payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کوه بنفش () یا زیجین شان (به چینی: 紫金山؛ پین‌یین: Zǐjīn Shān) کوهی است که در سمت شرقی نانجینگ در استان جیانگسو، چین واقع شده است. ارتفاع آن ۴۴۸٫۲ متر (۱۴۷۰ فوت) است. قله‌های این کوه اغلب در سپیده‌دم و هنگام غروب در میان ابرهای ارغوانی و طلایی پوشانده می‌شوند، به همین دلیل نام خود را می‌گیرند. "کوه بنفش" کوهی کوچک با مساحت حدود ۲۰ کیلومتر مربع (۷٫۷ مایل مربع) است. ارتفاع این کوه در قله و پای کوه از سطح دریا به ترتیب حدود ۴۴۸ متر (۱۴۷۰ فوت) و ۲۰ متر (۶۶ فوت) است. میانگین بارندگی سالانه ۱۰۰۰ میلی‌متر (۳۹ اینچ)
میانگین بارندگی سالانه ۱۰۰۰ میلی‌متر (۳۹ اینچ) تا ۱۰۵۰ میلی‌متر (۴۱ اینچ) است و متوسط زمان آفتابی سالانه حدود ۲۲۱۳ ساعت است. "کوه بنفش" کوهی است که با بسیاری از رویدادهای تاریخی چین باستان و مدرن مرتبط است. این کوه در ابتدا به عنوان کوه بل (چینی سنتی: 鐘山؛ چینی ساده شده: 钟山؛ پین‌یین: Zhōngshān) شناخته می‌شد و همچنین به عنوان کوه جیانگ (چینی سنتی: 蔣山؛ چینی ساده: 蒋山؛ پین‌یین: Jingshān) خوانده می‌شد.
دم‌خاری سینه‌راه‌راه یک پرنده گنجشگ‌سان در زیرتیرهٔ Furnariinae از تیرهٔ تنورمرغان (Furnariidae) است که در کلمبیا، ترینیداد، توباگو و ونزوئلا یافت می‌شود.
کریستوفر جورج کندی (؛ زادهٔ ) اهالی کسب‌وکار، و سیاستمدار اهل ایالات متحده آمریکا است. او که یکی از اعضای خانواده برجسته کندی است، پسر سناتور سابق رابرت اف. کندی و اتل کندی، و برادرزاده جان اف. کندی، رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده و تد کندی، سناتور سابق ایالات متحده است. کندی رئیس شرکت جوزف پی کندی اینترپرایز است. او همچنین از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۲ رئیس کالاهای مارت، یک شرکت مدیریت املاک تجاری مستقر در شیکاگو بود. او در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات برای فرمانداری ایلینوی در انتخابات ۲۰۱۸ نامزد شد. وی توسط فرماندار
در انتخابات ۲۰۱۸ نامزد شد. وی توسط فرماندار پت کوین به عنوان رئیس هیئت امنای دانشگاه ایلینوی شیکاگو منصوب شد و از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۵ خدمت کرد.
آگوست الکساندر کارل کورنگ (آلمانی: August Alexander Karl Korreng)؛ (زادهٔ مه ۱۸۷۸ در تری‌یر - ۷ ژوئن ۱۹۴۵ در پلِتنبرگ) یک فرمانده بریگاد اس‌اس آلمانی بود و از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵ به عنوان رئیس پلیس دوسلدورف فعالیت می‌کرد. زندگی. کورنگ در ۱ فوریه ۱۹۳۱ به حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان (NSDAP) پیوست و در ۲۱ نوامبر ۱۹۳۱ به عنوان "اونتر اشتورمفورر" به اس‌اس ملحق شد. پس از مرگ فریتز وایتسل، فرمانده ارشد اس‌اس و رئیس پلیس دوسلدورف، در ۱۹ ژوئن ۱۹۴۰، او ابتدا به صورت موقت به عنوان رئیس پلیس منصوب شد. در ۱۲ فوریه
موقت به عنوان رئیس پلیس منصوب شد. در ۱۲ فوریه ۱۹۴۱، هاینریش هیملر، رهبر اس‌اس و رئیس پلیس آلمان، او را رسماً در این سمت تأیید کرد. در ۱۵ مارس ۱۹۴۱، کورنگ به درجه اس‌اس-اوبرفورر و در ۹ نوامبر ۱۹۴۲ به درجه اس‌اس-بریگادفورر با مجوز استفاده از یونیفورم یک ژنرال‌ماژور پلیس ارتقاء یافت. در دومین روز پایانی خدمتش، ۱۶ آوریل ۱۹۴۵، یک گروه مقاومت متشکل از شهروندان دوسلدورف به رهبری آلویس اودنتال و کارل آگوست ویدنهوفن و همچنین سرهنگ پلیس حفاظتی فرانتس یورگنس او را در مقر پلیس بازداشت کردند تا عملیات راینلند را به
در مقر پلیس بازداشت کردند تا عملیات راینلند را به انجام برسانند. با این حال، کورنگ توسط اعضای ورماخت و فردریش کارل فلوریان، رهبر گائو NSDAP، آزاد شد و توانست از شهر بگریزد. در ۱۷ آوریل، دوسلدورف توسط نیروهای آمریکایی تسخیر شد. کورنگ در ۷ ژوئن ۱۹۴۵ خودکشی کرد.
مکس کندی (؛ زادهٔ ) وکیل و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است. او نهمین فرزند سناتور سابق ایالات متحده رابرت اف. کندی و اتل کندی است و برادرزاده جان اف. کندی رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده و تد کندی سناتور سابق ایالات متحده است.
داگلاس هریمن کندی (؛ زادهٔ ) روزنامه‌نگار اهل ایالات متحده آمریکا است. او دهمین فرزند رابرت اف. کندی و اتل کندی است که به افتخار ویلیام آورل هریمن، دوست خانوادگی و فرماندار سابق نیویورک نامگذاری شده است.
دوست من دامر () رمان گرافیکی و شرح حال اثر هنرمند آمریکایی، جان «درف» بکدرف است که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد. این کتاب به دوستی بکدرف در دوران نوجوانی‌اش با جفری دامر، که بعدها به قاتلی زنجیره‌ای تبدیل شد، می‌پردازد. بکدرف پیش از این در سال ۲۰۰۲، نسخه‌ای ۲۴ صفحه‌ای از این کتاب را منتشر کرده بود.
ببر یک فیلم مستند طبیعت آمریکایی محصول سال ۲۰۲۴ در مورد ببرها به کارگردانی مارک لینفلد، ونسا برلوویتز و راب سالیوان همراه با گویندگی پریانکا چوپرا است. این هفدهمین مستند طبیعت است که با برچسب دیزنی نیچر منتشر می‌شود. این فیلم به صورت انحصاری دیزنی پلاس در روز زمین در ۲۲ آوریل ۲۰۲۴ منتشر شد. داستان. در جنگل‌های وسیع هند، ببر ماده‌ای به نام آمبر اخیراً بستری بزرگ و غیرمعمول از چهار توله به دنیا آورده است. او باید ماه‌ها به توله‌هایش غذا بدهد و از آنها محافظت کند تا بتوانند غذاهای جامد بخورند یا خودشان شکار
کند تا بتوانند غذاهای جامد بخورند یا خودشان شکار کنند. او همچنین برای حفظ شیر خود نیاز به شکار گوشت دارد و گاهی اوقات توله‌هایش را تنها می‌گذارد. توله‌ها به‌طور منظم در خطر سایر شکارچیان از جمله ببر نر شانکار، پادشاه جنگل هستند. بازخوردها. در جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس ۸ نقد، با میانگین امتیاز ۵٫۸ از ۱۰، ۸۸٪ تأیید شده است.
محمدجواد قائدی یا احمد (۱۳۳۱ رشت - ۲۲ مرداد ۱۳۶۲ اوین) فعال سیاسی، مبارز کمونیست و از رهبران تغییر ایدئولوژی سازمان مجاهدین به مارکسیسم–لنینیسم بود. او بعدها به اتحاد مبارزان کمونیست پیوست و در سال ۱۳۶۲ توسط نظام جمهوری اسلامی ایران اعدام شد. زندگی. محمدجواد قائدی در سال ۱۳۳۱ در رشت زاده شد. او در سال ۱۳۴۹ در رشته مهندسی برق در دانشگاه صنعتی آریامهر شروع به تحصیل کرد. در پاییز سال ۱۳۵۱، جواد قائدی به علت شرکت در تظاهرات علیه سفر ریچارد نیکسون به ایران، دستگیر و به‌مدت ۶ ماه در زندان بود. قائدی تنها ۲ ماه
و به‌مدت ۶ ماه در زندان بود. قائدی تنها ۲ ماه بعد، به سازمان مجاهدین خلق ایران پیوست. فعالیت پیش از انقلاب. جواد قائدی، وظیفه تماس بین دو سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران و سازمان تازه مارکسیست شده مجاهدین را برعهده داشت. جواد قائدی، همچنین پس از کشته‌شدن بهرام آرام، درکنار تقی شهرام، مرکزیت سازمان را تشکیل می‌دادند. پس از انقلاب. جواد قائدی، پس از انقلاب، از سازمان پیکار در راه آزادی طبقه کارگر، که به تازگی اعلام موجودیت و انشعاب از مجاهدین کرده‌بود، به‌دلیل هواخواهی از گروهی به‌نام «سهند» اخراج شد. او بعد
هواخواهی از گروهی به‌نام «سهند» اخراج شد. او بعد از آن به اتحاد مبارزان کمونیست پیوست. دستگیری و اعدام. جواد قائدی، در سال ۱۳۶۰ دستگیر شد. او یک‌سال در سلول انفرادی، کمیته مشترک محبوس بود و حدود سه‌ماه هم در زندان اوین زندانی شد. در ۲۲ مرداد ۱۳۶۲، محمد جواد قائدی و همسرش تیرباران شدند. به‌گفته خواهرش، مرسده قائدی، جواد قائدی، تحت شکنجه قرار دشت. همچنین محمدجواد، به خواهرش گفته‌بود که شدت شکنجه‌ها به‌طوری بود که کلیه‌هایش از کار افتاده، سراسر بدنش قارچ پوستی گرفته و اکثر دندان‌هایش از شدت ضربات ریخته بود.
