payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و گزارش شد که سونی پیکچرز کلاسیکس علاوه بر پیوستن به پروژه به عنوان سرمایه‌گذار، حقوق توزیع جهانی را نیز به دست آورده است. تصویربرداری اصلی در اوایل ژوئیه ۲۰۲۴ در دوبلین آغاز شد و تا اوت ۲۰۲۴ ادامه یافت. فیلمبرداری در سپتامبر ۲۰۲۴ به پایان رسید. گراهام رینولدز آهنگسازی فیلم را بر عهده داشته است. انتشار. "ماه آبی" برای نخستین بار در جشنواره بین‌المللی فیلم برلین در ۱۸ فوریه ۲۰۲۵ به نمایش درآمد. بازخورد. در وبگاه جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس ۲۵ نقد، امتیاز ۹۶٪ با میانگین نمرهٔ ۷٫۶/۱۰ را کسب
۲۵ نقد، امتیاز ۹۶٪ با میانگین نمرهٔ ۷٫۶/۱۰ را کسب کرده است. در متاکریتیک، این فیلم بر اساس نظر ۱۱ منتقد، میانگین نمرهٔ ۷۶/۱۰۰ را دارد که نشان‌دهنده نقدهای «عموماً مطلوب» است.
جیامباتیستا باسیل (به ایتالیایی: Giambattista Basile) شاعر، نویسنده و گردآورندهٔ قصه‌های پریان ایتالیایی بود که در ۱۵ فوریهٔ ۱۵۶۶ در ناپل متولد شد و در ۲۳ فوریهٔ ۱۶۳۲ درگذشت. او به‌خاطر گردآوری و نگارش مجموعه‌ای از قصه‌های پریان به نام «لو کونتو ده لی کونتی» (به ایتالیایی: Lo cunto de li cunti) یا «پنتامرونه» شهرت دارد. زندگی‌نامه. باسیل در ناپل در خانواده‌ای از طبقهٔ متوسط به دنیا آمد. او به‌عنوان سرباز و درباری در خدمت شاهزادگان مختلف ایتالیایی، از جمله دوک ونیز، فعالیت می‌کرد. در ونیز بود که به سرودن شعر
ونیز، فعالیت می‌کرد. در ونیز بود که به سرودن شعر پرداخت و بعدها به ناپل بازگشت تا به‌عنوان درباری تحت حمایت دون مارینو دوم کاراچولو، شاهزادهٔ آولینو، خدمت کند. او منظومهٔ «لارتوزا» (به ایتالیایی: L'Aretusa) را در سال ۱۶۱۸ به این شاهزاده تقدیم کرد. تا زمان مرگش، باسیل به مقام «کنت تورونه» دست یافت. آثار. باسیل بیشتر به‌خاطر مجموعه قصه‌های پریان ناپلی با عنوان «لو کونتو ده لی کونتی اورو لو تراتنمنتو ده پچرینه» (به ناپلی: Lo cunto de li cunti overo lo trattenemiento de peccerille) شناخته می‌شود که به‌صورت پس
de peccerille) شناخته می‌شود که به‌صورت پس از مرگش در دو جلد در سال‌های ۱۶۳۴ و ۱۶۳۶ توسط خواهرش آدریانا در ناپل منتشر شد. این اثر بعدها به نام «پنتامرونه» معروف شد. این مجموعه شامل قدیمی‌ترین نسخه‌های مکتوب بسیاری از قصه‌های پریان معروف اروپایی است، از جمله «راپانزل» و «سیندرلا».​ میراث. مجموعهٔ «پنتامرونه» باسیل تأثیر عمیقی بر نویسندگان بعدی قصه‌های پریان، از جمله شارل پرو و برادران گریم، داشت. برادران گریم به‌ویژه این اثر را به‌عنوان اولین مجموعه ملی قصه‌های پریان ستودند و بسیاری از داستان‌های آن را در
پریان ستودند و بسیاری از داستان‌های آن را در مجموعه‌های خود گنجاندند. در فرهنگ عامه. فیلم «قصه قصه‌ها» (به ایتالیایی: Il racconto dei racconti) محصول سال ۲۰۱۵ به کارگردانی ماتئو گارونه، اقتباسی آزاد از مجموعه «پنتامرونه» باسیل است که سه داستان از این مجموعه را به تصویر می‌کشد.
سوفیا اوکونوسکا (, ؛ ۱۲ مه ۱۸۶۵ – ۲۴ فوریه ۱۹۲۶) پزشک، مربی، فمنیست و محقق اوکراینی بود. او اولین زن در گالیسیا بود که دیپلم دبیرستان دریافت کرد و موفق به کسب آموزش دانشگاهی شد. همچنین اولین زن دکترای پزشکی و اولین پزشک زن در اتریش-مجارستان بود. او پیشگام استفاده از درمان رادیوتراپی برای مبارزه با سرطان در گالیسیا و اتریش-مجارستان بود. او دوره‌هایی برای پرستاران و ماماها سازماندهی کرد، در تأسیس اولین اتحادیه صنفی پزشکی همکاری کرد و یک واژه‌نامه از اصطلاحات پزشکی اوکراینی تهیه کرد. علاوه بر طبابت در لووف، او
اوکراینی تهیه کرد. علاوه بر طبابت در لووف، او همچنین در سوئیس، چکیا و اردوگاه‌های اتریشی در طی جنگ جهانی اول فعالیت داشت. اوکونوسکا یک فعال اجتماعی و یکی از چهره‌های مهم جنبش فمینیستی در گالیسیا و اتریش-مجارستان بود. او همچنین به زمینه‌های دیگری از مطالعه، از جمله ادبیات و مطالعات علمی مختلف پرداخت. اوکونوسکا آخرین سال‌های زندگی خود را در لووف گذراند، جایی که یک مطب کوچک پزشکی را مدیریت می‌کرد. سوفیا اوکونوسکا در بیمارستانی به دلیل آپاندیسیت چرکی درگذشت و در گورستان لیچاکیو به خاک سپرده شد. اوایل زندگی و
در گورستان لیچاکیو به خاک سپرده شد. اوایل زندگی و تحصیل. اوکونوسکا در ۱۲ مه ۱۸۶۵ در روستای دوژانکا، نزدیک ترنوپیل متولد شد. او در خانواده آتاناس دانیلوویچ اوکونوسکی و کارولینا لوچاکووسکا به دنیا آمد. مادرش در سال ۱۸۷۰ درگذشت و سوفیا از آن پس توسط عمه‌اش، تئوفیلیه اوکونوسکا-اوزارکویچ، تربیت شد. در همان زمان، او با دخترعمویش، نویسنده آینده ناتالیا کوبرینسکا، آشنا شد و دوست شد. =در سال ۱۸۸۴، اوکونوسکا مجوز شرکت در امتحانات دوره دبیرستان را دریافت کرد و در سال ۱۸۸۵، با موفقیت چشمگیری در دبیرستان آکادمیک لووف
۱۸۸۵، با موفقیت چشمگیری در دبیرستان آکادمیک لووف پذیرفته شد و این موفقیت او باعث شگفتی در سراسر گالیسیا شد. از آنجا که زنان در اتریش-مجارستان تا سال ۱۹۰۰ حق تحصیل در دانشگاه‌ها را نداشتند، اوکونوسکا و دخترعمویش کوبرینسکا در سال ۱۸۸۷ در یک دانشگاه در سوئیس ثبت‌نام کردند. کوبرینسکا در رشته اقتصاد تحصیل کرد، در حالی که اوکونوسکا به دانشکده پزشکی دانشگاه زوریخ پیوست. در ژانویه ۱۸۹۶، او با موفقیت فارغ‌التحصیل شد و اولین زن اوکراینی گالیسیا شد که تحصیلات دانشگاهی پزشکی دریافت کرد و در واقع اولین پزشک زن از
پزشکی دریافت کرد و در واقع اولین پزشک زن از سرزمین‌های اتریشی بود. پایان‌نامه دکترای او دربارهٔ تغییرات خون تحت تأثیر کم‌خونی بود که مدرک دکترای پزشکی را برای او به ارمغان آورد. در زمانی که در زوریخ بود، سوفیا اوکونوسکا با دانشجویی به نام "واتسلاو دامیان موراچفسکی (۱۸۶۵–۱۹۵۰)" که اهل ورشو بود و به خاطر احساسات طرفدار اوکراینی‌اش شناخته می‌شد، آشنا شد و در سال ۱۸۹۰ با او ازدواج کرد. در فوریه ۱۸۹۶، اوکونوسکا فرزندشان، یوری، را به دنیا آورد. جنبش فمینیستی و فعالیت‌های دیگر. سوفیا اوکونوسکا یک پیانیست
و فعالیت‌های دیگر. سوفیا اوکونوسکا یک پیانیست فوق‌العاده ماهر بود و زمانی که با اولها کوبیلیانسکا، خواهر معلم دبیرستانش، جولیان کوبیلیانسکی، آشنا شد، شیفته او شد. این دو دختر دوستانی مادام‌العمر شدند. اوکونوسکا، همراه با دوستانش ناتالیا کوبرینسکا و اولها کوبیلیانسکا، به‌طور فعال در توسعه جنبش زنان در گالیسیا و بوکووینا مشارکت داشت. او طرفدار پرشور پیاده‌روی‌های طولانی در طبیعت، اسب‌سواری، اسکی، فتح قله‌های کوهستانی و تلاش برای شرکت در فعالیت‌های ورزشی دیگری بود که در آن زمان تنها توسط مردان به‌طور فعال
بود که در آن زمان تنها توسط مردان به‌طور فعال ترویج می‌شدند. در سال ۱۸۸۷، اوکونوسکا با داستان اجتماعی-روان‌شناختی خود با عنوان «شن. شن!» () که دربارهٔ زندگی شهری بود، وارد عرصه ادبیات شد. اوکونوسکا تحقیق علمی «بردگی خانگی زنان در ترانه‌ها و آیین‌های عروسی» را تحت نام مستعار «یریناً» نوشت. او همچنین آثار «اسارت خانوادگی در ترانه‌ها و آیین‌های عروسی» () را گردآوری کرد و اولین سالنامه زنان در گالیسیا با عنوان «اولین تاج گل »() را منتشر کرد.
پنتامرونه (به ایتالیایی: "Il Pentamerone") یا با عنوان کامل‌تر Lo cunto de li cunti overo lo trattenemiento de peccerille (به معنی: "قصهٔ قصه‌ها یا سرگرمی برای کوچولوها")، مجموعه‌ای از پنجاه افسانه و قصه پریان است که در قرن هفدهم به زبان ناپلی نوشته شده است. نویسندهٔ آن جیامباتیستا باسیل، شاعر و درباری ایتالیایی، است که این داستان‌ها را از سنت عامیانهٔ جنوب ایتالیا گردآوری و به زبان ادبی برگردان کرد. این اثر نخستین مجموعه‌ای است که تمام داستان‌هایش را می‌توان در ژانر «قصه‌های پریان» جای داد. پیش‌زمینه.
در ژانر «قصه‌های پریان» جای داد. پیش‌زمینه. باسیل این داستان‌ها را گردآوری کرد، اما کتاب پس از مرگ او توسط خواهرش آدریانا باسیل در دو جلد و در سال‌های ۱۶۳۴ و ۱۶۳۶ در شهر ناپل منتشر شد. او برای انتشار این آثار از نام مستعار "Gian Alesio Abbatutis" استفاده کرد. بسیاری از داستان‌های معروف در ادبیات کودکان اروپا برای نخستین بار در این مجموعه دیده می‌شوند. قصه‌هایی چون سیندرلا، راپانزل، گربه چکمه‌پوش، زیبای خفته و هانسل و گرتل بعدها توسط شارل پرو و برادران گریم بازنویسی و معروف شدند. برادران گریم در نسخهٔ سوم
بازنویسی و معروف شدند. برادران گریم در نسخهٔ سوم کتاب «قصه‌های گریم» به‌صراحت تأثیر بسیار و ارزش بالای مجموعهٔ باسیل را ستایش کردند. برخلاف بسیاری از گردآورندگان قصه‌های عامیانه که مستقیماً از زبان مردم ضبط می‌کردند، باسیل آن‌ها را با نگاهی ادبی به نثر ناپلی درآورد و در عین حال کوشید لحن گفتاری و آهنگ گفتار شفاهی را حفظ کند. زبان اثر پر از تشبیهات و استعارات باروک است. برخی پژوهشگران این سبک ادبی را نوعی طنز نسبت به اسلوب باروک دانسته‌اند، اما باسیل در دیگر آثارش نیز همین سبک را به کار برده و از آن ستایش
آثارش نیز همین سبک را به کار برده و از آن ستایش کرده است، بنابراین بعید است قصد طنز داشته باشد. تأثیرگذاری. با وجود فراموشی نسبی اثر در سده‌های بعدی، ستایش برادران گریم در قرن نوزدهم موجب احیای آن شد. ویلهلم گریم نوشت: «این مجموعه (پنتامرونه باسیل) برای مدت طولانی بهترین و غنی‌ترین مجموعهٔ افسانه‌ها در میان ملل بود… نویسنده نه تنها با مهارت داستان‌ها را گردآوری کرده بلکه به‌خوبی به لهجهٔ ناپلی آگاه بوده است… ما می‌توانیم این مجموعهٔ پنجاه داستان را پایه و اساس بسیاری از آثار دیگر بدانیم…» در سدهٔ بیستم،
اساس بسیاری از آثار دیگر بدانیم…» در سدهٔ بیستم، بندتو کروچه فیلسوف و مورخ نامدار ایتالیایی ترجمه‌ای از این اثر به زبان ایتالیایی نوشت و آن را «کهن‌ترین، غنی‌ترین و هنرمندانه‌ترین» کتاب افسانه‌ها نامید. افسانه‌های پنتامرونه همچنین الهام‌بخش فیلم سینمایی قصهٔ قصه‌ها (Tale of Tales, 2015) به کارگردانی ماتئو گارونه شد که سه داستان از این مجموعه را با بازی سالما هایک، وینسنت کسل و توبی جونز در قالب یک اثر فانتزی و هنری به تصویر کشید. اگرچه این اثر به فراموشی سپرده شده بود، برادران گریم در سومین نسخه از
سپرده شده بود، برادران گریم در سومین نسخه از «قصه‌های برادران گریم» آن را به‌عنوان اولین مجموعه ملی از داستان‌های پریان به‌شدت تحسین کردند، که با دیدگاه‌های ملی‌گرایانه رمانتیک آن‌ها دربارهٔ داستان‌های پریان همخوانی داشت و به‌عنوان بازتاب‌دهنده صدای ناپلی شناخته شد. این تحسین توجه زیادی را به این اثر جلب کرد.این مجموعه (پنتامرونه باسیل) برای مدت طولانی بهترین و غنی‌ترین مجموعه‌ای بود که توسط هر ملتی یافت شده بود. نه تنها در آن زمان سنت‌ها کامل‌تر بودند، بلکه نویسنده استعداد ویژه‌ای در جمع‌آوری آن‌ها داشت و
نویسنده استعداد ویژه‌ای در جمع‌آوری آن‌ها داشت و علاوه بر آن، دانش عمیقی از گویش داشت. داستان‌ها تقریباً بدون وقفه روایت می‌شوند و لحن، حداقل در داستان‌های ناپلی، به‌طور کامل حفظ شده است… بنابراین می‌توانیم این مجموعه پنجاه داستان را به‌عنوان پایه بسیاری از داستان‌های دیگر در نظر بگیریم؛ زیرا اگرچه در واقعیت این‌گونه نبود و در واقع فراتر از کشوری که در آن ظاهر شد شناخته نشد و هرگز به فرانسوی ترجمه نشد، اما به دلیل انسجام سنت‌هایش، اهمیت پایه‌ای دارد. دو سوم آن‌ها، از نظر حوادث اصلی، در آلمان یافت می‌شوند و
آن‌ها، از نظر حوادث اصلی، در آلمان یافت می‌شوند و امروزه در آنجا رایج هستند. باسیل اجازه نداده است که هیچ تغییری ایجاد شود، حتی اضافه‌ای مهم، و این به کار او ارزش ویژه‌ای می‌بخشد. - ویلهلم گریمنوشته‌های باسیل الهام‌بخش فیلم «قصه قصه‌ها» در سال ۲۰۱۵ به کارگردانی ماتئو گارونه بوده است. جغرافیای داستان‌ها. داستان‌های جامباتیستا باسیل در مناطق باسیلیکاتا و کامپانیا، جایی که او بیشتر عمر خود را در میان نجیب‌زادگان محلی گذراند، تنظیم شده‌اند. از جمله مکان‌های مرتبط با این داستان‌ها می‌توان به شهر آچرنتزا و قلعه
با این داستان‌ها می‌توان به شهر آچرنتزا و قلعه لاگوپزوله اشاره کرد که دومی با داستان پریان راپانزل مرتبط است. ترجمه‌ها. این متن در سال ۱۸۴۶ توسط فلیکس لیبرشت به آلمانی، در سال ۱۸۴۷ توسط جان ادوارد تیلور و دوباره در سال ۱۸۹۳ توسط سر ریچارد فرانسیس برتون به انگلیسی و در سال ۱۹۲۵ توسط بندیتو کروچه به ایتالیایی ترجمه شد. ترجمه انگلیسی دیگری از نسخه کروچه توسط نورمن ن. پنزر در سال ۱۹۳۴ انجام شد. ترجمه جدید و مدرنی توسط نانسی ال. کانپا در سال ۲۰۰۷ توسط انتشارات دانشگاه ایالتی وین منتشر شد و بعدها در سال ۲۰۱۶
دانشگاه ایالتی وین منتشر شد و بعدها در سال ۲۰۱۶ به‌عنوان کتابی از مجموعه پنگوئن کلاسیک عرضه گردید. اقتباس‌ها. فیلم ایتالیایی «قصه قصه‌ها» در سال ۲۰۱۵ به کارگردانی ماتئو گارونه، به‌طور کلی بر اساس داستان‌های این مجموعه ساخته شده است و سالما هایک، وینسنت کسل و توبی جونز به‌ترتیب در نقش‌های اصلی داستان‌های «گوزن افسون‌شده»، «پیرزن پوست‌کنده» و «کک» بازی می‌کنند.
یک مجموعه انیمه تلویزیونی ژاپنی است ساختهٔ استودیو مدهاوس است. آتسوکو ایشیزوکا، جوکی هانادا و تاکاهیرو یوشیماتسو به ترتیب کارگردان، نویسنده و طراح شخصیت این مجموعه بوده‌اند. این مجموعه بین ژانویه و مارس ۲۰۱۸ در ژاپن پخش شد. خلاصه داستان. ماری تاماکی دانش‌آموز سال دوم دبیرستانی است که می‌خواهد از جوانی خود بهترین استفاده را ببرد اما معمولاً از انجام این کار بسیار می‌ترسد. او یک روز با شیراسه کوبوچیزاوا، دختری که در حال پس‌انداز کردن برای سفر به قطب جنوب، جایی که مادرش سه سال پیش ناپدید شد، هست، آشنا می‌شود.
که مادرش سه سال پیش ناپدید شد، هست، آشنا می‌شود. با پیوستن دو دختر دیگر، هیناتا میاکه و یوزوکی شیرایشی، گروهی تشکیل می‌شود که به سمت قطب جنوب می‌رود. پذیرایی. "ورج" این اثر را به عنوان یکی از بهترین انیمه‌هاهای سال ۲۰۱۸ انتخاب کرد، "نیویورک تایمز" با منتقد تلویزیونی، مایک هیل، این اثر را در فهرست #۸ نمایش بین‌المللی برتر سال قرار داد و آن را به‌عنوان «داستانی خنده‌دار و تکان‌دهنده دوران بلوغ که باید در تمام مرزهای سنی یا فرهنگی ترجمه شود» توصیف کرد. اوتاکو آمریکا شخصیت‌پردازی و طنز اثر را تحسین کرد و افزود
شخصیت‌پردازی و طنز اثر را تحسین کرد و افزود که «کارگردانی به زمان‌بندی کمدی کمک زیادی کرده و باعث شده که برخی از نقاط اوج قابل حدس به مخاطب احساس تازگی بدهد». در سال ۲۰۱۹، کرانچی‌رول این انیمه را در فهرست «۲۵ انیمه برتر دهه ۲۰۱۰» قرار داد و آن را به عنوان «سریالی صادقانه دربارهٔ دنبال کردن رؤیاها، یادگیری چگونگی بیرون آمدن از محدودیت‌های خود و زندگی پر از ماجراجویی» توصیف کرد. آی‌جی‌ان نیز آن را در زمره بهترین انیمه‌های دهه ۲۰۱۰ قرار داد.
جیوانی فرانچسکو استراپارولا (به ایتالیایی: Giovanni Francesco Straparola)، که با نام‌های جیانفرانچسکو و همچنین زوان فرانچسکو استراپارولا دا کاراواجو نیز شناخته می‌شود، نویسنده، شاعر و گردآورندهٔ قصه‌های عامیانه ایتالیایی در قرن شانزدهم میلادی بود. وی بین سال‌های حدود ۱۴۸۵ تا ۱۵۵۸ می‌زیست و بیشتر به‌خاطر کتاب دو جلدی خود به نام "شب‌های دل‌پذیر" (Le Piacevoli Notti) شهرت دارد، مجموعه‌ای که نخستین نمونه‌های مکتوب داستان‌های پریان (افسانه‌های جادویی) را در خود جای داده‌است. زندگی‌نامه. دربارهٔ زندگی شخصی
خود جای داده‌است. زندگی‌نامه. دربارهٔ زندگی شخصی استراپارولا اطلاعات کمی در دست است. او احتمالاً در حدود سال ۱۴۸۵ در شهر کاراواجو در ناحیه لمباردی ایتالیا به دنیا آمد. نخستین اشارهٔ تاریخی به او در سال ۱۵۰۸ در شهر ونیز است، جایی که اثر ابتدایی‌اش با عنوان "کارهای نو" (Opera nova) را با امضای "زوان فرانچسکو استراپارولا دا کاراواجو" منتشر کرد. در سال ۱۵۵۰، مجوز رسمی برای چاپ جلد اول اثر معروفش "شب‌های دل‌پذیر" را از مقامات ونیزی دریافت کرد. این مجموعه در دو جلد در سال‌های ۱۵۵۱ و ۱۵۵۳ منتشر شد. زمان دقیق مرگ
در سال‌های ۱۵۵۱ و ۱۵۵۳ منتشر شد. زمان دقیق مرگ او مشخص نیست، اما با توجه به حذف تصویر چوب‌تراش‌شدهٔ او از نسخه‌های بعدی کتاب و نیز نبود نامش در دفاتر فوت ونیز، پژوهشگران حدس می‌زنند که او ممکن است در حدود سال ۱۵۵۵ در شهری دیگر و احتمالاً در جریان طاعون آن زمان درگذشته باشد. نام خانوادگی. "استراپارولا" احتمالاً نام واقعی او نبوده و بیشتر به‌عنوان نام مستعار به‌کار رفته است. این واژه از فعل ایتالیایی "straparlare" به معنای «زیاده‌گویی» یا «یاوه‌گویی» گرفته شده و احتمالاً به خاطر محتوای طنزآمیز و گاه جسورانه
و احتمالاً به خاطر محتوای طنزآمیز و گاه جسورانه آثارش، این نام را بر خود نهاده بود. آثار. کارهای نو (Opera nova). در سال ۱۵۰۸ در ونیز، استراپارولا مجموعه‌ای با عنوان "کارهای نو" را منتشر کرد. این کتاب شامل شعرهایی در قالب سونات، سترامبوتو (شعر طنز)، اپیستره (نامه‌واره‌ها) و کاپیتولی (شعرهای طنزآمیز) بود. این مجموعه بار دیگر در سال ۱۵۱۵ نیز به چاپ رسید. شب‌های دل‌پذیر (Le Piacevoli Notti). اثر معروف و ماندگار استراپارولا "شب‌های دل‌پذیر" است که از دو جلد و مجموعاً ۷۵ داستان تشکیل شده‌است. ساختار کلی اثر
و مجموعاً ۷۵ داستان تشکیل شده‌است. ساختار کلی اثر مشابه "دکامِرون" اثر بوکاچیو است: گروهی از اشراف‌زادگان در محفلی شبانه گرد هم می‌آیند و برای سرگرمی به روایت داستان، معما و شعر می‌پردازند. این اثر شامل داستان‌های عامیانه، فابل و قصه‌های پریان است و به‌ویژه در جلد دوم، برخی داستان‌ها به خاطر فشار کلیسا حذف شدند. "شب‌های دل‌پذیر" بین سال‌های ۱۵۸۰ تا ۱۶۲۴ در فهرست کتاب‌های ممنوعه قرار گرفت. داستان‌های پریان. استراپارولا را نخستین کسی می‌دانند که داستان‌های پریان را به‌شکل مکتوب منتشر کرده‌است. از جمله این
پریان را به‌شکل مکتوب منتشر کرده‌است. از جمله این داستان‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: طرح داستانی «صعود». استراپارولا از نخستین نویسندگانی بود که طرح داستانی «صعود» (rags-to-riches) را در ادبیات داستانی به‌کار برد: شخصی فقیر، به کمک جادو یا موجودی جادویی، به ثروت و ازدواج سلطنتی دست می‌یابد. این الگو در داستان‌هایی چون «پیتر ساده‌دل»، «آدامانتینا و عروسک جادویی» و «کاستانتینو فورتوناتو» دیده می‌شود. تأثیر بر دیگر نویسندگان. برخی از طرح‌های داستانی او بعدها در آثار نویسندگانی چون شارل پرو، باسیل،
او بعدها در آثار نویسندگانی چون شارل پرو، باسیل، مادام دالنوی و حتی برادران گریم نیز دیده می‌شود. برای مثال:
ژیان‌مرغک رخ‌دارچینی گونهای از پرندگان تیرهٔ ژیان‌مرغان (Tyrannidae) است که در بولیوی و پرو یافت می‌شود.
ماری-کاترین لو ژومل دو بارنویل، بارونس دالنوی () (متولد ۱۶۵۰/۱۶۵۱ - درگذشت ۱۴ ژانویه ۱۷۰۵) که به نام مادام دالنوی نیز شناخته می‌شود، نویسندهٔ فرانسوی قرن هفدهم و از نخستین خالقان و نویسندگان «قصه‌های پریان» به معنای امروزی آن است. او در سال ۱۶۹۷ مجموعه‌ای از داستان‌ها به نام "قصه‌های پریان" () منتشر کرد که عنوان ژانر "قصه‌های پریان" را رایج ساخت. او نخستین کسی بود که از شخصیت «شاهزادهٔ افسونگر» (Prince Charmant) در قصه‌ها نام برد. زندگی‌نامه. مادام دولنوا در خانواده‌ای اشرافی در شهر بارنهویل لا برتران در
در خانواده‌ای اشرافی در شهر بارنهویل لا برتران در منطقهٔ نرماندی فرانسه زاده شد. در ۱۵ سالگی، به خواست پدرش با فرانسوا دولاموت، بارون دولنوا، که ۳۰ سال از او بزرگ‌تر بود، ازدواج کرد. بارون مردی بی‌اعتقاد و قمارباز بود. در سال ۱۶۶۹، او به خیانت علیه پادشاه متهم شد—اتهامی که گفته می‌شود توسط دو مرد مطرح شد که از معشوقه‌های مادام دولنوا و مادرش بودند. این ماجرا به زندانی شدن سه‌سالهٔ بارون در باستیل انجامید، ولی او نهایتاً بی‌گناه شناخته شد و اتهام‌زنندگان اعدام شدند. مادام دولنوا از دست پلیس گریخت و مدتی در
شدند. مادام دولنوا از دست پلیس گریخت و مدتی در کشورهای اسپانیا، هلند و انگلستان به جاسوسی مشغول بود و سپس به پاریس بازگشت. او در خیابان سن-بنو خانه‌ای داشت که در آن محفل‌های ادبی (سالون) برگزار می‌کرد و میزبان اشراف و نویسندگان برجستهٔ دوران بود. او به عضویت آکادمی ادبی پادووایی درآمد و به نام «کلیو»، الههٔ تاریخ، شناخته شد. فعالیت ادبی. مادام دولنوا دوازده کتاب منتشر کرد که شامل داستان‌های تاریخی، سفرنامه‌ها و مجموعه‌داستان‌های پریان می‌شود. آثار او اغلب از منظر زنان روایت می‌شدند و در آن‌ها عناصر خیال،
از منظر زنان روایت می‌شدند و در آن‌ها عناصر خیال، جادو، حیوانات سخنگو و عشقِ رمانتیک با زبانی آراسته و آمیخته با طنز دیده می‌شود. برخلاف قصه‌های برادران گریم، داستان‌های او برای کودکان مناسب نبودند و بیشتر به‌شیوهٔ ادبی سالون‌های اشرافی نوشته شده بودند. قصه‌های پریان. مهم‌ترین و معروف‌ترین اثر او، "قصه‌های پریان" (۱۶۹۷) است که داستان‌های زیادی را شامل می‌شود و بسیاری از آن‌ها به داستان‌های کلاسیک ادبیات کودک تبدیل شده‌اند. از جمله این داستان‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: تأثیر و جایگاه ادبی.
به موارد زیر اشاره کرد: تأثیر و جایگاه ادبی. داستان‌های مادام دولنوا تأثیر عمیقی بر نویسندگان بعدی، به‌ویژه، برادران گریم گذاشت. پژوهشگران بسیاری از شباهت داستان‌های او با روایت‌های شفاهی فولکلور خبر داده‌اند و معتقدند که او با سنت عامیانهٔ شفاهی یا بازنویسی‌های ادبی آن آشنا بوده‌است. داستان‌های او همچون «گربهٔ سفید» و «شاهزادهٔ قورباغه» به عنوان نمونه‌های معروف داستان‌های عروس حیوانی (Animal Bride) یا داماد حیوانی (Animal as Bridegroom) در فهرست جهانی افسانه‌ها (نمایه آآرنه-تامپسون-اوتر) طبقه‌بندی
افسانه‌ها (نمایه آآرنه-تامپسون-اوتر) طبقه‌بندی شده‌اند. خانواده. او شش فرزند داشت، که برخی از آن‌ها پس از جدایی از همسرش به دنیا آمدند. مشهورترین فرزندان او ماری-آن، ژودیت-آنریته و ترز-آیمه بودند که همگی در ازدواج‌های اشرافی وارد شدند. یکی از دخترانش در مادرید با یک اشراف‌زادهٔ ایتالیایی ازدواج کرد. در ادبیات انگلیسی. در انگلستان، آثار مادام دولنوا تحت نام مستعار «مادر بانچ» (Mother Bunch) شناخته شد و اغلب با ساده‌سازی و سانسور منتشر شدند. با این حال، بسیاری از قصه‌های او به زبان‌های مختلف ترجمه شدند و در
از قصه‌های او به زبان‌های مختلف ترجمه شدند و در دوران بعد، محبوبیت گسترده‌ای در میان نویسندگان و خوانندگان ادبیات کودک و فانتزی یافتند.
آتش‌سهره آفریقایی که به آن آتش‌سهره نوک‌آبی نیز می‌گویند، گونه‌ای رایج از ریزسهرگان است که در بسیاری از مناطق آفریقا یافت می‌شود. گسترهٔ جهانی وقوع آن برآورد شده است.
پرسفورست یا پرسه‌فورست (به فرانسوی: Perceforest) رمانی بلند و نثرگونه از سدهٔ چهاردهم میلادی است که نویسندهٔ آن ناشناس باقی مانده‌است. این اثر به زبان فرانسوی نوشته شده و از دیدگاه ادبی، بخشی از سنت رمان‌های پهلوانی قرون وسطا و مقدمه‌ای بر افسانه‌های شاه آرتور به‌شمار می‌رود. پرسِفورِست نه‌تنها افسانهٔ پادشاهی خیالی بریتانیا را روایت می‌کند، بلکه به‌نوعی تاریخچه‌ای اسطوره‌ای برای شوالیه‌گری، مسیحیت، و خاستگاه میز گرد شاه آرتور ارائه می‌دهد. این رمان بیش از یک میلیون واژه دارد و به شش بخش (یا کتاب) اصلی
از یک میلیون واژه دارد و به شش بخش (یا کتاب) اصلی تقسیم شده است که در مجموع ۵۳۱ فصل را شامل می‌شود. ساختار داستان با تأثیر از منابع کهنی همچون تاریخ جفری آو مونماوث، آثار وِیس، بید، اوروس، و چرخهٔ لانسلو و رمان‌های اسکندری تدوین شده‌است. خلاصه داستان. داستان با فرار پناه‌جویانی از شهر افسانه‌ای تروا آغاز می‌شود که به جزیره بریتانیا می‌رسند و سلسله‌ای پادشاهی بنیان می‌گذارند. با گذر زمان، این پادشاهی دچار انحطاط می‌شود تا اینکه اسکندر مقدونی در مسیر سفر به هند، در اثر طوفانی به بریتانیا می‌رسد. او از وضعیت
در اثر طوفانی به بریتانیا می‌رسد. او از وضعیت نابسامان کشور آگاه می‌شود و دو برادر به نام‌های «بتیس» و «گادیفر» را به‌عنوان پادشاهان انگلستان و اسکاتلند منصوب می‌کند. بتیس که نام «پرُسِفورِست» (یعنی کسی که جنگل را می‌شکافد) را بر خود می‌نهد، مأمور ریشه‌کن کردن جادوگران و نابودی شرارت جنگل‌ها می‌شود. او با کمک گادیفر، بازماندگان جادوگری به‌نام دارنانت را شکست می‌دهد و نظامی مبتنی بر شوالیه‌گری، عدالت و یکتاپرستی به‌وجود می‌آورد. این نظام شوالیه‌گری با عنوان «فران پالِه» پایه‌ریزی می‌شود که الگویی برای میز
«فران پالِه» پایه‌ریزی می‌شود که الگویی برای میز گرد شاه آرتور محسوب می‌شود. پرُسِفورِست به پرستش خدای یگانه روی می‌آورد و به کمک زاهدی به‌نام «داردانون» دینی نوین را معرفی می‌کند که راه را برای ظهور مسیحیت هموار می‌سازد. اما با گذر زمان، خیانت و تجاوز امپراتوری روم به بریتانیا رخ می‌دهد؛ پسر ارشد پرُسِفورِست فریب زنی رومی را می‌خورد و به‌دنبال آن، یولیوس سزار به بریتانیا حمله می‌کند. ارتش پرُسِفورِست نابود می‌شود و پادشاهی از میان می‌رود. در نسل سوم، بازماندگانِ این شاهزادگان بازمی‌گردند تا کشور را
بازماندگانِ این شاهزادگان بازمی‌گردند تا کشور را بازسازی کنند. یکی از نوادگان گادیفر به‌نام اورسو، سزار را ترور می‌کند. گالافور، نوهٔ دیگر، با نوهٔ اسکندر ازدواج کرده و پادشاهی نوینی در بریتانیا بنیان می‌گذارد. او شمشیری را در سنگی فرو می‌برد که در آینده تنها کسی که شایستهٔ پادشاهی است (شاه آرتور)، آن را بیرون خواهد کشید. در پایان، بریتانیا یک‌بار دیگر مورد تهاجم قرار می‌گیرد و این بار، مردم تروا آن را اشغال می‌کنند و پادشاهی یونانی را نابود می‌سازند. بدین‌ترتیب، صحنه برای ظهور شاه آرتور فراهم می‌شود.
صحنه برای ظهور شاه آرتور فراهم می‌شود. ساختار و منابع. رمان پرُسِفورِست در شش بخش نوشته شده که به‌ترتیب شامل: بنیاد پادشاهی، گسترش شوالیه‌گری، دوازده تورنمنت ازدواج، فاجعهٔ حمله روم، بازسازی پادشاهی، و در نهایت ظهور دین یکتاپرستی و اشاره‌ای به مسیحیت آینده است. منابع اصلی الهام این اثر شامل تاریخ جفری آو مونماوث، چرخه لانسلو، و رمان‌های اسکندر است. بن‌مایه‌هایی چون دلاوری شوالیه‌ها، پیش‌بینی‌ها، عشق، خیانت، آزمون، و ظهور دین، در سراسر اثر دیده می‌شود. تأثیرات ادبی و فرهنگی. پرسِفورِست اثری مهم در سنت
تأثیرات ادبی و فرهنگی. پرسِفورِست اثری مهم در سنت شوالیه‌گری است که نه‌تنها الهام‌بخش افسانه‌های آرتوری بوده، بلکه برخی از عناصر داستانی آن در قصه‌های عامیانه اروپا همچون «زیبای خفته» نیز دیده می‌شود (مانند شخصیت «زِلاندین» که در خواب توسط یک شاهزاده باردار می‌شود).
سریال قول مردونه به کارگردانی قربانعلی طاهرفر و تهیه کنندگی ایرج محمدی در ۳۰ قسمت در ژانر کمدی هرشب ساعت ۱۹ از شبکه سه سیما پخش میشود. خلاصه داستان. قول مردونه در قالب یک کمدی اجتماعی، روایتگر اتفاقات و چالش‌های زندگی شخصیت‌های اصلی در بستر دهه ۶۰ است. این سریال تلاش دارد علاوه بر ایجاد لحظاتی شاد و مفرح، به دغدغه‌ها و سبک زندگی آن دوران نیز بپردازد. طراحی صحنه و لباس نیز متناسب با فضای دهه ۶۰ انجام شده تا حس نوستالژی بیشتری برای مخاطبان ایجاد کند.
پائولو بنتی (؛ زادهٔ ) بازیکن پیشین و سرمربی کنونی فوتبال اهل ایتالیا است. افتخارات. به عنوان بازیکن. آ.ث. میلان کاتانزارو عنوان دستیار. موناکو لستر سیتی
بلبل () یک افسانه ادبی نوشته هانس کریستین اندرسن نویسنده نامدار دانمارکی است که نخستین بار در سال ۱۸۴۳ منتشر شد. این داستان در امپراتوری چین اتفاق می افتد و ماجرای دوستی میان یک امپراتور و یک بلبل آوازخوان را روایت می‌کند. بلبل در این داستان نمادی از طبیعت، صداقت و هنر راستین است که در برابر جلوه‌های فریبنده و مصنوعیِ دنیای اشرافی قرار می‌گیرد. خلاصه داستان. در باغ‌های کاخ امپراتور چین، بلبلی زندگی می‌کرد که آوازش آن‌قدر زیبا و دل‌نشین بود که شهرتش در سراسر جهان پیچیده بود. با این حال، خود امپراتور و
سراسر جهان پیچیده بود. با این حال، خود امپراتور و درباریان هرگز از وجود این پرنده آگاه نبودند، تا آن‌که امپراتور ژاپن کتابی برای امپراتور چین فرستاد که در آن از آواز شگفت‌انگیز بلبل سخن رفته بود. امپراتور، که از ناآگاهی خود در شگفت مانده بود، فرمان داد بلبل را برایش بیاورند. با کمک دختری فقیر از آشپزخانه، بلبل پیدا شد و به دربار آورده شد. آواز او چنان زیبا و سوزناک بود که اشک از چشمان امپراتور جاری شد. امپراتور، مجذوب صدای او، بلبل را در دربار نگاه داشت. کمی بعد، امپراتور هدیه‌ای از یکی از پادشاهان دریافت
بعد، امپراتور هدیه‌ای از یکی از پادشاهان دریافت کرد: یک بلبل مکانیکی مرصع که آواز می‌خواند. این پرنده مصنوعی گرچه خوش‌آواز بود، اما آوازش همیشه تکراری بود. با گذر زمان، درباریان و امپراتور بلبل واقعی را نادیده گرفتند و او در سکوت، کاخ را ترک کرد. امپراتور پرندهٔ مکانیکی را در کنار تخت خود گذاشت و شب‌ها با صدای او به خواب می‌رفت. اما پس از مدتی مکانیزم پرنده از کار افتاد و تنها سالی یک‌بار قابل استفاده شد. پنج سال بعد، امپراتور به بیماری سختی گرفتار شد. شبی، مرگ بر سینه‌اش نشست و گذشته‌اش را به یادش آورد.