payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ایل مارزوکو (Il Marzocco) یک مجله هفتگی ادبی و هنری به زبان ایتالیایی بود که بین سال‌های ۱۸۹۶ تا ۱۹۳۲ در فلورانس، ایتالیا منتشر می‌شد. عنوان این مجله توسط گابریل دانونزیو انتخاب شد که اشاره‌ای به نماد جمهوری باستانی فلورانس و همچنین حکومت مردمی داشت. این مجله مقالاتی را در طیف وسیعی از موضوعات مانند حقوق زنان و رویدادهای سیاسی پوشش می‌داد. عنوان فرعی آن "periodico settimanale di letteratura e d'arte" (به ایتالیایی: "مجله هفتگی ادبی و هنری") بود. تاریخچه و مشخصات. "ایل مارزوکو" در سال ۱۸۹۶ منتشر شد، و اولین
"ایل مارزوکو" در سال ۱۸۹۶ منتشر شد، و اولین شماره در ۲ فوریه ۱۹۹۶ منتشر شد آنجلو و آدولفو اورویه‌تو این مجله را تأسیس کردند که دفتر مرکزی آن در فلورانس بود. این مجله تا سال ۱۸۹۹ از رویکرد زیبایی‌شناختی گابریل دانونزیو و موضع ضد پوزیتیویستی حمایت می‌کرد سپس از ادبیات و هنر ناب در مقابل ادبیات تزئینی حمایت می‌کرد. مقالات منتشر شده در مجله با تصاویر عکاسی منتشر می‌شدند. در دوره ۱۹۱۱–۱۹۱۴ "، ایل مارزوکو" به ندرت آثار ادبی را به عنوان یک نشریه سیاسی منتشر می‌کرد. این مجله از ملی‌گرایی و مداخله‌گرایی جنگی حمایت
این مجله از ملی‌گرایی و مداخله‌گرایی جنگی حمایت می‌کرد. پس از پایان جنگ جهانی اول و آغاز حکومت فاشیستی در ایتالیا، این مجله توانست دست‌نخورده باقی بماند و از اثرات منفی قوانین مطبوعات مورخ ۱۹۲۶ تحت تأثیر قرار نگرفت. از سال ۱۹۲۶، آدولفو اورویه‌تو سردبیر "ایل مارزوکو" بود که به صورت هفتگی منتشر می‌شد. آدا نگری، سیبیلا آلرامو و انریکو کورادینی از جمله همکاران این مجله بودند. یکی از مقالات آدا نگری از حق زنان مجرد برای بچه‌دار شدن حمایت می‌کرد. کورادینی به عنوان مدیر مجله فعالیت می‌کرد و همچنین زمانی که چهره
مدیر مجله فعالیت می‌کرد و همچنین زمانی که چهره شناخته‌شده‌ای در سیاست نبود، نظرات سیاسی منتشر می‌کرد. "ایل مارزوکو،" امیل زولا را به عنوان یک قهرمان واقعی مدرنیسم ستایش می‌کرد. جیمز جویس، نویسنده ایرلندی، در ژوئن ۱۹۱۳ نامه‌ای به آدولفو اورویه‌تو، مدیر وقت "ایل مارزوکو"، فرستاد و از او خواست مقاله‌اش دربارهٔ دانیل دفو را در مجله منتشر کند. مقاله جویس احتمالاً به دلیل احساسات ضد بریتانیایی‌اش برای انتشار پذیرفته نشد؛ زیرا "ایل مارزوکو" تعداد قابل توجهی از مشترکان بریتانیایی داشت. "ایل مارزوکو" در سال ۱۹۳۲
بریتانیایی داشت. "ایل مارزوکو" در سال ۱۹۳۲ منتشر شد. شماره‌های آن توسط کتابخانه ملی ایتالیا در رم دیجیتالی شد.
«ایل منابو دی لِتاتورا» یک مجله فرهنگی و ادبی ایتالیایی بود که بین سال‌های ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۷ منتشر می‌شد. دفتر مرکزی این مجله در تورین ایتالیا قرار داشت. تاریخچه و مشخصات. "«ایل منابو دی لتراتورا»" در سال ۱۹۵۹ تأسیس شد. بنیانگذاران آن الیو ویتورینی و ایتالو کالوینو بودند. اولین شماره در ژوئیه ۱۹۵۹ منتشر شد. الیو ویتورینی و ایتالو کالوینو تا سال ۱۹۶۶ سردبیری این مجله را بر عهده داشتند. دفتر مرکزی این مجله که توسط جولیو ایناودی منتشر می‌شد، در تورینو قرار داشت. این مجله موضوعات تک‌نگاری را پوشش می‌داد و شامل
این مجله موضوعات تک‌نگاری را پوشش می‌داد و شامل نوشته‌های نویسندگان تازه‌کار ایتالیایی بود. همچنین نوشته‌هایی در مورد نظریه‌های ادبی انتقادی تازه توسعه‌یافته، از جمله نظریه رولان بارت، را در بر می‌گرفت. این مجله موضعی چپ‌گرایانه و ستیزه‌جویانه داشت. منابوی ادبی در سال ۱۹۶۷ انتشار خود را متوقف کرد.
