payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دوسوکوتاه () گونه‌ای پایه عروضی در اشعار لاتین و یونانی است. این پایه از یک هجای بلند میان دو هجای کوتاه ساخته می‌شود. نام این پایه در زبان‌های اروپایی از واژه یونانی ἀμφίβραχυς، "amphíbrakhys"، به معنای «کوتاه در هر دو سو» گرفته شده است. کاربرد. انگلیسی. در شعر تکیه‌ای ـ هجایی انگلیسی، دوسوکوتاه یک هجای پرتکیه است که دو هجای بی‌تکیه در دو سویش قرار دارد. این وزن به‌ندرت در کل یک شعر به کار می‌رود و بیشتر در مقدار اندکی از اشعار طنز، شعر کودکان و آثار آزمایشی دیده می‌شود. پایهٔ دوسوکوتاه غالباً در میان
دیده می‌شود. پایهٔ دوسوکوتاه غالباً در میان وزن‌های دیگر، همچون دوکوتاه‌آغاز، به‌صورت متناوب ظاهر می‌شود. این پایه رکن اصلی در ساخت لیمریک است، مانند: «There once was / a girl from / Nantucket.» و نیز در شعر روایی ویکتوریایی به‌کار رفته است، همچون «سطل بلوطی کهنه» (۱۸۱۷) اثر ساموئل وودورث با این آغاز: «How dear to / my heart are / the scenes of / my childhood." شعر «O where are you going?» (۱۹۳۱) از ویستن هیو اودن نمونه‌ای تازه‌تر و اندکی آزادتر از این وزن است. همچنین دوسوکوتاه در ترانه‌ها و شعرهای سبک نیز
همچنین دوسوکوتاه در ترانه‌ها و شعرهای سبک نیز فراوان به کار می‌رود، مانند سطرهای بلندِ شعر «تأملی در بزرگراه A30» (۱۹۶۶) از سِر جان بجمَن. روسی. دوسوکوتاه وزنی رایج در شعر روسی است. یک دگرگونی معمول در این وزن، در روسی و انگلیسی، آن است که مصراع با بلندپایان بسته شود، چنان‌که توماس هاردی در شعر «دوشیزهٔ تباه‌شده» (۱۹۰۱) آورده است: «Oh did n't / you know I'd / been ru in'd / said she." لهستانی. وزن دوسوکوتاه در ادبیات لهستانی بس محبوب است. در برخی آثار آدام میتسکیه‌ویچ و یولیوش سواتسکی به چشم می‌خورد.
آدام میتسکیه‌ویچ و یولیوش سواتسکی به چشم می‌خورد. شناخته‌شده‌ترین نمونه، شعر «باران پاییزی» (۱۹۰۸) از لئوپولد استف است. باور بر این است که این وزن برای لالایی‌ها مناسب است. معمولاً سطرهای دوسوکوتاه لهستانی دارای پایان‌های مؤنث هستند، ولی برخی شاعران با پایان‌های مذکر نیز آزمودند. برای نمونه در شعر «والس» (۱۹۴۵) از چسواو میوش، نخستین سطر مؤنث و دومی مذکر است، و به همین ترتیب در سراسر شعر. یان بولسواف اوژوگ نیز با دوسوکوتاه‌های نامنظم و تعداد متغیر پایه‌ها در سطرها آزمایش کرد، نمونه‌اش در کتاب "دارواش"
در سطرها آزمایش کرد، نمونه‌اش در کتاب "دارواش" (۱۹۶۶). نمونه‌ها. دکتر زوس. در برخی کتاب‌های دکتر زوس، سطرهای بسیاری در وزن دوسوکوتاه سروده شده‌اند، مانند در "اگر من سیرک را می‌گرداندم" (۱۹۵۶): ملاقات با سنت نیکلاس. شعر معروف کریسمسی کلمانت کلارک مور «ملاقات با سنت نیکلاس» بیشتر در چهارپایه‌ای دوکوتاه‌آغاز سروده شده است («'Twas the Night before Christmas…») اما هنگام فراخواندن گوزن‌ها، وزن به دوسوکوتاه تغییر می‌کند: بارانی معروف آبی‌رنگ. بخش زیادی از ترانهٔ لئونارد کوهن «بارانی معروف آبی‌رنگ» (۱۹۷۱) در وزن
لئونارد کوهن «بارانی معروف آبی‌رنگ» (۱۹۷۱) در وزن دوسوکوتاه سروده شده است. برای نمونه در بند نخست: ورساچه. ترانهٔ میگوس با نام «ورساچه» (۲۰۱۳) وزن دوسوکوتاه سه‌تایی را در رَپ رایج کرد: I know that / you like it / Versace / my neck and / my wrist is / so sloppy
شاهزاده زینایدا نیکولایونا یوسوپوا (؛ ۲ سپتامبر ۱۸۶۱ – ۲۴ نوامبر ۱۹۳۹)، نجیب‌زاده‌ای روس و تنها وارث بزرگ‌ترین ثروت خصوصی روسیه در زمان خود بود. او به خاطر زیبایی، میهمان‌نوازی باشکوه و فعالیت‌های خیریه گسترده‌اش مشهور بود و یکی از شخصیت‌های برجسته جامعه پیش از انقلاب روسیه به‌شمار می‌آمد. در سال ۱۸۸۲ با کنت فلیکس فلیکسویچ سوماراکوف-الستون ازدواج کرد که مدتی کوتاه به عنوان فرماندار کل منطقه نظامی مسکو خدمت کرد (۱۹۱۴–۱۹۱۵). زینایدا بیشتر به عنوان مادر شاهزاده فلیکس یوسوپوف، قاتل گریگوری راسپوتین شناخته
