payamvha/North_RAG huggingface dataset:
داوطلب دکترا برای بررسی مطابقت داشته باشد. داوطلب باید تحقیقات مستقلی انجام دهد؛ بنابراین، هیچ استاد راهنمای دانشگاهی مورد نیاز نیست و معمولاً داوطلب خود یک محقق شناخته شده است و دانشجویان دکترا را در حین کار بر روی پایان‌نامه دکترای علوم خود راهنمایی می‌کند. با این حال، روال عادی این است که یک مشاور باتجربه برای کمک به محقق در شناسایی مشکل تحقیق و یافتن رویکردی برای حل آن منصوب شود، اگرچه این از نظر فنی به عنوان نظارت در نظر گرفته نمی‌شود. رویه‌های اعطای مدرک تحصیلی کاندید و دکتر رسمی‌تر و متفاوت‌تر از
مدرک تحصیلی کاندید و دکتر رسمی‌تر و متفاوت‌تر از اعطای مدرک دکترا در دانشگاه‌های غربی است. به‌طور خاص، برای دکتر، مؤسسه دانشگاهی که محقق به عنوان کاندیدای دکترا به آن وابسته است، باید بررسی اولیه‌ای از نتایج تحقیق و سهم شخصی داوطلب انجام دهد و بسته به یافته‌ها، تصمیم بگیرد که آیا حمایت رسمی ارائه دهد یا خیر. طبق تعریف، این مدرک بسیار معتبر فقط برای سهم قابل توجه در علم و/یا فناوری بر اساس دفاع عمومی از یک پایان‌نامه، تک‌نگاری یا (در موارد نادر) مجموعه‌ای از انتشارات برجسته در مجلات معتبر اعطا می‌شود. دفاع
انتشارات برجسته در مجلات معتبر اعطا می‌شود. دفاع باید در جلسه کمیته تخصصی پایان‌نامه که توسط واک تأیید شده است، برگزار شود. قبل از دفاع، سه داور که خود دارای مدرک دکترای علوم هستند (به اصطلاح "مخالفان رسمی") باید ارزیابی‌های کتبی و انگیزه‌دار خود را از پایان‌نامه ارائه دهند. یک ارزیابی مشابه دیگر نیز باید توسط یک دانشگاه یا مؤسسه دانشگاهی که در همان زمینه علمی یا فناوری فعالیت می‌کند، ارائه شود و چندین داور دیگر باید خلاصه‌ای از نتیجه‌گیری‌های خود را بر اساس خلاصه پایان‌نامه (معمولاً یک بروشور ۳۲ صفحه‌ای
خلاصه پایان‌نامه (معمولاً یک بروشور ۳۲ صفحه‌ای در علوم طبیعی و ۴۸ صفحه در علوم اجتماعی) ارسال کنند. در اتحاد جماهیر شوروی سابق، این مدرک، مدرکی کافی برای استاد تمام دائمی در هر مؤسسه آموزش عالی محسوب می‌شد. مگر اینکه یک فرد دانشگاهی دارای مدرک دکترای علوم باشد، او تنها در صورتی می‌تواند به مقام استاد تمام برسد که حداقل یک کتاب درسی منتشر شده و مورد قبول عموم را تألیف کند، دارای مدرک کاندیدات ناوک باشد و ۱۵ سال یا بیشتر سابقه تدریس برجسته در سطح دانشگاه داشته باشد. در مقابل، دارنده مدرک دکترای علوم می‌تواند
باشد. در مقابل، دارنده مدرک دکترای علوم می‌تواند تنها پس از یک سال سابقه تدریس در یک موقعیت هیئت علمی غیر دائمی، به مقام استاد تمام دائمی برسد. مدرک دکترای علوم همچنین دارندگان آن را قادر می‌سازد تا رتبه علمی استادی اعطا شده توسط واک یا رتبه استاد آکادمی علوم روسیه، رتبه‌ای که در سال ۲۰۱۵ تأسیس شد، را کسب کنند. بنابراین، دکترای علوم در آمریکای شمالی معادل دانشگاهی ندارد، زیرا یک مدرک فوق دکترا است. "شایستگی (درجه علمی)" آلمان و تا حدودی (تحصیلات تکمیلی) با آن قابل مقایسه هستند، همان‌طور که دکترای عالی
با آن قابل مقایسه هستند، همان‌طور که دکترای عالی بریتانیا (مثلاً دکترای علوم) نیز با آن قابل مقایسه هستند، اگرچه مورد آخر برای پیشرفت شغلی الزامی نیست. به‌طور متوسط، تنها ۱۰ درصد از "کاندیداها" در نهایت مدرک "دکترا" دریافت می‌کنند. اگرچه برخی از محققان با استعداد استثنایی در ریاضیات در اواخر دهه ۲۰ زندگی خود "دکترای علوم" می‌گیرند، میانگین سن محققانی که در اکثر رشته‌ها به "دکترا" می‌رسند حدود ۵۰ سال است که نشان دهنده سهم قابل توجه مورد نیاز برای دستیابی به این مدرک است. طبق گفته وزارت آموزش و علوم فدراسیون
