payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قطعی است. «سه ایالت بزرگ» که قلعهٔ دموکرات‌ها محسوب می‌شوند شامل کالیفرنیا، نیویورک و ایلینوی است. ایالت‌های دیوار آبی عموماً شامل ایالت‌هایی است که دموکرات‌ها از انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۹۲ تا انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶ در آن‌ها پیروز می‌شدند که شامل (به ترتیب کاهش جمعیت و به دنبال آن تعداد آرای الکترال فعلی): کالیفرنیا (۵۴) نیویورک (۲۸)، ایلینوی (۱۹)، پنسیلوانیا (۱۹)، میشیگان (۱۵)، نیوجرسی (۱۴)، واشینگتن (۱۲)، ماساچوست (۱۱)، مریلند (۱۰)، مینه سوتا (۱۰)، ویسکانسین (۱۰)، اورگان (۸)، کانکتیکات (۷)، هاوایی
ویسکانسین (۱۰)، اورگان (۸)، کانکتیکات (۷)، هاوایی (۴)، مین (۴)، رود آیلند (۴)، دلاور (۳)، و ورمونت (۳)، و همچنین واشینگتن، دی سی (۳)؛ این ایالات در مجموع ۲۳۸ رای الکترال دارند. اگر ال گور در سال ۲۰۰۰ نیوهمپشایر (۴) را برده بود و اگر جان کری نیومکزیکو (۵) و آیووا (۷) را در سال ۲۰۰۴ برده بود، هر سه این ایالت جزوی از دیوار آبی از سال ۱۹۹۲ می‌شدند. آخرین باری که هر یک از این ایالت‌ها قبل از سال ۲۰۱۶ رای خود را به نامزد جمهوری‌خواه داد به زمانی برمی‌گردد که جورج اچ دبلیو بوش در سال ۱۹۸۸ مایکل دوکاکیس را شکست
اچ دبلیو بوش در سال ۱۹۸۸ مایکل دوکاکیس را شکست داد و کالیفرنیا، ایلینوی، پنسیلوانیا ، میشیگان ، نیوجرسی، مریلند، کنتیکت، مین، دلاور و ورمونت را برد. آخرین باری که هر یک از ایالت‌های نیویورک، واشینگتن، ماساچوست، ویسکانسین ، اورگن، هاوایی و رود آیلند قبل از سال ۲۰۱۶ به نامزد جمهوری‌خواه رأی دادند، مربوط به انتخاب مجدد رونالد ریگان در سال ۱۹۸۴ بود. مینه‌سوتا از زمان انتخاب مجدد ریچارد نیکسون در سال ۱۹۷۲ هیچ‌گاه به نامزد جمهوری‌خواه رأی نداده است. ناحیه کلمبیا از زمانی که در سال ۱۹۶۴ در کالج انتخاباتی پذیرفته
از زمانی که در سال ۱۹۶۴ در کالج انتخاباتی پذیرفته شد در تمامی انتخابات‌ها به نامزد دموکرات رأی داده است. ۲۰۱۶: شکستن دیوار آبی. بین سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۶ «تسلط» دموکرات‌ها بر این ایالات زیر سؤال رفت، زیرا در چند انتخابات اخیر فاصلهٔ آن‌ها و جمهوری‌خواهان بسیار کمتر شد و بسیاری از جمهوری خواهان در مناصب ایالتی مثل سناتور یا فرماندار را انتخاب شدند. ایالت‌های دیوار آبی که یک سناتور جمهوری‌خواه دارند شامل پنسیلوانیا، ویسکانسین و مین است. ایالت‌هایی که فرماندار جمهوری‌خواه دارند شامل ماساچوست، مریلند و ورمونت
جمهوری‌خواه دارند شامل ماساچوست، مریلند و ورمونت است. علاوه بر این ۱۸ ایالت، سه ایالت دیگر آیووا، نیوهمپشایر و نیومکزیکو که تنها یک بار در همان شش دوره انتخاباتی به جمهوری‌خواهان رای داده بودند در سال ۲۰۰۰ و ۲۰۰۴ با فاصلهٔ تنها ده هزار رأی جورج دبلیو بوش را انتخاب کردند، در حالی که اورگن شاهد شکست بوش با تنها ۶۷۶۵ رای در سال ۲۰۰۰ بود. در مجموع الکترال‌های ایالت‌های دیوار آبی به عدد ۲۵۷ می‌رسد که تنها ۱۳ رای کمتر از آن چیزی است که برای پیروزی لازم است. در سال ۲۰۱۶، دیوار آبی ترک‌هایی نشان داد و از ۲۴۲ رای
۲۰۱۶، دیوار آبی ترک‌هایی نشان داد و از ۲۴۲ رای الکترال به ۱۹۵ رای کاهش یافت. نیت سیلور ایده دیوار آبی را مورد انتقاد قرار داد و آن را با ایالت‌های «دیوار قرمز/دریای سرخ» مقایسه کرد که از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۸ به جمهوری خواهان رأی دادند. او استدلال می‌کند که دیوار آبی صرفاً نشان‌دهنده یک «دوران بسیار خوب» در انتخابات است، و دستاوردهای نسبتاً جزئی در آرای عمومی می‌تواند به راحتی ورق را در آن ایالت‌ها برگرداند. چنین اتفاقی در سال ۲۰۱۶ مشاهده شد، در آن سال چند ایالت که به‌طور سنتی همیشه جزو دیوار آبی بودند به
ایالت که به‌طور سنتی همیشه جزو دیوار آبی بودند به دونالد ترامپ رای دادند؛ این ایالت‌ها شامل میشیگان، پنسیلوانیا، ویسکانسین و ناحیه ۲ کنگره مین بودند. برخی دیگر همچنین اظهار کرده‌اند که ایالت‌های میشیگان، پنسیلوانیا و ویسکانسین هرگز به‌طور قطعی برای حزب دموکرات «امن» نبوده‌اند و در همین راستا به آرا نزدیک در این ایالت‌ها در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۰۰ و ۲۰۰۴ اشاره کردند و همچنین معتقدند که پیروزی قاطع باراک اوباما در انتخابات ۲۰۰۸ و ۲۰۱۲ ممکن است تصور نادرستی از قطعی بودن پیروزی در این ایالات برای نامزدهای
از قطعی بودن پیروزی در این ایالات برای نامزدهای دموکرات ایجاد کرده باشد. ۲۰۲۰: تجدید حیات دیوار آبی. در جریان انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۰ ایالات متحده، جو بایدن نامزد دموکرات‌ها در ایالت‌های ویسکانسین، میشیگان و پنسیلوانیا پیروز شد. با این حال، بایدن این ایالت‌ها را تنها با اختلاف ۰٫۵ تا ۳ درصد پیروز شد که در مقایسه با اختلاف پیروزی‌های اوباما در این ایالت‌ها در سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۱۲، عملکرد کمتر قابل توجهی داشت. روندهای بلندمدت برای دموکرات‌ها در این ایالت‌ها چندان مطلوب به نظر نمی‌رسد، زیرا نتایج در این
چندان مطلوب به نظر نمی‌رسد، زیرا نتایج در این ایالت‌ها تقریباً با میانگین کلی کشور یکی بوده و همچنین بسیاری از رای‌دهندگان سفیدپوست طبقه کارگر در آنجا به سمت جمهوری خواهان متمایل شده‌اند. بایدن همچنین با پیروزی در آریزونا، جورجیا و منطقه دوم کنگره در نبراسکا، به دیوار/دریای قرمز نفوذ کرد. با این حال، حوزه دوم کنگره مین به دونالد ترامپ رای داد. ایالت‌هایی مانند کلرادو و ویرجینیا که پیش از این رقابت سختی را در انتخابات برای هر دو طرف داشتند، پس از انتخابات ۲۰۲۰، تا حدی در نتیجه الگوهای جمعیتی، کاملاً متمایل
تا حدی در نتیجه الگوهای جمعیتی، کاملاً متمایل به دموکرات‌ها شده‌اند. بایدن در سال ۲۰۲۰ در هردوی این ایالات با بیش از ۱۰ درصد اختلاف برنده شد. دریای سرخ. ایالت‌هایی که جمهوری خواهان در یازده انتخابات گذشته (از سال ۱۹۸۰ تا ۲۰۲۰) برنده شده‌اند عبارتند از: تگزاس (۴۰)، آلاباما (۹)، کارولینای جنوبی (۹)، اوکلاهما (۷)، می‌سی‌سی‌پی (۶)، یوتا (۶)، کانزاس. (۶)، نبراسکا (۴) (اما نه منطقه ۲ کنگره نبراسکا)، آیداهو (۴)، داکوتای جنوبی (۳)، داکوتای شمالی (۳)، آلاسکا (۳)، و وایومینگ (۳) که در مجموع ۱۰۳ رای الکترال دارند.
و وایومینگ (۳) که در مجموع ۱۰۳ رای الکترال دارند. علاوه بر این، تنسی (۱۱)، میسوری (۱۰)، کنتاکی (۸)، لوئیزیانا (۸)، آرکانزاس (۶)، ویرجینیای غربی (۴) و مونتانا (۴) در شش انتخابات بین ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۰ در اختیار جمهوری‌خواهان بوده است. ایالت‌هایی که جدیداً به دیوار قرمز اضافه شده‌اند، مجموع آرا الکترال آن‌ها را به ۱۵۴ رساندند. سایر ایالت‌های دارای رکورد پیروزی ۱۰ از ۱۱ (از ۱۹۸۰ تا ۲۰۲۰)برای جمهوری‌خواهان شامل کارولینای شمالی (۱۶) و ایندیانا (۱۱) است که ۲۷ رای الکترال آنها به ۱۵۴ رای الکترال از بیست ایالت قبلی
آنها به ۱۵۴ رای الکترال از بیست ایالت قبلی دریای سرخ اضافه شده است و مجموع را به ۱۸۱ رای الکترال می‌رساند. هرچند کارولینای شمالی معمولاً یک ایالت نوسانی است اما در سال‌های اخیر تقریباً همیشه کمی به بیشتر به سمت جمهوری‌خواهان متمایل بوده. جورجیا و آریزونا ایالت‌هایی هستند که سابقاً جزو دیوار/دریای سرخ بودند و جمهوری‌خواهان در ۸ انتخابات از ۹ انتخابات بین سال‌های ۱۹۸۴ تا ۲۰۱۶ در این دو ایالت پیروز شدند، اما در سال ۲۰۲۰ دموکرات‌ها در این دو ایالت پیروز شدند و اکنون به عنوان ایالت‌های نوسانی در نظر گرفته
و اکنون به عنوان ایالت‌های نوسانی در نظر گرفته می‌شوند. تگزاس که در ۱۱ انتخابات ریاست جمهوری گذشته شاهد پیروزی جمهوری‌خواهان بوده و در لیست بالا از ایالت‌های دیوار/دریای قرمز قرار گرفته است، اکنون گاهی اوقات به عنوان یک ایالت نوسانی در نظر گرفته می‌شود زیرا جمهوری خواهان تنها با ۵٫۶ درصد اختلاف در سال ۲۰۲۰ در آن برنده شدند و نظرسنجی‌ها نیز نشان از رقابت نزدیک در تگزاس داشتند. در انتخابات ریاست جمهوری. آرای ریاست جمهوری در ایالت‌های دیوار آبی از سال ۱۸۷۶: پررنگ نشان دهنده نامزدهای انتخاب‌شده به عنوان
پررنگ نشان دهنده نامزدهای انتخاب‌شده به عنوان رئیس‌جمهور است.
مارلون گومس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال شاختار دونتسک بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال برزیل و زیر ۲۰ سال برزیل بازی کرده است.
آلبرتو مولیرو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال لاس پالماس بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۹ سال اسپانیا و زیر ۲۱ سال اسپانیا بازی کرده است.
سونگوتو ماگاسا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال آاس موناکو بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال فرانسه و زیر ۲۱ سال فرانسه بازی کرده است.
دویپا (سانسکریت:द्वीप) اصطلاحی در کیهان‌شناسی هندو است. به عقیدهٔ پوراناها، هر کدام از هفت جزیره یا اقلیم روی زمین، یک دویپا است که به‌وسیلهٔ اقیانوس احاطه شده است. این اصطلاح برای اشاره به هفت منطقهٔ کیهان نیز به کار می‌رود.
کوین سانتوس لوپز دی ماچدو یا به اختصار کوین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال شاختار دونتسک بازی می‌کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال برزیل بازی کرده است.
برایان آگیره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال نیولز اولد بویز بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال و زیر ۲۰ سال آرژانتین بازی کرده است.
دیگو والنتین گومز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال ولز سارسفیلد بازی می‌کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال آرژانتین بازی کرده است.
الکساندر کریستین گومز دا کوستا یا به‌اختصار الکساندر(؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال فلومیننزه بازی می‌کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال برزیل بازی کرده است.
رستم آباد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جعفرآباد در استان قم ایران است.
سامانه بازرسی مرزی اروپا (که بیشتر با کوتاه شده آن Eurosur نامیده می شود)، یک سامانه بازرسی در اتحادیه اروپا است که هواپیماهای بدون سرنشین ، هواپیماهای شناسایی ، حسگرهای دریایی و سنجش از راه دور ماهواره ای را برای ردیابی مهاجرت غیرقانونی به کشورهای عضو اتحادیه اروپا به کار می گیرد. این برنامه در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۳ توسط پارلمان اروپا اجرایی شد. یوروسور در ۲ دسامبر ۲۰۱۳ ، در ۱۸ کشور عضو اتحادیه اروپا و نروژ آغاز به کار کرد. یوروسور در درجه نخست برنامه ای است که امکان جابجایی داده ها را فراهم می کند و از همکاری
امکان جابجایی داده ها را فراهم می کند و از همکاری کارگزاری های ملی مهاجرت پشتیبانی می کند. هدف آن کسب آگاهی و داده ها در باره ی جنبش های کنونی پناهندگان و فعالیت سازمان های قاچاق انسان در سریع ترین زمان ممکن است.&lt;/link&gt;[ "" ] کمک به افراد در تنگنا نیز در آیین نامه ها ی یوروسور به تصویب رسیده است. هر چند از جنبه های گوناگون ، این برنامه مورد سنجش قرار می گیرد. از اکتبر ۲۰۱۳ ، ۲۴۴ میلیون یورو از بودجه اتحادیه اروپا برای نصب و نگهداری سامانه تا سال ۲۰۲۰ فراهم شده است. به نگرش منتقدان هزینه های این پروژه
شده است. به نگرش منتقدان هزینه های این پروژه از یک میلیارد یورو فراتر خواد رفت ،هرچند منابع دیگر به هزینه های پیش بینی شده ی نزدیک به ۳۴۰ میلیون یورو اشاره می کنند.
کانی‌های صنعتی () موادی زمین‌شناختی هستند که به دلیل ارزش تجاری خود استخراج می‌شوند. ویژگی کانی‌های صنعتی این است که سوخت (کانی‌های سوختی یا سوخت فسیلی) و همچنین منبع فلز (کانی‌های فلزی) نیستند، اما بر اساس خواص فیزیکی و/یا شیمیایی در صنایع مورد استفاده قرار می‌گیرند. این کانی‌ها در حالت طبیعی خود یا پس از کانه‌آرایی، چه به عنوان مواد اولیه و چه به عنوان افزودنی در طیف وسیعی از کاربردها به‌کار می‌روند. نمونه‌ها و کاربردها. نمونه‌های رایج سنگ‌ها و کانی‌های صنعتی عبارتند از: سنگ آهک، رس، ماسه، شن، خاک
صنعتی عبارتند از: سنگ آهک، رس، ماسه، شن، خاک دیاتومه، کائولینیت، بنتونیت، دی‌اکسید سیلیسیم، باریتین، سنگ گچ و طلق. چند نمونه از کاربردهای کانی‌های صنعتی عبارت است از: ساخت‌وساز، سرامیک‌ها، رنگ نقاشی، الکترونیک، صافش، پلاستیک، شیشه، مواد شوینده و کاغذ. در برخی موارد، حتی کانی‌های با منشأ زیستی (پوده) و محصولات صنعتی یا فرعی (سیمان، سرباره، فیوم سیلیکا) نیز در دسته کانی‌های صنعتی طبقه‌بندی می‌شوند. همچنین ترکیبات فلزی که عمدتاً به شکل غیرفلزی مورد استفاده قرار می‌گیرند (به عنوان مثال، بیشتر تیتانیوم به عنوان
می‌گیرند (به عنوان مثال، بیشتر تیتانیوم به عنوان اکسید TiO2 به جای فلز تیتانیوم استفاده می‌شود)، نیز گاهی جزء کانی‌های صنعتی به‌شمار می‌روند. ارزیابی مواد خام برای تعیین مناسب بودن آن‌ها برای استفاده به عنوان کانی‌های صنعتی نیاز به آزمایش فنی، آزمایش‌های فرآوری مواد معدنی و ارزیابی محصول نهایی دارد.
گنج ویلنا () یکی از بزرگ‌ترین کشفیات طلا در عصر برنز اروپا است. این گنج شامل ۵۹ شیء ساخته شده از طلا، نقره، آهن و کهربا با وزن کلی تقریباً ۱۰ کیلوگرم است که ۹ مورد از آنها طلای ۲۳٫۵ عیار است. این باعث می‌شود که آن را به مهم‌ترین کشف طلای ماقبل تاریخ در شبه جزیره ایبری و دومین یافته در اروپا، درست پس از گورهای سلطنتی مدور در موکنای، یونان تبدیل کند. حداقل برخی از مصنوعات آهنی از آهن شهاب‌سنگ ساخته شده بودند. قطعات طلای این مجموعه شامل یازده کاسه، سه بطری و ۲۸ دستبند است. این قطعات آهنی قدیمی‌ترین قطعاتی
و ۲۸ دستبند است. این قطعات آهنی قدیمی‌ترین قطعاتی هستند که در شبه جزیره ایبری یافت شده و مربوط به مرحله‌ای است که در آن آهن به عنوان یک فلز گرانبها در نظر گرفته می‌شد و بنابراین احتکار می‌شد. باستان شناسان قدمت این گنجینه را حدود ۱۰۰۰ تخمین زده‌اند. ۱۳۰۰–۱۰۰۰ پیش از میلاد، در اواخر آرگار، پس از آرگار یا برنز دوره لوانته. این گنجینه در دسامبر ۱۹۶۳ توسط باستان‌شناس خوزه ماریا سولر در ۵ کیلومتری (۳٫۱ مایلی) ویلنا پیدا شد و از آن زمان به بعد جاذبه اصلی موزه باستان‌شناسی ویلنا بوده است. کشف آن در اکثر رسانه‌های
ویلنا بوده است. کشف آن در اکثر رسانه‌های اسپانیایی و همچنین برخی از رسانه‌های خارج از کشور، عمدتاً در فرانسه، آلمان و ایالات متحده آمریکا منتشر شد. این گنجینه در مادرید، آلیکانته، توکیو و کیوتو به نمایش گذاشته شده است، و اکنون دو مجموعه از نسخه‌های کل گنج برای نمایش در نمایشگاه‌ها وجود دارد، در حالی که نسخه‌های اصلی به‌طور دائم در ویترینی زره‌دار در موزه باستان‌شناسی ویلنا نگهداری می‌شوند. همین نوع فلزکاری در انبار بزرگ ابرسوالد که در سال ۱۹۱۳ در براندنبورگ آلمان کشف شد نیز یافت می‌شود.
جام قهرمانان کونکاکاف ۱۹۷۱ هفتمین دوره مسابقات بین‌المللی فوتبال باشگاهی سالانه جام قهرمانان کونکاکاف بود که در منطقه کونکاکاف (آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و دریای کارائیب) برگزار شد. مسابقات از ۲۲ اوت ۱۹۷۱ تا ۱۹ آوریل ۱۹۷۲ به صورت رفت و برگشت برگزار شد. تیم‌ها به سه منطقه (آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و کارائیب) تقسیم شدند که دو تیم از هر منطقه به مسابقات نهایی راه یافتند. کروز آزول مرحله نهایی را در رتبه اول به اتمام رساند و برای سومین بار قهرمان مسابقات شد.
باشگاه فوتبال دون بوسکو یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای مستقر در پیتیون‌ویل، هائیتی است.
گریو دیگر (به انگلیسی: Grave Digger) یک گروه هوی متال آلمانی است که اولین بار در سال ۱۹۸۰ توسط کریس بولتندال و پیتر ماسون تشکیل شد. از اوایل تا اواسط دههٔ ۱۹۸۰ در صحنهٔ هوی متال کشور مادری خود، گریو دیگر به عنوان یکی از به اصطلاح «چهار بزرگ» پاور متال آلمانی، همراه با گروه‌های هلووین، ریج و رانینگ وایلد شناخته شده است. تاریخچهٔ گروه. سالهای اولیه و انشعاب (۱۹۸۷–۱۹۸۰). پس از حضورهای مختلف در جشنواره‌های کوچک، گروه دو آهنگ را برای آلبوم تلفیقی "Rock from Hell" در سال ۱۹۸۳ ضبط کرد. یک سال بعد، گریو دیگر که
در سال ۱۹۸۳ ضبط کرد. یک سال بعد، گریو دیگر که اکنون شامل کریس بولتندال (خواننده)، پیتر ماسون (گیتار)، ویلی لاکمن (بیس) و آلبرت اکارت (درامز) است، اولین آلبوم خود را به نام "Heavy Metal Breakdown" منتشر کرد. در سال ۱۹۸۵، با جدا شدن لاکمن از گروه، آنها دومین آلبوم خود را با نام "Witch Hunter" ضبط و منتشر کردند. تنها پس از تکمیل آلبوم، جایگزینی برای لاکمن، به نام سی.اف. برنک پیدا شد. حضورهای بیشتری در جشنواره توسط آنها دنبال شد، توری با هلووین به عنوان مهمان ویژه و در نهایت آلبوم سوم آنها "War Games" در
ویژه و در نهایت آلبوم سوم آنها "War Games" در ژانویه ۱۹۸۶منتشر شد. برای تبلیغ این آلبوم، یک تور سه‌گانه با گروه‌های سلتیک فراست و هلووین دنبال شد. پس از آن، پیتر ماسون جای خود را به اووه لولیس داد. در سال ۱۹۸۷ نام گروه به «دیگر» تغییر یافت، نامی که تحت آن آلبوم "Stronger Than Ever" منتشر شد. این آلبوم شکست خورد، زیرا توسط طرفداران یا توده‌های مردم پذیرفته نشد. در نتیجه، بولتندال در پایان سال ۱۹۸۷، فروپاشی گروه را اعلام کرد. اصلاحات و آلبوم‌های سه‌گانهٔ قرون وسطی (۱۹۹۹–۱۹۹۱). در سال ۱۹۹۱، گروه تا حدی اصلاح
وسطی (۱۹۹۹–۱۹۹۱). در سال ۱۹۹۱، گروه تا حدی اصلاح شد. بولتندال و لولیس به همراه دو تازه‌وارد به نام‌های تومی گوتلیچ و یورگ مایکل که درامرهای گروه‌های ریج و رانینگ وایلد بودند، در سال ۱۹۹۳ یک ضبط بازگشتی به نام "The Reaper" منتشر کردند. این آلبوم، بازگشتی به ریشه‌های واقعی گریو دیگر بود. در همان سال آلبوم "The Best of the Eighties" منتشر شد. این آلبوم، چیزی شبیه به بهترین آلبوم از آهنگ‌های قبلی آنها بود. در سال ۱۹۹۴ با یک آلبوم چندآهنگه با عنوان "Symphony of Death" دنبال شد. در این میان، گریو دیگر، که اکنون
Death" دنبال شد. در این میان، گریو دیگر، که اکنون با یک درامر جدید، فرانک اولریچ، تور آلمان را برگزار می‌کرد، در نقش دست‌گرمی (پیش‌درآمد) برای منووار بازی کرد. در سال ۱۹۹۵ آلبوم "Heart of Darkness" ظاهر شد. در سال ۱۹۹۶، استفان آرنولد درامر جدید گروه شد. همان سال آلبوم مفهومی "Tunes of War" منتشر شد که به تاریخ اسکاتلند می‌پرداخت. این آلبوم اولین قسمت از "سه‌گانهٔ قرون وسطی" بود. دومین آلبوم، "Knights of the Cross"، با جینس بکر به عنوان نوازندهٔ گیتار بیس، در سال ۱۹۹۸ منتشر شد و دربارهٔ ظهور و سقوط
بیس، در سال ۱۹۹۸ منتشر شد و دربارهٔ ظهور و سقوط شوالیه‌های معبد بود. قسمت پایانی این سه‌گانه در سال ۱۹۹۹ با "Excalibur" به پایان رسید. این آلبوم به بررسی افسانهٔ شاه آرتور و شوالیه‌های میز گرد می‌پردازد. مدت کوتاهی پس از آن، به زودی توری با هانس پیتر کاتزنبورگ، نوازندهٔ کیبورد، که بعداً عضو دائمی گروه شد، ادامه یافت. آلبوم‌های حفار قبر و راینگولد (۲۰۰۴–۲۰۰۰). در سال ۲۰۰۰، گریو دیگر بیستمین سالگرد خود را جشن گرفت. به همین مناسبت، آنها در یک کنسرت پرفروش در سالن Zeche در بوخوم آلمان برنامه اجرا کردند. بسیاری
Zeche در بوخوم آلمان برنامه اجرا کردند. بسیاری از محبوب‌ترین آهنگ‌های گروه در کنار آهنگ‌های کمتر شناخته شدهٔ دیگری نواخته شدند. همچنین تعدادی از بازیگران مختلف مکمل با گریو دیگر ظاهر شدند. این کنسرت همچنین فصل تعیین‌کننده‌ای در تاریخ گروه بود، زیرا اووه لولیس گیتاریست مدت کوتاهی قبل از کنسرت به دلایل شخصی و کاری گروه را ترک کرد. جایگزینی برای لولیس، گیتاریستی به نام مانی اشمیت (سابق گروه ریج) پیدا شد. در سال ۲۰۰۱ آلبوم "The Grave Digger" همراه با او و کمپانی جدید نوکلیر بلست منتشر شد. آثار ادگار آلن پو به
جدید نوکلیر بلست منتشر شد. آثار ادگار آلن پو به عنوان الهام بخش شعر آلبوم جدید بود. اولین آلبوم زندهٔ آنها "Tunes of Wacken"، در سال ۲۰۰۲ ظاهر و با انتشار اولین دی‌وی‌دی آنها به همین نام همراه شد. آلبوم بعدی "Rheingold" در ۲۶ مه ۲۰۰۳ منتشر شد، که بر اپرای حلقه نیبلونگ اثر ریشارد واگنر متمرکز بود. آنها توری را برای حمایت از آلبوم در اوایل سال ۲۰۰۴ آغاز کردند. آلبوم‌های شام آخر و تصنیف‌های یک جلاد (۲۰۰۹–۲۰۰۵). پس از تور موفق راینگولد، گروه آلبوم دیگری به نام "The Last Supper" را ضبط کرد که در ۱۷ ژانویه ۲۰۰۵
"The Last Supper" را ضبط کرد که در ۱۷ ژانویه ۲۰۰۵ منتشر شد. این اثر هنری برای اولین بار در نوامبر ۲۰۰۴ معرفی شد که بازخورد مثبتی دریافت کرد. تعدادی از طرفداران به دلیل انگیزه از این اثر هنری ناامید شدند. گروه بیانیه‌ای صادر کرد و گفت که جلد پیام شیطان و علیه مسیحیان نیست، بلکه نمایشی از یک عیسی مسیح افسرده در آخرین روزهای زندگی قبل از مرگش است. برخلاف آلبوم‌های قبلی‌شان، «"The Last Supper"» با وجود چندین آهنگ دربارهٔ آخرین روزهای عیسی، یک آلبوم مفهومی نبود. به گفتهٔ این گروه، نسبت به تلاش‌های قبلی گروه،
به گفتهٔ این گروه، نسبت به تلاش‌های قبلی گروه، «متال بیشتر، اشتیاق و قدرت بیشتری» دارد. کمتر از یک ماه بعد، گروه توری را با گروه‌های Stormhammer و Astral Doors در آندرناخ، زادگاه مانی اشمیت آغاز کرد. اکتبر ۲۰۰۵ شاهد انتشار یک دی‌وی‌دی زنده با عنوان "25to Live" بودیم که به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد گروه در سائوپائولو ضبط شد. در دسامبر ۲۰۰۶، تعدادی از مهمانی‌های انتشار برای آلبوم بعدی گروه، "Liberty or Death"، که در ۱۲ ژانویه ۲۰۰۷ منتشر شد، اعلام شد. یک تور دو تیتر، همراه با گروه تریون دنبال شد که از ۱۷
دو تیتر، همراه با گروه تریون دنبال شد که از ۱۷ ژانویه ۲۰۰۷ در اسن آلمان آغاز شد. در اواخر فوریه ۲۰۰۸، گریو دیگر شروع به نوشتن مطالب جدید کرد. در اواسط اوت، آنها با گیتاریست دیگری به نام تیلو هرمان وارد استودیوهای Principal شدند تا سیزدهمین آلبوم استودیویی خود را با عنوان "Ballads of a Hangman" ضبط کنند که در ۹ ژانویه ۲۰۰۹ تحت نام ناشر جدیدشان ناپالم رکوردز منتشر شد. این اولین آلبوم آنها با دو گیتاریست بود. در فوریه ۲۰۰۹، گروه راه خود را با تیلو هرمان به دلیل هیجان ایجاد شده توسط یک گیتاریست دوم و فضای آزاد
هیجان ایجاد شده توسط یک گیتاریست دوم و فضای آزاد روی صحنه و جنبه‌های موسیقی که توسط هر عضو قدیمی گروه به‌طور مستقل مشاهده می‌شد، جدا کرد. در اوایل اکتبر، مانی اشمیت به دلیل اختلافات مداوم با کریس بولتندال گروه را ترک کرد. آلبوم‌های قبیله‌ها دوباره برمی‌خیزند و مردگان زنده (۲۰۱۸–۲۰۱۰). در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۰، اشمیت پس از اجرای موقت در طول تاریخ‌های باقی مانده از تور قبلی گروه، توسط گیتاریست، اکسل ریت جایگزین شد. در ۱ اکتبر ۲۰۱۰، گریو دیگر آلبوم "The Clans Will Rise Again" در اروپا را منتشر کرد که بلافاصله پس از
Again" در اروپا را منتشر کرد که بلافاصله پس از انتشار در آمریکای شمالی نیز منتشر شد. اعضای گروه توضیح می‌دهند که این یک دنبالهٔ آزاد آلبوم "Tunes of War" در سال ۱۹۹۹۶ است، «اما این بار یک آلبوم مفهومی دربارهٔ تاریخ اسکاتلند نیست، بلکه اثری در مورد اسکاتلند، عرفان و مردم آن است.» در ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۱، ویدیویی برای آهنگ «Highland Farewell» برای پخش در دسترس قرار گرفت. در ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۲، گروه یک آلبوم چندآهنگه با عنوان "Home at Last" با آلبوم "Clash of the Gods" در ۳۱ اوت ۲۰۱۲ منتشر کرد. آنها از اوایل تا اواخر
در ۳۱ اوت ۲۰۱۲ منتشر کرد. آنها از اوایل تا اواخر سال ۲۰۱۲ چندین برنامه در بریتانیا و اروپا اجرا کردند و سپس در سراسر سال ۲۰۱۳ در اروپا و چند برنامه در برزیل در حمایت از آلبوم، تور اجرا کردند. در فوریه ۲۰۱۴، گروه شروع به ضبط آلبوم بعدی خود با عنوان "Return of the Reaper" کرد، که در ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۴ منتشر شد و تاریخ انتشار بعدی در جای دیگری منتشر شد. در نوامبر ۲۰۱۴، نوازندهٔ کیبورد اچ.پی. کاتزنبرگ گروه را ترک کرد تا زمان بیشتری را صرف پروژه‌های بیرونی کند. او با عضو جدید مارکوس نیپ جایگزین شد، که به اجرا در نقش
عضو جدید مارکوس نیپ جایگزین شد، که به اجرا در نقش The Reaper بعد از کاتزنبرگ ادامه داد. در اکتبر ۲۰۱۵، آلبوم "Exhumation – The Early Years" منتشر شد، که بر اساس یک بیانیهٔ مطبوعاتی، شامل نسخه‌های ضبط شده‌ای از «کلاسیک‌های مطلق گروه با صدایی پویا و قدرتمند ۲۰۱۵» است. در ژوئن ۲۰۱۶، گریو دیگر وارد استودیو شد تا شروع به کار بر روی آلبوم بعدی خود با عنوان "Healed by Metal" را آغاز کند که در ۱۳ ژانویه ۲۰۱۷ منتشر شد. آنها توری را با گروه بلایند گاردین به‌عنوان حمایت از تور آمریکای شمالی که از آلبوم "Beyond the
از تور آمریکای شمالی که از آلبوم "Beyond the Red Mirror" حمایت می‌کرد، آغاز کردند. در مارس ۲۰۱۸، گروه برای ضبط نوزدهمین آلبوم خود "The Living Dead" به استودیو بازگشت که در ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۸ منتشر شد و یک تور اروپایی در ژانویه ۲۰۱۹ برگزار شد. در ۲۵ ژوئن ۲۰۱۸، استفان آرنولد درامر قدیمی، گروه را ترک کرد و مارکوس نیپ جایگزین او شد. آلبوم مزارع خون (۲۰۲۰–اکنون). بیستمین آلبوم گریو دیگر با نام "Fields of Blood" در ۲۹ مه ۲۰۲۰ به مناسبت چهلمین سالگرد تأسیس گروه منتشر شد. آلبوم بعدی "Symbol of Eternity" در ۲۶ اوت
شد. آلبوم بعدی "Symbol of Eternity" در ۲۶ اوت ۲۰۲۲ منتشر شد. در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۳، گروه جدایی گیتاریست اکسل ریت را اعلام کرد. او با عضو جدید، توبیاس کرستینگ، گیتاریست سابق گروه Orden Ogan جایگزین شد.
میوشی نو یاسونوبو ، زمان تولد ۱۱۴۰ و مرگ ۱۲۲۱، در اواخر دوره هی‌آن و اوایل شوگون‌سالاری کاماکورا از اشراف کوگه بود. اولین مباشر شوگون‌سالاری کاماکورا. پس از ورود به بودیسم، نام بودایی او زنشین بود. در اصل، او یک اشراف رده پایین بود که نقش منشی را در دایجوکان به ارث برد و از خانواده ای ریاضیدان بود. مادر او خواهر کوچکتر ندیمه میناموتو نو یوریتومو بود و در نتیجه این ارتباط او یوریتومو را که در ولایت ایزو تبعید شده بود، ماهانه سه بار از وضعیت کیوتو مطلع می‌کرد. دو ماه پس از تشکیل ارتش توسط شاهزاده موچیهیتو و
دو ماه پس از تشکیل ارتش توسط شاهزاده موچیهیتو و شورش شاهزاده موچی‌هیتو در مه ۱۱۸۰، یاسونوبو یک پیام آور فرستاد تا به یوریتومو بگوید که باید در اسرع وقت به اوشو بگریزد، زیرا او نقش مهمی در پرورش یوریتومو داشت. پس از مرگ یوریتومو، او همچنین در شورای سیزده نفره نمایندگان گوکه‌نین شرکت می‌کرد که به دومین شوگون، میناموتو نو یوری‌ایه کمک می‌کردند. در طول جنگ جوکیو در سال ۱۲۲۱، او با وجود بیماری در شورا شرکت کرد و از ایده و نظر اوئه نو هیروموتو مبنی بر اعزام فوری نیروها حمایت کرد. او در همان سال پس از جنگ جوکیو
نیروها حمایت کرد. او در همان سال پس از جنگ جوکیو درگذشت.
بازدارندهٔ کیناز 2A وابسته به سایکلین () یک ژن است که بر روی بازوی کوتاه کروموزوم ۹ واقع شده است که به‌طور فراگیر در بسیاری از بافت‌ها و انواع سلول بیان می‌شود. این ژن دو پروتئین مهم را کُدگذاری می‌کند: پی۱۶ و پی۱۴آرف. هر دوی این پروتئین‌ها ژن سرکوب‌گر تومور و این کار را از طریق تنظیم چرخه سلول انجام می‌دهند. پی۱۶ آنزیم‌های CDK4 و CDK6 را مهار و در نتیجه پروتئین‌های خانوادهٔ پروتئین رتینوبلاستوما را فعال می‌کند که آنهم به نوبهٔ خود مسیر عبور از فاز G1 به فاز S را مسدود می‌کند. پی۱۴آرف ژن سرکوبگر تومور پی۵۳
S را مسدود می‌کند. پی۱۴آرف ژن سرکوبگر تومور پی۵۳ را فعال می‌کند. اهمیت بالینی. جهش‌های سوماتیک این ژن در بسیاری از سرطان‌های انسانی از جمله لنفوم معده، لنفوم بورکیت، کارسینوم‌های سلول سنگفرشی در سرطان‌های سر و گردن، سرطان دهان، سرطان لوزالمعده، سرطان ریه از نوع غیر سلول کوچک، سرطان مری سنگفرشی، سرطان معده، سرطان روده بزرگ، سرطان اپیتلیومی تخمدان و سرطان پروستات شایع است و گمان می‌رود CDKN2A دومین ژن غیرفعال‌شده در سرطان بعد از پی۵۳ است. جهش‌های این ژن در سلول‌های زایا با بروز ملانوما، گلیوبلاستوما و سرطان
زایا با بروز ملانوما، گلیوبلاستوما و سرطان لوزالمعده مرتبط است. این ژن همچنین حاوی یکی از ۲۷ چندریختی تک‌نوکلئوتید مرتبط با بیماری سرخرگ کرونری است و با پیشرفت تصلب شرایین در ارتباط است. حذف این ژن یکی از شایع‌ترین مکان‌های حذف ژنی است که منجر به بروز انواع ارثی ملانوم بدخیم پوستی می‌شود. علاوه بر این، فعال شدن این ژن در جریان پیرشدگی سلول افزایش می‌یابد و از این لحاظ یک زیست‌نشانگر پیر شدن فیزیولوژیک است.
اما میازاوا (؛ زادهٔ ) شخصیت‌های تلویزیونی در ژاپن اهل ژاپن است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "۱۳ ارباب شوگون" اشاره کرد.
گوادالوپه نتل () () رمان‌نویس و داستان‌نویس اهل مکزیک است. او را از داستان‌نویسان برجسته معاصر در آمریکای لاتین می‌دانند. آثار او به بیش از بیست زبان ترجمه شده‌اند. او تحصیلات کارشناسی خود را در دانشگاه ملی مستقل مکزیک (UNAM) در رشته ادبیات و فلسفه به پایان رساند و دکترای علوم زبان از مدرسه مطالعات عالی علوم اجتماعی (EHESS) از پاریس دارد. آثار فارسی. مجموعه داستان زندگی زناشویی ماهی‌های قرمز (با نام اصلی El Matrimonio de los peces rojos) با ترجمه سارا عصاره توسط نشر نی در سال ۱۴۰۳ منتشر شد. رمان عزیزکرده