payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از ارتفاع‌ها در یک ناحیهٔ جغرافیایی است. تفاوت در منحنی‌های فرازسنجی میان چشم‌اندازها به دلیل تفاوت در فرایندهای زمین‌ریخت‌شناسی است که چشم‌انداز را شکل می‌دهند. وقتی به‌صورت یک بافت‌نگار دوبعدی ترسیم می‌شود، منحنی فرازسنجی ارتفاع ("y") را در راستای عمودی دستگاه مختصات دکارتی و سطح بالاتر از ارتفاع متناظر ("x") را در راستای افقی دستگاه مختصات دکارتی نشان می‌دهد. این منحنی همچنین می‌تواند به‌صورت بی‌بُعد یا استانداردشده نمایش داده شود، با مقیاس‌بندی ارتفاع و سطح به وسیلهٔ بیشینهٔ مقادیر. منحنی فرازسنجی
و سطح به وسیلهٔ بیشینهٔ مقادیر. منحنی فرازسنجی بی‌بُعد برای یک آب‌شناس یا زمین‌ریخت‌شناس راهی برای سنجش همانندی حوضه آبریز فراهم می‌کند، و یکی از چندین ویژگی مورد استفاده برای این کار است. انتگرال فرازسنجی یک شاخص خلاصه برای شکل منحنی فرازسنجی است. در مقالهٔ اصلی دربارهٔ این موضوع، آرتور نیوئل استرالر منحنی‌ای با سه پارامتر را برای برازش روابط فرازسنجی پیشنهاد کرد: که در آن "a", "d" و "z" پارامترهای برازش هستند. پژوهش‌های بعدی با استفاده از مدل‌های دوبعدی تکامل چشم‌انداز، کاربرد کلی این برازش را زیر سؤال
تکامل چشم‌انداز، کاربرد کلی این برازش را زیر سؤال برده‌اند، و نیز توانایی منحنی فرازسنجی برای پرداختن به اثرهای وابسته به مقیاس را. یک منحنی اصلاح‌شده با یک پارامتر افزوده پیشنهاد شده است تا برازش بهبود یابد. منحنی‌های فرازسنجی به‌طور معمول در آبگیرشناسی برای نمایش رابطهٔ میان سطح دریاچه و ژرفا و محاسبهٔ حجم کلی دریاچه به کار می‌روند. این نمودارها می‌توانند برای پیش‌بینی ویژگی‌های گوناگون دریاچه‌ها مانند بهره‌وری، رقیق‌سازی مواد شیمیایی ورودی و توان بالقوه برای اختلاط آب استفاده شوند.
لوئیجی مالیونه (ایتالیایی: Luigi Maglione) (کازوریا، ۲ مارس ۱۸۷۷ - کازوریا، ۲۲ اوت ۱۹۴۴) یک اسقف ایتالیایی کلیسای کاتولیک بود که در سال ۱۹۰۸ به خدمت دیپلماتیک واتیکان پیوست و از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۵ به عنوان سفیر پاپ خدمت کرد. پس از چند سال کار در کوریای روم، از سال ۱۹۳۹ تا زمان مرگش در سال ۱۹۴۴ وزیر امور خارجه بود. او در سال ۱۹۲۰ به مقام اسقف اعظم و در سال ۱۹۳۵ به مقام کاردینال رسید. حرفه آغازین و تحصیلات. مالیونه در کازوریا متولد شد و در کالج آلمو کاپرانیکا و دانشگاه پاپی گریگوری تحصیل کرد و از آنجا مدرک
و دانشگاه پاپی گریگوری تحصیل کرد و از آنجا مدرک دکترای فلسفه و الهیات را در رم دریافت کرد. او در ۲۵ ژوئیه ۱۹۰۱ به مقام کشیشی منصوب شد و سپس تا سال ۱۹۰۳ در اسقف‌نشین ناپل به امور روحانیت پرداخت. مالیونه از سال ۱۹۰۵ تا ۱۹۰۷ در آکادمی کلیسای پاپی تحصیل کرد؛ و بعدها از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ در آنجا تدریس نمود. او از سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۸ به عنوان یکی از مقامات دبیرخانه دولتی واتیکان خدمت کرد و به مقام خزانه‌داری خصوصی (۱۷ ژوئن ۱۹۱۰) و اسقفی داخلی (۲۲ فوریه ۱۹۱۸) ارتقا یافت. او همچنین نماینده موقت پاپ در جامعه ملل و
