payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فعالیت اجرایی کناره‌گیری کرد. او هنرمندانی مانند آندره‌آ بوچلی، جونی روسو، الیزا (خواننده ایتالیایی), نگرامارو و ارکستر کوچک آویون تراول را کشف و تولید کرد. پسر کازلی و شوگر، فیلیپو شوگر، مدیرعامل کنونی این شرکت است. در سال ۱۹۸۳، کازلی با ضبط آهنگ «دوست است» با داریو بالدان بمبو به دنیای موسیقی بازگشت. این قطعه در جدول‌های ایتالیا به رتبه پنجم رسید.
روسانا روساندا (۲۳ آوریل ۱۹۲۴ – ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۰) سیاستمدار کمونیست، روزنامه‌نگار و فعال فمینیسم ایتالیایی بود. زندگی‌نامه. روساندا در پولا، که آن زمان بخشی از پادشاهی ایتالیا بود، به دنیا آمد. او در میلان تحصیل کرد و شاگرد فیلسوف Antonio Banfi بود. در سنین کم در جنبش مقاومت ایتالیا شرکت کرد. پس از پایان جنگ جهانی دوم، به حزب کمونیست ایتالیا (PCI) پیوست. پس از مدتی کوتاه، دبیر حزب پالمیرو تولیاتی او را مسئول امور فرهنگی حزب کرد. او برای اولین بار در سال ۱۹۶۳ به مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد. در سال ۱۹۶۸،
به مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد. در سال ۱۹۶۸، روساندا یک مقاله کوتاه با عنوان "L'anno degli studenti" ("سال دانشجویان") منتشر کرد که در آن از جنبش جوانان حمایت کرد. روساندا بخشی از اقلیت داخل PCI بود که مخالف اتحاد جماهیر شوروی بود و همراه با لوییجی پینتور، والنتینو پارلاتو و لوسیو ماگری حزب و روزنامه "ایل مانیفستو" را تأسیس کرد. این اقدام باعث اخراج او از PCI پس از کنگره دوازدهم ملی حزب در بولونیا شد. در انتخابات سراسری ایتالیا ۱۹۷۲، "ایل مانیفستو" ۰٫۸٪ آراء را کسب کرد. در سال ۱۹۷۴، این حزب با حزب
۰٫۸٪ آراء را کسب کرد. در سال ۱۹۷۴، این حزب با حزب وحدت پرولتاریایی ادغام شد و حزب وحدت پرولتاریایی برای کمونیسم (PdUP) را تشکیل داد. او بعدها فعالیت حزبی را ترک کرد اما نقش خود به‌عنوان مدیر "ایل مانیفستو" را حفظ کرد. بین سال‌های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳، او همچنین عضو هیئت تحریریه مجله فمینیستی "L'Orsaminore" بود. روساندا در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۰ در سن ۹۶ سالگی درگذشت.
راینا یاکیموا کابایوانسکا (؛ زاده ۱۵ دسامبر ۱۹۳۴) خواننده اُپرا اهل بلغارستان است و یکی از برجسته‌ترین سوپرانوی لیریکو-اسپینتوهای نسل خود به‌شمار می‌آید، که به ویژه با آثار جوزپه وردی و جاکومو پوچینی شناخته می‌شود، هرچند در نقش‌های متنوعی نیز آواز خوانده است. زندگی‌نامه. او در بورگاس، بلغارستان متولد شد و در صوفیه نزد پروکوپوا و یوسفوف تحصیل کرد و در سال ۱۹۵۷ با نقش تاتیانا در "یوگنی آنگین (اپرا)" اثر پیتر ایلیچ چایکوفسکی در اپرای ملی بلغارستان در صوفیه اولین اجرا خود را انجام داد. سال بعد برای ادامه تحصیل
اجرا خود را انجام داد. سال بعد برای ادامه تحصیل به ایتالیا رفت و نزد زینا فوماگالی-ریوا در میلان و جولیا تس در ورچلی آموزش دید. دو سال بعد در فانو (ایتالیا) به عنوان ندا در "پالیاچی" اثر روجرو لئونکاوالو موفقیت چشمگیری کسب کرد. در سال ۱۹۶۱، نخستین اجرای خود را در لا اسکالا میلان با نقش آگنزه در "بئاتریس دی تندا" اثر وینچنتزو بلینی و در کنار دِیم جوان ساترلند ارائه داد. او در شهرهای مختلف ایتالیا مانند جنوآ، ونیز، پارما و به ویژه در تورین در سال ۱۹۷۳، با نقش النا در "شام‌های سیسیلی" و در تنها تولیدی که توسط
النا در "شام‌های سیسیلی" و در تنها تولیدی که توسط ماریا کالاس کارگردانی شد، اجرا کرد. در سال ۱۹۶۲، او نخستین اجرای خود را در تالار اپرای سلطنتی لندن با نقش دزدِدمونا در "اتلو (وردی)" اثر جوزپه وردی و در تالار اپرای متروپولیتن نیویورک با نقش "پالیاچی" انجام داد. سپس در تالار بولشوی مسکو، تئاتر کولون در بوئنوس آیرس، کاخ گارنیه، اپرای دولتی وین، تالار اپرای ملی مجارستان، اپرای لیریک شیکاگو، اپرای سان‌فرانسیسکو، اپرای دالاس، تئاتر اپرای رم و دیگر مراکز اپرا اجرا کرد. او همچنین در چند فیلم اپرا نقش‌آفرینی کرد،
کرد. او همچنین در چند فیلم اپرا نقش‌آفرینی کرد، از جمله "پالیاچی" در کنار جان ویکرز در ۱۹۶۸، "تروبادور (اپرا)" در کنار فرانکو بونیزولی در ۱۹۷۵ و "توسکا (اپرا)" در کنار پلاسیدو دومینگو در ۱۹۷۶. کابایوانسکا جوایز بین‌المللی متعددی دریافت کرده است: بلینی (۱۹۶۵)، ویوتی دور (۱۹۷۰)، پوچینی (۱۹۷۸)، ایلیکا (۱۹۷۹)، مونته‌وردی (۱۹۸۰)، جایزه آکادمی 'مدیچی' – لورنزو ایل ماگنیفیکو، فلورانس (۱۹۹۰)، جایزه بزرگ 'یک زندگی وقف موسیقی'، ونیز (۲۰۰۰). او اجرای «اوه مریم» از اپرای اتلو (وردی) اثر جوزپه وردی را برای آغاز مراسم
اتلو (وردی) اثر جوزپه وردی را برای آغاز مراسم تدفین لوچیانو پاواروتی در مودنا، ایتالیا در ۸ سپتامبر ۲۰۰۷ اجرا کرد. کابایوانسکا همچنین نقش کنتس را در "ملکه پیک‌ها" اثر چایکوفسکی در پنج اجرا (۳۱ ژانویه – ۱۹ فوریه ۲۰۰۸) در کاپیتول تولوز بازی کرد. او استاد در ایتالیا در آکادمی موسیقی چیگیانا در سیه‌نا، در مؤسسه موسیقی وچی-تونلی در مودنا و در دانشگاه جدید بلغارستان در صوفیه است. او همچنین عضو هیئت داوران بسیاری از رقابت‌های معتبر در سراسر جهان است.
کیارا بادیانو (۲۹ اکتبر ۱۹۷۱ – ۷ اکتبر ۱۹۹۰) زن اهل مردم ایتالیا بود که توسط کلیسای کاتولیک بئاتیفیه شد. او در ۹ سالگی به Focolare Movement پیوست و توسط بنیان‌گذار آن Chiara Lubich با لقب «لوتسه» ("نور") شناخته شد. در سن ۱۶ سالگی، به استئوسارکوم، نوعی سرطان استخوان دردناک، مبتلا شد و پس از دو سال مبارزه با بیماری، در ۷ اکتبر ۱۹۹۰ درگذشت. او در ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۰ در مزار حضرت مریم عشق الهی در رم بئاتیفیه شد و روز جشن او ۲۹ اکتبر گرامی داشته می‌شود. زندگی اولیه. کیارا بادیانو در ۲۹ اکتبر ۱۹۷۱ در روستای ساسلو،
کیارا بادیانو در ۲۹ اکتبر ۱۹۷۱ در روستای ساسلو، ایتالیا، به والدینش، روجرو و ماریا ترزا بادیانو، متولد شد. والدینش یازده سال صبر کردند و دعا کردند تا او به دنیا بیاید. در حالی که روجرو به عنوان راننده کامیون کار می‌کرد، ماریا ترزا در خانه ماند تا کیارا را بزرگ کند. او با والدینش رابطه‌ای گرم و سالم داشت، اما همیشه از دستوراتشان پیروی نمی‌کرد و گاهی با آن‌ها جربحث می‌کرد. جنبش فوکولاره. کیارا اولین جلسه خود در Focolare Movement را در سپتامبر ۱۹۸۰، در سن ۹ سالگی، تجربه کرد. این گروه، به ویژه بنیان‌گذار آن
سالگی، تجربه کرد. این گروه، به ویژه بنیان‌گذار آن Chiara Lubich، تأثیر عمیقی بر زندگی او گذاشت. این گروه بر تصویر مسیح رهاشده تمرکز داشت تا راهی برای عبور از دشواری‌ها فراهم کند. کیارا بعدها نوشت: «من فهمیدم که عیسی رهاشده کلید اتحاد با خداست و می‌خواهم او را تنها همسر خود انتخاب کنم. می‌خواهم آماده باشم تا وقتی می‌آید او را بپذیرم و او را بالاتر از همه چیز ترجیح دهم.» کیارا دانش‌آموزی با وجدان بود، اما در مدرسه با مشکلاتی روبرو می‌شد و حتی سال اول دبیرستان را مردود شد. او اغلب به دلیل باورهای قوی‌اش در
را مردود شد. او اغلب به دلیل باورهای قوی‌اش در مدرسه مورد تمسخر قرار می‌گرفت و لقب «خواهر» به او داده شد. او از سرگرمی‌های معمول نوجوانان مانند گوش دادن به موسیقی پاپ، رقص و آواز لذت می‌برد و تنیس‌باز مشتاق بود و از پیاده‌روی و شنا نیز لذت می‌برد. در تابستان ۱۹۸۸، وقتی ۱۶ ساله بود، کیارا تجربه‌ای تحول‌آفرین در رم با جنبش فوکولاره داشت. او به والدینش نوشت: «این لحظه برای من بسیار مهم است: این ملاقات با عیسی رهاشده است. پذیرش این رنج آسان نبوده، اما صبح امروز کیارا لوبیچ به کودکان توضیح داد که آن‌ها باید
کیارا لوبیچ به کودکان توضیح داد که آن‌ها باید همسر عیسی رهاشده باشند.» پس از این سفر، او به‌طور منظم با لوبیچ مکاتبه کرد و درخواست نام جدید کرد زیرا این آغاز زندگی جدیدی برای او بود. لوبیچ نام کیارا لوتسه را به او داد. این نام بازی با کلمات بود: در ایتالیایی «کیارا» نام رایج دخترانه است و همچنین به معنای «روشن» است؛ «لوتسه» گاهی به عنوان نام دخترانه استفاده می‌شود و معنای «نور» دارد؛ بنابراین «کیارا لوتسه» به معنای «نور روشن» است. لوبیچ به کیارا نوشت: «چهره درخشان تو عشق تو به عیسی را نشان می‌دهد»، به همین
درخشان تو عشق تو به عیسی را نشان می‌دهد»، به همین دلیل نام لوتسه را به او داد.
