payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که استفاده از رباتیک در آن‌ها به‌طور فزاینده‌ای رایج شده است. در زندگی واقعی. آندریا کوشوسکی، که خود را یک ربات‌روان‌شناس می‌نامد، در مجله دیسکاور نمونه‌هایی از وظایف بالقوهٔ یک ربات‌روان‌شناس را چنین بیان می‌کند: یک بخش پژوهشی با عنوان ربات‌روان‌شناسی در آرس الکترونیکا فیوچرلب فعالیت می‌کند. اصطلاح «ربات‌روان‌شناسی» همچنین به‌عنوان یک «زیرشاخهٔ روان‌شناسی برای مطالعهٔ نظام‌مند پیامدهای روان‌شناختی زندگی در جوامعی که کاربرد فناوری‌های رباتیک و هوش مصنوعی در آن‌ها به‌سرعت در حال گسترش است» پیشنهاد شده است.
آن‌ها به‌سرعت در حال گسترش است» پیشنهاد شده است. بر پایهٔ نظر حامیان ربات‌روان‌شناسی، چنین رشته‌ای در حال حاضر به‌صورت رسمی وجود ندارد؛ چرا که بررسی نظام‌مند منابع علمی در سال ۲۰۲۲ نشان داد که هیچ زیرشاخهٔ روان‌شناسی به‌طور اختصاصی به مطالعهٔ اثر ربات‌ها بر زندگی انسان‌ها نمی‌پردازد. ای.وی. لیبین و ای.وی. لیبین این اصطلاح را چنین تعریف می‌کنند: «[ربات‌روان‌شناسی] مطالعه‌ای نظام‌مند دربارهٔ سازگاری میان انسان و موجودات مصنوعی در سطوح مختلف است [...]. روان‌شناسی ربات‌ها به تفاوت‌های فردی در تعامل انسان‌ها با
ربات‌ها به تفاوت‌های فردی در تعامل انسان‌ها با انواع مختلف ربات‌ها و همچنین گوناگونی خود ربات‌ها می‌پردازد، و اصول روان‌شناسی تفاوت‌های فردی را در زمینه‌های سنتی مانند عوامل انسانی و تعامل انسان-رایانه به‌کار می‌گیرد. افزون بر این، ربات‌روان‌شناسان به بررسی سازوکارهای روانیِ جان‌بخشی به موجودات فناورانه می‌پردازند که پدیده‌ای منحصربه‌فرد با عنوان «شخصیت ربات» را پدیدمی‌آورد.» در داستان‌ها. در توصیف آسیموف، ربات‌روان‌شناسی آمیزه‌ای از ریاضیات پیشرفته و روان‌شناسی سنتی است که بر روی ربات‌ها اعمال می‌شود.
سنتی است که بر روی ربات‌ها اعمال می‌شود. روان‌شناسی انسان نیز بخشی از آن است، به‌ویژه در تعامل انسان با ربات‌ها. این حوزه همچنین «پیچیدگی فرانکنشتاین» را در بر می‌گیرد؛ یعنی ترس غیرمنطقی از این‌که ربات‌ها (یا دیگر آفریده‌ها) علیه خالقان خود بشورند.
انباری سوخت هسته‌ای مصرف‌شدهٔ اونکالو، یک مخزن زمین‌شناختی عمیق برای دفن نهایی سوخت هسته‌ای مصرف‌شده است.این مخزن در نزدیکی نیروگاه هسته‌ای اولکیلوئوتو، در شهرداری یورایوکی در سواحل غربی فنلاند قرار دارد. این نخستین تأسیسات دفع بلندمدت سوخت مصرف‌شدهٔ هسته‌ای در جهان خواهد بود. ساخت این پروژه بر عهده شرکت پوسیوا است و بر پایهٔ روش KBS-3 برای دفن زباله‌های هسته‌ای ساخته می‌شود؛ روشی که توسط شرکت سوئدی SKB توسعه یافته است. این تأسیسات قرار است تا سال ۲۰۲۶ عملیاتی شود و تا سال ۲۱۰۰ از رده خارج گردد. تاریخچه. پس
شود و تا سال ۲۱۰۰ از رده خارج گردد. تاریخچه. پس از اصلاح قانون انرژی هسته‌ای فنلاند در سال ۱۹۹۴، که بر پایهٔ آن مقرر شد تمام زباله‌های هسته‌ای تولیدشده در فنلاند باید در داخل کشور دفع شوند، در سال ۲۰۰۰ منطقهٔ اولکیلوئوتو به‌عنوان محل احداث یک تأسیسات زیرزمینی بلندمدت برای دفن سوخت هسته‌ای مصرف‌شده انتخاب شد. این تأسیسات که «اونکالو» (به معنی «غار کوچک» یا «حفره») نام‌گذاری شده، در سنگ بستر گرانیتیِ محل اولکیلوئوتو، در حدود پنج کیلومتری نیروگاه‌های هسته‌ای، ساخته می‌شود. شهرداری یورایوکی در اوت ۲۰۰۳ مجوز
