payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دریاچه آتیتلان در ارتفاعات گواتمالا در رشته‌کوه سیرا مادره واقع شده و در بخش سولولا در جنوب غربی گواتمالا قرار دارد. این دریاچه که به‌عنوان عمیق‌ترین دریاچه آمریکای مرکزی شناخته می‌شود، نام خود را از زبان ناواتل گرفته است؛ "آتیتلان" به معنای "میان آب‌ها» است، که در آن، "atl" به معنی آب و "titlan" به معنی میان است. جغرافیا. دریاچه آتیتلان عمقی حداکثر ۳۴۰ متر و عمق متوسط ۱۵۴ متر دارد و مساحت آن ۱۳۰ کیلومتر مربع است. این دریاچه در یک کاسه آتشفشانی عظیم شکل گرفته است که نتیجه فوران یک ابرآتشفشان حدود ۸۴ هزار
است که نتیجه فوران یک ابرآتشفشان حدود ۸۴ هزار سال پیش است. دریاچه آتیتلان دره‌های عمیق اطراف و سه آتشفشان در سمت جنوبی خود را به‌عنوان ویژگی‌های جغرافیایی اصلی دارد. این دریاچه از نوع حوضه بسته است، یعنی خروجی طبیعی به دریا ندارد و آب آن توسط دو رودخانه تغذیه می‌شود. فرهنگ مردم شهرها و روستاهای اطراف دریاچه به‌شدت تحت تأثیر سنت‌های مایایی است. دریاچه آتیتلان حدود ۵۰ کیلومتری غرب-شمال‌غربی شهر آنتیگوا واقع شده و نباید با دریاچه آمایتیتلان کوچک‌تر اشتباه گرفته شود. دریاچه آتیتلان به‌عنوان یکی از زیباترین
شود. دریاچه آتیتلان به‌عنوان یکی از زیباترین دریاچه‌های جهان شناخته می‌شود و یکی از مهم‌ترین جاذبه‌های گردشگری گواتمالا به‌شمار می‌رود. آلکساندر فون هومبولت، کاوشگر و طبیعی‌دان آلمانی، آن را «زیباترین دریاچه جهان» توصیف کرده است. آلدوس هاکسلی، نویسنده انگلیسی، نیز در کتاب سفرنامه‌اش در سال ۱۹۳۴ این دریاچه را با دریاچه کومو در ایتالیا مقایسه کرده و آن را با زیبایی‌های اضافی آتشفشان‌های عظیم ستوده است. منطقه سان مارکوس در اطراف دریاچه به خاطر صخره‌های بلند خود شهرت یافته و در سال‌های اخیر به محلی محبوب برای
شهرت یافته و در سال‌های اخیر به محلی محبوب برای شیرجه از صخره تبدیل شده است. کشاورزی. منطقه اطراف دریاچه از نظر کشاورزی بسیار غنی است و باغ‌های قهوه و آووکادو و زمین‌های زراعی گوناگون، از جمله ذرت، پیاز، لوبیا، گوجه‌فرنگی و خیار را در بر می‌گیرد. همچنین محصولات خاصی مانند توت‌فرنگی و میوه پیتایا نیز کشت می‌شود. خود دریاچه نیز منبع غذایی مهمی برای جمعیت بومی منطقه است. تاریخچه جغرافیایی. فعالیت‌های آتشفشانی در منطقه دریاچه آتیتلان حدود ۱۱ میلیون سال پیش آغاز شد. از آن زمان تاکنون، منطقه چهار دورهٔ جداگانه
شد. از آن زمان تاکنون، منطقه چهار دورهٔ جداگانه از رشد آتشفشان‌ها و فروپاشی کاسه‌های آتشفشانی را پشت سر گذاشته است. آخرین دورهٔ این فعالیت‌ها حدود ۱٫۸ میلیون سال پیش شروع شد و به شکل‌گیری کاسه آتشفشانی کنونی منجر شد. امروزه این دریاچه بخش بزرگی از این کاسه را پر کرده و عمقی تا ۳۴۰ متر دارد. فوران بزرگ که کاسه آتشفشانی را ایجاد کرد، با نام فوران لس چوکویوس شناخته می‌شود. این فوران عظیم حدود ۳۰۰ کیلومتر مکعب خاکستر آتشفشانی به بیرون پرتاب کرد. خاکستر این فوران در منطقه‌ای به وسعت ۶ میلیون کیلومتر مربع
فوران در منطقه‌ای به وسعت ۶ میلیون کیلومتر مربع پراکنده شد و حتی در فلوریدا و اکوادور نیز شناسایی شده است. این خاکستر به‌عنوان یک نشانگر زمین‌شناسی در اقیانوس آرام و اقیانوس اطلس استفاده می‌شود. «چوکویو» یا همان طوطی اقیانوس آرام نوعی پرنده است که اغلب در لایه‌های نرم خاکستر این فوران آشیانه می‌سازد. پس از پایان فوران لس چوکویوس، فعالیت‌های آتشفشانی ادامه یافت و سه آتشفشان درون کاسه شکل گرفتند. آتشفشان آتیتلان در لبهٔ جنوبی کاسه قرار دارد، در حالی که آتشفشان سن پدرو و آتشفشان تولیمان درون کاسه هستند. سن