مسابقات فوتبال زیر ۲۳ سال آسیا ۲۰۲۶ هفتمین دوره مسابقات فوتبال زیر ۲۳ سال آسیا است که از ۷ تا ۲۵ ژانویه ۲۰۲۶ در کشور عربستان برگزار می‌شود.
دو برادر فیلمی هندی محصول سال ۱۹۶۹ و به کارگردانی بریج سادانا است. در این فیلم بازیگرانی همچون آشوک کومار، جیتندرا، مالا سینها و آسیت سن ایفای نقش کرده‌اند.
مارس، ونوس و کوپیدو نقاشی رنگ روغن روی بوم و یکی از آثار متأخر تیسین، نقاش ونیزی دوره رنسانس، است که پس از سال ۱۵۷۰ میلادی خلق شد. این اثر از سال ۱۷۸۳ میلادی در مجموعه موزه تاریخ هنر در شهر وین نگهداری می‌شود و موضوع آن، عشق نامشروع ونوس (الهه زیبایی) و مارس (خدای جنگ) است که در اسطوره‌شناسی یونانی- رومی هم به آن اشاره شده. ابعاد این نقاشی ۹۷ در ۱۰۹ سانتی‌متر است و در قاب‌ چوبی به اندازه‌های ۱۱۱.۵ در ۱۳۰ سانتی‌متر قرار دارد. توصیف اثر. در این صحنه، ونوس به‌صورت برهنه روی تپه‌ای کوچک دراز کشیده و نیم‌تنه‌اش
برهنه روی تپه‌ای کوچک دراز کشیده و نیم‌تنه‌اش را بر بالش سفیدی تکیه داده است. پارچه‌ای سفیدرنگ بخشی از ران چپ او را پوشانده و وی آن را با دست چپ در میان پاهایش نگه داشته. درحالی‌که هر دو پایش روی زمین قرار دارند، پای چپ کشیده و پای راست را خم کرده است. دست چپش از روی بدن عبور کرده و درحالی که به سمت مارس برگشته، با دست راست موهای او را گرفته. مارس از کمر به بالا پشت بالش دیده می‌شود و زرهی قرمز بر تن دارد. دست راستش زیر باسن ونوس قرار گرفته و با دست چپ بالش را نگه داشته. کلاه‌خود و شمشیر غلاف‌شده‌اش در
را نگه داشته. کلاه‌خود و شمشیر غلاف‌شده‌اش در گوشه پایین سمت چپ نقاشی دیده می‌شوند. در بالای سمت راست تصویر، کوپیدو (الهه عشق) در حال پرواز است و به زوج عاشق نگاه می‌کند. در یک دست پیکان دارد و در دست دیگر کمان. پیراهنی روشن بر تن کرده؛ از کمر به پایین برهنه است و ترکش پیکان‌ها را بر شانه راست خود حمل می‌کند. در پس‌زمینه، منظره‌ای از دریای مدیترانه با درختان دوردست، چمنزارهای سبز و تپه‌های موج‌دار در افق دیده می‌شود. این نقاشی بازآفرینی داستان ونوس و مارس است. داستان اسطوره‌ای آنها از رابطه‌ای عاشقانه
است. داستان اسطوره‌ای آنها از رابطه‌ای عاشقانه سرچشمه می‌گیرد که طی آن، ونوس به همسر خود، ولکان، خیانت می‌کند. طبق روایت هومر در "اودیسه"، این زوج در حین رابطه توسط هفائستوس (همان ولکان) غافلگیر شده و در یک دام توری‌شکل گرفتار می‌شوند. پس‌زمینه. این اثر متعلق به دوره پایانی زندگی هنری تیسین است. اکهارد مای (مورخ هنر) معتقد است که ترکیب‌بندی این نقاشی نمونه‌ای بارز از سبک متأخر اوست. آثار او در این دوره با نمایش‌های پرشور و احساسی از عاشقان شناخته می‌شود. وی این اثر را با آثار پیشین تیسین مانند "دانائه"
وی این اثر را با آثار پیشین تیسین مانند "دانائه" (دهه ۱۵۵۰) و "ونوس و آدونیس" (حدود ۱۵۵۳) مقایسه می‌کند؛ که در آن‌ها نیز پیکر زنانه برهنه در پیش‌زمینه و تعاملات عاطفی پررنگ دیده می‌شود. این سبک عاشقانه و شاعرانه، که به آن «شعر تصویری تیسینی» گفته می‌شود، پس از دهه ۱۵۵۰ به اوج خود رسید.
دو سنگ فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۴ و به کارگردانی جی.اچ. سارین است. در این فیلم بازیگرانی همچون ویکرام، راکیش پاندی، آشا ساچدو، آریونا ایرانی و اوم پراکاش ایفای نقش کرده‌اند.
شرکت ال‌جی اینوتک ( ) وابسته به گروه ال‌جی، یک تولیدکننده قطعات الکترونیکی است که دفتر مرکزی آن در سئول کره جنوبی قرار دارد. شرکت ال‌جی اینوتک قطعات اصلی دستگاه‌های تلفن همراه، نمایشگرهای خودرو، نیمه‌رساناها و محصولات هوشمند را تولید می‌کند. بیشتر درآمد این شرکت از فروش ماژول‌های دوربین برای آیفون حاصل می‌شود.