ساخته می‌شود. شهرداری یورایوکی در اوت ۲۰۰۳ مجوز ساخت این پروژه را صادر کرد و عملیات حفاری آن در سال ۲۰۰۴ آغاز شد. انتخاب این محل نتیجهٔ یک فرایند طولانی بود که از سال ۱۹۸۳ با غربال‌گری سراسر خاک فنلاند آغاز شد. بین سال‌های ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۰، چهار محل احتمالی مورد بررسی قرار گرفت: رومواارا در کوهمو، کیوتی در آنکوسکی، اولکیلوئوتو در یورایوکی، و هستهولمن در لوویسا. در کنار بررسی‌های زمین‌شناختی و زیست‌محیطی، دیدگاه‌های ساکنان محلی نیز لحاظ شد. یورایوکی و لوویسا به‌عنوان مناطقی با بیشترین میزان حمایت عمومی برجسته
مناطقی با بیشترین میزان حمایت عمومی برجسته شدند. در نهایت به دلیل شرایط جغرافیایی مناسب‌تر، شرکت پوسیوا در سال ۱۹۹۹ اولکیلوئوتو را به‌عنوان گزینهٔ نهایی به دولت فنلاند پیشنهاد کرد. این پیشنهاد ابتدا از سوی شهرداری یورایوکی تأیید و سپس در مه ۲۰۰۱ توسط دولت ملی نیز تصویب شد. شرکت پوسیوا در سال ۲۰۰۴ عملیات ساخت تأسیسات را آغاز کرد. دولت فنلاند در ۱۲ نوامبر ۲۰۱۵ مجوز رسمی ساخت تأسیسات نهایی دفن پسماند هسته‌ای را برای این پروژه صادر کرد. در اوت ۲۰۲۴، مرحلهٔ آزمایش و پایش آغاز شد و محفظه‌های خالی سوخت در
آزمایش و پایش آغاز شد و محفظه‌های خالی سوخت در اتاقک‌های دفن قرار گرفتند. ساخت. ساخت و بهره‌برداری از تأسیسات اونکالو بر عهدهٔ شرکت "پوسیوا" است؛ شرکتی که مالکیت آن در اختیار دو تولیدکنندهٔ کنونی برق هسته‌ای در فنلاند، یعنی "فورتوم" و "TVO" قرار دارد. شرکت "فننوویما" که برنامه‌هایی برای ساخت نخستین راکتور هسته‌ای خود داشت، از سهام‌داران پوسیوا نیست. برنامه‌ریزی ساخت این تأسیسات در چهار مرحله انجام شده است: فرایند دفن شامل قرار دادن دوازده مجتمع سوخت درون یک محفظهٔ فولادی حاوی بور و سپس پوشاندن آن با یک
یک محفظهٔ فولادی حاوی بور و سپس پوشاندن آن با یک پوستهٔ مسی است. هر کپسول در یک چاه جداگانه در مخزن قرار داده شده و با خاک رس بنتونیتی پوشانده می‌شود. هزینهٔ برآوردشدهٔ این پروژه حدود ۸۱۸ میلیون یورو است که شامل هزینه‌های ساخت، بسته‌بندی سوخت و عملیات بهره‌برداری می‌شود. "صندوق مدیریت پسماند هسته‌ای فنلاند" (State Nuclear Waste Management Fund) حدود ۱٫۴ میلیارد یورو سرمایه دارد که از محل دریافت هزینه از برق تولیدشده گردآوری شده است. گنجایش تأسیسات اونکالو به‌گونه‌ای طراحی شده است که بتواند به‌مدت حدود صد
به‌گونه‌ای طراحی شده است که بتواند به‌مدت حدود صد سال پذیرای کپسول‌های سوخت مصرف‌شده باشد.پس از آن، آخرین مرحلهٔ دفن و پوشش‌دهی نهایی انجام خواهد شد و تونل دسترسی به‌طور کامل پر و مهر و موم می‌گردد. انتقادها. در سال ۲۰۱۲، گروهی پژوهشی از مؤسسه سلطنتی فناوری در استکهلم سوئد، مطالعه‌ای منتشر کرد که نشان می‌داد کپسول‌های مسی مورد استفاده در طرح KBS-3، به‌اندازه‌ای که شرکت‌های مسئول مدعی هستند در برابر خوردگی مقاوم نیستند. این ادعا با انجام مطالعات پیگیری‌شده از سوی شرکت "SKB" (شرکت سوئدی مدیریت پسماندهای
از سوی شرکت "SKB" (شرکت سوئدی مدیریت پسماندهای هسته‌ای) رد شد. این مطالعات نشان دادند که فرایند خوردگی ادعاشده وجود نداشته و آزمایش‌های اولیه به‌درستی اجرا نشده یا نتایج نادرستی از آن‌ها برداشت شده بود. در سال ۲۰۱۹، مطالعه‌ای دیگر نتیجه گرفت که تأثیرات تابش‌های رادیواکتیو نباید در بازهٔ زمانی صد هزار ساله آسیب قابل‌توجهی به محفظه‌های دفن وارد کند. سوخت هسته‌ای مصرف‌شده تقریباً ۹۴٪ از محتوای انرژی اصلی خود را همچنان در خود دارد. این سوخت یک منبع ارزشمند است که می‌توان آن را در راکتورهای مولد (breeder