سن پدرو و آتشفشان تولیمان درون کاسه هستند. سن پدرو، قدیمی‌ترین آتشفشان است و به نظر می‌رسد که حدود ۴۰٬۰۰۰ سال پیش خاموش شده باشد. تولیمان پس از خاموشی سن پدرو شروع به شکل‌گیری کرد و احتمالاً هنوز فعال است، اگرچه در تاریخ معاصر فورانی نداشته است. آتشفشان آتیتلان در ۱۰٬۰۰۰ سال گذشته به‌طور کامل شکل گرفته و همچنان فعال است؛ آخرین فوران آن در سال ۱۸۵۳ رخ داد. در ۴ فوریه ۱۹۷۶، زلزله‌ای با بزرگی ۷٫۵ در گواتمالا رخ داد که بیش از ۲۶٬۰۰۰ نفر را به کام مرگ کشاند. این زلزله باعث ترک‌خوردگی بستر دریاچه و ایجاد تخلیهٔ
زلزله باعث ترک‌خوردگی بستر دریاچه و ایجاد تخلیهٔ زیرسطحی شد و طی یک ماه سطح آب دریاچه دو متر کاهش یافت. تاریخچهٔ بوم‌شناختی. در سال ۱۹۵۵، منطقه اطراف دریاچه آتیتلان به پارک ملی تبدیل شد. در آن زمان، این دریاچه تقریباً برای دنیا ناشناخته بود و دولت گواتمالا به‌دنبال راه‌هایی برای جذب گردشگر و بهبود اقتصاد محلی بود. به پیشنهاد خطوط هوایی پان آمریکن، دریاچه با گونه‌ای از ماهی غیرمحلی به نام خارماهی سیاه در سال ۱۹۵۸ غنی شد. این ماهی در محیط جدید به‌سرعت سازگار شد، اما ترکیب گونه‌های بومی دریاچه را به‌شدت تغییر
اما ترکیب گونه‌های بومی دریاچه را به‌شدت تغییر داد. خارماهی سیاه که یک شکارچی بود، بیش از دو سوم گونه‌های ماهی بومی دریاچه را از بین برد و به انقراض پرنده‌ای نادر به نام کشیم آتیتلان کمک کرد که تنها در اطراف این دریاچه زندگی می‌کرد. یکی از ویژگی‌های منحصربه‌فرد آب‌وهوای منطقه بادی به نام «ژوکومیل» است که در زبان کاقچیکل به معنی «بادی که گناه را می‌برد» است. این باد معمولاً در اواخر صبح و بعدازظهر رخ می‌دهد و ناشی از برخورد بادهای گرم از اقیانوس آرام با بادهای سرد شمالی است. این باد می‌تواند باعث تلاطم شدید
سرد شمالی است. این باد می‌تواند باعث تلاطم شدید آب شود که گاهی قایق‌ها را واژگون می‌کند. در اوت ۲۰۱۵، یک شکوفایی ضخیم از جلبک‌های سیانوباکتریایی به نام میکروسیتیسیس دوباره در دریاچه آتیتلان ظاهر شد؛ اولین مورد جدی آن در سال ۲۰۰۹ ثبت شده بود. عدم اقدام جدی برای حفاظت از دریاچه به دلیل موانع بوروکراتیک مورد انتقاد قرار گرفته است. اگر فعالیت‌های کنونی کنترل نشوند، مسمومیت دریاچه، استفادهٔ انسانی از آن را غیرممکن خواهد کرد. فرهنگ. اطراف دریاچه آتیتلان را روستاهای متعددی احاطه کرده‌اند که فرهنگ مایایی هنوز در
متعددی احاطه کرده‌اند که فرهنگ مایایی هنوز در آن‌ها غالب است و لباس‌های سنتی همچنان پوشیده می‌شود. مردم مایای ساکن این منطقه عمدتاً از اقوام تسوتوهیل (Tz'utujil) و کاقچیکل (Kaqchikel) هستند. در جریان فتوحات اسپانیایی‌ها در قارهٔ آمریکا، کاقچیکل‌ها در ابتدا برای شکست دشمنان تاریخی خود یعنی مایاهای تسوتوهیل و کیچه، با مهاجمان متحد شدند. اما پس از آن، زمانی که از پرداخت خراج به اسپانیایی‌ها خودداری کردند، خودشان هم توسط آن‌ها شکست خوردند و تحت سلطه قرار گرفتند. سانتیاگو آتیتلان بزرگ‌ترین جامعهٔ کنار دریاچه
سانتیاگو آتیتلان بزرگ‌ترین جامعهٔ کنار دریاچه است و به‌خاطر پرستش ماکسی‌مون شهرت دارد؛ یک بت که از ترکیب خدایان سنتی مایایی، قدیسان کاتولیک، و افسانه‌های مربوط به فاتحان اسپانیایی شکل گرفته است. این بت، که به‌طور رسمی توسط یک انجمن مذهبی محلی نگهداری می‌شود، طی سال در خانه‌های مختلف اعضای این انجمن قرار دارد و در هفته مقدس (Semana Santa) در یک مراسم بزرگ به‌طور تشریفاتی جابه‌جا می‌شود. چندین شهر دیگر در گواتمالا نیز دارای آیین‌های مشابه هستند، به‌ویژه آیین سن سیمون در زونیل. درحالی‌که فرهنگ مایایی در بیشتر
سیمون در زونیل. درحالی‌که فرهنگ مایایی در بیشتر جوامع اطراف دریاچه غالب است، پاناجاچل طی سال‌ها تحت تأثیر گردشگران داخلی و خارجی قرار گرفته است. این شهر در دهه ۱۹۶۰، به‌ویژه در میان هیپی‌ها، بسیار محبوب بود. بااین‌حال، جنگ داخلی بسیاری از خارجی‌ها را وادار به ترک منطقه کرد، اما با پایان درگیری‌ها در سال ۱۹۹۶، شمار بازدیدکنندگان به‌شدت افزایش یافت و اقتصاد شهر امروزه تقریباً کاملاً وابسته به گردشگری است. باستان‌شناسی. چندین کاوشگاه باستان‌شناسی مایایی در اطراف دریاچه کشف شده است. از جمله سامباج، که در عمق
