payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لوجیا دی لانزی (Loggia dei Lanzi) که لوجیا دلا سینیوریا (Loggia della Signoria) نیز نامیده می‌شود، ساختمانی در گوشه جنوبی میدان سینیوریا در فلورانس، ایتالیا است که در مجاورت گالری اوفیتزی (منتهی به آرنو) و به صورت مورب در شرق، کاخ وکیو، مرکز سیاسی شهر، قرار دارد. این لوجیا از سه طاق بسیار بلند و عریض تشکیل شده است که به میدان و در سمت شرقی آن به اوفیتزی باز می‌شوند. طاق‌ها بر روی ستون‌های خوشه‌ای با سرستون‌هایی به شیوه کورینتیقرار دارند. طاق‌های عریض آنقدر برای فلورانسی‌ها جذاب بودند که میکل‌آنژ پیشنهاد داد
فلورانسی‌ها جذاب بودند که میکل‌آنژ پیشنهاد داد که آنها را در اطراف میدان سینیوریا ادامه دهند (همچنین به میدان اوسپداله دگلی اینوسنتی مراجعه کنید). [ "" ] تاریخچه. این بنا که گاهی به اشتباه "لوجیا دل اورکاگنا" نامیده می‌شود، زیرا زمانی تصور می‌شد که توسط این هنرمند طراحی شده است. بین سال‌های ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۲ توسط بنچی دی سیونه و سیمون دی فرانچسکو تالنتی، احتمالاً با پیروی از طرحی از یاکوپو دی سیونه، برای برگزاری مجامع مردمی و برگزاری مراسم عمومی، مانند سوگند خوردن "گونفالونیه" ساخته شد. سیمون تالنتی همچنین به
"گونفالونیه" ساخته شد. سیمون تالنتی همچنین به خاطر کمک‌هایش به کلیساهای اورسانمیکله و سن کارلو دی لومباردی شناخته شده است. ساختار پرجنب‌وجوش لوجیا در تضاد کامل با معماری خشک و بی‌روح کاخ وکیو است. این بنا عملاً یک گالری مجسمه‌سازی روباز از هنر عتیقه و رنسانس است. نام "لوجیا دی لانزی" به دوران سلطنت دوک بزرگ کوزیمو اول برمی‌گردد، زمانی که از آن برای اسکان لندسکنخت‌های یا نیزه‌داران مزدور آلمانی استفاده می‌شد. پس از ساخت اوفیتزی در پشت لوجیا، سقف لوجیا توسط برناردو بوونتالنتی اصلاح شد و به تراسی تبدیل شد که
بوونتالنتی اصلاح شد و به تراسی تبدیل شد که از آنجا شاهزادگان مدیچی می‌توانستند مراسم را در میدان تماشا کنند. توضیحات. محیط معماری. در نمای ایوان سرپوشیده، زیر جان‌پناه، نقوش سه‌پره‌ای با تصاویر تمثیلی از چهار فضیلت اصلی (شجاعت، اعتدال، عدالت و احتیاط) اثر آنیولو گادی وجود دارد. پس‌زمینه لعاب‌دار آبی آنها اثر لئوناردو، یک راهب، است، در حالی که ستاره‌های طلایی توسط لورنزو دی بیچی نقاشی شده‌اند. طاق، متشکل از نیم‌دایره‌ها، توسط آنتونیو دی پوچیو پوچی فلورانسی ساخته شده است. در دو طرف پله‌های ایوان سرپوشیده،
ساخته شده است. در دو طرف پله‌های ایوان سرپوشیده، "شیرهای مدیچی"، یک جفت مجسمه مرمری از شیرها، نمادهای سلطنتی فلورانس، قرار دارند. نمونه اصلی رومی در سمت راست قرار دارد و کپی مکمل آن در سمت چپ توسط فلامینیو واکا در سال ۱۵۹۸ ساخته شده است. این شیرها در ابتدا در ویلا مدیچی در رم قرار داشتند و در سال ۱۷۸۹ برای آخرین بار در ایوان سرپوشیده قرار گرفتند. [ "" ] بر روی دیوار جانبی لوجیا، کتیبه‌ای لاتین از سال ۱۷۵۰ وجود دارد که یادآور تغییر تقویم فلورانس در سال ۱۷۴۹ برای تطبیق آن با تقویم رومی است. تقویم فلورانس به
برای تطبیق آن با تقویم رومی است. تقویم فلورانس به جای ۱ ژانویه، از ۲۵ مارس آغاز می‌شد. کتیبه دیگر از سال ۱۸۹۳، فلورانسی‌هایی را که در طول الحاق میلان (۱۸۶۵)، ونیز (۱۸۶۶) و رم (۱۸۷۱) به پادشاهی ایتالیا، خود را متمایز کردند، ثبت می‌کند. مجسمه‌سازی. در زیر خلیج، در منتهی‌الیه سمت چپ، مجسمه برنزی "پرسئوس" اثر بنونوتو چلینی قرار دارد. این مجسمه، قهرمان اسطوره‌ای یونان را نشان می‌دهد که شمشیر خود را در دست راست و سر بریده مدوسا را در دست چپ خود نگه داشته است. بدن عضلانی و متناسب پرسئوس روی پای راست خود ایستاده
عضلانی و متناسب پرسئوس روی پای راست خود ایستاده است. پرسئوس در حال تفکر است و به نظر می‌رسد که از همین عمل خود ترسیده است. خون از سر و گردن مدوسای مرده جاری است. پایه مرمری با تزئینات فراوان، که آن هم اثر چلینی است، چهار مجسمه برنزی زیبا از ژوپیتر، مرکوریوس، مینروا و دانائه را نشان می‌دهد. نقش برجسته روی پایه، که "پرسئوس را در حال آزاد کردن آندرومدا" نشان می‌دهد، کپی از نمونه موجود در موزه بارجلو است. بنونوتو چلینی تقریباً ده سال روی این برنز (۱۵۴۵–۱۵۵۴) کار کرد. طرح مومی او بلافاصله توسط کوزیمو اول د
کار کرد. طرح مومی او بلافاصله توسط کوزیمو اول د مدیچی تأیید شد. او با مشکلات متعددی روبرو شد که طبق زندگینامه‌اش، تقریباً او را به آستانه مرگ رساند. ریخته‌گری این مجسمه برنزی چندین بار ناموفق بود. هنگام تلاش مجدد، کوره ذوب بیش از حد گرم شد و ریخته‌گری برنز را خراب کرد. چلینی دستور داد تا کوره را با مبلمان خانه‌اش و در نهایت با حدود ۲۰۰ ظرف و بشقاب قلعی و قابلمه و ماهیتابه پر کنند. این باعث شد که برنز دوباره جریان یابد. پس از خنک شدن برنز، ساخت مجسمه به پایان رسید، به جز سه انگشت پای راست. این‌ها بعداً
پایان رسید، به جز سه انگشت پای راست. این‌ها بعداً اضافه شدند. گروه مجسمه‌سازی "منلائوس که پیکر پاتروکلوس را حمل می‌کنند و" در رم کشف شد، در ابتدا در انتهای جنوبی پل وکیو قرار داشت. این یک مجسمه رومی باستان از دوران فلاویان است که از یک مجسمه اصلی هلنیستی پرگامنه مربوط به اواسط قرن سوم پیش از میلاد کپی شده است. این گروه مرمری در رم کشف شد. این مجسمه توسط لودوویکو سالوتی، بر اساس مدلی از پیترو تاکا (۱۶۴۰) و استفانو ریچی (حدود ۱۸۳۰) مرمت شده است. یک کپی از این مجسمه در کاخ پیتی وجود دارد. در پشت ایوان
از این مجسمه در کاخ پیتی وجود دارد. در پشت ایوان سرپوشیده، پنج مجسمه مرمری زن (سه مجسمه به نام‌های ماتیدیا، مارسیانا و آگریپینا صغیر شناسایی شده‌اند)، سابین‌ها و مجسمه‌ای از یک زندانی بربر به نام توسنلد از دوران روم از دوران تراژان تا هادریان قرار دارد. این مجسمه‌ها در سال ۱۵۴۱ در رم کشف شدند. این مجسمه‌ها از سال ۱۵۸۴ در ویلای مدیچی در رم بودند و در سال ۱۷۸۹ توسط پیترو لئوپولدو به اینجا آورده شدند. همه آنها مرمت‌های مدرن و قابل توجهی داشته‌اند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles
داشته‌اند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
آلبرتو فرانکتی (۱۸ سپتامبر ۱۸۶۰ تورین - ۴ اوت ۱۹۴۲ ویارجو) آهنگساز و راننده مسابقات اتومبیل‌رانی ایتالیایی بود که بیشتر به خاطر اپرای ژرمانیا در سال ۱۹۰۲ شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. آلبرتو فرانکتی، فرزند ریموندو فرانکتی و لوئیزا سارا روچیلد در تورین زاده شد. خانواده او از یهودیان سفاردی بودند (که دو سال پیش از تولد آلبرتو عنوان بارون توسط ویتوریو امانوئل دوم به آبرامو فرانکتی اعطا شده بود) و درآمد مستقلی داشتند. او ابتدا در ونیز، سپس در کنسرواتوار مونیخ زیر نظر جوزف راینبرگر و سرانجام در درسدن زیر نظر فلیکس
جوزف راینبرگر و سرانجام در درسدن زیر نظر فلیکس درسکه تحصیل کرد. نخستین موفقیت بزرگ او در سال ۱۸۸۸ با اپرای آسرائیل (Asrael) به دست آمد. سبک اپرایی او ترکیبی از واگنریسم و ویژگی‌های جاکومو مایربر با وریسموی ایتالیایی بود. در طول زندگی‌اش، منتقدان گاهی اوقات از او با عنوان «مایربیر ایتالیای مدرن» یاد می‌کردند. سخنان منتقد موسیقی، جی.بی. ناپی (G. B. Nappi)، استعدادهای اولیه فرانکتی را خلاصه می‌کند: «شخصیت او شاید برای درام‌های پرشور نامناسب باشد، بلکه برای موضوعاتی مناسب است که در آنها ویژگی‌های فانتزی،
موضوعاتی مناسب است که در آنها ویژگی‌های فانتزی، رمانتیک و حماسی در بافت سمفونیک و تصاویر بزرگ کرال مورد نیاز است. در این زمینه، آلبرتو فرانکتی می‌داند که هیچ رقیبی ندارد» (از «اورفئو» ۶٫۳، ۱۹۱۵). فرانکتی در سال اپرای «کریستوف کلمب» (۱۸۹۲) و سپس اپرای ا «ژرمانیا» (۱۹۰۲؛ با لیبرتویی اثر لوئیجی ایلیکا) را خلق کرد. «ژرمانیا» تا شروع جنگ جهانی اول به رپرتوار عمومی اپرا پیوست؛ در سراسر جهان اجرا شد و تحسین آرتورو توسکانینی (که رهبری این اثر در لا اسکالا را بر عهده داشت) و انریکو کاروزو را برانگیخت. کاروزو چند
داشت) و انریکو کاروزو را برانگیخت. کاروزو چند آریا را در اولین جلسه ضبط تجاری خود در سال ۱۹۰۲ (با همراهی پیانو) گنجاند و یک قطعه را سال بعد برای شرکت زونوفون (Zonophone) تکرار کرد. او همان دو آریا را در سال ۱۹۱۰، زمانی که در اجرای مجدد این اثر در نیویورک حضور یافت، با ارکستر ضبط کرد. اما جنگ، ورق را برگرداند. ژرمانیا به گمنامی فرورفت. موسکو کارنر خاطرنشان می‌کند که لیبرتوی توسکا اثر ایلیکا، یا حداقل طرح اولیه برای یک لیبرتو، ابتدا به فرانکتی پیشنهاد شد، که در آن زمان بسیار مشغول پروژه‌های دیگر بود و آن را
در آن زمان بسیار مشغول پروژه‌های دیگر بود و آن را به دوستش جاکومو پوچینی سپرد. نویسندگان دیگر اظهار داشته‌اند که فرانکتی روی اپرا کار می‌کرد، اما پوچینی از «ریکوردی» خواست که آن را به او بدهد و فرانکتی متقاعد شد که خشونت موجود در داستان، آن را برای یک اپرا نامناسب می‌کند. روایت دیگر این است که فرانکتی از حقوق خود نسبت به اپرا صرف نظر کرد زیرا احساس می‌کرد پوچینی کار بهتری از آن انجام خواهد داد - اعتقاد بر این است که این گفته خانواده فرانکتی بوده است-. با این حال، فرانکتی سه ماه روی توسکا کار کرد، او بعداً
حال، فرانکتی سه ماه روی توسکا کار کرد، او بعداً گفت: «من موسیقی را نشنیدم، موضوع بیش از حد دراماتیک بود تا ملو-دراماتیک. او با جدیت تمام، طرح‌های اولیه‌اش را به پوچینی داد که او از سه میزان اول آن بهره برد. از اپرای «گلاکو» اثر فرانکتی، تنها یک نسخه بازسازی‌شده برای پیانو باقی مانده است، اما آهنگسازان تورستن راش و هلموت کراوسر هفت قطعه از بهترین قطعات این اپرا را بازسازی کرده و در یوتیوب به اشتراک گذاشتند. او همچنین یک سمفونی در می مینور نوشت. او از سال ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۸ مدیر کنسرواتوار فلورانس بود: این تنها
تا ۱۹۲۸ مدیر کنسرواتوار فلورانس بود: این تنها سمت موسیقایی بود که داشت. از جمله دلایل سقوط فرانکتی به ورطهٔ گمنامی، این واقعیت است که پس از اعلام قوانین نژادی فاشیستی در سال ۱۹۳۸، که تا حد زیادی جمعیت یهودیان ایتالیا را از حق رأی محروم کرد، آثار فرانکتی از اجرا منع شدند. این علیرغم درخواست پیترو ماسکانی از بنیتو موسولینی مبنی بر بردباری نشان دادن بود، درخواستی که درست قبل از مرگ فرانکتی رد شد. او در سال ۱۹۴۲ در سن ۸۱ سالگی در ویارجو درگذشت. اقامتگاه اصلی فرانکتی، «ویلای فرانکتی (ناردی) (Villa Franchetti)»
«ویلای فرانکتی (ناردی) (Villa Franchetti)» در فلورانس، در سال ۱۹۹۱ به عنوان «اقامتگاه تاریخی ایتالیا» پذیرفته شد. در سال ۲۰۰۹، این ویلا علاوه بر خانه، به هتل نیز تبدیل شد و بخش زیادی از بافت تاریخی خود را حفظ کرد. این ویلا، با ساختمان‌های جانبی متعددش، توسط مالک فعلی آن، گوستاوو ناردی، که در مورد ارتباطات ویلا با فرانکتی می‌نویسد، از متروکه شدن نجات یافت. (http://www.villanardifirenze.com/History[permanent dead link]) زندگی شخصی. ازدواج او با مارگاریتا لِوی (Margherita Levi) در سال ۱۸۸۸ به جدایی در سال
(Margherita Levi) در سال ۱۸۸۸ به جدایی در سال ۱۸۹۷ انجامید. حاصل این ازدواج، یکی، پسر او ریموندو فراکتی، یک جهانگرد مشهور بود. و دیگری، پسرش، آرنولد فرانکتی (۱۹۱۱–۱۹۹۳) بود که در آغاز در دانشگاه فلورانس، فیزیک و در سالزبورگ موتسارتئوم (Salzburg Mozarteum)، موسیقی خواند و سپس به مونیخ نقل مکان کرد و در آنجا به مدت سه سال نزد ریچارد اشتراوس به تحصیل آهنگسازی و ارکستراسیون پرداخت. او از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ عضو جنبش زیرزمینی مقاومت ایتالیا در جنگ جهانی دوم بود. و پس از مهاجرت به ایالات متحده، در سال ۱۹۴۹، از ۱۹۵۰
از مهاجرت به ایالات متحده، در سال ۱۹۴۹، از ۱۹۵۰ تا زمان بازنشستگی در ۱۹۷۹، استاد آهنگسازی در مدرسه موسیقی هارتِ دانشگاه هارتفورد، کنتیکت بود. فرانکتی همچنین از پیشگامان اولیه مسابقات اتومبیل‌رانی بود، که در سال ۱۸۹۷ باشگاه اتومبیل‌رانان ایتالیا را تأسیس کرد و در اولین دوره مسابقات Mille Miglia در سال ۱۹۲۷ شرکت کرد. او در سال ۱۹۰۰ نخستین دوره مسابقات Coppa Florio را برد. تحلیل آثار. دیکشنری موسیقی گروو (Grove)، «کریستوف کلمب» (۱۸۹۲) را بهترین اثر فرانکتی می‌داند. با این حال، محبوب‌ترین اپرای او «ژرمانیا»
با این حال، محبوب‌ترین اپرای او «ژرمانیا» بود. احیای اخیر و ضبط‌های کریستوف کلمب و ژرمانیا (اپرای برلین ۲۰۰۶/۷) نشان می‌دهد که آثار او از کیفیتی اصیل و توانایی عالی در ارکستراسیون و استفاده از گروه کر، به سبک سمفونیک، برخوردارند. این ویژگی‌ها، همراه با تمایل نامطلوب به شخصیت‌های دوبعدی، از همان ابتدا شناخته شدند. اجرای آثار اپرایی. Opere incompiute: "Zoroastro" (libretto di Fontana, 1890 ca). "Il finto paggio" (libretto di Forzano, 1924). "Il gonfaloniere" (libretto di Forzano, 1927). Franchetti deteneva
(libretto di Forzano, 1927). Franchetti deteneva inizialmente i diritti su "La Tosca", ma li cedette a Giacomo Puccini.
آهنگ‌های عاشقانه و فیلمی محصول سال ۱۹۸۴ و به کارگردانی الی شوراکی است. در این فیلم بازیگرانی همچون کاترین دنو، کریستوفر لمبرت، ریشار آنکونینا، ژاک پرن، نیک مانکوسو، شارلوت گنزبور، دایل هادون، دومینیک لاوانان، نلی بورگو و لاسلو سابو ایفای نقش کرده‌اند.
دسینی الیموگاله (؛ زادهٔ در تورین) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای یوونتوس در پست هافبک بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال، زیر ۱۶ سال و زیر ۱۷ سال ایتالیا بازی کرده است. دوران اولیه زندگی. الیموگاله در ۲۳ آوریل ۲۰۰۹ در تورین به دنیا آمد. او اصالتاً از تبار نیجریه‌ای است. دوران باشگاهی. به عنوان یک بازیکن جوان، الیموگاله به گار رباودنگو پیوست. پس از آن به بخش جوانان یوونتوس در سری آ ملحق شد. دوران ملی. الیموگاله بازیکن ملی جوانان ایتالیا است. در مه ۲۰۲۵ او برای زیر ۱۷
ملی جوانان ایتالیا است. در مه ۲۰۲۵ او برای زیر ۱۷ سال ایتالیا در قهرمانی فوتبال زیر ۱۷ سال اروپا ۲۰۲۵ بازی کرد. سبک بازی. الیموگاله به عنوان هافبک کناری بازی می‌کند و راست‌پا است. وبگاه‌های خبری ایتالیایی در سال ۲۰۲۵ نوشتند که او «حرکاتی مشابه با الگوی خود رافائل لیائو دارد... سرعتی چشمگیر و دریبل‌زنی عالی... تکنیک، سرعت و آرامش، اینها ویژگی‌های اصلی‌ای هستند که استعداد این بازیکن جوان را خلاصه می‌کنند».
قلعه دل‌اوو به معنای «قلعهٔ تخم‌مرغ» دژی ساحلی در شهر ناپل ایتالیا است که درخلیج ناپل، بر روی جزیرهٔ پیشین مگاریده ــ که اکنون به شبه‌جزیره‌ای متصل به خشکی تبدیل شده ــ قرار دارد. نام این قلعه برگرفته از افسانه‌ای مربوط به شاعر جمهوری روم، ویرژیل است که در قرون وسطی به‌عنوان جادوگری بزرگ و پیشگوی آینده شهرت داشت. بر اساس این افسانه، ویرژیل تخم‌مرغی جادویی را در پیِ بنای قلعه قرار داد تا استحکامات آن را پایدار سازد. گفته می‌شود که این تخم‌مرغ همراه با استخوان‌های ویرژیل در آنجا باقی مانده و اگر روزی شکسته
ویرژیل در آنجا باقی مانده و اگر روزی شکسته شود، قلعه فرو خواهد ریخت و مجموعه‌ای از رویدادهای فاجعه‌بار برای ناپل رخ خواهد داد. این قلعه میان ناحیه‌های سان فردیناندو و کاییا قرار گرفته و رو به‌روی مرجلینا در آن سوی دریا واقع شده است. تاریخ در دوران روم. قلعه دل اوو قدیمی‌ترین قلعه ناپل است. جزیره مگارید جایی بود که استعمارگران یونانی مگنا گراسیا از کومای، هسته اولیه شهر را در قرن ششم پیش از میلاد در آن بنا نهادند. موقعیت مکانی آن، منظره‌ای عالی از ساحل ناپل و مناطق اطراف آن ارائه می‌دهد. در قرن اول قبل از
و مناطق اطراف آن ارائه می‌دهد. در قرن اول قبل از میلاد، پاتریسیون رومی، لوسیوس لیسینیوس لوکولوس، بخشی از ویلای باشکوه را که بعدها "کاستلوم لوکولانوم" نامیده شد، در این مکان ساخت. تاریخ از فتوحات نورمن‌ها تا ناپلئون. بقایای سازه‌های دوران روم و استحکامات بعدی در قرن نهم توسط ساکنان محلی تخریب شد تا از استفاده آنها توسط مهاجمان ساراسن جلوگیری شود. اولین قلعه در این مکان توسط نورمن‌ها در قرن دوازدهم ساخته شد. راجر نورمن، که ناپل را در سال ۱۱۴۰ فتح کرد، قلعه دل اوو را مقر خود قرار داد. اهمیت قلعه دل اوو زمانی
اوو را مقر خود قرار داد. اهمیت قلعه دل اوو زمانی رو به زوال گذاشت که پادشاه چارلز اول آنژو (حکومت: ۱۲۶۶–۱۲۸۵) قلعه جدیدی به نام قلعه نوو ساخت و دربار خود را به آنجا منتقل کرد. قلعه دل اوو به محل اتاق سلطنتی و خزانه‌داری ایالت تبدیل شد. همچنین به عنوان زندان نیز مورد استفاده قرار می‌گرفت. در سال ۱۱۹۱، ملکه کنستانس از امپراتوری مقدس روم، دختر راجر، در جریان درگیری با برادرزاده‌اش تانکرد، پادشاه سیسیل برای تاج و تخت سیسیل، اسیر شد و متیو دآجلو، صدراعظم سیسیل، به تانکرد نامه نوشت و او را متقاعد کرد که او را در
تانکرد نامه نوشت و او را متقاعد کرد که او را در جزیره کاستل دل اوو حبس کند تا بهتر محافظت شود و از مردم دور بماند. او همچنین به نجیب‌زاده آلیگرنو کاتونه، مسئول دفاع از ناپل، نوشت و به او دستور داد که «به درستی از ملکه در «قلعه ناجی» (یعنی کاستل دل اوو) در دریا محافظت کند». با این حال، کنستانس سال بعد آزاد شد و سرانجام ملکه سیسیل شد. در سال ۱۲۶۸، پادشاه کنرادین قبل از محاکمه و اعدام در اینجا زندانی شد. همچنین فرزندان مانفرد، پادشاه سیسیل پس از شکست پدرشان در نبرد بنونتو از چارلز اول آنژو، در اینجا زندانی
در نبرد بنونتو از چارلز اول آنژو، در اینجا زندانی بودند. در سال ۱۳۸۱، ملکه جوآنا اول ناپل نیز پس از آنکه مجبور به تسلیم شدن به دشمنش چارلز دوراتزو، چارلز سوم آینده ناپل، قبل از ترورش شد، مدتی در آنجا زندانی بود. شکل فعلی قلعه به دوره سلطه آراگونی‌ها (قرن پانزدهم) در ناپل برمی‌گردد. با این حال، تعمیرات بعدی زمانی انجام شد که قلعه در طول جنگ‌های ایتالیا توسط توپخانه فرانسوی‌ها و اسپانیایی‌ها بمباران شد. در جمهوری کوتاه‌مدت ناپل در سال ۱۷۹۹، وقوع درگیری‌ها بین مدافعان رژیم جدید و بخش‌های طرفدار بوربون از
بین مدافعان رژیم جدید و بخش‌های طرفدار بوربون از جمعیت منجر به استفاده از توپخانه قلعه شد. پس از یک دوره طولانی فرسودگی، استحکامات قلعه در پروژه نوسازی که از سال ۱۹۷۵ آغاز شد، به‌طور گسترده تعمیر شدند. در قرن نوزدهم، یک سکونتگاه کوچک ماهیگیران در مجاورت شرقی قلعه به نام بورگو مارینارو تأسیس شده بود که امروزه در اسکله و رستوران‌های آن شکل گرفته است. نقشه قلعه مستطیل شکل است و تقریباً ۲۰۰ در ۴۵ متر در عریض‌ترین حالت خود دارد و یک دژ بلند مشرف به گذرگاهی است که آن را به ساحل متصل می‌کند. این گذرگاه که کمی بیش
آن را به ساحل متصل می‌کند. این گذرگاه که کمی بیش از ۱۰۰ متر طول دارد، مکانی محبوب برای تازه عروس و دامادها است تا عکس‌های عروسی خود را بگیرند. ساختمان‌های قلعه امروزه به عنوان فضایی برای نمایشگاه‌ها و رویدادهای فرهنگی مرتبط استفاده می‌شوند. دماغه‌ای که در جنوب شرقی قلعه تا جلوی آن امتداد دارد، احتمالاً به عنوان اسکله مورد استفاده قرار می‌گرفته است که یک برج گرد بزرگ درست در نوک جنوبی قلعه از آن محافظت می‌کرده است. باستان‌شناسان زیر آب موفق به کشف سازه‌ای شده‌اند که گمان می‌رود یک بندر دو هزار و پانصد ساله
که گمان می‌رود یک بندر دو هزار و پانصد ساله باشد و به ریشه‌های نخستین سکونتگاه یونانی پالئوپولیس مرتبط است؛ این سکونتگاه پیش از شکل‌گیری شهر باستانی ناپولی، که امروزه ناپل نامیده می‌شود، وجود داشته است. این بندر در دریا و در کنار قلعه‌ای غرق شده قرار دارد و شامل چندین ساختار قابل توجه است: چهار تونل، یک خیابان به عرض تقریباً ده فوت که شیارهایی بر سطح آن دیده می‌شود و احتمالاً مسیر تردد گاری‌ها را نشان می‌دهد، و یک سنگر که به نظر می‌رسد به عنوان سازه‌ای دفاعی برای استقرار سربازان طراحی شده بود. این کشف مهم
برای استقرار سربازان طراحی شده بود. این کشف مهم در مارس ۲۰۱۸ اعلام شد، و بخشی از پروژه‌ای بزرگ‌تر بود که با شناسایی بندر اصلی ناپولی در سپتامبر ۲۰۱۷ آغاز شده بود. یافته‌های جدید نه تنها به درک بهتر نحوهٔ سازماندهی و دفاع از سکونتگاه‌های باستانی کمک می‌کند، بلکه تصویر روشن‌تری از فعالیت‌های اقتصادی و ارتباطات دریایی نخستین ساکنان یونانی این منطقه ارائه می‌دهد. این بندر غرق‌شده، با تونل‌ها و خیابان‌های خود، نمونه‌ای منحصر به فرد از مهندسی و برنامه‌ریزی شهری دوران باستان به شمار می‌آید و اهمیت تاریخی ناپل و
دوران باستان به شمار می‌آید و اهمیت تاریخی ناپل و ریشه‌های یونانی آن را بیش از پیش آشکار می‌سازد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
چارلز سوم، دوک ساووی (; – ) از سال ۱۵۰۴ تا ۱۵۵۳ دوک ساووی بود، اگرچه بیشتر سرزمین‌های او بین سال‌های ۱۵۳۶ تا زمان مرگش توسط فرانسوی‌ها اداره می‌شد. او که نزدیک به ۴۹ سال حکومت کرد، سومین پادشاه ساووی است که طولانی‌ترین دوره سلطنت را پس از چارلز امانوئل اول و ویکتور آمادئوس دوم داشته است. زندگی‌نامه. او پسر کوچکتر فیلیپ (فیلیپو) بی‌زمین، پسر مسن‌تر خانواده دوک‌نشین، و همسر دومش کلودین دو بروس از خانواده‌ای بود که به‌طور ناموفق ادعای دوک‌نشین بریتانی را داشتند. پدربزرگ و مادربزرگ او دوک لویی ساووی و آن قبرسی
پدربزرگ و مادربزرگ او دوک لویی ساووی و آن قبرسی بودند. در کودکی، تقریباً هیچ انتظاری از او برای جانشینی هیچ پادشاهی وجود نداشت. او به عنوان همنام دوک حاکم وقت، چارلز اول ساووی، جنگجو، پسر عموی اولش، غسل تعمید داده شد. با این حال، وقتی ده ساله بود، پدرش به‌طور غیرمنتظره‌ای جانشین نوه‌اش چارلز دوم ساووی به عنوان دوک و رئیس سلسله ساووی شد، که اکنون عناوین پادشاهی‌های قبرس، اورشلیم و ارمنستان را نیز دریافت کرده بود. با این حال، پدر چارلز وارث کل دوک متوفی نبود، بلکه فقط وارث مرد بود. اورشلیم، قبرس و برخی
نبود، بلکه فقط وارث مرد بود. اورشلیم، قبرس و برخی ادعاها و دارایی‌های دیگر می‌توانست به وارث دیگری برسد، و در اصل، به خواهر چارلز دوم، یولاند لوئیز، رسید. پدر چارلز آماده نبود که از این عناوین صرف نظر کند و چنین عناوینی را به عنوان یک عنوان خود برگزید و ادعایی را مطرح کرد. او همچنین در سال ۱۴۹۶ یولاند را به ازدواج پسرش، فیلیبرت خوش‌قیافه، درآورد تا جانشینی مردانه را تضمین کند. در سال ۱۴۹۷، برادر ناتنی چارلز، فیلیبرت، به عنوان دوک ساووی و غیره جانشین پدرشان شد. با این حال، فیلیبرت در سال ۱۵۰۴، به طرز
شد. با این حال، فیلیبرت در سال ۱۵۰۴، به طرز شگفت‌آوری، بدون فرزند درگذشت و اکنون چارلز در سن هجده سالگی جانشین او شد. چارلز با چالش‌هایی برای اقتدار خود، از جمله از سوی فیلیبرت برتلیه، روبرو شد. پس از مرگ یولاند در سال ۱۴۹۹، حقوق قانونی اورشلیم و قبرس از خانواده ساووی سلب شد. با این حال، چارلز، به عنوان نوعی وارث پسر، این عناوین را به دست آورد که جانشینان او نیز از آنها استفاده کردند. در سال ۱۷۱۳، نتیجهٔ نسل پنجم چارلز، ویکتور آمادئوس دوم از ساووی، تأیید این عنوان را از پادشاهان اسپانیا و فرانسه دریافت کرد
عنوان را از پادشاهان اسپانیا و فرانسه دریافت کرد که آنها نیز آن را ادعا می‌کردند. این حقوق، طبق جانشینی عمومی وارثان، یعنی بدون احتساب دودمان‌های زنانه، تا زمان مرگ چارلز به خاندان لا ترموئیل، لردهای فرانسوی لا ترموئیل، شاهزاده‌های تالموند و تارانتو، رسیده بود. در پاسخ به شورش‌های بین کاتولیک‌ها و پروتستان‌ها در ژنو، چارلز در ژوئیه ۱۵۳۴ حمله‌ای غافلگیرکننده انجام داد، اما ارتش او عقب رانده شد. محاصره دوم در اکتبر ۱۵۳۵ انجام شد و ارتش شارل دوباره شکست خورد، زمانی که نیروهای برن برای کمک به ژنو رسیدند. شارل
زمانی که نیروهای برن برای کمک به ژنو رسیدند. شارل در سیاست اروپای غربی با اردوگاه هابسبورگ متحد بود، جایی که فرانسیس اول فرانسه و امپراتور شارل پنجم برای به دست گرفتن قدرت می‌جنگیدند. فرانسه در سال ۱۵۳۶ به ساووی حمله کرد و تقریباً تمام دارایی‌های شارل را در اختیار داشت. او بقیه عمر خود را عملاً در تبعید و در سایه خویشاوندان گذراند. او در سال ۱۵۵۳ درگذشت و تنها فرزند بازمانده‌اش، امانوئل فیلیبرتو، جانشین او شد. او دوکی بود که فرانسوا بونوارد، «زندانی شیلون» را در سال ۱۵۳۰ زندانی کرد. دوران کودکی. او پسر
را در سال ۱۵۳۰ زندانی کرد. دوران کودکی. او پسر فیلیپ دوم ساووی و همسر دوم پدرش، کلودین دو بروس بود. ظهور. پس از مرگ فیلیبر دوم بدون فرزند، برادر ناتنی‌اش شارل جانشین او شد که کشور را در شرایط مالی بسیار متزلزلی یافت. او که به دنبال جبران کسری بودجه جدی ناشی از دولت‌های قبلی بود، در اتحاد کامبره با لویی دوازدهم علیه دوک‌نشین میلان متحد شد. نزدیکی به فرانسه. فرانسیس اول، نوه چارلز دوم ساووی (پدر فرانسیس اول، شارل، کنت آنگولم، با لوئیز ساووی، دختر فیلیپ دوم ساووی و مارگریت دو بوربون ازدواج کرده بود) و
دوم ساووی و مارگریت دو بوربون ازدواج کرده بود) و بنیانگذار سلسله سلطنتی فرانسوی والوا-آنگولم، جانشین لویی دوازدهم شد (۱ ژانویه ۱۵۱۵). به دلیل دوستی با پادشاه فرانسه، دوک‌نشین ساووی توسط سربازان مزدور سوئیسی که توسط پاپ لئو دهم استخدام شده بودند، مورد حمله قرار گرفت. چارلز به آنها اجازه عبور از فرانسه را نداده بود. ارتش فرانسه به فرماندهی جیان جیاکومو تریولزیو، سوئیسی‌ها را که از پیمونت عقب‌نشینی کرده بودند، دور زد و در ماریگنانو (۱۳ سپتامبر ۱۵۱۵) پیروزی درخشانی به دست آورد. در پایان صلح نویون، چارلز دوم
به دست آورد. در پایان صلح نویون، چارلز دوم بین فرانسیس اول و چارلز اول اسپانیا (امپراتور آینده چارلز پنجم) میانجیگری کرد. ازدواج. در ۵ اکتبر ۱۵۲۱، در ویلفرانش-سور-مر، چارلز دوم با بئاتریس پرتغال (۱۵۰۴–۱۵۳۸)، دختر مانوئل اول، پادشاه پرتغال (۱۴۶۹–۱۵۲۱)، و ماریا آراگون (۱۴۸۲–۱۵۱۷) ازدواج کرد که شهرستان آستی را به عنوان جهیزیه برای او به ارمغان آورد. نسب. در ۲۶ مارس ۱۵۲۱، در ویلفرانش-سور-مر نزدیک نیس، او با بئاتریس پرتغال (* لیسبون، ۳۱ دسامبر ۱۵۰۴، درگذشت نیس، ۸ ژانویه ۱۵۳۸)، کنتس آستی (۱۵۳۱)، دختر شاه مانوئل
۸ ژانویه ۱۵۳۸)، کنتس آستی (۱۵۳۱)، دختر شاه مانوئل اول پرتغال (* ۳۱ مه ۱۴۶۹، درگذشت ۱۳ دسامبر ۱۵۲۱) و همسر دومش، ماریا آراگون ازدواج کرد. آنها صاحب نه فرزند شدند:
گردان طوباس () یک گروه شبه‌نظامی فلسطینی در کرانه باختری اشغالی اسرائیل است که در شهر طوباس مستقر است. این گروه شامل شبه‌نظامیانی از گردان‌های قدس جهاد اسلامی فلسطین و گردان‌های عزالدین قسام حماس می‌شود. گردان طوباس در ژوئن ۲۰۲۲ توسط شبه‌نظامی احمد دراغمه تأسیس شد که بخش عمده‌ای از اعضای آن را زندانیان سابق در اسرائیل تشکیل می‌دادند. وجود این تیپ ماه بعد توسط جهاد اسلامی فلسطین، از طریق کانال‌های رسانه‌ای ضد صهیونیستی، پس از درگیری این شبه‌نظامیان با نیروهای دفاعی اسرائیل که به طوباس حمله کرده بودند، اعلام
دفاعی اسرائیل که به طوباس حمله کرده بودند، اعلام شد. به گفته "ماندویس"، تیپ طوباس، به همراه گردان‌های جنین، گردان طولکرم و گروه «عرین الاسود»، چالش قابل توجهی را برای کنترل امنیتی اسرائیل در کرانه باختری ایجاد کرده‌اند. در ۲۷ فوریه ۲۰۲۴، نیروهای دفاعی اسرائیل دراغمه، که به عنوان رهبر این گروه خدمت می‌کرد، و دو غیرنظامی فلسطینی را در جریان حمله‌ای به طوباس کشتند. تیپ طوباس همچنین دشمن تشکیلات خودگردان فلسطین است که به گفته این تیپ، آزار و اذیت فعالانه آنها را از ماه مه ۲۰۲۴ آغاز کرده است. نیروهای تشکیلات
را از ماه مه ۲۰۲۴ آغاز کرده است. نیروهای تشکیلات خودگردان در جریان ناآرامی‌های ژوئیه ۲۰۲۴ کرانه باختری با تیپ طوباس درگیر شدند. در اکتبر ۲۰۲۴، تشکیلات خودگردان سرکوب گسترده و موفقیت‌آمیزی را علیه این گروه آغاز کرد، که طی آن شبه‌نظامیان اقدامات احتیاطی امنیتی را افزایش داده و از طوباس نقل مکان کردند. با وجود تسلیم گسترده اعضای تیپ به تشکیلات خودگردان، این گروه همچنان پابرجا و در مبارزه علیه ارتش اسرائیل فعال است.
پیترو سچیا (۱۹ دسامبر ۱۹۰۳–۷ ژوئیه ۱۹۷۳) سیاستمدار ایتالیایی، رهبر پارتیزان ضد فاشیست و از رهبران برجسته حزب کمونیست ایتالیا بود. زندگی‌نامه. اوایل زندگی. سچیا در یک خانواده کارگر متولد شد. پدرش عضو حزب سوسیالیست ایتالیا بود. در سال ۱۹۱۹، او به فدراسیون جوانان سوسیالیست پیوست و پس از شرکت در اعتصابات و اقدامات ضد فاشیستی در «دوشنبه سرخ» (Biennio Rosso)، به سرعت در صفوف آن پیشرفت کرد. سچیا که یک فعال سیاسی فعال و شناخته شده بود، در سال ۱۹۲۱، همزمان با تشکیل حزب کمونیست ایتالیا (پی سی آی)، به آن پیوست. مقاومت