است که می‌توان آن را در راکتورهای مولد (breeder reactors) بازیافت و استفاده کرد.همچنین چندین جزء دیگر این سوخت کاربردهای مفید دیگری دارند. محتوای پلوتونیوم-۲۳۹ شکافت‌پذیر موجود در آن می‌تواند به انسان‌ها در گذار به انرژی پاک و قابل اطمینان در آینده کمک کند، و دفن آن در مخازن دائمی مهر و موم‌شده، این پتانسیل را محدود می‌کند. بازتاب‌ها و پوشش رسانه‌ای. مایکل مدسن، کارگردان دانمارکی، مستند بلند «به درون ابدیت» ("Into Eternity", ۲۰۱۰) را نوشته و کارگردانی کرده است که در آن به مراحل اولیهٔ حفاری انباری اونکالو
است که در آن به مراحل اولیهٔ حفاری انباری اونکالو پرداخته شده و با کارشناسان مختلفی گفتگو شده است. تأکید ویژهٔ این فیلم بر چالش‌های نشانه‌شناسی و دشواری‌های علامت‌گذاری معنادار این محل به عنوان مکانی خطرناک برای انسان‌ها در آینده‌های دور است. وینسنت ایالنیتی، انسان‌شناس آمریکایی، کتابی با عنوان «محاسبهٔ زمان عمیق» ("Deep Time Reckoning", ۲۰۲۰) نوشته است که در آن نحوهٔ تصور کارشناسان «مطالعه ایمنی» انباری اونکالو از اکوسیستمهای آیندهٔ دور و محدودیت‌های دانش بشری بررسی شده است. این کتاب بر پایهٔ ۳۲ ماه کار
بشری بررسی شده است. این کتاب بر پایهٔ ۳۲ ماه کار میدانی حضوری در فنلاند تألیف شده است.
شهرستان چوروون به یکی از موارد زیر می‌تواند اشاره کند:
ماکئوانا یک شورای اجتماعی در ناحیه برئا واقع در کشور لسوتو است. بر اساس آمار سال ۲۰۰۶، جمعیت این منطقه برابر با ۳۳٬۴۴۵ نفر بوده‌است. روستاها. شورای جامعهٔ ماکئوانا شامل روستاهای زیر می‌باشد: بوپه‌فه‌تسا (Bophephetsa) ها ماکالیسو (Ha 'Makaliso) ها مالخاسه (Ha 'Malekhase) ها ماماتبله (Ha 'Mamatebele) ها ماپا (Ha 'Mapa) ها مولاوا (Ha 'Molaoa) ها بلا-بسا (Ha Bela-Besa) ها بورانتا (Ha Boranta) ها چابلی (Ha Chabeli) ها چاکاتسا (Ha Chakatsa) ها چتانه (Ha Chetane) – (Ha Tau) ها جوبو (Ha Jobo) ها خاموتی (Ha
– (Ha Tau) ها جوبو (Ha Jobo) ها خاموتی (Ha Khamothi) ها خوارای (Ha Khoarai) ها خوپو (Ha Khopo) ها کوتسوپا (Ha Kutsupa) ها لبه‌سه (Ha Lebese) ها لبوُنا (Ha Lebona) ها لجاها (Ha Lejaha) ها لسیبه (Ha Lesibe) ها لتسیه (Ha Letsie) ها لیتا (Ha Lieta) ها ماهانا (Ha Mahana) ها مایمه (Ha Maime) ها ماخائولا (Ha Makhaola) ها ماکوآنیانه (Ha Makoanyane) ها ماکومو (Ha Makomo) ها ماکوپوتسا (Ha Makopotsa) ها مالپا (Ha Malepa) ها مالیبنگ (Ha Malibeng) ها مانگانا (Ha Mangana) ها مانگواتو (Ha Mangoato) ها ماکوتوانه (Ha
ها مانگواتو (Ha Mangoato) ها ماکوتوانه (Ha Maqotoane) ها ماسوفا – میلینگ (Ha Masopha, Meeling) ها ماتکانه – ها کوتا (Ha Matekane, Ha Kota) ها ماتسا (Ha Matsa) ها ماتسوسو (Ha Matsoso) ها موکوئنا (Ha Mokoena) ها مولیکوآ (Ha Molikuoa) ها مونیای (Ha Monyai) ها موتاکاتی (Ha Mothakathi) ها موتتتی (Ha Mothethi) ها انکونیانه (Ha Nkunyane) ها انکوتو – سبتیا (Ha Nkutu, Sebetia) ها انکوتونیانه – تلوآلانگ (Ha Nkutunyane, Tloaalang) ها نونیانا (Ha Nonyana) ها انتسانه (Ha Ntsane) ها اوتسی (Ha Oetsi) ها فاتسوا (Ha
