payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پسران او جانشین وی شدند و به عنوان پادشاهان شهر حکومت کردند. زمانی که قبیلهٔ عبیل به رهبری یثرب بن قَیِنه بابل را ترک گفت، پس از بیست روز سفر به این منطقه رسید و در آنجا ساکن شد و نام رهبر خود، یثرب، را بر آن نهاد. آنان تمدن کشاورزی خود را به این سرزمین منتقل کردند. سمهودی در کتاب «وفاء الوفا» ابیاتی در سوگ خاندان عبیلیه آورده است که از محتوای آن می‌توان به میزان پیشرفت کشاورزی و دامپروری ایشان در آن دوره پی برد. در این ابیات آمده است: اگرچه ما به اصالت این ابیات اعتماد کامل نداریم و احتمال می‌دهیم که
این ابیات اعتماد کامل نداریم و احتمال می‌دهیم که سرودهٔ قصه‌گویان باشند، اما تصویری که از عبیلیان ارائه می‌دهند، با توصیفاتی که مورخان از مردم بابل و فعالیت‌های دامداری و کشاورزی آنان بیان کرده‌اند، همخوانی دارد. زمین حاصلخیز و آب فراوان، عبیلیان را قادر ساخت تا در یثرب به کشت نخل و پرورش دام بپردازند. از این رو، می‌توانیم زندگی عبیلیان را در یثربِ آن زمان به‌صورت زیر تصور کنیم: گروهی از خانواده‌ها در روستایی کوچک، در میان درختان و آب فراوان زندگی می‌کردند. آنان به پرورش حیوانات اهلی خود مانند شتر، اسب و
آنان به پرورش حیوانات اهلی خود مانند شتر، اسب و گوسفند می‌پرداختند و نخلستان‌ها و همچنین برخی سبزیجات و میوه‌های دیگر را کشت می‌کردند. این مردم، در انزوایی نسبی از دنیای دور و ناشناخته بیرونی، در محیطی امن که توسط کوه‌ها و تپه‌های آتشفشانی احاطه شده بود، روزگار می‌گذراندند و از محصولات فراوان و تولیدات ارزشمند خود بهره‌مند می‌شدند. دسترسی به این منطقه تنها از طریق مسیرهای محدود و قابل کنترل امکان‌پذیر بود. دکتر جواد علی در جستجوی شواهدی از وجود قبیله عبیل در متون باستانی، به ذکر نام عموبال در برخی از کتب
در متون باستانی، به ذکر نام عموبال در برخی از کتب تورات اشاره کرده است که از او به‌عنوان یکی از پسران یقطان یاد شده است. وی همچنین خاطرنشان می‌کند که مورخی به نام بلتوس از مکانی به نام «أبالیتس» یاد کرده است که به معنای «عبیلیان» دانسته می‌شود. عمالیق. نام عمالیق به قبایل باستانی‌ای اطلاق می‌شود که منقرض شده‌اند. در برخی منابع، داستان‌هایی دربارهٔ آنان نقل شده است که با افسانه درآمیخته است، زیرا نام آنان به‌طور ضمنی بر بزرگی جثه ایشان دلالت دارد. این برداشت، برخی از قصه‌گویان را به اغراق و مبالغه واداشته
برخی از قصه‌گویان را به اغراق و مبالغه واداشته است. سمهودی داستانی را نقل می‌کند که ادعا دارد روزی یک کفتار و بچه‌اش در حالی یافت شدند که در حدقهٔ چشم یک عمالیق مرده چمباتمه زده بودند، و سپس چهارصد سال گذشت بی‌آنکه یکی از آن دو بمیرد. تردیدی نیست که این روایت و داستان‌های مشابه آن، ساخته و پرداختهٔ قصه‌گویانی است که می‌کوشیدند شنوندگان خود را با امور ماوراءالطبیعه و شگفتی‌ها به هیجان آورند. و دور از این اغراق‌ها، باید گفت که واژهٔ عمالیق در زبان، به معنای بلندقد است، و به‌نظر می‌رسد که این قبایل واقعاً از
است، و به‌نظر می‌رسد که این قبایل واقعاً از بلندی قامت و درشتی اندام برخوردار بوده‌اند. برخی از تاریخ‌نگاران معاصر بر این باورند که ساکنان شبه‌جزیره عربی تا حدود ۱۶۰۰ سال پیش از هجرت پیامبر جثه‌های درشتی داشته‌اند و بعدها نیز بازماندگان آنان با همین نام شناخته می‌شدند، هرچند از نظر قامت و طول عمر به پای نیاکان خود نمی‌رسیدند. در کتاب‌های تاریخ عربی، عمالیق از نسل عملیق بن لاوذ بن سام بن نوح دانسته شده‌اند. آنان به‌همراه دیگر بازماندگان نوح در منطقهٔ بین‌النهرین می‌زیستند و سپس با گروه‌های دیگری از آنجا کوچ