مدرک است. طبق گفته وزارت آموزش و علوم فدراسیون روسیه، «در کشورهایی که سیستم دو مرحله‌ای مدرک دکترا دارند، مدرک "دکتر ناوک" باید برای به رسمیت شناختن در سطح مدرک دکترای دوم در نظر گرفته شود. در کشورهایی که فقط یک مدرک دکترا دارند، مدرک "دکتر ناوک" باید برای به رسمیت شناختن معادل این مدرک در نظر گرفته شود.» طبق دستورالعمل‌های منتشر شده توسط آکادمی علوم روسیه: طبق طبقه‌بندی استاندارد بین‌المللی آموزش، برای اهداف آمار آموزشی بین‌المللی:
گریگوری یاکُوْلیویچ سوکولْنیکوف (با نام اصلی هیرش یانْکِلِویچ بریلیانت؛ ۱۵ اوت ۱۸۸۸ – ۲۱ مۀ ۱۹۳۹) انقلابی روسی، اقتصاددان و سیاستمدار شوروی بود. در خانواده‌ای یهودی در رومنی به دنیا آمد. در سال ۱۹۰۵ به حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه پیوست و در جریان انقلاب ۱۹۰۵ به‌عنوان یک بلشویک فعال بود؛ هرچند دستگیر شد و در سال‌های ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۹ به سیبری تبعید شد، او توانست بگریزد و از مرز عبور کند و به اروپای غربی برود. در پاریس ساکن شد، جایی که تحصیلات حقوقی و اقتصادی خود را گذراند. در سال ۱۹۱۴ دکترای اقتصاد خود را از
را گذراند. در سال ۱۹۱۴ دکترای اقتصاد خود را از سوربن دریافت کرد. در دوران جنگ جهانی اول به سوئیس رفت، در روزنامۀ "ناشه سلوو" که به سردبیری تروتسکی منتشر می‌شد، همکاری کرد. پس از فروکش کردن انقلاب فوریه، همراه با لنین به مسکو بازگشت و در آوریل ۱۹۱۷ به حزب بلشویک پیوست. او به جناح «آشتی‌جوی» بلشویک‌ها پیوست که در پی جلوگیری از انشعاب کامل با منشویک‌ها بودند. همان سال، پس از عضویت در کمیتۀ اجرایی شورای مسکو، به عضویت کمیتۀ مرکزی انتخاب شد و همراه با استالین سردبیری روزنامۀ "پراودا" را بر عهده گرفت و یکی از
سردبیری روزنامۀ "پراودا" را بر عهده گرفت و یکی از چهره‌های رهبری حزب بلشویک گردید. پس از انقلاب اکتبر، نظارت بر ملی‌سازی بانک‌ها را بر عهده گرفت. او در هیئت صلح اعزامی به برست-لیتوفسک که خود عضوی از آن بود، از مواضع لنین حمایت کرد و در کنگرۀ هشتم حزب، از سیاست نظامی تروتسکی دفاع نمود. در آن زمان، به‌طور متوالی عضو کمیته‌های نظامی-انقلابی ارتش دوم، نهم، سیزدهم و هشتم بود. در طول جنگ داخلی به‌عنوان کمیسار سیاسی خدمت کرد. پس از پایان جنگ داخلی، سوکولنیکوف سازمان قدرت شوروی را در ترکستان سامان داد. او در مقام
قدرت شوروی را در ترکستان سامان داد. او در مقام کمیسر خلق در وزارت دارایی (۱۹۲۲) با انحصار کامل دولت بر تجارت خارجی مخالفت کرد و از سیاست تقویت جایگاه دهقانان پشتیبانی نمود. به دلیل مخالفت با قدرت‌گیری استالین، به مقام‌های پایین‌تر تنزل یافت. مدتی در اپوزیسیون متحد شرکت کرد (امری که با توجه به مواضع پیشین او شگفت‌انگیز می‌نمود)، حال آنکه بار دیگر در سال ۱۹۲۲ به کمیتۀ مرکزی و در ۱۹۲۴ به دفتر سیاسی راه یافته بود. همین امر سبب برکناری او از کمیساریای خلق و دفتر سیاسی شد و او به سمت معاون رئیس گاسپلن منصوب
دفتر سیاسی شد و او به سمت معاون رئیس گاسپلن منصوب گردید. پس از کناره‌گیری از اپوزیسیون، دوباره به کمیتۀ مرکزی راه یافت و در سال ۱۹۲۹ به‌عنوان نمایندۀ تام‌الاختیار در بریتانیا منصوب شد و تا سال ۱۹۳۴ در آنجا ماند. همان سال به معاونت کمیساریای خلق در وزارت امور خارجه رسید. او در سال ۱۹۳۷ در جریان پاکسازی بزرگ دستگیر شد و در دومین محاکمات بزرگ مسکو، معروف به محاکمۀ هفده نفره، محاکمه گردید؛ دادگاهی که در آن برای همۀ متهمان جز سه نفر (از جمله سوکولنیکوف) حکم اعدام صادر شد. پس از آنکه او به «خطای خود» اعتراف کرد،
صادر شد. پس از آنکه او به «خطای خود» اعتراف کرد، حکم اعدامش به ده سال زندان کاهش یافت. سرانجام، در سال ۱۹۳۹ در شرایطی مبهم در زندان کشته شد.
آکمه (Acme) یک ویروس رایانه‌ای است که پرونده‌های EXE سیستم عامل مایکروسافت داس را آلوده می‌کند. هر بار که یک فایل آلوده اجرا می‌شود، آکمه ممکن است با ایجاد یک فایل COM مخفی فقط خواندنی به طول ۲۴۷ بایت با نام پایه یکسان، یک فایل EXE را در دایرکتوری فعلی آلوده کند. (در مایکروسافت داس، اگر پسوند فایل مشخص نشده باشد و دو فایل با نام پایه یکسان وجود داشته باشد، یکی با .COM و دیگری با .EXE، فایل .COM همیشه به جای فایل .EXE اجرا می‌شود.) آکمه نوعی از Clonewar ، یک ویروس تولید کننده است. آکمه همچنین شاید از نوادگان
تولید کننده است. آکمه همچنین شاید از نوادگان آلوده کننده تک مرحله‌ای کوچک Zeno باشد که نباید با زبان برنامه‌نویسی Zeno اشتباه گرفته شود.
مؤسسه آموزشی دولتی کومی () یک مؤسسه آموزش عالی است که در ۱۸ نوامبر ۱۹۳۱ برای آموزش معلمان تأسیس شد. در ۱۴ فوریه ۲۰۱۳ با ادغام با دانشگاه ایالتی سیکتیوکار، سازماندهی مجدد شد. تاریخچه. در ۱۸ نوامبر ۱۹۳۱، با فرمان شورای کمیسرهای خلق، مؤسسه آموزشی دولتی کومی در شهر سیکتیوکار تأسیس شد.آ.ف. بوگدانوف به عنوان اولین رئیس مؤسسه منصوب شد. در میان اولین معلمان، استادان واسیلی لیتکین و آ.س. سیدوروف، در مجموع هفده معلم، شامل یک استاد، هشت دانشیار، پنج دستیار و سه معلم، حضور داشتند. در پایان سال ۱۹۳۱، اولین گروه از
حضور داشتند. در پایان سال ۱۹۳۱، اولین گروه از متقاضیان استخدام شدند که در مجموع صد و بیست و دو نفر پذیرفته شدند که از این تعداد: صد نفر برای سال اول و بیست و دو نفر برای سال دوم از بین کسانی که از سایر مؤسسات آموزش عالی به مؤسسه منتقل شده بودند. افتتاح فرایند آموزشی در ۲۱ فوریه ۱۹۳۲ انجام شد و برنامه‌های درسی مؤسسه در آن زمان به مدت سه سال تدوین شد. ساختار مؤسسه شامل سه بخش بود: شیمی و زیست‌شناسی، فیزیک و ریاضی (فنی) و اجتماعی و ادبی، و همچنین نه بخش عمومی مؤسسه که در این بخش‌ها گنجانده شده بودند. از سال
مؤسسه که در این بخش‌ها گنجانده شده بودند. از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۵۴، مؤسسه معلمان (دو ساله) در مؤسسه آموزشی دولتی کومی برای آموزش معلمان یک مدرسه متوسطه ناقص فعالیت می‌کرد. از سال ۱۹۳۵، ساختار مؤسسه تغییر کرده است، بر اساس سه بخش، چهار دانشکده ایجاد شده است: فیزیک و ریاضیات، علوم طبیعی، زبان‌شناسی (زبان و ادبیات) و تاریخ. در سال ۱۹۳۶، علاوه بر تمام وقت، یک بخش مکاتبات نیز افتتاح شد. در سال ۱۹۳۸، اولین ساختمان دانشگاهی برای مؤسسه ساخته شد و در سال ۱۹۶۵، دومین ساختمان. از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۱، حدود هشتصد معلم از
ساختمان. از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۱، حدود هشتصد معلم از دیوارهای مؤسسه فارغ‌التحصیل شدند و به مؤسسات آموزشی جمهوری سوسیالیستی شوروی کومی پیوستند. در سال ۱۹۸۱، با فرمان هیئت رئیسه شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی «به خاطر دستاوردهای آموزشی»، به مؤسسه آموزشی دولتی کومی نشان افتخار اعطا شد. برای دوره ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۴، این مؤسسه دارای بخش‌های تمام وقت و پاره وقت، هشت دانشکده: جغرافیا و زیست‌شناسی، زبان‌شناسی، زبان‌های خارجی، فیزیک و ریاضیات، آموزش و پرورش و روش‌های آموزش ابتدایی، فناوری و کارآفرینی، حرفه‌های تدریس اضافی،
فناوری و کارآفرینی، حرفه‌های تدریس اضافی، آموزش حرفه ای اضافی، هفت بخش عمومی مؤسسه: آموزش و پرورش، جامعه‌شناسی و علوم سیاسی، فلسفه، تاریخ و نظریه اقتصادی، روان‌شناسی عمومی، تربیت بدنی و زبان‌های خارجی بود. بیش از سه هزار و نهصد دانشجو در بخش‌های مکاتبه ای و تمام وقت آموزش دیدند. در سال ۱۹۹۱، مدرسه شبانه‌روزی لیسئوم جمهوری کومی برای آموزش پاره وقت برای کودکان با استعداد از مناطق روستایی با بیش از پانصد دانشجو در این مؤسسه تأسیس شد. از سال ۱۹۳۲ تا ۲۰۱۴، این مؤسسه حدود سی هزار معلم متخصص بسیار ماهر را آموزش
مؤسسه حدود سی هزار معلم متخصص بسیار ماهر را آموزش داد که از این تعداد، بیش از هزار و دویست نفر متعاقباً عنوان افتخاری معلمان ممتاز سطح جمهوری و سراسری (تمام روسی) را دریافت کردند. در ۱۴ فوریه ۲۰۱۳، به دستور وزارت آموزش و علوم فدراسیون روسیه، در نتیجه سازماندهی مجدد مؤسسه آموزشی ایالتی کومی، این مؤسسه با دانشگاه ایالتی سیکتیوکار ادغام شد.
همسر خدا (به مصری: "ḥmt nṯr") عنوانی است که اغلب در طول سلسله هجدهم مصر به زنان سلطنتی اختصاص داده می‌شد. این اصطلاح نشان دهنده یک وظیفه مقدس موروثی است که در آن نقش «همسر خدا» از مادر به دختر منتقل می‌شد. این نقش همچنین می‌توانست در بین خواهر و برادرها نیز وجود داشته باشد، همان‌طور که نقش «همسر خدا» بین دختران احمس-نفرتاری یعنی احمس-ست‌آمون و خواهرش احمس-مریت‌آمون مشترکاً وجود داشت نقش «همسر خدا» با عنوان «همسر خدای آمون» دو موضوع جداگانه است و یکسان نیستند. تنها دو ملکه از دودمان هجدهم عنوان «همسر خدا» را
تنها دو ملکه از دودمان هجدهم عنوان «همسر خدا» را داشتند، اعح‌حتپ اول و احمس-نفرتاری.
هزارتو فیلمی محصول سال ۲۰۰۰ و به کارگردانی راب مورو است. در این فیلم بازیگرانی همچون راب مورو، لورا لینی، کریگ شفر، جیا کاردیس، بستی آیدم، لانی فلاهرتی و کن لئونگ ایفای نقش کرده‌اند.
داچا (بلاروسی، اوکراینی و یک خانهٔ ثانوی فصلی یا تمام‌سال است که معمولاً در حومهٔ شهرهای کشورهای پساشوروی قرار دارد. یک کلبه () یا آلونک که به‌عنوان تنها خانه یا خانهٔ اصلی خانواده استفاده می‌شود، یا یک ساختمان بیرونی، داچا در نظر گرفته نمی‌شود، هرچند اخیراً برخی از داچاها به اقامت‌گاه‌های تمام‌سال تبدیل شده‌اند. اسم «داچا» که از فعل «داوات» ("دادن") می‌آید، در اصل به زمینی اشاره داشت که تزار به اشراف خود اختصاص داده بود؛ و در واقع، داچا در دوران شوروی شبیه به زمین‌های اختصاص داده شده در برخی از کشورهای
به زمین‌های اختصاص داده شده در برخی از کشورهای غربی است - قطعه زمینی که معمولاً رایگان بود و توسط دولت محلی برای باغبانی یا پرورش سبزیجات برای مصرف شخصی به شهروندان اختصاص داده می‌شد. با گذشت زمان، نام زمین به ساختمانی که روی آن قرار داشت، اطلاق شد. در برخی موارد، مالکان، از داچاهای خود را برای بخشی از سال استفاده می‌کنند و آنها را به عنوان اقامتگاه تابستانی به ساکنان شهری اجاره می‌دهند. افرادی که در داچاها زندگی می‌کنند، به‌طور عامیانه "داچنیکی" () نامیده می‌شوند. این اصطلاح معمولاً نه تنها به ساکنان
می‌شوند. این اصطلاح معمولاً نه تنها به ساکنان داچاها، بلکه به یک سبک زندگی متمایز نیز اشاره دارد. اغلب گفته می‌شود که این اصطلاح روسی معادل دقیقی در انگلیسی ندارد. داچاها در روسیه رایج هستند و همچنین در بیشتر مناطق اتحاد جماهیر شوروی سابق و برخی از کشورهای بلوک شرق سابق گسترده شده‌اند. نظرسنجی‌ها در سال‌های ۱۹۹۳–۱۹۹۴ نشان می‌دهد که حدود ۲۵٪ از خانواده‌های روسی که در شهرهای بزرگ زندگی می‌کنند، داچا داشته‌اند. بیشتر داچاها در کلنی‌های داچاها و قطعات باغی در نزدیکی شهرهای بزرگ قرار دارند. این خوشه‌ها از دوران
شهرهای بزرگ قرار دارند. این خوشه‌ها از دوران شوروی وجود داشته‌اند و شامل قطعات زمین کوچک متعددی هستند. آن‌ها در ابتدا فقط به عنوان استراحتگاه‌های تفریحی ساکنان شهر و برای پرورش باغ‌های کوچک برای غذا در نظر گرفته شده بودند. داچاها در ابتدا املاک کوچک روستایی بودند که به عنوان هدیه از سوی تزار داده می‌شدند و از آن زمان تا به امروز در بین طبقات بالا و متوسط روسیه محبوب بوده‌اند. در دوران شوروی، بسیاری از داچاها متعلق به دولت بودند و به مردم داده می‌شدند. دولت فدراسیون روسیه همچنان مالک داچاهای دولتی یا
دولت فدراسیون روسیه همچنان مالک داچاهای دولتی یا گوسداچا ("") است که مورد استفادهٔ رئیس‌جمهور و سایر مقامات دولتی قرار می‌گیرد. داچاها در اتحاد جماهیر شوروی بسیار محبوب بودند. مقررات در دوران شوروی به شدت اندازه و نوع ساختمان‌های داچایی را برای مردم عادی محدود می‌کرد. در دوره دهه ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۵، محدودیت‌های قانونی به ویژه سختگیرانه بودند: فقط خانه‌های تابستانی یک-طبقه بدون گرمایش دائمی و با مساحت مسکونی کمتر از و تنها به‌عنوان مسکن دوم مجاز بودند (اگرچه داچاهای قدیمی‌تر که این الزامات را برآورده نمی‌کردند،
قدیمی‌تر که این الزامات را برآورده نمی‌کردند، همچنان وجود داشتند). در دهه ۱۹۸۰، برنامه‌ریزان قوانین را آسان‌تر کردند و از سال ۱۹۹۰ همه این محدودیت‌ها حذف شدند. از سال ۲۰۱۹، حدود ۶۲٪ از روس‌ها در تابستان از داچاها دیدن می‌کنند. تاریخچه. خاستگاه‌ها. اولین داچاها در روسیه در قرن هفدهم میلادی پدیدار شدند و در ابتدا به املاک کوچکی در کشور اشاره داشتند که توسط تزار به واسالها داده می‌شد. در زبان روسی باستان، کلمه "داچا" به معنای "چیزی داده‌شده" است که از فعل «дать [dat]» به معنای «دادن» گرفته شده است. در عصر
[dat]» به معنای «دادن» گرفته شده است. در عصر روشنگری، اشراف روسیه از داچاهای خود برای گردهمایی‌های اجتماعی و فرهنگی استفاده می‌کردند که معمولاً با رقص بالماسکه و نمایش‌های آتش‌بازی همراه بود. ورود انقلاب صنعتی به روسیه باعث رشد سریع جمعیت شهری شد و ساکنان ثروتمند شهرها به‌طور فزاینده‌ای تمایل داشتند حداقل به‌طور موقت از شهرهای بسیار آلوده فرار کنند. در پایان قرن نوزدهم، داچا به یک پناهگاه تابستانی مورد علاقه برای طبقات بالا و متوسط جامعه روسیه تبدیل شد. در دوران تزاری، داچاها معمولاً دارای باغ‌های تفریحی
دوران تزاری، داچاها معمولاً دارای باغ‌های تفریحی بودند، اما زیاد برای کشت مواد غذایی استفاده نمی‌شدند. ماکسیم گورکی رمان کوتاهی با عنوان "داچنیکی" (۱۸۸۵) نوشت، دربارهٔ ساکنان شهر که تازه ازدواج کرده بودند و زندگی تابستانی «ساده‌ای» با پیاده‌روی در حومه شهر داشتند. اتحاد جماهیر شوروی. پس از انقلاب روسیه، اکثر داچاها ملی شدند. برخی از آن‌ها به خانه‌هایی برای تعطیلات کارگران کارخانه تبدیل شدند، در حالی که برخی دیگر، که معمولاً کیفیت بهتری داشتند، بین مأموران برجسته حزب کمونیست و نخبگان فرهنگی و علمی نوظهور
برجسته حزب کمونیست و نخبگان فرهنگی و علمی نوظهور توزیع شدند. همه داچاها به جز چند داچا، متعلق به دولت باقی ماندند و حق استفاده از آنها معمولاً زمانی که ساکن داچا برکنار می‌شد یا از نظر حاکمان دولت مورد بی‌مهری قرار می‌گرفت، لغو می‌شد. ساخت داچاهای جدید نیاز به اجازه مقامات ارشد داشت و در سال‌های اولیه اتحاد جماهیر شوروی به ندرت اعطا می‌شد. رهبران ارشد شوروی همگی داچاهای خود را داشتند و داچای مورد علاقه جوزف استالین در گاگرا، آبخازیا قرار داشت. دوره پس از جنگ جهانی دوم شاهد رشد متوسطی در توسعه داچاها بود.
جهانی دوم شاهد رشد متوسطی در توسعه داچاها بود. از آنجایی که هیچ قانون مشخصی برای ممنوعیت ساخت داچاها وجود نداشت، مردم شروع به تصرف زمین‌های بلااستفاده در نزدیکی شهرها و شهرستان‌ها، پرورش باغ‌ها و ساخت آلونک‌ها، کلبه‌هایی کردند که به عنوان داچا عمل می‌کردند. با گذشت زمان، تعداد متصرفان غیرقانونی افزایش یافت و دولت چاره‌ای جز به رسمیت شناختن رسمی حق آنها برای کشاورزی غیرحرفه‌ای نداشت. پسا-شوروی. در دهه ۱۹۹۰، بیکاری زیادی در روسیه و دیگر کشورهای پس از فروپاشی شوروی وجود داشت و حقوق کارگران در کارخانه‌ها و
شوروی وجود داشت و حقوق کارگران در کارخانه‌ها و مؤسسات تحقیقاتی که هنوز فعالیت داشتند، گاهی اوقات برای ماه‌ها پرداخت نمی‌شد. در این دوران سخت، سیب‌زمینی‌هایی که در باغچه‌ها کشت می‌شدند، بسیاری از مردم را از گرسنگی نجات دادند و میوه‌ها و انواع توت‌ها به جلوگیری از کمبود ویتامین کمک کردند. داچاهای باغی. قطعات زمین داچاها معمولاً مساحتی بیش از ندارند، در برخی موارد بیش از ، اما تقریباً هرگز به نمی‌رسد. بنابرین آنها برای پرورش مقادیر زیاد میوه و سبزیجات بسیار کوچک هستند، به‌همین‌دلیل گاهی اوقات پرورش میوه و
کوچک هستند، به‌همین‌دلیل گاهی اوقات پرورش میوه و سبزیجات را در قطعات زمین اختصاصی جداگانه‌ای در نزدیکی داچا پرورش می‌دهند. در زمان شوروی و گاهی اوقات در زمان فعلی نیز، چنین قطعات زمین اختصاصی اغلب از بخش‌های بلااستفاده مزارع کشاورزی متعلق به مزارع اشتراکی ساخته می‌شدند. بسیاری از قطعات کوچک داچایی، به ویژه آنهایی که اخیراً خریداری شده‌اند، برای کشت میوه و سبزیجات در مقیاس بزرگ استفاده نمی‌شوند. در عوض، از آنها اغلب برای باغبانی و کاشت گیاهان نادر استفاده می‌شود. داچاهای ممتاز. گوسداچاها. خانه‌های تفریحی
می‌شود. داچاهای ممتاز. گوسداچاها. خانه‌های تفریحی دولتی که برای مقامات دولتی، دانشگاهیان، پرسنل نظامی و سایر افراد مهم اختصاص داده شده‌اند «"گوسداچا"» نامیده می‌شوند (مخفف "gosudarstvennaya dacha" — «داچای دولتی»). در روسیه مدرن، آژانس اموال فدرال روسیه همچنان مالک املاک متعددی در سراسر کشور است که اغلب با شرایط غیربازاری به مقامات دولتی اجاره داده می‌شوند. رئیس‌جمهور روسیه اقامتگاه‌های داچایی رسمی در نوو-اوگاریوو و زاویدوو دارد. [ "" ] گوسداچاها در کوماروو و پردلکینو، ژوکوکا، بارویخا، و اوسوو و روبلیوفکا
و پردلکینو، ژوکوکا، بارویخا، و اوسوو و روبلیوفکا در مسکو محل سکونت بسیاری از روشنفکران و هنرمندان دوران شوروی هستند. ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، یک داچا در کارلین ایسموس، در قالب بخشی از یک شرکت تعاونی به نام اوزرو (Ozero), و یکی دیگر در سوچی دارد. داچاهای ممتاز مدرن. در دوران مدرن، ظهور طبقه جدیدی در جامعه روسیه (روس‌های جدید) بُعد جدیدی به مفهوم داچا بخشیده است. (برخی از روس‌های ثروتمند اصطلاح «کلبه» را برای خانه‌های روستایی خود ترجیح می‌دهند) با هزینه‌های ساخت‌وسازی که اغلب به میلیون‌ها دلار
با هزینه‌های ساخت‌وسازی که اغلب به میلیون‌ها دلار آمریکا می‌رسد، داچاهای ممتاز این کشور هیچ شباهتی به داچاهای کوچک دوران شوروی ندارند. این داچاها که از نظر اندازه و دکوراسیون با عمارت‌ها و کاخ‌ها قابل مقایسه هستند، به نمایشی استادانه از جایگاه اجتماعی، ثروت و قدرت تبدیل شده‌اند. اکثر داچاهای ممتاز با آجر و بتن ساخته می‌شوند، برخلاف داچاهای طبقه متوسط که عمدتاً با چوب ساخته می‌شوند. روس‌های ثروتمند همچنین بسیاری از خانه‌های ییلاقی اشراف در دوران تزاری و خانه‌های ییلاقی هنرمندان و روشنفکران در دوران شوروی را
ییلاقی هنرمندان و روشنفکران در دوران شوروی را خریداری کرده‌اند. داچاها و جرم. سرقت برای داچاها غیرمعمول نیست. معمولاً داچاها یا بدون نظارت هستند یا فقط یک نگهبان از کل ملک مراقبت می‌کند. در تلاش برای جلوگیری از این سرقت‌ها، صاحبان داچاها اغلب در پایان تابستان همه چیزهای باارزش را به آپارتمان‌های خود در شهر برمی‌گردانند. معمولاً ظروف، ابزار و لباس‌ها دزدیده می‌شوند. افراد بی‌خانمان و مجرمان اغلب در پاییز و زمستان که صاحبان خانه‌ها حضور ندارند، از داچاها استفاده می‌کنند. گاهی اوقات افراد زیر سن قانونی
استفاده می‌کنند. گاهی اوقات افراد زیر سن قانونی داچاهای بدون نگهبان را به عنوان سرگرمی آتش می‌زنند. سارقان همچنین با هدف سرقت فلزات غیرآهنی مانند طلا، مس و نقره به داچاها دستبرد می‌زنند. این اتفاق در سال ۲۰۰۰ برای ایگور لبدف، رهبر حزب لیبرال دموکرات روسیه، رخ داد. دو مرد در منطقه اودینتسوو وارد داچای او شدند و پس از آن توسط مأموران پلیس متوقف شدند. مطبوعات پلیس شهر مسکو ادعا می‌کنند که جمع‌آوری‌کنندگان فلزات غیرآهنی مشکل بزرگی برای منطقه مسکو هستند و آنها از چندین منطقه مختلف نزدیک می‌آیند. به دلیل شیوع
از چندین منطقه مختلف نزدیک می‌آیند. به دلیل شیوع بیشتر سوء مصرف مواد مخدر، اکنون شقایق‌ها بیشتر از داچاها دزدیده می‌شوند. به همین دلیل است که پرورش بیش از دو بوته خشخاش اکنون جرم محسوب می‌شود. در سال ۲۰۰۸، مردان ناشناس ۱۰ داچا، از جمله داچای معروف «زلیونایا بودکا» (، غرفهٔ سبز) را سرقت کردند. که متعلق به شاعر مشهور روسی آنا آخماتووا در شهرک لیتفوندا در کوماروو بود. در سال ۲۰۰۲، یاکوف تیلیپمن، شهروند ایالات متحده، که نماینده منافع «گروه کرملیوفسکایا» بود، در انجمن باغبانی حفاظت‌شده «یاگودکا» () در اوپالیخا
انجمن باغبانی حفاظت‌شده «یاگودکا» () در اوپالیخا در منطقه کراسنوگورسک مسکو مورد اصابت گلوله قرار گرفت. در سال ۲۰۰۸، سارقان با لباس‌های مستتر از حصار بالا رفتند و وارد داچای الکساندر تسکالو، مجری تلویزیون، در کراسنوگورسک شدند، جایی که بستگان او را طناب‌پیچ و سرقت کردند.
لذت دانایی یک برنامهٔ تلویزیونی کودک و نوجوان با محوریت آموزش و علم است که با هدف ترویج دانش عمومی، فناوری، تاریخ علم و مباحث مرتبط برای عموم مردم تهیه و پخش شده‌است. این برنامه با بهره‌گیری از گفت‌وگوهای تخصصی و آیتم‌های آموزشی تلاش می‌کند تا مفاهیم علمی را به زبان ساده و قابل درک برای مخاطبان گسترده ارائه کند. حضور در فضای مجازی. به موازات پخش تلویزیونی، مخاطبان در شبکه‌ ی اجتماعی اینستاگرام نیز صفحه‌ای با نام لذت دانایی ایجاد کرده‌اند که محتوای علمی و آموزشی برنامه را بازنشر و دنبال می‌کند. این صفحه
آموزشی برنامه را بازنشر و دنبال می‌کند. این صفحه توانسته در مدت کوتاهی بیش از ۱۵۰ هزار دنبال‌کننده جذب کند و به عنوان یکی از پایگاه‌های رسمی برنامه فعالیت داشته باشد. صفحه رسمی برنامه لذت دانایی‌ در اینستاگرام بازخورد. این برنامه به دلیل ارائهٔ سادهٔ مطالب علمی، توانسته بخشی از مخاطبان جوان را به خود جذب کند و در فضای مجازی نیز بازتاب‌هایی داشته است. ساختار برنامه. لذت دانایی معمولاً شامل بخش‌هایی مانند:
همسر خدای آمون (به مصری: "ḥm.t nṯr n ỉmn") یا کاهنهٔ ارشد فرقه آمون، یک نهاد مذهبی مهم در مصر باستان بود. این فرقه در طول دودمانهای بیست و پنجم و بیست و ششم (حدود ۷۴۰–۵۲۵ پیش از میلاد) در تبس در مصر علیا متمرکز بود. این مقام علاوه بر اهمیت مذهبی، اهمیت سیاسی نیز داشت، زیرا این دو موضوع در مصر باستان ارتباط نزدیکی با هم داشتند. اگرچه این عنوان برای اولین بار در پادشاهی میانه مصر به مشاهده شده است، اما پتانسیل حضور سیاسی-مذهبی آن و پیوند این مقام با سیاست تا ظهور دودمان هجدهم محقق نشد. تاریخچهٔ همسران آمون.
ظهور دودمان هجدهم محقق نشد. تاریخچهٔ همسران آمون. ظهور و سقوط در دودمان هجدهم. در آغاز پادشاهی نوین -زمانی که قدرت و اعتبار شدید آن برای اولین بار آشکار شد- عنوان سلطنتی «همسر خدای آمون» توسط زنان سلطنتی (معمولاً همسر پادشاه، اما گاهی اوقات توسط مادر پادشاه) به کار گرفته می‌شد. پادشاهی نوین در سال ۱۵۵۰ پیش از میلاد با شروع سلسله هجدهم، آغاز شد. حاکمان این دودمان بودند که هیکسوس‌ها را از مصر بیرون راندند. شهر اصلی حاکمان دودمان هجدهم، تبس بود که به شهری پیشرو در مصر تبدیل شد. آنها معتقد بودند که خدای محلی
در مصر تبدیل شد. آنها معتقد بودند که خدای محلی آنها، آمون، آنها را در پیروزی‌شان راهنمایی کرده است و این فرقه محلی به دین ملی تبدیل شد. پس از آن بود که تغییراتی در آیین‌ها و اسطوره‌های مصری ایجاد شد. عنوان «همسر خدای آمون»، «به اسطوره تولد مقدس فرعون اشاره داشت که طبق آن مادرش توسط خدای آمون باردار شده است.» در حالی که این مقام از نظر تئوری، نوعی مقام مذهبی بود، ولی اساساً به عنوان ابزاری سیاسی توسط فرعون برای تضمین «بقای اقتدار حکومت خود بر منطقه تبس و کاهنان معبد آمون» در آنجا به کار گرفته می‌شد. عنوان
معبد آمون» در آنجا به کار گرفته می‌شد. عنوان «همسر آمون» به جای عنوان «همسر بزرگ سلطنتی» که عنوان سلطنتی همسر فرعون بود، استفاده می‌شد. این عنوان جدید حاکی از آن بود که فرعون از بدو تولد، مقام «نیمه‌خدایی» خواهد داشت. پیش از این، فرعون تنها پس از مرگ، نقشی مقدس و خداگونه داشت. اولین همسر سلطنتی که این عنوان را داشت (با عنوان همسر خدا اشتباه نشود) ملکه احمس-نفرتاری، همسر احمس یکم بود و این رویداد در یک سنگ یادبود در معبد آمون در کارناک ثبت شده است. سپس احمس-نفرتاری این عنوان را به دخترش احمس-مریت‌آمون سپرد
این عنوان را به دخترش احمس-مریت‌آمون سپرد که او نیز آن را به حتشپسوت داد که قبل از به تخت نشستن، از آن استفاده می‌کرد. هم احمس-نفرتاری و هم حتشپسوت گاهی اوقات از این عنوان به عنوان جایگزینی برای «همسر اصلی پادشاه» استفاده می‌کردند، که نشان می‌دهد چقدر این نقش را مهم می‌دانستند. حتشپسوت این عنوان را نیز به دخترش نِفرو رع منتقل کرد. حتشپسوت دختر توتموس اول بود و پس از مرگ پدرش، همسر توتموس دوم شد که برادر ناتنی حتشپسوت بود و از مادری با ردهٔ پایین‌تر از مادر خودش متولد شده بود. به نظر می‌رسد که حتشپسوت عملاً
متولد شده بود. به نظر می‌رسد که حتشپسوت عملاً با او هم‌نسل بوده و تأثیر زیادی بر امور کشور داشته است. آن دو تنها یک فرزند داشتند که از دوران کودکی جان سالم به در برد، دختری به نام نِفِرو رع، که عنوان همسر خدای آمون به او منتقل شد. پس از مرگ شوهرش توتموس دوم، حتشپسوت به عنوان نایب‌السلطنه توتموس سوم منصوب شد. توتموس سوم پسرخوانده و برادرزاده او بود. اندکی پس از آن، حتشپسوت به عنوان فرعون تاجگذاری کرد. به نظر می‌رسد آمنهوتپ دوم در حالی‌که شاهزاده بود، کسی است که تلاش‌ها برای حذف سوابق و مدارک سلطنت حتشپسوت
که تلاش‌ها برای حذف سوابق و مدارک سلطنت حتشپسوت را آغاز کرد و پس از اینکه به حق خود فرعون شد، این تلاش‌ها را ادامه داد و بسیاری از دستاوردهای او را از آن خود دانست، اما او در این کار ناکام ماند. آمنهوتپ دوم همچنین با جلوگیری از ثبت نام همسرانش و معرفی زنانی که از خاندان سلطنتی نبودند به سلسله نسب سعی در شکستن سنت‌ها داشت، زیرا وارث تعیین‌شده او نادیده گرفته شد. پس از مرگ او، توتموس چهارم از خاندان سلطنتی به عنوان فرعون بعدی انتخاب شد. قدرت و اعتبار نقش همسر خدای آمون توسط آمنهوتپ دوم بسیار کاهش یافت، مگر