payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جووانی بروسکا (متولد ۲۰ فوریه ۱۹۵۷) یک مافیای ایتالیایی و عضو سابق باند کورلئونزی از مافیا سیسیل است. او نقش اصلی در قتل‌های سال ۱۹۹۲، از جمله قتل جووانی فالکونه (دادستان کمیسیون ضد مافیا) و تاجر ایگناتزیو سالوو داشت و یک بار اعتراف کرد که بین ۱۰۰ تا ۲۰۰ قتل مرتکب شده است. بروسکا در غیاب به حبس ابد محکوم شده بود به اتهام عضویت در مافیا و چندین فقره قتل. او در سال ۱۹۹۶ دستگیر شد، سپس به یک همکار عدالت (پنتیتو) تبدیل شد و حکم او به ۲۶ سال زندان کاهش یافت. سرانجام در سال ۲۰۲۱، بروسکا، یک مافیای چاق، ریشدار و
در سال ۲۰۲۱، بروسکا، یک مافیای چاق، ریشدار و ژولیده، در حلقه‌های مافیا با نام‌های «او وِرو» (به سیسیلی)، «ایل پورکو» یا «ایل مایاله» (به ایتالیایی به معنای «خوک») و «او اسکاناکریستیانی» (به سیسیلی به معنای «آدمکش» — در زبان سیسیلی، کلمه «کریستیانو» هم به معنای «مسیحی» و هم «انسان» است) شناخته می‌شد. تومازو بوسکتا، مافیایی که همکاری با تحقیقات فالکونه را آغاز کرده بود (پنتیتو)، بروسکا را این‌گونه توصیف کرد: «یک اسب وحشی، اما رهبری بزرگ.» منابع زندگی اولیه. جووانی بروسکا در ۲۰ فوریه ۱۹۵۷ در سان جوزپه جاتو
جووانی بروسکا در ۲۰ فوریه ۱۹۵۷ در سان جوزپه جاتو متولد شد. پدربزرگ و پدرپدربزرگ او که هر دو کشاورز بودند، اعضای رسمی مافیا محسوب می‌شدند. پدرش برناردو بروسکا (۲۰۰۰-۱۹۲۹)، یکی از بزرگان محلی مافیا، به دلیل ارتکاب قتل‌های متعدد به چندین حبس ابد محکوم شده بود. برناردو با پیوستن به خاندان کورلئونزی به رهبری سالواتوره رینا، برناردو پرووانزانو و لئولوکا باگارلا، جایگزین آنتونیو سالامونه به عنوان کاپوماندامنتو (رئیس منطقه) سان جوزپه جاتو شد. او راه را برای ورود سه پسرش - جووانی، وینچنزو (برادر کوچکتر) و امانوئله
پسرش - جووانی، وینچنزو (برادر کوچکتر) و امانوئله (برادر بزرگتر) - به مافیا هموار کرد. زمانی که برناردو در سال ۱۹۸۵ به زندان افتاد، جووانی به عنوان رئیس منطقه سان جوزپه جاتو جانشین پدرش شد. قتل‌ها. در سال ۱۹۹۲، بروسکا در بمب‌گذاری کاپاچی نقش داشت که منجر به قتل جووانی فالکونه، دادستان ضد مافیا شد. او با کارگذاری نیم تن مواد منفجره در بزرگراه A۲۹ نزدیک شهر کاپاچی، این مواد را در لحظه عبور خودروی فالکونه منفجر کرد. این انفجار علاوه بر فالکونه، همسرش و سه محافظش را نیز به کام مرگ فرستاد. چند ماه پس از مرگ
را نیز به کام مرگ فرستاد. چند ماه پس از مرگ فالکونه، بروسکا همچنین وینچنزو میلازو، رئیس مافیا، و ایگنازیو سالوو، تاجر، را به قتل رساند. پس از دستگیری سانتینو دی ماتئو در ۴ ژوئن ۱۹۹۳، او به اولین فرد از قاتلان فالکونه تبدیل شد که به عنوان یک پنتیتو (همکار دولت) شهادت داد. دی ماتئو جزئیات کامل ترور را فاش کرد: از جمله اینکه چه کسی تونل زیر بزرگراه را حفر کرده بود، چه کسی سیزده بشکه را با TNT و سمتکس پر کرده بود، چه کسی آن‌ها را با اسکیت‌بورد به محل منتقل کرده بود و چه کسی دتونه را فعال کرده بود. در واکنش به
بود و چه کسی دتونه را فعال کرده بود. در واکنش به همکاری دی ماتئو با مقامات، مافیا در ۲۳ نوامبر ۱۹۹۳، پسر ۱۱ ساله او، جوزپه، را ربود. بر اساس اعترافات بعدی یکی از آدم‌رباها به نام گاسپاره اسپاتوزا، آن‌ها با لباس مأمور پلیس به پسر گفته بودند که او را نزد پدرش می‌برند که در آن زمان تحت حفاظت پلیس در خاک اصلی ایتالیا بود. دی ماتئو برای نجات پسرش به سیسیل سفر کرد، اما در نهایت در ۱۱ ژانویه ۱۹۹۶، پس از ۷۷۹ روز اسارت، پسرک که بر اثر بدرفتاری و شکنجه بیمار شده بود، خفه شد و جسدش در بشکه‌ای از اسید حل شد - روشی که
