payamvha/North_RAG huggingface dataset:
وزارت امنیت ملی اسرائیل ( ، )، که قبلاً وزارت امنیت داخلی و وزارت پلیس بود، یک سازمان دولتی اسرائیل است. وزارت امنیت ملی، سازمان اجرای قانون در سطح ایالت است و بر پلیس اسرائیل، سازمان زندان‌های اسرائیل و خدمات آتش‌نشانی و نجات اسرائیل، پلیس مرزبانی اسرائیل، ستاد ملی حفاظت از کودکان در اینترنت، سازمان ملی ایمنی جامعه و سازمان حفاظت از شاهدان نظارت دارد. این سمت از مارس ۲۰۲۵ بر عهده ایتامار بن گویر بوده است.
سازمان مبارزه با مواد مخدر اسرائیل () یا مرجع ملی اسرائیل برای ایمنی جامعه () یک آژانس مجری قانون دولتی اسرائیل با اختیارات اجرایی است که مسئولیت تدوین سیاست‌های ایالتی، مقررات قانونی، کنترل و نظارت در مبارزه با قاچاق مواد مخدر، مواد روانگردان و پیش‌سازهای آنها را بر عهده دارد.
هایم کتز (، ؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل اسرائیل است. او در حال حاضر به عنوان وزیر گردشگری اسرائیل فعالیت می‌کند. کاتز از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۹ وزیر رفاه و امور اجتماعی بود، در سال ۲۰۲۵ به عنوان وزیر امنیت ملی، وزیر میراث و وزیر توسعهٔ مناطق پیرامونی، نگب و جلیل خدمت کرد و بین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳ به عنوان عضو کنست از طرف حزب یک ملت و بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۲۳ از طرف حزب لیکود بود.
سازمان زندان‌های اسرائیل (، ، ) در اسرائيل با مخفف شاباس () یا IPS معروف است. این آژانس دولتی مسئول نظارت بر زندان‌های اسرائیل است و زیرمجموعۀ وزارت امنیت ملی اسرائیل است. در سال ۲۰۱۴، نیروی کار آن ۸۸۰۰ نفر بود.
خدمات آتش‌نشانی و نجات اسرائیل (، ؛ همچنین ) سازمان ملی آتش‌نشانی و امداد و نجات اسرائیل است. این سازمان همچنین به همراه ستاره داوود سرخ، سرویس ملی اورژانس، خدمات امداد و نجات در حملات تروریستی، تصادفات رانندگی و نشت مواد خطرناک را ارائه می‌دهد. آنها همچنین در کمپین‌های آموزش عمومی و آگاهی‌بخشی مشارکت دارند. دسترسی به این سرویس با تماس با شماره ۱۰۲ از هر تلفنی امکان‌پذیر است. از سال ۲۰۲۲، کمیسر این خدمات ایال کاسپی است.
گرجستان، کشوری کوچک اما پرشکوه، در منطقهٔ قفقاز جنوبی واقع شده است. این کشور از غرب با دریای سیاه، از شمال با فدراسیون روسیه، از شرق با جمهوری آذربایجان، از جنوب غربی با ترکیه و از جنوب با ارمنستان هم‌مرز است. گرجستان نه تنها از نظر جغرافیایی موقعیتی راهبردی دارد، بلکه دارای منابع طبیعی سودآور، مناظر خیره‌کننده و متنوع، منابع آبی فراوان و زیستگاه‌هایی غنی است که از دیدگاه بوم‌شناختی اهمیت زیادی در سطح محلی و جهانی دارند. اکوسیستم‌های این کشور، با گونه‌های جانوری و گیاهی خاص، بخشی از گنجینهٔ طبیعی منطقهٔ
جانوری و گیاهی خاص، بخشی از گنجینهٔ طبیعی منطقهٔ قفقاز محسوب می‌شوند که برای حفظ تنوع زیستی جهانی نیز ارزشمندند. توسعه اقتصادی دلیلی برای رفاه کشور است که ممکن است بر محیط زیست و منابع طبیعی تأثیر منفی بگذارد. تجربه کشورهای توسعه‌یافته ثابت کرده است که تلاش برای رشد اقتصادی می‌تواند مشکلات زیست‌محیطی و منابع طبیعی را تشدید کند. برخی از مهم‌ترین مشکلات زیست‌محیطی گرجستان عبارت‌اند از: تخریب اراضی و جنگل‌ها، آلودگی، و مدیریت ناکارآمد پسماند—که همگی به تغییرات اقلیمی و از دست رفتن تنوع زیستی منجر می‌شوند.
اقلیمی و از دست رفتن تنوع زیستی منجر می‌شوند. گرجستان برای مقابله با این چالش‌ها، سیاست‌هایی را تدوین و اجرا کرده است تا پیامدهای منفی زیست‌محیطی را کاهش دهد و توسعهٔ پایدار را در دستور کار قرار دهد. مسائل عمده. تخریب زمین و جنگل. وزارت حفاظت از محیط‌زیست و منابع طبیعی گرجستان تخمین زده است که ۳۵٪ از اراضی کشاورزی این کشور دچار تخریب شده‌اند. همچنین، بر اساس گزارش وزارت کشاورزی، ۶۰٪ از زمین‌های زراعی گرجستان دارای کیفیت تولید پایین یا متوسط هستند. این داده‌ها زنگ هشداری برای وضعیت منابع طبیعی کشور به‌شمار
زنگ هشداری برای وضعیت منابع طبیعی کشور به‌شمار می‌آیند و نشان‌دهندهٔ ضرورت اقداماتی فوری برای بهبود بهره‌وری کشاورزی، مقابله با فرسایش خاک، و احیای زیست‌پذیری زمین‌ها هستند. از عوامل مهم تخریب زمین می‌توان به چرای بیش از حد دام، گسترش بی‌برنامه شهرها و جنگل‌زدایی اشاره کرد. گرجستان در سال ۲۰۱۸ میانگین امتیاز شاخص یکپارچگی چشم‌انداز جنگلی ۷٫۷۹ از ۱۰ را داشت که آن را در رتبه ۳۱ جهان از بین ۱۷۲ کشور قرار می‌دهد. فرآیندهای فرسایش خاک، اگرچه پدیده‌های طبیعی در نظر گرفته می‌شوند، اما توسط انواع مختلف فعالیت‌های
گرفته می‌شوند، اما توسط انواع مختلف فعالیت‌های ناپایدار انسانی تشدید می‌شوند.از بین رفتن کیفیت اراضی و تشدید آسیب‌های زیست‌محیطی در گرجستان، همچنین ناشی از مجموعه‌ای از فعالیت‌های انسانی ناپایدار است. از جمله مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به استخراج معدنی و پروژه‌های عمرانی بدون ارزیابی زیست‌محیطی کافی (مانند نیروگاه برق‌آبی شوآخوی)، قطع غیرقانونی درختان، گسترش شهری بدون نظارت، فعالیت‌های صنعتی در بستر رودخانه‌ها، و بی‌توجهی به قوانین مربوط به کاربری زمین و استانداردهای زیست‌محیطی و هیدرولوژیکی اشاره کرد. نتیجهٔ
زیست‌محیطی و هیدرولوژیکی اشاره کرد. نتیجهٔ این عوامل، فرسایش شدید خاک، نابودی پوشش گیاهی، تخریب زیستگاه‌های طبیعی، و اختلال در تعادل اکولوژیکی مناطق مختلف است. استمرار این روند نه تنها بر بهره‌وری کشاورزی و منابع طبیعی تأثیر منفی دارد، بلکه خطر بروز پدیده‌هایی مانند سیلاب، رانش زمین و بیابان‌زایی را نیز افزایش می‌دهد. در این شرایط، نیاز به سیاست‌گذاری مؤثر و پایش مداوم وضعیت محیط‌زیست بیش از پیش احساس می‌شود. در پی تخریب گستردهٔ اراضی و بی‌توجهی نسبت به مسائل زیست‌محیطی، کنترل سیلاب و جلوگیری از وقوع
مسائل زیست‌محیطی، کنترل سیلاب و جلوگیری از وقوع بلایای ادواری نظیر رانش زمین و سیلاب‌های ناگهانی، به امری فوری و اجتناب‌ناپذیر بدل شده است. ترکیب عوامل طبیعی با فشارهای انسانی همچون نابودی پوشش گیاهی، ساخت‌وسازهای ناپایدار و بهره‌برداری بی‌رویه از منابع، زمینه‌ساز افزایش خطرپذیری مناطق مختلف در برابر این وقایع شده است. این وضعیت، لزوم پیاده‌سازی سیاست‌ها و زیرساخت‌های پیشگیرانه—از جمله تقویت سامانه‌های هشدار سریع، بازسازی پوشش گیاهی، مهار بهره‌برداری بی‌رویه از شیب‌ها و حفاظت از منابع آبی—را به امری حیاتی
از شیب‌ها و حفاظت از منابع آبی—را به امری حیاتی و غیرقابل چشم‌پوشی تبدیل کرده است. آلودگی هوا. کاهش کیفیت هوا یکی از پیامدهای متعدد رشد فعالیت‌های اقتصادی در روند شهرنشینی است. در مورد کشور گرجستان، آلودگی هوا عمدتاً از بخش‌های حمل‌ونقل، صنایع و انرژی ناشی می‌شود. آلاینده‌های اصلی هوا که در این کشور مورد پایش قرار می‌گیرند شامل ذرات معلق (ذرات معلق کل یا TSP)، مونوکسید کربن (CO)، اکسیدهای نیتروژن (NO و NO₂)، و دی‌اکسید گوگرد (SO₂) هستند. این ترکیبات نقش مهمی در کاهش کیفیت هوا، افزایش خطر بیماری‌های تنفسی و
در کاهش کیفیت هوا، افزایش خطر بیماری‌های تنفسی و تخریب تدریجی زیست‌بوم‌های شهری دارند. در گرجستان سیستم حمل و نقل عمومی به اندازه کافی توسعه نیافته است بخش قابل توجهی از جمعیت از وسایل نقلیه شخصی به عنوان وسیله حمل و نقل ترجیحی استفاده می‌کنند. تعداد وسایل نقلیه خصوصی در طول دهه گذشته به سرعت افزایش یافته و در دوره پنج ساله اخیر تقریباً دو برابر شده است. ترافیک و به دنبال آن منابع صنعتی افزایش یافته است. این کشور در طول دهه گذشته شاهد افزایش شدید تعداد خودروهای دیزلی قدیمی و کثیف در جاده‌ها بوده است و
خودروهای دیزلی قدیمی و کثیف در جاده‌ها بوده است و آزمایش آلودگی عملاً وجود ندارد. گرجستان از نظر تعداد مرگ‌ومیرهای منتسب به آلودگی هوا، در میان کشورهای جهان در یکی از بالاترین جایگاه‌ها قرار دارد. این آمار نگران‌کننده، بازتابی از ترکیب عواملی مانند استفاده گسترده از خودروهای فرسوده، نبود سیاست‌های کنترل آلاینده‌ها، مصرف سوخت‌های بی‌کیفیت، و ضعف سیستم‌های نظارتی بر کیفیت هواست. این وضعیت نه‌تنها به سلامت عمومی آسیب می‌زند، بلکه فشار مضاعفی بر زیرساخت‌های بهداشت و درمان وارد می‌کند و توسعهٔ پایدار شهری را به
و درمان وارد می‌کند و توسعهٔ پایدار شهری را به چالش می‌کشد. دریای سیاه. در غرب گرجستان، دریای سیاه واقع شده است. نواحی ساحلی این کشور که حدود ۳۱۰ کیلومتر امتداد دارند، به‌تدریج در حال تجربهٔ تأثیرات ناشی از ورود فاضلاب‌ها و پسماندهای آبی هستند—جریاناتی که از حرکت جمعیتی بیش از ۱۷۰ میلیون نفر در کشورهای حاشیهٔ رودخانه‌هایی که به دریای سیاه می‌ریزند، سرچشمه می‌گیرند. این آلودگی‌ها ممکن است به کاهش تنوع زیستی، انقراض گونه‌ها و تأثیرات منفی بر سلامت انسان‌ها منجر شود. در گرجستان نیز، همان‌گونه که در بسیاری از
شود. در گرجستان نیز، همان‌گونه که در بسیاری از کشورها مشاهده می‌شود، آگاهی عمومی اندک و درک ناکافی از تأثیر فعالیت‌های انسانی بر محیط‌زیست، از عوامل اصلی مشارکت این کشور در آلودگی آب‌های دریای سیاه به‌شمار می‌آید. مدیریت پسماند. تأثیر زباله و آلودگی شیمیایی منجر به یکی از برجسته‌ترین مشکلات زیست‌محیطی در گرجستان شد. آلودگی محیط زیست ناشی از رهاسازی زباله‌های خطرناک و استفاده نادرست از محل‌های دفن زباله، کشور را در معرض خطر همیشگی قرار می‌دهد. علاوه بر این، زباله‌های انباشته شده و مدیریت نامنظم زباله، وضعیت
انباشته شده و مدیریت نامنظم زباله، وضعیت فعلی حوزه فعالیت آنها را بدتر می‌کند. ۶۳ محل دفن زباله ثبت شده وجود دارد که بیش از ۳۰۰ هکتار را اشغال می‌کنند و ۲۰۳ هکتار از آنها محل‌های دفن زباله فعال هستند (MENRP ۲۰۱۲). بیشتر این محل‌های دفن زباله بدون اقدامات مناسب، نظارت دولتی و یکپارچه‌سازی مناسب سیستم جمع‌آوری زباله فعالیت می‌کنند. در حال حاضر، ۶۳ محل دفن زبالهٔ ثبت‌شده در کشور وجود دارد که در مجموع بیش از ۳۰۰ هکتار را پوشش می‌دهند؛ از این میزان، حدود ۲۰۳ هکتار به محل‌های فعال اختصاص دارد (MENRP 2012). با
به محل‌های فعال اختصاص دارد (MENRP 2012). با این حال، بیشتر این مراکز بدون رعایت الزامات زیست‌محیطی، بدون نظارت کافی دولت و بدون ادغام مؤثر در سامانه‌های جمع‌آوری پسماند فعالیت می‌کنند. سامانهٔ جمع‌آوری زبالهٔ خانگی تنها در شهرهای بزرگ و مراکز ناحیه‌ای به‌طور استاندارد اجرا می‌شود، در حالی‌که سایر مناطق—به‌ویژه روستاها و سکونتگاه‌های کوچک—از این خدمات بی‌بهره‌اند. این نابرابری در دسترسی، مشکل مدیریت پسماند در کشور را دوچندان کرده است. در برخی از مناطق، به‌ویژه روستاها، ساکنین برای حل مشکل زباله، آن‌ها را
روستاها، ساکنین برای حل مشکل زباله، آن‌ها را در دره‌ها، حاشیهٔ جاده‌ها یا در امتداد رودخانه‌ها رها می‌کنند—که خود موجب آلودگی منابع آب، تخریب زیستگاه‌ها و تهدید بهداشت عمومی می‌شود. تغییرات اقلیمی. کشاورزی برای گرجستان از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است و بخش بزرگی از اشتغال، رشد و معیشت روستایی، امنیت غذایی و صادرات را تشکیل می‌دهد. با این حال، این بخش به تغییرات نامطلوب در شرایط مرتبط با آب و هوا مانند دما، بارندگی و فراوانی رویدادهای شدید (مانند خشکسالی، سیل، طوفان) بسیار حساس است به گفته سوفیکو آخوبادزه،
طوفان) بسیار حساس است به گفته سوفیکو آخوبادزه، معاون مدیر اجرایی Rec Caucasus، یک سازمان غیردولتی و یکی از بزرگ‌ترین گروه‌های زیست‌محیطی در قفقاز، تعداد سیل‌ها در گرجستان در ۱۰ سال گذشته دو برابر شده است و خشکسالی همچنان در حال افزایش است. علاوه بر این، روندهای ثبت‌شده در دومین گزارش ملی گرجستان تحت «پیمان‌نامهٔ چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغییر اقلیم» نشان می‌دهد که در طی یک قرن گذشته، دمای متوسط در شهر تفلیس—پایتخت گرجستان—حدود ۰٫۷ درجه سلسیوس افزایش یافته است. در نواحی شرقی گرجستان نیز افزایش دمایی
یافته است. در نواحی شرقی گرجستان نیز افزایش دمایی در حدود ۰٫۵ درجه سلسیوس گزارش شده، اما در مقابل، در نواحی غربی کشور اندکی کاهش دما مشاهده شده است. در زمینهٔ بارندگی، داده‌ها حاکی از آن‌اند که در دشت‌ها و مناطق کم‌ارتفاع گرجستان، میزان بارندگی سالانه به‌طور میانگین حدود ۱۰ تا ۱۵ درصد افزایش یافته؛ در حالی‌که در مناطق کوهستانی، بارندگی‌ها با کاهش ۱۵ تا ۲۰ درصدی روبه‌رو بوده‌اند. این تغییرات، پیامدهای جدی برای منابع آب، کشاورزی، و مخاطرات اقلیمی آینده مانند خشکسالی و سیلاب به همراه دارد. سیاست و نهادها.
خشکسالی و سیلاب به همراه دارد. سیاست و نهادها. وزارت حفاظت از محیط‌زیست و منابع طبیعی گرجستان (MENRP) نهاد اصلی تعیین‌کنندهٔ سیاست‌های زیست‌محیطی در این کشور به‌شمار می‌رود که مسئولیت مدیریت و نظارت بر ظرفیت‌های مدیریتی زیست‌محیطی را بر عهده دارد. این وزارتخانه همچنین نقش یک نهاد مدافع را در فرایند قانون‌گذاری محیط‌زیستی ایفا می‌کند و تلاش می‌کند تا اصول پایداری در سیاست‌گذاری ملی نهادینه شود. از جمله چالش‌برانگیزترین مسئولیت‌های مدیریتی این وزارتخانه می‌توان به صدور مجوزهای زیست‌محیطی و نظارت بر اجرای
به صدور مجوزهای زیست‌محیطی و نظارت بر اجرای آن‌ها اشاره کرد—فرآیندهایی پیچیده که نیازمند ارزیابی‌های دقیق، پایش مستمر و تطبیق با استانداردهای بین‌المللی هستند. این نهاد در ژوئن سال ۲۰۰۸ تأسیس شد و مسئولیت صدور مجوز برای بهره‌برداری از منابع طبیعی—به‌جز مجوزهای مربوط به استخراج و بهره‌برداری از منابع نفتی—را بر عهده دارد. آژانس ملی محیط‌زیست (NEA) به‌صورت مستقل از نهادهای اجرایی و حاکمیتی فعالیت می‌کند، اما فعالیت‌های آن تحت نظارت دولت قرار دارد. این استقلال عملی به آژانس اجازه می‌دهد تا تصمیم‌گیری‌های فنی
عملی به آژانس اجازه می‌دهد تا تصمیم‌گیری‌های فنی و تخصصی را بدون مداخله مستقیم دیگر نهادهای دولتی انجام دهد، درحالی‌که چارچوب عملکرد آن همچنان در حیطهٔ سیاست‌گذاری عمومی کشور تعریف می‌شود. جستارهای وابسته. گرجستان پیوند به بیرون. "The World Bank: Georgia Country Environmental Analysis" (PDF). منابع. v
جانید با نام کامل جانید اورتیز خواننده، بازیگر و مدل آمریکایی است.
ساحر شمشاد میرزا () ارتشبد نیروی زمینی پاکستان است، که از نوامبر ۲۰۲۲ به‌عنوان هجدهمین رئیس کمیته مشترک نیروهای مسلح پاکستان فعالیت می‌کند. میرزا فعالیت نظامی را از سال ۱۹۸۷ در هنگ سند نیروی زمینی پاکستان آغاز کرد. وی از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۵ فرماندهی لشکر ۴۰ پیاده را برعهده داشت، از ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ مدیر کل عملیات نظامی پاکستان بود و از ۲۰۱۸ تا ۲۰۱۹ به‌عنوان جانشین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح پاکستان فعالیت می‌کرد. وی از ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱ سی و هفتمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح پاکستان بود و از ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۲ فرماندهی سپاه پنجم
پاکستان بود و از ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۲ فرماندهی سپاه پنجم را برعهده داشت.
مرکز انرژی تجدیدپذیر استرالیا، که قبلاً مرکز انرژی تجدیدپذیر آسیا (AREH) نام داشت، پیشنهادی برای ایجاد یکی از بزرگ‌ترین نیروگاه‌های انرژی تجدیدپذیر جهان در منطقه پیلبارا در غرب استرالیا است. پس از چندین بار اصلاح طرح اولیه پروژه، در ژانویه ۲۰۲۳ دولت استرالیای غربی مجموعه‌ای اصلاح‌شده از هفت پروژه را تصویب کرد که در مجموع ۲۶ گیگاوات ظرفیت بادی و خورشیدی را شامل می‌شد و برای تولید هیدروژن سبز و صادرات آن با تبدیل آن به آمونیاک مورد استفاده قرار می‌گرفت. تاریخچه. طرح ایجاد قطب انرژی تجدیدپذیر آسیا اولین بار در
طرح ایجاد قطب انرژی تجدیدپذیر آسیا اولین بار در سال ۲۰۱۴ مطرح شد و از آن زمان تاکنون برنامه‌های مربوط به این پروژه چندین بار تغییر کرده است. این پروژه در ابتدا با هدف تأمین برق از طریق یک کابل برق زیر دریا (به اندونزی و شاید به سنگاپور) با ظرفیت ۱۵ گیگاوات (GW), با استفاده از چهار کابل، هر کدام بلند. با این حال، با بررسی پتانسیل صادرات هیدروژن سبز از طریق تولید آمونیاک، این شرکت توانست ۱۱ گیگاوات برق اضافی را هدف قرار دهد. دولت استرالیای غربی، مجوز زیست‌محیطی فاز اول پروژه (۱۵۰۰۰ مگاوات تولید برق، در در
فاز اول پروژه (۱۵۰۰۰ مگاوات تولید برق، در در اکتبر ۲۰۲۰. با توجه به وضعیت «پروژه بزرگ» توسط دولت فدرال در اکتبر ۲۰۲۰، توسعه پیشنهادی این نیروگاه، اهداف تعیین‌شده تحت استراتژی هیدروژن تجدیدپذیر استرالیای غربی را از سال ۲۰۴۰ به ۲۰۳۰ منتقل می‌کند. پس از ارائه پیشنهاد اصلاح‌شده به دولت استرالیا، در ژوئن ۲۰۲۱، سوزان لی، وزیر محیط زیست، این طرح را به دلیل تأثیر بالقوه آن بر گونه‌های مهاجر در معرض خطر و تالاب‌های مهم بین‌المللی در منطقه، غیرقابل قبول اعلام کرد. ساحل هشتاد مایلی، منطقه‌ای ثبت‌شده در کنوانسیون
ساحل هشتاد مایلی، منطقه‌ای ثبت‌شده در کنوانسیون رامسر است که زیستگاه چندین گونه در معرض خطر پرندگان مهاجر و جمعیت بزرگی از پرندگان آبزی است که توسط اجزای دریایی پروژه مختل می‌شوند و بر حرکات جزر و مدی تأثیر می‌گذارند. این کنسرسیوم به کار بر روی برنامه‌های اثرات زیست‌محیطی و اقدامات کاهش اثرات ادامه می‌دهد. تا ژوئن ۲۰۲۲، توسعه‌دهندگان پروژه شامل بی‌پی وستاس و قصد داشتند ترکیبی از ژنراتورهای برق بادی و خورشیدی بسازند که تا ۲۶ گیگاوات برق تولید کنند. در ژانویه ۲۰۲۳، ایالت استرالیای غربی تخصیص زمین برای
ژانویه ۲۰۲۳، ایالت استرالیای غربی تخصیص زمین برای مجموعه‌ای اصلاح‌شده از هفت پروژه را تصویب کرد که به «هاب انرژی تجدیدپذیر استرالیا» تغییر نام داد. این پروژه‌ها در مجموع ۲۶ گیگاوات ظرفیت بادی و خورشیدی خواهند داشت که برای تولید هیدروژن و آمونیاک استفاده می‌شوند. شرکت بی‌پی در سال ۲۰۲۲، ۴۰٫۵ درصد از سهام این پروژه را خریداری کرد شرکای فعلی پروژه در تاریخ ۳۱ ژانویه ۲۰۲۵ عبارتند از: بی‌پی (۶۳٫۵۷ درصد)، (۲۶٫۳۹ درصد). مکان و توضیحات. واقع در منطقه پیلبارا در استرالیای غربی، تا ۱۷۴۳ توربین بادی در زمینی به مساحت
غربی، تا ۱۷۴۳ توربین بادی در زمینی به مساحت جای خواهد گرفت و ۱۸ آرایه پنل خورشیدی که هر کدام ۶۰۰ مگاوات تولید می‌کنند پوشش خواهند داد. قرار است در شایر پیلبارای شرقی، حدود واقع شود. به سمت داخل خشکی از ساحل ۸۰ مایلی، که نزدیکترین سکونتگاه روی نقشه ایستگاه ماندورا است. اندازه کل این طرح حدود خواهد بود. . این نیروگاه از برق تولید شده توسط توربین‌های بادی و انرژی خورشیدی برای استخراج هیدروژن از آب استفاده خواهد کرد. سپس هیدروژن با نیتروژن استخراج شده از هوا مخلوط می‌شود تا آمونیاک تولید شود. آمونیاک به راحتی
می‌شود تا آمونیاک تولید شود. آمونیاک به راحتی با استفاده از تانکرها حمل می‌شود و امکان دسترسی به بازارهای بیشتری را در سراسر جهان فراهم می‌کند. انتظار می‌رود این پروژه در طول ده سال ساخت خود، ۵۰۰۰ شغل ایجاد کند و پیش‌بینی می‌شود که در طول عمر ۵۰ ساله خود، حدود ۳۰۰۰ شغل مداوم نیز ایجاد شود. قرار است یک شهرک ساحلی بین بندر هدلند و بروم ایجاد شود و کارخانه‌های نمک‌زدایی، بخش عمده‌ای از آب مورد نیاز برای مصرف انسان و خنک‌سازی نیروگاه‌ها را تأمین کنند.
از زمان تصویب این اصطلاح و مفهوم توسط کنوانسیون تغییر اقلیم سازمان ملل متحد، واکنش مناسب دولت‌ها به خسارات و آسیب‌ها مورد اختلاف بوده است. تعیین مسئولیت و جبران خسارت و زیان، هدف دیرینه کشورهای آسیب‌پذیر و در حال توسعه در مذاکرات اتحادیه کشورهای جزیره‌ای کوچک (AOSIS) و گروه کشورهای کمتر توسعه‌یافته بوده است. با این حال، کشورهای توسعه‌یافته در برابر این امر مقاومت کرده‌اند. سازوکار فعلی کنوانسیون سازمان ملل متحد در مورد تغییرات اقلیمی (UNFCCC) برای رسیدگی به خسارات و آسیب‌ها، یعنی «سازوکار بین‌المللی ورشو
خسارات و آسیب‌ها، یعنی «سازوکار بین‌المللی ورشو برای خسارات و آسیب‌ها»، به جای مسئولیت یا جبران خسارت، بر تحقیق و گفتگو تمرکز دارد.در کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد (COP 27) که در سال ۲۰۲۲ برگزار شد، پس از سال‌ها گفت‌وگو و مذاکره، کشورها بر سر پیشنهاد ایجاد یک *صندوق چندجانبهٔ «خسارت و زیان» * به توافق رسیدند. هدف این صندوق، حمایت از جوامعی است که در برابر آثار مخرب تغییرات اقلیمی آسیب‌پذیر هستند، به‌ویژه در مواردی که اقدامات تطبیقی (adaptation) یا کافی نیستند یا با تأخیر انجام می‌شوند. این صندوق
کافی نیستند یا با تأخیر انجام می‌شوند. این صندوق نقش مهمی در پر کردن شکاف بین اقدامات پیشگیرانه و نیازهای واقعی قربانیان فجایع اقلیمی خواهد داشت—از تأثیرات ناگهانی مانند طوفان‌ها و سیلاب‌ها گرفته تا فرایندهای کند اما مخرب مانند افزایش سطح آب دریاها یا بیابان‌زایی تدریجی. تعریف. با وجود افزایش گفت‌وگوها و توجه جهانی نسبت به موضوع «خسارات و زیان‌های اقلیمی»، همچنان اشاره می‌شود که تعریف واحدی از اصطلاح *Loss and Damage* یا *خسارت و زیان* وجود ندارد (L&amp;D). در واقع، سازمان ملل متحد میان دو کاربرد این
در واقع، سازمان ملل متحد میان دو کاربرد این اصطلاح تمایز قائل می‌شود: از یک‌سو، *Loss and Damage* با حروف بزرگ به فرایند گفت‌وگوهای سیاسی تحت چارچوب مذاکرات کنوانسیون تغییر اقلیم سازمان ملل متحد (UNFCCC) اطلاق می‌شود. و از سوی دیگر، *losses and damages* با حروف کوچک، به آسیب‌ها و زیان‌هایی اشاره دارد که در تحقیقات علمی ثبت شده یا به صورت تجربی مشاهده شده‌اند—از جمله آثار ملموس تغییر اقلیم مانند طغیان‌ها، خشکسالی‌ها یا نابودی زیرساخت‌ها. این تمایز، تفاوت میان مفهوم حقوقی-سیاسی این اصطلاح و واقعیت‌های اقلیمی
مفهوم حقوقی-سیاسی این اصطلاح و واقعیت‌های اقلیمی بر روی زمین را روشن می‌کند، و تأکیدی است بر پیچیدگی گفتگوها دربارهٔ مسئولیت‌پذیری، عدالت اقلیمی، و جبران خسارات. عبارت دقیق گزارش ششم ارزیابی IPCC چنین است: «پژوهش‌ها اصطلاح *Loss and Damage* (با حروف بزرگ) را به معنای *گفت‌وگوهای سیاسی در چارچوب کنوانسیون چارچوب سازمان ملل در مورد تغییر اقلیم (UNFCCC)* در نظر گرفته‌اند—به‌ویژه پس از ایجاد سازوکار ورشو برای خسارت و زیان در سال ۲۰۱۳، که هدف آن *رسیدگی به خسارت‌ها و زیان‌های ناشی از تأثیرات تغییر اقلیم، از
و زیان‌های ناشی از تأثیرات تغییر اقلیم، از جمله رویدادهای شدید و فرایندهای کند آغاز در کشورهایی است که به‌طور ویژه در برابر اثرات نامطلوب تغییر اقلیم آسیب‌پذیرند*.» در ادامه آمده است: «استفاده از حروف کوچک برای واژه‌های *losses and damages*، به‌طور عام به آسیب‌هایی اشاره دارد که ناشی از تأثیرات مشاهده‌شده یا خطرات پیش‌بینی‌شده تغییر اقلیم هستند، و این آسیب‌ها ممکن است *اقتصادی یا غیراقتصادی* باشند» منابع. United Nations Environment Programme (2023). Adaptation Gap Report 2023: Underfinanced.Underprepared.
Gap Report 2023: Underfinanced.Underprepared. Inadequate investment and planning on climate adaptation leaves world exposed. Nairobi. New, M. , D. Reckien, D. Viner, C. Adler, S. -M. Cheong, C. Conde, A. Constable, E. Coughlan de Perez, A. Lammel, R. Mechler, B. Orlove, and W. Solecki, 2022: Chapter 17: Decision-Making Options for Managing Risk. In: Climate Change 2022: Impacts, Adaptation and Vulnerability. Contribution of Working Group II to the Sixth Assessment Report of the Intergovernmental Panel on
Report of the Intergovernmental Panel on Climate Change [H.-O. Pörtner, D.C. Roberts, M. Tignor, E.S. Poloczanska, K. Mintenbeck, A. Alegría, M. Craig, S. Langsdorf, S. Löschke, V. Möller, A. Okem, B. Rama (eds.)]. Cambridge University Press, Cambridge, UK and New York, NY, USA, pp. 2539–2654, doi:10.1017/9781009325844.026. IPCC, 2022: Annex II: Glossary [Möller, V., R. van Diemen, J.B.R. Matthews, C. Méndez, S. Semenov, J.S. Fuglestvedt, A. Reisinger (eds.)]. In: Climate Change 2022: Impacts, Adaptation
In: Climate Change 2022: Impacts, Adaptation and Vulnerability. Contribution of Working Group II to the Sixth Assessment Report of the Intergovernmental Panel on Climate Change [H.-O. Pörtner, D.C. Roberts, M. Tignor, E.S. Poloczanska, K. Mintenbeck, A. Alegría, M. Craig, S. Langsdorf, S. Löschke, V. Möller, A. Okem, B. Rama (eds.)]. Cambridge University Press, Cambridge, UK and New York, NY, USA, pp. 2897–2930, doi:10.1017/9781009325844.029.
دانشگاه دفاع ملی پاکستان () دانشگاه نظامی نیروهای مسلح پاکستان است که بر آموزش و تربیت نظامی نیروهای مسلح، از جمله نیروهای نظامی پاکستان و دویست شرکت‌کننده خارجی، تمرکز دارد. این دانشگاه در ۲۸ مه ۱۹۷۰ در راولپندی تأسیس شد و هم‌اکنون اصول آکادمیک آن بر دستورالعمل‌های فرماندهی، امنیت ملی، استراتژی نظامی و مطالعات جنگ در میان سایر رشته‌های دانشگاهی مشخص متمرکز است. این دانشگاه یکی از قدیمی‌ترین مؤسسات آموزش و تربیت نظامی در پاکستان است که ثبت‌نام‌های اضافی آن برای کارمندان دولت در نظر گرفته شده است. سرلشکر
برای کارمندان دولت در نظر گرفته شده است. سرلشکر عبدالحمید خان، به‌عنوان اولین فرمانده این دانشگاه فعالیت می‌کرد و هم‌اکنون توسط یک افسر سه ستاره (سپهبد یا دریاسالار) فرماندهی می‌شود. تقریباً ۴۴ سال پس از تأسیس آن تحت عنوان دوره جنگ مسلحانه، پس از به رسمیت شناخته شدن توسط کمیسیون آموزش عالی پاکستان در ۵ فوریه ۲۰۰۷، به آن عنوان دانشگاه اعطا شد و دوره جنگ مسلحانه سابق (که بعداً به عنوان دوره نیروهای جنگ مسلحانه نامگذاری شد) به یکی از بخش‌های دانشگاه دفاع ملی پاکستان تبدیل شد.
تقریباً ۴۴٪ از انرژی اولیه (گرما و برق) در نیوزیلند از منابع انرژی تجدیدپذیر است. تقریباً ۸۷٪ از برق از انرژی‌های تجدیدپذیر، عمدتاً برق آبی و انرژی زمین‌گرمایی، تأمین می‌شود. انرژی تجدیدپذیر بر اساس نوع. برق تجدیدپذیر. برق تجدیدپذیر در نیوزیلند عمدتاً از انرژی برق‌آبی تأمین می‌شود. در سال ۲۰۲۲، ۸۷ درصد از برق تولید شده در نیوزیلند از منابع تجدیدپذیر تأمین شد. در سپتامبر ۲۰۰۷، نخست‌وزیر سابق، هلن کلارک، هدف ملی ۹۰ درصد برق تجدیدپذیر تا سال ۲۰۲۵ را اعلام کرد که بخش عمده‌ای از این افزایش را انرژی بادی تشکیل
که بخش عمده‌ای از این افزایش را انرژی بادی تشکیل می‌دهد. انرژی خورشیدی. فناوری‌های خورشیدی در نیوزیلند، در مقایسه با پیشنهادهای تجدیدپذیر قبلی، تنها در اواسط دهه ۲۰۱۰ به گزینه‌های مقرون‌به‌صرفه تبدیل شدند. جذب سرمایه در بازار مسکونی و تجاری، هرچند کند، اما به‌طور پیوسته افزایش یافته است. همانند تمام گزینه‌های تجدیدپذیر، قیمت تولید، کلید سرمایه‌گذاری در این بخش است. تنها چنین تغییراتی در قیمت‌گذاری است که ممکن است در آینده شاهد نیروگاه‌های تولید انرژی خورشیدی باشیم. در نیوزیلند نگرانی‌هایی در مورد تأثیر
باشیم. در نیوزیلند نگرانی‌هایی در مورد تأثیر منفی زیست‌محیطی سایت‌های تولید انرژی خورشیدی در مقیاس بزرگ وجود دارد. سازمان صلح سبز نیوزیلند، با اشاره به نگرانی‌ها در مورد اینکه انرژی خورشیدی تجاری، اگرچه تجدیدپذیر است، اما لزوماً پایدار نیست، از اولویت دادن به پروژه‌های خورشیدی خانگی نسبت به پروژه‌های تجاری بزرگ حمایت می‌کند. سازمان حفاظت از محیط زیست جنگل و پرنده رسماً به دلایل زیست‌محیطی با پیشنهاد انرژی خورشیدی در مقیاس بزرگ مخالفت کرده است. آب گرم خورشیدی. نصب سیستم‌های گرمایش آب گرم خورشیدی در نیوزیلند
نصب سیستم‌های گرمایش آب گرم خورشیدی در نیوزیلند به دلیل طرح‌های تشویقی دولت رو به افزایش است. بیوانرژی. طبق گزارش انجمن انرژی زیستی نیوزیلند، بیش از ۱۰ درصد از انرژی نیوزیلند در حال حاضر از انرژی زیستی تأمین می‌شود. بیودیزل، بیواتانول و زیست‌توده (عموماً به شکل چوب) همگی در نیوزیلند به عنوان منبع انرژی تجدیدپذیر مورد استفاده قرار می‌گیرند. زیست توده. نیوزیلند سرشار از زیست‌توده حاصل از چوب و زباله است که می‌تواند به عنوان سوخت مورد استفاده قرار گیرد. زیست توده عمدتاً از پسماندهای جنگلی و فرآوری چوب و
توده عمدتاً از پسماندهای جنگلی و فرآوری چوب و ضایعات چوب شهری تهیه می‌شود. این را می‌توان به گلوله، تراشه یا سوخت خوک تبدیل کرد. سوخت‌های چوبی پایدار و بدون کربن هستند و می‌توانند اقتصاد سبزتری را برای نیوزیلند فراهم کنند که وابستگی کمتری به سوخت‌های فسیلی دارد. داده‌های وزارت تجارت، نوآوری و اشتغال نیوزیلند نشان می‌دهد که سوخت چوب با اختلاف زیادی پاک‌ترین انرژی مصرفی برای گرمایش فرآیندهای صنعتی است. انجمن بیوانرژی نیوزیلند پتانسیل کاهش گازهای گلخانه‌ای ناشی از تغییر سوخت‌های فسیلی به زیست‌توده چوبی برای
از تغییر سوخت‌های فسیلی به زیست‌توده چوبی برای گرمایش صنعتی را بررسی کرده است. این سازمان ارزیابی کرد که تا سال ۲۰۵۰، نیوزیلند می‌تواند تأمین انرژی زیست‌توده سال ۲۰۱۷ را بیش از دو برابر کند و تا ۲۷٪ از نیازهای انرژی نیوزیلند را تأمین کند و ۱۵٪ کاهش در انتشار گازهای گلخانه‌ای را محقق سازد. فرآوری شیر نمونه‌های فعلی استفاده از زیست‌توده در صنعت را ارائه می‌دهد: زیست توده همچنین برای گرمایش در بیمارستان‌ها، مدارس و دانشگاه‌ها استفاده می‌شود. ذخیره انرژی پمپ شده. وقتی آب دریاچه‌های مورد استفاده برای تولید برق