یافت. او همچنین نماینده موقت پاپ در جامعه ملل و فرستاده ویژه پاپ به سوئیس بود. صومعه‌ها. در ۱ سپتامبر ۱۹۲۰، مالیونه توسط پاپ بندیکت پانزدهم به عنوان سفیر سوئیس و اسقف اعظم سزاریا دی فلسطین منصوب شد. او در ۲۶ سپتامبر بعد، از کاردینال پیترو گاسپاری، به همراه اسقف اعظم بوناونتورا چرتی و لورنتزو شیوپا ​​به عنوان متصدیان مشترک، در کلیسای سانتا ماریا در تراستوره، به مقام اسقفی منصوب شد. مالیونه در ۲۳ ژوئن ۱۹۲۶ به عنوان سفیر رسولی در فرانسه منصوب شد. در فرانسه، او در ابتدا طرفدار آلمان محسوب می‌شد، اما آنقدر مورد
در ابتدا طرفدار آلمان محسوب می‌شد، اما آنقدر مورد اعتماد دولت فرانسه قرار گرفت که گزارش شده است که در پیمان هوار-لاوال در طول جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی دست داشته است. مالیونه در طول دوران سفارت خود در فرانسه، در ۲۵ ژوئیه ۱۹۳۰، ایو کونگار را به مقام کشیشی منصوب کرد. وزیر امور خارجه کاردینال. پاپ پیوس یازدهم در ۱۶ دسامبر ۱۹۳۵ او را به عنوان کاردینال-کشیش سانتا پودنزیانا در شورای کلیسا منصوب کرد و سپس در ۲۲ ژوئیه ۱۹۳۸ به عنوان رئیس جماعت مقدس شورا منصوب شد. کاردینال مالیونه یکی از کاردینال‌های منتخب بود که در
مالیونه یکی از کاردینال‌های منتخب بود که در مجمع کاردینال‌های پاپ در سال ۱۹۳۹ شرکت کرد و در آن پاپ پیوس دوازدهم انتخاب شد. پیوس دوازدهم، که همکلاسی سابق مالیونه بود، در ۱۰ مارس ۱۹۳۹ مالیونه را به عنوان وزیر امور خارجه واتیکان به جانشینی خود برگزید. دوران تصدی او به عنوان وزیر امور خارجه شامل بیشتر جنگ جهانی دوم و هولوکاست بود، که بخش عمده‌ای از کارهای او در یازده جلد از اسناد زمان جنگ واتیکان با عنوان «اعمال و اسناد مربوط به محاصره مقدس در جنگ جهانی دوم» (Actes et documents du Saint Siège relatifs à la
(Actes et documents du Saint Siège relatifs à la Seconde Guerre Mondiale) مستند شده است. پس از اشغال لیتوانی توسط نازی‌ها، لیتوانی از واتیکان درخواست کرد که اسقف‌نشین‌های خود را دوباره به کشور بازگرداند و اسقف‌های خود را جایگزین کند، که مالیونه در پاسخ گفت: «دولت کاوناس باید درک کند که واتیکان نمی‌تواند پشت سر ارتش‌ها حرکت کند و اسقف‌ها را تغییر دهد، زیرا نیروهای مبارز سرزمین‌های جدیدی را که متعلق به کشورهایی غیر از سرزمین خودشان است، اشغال می‌کنند.» کاردینال مالیونه یک سال قبل از پایان جنگ در کازوریا بر
مالیونه یک سال قبل از پایان جنگ در کازوریا بر اثر التهاب عصبی و بیماری‌های گردش خون درگذشت. پس از مرگ او، پیوس دوازدهم با کمک دومنیکو تاردینی و جووانی باتیستا مونتینی (که بعدها پاپ پل ششم شد) وظایف این مقام را خود به عهده گرفت. او با شور و شوق از دیپلماسی زمان جنگ پیوس دوازدهم دفاع کرد و یک بار اعلام کرد: «اگر می‌پرسید که چرا اسناد ارسالی پاپ به اسقف‌های لهستان علنی نشده است، بدانید که به نظر می‌رسد در واتیکان بهتر است از همان هنجارهایی که خود اسقف‌های لهستانی از آن پیروی می‌کنند، پیروی شود... آیا این کاری
از آن پیروی می‌کنند، پیروی شود... آیا این کاری نیست که باید انجام شود؟ آیا پدر مسیحیت نباید بدبختی لهستانی‌ها را در کشور خودشان افزایش دهد؟» رابطه بین مالیونه و پاپ آنقدر نزدیک بود که ایتالیایی‌ها به شوخی می‌گفتند که هر وقت پیوس دوازدهم بدون مالیونه (به ایتالیایی به معنای "ژاکت") بیرون می‌رفت، سرما می‌خورد.