خفه شد و جسدش در بشکه‌ای از اسید حل شد - روشی که به لوپارا بیانکا معروف است. قاتلان پسر، انزو (برادر جووانی)، وینچنزو کیودو و سالواتوره مونتیچیولو بودند که تحت دستور مستقیم جووانی عمل می‌کردند. بروسکا در سال ۱۹۹۳ نیز در کمپین ترور علیه دولت پس از قتل فالکونه و قاضی دیگر ضد مافیا، پائولو بورسلیینو، نقش داشت. در ماه‌های پس از دستگیری رینا در ژانویه ۱۹۹۳، یک سری بمب‌گذاری توسط کورلئونزی‌ها در نقاط توریستی ایتالیا انجام شد: بمب‌گذاری در ویا دی جورجوفیلی در فلورانس، ویا پالسترو در میلان، و پیاتزا سان جووانی در
ویا پالسترو در میلان، و پیاتزا سان جووانی در لاتران و ویا سان تئودورو در رم. این حملات منجر به کشته شدن ۱۰ نفر و زخمی شدن ۷۱ نفر شد و خسارات شدیدی به میراث فرهنگی از جمله گالری اوفیزی وارد کرد. دستگیری. در ۲۰ مه ۱۹۹۶، جووانی بروسکا در یک خانه کوچک نزدیک آگریجنتو دستگیر شد، در حالی که مشغول صرف شام با دوست دخترش، پسر خردسالشان، برادرش وینچنزو، همسر برادر و دو فرزند آنها بود. مأموران با رهگیری صدای موتورسیکلت یکی از افسران مخفی که از کنار خانه رد شده بود، از طریق شنود تلفن همراه بروسکا موفق به شناسایی محل
طریق شنود تلفن همراه بروسکا موفق به شناسایی محل دقیق آنها شدند. واکنش پلیس به دستگیری هنگامی که بروسکا ۹۰ دقیقه پس از دستگیری به ایستگاه پلیس پالرمو منتقل شد، دهها افسر پلیس با هورا کشیدن، بوق زدن و در آغوش گرفتن یکدیگر از این موفقیت استقبال کردند. وقتی بروسکا با ریش ژولیده، شلوار جین کثیف و پیراهن سفید چروک از ماشین پیاده شد، برخی از مأموران ماسکهای اسکی خود را برداشتند، گویی دیگر چیزی از مافیا برای ترسیدن نداشتند. گزارش شده یکی از مأموران به صورت بروسکا مشت زد. رویارویی در دادگاه در سال ۱۹۹۷، دی ماتئو و
زد. رویارویی در دادگاه در سال ۱۹۹۷، دی ماتئو و بروسکا در جریان دادرسی رو در رو شدند. دی ماتئو با گریه به قاضی گفت: "همکاری من را تضمین می‌کنم، اما به این حیوان هیچ چیزی را تضمین نمی‌کنم. اگر دو دقیقه مرا با او تنها بگذارید، سرم را از تنش جدا خواهم کرد." این رویارویی نزدیک بود به خشونت کشیده شود، اما محافظان دادگاه دی ماتئو را مهار کردند. بروسکا همچنین از خانواده جوزپه دی ماتئو طلب بخشش کرده بود. در سال ۱۹۹۹، بروسکا به ۳۰ سال حبس به دلیل قتل جوزپه محکوم شد. محکومیت‌های نهایی در سال ۱۹۹۷، بروسکا به ۲۶ سال
محکومیت‌های نهایی در سال ۱۹۹۷، بروسکا به ۲۶ سال حبس به دلیل بمبگذاری منجر به قتل فالکونه محکوم شد. او در دادگاه اعتراف کرد که با استفاده از کنترل از راه دور و در حالی که از طریق دوربین دوچشمی حرکت کاروان فالکونه را از روی تپه نظاره می‌کرد، بمب کارگذاری شده در بزرگراه فرودگاه پالرمو را منفجر کرده است. در سال ۲۰۰۹ نیز به حبس ابد به دلیل قتل سالواتوره کاراوه محکوم شد. همکاری با دستگاه قضایی و آزادی. پس از دستگیری، جووانی بروسکا همکاری با پلیس را آغاز کرد. در ابتدا این همکاری با شک و تردید مواجه شد، چرا که
ابتدا این همکاری با شک و تردید مواجه شد، چرا که بسیاری گمان می‌کردند "توبه" او تنها ترفندی برای فرار از مجازات‌های سنگین زندان برای روسای مافیا است. در سه ماه اول، بسیاری از اطلاعاتی که به مقامات ارائه داد، غیرقابل تأیید یا نادرست بود و این موضوع باعث شد خواستار سخت‌گیری بیشتر در سیستم همکاری با مجرمان شوند. بروسکا روایتی جنجالی از دستگیری توتو رینا ارائه داد: یک توافق پنهانی بین افسران کارابینیری، مأموران مخفی و روسای مافیا که از دیکتاتوری رینا خسته شده بودند. به گفته او، پرووانزانو رینا را در ازای آرشیو
به گفته او، پرووانزانو رینا را در ازای آرشیو ارزشمند مدارک compromettente (به خطر اندازنده) که رینا در آپارتمانش در پالرمو نگهداری می‌کرد، "فروخت". بروسکا همچنین ادعا کرد رینا به او گفته بود پس از قتل فالکونه، با نیکولا مانچینو، وزیر کشور وقت، به صورت غیرمستقیم برای جلوگیری از کشتارهای بیشتر مذاکره کرده است. مانچینو بعدها این ادعا را تکذیب کرد، اما در ژوئیه ۲۰۱۲ به دلیل خودداری از ارائه مدارک مربوط به مذاکرات سال ۱۹۹۲ بین دولت ایتالیا و مافیا و پرونده قتل فالکونه و بورسلیینو، به دادگاه احضار شد. بروسکا در
و بورسلیینو، به دادگاه احضار شد. بروسکا در زندان ربیبیا در رم زندانی بود و با وجود درخواست‌های مکرر برای حبس خانگی از سال ۲۰۰۲، همه این درخواست‌ها رد شد. در سال ۲۰۰۴ گزارش شد که به پاس رفتار خوب و همکاری با مقامات، هر ۴۵ روز یک هفته اجازه ملاقات با خانواده را دارد. در نهایت، به دلیل همکاری‌هایش، حکم حبس او به ۲۶ سال کاهش یافت. در ۳۱ مه ۲۰۲۱، بروسکا ۴۵ روز زودتر از پایان محکومیتش، به قید چهار سال آزادی مشروط آزاد شد. این تصمیم با واکنش‌های شدید عمومی مواجه شد و سیاستمدارانی مانند ماتئو سالوینی از حزب لیگا
شد و سیاستمدارانی مانند ماتئو سالوینی از حزب لیگا نورد و انریکو لتا از حزب دموکرات، این تصمیم را مورد انتقاد قرار دادند. مصادره اموال. املاک خانواده بروسکا توسط دولت مصادره شد و در سال ۲۰۰۰ به سازمانی به نام "کنسرسیوم توسعه قانونی" تحویل داده شد. این سازمان، اموال مصادره‌شده از مافیوزوهای زندانی را بازسازی و به جامعه بازمی‌گرداند. تبدیل به اقامتگاه ضد مافیا کلبه سنگی کوچک خانواده بروسکا در سان جوزپه جاتو (که تنها چهل دقیقه با پالرمو فاصله دارد) در سال ۲۰۰۴ بازسازی شد. این مکان به اولین "آگری‌توریسمو
۲۰۰۴ بازسازی شد. این مکان به اولین "آگری‌توریسمو (اقامتگاه مزرعه‌ای) ضد مافیا" در سیسیل تبدیل شده است. ویژگی‌های منحصر به فرد - گردشگران می‌توانند از پاستای ارگانیک تهیه‌شده از گندم کشت‌شده در زمین‌های سابق بروسکا لذت ببرند. - شراب ارگانیک تولیدشده از تاکستان‌های سابق او توسط تعاونی "پلاسیدو ریتزو" سرو می‌شود. - این تعاونی به نام یک رهبر اتحادیه کارگری از کورلئونه نامگذاری شده که در سال ۱۹۴۸ توسط مافیا ترور شد. نماد مبارزه با مافیا این پروژه نمادین نشان می‌دهد چگونه زمین‌هایی که زمانی برای فعالیت‌های
می‌دهد چگونه زمین‌هایی که زمانی برای فعالیت‌های جنایتکارانه استفاده می‌شد، امروز به نفع جامعه و گردشگری پایدار مورد استفاده قرار می‌گیرد. بازدیدکنندگان نه تنها از طبیعت زیبای سیسیل لذت می‌برند، بلکه با تاریخچه مبارزه با مافیا نیز آشنا می‌شوند. در فرهنگ عامه. جووانی بروسکا در چندین اثر سینمایی و تلویزیونی به تصویر کشیده شده است. او در مجموعه تلویزیونی ایتالیایی "Il Capo dei Capi" (2007)، سریال "Il cacciatore" (شکارچی، 2018) و فیلم "Il traditore" (خائن، 2019) حضور داشته است. سریال "Il cacciatore" (شکارچی) که
حضور داشته است. سریال "Il cacciatore" (شکارچی) که در سه فصل تولید شده، به طور ویژه به دوران پس از ترورهای فالکونه و بورسلیینو پرداخته و داستان آن تا دستگیری و زندان رفتن بروسکا ادامه می یابد. این سریال با نگاهی دقیق به تعقیب و گریزهای پلیس و مافیا می پردازد. در فیلم "Il traditore" (خائن) که بر اساس زندگی توتو رینا ساخته شده، بروسکا نیز به عنوان یکی از شخصیت های کلیدی حضور دارد. این فیلم به روایت خیانت های درون تشکیلات مافیا و همکاری برخی اعضا با پلیس می پردازد. میمو مانجیاپانه در سریال "Il cacciatore" و
میمو مانجیاپانه در سریال "Il cacciatore" و لوئیجی لو کاشو در فیلم "Il traditore" نقش بروسکا را ایفا کرده اند. این آثار نه تنها به زندگی جنایی بروسکا پرداخته اند، بلکه تأثیر فعالیت های او بر جامعه ایتالیا و روند مبارزه با مافیا را نیز بررسی کرده اند.
سالواتوره کونتورنو (متولد ۲۸ مه ۱۹۴۶)، معروف به «توتوچیو»، یکی از اعضای سابق مافیای سیسیل بود که در اکتبر ۱۹۸۴ با الهام از تومازو بوسکتا، به یک همکار عدالت (پنتیتو) علیه کوزا نوسترا تبدیل شد. او جزئیات دقیقی از نحوه عملکرد درونی مافیای سیسیل فاش کرد. شهادت‌های او نقشی کلیدی در دو محاکمه مهم داشت: - محاکمه مَکسی (Maxi Trial) علیه مافیای سیسیل در پالرمو - محاکمه اتصال پیتزا (Pizza Connection Trial) در نیویورک سیتی در دهه ۱۹۸۰ کونتورنو پس از همکاری با مقامات قضایی، به بخشی از برنامه حفاظت از شاهدان پیوست و
قضایی، به بخشی از برنامه حفاظت از شاهدان پیوست و اطلاعات حیاتی برای افشای شبکه مافیا ارائه داد.
پائولو امانوئله بورسلیینو (۱۹ ژانویه ۱۹۴۰ – ۱۹ ژوئیه ۱۹۹۲) قاضی و دادستان ایتالیایی بود که بیشتر دوران حرفهای خود را در کاخ دادگستری پالرمو در سیسیل گذراند و تلاش کرد تا قدرت مافیای سیسیل را سرنگون کند. نقاط عطف زندگی حرفه ای او، نقش کلیدی در محاکمه تاریخی مَکسی (۱۹۸۶-۱۹۸۷) علیه مافیا و سالها مبارزه قضایی با شبکه های جنایت سازمان یافته بود. در ۱۹ ژوئیه ۱۹۹۲، بورسلیینو در یک حمله انفجاری با ماشین بمبگذاری شده در خیابان ویا دِآمِلیو (نزدیک خانه مادرش در پالرمو) به قتل رسید. این ترور، تنها ۵۷ روز پس از ترور
به قتل رسید. این ترور، تنها ۵۷ روز پس از ترور همکارش جووانی فالکونه رخ داد. قتل او و فالکونه به چرخش افکار عمومی و تصویب قوانین سختگیرانهتر ضد مافیا در ایتالیا انجامید. زندگی بورسلیینو شباهت زیادی به زندگی دوست صمیمی اش، جووانی فالکونه داشت. هر دو در یک محله در پالرمو بزرگ شدند. در حالی که بسیاری از دوستان دوران کودکی آنها در بستر مافیا رشد کردند، این دو مرد در جبهه مقابل جنگ علیه جنایت در سیسیل ایستادند و به عنوان دادستان به مبارزه پرداختند. هر دو در سال ۱۹۹۲، تنها با فاصله چند هفته از یکدیگر، ترور شدند.
تنها با فاصله چند هفته از یکدیگر، ترور شدند. به پاس تلاش های خستگی ناپذیر و فداکاری هایشان در جریان محاکمات ضد مافیا، هر دو مدال طلای شجاعت مدنی را دریافت کردند. همچنین، مجله تایم در شماره ۱۳ نوامبر ۲۰۰۶، آنها را به عنوان "قهرمانان ۶۰ سال گذشته" معرفی کرد. ترور این دو قاضی، نقطه عطفی در مبارزه با مافیا بود و منجر به افزایش فشارهای بین المللی و داخلی علیه سازمان های جنایتکار شد. ‎== پیوندها == ‎* کارلو بیوتی
پنتیتو به معنی «توبه کار» ( در اصطلاحات آیین دادرسی کیفری ایتالیا، به‌صورت عامیانه برای اشاره به افرادی که پیش‌تر عضو سازمان‌های جنایی بوده‌اند و سپس تصمیم به همکاری با دادستان گرفته‌اند به کار می‌رود . این مفهوم نخست در دههٔ ۱۹۷۰ برای مقابله با تروریسم در دورهٔ موسوم به «سال‌های سربی» ایجاد شد. پس از محاکمه معروف مَکسی (۱۹۸۶-۱۹۸۷) و شهادت تومازو بوشتا، این اصطلاح بیشتر برای اعضای پیشین جنایت سازمان‌یافته به کار رفت که از گروه‌های مافیایی جدا شده و با مأموران تحقیقات همکاری کردند. نقش و مزایا. در ازای
تحقیقات همکاری کردند. نقش و مزایا. در ازای اطلاعاتی که ارائه می‌دهند، پنتیتی‌ها (توبه‌کاران) محکومیت‌های کوتاه‌تری برای جرائم خود دریافت می‌کنند و در برخی موارد حتی آزاد می‌شوند. در سیستم قضایی ایتالیا، پنتیتی‌ها می‌توانند از محافظت شخصی، یک نام جدید و مقداری پول برای شروع زندگی جدید در مکانی دیگر (گاهی در خارج از کشور) برخوردار شوند. این رویه در سایر کشورها نیز رایج است. در ایالات متحده، مجرمانی که علیه همدستان پیشین خود شهادت می‌دهند، می‌توانند وارد برنامه حفاظت از شاهدان شوند و هویت جدیدی همراه با مدارک