تلگاتو () (ترکیبی از «تلویزیون» و «گاتو» به معنی «گربه» که برگرفته از نام جایزه است و مجسمه کوچکی به شکل گربه است) یک جایزه تلویزیونی ایتالیایی بود که اولین بار در سال ۱۹۷۱ پس از مسابقه «Gran Premio internazionale dello Spettacolo» مطرح شد، اگرچه اولین مراسم اهدای جایزه تا سال ۱۹۸۴ برگزار نشد. این مراسم با نام «تله گاتو» (Telegatti) که جمع «تله گاتو» است، شناخته می‌شود. این مراسم توسط مجله هفتگی لبخندها و آهنگ‌های تلویزیونی حمایت مالی و از کانال ۵ پخش می‌شد. جایزه این مراسم یک مجسمه گربه طلایی با حروف اول
جایزه این مراسم یک مجسمه گربه طلایی با حروف اول نام شبکه روی آن بود که از کارتونی از مجموعه تلویزیونی «Super Classifica Show» که یک برنامه پرطرفدار در دهه ۱۹۸۰ و اوایل ۱۹۹۰ بود، الهام گرفته شده بود. مراسم اهدای جایزه در سال ۲۰۰۹ لغو شد. در ۱۲ مارس ۲۰۱۸، به مناسبت کنفرانس مطبوعاتی برای کتاب عکاسی اختصاص داده شده به این رویداد، و یک دهه پس از آخرین دوره، آلدو ویتالی، مدیر «TV Sorrisi e Canzoni»، فرضیه بازگشت این رویداد در میلان را برای اکتبر همان سال، با اجرای کارلو کونتی، مطرح کرد. با این حال، این برنامه
کارلو کونتی، مطرح کرد. با این حال، این برنامه هرگز دوباره برگزار نشد.
اولگ الکسیویچ نیکولایف ( روسی : Олег Алексеевич Николаев ‎؛ زادهٔ ۱۰ دسامبر ۱۹۶۹) دولتمرد، سیاستمدار و اقتصاددان روسی است که از ۲۲ سپتامبر ۲۰۲۰ رئیس جمهور چاووش است . او از ۶ فوریه ۲۰۲۰ رئیس کابینه وزیران جمهوری چاووش و از سال ۲۰۲۰ عضو شورای مرکزی حزب «روسیه عادل» است. زندگینامه. اوایل زندگی. اولگ نیکولایف در 10 دسامبر 1969 در چربای در یک خانواده دهقانی چوواش متولد شد . والدین او، الکسی تیموفیویچ و والنتینا فیودوروونا، در مزرعه اشتراکی "مارکسیست" در منطقه کراسنوچه تایسک کار می‌کردند. الکسی راننده بود و
کراسنوچه تایسک کار می‌کردند. الکسی راننده بود و والنتینا یک کشاورز اشتراکی معمولی بود. خواهر کوچکتر اولگ، لیودمیلا و اسلاوا، برادرش هستند. الکسی در سن 30 سالگی در اثر ایست قلبی در یک پرواز در پاییز 1976، زمانی که اولگ شروع به رفتن به کلاس اول کرد، درگذشت. والنتینا، که سه فرزند خردسال داشت، در همان سال در ماه دسامبر درگذشت. بعداً، اولگ در خانواده برادر مادرش - نیکولای گریگوریف - به همراه پسر عمویش، نینا نیکولایونا، بزرگ شد. در کلاس اول، اولگ شروع به رفتن به مدرسه‌ای واقع در روستای همسایه یامانی کرد . در طول
واقع در روستای همسایه یامانی کرد . در طول دوران مدرسه، او به ورزش می‌پرداخت (او هر روز صبح می‌دوید، در خانه وزنه و دمبل داشت که در خانه پدربزرگ پدرش بود)، عاشق رقص چاوشی بود، زیاد مطالعه می‌کرد، در مزرعه جمعی و در حیاط مزرعه جمعی کار می‌کرد. از کلاس پنجم، او شروع به تحصیل در مدرسه‌ای واقع در روستای همسایه نوویه آتای کرد. به گفته معلم محترم جمهوری چاوشی، ام. ام. ولکووا، فارغ‌التحصیل او، اولگ نیکولایف، "فقط با نمرات عالی درس خواند." در گواهی پایان دوره هشت ساله، دو "چهار" (از جمله به زبان آلمانی) وجود داشت.
دو "چهار" (از جمله به زبان آلمانی) وجود داشت. در مناطق روستایی، او تا کلاس هشتم بزرگ شد. از سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۹ در دانشکده فنی ساختمانی چبوکساری وزارت ساخت و ساز اتحاد جماهیر شوروی تحصیل کرد، جایی که تحصیلات فنی متوسطه را با مدرک تکنسین ساخت و ساز مهندسی صنعتی و عمران دریافت کرد. در طول تعطیلات تابستانی، او در ساخت مزرعه‌ای در روستا کار می‌کرد. در آوریل 1989، او به عنوان نصاب سازه‌های بتن مسلح در SU-15 PSO Monolitstroy در چبوکساری استخدام شد . از مه 1989 تا مه 1991 در صفوف ارتش شوروی خدمت کرد. در ارتش، او به
1991 در صفوف ارتش شوروی خدمت کرد. در ارتش، او به درجه گروهبان ارشد، معاون فرمانده دسته ارتقا یافت؛ تخصص مکانیک رادیویی گروه چراغ‌های فرود درجه 2 را دریافت کرد. پس از ترخیص از خدمت، او به روستای زادگاهش بازگشت و مدتی به همراه دیگر روستاییان به ساخت خانه در موردوویا، شهر همسایه، مشغول شد . فعالیت حرفه‌ای. از آگوست ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۲، نیکولایف در چبوکساری به عنوان مونتاژکار برای نصب سازه‌های فولادی و بتن مسلح در SU-17 انجمن تولید و ساخت Monolitstroy کار کرد. از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۵ در مرکز امنیت و ایمنی "Bodyguard LTD"
تا ۱۹۹۵ در مرکز امنیت و ایمنی "Bodyguard LTD" LLP به عنوان راننده-محافظ، در Tekstilmash OJSC به عنوان نگهبان امنیتی، در Voskhod-1 LLP (منطقه اورمارسکی) به عنوان تکنسین ساخت و ساز و از ژوئیه ۱۹۹۵، به عنوان حسابدار ارشد مشغول به کار بود. او بعداً به عنوان حسابدار ارشد به LLC PSF "Spetsvyazstroy" (منطقه اورمارسکی) منتقل شد. از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۰، او به عنوان حسابدار ارشد، معاون مدیر (از ژانویه ۱۹۹۷) در یک شرکت ساختمانی و مخابراتی، CJSC Production and Construction Company Telefonstroy در نووچبوکسارسک ، که خود در
Company Telefonstroy در نووچبوکسارسک ، که خود در ایجاد آن مشارکت داشت، کار کرد. در سال ۱۹۹۸، در دانشگاه ایالتی چاووش به نام ای. ان. اولیانوف، دیپلم تحصیلات عالی را در رشته تخصصی «نظریه اقتصادی» (مدرک «اقتصاددان») دریافت کرد. در سال ۱۹۹۹، در همان دانشگاه، دوره‌های آموزشی را تحت برنامه فدرال آموزش پرسنل مدیریتی گذراند و یک دوره کارآموزی یک ساله را در آلمان به عنوان بخشی از برنامه ریاست جمهوری «بازسازی فعالیت‌های شرکت‌های صنعتی» به پایان رساند. پس از یک سال کارآموزی، دولت آلمان مسابقه‌ای را برای آزمایش دانش
دولت آلمان مسابقه‌ای را برای آزمایش دانش به دست آمده اعلام کرد. کمیسیون اعطای کمک هزینه، جایزه اول را به این پروژه که توسط شرکت نیکولایف، ZAO PSF Telefonstroy، اجرا می‌شد، اعطا کرد: در اواخر دهه ۹۰، تمام سیستم‌های دریافت تلویزیون بر اساس تجهیزات یک شرکت آلمانی در نووچبوکسارسک با تلویزیون کابلی جایگزین شدند. برای اولین بار در این شهر شبکه‌ای ساخته شد که امکان تقسیم فرکانس‌ها و اطمینان از دریافت سیگنال برگشتی را فراهم می‌کرد. او تحت برنامه ریاست جمهوری برای آموزش پرسنل مدیریتی برای سازمان‌های اقتصاد ملی
آموزش پرسنل مدیریتی برای سازمان‌های اقتصاد ملی روسیه، و همچنین در سرویس فدرال روسیه برای ورشکستگی و بازیابی مالی تحت یک برنامه آموزشی استاندارد موقت برای متخصصان مدیریت بحران در سال 1999، آموزش‌های تکمیلی دریافت کرد. در سال 2000، به توصیه آناتولی آکساکوف، نماینده دومای دولتی ، او ریاست شرکت لیزینگ کسب و کارهای کوچک LLC در چبوکساری را که توسط CJSC PSF Telefonstroy و صندوق جمهوری برای حمایت از کسب و کارهای کوچک جمهوری چاووش تأسیس شده بود، بر عهده گرفت و تا سال 2002 به عنوان مدیر فعالیت داشت. فعالیت دولتی و
2002 به عنوان مدیر فعالیت داشت. فعالیت دولتی و سیاسی در چاوشیا. در ژانویه 2002، به توصیه آکساکوف، نیکولایف در کابینه وزیران جمهوری چاووش - دولت ناتالیا پارتاسووا - رئیس دپارتمان توسعه فعالیت‌های کارآفرینی وزارت توسعه اقتصادی و تجارت، به خدمت دولتی پذیرفته شد. از ژانویه 2003، او همچنین به عنوان معاون وزیر توسعه اقتصادی و تجارت خدمت کرد. قرار بود این وزارتخانه با ایجاد سازوکارهایی برای توسعه مشاغل کوچک و متوسط، بازار مصرف، روابط اقتصادی خارجی و توسعه صنایع دستی مردمی سروکار داشته باشد. نیکولایف تا اکتبر 2004
مردمی سروکار داشته باشد. نیکولایف تا اکتبر 2004 در این وزارتخانه سمت‌هایی را بر عهده داشت، پس از آن به ساختار کارآفرین ولادیمیر یرمولایف - به OJSC Kontur در چبوکساری به عنوان معاون مدیر کل توسعه استراتژیک - منتقل شد. در سال 2004، او به شرکت ZAO PSF Telefonstroy بازگشت، جایی که تا سال 2008 به عنوان معاون مدیر کل و بعداً در شرکت ساختمانی Alza LLC به عنوان معاون مدیر اقتصاد و دارایی مشغول به کار شد. تا سال 2007، او عضو حزب مردم فدراسیون روسیه بود که به توصیه آکساکوف به آن پیوست. در سال 2007، او به عضویت حزب
آکساکوف به آن پیوست. در سال 2007، او به عضویت حزب سیاسی "روسیه عادلانه" درآمد که شامل حزب مردم فدراسیون روسیه نیز می‌شد. از سال 2008 تا 2009، او در انجمن غیردولتی بانک‌های منطقه‌ای روسیه به عنوان مدیر مرکز روابط بین‌الملل، معاون رئیس جمهور و مدیر مرکز همکاری‌های بین‌المللی کار کرد. از سال 2009 تا 2011، او مدیر دفتر عملیات چبوکساری شعبه شماره 6 Mosoblbank JSCB (OJSC) شد. و از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳، او در سمت مدیر شعبه شماره ۱۹ بانک سهامی همان بانک مشغول به کار بود. در سال ۲۰۱۱، نیکولایف از حزب «روسیه عادل» برای
در سال ۲۰۱۱، نیکولایف از حزب «روسیه عادل» برای عضویت در شورای دولتی جمهوری چاووش در مجلس پنجم کاندید شد و در نتیجه توزیع اختیارات، به عنوان عضو پارلمان منطقه‌ای انتخاب شد. او عضو کمیته شورای دولتی جمهوری چاووش در امور بودجه، امور مالی و مالیات و کمیته شورای دولتی جمهوری چاووش در امور سیاست اقتصادی، مجتمع کشاورزی-صنعتی و محیط زیست بود. او اختیارات پارلمانی خود را به صورت غیردائم و بدون وقفه در شغل اصلی خود انجام داد. از فوریه ۲۰۱۳، او در بانک Otkritie OJSC به عنوان مدیر پروژه برای بهینه‌سازی فرآیندهای
به عنوان مدیر پروژه برای بهینه‌سازی فرآیندهای عملیاتی و فناوری بلوک عملیاتی و فناوری در مسکو مشغول به کار شد و در سال ۲۰۱۵، به عنوان مدیر پروژه برای بخش بهینه‌سازی فرآیندهای عملیاتی و فناوری در بانک PJSC Khanty-Mansiysk Otkritie در مسکو مشغول به کار شد . در سپتامبر 2015، نیکولایف برای سمت رئیس جمهوری چاووش کاندید شد و همزمان برای نمایندگی مجلس نمایندگان شهر چبوکساری نیز نامزد شد . در نتیجه انتخابات، او 14.7 درصد از آرا را در انتخابات رئیس جمهوری به دست آورد، عضو شورای شهر شد، اما از این سمت خودداری کرد و
عضو شورای شهر شد، اما از این سمت خودداری کرد و همچنان عضو پارلمان جمهوری باقی ماند. در 18 سپتامبر 2016، او در انتخابات شورای دولتی جمهوری چاووش دوره ششم از شاخه منطقه‌ای حزب "روسیه عادل" شرکت کرد. او نفر اول در فهرست تک نفره نامزدهای حزب بود، [ "نیازمند منبع" ] او همچنین در حوزه انتخابیه تک نفره یادرینسکی شماره 9 کاندید شد. پس از انتخاب شدن، به دلیل انتخابش به دومای دولتی ، از کرسی در پارلمان چاووش خودداری کرد . در سال 2016، او وضعیت یک کارآفرین فردی را داشت. از ژوئیه تا سپتامبر ۲۰۱۶، او به عنوان مشاور
داشت. از ژوئیه تا سپتامبر ۲۰۱۶، او به عنوان مشاور مدیر کل خانه حراج روسیه فعالیت داشت. عضو دومای دولتی. همزمان، در 18 سپتامبر 2016، نیکولایف از حزب "روسیه عادل" به عنوان عضو دومای ایالتی دوره هفتم انتخاب شد. او در فهرست نامزدهای فدرال (شماره اول در گروه منطقه‌ای شماره 10) و همچنین در حوزه انتخابیه تک‌حوزه‌ای شماره 38 چبوکساری شرکت کرد. پس از نتایج انتخابات، او در فهرست حزبی، یک کرسی در دومای ایالتی به دست آورد. در حوزه انتخابیه تک‌حوزه‌ای، او با امتیاز 11.99٪ پس از نامزد حزب روسیه متحد، لئونید چرکسوف، که
پس از نامزد حزب روسیه متحد، لئونید چرکسوف، که 46.77٪ آرا را کسب کرده بود، در جایگاه دوم قرار گرفت. دومای دولتی سمت نایب رئیس کمیسیون دومای دولتی در زمینه کنترل اعتبار اطلاعات مربوط به درآمد، دارایی و تعهدات ملکی ارائه شده توسط اعضای دومای دولتی، مسائل مربوط به اختیارات و مسائل مربوط به اخلاق اعضا را بر عهده گرفت. در 22 ژانویه 2020، او به عنوان رئیس کمیته امور ملیت‌ها در دومای دولتی منصوب شد. در 29 ژانویه 2020، او در رابطه با انتصاب رئیس موقت جمهوری چاووش، از عضویت در دومای دولتی استعفا داد؛ حکم خالی شده
از عضویت در دومای دولتی استعفا داد؛ حکم خالی شده عضو دومای دولتی به ایگور مولیاکوف ، عضو شورای دولتی چاووش، منتقل شد . رئیس جمهوری چاووش. در 29 ژانویه 2020، با حکم رئیس جمهور روسیه، ولادیمیر پوتین ، نیکولایف پس از برکناری میخائیل ایگناتیف به دلیل از دست دادن اعتماد، به عنوان رئیس موقت جمهوری چاوشی منصوب شد. نیکولایف در مورد انتصاب خود به عنوان رئیس موقت چاوشیا چنین اظهار نظر کرد: «صادقانه بگویم، احساسات بر من غلبه می‌کند. من یک مرد ساده روستایی هستم، هرگز خواب نمی‌دیدم که وارد کرملین شوم و با رئیس جمهور
خواب نمی‌دیدم که وارد کرملین شوم و با رئیس جمهور کشور دست بدهم.» از لحظه انتصاب، او شروع به تشکیل ترکیب جدیدی از کابینه وزیران جمهوری چاووش کرد. به توصیه خودش، آکساکوف، عضو دومای دولتی، رئیس نهاد مشورتی ایجاد شده تحت ریاست جمهوری چاووش - شورای عمومی مسائل اقتصادی - شد. هنگام تشکیل دولت جدید جمهوری چاووش، او از پرسنل کابینه وزیران قبلی جمهوری چاووش، از جمله اعضای حزب روسیه متحد، استفاده می‌کند. در 6 فوریه 2020، او وظایف رئیس کابینه وزیران جمهوری چاووش را بر عهده گرفت و جایگزین ایوان موتورین در این پست شد.
عهده گرفت و جایگزین ایوان موتورین در این پست شد. در ۱۵ فوریه ۲۰۲۰، او از سمت ریاست شاخه منطقه‌ای چاووش حزب «روسیه عادل» استعفا داد و اعلام کرد که در سپتامبر ۲۰۲۰ به عنوان کاندیدای خودخوانده برای انتخابات ریاست جمهوری چاووش نامزد خواهد شد. در طول روز انتخابات واحد در سپتامبر 2020، در انتخابات رئیس جمهوری چاووش، نیکولایف با کسب 75.61٪ آرا و با مشارکت 55.51٪ از کل رأی‌دهندگان ثبت‌نام‌شده، از همه رقبای خود پیشی گرفت، در انتخابات پیروز شد و رئیس جمهوری شد. مراسم تحلیف او برای 22 سپتامبر 2020 برنامه‌ریزی شده بود
تحلیف او برای 22 سپتامبر 2020 برنامه‌ریزی شده بود . در سال 2021، اختیارات رئیس کابینه وزیران جمهوری چاووش به معاون اول رئیس کابینه وزیران، میخائیل نوزدریاکوف ، منتقل شد.
غار نپتون ( ) یک غار استالاکتیت در نزدیکی شهر آلگرو در جزیره ساردینیا، ایتالیا است. این غار توسط ماهیگیران محلی در قرن ۱۸ کشف شد و از آن زمان به یک جاذبه گردشگری محبوب تبدیل شده است. این غار نام خود را از خدای رومی دریا، نپتون، گرفته است. نمای کلی. ورودی غار تنها حدود بالاتر از سطح دریا در پای صخره‌های "کاپو کاچا (Capo Caccia" و غار، بنابراین فقط زمانی می‌توان از آنها بازدید کرد که آب‌های زیرین آرام باشند. پلکانی که در سال ۱۹۵۴ در صخره ایجاد شده است، "اسکالا دل کابیرول" (پله‌های بز) با ۶۵۴ پله، از پارکینگ
دل کابیرول" (پله‌های بز) با ۶۵۴ پله، از پارکینگ بالای صخره به ورودی منتهی می‌شود. این غار همچنین از طریق یک سفر کوتاه با قایق از بندر آلگرو قابل دسترسی است. این سفرها در تابستان هر ساعت برنامه‌ریزی می‌شوند، اما در بهار و پاییز کمتر اتفاق می‌افتند. دو غار دیگر در همان نزدیکی قرار دارند، «غار سبز» که برای گردشگران باز نیست، و "گروتا دی ریکامی (Grotta di Ricami") که فقط از دریا قابل دسترسی است. در زیر آب، غارهای دریایی بزرگ زیادی وجود دارد که بهشتی برای طرفداران غواصی اسکوبا هستند. بزرگ‌ترین و مشهورترین آنها
غواصی اسکوبا هستند. بزرگ‌ترین و مشهورترین آنها غار نرئو (Nereo) است که هر ساله هزاران غواص از آن بازدید می‌کنند. طول کل سیستم غار حدود تخمین زده می‌شود. اما فقط تقریباً برای عموم قابل دسترسی است. در داخل، گذرگاه‌هایی از سازندهای استالاکتیت و استالاگمیت روشن و یک وجود دارد. دریاچه آب شور طویل، که در سطح دریا قرار دارد. این غار زمانی زیستگاه فک راهب مدیترانه‌ای بود که در این منطقه منقرض شده است. گردشگری. گردشگرانی که از غار نپتون بازدید می‌کنند، با تورهای راهنما و به صورت تک‌ردیفی از مسیری روشن عبور می‌کنند
و به صورت تک‌ردیفی از مسیری روشن عبور می‌کنند و راهنماها اطلاعاتی در مورد غار به زبان‌های ایتالیایی و انگلیسی ارائه می‌دهند. این بازدید یک ساعت طول می‌کشد. این غار به‌طور گسترده بازدید می‌شود و در اوج فصل گردشگری در ماه اوت، می‌تواند حدود ۲۰۰ نفر را در یک زمان در خود جای دهد. در فرهنگ عامه. غار نپتون محل فیلمبرداری فیلم علمی تخیلی «"جزیره ماهیگیران"» (۱۹۷۹) بود. باربارا باخ و کلودیو کاسینلی در این فیلم بازی کردند و سرجیو مارتینو آن را کارگردانی کرد. به مدت تقریباً دو ماه در تابستان ۱۹۷۸، این غار به یک صحنه
دو ماه در تابستان ۱۹۷۸، این غار به یک صحنه عظیم تبدیل شد.
«دانشگاه سیه‌نا» (، اختصار: UNISI)، واقع در سیه‌نا، توسکانی، این امتیاز را دارد که اولین دانشگاه دولتی ایتالیا و همچنین یکی از قدیمی‌ترین آنها باشد، که در ابتدا با نام «Studium Senese» در سال ۱۲۴۰ تأسیس شد. تا سال ۲۰۲۲، این دانشگاه میزبان تقریباً ۱۶۰۰۰ دانشجو است - تقریباً یک سوم از کل جمعیت سیه‌نا که حدود ۵۳۰۰۰ نفر است. این دانشگاه به خاطر دانشکده‌های حقوق، پزشکی، اقتصاد و مدیریت خود مشهور است. تاریخچه. "استودیوم" اولیه. مدرسه علوم انسانی و فلسفه. در ۲۶ دسامبر ۱۲۴۰، ایلده‌براندینو کاچاکونتی، پودسنا وقت
دسامبر ۱۲۴۰، ایلده‌براندینو کاچاکونتی، پودسنا وقت سیه‌نا، فرمانی را امضا کرد که بر شهروندان سیه‌نا که به دانشجویان "Studium Senese" محلی اتاق اجاره می‌دادند، مالیات وضع می‌کرد. پول حاصل از این مالیات صرف پرداخت حقوق «معلمان» (maestri) این studium جدید می‌شد. این استودیوم زمانی که در سال ۱۲۵۲، پاپ اینوسنت چهارم هم معلمان و هم دانش‌آموزان خود را کاملاً از مالیات و کار اجباری که توسط شهر سیه‌نا بر شخص یا اموالشان وضع می‌شد، مصون اعلام کرد. علاوه بر این، کمون معلمان حقوق و لاتین را از خدمت سربازی معاف کرد و
معلمان حقوق و لاتین را از خدمت سربازی معاف کرد و معلمان لاتین نیز از وظایف خود به عنوان نگهبان شب معاف شدند. در اوایل قرن چهاردهم، پنج معلم لاتین، منطق و حقوق و دو پزشک علوم طبیعی (پزشکی) وجود داشت. یکی از برجسته‌ترین مایستروهای دانشکده پزشکی پیترو ایسپانو (پاپ ژان بیست و یکم) بود. ایسپانو فیلسوف، پزشک شخصی امپراتور فریدریش دوم بود و در سال ۱۲۷۶ ژان بیست‌ویکم شد. در سال ۱۳۲۱، به دلیل خروج دسته‌جمعی دانشجویان از دانشگاه معتبر بولونیا، این دانشگاه توانست تعداد بیشتری دانشجو را جذب کند، زمانی که یکی از
تعداد بیشتری دانشجو را جذب کند، زمانی که یکی از دانشجویان آن توسط قضات بولونیا به جرم ربودن یک زن جوان به اعدام محکوم شد. دانشجویان این دانشگاه، تا حدودی به تحریک گولیلمو تولومی، استاد حقوق خود، اعتراض بزرگی را علیه مقامات بولونیا آغاز کردند و سیه‌نا، با حمایت مالی کمون محلی، توانست دانشجویانی را که از «دانشگاه بولونیا» استعفا داده بودند، در خود جای دهد. دانشگاه در دوران تغییر وضعیت. استودیوم سیه‌نا سرانجام توسط کارل چهارم، اندکی پس از تاجگذاری او به عنوان امپراطور مقدس روم در سال ۱۳۵۵، به مقام ""استودیوم
امپراطور مقدس روم در سال ۱۳۵۵، به مقام ""استودیوم ژنرال" ارتقا یافت. این امر هم معلمان و هم دانشجویان را تحت حمایت اقتدار امپراتوری قرار می‌داد (که آنها را از مقامات محلی محافظت می‌کرد) و همچنین به این معنی بود که مجوزهای ("licentiae docendi") اعطا شده توسط دانشگاه "ubique docendi"" بودند. این مجوزها به فرد دریافت کننده حق تدریس در سراسر مسیحیت را می‌داد. "کازا دلا ساپینزا" در اوایل قرن پانزدهم به عنوان مرکزی ساخته شد که کلاس‌های درس و مسکن را برای کسانی که در استودیوم ثبت نام کرده بودند، ترکیب می‌کرد. این
در استودیوم ثبت نام کرده بودند، ترکیب می‌کرد. این بنا توسط اسقف فرانچسکو مورمیل در سال ۱۳۹۲ پیشنهاد شده بود، بیست سال بعد تکمیل شد و اولین ساکنان آن در سال ۱۴۱۶ در آن ساکن شدند. هزینه اتاق و غذا در سال ۱۴۱۶ پنجاه فلورین طلا برای یک ترم بود. در اواسط قرن چهاردهم، سیه‌نا به عنوان یک قدرت در توسکانی رو به زوال بود و با افزایش قدرت فلورانس که جمهوری سیه‌نا را در سال ۱۵۵۵ شکست داد، تحت الشعاع قرار گرفت. با این حال، مقامات شهر با موفقیت از دودمان مدیچی (دوک‌های موروثی فلورانس در آن زمان) خواستند که آکادمی را حفظ
فلورانس در آن زمان) خواستند که آکادمی را حفظ کنند. فرانچسکو و بعدها فردیناندو دو مدیچی، اصلاحاتی با قوانین و امتیازات جدید انجام دادند. سمت "رتوره" (رئیس) که توسط دانشجویان و قضات شهر انتخاب می‌شد، نیز برقرار شد. در سال ۱۷۳۷، خاندان مدیچی منقرض شد و حکومت توسکانی به خاندان فرانسوی لورن رسید. در این دوره، اقتصاددان توسکانی سالوستیو باندینی، ظاهراً مصمم به «بهبود انگیزه فکری زادگاهش سیه‌نا»، از حامیان ثروتمند بورسیه تحصیلی برای دانشگاه درخواست کرد و همچنین کتابخانه بزرگی تأسیس کرد که در نهایت آن را به
کتابخانه بزرگی تأسیس کرد که در نهایت آن را به دانشگاه واگذار کرد. در سال ۱۸۰۸، هنگامی که نیروهای ناپلئونی توسکانی را اشغال کردند، «استودیوم سنسه» را از بین بردند و درهای دانشگاه تا پس از شکست ناپلئون و بازگشت فردیناند سوم به عنوان دوک بزرگ توسکانی، دوباره باز نشد. دانشگاه در وحدت ایتالیا. در طول وحدت ایتالیا، حرکت به سوی وحدت در جریان تبدیل ایتالیا به یک کشور واحد، دانشجویان سیه‌نا گروه‌هایی را سازماندهی کردند که آشکارا میهن‌پرست بودند. آنها علناً مخالفت خود را ابراز کردند و در جریان شورش‌های آوریل ۱۸۴۸ در