دریاچه کشف شده است. از جمله سامباج، که در عمق حدود ۱۷ متری زیر سطح کنونی دریاچه قرار دارد و به‌نظر می‌رسد متعلق به دوره پیشاکلاسیک باشد. بقایای چندین مجموعه ساختمانی در این محل یافت شده است، از جمله یک مجموعه بزرگ که احتمالاً مرکز شهر بوده است. یک پروژه به نام «باستان‌شناسی زیرآبی در دریاچه آتیتلان: سامباج ۲۰۰۳ گواتمالا» توسط دولت گواتمالا و با همکاری بنیاد آلبنگا و موزه دریاچه آتیتلان تصویب شد. این پروژه برای بررسی آب‌های داخلی گواتمالا آغاز شد و توسط یک سازمان خصوصی، موزه دریاچه آتیتلان، مورد حمایت قرار
خصوصی، موزه دریاچه آتیتلان، مورد حمایت قرار گرفت. دسترسی و مسیرها. هیچ جاده‌ای به دور دریاچه نمی‌چرخد و جوامع اطراف دریاچه یا از طریق قایق یا جاده‌هایی که از کوه‌ها به سمت دریاچه می‌آیند، قابل دسترسی هستند. جایبالیتو فقط با قایق قابل رسیدن است. اما روستاهایی مانند سانتا کاتارینا پالاپو و سان آنتونیو پالاپو از طریق جاده به پاناجاچل متصل هستند. مناطق اصلی دیگر شامل سانتا کلارا لا لاگونا، سان خوآن لا لاگونا، سان پدرو لا لاگونا در غرب، سانتیاگو آتیتلان در جنوب، سرو د اورو در جنوب‌شرق، و سان لوکاس تولیمان در
سرو د اورو در جنوب‌شرق، و سان لوکاس تولیمان در شرق هستند. مطالعات اخیر نشان داده‌اند که یک مکان آیینی به نام ساماباج در جزیره‌ای به طول حدود ۵۰۰ متر در دریاچه آتیتلان قرار داشته است. این مکان به‌دلیل ارتباط ویژه‌اش با پوپول ووخ، کتاب مقدس مایاییان کیچه، مورد احترام بوده است. جنگ داخلی گواتمالا. در جریان جنگ داخلی گواتمالا (۱۹۶۰–۱۹۹۶)، دریاچه شاهد بسیاری از نقض‌های شدید حقوق بشر بود، چرا که دولت سیاست زمین سوخته را دنبال می‌کرد. مردم بومی متهم به حمایت از چریک‌ها بودند که علیه دولت می‌جنگیدند و هدف
از چریک‌ها بودند که علیه دولت می‌جنگیدند و هدف تلافی‌جویی‌های وحشیانه قرار گرفتند. برخی معتقدند که صدها نفر از مایایی‌های سانتیاگو آتیتلان در این درگیری ناپدید شده‌اند. دو رویداد از این دوران خبرساز شد. یکی ترور استنلی روثر، یک مبلغ مذهبی از اوکلاهاما در کلیسای سانتیاگو آتیتلان در سال ۱۹۸۱ بود. در سال ۱۹۹۰، یک راهپیمایی اعتراضی خودجوش به پایگاه ارتش در حاشیه شهر با تیراندازی مواجه شد که منجر به مرگ ۱۱ غیرنظامی غیرمسلح شد. فشارهای بین‌المللی دولت گواتمالا را مجبور کرد تا این پایگاه را تعطیل کند و سانتیاگو
مجبور کرد تا این پایگاه را تعطیل کند و سانتیاگو آتیتلان را به‌عنوان یک «منطقه بدون نظامی‌گری» اعلام کند. یادبودی که به کشتار اختصاص داشت در رانش زمین سال ۲۰۰۵ آسیب دید. طوفان. باران‌های شدید ناشی از طوفان استن در اوایل اکتبر ۲۰۰۵ خسارات گسترده‌ای در سراسر گواتمالا وارد کرد، به‌ویژه در اطراف دریاچه آتیتلان. یک رانش زمین عظیم روستای ساحلی پاناباج را دفن کرد و باعث مرگ تا ۱۴۰۰ نفر، بی‌خانمانی ۵۰۰۰ نفر، و دفن بسیاری از اجساد زیر تن‌ها خاک شد. پس از این حادثه، دیگو اسکینا مندوزا، شهردار سانتیاگو آتیتلان، این
دیگو اسکینا مندوزا، شهردار سانتیاگو آتیتلان، این روستا را یک قبرستان جمعی اعلام کرد: «آن‌هایی که زیر رانش زمین دفن شدند، ممکن است هرگز نجات پیدا نکنند. اینجا خواهند ماند، زیر پنج متر گل دفن شده‌اند. پاناباج اکنون یک گورستان است.» چهار سال و نیم پس از طوفان استن، طوفان گرمسیری آگاتا در سال ۲۰۱۰ بارندگی بیشتری به همراه داشت و باعث خسارات گسترده‌تری در این منطقه شد که منجر به مرگ ده‌ها نفر بین سان لوکاس تولیمان و سان آنتونیو پالاپو شد. از آن زمان جاده‌ها بازگشایی شده و سفر به این منطقه به حالت عادی بازگشته
شده و سفر به این منطقه به حالت عادی بازگشته است.