می‌زیستند و سپس با گروه‌های دیگری از آنجا کوچ کردند. با افزایش نسل نوح، این تبارها به ازدحام و رقابت با یکدیگر پرداختند. عمالیق به همراه برادران خود از نسل إرم بن سام، از جمله طَسْم، جَدیس و دیگر تیره‌ها، به شبه‌جزیره عربستان آمدند، در حالی‌که پیش‌تر، قبایلی چون ثمود، عاد، أُمیم، أُوبار و عبیل در آنجا ساکن شده بودند. بسیاری از این اقوام در احقاف (در مناطق حضرموت، ظفار و ربع‌الخالی امروزی در جنوب عربستان) مستقر شدند و سپس در سراسر جزیره پراکنده گشتند. برخی از این اقوام، مانند ثمود و عبیل، از احقاف مهاجرت
از این اقوام، مانند ثمود و عبیل، از احقاف مهاجرت کردند و شاخه‌های متعدد آنان در نجد، بحرین، عمان، یمن، تهامه و حتی تا مرزهای شام پراکنده شدند. حتی فرعون‌های مصر نیز از میان این نسل دانسته شده‌اند. طبری می‌نویسد که عمالقه‌ای که در یثرب سکونت یافتند، از قبیلهٔ جاسم بودند. ابن خلدون نیز از قبایلی چون بنو لَفّ، بنو سعد بن هزال، بنو مطر، و بنو الأزرق یاد کرده است. ما به‌طور دقیق نمی‌دانیم که عمالیق در چه زمانی در یثرب ساکن شدند، اما احتمال دارد که پس از خروجشان از بین‌النهرین در آنجا فرود آمده باشند. مورخان
از بین‌النهرین در آنجا فرود آمده باشند. مورخان دربارهٔ این‌که آیا آنان بنیان‌گذاران یثرب بوده‌اند یا آن را از قبیلهٔ عبیل گرفته‌اند، اختلاف‌نظر دارند. حتی برخی بر این باورند که عمالیق در اصل شاخه‌ای از عبیل بوده‌اند. آنچه مسلم است، این است که حضور عمالیق در یثرب قدمتی کهن دارد؛ چه در زمان تأسیس آن و چه اندکی پس از آن. همچنین قطعاً می‌دانیم که عمالیق در یثرب وجود داشته‌اند و آنان عرب بوده‌اند. طبری جد آنان، عملیق، را نخستین کسی می‌داند که به زبان عربی سخن گفت. افزون بر این، اسفار تورات بارها از آنان یاد
گفت. افزون بر این، اسفار تورات بارها از آنان یاد کرده است: گاه با نام عمالیق و گاه با عنوان جبّارین. در این منابع، حتی نام برخی از رهبران و شهرهای عربی آنان ذکر شده است. این قوم هم‌زمان با خروج بنی‌اسرائیل از مصر می‌زیستند و با ایشان در منطقهٔ سینا وارد نبردهای متعددی شدند. عمالیقیان در یثرب جامعه‌ای کشاورزی موفق و خودکفا پدیدآوردند. آنان زمین‌های حاصلخیز خود را کشت می‌کردند و به دامداری می‌پرداختند و در ابتدا از فراوانی محصولات خود بهره‌مند می‌شدند. با رشد تجارت، آنان نیز در این مسیر مشارکت کردند و
با رشد تجارت، آنان نیز در این مسیر مشارکت کردند و کاروان‌هایشان تا غزه می‌رسید. با این وجود، تجارت آنها محدود باقی ماند و هرگز با تجارت مردم مکه برابری نمی‌کرد. آنان به سبب حاصلخیزی زمین‌ها و فراوانی منابع آب، کشاورزی را بر سایر فعالیت‌ها ترجیح می‌دادند. موفقیت‌های اقتصادی آنان مبالغ کلانی از ثروت را برایشان فراهم ساخت. از بیم یورش قبایل دیگر که می‌توانستند زمین‌ها و منابع ارزشمند آنان را غارت کنند، آتم‌ها (قلعه‌های کوچکی) بنا نهادند که قادر بودند یک یا چند خانواده را در خود جای دهند و آنان را در برابر
چند خانواده را در خود جای دهند و آنان را در برابر حملات دشمنان محافظت کنند. عمالیقیان در یثرب تا زمانی که مشیت الهی بود، زندگی کردند. سپس قبایل دیگری بر آنان وارد شدند و با آنها همزیستی کردند. وفور و رفاهی که عمالیقیان به آن دست یافته بودند، باعث شد که آنان مهاجران تازه‌وارد را بپذیرند تا از نیروی کار آنان بهره ببرند. این امر سبب شد تازه‌واردان بخشی از بار کار بر زمین را از دوش ایشان بردارند و در نتیجه، مالکین زمین فرصت یابند تا از ثروت‌های خود بهره‌مند شوند. چندی نگذشت که این تازه‌واردان، برخی از زمین‌های
چندی نگذشت که این تازه‌واردان، برخی از زمین‌های بایر را که عمالیقیان به کار نگرفته بودند، آباد کردند، خود به مالک زمین تبدیل شدند، ثروت اندوختند و در نهایت، در سطح زندگی با عمالیقیان هم‌ردیف شدند. در طول سال‌های متمادی، میان عمالیقیان و قبایل مهاجر، ازدواج و آمیختگی نژادی صورت گرفت و نسل‌های جدیدی با خون‌های مختلط پدید آمدند. به تدریج، شمار عمالیقیانی که به جثه‌های عظیم شناخته می‌شدند، رو به کاهش نهاد، اما آنان به‌طور کامل منقرض نشدند، بلکه بقایایی از ایشان تا پس از ورود یهودیان به یثرب همچنان باقی بودند.
تا پس از ورود یهودیان به یثرب همچنان باقی بودند. مورخ عربی، ابن زباله، اشاره می‌کند که بنی انیف ـ که گروهی بودند که پیش از ورود اوس و خزرج در کنار یهودیان سکونت داشتند ـ از بقایای آنان محسوب می‌شدند. هنگامی که اسلام به یثرب رسید، تنها افراد معدودی از ایشان باقی مانده بودند که به بلندقدی شناخته می‌شدند. برخی از متون باستانی مینایی نیز نام یثرب را به همان شکلی که بطلمیوس، جهانگرد اسکندرانی، در اواسط قرن دوم میلادی ذکر کرده است، به صورت «ایثریپ-پا» یا «جاتریپی» آورده‌اند. استفان بیزانسی از آن به عنوان «ایثریپ
آورده‌اند. استفان بیزانسی از آن به عنوان «ایثریپ پلیس» به معنای «شهر یثرب» یاد کرده است که نشان‌دهنده تکمیل هویت شهری این منطقه و تمایز آن از زمین‌های کشاورزی و اردوگاه‌های بادیه‌نشینان اطراف بوده است. این موضوع با نام عربی آن، «المدینه»، که ممکن است بیانگر این تحول باشد، تأیید می‌شود. ریشه‌های عربی این شهر به سبب حاصلخیزی و ثروت نسبی یثرب است که منجر به افزایش جمعیت در آنجا شده است. موقعیت استراتژیک یثرب و شرایط تاریخی‌ای که تجربه کرده، باعث شده است تا گروه‌های جمعیتی متنوعی در آنجا شکل بگیرند. شاید آنچه
جمعیتی متنوعی در آنجا شکل بگیرند. شاید آنچه دربارهٔ اختلاط گروه‌هایی با ریشه‌های قحطانی و عدنانی در یثرب گفته می‌شود، مشابه وضعیتی است که در دوران باستان در مناطقی مانند لحیان و تیما و دیگر مناطق، در قالب جوامع تجاری عرب جنوبی و سبائیان به منظور حفظ منافع تجاری کشورهای جنوبی وجود داشته است. از آنجا که این گروه‌ها مدت زمان طولانی در این منطقه ماندگار شدند، با ساکنان بومی عرب شمالی اختلاط و ازدواج کردند. پادشاهی معین یکی از قدیمی‌ترین پادشاهی‌های جنوب عرب محسوب می‌شود که برخی اخبار آن از طریق اکتشافات
محسوب می‌شود که برخی اخبار آن از طریق اکتشافات باستان‌شناسی به دست آمده است. این پادشاهی در شمال یمن ظهور و شکوفا شد و نفوذ آن بین سال‌های ۱۳۰۰ تا ۶۳۰ قبل از میلاد گسترش یافت. برخی از جغرافی‌دانان غربی مانند تئودوروس سیسیلی و استرابون رومی به آن اشاره کرده‌اند، اما مورخان و جغرافی‌دانان عرب اطلاعاتی دربارهٔ آن در اختیار ندارند. یاقوت حموی در مورد آن گفته است: نام قلعه‌ای در یمن و شهری در یمن که در براقش ذکر شده است. عمرو بن معدیکرب می‌گوید: ینادی من براقش أو - معین فأسمع واتلأب بنا ملیع ترجمه: معین! از
أو - معین فأسمع واتلأب بنا ملیع ترجمه: معین! از براقش ندا می‌آید، پس بشنو و با شتاب به سوی ما بیا آثار باستانی کشف‌شده نشان می‌دهد که پادشاهی معین روابط نزدیکی با همسایگان خود داشته است، که این روابط به معنای نفوذ و کنترل آن بوده است. اقتدار این پادشاهی از جنوب یمن تا حجاز و حتی فلسطین امتداد یافته بود. کاوشگران کتیبه‌های مینا را یافته‌اند که در آنها ذکر شده است یثرب، معان، عمون و غزه بخشی از پادشاهی مینا و تابع آن بوده‌اند. همچنین مشخص شده که پادشاهان معین فرماندارانی را به نمایندگی خود بر این مناطق منصوب
فرماندارانی را به نمایندگی خود بر این مناطق منصوب می‌کردند. فرمانداری که «کبیر» یعنی «بزرگ» نامیده می‌شد، به نام پادشاه حکومت می‌کرد، مالیات جمع‌آوری می‌کرد و امنیت را حفظ می‌نمود. این بدان معناست که میناها در دوره گسترش پادشاهی خود، یعنی از هزاره اول پیش از میلاد، بر یثرب کنترل داشتند. آنها مانند سایر مناطق تحت نفوذ خود، فرمانداری برای شهر منصوب می‌کردند تا مسیرهای تجاری زمینی‌شان را ایمن سازند. اقتدار آنها بر شهر فراتر از دریافت مالیات سالانه و حفاظت از کاروان‌های تجاری عبوری نبود. در کتیبه‌های معدود
کاروان‌های تجاری عبوری نبود. در کتیبه‌های معدود مربوط به معین هیچ اشاره‌ای به جنگی میان آنها و مردم یثرب یا رویداد خاصی دیده نمی‌شود. تمامی نشانه‌ها حکایت از این دارد که کنترل مینا بر کل حجاز برقرار بوده، اما این کنترل چندان قوی نبود؛ به همین دلیل جامعه یثرب عمدتاً کشاورزی و دامداری باقی ماند و تغییر عمده‌ای در آن رخ نداد، مگر افزایش ثبات، رفاه نسبی و بهره‌مندی از مزایای کاروان‌های تجاری عبوری. یثرب و کلدانیان. دولت کلدانی در عراق با پایتختی بابل ظهور کرد. این دولت در قرن هفتم پیش از میلاد شکوفا شد و نفوذ
این دولت در قرن هفتم پیش از میلاد شکوفا شد و نفوذ خود را بر مناطق وسیعی گسترش داد و برای مدتی تا حجاز نیز رسید. کتیبه‌ای در ویرانه‌های مسجد جامع حران یافت شد که جزئیات اعمال پادشاه کلدانی، نبونیدوس، را شرح می‌دهد. در این کتیبه آمده است که او به شمال شبه جزیره عربستان لشکرکشی کرد، تیما را تصرف کرد و در آنجا ساکن شد. سپس شهرهای همسایه را تصرف کرد و آنها را به امپراتوری خود ضمیمه کرد. این شهرها عبارت بودند از: دادانو، شهری باستانی و مشهور که در کتاب مقدس عبری از آن یاد شده است؛ بداکوا (فدک فعلی)؛ خبرا (خیبر
از آن یاد شده است؛ بداکوا (فدک فعلی)؛ خبرا (خیبر فعلی)؛ و اتریبوا (یثرب فعلی). این شهر به مدت ده سال تحت حکومت این پادشاه باقی ماند. نبونعید آخرین پادشاه امپراتوری کلدانی بابل بود. او به مدت ۱۶ سال، از ۵۵۶ تا ۵۳۹ پیش از میلاد، حکومت کرد که ده سال از آن را در شمال عربستان گذراند و پایتخت خود، بابل، را تحت حکومت پسرش، بلشصر، باقی گذاشت. سپس به بابل بازگشت، اما در سال ۵۳۹ پیش از میلاد مورد حمله کوروش، پادشاه ایران، قرار گرفت. کوروش به دولت آنها پایان داد و آن را به استانی در امپراتوری خود تبدیل کرد. مردم یثرب
به استانی در امپراتوری خود تبدیل کرد. مردم یثرب پس از تضعیف قدرت امپراتوری سبائیان، با نبونیدوس پادشاه صلح کردند و به‌طور مسالمت‌آمیزی به حکومت او تن دادند. آنها مالیاتی را که سبائیان از آنها جمع‌آوری کرده بودند، به او می‌پرداختند. نبونعید گروه‌هایی از قبایل کلدانی و اسیران یهودی را به این منطقه منتقل کرده و در آنجا اسکان داد. وی بخشی از املاکی را که پیش‌تر از مالکان عرب آن غصب کرده بود، به آنان واگذار کرد و با استقرار واحدهایی از ارتش خود از ایشان حمایت نمود. هدف او الحاق کامل این منطقه به قلمرو
حمایت نمود. هدف او الحاق کامل این منطقه به قلمرو پادشاهی‌اش بود، اما این طرح به نتیجه نرسید و با بازگشت او به بابل متروک ماند. با این وجود، بیشتر مهاجران تازه‌وارد در منطقه ماندگار شدند و با ساکنان بومی درآمیختند. دکتر جواد علی این امر را با استناد به وجود برخی واژگان کلدانی در زبان مردم یثرب و دیگر نواحی شمالی آن، به‌ویژه در حوزه کشاورزی، مورد تأیید قرار می‌دهد. یثرب و رومیان. امپراتوری روم چندین قرن پیش از میلاد مسیح پدیدار شد و قدرت آن به حدی افزایش یافت که بر پادشاهی‌های یونانیان باستان تسلط یافت و
که بر پادشاهی‌های یونانیان باستان تسلط یافت و نفوذ خود را به دیگر نقاط اروپا، آسیای غربی و شمال آفریقا گسترش داد. اما رومیان در دوران گسترش بزرگ نظامی خود نتوانستند به داخل شبه‌جزیره عربستان نفوذ کنند، زیرا صحرای پهناور مانع بزرگی در برابر ارتش‌های منظم و عظیم آنان بود. تاریخ روم تنها از یک تلاش یاد می‌کند که در آن یک لشکرکشی رومی برای نفوذ به جنوب شبه‌جزیره عربستان و رسیدن به مناطق طلا در سرزمین یمن انجام شد. این تلاش در دوران امپراتور آگوستوس در سال ۲۵ پیش از میلاد صورت گرفت؛ زمانی که این امپراتور
۲۵ پیش از میلاد صورت گرفت؛ زمانی که این امپراتور فرماندار خود در مصر، آلیوس گالوس، را مأمور آماده‌سازی و فرماندهی این لشکرکشی کرد. در این لشکرکشی جغرافی‌دان معروفی به نام استرابون که دوست فرمانده گالوس بود نیز حضور داشت و دربارهٔ آن نوشت؛ از این رو اخبار آن تقریباً به‌طور کامل به ما رسیده است. این لشکرکشی با ده هزار جنگجوی رومی، هزار جنگجوی قبطی و پانصد جنگجوی اسرائیلی به رهبری یک فرماندهٔ نبطی آغاز شد. این لشکرکشی از سواحل مصر به سمت دریای سرخ حرکت کرد و به بندر لوئیکا کومه رسید که جواد علی مکان آن را
و به بندر لوئیکا کومه رسید که جواد علی مکان آن را ینبع می‌داند، در حالی که فؤاد حمزه معتقد است که آنجا مویلح بوده است. پس از از دست دادن تعداد زیادی کشتی و سرباز، و بروز بیماری‌هایی که به دلیل آب و غذای فاسد و تغذیه نامناسب جان بسیاری را گرفت، لشکریان مجبور شدند تابستان و زمستان را در همان‌جا بگذرانند تا استراحت کرده و از بیماری‌ها بهبود یابند. پس از آن، لشکریان به نجران نقل مکان کردند و پس از عبور از چندین شهر و جنگ با مردم آنها، به شهر مَرصَبا (مأرب) رسیدند. از آنجا، به مدائن صالح بازگشتند و سپس به مصر
از آنجا، به مدائن صالح بازگشتند و سپس به مصر برگشتنند. این لشکرکشی موفق نبود و به اهداف خود دست نیافت؛ چراکه نه طلایی را که برای آن حرکت کرده بود به دست آورد و نه شهرهایی را که اشغال کرده بود به امپراتوری روم ضمیمه کرد. در مورد مسیر لشکرکشی پس از فرود در ینبع یا مویلح، نظرات متفاوتی وجود دارد. از جمله این دیدگاه‌ها این است که لشکرکشی از طریق ایدم به یثرب ادامه یافت تا از درگیری با قبایل ساکن در مسیر تجاری میان ینبع و جنوب جلوگیری کند و سپس مسیر خود را از یثرب به نجد و از آنجا از طریق یمن به نجران ادامه
یثرب به نجد و از آنجا از طریق یمن به نجران ادامه داد. استرابون ذکر کرده است که پادشاه آن منطقه (یا شاید شیخ قبیله) به نام الحارث از رومی‌ها استقبال کرد و به آنها در عبور از جاده کمک نمود. بر اساس این روایت (که محتمل‌ترین روایت است)، لشکریان از یثرب عبور کردند، مدتی در آنجا استراحت نمودند و آب و غذا ذخیره کردند. استرابون یادآور شده است که این منطقه دارای چشمه‌های فراوانی بود. بی‌تردید، هوش و درایت الحارث و رفتار نیکوی او با فرمانده لشکریان به سود یثرب و سایر شهرهایی بود که ارتش از آنها گذر کرد، زیرا ارتش
شهرهایی بود که ارتش از آنها گذر کرد، زیرا ارتش آسیبی به این مناطق نرساند. احتمال دارد که الحارث برای جلوگیری از درگیری با لشکرکشی، با شیوخ و رهبران محلی منطقه به توافق رسیده باشد. به هر حال، این لشکرکشی هیچ اثری در یثرب یا زندگی مردم آن باقی نگذاشت. حتی در نوشته‌های مورخان باستان نیز اشاره‌ای به آن نمی‌یابیم. در واقع، رومی‌ها به‌طور کلی هیچ تأثیری بر زندگی یثرب و مردم آن نداشتند و عبور ارتش روم در این لشکرکشی تنها یک ارتباط گذرا با آنها بود. یهودیان یثرب. منابع تاریخی روایت‌های متعددی از حضور یهودیان در
منابع تاریخی روایت‌های متعددی از حضور یهودیان در یثرب در دوران جاهلیت پیش از ظهور اسلام نقل کرده‌اند و همگی بر این نکته اتفاق نظر دارند که آنان در پی چندین موج مهاجرت متوالی از خارج از شبه‌جزیره عربستان به این منطقه وارد شده‌اند: اولین موج مهاجرت در سال ۵۸۹ پیش از میلاد رخ داد، هنگامی که نبوکدنصر بابلی به شام حمله کرد و بخش عمده‌ای از اهالی آن منطقه را به اسارت برد. گروهی از این افراد موفق به فرار شدند و به حجاز پناه بردند و در یثرب سکونت گزیدند. دومین موج مهاجرت بین سال‌های ۶۶ تا ۷۰ میلادی به وقوع پیوست،
مهاجرت بین سال‌های ۶۶ تا ۷۰ میلادی به وقوع پیوست، زمانی که تیتوس، فرمانده رومی، به فلسطین حمله نمود، منطقه را ویران کرد، اهالی را پراکنده‌ساخت و شمار زیادی از آنان را در دریاچه لوط غرق نمود. بازماندگان این واقعه به حجاز گریختند و در یثرب به جمع ساکنان پیشین پیوستند. سومین موج مهاجرت در سال ۱۳۲ میلادی اتفاق افتاد، هنگامی که هادریان، امپراتور روم، ارتشی را به فلسطین اعزام کرد، اهالی را از آنجا بیرون راند و برای همیشه ورود آنان به منطقه را ممنوع نمود. بازماندگان این رویداد نیز به شبه‌جزیره عربستان پناه بردند.
اشکفت سیاهو، به معنای سیاه غار، در گویش محلی. بین ۱۰۰۰۰ تا ۱۲۰۰۰ سال پیش توسط انسان‌های عصر نوسنگی به عنوان پناهگاه سنگی مورد استفاده قرار می‌گرفته است. این بنا در نزدیکی کوه رحمت در مرودشت در استان فارس واقع شده است. این غار در ژوئن ۲۰۰۶ کشف شد. متعاقباً کاوش‌های باستان‌شناسی به سرپرستی باستان‌شناس ایرانی، محمد فیض‌خواه، انجام شد. کاوش‌های باستان‌شناسی در دشت مرودشت در استان فارس منجر به کشف این پناهگاه سنگی ۱۰ هزار ساله در نزدیکی کوه رحمت شد. باستان‌شناسان معتقدند که در ساخت دیوارهای جداکننده این پناهگاه
معتقدند که در ساخت دیوارهای جداکننده این پناهگاه نوسنگی از فناوری پیشرفته‌ای استفاده شده است. فیض‌خواه می‌گوید: «اشکفت گاوی غار دیگری است که در نزدیکی این پناهگاه سنگی کشف‌شده قرار دارد. بنابراین، با توجه به گویش محلی مردم منطقه، نام این غار را اشکفت سیاهو گذاشتیم.» منطقه‌ای که اشکفت سیاهو در آن واقع شده است یکی از معدود مکان‌های باستان‌شناسی در منطقه است که هم سکونت‌گاه‌های پارینه‌سنگی میانی و هم پارینه‌سنگی بالایی را حفظ کرده است.
تاریخ آسام به تاریخ ایالت آسام کشور هند اشاره دارد؛ ایالتی که در شمال باختری هند قرار گرفته است. تاریخ آسام روایت پیوند و آمیزشی است میان مردمانی که از خاور، باختر، جنوب و شمال گرد هم آمده‌اند؛ آمیزشی از فرهنگ‌های زبان‌های آستروآسیایی، زبان‌های تبتی-برمه‌ای (زبان‌های چینی-تبتی)، مردم تای و مردمان هندوآریایی. با آن‌که این سرزمین در طول تاریخ مورد تاخت‌وتاز قرار گرفته، هرگز تا پیش از سومین یورش برمه به آسام در سال ۱۸۲۱، و سپس ورود بریتانیا در ۱۸۲۴ در جریان جنگ اول انگلستان و برمه، تحت سلطه یا مستعمرهٔ قدرتی
اول انگلستان و برمه، تحت سلطه یا مستعمرهٔ قدرتی بیرونی نبود. تاریخ آسام از منابع گوناگونی برگرفته شده است. پادشاهی آهوم در دوران میانه، سال‌نامه‌هایی به نام بورنجی به‌زبان آهوم و زبان آسامی ثبت کرده است. تاریخ آسام باستان نیز از مجموعه‌ای از کتیبه‌های کماروپا بر سنگ، لوح‌های مسی، گِل و فرمان‌های شاهانه به‌جا مانده است، که توسط پادشاهان پادشاهی کماروپا صادر می‌شد. شواهدی از تاریخ فرهنگی و باورهای دینی–اجتماعی مردم منطقه نیز در آثار دینی چون "کالیکاپورانا" و "یوگینی تنتره" یافت می‌شود، که گمان می‌رود در همین
تنتره" یافت می‌شود، که گمان می‌رود در همین منطقه در دوران آغاز میانه یا میانه تدوین شده‌اند. آثار مکتوب جنبش نئو-وایشناو به‌ابتکار شانکارادوا نیز از دیگر منابع اصلی تاریخ این منطقه‌اند. تاریخ آسام را می‌توان به چهار دوره تقسیم کرد. دوران باستان از سدهٔ چهارم میلادی آغاز می‌شود، زمانی که کماروپا در کتیبه‌های ستون الله‌آباد متعلق به سمودراگوپتا ذکر شده و پادشاهی کماروپا بنیان نهاده شد. دوران میانه با یورش‌های شاهی بنگاله آغاز می‌شود که نخستین آن در سال ۱۲۰۶ توسط بختیار خلجی صورت گرفت، آن‌گونه که در کتیبهٔ
توسط بختیار خلجی صورت گرفت، آن‌گونه که در کتیبهٔ سنگی کانای-بوروکشیبوا آمده است؛ این حملات پس از فروپاشی پادشاهی باستان و شکل‌گیری پادشاهی‌ها و سالارنشین‌های میانه رخ داد. دوران استعمار با سلطهٔ بریتانیا پس از پیمان یاندابو در سال ۱۸۲۶ آغاز شد، و دوران پس از استعمار نیز با جنبش استقلال‌طلبی هند و استقلال کشور در سال ۱۹۴۷ شروع گردید. در روایت‌های پادشاهی دوران میانه در آسام، پیوندی مشترک با شاکتی‌پرستی و معبد کاماخیا دیده می‌شود. چکیدهٔ تاریخ ایالت آسام هند: ۱. دوران باستان آسام در دوران باستان بخشی از
هند: ۱. دوران باستان آسام در دوران باستان بخشی از کاماروپا بود، پادشاهی که از قرن چهارم تا دوازدهم میلادی بر درهٔ برهماپوترا و نواحی اطراف سیطره داشت. ۲. دوران میانه – آمدن اهوم و شکوفایی از قرن سیزدهم، مردم پادشاهی اهوم از منطقه‌ای که امروز میانمار است وارد درهٔ برهماپوترا شدند و حکومت مستقلی پایه‌گذاری کردند. اهومیان تا اوایل قرن هجدهم به تدریج مناطق پائینی آسام را نیز تحت کنترل درآوردند، به اوج قدرت در عصر پادشاه رودرا سینگ (۱۶۹۶–۱۷۱۴) رسیدند، اما با ضعف ساختاری و شورش‌های داخلی (مانند شورش موماریا) و
ساختاری و شورش‌های داخلی (مانند شورش موماریا) و تهاجمات میانمار در اواخر قرن هجدهم تضعیف شدند. ۳. دوران استعمار – کنترل بریتانیا در نتیجه جنگ اول انگلیس–برمه (۱۸۲۴–۱۸۲۶) و پیمان یاندابو، کنترل آسام به بریتانیا واگذار شد و مرحلهٔ استعمار بریتانیا آغاز شد. در آن دوره، سیاست‌هایی مانند ایجاد ایالت جداگانه از بنگال (۱۸۷۴)، جذب گستردهٔ نیروی کار از بنگال شرقی و توسعهٔ صنعت چای و استخراج نفت، تحولات اجتماعی و اقتصادی عمیقی را رقم زدند. ۴. دوران پس از استقلال – تشکیل ایالت‌های جدید و تنش‌های اجتماعی پس از استقلال
ایالت‌های جدید و تنش‌های اجتماعی پس از استقلال هند در سال ۱۹۴۷، آسام به عنوان ایالتی وسیع‌تر باقی ماند، اما از دهه ۱۹۶۰ به بعد، ایالت‌های ناگالند، مگالایا، میزورام و آروناچال پراِدش از بخش‌های آن جدا شدند. در دهه ۱۹۸۰، با ظهور آسیب‌های ناشی از مهاجرت از بنگلادش و تنش‌های قومیتی، جنبش گسترده‌ای با عنوان جنبش آسام شکل گرفت که منجر به اعتراضات، خشونت و تشکیل گروه‌های مسلحی مانند ULFA شد. در نهایت بخشی از گروه ULFA در سال ۲۰۲۳ توافق صلح امضا کرد. مشروح تاریخ آسام: پیشاتاریخ. فرهنگ‌های پارینه‌سنگی. نخستین
آسام: پیشاتاریخ. فرهنگ‌های پارینه‌سنگی. نخستین ساکنان این منطقه به دورهٔ چیبانین (۷۸۱٬۰۰۰ تا ۱۲۶٬۰۰۰ سال پیش) در درهٔ رونگرام در تپه‌های گارو نسبت داده می‌شوند. جایگاه‌های پارینه‌سنگی که ابزارهایی چون تبر و چاقوی دستی به‌کار می‌بردند، با فرهنگ اَبِویلیو–آشولی پیوند دارند. از دیگر جایگاه‌های پارینه‌سنگی می‌توان به نواحی دافابوم در بخش لوهیت در آروناچال پرادش اشاره کرد، که ابزارهای سنگی از سنگ‌های دگرگونی به‌کار برده‌اند. جایگاه‌های غارمحور در خنگ‌خوی واقع در اوکهرول در مانیپور به پلیستوسن پسین نسبت داده
در اوکهرول در مانیپور به پلیستوسن پسین نسبت داده شده‌اند. در درهٔ رونگرام در تپه‌های گارو، نشانه‌هایی از فرهنگ خُردسنگی در لایه‌ای میان خاک بکر و لایه‌های نوسنگی وجود دارد. ابزارهای خردسنگی این منطقه برخلاف دیگر نقاط هند از دیاباز ساخته شده‌اند. خرده‌سفال‌های ابتدایی دست‌ساز گواهی می‌دهد که مردمان این فرهنگ، شکارچی و گردآورندهٔ خوراک بوده‌اند. فرهنگ‌های نوسنگی. فرهنگ‌های نخستین دوران نوسنگی که بر تبرهای تراش‌خوردهٔ یک‌سویه در تپه‌های گارو استوار بودند، با فرهنگ هوابینی شباهت دارند و گمان می‌رود که این
با فرهنگ هوابینی شباهت دارند و گمان می‌رود که این منطقه نقطهٔ تماس فرهنگ‌های هند و جنوب شرق آسیا بوده باشد. فرهنگ‌های نوسنگی متأخر با گسترش مردمان زبان‌های آستروآسیایی از مالزی و درهٔ رود ایراوادی و نیز تحولات نوسنگی متأخر در چین شمالی و جنوبی خویشاوندی دارند. از آن‌جا که این فرهنگ‌ها متعلق به ۴۵۰۰ تا ۴۰۰۰ پیش از میلاد هستند، جایگاه‌های نوسنگی آسام نیز به همین بازهٔ زمانی نسبت داده می‌شوند. اگرچه این جایگاه‌های نوسنگی پراکندگی گسترده‌ای دارند، اما اغلب در نواحی مرتفع و کوهستانی جای گرفته‌اند، شاید به‌دلیل
مرتفع و کوهستانی جای گرفته‌اند، شاید به‌دلیل خطر سیلاب‌ها. این فرهنگ‌ها از روش کشاورزی نوبتی موسوم به «جوم» استفاده می‌کردند، که هنوز در برخی جوامع این منطقه رایج است. از جایگاه‌های شاخص می‌توان به دائوجالی هادینگ در بخش دیما، ساروتارو در بخش کامروپ و سل‌باگیری در تپه‌های گارو اشاره کرد. عصر فلز. هیچ نشانهٔ باستان‌شناختی از فرهنگ عصر مس-برنز یا عصر آهن در این منطقه یافت نشده است. این خلأ با توجه به وجود این فرهنگ‌ها در بنگال و جنوب شرق آسیا عجیب می‌نماید. تنها می‌توان گمان برد که جایگاه‌هایی از عصر فلز در
می‌توان گمان برد که جایگاه‌هایی از عصر فلز در این منطقه وجود دارند که هنوز کشف نشده‌اند. فرهنگ‌های خرسنگی. با آن‌که نشانه‌های عصر فلز در آسام دیده نمی‌شود، فرهنگ خرسنگی عصر آهن در جنوب هند در این منطقه پژواک یافته است. این فرهنگ در آسام از اواخر هزارهٔ دوم پیش از میلاد ظهور می‌یابد و هنوز در میان خاسی‌ها و مردم ناگا تداوم دارد. پیوند آن با جنوب شرق آسیاست. این فرهنگ خرسنگی، زمینه‌ساز آیین‌های باروری، شاکتی‌پرستی و وجره‌یانه بود که بعدها پدید آمدند. آسام باستان (۳۵۰–۱۲۰۶ میلادی). تاریخ مکتوب آسام با
باستان (۳۵۰–۱۲۰۶ میلادی). تاریخ مکتوب آسام با پایه‌گذاری سلسله ورمن به‌دست پوشیاورمن در سدهٔ چهارم میلادی در پادشاهی کماروپا آغاز می‌شود که آغازی بر دوران آسام باستان است. این پادشاهی از رود کاراتویا در باختر تا سادیا در خاور گسترش یافت. این سلسله و دو دودمان پس از آن، نسب خود را به ناراکاسورا افسانه‌ای می‌رساندند. این پادشاهی در دوران بهاسکارورمن در سدهٔ هفتم به اوج خود رسید. هیون تسانگ از دربار او دیدن کرد و گزارشی مهم بر جای گذاشت. بهاسکارورمن بی‌وارث درگذشت و ادارهٔ کشور به سالاستانبها سپرده شد، که
درگذشت و ادارهٔ کشور به سالاستانبها سپرده شد، که سلسله ملاچ را بنیان نهاد. پس از سقوط این سلسله در اواخر سدهٔ نهم، پادشاهی به برهماپالا سپرده شد، که سلسله پالا (کماروپا) را بنیاد گذاشت. واپسین شاه پالا در سال ۱۱۱۰ توسط راماپالا از شاهان گاومیش هندی برکنار شد. اما دو پادشاه بعدی، تیمگیادوا و وایدیادوا، گرچه توسط شاهان گور گمارده شده بودند، عملاً مستقل فرمان راندند و فرامینی با مُهرهای سنتی کماروپا صادر کردند. با سقوط این شاهان و ظهور پادشاهی‌های گوناگون در سدهٔ دوازدهم، که جای کماروپا را گرفتند، دوران آسام