گرفته و اکثر دندان‌هایش از شدت ضربات ریخته بود. هفته‌ها به یکی از پاهایش کابل می‌زدند و سپس به پای دیگرش، که او را وادار به قبول مصاحبه تلویزیونی کنند ولی او نپذیرفته بود. پس از شکنجه‌ها، حال روحی جواد قائدی به‌شدت وخیم بود. او در آخرین ملاقات با مادرش، که مدتی پیش از اعدام انجام شد، به او گفت: «من وصیت‌نامه نوشته‌ام ولی می‌دانم که این کثافت‌ها به تو نخواهند داد!» مادرش از بیم آنکه او را بیشتر مورد آزار و اذیت قرار ندهند، از او خواست که آرام باشد. قائدی جواب داد: «کار ما از این حرف‌ها گذشته، این کثافت‌ها
داد: «کار ما از این حرف‌ها گذشته، این کثافت‌ها همه ما را اعدام می‌کنند!»
بازپس‌ گیری جزایر سه‌ گانه ایران در خلیج فارس توسط نیروی دریایی شاهنشاهی ایران در ۹ آذر ۱۳۵۰، اندکی پس از خروج نیروهای انگلیسی از جزایر ابوموسی و تنب بزرگ و کوچک که همگی در تنگه هرمز بین خلیج فارس و خلیج عمان واقع شده‌اند، صورت گرفت. دولت شاهنشاهی ایران بر هر دو مجموعه جزیره ادعای حاکمیت کرده بود، در حالی که امارت رأس الخیمه بر تنب بزرگ و کوچک و امارت شارجه بر ابوموسی ادعا داشتند. پس از بازپس‌گیری جزایر توسط ایران، هر دو امیرنشین شارجه و رأس‌الخیمه به ترتیب در ۲ دسامبر ۱۹۷۱ و ۱۰ فوریه ۱۹۷۲ به امارات متحده
در ۲ دسامبر ۱۹۷۱ و ۱۰ فوریه ۱۹۷۲ به امارات متحده عربی تازه تأسیس ملحق شدند که باعث شد این اعدای ارضی نسبت به جزایر ایرانی به امارات متحده عربی منتقل شود. این جزایر همچنان موردادعای امارات متحده عربی است. بر روی زمین، ایران از زمان بازپس‌گیری جزایرش در سال ۱۳۵۰، کنترل خود را بر این جزایر حفظ کرده است، در حالی که امارات متحده عربی تلاش‌های متعددی را از طریق مجاری بین‌المللی برای به دست آوردن کنترل حاکمیتی بر جزایر انجام داده است. پیش زمینه. به گفته پیروز مجتهدزاده ایران‌شناس، تنب‌ها از سال ۱۳۳۰ تا ۱۵۰۷ که
ایران‌شناس، تنب‌ها از سال ۱۳۳۰ تا ۱۵۰۷ که پرتغال به آنها حمله کرد، در قلمروی پادشاهان هرمز بودند. پرتغالی‌ها تا سال ۱۶۲۲ جزیره را در اشغال خود داشتند تا اینکه شاه عباس آنها را اخراج کرد. این جزایر از سال ۱۶۲۲ تا ۷ ژوئن ۱۹۲۱، زمانی که توسط امپراتوری بریتانیا اشغال شد و تحت اداره امارت شارجه قرار گرفتند، بخشی از امپراتوری‌های مختلف ایران بودند. در ۸ آذر ۱۳۵۰، اندکی پیش از پایان تحت الحمایگی بریتانیا و تشکیل امارات متحده عربی، ایران و حاکم شارجه یادداشت تفاهمی برای اداره مشترک ابوموسی امضا کردند. بر اساس این
برای اداره مشترک ابوموسی امضا کردند. بر اساس این تفاهم نامه، شارجه قرار بود یک ایستگاه پلیس محلی در ابوموسی داشته باشد و ایران طبق نقشه پیوست شده به تفاهم نامه، نیروهای خود را در جزیره مستقر کند. ایران و شارجه هر کدام باید در مناطق تعیین‌شده دارای نفوذ کامل می‌بودند و پرچم‌های آنها همچنان افراشته می‌شد. این تفاهم نامه شامل توزیع برابر درآمدهای نفتی بود. در همان روز ایران تنب بزرگ و کوچک را پس گرفت. یک روز بعد، در ۹ آذر ۱۳۵۰، ایران ابوموسی را بازپس گرفت. عملیات. در سپیده‌دم ۸ آذر ۱۳۵۰، هلیکوپترهای ایران بر
در سپیده‌دم ۸ آذر ۱۳۵۰، هلیکوپترهای ایران بر فراز جزیره تنب بزرگ به پرواز درآمدند و جزوه‌هایی را که به زبان فارسی نوشته شده بود رها کردند و در آن با تأکید در حاکمیت ایران بر این جزایر به قصد ایران به برگشت به خاک خود را اطلاع داده و به مقامات نظامی و ساکنان جزیره اعلام کرد که در زمان بازگشت ارتش ایران مقاومت نکرده و تسلیم شوند. در تنب بزرگ و کوچک، حاکم رأس‌الخیمه، صقر بن محمد القاسمی که با ایران توافق‌نامه‌ای امضا نکرده بود، در برابر نیروهای ایرانی که به جزایر تنب بزرگ و کوچک اعزام شده بودند، مقاومت کرد.
تنب بزرگ و کوچک اعزام شده بودند، مقاومت کرد. ساعت ۵:۳۰ بعد از ظهر ۹ آذر ۱۳۵۰، یک گروه از نیروهای مسلح ایران با حمایت نیروی دریایی شاهنشاهی جزایر تنب بزرگ و کوچک را بازپس گرفتند. در تنب بزرگ، نیروهای ایرانی به پلیس‌های مستقر در جزیره دستور پایین آوردن پرچم رأس‌الخیمه را دادند. سالم سهیل بن خمیس، یکی از شش پلیس مستقر در این ایستگاه، برخلاف معاهده امضا شده با دولت شارجه عمل کرده و به سوی نیروهای ایرانی اقدام به تیراندازی که در درگیری با نیروهای ایرانی کشته شد. پلیس رأس‌الخیمه در تنب بزرگ به سمت نیروهای ایرانی
پلیس رأس‌الخیمه در تنب بزرگ به سمت نیروهای ایرانی آتش گشود و در نتیجهٔ تبادل آتش، چهار پلیس رأس‌الخیمه و سه سرباز ایرانی کشته شدند. سپس، نیروهای ایرانی ایستگاه پلیس، مدرسه و تعدادی خانه در مناطق اشغال شده توسط امارات را تخریب کرده و افراد مهاجر ساکن را به سمت رأس‌الخیمه بازپس فرستادند. پیکر افراد کشته شده در جزیره دفن شد. نیروی دریایی شاهنشاهی ایران کنترل این جزایر را با مقاومت اندکی که از سوی نیروهای پلیس عرب مستقر در آن‌جا صورت گرفته بود، به دست گرفت. جمعیت تنب بزرگ در سال ۱۹۷۱، ۱۵۰ نفر بود. به گفته
جمعیت تنب بزرگ در سال ۱۹۷۱، ۱۵۰ نفر بود. به گفته نویسنده، ریچارد ن. شوفیلد، یک منبع ادعا داشته است که در آن زمان ۱۲۰ نفر از جمعیت غیرنظامی عرب مهاجر از راس الخیمه در تنب بزرگ از این جزیره بازگردانده شده‌اند، اما براساس گزارش‌های دیگر، مدتی قبل از وقوع این حادثه هیچ‌کس در این جزیره سکونت نداشته است. در ۹ آذر ۱۳۵۰، یک گروه از سربازان ایرانی وارد جزیره ابوموسی شدند تا بتوانند بخش‌هایی را که در تفاهم‌نامه با شارجه مشخص شده بود بازپس بگیرند. عملیات فتح ابوموسی به فرماندهی فرمانده نیروی دریایی رهبری شد که با
به فرماندهی فرمانده نیروی دریایی رهبری شد که با استقبال و پذیرایی از طرف برادر امیر شارجه و برخی از دستیاران وی مواجه شد. نایب امیر شارجه بر روی ناوشکن آرتمیس ایران با فرمانده ایرانی دیدار کرد و یک نسخهقرآن آریامهر را هدیه گرفت. پس از صرف چای هیئت شارجه ای کشتی را ترک کرد و سربازان ایرانی موضع خود در جزیره را تثبیت کردند. حاکم شارجه مجبور شد با مذاکره موافقت کند زیرا او به غیر از این گزینه هیچ راه حل دیگری نداشت. او برای دو موضوع مذاکره کرد: اول برای تداوم کنترل بر بخش باقی‌مانده [در دست امارت شارجه] جزیره
بر بخش باقی‌مانده [در دست امارت شارجه] جزیره و موضوع دوم که مطلوب امیر شارجه و بر موضوع اول ترجیح داشت، کنترل مجدد بر بخش دیگر جزیره [در دست ایران] بود. طرفین برای راضی کردن مخاطبان داخلی شان هر یک تفسیر خود از آن را بیان کردند. در همان روز، امیرعباس هویدا، نخست‌وزیر ایران رسماً خبر تصرف جزایر تنب بزرگ و کوچک و بخشی از جزیره ابوموسی را اعلام کرد و اظهار داشت که پرچم ایران بر روی نوک کوه حلوا، مرتفع‌ترین نقطه جزیره ابوموسی برافراشته شده است. وی گفت: «به دنبال مذاکرات طولانی با دولت انگلستان، حاکمیت ایران بر
مذاکرات طولانی با دولت انگلستان، حاکمیت ایران بر جزایر اعاده شد. وی سپس اظهار داشت دولت شاهنشاهی ایران به هیچ وجه از حق سلطه و حاکمیت خود بر سراسر جزیره ابوموسی صرف‌نظر نکرده و نخواهد کرد و بنابراین، حضور مأموران محلی در قسمتی از جزیره ابوموسی نباید به هیچ عنوان منافی یا متناقض با این سیاست اعلام شده تعبیر و تلقی شود». شیخ شارجه اعلام کرد که قرارها موقتی است و هدف از آن جلوگیری از خونریزی و بحران است. تلفات. ایران اعلام کرد که سه تن از نیروهایش کشته و یک تن زخمی شده و چهار پلیس کشته و پنج تن دیگر زخمی
تن زخمی شده و چهار پلیس کشته و پنج تن دیگر زخمی شده‌اند. امارات مدعی شده است که یک پلیس در حین دفاع از جزیره جان خود را از دست داده است. پیامدها. ایران با بیان این موضوع که این جزایر از قرن ششم قبل از میلاد بخشی از امپراتوری ایران بوده‌اند، علت حضور خود را در این جزایر بر اساس این مستندات تاریخی و حقوقی بیان کرد در برابر امارات متحده عربی ادعا کرد که اعراب کنترل و حاکمیت جزایر را از قرن هفتم قبل از میلاد حفظ کرده‌اند پرتغالی‌ها در نوشتارهای خود در دوران حضورشان در خلیج فارس (۱۵۱۸) بر این نظر بودند این
حضورشان در خلیج فارس (۱۵۱۸) بر این نظر بودند این جزیره‌ها در سکونت و حاکمیت اعراب بوده‌اند. اما در دوران پیش از آن به‌طور مشخص ابن حوقل، ابن فقیه و استخری عبارت‌های مشابهی دارند:"این جزایر همواره از گذشته‌های بسیار دور بخشی از قلمرو ایران بوده‌اند و در قرن‌های ۱۸ و ۱۹ میلادی جزء حوزهٔ صلاحیت و حکمرانی بندر لنگه به حساب می‌آمدند که خود یک بخش اداری از استان فارس بوده است. حاکمیت ایران بر این جزایر در کتاب‌ها، اسناد تاریخی، نقشه‌های جغرافیایی و به خصوص در اسناد رسمی، گزارش‌های اداری و پانویس‌های وزارت خارجه
رسمی، گزارش‌های اداری و پانویس‌های وزارت خارجه و دفتر امور هندوستان در انگلستان در خلال قرن‌های ۱۷ و ۱۸ و بخش اعظم قرن ۱۹ و در اسناد و نقشه‌های روسیه و آمریکا نیز منعکس شده است. بازپس‌گیری این جزایر، موضوع منبع تنش‌هایی بین امارات و ایران شد. پس از انقلاب ۱۳۵۷ در همان دوران اولیه و در سال ۱۳۵۹–۱۹۸۰، امارات ادعای خود را به سازمان ملل برد، اما این ادعا توسط شورای امنیت سازمان ملل در آن زمان به تعویق افتاد و مجدداً مورد بررسی قرار نگرفت. همچنین در گفتگوی بین امارات و ایران در سال ۱۳۷۰–۱۹۹۲ ایران با رد ادعاهای
و ایران در سال ۱۳۷۰–۱۹۹۲ ایران با رد ادعاهای امارات متحده عربی در این مورد وارد مذاکره نشد در نتیجه امارات تلاش کرد تا ادعای خود در این خصوص را به دیوان بین‌المللی دادگستری بکشاند، اما ایران نپذیرفت. بر اساس اسناد دولت ایران بیان کرده است که این جزایر همیشه متعلق به این کشور بوده و هرگز از مالکیت جزایر انصراف نداده و آنها بخشی از قلمروی ایران هستند. در برابر امارات ادعا می‌کند که این جزایر در طول قرن نوزدهم تحت کنترل شیوخ قاسمی بودند که حقوق آنها در سال ۱۹۷۱ به امارات به ارث رسید. ایران با بیان اینکه
۱۹۷۱ به امارات به ارث رسید. ایران با بیان اینکه حاکمان محلی قاسمی در بخشی از قرن نوزدهم در واقع بر اساس سواحل ایرانی و نه عرب بودند و در نتیجه تابع ایران شده بودند، بر نادرستی این ادعا مقابله می‌کند.
آلبرت لئو شلاگِتر (آلمانی: Albert Leo Schlageter) زادهٔ ۱۲ اوت ۱۸۹۴ در شوناو در بادن؛ مرگ: ۲۶ مه ۱۹۲۳ در دوسلدورف) سربازی در جنگ جهانی اول و عضو گروه‌های مختلف فرای‌کورپس بود. او همچنین عضو سازمان پوششی حزب نازی به نام "حزب بزرگ کارگران آلمان" بود. در جریان اشغال منطقه رور توسط فرانسه و بلژیک، شلاگتر به عنوان یک فعال مسلح فعالیت می‌کرد و به دلیل جاسوسی و اجرای چند عملیات انفجاری، توسط دادگاه نظامی فرانسه به مرگ محکوم و اعدام شد. پس از اعدامش در جمهوری وایمار، شلاگتر نه تنها در میان محافل راست‌گرا به عنوان
شلاگتر نه تنها در میان محافل راست‌گرا به عنوان یک "شهید" شناخته شد، بلکه از "مرزهای حزبی" نیز فراتر رفت و همدردی‌های گسترده‌ای را جلب کرد. تبلیغات نازی‌ها به "فرهنگ شلاگتر" دامن زد و او را به عنوان "نخستین سرباز رایش سوم" معرفی کردند. پس از ۱۹۴۵، بزرگداشت شلاگتر به حاشیه سیاسی راست محدود شد. امروزه، بازتاب او در افکار عمومی بیشتر با "بی‌تفاوتی و بی‌احترامی" همراه است.
کیست لوزالمعده () یک کیسه پر از مایع در لوزالمعده است. شیوع کیست‌های لوزالمعده بر اساس مطالعات تصویربرداری ۲٪ تا ۱۵٪ است، اما بر اساس یافاه‌های کالبد شکافی، شیوع ممکن است تا ۵۰٪ هم باشد. اکثر کیست‌های لوزالمعده خوش‌خیم هستند و خطر بدخیمی (سرطان لوزالمعده) ۰٫۵٪ تا ۱٫۵٪ است. کیست‌های کاذب لوزالمعده و سیست‌آدنوم سروزی لوزالمعده (که مجموعاً ۱۵٪ تا ۲۵٪ از کل کیست‌های لوزالمعده را تشکیل می‌دهند) کیست‌های خوش‌خیم لوزالمعده با خطر بدخیمی صفر درصد در نظر گرفته می‌شوند. علل بروز کیست لوزالمعده ممکن است خوش‌خیم تا
علل بروز کیست لوزالمعده ممکن است خوش‌خیم تا بدخیم باشد. کیست‌های لوزالمعده می‌توانند در زمینهٔ پانکراتیت ایجاد شوند، اگرچه تنها ۶ هفته پس از پانکراتیت حاد تشخیص داده می‌شوند. نئوپلاسم‌های پاپیلاری موسینی داخل مجرای در مجرای اصلی لوزالمعده (IPMNs) با اتساع آن همراه هستند، در حالی که IPMNهای شاخهٔ جانبی با اتساع مجرا همراه نیستند. با روش تصویربرداری MRCP می‌تواند به تشخیص موقعیت کیست‌ها نسبت به مجرای لوزالمعده کمک کند و درمان و پیگیری مناسب‌تری را اتخاذ نمود. شایع‌ترین بدخیمی که می‌تواند به صورت کیست
نمود. شایع‌ترین بدخیمی که می‌تواند به صورت کیست لوزالمعده ظاهر شود، تومور کیستی موسینی است. تشخیص. کیست‌های لوزالمعده معمولاً به صورت اتفاقی و زمانی که تصویربرداری پزشکی برای اهداف دیگری انجام می‌شود، کشف می‌شوند و معمولاً بدون علامت هستند. برای تشخیص این کیست‌ها معمولاً از ام‌آرآی یا سی‌تی اسکن با مادهٔ حاجب استفاده می‌شود. گاهی لازم است بیمار کارهای تشخیصی بیشتری همچون سونوگرافی آندوسکوپیک (با یا بدون بیوپسی) و MRCP انجام دهد. سونوگرافی آندوسکوپیک در تشخیص ویژگی‌های پرخطر رادیوگرافیک کیست‌های لوزالمعده
ویژگی‌های پرخطر رادیوگرافیک کیست‌های لوزالمعده در مقایسه با ام‌آرآی از دقت بالاتری برخوردار است، به خصوص اگر از کنتراست تقویت‌کننده نیز استفاده شود. بر اساس تصویربرداری، کیست‌هایی که باعث انسداد مجرای صفراوی و اتساع مجرای اصلی لوزالمعده بیش از ۱۰ میلی‌متر شوند، یا اگر توده در دیواره‌های آنها بزرگتر از ۵ میلی‌متر باشد، همه اینها ویژگی‌های پرخطر محسوب می‌شوند و با خطر ۵۶٪ تا ۸۹٪ سرطان مرتبط هستند. تجزیه و تحلیل دی‌ان‌ای مایع کیست ممکن است به تشخیص کیست لوزالمعده کمک کند، اما بازده آن متغیر و بین بین ۲۵٪ تا
کمک کند، اما بازده آن متغیر و بین بین ۲۵٪ تا ۵۰٪ است. جهش‌های ژنی سرکوبگر تومور فون هیپل لیندو (مرتبط با بیماری فون هیپل لیندو) با کیست‌های ساده، سیست‌آدنوماهای سروزی و تومورهای نورواندوکرین لوزالمعده که کمتر شایع هستند، مرتبط هستند. جهش‌های ژن KRAS با بروز کیست‌های موسینی، جهش‌های ژن GNAS با نئوپلاسم‌های پاپیلاری موسینی در مجرای اصلی لوزالمعده و جهش‌های بتا-کاتنین با بروز تومورهای توپر پاپیلاری کاذب مرتبط هستند. انواع. کیست‌های کاذب لوزالمعده و همچنین سیست‌آدنوماهای سروزی هر دو خوش‌خیم هستند و احتمال
سیست‌آدنوماهای سروزی هر دو خوش‌خیم هستند و احتمال بدخیمی ندارند. سیست‌آدنوماهای سروزی معمولاً در دهه ۵–۷ زندگی ظاهر می‌شوند که ۶۰ درصد موارد در زنان است. نئوپلاسم‌های پاپیلاری موسینی مجرای اصلی لوزالمعده (IPMN مجرای اصلی) یا شاخه‌های آن (IPMN مجرای شاخه‌ای) یا هر دو مجرا (IPMN نوع مختلط) را درگیر می‌کند. این کیست‌ها ضایعاتی پیش‌بدخیم هستند و تومورهای پاپیلاری موسینی مجرای اصلی دارای پتانسیل بدخیمی ۳۳ تا ۸۵٪ هستند و تومورهای پاپیلاری موسینی مجرای فرعی/شاخه‌ای با خطر ۱۵٪ بدخیمی در ۱۵ سالگی همراهند. این
با خطر ۱۵٪ بدخیمی در ۱۵ سالگی همراهند. این کیست‌ها معمولاً در دهه پنجم زندگی رخ می‌دهند و شیوع آن در مردان و زنان برابر است. این کیست‌ها ممکن است به صورت ضایعات منفرد یا متعدد ظاهر شوند و ممکن است باعث پانکراتیت شوند زیرا مجرای لوزالمعده توسط موسین مسدود شده است. نئوپلاسم کیست موسینی لوزالمعده معمولاً دُم لوزالمعده را درگیر می‌کند و ۹۰ درصد موارد زنان را درگیر می‌کند و معمولاً در دهه ۴–۶ زندگی ظاهر می‌شوند. این کیست‌های دارای پتانسیل بدخیمی به میزان ۱۰٪ تا ۳۴٪ هستند. این نوع از کیست‌ها با مجاری لوزالمعده
۳۴٪ هستند. این نوع از کیست‌ها با مجاری لوزالمعده ارتباط برقرار نمی‌کنند و معمولاً به صورت ضایعات منفرد، دیواره ضخیم، بدون حفره‌های متعدد درونی (تنها دارای یک حفره) ظاهر می‌شوند. این کیست‌ها به‌طور مشخص حاوی سلول‌های استرومایی تخمدانی هستند. تومورهای نورواندوکرین لوزالمعده ممکن است گاهی دچار دژنراسیون شوند و کیست تشکیل دهند. این نوع تومورها از سلول‌های غدد درون‌ریز لوزالمعده به وجود می‌آیند و ۱۰٪ آنها عملکرد فعال دارند و قادر به ترشح هورمون هستند. ۸۰٪ از این تومورها گیرنده‌های سوماتواستاتین را بیان می‌کنند،
تومورها گیرنده‌های سوماتواستاتین را بیان می‌کنند، بنابراین می‌توان آنها را در اسکن گالیم شناسایی کرد. رهنمودهای پیگیری. کیست‌های ۱ تا ۵ میلی‌متری در سی‌تی اسکن یا سونوگرافی معمولاً برای تعیین سرشتی بسیار کوچک هستند و خوش‌خیم تلقی می‌شوند. هیچ پیگیری تصویربرداری بیشتر برای این ضایعات توصیه نمی‌شود. کیست‌های ۶ تا ۹ میلی‌متری نیاز به یک بار پیگیری ظرف ۲ تا ۳ سال دارند، ترجیحاً با کلانژیوپانکراتوگرافی تشدید مغناطیسی (MRCP) برای ارزیابی بهتر مجرای لوزالمعده. اگر در پیگیری دوم اندازه‌اش تغییری نکرده باشد، پیگیری
در پیگیری دوم اندازه‌اش تغییری نکرده باشد، پیگیری تصویربرداری بیشتری توصیه نمی‌شود. برای کیست‌های ۱ تا ۱٫۹ سانتی‌متری، پیگیری با MRCP یا سی‌تی اسکن چند مرحله‌ای در ۱ تا ۲ سال بعدی پیشنهاد می‌شود. اگر در پیگیری وضعیتش ثابت مانده باشد، فاصله پیگیری تصویربرداری‌های بعدی به ۲ تا ۳ سال افزایش می‌یابد. کیست‌های ۲ تا ۲٫۹ سانتی‌متری پتانسیل بدخیمی بیشتری دارند و یک سونوگرافی آندوسکوپی اولیهٔ پیشنهاد می‌شود و به دنبال آن MRCP یا سی‌تی اسکن چند مرحله‌ای ظرف ۶ تا ۱۲ ماه باید انجام شود. اگر بیماران جوان هستند، ممکن
ماه باید انجام شود. اگر بیماران جوان هستند، ممکن است جراحی برای جلوگیری از نیاز به پایش طولانی در نظر گرفته شود. اگر این کیست‌ها در پیگیری پایدار بمانند پیگیری تصویربرداری بعدی با فاصله ۱ تا ۲ سال انجام می‌شود.