سرقت کتاب‌ها، اسناد تاریخی، نقشه‌ها و سایر مطالب از کتابخانه‌ها، مشکل مهمی محسوب می‌شود. یک مطالعه که در بریتانیا سفارش داده شد، میانگین نرخ از دست دادن کتابخانه‌ها به سرقت را ۵٫۳ درصد تخمین زده‌اند. در ایالت پنسیلوانیا ایالات متحده، سومین محکومیت برای سرقت کتابخانه، صرف نظر از ارزش مطالب، معادل جنایت محسوب می‌شود. سارقان کتابخانه، ممکن است از کارکنان یا بازدیدکنندگان دائمی کتابخانه باشند، اگر کتابی در فهرست کتابخانه موجود باشد، اما در قفسه‌ها یافت نشود، در خطر کشف شدن هستند. برای جلوگیری از این امر، برخی
خطر کشف شدن هستند. برای جلوگیری از این امر، برخی از سارقان کارت کاتالوگ مربوط به آن را نیز می‌دزدند.
اولژاس آبایولی بکتنوف (قزاقی: Олжас Абайұлы Бектенов [woɫˈʒɑs ɑˌbɑjʊˈɫɤ bjekˈtjenəf])، متولد ۱۳ دسامبر ۱۹۸۰، سیاستمدار قزاقستانی است که از سال ۲۰۲۴ به عنوان نخست‌وزیر قزاقستان خدمت می‌کند. بکتنوف قبل از انتصاب به عنوان نخست‌وزیر در فوریه ۲۰۲۴، سمت‌های مختلفی از جمله معاون و رئیس آژانس مبارزه با فساد را بر عهده داشته است. زندگی و تحصیلات. بکتنوف در ۱۳ دسامبر ۱۹۸۰ در شهر آلما-آتا، جمهوری شوروی سوسیالیستی قزاقستان که اکنون آلماتی نامیده می‌شود، متولد شد. او در سال ۲۰۰۱ با درجه ممتاز از آکادمی حقوق دولتی
او در سال ۲۰۰۱ با درجه ممتاز از آکادمی حقوق دولتی قزاقستان، که اکنون دانشگاه کازگو، نامیده می‌شود، لیسانس حقوق را اخذ کرد. او مدرک دکترای حقوق، را با عنوان بر پایان‌نامه خود، «مشکلات سازمانی و حقوقی پیشگیری از بزهکاری اداری خردسالان در جمهوری قزاقستان» دریافت کرد. مراحل شغلی. بکتنوف در طول زندگی حرفه ای خود فعالیت‌های مختلفی را بر عهده داشته است. او کار خود را به عنوان کارشناس در وزارت دادگستری قزاقستان در سال ۲۰۰۲ آغاز کرد. در سال ۲۰۰۶ کارشناس ارشد بخش حقوقی در دفتر نخست‌وزیر قزاقستان شد. در سال‌های بعد،
در دفتر نخست‌وزیر قزاقستان شد. در سال‌های بعد، بکتنوف نقش‌های کلیدی در دولت قزاقستان ایفا کرد. او از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ در اداره ریاست جمهوری زیر نظر رئیس‌جمهور وقت قزاقستان نورسلطان نظربایف خدمت کرد و از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۲ به عنوان معاون کمیته خدمات ثبت و کمک حقوقی در وزارت دادگستری انتخاب شد. در سال ۲۰۱۲ بکتنوف وظیفه مبارزه با فساد در قزاقستان را بر عهده گرفت. او در این سال به عنوان رئیس بخش در دفتر مرکزی آژانس مبارزه با جرایم اقتصادی و فساد قزاقستان (پلیس مالی) فعالیت کرده و سپس در ژوئیه سال ۲۰۱۵ به عنوان
فعالیت کرده و سپس در ژوئیه سال ۲۰۱۵ به عنوان رئیس ستاد آکیمات شهر آستانه خدمت کرد و سپس به عنوان رئیس دبیرخانه رئیس دفتر اداره ریاست جمهوری خدمت کرد. اداره مبارزه با فساد. بکتنوف پس از آن در تاریخ ۱ ژوئن ۲۰۱۸ به عنوان معاون رئیس آژانس امور خدمات کشوری و مبارزه با فساد جمهوری قزاقستان منصوب شد. بکتنوف در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۹ به سمت معاون اول رئیس منصوب شد. در ۲۵ فوریه ۲۰۲۲، بکتنوف ریاست آژانس مبارزه با فساد جمهوری قزاقستان را بر عهده گرفت. انتصاب او پس از ناآرامی‌های ژانویه ۲۰۲۲ صورت گرفت که طی آن آنتیکور تحت هدایت
ژانویه ۲۰۲۲ صورت گرفت که طی آن آنتیکور تحت هدایت بکتنوف معاملات مالی بستگان نورسلطان نظربایف، رئیس‌جمهور سابق، را بررسی کرد. این امر منجر به دستگیری برادرزاده نظربایف، کایرات ساتیبالدی، به دلیل کلاهبرداری از قزاقستان تلکام و یک شرکت خدمات راه‌آهن، و دامادش، کایرات بوران بایف، به دلیل فساد در بخش شبه دولتی شد. در اثر تحقیقات هر دو آنها به شش سال زندان محکوم شدند. در زمان ریاست وی بر آژانس مبارزه با فساد پرونده‌های فساد برجسته ای پیگیری شد از جمله: در دوران ریاست بکتنوف، تغییرات قابل توجهی آژانس مبارزه با
ریاست بکتنوف، تغییرات قابل توجهی آژانس مبارزه با فساد رخ داد و در راستای همین موضوع ببیش از ۱۰۰ کارمند با اقدامات انضباطی در دادگستری مواجه شدند که منجر به محکومیت ۹ نفر شد. علاوه بر این، دارایی‌هایی به ارزش بیش از ۶۵۰ میلیارد تنگه از متخلفان بازپس گرفته شد که این مبلغ برای توسعه مهدکودک‌ها و مدارس در قزاقستان اختصاص یافت. از دیگر اقدامات این دوره تصویب قانون عدم امکان استفاده محکومان به فسادهای بزرگ از قانون آزادی مشروط بود. نخست‌وزیری. پس از استعفای دولت، حزب امانت در ۶ فوریه ۲۰۲۴ از بکتنوف برای نقش
حزب امانت در ۶ فوریه ۲۰۲۴ از بکتنوف برای نقش نخست‌وزیر قزاقستان حمایت کرد. رئیس‌جمهور قاسم جومارت توکایف نامزدی بکتنوف را به نمایندگی از حزب مورد تأیید قرار داده و او را به سمت نخست‌وزیری قزاقستان منصوب کرد و بنابراین بکتنوف را به اولین سیلوویک تبدیل کرد که در قزاقستان به عنوان نخست‌وزیر منصوب شده است. در فرهنگ لغت سیاسی بازمانده از فرهنگ روسی، سیلوویک (به روسی: силовик، IPA: [sjɪlɐˈvjik]؛ جمع: siloviki، روسی: силовики، IPA: [sjɪləvjɪˈkji]) شخصی است که برای هر سازمان دولتی کار می‌کند که مجاز به استفاده از
هر سازمان دولتی کار می‌کند که مجاز به استفاده از زور علیه شهروندان یا دیگران باشد و از این سازمانها وارد دنیای سیاست شده است. در حقیقت سیلیویک به افرادی سیاسی گفته می‌شوند که در نهادهای نظامی و انتظامی یا امنیتی رسمی مشغول به کار کرده و خاستگاه اصلی آنها این سازمانها می‌باشد.Illiarionov, Andrei (2009). "Reading Russia: The Siloviki in Charge". Journal of Democracy. زندگی شخصی. بکتنوف متأهل بوده و دارای سه فرزند است اما نام اعضای خانواده اش مشخص نیست. عظمت مایتانوف، روزنامه‌نگار قزاقستان، ادعا کرد که بکتنوف
روزنامه‌نگار قزاقستان، ادعا کرد که بکتنوف با ادعای اینکه داماد عادلبک ژاکسیبکوف است، از طریق خویشاوندسالاری به قدرت رسیده است.
تسوشیما شووجی با نام ادبی اوسامو دازای نویسنده سرشناس ژاپنی است. او در ۱۹ ژوئن ۱۹۰۹ (سال ۴۲ دوره میجی) متولد شد و در ۱۳ ژوئن ۱۹۴۸ (سال ۲۳ دوره شووا) پس از ۶ بار خودکشی ناموفق در نهایت در در ۳۹ سالگی و در شب تولد ۴۰ سالگی‌اش خودکشی کرد و از دنیا رفت. او نویسنده رمان‌های مهمی مانند زوال بشری و شایو یا خورشید درحال غروب در ادبیات مدرن ژاپنی است. زندگی شخصی. دوران کودکی. اوسامو دازای در روستای کان‌آگی، بخش کیتاتسوگارو، استان آئوموری (اکنون شهر گوشوگاوارا)، منطقه توهوکو به دنیا آمد. او پسر ششم و فرزند دهم
منطقه توهوکو به دنیا آمد. او پسر ششم و فرزند دهم خانواده تسوشیما بود. خانوادهٔ او از زمین‌داران نوظهور دوره میجی و از ثروتمندان و بزرگ‌ترین مالیات‌دهندگان بودند و صلاحیت حضور در مجلس اشراف ژاپن را داشتند. دوران تحصیل. او در سال ۱۹۲۳ پدرش را از دست داد و در همان سال به دبیرستان استان آئوموری رفت و در یک پانسیون زندگی کرد و از خانواده‌اش دور شد. سپس وارد دبیرستان متوسطه دوره دوم هیروساکی شد و به‌عنوان یک دانش‌آموز و دانشجوی نمونه به تحصیل ادامه داد. سال ۱۹۲۸ انتشار مجله سایبو بونگی یا ادبیات یاخته‌ای به
انتشار مجله سایبو بونگی یا ادبیات یاخته‌ای به سردبیری دازای شروع شد و از همین سال نوشتن اعتراف‌گونه را دربارهٔ خانواده خود آغاز کرد. به اعتقاد بیشتر محققان، ادبیات واقعی دازای از همین زمان آغاز شد. در همین حین به مطالعه آثار نویسندگان مهمی مانند ریونوسوکه آکوتاگاوا پرداخت. او بسیار شیفته قلم آکوتاگاوا شد و در سخنرانی او شرکت کرد؛ اما دو ماه پس از این اتفاق آکوتاگاوا خودکشی کرد و روی دازای تأثیر بسیاری گذاشت. در ابتدای سال ۱۹۲۹، برادر کوچکترش در ۱۷ سالگی فوت کرد. پس از آن با اتفاقات دیگری که برای او رخ داد
کرد. پس از آن با اتفاقات دیگری که برای او رخ داد و درگیری‌های فکری بسیارش، برای اولین‌بار در آخرین ماه همان سال خودکشی کرد که نافرجام بود. در سال ۱۹۳۰، او بدون دانستن زبان فرانسوی، به ادبیات فرانسه علاقه نشان داد و وارد دانشکده ادبیات فرانسه دانشگاه سلطنتی توکیو شد. در همان سال به ملاقات ماسوجی ایبوسه رفت. ایبوسه در آن سال‌ها نویسنده‌ای شناخته شده بود و دازای بسیار تحت‌تأثیر قلم او بود؛ از آن به بعد او نقش دوست و راهنمای دازای را برعهده گرفت. زندگی مشترک با هاتسویو و اتفاقات. پس از ماجرای مرگ برادر کوچکترش
هاتسویو و اتفاقات. پس از ماجرای مرگ برادر کوچکترش و خودکشی آکوتاگاوا، رفت‌وآمد دازای به محله گیشاها برای آموختن هنر نقالی همراه نواختن شامیسن زیاد شد و در این رفت‌وآمدها با گیشای کارآموزی به نام هاتسویو اویاما آشنا شد. زمانی که دازای به توکیو رفت، در ابتدای دوران فعالیتش به جنبش‌های غیرقانونی چپ‌گرا علاقه‌مند شد و در پی کمک همه‌جانبه از آن‌ها و رابطه او با هاتسویو پس از خارج‌شدن از حرفه گیشایی، برادر بزرگترش، بونجی، او را از خانواده طرد و اخراج کرد؛ چرا که خبر رسوایی فرار یک گیشا با پسری از یک خانواده
که خبر رسوایی فرار یک گیشا با پسری از یک خانواده شناخته شده مایه ننگ آن‌ها بود؛ بنابراین دازای و هاتسویو هر دو به آئوموری بازگشتند. ده روز بعد دازای با یک پیشخدمت جوان در بار به نام شیمه‌کو تانابه آشنا شد و سعی کردند با غرق‌کردن خودشان، خودکشی دونفرهانجام دهند؛ اما دختر همراهش می‌میرد و خودش زنده می‌ماند. دازای در پی این ماجرا به کمک در خودکشی متهم شد و بازجویی شد؛ اما به کمک بونجی (برادر بزرگ‌ترش) و دیگران، تعقیب قضایی او متوقف شد. دازای سپس با هاتسویو زندگی مشترکش را آغاز کرد؛ اما خانه آن‌ها به خانه تیمی
مشترکش را آغاز کرد؛ اما خانه آن‌ها به خانه تیمی حزب چپ و یک پناهگاه برای جنبش‌های غیرقانونی تبدیل شد. در ۲۳ سالگی دازای به توصیه برادرش خود را به پلیس استان آئوموری معرفی کرد و روابط خود را به حزب چپ‌گرا قطع کرد. دازای تفاهم‌نامه‌ای با بونجی امضا کرد که در ازای دخالت نداشتن در هیچ‌گونه جنبش‌های غیرقانونی و رفتارهای مشکل‌زا و قول فارغ‌التحصیلی از دانشگاه، کمک‌هزینه‌ای به مبلغ ۱۲۰ ین به‌صورت ماهانه دریافت کند. در سال ۱۹۳۲(سال هفتم شووا) تصمیم گرفت تا روی نوشتن رمان تمرکز کند. دازای زمانی که سال پنجم خود را
رمان تمرکز کند. دازای زمانی که سال پنجم خود را در دانشگاه می‌گذراند و از فارغ‌التحصیلی ناامید شده بود، در آزمون ورودی (استخدام) روزنامه می‌یاکو شرکت کرد و نتوانست در آن موفق شود. سپس دازای، ناامیدتر از قبل، در ۱۸ مارس، با حلق‌آویز کردن خود در کوه‌های کاماکورا اقدام به خودکشی کرد و باز هم ناموفق بود. او در ماه آوریل به علت التهاب صفاق (پریتونیت) و وضعیت بحرانی سلامتش در بیمارستان بستری شد و عمل جراحی انجام داد. استفاده بیش از حد داروهای مسکن/مخدر باعث اعتیاد او به آن‌ها شد و در همین وضعیت بود که خبر اخراج
او به آن‌ها شد و در همین وضعیت بود که خبر اخراج او از دانشگاه به علت پرداخت‌نکردن شهریه به گوشش رسید. نویسندگی و زندگی حرفه‌ای. دازای سبک‌های متنوعی را در داستان‌نویسی‌هایش امتحان کرده بود؛ تا اینکه داستان دلقکِ ستاره که در مجله مکتب رمانس ژاپن (نسخه ماه مه ۱۹۳۵) منتشر شد، توجه هارو ساتو را جلب کرد و در پی آن برای دازای کارت‌پستالی فرستاد که روی آن نوشته بود «به آن نمره قبولی می‌دهم.» نامه ژوئن ۱۹۳۵، اولین نامه‌ای بود که دازای به ساتو نوشت. او به ساتو که به استعداد دازای توجه کرده بود و برای تشویق او
که به استعداد دازای توجه کرده بود و برای تشویق او کارت‌پستال فرستاده بود، نوشت: «اگر خودم را کنترل نکنم، ممکن است بی‌هوا فریاد بزنم «هورا» و نتوانم جلوی آن را بگیرم» و به این شکل خوشحالی خود را ابراز کرد. اولین مجموعه نوشته‌های دازای نیز در قالب کتابی به نام آخرین سال‌های عمر گردآوری و چاپ شد. او در همان روزها متوجه شد که داستانش، با نام داستان بازگشت، نامزد دریافت جایزه آکوتاگاوا شده است؛ اما برنده نشد. (آن سال داستان 蒼氓 از تاتسوزو ایشی‌کاوا برنده این جایزه شد) ساتو که یکی از داوران جایزه آکوتاگاوا بود،
شد) ساتو که یکی از داوران جایزه آکوتاگاوا بود، در نقد دازای گفت: «داستان بازگشت» در مقایسه با آثار قبلی او، یک شکست است. یاسوناری کاواباتا که یکی دیگر از داوران بود، نیز گفت: «... به نظر من در زندگی نویسنده ابرهای شومی وجود دارد که استعداد او را مطیعانه به ایجاد نفرت و بیزاری وامی‌دارد.» این گفته دازای را برآشفت تا او در جواب بنویسد: «به نظر شما، آیا فقط داشتن زندگی عالی، پرورش پرندگان کوچک و دیدن رقص، زندگی است؟... در نوشته شما با اجتماعی طرف هستیم که بوی تعلق به پول از آن به مشام می‌رسد…» اعتیاد به
بوی تعلق به پول از آن به مشام می‌رسد…» اعتیاد به داروهای مسکن. با تشدید اعتیادش به پابینال (اکسی‌کدون)، سال ۱۹۳۶ در بیمارستان بستری شد، اما بدون اینکه موفق به ترک آن شود، بعد از ۱۰ روز مرخص شد. در ژوئن همان سال، کتاب آخرین سال‌های عمر را نوشت که نامزد جایزه آکوتاگاوا شد، اما نویسنده باز هم موفق به دریافت آن نشد. این شکست ضربه شدیدی برایش بود که به همراه اعتیاد شدیدش، حالت نیمه مجنونی به او داد. پیش از انتخاب نهایی برنده دومین جایزه آکوتاگاوا، دازای به استاد خود، ساتو که عضو هیئت داوران جایزه بود، نامه‌ای ۴
خود، ساتو که عضو هیئت داوران جایزه بود، نامه‌ای ۴ متری و به‌صورت خوشنویسی نوشت و در آن از استاد خود خواست تا جایزه (۵۰۰ ین) را به او بدهند و او را فراموش و به حال خود رها نکنند. علت این درخواست اعتیاد دازای ۲۶ساله به داروهای مسکن و افزایش هزینه‌های درمان او بود که موجب بدهی‌های سنگین شده بود. اما دومین دوره جایزه ادبی آکوتاگاوا بدون برنده اعلام شد. ساتو که متوجه رفتار و افکار غیرعادی دازای شده بود، از طریق ایبوسه ماسوجی و گایشی یاماگی‌شی متوجه اعتیاد شدیدش شد و به او گفت که باید حتماً بستری شود. به همین
شد و به او گفت که باید حتماً بستری شود. به همین ترتیب دازای به مدت ۱۰ روز در بیمارستان سای‌سی‌کای‌شیبا بستری شد. اعتیاد دازای به داروی مسکن به‌قدری شدت گرفت که گفته می‌شود تزریق او به روزی ۵۰ بار رسیده بود. او برای تهیه دارو از آشنایانش پول قرض می‌گرفت و حتی کیمونوی خود را گرو گذاشته بود. هاتسویو که از این وضعیت بیزار شده بود، پیش ماسوجی ایبوسه رفت و از اوضاع دازای برای او گفت. در نهایت به‌اجبار خانواده تسوشیما (برادرش بونجی و باقی افراد) او را به‌زور در بیمارستان روانی موساشینو توکیو در تاریخ ۱۳ اکتبر
بیمارستان روانی موساشینو توکیو در تاریخ ۱۳ اکتبر بستری کردند. او در ۱۲ نوامبر پس از درمان اعتیادش از بیمارستان مرخص شد؛ اما یک از بستگانش که دانشجوی هنر بود، اعتراف کرد که زمانی که او در بیمارستان بستری بود، هاتسویو با او رابطه داشته است و به او خیانت کرده است. در اواخر مارس دازای و هاتسویو به اونسن می‌ناکامی رفتند و هر دو اقدام به خودکشی کردند. هیچ‌کدام نمردند؛ اما پس از آن از هم جدا شدند. دازای پس از جدایی از هاتسویو دو داستان «انسان ازدست‌رفته» و «پرچمدار قرن بیستم» را نوشت. انسان ازدست‌رفته دربارهٔ
قرن بیستم» را نوشت. انسان ازدست‌رفته دربارهٔ بستری‌شدن در بیمارستان روانی است. داستان چنین آغاز می‌شود: «دل‌مشغولی، تنها گل‌های مقابل پنجره. روز سیزدهم، هیچی. روز چهاردهم، هیچی. روز پانزدهم، به همین روال هیچی. روز شانزدهم، هیچی. روز هفدهم، هیچی.» دازای و جنگ. از اواسط دهه ۱۹۳۰، روحیه ملی‌گرایی و نظامی‌گری به نحو بی‌سابقه‌ای بر کشور مسلط شد و با یورش ژاپن به سرزمین چین (جنگ دوم چین و ژاپن) سال ۱۹۳۷ و جنگ اقیانوس آرام سال ۱۹۴۱، حاکمیت دیکتاتوری نظامیها به اوج خود رسید. متعاقب آن، دنیای هنر و ادبیات هم با
اوج خود رسید. متعاقب آن، دنیای هنر و ادبیات هم با تشدید اختناق خیلی زود از پا درآمد. در هنگامه جنگ و درست زمانی که بسیاری از نویسندگان راه گریز از واقعیات را در توصیف مسائل روزمره و تصویر کردن صحنه‌های کوچک زندگی مردم معمولی و روستایی می‌دیدند، دازای همراه با معدودی از نویسندگان همچنان به خلق آثار باارزش ادبی ادامه دادند و به اصطلاح نگذاشتند آتش ادبیات ژاپن خاموش شود. دازای که به علت بیماری ریوی (ارتشاح ریه) از خدمت سربازی معاف شده بود، در زمان جنگ داستان‌هایی مانند هشت چشم‌انداز توکیو و هملت نو نوشت. در
مانند هشت چشم‌انداز توکیو و هملت نو نوشت. در ۱۹۴۲، مادرش درگذشت و او به زادگاهش برگشت و یک ماه آنجا ماند که حاصل آن کتاب تسوگارو بود. در سال ۱۹۴۵، با شروع بمباران توکیو در ۱۰ مارس، خانه‍اش ویران شد و از بین رفت و به خانه خانواده میچیکو در کوفو پناه برد و در آنجا فرصت دیدار با ایبوسه که تازه از خدمت ارتش رهایی‌یافته بود را پیدا کرد. در حمله هوایی کوفو بین ۶ و ۷ ژوئیه، خانه ایشی‌هارا به‌طور کامل سوخت و به خانه تسوشیما، جایی که در آن بزرگ شده بود، در تسوگارو پناه برد. سرانجام با بمباران اتمی هیروشیما و
پناه برد. سرانجام با بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی جنگ پایان یافت و ژاپن برای اولین بار به اشغال بیگانگان درآمد. شهرت دازای و آخرین معشوقه‌اش. او با پایان جنگ، به توکیو برگشت. این زمان شهرتش به‌قدری زیاد شده بود که هر روز روزنامه‌نگاران، ناشران و طرفداران نوشته‌هایش به ملاقاتش می‌آمدند. در همان مواقع بود که با تومی‌ئه یامازاکی، آرایشگر ۲۷ ساله‌ای آشنا شد و دازای که دردهای جسمانی‌اش به اوج رسیده بودند، پیاپی می‌نوشید و تومی‌ئه به پرستار و محرم رازهای او تبدیل شده بود، به‌طوری‌که دازای دفتر کارش را نیز به