payamvha/North_RAG huggingface dataset:
(اینس ۱۵۸). هسته اصلی تفسیر مونودراماتیک کریگ در صحنه‌پردازی صحنه اول دربار (۱٫۲) نهفته است. صحنه با استفاده از نورپردازی به وضوح به دو ناحیه تقسیم شده بود: پس‌زمینه به شدت روشن بود، در حالی که پیش‌زمینه تاریک و سایه‌دار بود. پرده‌ها در امتداد دیوار پشتی ردیف شده و در نور زرد پراکنده غرق شده بودند. از تخت بلندی که کلودیوس و گرترود بر روی آن نشسته بودند و در پرتوی طلایی مورب و روشن قرار داشت، هرمی فرود می‌آمد که نمایانگر سلسله مراتب فئودالی بود. این هرم توهم یک توده طلایی واحد و یکپارچه را ایجاد می‌کرد که
یک توده طلایی واحد و یکپارچه را ایجاد می‌کرد که به نظر می‌رسید سرهای درباریان از شکاف‌های آن بیرون زده است. در پیش‌زمینه در سایه تاریک، هملت خمیده دراز کشیده بود، گویی خواب می‌دید. توری بین هملت و دربار آویزان شده بود که این جدایی را بیشتر تأکید می‌کرد. در صف خروج کلودیوس، پیکرها در جای خود باقی ماندند در حالی که توری‌ها شل می‌شدند، به طوری که به نظر می‌رسید تمام دادگاه در مقابل چشمان تماشاگران ذوب شده است، گویی آنها تصویری از افکار هملت بودند که اکنون به جای دیگری معطوف شده بود. این صحنه، و به ویژه اثر
جای دیگری معطوف شده بود. این صحنه، و به ویژه اثر توری، باعث تشویق تماشاگران شد، که در تئاتر مات بی‌سابقه بود. پذیرش. این نمایش با نقدهای بسیار انتقادی از سوی مطبوعات روسیه روبرو شد که عمدتاً شکایات آنها متوجه کریگ بود. یکی از منتقدان، این اجرا را «خفه شده توسط پرده‌های کریگ» توصیف کرد. نظر کلی منتقدان روسی این بود که مفهوم مدرن کریگ، توجه را از خود نمایش منحرف کرده است. با این حال، نیکولای افروس، اصرار داشت که علیرغم نقص‌های این نمایش، باید این تئاتر را به خاطر چیزهایی که آرزوی دستیابی به آنها را داشتند و
خاطر چیزهایی که آرزوی دستیابی به آنها را داشتند و حجم عظیم کاری که انجام دادند، تحسین کرد. مطبوعات انگلستان بسیار مهربان‌تر بودند و شایعاتی مبنی بر پیروزی بزرگ دیدگاه کریگ، علیرغم اینکه این نمایش در واقع یک شکست کامل بود، به سرعت در سراسر اروپای غربی پخش شد. در حالی که اولگا کنیپر (گرترود)، نیکولای ماسالیتینف (کلودیوس) و اولگا گزوفسکایا (اوفلیا) در مطبوعات روسیه نقدهای ضعیفی دریافت کردند، بازی واسیلی کاچالوف در نقش هملت به عنوان یک دستاورد واقعی مورد ستایش قرار گرفت، دستاوردی که توانست افسانه هملت رمانتیک
قرار گرفت، دستاوردی که توانست افسانه هملت رمانتیک اواسط قرن نوزدهم موچالوف را از بین ببرد. سال‌ها بعد، کریگ با نگاهی به آن اجرا، احساس کرد که آن اجرا مانند «بردن خداوند متعال به یک سالن موسیقی» بوده است.
قطار زرهی ۱۴–۶۹ () نمایشنامه‌ای شوروی محصول سال ۱۹۲۷ اثر وسولود ایوانف است. این نمایشنامه که بر اساس رمانی به همین نام در سال ۱۹۲۲ نوشته شده، اولین نمایشنامه‌ای بود که او نوشت و همچنان مهم‌ترین اثر اوست. ایوانف در خلق اقتباس خود، شخصیت منفعل رمان خود را به نماینده‌ای فعال از آرمان‌های پرولتاریایی تبدیل کرد؛ این نمایشنامه، سفر او را از بی‌تفاوتی سیاسی به قهرمانی بلشویکی ترسیم می‌کند. این نمایشنامه که در سیبری شرقی در طول جنگ داخلی اتفاق می‌افتد، تصرف مهمات از یک قطار زرهی ضدانقلاب توسط گروهی از پارتیزان‌ها
یک قطار زرهی ضدانقلاب توسط گروهی از پارتیزان‌ها به رهبری یک کشاورز روستایی به نام نیکولای ورشینین را به تصویر می‌کشد. این نمایشنامه‌ای چهار پرده‌ای در هشت صحنه است که تقریباً ۵۰ شخصیت دارد؛ صحنه‌های جمعیتی بخش برجسته‌ای از ساختار نمایشی اپیزودیک آن را تشکیل می‌دهند.نزدیک به پایان نمایشنامه، یک انقلابی چینی به نام هسینگ پینگ-وو، روی ریل راه‌آهن دراز می‌کشد تا قطار زرهی را مجبور به توقف کند. تاریخچه تولید. "قطار زرهی ۱۴–۶۹" اولین بار توسط تئاتر هنری مسکو (MAT) که شهرت جهانی دارد، در اجرایی اجرا شد که با
(MAT) که شهرت جهانی دارد، در اجرایی اجرا شد که با اجرای باشکوهی در ۸ نوامبر ۱۹۲۷ افتتاح شد. این نمایش برای جشن دهمین سالگرد انقلاب اکتبر سفارش داده شده بود. این اجرا توسط کنستانتین استانیسلاوسکی، ایلیا سوداکوف و نینا لیتوفتسوا کارگردانی شد (از ۷۶ جلسه تمرین، استانیسلاوسکی ۱۱ جلسه را کارگردانی کرد، اگرچه صحنه‌آرایی اجرا شده عمدتاً توسط خودش انجام شد). نقش اصلی ورشینین را واسیلی کاچالوف (در اولین نقش خود به عنوان یک دهقان) بازی کرد، در حالی که اولگا کنیپر نقش نادژدا لوونا، نیکولای باتالوف نقش واسکا اوکوروک و
نادژدا لوونا، نیکولای باتالوف نقش واسکا اوکوروک و نیکولای خملف نقش پکلوانوف را بازی کردند. این نمایشنامه‌نویس در طول تمرین‌ها در مورد صحنه‌آرایی صحنه‌های جمعیت، مشاهده کرد که بازیگران تئاتر هنری مسکو «می‌خواهند و می‌توانند توده مردم را به تصویر بکشند و در عین حال هر فرد را در این توده متمایز کنند.» ویکتور سیموف پس از آنکه استانیسلاوسکی طرح‌های اولیه لئونید چوپیاتوف را رد کرد، طراحی صحنه را خلق کرد. این اولین نمایش موفق شوروی بود که تئاتر ارائه داد. در تاریخ تئاتر، تولید "قطار زرهی ۱۴–۶۹" توسط ام آی تی به
تئاتر، تولید "قطار زرهی ۱۴–۶۹" توسط ام آی تی به عنوان نقطه عطفی تلقی شده است که منادی شکل جدیدی از رئالیسم سوسیالیستی بود که به زودی بر تولیدات نمایشی در اتحاد جماهیر شوروی تسلط یافت. همزمان با اجرای این نمایش در مسکو توسط ام ای تی، اجرای دیگری در تئاتر دانشگاهی دولتی درام (که اکنون تئاتر الکساندرینسکی نام دارد) در لنینگراد (که اکنون سن پترزبورگ است) آغاز شد. این اجرا توسط نیکولای پتروف کارگردانی شد. نیکولای سیمونوف نقش ورشینین، بوریس ژوکوفسکی نقش پکلوانوف و ایلاریون پوتسوف نقش نزلاسوف را بازی کردند. "قطار
ایلاریون پوتسوف نقش نزلاسوف را بازی کردند. "قطار زرهی ۱۴–۶۹" توسط گروه پرولتکولت کاسل، که از سازمان لیگ برای فرهنگ پرولتاریا سرچشمه گرفته بود، در (آلمان) اجرا شد. این نمایش که در ژانویه ۱۹۲۸ افتتاح شد، مورد تحسین عمومی قرار گرفت. این نمایش چند سال بعد در فرانسه اجرا شد. تئاتر اکشن بین‌المللی ("Théâtre d'Action") لئون موسیناک آن را در تئاتر بوف دو نورد در پاریس به روی صحنه برد، جایی که در ۵ نوامبر ۱۹۳۲ افتتاح شد. این نمایش توسط آی.ام. دانیل کارگردانی شد و در مطبوعات نقدهای مثبتی دریافت کرد. این نمایشنامه به
مطبوعات نقدهای مثبتی دریافت کرد. این نمایشنامه به یکی از پراجراترین نمایشنامه‌های جدید شوروی تبدیل شد و اکنون بخشی از رپرتوار تئاتر روسیه را تشکیل می‌دهد. جوزف استالین این نمایشنامه را به عنوان «یک اثر خوب با اهمیت انقلابی فراوان» ستود و افزود: «اهمیت آموزشی آن غیرقابل انکار است.» سازگاری‌ها. نمایشنامه‌نویس ساندرو شانشیاشویلی نسخه‌ای گرجی از این نمایشنامه نوشت که آن را "«آنزور»" نامید. او نسخه خود را در داغستان در قفقاز شمالی تنظیم کرد و شخصیت‌هایش را گرجی و لزگی ساخت. قهرمان نمایشنامه یک چچنی به نام آنزور
لزگی ساخت. قهرمان نمایشنامه یک چچنی به نام آنزور چربیژ بود و شانشیاشویلی حضور ارتش سفید را از صحنه حذف کرد. او همچنین پایان آن را تغییر داد و رقص "لزگینکا را" که توسط زایرا اجرا می‌شد، جایگزین کرد تا مشخص شود چه کسی خود را برای متوقف کردن قطار زرهی فدا می‌کند. "نمایش «آنزور»" اولین بار در سال ۱۹۲۸ در تئاتر روستاولی در تفلیس در یک اثر غیر ناتورالیستی به کارگردانی ساندرو آخمتلی و با طراحی صحنه‌ای ساخت‌گرا از ایراکلی گمرکلی اجرا شد. آکاکی خوراوا نقش آنزور را بازی کرد.در نقدی، شاعر سیمون چیکووانی از این نمایش
کرد.در نقدی، شاعر سیمون چیکووانی از این نمایش به دلیل بی‌اهمیت جلوه دادن انقلاب انتقاد کرد. یاکوف پروتازانوف، کارگردان اهل شوروی، در سال ۱۹۳۱ نسخه‌ای سینمایی از این داستان را با نام "تامی" کارگردانی کرد.
قدیر توپ‌باش (۸ ژانویه ۱۹۴۵ - ۱۳ فوریه ۲۰۲۱) معمار، تاجر و سیاستمدار اهل ترکیه بود که از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۷ به عنوان شهردار استانبول خدمت کرد. زندگی‌نامه. او در ۸ ژانویه ۱۹۴۵ در روستای آلتوپارماک از توابع شهرستان یوسف‌علی در استان آرتوین متولد شد. قدیر توپ‌باش در سال ۱۹۴۶ به همراه خانواده‌اش به استانبول نقل مکان کرد. او پس از تحصیل در رشته الهیات در دانشگاه مرمره در ۱۹۷۲ و معماری در دانشگاه معمار سینان در ۱۹۷۴، مدرک دکترای خود را در رشته تاریخ معماری از دانشگاه استانبول دریافت کرد پس از کار به عنوان واعظ در
استانبول دریافت کرد پس از کار به عنوان واعظ در ادیرنه، معلم و معمار آزاد در استانبول، بین سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۸ به عنوان مشاور شهردار وقت استانبول رجب طیب اردوغان، در زمینه مرمت و دکوراسیون کاخ‌ها و سایر بناهای تاریخی استانبول خدمت کرد. سیاست. توپ‌باش به عنوان عضو حزب مذهبی "سلامت ملی" (به ترکی Milli Selamet Partisi (MSP)) وارد سیاست شد. او دو بار در مجلس خود را نامزد معاون استاندار آرتوین کرد (۱۹۷۷ از حزب سلامت ملی و ۱۹۸۷ از "حزب رفاه") که هر دو با شکست همراه بود. در ۱۹۹۹، او از "حزب فضیلت"، به عنوان
همراه بود. در ۱۹۹۹، او از "حزب فضیلت"، به عنوان شهردار منطقه بی‌اوغلو استانبول برگزیده شد. در انتخابات منطقه‌ای ۲۰۰۴، توپ‌باش به عنوان عضو حزب عدالت و توسعه، نامزد شهرداری استانبول شد و در ۲۸ مارس ۲۰۰۴ برنده گشته و رسماً کارش را آغاز کرد. او دوباره در ۲۰۰۹ به شهرداری برگزیده شد و رقیبش کمال قلیچ‌داراوغلو را شکست داد. زمان اعتراضات پارک گزی در میانه ۲۰۱۳، او تاکید داشت که مسئولیت تغییرات بنیادی در منطقه پارک گزی، نه با شهرداری تحت فرمان او، بلکه با شخص اردوغان است. او تلاش کرد که گفتگویی با معترضان داشته
است. او تلاش کرد که گفتگویی با معترضان داشته باشد، با این تاکید کرد «ما حتی یک ایستگاه اتوبوس را هم بدون نظر مردم جابجا نمی‌کنیم». او البته چند روز بعد حرفش را پس گرفت و گفت که حرف آخر را حزب عدالت و توسعه خواهد زد. در پی کودتای ۲۰۱۶ ترکیه، داماد توپ‌باش به اتهام همکاری با فتح‌الله گولن دستگیر شد. همین موضوع باعث شد که او دیگر علاقه‌ای به حزبش نداشته باشد ولی همکاری‌اش را هم قطع نکرد. او در جایی گفت که دنبال کندن قبرهایی جداگانه برای سربازانیست که در کودتای نافرجام شرکت کردند و در سردر آن خواهند نوشت
نافرجام شرکت کردند و در سردر آن خواهند نوشت «گورستان خائن‌ها». اواخر دوران مدیریتی توپ‌باش، او پنج طرح شهری حزب عدالت و توسعه را وتو کرد که البته همه آن طرح‌ها با فشار حزب اجرا شد. او در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۷ بدون ارائه دلیل سیاسی، از شهرداری استانبول استعفا کرد. مولود اویصال، شهردار منطقه باشاک‌شهر، توسط شورای شهر استانبول جایگزین او شد. پایان عمر و مرگ. او ازدواج کرده بود و دو پسر و یک دختر داشت. در نوامبر ۲۰۲۰ و در میانهٔ دنیاگیری کووید-۱۹، توپ‌باش بخاطر بیماری کووید ۱۹ بستری شد. در ۱۳ فوریه ۲۰۲۱، توپ‌باش
کووید ۱۹ بستری شد. در ۱۳ فوریه ۲۰۲۱، توپ‌باش بخاطر مشکلات ناشی از کووید ۱۹ درگذشت. یادواره. چندی پس از مرگ توپ‌باش، مرکز فرهنگی و همایش‌گاه اوراسیا (واقع در ینیکاپی، استانبول) به نام او گذاشته شد.
تئاتر موسیقی آکادمیک استانیسلاوسکی و نمیروویچ-دانچنکو مسکو () یک تئاتر موسیقی در مسکو است. تئاتر موسیقی آکادمیک استانیسلاوسکی و نمیروویچ-دانچنکو مسکو در سال ۱۹۴۱ تأسیس شد، زمانی که دو گروه به رهبری اصلاح‌طلبان افسانه‌ای تئاتر قرن بیستم - کنستانتین استانیسلاوسکی و ولادیمیر نمیروویچ-دانچنکو - با هم ادغام شدند: تئاتر اپرای استانیسلاوسکی (که در پایان سال ۱۹۱۸ به عنوان استودیوی اپرای تئاتر بولشوی تأسیس شد) و تئاتر موسیقی نمیروویچ-دانچنکو (که در سال ۱۹۱۹ به عنوان استودیوی تئاتر هنری مسکو تأسیس شد). گروه باله به
استودیوی تئاتر هنری مسکو تأسیس شد). گروه باله به عنوان بخشی از گروه نمیروویچ-دانچنکو وارد تئاتر شد. این گروه، گروه سابق باله هنری مسکو بود که در سال ۱۹۲۹ توسط ویکتورینا کریگر، بالرین تئاتر بولشوی، تأسیس شد. او مدیر هنری و یکی از رقصندگان اصلی باله هنری مسکو بود. کمی پس از مرگ استانیسلاوسکی، نمیروویچ-دانچنکو مسئولیت تمام گروه‌ها را بر عهده گرفت (وسولد مایرهولد که توسط استانیسلاوسکی برای کار در تئاترش دعوت شده بود، در سال ۱۹۳۹ دستگیر شد و هیچ کارگردان صحنه دیگری نتوانست با نمیروویچ-دانچنکو برابری کند). سپس
نتوانست با نمیروویچ-دانچنکو برابری کند). سپس نام فعلی تئاتر به آن داده شد. استودیوی اپرای استانیسلاوسکی. در سال ۱۹۱۸، استانیسلاوسکی یک استودیوی اپرا تحت نظارت تئاتر بولشوی تأسیس کرد، هرچند بعداً ارتباط آن با تئاتر قطع شد. اجرای موفق نمایش "«ورتر»" در سال ۱۹۲۳ در حالی که کارگردان در خارج از کشور بود، ممنوع شد. در سال ۱۹۲۴، نام آن به «استودیوی اپرای استانیسلاوسکی» تغییر یافت و در سال ۱۹۲۶، هنگامی که به پایگاه دائمی خود در تئاتر دمیتروسکی نقل مکان کرد، به «استودیو-تئاتر اپرای استانیسلاوسکی» تبدیل شد. در سال
اپرای استانیسلاوسکی» تبدیل شد. در سال ۱۹۲۸، این استودیو به تئاتر اپرای استانیسلاوسکی تبدیل شد. استانیسلاوسکی اندکی پیش از مرگش در سال ۱۹۳۸، از وسولود مایرهولد دعوت کرد تا مدیریت گروه را بر عهده بگیرد. مایرهولد تا زمان دستگیری خود در ژوئن ۱۹۳۹، رهبری این تئاتر را بر عهده داشت. رهبران ارکستر: شامل میخائیل ژوکوف (۱۹۲۲–۱۹۳۲، ۱۹۳۵–۱۹۳۸)، و فلیکس کوروبوف (فعلی) (۲۰۱۱). تئاتر موزیکال نمیروویچ-دانچنکو. نمیروویچ در تولید "نمایش «دوشیزه برفی»" در تئاتر بولشوی شرکت کرده بود، اما خیلی زود آن را به قصد کار مستقل ترک
کرده بود، اما خیلی زود آن را به قصد کار مستقل ترک کرد. نمیروویچ به سمت اپرت و وودویل محبوب گرایش پیدا کرد. در پایان سال ۱۹۲۰، او تولید «"دختر مادام آنگو»" اثر لکوک را آغاز کرد که باعث غوغایی در هسته «درام جدی» گروه تئاتر هنری مسکو شد. این نمایش در ماه مه ۱۹۲۰ با بازی والریا بارسووا و خوانندگان مهمان از لهستان و گروه تئاتر بولشوی به روی صحنه رفت و به یک موفقیت بزرگ تبدیل شد. تعدادی نمایش موفق تا سال ۱۹۲۵، زمانی که گروه برای یک تور طولانی به اروپا و ایالات متحده رفت، ادامه یافت. نمیروویچ پیشنهادی از آمریکا
رفت، ادامه یافت. نمیروویچ پیشنهادی از آمریکا دریافت کرد و تا سپتامبر ۱۹۲۷ در هالیوود ماند.بخش قابل توجهی از گروه او از بازگشت به روسیه شوروی خودداری کرد. خود گروه نیز از هم پاشید. وقتی نمیروویچ در سال ۱۹۲۶ به اتحاد جماهیر شوروی بازگشت، مجبور شد از صفر شروع کند. سال‌ها، استودیوی اپرای او پایگاه دائمی و ارکستر نداشت و هر دو را از تئاتر استانیسلاوسکی در خیابان بولشایا دمیتروفکا قرض گرفته بود. این گروه عمدتاً نمایش‌های کمدی موزیکال تولید می‌کرد، اما اپرای «جدی» - "تراویاتا" و "کاترینا ایزمایلووا"، هر دو در سال
- "تراویاتا" و "کاترینا ایزمایلووا"، هر دو در سال ۱۹۳۴ - را نیز اجرا می‌کرد. "کاترینا ایزمایلووا" در سال ۱۹۳۵ ممنوع شد و در سال ۱۹۶۲ دوباره از سر گرفته شد. جنگ و ادغام. در ژوئن ۱۹۴۱، گروه نمیروویچ در یک تور در مورمانسک و پایگاه‌های نظامی مجاور اجرا داشت. بلافاصله پس از شروع عملیات بارباروسا، به مسکو بازگشت؛ اجراها در ۱۰ آگوست از سر گرفته شد. گروه استانیسلاوسکی از یاروسلاول به مسکو بازگشت. در ۱ سپتامبر ۱۹۴۱، گروه‌ها که تعدادشان کاهش یافته بود، ادغام شدند و «تئاتر موزیکال دولتی مسکو به رهبری استانیسلاوسکی و
موزیکال دولتی مسکو به رهبری استانیسلاوسکی و نمیروویچ-دانچنکو» را تشکیل دادند. نمیروویچ به عنوان مدیر هنری آن منصوب شد. او که مشتاق غلبه بر محدودیت‌های ژانر اپرا بود، از عنوان یک "تئاتر موزیکال" دفاع کرد. در سپتامبر ۱۹۴۱، بخشی از گروه ابتدا به نالچیک، سپس به تفلیس و در نهایت به اشآباد منتقل شد. نمیروویچ به همراه هسته اصلی گروهش در مسکو ماند و برای سربازان اجرا کرد. گروه مسکوی او تنها تئاتر مسکو بود که در اکتبر-نوامبر فاجعه‌بار ۱۹۴۱ اجرا داشت. نمیروویچ، پس از یک تخلیه کوتاه به تفلیس، در سپتامبر ۱۹۴۲ به مسکو
یک تخلیه کوتاه به تفلیس، در سپتامبر ۱۹۴۲ به مسکو بازگشت؛ او در آوریل ۱۹۴۳ درگذشت. پس از مرگ او، تئاتر توسط جوزف تومانیشویلی (کارگردان صحنه) و ساموئل ساموسود (بخش موسیقی) اداره می‌شد. در طول چهار سال جنگ، این گروه که به گروه‌های کوچک تقسیم شده بود، ۷۷۰ نمایش برای نیروهای خط مقدم اجرا کرد. دو نفر از کارکنان آن در جنگ کشته شدند و یک گروه از هنرمندان به اسارت جنگی درآمدند. ۱۹۴۵–۱۹۹۹. پس از جنگ، این تئاتر، به کارگردانی ساموسود (و بعدها دیمیتری کیتاجنکو و لف میخایلوف)، به عنوان یک اپرای کلاسیک به فعالیت خود
میخایلوف)، به عنوان یک اپرای کلاسیک به فعالیت خود ادامه داد؛ برخی از وودویل‌های موفق تولید شده در دهه ۱۹۳۰ را حفظ کرد، اما سهم آنها به تدریج کاهش یافت. در دهه‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰، این تئاتر به‌طور منظم با کومیشه اپرای برلین همکاری می‌کرد و از والتر فلسنشتاین و دیتر مولر برای تولید موزیکال در مسکو دعوت می‌کرد. در سال ۱۹۷۶، "پراودا" حمله‌ای بی‌رحمانه علیه نسخه «اصلاح‌شده» "بیبی‌آسپیلز" چایکوفسکی آغاز کرد. این نمایش با حمایت محافل هنری نجات یافت. در سال ۱۹۸۹، تئاتر اولین آتش‌سوزی فاجعه‌بار خود را تجربه کرد. سالن
اولین آتش‌سوزی فاجعه‌بار خود را تجربه کرد. سالن اصلی آسیب ندید، اما آتش انبار لوازم را از بین برد؛ ۲۰ عنوان نمایش برای سال‌ها لغو شد. در دسامبر ۱۹۹۰، گروه در یک اقدام اعتصابی علیه مدیریت، از اجرا خودداری کرد. شهر مسکو تئاتر را به مدت دو هفته تعطیل کرد؛ در ژانویه ۱۹۹۱، تحت همان مدیریت بازگشایی شد. در ژوئیه ۱۹۹۱، ارکستر و گروه کر به همراه رهبران خود استعفا دادند و برخی از تک‌خوان‌های اپرا را نیز با خود بردند که در نهایت منجر به جایگزینی مدیریت شد. قرن بیست و یکم. در سال ۱۹۶۱، میخائیل یانشین، که در آن زمان
و یکم. در سال ۱۹۶۱، میخائیل یانشین، که در آن زمان رهبری تئاتر را بر عهده داشت، ولادیمیر کورنف، بازیگر، را به تئاتر دعوت کرد. کورنف حداقل تا سال ۲۰۱۱ در تئاتر ماند. شرکت باله. رپرتوار
پیمان‌شکنی () در زمینه جنگ، نوعی تاکتیک فریبکارانه است که در آن یک طرف وانمود می‌کند که با حسن نیت عمل می‌کند، مانند اعلام آتش‌بس (مثلاً بالا بردن پرچم سفید)، اما این کار را با قصد عمدی شکستن آن وعده انجام می‌دهد. هدف این است که دشمن را فریب دهند تا گارد خود را پایین بیاورد، مانند بیرون آمدن از پناهگاه برای پذیرش تسلیم فرضی، فقط برای سوءاستفاده از آسیب‌پذیری او. پیمان‌شکنی نقض قوانین جنگ است و بنابراین یک جنایت جنگی محسوب می‌شود، زیرا حمایت‌ها و محدودیت‌های متقابل ایجاد شده به نفع همه طرفین، پیکارگران و
متقابل ایجاد شده به نفع همه طرفین، پیکارگران و غیرنظامیان را تضعیف می‌کند. کنوانسیون‌های ژنو. پیمان‌شکنی به طور خاص طبق پروتکل اول الحاقی به کنوانسیون‌های ژنو مصوب ۱۲ اوت ۱۹۴۹ در سال ۱۹۷۷، ممنوع است که بیان می‌کند: ماده ۳۷. - ممنوعیت پیمان‌شکنی ماده ۳۸. - نشان‌های شناخته شده ماده ۳۹ - نشان‌های ملیت
دیمیتری یوسف-ایپا گولیا (به زبان (زاده ۹ فوریه ۱۸۷۴ - درگذشته ۷ آوریل ۱۹۶۰) نویسنده و شاعر آبخازیایی اهل شوروی بود که به عنوان یکی از بنیانگذاران ادبیات آبخازی شناخته می‌شود. او با عنوان «پدر ادبیات آبخازی» نامیده می‌شود. دیمیتری گولیا در روستای اوآرچا واقع در ناحیه گولریپشی کنونی آبخازیا، در یک خانواده دهقان به دنیا آمد. گولیا در مدرسه دینی معلمان در شهر گوری گرجستان تحصیل کرد. او در سال ۱۸۹۲ به همراه کنستانتین ماچاواریانی، الفبای آبخازی را بر اساس حروف سیریلیک تدوین کرد. این شاعر در مجموعه اشعار خود
سیریلیک تدوین کرد. این شاعر در مجموعه اشعار خود (۱۹۱۲)، امیدهای مردم آبخاز برای آینده‌ای زیبا و نفرت نسبت به هرگونه بی‌عدالتی را بیان کرد. در سال ۱۹۲۱، گولیا اولین گروه تئاتر آبخازی را سازماندهی و رهبری کرد. او سردبیر اولین روزنامه آبخازی به نام «آپسن» (Apsny) به معنی آبخازیا بود. فعالیت‌های متنوع او در دوران شوروی به اوج خود رسید. اشعار او سرشار از شور و شوق خلق، دوستی و اتحاد ملت‌ها بود (مانند منظومه‌های «آواز آبخازیا»، ۱۹۴۰ و «پاییز در روستا»، ۱۹۴۶). گولیا اولین رمان کوتاه آبخازی را با عنوان «زیر آسمان
اولین رمان کوتاه آبخازی را با عنوان «زیر آسمان دیگری» (۱۹۱۹) نوشت. در رمان «کاماچیچ» (۱۹۴۰)، او زندگی مردم آبخاز در دوران تزاری و سرنوشت غم‌انگیز زنان را به تصویر کشید. نقش گولیا در توسعه فرهنگ آبخاز بسیار زیاد است. او آثاری در زمینه زبان، تاریخ، و قوم‌نگاری آبخاز، به همراه کتاب‌های درسی و گلچین ادبی تألیف کرد. در مورد مذهب، با منعکس کردن نگرش‌های رایج زمان خود نوشت: «برای … (آبخازی‌ها)، نه مسیحیت و نه اسلام مورد احترام نیستند.» او به عنوان نماینده شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی در دوره چهارم و پنجم انتخاب
اتحاد جماهیر شوروی در دوره چهارم و پنجم انتخاب شد. به او نشان لنین و سه نشان پرچم سرخ کار اهدا شد. او روزنامه «آپسن» را تأسیس کرد و ستونی هفتگی در مورد دومینوی آبخازی می‌نوشت. دیمیتری گولیا در ۷ آوریل ۱۹۶۰ در روستای آگوذرا در آبخازیا درگذشت و در شهر سوخومی به خاک سپرده شد.
لی سو هوان (؛ زادهٔ ۶ مارس ۱۹۷۳) با نام تولد لی یونگ کی (이영기)، بازیگر اهل کره جنوبی است. او از دانشکده زبان و ادبیات آلمانی دانشگاه ملی اینچئون فارغ‌التحصیل شد و در سال ۲۰۰۴ با تئاتر موزیکال "گوژپشت نوتردام" فعالیت هنری خود را آغاز کرد. لی با ایفای نقش پارک جونگ به در فصل دوم مجموعه نتفلیکس "بازی مرکب" (۲۰۲۴) توجه گسترده‌ای را به خود جلب کرد.
بابل (؛ ) مجموعهٔ تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۱۹ با بازی پارک شی هو و جانگ هی جین است. این مجموعه از ۲۷ ژانویه تا ۲۴ مارس ۲۰۱۹، روزهای شنبه و یکشنبه ساعت ۲۲:۵۰ (کی‌اس‌تی) از تی‌وی چوسان پخش شد. خلاصه داستان. داستان این مجموعه دربارهٔ دادستانی است که حاضر است برای انتقام خود هر کاری انجام دهد و یک بازیگر زن که پس از ازدواج با خانواده‌ای ثروتمند، همه چیزش را از دست می‌دهد.
فاری اگری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اندونزی است که در پست هافبک برای باشگاه الغرافه قطر در لیگ ستارگان بازی می‌کند.
«خرس می‌رقصد: نمایشی در سه پرده» یک درام سیاسی دربارهٔ اتحاد جماهیر شوروی است که در سال ۱۹۳۰ اتفاق می‌افتد و توسط نمایشنامه‌نویس بریتانیایی، اف.ال. لوکاس، در سال ۱۹۳۱ نوشته شده است و اولین بار در سال ۱۹۳۲ به روی صحنه رفته است. این اولین نمایشنامه او بود؛ او به نوشتن پنج نمایشنامه دیگر ادامه داد. خلاصه داستان. مسکو، بهار ۱۹۳۰. دو افسر او جی پی یو اتاق پدر آنتون کیریلیچ را تفتیش می‌کنند، کسی که از کلیسایش اخراج شده و به او دستور داده شده موعظه نکند. او با گریگوری اورلوف هم‌اتاق است، کسی که به دلیل امتناع
گریگوری اورلوف هم‌اتاق است، کسی که به دلیل امتناع «ارتجاعی» از دادن سمت و سوی مارکسیستی به درس‌های ادبیاتش از کرسی‌اش در دانشگاه اخراج شده است. هر دو در فقر زندگی می‌کنند، در نیمی از اتاق خانه سابق گریگوری که اکنون توسط دولت مصادره شده است. پسرش، آندری، و همسر پسرش، الیزاوتا، که هر دو ۳۵ ساله هستند و در سال ۱۹۱۴ به انگلستان فرار کرده‌اند و اکنون تابعیت بریتانیایی گرفته‌اند، برای دیدن گریگوری می‌آیند. آندری، نویسنده‌ای چپ‌گرا در لندن، از رفتار پدرش و عملکرد رژیم شوروی وحشت‌زده است. الیزاوتا، پزشکی در لندن،
رژیم شوروی وحشت‌زده است. الیزاوتا، پزشکی در لندن، غرب را امتحان کرده و آن را ناقص یافته است. او نسبت به اتحاد جماهیر شوروی روشنفکرتر است و در کاری که باید انجام شود، جذابیتی غیراحساسی می‌بیند. ازدواج آنها دچار مشکل شده است: او دیگر آندری را دوست ندارد. ورا لوین، ۱۹ ساله، خواهر الیزاوتا که آخرین بار قبل از جنگ او را دیده بود، به عنوان یک «متخصص کشاورزی» پر از شور و شوق جوانی برای روسیه جدید، به همراه لئونتی لوین، پدرشان، که قبلاً عتیقه‌فروش بوده و اکنون بازرس مزارع اشتراکی در شمال اوکراین است، از راه
بازرس مزارع اشتراکی در شمال اوکراین است، از راه می‌رسند. ولادیمیر بلوک، ۳۰ ساله، یک مقام او جی پی یو و قاضی انقلاب، همراه لوین‌ها است. ورا پیشنهاد می‌دهد که مهاجران بازگشته از مزرعه اشتراکی «او» در اوکراین بازدید کنند. ولادیمیر اجازه می‌دهد (شاید پسر اورلوف پس از بازگشت به لندن تحت فشار قرار گیرد تا دربارهٔ اتحاد جماهیر شوروی مطالب مثبتی بنویسد) و به گریگوری اجازه می‌دهد تا آنها را همراهی کند. پرده اول با دستگیری پدر آنتون توسط او جی پی یو به پایان می‌رسد، که می‌داند این به معنای لوبیانکا و انحلال است.
که می‌داند این به معنای لوبیانکا و انحلال است. پرده دوم سه روز بعد در ایستگاه راه‌آهن در غرب روسیه اتفاق می‌افتد، جایی که گروه مسافر منتظر یک ارتباط هستند. در پسِ مشاجرات سیاسی، الیزاوتا و ولادیمیر به هم علاقه جنسی پیدا می‌کنند؛ آندری و ورا عاشق هم می‌شوند. لئونتی از دوران قبل از انقلاب از گریگوری متنفر است (آنها بر سر فرار فرزندانشان با هم دعوا داشتند). وقتی لئونتی برای مدت کوتاهی چمدانش را بدون مراقبت رها می‌کند، گریگوری نگاهی به دفترچه جیبی لوین می‌اندازد، چیزی مشکوک در داخل آن پیدا می‌کند، به رختکن
چیزی مشکوک در داخل آن پیدا می‌کند، به رختکن می‌رود تا از آن کپی بگیرد، سپس کتاب را به لئونتیِ سراسیمه که فکر می‌کرد آن را دزدیده‌اند، برمی‌گرداند. در مزرعه اشتراکی در پرده سوم، در خانه شوروی، ورا در اوج غرور و افتخار خود است. ما شاهد عروسی کارگران هستیم که دختران شوروی با شور و شوق می‌رقصند. الیزاوتا به آندری می‌گوید که ازدواجشان به پایان رسیده است: او ولادیمیر را انتخاب کرده و در اتحاد جماهیر شوروی خواهد ماند. فضا با یک سری محاکمات بی‌رحمانه به ریاست ولادیمیر تاریک می‌شود: جرایم علیه فرد با مجازات ملایم،
تاریک می‌شود: جرایم علیه فرد با مجازات ملایم، جرایم علیه اموال (و بنابراین دولت) با انتقام وحشتناکی مجازات می‌شوند. وقتی برخی از دهقانان به کولاک بودن متهم می‌شوند و به دلیل "احتکار" مقادیر کمی غلات به گولاگ محکوم می‌شوند، آندری که نظاره‌گر است، دیگر نمی‌تواند تحمل کند. او تپانچه بلوک را می‌رباید و او را با شلیک گلوله می‌کشد. او دستگیر می‌شود و می‌داند که اعدام خواهد شد. گریگوری، برای نجات پسرش، به الیزاوتا می‌گوید که در دفترچه جیبی پدرش چه چیزی پیدا کرده است: لئونتی در حال قاچاق کالا از مرز لهستان (یک
است: لئونتی در حال قاچاق کالا از مرز لهستان (یک فعالیت "ضد شوروی") بوده است. او اصرار دارد که الیزاوتا باید پدرش را با تهدید به گفتن به ورا متعصب، برای قاچاق آندری از مرز، باج‌گیری کند. با این حال، آندری تنها در صورتی فرار خواهد کرد که پدرش نیز بیاید. الیزاوتا با لوین روبرو می‌شود که از ورا وحشت‌زده، تسلیم می‌شود. خط تلفن قطع می‌شود. پس از ایراد خطابه مراسم تشییع جنازه ولادیمیر در خارج از صحنه (که ما آن را می‌شنویم)، ورا با چشمانی گریان وارد می‌شود تا قبل از اینکه آندری به کیف برده شود، با او خداحافظی کند.
اینکه آندری به کیف برده شود، با او خداحافظی کند. پس از یک یا دو دقیقه، او متوجه می‌شود که چهره خفه شده در اتاق تاریک که با او صحبت می‌کرده، آندری نیست، بلکه الیزاوتا است. اورلوف‌ها فرار کرده‌اند. الیزاوتا به آنچه اتفاق افتاده اشاره می‌کند؛ ما حدس می‌زنیم که لوین برنخواهد گشت. ورا زنگ خطر را به صدا درمی‌آورد - بیهوده. نمایش با تلاش الیزاوتا برای تسلی دادن به خواهر گریانش به پایان می‌رسد. تولیدات و انتشارات. "«رقص خرس»" برای اولین بار در سال ۱۹۳۲ توسط تئاتر مردم، نیوکاسل آپون تاین، به روی صحنه رفت. این اولین
نیوکاسل آپون تاین، به روی صحنه رفت. این اولین اجرای نمایشی شوروی‌ها در صحنه وست اند لندن بود که بعداً در همان سال در گریک توسط لئون ام. لیون، با طراحی و دکور رابرت لوتینز، کارگردانی شد. در شب اول در لندن، برخی از اعضای کابینه بریتانیا، از جمله والتر رانسیمن، نمایندگان برجسته مجلس و سفرای مختلف در بریتانیا حضور داشتند. این نمایش از ۳۱ اکتبر تا ۵ نوامبر ۱۹۳۲ (فقط هشت اجرا) اجرا شد و زودتر از موعد به پایان رسید. با این حال، با حذف برخی از اجراها، با موفقیت بیشتری توسط تئاترهای رپرتوار مختلف در شمال انگلستان
توسط تئاترهای رپرتوار مختلف در شمال انگلستان در اواخر دهه ۱۹۳۰، از جمله رپرتوار منچستر، با بازی کاترین هاینز در نقش اصلی، احیا شد. این متن در ماه مه ۱۹۳۳ توسط انتشارات کسل و شرکا در لندن منتشر شد. به آن مقدمه‌ای طولانی با عنوان «انجیل به روایت سنت مارکس» اضافه شد که در آن لوکاس کاستی‌های کمونیسم شوروی را مورد بحث قرار داد و از نمایشنامه خود در برابر انتقادات منتقدان دفاع کرد. نسخه خطی اصلی نمایشنامه در مجموعه لئون ام. لاین، کتابخانه‌های پردیس ریور، دانشگاه روچستر، ایالات متحده آمریکا موجود است. پیشینه