payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اثر از یک تابوت سنگی ساخته‌شده از تخته‌سنگ‌های طبیعی و ناصاف تراورتن تشکیل شده که بر فراز آن صلیبی فولادی قرار دارد. بر بازوی چپ صلیب، ورقه‌ای از پلکسی‌گلس نصب شده که نمادی از "کفن مقدس" است—اشاره‌ای نمادین به پیوند میان مرگ، ایمان، و تصویر. با وجود ساخت این یادمان در گورستان شهر، پزاریزی در آنجا دفن نشده است؛ خاکستر او در دریای آدریاتیک پراکنده شده. این تصمیم، بازتابی از روح آزاد و نگاه شاعرانهٔ او به مرگ و طبیعت بود، و یادمان سنگی‌اش در خشکی، در کنار آب، همچون نقطهٔ اتصال میان حافظهٔ زمینی و رهایی دریایی
نقطهٔ اتصال میان حافظهٔ زمینی و رهایی دریایی باقی مانده است. در آرامگاه "رنزو پازولینی"، موتورسوار نامدار ایتالیایی، کلاه ایمنی او و یادبودهایی از پیروزی‌هایش قرار داده شده‌اند—نمادهایی از شور، سرعت، و افتخار ورزشی که در زندگی‌اش نقش محوری داشتند. این اشیاء، نه‌تنها یادآور لحظات درخشان مسابقات او هستند، بلکه پیوندی ملموس میان حافظهٔ فردی و فضای تدفینی ایجاد می‌کنند. بر آرامگاه کشیش کاتولیک "جوزپه مایولی"، مجسمه‌ای مرمری از مردی با بازوان گشوده نصب شده که اثر "پائولا چکارلی" است. این مجسمه از طرحی الهام
اثر "پائولا چکارلی" است. این مجسمه از طرحی الهام گرفته که خود مایولی در روز مراسم کشیشی‌اش کشیده بود—تصویری از تسلیم، ایمان، و آغوش روحانی که در سنگ جاودانه شده است. در سپتامبر ۲۰۲۲، سنگ‌نوشته‌ای ("استله") به افتخار بازیگر برجسته "کلارا کالامای" رونمایی شد.
جوزپه باستیانینی (پروجا،‌ ۸ مارس ۱۸۹۹ - میلان، ۱۷ دسامبر ۱۹۶۱) سیاستمدار و دیپلمات ایتالیایی بود. در آغاز با عناصر تندرو جنبش‌های فاشیستی مرتبط بود، اما بعداً به عضویت گرایش مخالف درآمد. سال‌های نخستین. باستیانینی در پروجا متولد شد. در سنین پایین، او به یک رهبر فاشیست محلی در اومبریا تبدیل شد و در آنجا به عنوان عضوی از جناح سرسخت و سرسخت این جنبش شهرت یافت. پس از به قدرت رسیدن، باستیانینی به عنوان رئیس فاشیای ایتالیایی در خارج از کشور ("Fasci Italiani all'Estero")‌ منصوب شد، جنبشی که هدف آن هماهنگی
all'Estero")‌ منصوب شد، جنبشی که هدف آن هماهنگی فعالیت‌های فاشیست‌های ایتالیایی بود که در حال حاضر در ایتالیا زندگی نمی‌کردند. او از اعضا خواست تا در هر کجا که زندگی می‌کنند، ایده‌های فاشیستی ایتالیایی را به درستی منتشر کنند. این گروه در اواسط دهه ۱۹۲۰ پیروان قابل توجهی در بین مهاجران ایتالیایی به دست آورد. در واقع، در سال ۱۹۲۵او گزارشی را به شورای عالی فاشیسم ارائه داد و ادعا کرد که در ۴۰ کشور در سراسر جهان گروه‌هایی دارد. فعالیت‌های باستیانینی او را با دیپلمات‌های ایتالیایی که احساس می‌کردند جنبش او
دیپلمات‌های ایتالیایی که احساس می‌کردند جنبش او آشکارا کارشان را سیاسی می‌کند، درگیر کرد. باستیانینی به نوبه خود خواستار اصلاح کامل سرویس دیپلماتیک شد و اصرار داشت که تنها ایتالیایی‌های واقعی نیز فاشیست هستند و بنابراین همه دیپلمات‌ها باید فاشیست‌های متقاعد باشند. در نهایت، بنیتو موسولینی در کنار اخراج دیپلمات‌هایی که به حزب ملی فاشیست اعلام عضویت نکرده بودند، همچنین قدرت جنبش باستیانینی، که بسیاری از وظایف امور خارجه (از آموزش ایدئولوژیک گرفته تا ورزش و کارهای خیریه) را به عهده گرفته بود با بازگرداندن
کارهای خیریه) را به عهده گرفته بود با بازگرداندن قدرت به کنسول‌های ایتالیا محدود کرد. باستیانینی در اواخر سال ۱۹۲۶ از سمت خود به عنوان رئیس فاشیای ایتالیایی در خارج از کشور استعفا داد. دیپلمات. باستیانینی، تا حدودی ناگزیر، به دنبال تمایلش برای جایگزینی دیپلمات‌های باسابقه با فاشیست‌ها، خود نیز وارد خدمت دیپلماتیک شد. در سال ۱۹۲۷، او به عنوان سرکنسول در منطقه بین‌المللی طنجه منصوب شد. از ۱۰ آگوست ۱۹۲۸ تا ۱۴ نوامبر ۱۹۲۹، او فرستاده ایتالیا در لیسبون بود. در سال ۱۹۳۲، او سفیر ایتالیا در لهستان شد و در نتیجه،
۱۹۳۲، او سفیر ایتالیا در لهستان شد و در نتیجه، با علم به اینکه لهستان کاتولیک کشوری مورد تحسین بسیاری از ایتالیایی‌ها است، یکی از کسانی بود که به متقاعد کردن موسولینی برای به تعویق انداختن ورود به جنگ جهانی دوم کمک کرد. تقریباً در همین زمان بود که او به عنوان سفیر در بریتانیا نیز خدمت کرد. دالماسی. در سال ۱۹۴۱، باستیانینی به عنوان فرماندار دالماتیا منصوب شد. در این سمت، باستیانینی بر تبعید تعدادی از یهودیان منطقه، از جمله بسیاری از پناهندگانی که از مناطق اشغالی یوگسلاوی توسط آلمان گریخته بودند، به
مناطق اشغالی یوگسلاوی توسط آلمان گریخته بودند، به اردوگاه‌های کار اجباری در ایتالیا نظارت داشت. باستیانینی همچنین سیاست ایتالیایی‌سازی را برقرار کرد، نام مکان‌ها را از کرواتی به ایتالیایی تغییر داد، اصرار داشت که مطبوعات باید به زبان ایتالیایی منتشر شوند و تعدادی معلم از ایتالیا را برای تدریس در مدارس دالماتیا آورد. او به آن دسته از کروات‌هایی که از این تغییرات ناراضی بودند، یک توصیه کرد: مهاجرت کنید. باستیانینی بخش پایانی دوران فرمانداری خود را در درگیری با عناصر نظامی ایتالیا، به ویژه ژنرال‌های کوئیرینو
عناصر نظامی ایتالیا، به ویژه ژنرال‌های کوئیرینو آرملینی و ماریو روآتا، گذراند. آرملینی نیروهای خود را در اسپلیت متمرکز کرده بود، اقدامی که باستیانینی از ایجاد ترس و خشم در میان ساکنان می‌ترسید. روآتا اعلام کرد که دولت غیرنظامی نباید در استقرار نیروها دخالت کند، اگرچه او و باستیانینی سرانجام به مصالحه‌ای رسیدند که بر اساس آن قبل از جابجایی‌های گسترده نیروها با مقامات محلی مشورت شود. باستیانینی همچنین موفق شد برکناری آرملینی را که با او کنار نمی‌آمد، تضمین کند. باستیانینی در ژانویه ۱۹۴۳ پس از تغییر دولت در
باستیانینی در ژانویه ۱۹۴۳ پس از تغییر دولت در رم فراخوانده شد و ماه بعد فرانچسکو جونتا به عنوان فرماندار جایگزین او شد. وزیر امور خارجه. او در فوریه ۱۹۴۳ به عنوان معاون وزیر امور خارجه منصوب شد و عملاً جایگزین گالئاتسو چانو شد. موسولینی خود وزیر امور خارجه رسمی بود، اگرچه بیماری و کثرت نقش‌های دیگرش باعث می‌شد که باستیانینی عملاً به عنوان وزیر عمل کند. او در نقش خود دو رویکرد احتمالی را پیشنهاد کرد که به نظرش می‌توانست به خنثی کردن حمله متفقین به ایتالیا کمک کند، اگرچه به نظر نمی‌رسید هیچ‌کدام اتفاق بیفتد.
کند، اگرچه به نظر نمی‌رسید هیچ‌کدام اتفاق بیفتد. از یک سو، او احساس می‌کرد که موسولینی می‌تواند آدولف هیتلر را برای مذاکره در مورد توافق با اتحاد جماهیر شوروی متقاعد کند و سپس نیروهای آلمانی می‌توانند در ایتالیا مستقر شوند، تاکتیکی که به نظر او متفقین غربی را مجبور به پذیرش یک توافق صلح سازش‌کارانه می‌کرد. ایده دیگر او این بود که موسولینی هیتلر را متقاعد کند که به ایتالیا اجازه دهد جنگ را به طور کامل ترک کند و بی‌طرفی خود را اعلام کند. با این حال، هیچ امیدی به موفقیت هر دو پیشنهاد وجود نداشت، زیرا هیتلر
به موفقیت هر دو پیشنهاد وجود نداشت، زیرا هیتلر هرگز متقاعد نمی‌شد و موسولینی نیز تمایلی به تلاش برای متقاعد کردن او نداشت. باستیانینی، موسولینی را به عنوان مردی که می‌تواند جنگ را پایان دهد، به دولت‌های بلغارستان، رومانی و مجارستان بقبولاند، زیرا این قدرت‌های کوچک محور نیز به شدت به دنبال خروج بودند، زیرا با نابودی به دست ارتش سرخ در حال پیشروی مواجه بودند. امتناع موسولینی حتی از تلاش برای استدلال کردن با هیتلر در جلسه‌ای که در فلتره با دیکتاتور آلمانی در ۱۹ ژوئیه ۱۹۴۳ برگزار شد، باعث شد که او توسط
در ۱۹ ژوئیه ۱۹۴۳ برگزار شد، باعث شد که او توسط باستیانینی، دینو آلفیری و ژنرال ویتوریو آمبروزیو به دلیل عدم تلاش برای خروج ایتالیا از جنگ به چالش کشیده شود. این حادثه به اعتبار موسولینی آسیب رساند و انگیزه‌ای برای دینو گراندی فراهم کرد که به زودی تلاشی برای برکناری موسولینی آغاز کرد. باستیانینی در جلسه شورای بزرگ فاشیست که در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ برگزار شد، حضور داشت که در آن فضا به طور قطع ضد موسولینی بود، زیرا گراندی نمایش خود را اجرا می‌کرد. اگرچه او از این توطئه خیلی هیجان‌زده نبود، باستیانینی اظهار داشت که
خیلی هیجان‌زده نبود، باستیانینی اظهار داشت که موسولینی با بی‌عملی خود ایتالیا را ویران کرده است و بنابراین از گراندی حمایت کرد. با این وجود، او از پیروی از امثال جوزپه بوتای در محکوم کردن آشکار دوچه خودداری کرد و ترجیح داد به ترویج هدف خود مبنی بر مذاکره ایتالیا برای صلح جداگانه در اسرع وقت ادامه دهد. پس از جنگ. در پایان جنگ جهانی دوم، دولت یوگسلاوی مارشال تیتو، او را به دلیل نقشش به عنوان فرماندار دالماتیا، به همراه ژنرال ماریو روآتا و فرانچسکو جونتا، جانشینش در آن سمت، به عنوان جنایتکار جنگی متهم کرد. او
در آن سمت، به عنوان جنایتکار جنگی متهم کرد. او هرگز به این اتهامات در یوگسلاوی محاکمه نشد. کمیسیون تحقیق ایتالیا در مورد جنایتکاران جنگی ادعایی، که توسط ستاد کل ارتش با توافق دولت ایتالیا برای پاسخ به اتهامات مطرح شده توسط کشورهای مختلف علیه صدها سرباز و غیرنظامی متهم به جرایم مختلف منصوب شده بود، در ۶ مه ۱۹۴۶ ادعا کرد که رفتار باستیانینی با "احترام بیش از حد به موسولینی" مشخص می‌شود و او خود را "با عناصر فاشیستی احاطه کرده است که اغلب زیاده‌روی می‌کنند، به طوری که در جمعیت محلی کینه شدیدی را علیه فرماندار
طوری که در جمعیت محلی کینه شدیدی را علیه فرماندار باستیانینی نیز برمی‌انگیزند، فرمانداری که به نیازهای اساسی که آنها حق خود می‌دانستند، احترام نمی‌گذارد"، اما دادگاه ویژه رسیدگی به جرایم جنگی رم،‌ همراه با کمیسیون تحریم‌ها علیه فاشیسم در سال ۱۹۴۷ او را از تمام اتهامات تبرئه کرد. باستیانینی در سن ۶۲ سالگی در میلان درگذشت.
سنت پانکراس () یک کلیسای کاتولیک کوچک و کلیسای عنوانی، صومعه‌ای و محلی است که توسط پاپ سیماکوس در قرن ششم در رم، ایتالیا تأسیس شد. این کلیسا از طریق سنت پانکرازیو، به سمت غرب فراتر از پورتا سن پانکرازیو قرار دارد که به بخشی از دیوار اورلیان در ژانیکولوم باز می‌شود و دخمه سن پانکرازیو را پوشش می‌دهد. صومعه مجاور شاید در همان اوایل کلیسا تأسیس شده باشد و از آن زمان توسط کارملیت‌های جدا شده اشغال شده است. کاردینال کشیش تیتولوس سنت پانکرازی، آنتونیو کانیزارس لوورا است. از دیگر دارندگان قبلی این عنوان می‌توان به
است. از دیگر دارندگان قبلی این عنوان می‌توان به پاپ پل چهارم (۱۵ ژانویه - ۲۴ سپتامبر ۱۵۳۷) و پاپ کلمنت هشتم (۱۸ دسامبر ۱۵۸۵–۳۰ ژانویه ۱۵۹۲) اشاره کرد. تاریخچه. این کلیسا توسط پاپ سیماخوس (۴۹۸–۵۱۴) در محلی که پیکر شهید جوان سنت پانکراس رومی یا پانکراتیوس در آن دفن شده بود، یعنی در خیابان اورلیا میلیاریو سکوندو («در خیابان اورلیا در دومین نقطه عطف») ساخته شد. این کلیسا در ابتدا توسط او تحت مراقبت روحانیون کلیسای سنت کریسوگونو قرار گرفت. به دلیل بی‌توجهی آنها به این مکان، پاپ گرگوری اول (۵۹۰–۶۰۴) پس از غارت
به این مکان، پاپ گرگوری اول (۵۹۰–۶۰۴) پس از غارت صومعه مونته‌کاسینو توسط لومباردها در سال ۵۸۰، آن را به اعضای فرقه تازه تأسیس بندیکتین سپرد. در قرن هفتم، پاپ هونوریوس اول (۶۲۵–۶۳۸) کلیسای بزرگتری برای تعداد فزاینده زائران ساخت. او یادگارهای قدیس را در زیر محراب بلند قرار داد، با پنجره‌ای برای دسترسی از یک راهروی نیم دایره‌ای که به پشت و زیر محراب منتهی می‌شد. در قرن هفدهم، این کلیسا به کارملیت‌های بی‌کلاه داده شد که آن را کاملاً بازسازی کردند. این کلیسا در قرن نوزدهم، که در جریان حمله فرانسه به جمهوری روم
قرن نوزدهم، که در جریان حمله فرانسه به جمهوری روم در سال ۱۸۴۹ به شدت آسیب دیده بود، مورد بازسازی بیشتری قرار گرفت؛ اما نمای آجری ساده اواخر قرن پانزدهم خود را با نشان پاپ اینوسنت هشتم حفظ کرده است. در زیر کلیسا، دخمه‌های عظیمی به نام دخمه سن پانکراسیو یا دی اتاویلا وجود دارد. ورودی آن در کنار موزه کوچک سنت پانکراسیو با قطعاتی از مجسمه‌ها و کتیبه‌های بت‌پرستانه و اوایل مسیحیت قرار دارد.
جاکوپو فوریو سارنو (؛ ؛ زادهٔ ) بازیگر، صداپیشه و خواننده اهل ایتالیا است. از سال ۲۰۱۳، سارنو با نام جیک سارنو شناخته می‌شود. او که از کودکی در دنیای بازیگری فعال بود، شروع به بازی در چندین مجموعه کمدی کرد که بیشتر آنها توسط مدیاست تولید شده بودند. در اوایل دهه ۲۰۰۰، او به عنوان بازیگر در تئاتر و سینما و همچنین در تلویزیون به کار خود ادامه داد و به یکی از چهره‌های آشنای مجموعه‌های کمدی تولید شده توسط شبکه دیزنی تبدیل شد. از فیلم‌هایی که او در آن نقش داشته است، می‌توان به فانتوتسی ۲۰۰۰ – شبیه‌سازی اشاره کرد.
می‌توان به فانتوتسی ۲۰۰۰ – شبیه‌سازی اشاره کرد. زندگی و حرفه. جاکوپو فوریو سارنو در تاریخ ۱ سپتامبر ۱۹۸۹ در میلان متولد شد. در سال ۲۰۱۵ مدرک کارشناسی ارشد فلسفه خود را از دانشگاه میلان دریافت کرد. او اولین کار حرفه‌ای خود را به عنوان بازیگر در سن بسیار کمی انجام داد و تا نیمه دوم دهه ۹۰ با بازی در برخی از مجموعه‌های کمدی و تبلیغات، به چهره‌ای آشنا در تلویزیون ایتالیا تبدیل شد. در سال ۱۹۹۵، او اولین بازی خود را به عنوان بازیگر در مجموعه کمدی «"Io e la mamma»" در کنار جری اسکوتی و دلیا اسکالا انجام داد و تا
در کنار جری اسکوتی و دلیا اسکالا انجام داد و تا سال ۱۹۹۷ در تمام فصل‌ها نقش پائولینو را بازی کرد. دو سال بعد، با بازگشت به تلویزیون، او به طور منظم در کانال ۵ و در مجموعه کمدی «Don Luca» حضور داشت که در آن تنها برای دو فصل نقش "میرکو" را بازی کرد. سال بعد، او اولین فیلم سینمایی خود را بازی کرد و نقش کوچکی در فیلم "فانتوتسی ۲۰۰۰ – شبیه‌سازی" ایفا کرد که در آن نقش کودکی را بازی کرد که توسط والدینش که بیش از حد مشغول کار خود بودند، رها شده بود. پس از سه سال وقفه، او نقش کوچکی در مجموعه کمدی «Il Mammo» با انزو
او نقش کوچکی در مجموعه کمدی «Il Mammo» با انزو یاچتی و ناتالیا استرادا ایفا کرد. او از سال ۱۹۹۹ به عضویت «انجمن صداپیشگان ایتالیا» (ADAP) درآمد، از همان سال فعالیت حرفه‌ای خود را به عنوان صداپیشه آغاز کرد. علاوه بر دوبله بسیاری از فیلم‌ها، برای نقش‌های جوانان و شخصیت‌های کارتونی، چندین بار صدای خود را به شخصیت‌های مختلف تغییر داده است، از جمله صداپیشگی هری پاتر در بازی ویدیویی. در سال ۲۰۰۹، در جشنواره فیلم ویارجو اروپا سینما، جایزه بهترین هنرمند را از آن خود کرد. او علاوه بر بازیگری در سینما و تلویزیون، پس
کرد. او علاوه بر بازیگری در سینما و تلویزیون، پس از مطالعه برخی از تکنیک‌های موسیقی، از جمله آواز و تئوری موسیقی، گیتار و هارمونیکا بلوز، در تئاتر نیز در برخی از نمایش‌های موزیکال عملکرد خوبی داشت. این مطالعات به او اجازه داده است تا در موسیقی نیز فعالیت کند و در جشنواره موسیقی کاستروکارو در سال ۲۰۰۴ شرکت کند، که در آنجا به نیمه‌نهایی رسید. او همچنین عضوی از گروه جدید هارد راک میلان است زیرا قبلاً در گروه دیگری از همان شهر و با همان نوع موسیقی به نام "داستی هدز" (سرهای پوشیده از گرد و غبار) شرکت کرده بود و
هدز" (سرهای پوشیده از گرد و غبار) شرکت کرده بود و در هر دو نقش خواننده را داشته است.
سن مارتینو ای مونتی () یک کلیسای کوچک در رم، ایتالیا، در محله ریون مونتی است. این کلیسا در نزدیکی لبه پارکو دل کوله اوپیو، نزدیک گوشه خیابان‌های ویا اکوئیزیا و ویال دل مونته اوپیو، حدود پنج تا شش بلوک در جنوب سانتا ماریا ماجیوره واقع شده است. کاهن کاردینال فعلی که مالکیت این کلیسا را بر عهده دارد، کازیمیژ نیچ، اسقف اعظم ورشو است. از جمله عناوین قبلی می‌توان به آلفونسو د لا کوئوا؛ جوزف مری توماسی، سی.آر. آشیل راتی، بعدها پاپ پیوس یازدهم؛ ایلدفونسو شوستر، او.اس.بی. و جیانباتیستا مونتینی، بعدها پاپ پل ششم
او.اس.بی. و جیانباتیستا مونتینی، بعدها پاپ پل ششم اشاره کرد. این کلیسا توسط اعضای استان ایتالیا از فرقه کارملیت اداره می‌شود و اقامتگاه کنار کلیسا، دفاتر استان را در خود جای داده است. تاریخچه. این کلیسا توسط پاپ سیلوستر اول در مکانی که توسط یکی از اعضای کلیسای اکوئیتیوس (از این رو تیتولوس اکوئیتی) در قرن چهارم اهدا شده بود، تأسیس شد. در ابتدا، این کلیسا به عنوان یک سالن خطابه به همه شهدا اختصاص داده شده بود. مشخص است که جلسه‌ای برای آماده‌سازی شورای نیقیه در سال ۳۲۴ در اینجا برگزار شده است. کلیسای فعلی سن
سال ۳۲۴ در اینجا برگزار شده است. کلیسای فعلی سن مارتینو آی مونتی مربوط به دوران کارولنژی است، اما بقایای یک سالن ستون‌دار قرن سومی در زیر و مجاور آن قرار دارد. برخی از محققان این ساختمان قدیمی‌تر را با تیتولوس اکوئیتیوس یکی دانسته‌اند، اما به گفته هوگو براندنبورگ، «بسیار بعید است که می‌توانسته به عنوان مکانی برای عبادت هر جامعه بزرگتر و مراسم مذهبی آن عمل کند: هدف اصلی این سالن نسبتاً کوچک … احتمالاً به عنوان یک فضای انبار برای اهداف تجاری بوده است.» در سال ۵۰۰، کلیسا توسط پاپ سیماکوس بازسازی و به سنت
سال ۵۰۰، کلیسا توسط پاپ سیماکوس بازسازی و به سنت مارتین اهل تور و پاپ سیلوستر اول تقدیم شد. در این مناسبت، کلیسا مرتفع شد و اولین محراب آن به صورت زیرزمینی درآمد. این کلیسا توسط پاپ هادریان اول در سال ۷۷۲ و توسط پاپ سرگیوس دوم در سال ۸۴۵ بازسازی شد. ساختار کلیسای فعلی از کلیسای باستانی پیروی می‌کند و بسیاری از قطعات آن دوباره مورد استفاده قرار گرفته‌اند. گفته می‌شود بقایای پاپ سنت مارتین اول پس از مرگش در قرن هفتم در منطقه کریمه به آنجا منتقل شده است. در جریان مناقشه اعطای مقام و اصلاحات گریگوری، کشیش سن
مناقشه اعطای مقام و اصلاحات گریگوری، کشیش سن مارتینو، بنو، از آنتی‌پاپ کلمنت سوم حمایت کرد. کتیبه‌های یافت شده در کلیسای سنت مارتینو آی مونتی، منبع ارزشمندی که تاریخ کلیسای سنت مارتینو را نشان می‌دهد، توسط وینچنزو فورچلا جمع‌آوری و منتشر شده است. این کلیسا توسط اعضای استان ایتالیایی فرقه کارملیت اداره می‌شود. این کلیسا در سال ۱۲۹۹ توسط پاپ بونیفاس هشتم به آنها اعطا شد. مالکیت آنها در سال ۱۵۵۹ تأیید شد. این کلیسای جامع محل دفن آنجلو پائولی مقدس، او. کارم. (۱۶۴۲–۱۷۲۰) است که به خاطر خدمتش به فقرا در سراسر رم
است که به خاطر خدمتش به فقرا در سراسر رم مورد احترام بود؛ او در ۲۵ آوریل ۲۰۱۰ متبرک شناخته شد. نمای داخلی. فضای داخلی دارای یک شبستان و دو راهرو است که توسط ستون‌های باستانی از هم جدا شده‌اند. اعتقاد بر این بود که یک چراغ نذری، که از ورق نقره ساخته شده و در محفظه نگهداری ظروف مقدس قرار دارد، تاج سنت سیلوستر است. در زیر محراب اصلی، یادگارهای مقدسین آرتمیوس، پائولینا و سیسینیوس نگهداری می‌شوند که از دخمه پریسیلا به اینجا آورده شده‌اند. موزاییکی که مریم مقدس را در کنار سنت سیلوستر به تصویر می‌کشد، مربوط به
را در کنار سنت سیلوستر به تصویر می‌کشد، مربوط به قرن ششم است. تزئینات داخلی. دگرگونی‌ها در قرن هفدهم توسط فیلیپو گالیاردی انجام شد. در اواسط قرن هفدهم، مجموعه‌ای از نقاشی‌های دیواری، الحاقات معماری و محراب‌ها، از جمله مجموعه‌ای از نقاشی‌های دیواری منظره و معماری از صحنه‌های معمولاً کتاب مقدس توسط گاسپار دوگت و گالگلیاردی سفارش داده شد. یک نقاشی دیواری از یان میل با عنوان «تعمید سلطان توسط سنت سیریل» وجود دارد. فابریتزیو کیاری (که اکنون توسط آنتونیو کاوالوچی رنگ‌آمیزی شده است) نقاشی «تعمید مسیح» را نقاشی
رنگ‌آمیزی شده است) نقاشی «تعمید مسیح» را نقاشی کرد. جیانانجیولو کانینی یک نقاشی محرابی از تثلیث مقدس با قدیسان نیکولا و بارتولمو نقاشی کرد. نقاش سبک منریسم، جیرولامو موزیانو، یک نقاشی محرابی از سنت آلبرت ارائه داد. گالئاتزو لئونچینو نقاشی دیواری از پاپ سیلوستر در حال برگزاری شورای ۳۲۴ در کلیسای سن مارتینو، پیترو تستا رؤیای سنت آنجلو کارملیت در بیابان، و فیلیپو گراردی یک نقاشی محرابی از سن کارلو بورومئو را نقاشی کرد. کانینی همچنین شهادت سنت استفان را نقاشی کرد. کیاری همچنین سنت مارتین را در حال تقسیم شنلش
کرد. کیاری همچنین سنت مارتین را در حال تقسیم شنلش با گدا نقاشی کرد. جیووانی باتیستا کرسپی نویسنده رؤیای سنت ترزا است، در حالی که نقاشی محرابی رؤیای سانتا ماریا مادالنا د پاتزی توسط ماتئو پیکیونه اجرا شد. پائولو نالدینی مجموعه‌ای از قدیسان را در ردیف بالایی شبستان نقاشی کرد (در خلاف جهت عقربه‌های ساعت از شبستان شروع می‌شود و آنها به عنوان سیریاکا، استفان، فابیانوس و نیکاندر شناسایی می‌شوند، سپس در شبستان چپ، تئودور، مارتین، اینوسنت و یوستا). دانیل لاتر تصویر سنت آنتونی و یحیی تعمید دهنده را بر روی دیوار
سنت آنتونی و یحیی تعمید دهنده را بر روی دیوار جنوبی (مقابل نما) نقاشی کرد، در حالی که نالدینی تصویر پطرس و پولس را به تصویر کشید.
سن لورنزو در لوسینا () یک کلیسای کاتولیک رومی، کلیسایی با عنوان و یک باسیلیکای کوچک در مرکز رم، ایتالیا است. این باسیلیکا در میدان سن لورنزو در لوسینا در ریون کولونا، حدود دو بلوک پشت کاخ مونته‌چیتوریو، نزدیک به خیابان ویا دل کورسو واقع شده است. تاریخچه. این باسیلیکا به سنت لارنس روم، شماس و شهید، تقدیم شده است. نام «لوسینا» از نام مادر روحانی رومی قرن چهارم میلادی گرفته شده است که به مسیحیان اجازه داد کلیسایی در این مکان بسازند. ظاهراً پاپ مارسلوس اول در طول آزار و اذیت امپراتور روم، ماکسنتیوس، در این مکان
آزار و اذیت امپراتور روم، ماکسنتیوس، در این مکان پنهان شده بود و پاپ داماسوس اول در سال ۳۶۶ میلادی در آنجا انتخاب شد. پاپ سیکتوس سوم در سال ۴۴۰ میلادی کلیسایی را در این مکان تقدیس کرد. این کلیسا تیتولوس لوسینا نامیده شد و در اعمال شورای کلیسایی پاپ سیماکوس در سال ۴۹۹ میلادی نیز به آن اشاره شده است. این کلیسا برای اولین بار توسط پاپ پاسکال دوم در اوایل قرن دوازدهم بازسازی شد. این کلیسا در ۲۶ مه ۱۱۹۶ توسط پاپ سلستین سوم تقدیس شد. در سال ۱۶۰۶، پاپ پل پنجم، کلیسای جامع را به فرقه روحانیون کوچک منصوب کرد.
کلیسای جامع را به فرقه روحانیون کوچک منصوب کرد. کوزیمو فانزاگو در قرن هفدهم، فضای داخلی را به‌طور کامل بازسازی کرد، از جمله تبدیل راهروهای جانبی کلیسا به نمازخانه. سقف نیز توسط مومتو گروتر ناپلیایی نقاشی دیواری شد. در قرن نوزدهم، در مرمت بعدی فضای داخلی که به سفارش پاپ پیوس نهم انجام شد، تزئینات باروک شبستان با نقاشی‌های دیواری نقاشی شده توسط روبرتو بومپیانی جایگزین شد. کشیش کاردینال فعلی کلیسای تیتولوس اس. لورنتی در لوسینا، که در سال ۶۸۴ میلادی تأسیس شد، مالکوم رانجیت پاتابندیگ دان، اسقف اعظم کلمبو،
شد، مالکوم رانجیت پاتابندیگ دان، اسقف اعظم کلمبو، سریلانکا است که در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۰ منصوب شد. معماری. در بازسازی سال ۱۶۵۰، طرح کلیسایی راهرویی تخریب شد و شبستان‌های جانبی با کلیساهای کوچک باروک جایگزین شدند که سپس به خانواده‌های اشرافی اجاره داده شدند تا تزئین شوند و به عنوان مقبره استفاده شوند. این کار با قرار دادن دیوارهایی در پشت ستون‌های طاق‌ها انجام شد. خود طاق‌ها دارای ستون‌های مربعی محکم با پایه‌های ضربی هستند. سقف مسطح، طاق‌نما، طلاکاری شده و با گل‌های رز تزئین شده است و نقاشی از آپوتئوز سنت لارنس
رز تزئین شده است و نقاشی از آپوتئوز سنت لارنس در پنل مرکزی دارد. این سقف در سال ۱۸۵۷ تحت نظر پاپ پیوس نهم ساخته شده است. مسیح بر صلیب اثر گویدو رنی (۱۶۳۹–۱۶۴۰) در بالای محراب بلند قابل مشاهده است که توسط شش ستون قرنتی از سنگ مرمر سیاه قاب گرفته شده است. در زیر محراب، یک محفظه نگهداری اشیاء مقدس وجود دارد که در آن شبکه‌ای از آهن حفظ شده است که طبق روایات، سنت لارنس بر روی آن به شهادت رسیده است. تخت مرمری پاپ پاسکال دوم در محراب پشت محراب بلند، کتیبه‌ای دارد که ترجمه یادگارهای سنت لارنس رم به باسیلیکا را ثبت
ترجمه یادگارهای سنت لارنس رم به باسیلیکا را ثبت می‌کند. یک مریم مقدس و کودک به همراه جان نپوموک و فرشته مقرب میکائیل اثر اونوفریو آولینو در محراب پشت محراب بلند آویزان است. جیان لورنزو برنینی، کاپلا فونسکا، چهارمین نفر از سمت راست، را برای گابریل فونسکا پرتغالی، که پزشک پاپ اینوسنت دهم (۱۶۴۴–۱۶۵۵) بود، طراحی کرد. این کلیسا دارای چندین نیم‌تنه زیبا از برنینی و کارگاهش است، از جمله پرتره‌ای از فونسکا در سمت چپ محراب. این کلیسا همچنین نقاشی «الیشا در حال ریختن نمک در چشمه تلخ» اثر جیاچینتو گیمینیانی مربوط به
نمک در چشمه تلخ» اثر جیاچینتو گیمینیانی مربوط به سال ۱۶۶۴ را در خود جای داده است. هنرمند فرانسوی، نیکولا پوسین (۱۵۹۴–۱۶۶۵) در کلیسای دوم سمت راست به خاک سپرده شده است و با بنای یادبودی که سفیر فرانسه، فرانسوا-رنه دو شاتوبریان، در سال ۱۸۳۰ اهدا کرده است، گرامی داشته می‌شود. کلیسای دوم سمت چپ دارای یک محراب اثر کارلو ساراسنی است. کلیسای پنجم سمت چپ توسط سیمون ووئه طراحی و تزئین شده است. دو نقاشی او، سنت فرانسیس آسیزی را به تصویر می‌کشد: یکی او را در حال دریافت عادت مذهبی‌اش نشان می‌دهد و دیگری وسوسه‌های او
عادت مذهبی‌اش نشان می‌دهد و دیگری وسوسه‌های او را به تصویر می‌کشد. محراب، سنت فرانسیس را در حال ظهور بر جیاچینتا مارسکوتی در بستر مرگش، اثر مارکو بنفیال، نشان می‌دهد. جوزپه ساردی در قرن هفدهم، تعمیدگاه سمت چپ ورودی را طراحی کرد. در این کلیسا، مقبره آهنگساز برناردو پاسکوینی (۱۶۳۷–۱۷۱۰) نیز قرار دارد. سه سال پس از مرگ آهنگساز، پرتره او که توسط پیترو فرانچسکو پاپالئو (حدود ۱۶۴۲–۱۷۱۸) از سنگ مرمر کارارا تراشیده شده بود، در آنجا قرار داده شد. این پرتره به سفارش برادرزاده آهنگساز، فلیچه برناردو ریکورداتی، و
برادرزاده آهنگساز، فلیچه برناردو ریکورداتی، و شاگردش برناردو گافی ساخته شده است. چارلز استوارت، افسری در ارتش پاپ که در سال ۱۸۶۴ درگذشت، در این کلیسا به خاک سپرده شده است. او پسر جان استوارت، "مایسترو دی کاساًی شاهزاده چارلز ادوارد استوارت ("چارلز سوم"، "مدعی جوان") بود. چارلز در سال ۱۷۸۴ جان را به مقام بارونت مفتخر کرد. درست بیرون از کلیسای جامع، مجسمه اصلی «وقتی غریبه بودم» قرار دارد که توسط هنرمند کانادایی تیموتی اشمالز به عنوان بخشی از مجموعه انجیل متی ۲۵ که به مناسبت جشن فوق‌العاده رحمت در سراسر رم
۲۵ که به مناسبت جشن فوق‌العاده رحمت در سراسر رم نصب شده است، ساخته شده است.
آلدو سمراری (زاده ۸ مه ۱۹۲۳ - درگذشته ۱ آوریل ۱۹۸۲) جرم‌شناس، انسان‌شناس و روان‌پزشک ایتالیایی بود. او همچنین یک نئوفاشیست مشهور بود که مظنون به همدستی در کشتار بولونیا بود که در سال ۱۹۸۰ منجر به کشته شدن ۸۵ نفر شد. پیشینه و شغل. سمراری در ۸ مه ۱۹۲۳ در مارتینا فرانکا، آپولیا متولد شد. او در دانشگاه پادوا پزشکی خواند و در روان‌پزشکی تخصص گرفت. در دهه ۱۹۷۰ او استاد انسان‌شناسی جنایی در دانشگاه رم، لا ساپینزا، و مدیر مؤسسه آسیب‌شناسی روانی قانونی دانشگاه بود. علایق دانشگاهی او در درجه اول شامل مطالعه
بود. علایق دانشگاهی او در درجه اول شامل مطالعه سادومازوخیسم و جرایم جنسی بود. او همچنین اولین کسی بود که آثار کارل یاسپرس، روان‌پزشک و فیلسوف آلمانی-سوئیسی، را به ایتالیایی ترجمه کرد. در سال ۱۹۶۲، سمراری توجه عمومی را به خود جلب کرد، زمانی که از او خواسته شد تحلیل روان‌پزشکی دربارهٔ نویسنده و فیلم‌ساز ایتالیایی، پیر پائولو پازولینی، ارائه دهد. پازولینی در آن زمان به اتهام تلاش برای سرقت دو هزار لیره از یک پمپ بنزین تحت محاکمه بود. در گزارش خود، سمراری او را منحرف جنسی و روان‌پریش غریزی توصیف کرد و ادعا
را منحرف جنسی و روان‌پریش غریزی توصیف کرد و ادعا نمود که تمایلات جنسی و گرایش‌های مجرمانهٔ پازولینی تحت تأثیر وابستگی‌های کمونیستی او تحریک شده‌اند. سمراری امتناع پازولینی از پذیرش این انحراف را نشانهٔ دیگری از بی‌ثباتی روانی دانست و اظهار داشت که پازولینی آن‌چنان دچار اختلال است که انحراف خود را با آگاهی کامل پذیرفته و حتی قادر به قضاوت دربارهٔ آن نیست. با وجود این ادعاها، سمراری هرگز شخصاً با پازولینی مصاحبه نکرد و به همین دلیل، دادگاه گزارش او را نپذیرفت. با این حال، یافته‌های این گزارش پیش از پایان
با این حال، یافته‌های این گزارش پیش از پایان محاکمه منتشر شد و بخش‌هایی از مطبوعات عامه‌پسند آن را بدون نقد بازتاب دادند. با وجود جنجال‌برانگیز بودن ارزیابی سمراری، جایگاه او به‌عنوان مشاور برجستهٔ دادگاه‌های کیفری رم خدشه‌دار نشد و در دو دههٔ بعد، ارزیابی‌های روان‌پزشکی او همچنان بر احکام قضایی تأثیرگذار بود. در دهه ۱۹۷۰، سمراری خود نیز درگیر ساخت فیلم بود و با کارگردان و فیلمنامه‌نویس برونلو روندی همکاری کرد. فعالیت نئوفاشیستی. سمراری در جوانی یک ایدئولوگ کمونیست بود و به جناح استالینیستی حزب کمونیست