حفاظت از شاهدان شوند و هویت جدیدی همراه با مدارک قانونی دریافت کنند. سرکردگان مافیای ایتالیا مانند توماسو بوشتا و فرانچسکو مارینو مانوئیا اجازه یافتند، در هنگامی که ایتالیا هنوز چنین برنامه‌ای نداشت، تحت هویت‌های جدید در برنامه حفاظت از شاهدان ایالات متحده، زندگی کنند. پرونده‌های برجسته. توماسو بوشتا، به عنوان اولین پنتیتی مهم، به قاضی جووانی فالکونه در شناسایی کمیسیون مافیای سیسیل (کاپولا) و کانال‌های عملیاتی مافیا کمک شایانی کرد. موفقیت‌های کلیدی: - همکاری پنتیتی‌ها در مبارزه با تروریسم (به ویژه
- همکاری پنتیتی‌ها در مبارزه با تروریسم (به ویژه بریگادهای سرخ) توسط ژنرال کارابینیه کارلو آلبرتو دالا کیسا (که بعداً توسط مافیا ترور شد) - تا دهه ۱۹۹۰ پنتیتی‌های معدود اما تأثیرگذاری مانند بوشتا، سالواتوره کونتورنو و آنتونیو کالدرونه وجود داشتند - از سال ۱۹۹۲، بیش از هزار مافیوزو با عدالت ایتالیا همکاری کرده‌اند سوءاستفاده‌ها: - مورد معروف انزو تورتورا، مجری تلویزیون که به درستی توسط پنتیتی جووانی ملوسو به ارتباط با کاموررا متهم شد - تورتورا سال‌ها در زندان ماند و پس از تبرئه به دلیل استرس عاطفی درگذشت
ماند و پس از تبرئه به دلیل استرس عاطفی درگذشت پنتیتی‌های مهم مافیای سیسیل: ۱. لئوناردو ویتاله (۱۹۷۳) - اولین پنتیتی (اعترافاتش ابتدا جدی گرفته نشد) ۲. توماسو بوشتا (۱۹۸۴) - همکاری با فالکونه در محاکمه تاریخی مَکسی ۳. سالواتوره کونتورنو (۱۹۸۴) - پیروی از بوشتا ۴. لئوناردو مسینا (۱۹۹۲) - افشاگر جولیو آندره‌وتی ۵. آنتونیو جوفره (۲۰۰۲) - عضو کورلئونزی‌ها ۶. آنتونیو کالدرونه (۱۹۸۷) ۷. فرانچسکو مارینو مانونیا (۱۹۸۹) - اولین پنتیتی از جناح پیروز جنگ دوم مافیا ۸. جووانی بروسکا (۱۹۹۶) - قاتل فالکونه ۹. سانتینو دی
جووانی بروسکا (۱۹۹۶) - قاتل فالکونه ۹. سانتینو دی ماتئو (۱۹۹۳) - افشاگر بمبگذاری کاپاچی ۱۰. سالواتوره کانچمی (۱۹۹۳) - از قاتلان فالکونه ۱۱. جوزپه مارکز (۱۹۹۲) ۱۲. گاسپاره موتولو (۱۹۹۲) - اولین افشاگر ارتباطات کوزا نوسترا و سیاستمداران پنتیتی‌های مهم دیگر: - پاسکواله بارا (کامورا) - پاسکواله گالاسو (کامورا) - کارمینه آلفیری (کامورا) - کارمینه شیاوونه (کامورا) - مائوریزیو آباتینو (باندایلا مایلیانا) - فلیچه مانیه‌رو (مالا دل برنتا) نکته: پنتیتی‌ها نقش حیاتی در افشای ساختار مافیا و محکومیت رهبران آن
حیاتی در افشای ساختار مافیا و محکومیت رهبران آن داشته‌اند، اگرچه مواردی از سوءاستفاده نیز گزارش شده است. پذیرش فرهنگی. در برخی جوامع جنوب ایتالیا که مافیا حضور پررنگی دارد، پنتیتی شدن معادل حکم اعدام است. خانواده مافیایی توتو رینا در شهر کورلئون این حکم را به اعضای خانواده پنتیتی‌ها هم تعمیم می‌داد. به عنوان نمونه، بسیاری از اعضای نزدیک خانواده توماسو بوشتا در یک سری قتل‌های زنجیره‌ای به قتل رسیدند. نقدی بر اصطلاح "پنتیتی". اغلب اشاره می‌شود که عبارت صحیح باید «همکاران عدالت» باشد. واژهٔ «پنتیتو» حاوی نوعی
«همکاران عدالت» باشد. واژهٔ «پنتیتو» حاوی نوعی داوری اخلاقی بوده که ارایه آن از سوی مراجع قضایی، امری نادرست و خارج از حدود صلاحیت آن‌ها تلقی می‌شود انتقادات به پنتیتی‌ها در ایتالیا. پنتیتی‌ها در ایتالیا به دلایل مختلفی مورد انتقاد قرار گرفته‌اند: - دریافت امتیازات ویژه - اختراع داستان‌های دروغین برای کسب منافع - استفاده از این سیستم برای آزار افراد مورد نظر خود - دیده شدن این سیستم به عنوان پاداش به جای مجازات برای مجرمان - غیرقابل اعتماد بودن آنها به دلیل پیشینه جنایی این انتقادات بیشتر از سوی
به دلیل پیشینه جنایی این انتقادات بیشتر از سوی سیاستمداران مطرح می‌شود، به ویژه زمانی که خودشان یا نزدیکانشان تحت تحقیق برای ارتباط با مافیا هستند. برخی این انتقادات را تلاشی برای بی‌اعتبار کردن شاکیان می‌دانند تا دغدغه‌ای واقعی برای حقوق شهروندی. لوچیانو ویولانته، سیاستمدار و رئیس سابق کمیسیون ضد مافیای ایتالیا در پاسخ گفت: "ما اطلاعات درباره مافیا را از راهبه‌ها نمی‌گیریم." قوانینی تصویب شده که دریافت مزایای قابل توجه توسط پنتیتی‌ها را منوط به ارائه اطلاعات جدید و دستیابی به نتایج ملموس کرده است. دولت
جدید و دستیابی به نتایج ملموس کرده است. دولت فقط تا ۶ ماه پس از اعلام تمایل به همکاری می‌تواند اطلاعات را جمع‌آوری کند. این قوانین باعث کاهش تمایل به پنتیتی شدن شده، چرا که یک مافیوزو نمی‌داند اطلاعاتش برای دادستان‌ها مفید خواهد بود یا خیر. در نتیجه، تعداد پنتیتی‌ها نسبت به اوج آن در اوایل دهه ۹۰ کاهش چشمگیری یافته است. پیوند به بیرون. چگونه یک پنتیتو شدم/ نگاهی به فیلم «خائن»
هوانوردی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا () شاخه هوانوردی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا و سازمانی اداری است که مسئولیت دکترین، نیروی انسانی و پیکربندی تمام واحدهای هوانوردی نیروی زمینی آمریکا را برعهده دارد. این سازمان پیش‌تر یکی از شاخه‌های تسلیحات رزمی محسوب می‌شد، اما امروزه مطابق با دکترین سازمانی فعلی نیروی زمینی ایالات متحده، در طبقه‌بندی «مانور، آتش و عملیات» قرار دارد. ستاد فرماندهی هوانوردی نیروی زمینی ایالات متحده در فورت راکر، آلاباما قرار دارد. پس از آنکه سپاه هوایی ارتش ایالات متحده به نیروی
پس از آنکه سپاه هوایی ارتش ایالات متحده به نیروی هوایی نیروی زمینی ایالات متحده تبدیل شد، سپس نیروی هوایی ایالات متحده از آن تفکیک گردید، نیروی زمینی تنها با واحدهای هوانوردی بال ثابت خود که هواپیماهای دیده‌بانی تیلورکرافت را برای واحدهای توپخانه پرواز می‌دادند، باقی ماند. سپس نیروی زمینی با استفاده از هلیکوپتر، مفهوم جدیدی از هوانوردی را توسعه داد که در طول جنگ کره نویدبخش بود و در طول جنگ ویتنام، صحنه نبرد را متحول کرد.
استفانو بونتاد (۲۳ آوریل ۱۹۳۹ - ۲۳ آوریل ۱۹۸۱) که با نام اصلی استفانو بونتاته شناخته می‌شد، یکی از اعضای قدرتمند مافیای سیسیل بود. او رئیس خانواده مافیایی سانتا ماریا دی جسو در پالرمو بود و به القابی چون «شاهزاده ویلاگراتزیا» (منطقه تحت کنترلش در پالرمو) و «شاهین» معروف بود. بونتاد ارتباطاتی با چندین سیاستمدار قدرتمند سیسیلی، از جمله جولیو آندره‌وتی نخست‌وزیر وقت ایتالیا داشت. در سال ۱۹۸۱ او توسط جناح رقیب در کوزا نوسترا، یعنی کورلئونزی‌ها، به قتل رسید. مرگ او جرقه‌ای برای جنگ خونین مافیا بود که به کشته شدن
جرقه‌ای برای جنگ خونین مافیا بود که به کشته شدن صدها مافیوزو انجامید.
گاسپاره موتولو (متولد ۵ فوریه ۱۹۴۰ در پالرمو) که با نام مستعار «آسپارینو» نیز شناخته می‌شود، یک مافیوزوی سیسیلی است. در سال ۱۹۹۲ به یک پنتیتو (شاهد دولتی علیه مافیا) تبدیل شد. او اولین مافیوزویی بود که درباره ارتباطات بین کوزا نوسترا و سیاستمداران ایتالیایی سخن گفت. اظهارات موتولو به تحقیقات علیه جولیو آندره‌وتی، نخست‌وزیر سابق ایتالیا و درک زمینه قتل‌های مافیایی سال ۱۹۹۲ شامل سالوو لیما، جووانی فالکونه و پائولو بورسلیینو کمک کرد.
واژه‌نامه فلسفه آکسفورد یک فرهنگ لغت فلسفه نوشته فیلسوف سیمون بلک‌برن است که توسط انتشارات دانشگاه آکسفورد منتشر شده است.
فرانچسکو مارینو مانونیا (متولد ۵ مارس ۱۹۵۱) یکی از اعضای سابق مافیای سیسیل است که در سال ۱۹۸۹ به یک پنتیتو (شاهد دولتی) تبدیل شد. او با لقب "موتزارلا" شناخته می‌شد و به عنوان یکی از معتبرترین شاهدان دولتی علیه مافیا در نظر گرفته می‌شود. جووانی فالکونه، قاضی ضد مافیایی که اولین بار او را مورد بازجویی قرار داد، مارینو مانونیا را شاهدی باهوش و قابل اعتماد توصیف کرد. حرفه جنایی. او در پالرمو، مرکز سیسیل بزرگ شد و به خانواده مافیایی سانتا ماریا دی جسو به رهبری استفانو بونتاده پیوست. به دلیل مهارتهایش در شیمی
استفانو بونتاده پیوست. به دلیل مهارتهایش در شیمی برای پالایش هروئین مورد توجه ویژه خانواده‌های مافیایی قرار داشت و برای شبکه اسپاتولا-اینزریلو-گامبینو کار می‌کرد. مارینو مانویا اعتراف کرد حداقل ۱۰۰۰ کیلوگرم هروئین را برای بونتاده پالایش کرده بود. او این مهارت را از آنتونیو ورننگو معروف به "دکتر" آموخته بود که اولین پالایشگاه را در سال ۱۹۷۷ تأسیس کرده بود. همچنین به مشارکت در حداقل ۱۷ قتل متهم بود. در جریان جنگ دوم مافیا در اوایل دهه ۱۹۸۰، رئیس او استفانو بونتاده به همراه صدها همدستش به قتل رسیدند. مانویا
به همراه صدها همدستش به قتل رسیدند. مانویا تنها به این دلیل زنده ماند که در آن زمان به دلیل قاچاق مواد در زندان بود. او در سال ۱۹۸۳ با کمک برادر کوچکترش آگوستینو مارینو مانویا که یک قاتل بود از زندان گریخت. آنها با سالواتوره رینا، رئیس کورلئونزی‌ها ملاقات کردند تا موقعیت خود را در ساختار جدید مافیای سیسیل تثبیت کنند و اجازه یافتند تحت حمایت رینا به کار ادامه دهند. فرانچسکو مارینو مانویا به یکی از پالایشگران اصلی هروئین برای کورلئونزی‌ها تبدیل شد. در سال ۱۹۸۶ او مجدداً دستگیر و به زندان بازگردانده شد. در ۲۰
او مجدداً دستگیر و به زندان بازگردانده شد. در ۲۰ آوریل ۱۹۸۹ برادرش آگوستینو مارینو مانویا که ۲۳ سال داشت ناپدید شد و دیگر هرگز دیده نشد. خودروی خونی او در همان روز پیدا شد. فرانچسکو مانویا فهمید برادرش کشته شده است. مشخص شد که هر دو برادر مانویا به همراه وینچنزو پوچیو در حال برنامه‌ریزی برای سرنگونی سالواتوره رینا از مقام ریاست مافیای سیسیل بودند. به نظر می‌رسد خبر این توطئه به بیرون درز کرده بود و آگوستینو مارینو مانویا اولین توطئه‌گر علیه رینا بود که کشته شد. پوچیو و برادرانش نیز اندکی بعد به سرنوشت
کشته شد. پوچیو و برادرانش نیز اندکی بعد به سرنوشت مشابهی دچار شدند. شهادت‌ها. مارینو مانویا فاش کرد که روبرتو کالوی، معروف به "بانکدار خدا" از بانکو آمبروسیانو و واتیکان، توسط مافیا کشته شد چون سرمایه‌های غیرقانونی کوزا نوسترا را هنگام ورشکستگی بانکو آمبروسیانو از دست داده بود. به گفته مانویا، قاتل فرانچسکو دی کارلو، یک مافیوزوی مقیم لندن بود و دستور قتل از جوزپه کالو (رئیس مافیا) و لیچو جلی صادر شده بود. وقتی دی کارلو در ژوئن ۱۹۹۶ به یک خبرچین تبدیل شد، قتل را انکار کرد اما تأیید کرد که کالو از او خواسته
را انکار کرد اما تأیید کرد که کالو از او خواسته بود این کار را انجام دهد. مانویا شهادت داد که رئیس سابقش استفانو بونتاده روابط نزدیکی با سیاستمداران سیسیلی، به ویژه سالوو لیما (نماینده جولیو آندریوتی در سیسیل) داشت. در آوریل ۱۹۹۳، پس از ترور لیما و قضات جووانی فالکونه و پائولو بورسلیینو، او علیه جولیو آندریوتی (نخست وزیر سابق ایتالیا که به ارتباط با مافیا متهم شده بود) شهادت داد. او ادعا کرد آندریوتی در دهه ۱۹۷۰ با بونتاده ملاقات کرده بود. مانویا اولین شاهد عینی بود که آندریوتی را مستقیماً به روسای مافیا
عینی بود که آندریوتی را مستقیماً به روسای مافیا مرتبط می‌کرد. او یک جلسه مهم در سال ۱۹۸۰ با سالواتوره اینزریلو و استفانو بونتاده را توصیف کرد که در آن آندریوتی ظاهراً با یک آلفارومئو ضدگلوله متعلق به خانواده سالوو به همراه لیما آمده بود. آندریوتی برای اعتراض به قتل پیرسانتی ماتارلا در ژانویه ۱۹۸۰ به آنجا آمده بود. او همچنین درباره قتل روزنامه‌نگار مائورو دِ مائورو شهادت داد. این روزنامه‌نگار تحقیقی در سال ۱۹۷۰ توسط مافیا ربوده و کشته شده بود. مانویا در سال ۱۹۷۷ یا ۱۹۷۸ از طرف بونتاده مأمور شده بود چند جسد
۱۹۷۷ یا ۱۹۷۸ از طرف بونتاده مأمور شده بود چند جسد از جمله جسد دِ مائورو را از خاک بیرون آورده و در اسید حل کند. مانویا اعتراف کرد یکی از کسانی بود که در سرقت نقاشی "میلاد مسیح با سنت فرانسیس و سنت لورنس" اثر کاراواجو (که از سال ۱۹۶۹ مفقود شده بود) دست داشت. (این اثر هنری در مقطعی تصور می‌شد در اختیار روساریو ریکوبونو، رئیس فقید مافیا بوده است). برنامه حفاظت از شهود. او با هویتی جدید در مکانی نامعلوم تحت برنامه حفاظت از شهود اف‌بی‌آی زندگی می‌کرد و پس از شهادت علیه مافیوزوهای سیسیلی فعال در آمریکا، تابعیت
علیه مافیوزوهای سیسیلی فعال در آمریکا، تابعیت این کشور را دریافت کرده بود. ادعا شده (و تکذیب نشده) که مانویا در بهار ۱۹۹۳ هنگام شهادت علیه جولیو آندریوتی ۶۰۰ هزار دلار دریافت کرد. در آن زمان با ۳۰۰۰ دلار ماهانه به اضافه حقوق بازنشستگی پدرش که از ایتالیا پرداخت می‌شد، در آمریکا زندگی می‌کرد. او مجموعاً ۱۷ سال در زندان‌های ایتالیا و آمریکا را سپری کرد که این دوره در فوریه ۲۰۱۰ پایان یافت. در ژوئن ۲۰۱۱، پس از ۱۶ سال تحت حفاظت سرویس مارشال‌های آمریکا، به ایتالیا بازگشت. مجبور بود بدون هویت واقعی و در شرایط
بازگشت. مجبور بود بدون هویت واقعی و در شرایط نامناسب زندگی کند و شرایط زندگی در آمریکا را برای خود و خانواده‌اش غیرقابل تحمل می‌دانست. همسر و دو فرزندش نتوانستند با زندگی در آمریکا سازگار شوند. کمک هزینه ماهانه او در ایتالیا به ۱۰۰۰ یورو کاهش یافت. مانویا از پاداش و حمایت ناچیز دولت ایتالیا در قبال فداکاری‌هایش و کشته شدن اعضای خانواده‌اش دلسرد شده بود: "من ناامید و تلخ‌کام هستم، پس از همه‌چیزی که از سال ۱۹۸۹ برای مبارزه با مافیا انجام داده‌ام." در ژوئیه ۲۰۱۱ با مصرف ترکیبی از داروها اقدام به خودکشی کرد،
با مصرف ترکیبی از داروها اقدام به خودکشی کرد، اما همسرش به موقع او را به بیمارستان رساند. گفته‌ها. بسیاری فکر می‌کنند که آدم برای پول وارد کوزا نوسترا می‌شود. این فقط بخشی از حقیقت است. می‌دانی چرا من وارد کوزا نوسترا شدم؟ چون قبل از آن در پالرمو من آقای هیچ‌کس بودم. بعد از آن، هرکجا می‌رفتم، سرها به احترام فرود می‌آمد. و این برای من ارزش هر بهایی را داشت.
او به مدت کوتاهی پس از قتل جوزپه گرهکو در سال ۱۹۸۵، رئیس خانواده مافیایی چیاکولی بود. مانونیا در جنگ دوم مافیا در اوایل دهه ۱۹۸۰ که توسط سالواتوره رینا طراحی شده بود، به عنوان یک قاتل حرفه‌ای نقش مهمی ایفا کرد. اگرچه ظاهراً تحت فرمان میکله گرهکو فعالیت می‌کرد، اما گرهکو خود بیشتر به عنوان عروسک خیمه‌شب‌بازی رینا شناخته می‌شد. مانونیا عضو گروه مرگ باند کورلئونزی بود که تحت فرماندهی گرهکو عمل می‌کرد و در بسیاری از قتل‌های مهم این جنگ در سال‌های ۱۹۸۱-۱۹۸۲ شرکت داشت، از جمله کشتار سیرکونوالیسیونه در ۱۶ ژوئن