payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مهره سوئیج (انگلیسی: Swage Nut) یا مهره خود-پرچ‌شونده (انگلیسی: Self-Clinching Nut) نوعی مهره یا بوش رزوه‌دار است که روی ورق فلزی استفاده می‌شود. این مهره به‌صورت دائمی با تغییر شکل دادن (پرچ کردن) فلز اطراف خود، به ورق فلزی متصل می‌شود. معمولاً مهره سوئیج از فلز سختی مانند فولاد ضدزنگ ساخته می‌شود و درون سوراخی از پیش‌سوراخ‌شده در یک فلز نرم‌تر و چکش‌خوار مانند آلومینیوم قرار می‌گیرد. ساقه‌ی این مهره سه قطر متفاوت دارد: وقتی این حلقه پرچ‌کننده با استفاده از پرس دستی (Arbor Press) یا با سفت کردن یک پیچ از
پرس دستی (Arbor Press) یا با سفت کردن یک پیچ از داخل مهره، به داخل فلز نرم‌تر فشرده می‌شود، فلز اطراف به‌صورت پلاستیکی تغییر شکل داده و در شیار حلقه قفل می‌شود. این کار باعث می‌شود مهره در سوراخ محکم شود. شیارها یا دندانه‌های روی حلقه (Knurling) برای این مرحله ضروری نیستند، اما باعث می‌شوند مهره پس از نصب نچرخد. این روش، روشی محبوب برای ایجاد رزوه‌های قوی و تحمل‌کننده بار در ورق‌های نسبتاً نازک است. انواع تجاری این مهره‌ها برای ورق‌های فلزی رایج مانند فولاد نرم، فولاد ضدزنگ و آلومینیوم موجود هستند و
فولاد نرم، فولاد ضدزنگ و آلومینیوم موجود هستند و می‌توانند دارای پوشش‌های مقاوم در برابر خوردگی باشند. مهره‌های خود-پرچ‌شونده در استاندارد هوافضا NASM45938 توصیف شده‌اند که جایگزین مشخصات نظامی MIL-N-45938 شده است. تاریخچه. تاریخچه مهره سوئیج به نیاز صنعت برای ایجاد رزوه‌های محکم در ورق‌های نازک فلزی برمی‌گردد. پیش از معرفی این فناوری، روش‌های سنتی مانند پرچ‌کردن یا استفاده از مهره‌های معمولی نیازمند دسترسی به هر دو طرف قطعه و صرف زمان و نیروی بیشتری بود. در اواسط قرن بیستم، با گسترش صنایع هوافضا و
بود. در اواسط قرن بیستم، با گسترش صنایع هوافضا و الکترونیک، نیاز به اتصالات سبک، مقاوم و سریع‌النصب بیشتر شد. در همین دوره، طراحی نوینی معرفی شد که با استفاده از تغییر شکل پلاستیک فلز نرم اطراف مهره، آن را به‌طور دائمی در جای خود قفل می‌کرد. این ایده باعث شد نصب تنها با دسترسی از یک سمت ورق ممکن شود و مقاومت مکانیکی بالایی ایجاد گردد. به مرور، شرکت‌های مختلف این فناوری را توسعه دادند و استانداردهایی مانند NASM45938 در حوزه هوافضا جایگزین مشخصات نظامی پیشین شدند. امروزه مهره‌های خودپرچ‌شونده در صنایع مختلف
شدند. امروزه مهره‌های خودپرچ‌شونده در صنایع مختلف از خودروسازی تا تجهیزات الکترونیکی به‌عنوان یک راه‌حل سریع، مطمئن و اقتصادی برای ایجاد رزوه در ورق‌های نازک به کار می‌روند. نحوه نصب. برای نصب یک مهره سوئیج یا خودپرچ‌شونده، باید چند نکته کلیدی را رعایت کرد تا اتصال هم محکم باشد و هم رزوه‌ها آسیب نبینند. ابتدا باید سوراخی با قطر دقیق مطابق با مشخصات سازنده در ورق ایجاد شود. این سوراخ بهتر است با پانچ ایجاد شود تا لبه‌های آن تیز و بدون پخ‌خوردگی باقی بماند، چون همین لبه‌ها هنگام پرچ شدن به داخل شیار مهره
چون همین لبه‌ها هنگام پرچ شدن به داخل شیار مهره جریان پیدا می‌کنند و آن را قفل می‌کنند. سپس مهره از سمت مناسب (معمولاً سمت پانچ‌شده) در سوراخ قرار می‌گیرد، به‌طوری که حلقه پرچ‌کننده یا بخش دندانه‌دار آن رو به فلز باشد و کاملاً عمود بر سطح ورق قرار گیرد. در مرحله بعد، با استفاده از یک پرس دستی، هیدرولیک یا هر ابزار فشاردهنده‌ای که بتواند نیرو را به‌صورت یکنواخت و موازی وارد کند، فشار لازم اعمال می‌شود. این فشار باعث می‌شود فلز نرم اطراف حلقه پرچ‌کننده تغییر شکل داده و در شیار زیر سر مهره قفل شود. در پایان،
شکل داده و در شیار زیر سر مهره قفل شود. در پایان، سر مهره باید هم‌سطح با سطح ورق باشد و هیچ فاصله یا لقّی باقی نماند. نکته مهم این است که از ضربه چکشی استفاده نشود، چون ضربه ناگهانی اجازه نمی‌دهد فلز به‌درستی جریان پیدا کند و اتصال ضعیف می‌شود. همچنین نباید فشار بیش از حد وارد کرد، چون ممکن است رزوه‌ها له شوند یا ورق تاب بردارد. رعایت فاصله مناسب از لبه ورق و تمیز بودن محل نصب هم برای دوام و استحکام اتصال ضروری است. کاربردها. مهره‌های سوئیج یا خودپرچ‌شونده به دلیل ایجاد رزوه‌های محکم و دائمی در ورق‌های
به دلیل ایجاد رزوه‌های محکم و دائمی در ورق‌های نازک، در طیف گسترده‌ای از صنایع به کار می‌روند و جایگزین بسیاری از روش‌های سنتی اتصال شده‌اند. در صنعت خودروسازی، این مهره‌ها برای اتصال قطعات بدنه، پنل‌های داخلی، براکت‌ها و بخش‌هایی که نیاز به رزوه مقاوم دارند ولی ضخامت ورق کم است، استفاده می‌شوند. در صنایع الکترونیک و تجهیزات مخابراتی، برای نصب بردهای مدار، محفظه‌ها و قاب‌های فلزی کاربرد دارند، چون هم فضای کمی اشغال می‌کنند و هم امکان مونتاژ و دمونتاژ مکرر را بدون آسیب به رزوه فراهم می‌سازند. در حوزه هوافضا
بدون آسیب به رزوه فراهم می‌سازند. در حوزه هوافضا و تجهیزات نظامی، به دلیل وزن کم، مقاومت بالا و قابلیت اطمینان، این مهره‌ها برای اتصال پنل‌های آلومینیومی، محفظه‌های تجهیزات و ساختارهای سبک‌وزن استفاده می‌شوند. در صنعت لوازم خانگی نیز برای اتصال قطعات داخلی و خارجی دستگاه‌هایی مانند ماشین لباسشویی، یخچال و اجاق گاز به کار می‌روند، جایی که نیاز به رزوه مقاوم در ورق‌های نازک وجود دارد. همچنین در تجهیزات پزشکی، سیستم‌های تهویه و سرمایش، سازه‌های فلزی سبک، تابلوهای برق و حتی سازه‌های نمایشگاهی، این مهره‌ها به
برق و حتی سازه‌های نمایشگاهی، این مهره‌ها به دلیل سرعت نصب، دوام بالا و مقاومت در برابر گشتاور و نیروی کششی، انتخابی محبوب هستند.
خلافت عثمانی آخرین خلافت به رسمیت شناخته شده در جهان در ۳ مارس ۱۹۲۴ (۱۳۴۰ تقویم رومی) با فرمان مجلس ملی کبیر ترکیه لغو شد. این روند یکی از اصلاحات آتاتورک پس از جایگزینی امپراتوری عثمانی با جمهوری ترکیه بود. عبدالمجید دوم به عنوان آخرین خلیفه عثمانی عزل شد. خلیفه به طور اسمی رهبر عالی مذهبی و سیاسی همه مسلمانان سنی در سراسر جهان بود. در سال‌های قبل از لغو خلافت، در طول جنگ استقلال ترکیه آینده نامشخص خلافت واکنش‌های شدیدی را در میان جامعه جهانی مسلمانان سنی برانگیخت. جنبش خلافت مستقر در هند به طور فعال با
برانگیخت. جنبش خلافت مستقر در هند به طور فعال با لغو احتمالی خلافت مخالفت و بحث‌های داغی را در سراسر جهان اسلام ایجاد کرده بود. لغو خلافت عثمانی در سال ۱۹۲۴ حدود ۱۸ ماه پس از لغو سلطنت عثمانی، که پیش از آن سلطان عثمانی، خلیفه رسمی بود، رخ داد.
شاهزاده نایف بن عبدالله (عربی: الأمیر نایف بن عبدالله؛ ۱۴ نوامبر ۱۹۱۴ - ۱۲ اکتبر ۱۹۸۳) پسر کوچکتر ملک عبدالله یکم، پادشاه اردن، از همسر دومش، سوزدیل خانم بود. نایف به عنوان عضوی از سلسله هاشمی، خانواده سلطنتی اردن از سال ۱۹۲۱، از نوادگان مستقیم محمد از نسل سی و نهم بود. نایف در کالج ویکتوریا در اسکندریه تحصیل کرد. او آموزش نظامی را در ترکیه گذراند و بین آوریل ۱۹۳۹ تا کمی قبل از شروع جنگ جهانی دوم در سپتامبر همان سال، به عنوان دستیار افتخاری رئیس جمهور ترکیه، عصمت اینونو، منصوب شد. او در ۲۰ ژوئیه ۱۹۵۱، پس از
عصمت اینونو، منصوب شد. او در ۲۰ ژوئیه ۱۹۵۱، پس از ترور عبدالله، به عنوان نایب السلطنه اردن منصوب شد، زیرا طبق گزارش‌ها، برادر ناتنی بزرگترش، ملک طلال، از وضعیت سلامتی نامناسبی رنج می‌برد. نایف تا ۶ سپتامبر ۱۹۵۱ به جای برادرش حکومت کرد، تا اینکه طلال صلاحیت خود را برای به عهده گرفتن وظایف سلطنتی او اثبات کرد. نایف در ۱۲ اکتبر ۱۹۸۳ در اردن درگذشت.
پر اولوف آندریاس نورلن ( به سوئدی: Per Olof Andreas Norlén) (زاده ۶ مه ۱۹۷۳) سیاستمدار سوئدی و عضو حزب میانه‌رو است که از سپتامبر ۲۰۱۸ به عنوان رئیس پارلمان (ریکسداگ) خدمت می‌کند. او از اکتبر ۲۰۰۶ نماینده مجلس (MP) از شهرستان اوستریوتلند بوده است. نورلن پیش از این، از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸ عضو کمیته قانون اساسی و رئیس این کمیته بوده است. شغل. پس از اولین جلسه پارلمان سوئد (ریکسداگ) از زمان انتخابات عمومی سوئد در سال ۲۰۱۸ در ۲۴ سپتامبر، نورلن به عنوان رئیس پارلمان انتخاب شد . پس از آنکه کابینه چپ میانه لوفون اول رأی
شد . پس از آنکه کابینه چپ میانه لوفون اول رأی عدم اعتماد گرفت، نورلن وظیفه معرفی نامزدهای جانشین استفان لوفون به عنوان نخست وزیر را، طبق قانون اساسی سوئد، آغاز کرد . کار طولانی یافتن نخست وزیری که بتواند توسط پارلمان تحمل شود، در ۱۸ ژانویه ۲۰۱۹ با انتصاب لوفون برای دوره دوم به پایان رسید. نورلن در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۲ دوباره به عنوان رئیس پارلمان انتخاب شد. پس از انتخابات عمومی 2022، نورلن بار دیگر ریاست تشکیل دولت را بر عهده گرفت. این بار او اولف کریسترسون را مأمور تشکیل دولت کرد. تشکیل دولت پس از آن، یکی از
مأمور تشکیل دولت کرد. تشکیل دولت پس از آن، یکی از طولانی‌ترین تشکیل دولت‌ها در تاریخ سوئد است که پس از تشکیل دولت در سال‌های 2018-2019، که آن هم در زمان ریاست نورلن انجام شد، دومین تشکیل طولانی است. در 17 اکتبر، رئیس مجلس پیشنهاد داد که کریسترسون به عنوان نخست وزیر منصوب شود و او توسط پارلمان سوئد (ریکسداگ) تأیید شد.
هواپیمایی رایمون یا رایمون ایرلاینز یک شرکت هواپیمایی خصوصی ایرانی است که از سال ۱۴۰۳ تأسیس شد و فعالیت خود را در سال ۱۴۰۳ به مرکزیت رشت آغاز نمود. هواپیمایی رایمون تنها ایرلاین فعال ایران با مرکزیت رشت می باشد. ناوگان. هواپیمایی رایمون در حال حاضر دارای ناوگان زیر میباشد. رجیستر هوانوردی. سه فروند هواپیمای رایمون به رجیستر زیر فعال میباشند: مقاصد پروازی. نخستین پرواز این شرکت در تاریخ ۳۰ اسفند ۱۴۰۳ از مبدأ رشت به تهران انجام شد. این شرکت تاکنون پرواز خارجی انجام نداده
ژان-موریس-امیل بادو (به فرانسوی: Jean-Maurice-Émile Baudot) (تلفظ فرانسوی: ​[emil bodo]؛ ۱۱ سپتامبر ۱۸۴۵ – ۲۸ مارس ۱۹۰۳) مهندس تلگراف و مخترع فرانسوی بود که اولین وسیله ارتباط دیجیتال، یعنی کد بادو را ابداع کرد. او یکی از پیشگامان مخابرات بود. او یک سیستم تلگراف چاپی تسهیم‌شده اختراع کرد که از کد او استفاده می‌کرد و امکان انتقال چندین پیام را بر روی یک خط فراهم می‌آورد. واحد باود به افتخار او نام‌گذاری شده است. اوایل زندگی. بادو در مانیو، اوت-مارن، فرانسه به دنیا آمد. پدرش، پی‌یر امیل بادو، کشاورز بود و
به دنیا آمد. پدرش، پی‌یر امیل بادو، کشاورز بود و بعدها شهردار مانیو شد. تنها تحصیلات رسمی او در دبستان محلی‌اش بود و پس از آن در مزرعه پدرش به کارهای کشاورزی پرداخت تا اینکه در سال ۱۸۶۹ به عنوان اپراتور کارآموز به اداره پست و تلگراف فرانسه پیوست. خدمات تلگراف به او کد مورس را آموزش داد و همچنین او را به یک دوره آموزشی چهار ماهه در مورد سیستم تلگراف چاپی دیوید ادوارد هیوز فرستاد که بعدها الهام‌بخش سیستم خود او شد. پس از خدمت کوتاهی در طول جنگ فرانسه و پروس، او در سال ۱۸۷۲ به وظایف غیرنظامی خود در پاریس
او در سال ۱۸۷۲ به وظایف غیرنظامی خود در پاریس بازگشت. تلگراف. اداره تلگراف، بادو را تشویق کرد تا در اوقات فراغت خود، سیستمی برای تسهیم‌سازی زمانی چندین پیام تلگرافی با استفاده از تله‌پرینترهای هیوز توسعه دهد. او دریافت که در بیشتر تلگراف‌های چاپی آن دوره، خط در بیشتر مواقع بیکار است، به جز در فواصل کوتاهی که یک کاراکتر منتقل می‌شود. بادو یکی از اولین کاربردهای تسهیم‌سازی با تقسیم زمانی را در تلگراف ابداع کرد. او با استفاده از سوئیچ‌های همگام‌شده که با مکانیزم ساعت کار می‌کردند، در دو انتهای فرستنده و
مکانیزم ساعت کار می‌کردند، در دو انتهای فرستنده و گیرنده، توانست پنج پیام را به طور همزمان ارسال کند؛ این سیستم پنج سال بعد به طور رسمی توسط اداره پست و تلگراف فرانسه به کار گرفته شد. بادو کد تلگراف خود را در سال ۱۸۷۰ اختراع کرد و آن را در سال ۱۸۷۴ به ثبت رساند. این یک کد ۵ بیتی با فواصل روشن و خاموش برابر بود که امکان انتقال تلگرافی الفبای لاتین، علائم نگارشی و سیگنال‌های کنترلی را فراهم می‌کرد. تا سال ۱۸۷۴ یا ۱۸۷۵ (منابع مختلف هر دو تاریخ را ذکر می‌کنند) او همچنین سخت‌افزار الکترومکانیکی برای انتقال کد
او همچنین سخت‌افزار الکترومکانیکی برای انتقال کد خود را تکمیل کرده بود. اختراعات او بر اساس مکانیزم چاپ دستگاه هیوز، یک توزیع‌کننده که توسط برنار مایر در سال ۱۸۷۱ اختراع شده بود، و کد پنج واحدی ابداع‌شده توسط کارل فریدریش گاوس و ویلهلم ادوارد وبر بود. بادو این‌ها را با ایده‌های اصیل خود ترکیب کرد تا یک سیستم تسهیم‌شده کامل تولید کند. سیستم بادو. در ۱۷ ژوئن ۱۸۷۴، بادو اولین تلگراف چاپی خود را به ثبت رساند (اختراع شماره ۱۰۳٬۸۹۸ "Système de télégraphie rapide") که در آن سیگنال‌ها به طور خودکار به کاراکترهای
که در آن سیگنال‌ها به طور خودکار به کاراکترهای چاپی ترجمه می‌شدند. سخت‌افزار بادو سه بخش اصلی داشت: صفحه‌کلید، توزیع‌کننده و یک نوار کاغذی. به هر اپراتور - که تعدادشان تا چهار نفر می‌رسید - یک بخش اختصاص داده می‌شد. صفحه‌کلید فقط پنج کلید شبیه پیانو داشت که با دو انگشت دست چپ و سه انگشت دست راست کار می‌کرد. کد پنج واحدی طوری طراحی شده بود که به راحتی به خاطر سپرده شود. پس از فشار دادن کلیدها، آن‌ها قفل می‌شدند تا زمانی که کنتاکت‌ها دوباره از روی بخشی که به آن صفحه‌کلید متصل بود عبور می‌کردند؛ در آن زمان
آن صفحه‌کلید متصل بود عبور می‌کردند؛ در آن زمان صفحه‌کلید برای وارد کردن کاراکتر بعدی باز می‌شد و یک کلیک قابل شنیدن (معروف به «سیگنال کادانس») به اپراتور هشدار می‌داد. اپراتورها باید ریتم ثابتی را حفظ می‌کردند و سرعت معمول کار ۳۰ کلمه در دقیقه بود. گیرنده نیز به توزیع‌کننده متصل بود. سیگنال‌های خط تلگراف به طور موقت بر روی مجموعه‌ای از پنج آهنربای الکتریکی ذخیره می‌شدند و سپس برای چاپ کاراکتر مربوطه بر روی نوار کاغذی رمزگشایی می‌شدند. عملکرد دقیق این سیستم به هماهنگی توزیع‌کننده در انتهای فرستنده با
سیستم به هماهنگی توزیع‌کننده در انتهای فرستنده با توزیع‌کننده در انتهای گیرنده و همچنین به این بستگی داشت که اپراتورها کاراکترها را فقط زمانی ارسال کنند که کنتاکت‌ها از بخش اختصاص‌داده‌شده به آن‌ها عبور می‌کردند. این امر با سرعت ۳۰ کلمه در دقیقه و با رعایت دقیق «کادانس» یا ریتم سیستم، زمانی که توزیع‌کننده خط را در اختیار اپراتور قرار می‌داد، قابل دستیابی بود. اولین استفاده. سیستم بادو در سال ۱۸۷۵ توسط اداره تلگراف فرانسه پذیرفته شد و اولین آزمایش‌های آنلاین سیستم او در ۱۲ نوامبر ۱۸۷۷ بین پاریس و بوردو
سیستم او در ۱۲ نوامبر ۱۸۷۷ بین پاریس و بوردو انجام شد. در پایان سال ۱۸۷۷، خط پاریس-رم که حدود طول داشت، با یک سیستم دوبلکس بادو شروع به کار کرد. دستگاه بادو در نمایشگاه جهانی (۱۸۷۸) پاریس به نمایش گذاشته شد و مدال طلای نمایشگاه را برای او به ارمغان آورد و همچنین سیستم او را در سراسر جهان به شهرت رساند. اواخر فعالیت حرفه‌ای. پس از موفقیت اولیه سیستمش، بادو در سال ۱۸۸۰ به سمت کنترل‌کننده و در سال ۱۸۸۲ به عنوان مهندس-بازرس منصوب شد. در ژوئیه ۱۸۸۷، او آزمایش‌های موفقی را بر روی کابل تلگراف اقیانوس اطلس بین
موفقی را بر روی کابل تلگراف اقیانوس اطلس بین وستون-سوپر-مار و واترویل، نوا اسکوشیا که توسط شرکت کامرشیال اداره می‌شد، با یک سیستم بادویی دوطرفه دوبلکس انجام داد. در ۸ اوت ۱۸۹۰، او ارتباطاتی را بین پاریس، وان و لوریان بر روی یک سیم واحد برقرار کرد. در ۳ ژانویه ۱۸۹۴، او یک دستگاه سه‌طرفه را بر روی خط تلگراف بین پاریس و بوردو نصب کرد که قبلاً با سیستم تلگراف هیوز با مشکلاتی کار می‌کرد. در ۲۷ آوریل ۱۸۹۴، او با استفاده از اختراع جدید خود، یعنی بازفرستنده (retransmitter)، ارتباطاتی را بین بورس اوراق بهادار پاریس
ارتباطاتی را بین بورس اوراق بهادار پاریس و بورس اوراق بهادار میلان، باز هم بر روی یک سیم واحد، برقرار کرد. در سال ۱۸۹۷، سیستم بودو با تغییر به نوار پانچ‌شده که مانند نوار مورس مورد استفاده در سیستم‌های چارلز ویتستون و فردریک جورج کرید به صورت آفلاین آماده می‌شد، بهبود یافت. یک نوارخوان که توسط توزیع‌کننده بودو کنترل می‌شد، جایگزین صفحه‌کلید دستی شد. نوار دارای پنج ردیف سوراخ برای کد و یک ردیف ششم از سوراخ‌های کوچکتر برای حرکت دادن نوار در مکانیزم نوارخوان بود. کد بودو بعدها به عنوان الفبای تلگراف
بود. کد بودو بعدها به عنوان الفبای تلگراف بین‌المللی شماره یک استاندارد شد. بودو کمک چندانی از اداره تلگراف فرانسه برای سیستم خود دریافت نکرد و اغلب مجبور بود تحقیقات خود را با هزینه شخصی تأمین کند، حتی تا جایی که مجبور شد مدال طلایی را که در نمایشگاه جهانی ۱۸۷۸ برنده شده بود، در سال ۱۸۸۰ بفروشد. سیستم تلگراف بودو به تدریج در فرانسه به کار گرفته شد و سپس در کشورهای دیگر نیز مورد استفاده قرار گرفت. ایتالیا اولین کشوری بود که در سال ۱۸۸۷ آن را در خدمات داخلی خود معرفی کرد. هلند در سال ۱۸۹۵، سوئیس در سال ۱۸۹۶
معرفی کرد. هلند در سال ۱۸۹۵، سوئیس در سال ۱۸۹۶ و اتریش و برزیل در سال ۱۸۹۷ از آن پیروی کردند. اداره پست بریتانیا در سال ۱۸۹۷ آن را برای یک مدار یک‌طرفه بین لندن و پاریس به کار گرفت و از سال ۱۸۹۸ برای مقاصد عمومی‌تر از آن استفاده کرد. در سال ۱۹۰۰ آلمان، در سال ۱۹۰۴ روسیه، در سال ۱۹۰۵ هند غربی بریتانیا، در سال ۱۹۰۶ اسپانیا، در سال ۱۹۰۹ بلژیک، در سال ۱۹۱۲ آرژانتین و در سال ۱۹۱۳ رومانی این سیستم را به کار گرفتند. سال‌های پایانی. بودو در ۱۵ ژانویه ۱۸۹۰ با ماری ژوزفین آدلاید لانگروگنه ازدواج کرد. همسرش تنها سه
ژوزفین آدلاید لانگروگنه ازدواج کرد. همسرش تنها سه ماه بعد، در ۹ آوریل ۱۸۹۰ درگذشت. کمی پس از شروع کار در خدمات تلگراف، بودو دچار ناراحتی جسمی شد و به همین دلیل اغلب از کار غیبت می‌کرد، گاهی حتی تا یک ماه. این وضعیت تا پایان عمر او را تحت تأثیر قرار داد، تا اینکه در ۲۸ مارس ۱۹۰۳ در سن ۵۷ سالگی در سو، او-دو-سن، نزدیک پاریس، درگذشت. شکایت ثبت اختراع میمو. در سال ۱۸۷۴، اپراتور تلگراف فرانسوی، لویی ویکتور میمو، یک سیستم تلگراف را با استفاده از پنج خط جداگانه برای انتقال به ثبت رساند. پس از اینکه اختراع او توسط
انتقال به ثبت رساند. پس از اینکه اختراع او توسط اداره تلگراف رد شد، میمو دستگاه خود را اصلاح کرد تا ویژگی‌هایی از تلگراف مایر را در آن بگنجاند و اختراع جدیدی ثبت کرد که آن هم رد شد. در همین حین، بودو چند هفته قبل، نمونه اولیه تلگراف خود را به ثبت رسانده بود. میمو ادعای اولویت اختراع بر بودو را مطرح کرد و در سال ۱۸۷۷ شکایتی علیه او تنظیم کرد. دادگاه مدنی سن که شهادت سه کارشناس غیرمرتبط با اداره تلگراف را بررسی کرد، به نفع میمو رأی داد و اولویت اختراع کد بودو را به او اعطا کرد و حکم داد که اختراعات بودو
بودو را به او اعطا کرد و حکم داد که اختراعات بودو صرفاً بهبودهایی بر اختراع میمو بوده‌اند. هیچ‌کدام از مخترعان از این حکم راضی نبودند و در نهایت این حکم لغو شد و میمو به پرداخت تمام هزینه‌های قانونی محکوم شد. میمو به دلیل این تصمیم دچار پریشانی شد و پس از حادثه‌ای که در آن به دو دانشجوی اکول پلی‌تکنیک شلیک و آن‌ها را زخمی کرد (اتهاماتی که بعداً پس گرفته شد)، خواستار یک قانون ویژه برای تمدید مدت اختراعات خود، ۱۰۰٬۰۰۰ فرانک و عضویت در لژیون دونور شد. کمیسیونی به ریاست ژول رنو (رئیس تحقیقات تلگراف)
کمیسیونی به ریاست ژول رنو (رئیس تحقیقات تلگراف) درخواست‌های او را رد کرد. میمو پس از شنیدن این تصمیم، رنو را با شلیک گلوله به قتل رساند و به ۱۰ سال کار اجباری و ۲۰ سال تبعید محکوم شد.
در ۵ مه ۲۰۲۵، اسرائیل، در پاسخ به حمله موشکی بالستیک جنبش حوثی‌ها به فرودگاه بن گوریون در روز قبل، مجموعه‌ای از حملات هوایی را علیه حوثی‌ها در یمن آغاز کرد. از جمله اهداف، فرودگاه بین‌المللی صنعا بود که در ۶ مه، به همراه چندین هواپیما توسط نیروی هوایی اسرائیل، بمباران و نابود شد. نیروی دریایی اسرائیل، بعداً در ماه ژوئن، به این کارزار پیوست. پیش‌زمینه. پس از پایان آتش‌بس مارس ۲۰۲۵ جنگ غزه با حملات غافلگیرکننده اسرائیل به نوار غزه، حوثی‌ها، حمله به اسرائیل با موشک‌های بالستیک را از سر گرفتند. پس از رهگیری ۲۶
موشک‌های بالستیک را از سر گرفتند. پس از رهگیری ۲۶ موشک، در ۴ مه ۲۰۲۵، یک موشک بالستیک در نزدیکی فرودگاه بن گوریون، برخورد کرد و باعث لغو بسیاری از پروازها شد. در نتیجه، هواپیماهای نیروی هوایی اسرائیل، روز بعد، با ده‌ها مهمات، به بندر حدیده، حمله کردند.
فاروق گورلر (؛ ۱۹۰۸ – ) ژنرال نیروی زمینی ترکیه بود، که از ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۲ فرماندهی نیروی زمینی ترکیه را برعهده داشت و در فاصله سال‌های ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۳ به‌عنوان پانزدهمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ترکیه فعالیت می‌کرد. وی در خلال کودتای ۱۹۷۱ ترکیه، فرمانده ارتش ترکیه بود. او نامزد ارتش در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۷۳ بود، اما در مقابل فخری کوروتورک (منتخب مجلس ملی کبیر ترکیه) شکست خورد. وی در سال ۱۹۷۳ پس از ۴۴ سال خدمت، از نیروهای مسلح ترکیه بازنشسته شد و ۲ سال بعد در سال ۱۹۷۵ درگذشت.
آلیشا یانگ (متولد ۱۰ نوامبر ۱۹۸۴) یک آمریکایی است بدنساز است که در سال ۲۰۱۴ قهرمان NPC ایالات متحده شد.["] در بیشترین اندازه، دو بازوهایش بیش از ۱۸ اینچ (۴۵۷ میلی‌متر) و ران‌هایش بیش از ۲۸ اینچ (۷۱۱ میلی‌متر) اندازه‌گیری شده‌است. یانگ از خانواده‌ای ورزشکار متولد شده است. پدر او یک ورزشکار بازنشسته بدنسازی است، برادرش فوتبال آمریکایی و هاکی روی یخ بازی می‌کند و خواهرش هاکی روی یخ بازی می‌کند. خود یانگ ابتدا در ورزش‌های سافت بال، هلهله‌چی، بسکتبال و فوتبال فعالیت می‌کرد و تنها در سن ۱۵ سالگی همراه با پدرش
فعالیت می‌کرد و تنها در سن ۱۵ سالگی همراه با پدرش شروع به تمرینات بدنسازی کرد. زندگی شخصی. یانگ نزدیک زادگاه خود در سالت‌لیک‌سیتی زندگی می‌کند. او مطلقه است و یک دختر به نام اولیویا دارد. در مه ۲۰۲۴، یانگ به اتهام ایجاد تهدید دروغین که آن را به همسر سابق خود نسبت داده بود، متهم شد.
اکسل برونر (؛ زادهٔ ۴ آوریل ۲۰۰۸ در لوکزامبورگ) بازیکن فوتبال اهل سوئد است که در پست هافبک برای نورشوپینگ بازی می‌کند. او در لوکزامبورگ متولد شد اما در هفت‌سالگی به سوئد مهاجرت کرد.
جهانگیر برکر (؛ ۱۸۹۴ – ۱۹۵۸) سرلشکر نیروی زمینی ترکیه بود. او در جمهوری دموکراتیک آذربایجان سروان و بعدها افسر نیروهای مسلح ترکیه بود. وی در نبردهای باکو، قره‌باغ و زنگه‌زور، همچنین در قیام‌های گنجه و قره‌باغ شرکت داشت. او در جنگ استقلال ترکیه شرکت کرد و ۳۳ سال در نیروهای مسلح ترکیه خدمت کرد.
مرسل باکو (؛ ۱۸۸۱ – ) افسر ترک ارتش عثمانی و ژنرال ارتش ترکیه بود. او در لشکرکشی قفقاز شرکت کرد و فرماندهی گروهی از نیروهای عثمانی را در طول نبرد باکو بر عهده داشت. پس از شکست امپراتوری عثمانی در جنگ جهانی اول، او در ژانویه ۱۹۱۹ توسط بریتانیایی‌ها دستگیر شد، به جرم جنایات جنگی تحت پیگرد قانونی قرار گرفت و به عنوان یکی از تبعیدیان مالت به مالت تبعید شد. پس از بازگشت از بازداشت در مالت، به نیروهای مصطفی کمال آتاتورک پیوست و در بازپس‌گیری اسمیرنا از نیروهای یونانی در طول جنگ استقلال ترکیه در سپتامبر ۱۹۲۲ شرکت
در طول جنگ استقلال ترکیه در سپتامبر ۱۹۲۲ شرکت کرد. او ژنرال ارتش هفتم بود که در دفاع از دیاربکر در طول شورش شیخ سعید در سال‌های ۱۹۲۴–۱۹۲۵ شرکت داشت.
جاداو پاینگ (؛ زادهٔ ) فعال محیط زیست اهل ماجولی هند است. وی همچنین برندهٔ جایزۀ پادما شری (چهارمین جایزه عالی غیرنظامی در هند) شده است. او به عنوان "مرد جنگل هند" شناخته می‌شود. در طول چندین دهه، او در آب‌تل رودخانه برهماپوترا درختانی کاشته و از آنها مراقبت کرده و آن را به یک ذخیره‌گاه جنگلی تبدیل کرده است. این جنگل به نام او جنگل مولایی نامیده می‌شود. جنگل مولایی در نزدیکی کوکیلاموک از جورهات، آسام، هند واقع شده است. مولای در قبیله بومی میشینگ آسام متولد شد. حرفه. در سال ۱۹۷۹، پاینگ، که در آن زمان ۱۶ ساله
حرفه. در سال ۱۹۷۹، پاینگ، که در آن زمان ۱۶ ساله بود، با تعداد زیادی مار مواجه شد که به دلیل گرمای بیش از حد، پس از سیل و ریختن آنها به روی شنزار بدون درخت، جان خود را از دست داده بودند. در آن زمان، او حدود ۲۰ نهال بامبو را در شنزار کاشت. او نه تنها از گیاهان مراقبت کرد، بلکه به تنهایی به کاشت درختان بیشتر ادامه داد تا این منطقه را به یک جنگل تبدیل کند. این جنگل که به جنگل مولای معروف شد، اکنون خانه ببر بنگال، کرگدن هندی و بیش از ۱۰۰ گوزن و خرگوش است. جنگل مولای همچنین خانه میمون‌ها و انواع مختلفی از
جنگل مولای همچنین خانه میمون‌ها و انواع مختلفی از پرندگان، از جمله تعداد زیادی کرکس است. چندین هزار درخت، از جمله والکول، آرجون ("درخت ارجون")، اِجار ("درختچه توری ملکه")، گلدموهور ("گل‌مور")، کوروی ("Albizia procera")، موج ("Archidendron bigeminum") و هیمولو ("Bombax ceiba") وجود دارد. بامبو مساحتی بیش از ۳۰۰ هکتار را پوشش می‌دهد. گله‌ای متشکل از حدود ۱۰۰ فیل هر ساله به طور منظم از این جنگل بازدید می‌کنند و عموماً حدود شش ماه در آنجا می‌مانند. آنها در سال‌های اخیر ۱۰ گوساله در جنگل به دنیا آورده‌اند.
سال‌های اخیر ۱۰ گوساله در جنگل به دنیا آورده‌اند. تلاش‌های او در سال ۲۰۰۸ برای مقامات آشکار شد، زمانی که مقامات اداره جنگلبانی برای جستجوی ۱۱۵ فیل که پس از آسیب رساندن به املاک در روستای آرونا چاپوری، که حدود ۱.۵ کیلومتر از جنگل فاصله دارد، به جنگل عقب‌نشینی کرده بودند، به این منطقه رفتند. مقامات از دیدن چنین جنگل بزرگ و متراکمی شگفت‌زده شدند و از آن زمان، این اداره مرتباً از این مکان بازدید می‌کند. در سال ۲۰۱۳، شکارچیان غیرقانونی سعی کردند کرگدن‌های ساکن در جنگل را بکشند، اما به دلیل هشدار مولای به مقامات
جنگل را بکشند، اما به دلیل هشدار مولای به مقامات اداره، در تلاش خود شکست خوردند. مقامات فوراً وسایل مختلفی را که شکارچیان غیرقانونی برای به دام انداختن حیوانات استفاده می‌کردند، توقیف کردند. مولای آماده است تا جنگل را به شیوه‌ای بهتر مدیریت کند و برای شروع یک سرمایه‌گذاری مشابه به سایر نقاط ایالت برود. اکنون هدف او گسترش جنگل خود به یک منطقه شنی دیگر در داخل براهماپوترا است.
روبین علیه جمهوری اسلامی ایران (، 583 U.S. ___ (2018))، پرونده‌ای در دیوان عالی ایالات متحده آمریکا بود که توسط خانواده‌های قربانیان آمریکایی بمب‌گذاری‌های خیابان بن یهودا که در سپتامبر ۱۹۹۷ رخ داد، علیه دولت ایران اقامه شد. طبق قانون مصونیت‌های حاکمیتی خارجی ۱۹۷۶، معمولاً نمی‌توان از کشورها شکایت کرد، مگر اینکه ثابت شود که آن دولت از تروریست‌ها یا اقدامات تروریستی حمایت کرده است. پس از اینکه یک قاضی منطقه‌ای حکم داد که ایران ۷۱٫۵ میلیون دلار به خانواده‌های قربانیان بدهکار است، خانواده‌ها چندین پرونده را به
بدهکار است، خانواده‌ها چندین پرونده را به دادگاه ارائه دادند تا دارایی‌های متعلق به دولت ایران واقع در ایالات متحده را توقیف و اجرا کنند. طبق بندهای فرعی (الف) و (ز) از 28 U.S.C. طبق ماده ۱۶۱۰، توقیف و ضبط اموال یک کشور خارجی مجاز است، مشروط بر اینکه برای «فعالیت تجاری در ایالات متحده آمریکا» استفاده شود. با این حال، اقلام مورد بحث در این مورد خاص - آثار باستانی ایران که برای مطالعه توسط دانشگاه شیکاگو موسسه خاورشناسی دانشگاه شیکاگو و موزه تاریخ طبیعی فیلد (که هر دو توسط روبین و همکارانش مورد شکایت قرار
(که هر دو توسط روبین و همکارانش مورد شکایت قرار گرفتند) نگهداری می‌شدند، توسط دولت ایران مورد استفاده قرار نمی‌گرفتند و بنابراین، طبق حکم دادگاه منطقه‌ای و دادگاه حوزه هفتم، قابل توقیف نبودند. رأی متفق‌القولی توسط قاضی سوتومایور صادر شد که حکم عدم توقیف آثار باستانی را تأیید می‌کرد و حکم می‌داد که استثنائات قانون مصونیت‌های حاکمیت خارجی در این مورد اعمال نمی‌شود. ایالات متحده در حمایت از ایران، دادخواستی با عنوان «دوست دادگاه» ارائه کرد و نوشت: «اموال مورد بحث در اینجا شامل آثار باستانی ایرانی است که
مورد بحث در اینجا شامل آثار باستانی ایرانی است که جنبه‌ای منحصر به فرد از میراث فرهنگی ایران را مستند می‌کنند و در دهه ۱۹۳۰ برای مطالعات دانشگاهی به یک موسسه آمریکایی قرض داده شده بودند... اجرای حکم علیه چنین آثار فرهنگی منحصر به فردی می‌تواند باعث بی‌احترامی و مشکلات متقابل شود.»
استیون فلاتو () نویسنده و وکیل آمریکایی است که به خاطر طرح مجموعه‌ای از دعاوی علیه جمهوری اسلامی ایران و چندین بانک بین‌المللی که تراکنش‌ها را از طرف ایران پردازش می‌کردند، شناخته شده است. فلاتو پدر آلیسا فلاتو است که در حمله انتحاری به اتوبوس کفر داروم در سال ۱۹۹۵ که توسط شبه‌نظامیان گروه جنبش جهاد اسلامی فلسطین در نزدیکی کفر داروم در نوار غزه انجام شد، کشته شد. پس از مرگ دخترش، فلاتو مجموعه‌ای از دعاوی را علیه دولت ایران آغاز کرد. اصلاحیه‌ای در قانون مصونیت‌های حاکمیتی خارجی ۱۹۷۶ ایالات متحده که به فلاتو