payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مسعود بن مودود یکی از پادشاهان سلسله غزنویان در قرن پنجم هجری قمری بود که پس از مرگ پدرش، سلطان مودود غزنوی، برای مدتی کوتاه بر تخت سلطنت نشست. او از نوادگان محمود غزنوی، بنیان‌گذار بزرگ امپراتوری غزنوی، به شمار می‌رود. پیشینه. مسعود، فرزند سلطان مودود، در دربار غزنویان پرورش یافت و با مسائل حکومتی و نظامی آشنایی داشت. پس از درگذشت پدرش در سال ۴۴۱ هجری قمری (۱۰۵۰ میلادی)، به عنوان سلطان غزنی تاج‌گذاری کرد. دوران حکومت. حکومت مسعود بن مودود در دوره‌ای آغاز شد که دولت غزنوی به‌شدت دچار ضعف داخلی و تهدیدهای
شد که دولت غزنوی به‌شدت دچار ضعف داخلی و تهدیدهای خارجی، به‌ویژه از جانب سلجوقیان، شده بود. پس از مرگ سلطان مودود، وضعیت قدرت در غزنی ناپایدار بود و چندین مدعی دیگر نیز برای دستیابی به سلطنت تلاش می‌کردند. به همین دلیل، سلطنت مسعود کوتاه و ناپایدار بود. رقابت برای قدرت. پس از مدتی، علی بن مسعود (فرزند سلطان مسعود اول) توانست علیه او قیام کند. برخی منابع گزارش داده‌اند که علی بن مسعود با حمایت بخشی از درباریان و نظامیان، موفق شد مسعود بن مودود را از سلطنت برکنار و خود را به‌عنوان سلطان جدید معرفی کند. پایان
و خود را به‌عنوان سلطان جدید معرفی کند. پایان کار. از سرنوشت دقیق مسعود بن مودود پس از خلع، اطلاعات روشنی در منابع تاریخی موجود نیست. اما به‌نظر می‌رسد که او یا به قتل رسید یا به انزوا فرستاده شد. جایگاه در تاریخ. مسعود بن مودود از جمله پادشاهان کم‌ذکر و کوتاه‌مدت سلسله غزنوی به‌شمار می‌رود. دوران حکومت او نشانه‌ای از آغاز فروپاشی تدریجی اقتدار خاندان غزنوی و افزایش نفوذ سلجوقیان در منطقه بود.
فالکلند غربی (), () دومین جزیرهٔ بزرگ در جزایر فالکلند در جنوب اقیانوس اطلس است. این جزیره کوهستانی است و با فالکلند شرقی به‌وسیلهٔ تنگه فالکلند جدا شده است. مساحت آن برابر با است، یعنی ۳۷٪ از کل مساحت جزایر. طول خط ساحلی آن است. جمعیت. در این جزیره کمتر از ۲۰۰ نفر زندگی می‌کنند که در مناطق ساحلی پراکنده‌اند. بزرگ‌ترین سکونتگاه آن پورت هاوارد در ساحل شرقی است که دارای پروازگاه است. سایر سکونتگاه‌ها عبارت‌اند از: آلبمارل، شارترز، دونوز هد، فاکس بی، فاکس بی غربی، هیل کوو، پورت استیفنس و روی کوو؛ بسیاری از این
هیل کوو، پورت استیفنس و روی کوو؛ بسیاری از این سکونتگاه‌ها با جاده به هم متصل هستند و دارای باند فرود و بندرگاه نیز می‌باشند. در سال ۱۹۸۶ جمعیت ۲۶۵ نفر بود، که در سال ۲۰۰۱ به ۱۴۴ نفر کاهش یافت، و در سال ۲۰۱۶ به ۱۶۰ نفر رسید. از آن‌جا که فالکلند غربی بیرون از محدودهٔ استنلی یا فرودگاه نیروی هوایی سلطنتی ماونت پلزنت در فالکلند شرقی قرار دارد، جزو منطقه‌ای به‌نام «کمپ» محسوب می‌شود، که در گویش فالکلندی به مناطق خارج از سکونتگاه اصلی اطلاق می‌گردد. جغرافیا و حیات وحش. فالکلند غربی در سمتی که به فالکلند شرقی
حیات وحش. فالکلند غربی در سمتی که به فالکلند شرقی نزدیک‌تر است کوهستانی‌تر است. رشته‌کوه اصلی آن، تپه‌های هورنبی، به‌موازات تنگه فالکلند کشیده شده است. کوه آدام با ارتفاع از سطح دریا، بلندترین نقطه در سراسر جزایر است. در گذشته تصور می‌شد کوه رابینسون با ارتفاع بلندترین نقطه است، اما بررسی‌های جدیدتر نشان دادند که کوه آدام ارتفاع بیشتری دارد. در پی این کشف، آرژانتینی‌ها نام «مونته ایندیپندنثیا» را از کوه رابینسون به کوه آدام منتقل کردند. صنعت اصلی جزیره پرورش گوسفند است. این منطقه همچنین برای پنگوئن‌ها و
گوسفند است. این منطقه همچنین برای پنگوئن‌ها و باکلان‌های خود نیز شناخته می‌شود. ماهی‌گیری نیز در دو رودخانهٔ اصلی، رودخانه وارا و رودخانه شارترز، محبوب است. در قرن نوزدهم و همانند امروز، حیات وحش بومی خشکی بسیار اندکی در جزیره وجود داشت. یک گرگ کوچک به‌نام گرگ فالکلند که لویی آنتوان دو بوگنویل آن را «loup-renard» خوانده بود، منقرض شده و آخرین نمونهٔ آن حدود سال ۱۸۷۵ در فالکلند غربی دیده شد. نام این حیوان در رودخانه وارا و سکونتگاه فاکس بی حفظ شده است. برخی گله‌های گاو و اسب نیز به‌طور وحشی در جزیره رها شده
گاو و اسب نیز به‌طور وحشی در جزیره رها شده بودند، اما همهٔ این‌ها توسط مهاجران معرفی شده‌بودند، همانند خوک‌های وحشی، خرگوش‌های پرشمار و اندک خرگوش‌های صحرایی. همهٔ این حیوانات به‌شدت کاهش یافته‌اند و جای خود را به گوسفندان که از نظر اقتصادی سودمندترند داده‌اند. جنوبی‌ترین نقطهٔ فالکلند غربی دماغه مردیت و جنوب‌غربی‌ترین نقطهٔ آن کالم هد است. در بخش‌های جنوبی صخره‌های بلندی وجود دارد که محل زیست پرندگان دریایی فراوانی است. در سمت غربی، سواحل سفید شنی با آب زلال و تپه‌های شنی متحرک با چمنزارهای بلند به چشم
زلال و تپه‌های شنی متحرک با چمنزارهای بلند به چشم می‌خورد. اندکی دورتر از لبهٔ صخره‌ها، کلبهٔ چوبی تنها و کوچکی وجود دارد که مردم محلی آن را «کلبه عمو تام» می‌نامند. این سواحل زیستگاه فک فیلی‌ها هستند و جز گاه‌به‌گاه قطعاتی از لاشه کشتی، آلودگی دیگری ندارند. زمین‌شناسی. بیشتر لایه‌های فالکلند غربی و جزایر اطراف آن به‌صورت اندکی مایل نسبت به سطح افق قرار دارند. این شیب باعث شده است که انواع مختلف سنگ‌ها در مکان‌های گوناگون دیده شوند. کوارزیت‌های ناحیهٔ پورت استیفنس و استنلی مقاوم‌تر از رسوبات ماسه‌ای سازند
استیفنس و استنلی مقاوم‌تر از رسوبات ماسه‌ای سازند فاکس بی هستند. رشته‌کوه‌های هورنبی، واقع در نزدیکی تنگه فالکلند، تحت تأثیر نیروهای زمین‌ساختی برخاست و چین‌خوردگی قرار گرفته‌اند که باعث شده بسترهای کوارتزیتیِ استنلی به حالت عمودی درآیند. در فالکلند غربی، چندین آذرین‌تیغه وجود دارد که سنگ‌های جزایر غربی را قطع می‌کنند، اما این آذرین‌تیغه‌ها برخلاف موارد مشابه قبلی، از نظر شیمیایی ناپایدارتر بوده و فرسایش یافته‌اند. تنها نشانه‌های باقی‌مانده از آن‌ها شیارهای خطی هم‌راستا هستند. در کناره‌های این شیارها،
خطی هم‌راستا هستند. در کناره‌های این شیارها، شواهدی از دگرسانی تماسی یا تشکیل هورنفلس در اطراف آذرین‌تیغه‌های بازالتی مذابِ پیشین دیده می‌شود. تاریخ. کاوشگران نخستین از بقایای قایق بومیان در فالکلند غربی گزارش داده‌اند، اما مشخص نیست که آیا این قایق‌ها حاصل سفری یک‌طرفه بوده‌اند یا با جریان آب از پاتاگونیا به آنجا رسیده‌اند. کاپیتان جان استرانگ با کشتی "وِلفِیر" نخستین فرود ثبت‌شده را بر یکی از دو جزیرهٔ اصلی (فالکلند شرقی و غربی) در ۲۹ ژانویهٔ ۱۶۹۰ در بولد کوو در آن سوی دماغه از پورت هاوارد انجام داد. او
کوو در آن سوی دماغه از پورت هاوارد انجام داد. او نوشت: اگرچه استرانگ از نبود چوب در منطقه سخن گفت، اما چوب رانده‌شده اغلب در سواحل فالکلند دیده می‌شود، که احتمالاً به‌دلیل موقعیت پناه‌گرفتهٔ Bold Cove است. استرانگ تنگه فالکلند را نام‌گذاری کرد، که نام کل جزایر نیز از آن گرفته شده است. اگرچه نخستین فرود ثبت‌شده در جزایر فالکلند در فالکلند غربی انجام شد، اما این منطقه به‌طرز شگفت‌آوری دیرتر از سایر نقاط سکونت یافت. تا سال ۱۸۶۷ هیچ ساکنی در فالکلند غربی وجود نداشت. دولت با انتشار فراخوانی، اجارهٔ ایستگاه‌های
دولت با انتشار فراخوانی، اجارهٔ ایستگاه‌های دامداری را با شرایط بسیار آسان پیشنهاد کرد و در سال ۱۸۶۸ تمامی زمین‌های در دسترس واگذار شدند. در عصر مدرن، فالکلند غربی میزبان دو رادار نیروی هوایی سلطنتی است: یکی در کوه آلیس، نزدیک پورت آلبمارل در جنوب جزیره و دیگری در کوه بایرون در شمال. در اوایل سال ۲۰۰۷، دولت جزایر فالکلند قراردادی را برای تأمین خدمات کشتی مسافربر شرق به غرب به شرکت Workboat Services Ltd اعطا کرد. این خدمات میان پورت هاوارد و نیو هیون انجام می‌شود. جنگ فالکلند. فالکلند غربی در جریان جنگ
می‌شود. جنگ فالکلند. فالکلند غربی در جریان جنگ فالکلند در سال ۱۹۸۲ صحنهٔ فعالیت‌هایی بود. فاکس بی، پورت هاوارد و جزیره پبل همگی توسط نیروهای آرژانتینی اشغال شدند و هدف گلوله‌باران ساحلی و حملات هوایی پراکنده از سوی نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا قرار گرفتند. مهم‌ترین درگیری در فالکلند غربی احتمالاً درگیری در مانِی برنچ پوینت، نزدیک پورت هاوارد، بود. در شگ کوو، چندین بالگرد آرژانتینی پس از حملهٔ جنگنده‌های هریر بریتانیایی سرنگون شدند. یورش به جزیره پبل نیز به‌عنوان رویدادی شاخص در تاریخ نیروهای ویژه بریتانیا
رویدادی شاخص در تاریخ نیروهای ویژه بریتانیا ثبت شده است.
تنگهٔ فالکلند ()، () یک تنگهٔ دریایی در جزایر فالکلند است که در راستای جنوب‌باختری به شمال‌خاوری امتداد دارد و فالکلند غربی را از فالکلند شرقی جدا می‌سازد. نام‌گذاری. نام این تنگه را جان استرانگ در سال ۱۶۹۰ به افتخار ویکنت فالکلند برگزید؛ نامی که بعدها به مجمع‌الجزایر و دو جزیرهٔ اصلی آن نیز اطلاق شد. نام اسپانیایی «Estrecho de San Carlos» به کشتی «سن کارلوس» اشاره دارد که در سال ۱۷۶۸ از این منطقه دیدار کرده بود؛ در حالی‌که به‌طور گیج‌کننده‌ای، در زبان انگلیسی، نام «San Carlos Water» به ورودی کوچکی در
انگلیسی، نام «San Carlos Water» به ورودی کوچکی در فالکلند شرقی اطلاق می‌شود، که خود منشأ نام‌هایی چون سن کارلوس، بندر سن کارلوس و رود سن کارلوس است. کاپیتان جان استرانگ از کشتی «وِلفِیر» نخستین فرود ثبت‌شده را بر یکی از دو جزیرهٔ اصلی فالکلند (غربی و شرقی) در ۲۹ ژانویهٔ ۱۶۹۰ در خلیج بولد (در نزدیکی پورت هاوارد) در کنار تنگهٔ فالکلند انجام داد. جغرافیا. از جزایر واقع در تنگه می‌توان به جزیرهٔ باریک، جزیرهٔ بزرگ، جزایر تایسن و جزایر قو اشاره کرد. صخره ادی‌استون در انتهای شمالی تنگه قرار دارد و جزایر آرچ در
در انتهای شمالی تنگه قرار دارد و جزایر آرچ در انتهای جنوبی آن. سکونت‌گاه‌های اطراف تنگه عبارت‌اند از: اجاکس بای، نیوهیون، بندر سن کارلوس، سن کارلوس در فالکلند شرقی و پورت هاوارد و فاکس بی در فالکلند غربی. یک کشتی ماشین‌بر میان پورت هاوارد و نیوهیون رفت‌وآمد دارد. خورها و خلیج‌های این تنگه عبارت‌اند از: فاکس بی، پورت هاوارد (فالکلند غربی)، خلیج گرنتهام، آب سن کارلوس، خلیج راگلز (فالکلند شرقی). زمین‌شناسی. حدود ۴۰۰ میلیون سال پیش، خشکی‌هایی که بعدها به جزایر فالکلند و کوهستان الس‌ورث در جنوبگان بدل شدند، که
فالکلند و کوهستان الس‌ورث در جنوبگان بدل شدند، که پیش‌تر بخشی از گوندوانا بودند، از سرزمین امروزی آفریقا جدا شده و نسبت به آن به سوی باختر رانده شدند. در دورهٔ ژوراسیک، حدود ۱۷۰ میلیون سال پیش، دو پاره‌زمین که یکی فالکلند شرقی و دیگری فالکلند غربی را تشکیل می‌دهند، حدود ۱۲۰ درجه نسبت به یک‌دیگر چرخیدند. در نتیجه، خط‌های تاخوردگی در فالکلند غربی در راستای جنوب‌باختری به شمال‌خاوری، یعنی موازی با تنگه، امتداد دارند. اما در بخش شمالی فالکلند شرقی این خط‌ها در راستای خاور–باختر قرار دارند، که ضلع خاوری ورودی
راستای خاور–باختر قرار دارند، که ضلع خاوری ورودی شمالی تنگه را تشکیل داده و در امتداد ساحل شمالی آب سن کارلوس قرار دارند. مرز میان این دو پاره‌زمین، گسل تنگهٔ فالکلند است که در نزدیکی ساحل باختری تنگه و موازی با آن امتداد دارد. لافونیا (نیمهٔ جنوبی فالکلند شرقی) که شکل‌گیری‌اش جدیدتر است، فاقد چین‌خوردگی است. گمان می‌رود که در برهه‌هایی از دورهٔ پلیستوسن، بستر دریا حدود ۴۶ متر پایین‌تر از سطح کنونی بوده، که ممکن است گذر از تنگه را ممکن ساخته باشد. رکوردها. در ۲۱ ژانویهٔ ۲۰۲۵، «استر برترام» از استنلی و
در ۲۱ ژانویهٔ ۲۰۲۵، «استر برترام» از استنلی و «نولا نایت» از فاکس بی از تنگهٔ فالکلند شنا کردند. این دو شناگر از «فانینگ هد» در فالکلند شرقی راه افتادند و پس از ۲ ساعت و ۳۷ دقیقه به «جرزی پوینت» در فالکلند غربی رسیدند.
مردی از ماه () یک انیمیشن بلند فانتزی محصول سال ۲۰۱۲ به کارگردانی استفان شِش است که بر اساس رمانی به همین نام نوشتهٔ تومی اونگرر در سال ۱۹۶۶ ساخته شده است. بازخورد. این فیلم در وبگاه بازبینی جمعی راتن تومیتوز، بر اساس ۲۲ نقد، امتیاز ۸۶٪ را کسب کرده است. نظر منتقدان این است: «ریتم کند و عمدی فیلم شاید در ابتدا چندان خوشایند نباشد، اما سبک انیمیت مسحورکننده و ظرافت‌های هنجارشکنانهٔ "مردی از ماه"، آن را به اثری متفاوت و دلپذیر تبدیل می‌کند».