وینچنزو ماگلیوکو (زادهٔ ۱ ژانویه ۱۸۹۳ - درگذشتهٔ ۲۷ ژوئن ۱۹۳۶) یک ژنرال سیسیلی و خلبان نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا و سرباز سابق ارتش سلطنتی ایتالیا بود. زندگی. ماگلیوکو در ۱ ژانویه ۱۸۹۳ در پالرمو ایتالیا به دنیا آمد. او در زادگاهش تحصیل کرد و در رشته حقوق مدرک گرفت. در سال ۱۹۱۵ ماگلیوکو به عنوان افسر توپخانه در ارتش سلطنتی ایتالیا ثبت‌نام کرد و به هنگ ۲۹ توپخانه میدانی پیوست. بعداً در همان سال او به درجه ستوان فرعی ارتقاء یافت و به یک واحد توپخانه کوهستانی مستقر در کول دی لانا ملحق شد و در طول شروع جنگ جهانی
در کول دی لانا ملحق شد و در طول شروع جنگ جهانی اول در آن‌جا می‌جنگید. با توجه به توانایی‌هایش در جنگ، ماگلیوکو در سال ۱۹۱۷ به درجه ستوان ارتقا یافت و بنا به درخواست او به رم فرستاده شد و در آنجا به مدت سه ماه در سنتوسل هوانوردی خواند. او در ماه مه به عنوان «نظاره‌گر هواپیما» به نبرد بازگشت و یک مدال برنز و دو مدال نقره شجاعت نظامی به دست آورد. در ژوئن ۱۹۲۳، ماگلیوکو به درجه کاپیتان ارتقا یافت و به یک مرکز هوانوردی شناسایی مستقر در پارما اعزام شد. در نوامبر همان سال، او به Regia Aeronautica، نیروی هوایی
همان سال، او به Regia Aeronautica، نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا، که تازه تأسیس شده بود، ملحق شد. او بعداً در سال ۱۹۲۹ به درجه سرهنگ دوم منصوب شد و بعداً در سال ۱۹۳۲ سرهنگ شد. پس بد شدن روابط ایتالیا با اتیوپی در سال ۱۹۳۴، ماگلیوکو، به عنوان حامی فاشیسم، توسط دولت ایتالیا به آفریقای شرقی ایتالیا فرستاده شد تا پایگاه‌های هوایی در این مستعمره را مدیریت کند. ماگلیوکو در آنجا یکی از همکاران نزدیک ژنرال رودلفو گرازانی شد که او را به درجه سرتیپی رساند و او را به عنوان شوالیه نشان نظامی ساووی تبدیل کرد. او که درجنگ
شوالیه نشان نظامی ساووی تبدیل کرد. او که درجنگ دوم ایتالیا و اتیوپی نقش داشت، به دلیل استفاده از گاز خردل علیه اتیوپیایی‌ها، در تاریخ با بدنامی از او یاد می‌شود. مرگ. در ۲۶ ژوئن ۱۹۳۶، ماگلیوکو، به عنوان معاون نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا و معاون نایب‌السلطنه اتیوپی ایتالیا، از پایگاه هوایی در آدیس آبابا خارج شد و به ترتیب دو بمب افکن کاپرونی کا.۱۳۳ (Caproni Ca.133) و یک هواپیمای شناسایی فوکر سی.۵ را برای دیدار با رهبران محلی در نکمته هدایت کرد. این اسکادران، که شامل سیزده مقام ایتالیایی، از جمله ژنرال بود،
که شامل سیزده مقام ایتالیایی، از جمله ژنرال بود، وظیفه تضمین وفاداری شهر را بر عهده داشت. پس از فرود، ایتالیایی‌ها در اطراف هواپیما اردو زدند، اما پس از آن در شب ۲۷ ژوئن ۱۹۳۶ توسط آربگنوخ، مبارزان چریکی اتیوپیایی، در حالی که در منطقه Welega کمین کرده بودند به آن‌ها حمله شد. ماگلیوکو در کنار سایر اعضای اسکادران از جمله آنتونیو لوکاتلی جان باخت. تنها بازمانده نمایندگان ایتالیا، پدر بورلو، کشیش کاتولیک بود که به آنها پیوست تا به عنوان راهنما خدمت کند. پس از آنچه که به عنوان «کشتار نکمته» شناخته شد، یک کمپین
که به عنوان «کشتار نکمته» شناخته شد، یک کمپین بمباران تلافی‌جویانه در منطقه برای انتقام انجام شد و به چند تن از افرادی که جان باخته بودند، از جمله وینچنزو ماگلیوکو، پس از مرگ مدال طلای شجاعت نظامی اهدا شد. میراث. بمب افکن های Caproni Ca.133 پس از حمله در آتش سوختند. روز بعد تصمیم گرفته شد که یکی از بمب افکن ها به عنوان یادبود جنگ برای مردان کشته شده تبدیل شود. در همان سال مرگ ماگلیوکو، 1936، ماگلیوکو آئرودرومو به افتخار او به عنوان اولین سیسیلی که افسر عمومی در نیروی هوایی ایتالیا شد، وقف شد و نامگذاری شد.
در نیروی هوایی ایتالیا شد، وقف شد و نامگذاری شد. این فرودگاه در طول جنگ جهانی دوم تا زمانی که بمباران متفقین آن را غیرقابل استفاده نکرد، به عنوان یک فرودگاه اصلی عمل می کرد. فرودگاه در 7 ژوئن 2014 به نام Pio La Torre تغییر نام داد. همچنین خیابان هایی در پالرمو و میلان به نام ماگلیوکو وجود دارد که به دلیل حمایت او از فاشیسم مورد انتقاد قرار گرفته است.
تومور کیستی موسینی () رشد غیرطبیعی و بیش از حد بافت (نئوپلاسم) است که به‌طور معمول دارای عناصر موسین و یک یا چند کیست است. بر اساس مکان، آنها عبارتند از: