payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ناخالصی‌ها را از طریق واکنش‌های اکسیداسیون حذف می‌کرد. واکنش‌های اصلی شامل موارد زیر بودند: منوکسید کربن تولید شده باعث جوشش مشخصه حمام مذاب می‌شد. وجود اکسیدهای آهن در سرباره حیاتی بود: آن‌ها به عنوان عامل اصلی اکسیدکننده عمل می‌کردند، به‌ویژه در پودلاژ مرطوب. با کاهش محتوای کربن به زیر ۰.۳٪، آهن شروع به جامد شدن می‌کرد و توده شکل‌پذیر می‌شد. واکنش‌های گرمازا و گرمای حاصل از انجماد به حفظ دمای بالا در مراحل پایانی کمک می‌کردند. کوره پادلینگ. اجاق کوره جایی است که آهن شارژ، ذوب و عملیات پادلینگ در آن انجام
است که آهن شارژ، ذوب و عملیات پادلینگ در آن انجام میشود. شکل کوره معمولاً بیضوی است. ۱٫۵–۱٫۸ متر (۴٫۹–۵٫۹ فوت) طول و ۱–۱٫۲ متر (۳٫۳–۳٫۹ فوت) عرض دارد. به دلیل گرمای زیاد و خنک نگه داشتن بعضی از اجزا جریان مداوم هوای خنک روی اجزا یا آب وجود دارد. طراحی کوره. کوره پودلاژ یک کوره شعله‌ای با سوخت زغال‌سنگ بود. اجزای اصلی آن عبارت بودند از: طراحی شعله‌ای (انعکاسی) امکان دستیابی به دماهای بسیار بالا را فراهم می‌کرد، در حالی که آهن مذاب را از ناخالصی‌های موجود در سوخت جدا نگه می‌داشت.
طارق شوفی (زادهٔ در استان سویدا) بنیان‌گذار شورای نظامی سویدا است که در شورش‌های دروزی‌ها در سویدا شرکت داشت. زندگی. او در استان سویدا و به‌طور خاص در شنیره، در حومه سویدا، متولد شد. او در سال ۱۹۹۷ به نیروهای مسلح عربی سوریه پیوست و تا سال ۲۰۱۵ خدمت کرد، زمانی که پس از درگیری با شورشیان بازنشسته شد. پس از سقوط اسد. او شورای نظامی سویدا را تأسیس کرد و تأکید کرد که این گروه به دنبال اتحاد با ارتش سوریه است و تمرکززدایی را به عنوان یک اصل کلیدی برجسته کرد، که توسط حکمت هجری رد شد و آنها را جدایی‌طلب خواند. پس
حکمت هجری رد شد و آنها را جدایی‌طلب خواند. پس از این، شوفی اعلام کرد که این گروه تحت رهبری معنوی هجری است. در جریان درگیری‌های آوریل جنوب سوریه، شوفی افرادی را برای جنگ علیه دولت انتقالی سوریه جذب کرد. شوفی در درگیری‌های ژوئیه جنوب سوریه علیه قبایل بدوی و دولت انتقالی سوریه شرکت داشت.
آلبرتو کامرینی (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه‌سرا و نوازنده اهل ایتالیا است. او بیشتر در اواخر دهه ۷۰ و اوایل دهه ۸۰ میلادی فعال بود. زندگی و حرفه. آلبرتو کامرینی در سائوپائولو برزیل، از والدینی یهودی ایتالیایی تبار که چند سال قبل از تولد وی به آمریکای جنوبی نقل مکان کرده بودند، متولد شد. والدین او وقتی آلبرتو ۱۱ ساله بود به میلان بازگشتند. کامرینی در دانشگاه میلان ثبت نام کرد و در آنجا با اوژنیو فیناردی دوست شد که او را با موسیقی آشنا کرد. کامرینی به همراه اوژنیو فیناردی دو گروه به نام‌های ایل پاکو و لنورمه
فیناردی دو گروه به نام‌های ایل پاکو و لنورمه ماریا را تأسیس کردند. کامرینی به یک گیتاریست ماهر تبدیل شد و بعداً برای نوازندگانی مانند پتی پراو و فاستو لیالی به صورت دوره‌ای کار کرد. کامرینی فعالیت انفرادی خود را در سال ۱۹۷۶ با تک‌آهنگ «Pane quotidiano» و سه آلبوم که ترکیبی بدیع از موسیقی راک و برزیلی را ارائه می‌دادند، آغاز کرد. در دهه هشتاد میلادی، همکاری موفقی را با روبرتو کلمبو، ترانه‌سرا و تهیه‌کننده موسیقی آغاز کرد. کامرینی با الهام از جنبش کراوت‌راک که در آن زمان در اروپا غالب بود، با تعدادی از
که در آن زمان در اروپا غالب بود، با تعدادی از آهنگ‌های سینث-پاپ به ویژه با آهنگ‌های «Rock 'n' roll robot» و «Tanz bambolina» به موفقیت تجاری قابل توجهی دست یافت. در سال ۱۹۸۴، در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و در آنجا رتبه شانزدهم را کسب کرد. پس از استقبال نه چندان گرم از آلبوم «"Angeli in Blue Jeans»" در سال ۱۹۸۶، کامرینی حدود یک دهه از موسیقی فاصله گرفت. وی در سال ۱۹۹۵، فعالیت حرفه‌ای خود را از سر گرفت و آلبوم «"Dove l'arcobaleno arriva»" را ضبط کرد. ترانه‌شناسی. تک‌آهنگ‌های برگزیده آلبوم‌های استودیویی
مارک هایاشی () بازیگر و کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا است. او یکی از اعضای اولیهٔ «گروه تئاتر آسیایی-آمریکایی» بود. زندگی حرفه‌ای. هایاشی در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۹۳ در عرصهٔ بازیگری فعال بود.