یادبود و موزه ملی ۱۱ سپتامبر (همچنین با نام یادبود و موزه ۱۱ سپتامبر نیز شناخته می‌شود) یک بنای یادبود و موزه است که بخشی از مجموعه مرکز تجارت جهانی در شهر نیویورک است این مجموعه برای یادبود حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ که منجر به کشته شدن بیش ۲۹۷۷ نفر آدم بیگناه انجام شد، و همچنین بمب‌گذاری مرکز تجارت جهانی در سال ۱۹۹۳ که منجر به کشته شدن شش نفر شد، ایجاد شده است. این یادبود در محل مرکز تجارت جهانی، محل سابق برج‌های دوقلو که در جریان حملات ۱۱ سپتامبر تخریب شدند، واقع شده است. این بنا توسط یک مؤسسه غیرانتفاعی
واقع شده است. این بنا توسط یک مؤسسه غیرانتفاعی اداره می‌شود که مأموریت آن جمع‌آوری کمک‌های مالی برای برنامه‌ریزی و اداره یادبود و موزه در محل مرکز تجارت جهانی است. بلافاصله پس از حملات و تخریب برج‌های تجارت جهانی، ساخت بنای یادبودی برای قربانیان و کسانی که در عملیات نجات و بازیابی شرکت داشتند، برنامه‌ریزی شد. برنده مسابقه یادبود سایت مرکز تجارت جهانی، معمار اسرائیلی-آمریکایی ، مایکل آراد، از شرکت معماری هندل، مستقر در نیویورک و سانفرانسیسکو، بود. آراد با شرکت معماری منظر پیتر واکر و شرکا در این طرح همکاری
معماری منظر پیتر واکر و شرکا در این طرح همکاری کرد و جنگلی از درختان بلوط سفید باتلاقی با دو استخر مربعی شکل منعکس کننده در مرکز، که نشانگر محل قرارگیری برج‌های دوقلو بود، را خلق کرد. منم گفتم طراحی. ترتیب اسامی قربانیان. نام تمامی ۲۹۸۳ قربانی بر روی ۱۵۲ جان‌پناه برنزی روی استخرهای یادبود حک شده است: ۲۹۷۷ نفر در حملات ۱۱ سپتامبر کشته شدند و شش نفر در بمب‌گذاری مرکز تجارت جهانی در سال ۱۹۹۳. این نام‌ها بر اساس یک الگوریتم مرتب شده‌اند و بر اساس روابط - نزدیکی در زمان حملات، وابستگی‌های شرکت یا سازمان (برای
در زمان حملات، وابستگی‌های شرکت یا سازمان (برای کسانی که در مرکز تجارت جهانی یا پنتاگون کار میکرند). همه نام‌ها با فونت Optima و با حروف بزرگ کوچک نوشته شده‌اند تا «ظاهری متعادل و یکسانی» داشته باشند. درخت بازمانده. یک درخت گلابی زردرنگ که در اکتبر ۲۰۰۱ از زیر آوار محل مرکز تجارت جهانی بیرون کشیده شد، و بعدها به آن لقب «درخت بازمانده» داده شد. وقتی که این درخت پیدا شد، به شدت سوخته بود و تنها یک شاخه زنده داشت. این درخت در دهه ۱۹۷۰ در نزدیکی ساختمان‌های شماره چهار و پنج، در مجاورت خیابان چرچ کاشته شده بود.
چهار و پنج، در مجاورت خیابان چرچ کاشته شده بود. جو دنیلز، رئیس وقت موزه یادبود، آن را «عنصری کلیدی از چشم‌انداز میدان یادبود» توصیف کرد. گلید یادبود. در ماه مه سال ۲۰۱۸، طرح‌هایی برای ایجاد مسیری از میان یک «بیشه یادبود» در بنای یادبود ملی ۱۱ سپتامبر رونمایی شد. این بیشه و مسیر، به یاد اولین امدادگرانی است که بعداً پس از استنشاق سموم در محل مرکز تجارت جهانی بیمار شدند یا جان خود را از دست دادند ساخته شد. به گفته آلیس گرینوالد، رئیس موزه و یادبود ۱۱ سپتامبر و جان استوارت، مجری سابق "برنامه «دیلی شو"»، قرار
و جان استوارت، مجری سابق "برنامه «دیلی شو"»، قرار بود این مسیر در ضلع جنوب غربی میدان یادبود، در محل تقریبی یک رمپ موقت که امدادگران در طول عملیات پاکسازی از آن استفاده می‌کردند، قرار بگیرد و ساخته شود. این مسیر شامل شش سنگ بزرگ کوبیده شده است که به گفته مایکل آراد، «به نظر می‌رسد که از میدان بیرون زده‌اند، گویی به شدت جابجا شده‌اند و قدرت و مقاومت را منتقل می‌کنند». چندین قطعه از آوار مرکز تجارت جهانی اصلی نیز در امتداد مسیر قرار داده شده است. این بیشه در تاریخ ۲۴ مه ۲۰۱۹ افتتاح شد. موزه. عملیات موزه.
در تاریخ ۲۴ مه ۲۰۱۹ افتتاح شد. موزه. عملیات موزه. بلیط ورودی عمومی موزه ۳۳ دلار است، قیمتی که نگرانی‌هایی را از سمت جامعه برانگیخته است. مایکل بلومبرگ با این موضوع موافقت کرد و مردم را تشویق کرد تا برای دریافت بودجه فدرال بیشتر، «به نماینده خود در کنگره نامه بنویسند».
ایزابلا دِسته (۱۹ مه ۱۴۷۴ – ۱۳ فوریه ۱۵۳۹) مارکزیس مانتوا و یکی از زنان برجسته رنسانس ایتالیا بود که نقش مهم فرهنگی و سیاسی داشت. او حامی هنر و مد بود و سبک نوآورانه پوشش او توسط بسیاری از زنان تقلید می‌شد. شاعر آریوستو او را «ایزابل آزادمنش و بزرگ‌منش» نامید، و نویسنده ماتئو باندلو او را «برترین زن» توصیف کرد. دیپلمات نیکولو دا کورِجیو او را «بانوی اول جهان» لقب داد. او در غیاب همسرش و همچنین در دوران خردسالی پسرش فدریکو به مانتوا خدمت کرد. ایزابل نامه‌نگار پرکاری بود و با خواهرشوهرش تا پایان عمر مکاتبه
پرکاری بود و با خواهرشوهرش تا پایان عمر مکاتبه داشت. ایزابل در خانواده‌ای فرهنگی در شهر فرارا بزرگ شد، تحصیلات کلاسیک عالی دریافت کرد و با بسیاری از دانشمندان و هنرمندان مشهور دیدار کرد. با توجه به حجم زیاد مکاتبات باقی‌مانده از ایزابل با خانواده و دوستانش، زندگی او به‌خوبی مستند شده است. زندگی‌نامه. ایزابل در سه‌شنبه، ۱۹ مه ۱۴۷۴، ساعت ۹ شب به دنیا آمد. مادرش، الئونور ناپل، نامه‌ای به دوستش باربارا گونزاگا نوشت و جزئیات تولد ایزابل در فرارا را شرح داد. الئونور دختر فردیناند اول، پادشاه آرگون ناپل بود. یک
دختر فردیناند اول، پادشاه آرگون ناپل بود. یک سال بعد، در ۲۹ ژوئن ۱۴۷۵، خواهرش بئاتریس به دنیا آمد و در ۱۴۷۶ و ۱۴۷۷ دو برادرش آلفونسو و فرانته متولد شدند. در ۱۴۷۹ و ۱۴۸۰ دو برادر دیگر به دنیا آمدند؛ ایپولیتو و سیژیسموندو. از میان همه کودکان خانواده، ایزابل به‌عنوان فرزند مورد علاقه شناخته می‌شد. در سال تولد برادرش فرانته، ایزابل همراه مادرش به ناپل سفر کرد. وقتی مادرش به فرارا بازگشت، ایزابل با او همراه شد و دو کودک دیگر برای سال‌ها در ناپل ماندند: بئاتریس توسط پدربزرگش به فرزندخواندگی پذیرفته شد و برادر
توسط پدربزرگش به فرزندخواندگی پذیرفته شد و برادر کوچک‌تر، فرانته تحت سرپرستی عمویشان آلفونسو قرار گرفت. تحصیلات. به دلیل استعداد فوق‌العاده، اغلب در مورد متون کلاسیک و امور دولت با سفیران گفتگو می‌کرد. همچنین با نقاشان، موسیقی‌دانان، نویسندگان و دانشمندانی که در اطراف دربار زندگی می‌کردند، آشنا بود. علاوه بر دانش گسترده تاریخ و زبان‌ها، قادر بود آثار ویرژیل و ترنس را از بر بخواند. ایزابل همچنین خواننده و نوازنده ماهری بود. این مهارت‌ها، نوآور رقص‌های جدید نیز بود و هنر رقص را از استاد رقص یهودی به نام
نیز بود و هنر رقص را از استاد رقص یهودی به نام آمبروزیو آموخته بود. نامزدی و ازدواج. در ۱۴۸۰، در سن ۶ سالگی، ایزابل با فرانچسکو، وارث مارکزیس مانتوا که هشت سال از او بزرگ‌تر بود، نامزد شد. دو هفته بعد، دوک میلان درخواست ازدواج دخترش را برای پسرش، لودویکو، کرد. در عوض، خواهرش بئاتریس با لودویکو نامزد شد و دوشس میلان شد. مهریه او ۲۵٬۰۰۰ ducat بود. اگرچه او زیبا نبود، ایزابل به قدرت و شجاعت فرانچسکو احترام می‌گذاشت و او را یک نجیب‌زاده می‌دانست. پس از چند ملاقات اولیه، از همراهی او لذت می‌برد و سال‌های بعد را
اولیه، از همراهی او لذت می‌برد و سال‌های بعد را صرف شناختن او و آماده شدن برای مقام مارکزیس مانتوا کرد. در دوران نامزدی، نامه‌ها، اشعار و سونات‌هایی که او برایش می‌فرستاد را گرامی می‌داشت. ده سال بعد، در ۱۱ فوریه ۱۴۹۰، در سن ۱۵ سالگی، با فرانچسکو ازدواج کرد. در آن زمان، او به مقام مارکزیس دست یافته بود. علاوه بر این، فرانچسکو فرمانده کل ارتش‌های جمهوری ونیز بود. ایزابل همسر او شد و جشن بزرگی به‌مناسبت ازدواج برگزار شد که در ۱۵ فوریه اجرا شد. او مبلغ ۳٬۰۰۰ دوکات به‌عنوان مهریه و جواهرات و ظروف ارزشمند و
دوکات به‌عنوان مهریه و جواهرات و ظروف ارزشمند و سرویس نقره‌ای به همراه آورد. پیش از ضیافت مجلل پس از مراسم عروسی، ایزابل از خیابان‌های اصلی فرارا سوار بر اسبی با زین و پوشش مزین به جواهرات و طلا عبور کرد. روابط با میلان. در ۱۴۹۱ ایزابل با یک همراه کوچک به برسلو و از آنجا به پاویا رفت تا خواهرش بئاتریس را که با لودویکو ایل مورو ازدواج کرده بود، همراهی کند. در این سفر دوباره گالئاتزو سانسورینو را دید — همان‌طور که در کودکی در فرارا می‌شناخت — و با او مکاتبات طولانی و گاهی طنزآمیز داشت. هویت او دقیق مشخص نیست
و گاهی طنزآمیز داشت. هویت او دقیق مشخص نیست و ممکن است همان گالئاچو ویسکونتی، کنت آرسیو باشد که از درباریان مورد علاقه دوک‌ها بود. بین این دو بلافاصله بحثی آغاز شد که ماه‌ها ادامه داشت، دربارهٔ اینکه کدام شوالیه بهتر است، اورلاندو یا رینالدو: گالئاچو طرفدار اول و خواهران دسته طرفدار دوم بودند. گالئاچو که جذابیت زیادی داشت، توانست هر دو را به ایمان اورلاندو متمایل کند، اما ایزابل پس از بازگشت به مانتوا دوباره رینالدو را ترجیح داد. گالئاچو او را این‌گونه به خاطر سپرد: «فقط من کافی بودم که ذهن او را تغییر دهم
سپرد: «فقط من کافی بودم که ذهن او را تغییر دهم و فریاد بزند "رولاندو! رولاندو!"»، او را دعوت کرد تا از الگوی خواهرش پیروی کند و قسم خورد که بار دوم نیز او را متمایل خواهد کرد، هرگاه دوباره ملاقات کنند. ایزابل شوخ‌طبعانه پاسخ داد که در آن زمان قورباغه‌ای خواهد آورد تا او را آزار دهد و این منازعه مدت‌ها ادامه یافت. نقش سیاسی و سلطنتی. ایزابل دسته در دوران غیاب همسرش به مانتوا فعالیت می‌کرد و در این مدت امور دولت و دیپلماسی را به‌طور مستقیم اداره می‌کرد. او سیاستمداری زیرک بود و توانست با استفاده از
او سیاستمداری زیرک بود و توانست با استفاده از نامه‌نگاری و ارتباطات گسترده، جایگاه مانتوا را در ایتالیا تقویت کند. در زمان خردسالی پسرش فدریکو نیز امور حکومت را اداره نمود و اعتبار خود را در دیپلماسی بین ایالت‌های ایتالیا تثبیت کرد. حمایت از هنر و فرهنگ. ایزابل یکی از مهم‌ترین حامیان هنر در دوره رنسانس ایتالیا بود. او با سفارش دادن نقاشی‌ها، مجسمه‌ها، مدال‌ها و آثار معماری به هنرمندان بزرگ زمان خود، سبک هنری و فرهنگی مانتوا را شکل داد. از جمله هنرمندان شاخصی که با او همکاری داشتند می‌توان به لئوناردو
شاخصی که با او همکاری داشتند می‌توان به لئوناردو داوینچی، آندره آ مانتگنا و تیتیان اشاره کرد. او همچنین به شعر و ادبیات علاقه‌مند بود و با نویسندگان و شاعران معاصر مکاتبه می‌کرد. نامه‌های او با خواهرشوهرش الیزابت گونزاگا نمونه‌ای از ادبیات و فلسفه روزگار بود و نشان می‌دهد که ایزابل علاوه بر سیاست و هنر، در زمینه علم و دانش نیز آگاه بود. مد و سبک پوشش. ایزابل به عنوان یک رهبر مد نیز شناخته می‌شد. سبک پوشش نوآورانه او توسط زنان اشراف‌زاده و حتی در دربارهای دیگر ایتالیا تقلید می‌شد. او از پارچه‌های گران‌بها،
ایتالیا تقلید می‌شد. او از پارچه‌های گران‌بها، جواهرات و رنگ‌های تازه استفاده می‌کرد و طراحی‌های لباس او تحسین بسیاری از معاصرانش را برانگیخت. نامه‌نگاری و زندگی شخصی. ایزابل نامه‌نگاری گسترده‌ای داشت و مکاتبات او با اعضای خانواده و دوستانش از منابع مهم تاریخی محسوب می‌شوند. او به کمک این نامه‌ها نه تنها زندگی شخصی خود را مستند کرد، بلکه دیدگاه‌های سیاسی و فرهنگی خود را نیز منتقل نمود. فرزندان و خاندان. ایزابل و همسرش فرانچسکو هشت فرزند داشتند که بسیاری از آن‌ها در سیاست و فرهنگ ایتالیا نقش داشتند: فرزندان
در سیاست و فرهنگ ایتالیا نقش داشتند: فرزندان او با خاندان‌های دیگر اشرافی ایتالیا ازدواج کردند و از این طریق اتحادهای سیاسی مهمی شکل گرفت. نقش ایزابل در تربیت و آموزش فرزندانش نیز اهمیت ویژه‌ای داشت و بسیاری از آن‌ها تحت تأثیر تربیت فرهنگی و هنری او، شخصیت‌های برجسته‌ای شدند. تأثیر فرهنگی و سیاسی. ایزابل دسته به عنوان یک شخصیت برجسته رنسانس، هم در عرصه سیاسی و هم فرهنگی تأثیرگذار بود. او با توانمندی در دیپلماسی، حفظ استقلال مانتوا و مدیریت امور کشور در دوران غیاب همسر و پسرش، نمونه‌ای از زنان سیاستمدار
غیاب همسر و پسرش، نمونه‌ای از زنان سیاستمدار موفق دوره رنسانس شد. در عرصه فرهنگی، او به ترویج هنرهای زیبا، موسیقی، ادبیات و مد کمک کرد. سبک زندگی، نامه‌نگاری و حمایت‌های هنری او الهام‌بخش بسیاری از زنان و خانواده‌های اشرافی دیگر در ایتالیا شد. یادبود و میراث. آثار هنری سفارش داده شده توسط ایزابل، شامل نقاشی‌ها، مدال‌ها و مجسمه‌ها، در موزه‌ها و مجموعه‌های معتبر ایتالیا و جهان باقی مانده‌اند. نامه‌ها و مکاتبات او نیز به پژوهشگران کمک می‌کند تا دیدگاه‌ها، سیاست‌ها و سبک زندگی زنان اشرافی در دوره رنسانس را
و سبک زندگی زنان اشرافی در دوره رنسانس را بهتر درک کنند. او همچنان به عنوان نماد زنی با قدرت، فرهنگ و ذوق هنری شناخته می‌شود و تأثیر او بر هنر و مد در اروپا تا قرن‌ها ادامه یافت. فعالیت‌های فرهنگی. ایزابل دسته به‌عنوان مهم‌ترین حامی هنر در دوره رنسانس شناخته می‌شود؛ زندگی او از طریق مکاتباتش که در مانتوا بایگانی شده‌اند، به خوبی مستند شده است (تقریباً ۲۸٬۰۰۰ نامه دریافت شده و نسخه‌ای از حدود ۱۲٬۰۰۰ نامه ارسال شده). حمایت از هنر. در نقاشی، هنرمندان مشهور زیادی در زمان خود برای او کار می‌کردند، از جمله:
زیادی در زمان خود برای او کار می‌کردند، از جمله: جووانی بلینی، جورجیونه، لئوناردو داوینچی، آندره آ مانتنیا (نقاش دربار تا ۱۵۰۶)، پروژینو، رافائل، تیتیان، آنتونیو دا کورژیو، لورنزو کاستا (نقاش دربار از ۱۵۰۹)، دوسو دوسی، فرانچسکو فرانسیا، جولیو رومانو و دیگران. او در کاخ دوکال مانتوا با تمثیل‌هایی از مانتنا، پروجینو، کوستا و کورِجیو تزئین شد. هم‌زمان، او با مهم‌ترین مجسمه‌سازان و سازندگان مدال زمان خود همکاری داشت، از جمله میکل آنژ، باستان، جیان کریستوفورو رومانو، و تولیو لومباردو، و همچنین آثار هنری روم
رومانو، و تولیو لومباردو، و همچنین آثار هنری روم باستان را جمع‌آوری می‌کرد. در زمینه نویسندگان، ایزابل باپیترو آرتینو، لودوویکو آریوستو، پیترو بمبو، بالداسار کاستیلیونه، ماریو اکیکولا، جیان جورجیو تریسینو و دیگران در تماس بود. در موسیقی، ایزابل از آهنگسازان بارتولومئو ترومبونچینو و مارکو کارا حمایت می‌کرد و خود نیز عود می‌نواخت. به‌طور غیرمعمول، او زنان را به‌عنوان خواننده حرفه‌ای در دربار استخدام می‌کرد، از جمله جیووانا مورسکی همسر مارچتو کارا. در معماری، او توانایی ساخت کاخ‌های جدید را نداشت، اما
او توانایی ساخت کاخ‌های جدید را نداشت، اما معمارانی را حمایت می‌کرد. ایزابل همچنین به‌عنوان نماد مد زمان خود شناخته می‌شد. "بالزو" به‌عنوان پوشش سر او مشهور است – اختراع او در نامه‌های حدود ۱۵۰۹ مستند شده و در چند پرتره از دیگر زنان در دهه‌های ۱۵۲۰ و ۱۵۳۰ دیده می‌شود. پرتره‌ها. با وجود حمایت‌های هنری قابل توجه ایزابل که شامل تعدادی پرتره نیز می‌شد، تعداد کمی پرتره باقی مانده است که بتوان آن‌ها را به‌طور قطعی ایزابل نسبت داد، به ویژه در مقایسه با خواهرش بئاتریس. مشخص است که ایزابل مسن‌تر، ترجیح می‌داد
بئاتریس. مشخص است که ایزابل مسن‌تر، ترجیح می‌داد پرتره‌های ایده‌آل‌شده داشته باشد و حتی حاضر به نشستن به‌عنوان مدل نبود. با این حال، می‌توان فرض کرد که او بر مشاهده ویژگی‌های شخصی خود در نتیجه کار اصرار داشته است. این تعداد اندک پرتره، «ناهمگون» شناخته می‌شوند (به این معنا که رنگ چشم و مو و همچنین ابروها در دو پرتره تیتیان متفاوت است). در سال ۱۴۹۵، ایزابل با قاطعیت از نشستن به‌عنوان مدل برای "آندره‌آ مانتنیا و مدونای پیروزی" خودداری کرد – جایی که تصویر او کنار همسرش قرار می‌گرفت – زیرا نقاش در گذشته او را
همسرش قرار می‌گرفت – زیرا نقاش در گذشته او را «به‌طور بسیار بد» نقاشی کرده بود – در پرتره‌ای که در واقع باقی نمانده است – «که هیچ شباهتی با من نداشت». با این حال، قضاوت منفی مارکزیس به دلیل ناتوانی مانتنا در تصویر کردن واقعی او نبود، بلکه به دلیل عدم توانایی او در «تقلب طبیعی خوب» بود، یعنی ایده‌آل‌سازی. همسر او، فرانچسکو، مجبور شد تنها ژست بگیرد و مانتنا اختلال تقارن را با نقاشی سنت الیزابت، قدیس هم‌نام خود، به جای مارکزیس جبران کرد. در سال‌های اخیر، چندین موزه تعدادی از پرتره‌های باقی‌مانده که ایزابل
موزه تعدادی از پرتره‌های باقی‌مانده که ایزابل نامیده می‌شدند را به دلیل نگرانی از احتمال اشتباه در شناسایی، از مجموعه خود حذف کرده‌اند. سه پرتره رنگی باقی‌مانده هنوز هم ناهمگون هستند: "پرتره ای به نام لابلا" به‌عنوان جایگزینی برای پرتره تیتیان ۱۵۳۶ در وین مورد بحث قرار گرفته است، زیرا سفارش از طرف حامی ۶۰ ساله برای یک پرتره جوان‌تر بود؛ اگر "La Bella" ایزابل باشد، رنگ چشم، رنگ مو، ابروها و ظاهر کلی در تمام پرتره‌های شناخته شده همگن می‌شود و امکان شناسایی‌های بیشتر فراهم می‌شود. روابط با لئوناردو و نظریه
بیشتر فراهم می‌شود. روابط با لئوناردو و نظریه مونا لیزا. در فهرست کامل آثار لئوناردو داوینچی (۲۰۱۹)، تنها ایزابلا دِ‌اِسته به‌عنوان یک جایگزین محتمل برای موضوع نقاشی مونا لیزای لئوناردو ثبت شده است، که معمولاً به‌عنوان پرتره‌ای از لیزا دل جیوکوندو در نظر گرفته می‌شود. لیزا همسر یک تاجر کم‌نام در فلورانس بود و جورجیو وازاری دربارهٔ پرترهٔ او توسط لئوناردو نوشته است– موضوعی که هنوز در مورد اینکه آیا این همان پرتره‌ای است که اکنون به نام مونا لیزا شناخته می‌شود، مورد بحث است. هیچ مقایسهٔ تصویری معتبری میان
مورد بحث است. هیچ مقایسهٔ تصویری معتبری میان لیزا دل جیوکوندو و آثار شناخته‌شده وجود ندارد و قالب اثر بیشتر به نفع یک حامی هنری ثروتمند سخن می‌گوید. تطابق مدل مو: مدال پرتره توسط جیان کریستوفورو رومانو (۱۴۹۶–۱۵۰۵) / مونا لیزا (پرادو) از کارگاه لئوناردو (۱۵۰۶–۱۵۱۹) شواهدی که ایزابلا را به‌عنوان موضوع این اثر مشهور تأیید می‌کند شامل طراحی لئوناردو به نام «ایزابلا دِ‌اِسته» از سال ۱۴۹۹ و نامه‌های او در سال‌های ۱۵۰۱–۱۵۰۶ است که در آن‌ها درخواست پرترهٔ وعده داده‌شده را کرده بود. استدلال‌های دیگر بر کوه‌های
داده‌شده را کرده بود. استدلال‌های دیگر بر کوه‌های پس‌زمینه تأکید دارند که نشان‌دهندهٔ زادگاه موضوع نقاشی است و همچنین دستهٔ صندلی در نقاشی که به‌عنوان نماد رنسانس برای شناسایی پرترهٔ یک فرمانروا استفاده می‌شد. نسخهٔ پاک‌شدهٔ مونا لیزا در موزه پرادو نیز مدل موی نشان داده‌شده در مدال‌های پرترهٔ ایزابلا دِ‌اِسته را تأیید می‌کند: موهای جمع‌شده و حلقه‌های اطراف شقیقه. تنها موردی که موزه لوور (در سال ۱۹۷۵) در آن تردید داشت این بود که ایزابلا باید «بلوند» باشد، ویژگی‌ای که تنها در تصویر پراکنده و نامطمئن «ایزابلا
که تنها در تصویر پراکنده و نامطمئن «ایزابلا در لباس سیاه» دیده می‌شود.
داستان دو دل فیلمی هندی محصول سال ۱۹۶۶ و به کارگردانی پرامود چاکراوورتی است. در این فیلم بازیگرانی همچون پرادیپ کومار، ویجینتی مالا، شاشیکالا، رحمان، اوم پراکاش و نظیر حسین ایفای نقش کرده‌اند.
شرکت ال‌جی انرژی سلوشنر (LGES ؛ ) یک شرکت باتری‌سازی است که دفتر مرکزی آن در سئول کره جنوبی قرار دارد. LGES در کنار کاتل، پاناسونیک، اس‌کی اینوویشن و سامسونگ اس‌دی‌آی یکی از بزرگترین تولیدکنندگان باتری در جهان است.
حملات ۱۱ سپتامبر توسط ۱۹ هواپیماربا از سازمان شبه‌نظامی اسلامی القاعده انجام شد. در دهه ۱۹۹۰، اسامه بن لادن، رهبر القاعده، علیه ایالات متحده آمریکا جهاد نظامی اعلام کرد و دو "فتوا" در سال‌های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۸ صادر کرد. در "فتوای" سال ۱۹۹۶، او آیات قتال را نقل کرد. در هر دوی این "فتواها"، بن لادن به شدت از کمک‌های مالی دولت آمریکا به خانواده سلطنتی عربستان سعودی و همچنین مداخله نظامی آمریکا در جهان عرب انتقاد کرد. بن لادن در "نامه‌ای به مردم آمریکا" در نوامبر ۲۰۰۲، انگیزه‌های خود را برای حملات منتشر کرد. او در
انگیزه‌های خود را برای حملات منتشر کرد. او در این نامه اظهار داشت که دلایل القاعده برای این حملات شامل این موارد بوده است: حمایت غرب از حمله به مسلمانان در سومالی، حمایت از اقدامات وحشیانه روسیه علیه مسلمانان در چچن، حمایت از سرکوب مسلمانان توسط هند در کشمیر، چشم‌پوشی از قتل‌عام‌های سال ۱۹۸۲ در لبنان، حضور نظامیان آمریکایی در عربستان سعودی، حمایت آمریکا از اسرائیل و تحریم‌ها علیه عراق. بن لادن و ایمن الظواهری همچنین تأکید کردند که سرکوب فلسطینیان توسط اسرائیل در جریان انتفاضه دوم، دلیل فوری بود که القاعده
در جریان انتفاضه دوم، دلیل فوری بود که القاعده را وادار به انجام حملات ۱۱ سپتامبر کرد. پس از حملات، دولت بوش ادعا کرد که القاعده به این دلیل به ایالات متحده حمله کرده است که «آنها از آزادی‌های ما متنفرند». جرج دابلیو. بوش، ۹ روز پس از حملات، در سخنرانی خود در کنگره گفت: «آنها از آنچه که ما اینجا در این مجلس می‌بینیم متنفرند — یک دولت منتخب دموکراتیک. رهبران آنها خودخوانده هستند. آنها از آزادی‌های ما متنفرند — آزادی مذهب، آزادی بیان، آزادی رأی دادن و تجمع و مخالفت با یکدیگر.» رهبری القاعده معتقد بود که
و مخالفت با یکدیگر.» رهبری القاعده معتقد بود که ایالات متحده به تلافی تجاوزات امپریالیستی خود علیه جهان اسلام هدف قرار گرفته است. اسامه بن لادن در سخنرانی‌ای که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد، اظهار داشت: «مردان آزاد، امنیت خود را فدا نمی‌کنند، برخلاف ادعای بوش که ما از آزادی متنفریم. اگر اینطور است، پس او به ما توضیح دهد که چرا ما مثلاً به سوئد حمله نمی‌کنیم؟» منابع. قبل از حملات، القاعده اعلامیه‌هایی صادر کرد که بینش‌هایی درباره انگیزه‌های حملات ارائه می‌دهند: یکی "فتوای" اوت ۱۹۹۶ بود و دیگری "فتوای" کوتاه‌تر در