payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زندگی‌نامه و منتخب شعری را از شاعران کم اسم رسم ادبیات پارسی را برای سروش صحت و مخاطبان بیان می‌کنند. مثنوی‌خوانی: دکتر امیرحسین ماحوزی، کتاب مثنوی معنوی از مولانا را برای سروش صحت و مخاطبان می‌خوانند و توضیح می‌دهند.
در جنگ جهانی دوم، آلمان نازی در اردوگاه‌های کار اجباری فاحشه‌خانه‌هایی (Lagerbordell یا Freudenabteilungen به معنای «بخش‌های شادی») تأسیس کرد تا بهره‌وری زندانیان را افزایش دهد. استفاده از این فاحشه‌خانه‌ها محدود به زندانیان ممتاز آریایی، عمدتاً کاپوها (کارگزاران زندانی) و افراد جنایتکار بود. زندانیان یهودی طبق قوانین مربوط به ممنوعیت اختلاط نژادی، اجازه استفاده از این فاحشه‌خانه‌ها را نداشتند. در نهایت، این فاحشه‌خانه‌ها هیچ افزایش قابل توجهی در سطح بهره‌وری زندانیان ایجاد نکردند، بلکه موجب شکل‌گیری بازاری
زندانیان ایجاد نکردند، بلکه موجب شکل‌گیری بازاری برای کوپن‌ها در میان زندانیان ممتاز اردوگاه شدند. زنانی که به اجبار وارد این فاحشه‌خانه‌ها شدند، عمدتاً از اردوگاه کار اجباری مخصوص زنان راونسبروک آمده بودند، به‌جز آشویتس که از زندانیان خودش استفاده می‌کرد. همراه با فاحشه‌خانه‌های نظامی آلمان در طول جنگ جهانی دوم، تخمین زده می‌شود که دست‌کم ۳۴٬۱۴۰ زن زندانی در دوران رایش سوم به بردگی جنسی واداشته شدند. تاریخچه و نحوه عملکرد. نخستین فاحشه‌خانه اردوگاهی در سال ۱۹۴۲ در ماوتهاوزن/گوزن تأسیس شد. پس از ۳۰ ژوئن
۱۹۴۲ در ماوتهاوزن/گوزن تأسیس شد. پس از ۳۰ ژوئن ۱۹۴۳، یک فاحشه‌خانه در آشویتس در «بلوک ۲۴» دایر بود و از ۱۵ ژوئیه ۱۹۴۳ نیز در بوخن‌والت. فاحشه‌خانه اردوگاه نوینگامه در اوایل سال ۱۹۴۴، در داخائو در ماه مه ۱۹۴۴، در میتلباو-دورا در اواخر تابستان و در زاکسِن‌هاوزن در ۸ اوت ۱۹۴۴ تأسیس شد.دربارهٔ زمان تأسیس فاحشه‌خانه اردوگاه فلوسن‌بیورگ تاریخ‌های متناقضی وجود دارد: یک منبع تابستان ۱۹۴۳ را ذکر می‌کند؛ منبعی دیگر می‌گوید این فاحشه‌خانه تا ۲۵ مارس ۱۹۴۴ افتتاح نشده بود. فاحشه‌خانه‌های اردوگاهی معمولاً به شکل
نشده بود. فاحشه‌خانه‌های اردوگاهی معمولاً به شکل سربازخانه‌هایی ساخته می‌شدند که با حصار سیم‌خاردار احاطه شده بودند و شامل اتاق‌های کوچک جداگانه برای حداکثر ۲۰ زندانی زن بودند. این مکان‌ها تحت نظارت یک ناظر زن ("Aufseherin") قرار داشتند. زنان به دلیل خستگی و بیماری به‌طور مرتب تعویض می‌شدند و پس از آن به‌عنوان زندانیان عادی به بیرکناو فرستاده می‌شدند. فاحشه‌خانه‌ها فقط در شب‌ها باز بودند و هیچ زندانی یهودی مرد اجازه ورود نداشت. کسانی که به نوبت مشتریان دسترسی داشتند (فقط «وی‌آی‌پی‌های آریایی»)، باید برای
داشتند (فقط «وی‌آی‌پی‌های آریایی»)، باید برای روز مشخصی ثبت‌نام می‌کردند و دو رایش‌مارک برای ۲۰ دقیقه «خدمت» طبق برنامه از پیش تعیین‌شده پرداخت می‌کردند. تطبیق زنان با مشتریان توسط یک مأمور اس‌اس انجام می‌شد. افرادی که به‌طور طعنه‌آمیزی «وی‌آی‌پی‌های آریایی» نامیده می‌شدند، شامل زندانیان مسیحی لهستانی و کسانی بودند که به دلیل فعالیت‌های جنایی به اردوگاه فرستاده شده و مثلث‌های سبز بر لباس داشتند (از این‌رو به آن‌ها «مردان سبز» نیز گفته می‌شد). شواهدی نسبتاً بحث‌برانگیز وجود دارد که در برخی فاحشه‌خانه‌ها،
بحث‌برانگیز وجود دارد که در برخی فاحشه‌خانه‌ها، ممکن است زنانی وجود داشته باشند که بر سینه‌شان خالکوبی Feld-Hure («فاحشه میدانی») حک شده بود. برخی از این زنان قربانی عقیم‌سازی اجباری و سقط جنین اجباری شدند که اغلب به مرگ منجر می‌شد. در آشویتس، این زنان عمدتاً آلمانی یا لهستانی بودند – و هیچ‌کدام یهودی نبودند – و اعضای «ورماخت» و «اس‌اس» اجازه نداشتند به آن‌ها مراجعه کنند. یک فاحشه‌خانه نظامی برای سربازان آلمانی و نگهبانان اس‌اس نیز وجود داشت، اما خارج از اردوگاه قرار داشت و تمامی زنان آن فاحشه‌های غیرنظامی
قرار داشت و تمامی زنان آن فاحشه‌های غیرنظامی آلمانی بودند. اگرچه قطعاً گزارش‌هایی از سوی بازماندگان دربارهٔ سوءاستفاده جنسی نگهبانان مرد آلمانی از زنان یهودی در آشویتس و دیگر اردوگاه‌ها وجود دارد، اما «هیچ مدرک آرشیوی مبنی بر تجاوز نظام‌مند به زنان یهودی در اردوگاه‌ها یا بهره‌کشی جنسی سازمان‌یافته از آنان در فاحشه‌خانه‌های نازی وجود ندارد.» این فاحشه‌خانه‌ها در خاطرات و رمان‌هایی از بازماندگان ذکر شده‌اند، از جمله رمان «خانه عروسک‌ها» نوشته کات‌زت‌نیک در سال ۱۹۵۳، خاطرات «"آیا این یک انسان است"» اثر پریمو
۱۹۵۳، خاطرات «"آیا این یک انسان است"» اثر پریمو لوی در سال ۱۹۴۷، و کتاب «مردانی با مثلث صورتی» نوشته یوزف کوهوت با نام مستعار هاینتس هگر؛ اما تا اواسط دهه ۱۹۹۰ موضوع مطالعه علمی نبودند، تا اینکه انتشاراتی از سوی پژوهشگران زن سکوت علمی در این باره را شکستند. گاهی اوقات نیروهای اس‌اس با وعده رفتار انسانی‌تر یا کاهش مدت محکومیت نامشخص، زنان را ترغیب به خدمت در فاحشه‌خانه‌ها می‌کردند. این موضوع موجب خشم یا حسادت میان سایر زندانیان زن می‌شد. نینا میخائیلونا، یک زندانی روس اردوگاه، گزارش داده است: «وقتی فهمیدیم
زندانی روس اردوگاه، گزارش داده است: «وقتی فهمیدیم دختری از بلوک ما انتخاب شده، او را گرفتیم، پتو رویش انداختیم و آن‌قدر کتکش زدیم که به سختی می‌توانست تکان بخورد. معلوم نبود که آیا خوب می‌شود یا نه. آن‌ها فقط می‌خواستند زندگی بهتری داشته باشند و ما این‌طور مجازاتشان کردیم.» زندانیان همجنس‌گرا و فاحشه‌خانه‌های اردوگاهی. هاینریش هیملر همچنین تلاش کرد از این فاحشه‌خانه‌ها برای آموزش «لذت‌های جنس مخالف» به زندانیانی که مثلث صورتی داشتند استفاده کند؛ یعنی به‌عنوان نوعی «درمان» برای همجنس‌گرایی آن‌ها. هگر ادعا
نوعی «درمان» برای همجنس‌گرایی آن‌ها. هگر ادعا می‌کند که هیملر دستور داده بود تمامی زندانیان همجنس‌گرا هفته‌ای یک‌بار به‌طور اجباری به فاحشه‌خانه اردوگاه برده شوند تا از این طریق از همجنس‌گرایی «درمان» شوند. اشاره‌های فرهنگی. مستند فرانسوی «شب و مه» در سال ۱۹۵۵ به وجود فاحشه‌خانه‌های اردوگاه‌های کار اجباری اشاره کرده بود. این فیلم به کارگردانی آلن رنه شامل تصاویر گسترده‌ای از اردوگاه‌ها بود و بر پایه مصاحبه با بازماندگان ساخته شده بود. فاحشه‌خانه‌های اردوگاه‌های کار اجباری آلمان همچنین در فیلم‌های داستانی
کار اجباری آلمان همچنین در فیلم‌های داستانی در دهه ۱۹۷۰ بازآفرینی شدند، مانند: «"ایلسا، ماده‌گرگ اس‌اس"»، «"آخرین ارجی گشتاپو"»، «اردوگاه عشق ۷»، «"اردوگاه آزمایش‌های انسانی اس‌اس"» و «اردوگاه عشق نازی ۲۷». نمونه‌هایی از ادبیات اسرائیلی دربارهٔ این موضوع شامل رمان «» نوشته یهی‌ئل دنور (که آن را با استفاده از شماره اردوگاهی‌اش Ka-Tsetnik 135633 منتشر کرد) و ژانر داستانی «» می‌شود. نویسنده اهل چک، آرنوشت لوستیگ، رمانی با عنوان "چشم‌های سبز دوست‌داشتنی" (با شابک: 1559706961) نوشته است که داستان دختری ۱۵ ساله
1559706961) نوشته است که داستان دختری ۱۵ ساله یهودی را روایت می‌کند که به اردوگاهی تبعید شده و در طول جنگ جهانی دوم مجبور به خدمت در یک فاحشه‌خانه اردوگاهی می‌شود. در سریال درام استرالیایی "جایی که می‌توان آن را خانه نامید" که داستان آن در دهه ۱۹۵۰ می‌گذرد، شخصیت اصلی، سارا آدامز، یک زن استرالیایی است که به یهودیت گرویده و پیش از آنکه به اجبار به فاحشه‌خانه اردوگاه فرستاده شود، در اردوگاه کار اجباری راونسبروک بوده است. گروه راک انگلیسی جوی دیویژن نام خود را از فاحشه‌خانه‌های اردوگاه در آشویتس گرفته بود،
را از فاحشه‌خانه‌های اردوگاه در آشویتس گرفته بود، آن‌چنان‌که در رمان *خانه عروسک‌ها* (۱۹۵۳) توصیف شده است.
انجمن رادیو آماتوری لسوتو (به انگلیسی: Lesotho Amateur Radio Society یا به اختصار LARS) یک سازمان غیرانتفاعی ملی در کشور لسوتو است که برای علاقه‌مندان به رادیو آماتوری فعالیت می‌کند. این انجمن یک دفتر تبادل کارت کیو‌اس‌ال (QSL) را برای اعضایی که به‌طور منظم با اپراتورهای رادیو آماتوری در سایر کشورها ارتباط دارند، اداره می‌کند. همچنین تجهیزات رادیویی در اختیار اعضای خود قرار می‌دهد.انجمن رادیو آماتوری لسوتو نماینده منافع اپراتورهای رادیو آماتوری و شنوندگان موج کوتاه در لسوتو در برابر نهادهای تنظیم مقررات
موج کوتاه در لسوتو در برابر نهادهای تنظیم مقررات مخابراتی داخلی و بین‌المللی است. این انجمن به‌عنوان نماینده ملی لسوتو در اتحادیه بین‌المللی رادیو آماتوری (International Amateur Radio Union) عضویت دارد.
شهر ساری به ۴ منطقه و ۲۰ ناحیه شهری تقسیم شده است. شهرداری ساری به منظور تسریع و بهبود مدیریت شهری برای هر یک از چهار منطقه، یک شهردار منصوب می‌کند؛ شهردار هر منطقه به عنوان قائم مقام شهردار ساری در آن منطقه فعالیت می‌کند و شهرداران این مناطق با حکم شهردار ساری منصوب می‌شوند، مسئولیت هماهنگی میان شهردار ساری و مناطق مختلف شهرداری و همچنین نظارت بر فعالیت‌های شهرداری‌های مناطق چهارگانه ساری بر عهده معاونت برنامه ریزی و هماهنگی مناطق شهرداری ساری است. ساری از لحاظ اداری، سیاسی، فرهنگی و صنعتی بزرگ‌ترین و
از لحاظ اداری، سیاسی، فرهنگی و صنعتی بزرگ‌ترین و مهم‌ترین شهر استان مازندران به شمار می‌آید و پس از شهر رشت پرجمعیت ترین شهر شمال کشور محسوب می‌شود. منطقه یک. منطقه یک ساری یکی از مناطق شهر ساری است. بیشتر وسعت در بین مناطق شهر ساری مربوط به این منطقه است که به ۷ ناحیه شهری تقسیم‌بندی شده است. از محلات آن می‌توان به میرزمانی، پیوندی، پیام نور، سلمان فارسی، مهیار، دانش، لاله، معلم، امام رضا، شهابی، امامزاده عباس، ششصد دستگاه، ذعالچال، آبندانسر، آببندانکش و هولا اشاره نمود. ساختمان شهرداری منطقه یک نیز در
هولا اشاره نمود. ساختمان شهرداری منطقه یک نیز در خیابان پیروزی، کوچه ناصح واقع شده است. منطقه دو. منطقه دو ساری یکی از مناطق شهر ساری است. این منطقه است که به ۷ ناحیه شهری تقسیم‌بندی شده است که از نظر جمعیت بیشتر جمعیت را در بین مناطق دارد. از محلات آن می‌توان به طبرستان، گلستان، سیدالشهدا، باهنر، جهاد، امیر مازندرانی، شهبند، اصحاب، کارمندان، آزادی، پاسداران، ۲۲ بهمن، امام حسین، جام جم، دولت، هفت تیر و قرق اشاره نمود. ساختمان شهرداری منطقه دو نیز در ضلع شرقی میدان امام حسین (ع) واقع شده است. منطقه سه.
شرقی میدان امام حسین (ع) واقع شده است. منطقه سه. منطقه سه ساری یکی از مناطق شهر ساری است. این منطقه به ۵ ناحیه شهری تقسیم‌بندی شده است. از محلات آن می‌توان به کشاورز، لسانی، پل گردن، لاکدشت، مهدشت، آهی دشت، بالادزا، پایین دزا، دخانیات، کارگران، شهرداری، اتحاد و سپاه اشاره کرد. ساختمان شهرداری منطقه سه نیز در بلوار کشاورز بعد از خیابان شهید چمران واقع شده است. منطقه چهار. منطقه چهار ساری یکی از مناطق شهر ساری است. این منطقه که با نام منطقه بافت کهن و تاریخی هم شناخته می‌شود به ۱ ناحیه شهری تقسیم‌بندی شده
هم شناخته می‌شود به ۱ ناحیه شهری تقسیم‌بندی شده است و از جدیدترین مناطق شهری ساری به شمار می‌آید و کمترین وسعت و جمعیت را نسبت به دیگر مناطق شهری دارد. از محلات آن می‌توان به شیخ طبرسی، جمهوری (نادر)، بازار، قارن انقلاب، مدرس، ۱۸ دی، فردوسی و آب انبار نو اشاره کرد. ساختمان شهرداری منطقه چهار در خیابان فردوسی نرسیده به ابن شهرآشوب واقع شده است.
منو ببر خونه نخستین آلبوم چندآهنگهٔ خواننده-ترانه‌پرداز و تهیه‌کنندهٔ موسیقی انگلیسی پینک‌پانترس می‌باشد که حاوی سه قطعه است. این ئی‌پی در ۱۶ دسامبر سال ۲۰۲۲ از سوی وارنر رکوردز منتشر گردید. این اثر پس از میکس‌تیپ وی تحت عنوان "به درک" (۲۰۲۱) منتشر شده و پیش از دومین آلبوم استودیویی او تحت عنوان "خدا میدونه" آمده‌است. پس‌زمینه. "منو ببر خونه" یک آلبوم چندآهنگهٔ سه قطعه‌ای از خواننده-ترانه‌پرداز و تهیه‌کنندهٔ موسیقی انگلیسی پینک‌پانترس می‌باشد که در سال ۲۰۲۲ از سوی وارنر رکوردز منتشر گردید. تهیه‌کنندگی این
از سوی وارنر رکوردز منتشر گردید. تهیه‌کنندگی این ئی‌پی بر عهدهٔ کیتراندا و چند نفر دیگر بوده‌است. پیش از انتشار کامل این ئی‌پی دو تک‌آهنگ از آن با نام‌های «دلم برام تنگ شده» و «پسره دروغگوئه» عرضه شدند. "منو ببر خونه" پس بعد از میکس‌تیپ "به درک" (۲۰۲۱) منتشر شده و پیش از دومین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "خدا میدونه" آمده‌است.
سرویس ملی پخش رادیویی لسوتو (به اختصار: LNBS) رسانه دولتی رادیویی کشور لسوتو است. یکی از ایستگاه‌های اصلی آن، رادیو لسوتو است که در بازه فرکانسی ۹۳٫۹ تا ۹۹٫۳ اف‌ام پخش می‌شود و به زبان‌های سوتو و انگلیسی برنامه دارد. ایستگاه‌های رادیویی فعال. علاوه بر رادیو لسوتو، چندین ایستگاه رادیویی دیگر نیز در این کشور به فعالیت مشغول هستند. از جمله این ایستگاه‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: تاریخچه و فعالیت‌های آلتیمیت رادیو. آلتیمیت رادیو در تاریخ ۹ مه ۲۰۰۶ به‌عنوان نخستین رادیوی تجاری تحت مالکیت دولت در لسوتو
نخستین رادیوی تجاری تحت مالکیت دولت در لسوتو تأسیس شد. هدف این ایستگاه ارائه خدمات به جامعه کسب‌وکار و جوانان و همچنین تبدیل شدن به منبع درآمدی برای وزارت ارتباطات بود. این ایستگاه توسط گروهی از مجریان پیشین رادیو لسوتو راه‌اندازی شد که مسئول تدوین استراتژی و محتوای برنامه‌ها بودند. در سال ۲۰۰۸، نیروهای تمام‌وقت بیشتری به استخدام این رادیو درآمدند. سپس، آلتیمیت اف‌ام با گسترش دامنه پخش خود به فرکانس‌های ای‌ام ۸۹۱ و ای‌ام ۱۱۹۷ به نام آلتیمیت رادیو تغییر نام داد. در سال ۲۰۱۳، این ایستگاه به‌طور موقت بر روی
داد. در سال ۲۰۱۳، این ایستگاه به‌طور موقت بر روی فرکانس اف‌ام ۸۸٫۶ در لریبه نیز پخش شد. از سال ۲۰۱۴، این رادیو برگزارکننده جوایز سالانه موسیقی آلتیمیت رادیو (UMAs)آلتیمیت رادیو عمدتاً به زبان انگلیسی برنامه پخش می‌کند و به مدت ۱۹ ساعت در روز به پخش موسیقی، اخبار کوتاه، تبلیغات و برنامه‌های ورزشی می‌پردازد.
چاندو موندتی کارگردان و فیلمنامه‌نویس هندی است که در سینمای تلوگو فعالیت می‌کند. از فیلم‌های موفق او می‌توان به "کارتیکیا" (۲۰۱۴)، "عشق" (۲۰۱۶)، "کارتیکیا ۲" (۲۰۲۲) و "تاندل" (۲۰۲۵) اشاره کرد. او در جشنواره‌های جایزه ملی فیلم و جایزه ناندی، برنده جایزه شده است.
بصیر بدروز (زادهٔ ۱۵ اسفند ۱۳۳۴ – درگذشتهٔ ۲۵ آبان ۱۴۰۳) نویسنده، تاریخ‌نگار و فعال فرهنگی اهل افغانستان بود که بیشتر عمر خود را صرف پژوهش‌های تاریخی، روشنگری و فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی کرد. زندگی‌نامه. بصیر بدروز در دهکدهٔ قوبی واقع در ولسوالی آبشار، ولایت پنجشیر به دنیا آمد. خانواده‌اش از اهل فرهنگ و مبارزه بودند؛ پدرش آهنگر بود و برادرش، حفیظ آهنگرپور، از فعالان جریان چپ در افغانستان بود. بصیر در دهه‌های ۱۳۵۰ تا ۱۴۰۰ در حوزهٔ تاریخ‌نگاری، فرهنگ و مبارزه مدنی فعال بود. او در جریان فعالیتهای سیاسی اش
مدنی فعال بود. او در جریان فعالیتهای سیاسی اش مدتی به زندان افتاد. او از اعضای حزب ستم ملی و مسئول این حزب در پنجشیر بود. این گروه در دوران حاکمیت حزب دموکراتیک خلق افغانستان تلاش کرد که احمد شاه مسعود را ترور کند و برای این امر برنامه‌ریزی کرده بود. در سال ۱۳۵۹ در نبردهای بین ستم ملی و جمعیت اسلامی تعداد زیادی از افراد کشته شدند. اما پس از رهایی از زندان به دنبال فعالیت‌های مدنی و ادبیات و شعر رفت. وی همچنین در باستان‌شناسی و گیاه‌شناسی و طب سنتی نیز تحقیقاتی داشت و به این امر مشغول بود. آثار. از جمله
داشت و به این امر مشغول بود. آثار. از جمله آثار او کتابی در زمینهٔ تاریخ آریانا و خراسان بود که هرچند نوشته شد، اما هیچ‌گاه به چاپ نرسید. او همچنین ده‌ها مقاله و متن پژوهشی نوشت که بسیاری از آن‌ها به دلیل شرایط نابسامان اقتصادی یا سانسور منتشر نشدند. درگذشت. بصیر بدروز در سال‌های آخر عمر به بیماری دیابت مبتلا شد و سرانجام در ۲۵ آبان ۱۴۰۳ در شهر پلخمری چشم از جهان فروبست. پس از درگذشت او لطیف پدرام رهبر حزب کنگره ملی افغانستان و برخی دیگر از روشنفکران و مقامات سیاسی درگذشت او را تسلیت گفتند. یادبود. از او
سیاسی درگذشت او را تسلیت گفتند. یادبود. از او به عنوان یکی از چهره‌های فرهنگی کمتر شناخته‌شده اما تأثیرگذار در افغانستان یاد می‌شود. برخی رسانه‌های فرهنگی مرگ او را پایان یک دوره از مبارزات روشنفکری در افغانستان دانسته‌اند. پیوند به بیرون. دمبوره و‌ شعر از بصیر بدروز
تلویزیون لسوتو (به انگلیسی: "Lesotho Television" یا به اختصار LTV) شبکهٔ تلویزیونی دولتی کشور لسوتو است که زیر نظر خدمات پخش ملی لسوتو فعالیت می‌کند. این شبکه در سال ۱۹۸۸ هم‌زمان با سفر پاپ ژان پل دوم به کشور، با همکاری ام-نت و با پخش روزانه ۱۵ دقیقه‌ای آغاز به کار کرد. تاریخچه. در سال‌های بعد، تلویزیون لسوتو با توسعه زیرساخت‌ها و افزایش بودجه، زمان پخش خود را افزایش داد و در سال ۱۹۹۸ با پشتیبانی فنی چین و همکاری ام-نت وارد مرحلهٔ دیجیتال‌سازی شد. از همان سال، پخش ماهواره‌ای آن از طریق دی‌اس‌تی‌وی آغاز
سال، پخش ماهواره‌ای آن از طریق دی‌اس‌تی‌وی آغاز شد.پس از پایان همکاری با ام-نت در سال ۲۰۰۲، تلویزیون لسوتو با آفریقا تی وی قرارداد بست و پوشش شبکه را گسترش داد. این شبکه از طریق سامانه دیجیتال زمینی و پلتفرم دی‌اس‌تی‌وی (کانال ۲۹۲) در دسترس است. در سال ۲۰۲۲، از ۲۱ ایستگاه فرستنده دیجیتال، تنها ۱۱ ایستگاه فعال بودند و خاموشی برخی به دلیل خرابی یا خرابکاری گزارش شد. خاموشی سیگنال آنالوگ تا مارس ۲۰۲۳ برنامه‌ریزی شده بود.تلویزیون لسوتو روزانه از ساعت ۶ صبح تا ۱۰:۳۰ شب برنامه پخش می‌کند. حدود ۷۵٪ محتوای آن به
۱۰:۳۰ شب برنامه پخش می‌کند. حدود ۷۵٪ محتوای آن به زبان سوتو و ۲۵٪ به انگلیسی است. اخبار اصلی سوتو ساعت ۱۹:۳۰ پخش می‌شود. تلویزیون لسوتو همچنین از تولیدات خارجی مانند صدای آمریکا، بی‌بی‌سی، الجزیره و شبکه تلویزیونی جهانی چین استفاده می‌کند و عضو اتحادیه پخش‌کنندگان جنوب آفریقا است.
شماره تلفن در لسوتو دارای ساختاری هشت‌رقمی است و با پیش‌شمارهٔ بین‌المللی +۲۶۶ آغاز می‌شود. این کد در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ توسط اتحادیه بین‌المللی مخابرات (ITU) به کشور لسوتو اختصاص یافت.پیش از آن، شماره‌های تلفن لسوتو بخشی از طرح شماره‌گذاری تلفن در آفریقای جنوبی بودند و تماس با لسوتو از داخل آفریقای جنوبی از طریق کد منطقه‌ای ۰۵۰ امکان‌پذیر بود. به عنوان مثال، برای تماس با ماسرو، پیش‌شمارهٔ ۰۵۰۱ و برای مازنود، ۰۵۰۲۲ به کار می‌رفت. پس از اصلاحات ساختاری در سیستم مخابراتی، لسوتو به شماره‌گذاری مستقل با فرمت
مخابراتی، لسوتو به شماره‌گذاری مستقل با فرمت هشت‌رقمی روی آورد. در حال حاضر، شماره‌های تلفن در لسوتو به صورت هشت‌رقمی و با فرمت «XX XXX XXX» تنظیم می‌شوند. دو رقم اول این شماره‌ها نشان‌دهندهٔ منطقه یا نوع سرویس خاص هستند. برای تماس با لسوتو از خارج از کشور، باید ابتدا کد کشور +۲۶۶ و سپس شمارهٔ داخلی وارد شود. پیشینه. پیش از تغییرات اخیر، سیستم شماره‌گذاری لسوتو تحت طرح شماره‌گذاری آفریقای جنوبی قرار داشت. برای تماس با لسوتو از آفریقای جنوبی، شماره‌گیرنده باید از کد ۰۵۰ استفاده می‌کرد. تماس با ماسرو از طریق
از کد ۰۵۰ استفاده می‌کرد. تماس با ماسرو از طریق کد ۰۵۰۱ و تماس با مازنود از کد ۰۵۰۲۲ بهره‌برداری می‌شد. ساختار شماره‌ها. کد کشور: +۲۶۶ پیش‌شماره بین‌المللی: ۰۰ پیش‌شماره داخلی: ندارد تعداد ارقام شماره‌ها: ۸ نمونه‌ای از شماره‌ها. تماس از خارج کشور: ‌+۲۶۶ XXXXXXXX تماس بین‌المللی از لسوتو: ۰۰ + کد کشور مقصد + شماره مقصد
اتحادیه‌گرایی باز یا اتحادیه‌گرایی متن‌باز اصطلاحی است که توسط ریچارد بی. فریمن و جوئل راجرز، دو استاد دانشگاه، ابداع شده است، این نوع اتحادیه مدل جدید و محتملی را برای سازماندهی کارگران توضیح می‌دهد که به جنبش کارگری وابسته است: «درس‌های تاریخی خود را با عضویت متنوع جدی بگیرد و در ارتباطات و خدمات‌رسانی به اعضا، بیشتر به اینترنت متکی می‌باشد». این ایده در مقاله‌ای در ژوئن ۲۰۰۴ در نشریه ملت ("The Nation)" رواج یافت و پیش از آن در مقاله‌ای در شماره بهار ۲۰۰۲ مجله دانشگاهی کار در آمریکا ("WorkingUSA)" به‌طور
مجله دانشگاهی کار در آمریکا ("WorkingUSA)" به‌طور مشروح‌تری شرح داده شد.
برش دهنده یا اسلایسر، نرم افزار چاپ سه بعدی است که با تولید )، یک مدل سه بعدی را برای چاپ، پیش پردازش می‌کند. هر دستگاه پرینتر سه بعدی نیاز به یک تنظیمات خاص در اسلایسر دارد که باید با توجه به دستگاه شخصی سازی شود. این کار به این دلیل است که هر دستگاه دارای طول، عرض و قطعات متفاوت هست. قابلیت‌ها. یک اسلایسر(Slicer) نرم افزار تولید مسیر حرکت نازل است که در چاپ سه بعدی مورد استفاده قرار می‌گیرد. این نرم‌افزار تبدیل یک مدل سه‌بعدی به دستورالعمل های خاص برای چاپگر را تسهیل می‌کند. اسلایسر مدل سه بعدی با فرمت
را تسهیل می‌کند. اسلایسر مدل سه بعدی با فرمت STL را به دستورهای قابل فهم برای چاپگر با فرمت G code تبدیل می‌کنند. اسلایسر در ابتدا مدل سه بعدی را به صورت تعدادی ای از لایه های روی هم رفته تقسیم بندی می کند. سپس این لایه ها را از طریق حرکات نازل و ذوب کردن فیلامنت روی هم می‌ریزند. تمام این حرکات به همراه قابلیت های دیگر مانند، دمای نازل، دمای صفحه داغ و سرعت حرکت محور ها نیز توسط اسلایسر در G CODE ها ذخیره می‌شوند. قابلیت دیگری که می‌توان در اسلایسر ها تنظیم کرد، مقدار infill یا پر بودن طرح چاپ شده هست. این
کرد، مقدار infill یا پر بودن طرح چاپ شده هست. این قابلیت مقدار تو خالی یا تو پر بودن مدل را نشان می‌دهد. درواقع قابلیتی هست که می‌توان چگالی طرح چاپ شده را مشخص کرد. فهرست نرم‌افزارهای برش‌دهنده. انواع متنوعی از برنامه‌های برش‌دهنده وجود دارند، که بسیاری از آن‌ها رایگان و متن‌باز هستند. برخی از رایج‌ترین نرم افزارهای برش دهنده پر استفاده عبارتند از:
اکونت تلکام لسوتو (ETL) یک شرکت مخابراتی است که در نتیجه ادغام تلکام لسوتو و اکونت ایزی‌سل لسوتو در آوریل ۲۰۰۸ تأسیس شد. این شرکت به‌عنوان یکی از اصلی‌ترین ارائه‌دهندگان خدمات ارتباطی در لسوتو شناخته می‌شود و انواع مختلفی از خدمات مخابراتی، اینترنتی، و ارتباطات داده را به مشترکان خود در سراسر کشور ارائه می‌دهد. تاریخچه. اکونت تلکام لسوتو از ادغام دو شرکت تلکام لسوتو و اکونت ایزی‌سل لسوتو در آوریل ۲۰۰۸ به‌وجود آمد. پس از این ادغام، اسکم انترپرایزیز (Pty) Limited که پیشتر سهام‌دار اصلی بود، سهام خود را به
که پیشتر سهام‌دار اصلی بود، سهام خود را به اکونت وایرلس گلوبال فروخت. بدین ترتیب، اکونت وایرلس با ۷۰٪ سهام به بزرگترین سهام‌دار تبدیل شد و دولت لسوتو ۳۰٪ سهام را در اختیار داشت. خدمات. اکونت تلکام لسوتو خدمات متنوعی در حوزه مخابرات و ارتباطات ارائه می‌دهد، از جمله: خدمات تلفن همراه (۳G، ۴G و نسل‌های جدید) اینترنت پرسرعت (ADSL، فیبر نوری و بی‌سیم) خدمات پیش‌پرداخت تلفن همراه با نام تجاری BUDDIE خدمات تلفن ثابت برای مشترکان خانگی و تجاری پوشش شبکه. اکونت تلکام لسوتو دارای یک شبکه گسترده از دکل‌های مخابراتی و
لسوتو دارای یک شبکه گسترده از دکل‌های مخابراتی و سیستم‌های انتقال داده است که خدمات خود را در تمامی نقاط کشور، از جمله مناطق شهری و روستایی، ارائه می‌دهد.
«رستگاری» تک‌آهنگ اصلی سومین آلبوم استودیویی گروهٔ موسیقی راک ایرلندی کرنبریز تحت عنوان "به درگذشتگان مؤمن" (۱۹۹۶) می‌باشد که در ۸ آوریل سال ۱۹۹۶ از سوی آیلند رکوردز منتشر گردید. این تک‌آهنگ توانست به مدت چهار هفته در صدر جدول ترانه‌های مدرن راک "بیلبورد" آمریکا قرار گیرد و در اروپا و استرالیا نیز با استقبال خوبی مواجه شد؛ رتبهٔ چهارم در ایسلند، ششم در ایتالیا، هفتم در نیوزیلند و هشتم در استرالیا و ایرلند را از آن خود کرد. کارگردانی موزیک ویدئوی این اثر را الیویه داهان بر عهده داشت و فیلم‌برداری آن در
را الیویه داهان بر عهده داشت و فیلم‌برداری آن در فرانسه صورت گرفت. محتوا. «رستگاری» به سوءمصرف مواد مخدر می‌پردازد و بر لزوم پرهیز از گرفتار شدن در آن تأکید دارد. رسانه‌ها و منتقدان لحن صریح این آهنگ را بی‌مزه و بیش از حد موعظه‌آمیز تلقی کردند. با این حال، دلارس اریوردن عنوان کرد که این اثر لزوماً ضد مواد مخدر نیست بلکه «نوعی مخالفت با این ایده است که شما کاملاً تحت سلطهٔ هر چیز یا هر ماده‌ای دربیاید»، او حین گفت‌وگو با کرت لودر گفت که خودش این مسیر را تجربه کرده— و افزود: «تجربهٔ خوشایندی نبود و مرا به
کرده— و افزود: «تجربهٔ خوشایندی نبود و مرا به جایی نرساند، فقط باعث سردرگمی بیشترم شد». او گفت که پیام آهنگ این است که «واقعیت، همان [است] که هست؛ و دریغ، که هر قدر از آن بگریزی، باز که بازگردی، آن همچنان پابرجاست».
باشگاه فوتبال لارن () یک باشگاه فوتبال در لارن، ایرلند شمالی است. این باشگاه که در سال ۱۸۸۹ میلادی تاسیس شده سابقه ۲ قهرمانی در لیگ برتر فوتبال ایرلند شمالی را در کارنامه دارد.
نشست مالت دیداری بود میان رئیس‌جمهور ایالات متحده، جورج اچ. دبلیو. بوش، و دبیرکل حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی، میخائیل گورباچف، که در تاریخ ۲ تا ۳ دسامبر ۱۹۸۹، تنها چند هفته پس از فروپاشی دیوار برلین برگزار شد. این نشست در ادامهٔ دیداری بود که در دسامبر ۱۹۸۸ با حضور رونالد ریگان در نیویورک برگزار شده بود. در جریان این نشست، بوش و گورباچف پایان جنگ سرد را اعلام کردند، اگرچه اینکه آیا واقعاً جنگ سرد در آن زمان پایان یافت، همچنان محل بحث است. گزارش‌های خبری آن زمان، نشست مالتا را یکی از مهم‌ترین نشست‌ها از
آن زمان، نشست مالتا را یکی از مهم‌ترین نشست‌ها از زمان جنگ جهانی دوم می‌دانستند؛ زمانی که نخست‌وزیر بریتانیا، وینستون چرچیل، دبیرکل حزب کمونیست شوروی، ژوزف استالین، و رئیس‌جمهور آمریکا، فرانکلین دی. روزولت، در نشست یالتا بر سر برنامه‌ای برای دوران پس از جنگ در اروپا به توافق رسیدند. نکات برجسته نشست. برنت اسکاوکرافت و دیگر اعضای دولت ایالات متحده در ابتدا نگران بودند که برگزاری نشست مالت «زودهنگام» باشد و انتظارات زیادی ایجاد کند، اما در نهایت چیزی بیش از نمایش قدرت شوروی حاصل نشود. با این حال، رئیس‌جمهور
قدرت شوروی حاصل نشود. با این حال، رئیس‌جمهور فرانسه، فرانسوا میتران، نخست‌وزیر بریتانیا، مارگارت تاچر، دیگر رهبران اروپایی و اعضای کلیدی کنگره ایالات متحده، رئیس‌جمهور بوش را متقاعد کردند تا با گورباچف دیدار کند. هیچ توافقی در نشست مالت به امضا نرسید. هدف اصلی این نشست، فراهم کردن فرصتی برای دو ابرقدرت، ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی، بود تا دربارهٔ تحولات سریع در اروپا و برداشته شدن «پرده آهنین» که چهار دهه بلوک شرق را از اروپای غربی جدا کرده بود، گفتگو کنند. برخی ناظران، این نشست را پایان رسمی جنگ سرد
کنند. برخی ناظران، این نشست را پایان رسمی جنگ سرد می‌دانند. در حداقل حالت، این نشست کاهش تنش‌هایی را که ویژگی آن دوران بود نشان داد و نقطه عطف مهمی در روابط شرق و غرب به‌شمار می‌رود. در طول نشست، رئیس‌جمهور بوش از برنامه «پروسترویکا» (نوسازی اقتصادی و سیاسی) گورباچف و دیگر اصلاحات در بلوک کمونیستی حمایت کرد. در این نشست، به عنوان یک نماد، رئیس‌جمهور جورج بوش به همه شرکت‌کنندگان یک تکه از دیوار برلین هدیه داد. این قطعات در یک مأموریت ریاست‌جمهوری جمع‌آوری شده بودند که طی آن دو خلبان و چهار سرباز با پتک به
بودند که طی آن دو خلبان و چهار سرباز با پتک به برلین فرستاده شدند و ۱۸۰ کیلوگرم (۴۰۰ پوند) از دیوار جمع‌آوری شد؛ ۹۰ کیلوگرم (۲۰۰ پوند) به رئیس‌جمهور و ۹۰ کیلوگرم دیگر به اعضای گردان هوایی ۲۰۷ اهدا شد. در یک کنفرانس خبری مشترک، رهبر شوروی اعلام کرد: در پاسخ، رئیس‌جمهور بوش گفت:
گسترش پهنای‌باند سیگنال به‌عنوان فرایند عمدی گسترش‌سازی محدوده فرکانسی (پهنای‌باند) سیگنالی تعریف می‌شود که در آن سیگنال حاوی محتوای قابل‌توجه و مفید است، و/یا محدوده فرکانسی که اثرات آن در آن چنین است. پیشرفت قابل توجه آن در سال‌های اخیر منجر به پذیرش تجاری این فناوری در چندین حوزه از جمله تقویت بیس روان‌صوتشناسی بلندگوهای کوچک و تقویت فرکانس بالای صوت و گفتار کدگذاری‌شده، شده است. گسترش پهنای‌باند هم در کاربردهای فشرده‌سازی گفتار و هم در کاربردهای فشرده‌سازی صوت مورد استفاده قرار گرفته است. الگوریتم‌های
صوت مورد استفاده قرار گرفته است. الگوریتم‌های مورد استفاده در جیی.۷۲۹٫۱ و همتاسازی باند طیفی (اِس‌بی‌آر) دو نمونه از الگوریتم‌های گسترش پهنای‌باند هستند که در حال حاضر مورد استفاده قرار می‌گیرند. در این روش‌ها، باند پایین طیف با استفاده از یک کُدِک موجود کدگذاری می‌شود، در حالی که باند بالا با استفاده از پارامترهای کمتر، به صورت تقریبی پارامتری می‌شود. بسیاری از این الگوریتم‌های گسترش پهنای‌باند از همبستگی بین باند پایین و باند بالا برای پیش‌بینی سیگنال باند وسیع‌تر از ویژگی‌های باند پایین‌تر استخراج‌شده