payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یا اسباب‌بازی، اما برای بچه‌های بد زغال سنگ. او معمولاً به شکل عجوزه‌ای تصویر می‌شود که سوار بر جارو در هوا در حال حرکت است و شالی سیاه به سر دارد و بدنش پوشیده از دوده است زیرا از طریق دودکش وارد خانه‌های بچه‌ها می‌شود. او اغلب لبخند می‌زند و کیسه یا سبدی پر از آب‌نبات، هدیه یا هر دو را حمل می‌کند. [ "" ] او نه تنها مورد عشق و محبت است، بلکه مورد ترس و تمسخر نیز قرار می‌گیرد، به خصوص توسط کودکان. نام‌ها و ریشه‌شناسی. یک باور رایج این است که نام او از تقویم قدیسین خاج‌شویان ( گرفته شده است). بسیاری از مردم
قدیسین خاج‌شویان ( گرفته شده است). بسیاری از مردم معتقدند که نام "بفانا" از نسخه ایتالیایی کلمه یونانی "اپیفانیا" یا "اپیفانیا" (یونانی، επιφάνεια = ظاهر، سطح؛ انگلیسی: اپیفانی) گرفته شده است و این محبوب‌ترین نظریه است. با این حال، برخی دیگر معتقدند که این نام مشتق شده از "باسترینا"، هدایای مرتبط با الهه استرینا است. در کتاب «"زندگی خانگی در فلسطین"»، نوشته مری ای. راجرز (پو و هیچکاک، ۱۸۶۵)، نویسنده می‌نویسد: همان‌طور که نشان داده است، بفانا با نام‌های دیگری نیز در سراسر ایتالیا شناخته می‌شود. که برخی از
نیز در سراسر ایتالیا شناخته می‌شود. که برخی از آنها گونه‌های گویشیِ «پیرزن» (vecchia) یا «جادوگر» (strega) در زبان ایتالیایی هستند: فولکلورشناس ایتالیایی، جوزپه پیترو، او را با نام‌های «کارکاوکیّا» و «پیرزن کریسمس» نیز یاد می‌کند؛ که نام دوم ریشهٔ سیسیلی دارد. آیین نمایشی مرتبط با آن نیز در مناطق مختلف ایتالیا با نام‌های گوناگون شناخته می‌شود. در توسکانی آن را «بفاناتا» (Befanata) می‌نامند. در اومبریا، لاتزیو، مارکه، امیلیا-رومانیا، و آبروتزو این رسم با عنوان «پاسکوئلا» شناخته می‌شود. همچنین در آبروتزو با
«پاسکوئلا» شناخته می‌شود. همچنین در آبروتزو با نام «پاسکوارلا» نیز رواج دارد. هر دوی این نام‌های اخیر از واژهٔ ایتالیایی «پاسکوا» به معنای عید پاک گرفته شده‌اند که خود به‌طور مستقیم از واژهٔ عبری «پسح» وام گرفته شده است. خاستگاه. سوابق مکتوب بفانا و بفاناتا به قرون وسطی برمی‌گردد. ریشه‌های او موضوع گمانه‌زنی محققانی است که به طرق مختلف پیشنهاد داده‌اند که ریشه در بت‌پرستی، مسیحیت یا ترکیبی از این دو دارد. جان بی. اسمیت گفت که او، مانند همتای آلمانی خود، پرچتا، چیزی بیش از تجسم تجلی الهی نیست که توسط
پرچتا، چیزی بیش از تجسم تجلی الهی نیست که توسط مسیحیان قرون وسطی اختراع شده است که تمایل به تجسم روزهای جشن و روزه داشتند در حالی که یاکوب گریم باورپذیر ندانست که دو فرهنگ جداگانه، یک روز جشن را به عنوان یک شخصیت ماوراء طبیعی تجسم کنند ("نامی در تقویم باعث اختراع موجودی ماوراء طبیعی شده است") و نتیجه گرفت که به احتمال زیاد بفانا و پرچتا ریشه در دوران پیش از مسیحیت دارند و با نام تعطیلات مسیحی ترکیب شده‌اند. اشاره شده است که «تلاش آشکاری برای مسیحی کردن شخصیت زن مزاحم با تبدیل او به تجسم زن جشن» وجود داشته
زن مزاحم با تبدیل او به تجسم زن جشن» وجود داشته است. به‌طورکلی، خاستگاه پیش از مسیحیت، بیشترین احتمال را دارد و اغلب گفته می‌شود که بفانا یک الهه یا بازماندهٔ یکی از آنهاست، هرچند اینکه او از چه فرهنگ و دورهٔ زمانی می‌آید، چندان یکسان نبوده است. فرهنگ‌هایی که پیشنهاد شده‌اند شامل رومی، سلتی، کشاورزان نوسنگی و شکارچیان-گردآورندگان پارینه سنگی هستند. ظاهر و رفتار. در شمایل‌نگاری سنتی ایتالیایی، او با چشمانی خاکستری، دندان‌های تیز گربه‌مانند، زبانی تیز و برنده و صورتی دودآلود از دودکش‌هایی که از طریق آنها
و صورتی دودآلود از دودکش‌هایی که از طریق آنها وارد خانه‌ها می‌شود، به تصویر کشیده شده است. او همچنین به عنوان «پیرزنی زشت و بی‌دندان» توصیف شده است. گریم او را به عنوان یک پری بدشکل توصیف کرده است. گفته می‌شود که او لباس‌های ژنده و روسری می‌پوشد و جارو و کیسه یا سبدی حمل می‌کند که هدایای خود را در آن نگه می‌دارد. سالی یک بار، در شب پنجم ژانویه، او غارهای کوهستانی محل زندگی‌اش را ترک می‌کند و در هوا پرواز می‌کند، در حالی که جارویش را برعکس می‌راند، برای بچه‌های خوب اسباب‌بازی یا شیرینی و برای بچه‌های شیطان
خوب اسباب‌بازی یا شیرینی و برای بچه‌های شیطان زغال سنگ یا خاکستر می‌آورد. در بسیاری از مناطق فقیرنشین ایتالیا و به ویژه مناطق روستایی سیسیل، به جای زغال سنگ، چوبی در جوراب قرار می‌دادند. از آنجایی که او خانه‌دار خوبی است، بسیاری می‌گویند که قبل از رفتن، زمین را جارو می‌کند. برای برخی، جارو کردن به معنای از بین بردن مشکلات سال است. کودکان نباید هنگام دیدار او و تحویل دادن هدایایش، او را تماشا کنند، زیرا در غیر این صورت در معرض خطری جدی قرار می‌گیرند؛ چراکه او دوست ندارد کسی نگاهش کند. روایت تعدیل‌شده‌تری
او دوست ندارد کسی نگاهش کند. روایت تعدیل‌شده‌تری وجود دارد که می‌گوید اگر بئفانا کسی را در حال تماشای خود ببیند، با دستهٔ جارو ضربه‌ای شوخ‌طبعانه بر شانهٔ او می‌زند. این بخش از سنت احتمالاً برای آن طراحی شده است که کودکان را در رختخواب نگه دارد. در رم گفته می‌شود خانهٔ او در میان پشت‌بام‌های میدان پیاتسا ناوونا قرار دارد. برادران گریم او را «مایهٔ وحشت کودکان» خوانده‌اند. سیپورین به ویژگی متناقض شخصیت او اشاره کرده و چنین جمع‌بندی کرده است: «او هم مادربزرگ‌گونه است و هم جادوگرانه؛ هم هدف بی‌پایان تمسخر است
است و هم جادوگرانه؛ هم هدف بی‌پایان تمسخر است و هم عمیقاً محبوب؛ هم مضحک و هم باوقار؛ هم خانگی و هم سرگردان؛ هم ضعیف و وابسته و هم هراس‌انگیز و نیرومند. او زنی سالخورده است که نقشش را مردی جوان ایفا می‌کند.» افسانه مسیحی. افسانه مسیحی می‌گوید که چند روز قبل از تولد کودکی مسیح، مغ‌های کتاب مقدس، که با نام سه مرد خردمند یا سه مغ نیز شناخته می‌شوند، به بفانا نزدیک شدند. آنها از او پرسیدند که پسر خدا کجاست، زیرا ستاره‌اش را در آسمان دیده بودند، اما او نمی‌دانست. او برای یک شب به آنها سرپناه داد، زیرا او بهترین
او برای یک شب به آنها سرپناه داد، زیرا او بهترین خانه‌دار روستا با دلپذیرترین خانه محسوب می‌شد. مغ‌ها از او دعوت کردند تا در سفر برای یافتن عیسی نوزاد به آنها بپیوندد، اما او نپذیرفت و اظهار داشت که با کارهای خانه‌اش خیلی مشغول است. بعداً، بفانا نظرش عوض شد و سعی کرد مغ‌ها و عیسی را پیدا کند. آن شب او نتوانست آنها را پیدا کند، بنابراین تا به امروز بفانا هنوز در جستجوی عیسی نوزاد است. او تمام اسباب‌بازی‌ها و آب‌نبات‌های بچه‌های خوب ("کارامل") یا میوه‌ها را رها می‌کند در حالی که بچه‌های بد زغال یا
را رها می‌کند در حالی که بچه‌های بد زغال یا آب‌نبات‌های تیره ("کربن") را می‌گیرند. یکی دیگر از افسانه‌های رایج مسیحی دربارهٔ بئفانا به زمان تولد عیسی مسیح بازمی‌گردد. در این روایت، بئفانا روزهای خود را صرف نظافت و جاروکشی می‌کرد. روزی سه مغ به در خانهٔ او آمدند و در جست‌وجوی عیسی نوزاد بودند. با این حال، او به سبب مشغول بودن به تمیزکاری، آنان را رد کرد. اما پس از مدتی دچار عذاب وجدان شد و تصمیم گرفت خود به دنبال عیسی بگردد. او نوری درخشان، همان ستارهٔ بزرگ آسمان که به باورش راه را نشان می‌داد، دنبال کرد.
آسمان که به باورش راه را نشان می‌داد، دنبال کرد. بئفانا کیسه‌ای پر از خوراکی‌های پخته و هدایایی برای عیسی و جاروئی برای یاری به مادر تازه‌زای او برداشت. با وجود تمام تلاش‌هایش، هرگز موفق به یافتن او نشد. بر پایهٔ این روایت، بئفانا پس از گذشت سده‌ها همچنان در جست‌وجوی مسیح نوزاد است. در شب عید تجلی، بئفانا به هر خانه‌ای که کودکی در آن باشد سر می‌زند و هدیه‌ای به‌جا می‌گذارد. هرچند او در جست‌وجوی خود ناکام مانده است، با این همه به همهٔ کودکان هدیه می‌دهد، چراکه مسیح کودک در همهٔ کودکان یافتنی است. چهره‌های
مسیح کودک در همهٔ کودکان یافتنی است. چهره‌های مرتبط. در سنت عامیانه، شخصیت‌های مختلفی با او مرتبط هستند که شامل یک خانواده می‌شوند و در "بفانوتی" حضور دارند، اگرچه شخصیت‌های دقیق درگیر در زمان و مکان متفاوت هستند. همیشه شوهر و همتای مرد او، بفانو، حضور دارند، اگرچه در برخی مکان‌ها گفته می‌شود که آنتونی بزرگ شوهر اوست. آهنگ‌هایی که به عنوان بخشی از مراسم مومیایی توسط "بفانوتی" خوانده می‌شوند، از فرزندان او یاد می‌کنند که او به دنبال غذا برای آنها می‌گردد چه به‌طور ضمنی و چه به‌طور صریح، که در زندگی واقعی
به‌طور ضمنی و چه به‌طور صریح، که در زندگی واقعی نیز توسط "بفانوتی‌ها" انجام می‌شود. در یک آهنگ، تعداد آنها صد نفر ذکر شده است. گریم خاطرنشان کرد که «برخی می‌گویند، او دختر هیرود است». در لاترا، بفانا و بفانو توسط کنت بون اومور، شخصیتی شبیه به جارچی، همراهی می‌شوند که حضور آنها را اعلام می‌کند و از مردم می‌خواهد که از آنها پذیرایی کنند و در صورت درخواست با عشق با آنها رفتار کنند. آداب و رسوم سنتی. تعدادی از آداب و رسوم مرتبط با او در عصر ۵ ژانویه و روز بعد، روز تجلی انجام می‌شود. در روز اول، گروه‌هایی از
روز تجلی انجام می‌شود. در روز اول، گروه‌هایی از مردان در حومه ایتالیا از خانه‌ای به خانه دیگر سفر می‌کنند و غذا جمع‌آوری می‌کنند، هم برای خودشان و هم برای بفانا در ازای اجرای آهنگی به نام "بفانا" ("لا بفانا")، و گاهی اوقات نمایش‌های طنز و سرگرمی‌های دیگر مانند رقص و شوخی برای ساکنان خانه‌ها. مردانی که در این فعالیت‌ها شرکت می‌کنند "بفانوتی" نامیده می‌شوند. در حالی که محققان به‌طور سنتی این را "رسم گدایی" نامیده‌اند، استیو سیپورین مخالف است و استدلال می‌کند که این یک مبادله برابر (غذا در ازای سرگرمی) است که
این یک مبادله برابر (غذا در ازای سرگرمی) است که دقیقاً برای حفظ شأن "بفانوتی" طراحی شده است تا آنها به گدایی تنزل پیدا نکنند. خود "بفانوتی‌ها" آن را به عنوان یک مبادله می‌بینند و در یک آهنگ به صراحت آمده است که «بفانا گدایی نمی‌کند». این ترانه‌ها اغلب، به‌طور ضمنی یا صریح، افرادی را که به دیدارشان می‌روند تشویق می‌کنند که سخاوتمندانه کمک کنند، معمولاً به این دلیل که اگر این کار را نکنند، اتفاق بدی رخ خواهد داد، چه برای خانواده (از جمله افراد، حیوانات و اشیاء، مانند خود خانه) و چه برای بفانا که عملاً گروگان
مانند خود خانه) و چه برای بفانا که عملاً گروگان گرفته می‌شود. از طرف دیگر، این تهدیدها نباید جدی گرفته می‌شدند، شبیه به اذیت و شوخی‌هایی که بخشی از سرگرمی و جشن‌های بفاناتا هستند تا ارعاب واقعی. متناسب با این فضا، نمایش‌های اجرا شده توسط "بفانتی‌ها،" اشاره‌ای و کارناوالی هستند و تجلی عیسی مسیح آغاز فصل کارناوال است. گاهی اوقات این ترانه غذاهای خاصی را از خانواده‌ها درخواست می‌کند که گوشت، به ویژه گوشت خوک و تخم مرغ از مهم‌ترین آنهاست. در توسکانی، این ترانه اجرای اصلی است و همیشه اجرا می‌شود. فولکلورشناسان
اجرای اصلی است و همیشه اجرا می‌شود. فولکلورشناسان ایتالیایی تعداد زیادی از ترانه‌های بفانا را از سراسر کشور جمع‌آوری کرده‌اند که تنوع ترانه‌های زیادی را نشان می‌دهند و بسیار محلی هستند، اگرچه اشاره به مکان‌های دیدنی محلی نادر است. ممکن است نسخه‌هایی از آهنگ‌ها وجود داشته باشد که فقط برای افراد خاص، مانند افراد خسیس، خوانده می‌شوند تا آنها را متقاعد کنند که سخاوتمندتر باشند. به‌طور سنتی، مردانی که "بفانوتی" را تشکیل می‌دادند، فقیرترین افراد روستا بودند و مردان ثروتمند به شدت از تشکیل دسته‌های خود و شرکت در
ثروتمند به شدت از تشکیل دسته‌های خود و شرکت در آنها منع می‌شدند. دلیل این امر این است که عملکرد عملی "بفانوتی" این بود که در طول زمستان به کسانی که غذای کمی داشتند یا اصلاً غذا نداشتند، غذاهای غنی از چربی و پروتئین بدهد تا حداقل به‌طور موقت، از گرسنگی و مرگ ناشی از گرسنگی جلوگیری کنند، که تا قرن بیستم در ایتالیا وجود داشت، و در برخی مناطق حتی تا نیمه دوم قرن مذکور نیز ادامه داشت. امروزه نه این محدودیت و نه این حس که این رسم فقط برای فقرا است، وجود ندارد. با این حال، این رسم در همه نقاط کشور وجود ندارد. این
این حال، این رسم در همه نقاط کشور وجود ندارد. این رسم در سیسیل وجود ندارد، جایی که در گذشته زمین‌داران ثروتمند مستقیماً غذا را به شیوه‌ای که «برای دریافت‌کنندگان تحقیرآمیز بود» بین فقرا توزیع می‌کردند، و بدین ترتیب نیاز به بفاناتا و سایر آیین‌های گدایی یا مبادله‌ای مشابه را منتفی می‌کردند. در سدهٔ بیستم، پیتره به رسمی اشاره کرد که در آن «ما پیرزن جادوگر را با خود حمل می‌کنیم… و او را می‌رانیم». ساخت عروسک‌ها و پیکره‌های بئفانا رایج است. نوع نخست آن‌ها سیاه‌رنگ‌اند و خوش‌یمن به‌شمار می‌آیند، احتمالاً به
و خوش‌یمن به‌شمار می‌آیند، احتمالاً به دلیل رنگ سیاهشان. این عروسک‌ها ظاهری زشت دارند و «از تکه‌پارچه ساخته می‌شوند». در شب دوازدهم (شب عید تجلی) در رم، این عروسک‌ها توسط زنان و کودکان در پنجره‌ها قرار داده می‌شوند و در روز عید تجلی «در برخی روستاهای توسکانی، پیکره‌ای بزرگ از بئفانا سوزانده می‌شد».[۳] همچنین افروختن آتش‌های بزرگ امری معمول است. در شب پیش از عید تجلی، خانواده‌هایی که کودک دارند معمولاً لیوانی کوچک شراب و بشقابی با چند تکه غذا، غالباً خوراک‌های محلی یا ناحیه‌ای، برای بئفانا می‌گذارند.
محلی یا ناحیه‌ای، برای بئفانا می‌گذارند. ممنوعیت. در سال ۱۹۷۷، دولت ایتالیا، به ریاست جولیو آندرئوتی، نخست‌وزیر وقت، عید تجلی مسیح را به عنوان یک تعطیل عمومی ملی، به همراه چندین جشن دیگر در برنامه، لغو کرد تا اقتصاد رو به زوال کشور را تقویت کند. تا همین اواخر، عید تجلی مسیح «با شکوه بیشتری نسبت به کریسمس جشن گرفته می‌شد» و ایتالیایی‌ها آن را «کریسمس کوچک» نیز می‌نامیدند. پاپ پل ششم در یک سخنرانی عمومی با تاسف گفت: «بی‌فانا، او یک پناهنده است. او اکنون در اولین یکشنبه پس از عیدی که عید خودش بود، به دنبال
اولین یکشنبه پس از عیدی که عید خودش بود، به دنبال سرپناه می‌گردد.» این تعطیلات عمومی در سال ۱۹۸۵ دوباره برقرار شد. آداب و رسوم معاصر. بفانا در سراسر ایتالیا جشن گرفته می‌شود، و به یک نماد ملی تبدیل شده است. در مناطق مارکه، اومبریا و لاتزیو، مجسمه او با ایالت‌های پاپ مرتبط است، جایی که تجلی عیسی مسیح بیشترین اهمیت را داشته است. تصور می‌شود که اوربانیا خانه رسمی او باشد. هر ساله جشنواره بزرگی برای جشن گرفتن این تعطیلات برگزار می‌شود. حدود ۳۰۰۰۰ تا ۵۰۰۰۰ نفر در این جشن‌ها شرکت می‌کنند. صدها بفانا حضور دارند
در این جشن‌ها شرکت می‌کنند. صدها بفانا حضور دارند که از برج اصلی آویزان هستند. آنها شعبده‌بازی می‌کنند، می‌رقصند و به همه کودکان خوشامد می‌گویند. به‌طور سنتی، همه کودکان ایتالیایی ممکن است انتظار داشته باشند که در جوراب‌هایشان یک تکه «زغال سنگ» (در واقع آب‌نبات که با رنگ خوراکی سیاه شده است) پیدا کنند، زیرا هر کودکی حداقل گاهی اوقات در طول سال بدرفتاری کرده است. امروزه سه مکان در ایتالیا با سنت بفانا مرتبط هستند: در سایر نقاط جهان که جامعه‌ای پویا و پرجنب‌وجوش از ایتالیایی‌ها وجود دارد، سنت‌های مربوط به
از ایتالیایی‌ها وجود دارد، سنت‌های مربوط به بفانا ممکن است رعایت و با جامعه گسترده‌تر به اشتراک گذاشته شود یا جشن گرفته شود. به عنوان مثال، در تورنتو، کانادا، هر ساله در ماه دسامبر، یک گروه کر بفانا در انقلاب زمستانی ظاهر می‌شود تا در رژه جشنواره نور بازار کنزینگتون آواز بخواند. زنان، مردان و کودکانی که لباس‌های بفانا و بینی خود را پوشیده‌اند، آهنگ‌های عاشقانه می‌خوانند تا خورشید را به بازگشت خود فرا بخوانند. جادوگران آوازخوان در خیابان جمع می‌شوند تا به کودکان آب‌نبات بدهند، با موسیقی آکاردئون بخندند و
کودکان آب‌نبات بدهند، با موسیقی آکاردئون بخندند و جیغ بزنند و با هر آهنگ قابل تصوری آواز بخوانند، زیرا شرکت‌کنندگان خوشحال در رژه به این صدای ناهنجار می‌پیوندند. گاهی اوقات، بفاناها با شرکت‌کنندگان در رژه می‌رقصند و هنگام عبور از کنارشان، مشتاقان را گرد و غبار می‌کنند. اشعار و ترانه‌ها. اشعاری دربارهٔ بفانا وجود دارد که در نسخه‌های کمی متفاوت در سراسر ایتالیا شناخته شده‌اند. در اینجا یکی از نسخه‌ها آمده است:بفانا در شب می‌آید، با کفش‌هایی سراسر پاره، با جامه‌ای به سبک رومی، زنده باد، زنده باد بفانا!روایت
به سبک رومی، زنده باد، زنده باد بفانا!روایت دیگری در شعری از جووانی پاسکولی آمده است:می‌آید، می‌آید بفانا، از کوه‌ها می‌آید در نیمه‌شب، چه خسته است! او را دربر گرفته است برف و یخ و باد شمالی. می‌آید، می‌آید بفانا.
کارتر بارون (; – ) بازیکن فوتبال آمریکایی اهل ایالات متحده آمریکا بود. فوتبال دانشگاهی. کارتر بارون یکی از سه برادر فوتبالیست تیم‌های بیل الکساندر فوتبال جورجیا تک یلو جکتس بود، جوان‌تر از رد بارون و مسن‌تر از پت بارون. کارتر در سال 1926 به عنوان تمام جنوب هافبک انتخاب شد. در نهایت، مصدومیت زانو به دوران فوتبال او پایان داد. کارتر همچنین در تیم‌های بیسبال، بسکتبال و لاکراس بازی کرد.
تئاتر اورفیوم ()، یک سالن تئاتر با ظرفیت ۲۳۰۸ نفر که در فهرست ملی اماکن تاریخی ثبت شده است، در مرکز شهر ممفیس، تنسی، در گوشه جنوب غربی تقاطع خیابان‌های اصلی جنوبی و بیل واقع شده است. اورفیوم، به همراه مرکز هنرهای نمایشی و آموزشی هالوران، گروه تئاتر اورفیوم را تشکیل می‌دهند، یک شرکت غیرانتفاعی تحت حمایت جامعه که این سالن‌ها را اداره و نگهداری می‌کند و برنامه‌های آموزشی ارائه می‌دهد.
فاطمه سعید البَقّالی (۱ ژانویه ۱۹۷۴ – ۲۷ مارس ۲۰۲۴) خوشنویس، طراح و هنرمند تجسمی اماراتی بود. او نخستین زن خلیجی اماراتی بود که در خطوط نَسخ، ثُلُث، دیوانی و دیوانی جَلی گواهی دریافت کرد. زندگی و پیشه. در سال ۱۹۷۴ در دبی به دنیا آمد. علاقه او به خوشنویسی عربی از دوران ابتدایی آغاز شد. او خوشنویسی عربی را در مؤسسه خوشنویسی عربی و هنر اسلامی از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۸ آموخت. پس از آن، دانش خود را در زمینه فنون خوشنویسی و تزئینات آن گسترش داد و بین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۱ به تحصیل بیشتر پرداخت. برای چهار سال، از ۲۰۰۱ تا
به تحصیل بیشتر پرداخت. برای چهار سال، از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۵، زیر نظر صلاح‌الدین شیرزاد به مطالعهٔ هنر خوشنویسی و تزئینات خاص آن پرداخت. استاد حسن جلّبی و داوود بکتاش نقش بزرگی در تقویت استعدادش داشتند. آثار خوشنویسی و هنری فاطمه البقّالی با هماهنگی و دقت بسیار همراه بوده و بر ادغام عنصر معنوی و هنر خوشنویسی عربی تأکید داشت. این آثار همچنین از حس و روحیه‌ای عمیق برخوردار بودند که از معانی قرآنی تأثیر گرفته شده بود. فاطمه سعید البقّالی در نمایشگاه‌ها و محافل هنری بین‌المللی بسیاری شرکت داشت. از جمله نمایشگاه
بین‌المللی بسیاری شرکت داشت. از جمله نمایشگاه بین‌المللی خوشنویسی عربی دبی، نمایشگاه خوشنویسی عربی معاصر در آلمان، و نمایشگاه‌های «زیبایی‌شناسی خوشنویسی عربی» و «هنرهای اسلامی» که توسط گالری آرا با همکاری مرکز خوشنویسی دبی برگزار شده بود. در سال ۲۰۰۱، او موفق شد رتبهٔ اول در مسابقهٔ خوشنویسی عربی مرکز نوآوری مدرن – دبی را کسب کند. در سال ۲۰۰۲، جایزهٔ العُوِیس را به‌عنوان بهترین اثر هنری جوانان در زمینهٔ خوشنویسی عربی دریافت کرد و برنده جایزه العویس و جایزه زنان امارات در هنر و ادبیات نیز شد. در سال ۲۰۰۴،
زنان امارات در هنر و ادبیات نیز شد. در سال ۲۰۰۴، مقام اول را با کسب جایزهٔ خوشنویسی عربی (جایزه زن اماراتی در هنر و ادبیات) حفظ کرد و در سطح بین‌المللی نیز موفق شد جایزهٔ نمادین در خط دیوانی را در هفتمین مسابقه بین‌المللی هنر خوشنویسی که در ترکیه برگزار شد، به دست آورد. فاطمه البقالی در سال ۲۰۱۰ به‌عنوان نخستین خوشنویس خلیجی که در خطوط ثلث و نسخ مدرک رسمی از کشور ترکیه دریافت کرده بود، شناخته شد.او عضو انجمن هنرهای تجسمی امارات بود. فاطمه سعید البقّالی در ۲۷ مارس ۲۰۲۴ در سن پنجاه سالگی درگذشت.
تدوین تداومی () تدوین فیلم براساس توالی رویدادهای داستان، روشی در ساخت فیلم و ویدئو است که در آن نماهای مرتبط یا بخش‌های مختلف یک نما به ترتیبی کنار هم قرار می‌گیرند که بیننده احساس کند داستان به‌طور پیوسته در زمان و مکان ادامه دارد. این روش که به آن «برش برای تداوم» هم گفته می‌شود، بیشتر در فیلم‌های داستانی بلند استفاده می‌شود. در این شیوه، هدف این است که بیننده بدون احساس بریدگی یا پرش، روند طبیعی داستان را دنبال کند. این روش را می‌توان در برابر رویکردهایی مثل مونتاژ قرار داد؛ در مونتاژ، تدوینگر عمداً
مثل مونتاژ قرار داد؛ در مونتاژ، تدوینگر عمداً نماهای گوناگون و حتی بی‌ربط را کنار هم می‌گذارد تا در ذهن بیننده ارتباط‌ها و معناهای تازه‌ای شکل بگیرد، نه لزوماً تداوم روایی. وقتی این اصطلاح دربارهٔ سینمای کلاسیک هالیوود به‌کار می‌رود، گاهی از آن با عنوان «تداوم کلاسیک» یاد می‌شود. ایدهٔ اصلی تدوین تداومی، ایجاد ارتباط روان بین فیلم‌ساز و تماشاگر است. فیلم‌ساز می‌خواهد توجه بیننده را روی بخش‌های مهم صحنه که برای داستان ضروری‌اند متمرکز کند، و در مقابل، بیننده باید فعالانه دنبال سرنخ‌های داستانی روی پرده
باید فعالانه دنبال سرنخ‌های داستانی روی پرده بگردد تا فیلم را کامل بفهمد. برای رسیدن به این هدف، تدوین تداومی از مجموعه‌ای از قواعد عملی استفاده می‌کند که با آزمون و خطا شکل گرفته‌اند و به «قواعد تداوم» معروف‌اند. این قواعد با شیوهٔ طبیعی درک زمان، مکان و حرکت توسط تماشاگر هماهنگ هستند و باعث می‌شوند روایت فیلم روان و قابل‌فهم به نظر برسد.
ویرجینیا تونلی (کاستنوو دل فریولی، ۱۳ نوامبر ۱۹۰۳ - تریسته، ۲۹ سپتامبر ۱۹۴۴) یک پارتیزان ایتالیایی بود. او توسط فاشیست‌ها در اردوگاه کار اجباری ریسیرا دی سن سابّا زنده زنده سوزانده شد و پس از مرگ به او مدال طلای شجاعت نظامی اعطا شد. زندگی‌نامه. تونلی در خانواده‌ای فقیر به دنیا آمد. پدرش، آجرکار، که از هفت فرزند حمایت می‌کرد، در سال ۱۹۱۵ بر اثر تیفوس درگذشت. ویرجینیا ابتدا به عنوان خیاط و سپس به عنوان پرستار در بیمارستان کودکان ونیز مشغول به کار شد. در سال ۱۹۳۰ او به حزب کمونیست ایتالیا پیوست که در آن زمان
او به حزب کمونیست ایتالیا پیوست که در آن زمان به دلیل تسلط فاشیسم مخفیانه فعالیت می‌کرد. در سال ۱۹۳۳ او به تولون فرانسه مهاجرت کرد. در سال ۱۹۳۷ با پیترو زامپولو، یکی از اعضای حزب که برای حمایت از جمهوری به اسپانیا در تیپ‌های بین‌المللی رفته بود، ازدواج کرد. در آنجا زخمی شد، به ایتالیا بازگردانده شد و زندانی شد. در تولون، تونلی، که به یک انقلابی حرفه‌ای تبدیل شده بود، میزبان چندین رفیق بود که بین ایتالیا، فرانسه و اسپانیا دررفت و آمد بودند. از جمله مشهورترین آنها می‌توان به جورجیو آمندولا، جوزپه دوزا،
آنها می‌توان به جورجیو آمندولا، جوزپه دوزا، جیانکارلو پاژتا و امیلیو سرنی اشاره کرد. در ماه‌های اولیه سال ۱۹۴۳، که فاشیسم اکنون در تنگنا قرار داشت، رهبری حزب از او خواست تا برای انجام تبلیغات و اقدامات اعتراضی به کاستلنوو بازگردد. در یکی از این اقدامات، در ۱۴ ژوئن، او دستگیر شد، اما سقوط رژیم او را به آزادی بازگرداند. با اشغال آلمان پس از آتش‌بس ۸ سپتامبر و با ایجاد جمهوری اجتماعی ایتالیا (جمهوری سالو)، تونلی مجبور شد به زندگی مخفی روی آورد و با "نام مستعار" «لوئیزا» به‌طور فعال در جنبش مقاومت ایتالیا
«لوئیزا» به‌طور فعال در جنبش مقاومت ایتالیا فعالیت کند. وظیفه او پخش مطالب تبلیغاتی و جمع‌آوری و تحویل مطالب برای حمایت از تشکل‌های پارتیزانی فعال در ونتو و فریولی بود. در ۱۹ سپتامبر ۱۹۴۴، در حالی که او به همراه همکارش، ویلما تومینز پادوان، در حال انتقال اسناد از اودین به تریسته بود، توسط فاشیست‌ها دستگیر و زندانی شد. او به مدت ده روز به طرز وحشیانه‌ای شکنجه شد تا اطلاعات به دست آورد، اما فایده‌ای نداشت. سپس او را به اردوگاه کار اجباری ریسیرا دی سن سابّا بردند و در ۲۹ سپتامبر زنده زنده سوزاندند. بقایای او
و در ۲۹ سپتامبر زنده زنده سوزاندند. بقایای او هرگز پیدا نشد. در ۲۵ ژانویه ۱۹۷۱، پس از مرگ، مدال طلای شجاعت نظامی به او اعطا شد.
توسکا بوکارلی مارتینی (؛ ۴ اکتبر ۱۹۲۲–۱۰ ژانویه ۲۰۰۰) یک پارتیزان و سیاستمدار ایتالیایی اهل فلورانس بود. در طول جنگ داخلی ایتالیا، او به گروه میهن‌پرستان ایتالیا (جی ای پی)، یک سازمان پارتیزانی کمونیست که در برابر جمهوری سوسیالیستی فاشیستی ایتالیای موسولینی مقاومت می‌کرد، پیوست. او بعداً از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۰ به عنوان عضو شورای شهر فلورانس خدمت کرد. فعالیت حزبی. در ۸ فوریه ۱۹۴۴، بوکارلی و رفیقش از جی ای پی، آنتونیو ایگنستی، تلاش کردند بار پاسکوفسکی را که محل رفت و آمد اعضای حزب فاشیست و سربازان نازی بود،
رفت و آمد اعضای حزب فاشیست و سربازان نازی بود، بمب‌گذاری کنند. با این حال، فیوز عمل نکرد و پوشش آنها منفجر شد. اینگستی موفق به فرار شد، اما بوکارلی توسط نیروهای ماریو کاریتا دستگیر و شکنجه شد. او بعداً به ویلا تریسته و بعداً به صومعه سانتا وردیانا، جایی که دیگر ضد فاشیست‌ها در آنجا نگهداری می‌شدند، برده شد. در ۹ ژوئیه ۱۹۴۴، او به همراه ۱۶ نفر دیگر توسط یک تیم جی ای پی به رهبری برونو فانچیولاچی و الیو کیانزی از سانتا وردیانا نجات یافت. در طول اسارت و در نتیجه روش‌های شکنجه بدنام کاریتا، او دچار آسیب کبدی شد
روش‌های شکنجه بدنام کاریتا، او دچار آسیب کبدی شد که تا آخر عمر بر سلامت او تأثیر گذاشت. در واقع، فانچیولاچی و کیانزی کمتر از یک هفته بعد توسط کاریتا در ویلا تریسته دستگیر و شکنجه شدند، کیانزی زیر شکنجه و فانچیولاچی در حین تلاش برای فرار درگذشت. پس از جنگ. در ۱۶ اکتبر ۱۹۴۴، بوکارلی با روبرتو مارتینی، یکی از پارتیزان‌های دیگر، ازدواج کرد. او از او صاحب دو فرزند شد: ماریو در سال ۱۹۵۳ و مارگاریتا در سال ۱۹۵۵. پس از جنگ، روبرتو مارتینی از آوریل ۱۹۴۷ تا ژوئن ۱۹۵۱ شهردار شهر کوچک اسکاندیچی در توسکانی شد. او در
شهردار شهر کوچک اسکاندیچی در توسکانی شد. او در فیلم "«زنان مقاومت»" () ساخته لیلیانا کاوانی در سال ۱۹۶۵ ظاهر شد). بوکارلی خود از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۰ به عنوان عضوی از حزب کمونیست ایتالیا به عنوان عضو شورای شهر فلورانس خدمت کرد. او در سال ۱۹۹۵ اسناد همسرش را به بایگانی شهر اهدا کرد. پس از مرگ او در سال ۲۰۰۰، تالار شورای ناحیه ۴ در به افتخار او نامگذاری شد.
لوئیجی پینتور (زاده ۱۸ سپتامبر ۱۹۲۵ – درگذشته ۱۷ مه ۲۰۰۳) یک سیاستمدار و روزنامه‌نگار ایتالیایی بود. اوایل زندگی، تحصیلات و جنگ جهانی دوم. پینتور پس از گذراندن دوران کودکی خود در کالیاری و اخذ مجوز دبیرستان، با شروع جنگ جهانی دوم، ساردینیا را به همراه مادر و دو خواهرش به مقصد رم ترک کرد، و در آنجا، اندکی پس از آن، از مرگ پدرش مطلع شد. او در سال ۱۹۴۳ به عنوان عضوی از گروه‌های اقدام میهن‌پرستانه به جنبش مقاومت ایتالیا پیوست، پس از آنکه فهمید برادرش جیامه پس از پا گذاشتن روی مین کشته شده است. در ۱۴ مه ۱۹۴۴،
از پا گذاشتن روی مین کشته شده است. در ۱۴ مه ۱۹۴۴، پینتور توسط فاشیست‌ها دستگیر، شکنجه و در رجینا کوئلی زندانی شد و منتظر حکم اعدام بود. خوشبختانه، پینتور یک ماه بعد در جریان آزادسازی رم آزاد شد. شغل. پس از پایان جنگ، پینتور فعالیت روزنامه‌نگاری خود را در "روزنامه وحدت" آغاز کرد و به عنوان سردبیر مشترک نسخه رومی آن مشغول به کار شد. او در سال ۱۹۶۵ این روزنامه را ترک کرد. پینتور، عضو حزب کمونیست ایتالیا، به جناح چپ حزب به رهبری پیترو اینگرائو بسیار نزدیک بود و با پروژه جورجیو آمندولا برای اتحاد حزب کمونیست
و با پروژه جورجیو آمندولا برای اتحاد حزب کمونیست ایتالیا با دیگر احزاب چپ میانه مخالف بود. پس از انتخابات ۱۹۶۸، پینتور به عنوان نماینده مجلس نمایندگان حزب کمونیست ایتالیا (پی سی ای) انتخاب شد، که پس از حمله اتحاد جماهیر شوروی به چکسلواکی در سال ۱۹۶۸ از آن خارج شد. در سال ۱۹۶۹، پینتور به همراه لوسیو مگری، روسانا روساندا و لوسیانا کاستلینا، یکی از بنیانگذاران روزنامه چپ‌گرای "«ایل مانیفست»" بود، جایی که بعداً از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۵، از ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۸ و دوباره از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۵ به عنوان سردبیر منصوب شد. در دهه ۱۹۸۰،
تا ۱۹۹۵ به عنوان سردبیر منصوب شد. در دهه ۱۹۸۰، پس از عضویت در حزب وحدت پرولتاریا (PdUP)، پینتور دوباره در انتخابات ۱۹۸۷ به عنوان نماینده مستقل در فهرست پی سی ای به مجلس نمایندگان انتخاب شد و به گروه پارلمانی چپ مستقل پیوست. پس از پایان دوران سیاسی خود، پینتور تا زمان مرگش در ۱۷ مه ۲۰۰۳، در سن ۷۷ سالگی، به نوشتن برای "ایل مانیفست" ادامه داد.