payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ابوالوفا، که درباره زندگی او اثری به نام "«مناقب نامه تاج العارفين السيد أبو الوفا»" وجود دارد، در ۹ دسامبر ۱۱۰۷ درگذشت. مقبره ابوالوفا در روستای الأمه (وريور) در منطقه بسروجيه، در جنوب غربی شهر کوت در عراق قرار دارد. طریقت وفاییه. "سید" محمد بنیانگذار طریقت وفاییه است. او به لقب "تاج العارفین" مشهور بود. و در میان کردها به «کاکی» معروف بود. پس از گذراندن بخش قابل توجهی از تحصیلات خود در بغداد، به بخارا رفت. پس از فراگیری علوم دینی، به بغداد بازگشت و در آنجا به شیح ابومحمد شنبکی پیوست. شیخ ابومحمد شنبکی در
به شیح ابومحمد شنبکی پیوست. شیخ ابومحمد شنبکی در طول زندگی خود یکی از بزرگترین شیوخ عراق محسوب می‌شد. شیخ ابومحمد شنبکی آموزش صوفیانه خود را زیر نظر ابوبکر بن حواز الهواری البتیحی، که به خاطر رفتار جذاب و شخصیت قاطعش شناخته می‌شد، به پایان رساند. شیخ شنبکی به سرعت نفوذ خود را در منطقه افزایش داد و شاگردان بی‌شماری تربیت کرد. خلفایی که او تربیت کرد، به طور مستقیم یا غیرمستقیم بر فرقه‌های صوفیه، به ویژه طریقت وفاییه، و همچنین فرقه‌های رفاعی و قادری تأثیر گذاشتند. "سید" محمد که نزد چنین شخصیت بانفوذی به تحصیل
"سید" محمد که نزد چنین شخصیت بانفوذی به تحصیل تصوف پرداخته بود، تحسین فراوان شیخ خود را به دست آورد، به طوری که پس از مدت‌ها خدمت به او، به خاطر وفاداری و صداقتش، لقب "«ابوالوفا»" را به او اعطا کرد. پس از مرگ ابومحمد شنبکی، ابوالوفا جانشین او شد و تقریباً از هر طبقه‌ای شاگردان بی‌شماری به دست آورد. گزارش شده است که این وضعیت خلیفه عباسی، قائم بمرالله (۱۰۳۱-۱۰۷۵)، را نگران کرد، زیرا گمان می‌کرد که ابوالوفا، به عنوان یک سید، ممکن است در آینده به خلافت چشم دوخته باشد. طبق شرح حال، خلیفه برای کاهش این نگرانی،
باشد. طبق شرح حال، خلیفه برای کاهش این نگرانی، شیخ را به بدعت متهم کرد، قصد داشت او را در برابر کمیته‌ای از علما محاکمه و به اعدام محکوم کند. با این حال، این نقشه طبق برنامه پیش نرفت و شیخ با پاسخ‌های قانع‌کننده به سؤالات، آنها را شرمنده کرد. معجزات زیادی در مناقب‌نامه به او نسبت داده شده است. طبق یک روایت، سید ابوالوفا، که قبل از تحصیل عربی نمی‌دانست، شبی پیامبر را در خواب دید. پس از بیدار شدن، او شروع به صحبت کردن به زبان عربی روان کرد. به همین دلیل، او گفت: «من کُرد به رختخواب رفتم و عرب از خواب بیدار
گفت: «من کُرد به رختخواب رفتم و عرب از خواب بیدار شدم.» مولانا جلال‌الدین رومی نیز همین جمله را در مقدمه مثنوی خود ، ضمن توصیف نسب حسام‌الدین چلبی، نقل می‌کند. دیدگاه کلی در مورد سلسله وفاییه این است که این طریقت شاخه‌ای از شنبکیه است. طریقتی که توسط ابوالوفا تأسیس شد، پس از مرگ او وفاییه نام گرفت. اطلاعات کافی در مورد سلسله، آیین‌ها، رویه‌ها و قوانین این طریقت وجود ندارد. از نظر تاریخی، به نظر می‌رسد که وفاییه در برخی مناطق سنی و در برخی دیگر غیرسنی بوده و ماهیتی علوی-باطنی داشته است. در برخی دوره‌ها، به
ماهیتی علوی-باطنی داشته است. در برخی دوره‌ها، به نظر می‌رسد که در یک منطقه به هر دو شکل وجود داشته است. در مناقب‌نامه آمده است که ابوالوفا در طول زندگی خود سماع را اجرا می‌کرد، موضوعی که باعث اعتراض و بحث‌هایی در بین اعضای سایر طریقت‌ها شد. برخی از وقایع نقل شده در شرح حال ابوالوفا نشان می‌دهد که رفتار او کاملاً با اصول اهل سنت سازگار نبوده است. بخشی از این اثر روایت می‌کند که خلیفه به همراه نامه‌ای، جام شرابی برای شیخ فرستاد و در نامه آمده است که این جام برای سرو شراب در مراسمی که مردان و زنان با هم انجام
سرو شراب در مراسمی که مردان و زنان با هم انجام می‌دادند، فرستاده شده است. یکی از شجره‌نامه‌های قدیمی وفاییه، مربوط به سال ۱۴۵۱، ظاهراً نام چهار خلیفه اول را در بخش دعا در ابتدای آن آورده است، در حالی که دیگری، مربوط به سال ۱۵۸۲، که همزمان با پیامدهای رقابت عثمانی-صفوی است، نام سه خلیفه اول را حذف کرده و نام دوازده امام را جایگزین آنها کرده است. آیفر کاراکایا-استامپ، که به خاطر تحقیقاتش در مورد وفایی‌گرایی و علوی‌گرایی شناخته می‌شود، این ترکیب ظاهراً التقاطی را از منظر فرقه‌ای به عنوان «بازتابی از تکامل
را از منظر فرقه‌ای به عنوان «بازتابی از تکامل میراث وفاییه از سنی‌گرایی اسمی به یک متادوکسی با مرزهای فرقه‌ای مبهم در طول گسترش میراث وفایی از عراق قرن یازدهم تا آناتولی پس از حمله مغول و از آنجا به یک تصویر شیعه/علی‌گرا که پس از رقابت عثمانی-صفوی تشدید می‌شود» تفسیر می‌کند. پس از مرگ ابوالوفا، فرقه وفاییه از طریق خلفایی مانند علی بن هیتی، علی الکردی، معاد الکردی، چاکر الکردی، بوغا بن باتو، عبدالرحمن بن دوغانجی، محمد ترکمانی، شیخ تورهان، شیخ تکین، محمد بن بلقیسا، مطر البدرانی و احمد بن بکلی الیمنی به طور
بلقیسا، مطر البدرانی و احمد بن بکلی الیمنی به طور گسترده در سراسر عراق و سوریه گسترش یافت. سپس فعالیت خود را در آناتولی آغاز کرد. این واقعیت که سه نفر از خلفای ابوالوفا با نام مستعار "کردی" شناخته می‌شدند، نفوذ قابل توجه شیخ را در میان قبایل کرد نشان می‌دهد. وجود خلفای دیگری با نام‌های ترکی نشان می‌دهد که نفوذ ابوالوفا محدود به مناطق کردنشین نبوده است. با این حال، اطلاعات مربوط به وضعیت وفاییه در عراق و سوریه، مناطق اصلی گسترش آن و مدت زمان نفوذ آن در آنجا، کمتر از آناتولی است. مهمترین نماینده این طریقت در
کمتر از آناتولی است. مهمترین نماینده این طریقت در آناتولی، شیخ ترکمن دده گارکین بود که تقریباً یک قرن پس از مرگ شیخ زندگی می‌کرد و گفته می‌شود که یک طریقت مذهبی به نام خود تأسیس کرده است. سنتی که او نماینده آن بود، بیشتر توسط بابا الیاس خراسانی و شیوخ خانواده‌اش نمایندگی می‌شد. شیخ اده‌بالی، چهره برجسته‌ای در تأسیس امارت عثمانی، نیز عضوی از این طریقت بود. وفاییه نفوذ خود را در جغرافیایی وسیع و برای مدت طولانی حفظ کرد.
تنها در مزرعه فیلم کوتاهی ایرانی به تهیه‌کنندگی و کارگردانی سید علی موسوی است که در سال ۱۴۰۳ و در ژانر دلهره‌آور ساخته شده‌است. داستان این فیلم دربارهٔ مردی تنهاست که برای مدتی در مزرعه‌ای دورافتاده زندگی می‌کند، اما اتفاقاتی غیرمنتظره او را با چالش‌هایی روبه‌رو می‌سازد.
فادیمه تونجر (؛ زادهٔ ۸ اوت ۱۹۶۹، سیواس، ترکیه) سیاستمدار آلمانی و عضو حزب اتحاد ۹۰/سبزها است. او از فوریه ۲۰۲۲ نماینده مجلس ایالتی بادن-وورتمبرگ برای حوزه واینهایم است. زندگی‌نامه. فادیمه تونجر در ۸ اوت ۱۹۶۹ در سیواس، ترکیه، متولد شد. او شش سال اول زندگی‌اش را در سیواس گذراند. پدرش از سال ۱۹۷۰ به‌عنوان کارگر مهمان در مرسدس-بنز در آلمان کار می‌کرد؛ مادرش در سال ۱۹۷۱ به او پیوست. او ابتدا توسط مادربزرگش بزرگ شد تا اینکه در سال ۱۹۷۵ به والدینش در آلمان ملحق شد. او از آن زمان در مانهایم بزرگ شد و در سال ۱۹۹۱
او از آن زمان در مانهایم بزرگ شد و در سال ۱۹۹۱ دیپلم خود را از دبیرستان کاتولیک اورزولینن مانهایم دریافت کرد. از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۹ در دانشگاه‌های مانهایم و هایدلبرگ رشته حقوق خواند، اما مدرکی دریافت نکرد. از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۵ در دانشگاه هایدلبرگ علوم سیاسی (رشته اصلی)، جامعه‌شناسی (رشته فرعی)، و حقوق (رشته فرعی) با تمرکز بر حقوق عمومی را تحصیل کرد و مدرک کارشناسی ارشد (Magistra Artium) گرفت. او از سال ۱۹۹۸ در شریزهایم زندگی می‌کند، متأهل است و دو فرزند دارد. او در سال ۲۰۰۰ شهروندی ترکیه را واگذار کرد و
او در سال ۲۰۰۰ شهروندی ترکیه را واگذار کرد و تابعیت آلمان را پذیرفت. فعالیت سیاسی. تونجر از سال ۲۰۰۹ عضو حزب اتحاد ۹۰/سبزها است. همچنین از همان سال عضو شورای شهر شریزهایم و عضو شورای منطقه‌ای راین-نکار-کرایس بوده است. در انتخابات مجالس ایالتی بادن-وورتمبرگ در سال‌های ۲۰۱۶ و ۲۰۲۱، تونجر به‌عنوان نامزد جایگزین اولی اشکرل در حوزهٔ انتخاباتی واینهایم نامزد شد. پس از درگذشت او، تونجر در تاریخ ۲۱ فوریهٔ ۲۰۲۲ به‌جای وی وارد مجلس ایالتی شد. او در پارلمان ایالتی در کمیته‌های آموزش و امور مالیاتی فعالیت می‌کند و
در کمیته‌های آموزش و امور مالیاتی فعالیت می‌کند و سخنگوی حزب سبزها در زمینه آموزش و پرورش است. همچنین به‌عنوان رئیس گروه کاری مهاجرت و پناهندگان اتحاد ۹۰/سبزها در بادن-وورتمبرگ خدمت می‌کند. وی در سال ۲۰۲۳، به دلیل حمایت سیاسی از یاسر رحمانی‌راد، پزشک ایرانی، و دو همکارش که به دلیل ارائه خدمات درمانی به معترضان خیزش ۱۴۰۱ ایران بازداشت شده بودند، مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفت. در سپتامبر ۲۰۲۳، تونجر بار دیگر از رحمانی‌راد حمایت کرد. تونجر علیه بازداشت خودسرانه او اعتراض کرد و با تأکید بر اینکه او حق دارد از
او اعتراض کرد و با تأکید بر اینکه او حق دارد از اتهامات علیه خود آگاه شود و از دادرسی عادلانه و وکیل انتخابی برخوردار باشد، خواستار آزادی فوری وی شد.
ریک و مورتی یک فرنچایز چندرسانه‌ای انیمیشن بزرگسالان آمریکایی است که ابتدا با مجموعه تلویزیونی ریک و مورتی از شبکه ادالت سویم شروع شد و توسط جاستین رویلند و دان هارمون ساخته شده است. این مجموعه اولین بار در سال ۲۰۱۳ پخش شد. داستان سریال حول شخصیت ریک سانچز، دانشمند نابغه و عیاشی می‌چرخد که نوه‌اش مورتی اسمیت را با خود به ماجراجویی‌های خطرناک و عجیب در سراسر کیهان و جهان‌های موازی می‌برد. فرنچایز ریک و مورتی همچنین شامل یک سری فرعی و انیمه و چندین مجموعه کمیک و مانگا است. آنچه در ادامه می‌آید، فهرستی از
کمیک و مانگا است. آنچه در ادامه می‌آید، فهرستی از شخصیت‌های مجموعه اصلی این فرنچایز است.
آرامگاه لینکلن محل دفن نهایی آبراهام لینکلن، شانزدهمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا، همسرش مری تاد لینکلن و سه نفر از چهار پسر آنان — ادوارد، ویلی و تاد — است. این آرامگاه در گورستان اوک‌ریج در اسپرینگفیلد، ایلینوی قرار دارد. این بنای گرانیتی پایه‌ای یک و نیم طبقه‌ای به شکل ذوزنقه دارد که یک اُبِلیسک بر فراز آن قرار گرفته و در یک سمت، ورودی نیم‌دایره‌ای برای تالار پذیرش و در سمت دیگر فضای مدور محل دفن تعبیه شده است. در نمای بیرونی، چهار پلکان بالستره‌دار به تراسی در سطح بالاتر منتهی می‌شوند. نرده‌های سنگی
تراسی در سطح بالاتر منتهی می‌شوند. نرده‌های سنگی پیرامون این تراس را تشکیل می‌دهند و در پای اُبلیسک چندین تندیس برنزی و نقش‌برجستهٔ سنگی قرار گرفته‌است. اُبلیسک ۱۱۷ فوت (۳۶ متر) ارتفاع دارد. یک مجسمهٔ برنزی از گوتزن بورگلوم به نام "سر لینکلن" بر سکویی مقابل ورودی نصب است؛ نسخهٔ مرمری اصلی آن در کاخ کنگره آمریکا قرار دارد. داخل ورودی آرامگاه یک روتوندای مرکزی قرار دارد که راهروهایی آن را به اتاق تدفین متصل می‌کند. در فضای داخلی به‌طور گسترده از سنگ مرمر استفاده شده و چندین مجسمهٔ برنزی شناخته‌شده از لینکلن
شده و چندین مجسمهٔ برنزی شناخته‌شده از لینکلن در اتاق ورودی و راهروها به نمایش گذاشته شده‌اند. پنجره‌ای از شیشه‌های رنگی و پرچم‌ها فضای دخمه را می‌آرایند و در مرکز آن بنای یادبود مرمری سرخ‌رنگ با کتیبه‌ای قرار دارد. پس از پایان مراسم و آیین‌های مربوط به مرگ لینکلن، پیکر او ابتدا در آرامگاهی موقتی در همان گورستان گذاشته شد و بعدها به آرامگاه دائمی منتقل شد. مالکیت و ادارهٔ آرامگاه بر عهدهٔ ایالت ایلینوی به عنوان «محوطهٔ تاریخی آرامگاه لینکلن» است. این بنا در سال ۱۹۶۰ یکی از نخستین بناهای تاریخی ملی اعلام شد
سال ۱۹۶۰ یکی از نخستین بناهای تاریخی ملی اعلام شد و در سال ۱۹۶۶ در فهرست ثبت ملی اماکن تاریخی ایالات متحده ثبت گردید. تاریخ. در ۱۶ آوریل ۱۸۶۵، دو روز پس از ترور آبراهام لینکلن، گروهی از شهروندان اسپرینگفیلد «انجمن ملی بنای یادبود لینکلن» را تشکیل دادند و تلاش برای جمع‌آوری بودجه جهت ساخت یک یادمان یا آرامگاه را آغاز کردند. وقتی قطار تشییع جنازه در ۳ مه به اسپرینگفیلد رسید، جسد لینکلن یک شب در کاپیتول ایالت ایلینوی در معرض عموم قرار گرفت. پس از مراسم خاکسپاری، تابوت او در آرامگاه موقتی گورستان اوک‌ریج قرار
تابوت او در آرامگاه موقتی گورستان اوک‌ریج قرار داده شد، همان محلی که خانم لینکلن درخواست کرده بود. در دسامبر همان سال، جسد او به آرامگاهی موقت در نزدیکی محل یادبود آینده منتقل شد. در سال ۱۸۷۱، سه سال پس از آغاز ساخت آرامگاه، پیکر لینکلن و سه پسر کوچک‌ترش در دخمه‌های بنای نیمه‌تمام قرار داده شد. در ۱۸۷۴ و پس از تکمیل یادبود که توسط لارکین گلدسمیت مید طراحی شده بود، جسد لینکلن درون یک گور سنگی مرمری در مرکز اتاقی که به «زندان زیرزمینی» یا «اتاق تدفین» معروف بود، قرار گرفت. با این حال، در ۱۸۷۶ دو خلافکار اهل
قرار گرفت. با این حال، در ۱۸۷۶ دو خلافکار اهل شیکاگو تلاش نافرجامی برای ربودن جسد لینکلن و مطالبه باج انجام دادند؛ در پی این حادثه، انجمن بنا جسد را در بخش دیگری از یادبود مخفی کرد: ابتدا زیر چوب و آوار و سپس در زمین درون آرامگاه دفن نمود. وقتی مری تاد لینکلن در ۱۸۸۲ درگذشت، جسد او در کنار لینکلن قرار گرفت، اما در ۱۸۸۷ هر دو به یک آرامگاه آجری زیر کف اتاق تدفین منتقل شدند. تا سال ۱۸۹۵، زمانی که دولت ایالت مالکیت بنا را به دست گرفت، مجموعه رو به خرابی بود. بین سال‌های ۱۸۹۹ تا ۱۹۰۱، در برنامه‌ای برای
بود. بین سال‌های ۱۸۹۹ تا ۱۹۰۱، در برنامه‌ای برای بازسازی، هر پنج تابوت به آرامگاهی زیرزمینی نزدیک منتقل شدند. پس از اتمام بازسازی، مسئولان ایالت آن‌ها را به اتاق تدفین بازگرداندند و تابوت لینکلن را در همان سارکوفاگ پیشین قرار دادند. چند ماه بعد و به درخواست رابرت تاد لینکلن، تنها پسر بازماندهٔ رئیس‌جمهور، جسد لینکلن به محل نهایی خود در دخمه‌ای بتنی در عمق ۱۰ فوت (۳ متر) زیر سطح اتاق تدفین منتقل شد. در سال‌های ۱۹۳۰–۳۱، دولت ایالت فضای داخلی بنا را به سبک آرت دکو بازسازی کرد و در سال بعد توسط رئیس‌جمهور
آرت دکو بازسازی کرد و در سال بعد توسط رئیس‌جمهور هربرت هوور دوباره افتتاح شد؛ از آن زمان تغییر عمده‌ای در بنا رخ نداده است. آرامگاه لینکلن در سال ۱۹۶۰ به عنوان یک یادمان ملی تاریخی شناخته شد. طراحی و معماری. بنای آرامگاه در مرکز زمینی به مساحت ۱۲٫۵ جریب (۵۱٬۰۰۰ متر مربع) قرار دارد. این بنا از گرانیت استخراج‌شده در بیدفورد، مِین ساخته شده و در کویینسی، ماساچوست تراش داده شده است. آرامگاه دارای پایه‌ای مستطیلی است که اُبلیسکی به ارتفاع ۱۱۷ فوت (۳۶ متر) و ورودی نیم‌دایره‌ای بر فراز آن قرار دارد. نسخهٔ برنزی
نیم‌دایره‌ای بر فراز آن قرار دارد. نسخهٔ برنزی سر لینکلن ساختهٔ گوتزون بورگلوم که نمونهٔ مرمری آن در کاخ کنگره آمریکا قرار دارد، بر سکویی در مقابل ورودی نصب شده است. چهار ردیف پلکان بالستره‌دار — دو در در دو طرف ورودی و دو در پشت — به تراسی همسطح می‌رسند. نردهٔ سنگی پیرامون این تراس را تشکیل می‌دهد و در گذشته این تراس برای عموم باز بود اما بعدها به دلایل ایمنی بسته شد. در مرکز تراس، پایه‌ای بزرگ و تزیینی اُبلیسک را نگه می‌دارد. بر دیوارهای این پایه ۴۰ سنگ تراشیده‌شده به شکل سپر قرار گرفته است؛ ۳۷ سپر دارای
به شکل سپر قرار گرفته است؛ ۳۷ سپر دارای حروف اختصاری ایالت‌های آمریکا در زمان ساخت آرامگاه هستند و سه سپر دیگر با حروف «U»، «S» و «A» علامت‌گذاری شده‌اند. سپرها توسط دو نوار برجسته به یکدیگر متصل‌اند و زنجیره‌ای پیوسته دور پایه تشکیل می‌دهند. چهار تندیس برنزی گوشه‌های پایه را زینت می‌دهند؛ این مجسمه‌ها نماد پیاده‌نظام، نیروی دریایی، توپخانه و سواره‌نظام دورهٔ جنگ داخلی آمریکا هستند و در جلوی اُبلیسک و بالای ورودی، تندیس تمام‌قدی از لینکلن قرار دارد. معمار و مجسمه‌ساز این بنا لارکین جی. مید بود که این
و مجسمه‌ساز این بنا لارکین جی. مید بود که این نقش‌برجسته‌ها و تندیس‌ها را طراحی و اجرا کرد. فضای داخلی بنا از سنگ مرمر استخراج‌شده در ایالت‌های مینه‌سوتا، میزوری، ماساچوست، آرکانزاس، یوتا و همچنین کشورهای ایتالیا، اسپانیا، فرانسه و بلژیک ساخته شده است و شامل یک روتوندا، اتاق تدفین و راهروهای ارتباطی می‌شود. نمونهٔ کوچک‌شدهٔ مجسمهٔ دانیل چستر فرنچ از سال ۱۹۲۰ که در یادبود لینکلن واشینگتن دی‌سی نصب است، تالار ورودی را تسخیر کرده است. دیوارهای روتوندا با ۱۶ ستون‌نمای مرمرین تزئین شده‌اند که توسط پانل‌های مرمر
مرمرین تزئین شده‌اند که توسط پانل‌های مرمر از هم جدا شده‌اند؛ این پیلسترها نماد لینکلن و ۱۵ رئیس‌جمهور پیش از او هستند. اتاق همچنین دارای ۳۶ پنل برنزی است که هر یک نمایندهٔ یکی از ایالت‌های زمان مرگ لینکلن‌اند و سقف آن با پالادیوم زرین پوشیده شده است. راهروهایی از روتوندا به اتاق تدفین در پشت بنا منتهی می‌شوند. در تورفتگی‌های دیوار این راهروها، هشت مجسمه از پیکره‌تراشان برجسته قرار دارد که مراحل مختلف زندگی لینکلن را نمایش می‌دهند. چهار لوح برنزی بر دیوارها به ترتیب حاوی خطاب وداع، سخنرانی گتیسبورگ، بخشی
به ترتیب حاوی خطاب وداع، سخنرانی گتیسبورگ، بخشی از سخنرانی دوم تحلیف و یک زندگینامهٔ کوتاه هستند. ستاره‌های بزرگ طلایی در مجموعه‌های دوازده‌تایی در هر گوشهٔ بنا، ۴۸ ایالت اتحاد را در زمان بازسازی سال ۱۹۳۰ یادآوری می‌کنند. اتاق تدفین دارای دیوارهای مرمرین سیاه و سفید و سقف پوشیده از ورق طلاست. در مرکز این اتاق، بنای یادبود سنگی به وزن ۷ تُن از سنگ مرمر سرخ‌رنگ با نام و سال‌های زندگی لینکلن قرار دارد که مکان تقریبی دخمه را مشخص می‌کند؛ دخمهٔ واقعی ۳۰ اینچ عقب‌تر و در عمق ۱۰ فوت (۳ متر) قرار دارد. نه پرچم در
و در عمق ۱۰ فوت (۳ متر) قرار دارد. نه پرچم در نیم‌دایره‌ای پیرامون این بنا قرار گرفته‌اند: هفت پرچم متعلق به ایالت‌های ماساچوست، نیوجرسی، پنسیلوانیا، ویرجینیا، کنتاکی، ایندیانا و ایلینوی هستند و یادآور زادگاه و سرزمین‌های اجدادی لینکلن‌اند؛ دو پرچم دیگر، پرچم ایالات متحده و پرچم رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا هستند. عبارت «اکنون او از آن ابدیت است» که گفته می‌شود توسط ادوین ام. استانتون، وزیر جنگ وقت، هنگام مرگ لینکلن بر زبان آمده، بر دیوار بالای پنجرهٔ شیشه‌رنگی حک شده است. در امتداد دیوار جنوبی اتاق،
شیشه‌رنگی حک شده است. در امتداد دیوار جنوبی اتاق، چهار دخمهٔ دیگر قرار دارد که بقایای مری تاد لینکلن و سه پسرش، ادوارد، ویلی و تاد در آن‌ها به خاک سپرده شده است؛ پسر بزرگ‌ترشان، رابرت تاد لینکلن، در گورستان ملی آرلینگتون در کنار همسر و پسرش دفن شده است. آرامگاه با دخمه‌های اضافی برای سایر اعضای خانوادهٔ لینکلن طراحی شد، اما چون دیگر اعضای خانواده ترجیح دادند در مکان‌های دیگری دفن شوند، این دخمه‌ها خالی باقی مانده‌اند. طراحی اولیهٔ فضای سبز پیرامون آرامگاه توسط ویلیام ساندرز، طراح برجستهٔ فضای سبز و کارمند
ویلیام ساندرز، طراح برجستهٔ فضای سبز و کارمند دولت که پیش‌تر گورستان اوک‌ریج و گورستان ملی سربازان گتیسبورگ — محل سخنرانی معروف لینکلن — را طراحی کرده بود، انجام شد. یادمان‌های مجاور. به عنوان بخشی از محوطه‌ای که تحت نظارت ایالت ایلینوی قرار دارد و در فاصلهٔ کوتاهی از آرامگاه لینکلن واقع است، سه یادمان جنگی ساخته شده‌اند:
مرکز سرمایش (مرکز خنک سازی)، فضایی عمومی یا خصوصی مجهز به تهویه مطبوع است که به طور موقت با اثرات نامطلوب سلامتی ناشی از شرایط آب و هوایی گرمای شدید، مانند مواردی که توسط امواج گرما ایجاد می‌شوند، مقابله می‌کند. مراکز خنک‌کننده یکی از راهکارهای جلوگیری از گرمازدگی ناشی از گرما، رطوبت شدید و کیفیت پایین هوا هستند. با افزایش آگاهی عمومی در مورد خطرات امواج گرما، مراکز خنک‌کننده به طور فزاینده‌ای در آمریکای شمالی ، در شهرهای بزرگتر و کلانشهرها مانند لس‌آنجلس،, نیویورک, شیکاگو, بوستون, و تورنتو, و همچنین مناطق
نیویورک, شیکاگو, بوستون, و تورنتو, و همچنین مناطق کم‌جمعیت شهری مورد استفاده قرار گرفته اند . مراکز سرمایش فقط مخصوص شهرهای دارای آب و هوای خیلی گرم نیست ، مثلاً شهرهایی مانند پورتلند و سیاتل معمولاً دارای هوای مطبوعی هستند و به همین دلیل سیستم تهویه مطبوع خانگی کمتر در ساختمانها استفاده می شود ، اما این شهرها هم بعضی اوقات در تابستان می‌توانند دمای بیش از 90 درجه فارنهایت (32 درجه سانتیگراد) را برای چند روز تجربه نمایند، به همین دلیل مراکز سرمایش در آنها نیز مورد استفاده قرار می گیرند. حتی در مکانهای
نیز مورد استفاده قرار می گیرند. حتی در مکانهای سردسیر نیز ممکن است به‌طور موقت از مراکز سرمایش استفاده شود ، به عنوان مثال ، در طول موج گرما و آتش‌سوزی‌های سال 2018 که به شمال اسکاندیناوی رسید، یک سوپرمارکت در فنلاند ، به طور موقت به عنوان یک مرکز خنک‌کننده مورد استفاده قرار گرفت. . از آنجایی که مطالعات مختلف، موج‌های گرمایی شدیدتر، مکررتر و طولانی‌تری را در آینده پیش‌بینی کرده‌اند، بسیاری از دولت‌های ایالتی و فدرال در ایالات متحده ، مراکز خنک‌کننده را به عنوان بخشی از استراتژی سازگاری با گرما و سیستم
به عنوان بخشی از استراتژی سازگاری با گرما و سیستم هشدار خود در نظر خواهند گرفت. سازماندهی و مالکیت. رسمی. به طور کلی، مراکز خنک‌کننده رسمی یا اداری توسط طیف وسیعی از بازیگران محلی مانند شهرداری‌ها، آتش‌نشانی‌ها، سازمان‌های محلی و سازمان‌های غیرانتفاعی اجرا و اداره می‌شوند. در اروپا و آمریکا معمولاً این مراکز در اماکن مختلف تحت پوشش شهرداری، مانند کتابخانه‌های عمومی، مراکز اجتماعی، مراکز سالمندان و ایستگاه‌های پلیس( در کشورهای غربی پلیس محلی زیرمجموعه شهرداری است) ، مستقر هستند. یکی دیگر از اقدامات بهداشتی
است) ، مستقر هستند. یکی دیگر از اقدامات بهداشتی که گاهی اوقات در طول موج گرما انجام می‌شود، افزایش ساعات کاری در سواحل عمومی و استخرهای شنا است. برخی شهرها، به ویژه بارسلونا در اسپانیا، اخیراً شبکه‌ای از پناهگاه‌های اقلیمی را راه‌اندازی کرده‌اند که شکل پیشرفته تری از پناهگاه‌های خنک‌کننده هستند و هدف آنها فراهم کردن پناهگاهی در برابر رویدادهای شدید آب و هوایی است، زیرا اثرات تغییرات اقلیمی در آینده بدتر می‌شود. مراکز خنک‌کننده، سایه، آب و سرویس بهداشتی فراهم می‌کنند؛ مراقبت‌های پزشکی و ارجاع به خدمات
فراهم می‌کنند؛ مراقبت‌های پزشکی و ارجاع به خدمات اجتماعی نیز ممکن است در آنها ارائه شود. خدمات آنها معطوف به بی‌خانمان‌ها، افراد فاقد دسترسی به تهویه مطبوع مناسب و جمعیت‌های در معرض خطر مانند سالمندان، کودکان و افراد دارای معلولیت ذهنی یا بیماری‌های مزمن پزشکی است. غیر رسمی. مراکز خنک‌کننده غیررسمی مکان‌هایی مانند مراکز خرید، بازارها، استخرها، مراکز تفریحی یا مشاغلی هستند که مردم در هنگام گرمای شدید از آنها استفاده می‌کنند. در یک مطالعه دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس که در ژانویه ۲۰۲۳ به صورت آنلاین در مجله
لس‌آنجلس که در ژانویه ۲۰۲۳ به صورت آنلاین در مجله جغرافیای کاربردی منتشر شد، محققان داده‌های گوشی‌های هوشمند را برای بررسی نحوه استفاده از مراکز خنک‌کننده رسمی و غیررسمی در شهرستان لس‌آنجلس تجزیه و تحلیل کرده بودند. آنها دریافتند که در مجموع، حدود ۲۰٪ از کل جمعیت لوس آنجلس از مراکز خنک‌کننده استفاده می‌کنند. از جمعیتی که از مراکز خنک‌کننده استفاده می‌کردند، ۹۰٪ از ۶۱۰ مرکز خرید و سایر مراکز خنک‌کننده غیررسمی و ۱۰٪ مردم از مراکز خنک‌کننده رسمی استفاده کرده بودند.
تارتار () یک شهرک در شهرستان یانائولسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
تاش-یلگا () یک شهرک در شهرستان یانائولسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
تاتارسکایا اورادا () یک شهرک در شهرستان یانائولسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
تاو () یک شهرک در شهرستان یانائولسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
تورتیک () یک شهرک در شهرستان یانائولسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
اوراکایوو () یک شهرک در شهرستان یانائولسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
اورال () یک شهرک در شهرستان یانائولسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
واریاش () یک شهرک در شهرستان یانائولسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
واریاش‌باش () یک شهرک در شهرستان یانائولسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ورخنی چات () یک شهرک در شهرستان یانائولسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
الکس برایس (؛ – ) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و فیلم‌بردار اهل بریتانیا بود. گزیدهٔ آثار سینمایی. کارگردان
ورخنیایا بارابانوفکا () یک شهرک در شهرستان یانائولسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ووتسکایا اوشیا () یک شهرک در شهرستان یانائولسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ووتسکایا اورادا () یک شهرک در شهرستان یانائولسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
وویادی () یک شهرک در شهرستان یانائولسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
یامادی () یک شهرک در شهرستان یانائولسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
یامبایوو () یک شهرک در شهرستان یانائولسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
یانباریس () یک شهرک در شهرستان یانائولسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
یامیادی () یک شهرک در شهرستان یانائولسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
یانگوس-نارات () یک شهرک در شهرستان یانائولسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
یوگاماش () یک شهرک در شهرستان یانائولسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
یوسوکوو () یک شهرک در شهرستان یانائولسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
زیرکا () یک شهرک در شهرستان یانائولسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
زایتسوو () یک شهرک در شهرستان یانائولسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کیان‌آباد، با ۳۷ خیابان «۱۲ متری» و ۷ خیابان «هجده‌متری» مسکونی، بزرگ‌ترین محلهٔ مسکونی در شهر اهواز، و از محله‌های شناخته‌شده، مرفه، پررفت‌وآمد و زنده، واقع در شمال‌غرب این شهر می‌باشد. این محله، به‌جهت موقعیت جغرافیایی مناسب، خیابان‌بندی منظم و دسترسی به خدمات شهری و تجاری، یکی از بخش‌های محبوب میان مردم متوسط رو به بالا در اهواز به‌شمار می‌رود. موقعیت جغرافیایی. کیان‌آباد، همچون محلهٔ کیان‌پارس، در شمال اهواز، و در غرب رودخانهٔ کارون قرار دارد. از غرب با محلهٔ مهرشهر هم‌مرز است. ریل راه‌آهن، مرز میان
با محلهٔ مهرشهر هم‌مرز است. ریل راه‌آهن، مرز میان کیان‌آباد و مهرشهر، خیابان وهابی، مرز میان کیان‌آباد و کیانپارس در شرق می‌باشد. تاریخچه. موضوع شهری‌سازی و گسترش کیان‌آباد و کیانپارس، پیش از انقلاب ۱۳۵۷، در طرح جامع اهواز، توسط مؤسسهٔ مهندس دکتر علی ادیبی تهیه و بیان شد، و در ادامه، همزمان با کیانپارس، ساخت و گسترش و آبادی در کیان‌آباد نیز آغاز شده و شتاب گرفت. شهروندان اولیه در این دو محله، اغلب از کارمندان دولت و کارکنان شرکت‌های نفتی بودند که از تحصیلات بالا و سطح درآمد بالایی برخوردار بودند. کیان‌آباد
بالا و سطح درآمد بالایی برخوردار بودند. کیان‌آباد به‌تدریج به یک محلهٔ مسکونی گسترده با بافت شهری نوین تبدیل شد و امروزه به‌دلیل آرامش و امکانات، از محبوبیت بالایی برخوردار است. ویژگی‌های شهری. کیان‌آباد از محله‌های دارای بافت نوین در اهواز شمرده می‌شود. خیابان‌های این منطقه اغلب دارای عرض مناسب و پیاده‌روهای استاندارد هستند. علاوه‌بر آن، درختکاری‌های شهری، آپارتمان‌سازی در کنار خانه‌های ویلایی و امکانات زیرساختی مناسب، بافت شهری این منطقه را شکل داده‌اند. بافت اجتماعی. شهروندهای این محله، اغلب از قشر
بافت اجتماعی. شهروندهای این محله، اغلب از قشر تحصیل‌کرده همچون کارمند، پزشک، مهندس و همچنین از قشر بازاری هستند. این تنوع در این سطح، باعث افزایش میزان امنیت و فرهنگ در این محله شده است. آموزش و سلامت. در کیان‌آباد، مدرسه‌های دولتی و غیردولتی، آموزشگاه‌های فنی و زبان‌خارجی و مهدکودک‌ها وجود دارند. چندین داروخانه، درمانگاه و مطب پزشکان متخصص، ازجمله درمانگاه شبانه‌روزی کیان‌آباد، خدمات سلامت عرضه می‌کنند. مرکز مذهبی. در این محله، تنها چندین مسجد جهت انجام عبادت و برگزاری مراسم‌های اسلام-شیعی وجود دارد، و
عبادت و برگزاری مراسم‌های اسلام-شیعی وجود دارد، و هیچ امکاناتی برای سایر اقلیت‌های مذهبی وجود ندارد: درحقیقت، در این منطقه، پرداختن به موضوعات مذهبی غیر اسلام شیعی، نوعی تابو شمرده می‌شود. تفریح و سرگرمی. پارک‌های شهری، پیاده‌روهای مناسب برای پیاده‌روی و فضای سبز، ازجمله امکانات تفریحی کیان‌آباد هستند: زندگی شبانه: کیان آباد در کنار محلهٔ همسایه، کیان‌پارس، به‌ویژه در خیابان وهابی، شب‌های شلوغ و پررونق و زنده‌ای دارد. اما این محله در مقایسه با کیان‌پارس، که به‌طورخاص در خیابان چمران، به‌دلیل وجود
که به‌طورخاص در خیابان چمران، به‌دلیل وجود رستوران‌ها، قهوه‌خانه‌ها، و Fast Foodها، شب‌های شلوغی دارد، از آرامش بیشتری برخوردار است. با این حال، سوت قطار و لرزش‌های ناشی از ریل راه‌آهن در غرب کیان آباد، ممکن است آرامش شهروندها را تا حدی مختل کند. خیابان‌های مهم. کیان‌آباد، سه خیابان اصلی دارد: