payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از آسیای مرکزی را تحت کنترل تانگ درآورد. او سپس حوضه تاریم را فتح کرد و در سال ۶۴۰ امپراتوری تبت را شکست داد. در سال ۶۴۳، ملکه سوندوک از شیلا درخواست کمک نظامی علیه اتحاد گوگوریو-باکجه کرد. تانگ با شیلا اتحادی تشکیل داد و در سال ۶۴۴ آماده‌سازی برای یک لشکرکشی بزرگ علیه گوگوریو را آغاز کرد. در سال ۶۴۵، امپراتور تایزونگ شخصاً با ۱٬۱۳۰٬۰۰۰ سرباز تانگ به علاوه تعداد نامشخصی از نیروهای کمکی قبیله‌ای، لشکرکشی علیه گوگوریو را از طریق خشکی و دریا رهبری کرد. ارتش برجسته او تعدادی از قلعه‌های مرزی گوگوریو، از جمله
او تعدادی از قلعه‌های مرزی گوگوریو، از جمله قلعه مستحکم یودونگ (لیائودونگ) را که در سال‌های ۶۱۲ و ۶۱۳ امپراتور یانگ‌سویی را دفع کرده بود، تصرف کرد. امپراتور تایزونگ در ۱۸ ژوئیه به بیرون قلعه آنسی رسید و آماده نبرد با ارتش کمکی در حال نزدیک شدن شد که گفته می‌شود ۱۵۰۰۰۰ نفر در آن حضور داشتند. امپراتور تایزونگ به لی شیجی دستور داد تا با ۱۵٬۰۰۰ سرباز کره‌ای‌ها را غافلگیر کند، در حالی که نیروهای پنهان ژانگسون ووجی از پشت به آنها کمین می‌کردند. روز بعد، دو طرف با هم درگیر شدند و امپراتور تایزونگ شکست سختی را بر
هم درگیر شدند و امپراتور تایزونگ شکست سختی را بر نیروهای سردرگم وارد کرد و ۲۰٬۰۰۰ نفر تلفات داد و ۳۶۸۰۰ اسیر گرفت. سپس امپراتور تایزونگ قلعه آنسی را محاصره کرد. سربازان او روزانه شش یا هفت بار به قلعه گوگوریو حمله می‌کردند، اما هر بار توسط گوگوریو دفع می‌شدند. تانگ علی‌رغم ماه‌ها محاصره قادر به شکستن قلعه مستحکم گوگوریو نبود، سرانجام همه چیز را در ساخت یک تپه عظیم که برای قرار گرفتن بر فراز دیوارهای قلعه طراحی شده بود، به کار گرفت. با این حال، مدافعان با وجود سه روز حملات دیوانه‌وار نیروهای تانگ، تپه را
وجود سه روز حملات دیوانه‌وار نیروهای تانگ، تپه را تصرف و با موفقیت نگه داشتند. اما سرانجام در قلعه آنسی، یونگه سومون و یانگ مانچون سربازان تانگ را درهم کوبیدند و تمام آنان را از بین بردند، تانگ شکست سختی را چشید و ارتش میلیونی و عظیمش با خواری تمام عقب‌نشینی کردند. امپراتور تایزونگ دوباره در سال‌های ۶۴۷ و ۶۴۸ به گوگوریو حمله کرد اما هر چند بار از گوگوریو شکست خورد و عقب‌نشینی کرد. شکست دادن گوگوریو دغدغه‌ی امپراتور تایزونگ بود، و پس از مرگ او در سال ۶۴۹، پسرش امپراتور گائوزونگ جاه‌طلبی او را ادامه داد. به
امپراتور گائوزونگ جاه‌طلبی او را ادامه داد. به پیشنهاد کیم چونچو، اتحاد شیلا-تانگ ابتدا در سال ۶۶۰ باکجه را فتح کرد تا اتحاد گوگوریو-باکجه را از بین ببرد و سپس تمام توجه خود را به گوگوریو معطوف کرد. با این حال، امپراتور گائوزونگ نیز نتوانست گوگوریو را به رهبری یونگه سومون شکست دهد. یکی از قابل توجه‌ترین پیروزی‌های یونگه سومون در سال ۶۶۲ در نبرد ساسو رخ داد، جایی که او نیروهای تانگ را نابود کرد و ژنرال مهاجم پانگ هسوته و هر ۱۳ پسرش را کشت. از این رو، تا زمانی که یونگه سومون زنده بود، تانگ نتوانست گوگوریو را
که یونگه سومون زنده بود، تانگ نتوانست گوگوریو را شکست دهد. سقوط گوگوریو و پیامدهای آن. در سال ۶۶۶ (اگرچه تاریخ‌ها از ۶۶۴ تا ۶۶۶ متفاوت است)، یونگه سومون به مرگ طبیعی درگذشت و جنگ داخلی بین سه پسرش درگرفت. پسر بزرگتر و جانشین او، یون نامسنگ، به تانگ گریخت و اسرار و نقاط ضعف گوگوریو را در اختیار امپراتور گائوزونگ قرار داد و نقش مهمی در حمله بعدی و سقوط گوگوریو ایفا کرد. پسر دوم یونگه سومون، یون نامگون، در مقابل خیانت برادرش در برابر مرگ مقاومت کرد و تا پایان جنگید. در همین حال، برادر کوچکتر یونگه سومون، یون
جنگید. در همین حال، برادر کوچکتر یونگه سومون، یون چونگتو، به سمت شیلا گریخت و بدون حتی یک نبرد تسلیم شد. اتحاد تانگ-شیلا در سال ۶۶۷ با کمک یون نامسنگِ فراری، حمله جدیدی به گوگوریو ترتیب داد و در سال ۶۶۸، سرانجام این امپراتوری تقسیم‌ شده را که پس از مرگ یونگه سومون دچار اختلافات خشونت‌آمیز، فرارهای متعدد و تضعیف روحیه گسترده شده بود، شکست داد. بنابراین شیلا در سال ۶۶۸ بیشتر شبه جزیره کره را متحد کرد، اما اتکای این پادشاهی به چینِ تانگ بهای خود را داشت. چینِ تانگ تلاش کرد تا حکومت خود را بر کل شبه جزیره کره
تانگ تلاش کرد تا حکومت خود را بر کل شبه جزیره کره تحمیل کند، اما شیلا با کمک پناهندگان گوگوریو و باکجه، به زور در برابر تانگ مقاومت کرد و او را بیرون راند. با این حال، اتحاد سه پادشاهی کره توسط شیلا کوتاه مدت بود زیرا ژنرال سابق گوگوریو، ته جویونگ، بقایای گوگوریو را رهبری کرد، با مردم موهه متحد شد و بالهه، جانشین گوگوریو، را تأسیس کرد. بالهه سرانجام بخش زیادی از قلمرو سابق گوگوریو را دوباره فتح و حفظ کرد. بالهه مانند امپراتوری پیشین خود به امپراتوری قدرتمندی تبدیل شد، اما پایان نهایی آن در سال ۹۲۶ به دست
تبدیل شد، اما پایان نهایی آن در سال ۹۲۶ به دست امپراتوری خیتان رخ داد . پایان بالهه یک رویداد تعیین‌کننده در تاریخ شمال شرقی آسیا بود زیرا آخرین پادشاهی کره‌ای بود که قلمرویی در منچوری داشت. گوگوریو بار دیگر در سال ۹۱۸ توسط دولت جانشین گوریو، که توسط وانگ گان، از نوادگان اشراف گوگوریو، تأسیس شده بود، احیا شد. در سال ۹۳۷، بخش عمده‌ای از طبقه حاکم و آخرین ولیعهد بالهه سقوط کرده به گوریو گریختند، جایی که وانگ گان به گرمی از او استقبال کرد و او را در خانواده حاکم گنجاند و بدین ترتیب دو ملت جانشین گوگوریو را
حاکم گنجاند و بدین ترتیب دو ملت جانشین گوگوریو را متحد کرد. جنگ با قبایل و چادرنشینان. در زمان سلطنت پادشاه یوری و سوسوریم چندین درگیری بین قبایل مالگال و خیتان با گوگوریو شکل گرفت اما پادشاه یوری و سوسوریم در همه آنان پیروز شدند. گوانگ‌گه‌تو بزرگ قبل از به سلطنت رسیدن و در زمان فرماندهی ارتش در چندین جنگ بر خیتان‌ها و مالگال پیروز شد، و تعداد زیادی از آنان را مطیع خود کرد. در سال ۳۹۵ گوانگ‌گه‌تو بزرگ به قبایل بایلی خیتان در غرب رودخانه لیائو حمله کرد، و ۳ قبیله و ۷۰۰ اردوگاه خیتان را نابود کرد. در سال ۳۹۸
و ۷۰۰ اردوگاه خیتان را نابود کرد. در سال ۳۹۸ گوانگ‌گه‌تو بزرگ ارتش سوشن را در شمال شرقی شکست داد، که اجداد تونگوزی و جورچن‌ها و منچوها بودند. در سال ۴۷۹ پادشاه جانگسو به خیتان‌ها حمله کرد و مناطق زیادی از خیتان را تصرف کرد. وی سپس با متحدش خاقانات رورانی، به دیدویوها حمله کرد و آنان را نابود کرد. جنگ با کشورهای ژاپنی. سال ۴۰۴، گوانگ‌گه‌تو بزرگ حمله‌ای از سوی وا از مجمع‌الجزایر ژاپن در مرز جنوبی جایی که زمانی فرمانداری دایفانگ بود را شکست داد و تلفات عظیمی به دشمنش وا وارد کرد و بعد از آن وا مطیع گوگوریو
به دشمنش وا وارد کرد و بعد از آن وا مطیع گوگوریو شد. جستارهای وابسته. تاریخ کره امپراتوری گوگوریو امپراتوری تانگ امپراتوری سوئی امپراتوری هان امپراتوری سائو وی یان اول هویان فرمانداری للانگ لیائودونگ وا بکجه شیلا خیتان مالگال خاقانات روران گوک‌ترک‌ها
ملی‌گرایی دینی را می‌توان به روش‌های مختلفی درک کرد، مانند ملی‌گرایی به عنوان خود یک دین، موضعی که توسط کارلتون هیز در نوشته خود با عنوان "«ملی‌گرایی: یک دین»" بیان شده است؛ یا به عنوان رابطه ملی‌گرایی با یک باور، اصول، ایدئولوژی یا وابستگی مذهبی خاص. این رابطه را می‌توان به دو جنبه تقسیم کرد: سیاسی شدن دین و تأثیر دین بر سیاست. در جنبهٔ اول، می‌توان دید که یک دین مشترک، به حس وحدت ملی، یعنی پیوند مشترک میان شهروندان یک ملت، کمک می‌کند. یکی دیگر از جنبه‌های سیاسی دین، حمایت از هویت ملی است؛ چیزی شبیه به
سیاسی دین، حمایت از هویت ملی است؛ چیزی شبیه به قومیت، زبان یا فرهنگ مشترک. تأثیر دین بر سیاست، بیشتر ایدئولوژیک است؛ جایی که تفاسیر فعلی از ایده‌های دینی، الهام‌بخش فعالیت و اقدام سیاسی می‌شود؛ برای مثال، قوانینی تصویب می‌شوند تا پایبندی مذهبی سختگیرانه‌تری را تقویت کنند. ملی‌گرایی دینی ایدئولوژیک، لزوماً نمی‌تواند به خودی خود، علیه سایر ادیان باشد، بلکه می‌تواند در واکنش به مدرنیته و به ویژه ملی‌گرایی سکولار، مطرح شود. در واقع، ملی‌گرایی دینی، می‌تواند خود را به عنوان جانشین ملی‌گرایی سکولار، بیان کند.
را به عنوان جانشین ملی‌گرایی سکولار، بیان کند. دولت-ملت‌هایی که مرزهایشان، نسبتاً جدید است یا استعمار را تجربه کرده‌اند، ممکن است بیشتر مستعد ملی‌گرایی دینی باشند که می‌تواند به عنوان یک هویت اصیل‌تر یا «سنتی‌تر» مطرح شود؛ بنابراین، پس از پایان جنگ سرد و همچنین با به چالش کشیده شدن سیاست‌های پسااستعماری (که با چالش‌های توسعه‌ای قابل‌توجهی روبرو بودند، اما با واقعیت مرزهای تعریف‌شده توسط استعمار و بنابراین تا حدودی مصنوعی نیز دست‌وپنجه نرم می‌کردند) شاهد ظهور جهانی ملی‌گرایی دینی بودیم. در چنین سناریویی،
جهانی ملی‌گرایی دینی بودیم. در چنین سناریویی، توسل به حس ملی هویت اسلامی، مانند مورد پاکستان (به نظریه دو ملت مراجعه کنید)، ممکن است به غلبه بر تنش‌های منطقه‌ای کمک کند. خطر این است که وقتی دولت، مشروعیت سیاسی خود را از پایبندی به آموزه‌های مذهبی می‌گیرد، این امر ممکن است زمینه را برای عناصر، نهادها و رهبران آشکارا مذهبی فراهم کند و با آوردن تفاسیر کلامی صریح‌تر به زندگی سیاسی، توسل به دین را «اصیل‌تر» سازد؛ بنابراین، توسل به دین، به عنوان نشانگر قومیت، زمینه را برای تفسیرهای تندتر و ایدئولوژیک‌تر از
زمینه را برای تفسیرهای تندتر و ایدئولوژیک‌تر از ملی‌گرایی دینی فراهم می‌کند. بسیاری از ملی‌گرایی‌های قومی و فرهنگی، شامل جنبه‌های دینی هستند، اما به عنوان نشانگر هویت گروهی، نه به عنوان انگیزه ذاتی برای ادعاهای ملی‌گرایانه. ملی‌گرایی بودایی. ملی‌گرایی بودایی، عمدتاً در سری‌لانکا و میانمار رایج است و در کامبوج و تایلند نیز وجود دارد. ملی‌گرایی بودایی سینهالی، یک ایدئولوژی سیاسی است که تمرکز بر فرهنگ و قومیت سینهالی را با تأکید بر بودیسم ترواده که نظام اعتقادی اکثریت سینهالی‌ها در سریلانکا است، ترکیب می‌کند.
اکثریت سینهالی‌ها در سریلانکا است، ترکیب می‌کند. انجمن میهن‌پرستان میانمار و جنبش ۹۶۹، هدف خود را «سازماندهی و حفاظت» از مردم میانمار و مذهب بودایی آنها قرار داده‌اند که تحت تأثیر ملی‌گرایی بودایی در میانمار، قرار دارد. ملی‌گرایی مسیحی. ملی‌گرایان مسیحی، بیشتر بر سیاست‌های داخلی، مانند تصویب قوانینی که منعکس‌کننده دیدگاه آنها در مورد مسیحیت باشد، تمرکز می‌کنند. در کشورهایی که کلیسای دولتی دارند، ملی‌گرایان مسیحی، در تلاش برای حفظ جایگاه یک دولت مسیحی، از موضعی ضد تفرقه‌افکنانه، حمایت می‌کنند. آنها به‌طور
ضد تفرقه‌افکنانه، حمایت می‌کنند. آنها به‌طور فعال، گفتمان‌های مذهبی (مسیحی) را در زمینه‌های مختلف زندگی اجتماعی، از سیاست و تاریخ گرفته تا فرهنگ و علم، ترویج می‌دهند؛ به عنوان مثال، در رابطه با قانون‌گذاری، ملی‌گرایان مسیحی، از قوانین یکشنبه آبی، حمایت می‌کنند. اشکال رادیکال متمایزی از ملی‌گرایی دینی در جناح راست افراطی طیف سیاسی در کشورهای مختلف اروپایی، به ویژه در دوره میان‌دوجنگ در نیمه اول قرن بیستم، در حال ظهور بودند. ملی‌گرایی هندو. با توجه به تنوع گسترده زبانی، مذهبی و قومی جمعیت هند، ملی‌گرایی در
زبانی، مذهبی و قومی جمعیت هند، ملی‌گرایی در هند، به‌طور کلی در حوزه یک نوع واحد از ملی‌گرایی قرار نمی‌گیرد. هندی‌ها ممکن است به دلیل ملی‌گرایی مدنی، فرهنگی یا جهان سومی، با ملت خود، هویت‌یابی کنند. مفسران، خاطرنشان کرده‌اند که در هند معاصر، نوعی معاصر از ملی‌گرایی هندو یا هندوتوا، توسط حزب بهاراتیا جاناتا و راشتریه سویم سیوک سنگه، مورد حمایت، قرار گرفته است. هندوتوا (به معنای «هندوگرایی»)، اصطلاحی که توسط ملی‌گرای هندو، وینایاک دامودار سوارکار، در سال ۱۹۲۳ رواج یافت، شکل غالب ملی‌گرایی هندو در هند است.
رواج یافت، شکل غالب ملی‌گرایی هندو در هند است. هندوتوا، توسط سازمان داوطلب ملی‌گرای هندوی راست‌گرای راشتریه سویم سیوک سنگه حمایت می‌شود که به‌طور گسترده به عنوان سازمان مادر حزب حاکم بهاراتیا جاناتا، به همراه سازمان‌های وابسته به آن، به ویژه ویشوا هندو پریشاد، شناخته می‌شود. ملی‌گرایی اسلامی. پاکستانی. برخلاف شکل سکولار ملی‌گرایی که در اکثر کشورهای دیگر، مورد حمایت قرار می‌گیرد، ملی‌گرایی پاکستانی، ماهیتی مذهبی دارد و از ملی‌گرایی اسلامی، تشکیل شده است. دین، اساس روایت ملی‌گرایانه پاکستانی بود. (به
دین، اساس روایت ملی‌گرایانه پاکستانی بود. (به سکولاریسم در پاکستان مراجعه کنید) ملی‌گرایی پاکستانی، ارتباط نزدیکی با میراث مسلمانان، دین اسلام و همچنین پان‌اسلامیسم، همان‌طور که در نظریه دو ملت توصیف شده است، دارد. همچنین به آگاهی و بیان تأثیرات مذهبی و قومی اشاره دارد که به شکل‌گیری آگاهی ملی کمک می‌کند. پاکستان، «مرکز جهانی اسلام سیاسی» نامیده شده است. سایر. حماس، حزبی است که ملی‌گرایی فلسطینی را با اسلام‌گرایی در هم می‌آمیزد. احرار الشام، جیش الاسلام و دیگر گروه‌های شورشی، ملی‌گرایی سوری را با
و دیگر گروه‌های شورشی، ملی‌گرایی سوری را با اسلام‌گرایی، ترکیب می‌کنند. جیش‌العدل، ملی‌گرایی بلوچی را با اسلام‌گرایی، در هم می‌آمیزد. ایدئولوژی طالبان، ترکیبی از اسلام‌گرایی با پشتونوالی و ملی‌گرایی افغان است. جنبش اسلام‌گرای سومالیایی الشباب، ملی‌گرایی دینی سومالیایی و امپریالیسم‌ستیزانه را در ایدئولوژی جهادی سلفی خود گنجانده است. ملی‌گرایی یهودی. صهیونیسم مذهبی، ایدئولوژی‌ای است که صهیونیسم و یهودیت ارتدکس را با هم ترکیب می‌کند. پیش از تأسیس کشور اسرائیل، اکثر صهیونیست‌های مذهبی، یهودیان معتقدی بودند که
اکثر صهیونیست‌های مذهبی، یهودیان معتقدی بودند که از تلاش‌های صهیونیستی برای بازسازی یک کشور یهودی در سرزمین اسرائیل، حمایت می‌کردند. پس از جنگ شش‌روزه و تصرف کرانه باختری، حامیان راست‌گرای جنبش، صهیونیسم مذهبی را در ملی‌گرایی اسرائیلی، ادغام کردند و در نهایت جنبش جدیدی را تأسیس کردند که به نئوصهیونیسم، تکامل یافت. ایدئولوژی نئوصهیونیسم، سه رکن دارد: سرزمین اسرائیل، مردم اسرائیل و تورات اسرائیل. ملی‌گرایی در بت‌پرستی مدرن. بت‌پرستی به عنوان موضوعی جذاب در رمانتیسم قرن ۱۸ و ۱۹، به ویژه در زمینه احیای ادبی
رمانتیسم قرن ۱۸ و ۱۹، به ویژه در زمینه احیای ادبی وایکینگ‌ها، که مشرکان تاریخی سلتیک، اسلاو و ژرمن را به عنوان وحشی نیک به تصویر می‌کشیدند، دوباره مطرح شد. علاقه رمانتیک‌ها به آثار باستانی غیرکلاسیک، همزمان با ظهور ملی‌گرایی رمانتیک و ظهور دولت-ملت در بستر انقلاب‌های ۱۸۴۸ بود که منجر به خلق حماسه‌های ملی و اسطوره‌های ملی برای کشورهای مختلف تازه‌تأسیس شد. موضوعات بت‌پرستانه یا فولکلوریک نیز در ملی‌گرایی موسیقایی آن دوره، رایج بود. سازمان‌هایی مانند آرمانن-اردن، نمایانگر تحولات مهمی در باطن‌گرایی نئوپاگان و
نمایانگر تحولات مهمی در باطن‌گرایی نئوپاگان و آریوسوفی پس از جنگ جهانی دوم هستند، اما همه آنها اشکال باطن‌گرایی نازی را تشکیل نمی‌دهند. برخی از گروه‌های نئوپاگان شمال اروپا، مانند تئودز، آساتروآرفلاگید و ویدآرتروار، صریحاً اظهار داشته‌اند که نئونازیسم در بین اعضای آنها رایج نیست. شینتو. اصطلاح «شینتوی حکومتی» برای دسته‌بندی و ترویج اعمال امپراتوری ژاپن که برای حمایت از ایدئولوژی ملی‌گرایانه ژاپن به شینتو، متکی بودند، استفاده می‌شد. با امتناع از ممنوعیت کامل اعمال شینتو، قانون اساسی ژاپن پس از جنگ، توانست
اعمال شینتو، قانون اساسی ژاپن پس از جنگ، توانست آزادی کامل دین را حفظ کند. سیک. جنبش خالصتان، یک جنبش جدایی‌طلب سیک است که به دنبال ایجاد سرزمینی برای سیک‌ها با تأسیس یک کشور مستقل به نام "خالصتان" (سرزمین خالصه) در منطقه پنجاب است. کشور پیشنهادی، شامل سرزمین‌هایی خواهد بود که در حال حاضر پنجاب هند و پنجاب پاکستان را تشکیل می‌دهند. سایر جنبش‌های دینی و ملی‌گرایی. در شبه‌جزیره کره، جنبش "دونگ‌هاک" و رهبر آن، چوئه جی-یو، از مبلغان کاتولیک کره‌ای، الهام گرفته بودند. با این حال، آنها «آموزه‌های غربی» که توسط
بودند. با این حال، آنها «آموزه‌های غربی» که توسط مبلغان مذهبی، موعظه می‌شد را محکوم می‌کردند و آن را در مقابل «آموزه‌های شرقی» بومی، قرار می‌دادند. آنها در سال ۱۸۹۴، شورشی را در استان جولا در جنوب غربی کره، آغاز کردند. جنبش "دونگ‌هاک" به عنوان الگویی برای جنبش‌های بعدی "دجونگ‌گیو" و "جئونگ‌سان-گیو" و همچنین سایر جنبش‌های ملی‌گرای دینی، عمل کرد. جنبش "دائجونگ‌گیو" که تحت تأثیر بودیسم بود، در طول استعمار ژاپن بر کره و منچوری، چریک‌ها را در منچوری، تأمین مالی می‌کرد. ایدئولوژی دولتی کره شمالی، "جوچه"، گاهی در
ایدئولوژی دولتی کره شمالی، "جوچه"، گاهی در گزارش‌های حقوق بشر وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا، به عنوان یک دین، طبقه‌بندی می‌شود.
درست مانند بسیاری از اشکال دیگر حیات که در حال از دست دادن تنوع زیستی هستند، شاهد کاهش مداوم تنوع زیستی گیاهان هستیم. یکی از دلایل این کاهش، تغییرات اقلیمی است. شرایط محیطی نقش کلیدی در تعریف عملکرد و توزیع جغرافیایی گیاه ایفا می‌کنند؛ بنابراین، وقتی شرایط محیطی تغییر می‌کند، می‌تواند منجر به تغییراتی در تنوع زیستی شود. اثرات تغییرات اقلیمی بر تنوع زیستی گیاهی را می‌توان با استفاده از مدل‌های مختلف، به عنوان مثال مدل‌های زیست‌اقلیمی، پیش‌بینی کرد. زیستگاه‌ها ممکن است به دلیل تغییرات اقلیمی تغییر کنند. این
ممکن است به دلیل تغییرات اقلیمی تغییر کنند. این می‌تواند باعث شود گیاهان و آفات غیربومی بر تنوع پوشش گیاهی بومی تأثیر بگذارند. بنابراین، پوشش گیاهی بومی ممکن است در برابر آسیب آسیب‌پذیرتر شود. مثال دیگر آتش‌سوزی‌های جنگلی است: اگر به دلیل تغییرات اقلیمی شدیدتر شوند، ممکن است منجر به شرایط سوختگی شدیدتر و فواصل کوتاه‌تر آتش‌سوزی شود. این می‌تواند تنوع زیستی پوشش گیاهی بومی را تهدید کند. تأثیرات مستقیم. متغیرهای اقلیمی متغیر مرتبط با عملکرد و توزیع گیاهان شامل افزایش غلظت، افزایش دمای جهانی، تغییر الگوهای
افزایش غلظت، افزایش دمای جهانی، تغییر الگوهای بارندگی و تغییرات در الگوی رویدادهای شدید آب و هوایی مانند گردبادها، آتش‌سوزی‌ها یا طوفان‌ها می‌شود. از آنجا که گیاهان منفرد و بنابراین گونه‌ها فقط می‌توانند از نظر فیزیولوژیکی عمل کنند و چرخه‌های زندگی خود را با موفقیت تحت شرایط محیطی خاص (در حالت ایده‌آل در زیرمجموعه‌ای از این شرایط) تکمیل کنند، تغییرات آب و هوایی احتمالاً تأثیرات قابل توجهی بر گیاهان از سطح فردی تا سطح اکوسیستم یا زیست‌بوم خواهد داشت. اثرات دما. یک فرضیه رایج در بین دانشمندان این است که هرچه
یک فرضیه رایج در بین دانشمندان این است که هرچه یک منطقه گرمتر باشد، تنوع گیاهی آن بیشتر است. این فرضیه را می‌توان در طبیعت مشاهده کرد، جایی که تنوع زیستی گیاهی بالاتر اغلب در عرض‌های جغرافیایی خاصی قرار دارد (که اغلب با آب و هوا/دمای خاصی مرتبط است). گونه‌های گیاهی در اکوسیستم‌های کوهستانی و برفی به دلیل تغییرات اقلیمی در معرض خطر بیشتری برای از دست دادن زیستگاه خود هستند. پیش‌بینی می‌شود اثرات تغییرات اقلیمی در کوهستان‌های عرض جغرافیایی شمالی شدیدتر باشد. مشخص شده است که گرما و خشکسالی در نتیجه تغییرات
مشخص شده است که گرما و خشکسالی در نتیجه تغییرات اقلیمی، به شدت بر میزان مرگ و میر درختان تأثیر می‌گذارد و اکوسیستم‌های جنگلی را در معرض خطر بالایی قرار می‌دهد. تغییرات در توزیع‌ها. اگر عوامل اقلیمی مانند دما و بارندگی در منطقه‌ای فراتر از تحمل انعطاف‌پذیری فنوتیپی یک گونه تغییر کنند، تغییرات توزیع گونه ممکن است اجتناب‌ناپذیر باشد. در حال حاضر شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد گونه‌های گیاهی در پاسخ به تغییرات آب و هوایی منطقه‌ای، دامنه پراکندگی خود را از نظر ارتفاع و عرض جغرافیایی تغییر می‌دهند. با این حال،
ارتفاع و عرض جغرافیایی تغییر می‌دهند. با این حال، پیش‌بینی چگونگی تغییر محدوده گونه‌ها در پاسخ به آب و هوا و تفکیک این تغییرات از سایر تغییرات محیطی ساخته دست بشر مانند اتروفیکاسیون، باران اسیدی و تخریب زیستگاه دشوار است. در مقایسه با نرخ مهاجرت گونه‌های گیاهی گزارش‌شده در گذشته، سرعت بالای تغییرات فعلی نه تنها پتانسیل تغییر توزیع گونه‌ها را دارد، بلکه بسیاری از گونه‌ها را نیز قادر به پیروی از اقلیمی که با آن سازگار شده‌اند، نمی‌کند. شرایط محیطی مورد نیاز برخی گونه‌ها، مانند مناطق آلپی، ممکن است به کلی از
گونه‌ها، مانند مناطق آلپی، ممکن است به کلی از بین برود. نتیجه این تغییرات احتمالاً افزایش سریع خطر انقراض خواهد بود. سازگاری با شرایط جدید نیز می‌تواند در واکنش گیاهان از اهمیت زیادی برخوردار باشد. با این حال، پیش‌بینی خطر انقراض گونه‌های گیاهی آسان نیست. برای مثال، برآوردهای مربوط به دوره‌های خاص تغییرات سریع اقلیمی در گذشته، انقراض گونه‌های نسبتاً کمی را در برخی مناطق نشان داده است. دانش در مورد چگونگی سازگاری یا بقای گونه‌ها در مواجهه با تغییرات سریع هنوز نسبتاً محدود است. اکنون مشخص است که از بین رفتن
نسبتاً محدود است. اکنون مشخص است که از بین رفتن برخی از گونه‌ها برای انسان‌ها بسیار خطرناک خواهد بود زیرا آنها ارائه خدمات را متوقف خواهند کرد. برخی از آنها ویژگی‌های منحصر به فردی دارند که نمی‌توان آنها را با هیچ چیز دیگری جایگزین کرد. توزیع گونه‌ها و گونه‌های گیاهی به دنبال اثرات تغییرات اقلیمی محدود خواهد شد. تغییرات اقلیمی می‌تواند بر مناطقی مانند زمستان‌گذرانی و محل‌های تولید مثل پرندگان تأثیر بگذارد. پرندگان مهاجر پس از ساعت‌ها مهاجرت، از مناطق زمستان‌گذرانی و تولید مثل به عنوان مکانی برای تغذیه و
و تولید مثل به عنوان مکانی برای تغذیه و تجدید قوا استفاده می‌کنند. اگر این مناطق به دلیل تغییرات اقلیمی آسیب ببینند، در نهایت بر آنها نیز تأثیر خواهد گذاشت. جنگل‌های پست در طول آخرین دوره یخبندان کوچک‌تر شده‌اند و آن مناطق کوچک به جزیره‌هایی تبدیل شده‌اند که از گیاهان مقاوم در برابر خشکسالی تشکیل شده‌اند. در آن مناطق کوچک پناهندگان، گیاهان سایه‌دوست زیادی نیز وجود دارد. به عنوان مثال، دینامیک علفزارهای آهکی به دلیل عوامل اقلیمی به‌طور قابل توجهی تحت تأثیر قرار گرفت. تغییرات در مناسب بودن زیستگاه برای یک
قرار گرفت. تغییرات در مناسب بودن زیستگاه برای یک گونه، نه تنها با تغییر منطقه‌ای که یک گونه می‌تواند از نظر فیزیولوژیکی تحمل کند، بلکه با تغییر میزان رقابت مؤثر آن گونه با سایر گیاهان در این منطقه، تغییرات توزیعی را هدایت می‌کند. بنابراین، تغییرات در ترکیب جامعه نیز از نتایج مورد انتظار تغییرات اقلیمی است.
مدیریت پسماند همواره یکی از دغدغه‌های اساسی جوامع بشری در طول تاریخ بوده است. از نخستین روزهای شکل‌گیری تمدن‌ها، انسان‌ها با چالش دفع زباله‌ها و تصفیه پساب ناشی از زندگی روزمره، تولیدات کشاورزی و فعالیت‌های صنعتی اولیه روبه‌رو بوده‌اند. نخستین نشانه‌های شناخته‌شده از سیستم‌های سامان‌مند مدیریت فاضلاب به حدود ۶۵۰۰ سال پیش از میلاد در سرزمین‌های امروزی سوریه بازمی‌گردد. در این منطقه، شواهدی از سیستم‌های پیشرفته زهکشی و اتاق‌های ته‌نشینی کشف شده است که حکایت از درک قابل توجه ساکنان آن دوران از بهداشت محیط و
از درک قابل توجه ساکنان آن دوران از بهداشت محیط و روش‌های علمی دفع فاضلاب دارد. تمدن‌های باستانی دیگری نیز در این مسیر گام‌های مهمی برداشته‌اند. برای نمونه، امپراتوری روم باستان یکی از پیشرفته‌ترین شبکه‌های فاضلاب و دفع پسماند زمان خود را ایجاد کرد. سامانه معروف کلوآکا ماکسیما، که یکی از بزرگ‌ترین و قدیمی‌ترین مجاری فاضلاب جهان به‌شمار می‌رود، فاضلاب شهری را از طریق کانال‌هایی پیچیده به رودخانه تیبر هدایت می‌کرد. این سیستم، اگرچه در زمان خود پیشرو بود، اما بهره‌مندی از آن عمدتاً محدود به شهروندان طبقات
بهره‌مندی از آن عمدتاً محدود به شهروندان طبقات بالای اجتماعی و نخبگان جامعه بود. در سوی دیگر جهان، تمدن مایا در آمریکای مرکزی نیز با نگاهی آیینی به موضوع مدیریت پسماند می‌نگریست. آن‌ها به‌صورت منظم و در قالب آیین‌های مذهبی ماهانه، اقدام به سوزاندن زباله‌ها می‌کردند؛ امری که علاوه بر اهداف بهداشتی، جنبه‌های فرهنگی و نمادین نیز داشت. با این‌حال، همانند بسیاری از دیگر تمدن‌های کهن، دسترسی به امکانات سامان‌مند مدیریت زباله، غالباً در اختیار طبقات ممتاز و ثروتمند بود، و عموم مردم به روش‌های ابتدایی‌تر و گاه
بود، و عموم مردم به روش‌های ابتدایی‌تر و گاه غیربهداشتی برای دفع زباله‌های خود متوسل می‌شدند. این شواهد تاریخی نشان می‌دهد که گرچه انسان از دیرباز به اهمیت مدیریت صحیح پسماند پی برده بود، اما عدالت اجتماعی در بهره‌مندی از این خدمات، مسئله‌ای حل‌نشده باقی مانده بود. انقلاب صنعتی انقلاب صنعتی موجب وخامت سریع بهداشت و شرایط زیست‌محیطی در مناطق شهری، به‌ویژه در انگلستان شد. رشد پرشتاب جمعیت شهری، افزایش کارخانه‌ها، و تولید انبوه زباله‌های خانگی و صنعتی، شهرها را با بحران‌های بهداشتی بی‌سابقه‌ای مواجه ساخت. در
با بحران‌های بهداشتی بی‌سابقه‌ای مواجه ساخت. در پاسخ به این شرایط، نخستین سیستم سازمان‌یافته مدیریت پسماند جامد در اواخر قرن هجدهم در شهر لندن پدید آمد؛ سیستمی که به نام "حیاط‌های خاکروبه" شناخته می‌شد. این مراکز زباله‌ها را جمع‌آوری کرده و خاکستر زغال چوب را برای استفاده در آجرسازی و کشاورزی بازیافت می‌کردند. اولین کوره زباله‌سوز، با وجود مخالفت‌های اولیه، در سال ۱۸۷۴ در ناتینگهام ساخته شد. شهر نیویورک در سال ۱۸۹۵ به اولین شهر ایالات متحده تبدیل شد که مدیریت زباله‌های آن توسط بخش دولتی انجام شد. وسایل
زباله‌های آن توسط بخش دولتی انجام شد. وسایل اولیه جمع‌آوری زباله در این دوران درشکه‌های اسب‌کش بودند که به‌مرور با پیشرفت فناوری، جای خود را به وسایل نقلیه موتوری دادند. در دهه ۱۹۳۰، این کامیون‌ها به فشرده‌سازهای هیدرولیکی مجهز شدند تا حجم زباله‌ها کاهش یافته و حمل‌ونقل آن‌ها کارآمدتر شود. این تحولات، سنگ‌بنای سامانه‌های مدرن مدیریت پسماند شهری را بنیان نهادند و نقش مهمی در ارتقای بهداشت عمومی ایفا کردند. دوران مدرن. با آغاز انقلاب صنعتی و رشد مداوم شهرنشینی در مراکز پرجمعیت انگلستان، انباشت زباله در شهرها
در مراکز پرجمعیت انگلستان، انباشت زباله در شهرها موجب وخامت سریع وضعیت بهداشت و کاهش چشمگیر کیفیت زندگی شهری شد. خیابان‌ها مملو از آلودگی، زباله‌های خانگی، فضولات انسانی و حیوانی، و بقایای صنعتی شدند؛ چرا که در آن زمان هیچ مقررات مشخصی برای جمع‌آوری و دفع پسماند وجود نداشت. در چنین شرایطی، نخستین درخواست‌ها برای ایجاد یک مرجع شهری با اختیارات رسمی در زمینه پاک‌سازی و دفع زباله، به میانه قرن هجدهم بازمی‌گردد. در سال ۱۷۵۱، کربین موریس یکی از مقامات شهر لندن، پیشنهاد کرد که: «... از آنجا که حفظ سلامت مردم از
پیشنهاد کرد که: «... از آنجا که حفظ سلامت مردم از اهمیت زیادی برخوردار است، پیشنهاد می‌شود که پاک‌سازی این شهر تحت یک مدیریت عمومی و یکنواخت قرار گیرد، و تمام آلودگی‌ها و زباله‌ها… از طریق رودخانه تیمز به مکان مناسبی در خارج از شهر منتقل شوند». این پیشنهاد را می‌توان از نخستین تلاش‌ها برای تمرکززدایی از مدیریت ناپایدار محله‌ای و ایجاد یک نظام منسجم شهری برای بهداشت عمومی در نظر گرفت. با این حال، تحقق آن تا دهه‌ها بعد به تعویق افتاد، اما زمینه‌ساز اصلاحات بهداشتی گسترده‌ای در قرن نوزدهم شد.
توسعه حفاظتی، که با عنوان طراحی حفاظتی نیز شناخته می‌شود، نوعی توسعه کاربری زمین با رشد کنترل‌شده است که اصل توسعه پایدار محدود را در عین حفاظت دائمی از ویژگی‌های زیست‌محیطی طبیعی منطقه، از جمله حفظ چشم‌انداز و چشم‌انداز فضای باز، حفاظت از زمین‌های کشاورزی یا زیستگاه‌های طبیعی حیات وحش و حفظ ویژگی‌های جوامع روستایی، اتخاذ می‌کند. توسعه حفاظتی معمولاً به عنوان پروژه‌ای تعریف می‌شود که حداقل ۵۰ درصد از کل قطعه توسعه را به فضای باز اختصاص می‌دهد. مدیریت و مالکیت زمین اغلب با مشارکت بین مالکان خصوصی زمین،
مالکیت زمین اغلب با مشارکت بین مالکان خصوصی زمین، سازمان‌های حفاظت از کاربری زمین و دولت محلی شکل می‌گیرد. این روند در بسیاری از نقاط کشور، به ویژه در غرب ایالات متحده، رو به رشد است. در شرق ایالات متحده، طراحی حفاظتی توسط برخی از دولت‌های ایالتی و محلی به عنوان تکنیکی برای کمک به حفظ کیفیت آب ترویج شده است. این نوع برنامه‌ریزی اهمیت بیشتری پیدا کرده است زیرا «تبدیل زمین برای توسعه مسکن یکی از دلایل اصلی از بین رفتن و تکه‌تکه شدن زیستگاه است». با از بین رفتن یا تکه‌تکه شدن زیستگاه یک گونه، منجر به به خطر