payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و با اعدام کل خانواده‌های جناح ضد چینگ، از جمله زنان و کودکان، آنها را مجازات کردند. دالایی لاما به صومعه لیتانگ در خام فرستاده شد. پنچن لاما به لهاسا آورده شد و به او قدرت دنیوی بر تسانگ و نگاری داده شد و به این ترتیب یک تقسیم سرزمینی بین دو لامای عالی‌رتبه ایجاد شد که به یکی از ویژگی‌های دیرپای سیاست چین در قبال تبت تبدیل شد. دو آمبان در لهاسا مستقر شدند و تعداد سربازان چینگ افزایش یافت. در دهه ۱۷۳۰، سربازان چینگ دوباره کاهش یافتند و پولهانه قدرت و اقتدار بیشتری به دست آورد. دالایی لاما در سال ۱۷۳۵ به
بیشتری به دست آورد. دالایی لاما در سال ۱۷۳۵ به لهاسا بازگشت، اما قدرت دنیوی در دست پولهانه باقی ماند. چینگ، پولهانه را یک مأمور وفادار و حاکمی مؤثر بر یک تبت باثبات یافت، بنابراین او تا زمان مرگش در سال ۱۷۴۷ حاکم بود. در مکان‌های متعددی مانند لهاسا، باتانگ، دارتسندو، لهاری، چامدو و لیتانگ، سربازان ارتش استاندارد سبز در طول جنگ جونغار مستقر بودند. سربازان ارتش استاندارد سبز و پرچمداران مانچو هر دو بخشی از نیروی چینگ بودند که در جنگ علیه جونغارها در تبت جنگیدند. گفته می‌شود که فرمانده سیچوآن، یو ژونگ‌چی (از
گفته می‌شود که فرمانده سیچوآن، یو ژونگ‌چی (از نوادگان یو فی)، زمانی که ۲٬۰۰۰ سرباز استاندارد سبز و ۱٬۰۰۰ سرباز مانچوی «مسیر سیچوآن» لهاسا را تصرف کردند، اولین کسی بود که وارد لهاسا شد. به گفته مارک سی. الیوت، پس از سال ۱۷۲۸، چینگ به جای پرچمداران، از سربازان ارتش استاندارد سبز برای پادگان لهاسا استفاده کرد. به گفته ایولین اس. راوسکی، هم ارتش استاندارد سبز و هم پرچمداران، پادگان چینگ در تبت را تشکیل می‌دادند. به گفته سابینه دابرینگهاوس، بیش از ۱٬۳۰۰ سرباز چینی استاندارد سبز توسط چینگ در تبت مستقر شدند تا از
استاندارد سبز توسط چینگ در تبت مستقر شدند تا از ارتش ۳٬۰۰۰ نفری تبت پشتیبانی کنند. دولت چینگ در سال ۱۷۲۴ مناطق آمادو و خام را به استان چینگهای تبدیل کرده بود و در سال ۱۷۲۸، خام شرقی را به استان‌های همجوار چین ضمیمه کرد. دولت چینگ یک کمیسر مقیم ("آمبان") به لهاسا فرستاد. پسر پولهانه، گیورمه نامگیال، پس از مرگ پدرش در سال ۱۷۴۷ جانشین او شد. "آمبان"ها به این باور رسیدند که او قصد شورش دارد، بنابراین او را کشتند. خبر این حادثه به بیرون درز کرد و شورش در شهر به وقوع پیوست و مردم با کشتن "آمبان"ها انتقام مرگ
به وقوع پیوست و مردم با کشتن "آمبان"ها انتقام مرگ نایب‌السلطنه را گرفتند. دالایی لاما مداخله کرد و نظم را در لهاسا برقرار نمود. امپراتور چیان‌لونگ (جانشین یونگ‌ژنگ) نیروهای چینگ را برای اعدام خانواده گیورمه نامگیال و هفت نفر از اعضای گروهی که "آمبان"ها را کشته بودند، فرستاد. امپراتور بار دیگر دولت تبت ("کاشاگ") را سازماندهی کرد و ظاهراً قدرت دنیوی را به دالایی لاما بازگرداند، اما در واقع قدرت را در دستان "آمبان"های (جدید) تثبیت کرد. گسترش کنترل بر تبت. شکست تهاجم نپال در سال ۱۷۹۱، کنترل چینگ بر تبت را
شکست تهاجم نپال در سال ۱۷۹۱، کنترل چینگ بر تبت را افزایش داد. از آن لحظه به بعد، تمام امور مهم باید به "آمبان"ها ارائه می‌شد. این امر قدرت "آمبان"ها را تقویت کرد. "آمبان"ها در مسئولیت امور سیاسی تبت، بالاتر از کاشاگ و نایب‌السلطنه‌ها قرار گرفتند. دالایی لاما و پنچن لاما دیگر اجازه نداشتند مستقیماً به امپراتور چینگ عریضه بنویسند، بلکه فقط می‌توانستند از طریق "آمبان"ها این کار را انجام دهند. "آمبان"ها کنترل دفاع مرزی و امور خارجی تبت را به دست گرفتند. "آمبان"ها فرماندهی پادگان چینگ و ارتش تبت (که قدرت آن
فرماندهی پادگان چینگ و ارتش تبت (که قدرت آن ۳٬۰۰۰ نفر تعیین شده بود) را بر عهده گرفتند. تجارت نیز محدود شد و سفر فقط با اسنادی که توسط "آمبان"ها صادر می‌شد، امکان‌پذیر بود. "آمبان"ها موظف بودند تمام تصمیمات قضایی را بازبینی کنند. با این حال، به گفته وارن اسمیت، این دستورالعمل‌ها یا هرگز به‌طور کامل اجرا نشدند یا به سرعت کنار گذاشته شدند، زیرا چینگ بیشتر به یک ژست نمادین از اقتدار علاقه‌مند بود تا حاکمیت واقعی. در سال ۱۸۴۱، دودمان دوگرای هندو تلاش کرد تا اقتدار خود را بر او-تسانگ برقرار کند، اما در جنگ چین
خود را بر او-تسانگ برقرار کند، اما در جنگ چین و سیک (۱۸۴۱–۱۸۴۲) شکست خورد. در اواسط قرن نوزدهم، جامعه‌ای از سربازان چینی از سیچوآن که با یک آمبان وارد شده بودند و با زنان تبتی ازدواج کرده بودند، در محله لوبوی لهاسا ساکن شدند. در آنجا، نوادگان آنها جامعه‌ای تشکیل دادند و در فرهنگ تبتی ادغام شدند. هبالین محلی بود که سربازان مسلمان چینی و فرزندانشان در آن زندگی می‌کردند، در حالی که لوبو محلی بود که سربازان چینی هان و فرزندانشان در آنجا ساکن بودند. تأثیرات اروپایی در تبت. اولین اروپایی‌هایی که به تبت رسیدند،
در تبت. اولین اروپایی‌هایی که به تبت رسیدند، مبلغان پرتغالی بودند که اولین بار در سال ۱۶۲۴ به رهبری آنتونیو د آندراده وارد شدند. تبتی‌ها از آنها استقبال کردند و به آنها اجازه دادند یک کلیسا بسازند. قرن هجدهم شاهد ورود یسوعیان و کاپوسن‌های بیشتری از اروپا بود. آنها به تدریج با مخالفت لاماهای تبتی روبرو شدند که سرانجام در سال ۱۷۴۵ آنها را از تبت اخراج کردند. بازدیدکنندگان دیگر عبارت بودند از یک نجیب‌زاده اسکاتلندی به نام جورج بوگل در سال ۱۷۷۴ که برای بررسی تجارت برای کمپانی هند شرقی بریتانیا به شیگاتسه آمد و
برای کمپانی هند شرقی بریتانیا به شیگاتسه آمد و اولین سیب‌زمینی‌ها را به تبت معرفی کرد. پس از سال ۱۷۹۲، تبت تحت نفوذ چین، مرزهای خود را به روی اروپایی‌ها بست و در طول قرن نوزدهم، تنها سه غربی، انگلیسی توماس منینگ و دو مبلغ فرانسوی هوک و گابت به لهاسا رسیدند، اگرچه تعدادی توانستند در حاشیه تبت سفر کنند. در طول قرن نوزدهم، امپراتوری بریتانیا از شمال هند به هیمالیا و افغانستان در حال پیشروی بود و امپراتوری روسیهی تزارها در حال گسترش به سمت جنوب به آسیای مرکزی بود. هر یک از این قدرت‌ها به نیات دیگری در تبت
بود. هر یک از این قدرت‌ها به نیات دیگری در تبت مشکوک شدند. اما تبت توجه بسیاری از کاشفان را به خود جلب کرد. در سال ۱۸۴۰، شاندور کوروشی چوما به دارجلینگ رسید، به این امید که بتواند منشأ گروه قومی مجار را ردیابی کند، اما پیش از آنکه بتواند وارد تبت شود، درگذشت. در سال ۱۸۶۵، بریتانیای کبیر به‌طور مخفیانه شروع به نقشه‌برداری از تبت کرد. جاسوسان-نقشه‌برداران هندی آموزش‌دیده که به عنوان زائر یا تاجر درآمده بودند و پاندیت نامیده می‌شدند، گام‌های خود را در سفرهایشان در سراسر تبت می‌شمردند و شب‌ها اندازه‌گیری
در سراسر تبت می‌شمردند و شب‌ها اندازه‌گیری می‌کردند. ناین سینگ، مشهورترین آنها، طول جغرافیایی، عرض جغرافیایی و ارتفاع لهاسا را اندازه‌گیری کرد و مسیر رود یارلونگ تسانگپو را ردیابی کرد. لشکرکشی بریتانیا به تبت. در آغاز قرن بیستم، بریتانیا و امپراتوری روسیه برای برتری در آسیای مرکزی در بازی بزرگ با یکدیگر رقابت می‌کردند. بریتانیا که قادر به برقراری تماس‌های دیپلماتیک با دولت تبت نبود و نگران گزارش‌هایی از معاملات آنها با روسیه بود، در سال‌های ۱۹۰۳–۰۴، یک هیئت اعزامی بریتانیایی به رهبری کلنل فرانسیس
یک هیئت اعزامی بریتانیایی به رهبری کلنل فرانسیس یانگهاسبند را به لهاسا فرستاد تا یک توافقنامه تجاری را تحمیل کند و از برقراری رابطه تبتی‌ها با روس‌ها جلوگیری نماید. در پاسخ، وزارت خارجه چینگ ادعا کرد که چین بر تبت حاکمیت دارد، که این اولین بیانیه واضح چنین ادعایی بود. پیش از رسیدن هیئت اعزامی بریتانیا به لهاسا، دالایی لامای سیزدهم به مغولستان بیرونی گریخت و سپس در سال ۱۹۰۸ به پکن رفت. لشکرکشی بریتانیا یکی از محرک‌های شورش تبت در ۱۹۰۵ در صومعه باتانگ بود، زمانی که لاماهای تبتی ضد خارجی، مبلغان فرانسوی،
زمانی که لاماهای تبتی ضد خارجی، مبلغان فرانسوی، مقامات مانچو و هان چینگ و مسیحیان تازه گرویده را قتل‌عام کردند تا اینکه نیروهای چینگ شورش را سرکوب کردند. پیمان لهاسای انگلیس و تبت در سال ۱۹۰۴ با پیمان چین و بریتانیا در سال ۱۹۰۶ دنبال شد. پکن موافقت کرد که ۲٫۵ میلیون روپیه به لندن بپردازد که لهاسا مجبور شده بود در پیمان انگلیس و تبت در سال ۱۹۰۴ با آن موافقت کند. در سال ۱۹۰۷، بریتانیا و روسیه توافق کردند که «مطابق با اصل پذیرفته شده فرادستی چین بر تبت» هر دو کشور «متعهد می‌شوند که جز از طریق واسطه‌گری دولت
کشور «متعهد می‌شوند که جز از طریق واسطه‌گری دولت چین، با تبت مذاکره نکنند.» دولت چینگ در پکن سپس ژائو ارفنگ، فرماندار شینینگ را به عنوان «فرمانده ارتش تبت» منصوب کرد تا تبت را دوباره با چین ادغام کند. او در سال ۱۹۰۵ (اگرچه منابع دیگر می‌گویند این اتفاق در سال ۱۹۰۸ رخ داده است) در یک لشکرکشی تنبیهی فرستاده شد. نیروهای او تعدادی از صومعه‌ها را در خام و آمادو ویران کردند و فرایند چینی‌سازی منطقه آغاز شد. دالایی لاما بار دیگر گریخت، این بار به هند، و بار دیگر توسط چینی‌ها از مقام خود خلع شد. با این حال، وضعیت
چینی‌ها از مقام خود خلع شد. با این حال، وضعیت به زودی تغییر کرد، زیرا پس از سقوط دودمان چینگ در اکتبر ۱۹۱۱، سربازان ژائو شورش کردند و سر او را بریدند. تمام نیروهای باقی‌مانده چینگ پس از آشوب شین‌های در لهاسا تبت را ترک کردند. استقلال دفاکتو (۱۹۱۲–۱۹۵۱). دالایی لاما در ژوئیه ۱۹۱۲ (پس از سقوط دودمان چینگ) از هند به تبت بازگشت و "آمبان" و تمام سربازان چینی را اخراج کرد. در سال ۱۹۱۳، دالایی لاما اعلامیه‌ای صادر کرد که بیان می‌داشت رابطه بین امپراتور چین و تبت «رابطه حامی و کشیش بوده و بر اساس تبعیت یکی از
«رابطه حامی و کشیش بوده و بر اساس تبعیت یکی از دیگری نبوده است.» اعلامیه ادامه می‌داد: «ما ملتی کوچک، مذهبی و مستقل هستیم». برای سی و شش سال بعد، تبت از استقلال "دفاکتو" برخوردار بود در حالی که چین دوره جنگ‌سالاران، جنگ داخلی و جنگ جهانی دوم را تحمل می‌کرد. برخی منابع چینی استدلال می‌کنند که تبت در تمام این دوره بخشی از چین بوده است. کتابی که در سال ۱۹۳۹ توسط یک چین‌شناس و زبان‌شناس سوئدی در مورد جنگ در چین منتشر شد، تبت را بخشی از چین قرار داد. دولت چین در دهه ۱۹۳۰ سعی کرد ادعای برتری کند. ایالات متحده
در دهه ۱۹۳۰ سعی کرد ادعای برتری کند. ایالات متحده آمریکا نیز در این دوره تبت را به عنوان استانی از چین به رسمیت می‌شناخت، همان‌طور که در فیلم مستند "چرا می‌جنگیم" شماره ۶ "نبرد چین" که توسط وزارت جنگ ایالات متحده در سال ۱۹۴۴ تولید شد، دیده می‌شود. برخی دیگر از نویسندگان استدلال می‌کنند که تبت پس از پیمان تبت و مغولستان در سال ۱۹۱۳، "دوژور" نیز مستقل بود، که پیش از آن مغولستان توسط روسیه به رسمیت شناخته شده بود. تبت در سال‌های ۱۹۱۳–۱۹۴۹ به تماس‌های بسیار محدودی با بقیه جهان ادامه داد، اگرچه نمایندگان
محدودی با بقیه جهان ادامه داد، اگرچه نمایندگان بریتانیا پس از مأموریت یانگهاسبند در گیانتسه، یاتونگ و گارتوک (تبت غربی) مستقر بودند. این به اصطلاح «مأموران تجاری» در واقع نمایندگان دیپلماتیک دولت هند بریتانیا بودند و در سال‌های ۱۹۳۶–۳۷ بریتانیا یک هیئت دائمی نیز در لهاسا تأسیس کرد. این در پاسخ به یک «هیئت تسلیت» چینی بود که پس از درگذشت دالایی لامای سیزدهم به پایتخت تبت فرستاده شد و در لهاسا به عنوان یک پست دیپلماتیک جمهوری‌خواه چین باقی ماند. پس از سال ۱۹۴۷، هیئت بریتانیا به کنترل دولت مستقل جدید هند
۱۹۴۷، هیئت بریتانیا به کنترل دولت مستقل جدید هند منتقل شد، اگرچه آخرین نماینده بریتانیا، هیو ریچاردسون تا سال ۱۹۵۰ در لهاسا ماند و به دولت هند خدمت کرد. بریتانیایی‌ها، مانند چینی‌ها، تبتی‌ها را تشویق می‌کردند که خارجی‌ها را از تبت دور نگه دارند و هیچ خارجی بین خروج هیئت یانگهاسبند در سال ۱۹۰۴ و ورود یک افسر تلگراف در سال ۱۹۲۰ از لهاسا بازدید نکرد. تنها کمی بیش از ۹۰ اروپایی و ژاپنی در سال‌های ۱۹۲۰–۱۹۵۰ از لهاسا بازدید کردند که بیشتر آنها پرسنل دیپلماتیک بریتانیا بودند. تعداد بسیار کمی از دولت‌ها کاری شبیه
بودند. تعداد بسیار کمی از دولت‌ها کاری شبیه به یک به رسمیت شناختن دیپلماتیک عادی تبت انجام دادند. در سال ۱۹۱۴، دولت تبت پیمان سیملا را با بریتانیا امضا کرد و چندین منطقه کوچک در سمت جنوبی حوضه آبریز هیمالیا را به هند بریتانیا واگذار کرد. دولت چین این توافق را غیرقانونی خواند. در سال ۱۹۳۲، ارتش انقلابی ملی، متشکل از سربازان مسلمان و هان، به رهبری ما بوفانگ و لیو ونهوی، ارتش تبت را در جنگ چین و تبت شکست داد، زمانی که دالایی لامای سیزدهم تلاش کرد تا قلمروهایی را در چینگهای و شیکانگ تصرف کند. همچنین گزارش شد
را در چینگهای و شیکانگ تصرف کند. همچنین گزارش شد که دولت مرکزی چین این حمله را تشویق کرده بود، به این امید که «وضعیت تبت» را حل کند، زیرا ژاپنی‌ها به تازگی منچوری را تصرف کرده بودند. آنها به تبتی‌ها هشدار دادند که دیگر جرأت عبور از رود جینشا را نکنند. آتش‌بسی امضا شد و به درگیری پایان داد. دالایی لاما زمانی که ارتشش شکست خورد، به بریتانیا در هند تلگراف زد و درخواست کمک کرد و شروع به تنزل درجه ژنرال‌های خود کرد که تسلیم شده بودند. حکومت جمهوری خلق چین (۱۹۵۰–اکنون). در سال ۱۹۴۹، کاشاگ با دیدن اینکه
(۱۹۵۰–اکنون). در سال ۱۹۴۹، کاشاگ با دیدن اینکه کمونیست‌های چینی با حمایت قاطع ژوزف استالین در حال به دست گرفتن کنترل چین هستند، تمام چینی‌هایی را که با دولت چین در ارتباط بودند، اخراج کرد که این امر اعتراضات کومینتانگ و کمونیست‌ها را برانگیخت. جمهوری خلق چین (PRC) که در اکتبر ۱۹۴۹ توسط کمونیست‌های پیروز تحت رهبری مائو تسه‌تونگ تأسیس شد، زمان زیادی را برای تحمیل حضور جدید چین در تبت از دست نداد. در اکتبر ۱۹۵۰، ارتش آزادی‌بخش خلق وارد منطقه تبتی چامدو شد و مقاومت پراکنده ارتش تبت را شکست داد. در سال ۱۹۵۱،
مقاومت پراکنده ارتش تبت را شکست داد. در سال ۱۹۵۱، نمایندگان تبت در مذاکراتی در پکن با دولت چین شرکت کردند. این منجر به یک "توافقنامه هفده ماده‌ای" شد که حاکمیت چین بر تبت را رسمیت بخشید. این توافقنامه در سال ۱۹۵۹ توسط دالایی لاما تصویب شد، اما در سال ۲۰۲۱ توسط دولت فعلی تبت در تبعید رد شد. از همان ابتدا، آشکار بود که الحاق تبت به چین کمونیستی، دو نظام اجتماعی متضاد را رو در روی هم قرار خواهد داد. با این حال، در تبت، کمونیست‌های چینی تصمیم گرفتند که اصلاحات اجتماعی را در اولویت فوری خود قرار ندهند. برعکس،
اجتماعی را در اولویت فوری خود قرار ندهند. برعکس، از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۹، جامعه سنتی تبت با اربابان و املاک اربابی خود بدون تغییر به فعالیت ادامه داد. علی‌رغم حضور بیست هزار سرباز چینی در تبت مرکزی، به دولت دالایی لاما اجازه داده شد تا نمادهای مهم دوره استقلال "دفاکتو" خود را حفظ کند. کمونیست‌ها به سرعت برده‌داری و رعیت‌داری را در اشکال سنتی آن لغو کردند. آنها همچنین ادعا می‌کنند که مالیات‌ها، بیکاری و گدایی را کاهش داده و پروژه‌های کاری را آغاز کرده‌اند. آنها مدارس سکولار تأسیس کردند و به این ترتیب انحصار
مدارس سکولار تأسیس کردند و به این ترتیب انحصار آموزشی صومعه‌ها را شکستند و سیستم‌های آب لوله‌کشی و برق را در لهاسا ساختند. منطقه تبتی خام شرقی که پیش از این استان شیکانگ بود، در استان سیچوآن ادغام شد. خام غربی تحت کنترل کمیته نظامی چامدو قرار گرفت. در این مناطق، اصلاحات ارضی اجرا شد. این اصلاحات شامل تعیین «زمین‌داران» توسط آشوبگران کمونیست — که گاهی به صورت خودسرانه انتخاب می‌شدند — برای تحقیر عمومی در جلسات "تامزینگ" () یا «جلسه مبارزه»، شکنجه، نقص عضو و حتی مرگ بود. تا سال ۱۹۵۶، ناآرامی‌هایی در خام شرقی
مرگ بود. تا سال ۱۹۵۶، ناآرامی‌هایی در خام شرقی و آمادو، جایی که اصلاحات ارضی به‌طور کامل اجرا شده بود، وجود داشت. این شورش‌ها سرانجام به خام غربی و او-تسانگ گسترش یافت. در سال‌های ۱۹۵۶–۵۷، چریک‌های مسلح تبتی به کاروان‌های ارتش آزادی‌بخش خلق چین کمین کردند. این قیام کمک‌های گسترده‌ای از سوی آژانس اطلاعات مرکزی ایالات متحده (سیا) دریافت کرد، از جمله آموزش نظامی در کمپ هیل، اردوگاه‌های پشتیبانی در نپال و چندین عملیات هوابرد. در همین حال، در ایالات متحده، «انجمن آمریکایی برای آسیای آزاد»، یک جبهه مالی شده توسط
آمریکایی برای آسیای آزاد»، یک جبهه مالی شده توسط سیا، با انرژی علت مقاومت تبت را تبلیغ می‌کرد و برادر بزرگتر دالایی لاما، توبتن جیگمه نوربو، نقش فعالی در آن سازمان داشت. برادر دوم دالایی لاما، گیالو توندوپ، از اوایل سال ۱۹۵۱ یک عملیات اطلاعاتی با سیا تأسیس کرد. او بعداً آن را به یک واحد چریکی آموزش‌دیده توسط سیا ارتقا داد که نیروهای تازه‌وارد آن با چتر به تبت بازمی‌گشتند. بسیاری از کماندوها و مأموران تبتی که سیا به کشور فرستاد، رؤسای قبایل اشرافی یا پسران رؤسا بودند. بر اساس گزارشی از خود سیا، از نود درصد
بودند. بر اساس گزارشی از خود سیا، از نود درصد آنها دیگر هرگز خبری نشد، به این معنی که به احتمال زیاد دستگیر و کشته شده‌اند. گینزبورگ و ماتوس به این نتیجه رسیدند که «تا آنجا که می‌توان مشخص کرد، بخش عمده‌ای از مردم عادی لهاسا و حومه اطراف، چه در آغاز و چه در ادامه، در جنگ علیه چینی‌ها شرکت نکردند.» طبق داده‌های دیگر، هزاران نفر از تبتیان عادی در شورش شرکت کردند. آرشیوهای از طبقه‌بندی خارج شده شوروی داده‌هایی را ارائه می‌دهند که نشان می‌دهد کمونیست‌های چینی، که کمک‌های نظامی زیادی از اتحاد جماهیر شوروی
که کمک‌های نظامی زیادی از اتحاد جماهیر شوروی دریافت می‌کردند، به‌طور گسترده از هواپیماهای شوروی برای بمباران صومعه‌ها و دیگر عملیات‌های تنبیهی در تبت استفاده می‌کردند. در سال ۱۹۵۹، سرکوب نظامی شورشیان توسط چین در خام و آمادو منجر به «قیام لهاسا» شد. مقاومت تمام‌عیار در سراسر تبت گسترش یافت. از ترس دستگیری دالایی لاما، تبتی‌های غیرمسلح اقامتگاه او را محاصره کردند و دالایی لاما به هند گریخت. دوره ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۲ با قحطی گسترده در طول قحطی بزرگ چین که ناشی از خشکسالی و سیاست‌های چینی جهش بزرگ به پیش بود، مشخص شد
و سیاست‌های چینی جهش بزرگ به پیش بود، مشخص شد که کل چین و نه فقط تبت را تحت تأثیر قرار داد. پانچن لامای دهم ناظر دقیقی بر تبت در این دوره بود و طومار ۷۰٬۰۰۰ کلمه‌ای را برای تشریح رنج‌های تبتی‌ها نوشت و آن را در مه ۱۹۶۲ برای چو ان‌لای فرستاد. در سال ۱۹۶۲، چین و هند یک جنگ کوتاه بر سر منطقه مورد مناقشه اکسای چین داشتند. اگرچه چین در جنگ پیروز شد، اما نیروهای چینی به شمال خط مک‌ماهون عقب‌نشینی کردند. در سال ۱۹۶۵، منطقه‌ای که از دهه ۱۹۱۰ تا ۱۹۵۹ تحت کنترل دولت دالایی لاما بود (او-تسانگ و خام غربی) به منطقه
دالایی لاما بود (او-تسانگ و خام غربی) به منطقه خودمختار تبت (TAR) تغییر نام داد. خودمختاری مقرر می‌داشت که رئیس دولت باید از قومیت تبتی باشد؛ با این حال، قدرت واقعی در TAR در دست دبیر اول کمیته منطقه‌ای خودمختار تبت حزب کمونیست چین است که هرگز یک تبتی نبوده است. نقش تبتی‌های قومی در سطوح بالاتر حزب کمونیست TAR بسیار محدود باقی مانده است. تخریب بیشتر از ۶٬۰۰۰ صومعه تبت بین سال‌های ۱۹۵۹ و ۱۹۶۱ توسط حزب کمونیست چین رخ داد. در اواسط دهه ۱۹۶۰، املاک صومعه‌ها تجزیه شد و آموزش سکولار معرفی شد. در طول انقلاب
تجزیه شد و آموزش سکولار معرفی شد. در طول انقلاب فرهنگی، گاردهای سرخ کمپینی از خرابکاری سازمان‌یافته علیه مکان‌های فرهنگی در کل جمهوری خلق چین، از جمله میراث بودایی تبت، به راه انداختند. هنگامی که دبیرکل هو یائوبانگ در سال‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۸۲ از تبت بازدید کرد، با آنچه که او به عنوان روش‌های سختگیرانه می‌دید، مخالفت کرد. هو تعداد کادرهای حزب هان را کاهش داد و کنترل‌های اجتماعی را سست کرد. در سال ۱۹۸۹، پانچن لاما در سن ۵۰ سالگی بر اثر حمله قلبی شدید درگذشت. جمهوری خلق چین همچنان حکومت خود بر تبت را به عنوان یک
خلق چین همچنان حکومت خود بر تبت را به عنوان یک بهبود کامل به تصویر می‌کشد، اما برخی از دولت‌های خارجی همچنان به جنبه‌هایی از حکومت PRC در تبت اعتراض می‌کنند، زیرا گروه‌هایی مانند دیده‌بان حقوق بشر نقض‌های ادعایی حقوق بشر را گزارش می‌دهند. با این حال، اکثر دولت‌ها امروز حاکمیت جمهوری خلق چین بر تبت را به رسمیت می‌شناسند و هیچ‌کدام حکومت تبت در تبعید را در هند به رسمیت نشناخته‌اند. شورش‌ها بار دیگر در سال ۲۰۰۸ شعله‌ور شد. بسیاری از هان‌ها و هوئی‌های قومی در این شورش مورد حمله قرار گرفتند و مغازه‌هایشان تخریب
شورش مورد حمله قرار گرفتند و مغازه‌هایشان تخریب یا سوزانده شد. دولت چین به سرعت واکنش نشان داد و مقررات منع رفت و آمد وضع کرد و دسترسی به مناطق تبتی را به شدت محدود نمود. واکنش بین‌المللی نیز فوری و شدید بود، به طوری که برخی از رهبران این سرکوب را محکوم کردند و اعتراضات گسترده‌ای صورت گرفت و برخی نیز از اقدامات چین حمایت کردند. در سال ۲۰۱۸، شرکت خودروسازی آلمانی مرسدس-بنز یک تبلیغ را پس گرفت و به دلیل «جریحه‌دار کردن احساسات» مردم چین با نقل قولی از دالایی لاما عذرخواهی کرد. از سال ۲۰۰۹، حداقل ۱۶۰ تبتی، از
عذرخواهی کرد. از سال ۲۰۰۹، حداقل ۱۶۰ تبتی، از جمله راهبان، راهبه‌ها و مردم عادی، در اعتراض به سیاست‌های چین در تبت خودسوزی کرده‌اند. تبتی‌ها در تبعید. پس از قیام لهاسا و فرار دالایی لاما از تبت در سال ۱۹۵۹، دولت هند پناهندگان تبتی را پذیرفت. هند زمینی را در منطقه کوهستانی دارمسالا، هیماچال پرادش، هند برای پناهندگان در نظر گرفت، جایی که دالایی لاما و دولت تبت در تبعید اکنون در آنجا مستقر هستند. مشکلات پناهندگان تبتی زمانی توجه بین‌المللی را به خود جلب کرد که دالایی لاما، رهبر معنوی و مذهبی دولت تبت در
که دالایی لاما، رهبر معنوی و مذهبی دولت تبت در تبعید، در سال ۱۹۸۹ جایزه صلح نوبل را دریافت کرد. دالایی لاما این جایزه را به دلیل تعهد تزلزل‌ناپذیر خود به اعتراض مسالمت‌آمیز علیه اشغال تبت توسط چین دریافت کرد. او در نتیجه این امر بسیار مورد احترام قرار گرفت و از آن زمان توسط رهبران دولتی در سراسر جهان پذیرفته شده است. از جمله جدیدترین مراسم و جوایز، او در سال ۲۰۰۷ مدال طلای کنگره را از رئیس‌جمهور بوش دریافت کرد و در سال ۲۰۰۶ یکی از تنها هفت نفری بود که شهروندی افتخاری کانادا را دریافت نمود. جمهوری خلق چین
افتخاری کانادا را دریافت نمود. جمهوری خلق چین به‌طور مداوم به هرگونه تماس رسمی با رهبر تبعیدی تبت اعتراض می‌کند. جامعه تبتیان در تبعید که در دارمسالا و بیلاکوپه نزدیک میسور در کارناتاکا، جنوب هند، تأسیس شده، از سال ۱۹۵۹ گسترش یافته است. تبتی‌ها صومعه‌های تبتی را در هند بازسازی کرده‌اند و این صومعه‌ها اکنون ده‌ها هزار راهب را در خود جای داده‌اند. آنها همچنین مدارس و بیمارستان‌های تبتی ایجاد کرده و کتابخانه آثار و بایگانی‌های تبتی را تأسیس کرده‌اند—که همگی با هدف ادامه دادن سنت و فرهنگ تبت انجام شده است.
با هدف ادامه دادن سنت و فرهنگ تبت انجام شده است. جشنواره‌های تبتی مانند رقص‌های لاما، جشن لوسار (سال نوی تبتی) و جشنواره دعای مونلام، در تبعید ادامه دارد. در سال ۲۰۰۶، تنزین گیاتسو، دالایی لامای چهاردهم اعلام کرد که «تبت خودمختاری می‌خواهد، نه استقلال». با این حال، چینی‌ها به او بی‌اعتماد هستند و معتقدند که او واقعاً از تلاش برای استقلال تبت دست نکشیده است. مذاکرات بین نمایندگان دالایی لاما و دولت چین در مه ۲۰۰۸ دوباره آغاز شد اما نتیجه چندانی نداشت.
نشان ملی ناپل شامل یک سپر سامنیت است که به صورت افقی به دو نیم تقسیم شده است، قسمت بالایی طلایی و نیمه پایینی قرمز است. این سپر با یک تاج شهری برجک‌دار از نوعی که قبل از فرمان سلطنتی شماره ۶۵۲ مورخ ۷ ژوئن ۱۹۴۳ استفاده می‌شد، مهر شده است. بلازون. این نشان که با فرمان ۱۳ ژانویه ۱۹۴۱ تصویب شد، دارای نشان زیر است: توضیحات بنر به شرح زیر است: این پرچم با مدال طلا به پاس شجاعت نظامی، فداکاری‌های مردم و فعالیت‌هایشان در مبارزات پارتیزانی در جریان قیام موسوم به چهار روز ناپل تزئین شده است. تاریخچه. ریشه‌های نشان
روز ناپل تزئین شده است. تاریخچه. ریشه‌های نشان ملی این شهر موضوع افسانه‌های متعددی است که بیشتر آنها ریشه در قرن هفدهم دارند. یکی از افسانه‌های مربوط به ریشه نشان ملی ناپل ادعا می‌کند که این نشان به رنگ‌های آیین خورشید و ماه که توسط ساکنان پیش از مسیحیت این شهر رواج داشت، اشاره دارد. رایج‌ترین افسانه، که توسط سومونته پشتیبانی می‌شود، توضیح می‌دهد که از رنگ‌های موجود در نشان ملی برای استقبال از امپراتور کنستانتین اول و مادرش النا در سال ۳۲۴ استفاده شده است، زمانی که جمعیت با انکار آیین باستانی خورشید و ماه
زمانی که جمعیت با انکار آیین باستانی خورشید و ماه که این دو رنگ به آن اشاره داشتند، به مسیحیت گرویدند. از طرف دیگر، این نشان به عنوان نمادی از مبارزاتی در زمان دوک‌نشین مستقل (۷۵۵–۱۰۲۷) علیه شاهزاده‌نشین لانگوبارد بنونتو و در اتحاد با کنت نورمن آورسا رینولفو در نظر گرفته می‌شد. این تزها قبلاً توسط مورخ بارتولومئو کاپاسو در قرن یازدهم بی‌اساس اعلام شده بودند. یکی از اولین نمادهای مورد استفاده شهر، اسب بود که در ضرب سکه شهرداری ناپل پس از فردریک دوم، اواسط قرن سیزدهم، استفاده می‌شد و هنوز هم بر روی نشان شهر
سیزدهم، استفاده می‌شد و هنوز هم بر روی نشان شهر کلان‌شهر ناپل وجود دارد. اولین مدرک مستند استفاده از نشان فعلی، شاید مهری باشد که بر روی سندی به تاریخ ۳۱ ژانویه ۱۴۸۸ وجود دارد و بنابراین یکی از اولین فرضیه‌های محققان این بود که نشان ناپل از نشان پادشاهان آراگونی (میله‌های معروف آراگون) گرفته شده است، زیرا رنگ‌های یکسانی در دو نماد وجود دارد و تصویب آن پس از فتح پادشاهی ناپل توسط آلفونسو پنجم آراگون، که در سال ۱۴۴۲ اتفاق افتاد، صورت گرفته است. در واقع، این واقعیت که دو تصویر از آنچه که می‌تواند نشان ناپل
واقعیت که دو تصویر از آنچه که می‌تواند نشان ناپل باشد، در دو سند قبلی، از دوره آنژوین، وجود دارد، منجر به پیش‌بینی تولد خود نماد می‌شود. نخستین سند، متعلق به سدهٔ چهاردهم میلادی است؛ این اثر، یک سرود ستایش‌آمیز در تجلیل از رابرت ناپل، پادشاه وقت، و به احتمال قوی نوشتهٔ کونوِنِووله دا پراتو بوده که میان سال‌های ۱۳۲۸ تا ۱۳۳۶ سروده شده است. در این دست‌نوشتهٔ مُصوَّر، نگاره‌ای وجود دارد که در آن عَلَم‌داری دو پرچم را حمل می‌کند: پرچم اصلی و بزرگ‌تر، پرچم خاندان کاپت است (زمینهٔ آبی با زنبق‌های زرین پراکنده) که
کاپت است (زمینهٔ آبی با زنبق‌های زرین پراکنده) که خاندان آنژو به آن منسوب بود؛ پرچم دوم کوچک‌تر است و تنها از دو بخش عمودی به رنگ‌های سرخ و زرین تشکیل شده است. باید توجه داشت که در قرون وسطی، پرچم‌ها غالباً از نشان‌های خانوادگی با چرخش ۹۰ درجه‌ای برگرفته می‌شدند. به باور پژوهشگران، این نشان دوم ــ که در نگاه نخست با هیچ نماد شناخته‌شدهٔ آن دوره پیوند آشکار ندارد ــ اغلب «تمثیلی» دانسته می‌شد یا با اوریفلام، پرچم سنتی خاندان سلطنتی فرانسه، یکی انگاشته می‌شد. با این حال، هر دو فرضیه مردود است: نخستین، توضیح
با این حال، هر دو فرضیه مردود است: نخستین، توضیح نمی‌دهد چرا باید یک نماد «تمثیلی» (پرچم آنژو) با نماد «تمثیلی» دیگری همراه باشد؛ دومین نیز نادیده می‌گیرد که اوریفلام به‌طور اختصاصی به پادشاه فرانسه تعلق داشت و از نظر شکل نیز با پرچم موجود در این نگاره تفاوت داشت؛ بنابراین محتمل‌تر است که این پرچم دوم، نمادی دیگر از خاندان آنژو بوده که بعدها به‌عنوان شناسهٔ شهر پایتخت پادشاهی به‌کار گرفته شده است. دومین سند، یک راهنمای دریانوردی است که تدوین آن به سال‌های ۱۳۲۵ تا ۱۳۳۰ میلادی و به دست آنجلینو دالورتو
۱۳۲۵ تا ۱۳۳۰ میلادی و به دست آنجلینو دالورتو بازمی‌گردد. در این اثر، برخلاف نوشته‌های هم‌زمان، شهر ناپل به‌جای نشان‌های آنژو، با پرچمی دورنگ معرفی شده است: بخشی از پرچم به رنگ خود پوست‌نوشته (پارشمان) در سمت میله و نیمهٔ دیگر به رنگ سرخ. یکی از مفسران این اثر یادآور می‌شود که: «این نشانْ نماد قلمرو نیست، بلکه صرفاً نشان شهر است.» در مورد منشأ رنگ‌های قرمز و طلایی به آنژوین‌ها، که از آنجا به شهر منتقل شدند، می‌توان مشاهده کرد که قرمز-طلایی رنگ‌های کلیسای کاتولیک هستند که آنها به عنوان قهرمانان در برابر
کاتولیک هستند که آنها به عنوان قهرمانان در برابر امپراتوری ایستادگی کردند، بنابراین ممکن است چارلز اول آنژو در زمان رویارویی با مانفردی از آنها استفاده کرده باشد؛ از سوی دیگر، آنها نیز از تیرهای آراگون به عنوان نوادگان بلانش کاستیا استفاده می‌کردند، علاوه بر این، ملک پرووانس که به چارلز آنژو به ارث رسید نیز از خانه کاتالان کنت‌های بارسلونا آمده بود. نماد کاتالان در بسیاری از شهادت‌های آنژوین وجود دارد. نخستین گواهیِ شناخته‌شده از کاربرد نشان کنونی شهر ناپل در یک سند رسمی، به فرمانی به تاریخ ۳۱ ژانویهٔ ۱۴۸۸