payamvha/North_RAG huggingface dataset:
روش یکپارچه برای ارائه اطلاعات به‌روز و در مقیاس چندگانه مورد نیاز برای هدایت اقدامات حفاظتی. REA برای شناسایی مکان‌های حفاظت‌شده و هدایت نمونه‌برداری میدانی و تحقیقات برای جمع‌آوری داده‌های بیولوژیکی و اکولوژیکی مقرون‌به‌صرفه، به تجزیه و تحلیل عکس‌های هوایی، فیلم‌برداری و داده‌های تصاویر ماهواره‌ای متکی است. اهداف. هدف EA درک ساختار و عملکرد اکوسیستم‌ها به منظور توسعه گزینه‌های مدیریتی بهبود یافته است. علاوه بر این، توسعه مدل‌هایی برای پیش‌بینی پاسخ اکوسیستم‌ها به تغییرات، به یافتن یک استراتژی مدیریتی خاص
به تغییرات، به یافتن یک استراتژی مدیریتی خاص کمک می‌کند. نتایج EA برای پیشنهاد بهبودهای احتمالی خواص آلاینده به منظور کاهش اثرات بالقوه زیست‌محیطی مورد استفاده قرار خواهد گرفت. ارزیابی زیست‌محیطی در ایالات متحده. آژانس حفاظت محیط زیست ایالات متحده آمریکا تعریفی برای EA تعیین کرده است. ارزیابی اکولوژیکی «ارزیابی کیفی یا کمی از اثرات واقعی یا بالقوه یک محل دفن زباله‌های خطرناک بر گیاهان و حیوانات غیر از انسان‌ها و گونه‌های اهلی» است. روش‌های مورد استفاده برای ارزیابی اثرات زیست‌محیطی که در قانون جامع واکنش،
ارزیابی اثرات زیست‌محیطی که در قانون جامع واکنش، جبران خسارت و مسئولیت زیست‌محیطی ذکر شده است، تنها به‌طور مبهم تعریف شده‌اند. در نتیجه، روش‌های ارزیابی که توسط مشاوران و سازمان‌های نظارتی اعمال می‌شود، از رویکردهای کیفی، مانند فهرست کردن گیرنده‌های زیستی بالقوه در یک مکان آلوده، تا رویکردهای کاملاً کمی که شامل تخمین‌های دقیق میزان مواجهه، مقایسه‌های کمی سمیت و نمونه‌برداری تکمیلی از موجودات زنده برای ارزیابی تخمین‌های جذب است، متغیر است.
غلظت بی‌اثر پیش‌بینی‌شده (PNEC) غلظتی از یک ماده شیمیایی است که حد مجاز مواجهه با آن را در یک اکوسیستم نشان می‌دهد و هیچ اثر نامطلوبی از مواجهه با آن کمتر از این حد قابل اندازه‌گیری نیست. مقادیر PNEC محافظه‌کارانه در نظر گرفته شده‌اند و غلظتی را پیش‌بینی می‌کنند که در آن یک ماده شیمیایی احتمالاً هیچ اثر سمی نخواهد داشت. آنها برای پیش‌بینی حد بالای غلظت یک ماده شیمیایی که اثر سمی دارد، در نظر گرفته نشده‌اند. مقادیر PNEC اغلب در ارزیابی ریسک زیست‌محیطی به عنوان ابزاری در بوم‌سم‌شناسی استفاده می‌شوند. یک PNEC
ابزاری در بوم‌سم‌شناسی استفاده می‌شوند. یک PNEC برای یک ماده شیمیایی را می‌توان با داده‌های سمیت حاد یا سمیت مزمن تک گونه‌ای، داده‌های توزیع حساسیت گونه‌ای (SSD) چند گونه‌ای، داده‌های میدانی یا داده‌های اکوسیستم‌های مدل محاسبه کرد. بسته به نوع داده‌های مورد استفاده، از یک عامل ارزیابی برای محاسبهٔ اطمینان داده‌های سمیت که به کل اکوسیستم تعمیم داده می‌شوند، استفاده می‌شود. روش‌های محاسبه. عامل ارزیابی. استفاده از عوامل ارزیابی، امکان برون‌یابی داده‌های سمیت آزمایشگاهی، تک گونه‌ای و کوتاه‌مدت را برای
سمیت آزمایشگاهی، تک گونه‌ای و کوتاه‌مدت را برای پیش‌بینی محافظه‌کارانه اثرات اکوسیستم فراهم می‌کند و عدم قطعیت در برون‌یابی را در نظر می‌گیرد. مقدار ضریب ارزیابی به عدم قطعیت داده‌های موجود بستگی دارد و از ۱ تا ۱۰۰۰ متغیر است. داده‌های سمیت حاد. داده‌های سمیت حاد شامل داده‌های میانه دوز کشنده و EC50 است. این داده‌ها مرتباً از نظر کیفیت و مرتبط بودن بررسی می‌شوند و در حالت ایده‌آل شامل داده‌هایی برای گونه‌ها در سطوح مختلف تغذیه‌ای و/یا گروه‌های طبقه‌بندی هستند. سپس کمترین میانه دوز کشنده در پایگاه داده
هستند. سپس کمترین میانه دوز کشنده در پایگاه داده گردآوری شده بر ضریب ارزیابی تقسیم می‌شود تا PNEC برای آن داده محاسبه شود. ضریب ارزیابی اعمال شده برای داده‌های سمیت حاد معمولاً ۱۰۰۰ است. داده‌های سمیت مزمن. داده‌های سمیت مزمن شامل داده‌های NOEC می‌شود. کمترین مقدار NOEC در مجموعه داده‌های آزمایشی، بسته به تنوع موجودات آزمایش و میزان داده‌های موجود، بر یک ضریب ارزیابی بین ۱۰ تا ۱۰۰ تقسیم می‌شود. اگر گونه‌ها یا داده‌های بیشتری وجود داشته باشد، ضریب ارزیابی کمتر است. داده‌های حساسیت گونه‌ها. یک PNEC همچنین
کمتر است. داده‌های حساسیت گونه‌ها. یک PNEC همچنین می‌تواند از نظر آماری از یک SSD که مدلی از تغییرپذیری در حساسیت گونه‌های مختلف به یک ماده سمی یا عامل استرس‌زای دیگر است، مشتق شود. غلظت خطرناک پنج درصد از گونه‌ها (HC5) در SSD برای استخراج PNEC استفاده می‌شود. HC5 غلظتی است که در آن پنج درصد از گونه‌های موجود در SSD تأثیر خود را نشان می‌دهند. HC5 معمولاً بر اساس ضریب ارزیابی ۱–۵ تقسیم می‌شود. در بسیاری از موارد، ممکن است به دلیل کمبود داده‌ها در مورد تعداد زیادی از گونه‌ها، SSDها وجود نداشته باشند. در این
زیادی از گونه‌ها، SSDها وجود نداشته باشند. در این موارد، باید از رویکرد ضریب ارزیابی برای استخراج PNEC استفاده شود. داده‌های میدانی یا اکوسیستم‌های مدل. داده‌های میدانی یا داده‌های اکوسیستم‌های مدل شامل داده‌های سمیت میدانی و سمیت مزوکوسم می‌شوند. بزرگی ضریب ارزیابی در این نوع مطالعات، مختص هر مطالعه است. کاربردها. ارزیابی ریسک زیست‌محیطی. PNEC به‌طور گسترده در اروپا توسط آژانس مواد شیمیایی اروپا، برنامه قوانین ثبت، ارزیابی، صدور مجوز و محدودیت مواد شیمیایی و سایر آژانس‌های سم‌شناسی برای ارزیابی ریسک
و سایر آژانس‌های سم‌شناسی برای ارزیابی ریسک زیست‌محیطی استفاده می‌شود. مقادیر PNEC را می‌توان همراه با مقادیر غلظت محیطی پیش‌بینی‌شده برای محاسبه نسبت توصیف ریسک (RCR) که به آن ضریب ریسک (RQ) نیز می‌گویند، استفاده کرد. RCR برابر است با PEC تقسیم بر PNEC برای یک ماده شیمیایی خاص و یک رویکرد قطعی برای تخمین ریسک زیست‌محیطی در مقیاس‌های محلی یا منطقه‌ای است. اگر PNEC از PEC بیشتر باشد، نتیجه این است که ماده شیمیایی هیچ خطر زیست‌محیطی ندارد. فرضیات. استخراج PNEC برای استفاده در ریسک زیست‌محیطی فاقد اعتبار علمی
برای استفاده در ریسک زیست‌محیطی فاقد اعتبار علمی است زیرا عوامل ارزیابی به صورت تجربی استخراج می‌شوند. علاوه بر این، PNECهای مشتق شده از داده‌های سمیت تک گونه‌ای نیز فرض می‌کنند که اکوسیستم‌ها به اندازه حساس‌ترین گونه‌ها حساس هستند و عملکرد اکوسیستم به ساختار اکوسیستم وابسته است.
تیفانی هوتون (زاده ) خواننده و ترانه‌سرا آمریکایی است.
پیش از ورود اروپایی‌ها به منطقه ای که امروزه لس آنجلس نامیده می‌شود، مردم بومی آمریکا به نام تونگ‌وا (Tongva) در این سرزمین زندگی می‌کردند. آن‌ها نزدیک رودخانه‌ها و دریا زندگی می‌کردند، ماهی می‌گرفتند، شکار می‌کردند و با دیگران داد و ستد داشتند. بزرگ‌ترین روستای آن‌ها یاانگا (Yaanga) نام داشت. تونگ‌واها__ زبان، خدایان و مراسم خاص خود را داشتند. در سال ۱۵۴۲، یک کاشف اسپانیایی به نام خوان رودریگز کابرییو به این منطقه آمد و اعلام کرد این سرزمین متعلق به اسپانیاست. بعدها، در سال ۱۷۶۹، اسپانیایی‌های بیشتری آمدند
بعدها، در سال ۱۷۶۹، اسپانیایی‌های بیشتری آمدند و کلیساها، قلعه‌ها و شهرهایی ساختند. در سال ۱۷۸۱، یک اسپانیایی به نام فلیپه د نوه (Felipe de Neve) با ۴۴ نفر مهاجر، شهری جدید نزدیک روستای تونگ‌وا یعنی یاانگا ساختند. آن‌ها نام شهر را لس آنجلس گذاشتند، که به معنی «فرشتگان» است. در ابتدا، لس آنجلس بخشی از اسپانیای نو بود. در سال ۱۸۲۱، پس از استقلال مکزیک، این منطقه بخشی از مکزیک شد. سپس، پس از جنگ آمریکا و مکزیک در سال ۱۸۴۸، لس آنجلس بخشی از ایالات متحده شد. لس آنجلس در سال ۱۸۵۰ به یک شهر رسمی در ایالات متحده
آنجلس در سال ۱۸۵۰ به یک شهر رسمی در ایالات متحده تبدیل شد و ایالت کالیفرنیا نیز به‌زودی تأسیس شد. افراد زیادی از سایر نقاط آمریکا به لس آنجلس مهاجرت کردند. در سال ۱۸۸۵، یک خط راه‌آهن از شیکاگو به لس آنجلس ساخته شد که به رشد سریع شهر کمک کرد. کشاورزی، نفت، صنعت فیلم‌سازی و گردشگری باعث رشد بیشتر شهر شدند. در دوران جنگ جهانی دوم، لس آنجلس تعداد زیادی هواپیما ساخت. در دهه ۱۹۶۰، رشد شهر کند شد. ترافیک به مشکلی بزرگ تبدیل شد. مهاجران جدیدی از مکزیک و آسیا وارد شهر شدند که جمعیت آن را تغییر دادند. برخی صنایع
شهر شدند که جمعیت آن را تغییر دادند. برخی صنایع قدیمی کوچک شدند، اما صنعت فیلم، گردشگری و فناوری همچنان قوی باقی ماندند. امروزه، لس آنجلس با مشکلاتی مانند خشکسالی، آتش‌سوزی‌های جنگلی و کمبود آب روبه‌رو است، و این مشکلات روزبه‌روز بدتر می‌شوند. بومی‌ها. قبل از آمدن اروپایی‌ها، حدود ۵٬۰۰۰ نفر تونگ‌وا در منطقه لس آنجلس زندگی می‌کردند. در کل، حدود ۲۵۰٬۰۰۰ بومی در سراسر کالیفرنیا ساکن بودند. تونگ‌واها در منطقه‌ای وسیع زندگی می‌کردند و با قبایل دیگر تجارت می‌کردند. روستای یاانگا به مهاجران اسپانیایی کمک غذایی و
روستای یاانگا به مهاجران اسپانیایی کمک غذایی و پشتیبانی می‌داد. وقتی ایالات متحده کنترل منطقه را به دست گرفت، زندگی برای مردم بومی بسیار سخت شد. بسیاری از آن‌ها به دلیل بیماری‌های جدیدی که اروپایی‌ها آوردند بیمار شدند و جان باختند. آن‌ها هیچ حقی نداشتند و زمین‌هایشان را از دست دادند. برخی از آن‌ها مجبور به ترک محل زندگی خود شدند یا مورد آزار قرار گرفتند. مردم بومی برای مدت طولانی شهروند ایالات متحده محسوب نمی‌شدند. آن‌ها با دستمزد بسیار پایین کار می‌کردند. اگر کار نداشتند، به زندان می‌افتادند و مجبور بودند
کار نداشتند، به زندان می‌افتادند و مجبور بودند با کار کردن جریمه‌های خود را پرداخت کنند. گاهی به جای پول، به آن‌ها الکل داده می‌شد که باعث مشکلات بیشتر می‌شد. در قرن ۱۹، نویسنده‌ای به نام هلن هانت جکسون (Helen Hunt Jackson) رفتار بد با مردم بومی را دید و در سال ۱۸۸۴ کتابی به نام «رامونا» (Ramona) نوشت تا از آن‌ها حمایت کند. به‌خاطر تلاش‌های او، برخی از روستاهای بومی حفظ شدند. امروزه، حدود ۲٬۰۰۰ نفر از تونگ‌واها در جنوب کالیفرنیا زندگی می‌کنند. بسیاری از آن‌ها تلاش می‌کنند فرهنگ و گورستان‌های خود را حفظ
آن‌ها تلاش می‌کنند فرهنگ و گورستان‌های خود را حفظ کنند. آن‌ها می‌خواهند دولت آمریکا قبیله‌شان را به رسمیت بشناسد. منطقه قدیمی چینی‌ها. محلهٔ چینی‌های قدیمی در لس آنجلس در دهه ۱۸۶۰ ساخته شد و در جایی قرار داشت که امروزه ایستگاه یونیون (Union Station) است. در سال ۱۹۸۴، باستان‌شناسان به رهبری جان رومانی در این منطقه اشیای قدیمی مربوط به چینی‌ها، آمریکایی‌های اروپایی‌تبار و بومیان آمریکا را کشف کردند. آن‌ها بقایای ساختمان‌هایی مربوط به قرن نوزدهم را نیز پیدا کردند، از جمله یک ساختمان آجری از دهه ۱۸۸۰ که نشان
از جمله یک ساختمان آجری از دهه ۱۸۸۰ که نشان می‌داد خیابان آن ممکن است به دوره اسپانیایی‌ها برگردد. امروزه این مکان به نام کوچه فرگوسن (Ferguson Alley) شناخته می‌شود. در این منطقه، لایه‌ای ۹۰ سانتی‌متری پر از اشیای تاریخی پیدا شد، از جمله ظروف چینی، سکه‌های آسیایی، تکه‌هایی از پیپ تریاک، وسایل بازی، سفال بومی، ابزار سنگی و ابزار ساخته‌شده از شاخ حیوانات. بر اساس گزارش‌های سرشماری بین سال‌های ۱۸۷۰ تا ۱۹۳۰، جمعیت چینی‌های آمریکایی در لس آنجلس از ۲۳۴ نفر به بیش از ۳۰۰۰ نفر رسید. با این حال، در آن زمان، بیشتر
از ۳۰۰۰ نفر رسید. با این حال، در آن زمان، بیشتر زنان چینی که در لس آنجلس زندگی می‌کردند در فقر شدید بودند و بیشتر آن‌ها به زور یا فریب برای کار در فحشا به آمریکا آورده شده بودند. در ۲۴ اکتبر ۱۸۷۱، یک رویداد وحشتناک به نام «کشتار چینی‌های لس آنجلس» اتفاق افتاد. حدود ۵۰۰ نفر از سفیدپوستان و مردم اسپانیایی‌تبار به چینی‌ها حمله کردند. آن‌ها خانه‌هایشان را غارت کردند، آن‌ها را کتک زدند و ۱۹ نفر را کشتند که ۱۵ نفرشان را حلق‌آویز کردند. این اتفاق باعث شد بیش از ۱۰ درصد از جمعیت کوچک چینی‌ها در لس آنجلس کشته شوند.
درصد از جمعیت کوچک چینی‌ها در لس آنجلس کشته شوند. این رویداد نمونه‌ای دردناک از نژادپرستی و خشونت علیه مهاجران چینی در تاریخ آمریکا است.
اتحاد ساتسوما-چوشو-هیروشیما، اتحاد ساچّوگی سانبان ، این پیمانی بود که در سپتامبر ۱۸۶۷، در سومین سال دوران کیئو (باکوماتسو) بین سه قلمرو ساتسوما، قلمرو چوشو و قلمرو هیروشیما (گیشو) برای اعزام نیرو جهت سرنگونی شوگون‌سالاری منعقد شد.
آتش‌سوزی متانول در بندر بوشهر به حادثهٔ آتش‌سوزی روز ۲۱ خرداد ۱۴۰۴ (۱۱ ژوئن ۲۰۲۵) در اسکلهٔ شرکت «متانول کاوه» واقع در بندر دیر استان بوشهر گفته می‌شود. در پی شعله‌ور شدن مخزن (یا کشتی) حامل متانول صنعتی، دست‌کم سه نفر جان باختند و ده نفر زخمی شدند. پیش‌زمینه. شرکت متانول کاوه مالک یکی از بزرگ‌ترین واحدهای تولید و صادرات متانول در ایران است. اسکلهٔ اختصاصی این شرکت در بندر دیر عمدتاً برای بارگیری محموله‌های متانول به شرق آسیا به‌کار می‌رود. متانول ماده‌ای به‌شدت آتش‌گیر است و حوادث مشابه در سال‌های گذشته در
آتش‌گیر است و حوادث مشابه در سال‌های گذشته در پتروشیمی‌های ماهشهر و عسلویه نیز رخ داده بود. جزئیات حادثه. بر پایهٔ گزارش رئیس اورژانس استان بوشهر، آتش‌سوزی حدود ساعت ۱۱:۰۵ رخ داد؛ نخستین شعله‌ها از بخش بالایی مخزن مشاهده شد و به سرعت به سایر بخش‌ها سرایت کرد. منابع محلی علت اولیه را «جرقهٔ عملیات جوشکاری روی بدنهٔ کشتی یا مخزن» دانستند، اما ادارهٔ کل مدیریت بحران استان اعلام کرد که بررسی فنی در حال انجام است. عملیات امداد. ده‌ها آتش‌نشان، تیم‌های هلال احمر و یگان مقابله با مواد خطرناک به محل اعزام شدند.
و یگان مقابله با مواد خطرناک به محل اعزام شدند. خنک‌سازی مخزن با فوم‌های ویژه بیش از سه ساعت به طول انجامید و حوالی ساعت ۱۵:۰۰ حریق مهار شد. تحقیقات و پیامدها. دادستان شهرستان دیر پروندهٔ قضایی گشود و اعلام کرد «در صورت اثبات کوتاهی در رعایت مقررات ایمنی، با مسئولان مربوط برخورد خواهد شد». ادارهٔ کل محیط زیست استان نیز برداشت نمونه‌های خاک و آب را برای سنجش آلودگی متانول آغاز کرده است.
سن دیگو اولین جایی در کالیفرنیا بود که اروپایی‌ها در آن زندگی کردند. به همین دلیل، بعضی‌ها سن دیگو را «زادگاه کالیفرنیا» می‌نامند. در سال ۱۵۴۲، یک کاشف اروپایی به نام خوان رودریگز کابریو، خلیج سن دیگو را پیدا کرد. این حدود ۲۰۰ سال قبل از زمانی بود که اروپایی‌های دیگر به آنجا آمدند. اما خیلی قبل‌تر از آن، مردم بومی آمریکا به نام کوم‌یای (Kumeyaay) حدود ۱۲٬۰۰۰ سال در آن منطقه زندگی می‌کردند. در سال ۱۷۶۹، اسپانیایی‌ها یک قلعه و یک کلیسای مذهبی در سن دیگو ساختند. بعداً این منطقه بخشی از کشور مکزیک شد. در سال
بعداً این منطقه بخشی از کشور مکزیک شد. در سال ۱۸۴۸، سن دیگو بخشی از ایالات متحده شد. دو سال بعد، در سال ۱۸۵۰، زمانی که کالیفرنیا یک ایالت شد، سن دیگو مرکز شهرستان سن دیگو گردید. در ابتدا، سن دیگو شهری کوچک بود. اما بعد از سال ۱۸۸۰، به سرعت رشد کرد، به‌خاطر ساخت‌وسازها و پایگاه‌های نظامی جدید. در طول جنگ جهانی دوم و پس از آن، سن دیگو خیلی سریع رشد کرد. تاجران و سرمایه‌گذاران پایه‌های اقتصادی آن را ساختند. امروزه، اقتصاد سن دیگو بر پایهٔ ارتش، صنایع دفاعی، علوم زیستی، گردشگری، تجارت بین‌المللی و تولیدات
علوم زیستی، گردشگری، تجارت بین‌المللی و تولیدات کارخانه‌ای استوار است. سن دیگو هشتمین شهر بزرگ آمریکا است و مرکز منطقهٔ بزرگ‌تری به نام کلان‌شهر سن دیگو است. در دهه ۱۹۳۰ و اوایل دهه ۱۹۴۰، منطقه اطراف خیابان پنجم و آیلند شاهد تجمع کسب‌وکارهای آسیایی آمریکایی بود، به ویژه از جوامع چینی، ژاپنی و فیلیپینی آمریکایی. این کسب‌وکارها، به ویژه کسب‌وکارهای چینی آمریکایی، از اوایل دهه ۱۸۶۰ جایگاهی در مرکز شهر داشتند. در اواخر قرن بیستم، این منطقه به عنوان محله تاریخی موضوعی آسیای پاسیفیک شناخته شد.
واژه‌ای در زبان ژاپنی است که به‌طور کلی مترادف با اصطلاح انگلیسی است. امروزه این کلمه معمولاً به ارواح موجود در افسانه‌های غربی اشاره دارد، اما گاهی اوقات ممکن است به موجودی از فولکلور ژاپنی نیز اشاره داشته باشد. به‌طور مثال، طبق یک باور عامیانه قدیمی از استان ایواته، مردم زمانی می‌ترسیدند که "یوسه‌ای" بتواند مرده‌ها را رستاخیز کند. همچنین به این مسئله اشاره شده است که مردم کوه هورایی پری‌های کوچکی هستند که هیچ دانشی از شر بزرگ ندارند و بنابراین قلب آن‌ها هرگز پیر نمی‌شود. مردم آینو همچنین به نژادی از
هرگز پیر نمی‌شود. مردم آینو همچنین به نژادی از مردمان کوتاه قامتی می‌گویند که در فولکلور خود به کورو پوک گورو معروف هستند. یکی دیگر از موجودات پری شکل ژاپنی کیجیمونا است، ارواح درختی که در آیین ریوکیوانی استان اوکیناوا گفته می‌شوند.
«دردناک مثل عذاب جهنم» ترانه‌ای از خوانندهٔ آمریکایی مدیسون بییر به‌همراهٔ رپر آمریکایی آفست می‌باشد که در ۹ نوامبر سال ۲۰۱۸ از سوی اکسس رکوردز روی رسانه‌های دانلود دیجیتال و استریمینگ منتشر گردید. این قطعه توسط مدیسون بییر، آفست، و خوانندهٔ انگلیسی چارلی ایکس‌سی‌ایکس به‌همراهٔ تهیه‌کنندگان این اثر اینویزیبل من و مایک سبث نوشته شده‌است. این اثر در ابتدا قرار بود تک‌آهنگ اصلی نخستین آلبوم استودیویی بییر باشد، اما بعدها از آلبوم حذف شد.
زیست‌نوگرایی یک فلسفه نوین محیط زیست‌گرایی است که بر این باور استوار است که تحقیق و توسعه می‌تواند هم‌زمان موجب حفاظت از طبیعت و بهبود کیفیت زندگی انسان‌ها شود. این دیدگاه بر پایه مفهومی به نام جداسازی زیست‌محیطی–اقتصادی یا جداسازی رشد اقتصادی از تأثیرات منفی پیامد انسان بر محیط زیست بنا شده است؛ به این معنا که می‌توان پیشرفت اقتصادی و رشد تولید ناخالص ملی را دنبال کرد، بی‌آنکه به منابع طبیعی، زیست‌بوم‌ها و اکوسیستم‌های حساس آسیبی وارد شود. در چارچوب زیست‌نوگرایی، فناوری‌های نوین مانند انرژی‌های تجدیدپذیر،
فناوری‌های نوین مانند انرژی‌های تجدیدپذیر، کشاورزی دقیق، شهرسازی هوشمند و مدیریت کارآمد منابع، ابزارهایی کلیدی محسوب می‌شوند که می‌توانند جایگزین روش‌های سنتی و پرآسیب شده و مسیر توسعه‌ای پایدارتر و سازگار با محیط‌زیست را هموار کنند. این دیدگاه برخلاف برخی گرایش‌های سنتی در محیط‌زیست‌گرایی که رشد اقتصادی را ذاتاً مضر می‌دانند، تأکید دارد که با انتخاب مسیرهای نوآورانه، می‌توان رفاه بشر و سلامت سیاره زمین را توأمان ارتقا بخشید. توضیحات. زیست‌نوگرایی بر این باور است که جایگزینی خدمات طبیعی خدمت بوم‌سازگان با
است که جایگزینی خدمات طبیعی خدمت بوم‌سازگان با انرژی، فناوری و راه‌حل‌های مصنوعی، نه‌تنها ممکن بلکه مطلوب است، مشروط بر آنکه این جایگزینی به کاهش اثرات منفی پیامد انسان بر محیط زیست منجر شود. به عبارت دیگر، طرفداران این دیدگاه معتقدند که بهره‌گیری از نوآوری‌های فناورانه می‌تواند ما را از وابستگی به خدمات مستقیم طبیعت، که گاه بهره‌برداری از آن‌ها به تخریب زیست‌محیطی می‌انجامد، رهایی بخشد. پایه‌های نظری زیست‌نوگرایی از دل ناامیدی از عملکرد برخی نهادها و جنبش‌های سنتی محیط‌زیستی سر برآورده‌اند؛ نهادهایی که با
سنتی محیط‌زیستی سر برآورده‌اند؛ نهادهایی که با مخالفت سرسختانه با برخی منابع انرژی، از جمله انرژی هسته‌ای، زمینه را برای افزایش وابستگی به سوخت‌های فسیلی مانند گاز طبیعی فراهم کردند. این تصمیم‌ها، برخلاف انتظار، نه‌تنها به کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای منجر نشد، بلکه در مواردی همچون سیاست‌های انرژی آلمان، باعث افزایش انتشار این گازها شد. زیست‌نوگرایی با تکیه بر مواضع مبتنی بر شواهد، علمی و عمل‌گرایانه، در بحث‌هایی در مورد چگونگی حفاظت بهینه از محیط‌های طبیعی، چگونگی تسریع کربن‌زدایی برای کاهش تغییرات اقلیمی
چگونگی تسریع کربن‌زدایی برای کاهش تغییرات اقلیمی و چگونگی تسریع دگرگونی اجتماعی فقرای جهان مشارکت می‌کند. در این مباحث، زیست‌نوگرایی خود را از سایر مکاتب فکری، از جمله اقتصاد بوم‌شناختی، مهار رشد، برنامه‌ریزی جمعیت انسانی، اقتصاد آزاد، مسیر «انرژی نرم» و برنامه‌ریزی اقتصادی، متمایز می‌کند. زیست‌نوگرایی از عمل‌گرایی آمریکایی، بوم‌شناسی سیاسی، اقتصاد فرگشتی و نوگرایی بهره می‌برد. تنوع ایده‌ها و اختلاف نظر، ارزش‌هایی هستند که ادعا می‌شوند تا از عدم تحمل ناشی از افراط‌گرایی و جزم‌اندیشی جلوگیری شود. مانیفست
از افراط‌گرایی و جزم‌اندیشی جلوگیری شود. مانیفست اکومدرنیستی. در آوریل ۲۰۱۵، گروهی متشکل از ۱۸ نفر که خود را اکومدرنیست می‌نامیدند، به‌طور جمعی "«مانیفست اکومدرنیستی»" را منتشر کردند. استقبال و انتقاد. برخی از روزنامه‌نگاران حوزه محیط‌زیست از بیانیه اکومدرنیستی تمجید کرده‌اند. ادواردو پورتر، روزنامه‌نگار نشریه نیویورک تایمز، در یادداشتی رویکرد متفاوت اکومدرنیسم به توسعه پایدار را تحسین‌آمیز توصیف کرده و آن را جایگزینی قابل‌تأمل برای جریان‌های غالب محیط‌زیستی دانسته است. در مقاله‌ای با عنوان «بیانیه‌ای
دانسته است. در مقاله‌ای با عنوان «بیانیه‌ای خواهان پایان دادن به محیط‌زیست‌گرایی مبتنی بر سرزنش انسان»، اریک هولت‌هاوس از نشریه اسلیت نوشت: «این بیانیه فراگیر است، هیجان‌انگیز است، و بالاخره چیزی به دوستداران محیط‌زیست می‌دهد که به‌جای آن‌که فقط علیه چیزی باشند، برای چیزی بجنگند.» همچنین نشریه معتبر علمی نیچر نیز در قالب سرمقاله‌ای، به تحلیل و بررسی این بیانیه پرداخته و آن را در جایگاه یکی از اسناد تأثیرگذار در بازتعریف گفتمان محیط‌زیستی معاصر بررسی کرده است.
بازیافت زباله‌های الکترونیکی، یا بازیافت تجهیزات الکترونیک، به فرایند باز کردن، جداسازی اجزاء و بازیابی مواد اولیه موجود در تجهیزات الکترونیکی فرسوده یا غیرقابل استفاده گفته می‌شود. در مواردی که نوع خاصی از زباله‌های الکترونیکی مدنظر باشد، از اصطلاحات مشخص‌تری مانند بازیافت رایانه یا بازیافت تلفن همراه استفاده می‌شود. مانند سایر جریان‌های پسماند، در حوزه زباله‌های فناوری اطلاعات (IT) نیز روش‌های پایداری همچون بازکاربری، اهداء به دیگران و تعمیر و بازسازی به‌عنوان راهکارهای مفید و مسئولانه برای کاهش حجم زباله
راهکارهای مفید و مسئولانه برای کاهش حجم زباله و جلوگیری از آلودگی زیست‌محیطی مورد توجه قرار می‌گیرند. این رویکردها نه تنها به حفظ منابع طبیعی کمک می‌کنند، بلکه زمینه‌ساز اشتغال و توسعه اقتصاد چرخشی نیز هستند. دلایل بازیافت. رایانه‌های از رده خارج و تجهیزات الکترونیکی قدیمی، اگر به‌درستی بازیافت شوند، منابع ارزشمندی از مواد اولیه ثانویه مانند فلزات گران‌بها، پلاستیک‌های صنعتی و آلیاژهای کمیاب محسوب می‌شوند. اما در صورتی که این دستگاه‌ها به حال خود رها شده یا به شیوه غیراصولی دفع شوند، به منبعی خطرناک از
یا به شیوه غیراصولی دفع شوند، به منبعی خطرناک از زباله سمی و ماده سرطان‌زا تبدیل می‌گردند که سلامت انسان و محیط‌زیست را تهدید می‌کنند. تغییرات سریع فناوری، پایین بودن هزینه اولیه خرید تجهیزات جدید و سیاست‌های برنامه‌ریزی‌شده برای از رده خارج شدن زودهنگام دستگاه‌ها (کهنگی عمدی) موجب انباشت روزافزون زباله‌های الکترونیکی، به‌ویژه رایانه‌ها و قطعات وابسته در سطح جهانی شده است. اگرچه راهکارهای فنی برای بازیافت مؤثر و ایمن این تجهیزات در دسترس است، اما در اغلب کشورها پیش از اجرای این راه‌حل‌ها، نیاز به
اغلب کشورها پیش از اجرای این راه‌حل‌ها، نیاز به چارچوب‌های قانونی روشن، سامانه‌های جمع‌آوری، زیرساخت‌های لجستیکی و خدمات پشتیبان وجود دارد تا فرایند بازیافت به شکل کارآمد و گسترده عملیاتی شود. به‌عنوان نمونه، آژانس حفاظت محیط زیست ایالات متحده آمریکا برآورد کرده است که در چند سال آینده، ۳۰ تا ۴۰ میلیون دستگاه رایانه مازاد که در طبقه‌بندی «زباله‌های خانگی خطرناک» قرار می‌گیرند، نیازمند مدیریت پایان عمر خواهند بود. همچنین شورای ایمنی ملی آمریکا گزارش داده که حدود ۷۵٪ از تمامی رایانه‌های شخصی فروخته‌شده در
حدود ۷۵٪ از تمامی رایانه‌های شخصی فروخته‌شده در طول تاریخ، هم‌اکنون در شمار تجهیزات الکترونیکی مازاد و بلااستفاده قرار دارند. در سال ۲۰۰۷، آژانس حفاظت محیط زیست ایالات متحده آمریکا اعلام کرد که بیش از ۶۳ میلیون دستگاه رایانه در این کشور یا جایگزین شدند یا به دور انداخته شدند. با وجود رشد آگاهی زیست‌محیطی، امروزه تنها حدود ۱۵٪ از تجهیزات و دستگاه‌های الکترونیکی در ایالات متحده به‌طور اصولی بازیافت می‌شوند. بخش عمده‌ای از زباله‌های الکترونیکی به محل‌های دفن زباله فرستاده شده یا سوزانده می‌شود؛ فرآیندهایی که
فرستاده شده یا سوزانده می‌شود؛ فرآیندهایی که منجر به رهاسازی موادی خطرناک مانند سرب، جیوه و کادمیم در خاک، آب‌های زیرزمینی و جو زمین می‌گردد. این آلاینده‌ها می‌توانند اثرات زیان‌بار و درازمدتی بر سلامت انسان، تنوع زیستی و کیفیت منابع طبیعی بر جای بگذارند. بسیاری از مواد مورد استفاده در سخت‌افزار کامپیوتر را می‌توان با بازیافت برای تولید آینده بازیابی کرد. استفاده مجدد از قلع، سیلیکون، آهن، آلومینیوم و انواع پلاستیک‌هایی که به صورت عمده در رایانه‌ها یا سایر لوازم الکترونیکی وجود دارند، می‌تواند هزینه‌های
لوازم الکترونیکی وجود دارند، می‌تواند هزینه‌های ساخت سیستم‌های جدید را کاهش دهد. اجزا اغلب حاوی مس، طلا، تانتالوم، نقره، پلاتین، پالادیوم و سرب و همچنین سایر مواد ارزشمند مناسب برای احیا هستند. آمارها و روندهای موجود نشان می‌دهند که علی‌رغم وجود فناوری و زیرساخت برای بازیافت، همچنان بخش بزرگی از پسماندهای الکترونیکی به روش‌هایی دفع می‌شوند که تأثیر منفی جدی بر محیط‌زیست دارند؛ مسئله‌ای که نیازمند بازنگری در سیاست‌ها، فرهنگ‌سازی گسترده، و توسعه سامانه‌های جمع‌آوری و بازیافت مؤثرتر است.
در تاریخ ۶ ژوئن ۲۰۲۵، اعتراضاتی در لس‌ آنجلس پس از آن‌که اداره مهاجرت و گمرک ایالات متحده (ICE) به چندین مکان در سطح شهر یورش برد تا افرادی را که ظاهراً در مهاجرت غیرقانونی به ایالات متحده و تخلفات دیگر دست داشتند، بازداشت کند آغاز شد. برخی از این اعتراضات پس از درگیری معترضان با اداره پلیس لس آنجلس (LAPD) و مأموران ICE به خشونت کشیده شد. با این حال، بیشتر اعتراضات به‌صورت مسالمت‌آمیز برگزار شده‌اند و عمدتاً در محدوده‌ای به وسعت حدود پنج بلوک در مرکز شهر لس‌آنجلس انجام گرفته‌اند. یادداشت‌ها:
«مال خودم می‌کنمت» ترانه‌ای از خواننده-ترانه‌پرداز آمریکایی مدیسون بییر می‌باشد که در ۹ فوریهٔ سال ۲۰۲۴ از سوی اپیک رکوردز و سینگ ایت لود منتشر گردید. این اثر توانست به جمع ۴۰ ترانهٔ برتر در کشورهای استونی، یونان، ایرلند، لبنان، لیتوانی، نروژ، لهستان و عربستان سعودی راه پیدا کند و در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا به رتبهٔ ۵۰ برسد. این قطعه با تلفیقی از سبک هاوس، ئی‌دی‌ام و پاپ و بهره‌گیری از بیت‌های لو-فای ساخته شده‌است.
محیط زیست بلژیک به‌طور کلی تحت تأثیر تراکم بالای جمعیت در بیشتر مناطق آن قرار دارد. با این حال، به واسطه تلاش‌های مستمر و هماهنگ در سطوح مختلف دولت بلژیک، وضعیت زیست‌محیطی این کشور رو به بهبود است. این اقدامات باعث شده‌اند که بلژیک در میان ۱۳۲ کشور، از نظر روندهای حفاظت از محیط زیست، جایگاه نهم را به خود اختصاص دهد و در میان ده کشور برتر در این زمینه قرار گیرد. با این وجود، کیفیت منابع آبی همچنان با چالش‌هایی روبه‌رو است؛ از جمله پایین بودن نسبی اما در حال افزایشِ نرخ تصفیه فاضلاب‌های شهری، و نیز وجود
حال افزایشِ نرخ تصفیه فاضلاب‌های شهری، و نیز وجود آلودگی‌های قدیمی که در لایه‌های رسوبی انباشته شده‌اند. آلودگی هوا در بلژیک عموماً در سطح متوسط تا خوب قرار دارد، اما تحت تأثیر انتشار آلاینده‌ها از وسایل نقلیه، سامانه‌های گرمایشی منازل، و همچنین ورود آلودگی‌های صنعتی از منطقه صنعتی سنگین روهر در کشور همسایه، آلمان، قرار می‌گیرد. تنوع زیستی در منطقه فلامان کمتر از والونی است و این مسئله عمدتاً به دلیل تراکم بالای جمعیت و تکه‌تکه شدن زیستگاه‌ها در این ناحیه است. با این حال، اقداماتی در حال انجام است تا با
است. با این حال، اقداماتی در حال انجام است تا با پیوند دادن جنگل‌ها و پارک‌های ملی که به صورت پراکنده قرار دارند، از طریق گذرگاه‌های حیات‌وحش موسوم به «اکوداکت»، محل عبور حیات وحش افزایش یابد و حیات طبیعی بار دیگر جان بگیرد. بلژیک یکی از بالاترین نرخ‌های بازیافت زباله در میان کشورهای اروپایی را داراست. به‌ویژه در منطقه فلامان این کشور، نرخ انحراف زباله (یعنی میزان زباله‌ای که به جای دفن، مورد استفاده مجدد، بازیافت یا کمپوست قرار می‌گیرد) در بالاترین سطح در سراسر اروپا قرار دارد؛ به‌طوری‌که تقریباً ۷۵ درصد
سراسر اروپا قرار دارد؛ به‌طوری‌که تقریباً ۷۵ درصد از زباله‌های خانگی تولیدشده در این منطقه به‌طور مؤثر دوباره وارد چرخه مصرف می‌شوند یا به روش‌های پایدار مدیریت می‌گردند، مانند بازیافت یا تبدیل به کمپوست. از زمان اصلاحات ساختاری دولت در سال ۱۹۹۳، موضوعات زیست‌محیطی در بلژیک به عنوان مسئولیتی منطقه‌ای تعریف شده‌اند. به این معنا که سه منطقه منطقه ولامس، والونی و بروکسل، هر یک به‌طور مستقل مسئول سیاست‌گذاری، مدیریت و نظارت بر مسائل محیط زیست در قلمرو خود هستند. این ساختار منطقه‌ای موجب بروز تفاوت‌هایی در