payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کیم سه بیوک (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کره جنوبی است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "خانه مرغ مگس‌خوار"، "یک مقاومت، و "ملکه ساز" اشاره کرد.
هان گی چان (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کره جنوبی است. وی از سال ۲۰۱۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
تیم فوتبال گروهی از بازیکنان است که برای بازی با هم در ورزش‌های تیمی مختلف به نام فوتبال انتخاب می‌شوند. چنین تیم‌هایی می‌توانند برای بازی در یک مسابقه مقابل تیم مقابل، نماینده یک باشگاه فوتبال، گروه، ایالت یا کشور، یک تیم ستاره‌دار یا حتی به عنوان یک تیم فرضی (مانند تیم رؤیایی یا تیم قرن) و هرگز یک مسابقه واقعی بازی نکنید. تفاوت میان یک تیم فوتبال و یک باشگاه فوتبال در ادغام است، یک باشگاه فوتبال نهادی است که توسط یک کمیته تشکیل و اداره می‌شود و دارای اعضایی است که ممکن است علاوه بر بازیکنان از هواداران
است که ممکن است علاوه بر بازیکنان از هواداران نیز تشکیل شوند. مزیت تشکیل باشگاه این است که به تیم‌ها امکان دسترسی به کارکنان، امکانات و تجهیزات اضافی داوطلب یا حقوق بگیر می‌دهد. خلاصه. انواع مختلفی از فوتبال وجود دارد، از جمله فوتبال حرفه‌ای، فوتبال گریدیرون، فوتبال استرالیایی، فوتبال گیلیک، راگبی ۱۳ نفره و راگبی ۱۵ نفره. تعداد بازیکنان انتخاب شده برای هر تیم، در این انواع و کدهای مرتبط با آنها، می‌تواند به‌طور قابل توجهی متفاوت باشد. گاهی، واژه «تیم» به کسانی محدود می‌شود که در یک مسابقه در زمین بازی
کسانی محدود می‌شود که در یک مسابقه در زمین بازی می‌کنند و همیشه شامل بازیکنان دیگری نمی‌شود که ممکن است به عنوان بازیکنان جایگزین یا اضطراری در آن شرکت کنند. ممکن است از «تیم فوتبال» برای دربر گرفتن این بازیکنان پشتیبانی و ذخیره استفاده شود. واژه‌های تیم و باشگاه گاهی توسط طرفداران به جای یکدیگر استفاده می‌شود، که معمولاً به تیمی در باشگاه اشاره می‌کند که در بالاترین بخش یا رقابت بازی می‌کند. باشگاه فوتبال نوعی باشگاه ورزشی است که بدنه‌ای سازمان یافته یا ادغام شده است. معمولاً اینها دارای یک کمیته، منشی،
شده است. معمولاً اینها دارای یک کمیته، منشی، رئیس یا رئیس، سردفتر و اعضا خواهند بود. باشگاه‌های فوتبال معمولاً دارای مجموعه‌ای از قوانین هستند، از جمله قوانینی که تحت آن بازی می‌کنند و خود معمولاً اعضای یک لیگ یا انجمنی هستند که به یک نهاد حاکم در ورزش خود وابسته هستند. باشگاه‌ها ممکن است چندین تیم از بازیکنان ثبت نام شده خود (که ممکن است در چندین بخش یا لیگ مختلف شرکت کنند) به میدان بروند. یک باشگاه مسئول تضمین تداوم وجود تیم‌های خود در مسابقات مربوطه است. قدمت قدیمی‌ترین باشگاه‌های فوتبال به اوایل سده
قدمت قدیمی‌ترین باشگاه‌های فوتبال به اوایل سده نوزدهم بازمی‌گردد. در حالی که رکورد برای اکثر باشگاه‌های ثبت شده وجود دارد، برای همه باشگاه‌های فوتبال وجود ندارد. باشگاه‌های مستقل معمولاً مانند مشاغل اداره می‌شوند و در ثبت‌های رسمی ظاهر می‌شوند. با این حال، بسیاری از باشگاه‌های فوتبال به عنوان بخشی از سازمان‌های بزرگ‌تر (مدارس، باشگاه‌های ورزشی، جوامع) تشکیل شده‌اند و بنابراین، سوابق عمومی تشکیل و عملکرد آنها ممکن است حفظ نشود مگر اینکه با تیم‌های دیگر رقابت کنند. باشگاه‌های فوتبال همچنین ممکن است برای
کنند. باشگاه‌های فوتبال همچنین ممکن است برای دوره‌هایی غیرفعال باشند و دوباره تشکیل شوند (مثلاً به دلایلی مانند جنگ یا عدم برگزاری لیگ یا مسابقه برای شرکت در آن تعطیل می‌شوند) و حتی بین کدهای فوتبال جابجا شوند. به همین ترتیب، یک باشگاه فوتبال ممکن است در صورت ورشکستگی یا ناتوانی در به میدان گذاشتن یک تیم برای انجام مسابقات، سقوط کند. تنوع شماره بازیکنان در میان کدهای فوتبال. تعداد بازیکنانی که به‌طور همزمان در ورزش شرکت می‌کنند و بدین ترتیب تیم را تشکیل می‌دهند عبارتند از:
ستاره پنج‌پر (☆)، از نظر هندسی یک ده‌ضلعی مقعر متساوی‌الاضلاع و یک اندیشه‌نگاشت رایج در فرهنگ مدرن است. در نشان‌شناسی کلاسیک نسبتاً نادر است، بویژه برای پرچم ایالات متحده در قانون پرچم ۱۷۷۷ معرفی شد و از آن زمان به‌طور گسترده در پرچم‌ها استفاده شده است. همچنین در فرهنگ غربی به نماد شهرت یا «ستاره شدن» در میان سایر کاربردها تبدیل شده است. تاریخچه استفاده. تاریخ اولیه. هیروگلیف مصری نشان‌دهندۀ «ستاره» پنج لبه داشت. N14N14)، در حالی که علامت «ستاره» در خط میخی میان رودان دارای هشت لبه بود.سوپدت، شخصیت مصری
میان رودان دارای هشت لبه بود.سوپدت، شخصیت مصری ستاره شباهنگ، همیشه با هیروگلیف ستاره پنج‌پر روی سرش نشان داده می‌شود. ستاره در نشان‌شناسی سده‌های میانی نسبتاً کمیاب است، اما از زمان‌های اولیه، ستاره پنج‌پر در نشان‌شناسی انگلیسی و اسکاتلندی استفاده می‌شد (مثلاً در درینگ رول، حدود ۱۲۷۰)، در حالی که تعداد نقاط در نشان‌شناسی آلمانی شش بود. ستاره در نشان خانواده De Vere در افسانه منسوب به نخستین جنگ صلیبی بود، زمانی که «یک ستاره سفید [...] نور را بر اساس استاندارد Aubre de Vere انجام داد». ستاره de Vere در
Aubre de Vere انجام داد». ستاره de Vere در تاریخ انگلستان بدنام است، زیرا در نبرد بارنت در سال ۱۴۷۱، نشان ستاره ارل آکسفورد توسط ارل وارویک با نشان خورشید ادوارد چهارم اشتباه گرفته شد، به طوری که او به اشتباه به متحد خود حمله کرد. شکست در نبرد، که احتمالاً نتیجه کل جنگ رزها را تغییر داد. پرچم‌ها و نشان‌های مدرن. ستاره‌های پنج‌پر روی پرچم ایالات متحده در قانون پرچم سال ۱۷۷۷ معرفی شدند. قانون پرچم هیچ ترتیب خاصی، تعداد نقاط، و جهت‌گیری ستاره‌ها و چیدمان را مشخص نکرده است. برخی از سازندگان پرچم، ستارگان را در
نکرده است. برخی از سازندگان پرچم، ستارگان را در یک ستاره بزرگ، در یک دایره یا در ردیف قرار دادند و برخی ستاره یک ایالت را با حرف اول آن جایگزین کردند. یک چیدمان دارای ۱۳ ستاره پنج‌پر است که در یک دایره مرتب شده‌اند، با ستاره‌ها که به سمت بیرون از دایره قرار گرفته‌اند (برخلاف بالا)، به اصطلاح پرچم بتسی راس. پرچم آمریکا که در نقاشی "تسلیم لرد کورنوالیس" اثر جان ترامبول (حدود ۱۸۲۰، که رویدادی در سال ۱۷۸۱ را به تصویر می‌کشد) نشان داده شده است، دوازده ستاره را نشان می‌دهد که در امتداد طرح کلی مستطیل با یک ستاره
می‌دهد که در امتداد طرح کلی مستطیل با یک ستاره اضافی در مرکز قرار گرفته‌اند. ارتباط با ستاره پنج‌خط. به عنوان یک نماد یا نشان، ستاره پنج‌پر، از نشان‌شناسی کلاسیک نشأت می‌گیرد و حداقل از زمان رنسانس، هیچ‌یک از تداعی‌های باطنی یا پنهانی که به ستاره پنج‌خط یا «مهر سلیمان» داده شده است، ندارد. حداقل از دوره رنسانس. این دو نشان غالباً در تئوری‌های توطئه معاصر، به ویژه با اشاره به استفاده از ستاره‌های پنج‌پر در پرچم‌های ایالات متحده و اتحادیه اروپا، مرتبط یا شناسایی شده‌اند.
ذات‌گرایی استراتژیک ، یک مفهوم برجسته در نظریه پسااستعماری، در دهه ۱۹۸۰ توسط منتقد و نظریه‌پرداز ادبی هندی، گایاتری چاکراورتی اسپیواک معرفی شد. این مفهوم به یک راهبرد سیاسی اشاره دارد که در آن گروه‌های اقلیتی یا قومی بر مبنای ویژگی‌های هویتی مشترک خود برای نمایندگی و دفاع از حقوقشان سازماندهی می‌شوند. این ویژگی‌های هویتی معمولاً شامل موارد زیر هستند: درحالی‌که تفاوت‌های شدیدی در میان خود اعضای این گروه‌ها وجود دارد، آن‌ها درگیر بحث‌های مداوم و ثابتی هستند. طرفداران ذات‌گرایی استراتژیک معتقدند که گاهی برای
طرفداران ذات‌گرایی استراتژیک معتقدند که گاهی برای این گروه‌ها مفید است که به‌طور موقت هویت خود را ساده‌سازی کنند، حتی اگر این کار بر اساس منطق نادرست باشد، و هویت گروهی خود را به شکلی ساده‌تر بیان کنند تا به اهداف خاصی مانند حقوق برابر یا ضد جهانی‌سازی دست یابند. درک اسپیواک از این اصطلاح ابتدا در زمینه مذاکرات فرهنگی معرفی شد و هرگز به عنوان یک دسته‌بندی انسان‌شناختی مطرح نشد. در کتابش به نام «آسیاهای دیگر» در سال ۲۰۰۸، اسپیواک از این اصطلاح دست کشید و نارضایتی خود را از نحوه استفاده از این اصطلاح در
نارضایتی خود را از نحوه استفاده از این اصطلاح در پروژه‌های ملی‌گرایانه برای ترویج ذات‌گرایی (غیر استراتژیک) نشان داد. این مفهوم همچنین به‌طور منظم در نظریه کوئیر، نظریه فمینیستی، مطالعات ناشنوایی و به‌طور خاص در آثار لوس ایریگاره که از آن به عنوان تقلید یاد می‌کند، مطرح می‌شود.
اورتور تراژیک (غم‌انگیز) که (همچنین اورتور دراماتیک نیز نامیده می شود؛ یک موسیقی ارکسترال است که در سال ۱۸۷۰ توسط آهنگساز اهل چک، آنتونین دورژاک نوشته شده است. این اوورتور دورژاک برای اولین اپرای او، "آلفرد" است. این قطعه اولین بار در ۴ ژانویه ۱۹۰۵، تقریبا یک سال پس از مرگ دورژاک اجرا شد.
کوئینتت زهی شماره ۱، در لا مینور اپوس. ۱ ، یک کوئینتت زهی از آنتونین دورژاک است که برای دو ویولن، دو ویولا و ویولنسل ساخته شده است. این قطعه که در سال ۱۸۶۱ ساخته شد، اولین قطعه ای است که او به آن شماره اپوس اختصاص داد و اولین اثری است که در ۲۰ سالگی کار خود را به عنوان آهنگساز آغاز کرد. این قطعه تا سال ۱۹۲۱، ۱۷ سال پس از مرگ او، به نمایش درنیامد و اولین بار در سال ۱۹۴۳ منتشر شد این قطعه شامل سه موومان است:
آنتونین دورژاک آهنگسازی کوارتت زهی شماره ۱ در لا ماژور اپوس. ۲، خود را در مارس ۱۸۶۲ پایان رساند. این قطعه یکی از اولین کارهای مجلسی دورژاک است. زمینه. چهارده کوارتت زهی دورژاک بخش عمده ای از آهنگسازی او را از سال ۱۸۶۲ پوشش می دهد (شماره ۱) تا ۱۸۹۵ (شماره ۱۴) اولین کوارتت زهی دورژاک اولین موسیقی در سبک مجلسی او نبود، او کوئینتت زهی را در لا مینور را در تابستان ۱۸۶۱ نوشته بود. در سال ۱۸۸۷ دورژاک تصمیم گرفت تا دوباره بر روی کوارتت فراموش شده خود کار کند. او مقدار زیادی از آنچه را که «پرکننده» عنوان کرده بود و
زیادی از آنچه را که «پرکننده» عنوان کرده بود و غیرضروری در نسخه اصلی می‌دانست، حذف کرد. ساختار. این اثر در چهار موومان ساخته شده است: مدت زمان تقریبی اجرای این قطعه ۴۸ دقیقه است.
مداخله نظامی ژاپن در سیبری، یک لشکرکشی نظامی بود که توسط ژاپن و متحدانش در سال ۱۹۱۸ پس از انقلاب اکتبر و برای حمایت از ارتش سفید ضد بلشویک در برابر ارتش سرخ بلشویک انجام شد. نیروهای ژاپنی در ولادی‌وستوک، منطقه بایکال و سیبری شرقی مستقر شدند. اهداف ژاپن از این مداخله شامل حمایت از ارتش سفید، ایجاد یک منطقه حائل در برابر بلشویسم و احتمالاً ایجاد یک کشور مستقل در سیبری بود. با این حال، این مداخله با مخالفت ایالات متحده و دیگر قدرت‌های غربی روبرو شد که نگران گسترش نفوذ ژاپن در منطقه بودند. در سال ۱۹۲۰، با تضعیف
نفوذ ژاپن در منطقه بودند. در سال ۱۹۲۰، با تضعیف ارتش سفید و افزایش فشار داخلی و بین‌المللی، ژاپن نیروهای خود را از سیبری خارج کرد. این مداخله تأثیرات ماندگاری بر روابط ژاپن با روسیه و دیگر قدرت‌های جهانی داشت و به عنوان یک عامل مهم در شکل‌گیری سیاست خارجی ژاپن در دوره بین دو جنگ جهانی به‌شمار می‌آید.
سلولوئید () اولین ماده پلاستیکی موفق تجاری بود که در سال ۱۸۶۹ توسط جان وسلی‌هایت اختراع شد. این ماده ترموپلاستیک از ترکیب نیتروسلولز و کافور ساخته می‌شد و به دلیل قابلیت شکل‌پذیری در حرارت، در ساخت اشیاء متنوعی مانند توپ بیلیارد، شانه، عروسک، فیلم عکاسی و حتی یقه پیراهن مورد استفاده قرار می‌گرفت. به‌طور کلی، سلولوئید دسته‌ای از مواد است که از ترکیب نیتروسلولز (نیترات سلولز) و کافور و اغلب با افزودن رنگ‌ها و سایر عوامل تولید می‌شود. سلولوئید به عنوان یک ماده انقلابی، جایگزین مناسبی برای عاج فیل و لاک لاک‌پشت
جایگزین مناسبی برای عاج فیل و لاک لاک‌پشت بود و به دلیل قیمت مناسب و دوام بالا، به سرعت محبوبیت یافت. با این حال، به دلیل اشتعال‌پذیری بالا و شکنندگی در درازمدت، به تدریج جای خود را به پلاستیک‌های جدیدتر و ایمن‌تر داد. با این وجود، سلولوئید به عنوان یک ماده مهم در تاریخ صنعت پلاستیک و فیلم‌سازی شناخته می‌شود. سلولوئید که زمانی به دلیل استفاده از آن به عنوان فیلم عکاسی پیش از ظهور روش‌های ایمن‌تر بسیار رایج بود، امروزه عمدتاً برای ساخت توپ‌های تنیس روی میز، آلات موسیقی، شانه، تجهیزات اداری، بدنه خودنویس‌ها
آلات موسیقی، شانه، تجهیزات اداری، بدنه خودنویس‌ها و پیک گیتار استفاده می‌شود. =تاریخچه= نیتروسلولز. پلاستیک‌های مبتنی بر نیتروسلولز اندکی قبل از سلولوئید وجود داشتند. کلوودیون که در سال ۱۸۴۸ اختراع شد و به عنوان پانسمان زخم و امولسیون برای صفحات عکاسی استفاده می‌شد، به شکل یک فیلم شبیه به سلولوئید خشک می‌شود. الکساندر پارکز. اولین سلولوئید به عنوان یک ماده حجیم برای شکل‌دهی اشیاء در سال ۱۸۵۵ در بیرمنگام انگلستان توسط الکساندر پارکز ساخته شد، اما او هرگز نتوانست اختراع خود را به‌طور کامل به ثمر برساند زیرا
اختراع خود را به‌طور کامل به ثمر برساند زیرا شرکتش به دلیل هزینه‌های تولید بالا ورشکست شد. پارکز کشف خود را در سال ۱۸۶۲ به عنوان پارکسین ثبت اختراع کرد. او متوجه شد که پس از تبخیر حلال (شیمی) از کلوودیون عکاسی، یک باقیمانده جامد باقی می‌ماند. پارکز در همان سال، آن را به عنوان یک ماده ضدآب برای پارچه‌های بافته شده ثبت اختراع کرد. بعدها پارکز، پارکسین را در نمایشگاه بین‌المللی سال ۱۸۶۲ در لندن به نمایش گذاشت و به خاطر تلاش‌هایش مدال برنز دریافت کرد. معرفی پارکسین عموماً به عنوان تولد صنعت پلاستیک در نظر
پارکسین عموماً به عنوان تولد صنعت پلاستیک در نظر گرفته می‌شود. پارکسین از سلولز تیمار شده با نیتریک اسید و یک حلّال ساخته می‌شد. شرکت پارکسین در سال ۱۸۶۸ تجارت خود را متوقف کرد. جان وسلی‌هایت. در دهه ۱۸۶۰، یک آمریکایی به نام جان وسلی‌هایت، حق ثبت اختراع پارکز را به دست آورد و با هدف تولید توپ‌های بیلیارد، که تا آن زمان از عاج ساخته می‌شدند، شروع به آزمایش با نیترات سلولز کرد. او از پارچه، گرد و غبار عاج و شلاک استفاده کرد و در ۶ آوریل ۱۸۶۹ روشی را برای پوشاندن توپ‌های بیلیارد با افزودن کلوودیون به ثبت
پوشاندن توپ‌های بیلیارد با افزودن کلوودیون به ثبت رساند. هایت با کمک پیتر کینیر و سایر سرمایه‌گذاران، شرکت توپ بیلیارد آلبانی (۱۸۶۸–۱۹۸۶) را در آلبانی، نیویورک، برای تولید این محصول تشکیل داد. در سال ۱۸۷۰، جان و برادرش، اشعیا، فرآیندی را برای ساخت یک «ماده شاخ مانند» با ترکیب نیترات سلولز و کافور به ثبت رساندند. الکساندر پارکز و دنیل اسپیل (به زیر مراجعه کنید) کافور را در طول آزمایش‌های اولیه خود ذکر کردند و ترکیب حاصل را «زایلونیت» نامیدند، اما این برادران‌هایت بودند که ارزش کافور و استفاده از آن به عنوان
بودند که ارزش کافور و استفاده از آن به عنوان یک نرم‌کننده برای نیترات سلولز را تشخیص دادند. آن‌ها از گرما و فشار برای ساده‌سازی تولید این ترکیبات استفاده کردند. اشعیاهایت این ماده را در سال ۱۸۷۲ «سلولوئید» نامید. برادران‌هایت بعداً شرکت خود را که اکنون شرکت تولیدی سلولوئید نامیده می‌شود، به نیوآرک، نیوجرسی منتقل کردند. با گذشت سال‌ها، سلولوئید به اصطلاح رایج مورد استفاده برای این نوع پلاستیک تبدیل شد. در سال ۱۸۷۸هایت توانست فرآیندی را برای قالب‌گیری تزریقی ترموپلاستیک‌ها به ثبت برساند، اگرچه پنجاه سال دیگر
به ثبت برساند، اگرچه پنجاه سال دیگر طول کشید تا این فرایند به صورت تجاری تحقق یابد و در سال‌های بعد سلولوئید به عنوان پایه فیلم عکاسی مورد استفاده قرار گرفت. تقلید از عاج. توسعه سلولوئید تا حدودی به دلیل تمایل به کاهش وابستگی به عاج بود، زیرا شکار بی‌رویه باعث کمبود عاج شده بود. اختراعی در سال ۱۸۸۳ به تولیدکنندگان سلولوئید اجازه داد تا رگه‌های متمایز عاج را تقلید کنند و تا پایان قرن نوزدهم، سلولوئید به عنوان جایگزینی سبک‌تر (و سه برابر ارزان‌تر) برای عاج با نام‌هایی مانند "Ivarine", "Ivaleur", "French
با نام‌هایی مانند "Ivarine", "Ivaleur", "French Ivory", "Parisian Ivory", "Grained Ivory" و "Ivory Pyralin" به بازار عرضه شد. دنیل اسپیل و اختلافات حقوقی. مخترع انگلیسی، دنیل اسپیل، با پارکز کار کرده بود و شرکت زایلونیت را برای تصاحب حق ثبت اختراع پارکز تشکیل داد و محصولات پلاستیکی جدید را زایلونیت نامید. او به ادعاهای برادران‌هایت اعتراض کرد و در سال‌های ۱۸۷۷ تا ۱۸۸۴ در چندین پرونده قضایی علیه آن‌ها اقدام کرد. در ابتدا قاضی به نفع اسپیل رای داد، اما در نهایت مشخص شد که هیچ‌کدام از طرفین ادعای انحصاری
نهایت مشخص شد که هیچ‌کدام از طرفین ادعای انحصاری ندارند و مخترع واقعی سلولوئید / زایلونیت، الکساندر پارکز بود، زیرا او در آزمایش‌ها و اختراعات قبلی خود به کافور اشاره کرده بود. قاضی حکم داد که تمام تولید سلولوئید می‌تواند هم در شرکت زایلونیت بریتانیا اسپیل و هم در شرکت تولیدی سلولوئیدهایت ادامه یابد. استفاده اصلی سلولوئید در صنایع فیلم و عکاسی بود که قبل از پذیرش فیلم‌های ایمنی استات در دهه ۱۹۵۰، فقط از فیلم سلولوئید استفاده می‌کردند. سلولوئید بسیار قابل اشتعال، تولید آن دشوار و گران است و دیگر به‌طور
اشتعال، تولید آن دشوار و گران است و دیگر به‌طور گسترده مورد استفاده قرار نمی‌گیرد. عکاسی. عکاس انگلیسی، جان کاربوت، در سال ۱۸۷۹ با هدف تولید صفحات خشک ژلاتینی، کارخانه Keystone Dry Plate Works را تأسیس کرد. شرکت تولیدی سلولوئید برای این کار قرارداد بست که با برش نازک لایه‌هایی از بلوک‌های سلولوئید و سپس حذف علائم برش با صفحات فشاری گرم انجام می‌شد. پس از این، نوارهای سلولوئید با یک امولسیون ژلاتینی حساس به نور پوشانده شدند. دقیقاً مشخص نیست که چه مدت طول کشید تا کاربوت فرایند خود را استاندارد کند، اما این
تا کاربوت فرایند خود را استاندارد کند، اما این اتفاق دیرتر از سال ۱۸۸۸ رخ نداد. یک ورق ۳۸۰ میلی‌متری از فیلم کاربوت توسط ویلیام دیکسون برای آزمایش‌های اولیه فیلم متحرک توماس ادیسون روی یک کینتوگراف استوانه‌ای استفاده شد. با این حال، پایه فیلم سلولوئید تولید شده به این روش هنوز برای نیازهای عکاسی متحرک خیلی سفت در نظر گرفته می‌شد. تا سال ۱۸۸۹، سلولوئیدهای انعطاف‌پذیرتری برای فیلم عکاسی ساخته شد و هم هانیبال گودوین و هم شرکت ایستمن کداک حق ثبت اختراع برای یک محصول فیلم را به دست آوردند. (Ansco که پس از مرگ
محصول فیلم را به دست آوردند. (Ansco که پس از مرگ گودوین حق ثبت اختراع او را خریداری کرد، در نهایت در یک دادخواست نقض حق ثبت اختراع علیه کداک موفق شد). این توانایی برای تولید تصاویر عکاسی روی یک ماده انعطاف‌پذیر (برخلاف یک صفحه شیشه‌ای یا فلزی) یک گام مهم برای امکان ظهور تصاویر متحرک بود. کاربردها. پیش از رواج فیلم‌های استات در دهه ۱۹۵۰، بیشتر فیلم‌های سینمایی و عکاسی از سلولوئید ساخته می‌شدند. قابلیت اشتعال بالای آن افسانه‌ای بود، زیرا در مواجهه با دمای بالای ۱۵۰ درجه سانتی‌گراد در مقابل پرتو پروژکتور
بالای ۱۵۰ درجه سانتی‌گراد در مقابل پرتو پروژکتور فیلم، خود به خود آتش می‌گرفت. در حالی که فیلم سلولوئید تا حدود سال ۱۹۵۰ برای تولیدات سینمایی ۳۵ میلی‌متری استاندارد بود، فیلم‌های سینمایی برای استفاده آماتور، مانند فیلم‌های ۱۶ میلی‌متری و ۸ میلی‌متری، حداقل در ایالات متحده آمریکا، بر پایه «ایمنی» استات بودند. سلولوئید برای تولید جواهرات ارزان‌تر، جعبه‌های جواهرات، لوازم جانبی مو و بسیاری از اقلامی که قبلاً از عاج، شاخ یا سایر محصولات حیوانی گران‌قیمت ساخته می‌شدند، مفید بود. در این کاربردها، اغلب از آن به
می‌شدند، مفید بود. در این کاربردها، اغلب از آن به عنوان "Ivorine" یا "عاج فرانسوی" یاد می‌شد، پس از شکلی از سلولوئید که در فرانسه با خطوط دانه‌ای شبیه به عاج ساخته شده بود. همچنین برای ساخت ست‌های میز آرایش، عروسک‌ها، قاب عکس‌ها، آویزها، سنجاق‌های کلاه، دکمه‌ها، سگک‌ها، قطعات سازهای زهی، آکاردئون‌ها، خودنویس‌ها، دسته‌های کارد و چنگال و وسایل آشپزخانه استفاده می‌شد. عیب اصلی این ماده این بود که قابل اشتعال بود. به زودی جای خود را به باکالیت و کاتالین داد. عروسک‌های روسی تودرتو (roly-poly) تا سال ۱۹۹۶ از
عروسک‌های روسی تودرتو (roly-poly) تا سال ۱۹۹۶ از سلولوئید در کارخانه‌های باروت بی‌دود ساخته می‌شدند، و همچنین تا سال ۲۰۱۴ توپ‌های تنیس روی میز نیز از این جنس بودند. ساعت‌های رومیزی و سایر وسایل مبلمان اغلب به روشی مشابه روکش با سلولوئید پوشانده می‌شدند. این سلولوئیدها چاپ می‌شدند تا شبیه چوب‌های گران‌قیمت یا موادی مانند سنگ مرمر یا گرانیت به نظر برسند. شرکت ساعت‌سازی Seth Thomas در سپتامبر ۱۸۸۰، حق استفاده از سلولوئید به عنوان یک پوشش بادوام را از شرکت تولیدی سلولوئید خریداری کرد و آن را با نام
شرکت تولیدی سلولوئید خریداری کرد و آن را با نام "Adamantine" به بازار عرضه کرد. سلولوئید به ساعت‌سازان این امکان را می‌داد که ساعت‌های رومیزی سیاه به سبک اواخر دوره ویکتوریا را به گونه‌ای بسازند که جعبه چوبی آن مانند سنگ مرمر سیاه به نظر برسد و ستون‌ها و سایر عناصر تزئینی جعبه شبیه سنگ‌های نیمه قیمتی باشند. سلولوئید همچنین یک ماده محبوب در ساخت خط‌کش محاسبه بود. این ماده عمدتاً برای پوشش دادن صفحات چوبی خط‌کش محاسبه، مانند خط‌کش‌های اولیه A.W. Faber، و همچنین قطعات انتهایی نشانگر، مانند خط‌کش‌های Keuffel
قطعات انتهایی نشانگر، مانند خط‌کش‌های Keuffel and Esser، استفاده می‌شد. سلولوئید همچنان برای آلات موسیقی، به ویژه آکاردئون و گیتار استفاده می‌شود. سلولوئید بسیار مستحکم و به راحتی در اشکال دشوار قالب‌گیری می‌شود و به عنوان پوشش قاب‌های چوبی عملکرد صوتی بسیار خوبی دارد، زیرا منافذ طبیعی چوب را مسدود نمی‌کند. سازهای پوشیده شده با سلولوئید را می‌توان به راحتی با الگوی شعله‌ور مانند و معمولاً مادر مرواریدی این ماده تشخیص داد. صفحات ضخیم سلولوئید در بن‌ماری پخته می‌شوند که آن‌ها را به ماده‌ای شبیه چرم تبدیل
می‌شوند که آن‌ها را به ماده‌ای شبیه چرم تبدیل می‌کند. سپس پانل‌ها روی یک قالب چرخانده می‌شوند و اجازه داده می‌شود تا سه ماه سفت شوند. فرمول. فرمولاسیون معمول سلولوئید ممکن است شامل ۷۰ تا ۸۰ واحد نیتروسلولز، نیتراته شده تا ۱۱٪ نیتروژن، ۳۰ واحد کافور، ۰ تا ۱۴ واحد رنگ، ۱ تا ۵ واحد اتانول، به علاوه تثبیت‌کننده‌ها و سایر عوامل برای افزایش پایداری و کاهش اشتعال‌پذیری باشد. تولید. سلولوئید از مخلوطی از مواد شیمیایی مانند نیتروسلولز، کافور، الکل و همچنین رنگ‌دهنده‌ها و پرکننده‌ها بسته به محصول مورد نظر ساخته
و پرکننده‌ها بسته به محصول مورد نظر ساخته می‌شود. اولین گام تبدیل سلولز خام به نیتروسلولز با انجام واکنش نیتراسیون است. این کار با قرار دادن الیاف سلولز در معرض محلول آبی نیتریک اسید انجام می‌شود. سپس گروه‌های هیدروکسیل (-OH) با گروه‌های نیترات (-ONO2) در زنجیره سلولز جایگزین می‌شوند. این واکنش می‌تواند بسته به درجه جایگزینی نیتروژن یا درصد نیتروژن در هر مولکول سلولز، محصولات ترکیبی تولید کند. نیترات سلولز ۲٫۸ مولکول نیتروژن در هر مولکول سلولز دارد. مشخص شد که در این واکنش باید از سولفوریک اسید نیز استفاده
که در این واکنش باید از سولفوریک اسید نیز استفاده شود تا اولاً گروه‌های نیتریک اسید را کاتالیز کند تا بتواند جایگزینی روی سلولز را ممکن سازد، و ثانیاً به گروه‌ها اجازه دهد به راحتی و به‌طور یکنواخت به الیاف متصل شوند و نیتروسلولز با کیفیت بهتری ایجاد کنند. سپس محصول باید شسته شود تا هرگونه اسید آزادی که با الیاف واکنش نداده است، از بین برود، خشک شود و ورز داده شود. در این مدت، محلولی از ۵۰٪ کافور در الکل اضافه می‌شود که سپس ساختار مولکولی نیتروسلولز را به یک ژل همگن از نیتروسلولز و کافور تغییر می‌دهد.
به یک ژل همگن از نیتروسلولز و کافور تغییر می‌دهد. ساختار شیمیایی آن به خوبی شناخته نشده است، اما مشخص شده است که برای هر واحد گلوکز یک مولکول کافور وجود دارد. پس از اختلاط، جرم تحت فشار بالا به بلوک‌هایی فشرده می‌شود و سپس برای استفاده خاص خود ساخته می‌شود. نیتراته کردن سلولز یک فرایند بسیار قابل اشتعال است که حتی انفجارهای کارخانه‌ای نیز غیرمعمول نیست. بسیاری از کارخانه‌های سلولوئید غربی پس از انفجارهای خطرناک تعطیل شدند و تنها دو کارخانه در چین همچنان در حال فعالیت هستند. خطرات محیطی. تخریب: منابع زیادی
حال فعالیت هستند. خطرات محیطی. تخریب: منابع زیادی برای تخریب در سلولوئید وجود دارد، مانند حرارتی، شیمیایی، فوتوشیمیایی و فیزیکی. مهم‌ترین نقص ذاتی این است که با افزایش سن سلولوئید، مولکول‌های کافور به دلیل فشار ناپایدار مورد استفاده در تولید از جرم خارج می‌شوند. این فشار باعث می‌شود که مولکول‌های نیتروسلولز دوباره به یکدیگر متصل شوند یا متبلور شوند و در نتیجه مولکول‌های کافور از مواد خارج شوند. پس از قرار گرفتن در معرض محیط، کافور می‌تواند در دمای اتاق تصعید شود و پلاستیک به نیتروسلولز شکننده تبدیل شود.
شود و پلاستیک به نیتروسلولز شکننده تبدیل شود. همچنین، با قرار گرفتن در معرض گرمای بیش از حد، گروه‌های نیترات می‌توانند جدا شوند و گازهای نیتروژن مانند نیتروز اکسید و نیتریک اکسید را در هوا آزاد کنند. یکی دیگر از عواملی که می‌تواند باعث این امر شود، رطوبت بیش از حد است که می‌تواند با حضور گروه‌های نیترات، چه تازه تکه‌تکه شده از گرما یا هنوز به عنوان یک اسید آزاد از تولید به دام افتاده، تخریب نیتروسلولز را تسریع کند. هر دوی این منابع اجازه تجمع نیتریک اسید را می‌دهند. شکل دیگری از زوال، زوال فوتوشیمیایی، در
می‌دهند. شکل دیگری از زوال، زوال فوتوشیمیایی، در سلولوئید شدید است زیرا نور فرابنفش را به خوبی جذب می‌کند. نور جذب شده منجر به شکستن زنجیره و سفت شدن می‌شود. در میان گردآورندگان اشیاء عتیقه، زوال سلولوئید عموماً به عنوان «پوسیدگی سلولوئید» شناخته می‌شود. فرآیندهای شیمیایی درگیر کاملاً شناخته نشده‌اند، اما اعتقاد بر این است که گازهای آزاد شده از یک قطعه در حال پوسیدگی سلولوئید می‌تواند باعث پوسیدگی سلولوئید در سلولوئیدهای مجاور شود که قبلاً دست‌نخورده بودند.
نوکتورن در سی ماژور اپوس. ۴۰، یک آهنگ تک موومانی برای ارکستر زهی توسط آنتونین دورژاک است که در سال ۱۸۸۳ منتشر شد. تاریخچه. این اثر به عنوان موومان آهسته، تندا "مذهبی" ، از کوارتت زهی شماره ۴ اولیه دووراک، در می مینور، در سال ۱۸۷۰، که در زمان حیات او منتشر نشد اقتباس گرفته شده بود.
بیورن اِگِن () یک گروه موسیقی استرالیایی است که برای ادای احترام به ابرگروه سوئدی موسیقی پاپ آبا و موسیقی‌شان تشکیل شده و مشتمل بر نوازندگانی از کشورهای مختلف جهان است. نام گروه اشاره به بیورن اولویوس است. این گروه در سراسر جهان اجراهایی داشته است، از جمله اجراهایی برای ولادیمیر پوتین رئیس‌جمهور روسیه در سال ۲۰۰۹ میلادی. بیورن اِگِن با استفاده از ترکیبی از زبان انگلیسی و سوئدی موسوم به «سوئنگلیس» یا «سوئدی شکسته‌پکسته» گروه پاپ سوئدی آبا را تقلید می‌کند. حتی نام هنری اجراکنندگان «آنگنیه‌تا فالستارت»، «بنی
نام هنری اجراکنندگان «آنگنیه‌تا فالستارت»، «بنی اندرویر»، «فریدا لانگستوکی» و «بیورن ولوو-آس» برای ادای احترام به اعضای اصلی آبا (آنگنیه‌تا فلتسکوگ، بنی آندشون، بیورن اولویوس، آنی-فرید لینگستاد) انتخاب شده است. به‌علاوه نام «راتگر سونوفاگون»، نوازنده گیتار بیس و «اولا درامکیت»، نوازندهٔ درامز، برگرفته از نام‌های روتگر گوناشون و اولا برونکرت است. اجراهای این گروه شامل کارهای طراحی شده با لباس‌های منحصر به فرد و تنظیم خاص موسیقی است که با اجراهای اصلی آبا متفاوت است.
کارل ماگنوس پالم (؛ زادهٔ ۱۹۶۵) مؤلف، مورخ اهل سوئد است که به زبان‌های انگلیسی و سوئدی می‌نویسد و بیشتر به دلیل آثارش دربارهٔ ابرگروه سوئدی موسیقی پاپ آبا شهرت دارد. او علاوه بر نگارش دو کتاب مهم دربارۀ آبا و موسیقی‌شان، در تولید و انتشار "به‌خاطر موسیقی سپاسگزارم" در سال ۱۹۹۴ نقش داشت.
اسپکترالون () یک ماده فلوئوروپلیمری است که بالاترین میزان بازتابش پراکنده را در بین تمام مواد یا پوشش‌های شناخته شده در مناطق فرابنفش، مرئی و نزدیک به فروسرخ طیف دارد. این ماده رفتار لامبرتی بالایی از خود نشان می‌دهد و می‌توان آن را به اشکال مختلفی برای ساخت اجزای نوری مانند اهداف کالیبراسیون، کره‌های انتگرالی و حفره‌های پمپ نوری برای لیزرها ماشین‌کاری کرد. اسپکترالون به دلیل بازتابش بسیار بالا و پراکنده، در کاربردهای کالیبراسیون و اندازه‌گیری در زمینه‌های مختلفی مانند طیف‌سنجی، سنجش از دور، تصویربرداری