فلیکس یوسوپوف، قاتل گریگوری راسپوتین شناخته می‌شود. در آوریل ۱۹۱۹ او روسیه را ترک کرد و باقی عمرش را در تبعید گذراند. زندگی اولیه. شاهزاده زینایدا نیکولایونا یوسوپوا تنها فرزند بازمانده شاهزاده نیکولای بوریسوویچ یوسوپوف (۱۲ اکتبر ۱۸۲۷ – ۳۱ ژوئیه ۱۸۹۱)، مارشال دربار امپراتوری، و کنتس تاتیانا الکساندروونا د ریبوپیِر (۲۹ ژوئن ۱۸۲۸ – ۱۴ ژانویه ۱۸۷۹) بود. شاهزاده یوسوپوف حامی هنرها بود و در دفتر نیکلای یکم خدمت می‌کرد. مادر زینایدا، یکی از مهمانداران دربار برای ملکه آلکساندرا فیودوروفنا (شارلوت پروس), دختر کنت
ملکه آلکساندرا فیودوروفنا (شارلوت پروس), دختر کنت الکساندر ایوانوویچ د ریبوپیِر و همسرش اکاترینا میخائیلوونا پوتیمکینا و خواهرزاده گریگوری پوتمکین بود. تنها برادر زینایدا، شاهزاده بوریس نیکولایویچ یوسوپوف، در دوران کودکی درگذشت. او همچنین یک خواهر کوچکتر، شاهزاده تاتیانا نیکولایونا داشت. به عنوان تنها فرزند بازمانده یک زوج برجسته، صاحب موقعیت بالا و بسیار ثروتمند، زینایدا مورد توجه ویژه دربار قرار داشت. او بزرگ‌ترین وارث روسیه در زمان خود و آخرین عضو خانواده House of Yusupov بود. خانواده یوسوپوف که اصالتاً
House of Yusupov بود. خانواده یوسوپوف که اصالتاً تاتار-نوگایی داشتند، ثروت زیادی داشتند که نسل‌ها قبل به دست آمده بود. املاک آن‌ها شامل چهار کاخ در سنت پترزبورگ، سه کاخ در مسکو، ۳۷ ملک در نقاط مختلف روسیه (مانند آرخانگلسکویه، کورسک، ورونژ و پولتاوا) بود. آن‌ها بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ جریب (۴۰۰ کیلومتر مربع) زمین داشتند و صنایعشان شامل کارخانه‌های چغندر قند، آجرسازی، کارخانه چوب‌بری، نساجی و مقوا، معادن آهن، آسیاب‌های آرد، کارخانه‌های تقطیر و میدان‌های نفتی در دریای خزر بود. شاهزاده زینایدا به خاطر هوش،
در دریای خزر بود. شاهزاده زینایدا به خاطر هوش، میهمان‌نوازی، مهارت‌های اجتماعی و زیبایی‌اش شناخته می‌شد؛ ویژگی‌هایی که تا اواخر عمرش باقی ماندند. ازدواج. شاهزاده نیکولای بوریسوویچ یوسوپوف امیدوار بود زینایدا ازدواجی برجسته و شکوهمند داشته باشد، اما در یک مراسم پذیرایی که برای ازدواج او با Alexander of Battenberg ترتیب داده شده بود، زینایدا با کنت فلیکس فلیکسویچ سوماراکوف-الستون (۵ اکتبر ۱۸۵۶ – ۱۰ ژوئن ۱۹۲۸)، ستوان در گارد سواره و پسر کنت فلیکس نیکولایویچ سوماراکوف-الستون ملاقات کرد و عاشق او شد. آن‌ها در ۴
ملاقات کرد و عاشق او شد. آن‌ها در ۴ آوریل ۱۸۸۲ در سن پترزبورگ ازدواج کردند. شاهزاده زینایدا و همسرش چهار پسر داشتند که دو نفر از آن‌ها دوران کودکی را پشت سر گذاشتند: نیکلاس یوسوپوف (۱۸۸۳–۱۹۰۸) و شاهزاده فلیکس فلیکسویچ یوسوپوف (۱۸۸۷–۱۹۶۷). پس از مرگ پدر همسرش در ۱۸۹۱، فلیکس با اجازه ویژه الکساندر سوم، امپراتور روسیه عنوان شاهزاده یوسوپوف و همچنین کنت سوماراکوف-الستون را دریافت کرد و توانست هر دو عنوان را به وارث خود و فرزندان زینایدا منتقل کند. شاهزاده فلیکس در ۱۹۰۴ به عنوان دستیار دوک بزرگ سرگئی
فلیکس در ۱۹۰۴ به عنوان دستیار دوک بزرگ سرگئی الکساندروویچ منصوب شد و فرمانده سواره نظام گارد امپراتوری گردید. در ۱۹۱۴، او به عنوان فرماندار کل مسکو منصوب شد و این سمت را مدتی کوتاه برعهده داشت. علاوه بر کاخ مویکا بزرگ (که به نام کاخ یوسوپوف نیز شناخته می‌شود) در سنت پترزبورگ و املاک متعددشان، این زوج همچنین دارای یک عمارت در Liteyny Avenue بودند که اکنون محل مؤسسه تجارت بین‌الملل، اقتصاد و حقوق سن پترزبورگ است. زینایدا همچنین مالک کاخ در Nevsky Prospect 86 بود. جامعه‌پسندی و خیریه. به عنوان یکی از
86 بود. جامعه‌پسندی و خیریه. به عنوان یکی از شخصیت‌های برجسته جامعه پیش از انقلاب روسیه، زینایدا به خاطر زیبایی، ظرافت و میهمان‌نوازی باشکوهش مشهور بود. در کتاب خاطراتش "Ladies of the Russian Court"، مریِل بوکانان (۱۸۸۶–۱۹۵۹)، دختر آخرین سفیر بریتانیا در روسیه امپراتوری، شاهزاده زینایدا را این‌گونه توصیف کرده است: زینایدا یوسوپوا همچنین به خاطر سخاوتش شناخته می‌شد؛ در آرخانگلسکویه او مدرسه، بیمارستان، خانه، کلیسا و حتی تئاتر ساخت، همه برای استفاده خدمتکاران و ساکنان املاک، و به زندگی آن‌ها توجه زیادی داشت.
و ساکنان املاک، و به زندگی آن‌ها توجه زیادی داشت. پسرش فلیکس بعدها یادآور شد که هیچ‌کس با درخواستی نزد او نیامد و رد نشد و سخاوت او بسیاری را به تحسین واداشت. دوستی او با دوشس بزرگ الیزابت فیودوروونا، بر اساس خیریه مشترک و ایمان، بی‌شک الهام‌بخش الیزابت برای اختصاص دادن خود به کلیسا و فقرا بود. نقاش والنتین سرُف که از قدرتمندان خوشش نمی‌آمد و کسی را چاپلوسی نمی‌کرد، به او گفت: «اگر همه ثروتمندان، شاهزاده خانم، مانند شما بودند، جایی برای بی‌عدالتی باقی نمی‌ماند.» زینایدا پاسخ داد: «بی‌عدالتی قابل ریشه‌کن
زینایدا پاسخ داد: «بی‌عدالتی قابل ریشه‌کن شدن نیست و مخصوصاً با پول، والنتین الکساندروویچ.» حتی در تبعید و زندگی ساده، در خیریه شرکت می‌کرد و عمدتاً از پناهندگان روسی حمایت می‌نمود. او برای مثال، یک آژانس در رم تأسیس کرد که برای مهاجران کار پیدا می‌کرد، پول به کسانی که می‌خواستند حرفه‌ای بیاموزند اهدا می‌کرد و کارگاه‌های خیاطی و غذاخوری‌های رایگان برای پناهندگان روسی راه‌اندازی نمود. شاهزاده زینایدا یوسوپوا به عنوان مهماندار دربار هم برای ماریا فیودوروونا، امپراتریس روسیه و هم آلکساندرا فیودوروفنا، ملکه
امپراتریس روسیه و هم آلکساندرا فیودوروفنا، ملکه روسیه خدمت کرد. او دوست الیزابت هسن و راین، همسر دوک بزرگ سرگئی الکساندروویچ بود. به‌طور خصوصی، او منتقد سختگیر امپراتریس آلکساندرا، خواهر الیزابت، شد. پسر بزرگش، نیکلاس، در سال ۱۹۰۸ در یک دوئل درگذشت و این حادثه سایه‌ای بر بقیه زندگی او انداخت. در فوریه ۱۹۱۴، پسر کوچکش فلیکس با شاهزاده ایرینا الکساندروونا، تنها خواهرزاده تزار نیکلاس دوم و نتیجه چهارم کریستیان نهم، ازدواج کرد. فلیکس به دلیل شرکت در قتل گریگوری راسپوتین از دربار افتاد؛ امپراتریس آلکساندرا
راسپوتین از دربار افتاد؛ امپراتریس آلکساندرا خواست او را بلافاصله اعدام کنند، اما این کار انجام نشد. مادرش از اقدامات او حمایت کرد، زیرا مرگ راسپوتین را برای بهبود وضعیت روسیه حیاتی می‌دید، زیرا شهرت تزار و امپراتریس توسط نفوذ آشکار راسپوتین بر آن‌ها خدشه‌دار شده بود؛ نظر بیشتر اشراف نیز همین بود، مانند مادر تزار، امپراتریس مادر ماریا فیودوروونا و خواهر امپراتریس، دوشس بزرگ الیزابت فیودوروونا. فلیکس یوسوپوف سپس به املاک خود در کریمه رفت و خانواده‌اش او را همراهی کردند. انقلاب و تبعید. در سال ۱۹۱۷، با وقوع
کردند. انقلاب و تبعید. در سال ۱۹۱۷، با وقوع انقلاب و کناره‌گیری تزار، یوسوپوف‌ها به شهر بازگشتند، اما آشوب و خشونت برای زینایدا طاقت‌فرسا بود و آن‌ها دوباره به کریمه رفتند. انتظار می‌رفت هرج‌ومرج به زودی پایان یابد و اکثر اشراف به باززایی روسیه امید داشتند. پسرش، فلیکس، توانست به شهر بازگردد تا تعدادی از نقاشی‌های رمبراندت و جواهرات را بازیابی کند؛ بقیه، برای مثال، زیر پله‌های کاخ یوسوپوف در مسکو مخفی شدند. اما پس از انقلاب اکتبر، این امیدها از بین رفت. مالکیت خصوصی لغو و مصادره شد؛ یوسوپوف‌ها همه چیز، از
خصوصی لغو و مصادره شد؛ یوسوپوف‌ها همه چیز، از جمله ثروت عظیم، کاخ‌ها، املاک و جواهرات خود را از دست دادند. در سال ۱۹۲۵، ثروت مخفی‌شده زیر پله‌ها پیدا شد و مانند دارایی‌های دیگر «مردم سابق» (اشراف سابق) فروخته شد. در آوریل ۱۹۱۹، شاهزاده زینایدا نهایتاً روسیه را همراه با ۳۹ نفر از رومانوف‌ها، از جمله امپراتریس مادر، ترک کرد. این تنها زمانی رخ داد که تهدید بلشویک‌های در حال نزدیک شدن غیرقابل چشم‌پوشی شد. او و همسرش به رم رفتند و در شرایط محدود زندگی کردند. پس از مرگ همسرش، به پاریس نقل مکان کرد و در آپارتمانی
مرگ همسرش، به پاریس نقل مکان کرد و در آپارتمانی با پسرش فلیکس و همسرش زندگی کرد و از دختر آن‌ها مراقبت نمود. شاهزاده زینایدا یوسوپوا در ۱۹۳۹ درگذشت و در Sainte-Geneviève-des-Bois Russian Cemetery به خاک سپرده شد. فرزندان. زینایدا و فلیکس دو پسر داشتند: در سال ۱۹۱۰، فلیکس رابطه‌ای عاشقانه با دخترخوانده‌اش آغاز کرد که به نام همسرش نامگذاری شده بود. آن‌ها سه فرزند با هم داشتند که دو نفر از آن‌ها دوران کودکی را پشت سر گذاشتند. کلکسیون جواهرات. به‌عنوان سرپرست یکی از مهم‌ترین خانواده‌های اشرافی روسیه، او همچنین
از مهم‌ترین خانواده‌های اشرافی روسیه، او همچنین ثروت عظیمی به ارث برد که شامل بزرگ‌ترین مجموعه جواهرات تاریخی در روسیه می‌شد، تنها پس از خزانه‌های دودمان رومانوف. او صاحب ۲۱ تاج، ۲۵۵ سنجاق سینه، ۴۲ دستبند، ۲۱۰ کیلوگرم انواع آثار هنری و صدها هزار سنگ قیمتی بود. برخی از جواهرات مشهور شامل: مروارید لا پلگرینا (اواسط قرن ۱۶)، 'Polar Star Diamond' (الماس ۴۱٫۲۸ قیراطی)، 'La Régente Pearl' (پنجمین مروارید بزرگ جهان)، الماس «سر قوچ» قرن ۱۷ (۱۷٫۴۷ قیراط)، الماس «سلطان مراکش» قرن ۱۷ (۳۵٫۶۷ قیراط، چهارمین الماس آبی
مراکش» قرن ۱۷ (۳۵٫۶۷ قیراط، چهارمین الماس آبی بزرگ جهان)، گوشواره‌های الماسی ماریا آنتوانت قرن ۱۷ (دو الماس ۳۴٫۵۹ قیراطی)، تندیس یاقوت کبود «ونوس آبی» (تندیس ۴ اینچی از خدایگان ونوس روی یک اسپینل بزرگ) و همچنین «بودای یاقوتی» قرن ۱۵ (مجسمه یاقوت ۷۰+ قیراط). پس از فرار از انقلاب انقلاب روسیه، او مجبور شد تمام دارایی‌های مالی خود را پشت سر بگذارد: مجموعه جواهراتش زیر یک پلکان در کاخش در مسکو پنهان شد به امید آن که در بازگشت به روسیه بتواند از آن‌ها استفاده کند. با این حال، تمام آن‌ها توسط بلشویک در سال ۱۹۲۵
با این حال، تمام آن‌ها توسط بلشویک در سال ۱۹۲۵ پیدا و فروخته شدند. در طول تبعید، او تنها جواهرات بزرگ را با خود برد و آن‌ها را برای تأمین خانواده و امور خیریه فروخت.
دوبلندانجام (به انگلیسی: "Bacchius" یا "Bacchic") یکی از پایه‌های عروضی در وزن شعر کلاسیک است. این پایه از سه هجا ساخته می‌شود: نخست یک هجای کوتاه و سپس دو هجای بلند (◡ – –). نام آن از باکوس (خدای شراب و سرمستی در اساطیر یونانی) گرفته شده است. کاربرد. در شعر یونانی و شعر لاتین، دوبلندانجام بیشتر در ترکیب با پایه‌های دیگر به کار می‌رود تا وزن‌های متنوع‌تری پدیدآورد. برخلاف پایه‌هایی چون بلندانجام یا دوکوتاه‌آغاز، به‌ندرت به‌تنهایی وزن یک شعر کامل را تشکیل می‌دهد. در شعر تکیه‌ای (انگلیسی و زبان‌های جدید)،
می‌دهد. در شعر تکیه‌ای (انگلیسی و زبان‌های جدید)، معادل آن یک هجا بی‌تکیه در آغاز و دو هجای پرتکیه در ادامه است. نمونه. در زبان انگلیسی می‌توان ساختار این پایه را چنین دید:
الیزاوتا پتروونا گلینکا (، که به نام دکتر لیزا () نیز شناخته می‌شود؛ ۲۰ فوریه ۱۹۶۲ – ۲۵ دسامبر ۲۰۱۶) پزشک و شخصیت عمومی روس بود که خیریهٔ "Spravedlivaya Pomoshch" ("کمک منصفانه") را تأسیس کرد. او توسط برخی اعضای دولت اوکراین به کودک‌ربایی در جنگ روسیه و اوکراین متهم شد. گلینکا در سقوط یک هواپیمای نظامی روسیه در مسیر سوریه جان باخت. زندگی اولیه. گلینکا در مسکو به دنیا آمد. او در مؤسسه ملی تحقیقات پزشکی روسیه در مسکو تحصیل کرد و در رشته بیهوشی کودکان فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۸۶ به ایالات متحده مهاجرت کرد،
شد. در سال ۱۹۸۶ به ایالات متحده مهاجرت کرد، جایی که مراقبت‌های مراقبت تسکینی را آموخت و با فعالیت‌های هاسپیسها آشنا شد. پس از بازگشت به روسیه، در اولین هاسپیس مسکو که توسط مادر نویتا فدرمسِر، ورا میلیونشیکوا تأسیس شده بود، شروع به کار کرد. در اواخر دهه ۱۹۹۰، زمانی که همسر گلینکا، گلب گلبویچ گلینکا، به مدت دو سال به کی‌یف، اوکراین منتقل شد، او نیز به کی‌یف نقل مکان کرد و در راه‌اندازی مراقبت تسکینی در مرکز سرطان کی‌یف فعالیت کرد. در سپتامبر ۲۰۰۱ با کمک VALE Hospice International، اولین هاسپیس عمومی در کی‌یف
International، اولین هاسپیس عمومی در کی‌یف را افتتاح کرد. در سال ۲۰۰۷، زمانی که مادرش به شدت بیمار شد، گلینکا به مسکو بازگشت. حرفه. اولین پروژه خیریهٔ گلینکا در سال ۱۹۹۹ آغاز شد، زمانی که اولین هاسپیس عمومی در کی‌یف، اوکراین را افتتاح کرد. او بعدها صندوق VALE Hospice International مستقر در ایالات متحده را تأسیس کرد و عضو هیئت مدیرهٔ Vera Hospice Charity Fund در مسکو بود. در سال ۲۰۰۷ او یک سازمان مردم‌نهاد انسانی به نام 'Spravedlivaya Pomoshch' (به انگلیسی، Fair Care, Fair Aid یا Fair Help) تأسیس کرد. این
Fair Care, Fair Aid یا Fair Help) تأسیس کرد. این سازمان برای حمایت از بیماران مبتلا به سرطان در مرحله پایانی و افراد کم‌درآمد و بی‌خانمان با ارائه تجهیزات پزشکی، کمک‌های مالی و حقوقی و سایر خدمات ضروری فعالیت می‌کرد. بنیاد Fair Care طرح‌های عمومی متعددی را هدایت کرد. این بنیاد به بی‌خانمان‌ها کمک می‌کرد و غذای رایگان و کمک‌های پزشکی ارائه می‌داد، برنامه‌های مراقبت تسکینی برای بیماران مبتلا به بیماری‌های شدید اجرا می‌کرد و کمک‌های انسانی را به قربانیان بلایای طبیعی جمع‌آوری و توزیع می‌کرد. در ژانویه ۲۰۱۲،
طبیعی جمع‌آوری و توزیع می‌کرد. در ژانویه ۲۰۱۲، گلینکا همراه با پانزده شخصیت رسانه‌ای و فعال مخالف، «لیگ رأی‌دهندگان» را در واکنش به اعتراضات ۲۰۱۳–۲۰۱۱ روسیه تأسیس کرد. اهداف اعلام شدهٔ آن‌ها شامل رعایت حقوق انتخاباتی، سازماندهی راهپیمایی‌های عمومی، آموزش ناظران و انتشار فهرست‌های کمیسیون‌های انتخاباتی، از جمله فهرست سیاه بود. کمی بعد یک بازرسی مالیاتی ناگهانی به دفاتر Fair Aid رسید و در نتیجه، تمام دارایی‌های مالی برای مدتی مسدود شد. در ۱ فوریه این دارایی‌ها آزاد شدند و صندوق به فعالیت خود ادامه داد. در
آزاد شدند و صندوق به فعالیت خود ادامه داد. در همان سال، گلینکا عضو کمیته فدرال جامعه مدنی سکوی مدنی شد و از میخائیل پروخوروف در انتخابات ریاست‌جمهوری روسیه (۲۰۱۲) حمایت کرد. از نوامبر ۲۰۱۲، گلینکا عضو شورای ریاست‌جمهوری روسیه برای نهادهای جامعه مدنی و حقوق بشر بود. تجاوز پنهانی روسیه به اوکراین. با آغاز جنگ روسیه و اوکراین در سال ۲۰۱۴، گلینکا در جابجایی کودکان اوکراینی از مناطقی که تحت کنترل جدایی‌طلبان حمایت‌شده توسط روسیه بود، مشارکت کرد. کودکان بدون اجازه مقامات از مرز دولتی عبور داده می‌شدند که منجر به
مقامات از مرز دولتی عبور داده می‌شدند که منجر به اتهام «ربودن» کودکان توسط برخی از مسئولان دولت اوکراین شد. سخنگوی وزارت امور خارجه اوکراین اعلام کرد که «هر گونه جابجایی کودکان شهروند اوکراین از مرز دولتی باید صرفاً در انطباق کامل با قوانین اوکراین، در حضور اسناد مجوز مرتبط، و همچنین اسناد هویت و اثبات تابعیت اوکراینی کودک انجام شود. &lt;...&gt; جابجایی کودکان از مرز دولتی اوکراین بدون رعایت این الزامات موجب مسئولیت قانونی خواهد شد و به‌عنوان ربایش بین‌المللی کودکان در نظر گرفته می‌شود.» سازمان او همچنین
کودکان در نظر گرفته می‌شود.» سازمان او همچنین در ارائه تجهیزات پزشکی، ملزومات و غذا به بیمارستان‌های دونتسک و لوهانسک فعال بود، با این حال گلینکا شکایت داشت که بررسی‌های گمرکی برای کاروان‌های کامیون آن‌ها کند و دشوار است و تحویل کمک‌ها را به تأخیر می‌اندازد. با وجود جنگ در دونباس، گلینکا گفت که او نیروهای روسیه را در دونتسک ندیده است و این درگیری را یک جنگ داخلی می‌دانست. جوایز. در سال ۲۰۱۲ گلینکا موفق به دریافت جایزه نشان دوستی شد و در سال ۲۰۱۵، Decoration "For Beneficence" را دریافت کرد. در دسامبر ۲۰۱۶،
"For Beneficence" را دریافت کرد. در دسامبر ۲۰۱۶، رئیس‌جمهور روسیه ولادیمیر پوتین جایزه ملی دیگری، State Prize of the Russian Federation، را به او اهدا کرد، به دلیل دستاوردهای برجسته در امور خیریه و فعالیت‌های حقوق بشری. درگذشت. گلینکا در حادثه سقوط هواپیمای نظامی روسیه ۲۰۱۶ در ۲۵ دسامبر ۲۰۱۶ در مسیر سفر به لاذقیه برای تحویل تجهیزات پزشکی به بیمارستان دانشگاه لاذقیه درگذشت. پرونده کیفری مربوط به سقوط هواپیما در سال ۲۰۱۹ به دلیل عدم وجود جرم بسته شد. زندگی شخصی. گلینکا با یک وکیل ورشکستگی، گلب گلینکا، ازدواج
گلینکا با یک وکیل ورشکستگی، گلب گلینکا، ازدواج کرده بود. میراث. پس از درگذشت او، بنیاد دکتر لیزا 'Spravedlivaya Pomoshch' ("کمک منصفانه") به فعالیت خود ادامه داد و طی چند سال توسعه یافت و به عنوان یک صندوق بین‌المللی ثبت شد. با گذشت زمان، کمک‌های روان‌شناسی به همراه برنامه‌های اجتماعی برای بازگرداندن بی‌خانمان‌های سابق به جامعه اضافه شد. در ۲۰ فوریه ۲۰۱۸، صندوق خیریه جدید 'دکتر لیزا' توسط همکاران سابق او تأسیس شد و گلب گلینکا برای ریاست هیئت مدیره دعوت شد. دوست گلینکا، لانا ژورکینا، سازمان خیریه 'خانه
شد. دوست گلینکا، لانا ژورکینا، سازمان خیریه 'خانه دوستان' را تأسیس کرد که به بی‌خانمان‌ها کمک می‌کند.
دوبلندآغاز (، آنتی‌باکیوس) یکی از پایه‌های عروضی است که درست وارونهٔ دوبلندانجام (باکیوس) به‌شمار می‌آید. این پایه از سه هجا ساخته می‌شود: الگوی آن چنین است: – – ◡ نام «Antibacchius» در یونانی به معنای «برابر یا مخالف با باکیوس» است، زیرا ساختارش وارونهٔ پایهٔ دوبلندانجام (◡ – –) است. نمونهٔ ساده. اگر بخواهیم در انگلیسی مثالی ساده بیاوریم:
شاهزاده یکاترینا رومانوفنا داشکوا (متولد کنتس وورونتسوا; ; ۲۸ مارس ۱۷۴۳ – ۱۵ ژانویه ۱۸۱۰) او یک اشراف‌زاده روس بود و یکی از شخصیت‌های برجسته روشنگری روسیه و دوست نزدیک ملکه کاترین کبیر بود. او در "کودتا"یی که کاترین را بر تخت سلطنت نشاند، نقش داشت. وورونتسوا-داشکوا نخستین زن جهان بود که ریاست یک آکادمی علوم روسیه را برعهده گرفت، نخستین زن اروپا که صاحب یک سمت دولتی شد، و رئیس آکادمی روسیه بود که در تأسیس آن نقش داشت. او همچنین آثار متعددی در موضوعات گوناگون منتشر کرد، چه به صورت اصلی و چه ترجمه‌شده، و توسط
منتشر کرد، چه به صورت اصلی و چه ترجمه‌شده، و توسط بنجامین فرانکلین دعوت شد تا نخستین عضو زن انجمن فیلسوفان آمریکا شود. زندگی اولیه و تحصیلات. یکاترینا رومانوفنا در یک خانواده قدیمی خاندان وورونتسوف متولد شد. او دختر کنت Roman Vorontsov (۱۷۱۷–۱۷۸۳)، عضو سنات، و همسرش، مارفا ایوانونا سورمینا (۱۷۱۸–۱۷۴۵)، شاهزاده سابق دولگوروکوا بود. عمو میشائل ایلارینویچ و برادر بزرگ‌تر الکساندر هر دو به عنوان صدر اعظم خدمت کردند. برادر کوچک‌تر او سمیون سفیر روسیه در بریتانیا بود و به عنوان یک Anglophile مشهور بود. او دو
بود و به عنوان یک Anglophile مشهور بود. او دو خواهر بزرگ‌تر داشت: ماریا، بعدها کنتس بوتورلین، که با کنت پیتر بوتورلین ازدواج کرد، و الیزابت که با مشاور دولتی الکساندر پولیانسکی ازدواج کرد. از جمله پدر و مادر خواندهٔ او می‌توان به الیزابت روسیه و دوک بزرگ پیتر پتروویچ، بعدها پتر سوم اشاره کرد؛ مادرش خدمتکار دربار و دوست نزدیک ملکه بود. وقتی یکاترینا تنها ۲ سال داشت، مارفا درگذشت و کنت رومان پدری غایب بود، بنابراین فرزندان به مکان‌های مختلف فرستاده شدند. الکساندر در کنار پدر ماند، اما سمیون در روستا توسط
در کنار پدر ماند، اما سمیون در روستا توسط پدربزرگ بزرگ شد و سه خواهر نزد عموی خود میشائل در کاخ مجلل وورونتسوف رفتند که تحصیلات بسیار خوبی به آنها داد و در این زمینه هیچ هزینه‌ای صرفه‌جویی نکرد. یکاترینا چندین زبان (روسی، فرانسوی، ایتالیایی و آلمانی) آموخت، ریاضیات را در دانشگاه دولتی مسکو مطالعه کرد و ادبیات فرانسه را خواند – به گفتهٔ خاطراتش، نویسندگان مورد علاقه او پیر بل، مونتسکیو، نیکولا بوالو و ولتر بودند. او از سنین کم به سیاست علاقه‌مند شد و عمویش اجازه داد تا نامه‌های دیپلماتیک روس‌ها به شخصیت‌های
داد تا نامه‌های دیپلماتیک روس‌ها به شخصیت‌های برجسته خارجی، از جمله امپراتور چین، را بخواند (که محتوای آن را در خاطرات خود توضیح داده است)، که بینشی واقعی از عملکرد دیپلماسی به او داد. او باهوش، پرمطالعه و با سواد بار آمد. زندگی در دربار و ازدواج. مانند خواهران بزرگ‌ترش، یکاترینا در دوران نوجوانی به دربار روسیه رفت و با حمایت پدرخوانده‌اش، ملکه الیزابت اول، به عنوان یکی از خدمتکاران ویژه او منصوب شد. در آنجا با دوشس بزرگ یکاترینا الکسیونا، ۱۴ سال بزرگ‌تر از خود، آشنا شد و دوستی آن‌ها بر پایهٔ عشق مشترک به
خود، آشنا شد و دوستی آن‌ها بر پایهٔ عشق مشترک به ادبیات، به ویژه نویسندگان فرانسوی عصر روشنگری مانند ولتر، شکل گرفت. او در دوران دشوار ازدواج دوشس بزرگ از او حمایت کرد. برای شرم یکاترینا، خواهرش الیزابت معشوقهٔ پتر شد. در سن ۱۵ سالگی، او با شاهزاده ۲۲ ساله میخائل داشکوف از گارد امپراتوری آشنا شد و عاشق یکدیگر شدند. این زوج در مسکو زندگی کردند و یک سال بعد، در فوریه ۱۷۵۹ ازدواج کردند. او به عنوان "شاهزاده وورونتسوا-داشکوا" یا به سادگی "شاهزاده داشکوا" شناخته شد. این زوج سه فرزند داشتند: آناستازیا (متولد
شد. این زوج سه فرزند داشتند: آناستازیا (متولد فوریه ۱۷۶۰)، میخائل (متولد ژانویه ۱۷۶۱) و پاول (متولد مه ۱۷۶۳). پسر او میخائل در پاییز ۱۷۶۲ درگذشت. کودتای کاترین. این زوج دوست صمیمی دوشس بزرگ یکاترینا الکسیونا بودند و از دوک بزرگ پتر خوششان نمی‌آمد، زیرا نگران آیندهٔ روسیه تحت سلطنت تزار آیندهٔ طرفدار پروس بودند. در دسامبر ۱۷۶۱، ملکه الیزابت به شدت بیمار شد و در ۵ ژانویه ۱۷۶۲ درگذشت. برادرزادهٔ او به تخت سلطنت نشست، سیاست‌های او را تغییر داد و موضعی تسلیم‌گرایانه نسبت به بت خود و دشمن روسیه، فردریک کبیر،
نسبت به بت خود و دشمن روسیه، فردریک کبیر، اتخاذ کرد که باعث نارضایتی دربار و ارتش شد. یکاترینا همراه با چندین اشراف‌زاده و اعضای گارد امپراتوری، در ۲۸ ژوئن ۱۷۶۲ یک "کودتای دولتی" علیه او رهبری کرد که همسرش را بر تخت سلطنت نشاند. او همچنان وفادار به ملکه تازه تاجگذاری‌شده، کاترین، باقی ماند. با این حال، دوستی آن‌ها به رابطه‌ای دورتر تبدیل شد، زیرا یکاترینا اغلب از مردانی که ملکه به عنوان معشوق انتخاب می‌کرد، ناراضی بود و از توجه و محبت نشان‌داده‌شده به آن‌ها گاهی آزرده می‌شد. او همچنین وقتی درخواستش برای
گاهی آزرده می‌شد. او همچنین وقتی درخواستش برای تبدیل شدن به سرهنگ گارد امپراتوری رد شد، ناامید شد. همچنین تنش‌هایی بر سر آنچه کاترین کبیر در نامه‌هایش از آن به عنوان شرح مبالغه‌آمیز از نقش یکاترینا در رهبری "کودتا" یاد کرده بود، وجود داشت. ممکن است کاترین این کار را برای کم‌ارزش کردن اراده و جاه‌طلبی یکاترینا انجام داده باشد، زیرا او را به عنوان رقیبی بالقوه می‌دید که می‌توانست او را از تخت سلطنت کنار بزند، همان‌طور که قبلاً در رساندن او به تخت نقش داشت. سفرهای خارجی. با مرگ شاهزاده داشکوف در ۱۷۶۴،
سفرهای خارجی. با مرگ شاهزاده داشکوف در ۱۷۶۴، یکاترینا تصمیم گرفت تا اجازهٔ ترک دربار را درخواست کند و اجازه دریافت کرد و از ۱۷۶۸ سفر ۱۴ ساله‌ای در اروپا آغاز کرد، جایی که در چندین دربار با احترام و تحسین استقبال شد. پاریس. در پاریس، او دوستان خوبی مانند دنی دیدرو و ولتر پیدا کرد که او را تحسین و احترام می‌کردند. همچنین در ۳ فوریه ۱۷۸۱ با بنجامین فرانکلین در پایتخت فرانسه دیدار کرد و آن‌ها دوستان نزدیک شدند، با هم مکاتبه می‌کردند و احترام و تحسین متقابل نشان می‌دادند. بریتانیا و ایرلند. یکاترینا همچنین با
می‌دادند. بریتانیا و ایرلند. یکاترینا همچنین با دیوید گریک، دکتر بلر و پرینسیپل ویلیام رابرتسون مکاتبه داشت و در سفرش به بریتانیا با آن‌ها ملاقات کرد و تحصیلات پسرش پاول را به رابرتسون سپرد. او همچنین با نقاش انگلیسی Georgiana Hare-Naylor، دختر Jonathan Shipley، که در لندن ملاقات کرده بود، دوست شد. او از دسامبر ۱۷۷۶ تا ژوئن ۱۷۷۹ در ادینبرو در کاخ هولی‌رود زندگی کرد، جایی که در یک دوئل با شمشیر با یک خانم دیگر شرکت کرد و زخمی شد و مجموعه‌ای از مدال‌های یادبود روسیه را به دانشگاه ادینبرو به مناسبت
یادبود روسیه را به دانشگاه ادینبرو به مناسبت فارغ‌التحصیلی پسرش پاول اهدا کرد. پس از بهبودی از زخم دوئل، به ایرلند سفر کرد تا از دوستش لیدی کاترین همیلتون دیدن کند، دختر جان رایدر، اسقف اعظم توآم. او در نقاشی اثر فرانسیس ویتلی دیده می‌شود که از بالکن، بازبینی داوطلبان دوبلین را در ۴ نوامبر ۱۷۷۹، طی سفر ایرلندی‌اش، تماشا می‌کند. حرفه. در پایان ۱۷۸۲، یکاترینا به روسیه بازگشت و توسط ملکه با استقبال مواجه شد. پسرش پاول به عنوان دستیار گریگوری پوتمکین خدمت می‌کرد و در ژانویه ۱۷۸۸ با زنی از طبقه پایین، آنا
می‌کرد و در ژانویه ۱۷۸۸ با زنی از طبقه پایین، آنا آلفرووا، ازدواج کرد، ولی بعداً او را ترک کرد و معشوقه‌اش شد. دخترش آناستازیا به ازدواج اجباری وادار شد، که با بدهی و چندین رسوایی پایان یافت. در ژانویه ۱۷۸۳، شاهزاده به دستور کاترین کبیر به عنوان مدیر آکادمی علوم روسیه (که اکنون به نام آکادمی علوم روسیه شناخته می‌شود) منصوب شد. او نخستین زن جهان بود که ریاست یک آکادمی ملی علوم را برعهده گرفت. به عنوان زبان‌شناس نیز مشهور بود و آکادمی را به سوی اعتبار فکری و علمی هدایت کرد. در اکتبر ۱۷۸۳، یکاترینا همچنین به