payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کمی در خارج از ژاپن در مورد پیشرفت کند [[برنامه جنگ‌افزار هسته‌ای ژاپن]] وجود داشت. ایالات متحده می‌دانست که ژاپن از متحدان آلمانی خود درخواست مواد کرده است و [[اکسید اورانیوم]] فرآوری نشده در آوریل ۱۹۴۵ با زیردریایی [[زیردریایی یو-۲۳۴]] به ژاپن فرستاده شد، که با این حال به نیروهای متعاقب آلمان در اقیانوس اطلس تسلیم شد. بر اساس گزارش‌ها، اکسید اورانیوم با عنوان "U-235" برچسب‌گذاری شده بود، که ممکن است برچسب اشتباهی از نام زیردریایی باشد. مشخصات دقیق آن ناشناخته باقی مانده است. برخی منابع معتقدند که این
باقی مانده است. برخی منابع معتقدند که این ماده از نوع تسلیحاتی نبوده و برای استفاده به عنوان کاتالیزور در تولید [[متانول]] مصنوعی که برای سوخت هواپیما استفاده می‌شود، در نظر گرفته شده بود. اگر تجزیه و تحلیل پس از جنگ نشان می‌داد که توسعه سلاح‌های هسته‌ای ژاپن نزدیک به اتمام است، این کشف ممکن است به نوعی [[انکار تاریخ]] برای توجیه حمله اتمی به ژاپن به کار گرفته می‌شد. با این حال، مشخص است که پروژه ضعیف و هماهنگ ژاپن به‌طور قابل توجهی از تحولات ایالات متحده در سال ۱۹۴۵ عقب مانده بود، و همچنین پشت سر ناموفق
در سال ۱۹۴۵ عقب مانده بود، و همچنین پشت سر ناموفق [[برنامه جنگ‌افزار هسته‌ای آلمان]] of WWII. مروری در سال ۱۹۸۶ بر این فرضیه حاشیه‌ای که ژاپن «قبلاً» سلاح هسته‌ای ساخته بود، توسط کارمند [[وزارت انرژی ایالات متحده آمریکا]]، راجر ام. آندرس، در مجله «امور نظامی» منتشر شد: دخالت شوروی. ژاپن پس از جنگ جهانی دوم، تحت شرایطی که ایالات متحده دو سلاح اتمی را بر روی ژاپن نینداخته بود، می‌توانست وضعیتی مشابه کره و آلمان را در سال‌های اشغال شوروی از یک طرف و اشغال غرب از طرف دیگر تجربه کند. این امر به دلیل [[طرح
غرب از طرف دیگر تجربه کند. این امر به دلیل [[طرح پیشنهادی تهاجم شوروی به هوکایدو]]، یک تهاجم برنامه‌ریزی‌شده به شمالی‌ترین جزیره از جزایر اصلی ژاپن که قرار بود دو ماه قبل از حمله آمریکا به کیوشو (جنوبی‌ترین جزیره) آغاز شود، کاملاً غیرقابل تصور نبود. اگر شوروی‌ها واقعاً تهاجم فوق‌الذکر را آغاز می‌کردند و در آن موفق می‌شدند، در جزیره‌ای با اهمیت استراتژیک بسیار زیاد، جای پایی به دست می‌آوردند. از این نظر، طرح ایالات متحده (و همچنین متحدانش) که با نام عملیات سقوط شناخته می‌شود، ممکن است در موقعیتی که می‌تواند
شناخته می‌شود، ممکن است در موقعیتی که می‌تواند برای منافع ایالات متحده، متحدانش یا حتی جهان خطرناک یا شاید کشنده باشد، به یک قمار تبدیل شده باشد. در حالی که پیش‌بینی‌های معتبر یا عملی برای چنین وضعیتی کمیاب هستند، تجزیه و تحلیل دقیق موقعیت‌های مشابه و تجربی مشاهده شده، دلایل موجهی را برای در نظر گرفتن دخالت شوروی به عنوان یک نگرانی معتبر ارائه می‌دهد. در بسیاری از موارد، تحت معیارهایی که نفوذ یا اشغال شوروی در بخشی از کشور یا منطقه و نفوذ غرب در بخش دیگر مشاهده می‌شود، درگیری رخ داده است. چند نمونه از این
می‌شود، درگیری رخ داده است. چند نمونه از این موارد عبارتند از: [[جنگ کره]]، جایی که یک کره شمالی تحت حمایت شوروی به کره جنوبی طرفدار غرب حمله کرد و در نهایت منجر به یک جنگ چندملیتی با [[فرماندهی سازمان ملل]]، در درجه اول متشکل از نیروهای آمریکایی، در مقابل نیروی مشترک [[جمهوری دموکراتیک کره|کره شمالی]]-[[حزب کمونیست چین]] [[محاصره برلین]]، جایی که اتحاد جماهیر شوروی به دلیل گرسنگی دادن به طرفدار غربی، اما به‌طور حتم برلین غربی را تحت فرمان [[محاصره برلین]] شکست داد. ; [[جنگ ویتنام]]، یک درگیری نیابتی جنگ
شکست داد. ; [[جنگ ویتنام]]، یک درگیری نیابتی جنگ سرد بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی، که طرفدار کمونیست [[ویتنام شمالی]] را در مقابل [ویتنام شمالی مورد حمایت آمریکا قرار داد. و موارد مشابه دیگر. در واقع، خلأ ایجاد شده پس از تسلیم ژاپن در مناطق مورد مناقشه چین به دوئلی مشکوک بین کمونیسم و دموکراسی تبدیل شد، همان‌طور که یوجین اسلج در کتاب «جنگ سرد: تاریخ نظامی» می‌نویسد: «در این زمان در شمال چین گروه‌های مسلح مختلفی وجود داشتند: ژاپنی‌ها، سربازان دولت دست نشانده چینی که توسط ژاپن آموزش دیده و تجهیز شده
نشانده چینی که توسط ژاپن آموزش دیده و تجهیز شده بودند، کمونیست‌های چینی، ملی‌گرایان چینی، راهزنان چینی و تفنگداران دریایی ایالات متحده… در لانگ فانگ و بسیاری از مناطق دیگر، حتی به ژاپنی‌های تسلیم شده اجازه داده شد تا تحت نظارت ایالات متحده، سلاح‌های خود را برای کمک به مبارزه با کمونیست‌ها نگه دارند.» مخالفت. از نظر نظامی غیرضروری. معاون وزیر، بارد، متقاعد شده بود که یک بمباران استاندارد و محاصره دریایی برای وادار کردن ژاپن به تسلیم کافی خواهد بود. حتی بیشتر از آن، او هفته‌ها نشانه‌هایی دیده بود که ژاپنی‌ها
از آن، او هفته‌ها نشانه‌هایی دیده بود که ژاپنی‌ها در واقع به دنبال راهی برای خروج از جنگ بودند. ایده او این بود که ایالات متحده به ژاپنی‌ها در مورد بمب، ورود قریب‌الوقوع شوروی به جنگ و رفتار منصفانه‌ای که شهروندان و امپراتور در کنفرانس آینده متفقین جنگ جهانی دوم کنفرانس دریافت خواهند کرد، اطلاع دهد. قبل از وقوع بمباران، بارد از ترومن التماس کرد که نه بمب‌ها را بیندازد (حداقل نه بدون هشدار قبلی به مردم) و نه به کل کشور حمله کند و پیشنهاد داد که خونریزی را متوقف کند. بررسی بمباران استراتژیک ایالات متحده در
کند. بررسی بمباران استراتژیک ایالات متحده در سال ۱۹۴۶ در ژاپن، که اعضای آن شامل پل نیتز بودند، نتیجه گرفتند که بمب‌های اتمی برای پیروزی در جنگ غیرضروری بوده‌اند. آنها گفتند: این نتیجه‌گیری فرض را بر این گذاشت که بمباران آتش‌زای متعارف، با افزایش تعداد هواپیماهای B-29 و سطح بالاتری از تخریب شهرها و جمعیت ژاپن ادامه می‌یافت. یکی از منابع تأثیرگذار نیتزه، پرینس فومیمارو کونوئه بود که در پاسخ به سؤالی مبنی بر اینکه آیا ژاپن در صورت عدم استفاده از بمب‌های اتمی تسلیم می‌شد، گفت که مقاومت تا نوامبر یا دسامبر ۱۹۴۵
می‌شد، گفت که مقاومت تا نوامبر یا دسامبر ۱۹۴۵ ادامه می‌یافت. مورخانانی مانند برنشتاین، هاسگاوا و نیومن، نیتزه را به خاطر نتیجه‌گیری‌ای که به گفته آنها بسیار فراتر از شواهد موجود بود، به منظور ارتقای اعتبار نیروی هوایی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا به قیمت از دست رفتن ارتش و نیروی دریایی، مورد انتقاد قرار داده‌اند. دوایت آیزنهاور در خاطرات خود با عنوان «سال‌های کاخ سفید» نوشت: دیگر افسران ارتش ایالات متحده که با ضرورت بمباران‌ها مخالف بودند عبارتند از ژنرال ارتش داگلاس مک‌آرتور، آدمیرال ویلیام لیهی (رئیس
ارتش داگلاس مک‌آرتور، آدمیرال ویلیام لیهی (رئیس ستاد رئیس‌جمهور)، سرتیپ کارتر کلارک (افسر اطلاعات نظامی که تلگراف‌های ژاپنی را برای مقامات آمریکایی آماده می‌کرد)، دریاسالار چستر نیمیتز (فرمانده کل ناوگان اقیانوس آرام)، دریاسالار ویلیام هالسی جونیور (فرمانده ناوگان سوم ایالات متحده) و حتی مسئول تمام عملیات هوایی استراتژیک علیه جزایر اصلی ژاپن، سرلشکر وقت کرتیس لهمی: استیون پیتر روزن از هاروارد معتقد است که محاصره زیردریایی برای وادار کردن ژاپن به تسلیم کافی بود. مورخ هاسه‌گاوا تسویوشی نوشت که خود
کافی بود. مورخ هاسه‌گاوا تسویوشی نوشت که خود بمباران‌های اتمی دلیل اصلی تسلیم ژاپن نبودند. در عوض، او معتقد است که ورود شوروی به جنگ در ۸ اوت، که توسط اعلامیه پوتسدام امضا شده توسط سایر متفقین مجاز بود، دلیل اصلی بود. این واقعیت که اتحاد جماهیر شوروی این اعلامیه را امضا نکرد، به ژاپن این باور را داد که می‌توان شوروی را از جنگ دور نگه داشت. تا ۲۵ ژوئیه، یک روز قبل از صدور اعلامیه، ژاپن از یک فرستاده دیپلماتیک به رهبری کونوئه خواسته بود تا به مسکو بیاید و امیدوار باشد که در اقیانوس آرام میانجیگری کند. قرار
باشد که در اقیانوس آرام میانجیگری کند. قرار بود کونوئه نامه‌ای از امپراتور بیاورد که در آن آمده بود: دیدگاه هاسگاوا این است که وقتی اتحاد جماهیر شوروی در ۸ اوت اعلام جنگ کرد، این امر تمام امیدهای محافل رهبری ژاپن را مبنی بر اینکه می‌توان شوروی‌ها را از جنگ دور نگه داشت و همچنین امکان ارسال نیروهای کمکی از آسیا به جزایر ژاپن برای تهاجم مورد انتظار وجود دارد، از بین برد. هاسگاوا نوشت: وارد نوشت که «پس از بمباران ناگاساکی، تنها چهار شهر بزرگ باقی مانده بود که می‌توانستند به راحتی با سلاح‌های اتمی مورد اصابت
می‌توانستند به راحتی با سلاح‌های اتمی مورد اصابت قرار گیرند» و شورای عالی ژاپن پس از بمباران‌های اتمی زحمت تشکیل جلسه را به خود نداد زیرا آنها به سختی مخرب‌تر از بمباران‌های قبلی بودند. او نوشت که در عوض، اعلان جنگ شوروی و تهاجم شوروی به منچوری و ساخالین آخرین گزینه‌های دیپلماتیک و نظامی ژاپن برای مذاکره در مورد تسلیم «مشروط» را حذف کردند و این همان چیزی است که باعث تسلیم ژاپن شد. او نوشت که نسبت دادن تسلیم ژاپن به یک «سلاح معجزه‌آسا»، به جای شروع حمله شوروی، آبروی ژاپن را حفظ کرد و جایگاه جهانی ایالات
آبروی ژاپن را حفظ کرد و جایگاه جهانی ایالات متحده را ارتقا داد. نخست‌وزیر سوزوکی در اوت ۱۹۴۵ گفت که ژاپن در اسرع وقت به ایالات متحده تسلیم شد زیرا ژاپن انتظار دارداتحاد جماهیر شوروی را وادار به حمله و تصرف هوکایدو کرد، اقدامی که «بنیان ژاپن را نابود می‌کرد». بمب به عنوان جنایات جنگی. تعدادی از افراد و سازمان‌های برجسته از بمب‌گذاری‌ها انتقاد کرده‌اند، بسیاری از آنها آنها را به عنوان جنایت جنگی، جنایت علیه بشریت و/یا تروریسم دولتی توصیف می‌کنند. منتقدان اولیه بمب‌گذاری‌ها آلبرت اینشتین، یوجین ویگنر و لئو
بمب‌گذاری‌ها آلبرت اینشتین، یوجین ویگنر و لئو زیلارد بودند که با هم در سال ۱۹۳۹ با ارسال نامه اینشتین–زیلارد به رئیس‌جمهور روزولت، اولین تحقیق دربارهٔ بمب‌ها را تحریک کردند. زیلارد، که بعدها نقش مهمی در پروژه چند ایفا کرد، استدلال کرد: تعدادی از دانشمندانی که روی بمب کار می‌کردند، مخالف استفاده از آن بودند. هفت دانشمند به رهبری دکتر جیمز فرانک، در ماه مه ۱۹۴۵ گزارشی را به کمیته موقت (که به رئیس‌جمهور مشاوره می‌داد) ارائه دادند و گفتند: مارک سلدن می‌نویسد: "شاید قاطع‌ترین نقد معاصر از موضع اخلاقی آمریکا در
قاطع‌ترین نقد معاصر از موضع اخلاقی آمریکا در مورد بمب و مقیاس‌های عدالت در جنگ توسط حقوقدان هندی رادهابینود پال، یک صدای مخالف در دادگاه جنایات جنگی توکیو، که از پذیرش منحصر به فرد بودن جنایات جنگی ژاپن خودداری می‌کرد، ابراز شد. با یادآوری ویلهلم دوم، امپراتور آلمان به وظیفه خود برای پایان دادن سریع به جنگ جهانی اول اشاره کرد - "همه چیز باید به آتش و شمشیر سپرده شود؛ مردان، زنان و کودکان و پیرمردان باید قتل‌عام شوند و هیچ درخت یا خانه‌ای سرپا نماند." پال اظهار داشت: سلدن به انتقاد دیگری از بمباران هسته‌ای
داشت: سلدن به انتقاد دیگری از بمباران هسته‌ای اشاره می‌کند که به گفته او دولت ایالات متحده به‌طور مؤثر آن را به مدت بیست و پنج سال سرکوب کرد. در ۱۱ اوت ۱۹۴۵، دولت ژاپن از طریق سفارت سوئیس در توکیو، اعتراض رسمی خود را در مورد بمباران اتمی به وزارت امور خارجه ایالات متحده ارائه کرد و اظهار داشت: Selden نتیجه می‌گیرد که «اعتراض ژاپنی‌ها به درستی به نقض اصول پذیرفته‌شده بین‌المللی جنگ توسط ایالات متحده در رابطه با نابودی گسترده جمعیت‌ها اشاره داشت». در سال ۱۹۶۳، این بمباران‌ها موضوع بررسی قضایی در پرونده
۱۹۶۳، این بمباران‌ها موضوع بررسی قضایی در پرونده "ریویچی شیمودا و همکاران علیه دولت" در ژاپن بود. در بیست و دومین سالگرد حمله به پرل هاربر، دادگاه ناحیه توکیو حکم داد که استفاده از سلاح‌های هسته‌ای در جنگ غیرقانونی نیست، اما در "obiter dictum" خود نظر داد که عمل انداختن هرگونه بمب، از جمله بمب‌های اتمی بر روی شهرها، در آن زمان تابع کنوانسیون‌های ۱۸۹۹ و ۱۹۰۷ لاهه و پیش‌نویس قوانین لاهه بوده است. جنگ هوایی ۱۹۲۲–۱۹۲۳ و بنابراین غیرقانونی بود. در مستند «مه جنگ»، رابرت مک‌نامارا، وزیر دفاع سابق ایالات متحده، از
رابرت مک‌نامارا، وزیر دفاع سابق ایالات متحده، از ژنرال کورتیس لمی، که دستور رئیس‌جمهور برای پرتاب بمب‌های هسته‌ای به ژاپن را ابلاغ کرد، یاد می‌کند. گفت: بمباران هیروشیما و ناگاساکی به عنوان اولین استفاده جنگی از سلاح‌های هسته‌ای، برای برخی عبور از یک مانع حیاتی را نشان می‌دهد. پیتر کوزنیک، مدیر موسسه مطالعات هسته‌ای در دانشگاه امریکن، دربارهٔ رئیس‌جمهور ترومن نوشت: «او می‌دانست که روند نابودی گونه‌ها را آغاز می‌کند.» کوزنیک گفت بمباران اتمی ژاپن «فقط یک جنایت جنگی نبود؛ بلکه جنایتی علیه بشریت بود». تاکاشی
جنگی نبود؛ بلکه جنایتی علیه بشریت بود». تاکاشی هیرائوکا، شهردار هیروشیما، با حمایت از خلع سلاح، در جلسه استماع در دیوان بین‌المللی دادگستری گفت: «واضح است که استفاده از سلاح‌های هسته‌ای، که باعث قتل‌عام بی‌هدف می‌شود و [اثرات آن بر] بازماندگان برای دهه‌ها باقی می‌ماند، نقض قوانین بین‌المللی است.» ایچو ایتو، شهردار ناگاساکی، در همان جلسه استماع اعلام کرد: اگرچه بمباران‌ها با تعریف نسل‌کشی مطابقت ندارند، برخی این تعریف را بسیار سختگیرانه می‌دانند و استدلال می‌کنند که بمباران‌ها نسل‌کشی محسوب می‌شوند. برای
می‌کنند که بمباران‌ها نسل‌کشی محسوب می‌شوند. برای مثال، مورخ دانشگاه شیک بروس کامینگز بیان می‌کند که در میان مورخان در مورد گفته مارتین شروین اجماع وجود دارد: «بمب ناگاساکی در بهترین حالت بی‌فایده و در بدترین حالت نسل‌کشی بود». این محقق آر. جی. رامل در عوض تعریف نسل‌کشی را به آنچه او مردم منظوری می‌نامد، گسترش می‌دهد و بخش عمده‌ای از مرگ و میرهای ناشی از بمباران اتمی را در این موارد لحاظ می‌کند. تعریف او از کشتار جمعی نه تنها شامل نسل‌کشی، بلکه شامل کشتار بیش از حد غیرنظامیان در جنگ نیز می‌شود، تا جایی که
از حد غیرنظامیان در جنگ نیز می‌شود، تا جایی که این امر خلاف قوانین توافق‌شده برای جنگ باشد. او استدلال می‌کند که بمباران هیروشیما و ناگاساکی جنایات جنگی بودند و بنابراین کشتار جمعی محسوب می‌شوند. Rummel در میان موارد دیگر، اعتراض رسمی دولت ایالات متحده در سال ۱۹۳۸ به ژاپن، به دلیل بمباران شهرهای چین را نقل می‌کند: «بمباران جمعیت‌های غیررزمی، قوانین بین‌المللی و بشردوستانه را نقض کرد.» او همچنین مرگ بیش از حد غیرنظامیان در مناطق آتش‌سوزی که با روش‌های متعارف، مانند توکیو، رخ داده است را مصداق دموکراسی‌زدایی
مانند توکیو، رخ داده است را مصداق دموکراسی‌زدایی می‌داند. در سال ۱۹۶۷، نوآم چامسکی بمباران‌های اتمی را «از جمله غیرقابل‌بیان‌ترین جنایات تاریخ» توصیف کرد. چامسکی به همدستی مردم آمریکا در این بمباران‌ها اشاره کرد و تجربیات تلخی را که آنها قبل از این رویداد متحمل شده بودند، دلیل پذیرش مشروعیت آن توسط آنها دانست. در سال ۲۰۰۷، گروهی از روشنفکران در هیروشیما نهادی غیررسمی به نام دادگاه بین‌المللی خلق‌ها در مورد پرتاب بمب‌های اتمی بر هیروشیما و ناگاساکی تأسیس کردند. در ۱۶ ژوئیه ۲۰۰۷، حکم خود را صادر کرد و اظهار
در ۱۶ ژوئیه ۲۰۰۷، حکم خود را صادر کرد و اظهار داشت: در مورد قانونی بودن و اخلاقی بودن این اقدام، دادگاه غیررسمی تشخیص داد: تروریسم دولتی. گزارش‌های تاریخی نشان می‌دهد که تصمیم به استفاده از بمب‌های اتمی به منظور تحریک تسلیم ژاپن با استفاده از یک قدرت الهام‌بخش گرفته شده است. این مشاهدات باعث شده است که مایکل والزر این حادثه را عملی از "تروریسم جنگی" بداند: تلاش برای کشتن غیرنظامیان به تعداد زیاد که دولت آنها مجبور به تسلیم شود. هیروشیما به نظر من مورد کلاسیک است." این نوع ادعا در نهایت باعث شد مورخ رابرت
است." این نوع ادعا در نهایت باعث شد مورخ رابرت پی. نیومن، از حامیان بمب‌گذاری‌ها، بگوید «می‌توان ترور موجه داشت، همان‌طور که می‌توان جنگ‌های عادلانه داشت.». برخی از محققان و مورخ بمباران اتمی ژاپن را نوعی «تروریسم دولتی» توصیف کرده‌اند. این تفسیر مبتنی بر تعریف زمان به عنوان «هدف قرار دادن بی‌گناهان برای دستیابی به یک هدف سیاسی» است. همان‌طور که فرانسیس وی. هاربر اشاره می‌کند، جلسه کمیته هدف در لس آلاموس (نیومکزیکو) در ۱۰ و ۱۱ مه ۱۹۴۵ پیشنهاد داد که مراکز جمعیتی بزرگ کیوتو یا هیروشیما برای ایجاد «تأثیر
جمعیتی بزرگ کیوتو یا هیروشیما برای ایجاد «تأثیر روانی» و «به اندازه کافی چشمگیر کردن استفاده اولیه برای اهمیت جنگ‌افزار که باید در سطح بین‌المللی به رسمیت شناخته شود» هدف قرار گیرند. به این ترتیب، هاربر معتقد است که هدف، ایجاد وحشت برای اهداف سیاسی در داخل و خارج از ژاپن بوده است. با این حال، برلی تیلور ویلکینز معتقد است که این امر معنای «تروریسم» را گسترش می‌دهد تا شامل جنگ نیز بشود. مورخ هوارد زین نوشت که این بمب‌گذاری‌ها تروریسم بودند. هوارد زین به جامعه‌شناس کای تی. اریکسون که گفت که بمباران را
جامعه‌شناس کای تی. اریکسون که گفت که بمباران را نمی‌توان «مبارزه» نامید زیرا غیرنظامیان را هدف قرار می‌دادند. نظریه جنگ مشروع نظریه‌پرداز مایکل والزر گفت که اگرچه گرفتن جان غیرنظامیان را می‌توان در شرایط «وضعیت فوق‌العاده اضطراری» توجیه کرد. تونی کودی، فرانسیس وی. بندرگاه، و جمال نصار نیز هدف قرار دادن غیرنظامیان در جریان بمباران‌ها را نوعی تروریسم می‌دانند. ناصر بمب‌گذاری‌های اتمی را به‌عنوان تروریسم در همان ردهٔ بمباران توکیو، بمباران درسدن در جنگ دوم جهانی و هولوکاست طبقه‌بندی می‌کند. ریچارد ای. فالک،
و هولوکاست طبقه‌بندی می‌کند. ریچارد ای. فالک، استاد بازنشسته حقوق و رویه‌های بین‌المللی در دانشگاه پرینستون، به تفصیل دربارهٔ هیروشیما و ناگاساکی به عنوان نمونه‌هایی از تروریسم دولتی نوشته است. او گفت که «کارکرد آشکار این حملات، ایجاد رعب و وحشت در میان مردم از طریق کشتار جمعی و روبرو کردن رهبران آنها با چشم‌انداز نابودی ملی بود». نویسنده استیون پول گفت که «افرادی که توسط تروریسم کشته می‌شوند» اهداف اثر ترور مورد نظر نیستند. او گفت که بمباران‌های اتمی «به عنوان یک نمایش وحشتناک» با هدف استالین و دولت ژاپن
یک نمایش وحشتناک» با هدف استالین و دولت ژاپن طراحی شده بودند. الکساندر ورت، مورخ و بی‌بی‌سی خبرنگار جنگ جبهه شرقی، معتقد است که بمباران هسته‌ای ژاپن عمدتاً برای نشان دادن سلاح جدید به تکان‌دهنده‌ترین شکل، عملاً در آستانه اتحاد جماهیر شوروی، به منظور آماده‌سازی زمینه سیاسی پساجنگ انجام شد. اساساً غیراخلاقی. روزنامه واتیکان "آبزرور رومی" در اوت ۱۹۴۵ ابراز تاسف کرد که مخترعان بمب، این سلاح را به نفع بشریت نابود نکردند. کشیش کاتبرت تیکنس، رئیس کلیسای سنت آلبنز، استفاده از کلیسای جامع سنت آلبنز را برای مراسم
استفاده از کلیسای جامع سنت آلبنز را برای مراسم شکرگزاری پایان جنگ ممنوع کرد و استفاده از سلاح‌های اتمی را «عملی کشتار دسته‌جمعی و بی‌هدف» خواند. در سال ۱۹۴۶، گزارشی از شورای فدرال کلیساها با عنوان «جنگ اتمی و ایمان مسیحی» شامل عبارت زیر است: کشیش بمب‌گذاران، پدر جورج بندیکت زابلکا، بعداً پس از بازدید از ناگاساکی به همراه دو کشیش دیگر، بمباران‌ها را محکوم کرد. پاپ فرانسیس در سال ۲۰۲۰ در سفر خود به هیروشیما موارد زیر را بیان کرد: Terumi Tanaka، از سازمان بازماندگان بمب اتمی کنفدراسیون سازمان‌های ژاپن برای
بمب اتمی کنفدراسیون سازمان‌های ژاپن برای آسیب‌دیده‌های بمب‌های اتمی و هیدروژنی، موارد زیر را بیان کرد: نیهون هیدانکیو در سال ۲۰۲۴ جایزه صلح نوبل را دریافت کرد و ترومی تاناکا به عنوان نماینده در مراسم اهدای جایزه نوبل خدمت کرد. ادامه رفتار قبلی. مورخ آمریکایی گابریل کولکو گفت که بحث‌های خاص در مورد بُعد اخلاقی حملات، با توجه به تصمیم اخلاقی اساسی که … قبلاً انجام شده است: بمباران ناگاساکی غیرضروری. دومین بمباران اتمی، بر روی ناگاساکی، تنها سه روز پس از بمباران هیروشیما رخ داد، زمانی که ویرانی هیروشیما هنوز
هیروشیما رخ داد، زمانی که ویرانی هیروشیما هنوز توسط ژاپنی‌ها به‌طور کامل درک نشده بود. کوتاه بودن زمان بین بمباران‌ها باعث شده است که برخی مورخان اظهار کنند که بمباران دوم «قطعاً غیرضروری» بوده است. "در بهترین حالت بی‌فایده و در بدترین حالت نسل‌کشی", و نه مطابق با "قانون جنگ". در پاسخ به این ادعا که بمباران اتمی ناگاساکی غیرضروری بوده است، مدوکس نوشت: جروم هاگن اشاره می‌کند که گزارش اصلاح‌شده وزیر جنگ، آنامی، تا حدودی بر اساس بازجویی از خلبان اسیر آمریکایی مارکوس مک‌دیلدا بوده است. مک‌دیلدا تحت شکنجه گزارش
مک‌دیلدا بوده است. مک‌دیلدا تحت شکنجه گزارش داد که آمریکایی‌ها ۱۰۰ بمب اتمی دارند و توکیو و کیوتو اهداف بعدی بمب اتمی خواهند بود. هر دو دروغ بودند؛ مک‌دیلدا در پروژه منهتن دخیل نبود و در جریان آن قرار نگرفت و صرفاً آنچه را که فکر می‌کرد ژاپنی‌ها می‌خواهند بشنوند، به آنها گفت. یک روز قبل از بمباران ناگاساکی، امپراتور به وزیر امور خارجه شیگنوری توگو از تمایل خود برای «اطمینان از پایان سریع خصومت‌ها» اطلاع داد. توگو در خاطرات خود نوشت که امپراتور «به او هشدار داد که چون دیگر نمی‌توانیم به مبارزه ادامه دهیم،
داد که چون دیگر نمی‌توانیم به مبارزه ادامه دهیم، اکنون که سلاحی با این قدرت ویرانگر علیه ما استفاده شده است، نباید فرصت را [برای پایان دادن به جنگ] با تلاش برای به دست آوردن شرایط مطلوب‌تر از دست بدهیم». سپس امپراتور از توگو خواست تا خواسته‌های خود را به نخست‌وزیر اعلام کند. انسان زدایی. مورخ جیمز جی وینگارتنر ارتباطی بین قطع عضو کشتگان جنگی ژاپنی به دست آمریکاییان و بمب‌گذاری‌ها می‌بیند. «تصویر گسترده از ژاپنی‌ها به عنوان انسان‌های پست، زمینه‌ای احساسی ایجاد کرد که توجیه دیگری برای تصمیماتی بود که منجر به
کرد که توجیه دیگری برای تصمیماتی بود که منجر به مرگ صدها هزار نفر شد.» در روز دوم پس از بمباران ناگاساکی، رئیس‌جمهور ترومن اظهار داشت: «تنها زبانی که به نظر می‌رسد آنها می‌فهمند، زبانی است که ما برای بمباران آنها استفاده کرده‌ایم. وقتی مجبورید با یک حیوان وحشی سر و کار داشته باشید، باید با او مانند یک حیوان وحشی رفتار کنید. این بسیار تأسف‌بار است، اما با این وجود حقیقت دارد.» مرعوب کردن شوروی. در سال ۲۰۰۳، نلسون ماندلا که در آفریقای جنوبی مخالف آپارتاید بود، در مورد بمب‌گذاری‌های هیروشیما و ناگاساکی چنین
در مورد بمب‌گذاری‌های هیروشیما و ناگاساکی چنین گفت. این جمله در جریان بحث‌هایی در مورد جنگ عراق بیان شد. ماندلا همچنین اظهار داشت که آمریکا مرتکب جنایات غیرقابل وصفی شده است و کشوری است که به انسان‌ها اهمیتی نمی‌دهد. کای برد مورخ استدلال می‌کند که ایالات متحده در ژوئیه ۱۹۴۵ تلگراف‌های دیپلماتیک ژاپن را رهگیری کرده بود که نشان می‌داد ژاپن به دنبال صلح است و شرط اصلی آن حفظ … سیستم امپراتور. با وجود این، ایالات متحده به بمباران ادامه داد. برد همچنین اظهار می‌کند که این بمب تا حدی برای ارسال پیام استراتژیک به
که این بمب تا حدی برای ارسال پیام استراتژیک به اتحاد جماهیر شوروی در شرایط نوظهور پس از جنگ استفاده شده است. حقوق بین‌الملل. در زمان بمباران اتمی، هیچ معاهده یا سند بین‌المللی برای محافظت از جمعیت غیرنظامی به‌طور خاص در برابر حمله هواپیما وجود نداشت. بسیاری از منتقدان بمباران اتمی به کنوانسیون‌های لاهه ۱۸۹۹ و ۱۹۰۷ به عنوان قوانینی که در مورد حمله به جمعیت غیرنظامی وضع شده‌اند، اشاره می‌کنند. کنوانسیون‌های لاهه هیچ مقررات جنگ هوایی خاصی را در بر نمی‌گرفت، اما هدف قرار دادن غیرنظامیان بی‌دفاع توسط توپخانه
اما هدف قرار دادن غیرنظامیان بی‌دفاع توسط توپخانه دریایی، توپخانه صحرایی یا موتورهای محاصره را ممنوع می‌کرد، که همه آنها به عنوان «بمباران» طبقه‌بندی می‌شدند. با این حال، کنوانسیون‌ها اجازه هدف قرار دادن تأسیسات نظامی در شهرها، از جمله انبارهای نظامی، کارخانه‌های صنعتی و کارگاه‌هایی را که می‌توانستند برای جنگ استفاده شوند، می‌دادند. این مجموعه قوانین در طول جنگ جهانی اول که شاهد بمباران بود، رعایت نشد. بمباران شهرها توسط زپلین‌ها و بمب‌افکن‌های چند موتوره. پس از آن، سلسله جلسات دیگری در لاهه در سال‌های
پس از آن، سلسله جلسات دیگری در لاهه در سال‌های ۱۹۲۲–۱۹۲۳ برگزار شد، اما هیچ توافق الزام‌آوری در مورد جنگ هوایی حاصل نشد. در طول دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، بمباران هوایی شهرها از سر گرفته شد، به ویژه توسط لژیون کاندور آلمان علیه شهرهای گرنیکا و دورانگو در اسپانیا در سال ۱۹۳۷ در طول جنگ داخلی اسپانیا. این امر منجر به تشدید بمباران شهرهای مختلف، از جمله چونگ‌کینگ، ورشو، روتردام، لندن، کاونتری، هامبورگ، درسدن و توکیو شد. تمام متخاصمان اصلی در جنگ جهانی دوم بمب‌هایی را بر سر غیرنظامیان در شهرها ریختند. بحث مدرن در
را بر سر غیرنظامیان در شهرها ریختند. بحث مدرن در مورد قابلیت اعمال کنوانسیون‌های لاهه بر بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی حول این محور می‌چرخد که آیا می‌توان فرض کرد که این کنوانسیون‌ها شامل حالت‌های جنگی که در آن زمان ناشناخته بودند، می‌شوند یا خیر؛ آیا می‌توان قوانین مربوط به بمباران توپخانه‌ای را بر قوانین مربوط به بمباران هوایی اعمال کرد. همچنین، این بحث به این بستگی دارد که کشورهای درگیر جنگ تا چه حد از کنوانسیون‌های لاهه پیروی می‌کردند. اگر کنوانسیون‌های لاهه به عنوان قابل اجرا پذیرفته شوند، سؤال
لاهه به عنوان قابل اجرا پذیرفته شوند، سؤال اساسی این است که آیا شهرهای بمباران شده با تعریف «بی‌دفاع» مطابقت دارند یا خیر. برخی از ناظران هیروشیما و ناگاساکی را بی‌دفاع می‌دانند، برخی می‌گویند که هر دو شهر اهداف نظامی مشروعی بودند و برخی دیگر می‌گویند که هیروشیما می‌توانست یک هدف نظامی مشروع در نظر گرفته شود در حالی که ناگاساکی نسبتاً بی‌دفاع بود. هیروشیما به عنوان یک هدف مشروع مورد بحث قرار نگرفته است زیرا کارخانه‌های صنعتی اصلی درست در خارج از هدف قرار داشتند. منطقه. همچنین به عنوان یک هدف مشروع مطرح شده
منطقه. همچنین به عنوان یک هدف مشروع مطرح شده است زیرا هیروشیما مقر منطقه‌ای ارتش دوم عمومی و لشکر پنجم با ۴۰۰۰۰ رزمنده مستقر در شهر بود. هر دو شهر توسط توپ‌های ضدهوایی محافظت می‌شدند، که استدلالی علیه تعریف «بی‌دفاع» است. کنوانسیون‌های لاهه سلاح‌های سمی را ممنوع کردند. رادیواکتیویته بمباران‌های اتمی، به ویژه به شکل ریزش هسته‌ای که کندتر می‌کشد، سمی توصیف شده است. با این حال، این دیدگاه توسط دیوان بین‌المللی دادگستری در سال ۱۹۹۶ رد شد، که اظهار داشت استفاده اولیه و انحصاری از (انفجار هوایی) سلاح‌های هسته‌ای
و انحصاری از (انفجار هوایی) سلاح‌های هسته‌ای برای مسمومیت یا خفگی نیست و بنابراین توسط انفجار هوایی ممنوع نیست. پروتکل ژنو. کنوانسیون‌های لاهه همچنین به‌کارگیری «سلاح‌ها، پرتابه‌ها یا موادی که برای ایجاد رنج غیرضروری طراحی شده‌اند» را ممنوع کردند. دولت ژاپن در ۱۰ اوت ۱۹۴۵ پس از ارسال نامه اعتراضی به ایالات متحده که استفاده از بمب‌های اتمی را محکوم می‌کرد، به این ممنوعیت استناد کرد. با این حال، این ممنوعیت فقط در مورد سلاح‌هایی مانند نیزه‌هایی با سر خاردار، گلوله‌های نامنظم، پرتابه‌های پر از شیشه، استفاده
گلوله‌های نامنظم، پرتابه‌های پر از شیشه، استفاده از هر … اعمال می‌شد. ماده‌ای روی گلوله‌ها که به‌طور غیرضروری باعث التهاب زخم ایجاد شده توسط آنها می‌شود، همراه با نوک گلوله شیاردار یا ایجاد گلوله نوک نرمها با سوهان زدن انتهای پوشش سخت روی گلوله‌های با غلاف فلزی کامل. با این حال، این قانون در مورد استفاده از مواد منفجره موجود در پرتابه‌های توپخانه، مین‌ها، اژدرهای هوایی یا نارنجک‌های دستی اعمال نمی‌شد. در سال‌های ۱۹۶۲ و ۱۹۶۳، دولت ژاپن با بیان اینکه هیچ قانون بین‌المللی برای منع استفاده از بمب‌های اتمی وجود
بین‌المللی برای منع استفاده از بمب‌های اتمی وجود ندارد، اظهارات قبلی خود را پس گرفت. کنوانسیون‌های لاهه تصریح کردند که ساختمان‌های مذهبی، مراکز هنری و علمی، خیریه‌ها، بیمارستان‌ها و بناهای تاریخی باید تا حد امکان در بمباران مصون بمانند، مگر اینکه برای اهداف نظامی استفاده شوند. منتقدان بمباران اتمی به بسیاری از این نوع سازه‌ها که در هیروشیما و ناگاساکی تخریب شدند، اشاره می‌کنند. با این حال، کنوانسیون‌های لاهه همچنین تصریح کردند که برای توجیه تخریب اموال دشمن، این کار باید «به‌طور ضروری و به دلیل ضرورت‌های
این کار باید «به‌طور ضروری و به دلیل ضرورت‌های جنگ» باشد. به دلیل عدم دقت بمب‌افکن‌های سنگین در جنگ جهانی دوم، هدف قرار دادن دارایی‌های نظامی در شهرها بدون آسیب رساندن به اهداف غیرنظامی عملی نبود. حتی پس از بمباران اتمی ژاپن، هیچ معاهده بین‌المللی برای ممنوعیت یا محکومیت جنگ هسته‌ای تصویب نشده است. نزدیکترین مثال، قطعنامه‌ای از مجمع عمومی سازمان ملل است که بیان می‌کرد جنگ هسته‌ای با منشور سازمان ملل سازگار نیست، این قطعنامه در سال ۱۹۵۳ با رأی ۲۵ به ۲۰ و ۲۶ رأی ممتنع تصویب شد. تأثیر بر تسلیم. نظرات متفاوتی