payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به کار شد. او در جنگ جهانی اول به عنوان ستوان دوم خدمت کرد و در ژوئیه ۱۹۱۸ به خاطر فعالیت‌هایش در جنگ توسط پادشاه ایتالیا مدال گرفت. او یکی از بنیان‌گذاران حزب کنش در ساردینیا بود. در ۱۹۲۳ او در بانک زمین ساردینیا شروع به کار کرد و در ۱۹۴۵ به معاون مدیرکل آن منصوب شد. در ۱۹۲۵ به رم رفت و با روزنامه‌هایی چون "ایل موندوی" و "ایل بکو جیالو" همکاری کرد. در ۱۹۲۹ همراه با ریکاردو بائر، اوگو لا مالفا و رافائل ماتیولی در تأسیس جنبش مقاومت ضد فاشیستی جیستیزیا ئه لیبرتا (GL) مشارکت داشت. در ۱۹ نوامبر ۱۹۴۳ توسط
لیبرتا (GL) مشارکت داشت. در ۱۹ نوامبر ۱۹۴۳ توسط شوتزاشتافل دستگیر و در زندان رجینا کوئلی زندانی شد. او به کمک همسرش اینس، که در مبارزه مخفی علیه ایتالیای فاشیستی فعال بود، از زندان گریخت. به همین دلیل از قربانی شدن در کشتار آردئاتینه که چند روز بعد در ۲۴ مارس ۱۹۴۴ رخ داد نجات یافت. او در ژوئن ۱۹۴۴ به کابینه ایوانو بونومی به عنوان وزیر دارایی پیوست و تا دسامبر همان سال در این سمت باقی ماند. از اول مارس تا ۱۰ دسامبر ۱۹۴۵، سیلینتی به عنوان کمیسر بانکا آی‌ام‌آی کار کرد و سپس رئیس آن شد. همان سال عضو شورای ملی
کار کرد و سپس رئیس آن شد. همان سال عضو شورای ملی شد. افزون بر این، در سپتامبر ۱۹۴۵ به ریاست انجمن بانکداری ایتالیا منصوب شد و تا سال ۱۹۷۱ این سمت را بر عهده داشت. زندگی شخصی و مرگ. سیلینتی در سپتامبر ۱۹۲۴ با اینس برلینگوئر، خواهر سیاستمدار ماریو برلینگوئر، ازدواج کرد. آنها یک پسر و سه دختر داشتند: سرجیو (۱۹۲۶–۲۰۲۰)، لینا، لورا و فرانچسکا. سیلینتی در ۵ آوریل ۱۹۷۱ در رم درگذشت.
پناهگاه بانوی ما در پولزی، که به نام پناهگاه سانتا ماریا دی پولسی یا بانوی کوهستان نیز شناخته می‌شود، یک پناهگاه مسیحی در قلب کوه‌های آسپرومونته، نزدیک سنت لوک در کالابریا، جنوب ایتالیا است. این مکان در سال ۱۱۴۴ توسط راجر دوم تأسیس شد. کلیسا و صومعه در پایین یک دره با ارتفاع ۸۶۵ متر و در محاصره کوه‌های بلند در سمت شرقی مونتالتو (۱٬۹۵۵ متر)، بلندترین قله آسپرومونته، واقع شده‌اند. رسیدن به این پناهگاه دشوار است و تا چند سال پیش، تنها با پای پیاده می‌شد به پولزی رسید. صومعه و کلیسا. این پناهگاه یک صومعه راهبان
رسید. صومعه و کلیسا. این پناهگاه یک صومعه راهبان باسیلیایی است – یکی از معدود صومعه‌های بازمانده در کالابریا. کلیسا دارای سه ناو است؛ ناو مرکزی سقف شش‌ضلعی کلاسیک دارد که با ورقه‌های طلای خالص تزئین شده است. قوس‌ها که بر روی ستون‌های مستحکم استوار هستند، توسط صنعتگران محلی با گچ‌بری‌های زیبا تزئین شده و صحنه‌های نقاشی شده روی دیوارها زندگی و معجزات مریم مقدس را به تصویر می‌کشند. مجسمه اصلی مریم در قرن ۱۶ توسط یک هنرمند سیسیلی از توفا تراشیده شده و رنگ‌آمیزی شده است؛ چشمان سیاه و سفید آن به گونه‌ای طراحی
شده است؛ چشمان سیاه و سفید آن به گونه‌ای طراحی شده‌اند که بیننده را دنبال می‌کنند. مجسمه دوم بانوی کوهستان در یک طاقچه مرمری سفید نگهداری می‌شود. هر سال در روز ۲ سپتامبر، روز جشن او، مجسمه توسط تعداد زیادی از مردم در مراسم عبور حمل می‌شود. هر پنجاه سال یک رویداد ویژه در پولزی برگزار می‌شود: تاج‌گذاری مجسمه مریم بر روی محراب اصلی که اولین بار در سال ۱۸۶۰ توسط پدر ارشد، دومینکو فرا، به مناسبت سیصدمین سال ورود مجسمه به پناهگاه انجام شد. فرقه و زیارت. ریشه‌های پرستش در پولزی به پیش از دوران قرون وسطی
ریشه‌های پرستش در پولزی به پیش از دوران قرون وسطی بازمی‌گردد، به اعتقاد باستان‌شناسان. آن‌ها پیناکس‌ها یا آثار سفالی نذرگونه‌ای از دوران پیش از روم پیدا کرده‌اند که توسط ساکنان مستعمره یونانی لوکری ساخته شده‌اند و نشان‌دهنده وجود یک فرقه باروری زنان مرتبط با پرسفونه است. پس از ورود مسیحیت به ایتالیا، راهبان باسیلی در قرن ۷ یک صومعه برای برگزاری مراسم یونانی در تجلیل از مریم تأسیس کردند تا اینکه کلیسای کاتولیک رومی آن‌ها را اخراج کرده و مناسک لاتین را در اواخر قرن ۱۵ اعمال کرد. زیارتگاه پولزی سابقه‌ای کهن
قرن ۱۵ اعمال کرد. زیارتگاه پولزی سابقه‌ای کهن دارد و همچنان اهمیت زیادی دارد. زائرانی از سراسر کالابریا و شرق سیسیل برای احترام به مریم به اینجا می‌آیند و معتقدند باید حداقل یک بار در زندگی به این مکان رجوع کنند. برخی هنگام آمدن به پولزی احساس می‌کنند وارد یک «مرز جدید» شده‌اند. زائران از ژوئن تا نوامبر می‌آیند، اما جمعیت بین ۳۰ آگوست و ۲ سپتامبر به بیش از ۵۰٬۰۰۰ نفر می‌رسد. مردم آسپرومونته و مهاجران از کالابریا و مسینا نیز به این زیارتگاه احترام می‌گذارند. بسیاری از عناصر این زیارتگاه ریشه در مراسم فرهنگ
بسیاری از عناصر این زیارتگاه ریشه در مراسم فرهنگ Magna Græcia دارد و آثار آن هنوز در روح و زبان کالابریا دیده می‌شود؛ افراد مسن در روستاهای اطراف هنوز به گریکو سخن می‌گویند. تا مدت‌ها، هنگام بردن مجسمه در مراسم عبور، دانه و گل به اطراف آن پرتاب می‌شد که باقی‌مانده‌ای از پرستش دیمتر و پرسفونه و نماد پیوند بین باروری انسان و زمین است. مراسم با قربانی کردن بز و پختن گوشت آن همراه است و اجرای وحشیانه تارانتلا، رقص محلی، که نمادی باستانی و جهانی برای تجلیل از خدایان است، بخش مهمی از این مراسم است. زائران به
خدایان است، بخش مهمی از این مراسم است. زائران به پولزی می‌آیند تا دعا کنند، شکر کنند، درخواست داشته باشند و همچنین آزاد باشند، با هم باشند، برقصند، آواز بخوانند و گوشت بز بخورند. در سال‌های اخیر، مقامات کلیسا تغییرات زیادی در آیین‌ها و مناسک سنتی اعمال کرده‌اند تا همه مظاهر باور مردمی را هم‌سطح و نرمال کنند. رویداد فرهنگی. علاوه بر جنبه مذهبی، جشن پولزی یک رویداد فرهنگی مهم برای موسیقی و رقص محلی است. قبل از ساخت جاده به پولزی، مردم ساعت‌ها یا حتی روزها پیاده می‌رفتند. در طول زیارت، مردم در مسیر
روزها پیاده می‌رفتند. در طول زیارت، مردم در مسیر می‌رقصیدند. زنان معمولاً وعده می‌دادند که در مسیر برقصند تا لطفی درخواست کنند یا شکرگزاری کنند. به گفته نویسنده کالابریایی کورادو آلوارو در کتاب خود ‘Calabria’ در ۱۹۳۱: «دختران در طول مسیر می‌رقصند و شب و روز برای مدت زمانی که وعده داده‌اند ادامه می‌دهند تا خسته شده یا به دیوار تکیه کنند در حالی که پاهایشان هنوز در حال حرکت است.» جشن پولزی شبیه مراسم‌های غمگین دیگر نبود که بیماران و ناتوانان به دنبال ترحم و کمک بودند. بیشتر شبیه یک بزم دینی بزرگ و جشن
و کمک بودند. بیشتر شبیه یک بزم دینی بزرگ و جشن دیونیزی بود که مردم مانند یک پیک‌نیک عظیم در کوه‌ها جمع می‌شدند، غذا می‌خوردند، کمی دعا می‌کردند و بیش از همه می‌رقصیدند. به گفته فرانچسکو پری در کتاب ‘Enough of Dreams’ (۱۹۲۹): «کاروان‌ها از هر نقطه دره می‌آمدند، مردم آواز می‌خواندند و صداهای کوتاه و بلند ‘Viva Maria’ می‌گفتند و به‌طور مداوم شلیک می‌کردند. میان جمعیت اطراف پناهگاه و جنگل مجاور، تیراندازی بی‌وقفه بود … و بر همه این هرج و مرج چندصدایی، موسیقی ترکیبی از فلوت، هارمونیکا، ویولن، گیتار و دف باسکی
از فلوت، هارمونیکا، ویولن، گیتار و دف باسکی به گوش می‌رسید.» شرکت‌کنندگان جشن چند روزی در اطراف پناهگاه می‌ماندند و در دره اردو می‌زدند. جشن معاصر بسیار متفاوت است. پیاده‌روی طولانی تقریباً حذف شده و کسی در مسیر نمی‌رقصد. مردم اکنون با خودرو و عمدتاً کامیون به پناهگاه می‌روند و سفر با صدای سرودهای مذهبی از بلندگوهای قابل حمل همراه است. اکثر افراد پس از رسیدن به کلیسا و انجام دعاهای شکرگزاری، بازمی‌گردند و بیشتر تنها در روز مراسم عبور شرکت می‌کنند. 'Ndrangheta sanctuary. سران شبکه جنایی کالابریا، هر ساله
sanctuary. سران شبکه جنایی کالابریا، هر ساله جلساتی به نام "crimini" در پناهگاه بانوی ما در پولزی برگزار می‌کنند. از سال ۱۹۰۳، کاپیتان کارابینیری جوزپه پتلا گزارش داده که چند گروه جنایی در این زیارتگاه دیدار کرده‌اند.چزاره پُلیفْرونی – عضو سابق که شاهد دولت شد – در این جلسات، هر رئیس «باید گزارش تمام فعالیت‌های سال و مهم‌ترین رویدادهای قلمرو خود مانند آدم‌ربایی‌ها، قتل‌ها و غیره» را ارائه دهد. رئیس که هر سال انتخاب می‌شود، مسئول برگزاری جلسات است اما قدرت او در کنترل نزاع‌های خانوادگی یا اعمال خشونت محدود
در کنترل نزاع‌های خانوادگی یا اعمال خشونت محدود است. در سال ۱۹۶۹ پلیس جلسه‌ای به ناماجلاس مونتالتو نزدیک پناهگاه را هدف قرار داد و بیش از ۷۰ نفر از 'ndranghetisti را دستگیر کرد، در حالی که دیگران فرار کردند. اهمیت این جلسه برای اتحاد کل 'Ndrangheta مدتی دست‌کم گرفته شد. روسای خارج از کالابریا، از کانادا و استرالیا، به جلسات پاییزی پناهگاه پولزی می‌آیند، نشانه‌ای که 'ndrine' در سراسر جهان خود را بخشی از یک کل می‌دانند. در سال ۲۰۰۷، به دلیل ترس و تنش‌های ناشی از نزاع سن لوکا بین دو گروه رقیب 'Ndrangheta از
از نزاع سن لوکا بین دو گروه رقیب 'Ndrangheta از سان لوکا، تعداد کمتری در جشن مذهبی حضور داشتند.
آلتیرو اسپینلی (۱۹۰۷ – ۱۹۸۶) یک سیاستمدار، نظریه‌پرداز سیاسی و فدرالیست اروپایی اهل ایتالیا بود که به عنوان یکی از پیشگامان اتحادیه اروپا شناخته می‌شود. اسپینلی در جوانی کمونیست و فعال ضد فاشیست بود و ده سال توسط رژیم ایتالیا فاشیست زندانی شد. پس از ناامیدی از استالینیسم، در ۱۹۳۷ از حزب کمونیست ایتالیا جدا شد. او در دوران جنگ جهانی دوم در جزیره ونتوتنه زندانی شد و همراه با دیگر سوسیالیست دموکراتیکها، منشور "برای اروپایی آزاد و متحد" (معروف به منشور ونتوتنه) را تدوین کردند که پیش‌زمینه‌ای برای فرآیند ادغام
را تدوین کردند که پیش‌زمینه‌ای برای فرآیند ادغام اروپا محسوب می‌شود. اسپینلی نقش برجسته‌ای در تأسیس جنبش فدرالیست اروپایی داشت و در دهه‌های اولیه پس از جنگ جهانی دوم بر ادغام اروپا تأثیرگذار بود. بعدها در دهه ۱۹۸۰ به بازراه‌اندازی این فرآیند کمک کرد. تا زمان مرگش، او شش سال عضو کمیسیون اروپا و ده سال عضو پارلمان اروپا بود. ساختمان اصلی پارلمان اروپا در بروکسل به نام او نام‌گذاری شده است. دوران کودکی. اسپینلی در رم به دنیا آمد و فرزند پدری سوسیالیست بود. او در ۱۷ سالگی، در ۱۹۲۴ به حزب کمونیست ایتالیا پیوست.
۱۷ سالگی، در ۱۹۲۴ به حزب کمونیست ایتالیا پیوست. پس از ورود به روزنامه‌نگاری رادیکال، در ۱۹۲۷ دستگیر شد و ده سال زندانی و شش سال در تبعید بود. در ژوئن ۱۹۳۹، او همراه با حدود ۸۰۰ مخالف سیاسی دیگر در جزیره ونتوتنه (در لازیو) محبوس شد و در فعالیت‌های مخفی حزب کمونیست ایتالیا مشارکت یافت. در ۱۹۳۷، او به دلیل مخالفت با استالینیسم، تضعیف ایدئولوژی بلشویک و حمایت از تروتسکیسم از حزب اخراج شد. منشور ونتوتنه. در ژوئن ۱۹۴۱، اسپینلی همراه با زندانی دیگر ارنستو روسی، منشور منشور ونتوتنه را تکمیل کردند. این منشور
منشور منشور ونتوتنه را تکمیل کردند. این منشور استدلال می‌کرد که اگر مبارزه علیه قدرت‌های فاشیست موفق شود، بیهوده خواهد بود اگر تنها منجر به بازگرداندن نظام قدیمی کشورهای مستقل اروپایی شود، زیرا این وضعیت دوباره جنگ را به دنبال خواهد داشت. این سند خواستار ایجاد یک فدراسیون اروپایی توسط قدرت‌های دموکراتیک پس از جنگ شد. به دلیل نیاز به پنهان‌کاری و کمبود منابع، منشور روی کاغذ سیگار نوشته شد و در ته قوطی‌ای مخفی قرار گرفت و توسط اُرسولا هیرشمان به سرزمین اصلی منتقل شد. سپس در مقاومت ایتالیا پخش شد و بعداً به
منتقل شد. سپس در مقاومت ایتالیا پخش شد و بعداً به عنوان برنامه جنبش فدرالیست اروپایی پذیرفته شد. جلسهٔ بنیان‌گذاری به طور مخفی در میلان در ۲۷/۲۸ اوت ۱۹۴۳ برگزار شد. این منشور در دیگر جنبش‌های مقاومت در پایان جنگ به طور گسترده‌ای منتشر شد. رهبران مقاومت از چند کشور در ۱۹۴۴ به طور مخفی در ژنو دیدار کردند که اسپینلی در آن حضور داشت. منشور پیشنهاد ایجاد فدراسیون اروپایی را مطرح کرد تا کشورهای اروپایی به گونه‌ای به هم متصل شوند که دیگر نتوانند با یکدیگر جنگ کنند. منشور، سرمایه‌داری امپریالیستی و جنگ‌های جهانی
منشور، سرمایه‌داری امپریالیستی و جنگ‌های جهانی را محکوم کرد و اعلام کرد که انقلاب اروپایی باید سوسیالیسم باشد و هدف آن رهایی طبقه کارگر و فراهم کردن شرایط زندگی انسانی‌تر برای آنهاست. با این حال، از فرمول‌بندی‌های ایدئولوژیک سوسیالیسم صرف و مالکیت خصوصی افراطی حمایت نمی‌کرد و معتقد بود مالکیت خصوصی باید مورد اصلاح، محدودیت و بررسی موردی قرار گیرد. طرفدار فدرالیسم. پس از جنگ، اسپینلی با رهبری جنبش فدرالیست اروپایی نقش پیشگامانه‌ای در مراحل اولیه ادغام اروپا داشت، روش‌های گام به گام و سلطه بین‌دولتی را نقد
داشت، روش‌های گام به گام و سلطه بین‌دولتی را نقد کرد و معتقد بود که احیای کشورهای مستقل بدون هیچ پیوند مشترکی به جز OEEC و شورای اروپا تنها نمادین است. حتی جامعه زغال و فولاد اروپا نیز محدود بود. MFE معتقد بود دولت‌ها بدون فشار عمومی قدرت ملی خود را رها نخواهند کرد و خواستار تشکیل یک مجمع مؤسسان اروپایی برای تدوین قانون اساسی اروپا شدند. اسپینلی منتقد شوروی بود و استدلال می‌کرد که «تنها زمانی که با یک اروپا فدرال متحد مواجه شود، شوروی متوقف خواهد شد». سیاستمدار اروپایی. پس از بحران شکست EDC و «راه‌اندازی
اروپایی. پس از بحران شکست EDC و «راه‌اندازی مجدد» تحت کمیته پل-هنری اسپاک، که به پیمان EEC ۱۹۵۸ منجر شد، اسپینلی با شناخت ناکافی بودن نهادهای EEC و کمبود مشروعیت دموکراتیک، در سال ۱۹۷۰ به عضویت کمیسیون اروپا منصوب شد و مسئولیت سیاست صنعتی اروپا را بر عهده گرفت. او در اولین انتخابات مستقیم پارلمان اروپا در ۱۹۷۹ به عنوان کاندیدای مستقل در فهرست حزب کمونیست ایتالیا شرکت کرد و در طول فعالیتش به دنبال «تحول دموکراتیک و اجتماعی جامعه اروپایی» بود. اسپینلی اعضای پارلمان اروپا هم‌نظر خود را گرد هم آورد و باشگاه
پارلمان اروپا هم‌نظر خود را گرد هم آورد و باشگاه "باشگاه کروکودیل" را تأسیس کرد. این گروه منجر به ایجاد کمیته‌ای ویژه برای تدوین پیش‌نویس یک معاهدهٔ جدید شد که در ژانویه ۱۹۸۲ به عنوان «کمیته امور نهادی» تأسیس شد و اسپینلی به عنوان گزارشگر عمومی آن فعالیت می‌کرد. هدف این بود که پارلمان اروپا نقش مجمع مؤسسان را ایفا کند، هرچند اسپینلی آمادهٔ مصالحه بود تا اکثریت گسترده‌ای برای فرآیند به دست آید. در ۱۴ فوریه ۱۹۸۴، پارلمان اروپا گزارش او را تصویب و پیش‌نویس پیمان تأسیس اتحادیه اروپا را تصویب کرد. این تصمیم با
تأسیس اتحادیه اروپا را تصویب کرد. این تصمیم با ۲۳۷ رأی موافق و ۳۱ رأی مخالف (۴۳ ممتنع) گرفته شد. پروژهٔ اسپینلی توسط دولت‌های عضو مدفون شد، اما باعث ایجاد انگیزه برای مذاکرات منجر به قانون واحد اروپایی ۱۹۸۶ و پیمان ماستریخت ۱۹۹۲ شد. این امر با حمایت چندین پارلمان ملی که پیش‌نویس پیمان را تصویب کردند و رئیس‌جمهور فرانسه فرانسوا میتران که پس از دیدار با اسپینلی به پارلمان اروپا آمد و از رویکرد آن حمایت کرد، انجام شد. زندگی شخصی. او در سال ۱۹۴۵ با اورسولا هیرشمن، فعال ضد فاشیست آلمانی و مدافع فدرالیسم
هیرشمن، فعال ضد فاشیست آلمانی و مدافع فدرالیسم اروپایی، ازدواج کرد و سه دختر داشت: دایانا، باربارا و سارا. اورسولا از همسر اول خود اوجنیو کولورنی که در سال ۱۹۴۴ توسط نازی‌ها در رم کشته شد، سه دختر دیگر داشت: سیلوی، رناتا و اوا. اوا کولورنی در هفت سال آخر زندگی‌اش با اقتصاددان هندی آمارتیا سن ازدواج کرد. بازتاب. اگرچه معاهده‌های حاصل کمتر از آنچه اسپینلی می‌خواست بودند، تلاش‌های او موج جدیدی در ادغام اروپا ایجاد کرد که شامل افزایش قابل توجه قدرت‌های پارلمان اروپا در سیستم اتحادیه اروپا بود. به افتخار کارهای
در سیستم اتحادیه اروپا بود. به افتخار کارهای او، بزرگ‌ترین ساختمان مجموعه پارلمان اروپا در اسپیس لوپولد در بروکسل به نام او نامگذاری شد. در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۰، ابتکاری تحت نام گروه اسپینلی برای احیای تلاش‌ها برای فدرالیزه کردن اتحادیه اروپا تأسیس شد. حامیان برجسته این گروه عبارتند از: ژاک دلور، جوشکا فیشر، دنیل کوهن-بندیت، اندرو داف و المار بروک.
اوا کولورنی (; – ) اقتصاددان و استاد دانشگاه اهل ایتالیا بود. دوران اولیه. اوا کولورنی در سال ۱۹۴۱ در ایتالیا به دنیا آمد و دختر فعالان ضد فاشیسم اوجنیو کولورنی و اورسولا هیرشمن بود. پدرش فیلسوف سوسیالیست بود و مادرش اقتصاددانی آلمانی‌تبار بود که از آلمان نازی گریخته بود. پدرش در طول جنگ جهانی دوم توسط فاشیست‌ها کشته شد. مادرش با آلتیرو اسپینلی ازدواج مجدد کرد که پدر ناتنی کولورنی شد. تحصیلات و دوران شغلی. کولورنی در دانشگاه پاویا تحصیل کرد و سپس به تدریس پرداخت. او به هند رفت و در مدرسه اقتصاد دهلی تدریس
او به هند رفت و در مدرسه اقتصاد دهلی تدریس کرد و سپس به انگلستان نقل مکان کرد. زندگی شخصی. کولورنی با آمارتیا سن رابطه داشت و در سال ۱۹۷۳ به شمال لندن نقل مکان کردند. آن‌ها در سال ۱۹۷۸ ازدواج کردند و دو فرزند داشتند. پس از تشخیص بیماری سرطان، کولورنی تقریباً دو ترم دیگر به تدریس ادامه داد. او در سال ۱۹۸۵ بر اثر سرطان معده درگذشت. کولورنی به هدایت کارهای سن کمک کرد و توجه او را به «مسائل عملی مهم» جلب کرد. همچنین او به عنوان یکی از تأثیرگذاران بر عموی خود، آلبرت او. هیرشمن شناخته می‌شود.
ساکرو بوسکو (به ایتالیایی: Sacro Bosco) ( که در زبان ایتالیایی به آن پارک هیولاها و همچنین باغ بومارتزو نیز می‌گویند، یک مجموعه یادبود به تکلف‌گرایی است که در بومارتزو، در استان ویتربو، در شمال لاتسیو، ایتالیا واقع شده است. این باغ در طول قرن شانزدهم ساخته شده است. طراحی آن به پیرو لیگوریو و مجسمه‌هایش به سیمونه موسکینو نسبت داده می‌شود. این باغ که در کف دره‌ای جنگلی در زیر قلعه اورسینی واقع شده است، مملو از مجسمه‌های گروتسک و ساختمان‌های کوچک در میان پوشش گیاهی طبیعی است. تاریخچه. نام این پارک از مجسمه‌های
طبیعی است. تاریخچه. نام این پارک از مجسمه‌های عظیم‌الجثه بسیاری که برخی در بستر سنگ تراشیده شده‌اند و این چشم‌انداز عمدتاً بایر را پر کرده‌اند، گرفته شده است. این پارک به سفارش پیر فرانچسکو اورسینی، ملقب به "ویچینو"، یک کوندوتیرو قرن شانزدهمی و حامی هنر، که بسیار به همسرش جولیا فارنزه (با عمه بزرگ مادری‌اش جولیا فارنزه، معشوقه پاپ الکساندر ششم، اشتباه گرفته نشود) علاقه‌مند بود، ساخته شد. هنگامی که همسر اورسینی درگذشت، او دستور ساخت این باغ‌ها را برای کنار آمدن با غم و اندوه خود داد. در طول قرن نوزدهم و تا
با غم و اندوه خود داد. در طول قرن نوزدهم و تا اواخر قرن بیستم، این باغ بیش از حد رشد کرد و مورد غفلت قرار گرفت، اما پس از آنکه نقاش اسپانیایی سالوادور دالی فیلم کوتاهی دربارهٔ این پارک ساخت و در دهه ۱۹۵۰ نقاشی‌ای را که واقعاً بر اساس این پارک بود، تکمیل کرد، خانواده بتینی یک برنامه مرمت اجرا کردند که در طول دهه ۱۹۷۰ ادامه یافت. امروزه، این باغ که همچنان ملک خصوصی است، یک جاذبه گردشگری مهم محسوب می‌شود. توضیحات. سبک. پارک بومارزو نه برای لذت بردن، بلکه برای شگفت‌زده کردن ساخته شده بود، و مانند بسیاری از
شگفت‌زده کردن ساخته شده بود، و مانند بسیاری از آثار هنری تکلف‌گرایی، نمادگرایی آن مرموز است: به عنوان مثال می‌توان به مجسمه بزرگی از یکی از فیل‌های جنگی هانیبال که یک لژیون رومی را له می‌کند، یا مجسمه سرس که روی زمین خالی لم داده و گلدانی از گل‌های سبز روی سرش قرار دارد، اشاره کرد. جسمه‌های عظیم و هولناک به نظر می‌رسد هیچ نظم منطقی‌ای نداشته باشند و گویی تقریباً به‌طور تصادفی در سرتاسر منطقه پراکنده شده‌اند، «فقط برای رهایی دل» همان‌طور که یک کتیبه روی ابلیسک‌ها می‌گوید. ابیات کنایه‌ای به زبان ایتالیایی از
می‌گوید. ابیات کنایه‌ای به زبان ایتالیایی از آنیبال کارو (اولین ابیات از او در سال ۱۵۶۴ است)، بیتوسی و کریستوفورو مادروتزو که برخی از آنها اکنون فرسایش یافته‌اند، در کنار مجسمه‌ها حک شده‌اند. دلیل چیدمان و طراحی باغ تا حد زیادی ناشناخته است؛ لیان لفاور فکر می‌کند که آنها تصاویری از رمان عاشقانه "Hypnerotomachia Poliphili" هستند. شاید آنها به عنوان نقطه مقابل تقارن و چیدمان بی‌نقص باغ‌های بزرگ رنسانس در نزدیکی ویلا فارنیز و ویلا لانته در نظر گرفته شده بودند. در کنار دروازه خروجی رسمی، یک کازینای کج‌شونده
در کنار دروازه خروجی رسمی، یک کازینای کج‌شونده شبیه پاویون، به اصطلاح "کازا پندنته" ("خانه کج") قرار دارد.
باربارا اسپینلی (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل پادشاهی ایتالیا است. باربارا اسپینلی دختر نظریه‌پرداز فدرالیست سیاسی آلتیرو اسپینلی و اورسولا هیرشمن است که فعال ضد فاشیسم آلمانی-یهودی بود. از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۹، اسپینلی به عنوان عضو پارلمان اروپا نماینده مرکز ایتالیا بود. اسپینلی به نمایندگی از دی آدر یوروپ، انتخاب شد اما در مه ۲۰۱۵ پس از اعلام اینکه این یک «پروژه شکست‌خورده» بود، این ائتلاف را ترک کرد. او یکی از بنیان‌گذاران روزنامهٔ "لا ریپوبلیکا" است. اسپینلی عضو هیئت مشاوره DiEM25 است. زندگی شخصی. او دارای سه خواهر
مشاوره DiEM25 است. زندگی شخصی. او دارای سه خواهر ناتنی مادری بزرگ‌تر (سیلوی، رناتا و اوا) از ازدواج اول مادرش با اوجنیو کولورنی و دو خواهر دیگر (دیانا و سارا) است. خواهر ناتنی او، اوا کولورنی، اقتصاددان، از ۱۹۷۳ تا زمان مرگش در ۱۹۸۵ با اقتصاددان هندی آمارتیا سن ازدواج داشت. خواهر ناتنی دیگر، رناتا کولورنی، مترجم است.
کدکس حلب (به عبری: כֶּתֶר אֲרַם צוֹבָא، به‌صورت رومی‌شده: Keṯer ʾĂrām-Ṣoḇāʾ، به‌معنای «تاج حلب») یک نسخه خطی صحافی‌شده قرون وسطایی از کتاب مقدس عبری است. این کدکس در سده دهم میلادی (حدود ۹۲۰) در شهر طبریه و تحت حکومت خلافت عباسی نوشته شد و دقت آن توسط موسی بن میمون تأیید گردید. این نسخه همراه با کدکس لنینگراد، شامل سنت متن مسورایی هارون بن موسی بن عاشر است. این کدکس به مدت پنج قرن در کنیسه مرکزی حلب نگهداری می‌شد تا اینکه در جریان شورش‌های ضدیهودی در سال ۱۹۴۷ کنیسه به آتش کشیده شد. سرنوشت کدکس در دهه بعدی
کنیسه به آتش کشیده شد. سرنوشت کدکس در دهه بعدی نامشخص است: زمانی که در سال ۱۹۵۸ در اسرائیل دوباره پدیدار شد، حدود ۴۰٪ از نسخه خطی ــ از جمله بخش عمده تورات ــ مفقود شده بود و از آن زمان تاکنون تنها دو برگ دیگر بازیابی شده است.[3] فرضیه اولیه مبنی بر اینکه صفحات مفقود در آتش‌سوزی کنیسه نابود شده‌اند، به‌طور فزاینده‌ای مورد تردید قرار گرفته و این گمانه‌زنی را برانگیخته است که احتمالاً آن‌ها در دست افراد خصوصی باقی مانده باشند. بخش باقی‌مانده از کدکس در «معبد کتاب» در موزه اسرائیل نگهداری می‌شود. نام. نام
کتاب» در موزه اسرائیل نگهداری می‌شود. نام. نام عبری این کدکس כֶּתֶר אֲרָם צוֹבָא‎ (Keṯer ʾĂrām-Ṣoḇāʾ) است که به «تاج حلب» ترجمه می‌شود. «کِتِر» به معنای «تاج» است و «آرام-صوباء» (به‌معنای تحت‌اللفظی «بیرونِ آرام») شهری کتاب‌مقدسی است که هنوز شناسایی نشده و در محدوده سوریه کنونی قرار داشته است؛ نام آن از سده یازدهم میلادی توسط برخی منابع ربانی و یهودیان سوری به منطقه حلب در سوریه اطلاق می‌شد. واژه «کِتِر» ترجمه‌ای از واژه عربی «تاج» و در اصل واژه فارسی «تاج» است؛ این کدکس تا دوران معاصر نزد مردم محلی
«تاج» است؛ این کدکس تا دوران معاصر نزد مردم محلی «التاج» نامیده می‌شد. در زبان عربی، اصطلاح «تاج» عمدتاً به‌عنوان یک عنوان تفخیمی رایج به‌کار می‌رفت (زیرا خلفای مسلمان تاج بر سر نمی‌گذاشتند) و آزادانه برای نسخه‌های خطی الگو به‌کار برده می‌شد. این معنا پس از ترجمه به عبری از بین رفت، زیرا «کِتِر» صرفاً معنای تحت‌اللفظی «تاج» را دارد. تاریخچه. مرور کلی. جامعه یهودیان قرائی اورشلیم حدود یک قرن پس از نگارش کدکس آن را خریداری کرد. هنگامی که صلیبی‌ها در سال ۱۰۹۹ به اورشلیم یورش بردند، کنیسه غارت شد. کدکس در ازای
اورشلیم یورش بردند، کنیسه غارت شد. کدکس در ازای فدیه‌ای سنگین نگهداری شد که این مبلغ با پولی از مصر پرداخت گردید و در نتیجه کدکس به آنجا منتقل شد. این نسخه ابتدا توسط قرائیان و سپس در کنیسه ربانی قاهره قدیم نگهداری می‌شد؛ جایی که موسی بن میمون آن را بررسی کرد و از آن به‌عنوان متنی که مورد اعتماد همه علمای یهود است یاد کرد. گفته می‌شود که در سال ۱۳۷۵ یکی از نوادگان موسی بن میمون آن را به حلب، که در آن زمان تحت حاکمیت مملوک بود، آورد و همین امر منشأ نام کنونی آن شد. این کدکس نزدیک به ششصد سال در سوریه باقی
آن شد. این کدکس نزدیک به ششصد سال در سوریه باقی ماند. در سال ۱۹۴۷، شورشیانی که از طرح تقسیم سرزمین اسرائیل توسط سازمان ملل متحد خشمگین بودند، کنیسه‌ای را که کدکس در آن نگهداری می‌شد به آتش کشیدند. کدکس ناپدید شد و سپس در سال ۱۹۵۸ دوباره پدیدار گردید، زمانی که یهودی سوری، مراد فهام، آن را قاچاقی به اسرائیل برد و به رئیس‌جمهور وقت، اسحاق بن‌زوی، تقدیم کرد. مدتی پس از ورود مشخص شد که بخش‌هایی از کدکس از بین رفته است. کدکس حلب به مؤسسه بن‌زوی و دانشگاه عبری اورشلیم سپرده شد. این نسخه در حال حاضر (۲۰۱۹) در
اورشلیم سپرده شد. این نسخه در حال حاضر (۲۰۱۹) در «معبد کتاب» در موزه اسرائیل به نمایش گذاشته شده است. اسرائیل کدکس حلب را برای ثبت در فهرست بین‌المللی «یادبود جهانی» یونسکو ارائه داد و این اثر در سال ۲۰۱۵ به ثبت رسید. فدیه از صلیبی‌ها در سال۱۱۰۰. جامعه یهودیان قرائی اورشلیم کتاب را در فاصله‌ای میان سال‌های ۱۰۴۰ تا ۱۰۵۰ از اسرائیل بن سِمحه اهل بصره دریافت کرد. این نسخه تحت مراقبت دو برادر، حزقیا و یوشیا، رهبران دینی قرائی قرار گرفت که سرانجام در سال ۱۰۵۰ به فسطاط (که امروزه بخشی از قاهره قدیم است) مهاجرت
فسطاط (که امروزه بخشی از قاهره قدیم است) مهاجرت کردند. با این حال، کدکس تا اواخر همان سده در اورشلیم باقی ماند. پس از محاصره اورشلیم (۱۰۹۹) در جریان جنگ صلیبی اول، صلیبی‌ها کدکس را به گروگان گرفتند. نامه‌هایی در گنیزای قاهره شرح می‌دهد که ساکنان اشکلون برای «بازخرید ۲۳۰ نسخه خطی کتاب مقدس، صد جلد دیگر و هشت طومار تورات» از صلیبی‌ها پولی را از مصر قرض گرفتند که ممکن است شامل این کدکس نیز بوده باشد. یک کتیبه یهودی-عربی بر روی نخستین صفحه مفقود شده کدکس بیان می‌کرد که این کتاب: "«طبق فرمان دینیِ فدیه دادن
می‌کرد که این کتاب: "«طبق فرمان دینیِ فدیه دادن اسیران، از غنایم شهر مقدس اورشلیم ــ که بازسازی و برپا گردد ــ به جماعت مصری، به کنیسه اورشلیمی ــ که [اورشلیم] در زندگی اسرائیل بازسازی و برپا گردد ــ منتقل شد. مبارک باد کسی که آن را حفظ کند و لعنت باد بر کسی که آن را بدزدد یا بفروشد یا گرو بگذارد. این نسخه هرگز نباید فروخته یا خریداری شود.»" در حلب. جامعه یهودیان حلب به مدت حدود ۶۰۰ سال با جدیت از کدکس محافظت کرد: این نسخه به همراه سه نسخه خطی دیگر کتاب مقدس در یک کمد ویژه (و بعدها در یک صندوق آهنی) در
مقدس در یک کمد ویژه (و بعدها در یک صندوق آهنی) در نمازخانه زیرزمینی کنیسه مرکزی حلب نگهداری می‌شد که تصور می‌رفت همان غار الیاس باشد. این کدکس مقدس‌ترین دارایی جامعه به شمار می‌رفت؛ افراد نیازمند در برابر آن دعا می‌کردند و سوگندها با آن ادا می‌شد. جامعه حلب از سراسر جهان یهودیان پرسش‌هایی دریافت می‌کرد که در آن‌ها خواسته می‌شد جزئیات متنی گوناگون بررسی شود. این پرسش‌ها در ادبیات پاسخ‌نامه‌ها حفظ شد و امروز امکان بازسازی اطلاعات بخش‌های مفقود را فراهم کرده است. مهم‌تر از همه، در دهه ۱۸۵۰، شالوم شَخنه یلین
است. مهم‌تر از همه، در دهه ۱۸۵۰، شالوم شَخنه یلین دامادش، موسی یوشع کیمخی، را به حلب فرستاد تا اطلاعات مربوط به کدکس را رونویسی کند؛ کیمخی هفته‌ها نشست و هزاران جزئیات مرتبط با کدکس را در حاشیه یک نسخه خطی کوچک از کتاب مقدس وارد کرد. وجود این کتاب برای پژوهشگران سده بیستم از طریق اثر «עמודי שש» نوشته شموئل شلومو بویارسکی شناخته شده بود و سپس خودِ کتاب در سال ۱۹۸۹ توسط یوسف عوفر کشف شد. با این حال، جامعه حلب دسترسی مستقیم بیگانگان به این نسخه خطی را ــ به‌ویژه در دوران معاصر توسط پژوهشگران ــ محدود کرده
در دوران معاصر توسط پژوهشگران ــ محدود کرده بود. پل ا. کاله، هنگام بازبینی متن «بیبلیای عبرانیکا» در دهه ۱۹۲۰، تلاش کرد تا یک نسخه عکاسی‌شده از کدکس به دست آورد، اما ناکام ماند. این امر او را وادار ساخت تا به‌جای آن از کدکس لنینگراد برای ویرایش سوم استفاده کند که در سال ۱۹۳۷ منتشر شد. تنها پژوهشگر معاصر که اجازه یافت آن را با یک نسخه چاپی معیار از کتاب مقدس عبری مقایسه کند و درباره اختلاف‌ها یادداشت بردارد، اومبرتو کاسوتو بود که در سال ۱۹۴۳ آن را بررسی کرد. این محرمانه‌کاری تأیید اصالت کدکس را ناممکن ساخت