وینچنزو کانتیلو (؛ زادهٔ ) خواننده اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. کانتیلو در ۲۵ اوت ۲۰۰۰ در سنت آرپینو ایتالیا متولد شد. او از دوران کودکی به موسیقی علاقه داشت و در ابتدا در گروه کر کلیسای خود آواز می‌خواند، اما از ۹ سالگی به صورت خودآموز شروع به خواندن کرد. او پس از شرکت در برنامه «Ti lascio una canzone» در سال ۲۰۱۴ توجه ملی را به خود جلب کرد. در همان سال، او با آهنگ «Tu primo grande amore» نماینده ایتالیا در مسابقه آواز یوروویژن نوجوانان ۲۰۱۴ در مارسا
در مسابقه آواز یوروویژن نوجوانان ۲۰۱۴ در مارسا بود و با مجموع ۱۵۹ امتیاز برنده مسابقه شد، تنها دوازده امتیاز بیشتر از گروه «سیاره کودکان» که در جایگاه دوم قرار گرفت. او اولین شرکت‌کننده ایتالیایی در این مسابقه و همچنین تنها خواننده تک‌خوان مرد در کل مسابقه بود. سپس در مسابقه «Junior» حضور یافت و آهنگ برنده خود را اجرا کرد.
رزتا آردیتو (؛ زادهٔ ) که با نام هنری پاتریشیا کارلی شناخته می‌شود، خواننده، ترانه‌سرا و آهنگساز اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۶۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جشنواره موسیقی سانرمو شده است. زندگی و حرفه. رزتا آردیتو در تاریخ ۱۲ مارس ۱۹۳۸ در تارانتو ایتالیا متولد شد و در بلژیک که والدینش برای کار به آنجا مهاجرت کرده بودند بزرگ شد. او پس از تحصیل در رشته موسیقی و آواز، شروع به اجرا در اماکن عمومی کرد و در عرض چند سال در بلژیک و فرانسه به شهرت رسید، او در فرانسه در سالن
بلژیک و فرانسه به شهرت رسید، او در فرانسه در سالن موسیقی المپیا در پاریس اجرا داشت. او با همکاری جیلیولا چینکوئتی در سال ۱۹۶۴ با آهنگ «Non ho l'età» برنده جشنواره موسیقی سانرمو شد.
سومین جنگ استقلال ایتالیا ،‌ جنگی بود که بین ژوئن و اوت ۱۸۶۶ بین پادشاهی ایتالیا و امپراتوری اتریش درگرفت. این درگیری به موازات جنگ اتریش-پروس رخ داد و در نتیجه نبرد، امپراتوری اتریش به رهبری فرانتز یوزف یکم، منطقه ونیز (ونتو، فریولی و شهر منتووا، آخرین بازمانده کوادریلاترو امروزی) را به ناپلئون سوم، امپراتوری دوم فرانسه (که به عنوان میانجی در مذاکرات عمل می‌کرد) سپرد تا رسماً آن را به ایتالیا واگذار کرد ه و ضمیمه خاک این کشور نوبنیاد شود. تصاحب این سرزمین ثروتمند و پرجمعیت توسط ایتالیا، که با یک همه‌پرسی
ثروتمند و پرجمعیت توسط ایتالیا، که با یک همه‌پرسی به خاک این کشور ضمیمه شد، گامی بزرگ در روند وحدت ایتالیا بود. پیشینه. ویکتور امانوئل دوم ساووی در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ به عنوان پادشاه ایتالیا اعلام شد، اما کنترلی بر ونیتیا یا ایالات پاپی بسیار کوچک‌تر نداشت. این وضعیت ایردنته (irredente) (اصطلاحی با معنای تحت‌اللفظی «بازخریده نشده» که بعدها در ایتالیا برای بخشی از کشور بکار گرفته شد که تحت سلطه بیگانگان بود)، منبع تنش‌های بی‌وقفه در سیاست داخلی پادشاهی جدید و سنگ بنای سیاست خارجی آن بود. نخستین تلاش برای تصرف رم
بنای سیاست خارجی آن بود. نخستین تلاش برای تصرف رم توسط جوزپه گاریبالدی در سال ۱۸۶۲ سازماندهی شد. او که به بی‌طرفی پادشاه اطمینان داشت، از جنوآ به سمت پالرمو حرکت کرد. او با جمع‌آوری ۱۲۰۰ داوطلب، از کاتانیا حرکت کرد و در ۲۴ اوت در ملیتو، کالابریا، پیاده شد تا به کوه آسپرومونته برسد. وی قصد داشت از طریق شبه جزیره به سمت شمال و رم حرکت کند. با این حال، ژنرال انریکو چالدینی، ار پیه‌مونته، لشکری ​​را به فرماندهی سرهنگ پالاویچینو (Pallavicino) برای متوقف کردن ارتش داوطلب فرستاد. گاریبالدی در نبرد آسپرومونته زخمی
داوطلب فرستاد. گاریبالدی در نبرد آسپرومونته زخمی و به همراه افرادش اسیر شد. اختلاف فزاینده بین اتریش و پروس بر سر مسئله آلمانی در سال ۱۸۶۶ به جنگ آشکار بدل شد که به ایتالیا فرصتی برای تصرف ونتیا داد. در ۸ آوریل ۱۸۶۶، دولت ایتالیا با میانجیگری امپراتور فرانسه، ناپلئون سوم، یک اتحاد نظامی با پروس امضا کرد. ارتش‌های ایتالیا، به رهبری ژنرال آلفونسو فررو لا مارمورا، قرار بود در جبهه جنوبی با اتریشی‌ها درگیر شوند. همزمان، ایتالیایی‌ها با بهره‌گیری از برتری دریایی خود، قصد داشتند سواحل دالماسی را تهدید کرده و
خود، قصد داشتند سواحل دالماسی را تهدید کرده و تریسته را تصرف کنند. با شروع جنگ، ارتش ایتالیا با چندین عامل مواجه شد: جنگ. تهاجم ایتالیا. پروس در ۱۶ ژوئن ۱۸۶۶ با حمله به چندین ایالت آلمانی متحد اتریش، خصومت‌ها را آغاز کرد. سه روز بعد، ایتالیا به اتریش اعلام جنگ کرد و عملیات نظامی را در ۲۳ ژوئن آغاز کرد. نیروهای ایتالیایی به دو ارتش تقسیم شدند. یکی، تحت فرماندهی خود لا مارمورا، در لومباردی، غرب رودخانه مینچو مستقر شد و به سمت قلعه قدرتمند کوادریلاتروی اتریشی‌ها هدف قرار گرفت. دومی، تحت فرماندهی انریکو
هدف قرار گرفت. دومی، تحت فرماندهی انریکو چالدینی، در رومانیا، جنوب رودخانه پو مستقر شد و به سمت منتووا و روویگو هدف قرار گرفت. لا مارمورا ابتدا از طریق منتووا و پسکیرا دل گاردا حرکت کرد، اما در ۲۴ ژوئن در نبرد کاستوزا شکست خورد و با آشفتگی از رودخانه مینچو عقب‌نشینی کرد. از سوی دیگر، چالدینی در بخش اول جنگ تنها با انجام چندین نمایش قدرت، تهاجمی عمل نکرد. پس از شکست در کاستوزا، ایتالیایی‌ها برای آماده شدن برای یک ضدحمله فرضی اتریشی‌ها، سازماندهی مجدد شدند. با این حال، اتریشی‌ها نتوانستند از عقب‌نشینی
با این حال، اتریشی‌ها نتوانستند از عقب‌نشینی ایتالیا استفاده کنند و اقدامات خود را به یورش به والتلینا و وال کامونیکا (نبرد وتزا دولیو) محدود کردند. حمله جدید ایتالیا. با پیروزی‌های پروس در بوهمیا، به ویژه نبرد سرنوشت‌ساز کونیگراتس (یا سادووا) در ۳ ژوئیه، روند جنگ به نفع ایتالیا تغییر کرد. اتریشی‌ها مجبور شدند یکی از سه سپاه خود را از ایتالیا به وین منتقل کنند. نیروهای اتریشی باقی‌مانده در صحنه نبرد، دفاع خود را در اطراف ترنتینو و ایسونزو متمرکز کردند. در ۵ ژوئیه، دولت ایتالیا خبر تلاش ناپلئون سوم برای
۵ ژوئیه، دولت ایتالیا خبر تلاش ناپلئون سوم برای میانجیگری برای حل و فصل اوضاع را دریافت کرد، که به اتریش اجازه می‌داد شرایط مساعدی را از پروس دریافت کند و به ویژه ونیز را حفظ کند. این وضعیت برای ایتالیا شرم‌آور بود، زیرا نیروهایش در تنها نبرد تا به امروز شکست خورده بودند. از آنجایی که اتریشی‌ها نیروهای بیشتری را برای دفاع از وین در برابر پروسی‌ها به وین منتقل می‌کردند، از لا مارمورا خواسته شد تا از برتری عددی نیروهای خود استفاده کند، پیروزی کسب کند و وضعیت ایتالیا را در میز مذاکره بهبود بخشد. در ۱۴ ژوئیه،
ایتالیا را در میز مذاکره بهبود بخشد. در ۱۴ ژوئیه، طی شورای جنگ که در فرارا برگزار شد، نقشه‌های جنگی جدید ایتالیا تعیین شد: سچالدینی قرار بود ارتش اصلی ۱۵۰ هزار نفری را از طریق ونیز رهبری کند و لا مارمورا، با تقریباً ۷۰ هزار نفر، نیروهای اتریشی را در کوادریلاترو به دام بیندازد. نیروی دریایی ایتالیا، به فرماندهی دریاسالار کارلو دی پرسانو، قرار بود با هدف تصرف تریسته از آنکونا حرکت کند.‌ سپاه داوطلبان گاریبالدی (به نام کاچاتوری دله آلپی)، که توسط لشکری ​​از پیاده نظام منظم تقویت شده بود، قرار بود با هدف تصرف
نظام منظم تقویت شده بود، قرار بود با هدف تصرف پایتخت آن، ترنتو، به سمت ترنتینو پیشروی کند. چالدینی در ۸ ژوئیه از رود پو عبور کرد و پس از آنکه بخشی از نیروهایش بورگوفورته را در محاصره تصرف کردند، در ۲۲ ژوئیه بدون مواجهه با ارتش اتریش به سمت اودینه پیشروی کردند. این پیشروی تحت الشعاع شکست غیرمنتظره نیروی دریایی ایتالیا در نبرد لیسا در ۲۰ ژوئیه قرار گرفت، جایی که دو کشتی ایتالیایی غرق شدند. با این حال، در این میان، داوطلبان گاریبالدی در طول تهاجم ترنتینو از برشا به سمت ترنتو پیشروی کرده و در نبردهایی در مونته
به سمت ترنتو پیشروی کرده و در نبردهایی در مونته سوئلو (Monte Suello)، فورته د آمپولا (Forte d'Ampola)، کوندینو (Condino) پیروز شده و در ۲۱ ژوئیه در نبرد بزکا پیروز شدند. در همان زمان، نیرویی به رهبری «جاکومو مدیچی»‌ (Giacomo Medici) نیز در ترنتینو پیشروی کرد و در «پریمولانو» (Primolano)، «بورگو والسوگانا» (Borgo Valsugana) و «لویگو» (Levigo) به موفقیت‌هایی دست یافت. در ۲۶ ژوئیه، یک نیروی ترکیبی ایتالیایی متشکل از برسالیری‌ها (bersaglieri) و سواره نظام، نیروی اتریشی را که از گذرگاه رودخانه توره محافظت
نیروی اتریشی را که از گذرگاه رودخانه توره محافظت می‌کرد، شکست داد و در نبرد ورسا به جایی رسید که اکنون رومان دی ایسونزو نامیده می‌شود. این نشان‌دهنده حداکثر پیشروی ایتالیا به فریولی بود. با این حال، با توقف خصومت‌های اتریش و پروس، به نظر می‌رسید اتریشی‌ها آماده اعزام نیروهای کمکی به ایتالیا هستند. به همین ترتیب، شاهزاده‌نشین لیختن‌اشتاین، به عنوان متحد جنوبی اتریش، ارتش خود را به منطقه غرب اشتیلفسر یوخ علیه داوطلبان اعزام کرده بود. با این وجود، گاریبالدی و مدیچی توانستند به پیشروی خود در ترنتو ادامه دهند.
مدیچی توانستند به پیشروی خود در ترنتو ادامه دهند. اتریش موافقت کرد که ونتو را از طریق میانجیگری فرانسه به ایتالیا واگذار کند و در ۹ اوت، گاریبالدی در تلگرافی از فرماندهی عالی ارتش دستور یافت تا ترنتینو را برای تأیید توافق صلح تخلیه کند. پاسخ او که صرفاً «اوبدیسکو» ("Obbedisco") («من اطاعت خواهم کرد») بود خیلی زود در ایتالیا زبانزد شد. پیامدها. در ژوئیه ۱۸۶۶، پس از پیروزی پروس بر اتریش، آتش‌بس نیکلسبورگ به خصومت‌های بین دو کشور پایان داد، مشروط بر اینکه ایتالیا، ونیز را به دست آورد. اتریشی‌ها به رودخانه
ونیز را به دست آورد. اتریشی‌ها به رودخانه ایسونزو عقب‌نشینی کردند و ونیز را به دست ایتالیایی‌ها سپردند. فرانسه و پروس ایتالیا را تحت فشار قرار دادند تا به تنهایی با اتریش آتش‌بس برقرار کند. بتینو ریکاسولی، نخست‌وزیر ایتالیا، این درخواست را رد کرد و اصرار داشت که مرزهای «طبیعی» برای ایتالیا، از جمله واگذاری ونیز و تیرول جنوبی، به دست آید و منافع ایتالیا در ایستریا محترم شمرده شود. با این حال، آتش‌بس اتریش-پروس، دست وین را تقویت کرده بود و دریاسالار اتریشی، ویلهلم فون تگتهوف، فرماندهی دریا را به دست گرفته
ویلهلم فون تگتهوف، فرماندهی دریا را به دست گرفته بود. سرانجام، توقف خصومت‌ها در آتش‌بس کورمونس که در ۱۲ اوت امضا شد، مورد توافق قرار گرفت و پس از آن پیمان وین در ۳ اکتبر ۱۸۶۶ منعقد شد. مفاد صلح پراگ شامل اعطای تاج آهنین لمباردی به پادشاه ایتالیا و واگذاری ونتیا به اتریش، شامل ونیز امروزی، بخش‌هایی از فریولی و شهر منتووا، بود. ناپلئون سوم که به عنوان میانجی بین پروس و اتریش عمل می‌کرد، در ۱۹ اکتبر ونیز را به ایتالیا واگذار کرد، در حالی که در یک معاهده مخفی ایتالیا رایت داده بود که ساووآ و نیس به فرانسه
ایتالیا رایت داده بود که ساووآ و نیس به فرانسه الحاق شود. پیمان وین واگذاری این سرزمین به ایتالیا را تأیید کرد. با این حال، معاهده صلح بیان داشت که الحاق ونیز و منتووا تنها پس از یک همه‌پرسی که به مردم اجازه می‌داد اراده خود را برای الحاق به پادشاهی ایتالیا ابراز کنند، عملی می‌شد. این همه‌پرسی در ۲۱ و ۲۲ اکتبر برگزار شد و نتیجه آن موفقیت چشمگیری بود که ۹۹.۹٪ از شرکت‌کنندگان از پیوستن به پادشاهی ایتالیا حمایت کردند. در همین حال، قیامی موسوم به شورش هفت و نیم روزه نیز در سیسیل رخ داد. گفتنی است وحدت ایتالیا
روزه نیز در سیسیل رخ داد. گفتنی است وحدت ایتالیا با تصرف رم (۱۸۷۰) و الحاق ترنتینو، باقیمانده فریولی و تریسته در پایان جنگ جهانی اول، که در ایتالیا چهارمین جنگ استقلال ایتالیا نیز نامیده می‌شود، تکمیل شد.
مسی فرگوسن ۲۸۵ یک تراکتور در صنعت کشاورزی است که از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۲ توسط شرکت مسی فرگوسن تولید می‌شود. تاریخچه. تراکتور مسی فرگوسن ۲۸۵ در دهه ۱۹۷۰ طراحی و تولید شد. این مدل بخشی از سری ۲۰۰ تراکتورهای مسی فرگوسن بود و برای استفاده عمومی در کشاورزی و کارهای مکانیزه طراحی گردید. تولید این مدل بین سال‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۲ ادامه داشت و در کارخانه‌های مختلف مسی فرگوسن در کشورهای مختلف از جمله ایالات متحده و ترکیه (تحت لیسانس Uzel) ساخته شد. یکی از ویژگی‌های برجسته این تراکتور، استفاده از موتورهای دیزل پرکینز بود.
باغ‌وحش و آکواریوم چیانگ مای ( สวนสัตว์เชียงใหม่) یک باغ‌وحش به مساحت است که در جاده هوای کائو (Huay Kaew) در استان چیانگ مای، تایلند، در سمت غرب دانشگاه چیانگ مای قرار دارد. این اولین باغ‌وحش تجاری در شمال تایلند است که در روز ۱۶ ژوئن ۱۹۷۷ تأسیس شد.
دیلن داگ یک مجموعه کمیک ترسناک ایتالیایی است که توسط تیتزیانو اسلاوی خلق شده و از سال ۱۹۸۶ تاکنون توسط سرجیو بونلی ادیتوره منتشر می‌شود. این مجموعه شخصیت اصلی همنام خود، یک کارآگاه ماوراءالطبیعه را دنبال می‌کند که پرونده‌هایی مرتبط با عناصر فراطبیعی همچون ارواح، شیاطین، خون‌آشام‌ها، مردگان متحرک، گرگینه‌ها و دیگر موجودات را بررسی می‌کند؛ همچنین با جنایتکاران روانی و قاتلان زنجیره‌ای هولناک نیز روبه‌رو می‌شود. این مجموعه با بهره‌گیری از سوررئالیسم و نقد ضدبورژوایی، ساختار سنتی ژانر ترسناک را دگرگون می‌سازد.
ساختار سنتی ژانر ترسناک را دگرگون می‌سازد. دیلن عمدتاً با همراهی دستیارش، گروچو (شبیه به گروچو مارکس) که طنز را به خلق‌وخوی تیرهٔ دیلن می‌افزاید، فعالیت می‌کند. داستان بیشتر در لندن جریان دارد، هرچند گاهی به مکان‌های دیگر نیز کشیده می‌شود. دارک هورس کامیکس نسخهٔ انگلیسی "دیلن داگ" را در ایالات متحده در سال‌های ۱۹۹۹، ۲۰۰۲ و ۲۰۰۹ منتشر کرد؛ ویرایش تازه‌ای نیز از سوی انتشارات «اِپیسنتر کامیکس» در سال ۲۰۱۷ منتشر شد. همچنین، سرجیو بونلی ادیتوره در سال ۲۰۱۸ یک نسخهٔ انگلیسی محدود عرضه کرد. این مجموعه بیش از ۶۰
انگلیسی محدود عرضه کرد. این مجموعه بیش از ۶۰ میلیون نسخه در سراسر جهان فروش داشته است و پس از سری "تکس" (دیگر اثر سرجیو بونلی ادیتوره) با فروش بیش از ۱۲۰٬۰۰۰ نسخه در ماه، دومین کمیک پرفروش ایتالیا به‌شمار می‌رود. فیلم "مرد قبرستانی" با بازی روپرت اورت، به‌طور آزاد بر اساس این کمیک ساخته شد، اما منبع اصلی آن رمان "از مرگ عشق" اثر تیتزیانو اسلاوی بود. یک اقتباس مستقیم آمریکایی به نام "" با بازی برندان روث در سال ۲۰۱۱ منتشر شد، هرچند تفاوت‌های چشمگیری با منبع اصلی داشت. ، یک سریال تلویزیونی بر اساس این کمیک
اصلی داشت. ، یک سریال تلویزیونی بر اساس این کمیک نیز در حال توسعه بوده است. تاریخچه انتشار. دیلن داگ توسط تیزیانو اسکلاوی، نویسنده کمیک و رمان، خلق شد، در حالی که نمایش گرافیکی این شخصیت عمدتاً توسط آنجلو استانو، که اولین طراح جلد آن نیز بود، با الهام از بازیگر انگلیسی روپرت اورت، همان‌طور که در فیلم "«کشوری دیگر»" دید، انجام شد. این شخصیت به نام شاعر دیلن توماس نامگذاری شد، در حالی که نام خانوادگی او از «"Dog figlio di..."»، عنوان ایتالیایی کتاب «"Erection Set"» میکی اسپیلان در سال ۱۹۷۲، گرفته شده است که
Set"» میکی اسپیلان در سال ۱۹۷۲، گرفته شده است که نام موقت اسکلاوی در مرحله خلق کتاب‌هایش قبل از تکمیل آنها بود. مجموعهٔ دیلن داگ نخستین‌بار در اکتبر ۱۹۸۶ با کمیکی با عنوانطلوع مردگان زنده منتشر شد که طرح و فیلمنامهٔ آن را تیتزیانو اسلاوی نوشته و تصویرگری آن بر عهدهٔ آنجلو استانُو بود؛ اثری که در سال‌های بعد به موفقیتی بزرگ در عرصهٔ نشر بدل شد. در ماه مهٔ ۲۰۰۳، شمارهٔ ۲۰۰ این مجموعه با عنوان شماره دویست به قلم پائولا بارباتو و با طراحی برونو بریندیسی منتشر گردید. در اوت ۲۰۱۱، این مجموعه به شمارهٔ ۳۰۰ با
گردید. در اوت ۲۰۱۱، این مجموعه به شمارهٔ ۳۰۰ با عنوان پرترهٔ خانوادگی رسید. سالانه. در آگوست ۱۹۸۷، یک نسخه ویژه سالانه به مجموعه ماهانه با نام "شماره ویژه" اضافه شد که شامل یک داستان طولانی‌تر از حد معمول و علاوه بر آن، کتاب‌های کوچک اضافی در مورد موضوعات مختلف مرتبط با وحشت بود. در مارس ۱۹۹۱، انتشار سالانهٔ دیگری با عنوان «سالنامهٔ "ترس»" به این مجله اضافه شد: این مجله به همراه داستان‌های دیلن داگ، شامل مقالات و مطالب جالبی دربارهٔ فیلم، ادبیات و سایر موضوعات مرتبط با موضوع وحشت است. ژانویه ۱۹۹۳ شاهد
موضوعات مرتبط با موضوع وحشت است. ژانویه ۱۹۹۳ شاهد انتشار یک کتاب سالانه جدید به نام «"سگ" دیلن غول‌پیکر» بود که به این دلیل به این نام خوانده می‌شد که بسیار بزرگتر از کتاب ماهانه بود و داستان‌های بیشتری را در بر می‌گرفت. "دیلن داگ ماکسی" در ژوئیه ۱۹۹۸ منتشر شد. این یک انتشار سالانه دیگر بود که سه داستان منتشر نشده قبلی را گرد هم آورده بود. ویژه‌ها. در اکتبر ۱۹۹۰ یک شماره با شماره‌گذاری نامنظم منتشر شد: "Dylan Dog e Martin Mystère – Ultima Fermata: l'incubo!" (به انگلیسی: "دیلان داگ و مارتین مستره – آخرین
(به انگلیسی: "دیلان داگ و مارتین مستره – آخرین ایستگاه: کابوس!"). این شماره داستانی منتشرنشده را ارائه می‌داد که در آن «بازرس کابوس» با یکی دیگر از شخصیت‌های مشهور بونلی، یعنی "مارتین مستره"، همراه شده بود. نویسندگی و طرح داستان را آلفردو کاستلی و تیتزیانو اسلاوی بر عهده داشتند و آنجلو ستانو تصویرگری آن را انجام داد. این داستان در سال ۱۹۹۲ دنباله‌ای پیدا کرد. چاپ مجدد. اولین سری چاپ مجدد در ژوئیه ۱۹۹۰، دومین سری در ژوئن ۱۹۹۱ و سومین سری در ژوئن ۱۹۹۶ منتشر شد، این بار با نام "کتاب مجموعه"؛ در اکتبر ۲۰۰۶،
شد، این بار با نام "کتاب مجموعه"؛ در اکتبر ۲۰۰۶، چاپ مجدد دوماهانه منتشر شد. فوریه ۱۹۹۷ شاهد انتشار "«سوپر بوک»" بود، یک نشریه سه‌ماهه که شماره‌های ویژه سالانه‌ای را که ده سال قبل منتشر شده بودند، تجدید چاپ می‌کرد.
بستهٔ خبری یا بستهٔ مطبوعاتی ()، که در محیط‌های تجاری اغلب بستهٔ رسانه‌ای () نیز نامیده می‌شود، مجموعه‌ای از مطالب و محتوای آماده است که اطلاعاتی دربارهٔ یک شخص، شرکت، سازمان یا هدف ارائه می‌کند و برای استفادهٔ رسانه‌ها در فعالیت‌های اطلاع‌رسانی در اختیار آن‌ها قرار می‌گیرد. بسته‌های مطبوعاتی معمولاً برای اعلام یک رویداد یا انتشار، یا به‌منظور برگزاری یک نشست خبری توزیع می‌شوند. اصطلاح‌شناسی. در گذشته، اصطلاح «بستهٔ مطبوعاتی» به مجموعه‌ای از اسناد، عکس‌ها (مانند عکس‌های تبلیغاتی) و سایر محتوای مرتبط اطلاق
عکس‌های تبلیغاتی) و سایر محتوای مرتبط اطلاق می‌شد که در قالب یک بسته گردآوری شده و به‌عنوان بخشی از برنامهٔ روابط عمومی یا تبلیغاتی یک سازمان، برای یک روزنامه یا مجله ارسال می‌گردید. با کاهش تیراژ و میزان خوانندگان رسانه‌های چاپی، بازاریابان و متخصصان روابط عمومی استفاده از اصطلاح گسترده‌تر «بستهٔ رسانه‌ای» را آغاز کرده‌اند، به‌گونه‌ای که اکنون این اصطلاح به هرگونه محتوای اطلاع‌رسانی که برای هر رسانه‌ای توزیع می‌شود اطلاق می‌گردد. بستهٔ رسانه‌ای روابط عمومی نباید با بستهٔ رسانه‌ای تبلیغاتی که یک روزنامه یا
نباید با بستهٔ رسانه‌ای تبلیغاتی که یک روزنامه یا مجله برای ارائه به آگهی‌دهندگان احتمالی تهیه می‌کند، اشتباه گرفته شود. بسته‌های رسانه‌ای تبلیغاتی معمولاً شامل اسنادی است که رویکرد و سیاست محتوایی رسانهٔ چاپی را توضیح می‌دهد (یعنی این‌که چه موضوعاتی را پوشش می‌دهد، چه سبک و لحن نوشتاری دارد و چه معیارهایی را در انتخاب مطالب رعایت می‌کند)، همراه با اطلاعات دقیق دربارهٔ ویژگی‌های جمعیتی و علایق مخاطبان آن (مانند سن، جنسیت، محل زندگی و حوزه‌های علاقه‌مندی)، جدول نرخ آگهی و جزئیات مربوط به ویژه‌نامه‌ها یا
جدول نرخ آگهی و جزئیات مربوط به ویژه‌نامه‌ها یا مطالب ویژهٔ آینده.
قتل عام سیرکونوالاتسیونه، در ایتالیایی "Strage della Circonvallazione"، یک حمله کوزا نوسترا بود که در ۱۶ ژوئن ۱۹۸۲ در جاده کمربندی پالرمو رخ داد. این حمله علیه رئیس کاتانیا، آلفیو فرلیتو، که در حال انتقال از انا به زندان تراپانی بود، هدایت شد و به همراه سه کارابینیری اسکورت (سالواتوره رایته، سیلوانو فرانزولین و لوئیجی دی بارسا) و جوزپه دی لاور ۲۲ ساله، راننده شرکت خصوصی که وظیفه حمل زندانیان را بر عهده داشت و جایگزین پدرش شده بود، کشته شد. آمران این قتل عام سالواتوره رینا و برناردو پروونزانو به نفع نیتو
سالواتوره رینا و برناردو پروونزانو به نفع نیتو سانتاپائولا بودند که در یک جنگ یک ساله با فرلیتو برای تسلط بر قلمرو شهر کاتانیا بود. حمله. حدود ساعت ۱۰ صبح ۱۶ ژوئن ۱۹۸۲، یک مرسدس بنز که از اِنا می‌آمد، به رانندگی راننده غیرنظامی جوزپه دی لاور و سرنشینانش، کارابینیری‌ها سیلوانو فرانزولین، سالواتوره رایته و لوئیجی دی بارسا و همچنین زندانی آلفیو فرلیتو، در جاده کمربندی پالرمو در حال حرکت بود و می‌خواست از تقاطع بزرگراه پالرمو-مازارا دل والو عبور کند که یک بی‌ام‌و ۵۲۰ و یک آلفتا ۲۰۰۰ به آن رسیدند که سرنشینان
۵۲۰ و یک آلفتا ۲۰۰۰ به آن رسیدند که سرنشینان آنها با تفنگ‌های خودکار کلاشینکف و تفنگ ساچمه‌ای آتش گشودند؛ راننده دی لاور فوراً کشته شد و به همین دلیل، مرسدس بنز به لاین مخالف منحرف شد و به شدت با یک فیات ۵۰۰ که از جهت مقابل می‌آمد برخورد کرد و سرنشین آن، نونزیا پکورلا، زخمی شد. فرانزولین که در صندلی جلو نشسته بود (به عنوان رئیس اسکورت)، موفق شد از ماشین پیاده شود و در حالی که تپانچه‌اش را در دست داشت، سعی کرد به آتش پاسخ دهد، اما فوراً مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد. سپس قاتلان به مرسدس بنز نزدیک
گرفت و کشته شد. سپس قاتلان به مرسدس بنز نزدیک شدند و سرنشینان باقی مانده را سوراخ سوراخ کردند و از صحنه گریختند. در این قتل عام، قاتلان آنقدر گلوله شلیک کردند که قربانیان تقریباً غیرقابل شناسایی بودند. کارلو آلبرتو دالا کیه‌زا، فرماندار، که حدود یک ماه قبل به این سمت منصوب شده بود، در حالی به محل قتل عام رسید که به سختی جلوی اشک‌هایش را در مقابل کارابینیرهای قتل عام شده گرفته بود.
قتل عام ویاله لاتزیو در ۱۰ دسامبر ۱۹۶۹، تسویه حساب مافیای سیسیل بود. رئیس مافیا، میشل کاواتایو، و سه مرد دیگر در ویاله لاتزیو در پالرمو، سیسیل، توسط یک جوخه ترور مافیا کشته شدند. این حمام خون، پایان یک "حکومت مافیایی صلح‌آمیز" بود که از زمان قتل عام چیاکولی تا پایان محاکمه ۱۱۴ نفر علیه کوزا نوسترا حکومت می‌کرد. رویدادهای پیشین. کاواتایو یکی از شخصیت‌های اصلی جنگ اول مافیا در سال‌های ۱۹۶۲–۱۹۶۳ بود. به گفته پنتیتو (شاهد دولتی) توماسو بوشتا، کاواتایو عمداً اختلاف بین جناح‌های مختلف را تشدید کرده بود. او مسئول
بین جناح‌های مختلف را تشدید کرده بود. او مسئول قتل عام چیاکولی، حمله بمب‌گذاری علیه سالواتوره «سیاشیتدو» گرکو، شناخته شد. او با بمب‌گذاری‌ها و قتل‌های دیگر به جنگ دامن می‌زد. یکی دیگر از پنتیتوها، گائتانو گرادو، شهادت بوشتا را تأیید کرد. پس از پایان محاکمه ۱۱۴ نفر مربوط به جنگ اول مافیا، در دسامبر ۱۹۶۸، چندین رئیس ارشد مافیا تصمیم گرفتند کاواتایو را در جلسه‌ای در زوریخ به تحریک سالواتوره «سیاشیتدو» گرکو که از ونزوئلا آمده بود، از بین ببرند. گرکو آمده بود تا نظریه بوشتا در مورد چگونگی آغاز جنگ اول مافیا را
نظریه بوشتا در مورد چگونگی آغاز جنگ اول مافیا را تأیید کند. کاواتایو ادعا کرد که نقشه‌ای از خانواده‌های مافیایی پالرمو شامل نام همه اعضا را کشیده است تا باج‌گیری کند و از دردسر فرار کند. چنین نقشه‌ای اگر پلیس آن را به دست آورد، خطرناک خواهد بود. یک تیم مافیایی شامل برناردو پروونزانو، کالوژرو باگارلا (برادر بزرگ لئولوکا باگارلا، برادر زن توتو رینا)، امانوئل داگوستینو و گائتانو گرادو از استفانو بونتاد از خانواده سانتا ماریا دی گسو، و دامفیانو کارئوس از خانواده گیسوئوسئوسئول تشکیل شد. کریستینا، رئیس مافیای
گیسوئوسئوسئول تشکیل شد. کریستینا، رئیس مافیای ریسی. به گفته بوشتا و گرادو، ترکیب تیم ضربت نشانه روشنی بود که این قتل به‌طور جمعی توسط همه خانواده‌های اصلی مافیای سیسیلی تأیید شده بود: نه تنها شامل کالوگرو باگارلا از کورلئونه و اعضای خانواده استفانو بونتاته در پالرمو، بلکه یک سرباز از خانواده جوزپه دی کریستینا در آن سوی سیسیل در ریسی نیز می‌شد. حمله. ساعت ۷:۳۰ بعد از ظهر، تیم ضربت با لباس پلیس و حامل تفنگ‌های ساچمه‌ای کالیبر ۱۲، مسلسل دستی و تپانچه، وارد دفتر شرکت ساختمانی جروم مونکادا در خیابان ویاله