استفانو پاتوانلی (؛ زادهٔ ۸ ژوئن ۱۹۷۴) سیاست‌مدار و مهندس عمران اهل ایتالیا است. او از چهره‌های شاخص جنبش پنج ستاره به‌شمار می‌رود و در دولت‌های جوزپه کونته و ماریو دراگی به‌ترتیب به‌عنوان وزیر توسعهٔ اقتصادی (۲۰۱۹–۲۰۲۱) و وزیر کشاورزی، غذا و جنگل‌داری (۲۰۲۱–۲۰۲۲) خدمت کرد. زندگی اولیه و تحصیلات. پاتوانلی در تریسته، شهری بندری در شمال شرقی ایتالیا، به دنیا آمد. او در دانشگاه تریسته تحصیل کرد و در رشتهٔ مهندسی عمران به دریافت مدرک مهندسی نائل شد. پیش از ورود به سیاست، به‌عنوان مهندس در حوزهٔ ساخت‌وساز و
به سیاست، به‌عنوان مهندس در حوزهٔ ساخت‌وساز و طراحی سازه‌ها فعالیت داشت. فعالیت سیاسی. آغاز فعالیت در جنبش پنج ستاره. پاتوانلی در اواخر دههٔ ۲۰۰۰ به جنبش پنج ستاره پیوست و به‌تدریج در ساختار محلی این حزب در تریسته و منطقهٔ فریولی-ونتسیا جولیا نقش برجسته‌ای یافت. او در انتخابات محلی و فعالیت‌های مدنی جنبش مشارکت فعال داشت و به‌خاطر نگاه فنی و مدیریتی‌اش شناخته شد. ورود به سنا. در انتخابات عمومی سال ۲۰۱۸، پاتوانلی از حوزهٔ انتخابیهٔ فریولی-ونتسیا جولیا به سنای ایتالیا راه یافت. او به‌سرعت به‌عنوان یکی از
سنای ایتالیا راه یافت. او به‌سرعت به‌عنوان یکی از نمایندگان کلیدی جنبش پنج ستاره در مجلس سنا شناخته شد و در سال‌های نخست فعالیتش بر موضوعات توسعهٔ پایدار، انرژی‌های تجدیدپذیر و سیاست‌های اقتصادی تمرکز داشت. وزیر توسعهٔ اقتصادی. در سپتامبر ۲۰۱۹، در جریان تشکیل دولت دوم جوزپه کونته، پاتوانلی به‌عنوان وزیر توسعهٔ اقتصادی منصوب شد. او در این مقام نقش مهمی در مدیریت پیامدهای اقتصادی همه‌گیری کووید–۱۹ در ایتالیا ایفا کرد و طرح‌های حمایتی برای کسب‌وکارهای کوچک و متوسط ارائه داد. او همچنین بر سیاست‌های مرتبط با
متوسط ارائه داد. او همچنین بر سیاست‌های مرتبط با انتقال انرژی و دیجیتالی‌سازی بخش تولید تأکید داشت. وزیر کشاورزی در دولت دراگی. با آغاز دولت ماریو دراگی در فوریهٔ ۲۰۲۱، پاتوانلی به‌عنوان وزیر سیاست‌های کشاورزی، غذایی و جنگلداری ایتالیا منصوب شد. در این دوره، او مدیریت اجرای بخش کشاورزی برنامه ملی بهبود و تاب‌آوری ایتالیا (PNRR) را بر عهده گرفت و سیاست‌های حمایت از تولید داخلی، کشاورزی پایدار و صنایع غذایی را پیگیری کرد. میراث و دیدگاه‌ها. پاتوانلی در طول فعالیت سیاسی خود به‌عنوان یکی از تکنوکرات‌های جنبش
سیاسی خود به‌عنوان یکی از تکنوکرات‌های جنبش پنج ستاره شناخته می‌شود که توانست میان سیاست‌های پوپولیستی جنبش و الزامات اقتصادی و اروپایی تعادل برقرار کند. بسیاری از تحلیل‌گران او را سیاستمداری عمل‌گرا با رویکردی فنی و واقع‌گرایانه توصیف کرده‌اند. او همچنین به‌دلیل تأکید بر گذار سبز، نوآوری فناورانه در کشاورزی و حمایت از صنایع کوچک و متوسط، در رسانه‌ها به‌عنوان «صدای عمل‌گرای جنبش پنج ستاره» مطرح شده‌است.
رنزو روسو (؛ زادهٔ ۱۹۵۰ در جنوا) دانشمند، مهندس عمران، آب‌شناس و هیدرولیک‌دان ایتالیایی است. او یکی از برجسته‌ترین پژوهشگران بین‌المللی در زمینهٔ مهندسی هیدرولوژیک و مدیریت منابع آب به‌شمار می‌رود و استاد دانشگاه پلی‌تکنیک میلان است. زندگی و تحصیلات. روسو در سال ۱۹۵۰ در شهر جنوا به دنیا آمد. او تحصیلات عالی خود را در رشتهٔ مهندسی عمران در دانشگاه پلی‌تکنیک میلان گذراند و سپس با تمرکز بر آب‌شناسی و هیدرولیک به پژوهش پرداخت. وی دورهٔ دکترای خود را در زمینهٔ «مدل‌سازی فرایندهای هیدرولوژیکی و مدیریت سیلاب‌ها»
فرایندهای هیدرولوژیکی و مدیریت سیلاب‌ها» تکمیل کرد و از همان دوران، پژوهش‌هایش در نشریات علمی معتبر منتشر می‌شد. فعالیت دانشگاهی. روسو از دههٔ ۱۹۸۰ به‌عنوان استاد دانشگاه پلی‌تکنیک میلان فعالیت کرد و کرسی هیدرولیک و آب‌شناسی را بر عهده گرفت. او استاد راهنمای بسیاری از دانشجویان دکترا در زمینهٔ مدل‌سازی ریاضی سیستم‌های هیدرولوژیک بوده و آثار پژوهشی‌اش بیش از ده‌ها هزار بار مورد استناد قرار گرفته‌است. او همچنین عضو هیئت تحریریهٔ مجلات برجسته‌ای همچون "Journal of Hydrology" و "Hydrological Processes" بوده و
of Hydrology" و "Hydrological Processes" بوده و در ارتقای جایگاه پژوهش‌های هیدرولوژیک ایتالیا در سطح بین‌المللی نقش داشته‌است. پژوهش‌ها و دستاوردها. پژوهش‌های روسو بر موضوعاتی چون مدیریت سیلاب، مدل‌سازی هیدرولوژیک، منابع آب زیرزمینی، خشکسالی و تغییر اقلیم متمرکز بوده‌است. او از پیشگامان استفاده از مدل‌های آماری و رایانه‌ای در تحلیل ریسک‌های هیدرولوژیک به‌شمار می‌رود. آثار او در زمینهٔ «تحلیل شدت–مدت–فراوانی بارش» و «هیدرولوژی مقیاس حوضه» از مراجع استاندارد در این حوزه محسوب می‌شوند. روسو بیش از ۴۰۰ مقالهٔ
در این حوزه محسوب می‌شوند. روسو بیش از ۴۰۰ مقالهٔ علمی منتشر کرده و در فهرست «دانشمندان برتر ایتالیایی» در حوزهٔ مهندسی و علوم زمین جای دارد.
چلپاسه‌ایان () یک تیرهٔ گیاهی شامل چهار سرده و هفت گونه از گیاهان علفی گیاهان گل‌دار بومی شرق و جنوب آسیا و آمریکای شمالی است. این تیره توسط بیشتر رده‌بندی‌کنندگان گیاهی به رسمیت شناخته شده است و گاه «تیرهٔ دم‌مارمولکی» نامیده می‌شود. سامانه APG IV (۲۰۱۶؛ بدون تغییر نسبت به سامانه APG III در ۲۰۰۹، سامانه APG II در ۲۰۰۳ و سامانه APG در ۱۹۹۸) آن را در راستهٔ فلفل‌سیاه‌سانان در تبار مگنولیان جای داده است.
ماریو سالوادوری (؛ زادهٔ ۱۹ مارس ۱۹۰۷ – درگذشتهٔ ۲۵ ژوئن ۱۹۹۷) مهندس عمران، مهندس سازه، ریاضی‌دان، معمار و استاد دانشگاه اهل ایتالیا بود که بخش بزرگی از زندگی حرفه‌ای خود را در ایالات متحده آمریکا گذراند. او به خاطر پژوهش‌های علمی و آموزشی خود در زمینهٔ تحلیل سازه‌های پیچیده، پل‌ها و سقف‌های بتنی، و همچنین ترویج علم مهندسی و ریاضیات در مدارس و دانشگاه‌ها شناخته شده‌است. زندگی و تحصیلات. ماریو سالوادوری در شهر رم در خانواده‌ای اهل فرهنگ و تحصیل‌کرده متولد شد. او از همان کودکی علاقهٔ زیادی به ریاضیات و مهندسی
او از همان کودکی علاقهٔ زیادی به ریاضیات و مهندسی نشان داد و در دانشگاه ساپینزای رم به تحصیل مهندسی عمران پرداخت و همزمان به مطالعهٔ ریاضیات نیز پرداخت. پس از دریافت دکترای مهندسی عمران و ریاضیات، سالوادوری فعالیت‌های علمی و پژوهشی خود را در زمینهٔ تحلیل سازه‌های بتن مسلح آغاز کرد. فعالیت‌های دانشگاهی. سالوادوری از دههٔ ۱۹۳۰ فعالیت دانشگاهی خود را آغاز کرد و پس از مهاجرت به ایالات متحده آمریکا در دانشگاه کلمبیا به تدریس و پژوهش پرداخت. او استاد مهندسی عمران و سازه در این دانشگاه بود و به آموزش دانشجویان
و سازه در این دانشگاه بود و به آموزش دانشجویان دوره‌های کارشناسی و تحصیلات تکمیلی مشغول شد. سالوادوری همچنین بنیان‌گذار مرکز سالوادوری بود که هدف آن آموزش علوم پایه و مهندسی به کودکان و نوجوانان با روش‌های عملی و تجربی بود. دستاوردها و پژوهش‌ها. سالوادوری تحقیقات گسترده‌ای در زمینهٔ تحلیل سازه‌های پیچیده و طراحی سازه‌های مقاوم در برابر بارهای غیرمعمول انجام داد. او در تحلیل ریاضی پل‌ها، سقف‌های بتنی و ساختمان‌های بلند مهارت داشت و بسیاری از پروژه‌های صنعتی و شهری از جمله پل‌ها و ساختمان‌های بلند را مورد
و شهری از جمله پل‌ها و ساختمان‌های بلند را مورد بررسی و تحلیل قرار داد. علاوه بر فعالیت‌های دانشگاهی، سالوادوری علاقهٔ زیادی به ترویج آموزش ریاضیات و علوم پایه در مدارس داشت و کتاب‌های متعددی برای کودکان و نوجوانان منتشر کرد تا مفاهیم مهندسی و ریاضیات را به زبانی ساده و قابل فهم آموزش دهد.
لوییجی استیپا (؛ زادهٔ ۳۰ نوامبر ۱۹۰۰ – درگذشتهٔ ۹ ژانویه ۱۹۹۲) مهندس عمران، مهندس هیدرولیک، و هوافضا اهل ایتالیا بود که به عنوان پیشگام در طراحی هواگردهای لوله‌ای و نوآوری‌های ساختاری در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ شناخته می‌شود. استیپا با ترکیب مهندسی هوافضا و هیدرولیک توانست مفاهیم نوینی در افزایش کارایی موتورهای توربوپراپ و کاهش مقاومت هوا ارائه کند. زندگی و تحصیلات. لوییجی استیپا در شهر آپینیانو دل ترونتو در خانواده‌ای اهل فن و علوم مهندسی متولد شد. او تحصیلات ابتدایی و متوسطهٔ خود را در زادگاهش گذراند و سپس
ابتدایی و متوسطهٔ خود را در زادگاهش گذراند و سپس برای ادامهٔ تحصیل در رشتهٔ مهندسی عمران و هوافضا به دانشگاه پلی‌تکنیک میلان رفت. در این دانشگاه او با مباحث هیدرولیک و طراحی سازه‌های هوایی آشنا شد و علاقهٔ خود را به طراحی هواگردهای نوآورانه پرورش داد. فعالیت‌های حرفه‌ای. در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، استیپا به طراحی هواگردهای لوله‌ای (intubed propeller) پرداخت که شامل یک کانال هوا به دور ملخ و موتور بود تا جریان هوا بهینه شود و راندمان بالاتری تولید گردد. این طراحی‌ها نه تنها در کاهش مقاومت هوا مؤثر بودند بلکه
نه تنها در کاهش مقاومت هوا مؤثر بودند بلکه منجر به توسعهٔ تکنولوژی‌های پیشرفتهٔ هوانوردی و توربوپراپ شدند. استیپا علاوه بر هوافضا، مهندس هیدرولیک و عمران نیز بود و پروژه‌های مهمی در حوزهٔ مدیریت جریان‌های آب و سدسازی در مناطق مرکزی و جنوبی ایتالیا انجام داد. طراحی‌های او در کنترل آب‌های سیلابی و بهبود کارایی کانال‌ها و شبکه‌های آبیاری مورد توجه دولت و محافل علمی قرار گرفت. جوایز و تقدیرها. لوییجی استیپا در طول زندگی حرفه‌ای خود چندین جایزهٔ علمی و فنی دریافت کرد که مهم‌ترین آن‌ها شامل تقدیرنامه‌های مهندسی
کرد که مهم‌ترین آن‌ها شامل تقدیرنامه‌های مهندسی هوافضا از انجمن‌های ملی و بین‌المللی بود. این جوایز به دلیل نوآوری‌های وی در طراحی هواگردهای لوله‌ای و تحقیقات علمی او در هیدرولیک و مهندسی عمران به او اعطا شد.
ماریانو دی جاکوپو (؛ زادهٔ ۱ ژانویه ۱۳۸۲ – درگذشتهٔ ۱ ژانویه ۱۴۵۳) مخترع، نویسنده، مجسمه‌ساز، مهندس عمران و مهندس نظامی اهل ایتالیا بود. او به عنوان یکی از پیشگامان دورهٔ رنسانس در حوزهٔ مهندسی و طراحی مکانیکی شناخته می‌شود و به خاطر نوآوری‌هایش در طراحی ماشین‌آلات و تجهیزات نظامی شهرت دارد. زندگی و تحصیلات. ماریانو دی جاکوپو در شهر سیه‌نا، یکی از مراکز فرهنگی و هنری ایتالیا در آن دوران، به دنیا آمد. او از خانواده‌ای با سابقهٔ علمی و هنری بود و از همان کودکی علاقهٔ فراوانی به نقاشی، طراحی و علوم مکانیکی
علاقهٔ فراوانی به نقاشی، طراحی و علوم مکانیکی نشان داد. تحصیلات او به شکل سنتی در مدارس ایتالیای قرون وسطی آغاز شد و سپس در زمینهٔ مهندسی و ریاضیات زیر نظر استادان برجسته آموزش دید. فعالیت‌های حرفه‌ای. دی جاکوپو به طراحی و ساخت ماشین‌آلات متنوعی پرداخت که کاربردهای نظامی و غیرنظامی داشتند. از جملهٔ این اختراعات می‌توان به جرثقیل‌ها، بالابرها، ماشین‌آلات آبیاری و تجهیزات محاصره‌ای اشاره کرد. آثار او در کتب مشهورش مانند "De Machinis" و "De Ingeneis" ثبت شده‌اند که شامل طراحی دقیق و نقاشی‌های فنی است. او
که شامل طراحی دقیق و نقاشی‌های فنی است. او همچنین در طراحی تجهیزات دفاعی برای شهرهای ایتالیایی فعالیت داشت و روش‌های نوینی برای بهبود سازه‌های نظامی و استحکامات ارائه کرد. بسیاری از طرح‌های او ترکیبی از هنر و مهندسی بودند و به عنوان پلی میان دورهٔ قرون وسطی و رنسانس شناخته می‌شوند.
گویودو دا ویوانو (؛ زادهٔ حدود ۱۲۸۰ – درگذشتهٔ حدود ۱۳۵۰) مهندس، پزشک، مخترع، هنرمند و کالبدشناس اهل ایتالیا بود که به خاطر نوآوری‌هایش در حوزهٔ مهندسی نظامی و طراحی تجهیزات پزشکی در قرون وسطی شناخته می‌شود. او همچنین به عنوان یک دانشمند جامع‌نگر در زمینهٔ علوم طبیعی و طراحی ماشین‌آلات، تحولی در انتقال دانش فنی به نقاشی و متون علمی ایجاد کرد. زندگی و تحصیلات. گویودو دا ویوانو در استان پاویا، در شمال ایتالیا به دنیا آمد. دوران کودکی او در محیطی علمی و فرهنگی سپری شد و به دلیل استعداد ذاتی در ریاضیات و هنرهای
شد و به دلیل استعداد ذاتی در ریاضیات و هنرهای تجسمی، به زودی به تحصیل در علوم طبیعی و مهندسی پرداخت. وی آموزش‌های خود را در رشته‌های پزشکی، مهندسی عمران و مکانیک دریافت کرد و به مطالعهٔ دقیق آناتومی انسان و کاربرد آن در طراحی ابزارها و تجهیزات نظامی علاقه‌مند شد. فعالیت‌های حرفه‌ای. گویودو دا ویوانو در طول زندگی خود چندین اثر مهم در حوزهٔ مهندسی و پزشکی تألیف کرد. او نقشه‌ها و طرح‌های متعددی از تجهیزات جنگی، شامل ماشین‌های محاصره، بالابرها و سلاح‌های مکانیکی تهیه نمود که با دقت فنی و جزئیات اجرایی رسم شده
تهیه نمود که با دقت فنی و جزئیات اجرایی رسم شده بودند. در زمینهٔ پزشکی، گویودو به مطالعهٔ کالبدشناسی پرداخت و روش‌های نوینی برای تشریح بدن انسان ارائه کرد که به بهبود درمان‌های پزشکی و آموزش دانشجویان پزشکی کمک می‌کرد. او از مشاهدهٔ دقیق آناتومی انسان برای طراحی ابزارهای جراحی و درمانی استفاده می‌کرد و چندین دستگاه پزشکی ابتکاری اختراع نمود. گویودو همچنین در طراحی سازه‌ها و پل‌ها مهارت داشت و نقشه‌های وی نشان‌دهندهٔ تلفیق مهندسی، هنر و آناتومی بود. آثار وی نمونه‌ای از انتقال دانش عملی و علمی به شکل تصویری
نمونه‌ای از انتقال دانش عملی و علمی به شکل تصویری در قرون وسطی است و تأثیر قابل توجهی بر مهندسی نظامی و پزشکی ایتالیا و فرانسه داشته است.
کارلو پارشی (Carlo Pareschi) (پوجو راتیکو، ۱۹ اوت ۱۸۹۸ - ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴) سیاستمدار فاشیست ایتالیایی، عضو شورای عالی فاشیسم و ​​وزیر کشاورزی پادشاهی ایتالیا از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳ بود. زندگینامه. او که یک متخصص کشاورزی مشهور بود، در جنگ جهانی اول به عنوان ستوان در ششمین هنگ توپخانه سنگین جنگید و مدال برنز شجاعت نظامی را به دست آورد. پس از جنگ، در اوایل دهه ۱۹۲۰ به حزب فاشیست پیوست. از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۲ دبیرکل کنفدراسیون فاشیست کشاورزان بود و در سال ۱۹۳۳ عضو شورای عالی فاشیسم شد، اگرچه شخصاً در طول دهه ۱۹۳۰ در
عالی فاشیسم شد، اگرچه شخصاً در طول دهه ۱۹۳۰ در جلسات آن شرکت نکرد. در سال ۱۹۴۱، در طول جنگ جهانی دوم، او داوطلبانه به جبهه رفت و با درجه سروان توپخانه به شمال آفریقا اعزام شد، اما پس از چند ماه به عنوان رئیس کنفدراسیون فاشیست کشاورزان و سپس وزیر کشاورزی منصوب شد. او برای نخستین بار در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ در شورای بزرگ فاشیسم شرکت کرد، زمانی که او جزو کسانی بود که به نفع طرح عدم اعتماد علیه بنیتو موسولینی رأی دادند، چرا که توسط دینو گراندی متقاعد شده بود. پارشی در پاسخ به کسانی که اشاره کردند تصویب طرح گراندی
در پاسخ به کسانی که اشاره کردند تصویب طرح گراندی منجر به استعفای دوچه خواهد شد، گفت: «اینها فقط حرف هستند، طبق معمول هیچ چیز تغییر نخواهد کرد». حتی پس از دستگیری بنیتو موسولینی، که خود را یک «تکنسین» می‌دانست که تقریباً ناخواسته به سیاست روی آورده بود، تمایلی به انتقام از فاشیست‌ها نداشت و در رم ماند، جایی که در اوایل اکتبر ۱۹۴۳، پس از آتش‌بس کاسیبیله و تصرف ایتالیا توسط آلمان، توسط مقامات جمهوری سوسیال تازه تأسیس ایتالیا دستگیر شد. او در دادگاه ورونا به جرم خیانت محاکمه و به اعدام محکوم شد و در ۱۱ ژانویه
خیانت محاکمه و به اعدام محکوم شد و در ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴ به همراه گالئاتسو چانو، امیلیو د بونو، لوچانو گوتاردی و جووانی مارینلی تیرباران شد.
کارلو برناردینی (؛ زادهٔ ۱ ژانویه ۱۹۶۶) هنرمند، محقق هنرهای تجسمی و معلم اهل ایتالیا است که در زمینهٔ هنر نور و لیزر و تعامل بین فضا و نورشناسی فعالیت دارد. برناردینی به دلیل پروژه‌های خلاقانه و نوآورانه در استفاده از نور به عنوان مادهٔ اصلی هنر، به یکی از پیشگامان هنر معاصر ایتالیا تبدیل شده است. زندگی و تحصیلات. کارلو برناردینی در ویتربو در ایتالیا به دنیا آمد و از سنین پایین به هنر و ریاضیات علاقه‌مند بود. او تحصیلات خود را در رشتهٔ هنرهای تجسمی و طراحی ادامه داد و در دانشگاه‌های معتبر ایتالیا به مطالعهٔ
داد و در دانشگاه‌های معتبر ایتالیا به مطالعهٔ هنر مدرن و روش‌های نوین نورپردازی پرداخت. برناردینی با تمرکز بر تعامل بین نور و فضای معماری، به طراحی پروژه‌هایی پرداخت که بازتاب نور، سایه و پرسپکتیو را به شکل خلاقانه و علمی به نمایش می‌گذارند. آثار هنری و پروژه‌ها. برناردینی طی سال‌ها پروژه‌های متعددی در زمینهٔ هنر نوری اجرا کرده است، از جمله: برناردینی علاوه بر فعالیت‌های اجرایی، پژوهش‌های علمی و مقاله‌هایی دربارهٔ تأثیر نور و تکنولوژی بر هنر معاصر منتشر کرده است که در مجلات معتبر بین‌المللی چاپ شده‌اند. او
است که در مجلات معتبر بین‌المللی چاپ شده‌اند. او همچنین در سمینارها و ورکشاپ‌های هنری در اروپا و آمریکا شرکت کرده و روش‌های نوآورانهٔ خود را آموزش داده است. سبک و رویکرد هنری. سبک هنری برناردینی ترکیبی از هنر مفهومی، هنر محیطی و مهندسی نور است. او با استفاده از لیزر، آینه و فناوری‌های نوین نور، فضا را به بستر خلق اثر هنری تبدیل می‌کند. آثار او به دلیل تلفیق دانش علمی، هندسه و زیبایی‌شناسی مورد توجه منتقدان و دانشگاهیان هنر قرار گرفته‌اند. برناردینی اعتقاد دارد که نور می‌تواند همانند ماده، به عنوان ابزار
دارد که نور می‌تواند همانند ماده، به عنوان ابزار اصلی بیان هنری به کار گرفته شود و تجربهٔ بیننده از فضا و اثر هنری را متحول کند. آموزش و تدریس. کارلو برناردینی به عنوان استاد و مدرس در دانشگاه‌ها و موسسات هنری ایتالیا فعالیت دارد و دوره‌های تخصصی دربارهٔ هنر نور و فناوری‌های معاصر تدریس می‌کند. او همچنین با همکاری مؤسسات پژوهشی، پروژه‌های علمی و هنری مشترکی را راه‌اندازی کرده است که به ترکیب هنر، فناوری و تجربهٔ انسانی می‌پردازد.
علی جلالی (زادهٔ ۱۳۴۹ در یزد) کارشناس رسمی استاندارد ایران، مدرس و ممیز بین‌المللی استانداردهای مدیریتی و کیفیت است. او دبیر و عضو هیئت‌مدیرهٔ پیشین انجمن علمی استاندارد ایران (وابسته به وزارت علوم، تحقیقات و فناوری) بوده و سال‌ها در زمینهٔ آموزش و ممیزی استانداردهای ایزو در ایران و کشورهای دیگر فعالیت داشته است. دیدگاه‌ها. جلالی در گفت‌وگوها و مقالاتش بر چند موضوع تأکید کرده است: دیدگاه‌ها. جلالی بیان کرده است که مفهوم «استاندارد» در ایران از دورهٔ هخامنشیان بوده است. او گفته است که در آن زمان سازوکارهایی
بوده است. او گفته است که در آن زمان سازوکارهایی مانند مرخصی کارگران، برنامه‌ریزی کیفیت منظم، سیستم جایگزینی نیروی انسانی و انضباط خاصی وجود داشته که نوعی استاندارد بودن را نشان می‌داده‌اند. استاندارد زندگی. استاندارد زندگی به مجموعه‌ای از شرایط اقتصادی، اجتماعی و محیطی اطلاق می‌شود که کیفیت زندگی افراد را تعیین می‌کند. این معیارها شامل درآمد، اشتغال، مسکن، سلامت، آموزش، محیط زیست، امنیت و فراغت می‌باشد. استاندارد و کیفیت کالاها. در مقاله‌ای منتشر شده توسط خبرگزاری ایرنا، علی جلالی به بررسی وضعیت استاندارد
ایرنا، علی جلالی به بررسی وضعیت استاندارد کالاها در ایران و اهمیت آن در جلب اعتماد مصرف‌کنندگان می‌پردازد. وی اشاره می‌کند که ایران در حوزهٔ صنایع غذایی جایگاه قابل قبولی دارد، اما در زمینهٔ خودروسازی و تولید خودرو هنوز با چال کیفیت و استاندارد کالاها. کیفیت و استاندارد کالاها از جمله موضوعات مهم در حوزه تولید و مصرف است که تأثیر زیادی بر اعتماد عمومی و سلامت جامعه دارد. توجه به این مقوله موجب افزایش اطمینان مصرف‌کنندگان و ارتقای سطح تولید ملی می‌شود. اهمیت استاندارد کالاها. استاندارد کالاها به‌عنوان یک
استاندارد کالاها. استاندارد کالاها به‌عنوان یک ابزار نظارتی، تضمین‌کننده کیفیت محصولات و خدمات است. مصرف‌کنندگان با توجه به نشان استاندارد، می‌توانند کالاهای باکیفیت و مطابق با استانداردهای بین‌المللی را تشخیص دهند. این موضوع علاوه بر افزایش اعتماد عمومی، به توسعه صادرات و رقابت‌پذیری بین‌المللی کمک می‌کند. تاریخچه استاندارد در ایران. در ایران، پیشینه استفاده از استاندارد به سال ۱۳۰۴ هجری شمسی بازمی‌گردد. در این سال، نخستین اقدام‌ها در ارتباط با استاندارد و استانداردنویسی در کشور با تصویب قانون اوزان و
و استانداردنویسی در کشور با تصویب قانون اوزان و مقیاس‌ها آغاز شد. در سال ۱۳۳۲، سازمان استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران به‌صورت رسمی فعالیت خود را آغاز کرد و عمده فعالیت این سازمان در زمینه کنترل کالاهای وارداتی، صادراتی و تولیدات داخلی کشور بود.
فردریک ترلفال (۷ ژانویه ۱۸۸۰ - ۱۴ مارس ۱۹۵۷) بازیکن فوتبال اهل انگلستان بود که برای منچستر سیتی، فولام و لستر سیتی بازی می‌کرد. دوران حرفه‌ای او در سال ۱۸۹۸ با منچستر سیتی آغاز شد، اما تا فصل ۱۹۰۲–۱۹۰۱ به‌طور منظم در تیم اصلی حضور نداشت. پس از هشت گل در ۷۴ بازی در تمام رقابت‌ها، در سال ۱۹۰۷ به فولام منتقل شد. ترلفال در ۱۰۷ بازی برای باشگاه جنوب لندنی به میدان رفت و ۱۹ گل به ثمر رساند. دو سال بعد به لستر سیتی رفت، جایی که ۵۶ بار برای این باشگاه به میدان رفت و ۱۰ بار گلزنی کرد. او در سال ۱۹۱۱ از فوتبال
رفت و ۱۰ بار گلزنی کرد. او در سال ۱۹۱۱ از فوتبال بازنشسته شد. ترلفال در بازی مهارت داشت یک بولر تیزهوش بود که برای استالی‌بریج و چشر بازی می‌کرد. او در سال‌های ۱۹۱۱ و ۱۹۲۱ در مسابقات معتبر تالبوت هندیکپ برنده شد که بین سال‌های ۱۸۸۷ تا ۱۹۶۹ در هتل تالبوت بلکپول برگزار می‌شد. در سرشماری سال ۱۹۲۱، شغل فرد، چاپگر لیتوگرافی ذکر شده است. پسرش، دیک ترلفال، نیز بازیکن فوتبال بود و برای بولتون و هالیفاکس تاون بازی کرد.
جوزپه تاسیناری (Giuseppe Tassinari ) (پروجا، ۱۶ دسامبر ۱۸۹۱ - سالو، ۲۱ دسامبر ۱۹۴۴) سیاستمدار فاشیست ایتالیایی، عضو مجلس نمایندگان و شورای عالی فاشیسم و ​​وزیر کشاورزی پادشاهی ایتالیا از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ بود. زندیگنامه. تاسیناری، یک متخصص کشاورزی مشهور، دو مدرک در این رشته، در سال‌های ۱۹۱۲ و ۱۹۱۹ دریافت کرد و تحصیلات خود را برای جنگیدن در جنگ جهانی اول قطع کرد. در دهه ۱۹۲۰ او استاد دانشگاه در رشته اقتصاد جنگلداری در مؤسسه ملی جنگلداری فلورانس و استاد اقتصاد و سیاست کشاورزی در دانشگاه بولونیا بود، جایی که
و سیاست کشاورزی در دانشگاه بولونیا بود، جایی که رئیس دانشکده شد. او که به حزب ملی فاشیست (PNF) پیوسته بود، دو بار در سال‌های ۱۹۲۹ و ۱۹۳۴ به عضویت مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد. در سال ۱۹۳۳، او مدیر مؤسسه سلطنتی کشاورزی بولونیا شد و در سال بعد، با تبدیل مؤسسه به دانشگاه، سمت مدیر را بر عهده گرفت که تا زمان مرگش آن را حفظ کرد. در کابینه موسولینی، تاسیناری از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۹ معاون وزیر کشاورزی و جنگلداری و سپس از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ وزیر بود تا اینکه کارلو پارشی جایگزین او شد. او متعاقباً خود را وقف تهیه