payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را در مقیاس بزرگ با رقص‌چینی حرفه‌ای برگزار می‌کنند. شهر تورنتو در کانادا اکنون بزرگ‌ترین گربای سالانه آمریکای شمالی را از نظر تعداد شرکت‌کنندگان میزبانی می‌کند. گربا همچنین در بریتانیا بسیار محبوب است، جایی که جوامع گجراتی متعددی شب‌های گربا خود را برگزار می‌کنند و این رقص در میان جامعه گجراتی در سراسر جهان بسیار محبوب است. سنت. گربا یک رقص فولکلور گجراتی است که در نوراتری، جشنی که نه شب به طول می‌انجامد، جشن گرفته می‌شود. آهنگ‌های گربا معمولاً حول موضوعات الهه‌های نه‌گانه می‌چرخند. سبک‌های گربا از
الهه‌های نه‌گانه می‌چرخند. سبک‌های گربا از منطقه‌ای به منطقه دیگر در گجرات متفاوت است. پوشش سنتی رقصنده گربا معمولاً قرمز، صورتی، زرد، نارنجی و چانیاهای رنگارنگ، چولی یا غاغرا چولی است. همچنین دپاتا با بندنی (رنگرزی گرهی)، ابلا (آینه‌های بزرگ) یا با حاشیه‌های ضخیم گجراتی پوشیده می‌شود. رقصندگان گربا همچنین جواهرات سنگین مانند ۲ تا ۳ گردنبند، دستبندهای درخشان، کمربندهای کمر و گوشواره‌های بلند اکسید شده می‌پوشند. به‌طور سنتی، مردان "کدیا" و پایجاما یا دوتی به همراه دستبند و گردنبند اکسید شده می‌پوشند.
به همراه دستبند و گردنبند اکسید شده می‌پوشند. معمولاً چوب‌های داندیا از چوب ساخته می‌شوند. ثبت. در دسامبر ۲۰۲۳، یونسکو "گربا" را به عنوان میراث فرهنگی ناملموس ثبت کرد.
دورگا پوجا در کلکته () جشنی سالانه است که با شکوه برگزار می‌شود و به پرستش الهه مادر هندو، دورگا اختصاص دارد. این جشن بزرگ‌ترین جشن در کلکته، پایتخت ایالت‌ها و قلمروهای هند ایالت بنگال غربی است. در سال ۲۰۲۲، حدود ۳۰۰۰ بارواری پوجا (جشن‌های عمومی و جمعی) در کلکته برگزار شد. بیش از ۲۰۰ پوجا در این شهر با بودجه‌ای بیش از یک کرور روپیه هند سازماندهی شدند. جشن دورگا پوجا در کلکته در دسامبر ۲۰۲۱ در فهرست فهرست‌های میراث فرهنگی ناملموس یونسکو ثبت شد. پیشینه. این جشن در کلکته از اوایل قرن بیستم آغاز شد. این جشن به
در کلکته از اوایل قرن بیستم آغاز شد. این جشن به سرعت به یک جشن مردمی تبدیل شد. پیش از آن، جشن دورگا پوجا در کلکته مختص خانواده‌های ثروتمند بود. در سال ۱۹۱۰، اولین بارواری دورگا پوجا در کلکته توسط «انجمن ساناتان دارماتساهینی بووانی‌پور» در جاده بالرام باسو گات، بووانی‌پور سازماندهی شد. از سال ۱۹۸۵، ایژین پینتس اقدام به معرفی جایزه‌ای به کمیته‌های دورگا پوجای کلکته کرده است. این جایزه به نام جایزه شاراد شممان رنگ‌های آسیایی شناخته می‌شود. سپس بسیاری از سازمان‌های تجاری دیگر نیز جوایزی مانند «شاراد شممان» یا
تجاری دیگر نیز جوایزی مانند «شاراد شممان» یا جوایز دورگا پوجا را برای جشن‌های دورگا پوجا در کلکته معرفی کردند. دولت بنگال غربی جایزه «جایزه شاراد شممان بیزا بنگلا» را در سال ۲۰۱۳ معرفی کرد. اقتصاد. یک مطالعه تحت عنوان «نقشه‌برداری از اقتصاد خلاق در اطراف دورگا پوجا» توسط شورای بریتانیا به نمایندگی از دپارتمان گردشگری، دولت بنگال غربی سفارش داده شد. در سال ۲۰۲۱، شورای بریتانیا در هند اقتصاد خلاق دورگا پوجا را برای سال ۲۰۱۹ معادل ₹۳۲٬۰۰۰ کرور ارزیابی کرد و افزود که این جشن ۲٫۵۸٪ از تولید ناخالص داخلی بنگال
که این جشن ۲٫۵۸٪ از تولید ناخالص داخلی بنگال غربی را در سال مالی ۲۰۱۹–۲۰۲۰ تشکیل می‌دهد. «دورگا پوجا در کلکته» سهم بزرگی از این اقتصاد خلاق را تشکیل می‌دهد. اقتصاد دورگا پوجا در کلکته به بخش‌های مختلفی تقسیم شده است. مهم‌ترین بخش‌های اقتصادی شامل نصب، هنر و دکوراسیون، ساخت مجسمه‌ها، نورپردازی، ادبیات و نشر، اسپانسری، تبلیغات، خرده‌فروشی، صنایع دستی و طراحی (لوازم پوجا)، فیلم و سرگرمی، و غذا و نوشیدنی هستند. در سال ۲۰۱۹، کلکته ۱۵٪ از بازار ساخت پاندرال‌ها (نصب، هنر و دکوراسیون) در بنگال غربی را با ارزش ₹۱۲۹
هنر و دکوراسیون) در بنگال غربی را با ارزش ₹۱۲۹ کرور به خود اختصاص داد. صنعت ساخت مجسمه‌ها و صنعت نورپردازی هر یک ₹۱۲۰ کرور به اقتصاد دورگا پوجا در کلکته افزودند. در سال ۲۰۲۲، اقتصاد جمعی دورگا پوجا حدود کرور بود و این جشن اشتغال‌زایی برای سه لاک نفر به همراه داشت. تا سال ۲۰۲۴، این اقتصاد به حدود کرور رسید.
تئاهوپوئو () () یک روستا در ساحل جنوب شرقی جزیره تاهیتی در پلی‌نزی فرانسه است. این منطقه بخشی از قلمرو فرادریایی فرانسه در اقیانوس آرام جنوبی است. این شهر به دلیل موج‌سواری بزرگ و مداومی که در ساحل آن انجام می‌شود و در پی آن مسابقات بین‌المللی موج‌سواری در آن برگزار می‌شود، شناخته شده است. روستا. روستای تئاهوپوئو جمعیتی حدود ۱۵۰۰ نفر دارد. این روستا یک جاده دارد که آن هم یک طرفه است. جمعیت این روستا به طور قابل توجهی تحت تأثیر رادیواکتیو تولید شده در پی آزمایش بمب هسته‌ای ۱۹۷۴ توسط فرانسه قرار گرفته است.
بمب هسته‌ای ۱۹۷۴ توسط فرانسه قرار گرفته است. تاریخچه موج‌سواری. مصدومیت‌ها و مرگ. نام این جزیره، تِئاهوپوئو در انگلیسی به بریدن سر و محلی برای جمجه‌ها معنی می‌شود، که اشاره به نبردی دارد که در نزدیکی دهکده رخ داده است و نه به امواج. به دلیل ترکیبی از امواج بسیار بزرگ با صخره‌های بسیار کم عمق، نام این جزیره در لیست "مرگبارترین" و "سنگین‌ترین" امواج قرار دارد. موج سوار اهل تاهیتی، بریس تائرآ در سال ۲۰۰۰ در این جزیره کشته شد. او تلاش کرد بر روی یک موج خطرناک ۱۲ فوتی (۳.۷ متری) موج‌سواری کند اما از روی موج
۱۲ فوتی (۳.۷ متری) موج‌سواری کند اما از روی موج پرتاب شد و بر روی صخره فرود آمد. او از آب خارج شد اما به دلیل شکستگی دو مهره گردن و قطع نخاع در بیمارستان درگذشت. ورزشگاه المپیک. این منطقه میزبان موج‌سواری در المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود که به صورت رسمی در پاریس میزبانی می‌شد. ورزشگاه این منطقه تا پاریس فاصله داشت، که دورترین فاصله بین ورزشگاه المپیک و شهر میزبان بود. این انتخاب در راستای اهداف کمیته بین‌المللی المپیک برای کاهش هزینه‌های ساخت و ساز با اجازه استفاده از مکان‌های موجود بود، اما هزینه‌های سفر و
از مکان‌های موجود بود، اما هزینه‌های سفر و انتشار گازهای گلخانه‌ای را افزایش داد. آیین گشایس مجزایی برگزار شد. پیشتر بیشترین فاصله میان محل برگزاری رقابت‌ها و شهر میزبان، بود که در ملبون ۱۹۵۶، رویداد سوارکاری در استکهلم برگزار شد.
سانکیرتن () یا می‌تِی سانکیِرتانا (که به زبان مایتی به عنوان مای‌تِی نات سانکیِرتَن نیز شناخته می‌شود)، یک شکل از هنر نمایشی فرهنگ مایتی است که شامل آواز آیینی، طبل‌زنی و رقص است که در معابد و فضاهای خانگی در مانیپور هند اجرا می‌شود. از طریق این اجراها که وفاداری و انرژی مذهبی بی‌نظیری را نشان می‌دهند، اجراکنندگان داستان‌های مختلف از کریشنا را روایت می‌کنند که اغلب تماشاگران را به اشک می‌اندازند. این هنر به‌طور عمده توسط هندوهای مایتی (که عمدتاً ویشنوپرستی هستند) در مانیپور و همچنین توسط جمعیت ویشنوای مایتی
در مانیپور و همچنین توسط جمعیت ویشنوای مایتی مقیم ایالت‌های همجوار مانند تریپورا و آسام اجرا می‌شود. در دسامبر ۲۰۱۳، یونسکو «سانکیرتانا: آواز آئینی، طبل زدن و رقص مانیپور» را در فهرست‌های میراث فرهنگی ناملموس یونسکو ثبت کرد. خلاصه‌ای از اجرا. پرونده نامزدی برای ثبت در فهرست نماینده میراث فرهنگی بشری که توسط آکادمی هنرهای موسیقی تهیه شده است، این هنر نمایشی را به این صورت توصیف می‌کند:
موسیقی بودایی () موسیقی است که برای بوداگرایی یا الهام گرفته از آن ایجاد شده و شامل اشکال مختلف آیینی و غیرآیین‌یک می‌شود. این موسیقی از زمان‌های اولیه مدارس بودایی مورد استفاده بودایی‌ها قرار گرفته است، همان‌طور که در آثار هنری موجود در مکان‌های هند مانند سانچی به تصویر کشیده شده است. در حالی که برخی منابع اولیه بودایی دیدگاه‌های منفی نسبت به موسیقی دارند، منابع مهایانه معمولاً نگرش مثبت‌تری به موسیقی دارند و آن را به‌عنوان یک وسیله مهارتی برای هدایت موجودات به سوی بودیسم و هدیه‌ای مناسب به بوداها
موجودات به سوی بودیسم و هدیه‌ای مناسب به بوداها می‌بینند. موسیقی بودایی در بسیاری از شاخه‌های بوداگرایی جایگاه برجسته‌ای دارد و معمولاً برای مراسم و اهداف عبادی استفاده می‌شود. موسیقی و نغمه‌خوانی بودایی اغلب جزئی از آیینها و جشن‌های بودایی است که در آن‌ها به‌عنوان هدیه‌ای به بودا دیده می‌شود. اکثر موسیقی‌های بودایی شامل نغمه‌خوانی یا خوانندگی است که به همراه سازها اجرا می‌شود. نغمه‌خوانی معمولاً شامل متون سنتی است که شامل سوتراها، مانتراها، دها رانیها، پریتاها یا شعرهای مختلف (مانند گاتاها، استوتراها و
یا شعرهای مختلف (مانند گاتاها، استوتراها و آوازهای تحققها) می‌شود. موسیقی سازی بودایی نیز وجود دارد، هرچند در معبد بودایی کمتر شنیده می‌شود. نمونه‌هایی از سنت‌های موسیقی بودایی شامل موسیقی بودایی تبتی، بوداگرایی ژاپنی شومیو، بهایانهای مدرن هند و اسموت در کامبوج است. از آنجا که سنت‌های مختلفی از موسیقی بودایی و نغمه‌خوانی وجود دارد، سازهایی که استفاده می‌شوند بسیار متنوع هستند، از جمله صدای انسان که به تنهایی استفاده می‌شود، تا انواع مختلفی از سازهای کلاسیک در موسیقی آسیایی (مانند وینا) و همچنین سازهای مدرن
موسیقی آسیایی (مانند وینا) و همچنین سازهای مدرن (مثل گیتار و ساز شستی‌دار). در فرهنگ معاصر، مطالعه موسیقی بودایی، که گاهی به آن موسیقی‌شناسی بودایی گفته می‌شود، به عنوان یک رشته تحقیقاتی مستقل در حال رشد است. در آموزه ها و متون مقدس. در بوداگرایی، نغمه‌خوانی یک عمل عبادی سنتی همچنین وسیله‌ای برای آماده‌سازی و تقویت ذهن برای مدیتیشن سکوتی است. این بخشی رایج از تمرینات گروهی رسمی (در هر زمینه رهبانیت یا لاعیی) است. برخی از اشکال بوداگرایی همچنین از نغمه‌خوانی برای اهداف آیینی، بلاگردان یا دیگر مقاصد جادوی
برای اهداف آیینی، بلاگردان یا دیگر مقاصد جادوی استفاده می‌کنند. در مهایانه، اهدای موسیقی بخشی از سنتی است که در مراسم‌های عبادی به بوداها تقدیم می‌شود (دیگر اهدای‌ها شامل آب، گل‌ها و نور است). اهدای موسیقی بدین ترتیب به‌عنوان وسیله‌ای برای کسب کامیابی در نظر گرفته می‌شود. ایده موسیقی به‌عنوان یک هدیه برای بوداها در بسیاری از سوتراهای مهایانه یافت می‌شود. سازهای رایج شامل وینا، طبل‌ها و فلوتها (وِنو) هستند. علاوه بر این، در برخی منابع مهایانه، موسیقی بودایی به‌عنوان یک وسیله مهارتی (اوپایا) در نظر گرفته
به‌عنوان یک وسیله مهارتی (اوپایا) در نظر گرفته می‌شود، که راهی برای هدایت افراد به مسیر بوداگرایی و آموزش آموزه‌های بودا است. برخی سوتراهای مهایانه همچنین سرزمین‌های پاک را پر از موسیقی الهی توصیف می‌کنند. در متون اولیه بودایی. بعضی از بخش‌های متون بودایی اولیه به انتقاد از اجرای موسیقی توسط گوتاما بودا پرداخته‌اند. اصلی‌ترین انتقاد این است که موسیقی به تمایلات حسی و وابستگی‌ها می‌انجامد و در نتیجه پنج بازدارنده برای تمرکز مدیتیشن (سامادی) و آرامش ذهنی به‌شمار می‌رود. با این حال، در برخی دیگر از بخش‌ها،
می‌رود. با این حال، در برخی دیگر از بخش‌ها، بودا موسیقی و سرود را ستایش کرده است. علاوه بر منابع متنی، در بسیاری از مکان‌های بودایی باستانی هند مانند سانچی و امراوتی و همچنین در سایت‌های گنداره و بودیسم گنداره، مانند چاخیل-ای-گوندی استوپا، تصاویری از موسیقی‌دان‌ها و سازها یافت می‌شود. ضد موسیقی. در "گیتاسارا سوتا" (آنگوتارا نیکایا ۵٫۲۰۹)، گوتاما بودا به بهکشو هشدار می‌دهد که دارما را به شیوه‌ای موسیقایی بازخوانی نکند: همچنین، در "سوتای سیگالووادا"، که به لایتی یا افراد غیررهبانی خطاب شده است، موسیقی به
لایتی یا افراد غیررهبانی خطاب شده است، موسیقی به عنوان تمایل حسی منفی معرفی می‌شود: این شش عیب وجود دارد که به جشن‌ها می‌روید. همیشه فکر می‌کنید: "رقص کجاست؟ آواز کجاست؟ موسیقی کجاست؟ داستان‌ها کجا هستند؟ تشویق‌ها کجا هستند؟ طبل‌ها کجا هستند؟" منابع اولیه بودایی شامل عمل «اُپوساته» است که در آن افراد غیررهبانی به رعایت هشت پیش‌فرض می‌پردازند. هفتمین پیش‌فرض این است که باید از سرگرمی‌ها، نمایش‌ها و موسیقی‌های دنیوی خودداری کرد. "اوپوساتا سوتا" از بودایی‌ها می‌خواهد که بیندیشند چگونه شاگردان نیکو «خواندن و
می‌خواهد که بیندیشند چگونه شاگردان نیکو «خواندن و رقصیدن، نواختن سازها و تماشای سرگرمی‌ها را رها کرده‌اند، که موانعی برای آنچه نیکو است، می‌باشند.» وینایاهای بودایی (کدهای رهبانی) به‌طور کلی استفاده از آواز موسیقایی و سرود خواندن برای قرائت متون بودایی را رد می‌کنند، چرا که این کار به عنوان یک حواس‌پرتی حسی شناخته می‌شود. این‌ها از راهبان و راهبه‌ها می‌خواهند که از گوش دادن به موسیقی یا اجرا کردن آن خودداری کنند چون به لذت‌های حسی مربوط است. بخش‌های مثبت. بعضی از بخش‌های متون اولیه بودایی به موسیقی با نگرش
از بخش‌های متون اولیه بودایی به موسیقی با نگرش مثبت‌تری پرداخته‌اند. در سوتا شماره ۲۱ از دیگا نیکایا ("پرسش‌های ساکا") و نسخه چینی آن در DA 14، بخشی وجود دارد که در آن گانداروا (موسیقی‌دان آسمانی) به نام پنجاشیکا برخی از اشعار را برای بودا می‌خواند و او آن را تأیید می‌کند. در نسخه متون مفصل آگاما، بودا به گوش دادن به پنجاشیکا می‌پردازد و او را ستایش می‌کند و می‌گوید: خوب است، پنجاشیکا، خوب است! تو توانسته‌ای با صدای صاف و لوت زیبا خود، تاتاغاتا را ستایش کنی. صدای لوت و صدای تو نه کوتاه است و نه بلند.
کنی. صدای لوت و صدای تو نه کوتاه است و نه بلند. مهربانی و ظرافت آن، دل‌های مردم را تحت تأثیر قرار می‌دهد. ترانه تو پر از معانی زیادی است و پیوندهای تمایل، زندگی دینی، پارسا و نیروانا را توضیح می‌دهد! انواع موسیقی بودایی. بیشتر اشکال موسیقی بودایی شامل موسیقی آوازی و آواز دینی است که اغلب با ابزارهای موسیقی همراه می‌شود. آواز دینی بودایی نوعی شعر موسیقایی یا قرائت است که به‌طور خاص مشابه با موسیقی دینی و سرود روحانیهای ادیان دیگر می‌باشد. موسیقی بودایی شامل انواع مختلفی از خواندن، آوازخوانی و موسیقی در هر
انواع مختلفی از خواندن، آوازخوانی و موسیقی در هر سه مکتب عمده بودیسم: ترواده، بودیسم آسیای شرقی، و وجره‌یانه هیمالیا است. مبنای بیشتر آوازهای ترواده متن‌های دینی پالی هستند، هرچند که برخی از سنت‌ها از آثار جدیدتر استفاده می‌کنند. سنت‌های مهایانه و وجره‌یانه از منابع گسترده‌تری مانند سوتراهای ماهایانه، سوتراهای بودایی تانترایی و دیگر منابع استفاده می‌کنند. بودیسم آسیای شرقی. موسیقی بودایی آسیای شرقی به نام "فَن‌بای" در زبان چینی شناخته می‌شود و شامل ژانرهای مختلفی است. نظریه موسیقی چین باستان بر این باور
مختلفی است. نظریه موسیقی چین باستان بر این باور بود که موسیقی خوب هماهنگی را به جهان می‌آورد و تفکرات کنفسیوس‌گرایی بر این تأکید داشت که موسیقی برای رشد فردی مفید است. در بوداگرایی چینی، این دیدگاه‌های مثبت نسبت به موسیقی با دیدگاه‌های موسیقی مهایانه‌ای به عنوان یک قربانی شایسته و وسیله‌ای ماهرانه برای تمرین روحانی ترکیب شده‌اند. طبق گفته تران وان که، موسیقی بودایی آسیای شرقی عمدتاً موسیقی آوازی آیینی است، که بیشتر شامل خواندن داهارانی‌های سنتی و سوتراهایی مانند "سوره دل", "سوره نیلوفر" یا "سوتراهای
مانند "سوره دل", "سوره نیلوفر" یا "سوتراهای آمیتابه" می‌شود. با این حال، موسیقی سازی گاهی در مراسم خاص مانند عزاداری‌ها شنیده می‌شود. آیین‌هایی که در آن‌ها موسیقی بودایی ممکن است شنیده شود شامل مراسم توبه و آیین‌هایی مانند آیین رهایی آب و زمین است. ابزارهایی که در موسیقی بودایی آسیای شرقی یافت می‌شوند عبارتند از: بیوا، ابوا (کن), فلوت عرضی (سائو), ساز دهان، طبل‌های آیینی (مانند تایکو یا ترونگ نیاک ویتنامی), گونگ‌ها، زنگ‌ها، آرخو، یانگچین، چنگ‌لوت ویتنامی، و تایپ‌یونگ‌سو (کره‌ای). موسیقی بودایی چینی. اولین
تایپ‌یونگ‌سو (کره‌ای). موسیقی بودایی چینی. اولین موسیقی بودایی چینی در دوران سه پادشاهی ظاهر شد و شامل قرائت سوترا (ژواندو) و آوازهای بودایی ("fanbai") بود که از داستان‌های بودایی برگرفته از متون دینی تشکیل شده و با موسیقی چینی همراه بود. اولین شخصیت شناخته شده‌ای که موسیقی بودایی را در چین ترویج کرد، مترجم Zhi Qian بود که "آوازهای ساکرا همراه با موسیقی چین" ("Dishi yuerenban zheqin gebai") را جمع‌آوری کرد. بیشتر این موسیقی‌های اولیه بودایی، آوازهای رسمی بودند و هیچ همراهی سازی نداشتند. موسیقی بودایی توسط
و هیچ همراهی سازی نداشتند. موسیقی بودایی توسط امپراتور وو لیانگ توسعه یافت و ترویج شد، که خود قطعاتی از موسیقی بودایی را ساخته، این ژانر را به دربار خود معرفی کرد و گردهمایی‌های بزرگ دهرما که شامل موسیقی و آواز بود را ترویج داد. در دوران شش سلسله، موسیقی بودایی شکوفا شد. "داستان معبد لوویانگ" معبد جینگلی را به این صورت توصیف می‌کند: «حتی در شش صومعه، موسیقی‌دانان زن مستقر بودند. آواز آنها در سراسر طاق‌ها طنین انداخت. آستین‌های رقاص‌ها به آرامی تکان می‌خورد. موسیقی زیترها و فلوت‌ها با صدای بلند و واضح
موسیقی زیترها و فلوت‌ها با صدای بلند و واضح طنین‌انداز بود، شنوندگان را مجذوب خود می‌کرد. هنگامی که هزار تصویر بودا از معبد به خیابان‌ها برده می‌شد، ابرهای بخور مانند مه غلیظ آویزان بودند، موسیقی مقدس آسمان و زمین را لرزاند، نوازندگان رقصیدند و جشن آغاز شد.» موسیقی بودایی در معابد چینی در دوران دودمان سوئی و دودمان تانگ به محبوبیت بیشتری رسید و تأثیر زیادی بر فرهنگ چینی گذاشت. این شکوفایی موسیقی بودایی به توسعه ژانرهای جدیدی مانند داستان‌سرایی شوآچانگ و داستان‌سرایی بینه‌ون انجامید. سه فرم اصلی موسیقی
داستان‌سرایی بینه‌ون انجامید. سه فرم اصلی موسیقی بودایی در دوران تانگ شامل: سرودهایی که در معابد برای مراسم‌های آیینی خوانده می‌شد، موسیقی تبلیغ دینی که در سخنرانی‌های عمومی به مردم ("سوچیانگ") استفاده می‌شد و آوازهای محبوب بودایی ("فوک‌چو") که در جشن‌ها و فعالیت‌های معبد به کار می‌رفت، بود. شکل‌های رایج موسیقی بودایی تحت تأثیر موسیقی آسیای مرکزی از مناطق غربی قرار داشت و همچنین از سنت‌های موسیقی محلی و مردمی چینی نیز استفاده می‌کرد. موسیقی بودایی نقش مهمی در تلاش‌های تبلیغی بودایی چین برای تبلیغ به مردم
در تلاش‌های تبلیغی بودایی چین برای تبلیغ به مردم داشت. سخنرانی‌های عمومی ("سوچیانگ") از فرهنگ و داستان‌های محلی و موسیقی استفاده می‌کرد و این ژانر در بین مردم بسیار محبوب شد. به زودی مکان‌های ویژه‌ای به نام بیانچانگ توسعه یافت و گروه‌هایی از نوازندگان (یین‌شنگ) که به موسیقی بودایی مردمی تخصص داشتند شکل گرفت. معابد اغلب گروه‌های موسیقی خاص خود را داشتند و حتی دربار امپراتوری گروه‌های موسیقی بودایی خود را داشت. این نوازندگان درباری در یک مراسم بسیار بزرگ در مراسم عزاداری شوان‌زانگ شرکت کردند. آوازهای محبوب
مراسم عزاداری شوان‌زانگ شرکت کردند. آوازهای محبوب بودایی تانگ ("فوک‌چو") که برای عبادت و جشن‌های بزرگ استفاده می‌شدند در منابع مختلفی از جمله "ثبت تاریخ جیه‌گو", "تنگ هویی‌یائو" و "یوه‌شو" چنگ یانگ ثبت شده‌اند و شامل عنوان‌هایی مانند "فوک‌چو میتره‌یا" (Mile Foqu), "فوک‌چو سواریاپربها" (Riguang Foqu) و "فوک‌چو تاتاگاتا" (Rulai Foqu) می‌شوند. این آهنگ‌ها تا دوران دودمان سونگ همچنان تأثیرگذار بودند. موسیقی و آوازهای بودایی همچنان بخش مهمی از عمل بوداگرایی چینی معاصر هستند. راهب بودایی آمریکایی هنگ شور در مورد
معاصر هستند. راهب بودایی آمریکایی هنگ شور در مورد عمل معاصر آوازخوانی در معابد بودایی چینی این‌طور بیان می‌کند:معبدهای بودایی محیط‌های موسیقایی هستند. این راهبان و راهبه‌های جدید در سنت مهایانه در آن روز و هر روز، حداقل دو و نیم ساعت در سالن بودا به آوازخوانی می‌پردازند و در تعطیلات یا جلسات، مراسم‌ها می‌تواند تا دوازده ساعت و گاهی تا بیست و یک روز طول بکشد. آوازخوانی‌های مذهبی منظم از ساعت ۴:۰۰ صبح شروع می‌شود با نیم ساعت مناجات و داهارانی‌ها، سپس شامل خواندن سوتراها، ستایش‌ها، نام‌های بودا، اذکار، توبه،
سوتراها، ستایش‌ها، نام‌های بودا، اذکار، توبه، تقدیرها، برکات و آیات حفاظت است. لحن‌ها و حالت‌های موسیقی در برخی موارد ۱۴۰۰ ساله هستند. این موسیقی‌ها درمانی است و وقتی با قلبی صادقانه خوانده شوند، توانایی دارند که ذهن را به وضوح و سکوت متمرکز کنند. موسیقی بودایی کره‌ای. آوازخوانی موسیقی بودایی کره‌ای به نام پومپه (Beompae) شناخته می‌شود. دو سبک اصلی آن چیسوری (سبک بزرگ و پیچیده) و هوسوری (سبک ساده) هستند. متن خوانده شده ممکن است به زبان چینی، سانسکریت یا کره‌ای باشد، بسته به سبک. آوازخوانی موسیقی کره‌ای که
باشد، بسته به سبک. آوازخوانی موسیقی کره‌ای که با رقص همراه است به نام چاک‌پاپ شناخته می‌شود. این نوع سه نوع دارد: نابی‌چم (رقص پروانه‌ها), پاراچم (رقص سنج‌ها) و پاپ‌گوچم (رقص طبل آیینی). علاوه بر این، برخی اشکال موسیقی سازی تحت تأثیر بودیسم قرار دارند، از جمله یئونگسان هوسانگ معروف. سنت‌های ژاپنی. بوداگرایی ژاپنی شامل سنت‌های مختلفی از خواندن، تلاوت سوترا (dokyō) و موسیقی بودایی است. عنصر آواز معمولاً مهم‌ترین بخش موسیقی بودایی ژاپنی است. تلاوت نام‌های بودا (به‌ویژه نیانفو) و سوتراهای خاص (مانند بخش‌هایی
(به‌ویژه نیانفو) و سوتراهای خاص (مانند بخش‌هایی از "سوره نیلوفر") یک عمل مرکزی در سنت‌های مختلف بوداگرایی ژاپنی است. این معمولاً با طبل‌زنی، زنگ ایستاده یا دیگر سازها همراه می‌شود. هر مکتب از بوداگرایی ژاپنی سبک خاصی از تلاوت و استفاده از سازهای موسیقی دارد که در مراسم مختلف و مراسم سالانه مورد استفاده قرار می‌گیرند. یکی از سنت‌های مهم موسیقی گروهی بودایی ژاپنی شومیو (声明، به معنای "صدا روشن") است که از قرن دوازدهم آغاز شده است. این سبک موسیقی منوفونیک است که توسط راهبان بودایی اجرا می‌شود و به‌ویژه در
که توسط راهبان بودایی اجرا می‌شود و به‌ویژه در مکاتب تندای، او باکو، و شینگون اهمیت دارد. شومیو تحت تأثیر تلاوت‌های بودایی چینی قرار گرفته که در قرن هشتم به ژاپن معرفی شد. شومیو بیشتر به صورت آواز تحریر شده و بدون همراهی ساز است، اگرچه در برخی مواقع ممکن است از سازهای ضربی (طبل، دست‌زنگ، زنگ، گوه یا سنج) استفاده شود. یکی از اولین اجراهای شومیو در سال ۷۵۲ بود، زمانی که صدها راهب در تودای‌جی سرودهایی مانند "ستایش تاتاگاتا" (Nyoraibai)، "گل‌های افتاده" (Sange)، "صدای سانسکریت" (Bonnon)، و "چوب صدادهنده"
"صدای سانسکریت" (Bonnon)، و "چوب صدادهنده" (Shakujo) را اجرا کردند. یک مجموعه کلاسیک مهم از آواهای شومیو "Gyosan Shomyo Rok hanjo" است که توسط کِکان (شاگرد ریونین) در ۱۱۷۳ گردآوری شده است. این مجموعه شامل آواهای سانسکریت، چینی و ژاپنی است و همچنان منبع اصلی برای آواهای مکتب تندای است. یک سنت نادر از شومیو توسط یک راهب تنها و با همراهی بیوا (لوت کوتاه‌گرد ژاپنی) اجرا می‌شود. دو سبک اصلی از شومیو وجود دارد: ریوکیوکو و ریکیوکو، که به ترتیب به‌عنوان سخت و آسان برای به خاطر سپردن توصیف می‌شوند. ژانر دیگری از
برای به خاطر سپردن توصیف می‌شوند. ژانر دیگری از موسیقی بودایی ژاپنی کوشیکی (講式) است که نوعی موسیقی روایت‌گونه آیینی است که از مکتب تندای سرچشمه گرفته و به سایر سنت‌های بودایی مانند ذن گسترش یافته است. در نهایت تمامی مدارس بوداگرایی ژاپنی مجموعه‌ای از آواهای کوشیکی دارند. شعرخوانی شِگین (詩吟) نیز یکی دیگر از اشکال موسیقی بودایی است که در ژاپن پیدا می‌شود. دیگر اشکال شامل "هیوبیاکو" (اعلام نیت)، "سایمون" (اعلام تقدیم)، و "واسان" (سرودهای ژاپنی) هستند. دوره میجی (۱۸۶۸–۱۹۱۲) شاهد نوآوری‌های زیادی در موسیقی
میجی (۱۸۶۸–۱۹۱۲) شاهد نوآوری‌های زیادی در موسیقی بودایی ژاپنی بود. بودایی‌های ژاپنی بسیاری از موسیقی‌های خود را مدرن کردند و اغلب از سبک‌های فرهنگ اروپا الهام گرفتند. با این حال، سبک‌های سنتی مانند شومیو همچنان حفظ شدند و هنوز در معابد بودایی ژاپنی شنیده می‌شوند. در دهه ۲۰۰۰، روحانیون ژاپنی شروع به تطبیق متون سنتی بودایی با ژانرهای موسیقی مدرن مانند راک و پاپ کردند. فناوری‌های مدرن مانند وکالید، ربات، و کیبوردها نیز برای ترویج تلاوت‌های بودایی استفاده شده و بسیاری از این قطعات موسیقی جدید از طریق اینترنت
و بسیاری از این قطعات موسیقی جدید از طریق اینترنت گسترش یافته‌اند. هونکیوکو. کموسو (本曲) قطعاتی از موسیقی شاکوهاچی یا هوتچیکو هستند که اصلاً توسط راهبان زائر ژاپنی به نام کموسو اجرا می‌شدند. معابد کموسو در سال ۱۸۷۱ منحل شدند، اما موسیقی هونکیوکو آن‌ها همچنان در ژاپن مدرن محبوب است. کموسوها هونکیوکو را به عنوان یک تمرین معنوی و برای گرفتن صدقه از قرن سیزدهم اجرا می‌کردند. در قرن هجدهم، یک کموسو به نام شوجو کارهای مشابه را با شاکوهاچی انجام می‌داد و صدای صدای شاکوهاچی در ژاپن این روزها تقریباً به‌طور خاص به
شاکوهاچی در ژاپن این روزها تقریباً به‌طور خاص به این سنت موسیقی منسوب است.
مودیت () تئاتری آیینی سنتی و درام رقص فولکلور از کرالا است که داستان اسطوره‌ای نبرد بین ایزدبانو کالی و دیو داریکا را به تصویر می‌کشد. این آیین بخشی از آیین باگاواتی یا بهادراکالی است. رقص در معابد الهه مادر به ویژه معابد کالی، بین ماه‌های فوریه تا مه، بعد از فصل برداشت محصول اجرا می‌شود. در سال ۲۰۱۰، مودیت در یونسکو در فهرست‌های میراث فرهنگی ناملموس یونسکو ثبت شد و دومین هنر از کرالا بعد از کودیاتم شد. اسطوره کالی - داریکا. داریکا دیوی بود که از برهما نعمتی دریافت کرد که به موجب آن هیچ انسانی در هیچ‌یک از
دریافت کرد که به موجب آن هیچ انسانی در هیچ‌یک از اسطوره‌شناسی هندو قادر به شکست دادن او نخواهد بود. این امر داریکا را به طرز چشمگیری قدرتمند و مغرور کرد. او با این نعمتی که داشت، به فتح جهان پرداخت و حتی ایندرا، پادشاه خدایان را نیز شکست داد. با افزایش ظلم‌های او، حکیم نارده از شیوا درخواست کرد که داریکا را مهار کند. شیوا موافقت کرد و با اعلام این که داریکا توسط ایزدبانو کالی کشته خواهد شد، زیرا او یک زن است و در شمار مردان از چهارده جهان نمی‌آید، بر نعمات برهما غلبه کرد. ویژگی‌ها. مودیت یک آیین روستایی
برهما غلبه کرد. ویژگی‌ها. مودیت یک آیین روستایی است که توسط اعضای جوامع مارار و کوروپو در مناطق تریسور، ارناکولام، کوتایام و بخش ایدوکی کرالا اجرا می‌شود. با این حال، کل جامعه در آن مشارکت می‌کند. مودیت سالانه در «باگواتی کاووس»، معابد الهه، در روستاهای مختلف در امتداد رودخانه‌های چالاککودی پوژا، پریار و مواتوتوپوزا اجرا می‌شود. هیچ تمرین یا آمادگی خاصی برای بازی نقش کالی وجود ندارد. اجرا یک پیشرفت طبیعی از شیوا، ناردا، دیوهای داناوان و داریکان به کالی است. یک اجرای کامل مودیت نیاز به ۱۶ نفر دارد که شامل
یک اجرای کامل مودیت نیاز به ۱۶ نفر دارد که شامل نوازندگان طبل، هنرمندان کالامژوتو و خوانندگان است. همچنین تفاوت‌های منطقه‌ای آشکاری در لباس و سبک‌های اجرایی مودیت وجود دارد. به عنوان مثال، در سبک کوراتتی، کالی سینه برهنه دارد و تنها با یک تخته به شکل سینه پوشیده شده است، در حالی که در سبک‌های کونایاکال، کیزهلام و پازهور، او لباس کاملی برای بالاتنه می‌پوشد. مشابه این، در سبک کوراتتی، "مودی" داریکا شبیه به تاج کاتاکالی است و نقاشی صورت او مشابه "کاتی وشا"های کاتاکالی است. این نشان می‌دهد که چگونه دو فرم حتی
کاتاکالی است. این نشان می‌دهد که چگونه دو فرم حتی با اینکه مودیت پیش از کاتاکالی به وجود آمده، به یکدیگر پیوند خورده‌اند، به طوری که سنگ‌نوشتهها تاریخ تکامل آن را به قرن نهم یا دهم میلادی نسبت می‌دهند. نقش جامعه. مودیت یک فعالیت جمعی است که در آن هر قبیله از روستا نقش خاصی ایفا می‌کند. آثار بامبویی و پوست‌های چرم برای طبل‌ها توسط قبیله پارایان تأمین می‌شود، در حالی که قبیله تاندان برگ‌های پوپل مورد نیاز برای ماسک‌ها و پوشش‌های سر را می‌آورد. جامعه گاناکان ماسک‌ها را نقاشی می‌کند و جامعه کورووان مشعل‌ها را
را نقاشی می‌کند و جامعه کورووان مشعل‌ها را روشن نگه می‌دارد. قبیله ولوثدان (پاتیان)| لباس‌هایی که برای ساخت لباس ایزدبانو استفاده می‌شود را شسته و قبیله ماران مشعل‌ها را آماده کرده و آنها را با روغن پر می‌کند. بنابراین هر قبیله در روستا طبق نقش سنتی خود به جشنواره کمک می‌کند. همکاری متقابل و مشارکت جمعی هر قبیله در آیین، هویت مشترک و پیوند متقابل در جامعه را تقویت می‌کند. انتقال و حفظ. به عنوان یک فرم هنری مبتنی بر جامعه، این جامعه است که به‌طور سنتی نسل بعدی را تشویق کرده و آموزش می‌دهد تا این هنر را حفظ
را تشویق کرده و آموزش می‌دهد تا این هنر را حفظ کند. هیچ مدرسه یا موسسه‌ای برای آموزش این فرم هنری وجود ندارد و بقای آن تقریباً به‌طور انحصاری به انتقال مستقیم از طریق گورو-شیشیا پارامپارا بستگی دارد.