دفتر، کوندو ایسامی، بوده و از همان ابتدا بسیار مورد احترام بوده است، به طوری که بدون استثنا در سفر به ادو در سال ۱۸۶۴ برای جذب اعضا و در دو سفر کاری به چوشو در سال‌های ۱۸۶۵ و ۱۸۶۶ او را همراهی کرده است. هنگامی که سپاه در آوریل
او را همراهی کرده است. هنگامی که سپاه در آوریل ۱۸۶۴ سازماندهی مجدد شد، او به عنوان بازپرس و بازرس سامورایی و به عنوان مربی ادبی منصوب شد و به نظر می‌رسد که به عنوان یک کارمند دولت بسیار مورد احترام بوده است. هنگامی که در ژوئن ۱۸۶۷ به عنوان معاون دستیار ارشد شوگون‌سالاری منصوب شد، به درجه گشتی ارتقا یافت. او به عنوان یک مه‌تسوکه (بازرس پلیس) در نبرد توبا-فوشیمی که در ژانویه ۱۸۶۸ رخ داد، خدمت کرد و پس از شکستش در اوساکا، به ادو بازگشت. پس از آن او در کنار شینسنگومی ماند و از طریق نبرد کوشو کاتسونوما به آیزو
ماند و از طریق نبرد کوشو کاتسونوما به آیزو راه یافت، تا اینکه در ۲۱ اوت همان سال در نبرد گذرگاه مادر شکست خورد. آخرین حضور ثبت شده او مربوط به اقامت در سایتویا، بیرون خندق بیرونی قلعه آیزو-واکاماتسو در ۲۲ اوت به همراه ۳۸ نفر دیگر، از جمله سایتو هاجیمه (که با نام یاماگوچی جیرو نیز شناخته می‌شود)، قبل از ناپدید شدنش است. اوگاتا و هاجیمه سایتو تنها معاونان فرماندهی بودند که شینسنگومی را تا آیزو همراهی کردند. محل اختفای اوگاتا برای مدت طولانی نامشخص ماند. ناکاجیما نوبورو، عضو شینسنگومی، اظهار داشت که او
ناکاجیما نوبورو، عضو شینسنگومی، اظهار داشت که او «مفقود» شده است، در حالی که یوکوکورا جینگورو، عضو شینسنگومی، اظهار داشت که او «در قلعه آیزو (قلعه آیزو-واکاماتسو) باقی مانده است.» در هر صورت، او از مقر شینسنگومی خارج شد و نظریه‌های مختلفی در مورد محل اختفای او وجود دارد، مانند موارد زیر، اما هیچ‌یک از آنها تأیید نشده‌اند.
کاهش جمعیت لاک‌پشت‌های رنگین داستان ساده‌ای مانند گاومیش آمریکایی از کاهش چشمگیر دامنه زندگی آنها نیست. در عوض، این لاک‌پشت همچنان پرشمار است و در محدوده اصلی خود زندگی می‌کند - در وضعیت حفاظتی NatureServe خود به عنوان G5 (به‌طور قابل توجهی گسترده) طبقه‌بندی شده است - با این حال، سکونت در آمریکای شمالی بدون شک تراکم جمعیت آن را کاهش داده است. حداقل از سال ۱۹۵۲، دانشمندان تأثیر انسان بر لاک‌پشت‌های رنگین را مشاهده کرده‌اند. ارنست و لوویچ، در سالنامه لاک‌پشت‌های خود در سال ۲۰۰۹، اذعان می‌کنند که تخمین‌هایی از
خود در سال ۲۰۰۹، اذعان می‌کنند که تخمین‌هایی از تغییرات جمعیتی مختص گونه‌ها وجود ندارد، اما می‌گویند که بحث در مورد عوامل کلی مؤثر بر همه لاک‌پشت‌ها مفید است. با این حال، این فشارها عموماً بیشتر بر لاک‌پشت‌های دریایی، خورها یا خشکی، یا لاک‌پشت‌های کمیاب، وارد می‌شود. نرخ بالای تولید مثل لاک‌پشت‌های رنگین و توانایی آنها برای زنده ماندن در زیستگاه‌های تحت تأثیر انسان، مانند تالابهای آلوده و برکه‌های مصنوعی ساخته‌شده، به آنها اجازه داده است که محدوده خود را حفظ کنند. در نیوانگلند، پروژه حفاظت از لاک‌پشت‌ها
حفظ کنند. در نیوانگلند، پروژه حفاظت از لاک‌پشت‌ها خاطرنشان می‌کند: «از قضا، زیستگاه اصلی توسط رواناب کود ایجاد شده و دریاچه‌هایی را ایجاد کرده که با پوشش گیاهی مسدود شده‌اند؛ دقیقاً همان چیزی که لاک‌پشت‌های رنگین دوست دارند.» دولت‌های فدرال، ایالتی و شهر پورتلند در تلاشند تا کاهش جمعیت لاک‌پشت‌های رنگین را بهتر درک کرده و از آن جلوگیری کنند. در شمال واشینگتن، در بریتیش کلمبیا، این لاک‌پشت نیز در خطر است. جمعیت‌های ساحلی آنجا به عنوان در معرض خطر انقراض و جمعیت‌های داخلی به عنوان «مورد توجه ویژه» تعیین
و جمعیت‌های داخلی به عنوان «مورد توجه ویژه» تعیین شده‌اند. لاک‌پشت رنگین نمادین در بریتیش کلمبیا محبوب است و این استان انگیزه بیشتری برای جلوگیری از انقراض لاک‌پشت رنگین دارد، زیرا پیش از این تمام جمعیت‌های گونه بومی لاک‌پشت خود، از جمله لاک‌پشت برکه‌ای غربی، را از دست داده است. با این حال، علیرغم تلاش‌های حفاظتی، تنها چند هزار لاک‌پشت در کل استان باقی مانده است. از بین رفتن زیستگاه. یک تهدید آشکار برای لاک‌پشت‌های رنگی، از بین رفتن زیستگاه به دلیل خشک شدن تالاب‌ها است. حتی زمانی که آب باقی می‌ماند،
شدن تالاب‌ها است. حتی زمانی که آب باقی می‌ماند، لاک‌پشت‌ها ممکن است تحت تأثیر پاکسازی کنده‌های درخت یا سنگ‌هایی که محل آفتاب گرفتن هستند، قرار گیرند. همچنین، پاکسازی پوشش گیاهی ساحل ممکن است دسترسی بیشتر شکارچیان یا افزایش تردد انسان را فراهم کند که این امر، آفتاب گرفتن در ساحل را غیرقابل توجیه می‌کند. دور از آب، شهرنشینی یا کاشت گیاهان، حتی برای احیای نهر، می‌تواند خاک‌های آفتابی باز مورد نیاز برای لانه‌سازی را از بین ببرد. جاده کشی. یکی دیگر از تأثیرات انسانی قابل مشاهده و احتمالاً از نظر عددی قابل توجه
قابل مشاهده و احتمالاً از نظر عددی قابل توجه ، تلفات جاده‌ای است. لاک‌پشت‌های مرده معمولاً در جاده‌های تابستانی دیده می‌شوند: در سال ۱۹۷۴، ارنست ۱۴ مورد مرگ را در یک روز در یک بخش کوتاه از جاده پنسیلوانیا اندازه‌گیری کرد. افزایش ترافیک و همچنین افزایش نفوذ جاده‌ها به زیستگاه، این مشکل را در طول سال‌ها بدتر کرده است. گونه‌های معرفی‌شده. معرفی گونه‌های غیربومی تهدید دیگری برای لاک‌پشت‌های رنگین است. لاک‌پشت‌های گوش‌سرخ رایج‌ترین لاک‌پشت‌های خانگی هستند و فقط بومی جنوب شرقی ایالات متحده می‌باشند. آنها به‌طور
بومی جنوب شرقی ایالات متحده می‌باشند. آنها به‌طور گسترده رها شده‌اند (یا فرار کرده‌اند) و جمعیت‌های زادآوری را در بسیاری از مناطق زیستگاه لاک‌پشت‌های رنگی، از جمله کانادا، ایجاد کرده‌اند. آنها از نظر اندازه و عادات گونه‌ای مشابه لاک‌پشت‌های رنگین هستند، بنابراین ممکن است رقابت بیشتری با آنها داشته باشند، اما تأثیر آن نامشخص است. در شرق ایالات متحده، لاک‌پشت‌های رنگین از قبل قلمرو خود را با لاک‌پشت‌هایگوش‌قرمز شکم‌زرد و لاک‌پشت‌های کامبرلند (که به راحتی با لاک‌پشت‌های گوش‌قرمز مخلوط می‌شوند) به اشتراک
با لاک‌پشت‌های گوش‌قرمز مخلوط می‌شوند) به اشتراک می‌گذارند، بنابراین در آنجا، احتمال کمتری وجود دارد که تهاجم‌های رها شده توسط حیوانات خانگی، تهدید جدید قابل توجهی باشند. در غرب، چندین شکارچی لاک‌پشت‌های رنگی جوان به آب‌هایی که قبلاً هرگز در آنها پرسه نمی‌زدند، معرفی شده‌اند: ماهی باس، لاک‌پشت‌های گازگیر و قورباغه‌های بزرگ. بررسی قورباغه‌های بزرگ در مونتانا نشان می‌دهد که آنها لاک‌پشت‌های رنگی کمی مصرف می‌کنند. لاک‌پشت‌های گازگیر ممکن است تأثیر بیشتری داشته باشند و در اورگان، تله‌گذاری تهاجمی برای از بین
باشند و در اورگان، تله‌گذاری تهاجمی برای از بین بردن آنها انجام شده است.
قصبهٔ مریدا () یک قصبه اسلامی متعلق به قرن نهم میلادی است که در شهر مریدا اسپانیا قرار دارد و همانند بسیاری از بناهای تاریخی این شهر، در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. این دژ در نزدیکی یک پل رومی بر رودخانهٔ گوادیانا، موسوم به پل رومی مریدا، ساخته شده است. در سال ۸۳۵ میلادی، امیر عبدالرحمن دوم از کوردوبا آن را به‌منظور کنترل بر شهری ساخت که پیش‌تر در سال ۸۰۵ شورش کرده بود. این بنا نخستین قصبهٔ اسلامی در شبه‌جزیرهٔ ایبری به‌شمار می‌رود و دارای ساختاری مربعی با دیوارهایی به طول هر ضلع ۱۳۰ متر، ارتفاع
مربعی با دیوارهایی به طول هر ضلع ۱۳۰ متر، ارتفاع ۱۰ متر و ضخامت ۲٫۷ متر است. این دیوارها با استفاده مجدد از سازه‌های رومی و رومی-ویزیگوتی، و از سنگ گرانیت ساخته شده‌اند. دیوارها دارای ۲۵ برج با پایه‌های چهارگوش هستند که به‌عنوان پشت‌بند نیز عمل می‌کردند. درون قصبه یک الجُبّه (مخزن آب باران) قرار دارد که شامل یک آب‌انبار برای جمع‌آوری و تصفیهٔ آب رودخانه است. ورودی قصبه از طریق محوطه‌ای کوچک به نام سنتی "آلکاراسخو" صورت می‌گیرد که در گذشته برای کنترل رفت‌وآمد مردم و کالاها به شهر به‌کار می‌رفته است. در کنار
مردم و کالاها به شهر به‌کار می‌رفته است. در کنار آن، ناحیهٔ نظامی قرار دارد که ورودی‌اش میان دو برج قرار گرفته و در بالای طاقی نعل‌اسبی‌شکل، کتیبه‌ای وجود دارد که از حمایت عبدالرحمن از ساخت این مجموعه یاد می‌کند. در مجاورت قصبه، صومعه‌ای وابسته به فرقهٔ مذهبی سنتیاگو قرار داشت که امروزه مقر شورای منطقه‌ای اکسترمادورا است. حفاری‌های باستان‌شناسی در این محوطه، بقایایی از دوران پیش از ساخت قصبه را نیز آشکار کرده‌اند؛ از جمله بخش‌هایی از یک جادهٔ رومی که به خوبی حفظ شده و تا ناحیهٔ باستان‌شناسی مورریاس امتداد
حفظ شده و تا ناحیهٔ باستان‌شناسی مورریاس امتداد دارد، و همچنین خانه‌ای شهری از دورهٔ روم که بارها بازسازی شده و مشرف به همان خیابان است. افزون بر این، بخشی از دیوار رومی نیز قابل مشاهده است که در کنار پشت‌بندی قدرتمند ساخته‌شده از قطعات گرانیت بازیافتی قرار دارد. همانند نمونه‌های موجود در محوطهٔ باستانی مورریاس، گمان می‌رود این پشت‌بند متعلق به قرن پنجم میلادی باشد.
پاریس نخستین آلبوم استودیویی از شاخ مجازی و خوانندهٔ آمریکایی پاریس هیلتون می‌باشد که در ۱۴ اوت سال ۲۰۰۶ از سوی وارنر براز رکوردز منتشر گردید. نسخهٔ کامل آلبوم در ای‌اوال موزیک بارگذاری شد و کاربران می‌توانستند آن را هشت روز پیش از انتشار رسمی نسخهٔ فیزیکی به صورت آنلاین گوش دهند.
در علوم رایانه، مدیریت حافظه مبتنی بر ناحیه نوعی از مدیریت حافظه است که در آن هر شیء تخصیص‌یافته به یک ناحیه نسبت داده می‌شود. یک ناحیه، که آن را یک تقسیم‌بندی، زیراستخر، منطقه، عرصه، ناحیه، یا زمینه حافظه نیز می نامند، مجموعه‌ای از اشیاء تخصیص‌یافته است، که می‌توانند به‌صورت یکجا و کارآمد، تخصیص مجدد یا آزادسازی شوند. تخصیص دهندگان حافظه‌ای که از حافظه مبتنی بر ناحیه بهره می‌برند، اغلب تخصیص دهندگان ناحیه‌ای نامیده می‌شوند، و زمانی که فقط با «جا به جایی» تنها یک اشاره گر کار کنند، به آنها تخصیص‌دهنده‌های
یک اشاره گر کار کنند، به آنها تخصیص‌دهنده‌های جهشی گفته می‌شود. مشابه تخصیص پشته‌ای، وجود نواحی موجب تسهیل تخصیص مجدد و آزادسازی حافظه با سربار پایین می شود؛ ولی آنها، در مقایسه با تخصیص در قاب پشته‌ای، انعطاف پذیری بیشتری دارند و به اشیاء اجازه ماندن بیشتر در حافظه را می‌دهند. در پیاده سازی‌های متداول، تمامی اشیاء یک ناحیه، در محدوده‌ای پیوسته از خانه های پشت سر هم حافظه قرار می‌گیرند، مشابه روش متداول تخصیص قاب‌های پشته‌ای. در OC/360 و سیستم‌های پس از آن، این مفهوم در دو سطح اعمال می‌شود؛ هر کاری درون یک
این مفهوم در دو سطح اعمال می‌شود؛ هر کاری درون یک تقسیم‌بندی یا ناحیه پیوسته اجرا می‌شود. درخواست‌های مربوط به تخصیص حافظه یک زیراستخر را مشخص می‌کنند، و آن برنامه می‌تواند کل یک زیراستخر را آزاد کند. حافظه برای یک زیراستخر از ناحیه یا تقسیم بندی در بلوک‌هایی تخصیص می‌یابد که مضربی از ۲ کیلوبایت یا ۴ کیلوبایت هستند و عموما به صورت پیوسته قرار ندارند. نمونه. به عنوان مثالی ساده، کد C زیر را در نظر بگیرید که یک ساختار داده لیست پیوندی را تخصیص داده و سپس آن فضا حافظه را آزاد می‌کند: Region *r =
و سپس آن فضا حافظه را آزاد می‌کند: Region *r = createRegion(); ListNode *head = NULL; for (int i = 1; i &lt;= 1000; i++) { ListNode* newNode = allocateFromRegion(r, sizeof(ListNode)); newNode-&gt;next = head; head = newNode; // ... // (use list here) destroyRegion(r); هرچند ساخت این لیست پیوندی به اعمال زیادی نیاز داشت، اما آزادسازی آن فضا سریع و تنها با یک دستور برای پاکسازی ناحیه ای که رئوس در آن قرار داشتند انجام شد. یعنی نیازی برای طی کردن تمام لیست نیست. پیاده‌سازی. نواحی صریح و ساده دارای پیاده سازی
پیاده‌سازی. نواحی صریح و ساده دارای پیاده سازی سرراستی هستند؛ شرح ذیل بر اساس کار هانسون است. هر ناحیه به عنوان یک لیست پیوندی از بلوک‌های بزرگ حافظه پیاده می‌شود؛ هر بلوک باید به حدی بزرگ باشد تا بتواند از چندین تخصیص پشتیبانی کند. بلوک فعلی دارای اشاره گری به سمت خانه آزاد بعدی در همان بلوک است، و زمانی که یک بلوک پر شود، بلوک دیگری تخصیص پیدا می‌کند و به لیست اضافه می شود. زمانی که این ناحیه آزاد شود، اشاره گر موقعیت-آزاد-بعدی به سمت ابتدای اولین بلوک باز می‌گردد، و این لیست از بلوک ها می تواند برای