(Ha Ntsane) ها اوتسی (Ha Oetsi) ها فاتسوا (Ha Phatsoa) ها پیتا (Ha Pita) ها پوشولی (Ha Posholi) ها پولومو (Ha Pulumo) ها پوانه (Ha Puoane) ها رالتسائه (Ha Raletsae) ها راموهوبو (Ha Ramohobo) ها سیانا (Ha Seana) ها سمه (Ha Seme) ها سراها-ماجوه (Ha Seraha-Majoe) ها تاسو (Ha Taaso) ها ثابو (Ha Thabo) ها ته‌به – سبتیا (Ha Thebe, Sebetia) ها توبوللا (Ha Tobolela) کِتا (Khetha) خوآخوئنگ (Khoakhoeng) خخوبا (Khokhoba) لهلاکائنگ (Lehlakaneng) لیهلولونگ (Lihlolong) لیفاکوئنگ (Liphakoeng) ماچالفوسه (Machalefose)
لیفاکوئنگ (Liphakoeng) ماچالفوسه (Machalefose) مافیکنگ (Mafikeng) مافوتولنگ (Mafotholeng) ماهولونگ (Maholong) ماخانفولهی (Makhanfolehi) ماخالونگ (Makhalong) مالوبا-لوبه (Maluba-Lube) مانکوئنگ (Mankoeng) ماپاتشواننگ (Maphatšoaneng) ماتانگوآنانگ (Matangoaneng) ماتمنگ (Matemeng) میلینگ (Meeling) موکواللونگ (Mokoallong) موتسه-موچا – کتان (Motse-Mocha, Qethane) موتسکوا (Motsekuoa) انکته‌تلنگ (Nkhetheleng) فهامنگ (Phahameng) پوکله‌لونگ (Pokellong) کتان (Qethane) سهلابنگ (Sehlabeng) سککواننگ (Sekokoaneng) ترای
سهلابنگ (Sehlabeng) سککواننگ (Sekokoaneng) ترای هوئک (Terai Hoek) ثابانا-چوآنا (Thabana-Tšooana) تسیپا و ووکازنزله (Tsipa and Vukazenzele)
چن جینگرون (۲۲ مه ۱۹۳۳ – ۱۹ مارس ۱۹۹۶) که همچنین با نام جینگ-رون چن شناخته می‌شد، ریاضی‌دان چینی بود که کارهای قابل توجهی در نظریه اعداد شامل ارائه قضیه چن و عدد اول چن انجام داد. مرگ. چن در ۱۹ مارس ۱۹۹۶ در سن ۶۲ سالگی از عوارض سینه‌پهلو درگذشت. میراث. سیارک ۷۶۸۱ چن‌جینگرون که در سال ۱۹۹۶ کشف شد، به نام او نام‌گذاری شد.
میدان مردکا (اندونزیایی: "Medan Merdeka" یا "Lapangan Merdeka") میدانی بزرگ است که در مرکز شهر جاکارتا، اندونزی واقع شده است. "مردکا" کلمه اندونزیایی به معنای آزادی یا استقلال است. این‌میدان که دارای مساحت تقریبی یک کیلومتر مربع است با در نظر گرفتن زمین‌های اطراف میدان مردکا، یکی از بزرگ‌ترین میدان‌های جهان محسوب می‌شود. با مساحت ۷۵ هکتار، بیش از پنج برابر میدان تیان‌آنمن در چین و ۱۲ برابر میدان کنکورد در پاریس است. در مرکز میدان یادبود ملی قرار گرفته است. محوطه عمومی سنگفرش شده اطراف این بنای یادبود اغلب
محوطه عمومی سنگفرش شده اطراف این بنای یادبود اغلب میزبان رویدادهای ملی همچون رژه نظامی و مسیر حرکت کارناوال و جشنواره‌ها، و همچنین تظاهرات مدنی است. در اطراف بنای یادبود، اکنون پارکی با فواره موزیکال در ضلع غربی قرار دارد و محوطه حصار کشیده شده‌ای برای گوزن‌ها در نظر گرفته شده است که گوزن‌ها در گوشه جنوب شرقی در میان درختان سایه‌دار پرسه می‌زنند. این میدان به ویژه در آخر هفته‌ها، مقصد محبوبی برای ورزش و تفریح اهالی جاکارتا است. اطراف این میدان را ساختمان‌های مهم دولتی همچون کاخ مردکا، موزه ملی، کتابخانه
مهم دولتی همچون کاخ مردکا، موزه ملی، کتابخانه ملی، سیتی هال جاکارتا، مسجد استقلال، دیوان عالی کشور و وزارتخانه‌های مختلف دولتی دربر گرفته است. در دوران استعمار هند شرقی هلند، این میدان "کونینگسپلین" (Koningsplein) (میدان پادشاه) نامیده می‌شد.
باچاتا ژانری از موسیقی است که در قرن بیستم در جمهوری دومینیکن سرچشمه گرفت. این سبک شامل عناصری از موسیقی اروپایی (عمدتاً اسپانیایی)، موسیقی بومی تاینو و موسیقی آفریقایی است که نمایانگر تنوع فرهنگی جمعیت دومینیکن است. نوعی رقص به نام باچاتا نیز با این موسیقی توسعه یافته است.
فرماندهی عملیات ویژه سپاه تفنگداران دریایی () سازمان عملیات ویژه زیرمجموعه سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا و بخشی از فرماندهی عملیات ویژه ایالات متحده آمریکا است. قابلیت‌های اصلی این سازمان، اقدام مستقیم، شناسایی ویژه و دفاع داخلی و خارجی است، همچنین در زمینه انجام عملیات ضدتروریسم و جنگ اطلاعاتی فعالیت می‌کند. فرماندهی عملیات ویژه سپاه تفنگداران دریایی در ۱ نوامبر ۲۰۰۵ توسط وزیر دفاع ایالات متحده، دونالد رامسفلد، پس از جلسه‌ای بین او، فرمانده عملیات ویژه؛ ژنرال برایان دی. براون و فرمانده سپاه
ویژه؛ ژنرال برایان دی. براون و فرمانده سپاه تفنگداران دریایی؛ ژنرال مایکل هاگی در ۲۸ اکتبر ۲۰۰۵ اعلام شد. این فرماندهی به‌طور رسمی در ۲۴ فوریه ۲۰۰۶ با مراسمی در کمپ لژون، کارولینای شمالی از دارایی‌های نیروی شناسایی سپاه تفنگداران دریایی فعال شد.
کورلئونزی جناحی از خانواده مافیایی کورلئون در سیسیل بود که در دهه ۱۹۷۰ تشکیل شد. از رهبران سرشناس این جناح می‌توان به لوچیانو لجیو، سالواتوره رینا، برناردو پرووانزانو و لئولوکا باگارلا اشاره کرد. اعضای کورلئونزی محدود به مافیوزهای شهر کورلئون نبودند. در جریان جنگ دوم مافیا در اوایل دهه ۱۹۸۰، جناح کورلئونزی در مقابل جناح پالرمویی‌ها قرار گرفت که توسط گائتانو بادالامنتی، استفانو بونته و سالواتوره اینزریلو نمایندگی می‌شد. پیروزی کورلئونزی‌ها و صعود توتو رینا دوران جدیدی در تاریخ مافیای سیسیل آغاز کرد. بین
دوران جدیدی در تاریخ مافیای سیسیل آغاز کرد. بین سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۳، کورلئونزی‌ها دوره‌ای از حملات علیه دولت را آغاز کردند که به پیمان دولت-مافیا منجر شد. تاریخچه. آغاز در فوریه ۱۹۷۱، لوسیانو لجیو، رئیس اول خاندان کورلئونزی، دستور آدم‌ربایی آنتونیو کاروزو، پسر صنعتگر جاکومو کاروزو و همچنین پسر سازنده فرانچسکو واسالو در پالرمو را صادر کرد. لجیو به قتل دادستان کل سیسیل، پیترو اسکالیونه، که در ۵ مه ۱۹۷۱ به همراه محافظ پلیسش آنتونیو لو روسو به ضرب گلوله کشته شد، مرتبط بود. او به یک فراری تبدیل شد و سرانجام در
مرتبط بود. او به یک فراری تبدیل شد و سرانجام در ۱۶ مه ۱۹۷۴ در میلان دستگیر شد. در سال ۱۹۷۵ به حبس ابد محکوم شد. تا پایان دهه ۱۹۷۰، دستیارش سالواتوره رینا، که او نیز یک فراری بود، کنترل خاندان کورلئونزی را در دست داشت. جنگ مافیا رقبای اصلی کورلئونزی استفانو بونتاد، سالواتوره اینزریلو و تانو بادالامنتی، روسای خاندان‌های قدرتمند مافیا در پالرمو بودند. بین سال‌های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳، بونتاد و اینزریلو، به همراه بسیاری از همکاران و اعضای خانواده‌های مافیایی و خونی خود، کشته شدند. در این دوره تا هزار کشته گزارش شده
کشته شدند. در این دوره تا هزار کشته گزارش شده است، زیرا سالواتوره رینا و کورلئونزی به همراه متحدانشان، رقبای خود را از بین بردند. تا پایان جنگ، کورلئونزی به طور مؤثر بر مافیا حکومت می‌کردند و در سال‌های بعد سالواتوره رینا با حذف متحدان کورلئونزی، مانند فیلیپو مارکز، جوزپه گرکو و روساریو ریکوبونو، نفوذ خود را افزایش داد. در فوریه ۱۹۸۰، توماسو بوشتا برای فرار از جنگ دوم مافیا که توسط سالواتوره رینا تحریک شده بود، به برزیل گریخت. مقابله با قانون در حالی که پیشینیان سالواتوره رینا رده پایینی داشتند و برخی در
سالواتوره رینا رده پایینی داشتند و برخی در اجرای قانون حتی وجود مافیا را زیر سؤال می‌بردند، سالواتوره رینا دستور قضات، پلیس‌ها و دادستان‌ها را صادر کرد تا مقامات را بترساند. قانونی برای ایجاد جرم جدید عضویت در مافیا و مصادره اموال مافیا توسط پیو لا توره، دبیر حزب کمونیست ایتالیا در سیسیل، معرفی شد، اما به مدت دو سال در پارلمان معطل ماند. لا توره در ۳۰ آوریل ۱۹۸۲ به قتل رسید. در مه ۱۹۸۲، دولت ایتالیا کارلو آلبرتو دالا چیزا، ژنرال کارابینیری، را به سیسیل فرستاد تا مافیا را سرکوب کند. با این حال، مدت کوتاهی
تا مافیا را سرکوب کند. با این حال، مدت کوتاهی پس از ورود، در ۳ سپتامبر ۱۹۸۲، او به همراه همسرش، امانوئلا ستتی کارارو، و راننده محافظش، دومنیکو روسو، در مرکز شهر به ضرب گلوله کشته شد. در پاسخ به نگرانی عمومی درباره شکست در مبارزه مؤثر با سازمانی که سالواتوره رینا رهبری می‌کرد، قانون لا توره ده روز بعد تصویب شد. در ۱۱ سپتامبر ۱۹۸۲، دو پسر بوشتا از همسر اولش، بندتو و آنتونیو، ناپدید شدند و هرگز پیدا نشدند، که این امر همکاری او با مقامات ایتالیایی را برانگیخت. این امر به دنبال مرگ برادرش وینچنزو، دامادش جوزپه
این امر به دنبال مرگ برادرش وینچنزو، دامادش جوزپه جنووا، برادر زنش پیترو و چهار برادرزاده‌اش، دومنیکو و بندتو بوشتا، و اورازیو و آنتونیو دامیگو، رخ داد. بوشتا در ۲۳ اکتبر ۱۹۸۳ در سائو پائولو، برزیل، دوباره دستگیر شد و در ۲۸ ژوئن ۱۹۸۴ به ایتالیا تحویل داده شد. بوشتا درخواست کرد تا با قاضی ضد مافیای جووانی فالکونه صحبت کند و زندگی خود را به عنوان یک خبرچین، که به آن پنتیتو می‌گویند، آغاز کرد. محاکمه بزرگ بوشتا اولین مافیوز سیسیلی با رده بالا بود که به یک خبرچین تبدیل شد. او فاش کرد که مافیا یک سازمان واحد
تبدیل شد. او فاش کرد که مافیا یک سازمان واحد است که توسط یک کمیسیون، یا کوپولا (گنبد)، رهبری می‌شود، و بنابراین ثابت کرد که سطح بالای اعضای مافیا در تمام جنایات سازمان شریک هستند. بوشتا به قضات فالکونه و پائولو بورسلینو کمک کرد تا در مبارزه با جنایت سازمان‌یافته موفقیت‌های قابل توجهی به دست آورند که منجر به محکومیت ۴۷۵ عضو مافیا و محکومیت ۳۳۸ نفر در محاکمه بزرگ شد. بمب‌گذاری‌ها در تلاشی برای منحرف کردن منابع تحقیقاتی از افشاگری‌های کلیدی بوشتا، سالواتوره رینا دستور یک جنایت تروریستی، بمب‌گذاری قطار ۹۰۴ در
دستور یک جنایت تروریستی، بمب‌گذاری قطار ۹۰۴ در ۲۳ دسامبر ۱۹۸۴ را صادر کرد؛ ۱۷ نفر کشته و ۲۶۷ نفر زخمی شدند. این حادثه به عنوان "قتل عام کریسمس" (Strage di Natale) شناخته شد و در ابتدا به افراط‌گرایان سیاسی نسبت داده شد. تنها چند سال بعد، زمانی که پلیس در جستجوی مخفیگاه جوزپه کالو به مواد منفجره از همان نوع مورد استفاده در قطار ۹۰۴ برخورد، مشخص شد که مافیا پشت این حمله بوده است. محکومیت سالواتوره رینا به عنوان بخشی از محاکمه بزرگ، سالواتوره رینا به دو حبس ابد غیابی محکوم شد. سالواتوره رینا امیدوار بود که
ابد غیابی محکوم شد. سالواتوره رینا امیدوار بود که فرآیند طولانی تجدیدنظر که اغلب مافیوزهای محکوم را آزاد می‌کرد، او را نجات دهد و در حالی که پرونده‌ها به دادگاه‌های بالاتر می‌رفت، کمپین قتل مقامات را متوقف کرد. هنگامی که محکومیت‌ها توسط دیوان عالی کشور در ژانویه ۱۹۹۲ تأیید شد، شورای روسای ارشد به رهبری سالواتوره رینا با دستور ترور سالواتوره لیما (به این دلیل که او متحد جولیو آندریوتی بود) و جووانی فالکونه واکنش نشان دادند. بمب‌گذاری‌های ۱۹۹۲-۱۹۹۳ در ۲۳ مه ۱۹۹۲، فالکونه، همسرش فرانچسکا مورویلو و سه افسر
۱۹۹۲، فالکونه، همسرش فرانچسکا مورویلو و سه افسر پلیس در بمب‌گذاری کاپاچی در بزرگراه A29 خارج از پالرمو کشته شدند. دو ماه بعد، بورسلینو به همراه پنج افسر پلیس در ورودی آپارتمان مادرش با یک ماشین بمب‌گذاری شده در ویا داملیو کشته شد. هر دو حمله توسط سالواتوره رینا دستور داده شده بود. ایگنازیو سالوو، که به سالواتوره رینا توصیه کرده بود فالکونه را نکشد، خودش در ۱۷ سپتامبر ۱۹۹۲ به قتل رسید. مردم هم از مافیا و هم از سیاستمدارانی که احساس می‌کردند به اندازه کافی از فالکونه و بورسلینو محافظت نکرده‌اند، خشمگین
از فالکونه و بورسلینو محافظت نکرده‌اند، خشمگین بودند. دولت ایتالیا در پاسخ دستور یک سرکوب گسترده علیه مافیا را صادر کرد. افول در ۱۵ ژانویه ۱۹۹۳، کارابینیری سالواتوره رینا را در ویلااش در پالرمو دستگیر کرد. او به مدت ۲۳ سال یک فراری بود. پس از دستگیری سالواتوره رینا، شکافی در میان کورلئونزی ایجاد شد و یک سری بمب‌گذاری توسط کورلئونزی در چندین نقطه توریستی در سرزمین اصلی ایتالیا رخ داد - بمب‌گذاری ویای دئی جورجوفیلی در فلورانس، قتل عام ویای پالسترو در میلان و پیازا سان جووانی در لاتران و ویای سان تئودورو در
پیازا سان جووانی در لاتران و ویای سان تئودورو در رم، که منجر به کشته شدن ۱۰ نفر و زخمی شدن ۹۳ نفر و همچنین خسارات شدید شد. در مجموع، سالواتوره رینا به ۲۶ حبس ابد محکوم شد و دوران محکومیت خود را در سلول انفرادی گذراند. دستگیری‌های بعدی جووانی بروسکا - یکی از قاتلان سالواتوره رینا که شخصاً بمبی را که فالکونه را کشت منفجر کرد و پس از دستگیری در سال ۱۹۹۶ به یک شاهد دولتی (پنتیتو) تبدیل شد - نسخه‌ای بحث‌برانگیز از دستگیری توتو رینا ارائه داد: یک معامله مخفی بین افسران کارابینیری، مأموران مخفی و روسای کوزا
بین افسران کارابینیری، مأموران مخفی و روسای کوزا نوسترا که از دیکتاتوری جناح سالواتوره رینای کورلئونزی خسته شده بودند. به گفته بروسکا، پروونزانو سالواتوره رینا را در ازای آرشیو ارزشمند مدارک مخرب که سالواتوره رینا در آپارتمانش در ویای برنینی ۵۲ در پالرمو نگه داشته بود، "فروخت". برخی از محققان معتقد بودند که بیشتر کسانی که برای کوزا نوسترا قتل انجام می‌دادند، فقط به لئولوکا باگارلا پاسخ می‌دادند، و در نتیجه باگارلا در واقع قدرت بیشتری نسبت به برناردو پروونزانو، که جانشین رسمی سالواتوره رینا بود، داشت. گزارش
که جانشین رسمی سالواتوره رینا بود، داشت. گزارش شده است که پروونزانو در مورد حملات تروریستی اعتراض کرد، اما باگارلا با طعنه پاسخ داد و به پروونزانو گفت که تابلویی بپوشد که روی آن نوشته شده باشد: "من ربطی به قتل عام‌ها ندارم". در ۲۴ ژوئن ۱۹۹۵، باگارلا دستگیر شد، پس از چهار سال فرار. در مجموع، باگارلا به ۱۳ حبس ابد به علاوه ۱۰۶ سال و ده ماه، و شش سال سلول انفرادی محکوم شد. پروونزانو سپس زمام امور کورلئونزی را به دست گرفت. پروونزانو از سال ۱۹۶۳ از قانون فراری بود. پروونزانو سرانجام در ۱۱ آوریل ۲۰۰۶، توسط پلیس
پروونزانو سرانجام در ۱۱ آوریل ۲۰۰۶، توسط پلیس ایتالیا در نزدیکی زادگاهش، کورلئونه، دستگیر شد. پس از دستگیری پروونزانو، قدرت کورلئونزی به شدت کاهش یافت. وابستگی و قدرت کورلئونزی‌ها. اعضای کورلئونزی محدود به مافیوزهای شهر کورلئونه نبودند. روسای مافیای کورلئونه افرادی را به عنوان "مردان افتخار" معرفی می‌کردند که لزوماً اهل کورلئونه نبودند و وضعیت آنها از سایر اعضای کوزای کورلئونه و دیگر خانواده‌های مافیا پنهان نگه داشته می‌شد. اعضای دیگر خانواده‌های مافیا که به سالواتوره رینا و پروونزانو پیوسته بودند نیز
که به سالواتوره رینا و پروونزانو پیوسته بودند نیز کورلئونزی نامیده می‌شدند و ائتلافی را تشکیل دادند که در دهه‌های 1980 و 1990 بر مافیا تسلط داشت. این گروه را می‌توان نوعی کوزا نوسترا موازی دانست. (به عنوان مثال، جووانی بروسکا از خانواده مافیای سن جوزپه جاتو بخشی از جناح کورلئونزی محسوب می‌شد). توصیف رهبران کورلئونزی پنتیتو (خبرچین مافیا) آنتونیو کالدرونه توصیفات دست اولی از رهبران کورلئونزی ارائه داد: لوسیانو لجیو، توتو رینا و برناردو پروونزانو. در مورد لجیو، کالدرونه گفت: "او عاشق کشتن بود. نگاهش
مورد لجیو، کالدرونه گفت: "او عاشق کشتن بود. نگاهش می‌توانست هر کسی را بترساند، حتی ما مافیوزها را. کوچکترین چیزی او را تحریک می‌کرد و سپس نوری عجیب در چشمانش ظاهر می‌شد که سکوت وحشت آوری را ایجاد می‌کرد. وقتی در حضورش بودی، باید مراقب نحوه صحبت کردن می‌بودی. لحن اشتباه، یک کلمه سوءتفاهم‌برانگیز، و ناگهان آن سکوت. همه چیز فوراً ساکت و ناراحت‌کننده می‌شد و بوی مرگ در هوا می‌پیچید." کالدرونه در مورد سالواتوره رینا و پروونزانو گفت: "روسای کورلئونه اصلاً تحصیل‌کرده نبودند، اما حیله‌گر و شیطانی بودند. آنها هم
نبودند، اما حیله‌گر و شیطانی بودند. آنها هم باهوش و هم وحشی بودند، ترکیبی نادر در کوزا نوسترا." او توتو رینا را اینگونه توصیف کرد: "باورنکردنی‌گونه نادان، اما بینش و هوش داشت و فهمیدن و پیش‌بینی کردنش بسیار سخت بود." سالواتوره رینا آرام صحبت می‌کرد، بسیار متقاعدکننده بود و اغلب بسیار احساساتی بود. او از قوانین ساده دنیای خشن و باستانی روستاهای سیسیل پیروی می‌کرد، جایی که زور تنها قانون است و هیچ تناقضی بین مهربانی شخصی و خشونت شدید وجود ندارد. کالدرونه گفت: "فلسفه او این بود که اگر انگشت کسی درد می‌کرد،
"فلسفه او این بود که اگر انگشت کسی درد می‌کرد، بهتر بود تمام بازویش را قطع کنند تا مطمئن شوند." استراتژی صعود به قدرت پنتیتوی دیگر، لئوناردو مسینا، توضیح داد که چگونه کورلئونزی‌ها به قدرت رسیدند: "آنها با کشتن آهسته آهسته همه به قدرت رسیدند... ما نوعی شیفته آنها بودیم چون فکر می‌کردیم با حذف روسای قدیمی، ما روسای جدید خواهیم شد. بعضی‌ها برادرشان را کشتند، دیگران پسرعمویشان را و غیره، چون فکر می‌کردند جای آنها را خواهند گرفت. اما به تدریج، (کورلئونزی‌ها) کنترل کل سیستم را به دست گرفتند... اول از ما استفاده
کل سیستم را به دست گرفتند... اول از ما استفاده کردند تا روسای قدیمی را حذف کنیم، سپس همه کسانی که سرشان را بالا گرفته بودند را از بین بردند، مثل پینو گرکو (معروف به اسکارپوزدا، کفش کوچک)، ماریو پرستیفیلیپو و وینچنزو پوچیو... حالا فقط مردان بی‌شخصیتی مانده‌اند که عروسک‌های خیمه‌شب‌بازی آنها هستند." این روایات نشان می‌دهد که کورلئونزی‌ها چگونه از طریق ترکیبی از خشونت بی‌رحمانه، حیله‌گری و استراتژی‌های حساب‌شده توانستند بر مافیای سیسیل مسلط شوند و ساختار سنتی کوزا نوسترا را به نفع خود تغییر دهند. آنها با
کوزا نوسترا را به نفع خود تغییر دهند. آنها با ایجاد ترس و وحشت و همچنین با فریب دادن متحدان موقت خود، توانستند موقعیت خود را تثبیت کنند و رقبا را یکی پس از دیگری از سر راه بردارند.
برف در بنیدورم () فیلمی درام به کارگردانی ایزابل کوشت است که در سال ۲۰۲۰ منتشر شد.
فرانک کلسو (; – ) ادمیرال نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۴ به‌عنوان بیست و چهارمین فرمانده عملیات نیروی دریایی آمریکا فعالیت می‌کرد. کپسول فعالیت نظامی را از سال ۱۹۵۶ در نیروی دریایی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۰ فرماندهی یواس‌اس فینبک را برعهده داشت، از ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۱ فرمانده یواس‌اس بلوفیش بود، از ۱۹۷۷ تا ۱۹۷۸ به‌عنوان فرمانده اسکادران ۷ زیردریایی فعالیت می‌کرد. وی از ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۵ معاون طرح و برنامه وزیر نیروی دریایی ایالات متحده بود، از ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۸ به‌عنوان فرمانده
متحده بود، از ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۸ به‌عنوان فرمانده ناوگان ششم ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کرد و از ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۰ فرماندهی نیروهای ناوگان ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت.
کارلایل تروست (; – ) ادمیرال نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۰ به‌عنوان بیست و سومین فرمانده عملیات نیروی دریایی آمریکا فعالیت می‌کرد. تروست فعالیت نظامی را از سال ۱۹۵۳ در نیروی دریایی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۰ جانشین فرمانده ناوگان اقیانوس آرام ایالات متحده بود، از ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۱ به‌عنوان فرمانده ناوگان هفتم ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کرد و از ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۶ فرماندهی نیروهای ناوگان ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت.