payamvha/North_RAG huggingface dataset:
واکیریا ترادورا (; – ) پارتیزان ضد فاشیست اهل پادشاهی ایتالیا در جنگ جهانی دوم بود. وی به این خاطر، مدال نقره نظامی شجاع را دریافت کرد. زندگینامه. ترادورا در ۹ ژانویه ۱۹۲۴ در گوبیو استان پروجا متولد شد. او به عنوان یکی از پنج فرزند وکیل ضد فاشیست متعهد گوستاوو ترادورا، در دوران جوانی خود چندین بار شاهد آزار و اذیت و زندانی شدن پدرش بود. نگرش تحقیرآمیز او نسبت به رژیم فاشیستی ایتالیا در آن زمان، باعث شد که بارها در مدرسه مورد سرزنش و بازجویی در ستاد پلیس قرار گیرد. پس از مدرسه، ترادورا در دانشگاه پروجا در
گیرد. پس از مدرسه، ترادورا در دانشگاه پروجا در رشته حقوق تحصیل کرد. در ژانویه ۱۹۴۴، هنگامی که مأموران سازمان هوشیاری و سرکوب ضد فاشیسم به خانه‌اش حمله کردند تا پدرش را دستگیر کنند، او پدرش را پنهان کرد و متعاقباً آنها به مونتی دل بورانو گریختند تا به تشکل‌های پارتیزانی در آن منطقه بپیوندند. آنها به تیپ‌های گاریبالدی که در استان پزارو و اوربینو به ویژه گردان پنجم، تحت فرماندهی ساموئل پانیچی فعالیت می‌کردند، پیوستند. خواهرش لیونلا نیز به همین گروه پیوست. ترادورا تنها زن در یک دسته شش نفره که نام ستبلو را
تنها زن در یک دسته شش نفره که نام ستبلو را برای خود برگزیده بود، به عنوان رهبر دسته انتخاب شد. وی در مین و مواد منفجره تخصص داشت و عملیات‌هایی را برای تخریب پل‌ها به منظور جلوگیری از تحرکات ارتش‌های ورماخت و فاشیسم ایتالیا انجام می‌داد. او به نمادی از تعهد زنان به جنبش مقاومت در طول جنگ تبدیل شد. هشت حکم بازداشت مختلف علیه او صادر شد، اما او هرگز دستگیر نشد. وی در طول جنگ با آلفونسو تیله، کاپیتان دفتر خدمات راهبردی آشنا شد؛ آنها پس از جنگ ازدواج کردند و مدت کوتاهی در ایالات متحده زندگی کردند. پس از بازگشت
کوتاهی در ایالات متحده زندگی کردند. پس از بازگشت به ایتالیا، او در سیاست و در انجمن ملی پارتیزان‌های ایتالیایی فعال ماند. ترادورا در ۵ ژوئیه ۲۰۲۳ در سن ۹۹ سالگی درگذشت. مراسم تشییع جنازه او دو روز بعد در تپه کاپیتولین رم برگزار شد.
روابط خارجی ایتالیا () به مناسبات برون‌مرزی دولت ایتالیا با دیگر کشورها اشاره دارد. این کشور که در اروپا واقع شده است، از زمان وحدت ایتالیا به عنوان یکی از قدرت‌های بزرگ جهانی اروپا شناخته می‌شود. اصلی‌ترین هم‌پیمانان ایتالیا، کشورهای عضو ناتو و دولت‌های اتحادیه اروپا هستند که ایتالیا از بنیان‌گذاران هر دو به‌شمار می‌رود. این کشور در سال ۱۹۵۵ به سازمان ملل متحد پیوست و عضو و پشتیبان فعال مجموعه گسترده‌ای از سازمان‌های بین‌المللی از جمله سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD)، موافقت‌نامه عمومی تعرفه و تجارت و
اقتصادی (OECD)، موافقت‌نامه عمومی تعرفه و تجارت و سازمان تجارت جهانی (GATT و WTO)، سازمان امنیت و همکاری اروپا (OSCE)، شورای اروپا و ابتکار اروپای مرکزی است. ایتالیا در چارچوب ریاست‌های دوره‌ای سازمان‌های بین‌المللی، ریاست سازمان امنیت و همکاری اروپا، گروه هفت و ریاست شورای اتحادیه اروپا را نیز بر عهده داشته است. همچنین این کشور بارها به عنوان عضو غیر دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد انتخاب شده است. ایتالیا نقش برجسته‌ای در حوضه مدیترانه ایفا می‌کند و با کشورهای زبان‌های رومی در اروپا و آمریکای لاتین روابط
زبان‌های رومی در اروپا و آمریکای لاتین روابط نزدیکی دارد. گرچه ایتالیا یک دولت سکولار است، شهر رم میزبان پاپ و مقر کلیسای کاتولیک است که دستگاه دیپلماسی گسترده‌ای دارد. امروزه ایتالیا فرماندهی چندین نیروی چندملیتی را در اختیار دارد و شمار قابل توجهی از نیروهای آن در سراسر جهان برای مأموریت‌های صلح‌بانی و مبارزه با جرائم سازمان‌یافته، قاچاق مواد مخدر، قاچاق انسان، دزدی دریایی و تروریسم مستقر هستند. تاریخ. یکپارچگی ملی. "وحدت ایتالیا" دوره‌ای میان سال‌های ۱۸۲۹ تا ۱۸۷۱ بود که شاهد شکل‌گیری آگاهی ملی در این
تا ۱۸۷۱ بود که شاهد شکل‌گیری آگاهی ملی در این کشور شد. پادشاهی شمال ایتالیا تحت سلطنت دودمان ساووی در پادشاهی ساردنی (۱۷۲۰–۱۸۶۱) و به رهبری دولت کامیلو دی کاوور، سودای تشکیل یک دولت متحد ایتالیایی را در سر داشت. در جریان انقلاب‌های ۱۸۴۸ که سراسر اروپا را فراگرفت، نخستین جنگ استقلال ایتالیا علیه اتریش-مجارستان آغاز شد اما به شکست انجامید. در سال ۱۸۵۵، پادشاهی ساردنی به بریتانیا و فرانسه در جنگ کریمه پیوست و دیپلماسی کاوور اعتبار بیشتری نزد قدرت‌های بزرگ یافت. در جنگ دوم استقلال ایتالیا در سال ۱۸۵۹، پادشاهی
در جنگ دوم استقلال ایتالیا در سال ۱۸۵۹، پادشاهی ساردنی با کمک امپراتوری دوم فرانسه بار دیگر به امپراتوری اتریش حمله کرد و موفق به آزادسازی لمباردی شد. بر پایه توافق‌نامه پلومبیه، ساردنی ساووآ (منطقه) و نیس را به فرانسه واگذار کرد. این رویداد موجب مهاجرت نیساردها شد، به‌گونه‌ای که یک‌چهارم ایتالیایی‌های نیسارد به ایتالیا کوچ کردند، و به وقوع شورش نیساردها انجامید. در سال‌های ۱۸۶۰ تا ۱۸۶۱، جوزپه گاریبالدی با رهبری کارزار اتحاد در ناپل و سیسیل و فتح پادشاهی دو سیسیل (در جریان یورش هزار نفر)، نقش مهمی در
دو سیسیل (در جریان یورش هزار نفر)، نقش مهمی در یکپارچگی ایتالیا ایفا کرد. هم‌زمان، نیروهای خاندان ساووی بخش‌های مرکزی شبه‌جزیره ایتالیا را (به‌جز رم و بخشی از ایالات پاپی) تصرف کردند. این رویداد به دولت ساردنی امکان داد تا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ اعلام پادشاهی متحد ایتالیا را اعلام کند. در سال ۱۸۶۶، ایتالیا با پروس متحد شد و در جریان جنگ پروس و اتریش وارد جنگ سوم استقلال ایتالیا گردید که به الحاق ونتو به ایتالیا انجامید. پس از جنگ سوم استقلال ایتالیا (۱۸۶۶) و واگذاری ونتو و فریولی از سوی امپراتوری اتریش به پادشاهی
ونتو و فریولی از سوی امپراتوری اتریش به پادشاهی ایتالیا، مناطق ایستریا و دالماسی همراه با دیگر نواحی ایتالیایی‌زبان سواحل شرقی آدریاتیک همچنان در قلمرو اتریش-مجارستان باقی ماندند. این مسئله موجب شکل‌گیری تدریجی الحاق‌گرایی ایتالیا در میان ایتالیایی‌های ایستریا، کوارنر و دالماسی شد که خواستار پیوستن مارکا جولیا، خلیج کوارنر و دالماسی به ایتالیا بودند. از آنجا که ایتالیایی‌های این مناطق از وحدت ایتالیا حمایت می‌کردند، اتریشی‌ها آنان را دشمن پنداشته و از جوامع اسلاو در ایستریا، کوارنر و دالماسی حمایت کردند.
اسلاو در ایستریا، کوارنر و دالماسی حمایت کردند. در نشست شورای وزیران در ۱۲ نوامبر ۱۸۶۶، امپراتور فرانتس یوزف یکم طرحی گسترده را برای آلمانی‌سازی و اسلاوی‌سازی مناطقی از امپراتوری که جمعیت ایتالیایی داشتند، ارائه کرد: سرانجام در سال ۱۸۷۰، هنگامی که فرانسه برای مقابله با ارتش عظیم پروس، پادگان‌های خود را از رم خارج کرد، ایتالیایی‌ها با تصرف رم خلأ قدرت را پر کردند. بدین‌ترتیب وحدت ایتالیا تکمیل شد و اندکی بعد پایتخت کشور به رم منتقل گردید. پس از آن، ایتالیا همراه با آلمان و اتریش اتحاد سه‌گانه را تشکیل داد.
روابط ایتالیا و روسیه () به مناسبات دو جانبه میان روسیه و ایتالیا اشاره دارد که در قالب رابطه‌ای موسوم به "رابطه ممتاز" تعریف می‌شود. هر دو کشور عضو کامل سازمان امنیت و همکاری اروپا هستند. این رابطه قدمتی طولانی دارد. در عرصه روابط بین‌الملل، از قرن پانزدهم تاکنون تبادلات فرهنگی و دیپلماتیک میان ایتالیا و روسیه جریان داشته است، جدا از تأثیر مسکو بر حزب کمونیست ایتالیا از ۱۹۲۰ تا ۱۹۹۱. جوامع مهاجر در هر یک از کشورها نیز وجود داشته‌اند. ایتالیا به دلیل نقش کلیدی‌اش به عنوان یکی از شرکای مهم روسیه در اروپا
کلیدی‌اش به عنوان یکی از شرکای مهم روسیه در اروپا اهمیت دارد. این دو کشور طی سال‌ها گفت‌وگوی مثبت داشته‌اند و در نتیجه، همکاری‌های اقتصادی و توافقات سیاسی دوجانبه متعددی ایجاد کرده‌اند. روابط فرهنگی و تاریخی نزدیکی بین ایتالیا و روسیه برقرار است و ایتالیا به دلایل ژئوپولیتیکی خواستار حفظ رابطه‌ای قوی با روسیه است. تاریخ. در قرون وسطی، جمهوری‌های دریایی ایتالیا مانند جمهوری پیزا و جمهوری جنوا بر شهرهای تاگانروگ و آزف در سواحل دریای آزوف (امروزه روسیه) حکمرانی می‌کردند. در دوره رنسانس تبادلات فرهنگی قابل
می‌کردند. در دوره رنسانس تبادلات فرهنگی قابل توجهی در زمینه معماری و موسیقی وجود داشت. شاهزاده ایوان سوم با دعوت از گروهی از معماران ایتالیایی، معماری رنسانس را به روسیه معرفی کرد؛ این معماران تکنیک‌های جدید ساخت و عناصر سبک رنسانس را به همراه آوردند، در حالی که به‌طور کلی از طرح‌های سنتی معماری روسی پیروی می‌کردند. در سال ۱۴۷۵، معمار بولونیا، Aristotele Fioravanti، برای بازسازی کلیسای Dormition در کرملین مسکو که بر اثر زمین‌لرزه آسیب دیده بود، آمد. فیوروانتی کلیسای Assumption در ولادیمیر را به‌عنوان مدل
کلیسای Assumption در ولادیمیر را به‌عنوان مدل قرار داد و طرحی ارائه کرد که سبک سنتی روسی را با احساس فضا، تناسب و تقارن رنسانسی ترکیب می‌کرد. در سال ۱۴۸۵، ایوان سوم ساخت قصر سلطنتی Terem در کرملین را به آلویسیو دا میلانو واگذار کرد که معمار سه طبقه اول بود. آلویسیو دا میلانو که جایگزین Pietro Antonio Solari شد، قصر Facets و سایر پروژه‌ها را ساخت و دیگر معماران ایتالیایی نیز نقش مهمی در ساخت دیوارها و برج‌های کرملین داشتند. تالار کوچک پذیرایی فرمانروایان روسیه، که به دلیل طبقه فوقانی چندوجهی به نام Palace
که به دلیل طبقه فوقانی چندوجهی به نام Palace of Facets شناخته شد، اثر دو ایتالیایی، مارکو روفو و Pietro Solario است و سبک ایتالیایی بیشتری دارد. در سال ۱۵۰۵، یک معمار ایتالیایی که در روسیه به نام آلویسیو نیو شناخته می‌شد، دوازده کلیسا برای ایوان سوم ساخت، از جمله کلیسای Archangel که نمونه‌ای برجسته از تلفیق موفق سنت روسی، الزامات ارتدکس و سبک رنسانس بود. در سال‌های ۱۶۸۶–۱۶۹۹، جمهوری ونیز و روسیه تزاری به‌عنوان متحد در اتحاد مقدس (۱۶۸۴) در جریان جنگ بزرگ عثمانی علیه امپراتوری عثمانی قرار داشتند. پتر کبیر و
علیه امپراتوری عثمانی قرار داشتند. پتر کبیر و دیگر رهبران روسیه به شهرهای ایتالیا به‌عنوان الگوهای فرهنگی، به‌ویژه در معماری و موسیقی، نگاه می‌کردند. برای روس‌ها، ایتالیا نمونه‌ای از بالاترین مراحل فرهنگ، اعم از کلاسیک، رنسانس یا باروک بود. به‌عنوان مثال، کلیسای جامع کازان، سن پترزبورگ در سن پترزبورگ، بر اساس کلیسای سن پیترو در رم طراحی شد. ادبیات کلاسیک روسیه در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم تحت تأثیر شدید ایتالیا در دوران رنسانس قرار داشت. در دوران سلطنت پتر کبیر، معماران برجسته ایتالیایی حضور داشتند؛ از
کبیر، معماران برجسته ایتالیایی حضور داشتند؛ از جمله دومنیکو ترتزینی که کلیسای پیتر و پل در سنت پترزبورگ را طراحی کرد. سپس فرانچسکو بارتولومئو راسترلی با سبک متمایز «باروک رسترلی» شناخته شد که آثار اصلی او در حومه شهر، در کاخ پترهوف قرار دارند. دیگر معماران ایتالیایی شامل آنتونیو رینالدی (معمار), وینچنزو برنا، کارلو روسی (معمار) و Nicola Michetti بودند که در سن پترزبورگ برای توسعه شهر مدرن فعالیت کردند. در دوران کاترین کبیر، معمار فرانچسکو بارتولومئو راسترلی سبک مشخص باروک دیرهنگام را توسعه داد که هم باشکوه
سبک مشخص باروک دیرهنگام را توسعه داد که هم باشکوه و هم مجلل بود. آثار او شامل کاخ زمستانی در سنت پترزبورگ و کاخ کاترین در Tsarskoye Selo است که به دلیل تجمل فراوان شهرت دارند. همچنین، معمار تأثیرگذار جاکومو کوارنگی نظارت بر ساخت Alexander Palace را بر عهده داشت و به عنوان معمار در دربار کاترین منصوب شد و تعداد زیادی طراحی برای امپراتریس، جانشینان او، اعضای دربار، خانه‌ها، پل‌ها و غیره ارائه داد. در دوران الیزابت روسیه، نقاش Stefano Torelli که به دربار احضار شده بود، سقف‌های کاخ سلطنتی را نقاشی کرد و چند
شده بود، سقف‌های کاخ سلطنتی را نقاشی کرد و چند پرتره نیز طراحی نمود، از جمله پرتره‌ای از امپراتریس در زره. همچنین هنرمند ایتالیایی دیگری به نام Giuseppe Valeriani در این دوره فعالیت داشت و عمدتاً دیوارنگاره‌ها و صحنه‌های نمایشی را طراحی می‌کرد. پس از پیروزی علیه ناپلئون بناپارت در ۱۸۱۵، روسیه موقعیت غالب اتریش در شمال ایتالیا را به چالش کشید. شاهزاده کلمنس ونتسل فون مترنیخ با موفقیت پاسخ داد و تزار الکساندر یکم، امپراتور روسیه نهایتاً در سال‌های ۱۸۱۹–۲۰ موافقت کرد. "Petrushka" همچنان مشهورترین نمایش عروسکی
کرد. "Petrushka" همچنان مشهورترین نمایش عروسکی در روسیه است. عروسک‌گردانان ایتالیایی آن را در یک‌سوم نخست قرن نوزدهم معرفی کردند. اگرچه بیشتر شخصیت‌های اصلی از ایتالیا آمده بودند، با افزودن عناصر روسی از "lubki" و "intermedii" دچار تغییر شدند. تجّار ایتالیایی در اودسا در قرن نوزدهم شکوفا شدند. آن‌ها در توسعه حمل و نقل تجاری در دریای سیاه نقش داشتند، در زندگی عمومی و فرهنگی شهر مشارکت کردند و پروژه‌هایی برای بهبود شرایط کسب‌وکار در اودسا آغاز نمودند. تزار نیکلای یکم (سلطنت ۱۸۲۵–۱۸۵۵) یکی از کلکسیونرها،
نیکلای یکم (سلطنت ۱۸۲۵–۱۸۵۵) یکی از کلکسیونرها، حامیان و مروجان برجسته هنر بود. او به فرهنگ ایتالیا علاقه داشت و سلیقه و گرایش‌های زیبایی‌شناسانه خود را بر آثاری که برای مجموعه شخصی و موزه ارمیتاژ خریداری می‌کرد، اعمال نمود و این موزه را در سال ۱۸۵۲ افتتاح کرد. به‌عنوان نمونه، مهم‌ترین هنرمندان ایتالیایی متولد شده شامل فیودور برونی بودند که در دوران سلطنت او در سبک رمانتیسم فعالیت می‌کردند و به دلیل نقاشی تاریخی، از جمله مار برنزی، شناخته شده بودند. روسیه و پادشاهی ساردنی (۱۷۲۰–۱۸۶۱) دشمنان یکدیگر در جنگ
و پادشاهی ساردنی (۱۷۲۰–۱۸۶۱) دشمنان یکدیگر در جنگ کریمه (۱۸۵۳–۱۸۵۶) بودند. در پاسخ به وحدت ایتالیا، روسیه در سال ۱۸۶۱ روابط دیپلماتیک خود با ساردنی-پی‌یمونت (امروزه پادشاهی ایتالیا) را قطع کرد، اما روابط در سال بعد دوباره برقرار شد. از آنجا که مردم لهستانی و ایتالیایی‌ها در قرن نوزدهم از تلاش‌های استقلال یکدیگر علیه امپراتوری‌های خارجی حمایت می‌کردند، دولت ایتالیا در سال‌های ۱۸۶۱–۱۸۶۲ اجازه داد یک مدرسه نظامی لهستانی در جنوآ/کونئو به آموزش افسران لهستانی در تبعید بپردازد، که سپس در قیام ژانویه در قسمت
در تبعید بپردازد، که سپس در قیام ژانویه در قسمت روسیه لهستان در ۱۸۶۳–۱۸۶۴ مبارزه کردند. داوطلبان ایتالیایی Garibaldi Legion در کنار شورشیان لهستانی علیه روسیه جنگیدند، که ژنرال Francesco Nullo در نبرد کریزکاوکا کشته شد. در سال ۱۹۱۴، ایتالیا از پیروی از متحدان رسمی خود، آلمان و اتریش-مجارستان در جنگ جهانی اول خودداری کرد. ایتالیا برای دستیابی به توافق بهتر با متفقین، به‌ویژه در زمینه کسب قلمرو از اتریش-مجارستان مذاکره کرد. روسیه نیز منافع خود را در آن منطقه داشت که مذاکرات را پیچیده می‌کرد، اما موقعیت
داشت که مذاکرات را پیچیده می‌کرد، اما موقعیت مذاکره‌ای آن به دلیل تلفات سنگین نظامی به شدت تضعیف شده بود. بریتانیا و فرانسه توانستند روسیه را تا آوریل ۱۹۱۵ قانع کنند که حمایت خود از اکثر ادعاهای صربستان را کنار بگذارد و شرایط ورود ایتالیا به جنگ را بپذیرد، که حضور راهبردی روسیه در دریای آدریاتیک پس از جنگ را محدود می‌کرد.
روابط ایتالیا و بریتانیا () گرم و بسیار مستحکم است. هر دو کشور عضو سازمان ملل متحد، ناتو، شورای اروپا، سازمان توسعه و همکاری اقتصادی، سازمان امنیت و همکاری اروپا، گروه هفت و گروه ۲۰ اقتصادهای بزرگ، سازمان تجارت جهانی و سایر سازمان‌ها هستند. سفیر ایتالیا در بریتانیا از ۶ اکتبر ۲۰۲۲، اینیگو لامبرتینی است، و سفیر بریتانیا در ایتالیا از فوریه ۲۰۲۲، ادوارد لوئلین است. تاریخچه. روابط دیپلماتیک بین بریتانیا و ایتالیا پیش از هر دو مصوبه‌های ۱۷۰۷ اتحاد انگلستان و اسکاتلند و وحدت ایتالیا وجود داشت، و تبادلات
و اسکاتلند و وحدت ایتالیا وجود داشت، و تبادلات دیپلماتیک بین ایالات پاپی و انگلستان به ویژه در جریان مناقشه اعطای مقام بین پادشاهان ویلیام دوم و جان، پادشاه انگلستان و اسقف‌های اعظمشان در اسقف‌نشین کنتربری، انسلم و استیفن لنگتون، داغ شد. این اختلاف با رفع تکفیر در ادیان جان و سوگند وفاداری او به پاپ پایان یافت که در ازای آن انجام شد. بعدها، دادگاه سنت جیمز میزبان سفیران ایالت‌های مختلف شبه‌جزیره ایتالیا بود، از جمله سفیران پادشاهی سیسیل و پادشاهی پیه‌مونت-ساردینیا، از جمله کنت پرون. دولت بریتانیا حمایت
از جمله کنت پرون. دولت بریتانیا حمایت اخلاقی و دیپلماتیک از «ریزورجیمنتو» (وحدت ایتالیا) و ایجاد دولت مدرن ایتالیا در برابر مخالفت‌های بین‌المللی فراهم کرد. قهرمان مشهور اتحاد، جوزپه گاریبالدی، در بریتانیا بسیار تحسین شد و اوج شهرت او در سال ۱۸۶۱ بود. قرن ۲۰. ایتالیا و بریتانیا پیمان لندن (۱۹۱۵) را امضا کردند و در ۲۶ آوریل ۱۹۱۵ به اتحاد رسمی وارد شدند. پس از آن، بریتانیا، ایتالیا و سایر کشورهای متفقین در جنگ جهانی اول پیروز شدند. در طول آن جنگ، ام‌آی۵ از فعالیت‌های بنیتو موسولینی حمایت مالی کرد. پس از
فعالیت‌های بنیتو موسولینی حمایت مالی کرد. پس از راهپیمایی رم، ایتالیا ابتدا روابط نزدیک خود با بریتانیا را حفظ کرد. هر دو کشور مخالف اشغال منطقه روهر توسط فرانسه بودند و در تشکیل پیمان چهار قدرت به توافق رسیدند. با این حال، مشخص شد که امپریالیسم ایتالیا در زمان فاشیسم موسولینی مخالف تمایل بریتانیا برای حفظ وضعیت موجود در دریای مدیترانه است. بحران اولیه بحران کورفو تأثیر چندانی در بهبود روابط ایتالو-بریتانیایی نداشت. ایتالیا پس از قتل مشکوک داوران ایتالیایی در مأموریت برای تعیین دقیق‌تر مرز یونان و آلبانی،
در مأموریت برای تعیین دقیق‌تر مرز یونان و آلبانی، جزیره یونانی کورفو را اشغال کرد. کنفرانس سفرا که پس از آن برگزار شد، به عنوان اولین پیروزی دیپلماتیک موسولینی شناخته شد، جایی که ایتالیا امتیازاتی از یونان دریافت کرد و مسیر جدایی جوبالند از بریتانیا در سومالی امروزی را هموار کرد. روابط سرانجام پس از جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی فروپاشید. تحت دستورالعمل‌های جامعه ملل، بریتانیا تحریم‌های اقتصادی علیه ایتالیا اعمال کرد که موجب شکاف پایدار در روابط آن‌ها شد. اگرچه تلاش‌هایی برای هماهنگی با جاه‌طلبی‌های ایتالیا از
تلاش‌هایی برای هماهنگی با جاه‌طلبی‌های ایتالیا از طریق توافق هوار–لاوال صورت گرفت، که گسترش حوزه نفوذ اریتره ایتالیا بر تمام امپراتوری اتیوپی (اتیوپی امروزی) را می‌پذیرفت. با این حال، عدم محبوبیت این قرارداد باعث استعفای هوار شد، و دولت‌های بعدی بریتانیا مخالفت بیشتری نشان دادند. عدم به رسمیت شناختن آفریقای شرقی ایتالیا توسط بریتانیا نشان داد که ایتالیا باید برای تأیید به جای دیگری متوسل شود. با افزایش همکاری ایتالیا و آلمان، بریتانیا تلاش کرد تا از نفوذ بیشتر ایتالیا به حوزه نفوذ آلمان جلوگیری کند. در ۱۶
ایتالیا به حوزه نفوذ آلمان جلوگیری کند. در ۱۶ آوریل ۱۹۳۸، ایتالیا و بریتانیا پیمان عید پاک را امضا کردند که به توافق در مورد وضعیت موجود در شبه‌جزیره عربستان، حفظ آزادی دریانوردی در کانال سوئز و حفظ صلح بین مستعمراتشان در شرق آفریقا کمک کرد. اتیوپی در این توافقات به‌طور راحتی نام برده نشد. این اقدام برای بازگرداندن روابط دوستانه قبلی بین دو امپراتوری کافی نبود. به دلیل پیمان سه‌جانبه موسولینی بین پادشاهی ایتالیا و آدولف هیتلر's آلمان نازی، در ۱۹۴۰ ایتالیا به جنگ جهانی دوم در کنار آلمان پیوست. بریتانیا و
به جنگ جهانی دوم در کنار آلمان پیوست. بریتانیا و ایتالیا بنابراین در اوایل دهه ۱۹۴۰ در وضعیت جنگی قرار گرفتند تا اینکه تهاجم متفقین به سیسیل با شکست ایتالیا در ۱۹۴۳ پایان یافت. دولت ایتالیا موسولینی را سرنگون کرد و با متفقین آتش‌بس امضا کرد. در همین حال، آلمان نیمه شمالی ایتالیا را اشغال کرد، موسولینی را آزاد کرد و جمهوری سوسیال ایتالیا را تأسیس کرد، یک رژیم دست‌نشانده که تا بهار ۱۹۴۵ به آلمان در مبارزه با متفقین کمک کرد. بریتانیا و ایتالیا اکنون از روابط گرم و دوستانه برخوردارند. الیزابت دوم در طول سلطنت
و دوستانه برخوردارند. الیزابت دوم در طول سلطنت خود چهار سفر رسمی به جمهوری ایتالیا انجام داد، در سال‌های ۱۹۶۱، ۱۹۸۰، ۲۰۰۰ و آوریل ۲۰۱۴، زمانی که توسط جورجو ناپولیتانو مورد استقبال قرار گرفت. نخست‌وزیر سابق بریتانیا، ریشی سوناک، روابط خوبی با همتای ایتالیایی خود، جورجا ملونی داشت. آن‌ها چندین بار در لندن و رم و در اجلاس‌های بین‌المللی دیدار کردند. نخست‌وزیر سوناک در جشنواره سیاسی جناح راست «آتریجو» که توسط ملونی برگزار شد، شرکت کرد. روابط فرهنگی. سالانه بین ۴ تا ۵ میلیون گردشگر بریتانیایی به ایتالیا سفر
۴ تا ۵ میلیون گردشگر بریتانیایی به ایتالیا سفر می‌کنند، در حالی که ۱ میلیون گردشگر ایتالیایی از بریتانیا دیدن می‌کنند. حدود ۳۰٬۰۰۰ تبعه بریتانیایی در ایتالیا و ۳۴۲٬۰۰۰ ایتالیایی در بریتانیا زندگی می‌کنند. در سال ۲۰۱۱، ۷٬۱۰۰ دانشجوی ایتالیایی در دانشگاه‌های بریتانیا تحصیل می‌کردند که هفتمین رقم بالاتر در میان کشورهای اتحادیه اروپا و پانزدهمین در سطح جهان است. فوتبال، به شکل مدرن، گفته می‌شود که در دهه ۱۸۸۰ توسط مهاجران بریتانیایی به ایتالیا معرفی شد. باشگاه فوتبال جنوا که در سال ۱۸۹۳ توسط انگلیسی‌ها تأسیس
فوتبال جنوا که در سال ۱۸۹۳ توسط انگلیسی‌ها تأسیس شد، ظاهراً به عنوان یک باشگاه کریکت برای نمایندگی انگلستان در خارج از کشور شکل گرفت. سه سال بعد در سال ۱۸۹۶ مردی به نام جیمز ریچاردسون اسپنسلی به جنوا آمد و بخش فوتبال باشگاه را معرفی کرده و اولین مربی آن شد. شواهد دیگر حاکی است که ادواردو بوسیو، کارگر بازرگانی در صنعت نساجی بریتانیا، به این کشور سفر کرده و تصمیم گرفته بود ورزش فوتبال را به وطن خود معرفی کند. او در سال ۱۸۸۷ به تورین بازگشت و باشگاه فوتبال و کریکت تورینو را تأسیس کرد. یکی از مهم‌ترین
و کریکت تورینو را تأسیس کرد. یکی از مهم‌ترین باشگاه‌های فوتبال در ایتالیا، باشگاه فوتبال آ.ث. میلان، در سال ۱۸۹۹ توسط یک انگلیسی از ناتینگهام، هربرت کیلپین، تأسیس شد. به همین دلیل، نام انگلیسی شهر، Milan، به جای نام ایتالیایی Milano در نام باشگاه حفظ شد. روابط اقتصادی. پس از برگزیت، تجارت بین بریتانیا و ایتالیا از ۱ ژانویه ۲۰۲۱ تحت پیمان تجارت و همکاری بریتانیا و اتحادیه اروپا انجام می‌شود.
روابط ایتالیا و آمریکا () گرم و دوستانه است. ایالات متحده از سال ۱۸۴۰ نمایندگی دیپلماتیک در ایتالیا و کشورهای پیشین آن، پادشاهی ساردنی و سپس پادشاهی ایتالیا داشته است. با این حال، در سال ۱۸۹۱ دولت ایتالیا روابط دیپلماتیک را قطع کرد و به‌طور موقت جنگ با ایالات متحده را به عنوان پاسخی به پرونده حل‌نشده قتل یازده ایتالیایی در نیواورلئان، لوئیزیانا، در نظر گرفت و همچنین در بازه ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳، در حالی که ایتالیا و ایالات متحده در جنگ بودند، روابط قطع شد. پس از جنگ جهانی دوم، ایتالیا شریک قوی و فعال ترانس‌آتلانتیک
جهانی دوم، ایتالیا شریک قوی و فعال ترانس‌آتلانتیک شد که همراه با ایالات متحده، تلاش کرده است ارزش‌های دموکراتیک و همکاری بین‌المللی را در مناطق بحران و درگیری‌های داخلی ترویج کند. در این راستا، دولت ایتالیا با ایالات متحده در تدوین سیاست‌های دفاعی، امنیتی و صلح‌بانی همکاری کرده است. بر اساس توافق‌های دوجانبه طولانی‌مدت ناشی از عضویت در ناتو، ایتالیا میزبان نیروهای مهم نظامی آمریکا در کمپ ادرل و لیورنو (ارتش)، پایگاه هوایی اویانو (نیروی هوایی)، و پایگاه هوایی سیگونلا، گائتا و ناپل—به عنوان پایگاه ناوگان ششم
سیگونلا، گائتا و ناپل—به عنوان پایگاه ناوگان ششم نیروی دریایی آمریکا است. ایالات متحده حدود ۱۱٬۵۰۰ پرسنل نظامی در ایتالیا مستقر دارد. ایتالیا میزبان کالج دفاعی ناتو در رم است. علاوه بر روابط نزدیک دولتی، اقتصادی و فرهنگی، طبق نظرسنجی‌های جهانی مرکز تحقیقات پیو، ایتالیا یکی از کشورهایی است که بیشترین گرایش مثبت به آمریکا را دارد، به طوری که در سال ۲۰۰۲، ۷۰٪ ایتالیایی‌ها نظر مثبت نسبت به ایالات متحده داشتند و این میزان در سال ۲۰۱۴ به ۷۸٪ افزایش یافت. طبق گزارش رهبری جهانی ایالات متحده در سال ۲۰۱۲، ۵۱٪ مردم
رهبری جهانی ایالات متحده در سال ۲۰۱۲، ۵۱٪ مردم ایتالیا از رهبری آمریکا تحت ریاست‌جمهوری باراک اوباما حمایت کردند، ۱۶٪ مخالف بودند و ۳۳٪ نامطمئن بودند. تاریخچه. قرن‌های ۱۸، ۱۹ و اوایل ۲۰. پیش از ۱۸۶۱، هیچ دولت-ملت یکپارچه‌ای در ایتالیا وجود نداشت. شبه‌جزیره ایتالیا به چندین دولت کوچک تقسیم شده بود که ایالات متحده با هر یک روابط دیپلماتیک برقرار کرده بود. بسیاری از این دولت‌های کوچک از نخستین کشورهایی بودند که استقلال ایالات متحده را به رسمیت شناختند و روابط دیپلماتیک برقرار کردند. به عنوان مثال، جمهوری جنوا
برقرار کردند. به عنوان مثال، جمهوری جنوا در سال ۱۷۹۲ استقلال آمریکا را رسماً به رسمیت شناخت و روابط کنسولی با ایالات پاپی در سال ۱۷۹۷ برقرار شد. در جریان وحدت ایتالیا، دولت‌های کوچک شبه‌جزیره ایتالیا متحد شدند و پادشاهی ایتالیا را تشکیل دادند. ایالات متحده رسماً پادشاهی ایتالیا را در ۱۱ آوریل ۱۸۶۱ به رسمیت شناخت. در طول جنگ اول بربری (۱۸۰۱–۱۸۰۵)، ایالات متحده با پادشاهی سیسیل علیه دزدان دریایی بربر متحد شد، زیرا هر دو کشور علاقه مشترکی به پایان دادن به اختلالات تجاری در دریای مدیترانه که توسط دزدان دریایی
تجاری در دریای مدیترانه که توسط دزدان دریایی ایجاد شده بود، داشتند. ایتالیا و ایالات متحده بخشی از ائتلاف هشت کشور بودند که از ۱۸۹۹ تا ۱۹۰۱ در شورش مشت‌زن‌ها در دودمان چینگ مداخله کردند. از دهه ۱۸۸۰ تا ۱۹۲۰، بیش از ۴ میلیون ایتالیایی به ایالات متحده مهاجرت کردند و بیش از ۱۰ درصد جمعیت مهاجر آن کشور را تشکیل دادند. آمریکایی‌های ایتالیایی‌تبار با ایتالیایی‌ستیزی مواجه شدند. مهاجرت ایتالیایی‌ها به ایالات متحده در دهه ۱۹۲۰ به دلیل تصویب قانون مهاجرت ۱۹۲۴ به شدت کاهش یافت. پس از کشته شدن ۱۱ ایتالیایی در جریان
کاهش یافت. پس از کشته شدن ۱۱ ایتالیایی در جریان لینچ‌کردن در ایالات متحده آمریکا در سال ۱۸۹۱، روابط بین دو کشور تیره شد. دولت ایتالیا خواستار محاکمه اعضای گروه لینچ و پرداخت غرامت به خانواده‌های مردان کشته‌شده شد. هنگامی که ایالات متحده از پیگرد قانونی رهبران گروه خودداری کرد، ایتالیا سفیر خود را از واشینگتن فراخواند تا اعتراض خود را نشان دهد. ایالات متحده نیز به تبع آن، نمایندگی خود را از رم فراخواند. روابط دیپلماتیک بیش از یک سال در بن‌بست باقی ماند. زمانی که رئیس‌جمهور بنجامین هریسون موافقت کرد مبلغ
که رئیس‌جمهور بنجامین هریسون موافقت کرد مبلغ ۲۵٬۰۰۰ دلار غرامت به خانواده قربانیان پرداخت شود، کنگره ایالات متحده آمریکا تلاش کرد بدون موفقیت دخالت کند و او را به «تسلط اجرایی غیرقانونی بر اختیارات کنگره» متهم کرد. ظهور فاشیسم و جنگ جهانی دوم. ایالات متحده و ایتالیا هر دو عضو متفقین جنگ جهانی اول در جریان جنگ جهانی اول بودند و رئیس‌جمهور وودرو ویلسون در مسیر سفر به کنفرانس صلح پاریس از رم دیدن کرد. با این حال، در کنفرانس، رئیس‌جمهور وودرو ویلسون با اهداف جنگی الحاق‌گرایی ایتالیا که در پیمان لندن (۱۹۱۵) به
الحاق‌گرایی ایتالیا که در پیمان لندن (۱۹۱۵) به صورت محرمانه تضمین شده بود، مخالفت کرد، زیرا با اصول چهارده‌گانه ویلسون او که خواهان «دیپلماسی شفاف» و تعیین سرنوشت بود، در تضاد بود. به اعتراض به امتناع ویلسون و دیگر رهبران متفقین از به رسمیت شناختن مطالبات سرزمینی در پادشاهی یوگسلاوی و آلبانی، هیئت ایتالیایی به رهبری نخست‌وزیر ویتوریو امانوئله اورلاندو و وزیر خارجه سیدنی سونینو کنفرانس را ترک کرد. ویلسون تلاش کرد با صدور یک فراخوان مستقیم به مردم ایتالیا در "Le Temps" وضعیت را آرام کند، اما این اقدام توسط
"Le Temps" وضعیت را آرام کند، اما این اقدام توسط عموم مردم ایتالیا به شدت مورد تمسخر قرار گرفت. از زمان به قدرت رسیدن موسولینی، ایالات متحده از دستاوردهای اولیه او استقبال کرد، از جمله کمک به بهبود روابط بین دو کشور. روابط پس از جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی در سال ۱۹۳۵ بدتر شد. در ۱۱ دسامبر ۱۹۴۱، چهار روز پس از حمله ژاپن به پرل هاربر، آلمان و ایتالیا به ایالات متحده اعلان جنگ کردند و ایالات متحده نیز متقابلاً پاسخ داد. ایالات متحده و بریتانیا در سال ۱۹۴۳ سیسیلی را تصرف کردند بدون نیاز به درگیری زیاد، زیرا
را تصرف کردند بدون نیاز به درگیری زیاد، زیرا ایتالیایی‌ها عقب‌نشینی کردند. با این حال، تهاجم متفقین به جنوب ایتالیا در پاییز ۱۹۴۳ موضوعی متفاوت بود، زیرا تلفات بالا بود و پیشرفت کند صورت می‌گرفت. متفقین در ژوئن ۱۹۴۴ رم را تصرف کردند و به آرامی به سمت شمال پیش رفتند. متفقین اهمیت بسیار بیشتری به تهاجم به فرانسه در سال ۱۹۴۴ دادند؛ ایتالیا به عنوان «پس‌مانده» در نظر گرفته شد. از سال ۱۹۴۳ تا پایان جنگ، تنها بخشی از ایتالیا که با ایالات متحده در جنگ بود، دولت دست‌نشانده آلمان، جمهوری سوسیال ایتالیا بود.