سایارگولوو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
سورامانوو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
استارومویناکوو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
استاروبایرام‌گولوو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
بورانگولوو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
آخونوو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
آمانگیلدینو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
آبزاکوو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
آبسالیاموو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
آسلایوو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ایلچی‌گولوو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ایلینکا () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ایمان‌گولوو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کریموو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ابوالفضل امیرزاده (زادهٔ ۱۷ اردیبهشت ۱۳۷۷ در سیرجان) عکاس ورزشی اهل ایران است. او به‌عنوان عکاس رسمی باشگاه فوتبال گل‌گهر سیرجان شناخته می‌شود و همچنین با فدراسیون بدنسازی و پرورش اندام جمهوری اسلامی ایران همکاری دارد. زندگی و فعالیت حرفه‌ای. ابوالفضل امیرزاده فعالیت عکاسی حرفه‌ای خود را از دهه ۱۳۹۰ آغاز کرد. وی عمدتاً در حوزهٔ ورزش فعال است و تاکنون از رویدادها و تمرینات بسیاری از تیم‌ها و مسابقات ملی و استانی عکس‌برداری کرده‌است. او یکی از عکاسان فعال باشگاه فرهنگی ورزشی گل‌گهر سیرجان است و آثارش بارها در
فرهنگی ورزشی گل‌گهر سیرجان است و آثارش بارها در رسانه‌های مطرح کشور از جمله ورزش سه، خبرگزاری فارس، ایلنا، خبرگزاری برنا و ایران‌بی‌بی‌اف منتشر شده‌است. امیرزاده در حوزهٔ بدنسازی نیز با فدراسیون مربوطه همکاری داشته و در پوشش تصویری رویدادهای رسمی این فدراسیون مشارکت کرده‌است.
کوراما () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
منصوروو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کوناک‌بایوو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کوداشوو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کولوشوو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
یولداشوو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ووزنسنکا () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
اورال () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
سویوندیوکوو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
سلیمانوو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
شاریپوو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
صفروو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
پولیاکوفکا () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
میشکینو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
مسکوو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
مولداکایوو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
موسینو () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
اوکتیابرسک () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
اورلوفکا () یک شهرک در شهرستان اوچالینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
آلفی ویلیامز (؛ زادهٔ ۳ ژانویه ۲۰۱۱) بازیگر اهل انگلستان است. او نقش اصلی را در فیلم "۲۸ سال بعد" (۲۰۲۵) و همچنین دنبالهٔ آن "" (۲۰۲۶) ایفا کرده است. اوایل زندگی. آلفی ویلیامز در ۳ ژانویه ۲۰۱۱ در نیوکسل اپون تاین، انگلستان به دنیا آمد. او در نزدیکی نیوکسل بزرگ شد و در همان منطقه تحصیل کرد. پدر او، آلفی دابسون که خود بازیگر است، الهام‌بخش اصلی ویلیامز برای ورود به دنیای بازیگری بود. ویلیامز از سنین پایین به بازیگری علاقه نشان داد. در سن شش سالگی، نقش اسکروج را در اجرای مدرسه‌ای نمایش "سرود کریسمس" اثر چارلز
در اجرای مدرسه‌ای نمایش "سرود کریسمس" اثر چارلز دیکنز بازی کرد. او برای این نقش، نسخه کلاسیک فیلم را تماشا کرد و با دقت روی لهجه‌اش کار کرد. این تجربه، علاقه‌اش را به بازیگری به‌عنوان یک مسیر شغلی قطعی کرد. ویلیامز مدتی در یک مدرسهٔ بازیگری تحصیل کرد، اما به زودی آن را ترک کرد، چون تمرکز اصلی آموزش‌ها بر تئاتر موزیکال بود، در حالی که او به بازی در فیلم و تلویزیون علاقه‌مند بود. از هفت سالگی به‌طور فعال در آزمون‌های بازیگری شرکت می‌کرد و خیلی زود نخستین نقش‌هایش را در تبلیغات تلویزیونی به دست آورد.
لودمیلا دودارووا () بازیگر زن اهل رومانی است. وی بیشتر به دلیل فعالیت در سینمای ایتالیا شناخته میشود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "فابیولا"، "اولیس"، "جادوی سیاه"، "پرنس روباهان" و "ترانه بهار" اشاره کرد.
جِی بلِیکسن () فیلم‌ساز و فیلم‌نامه‌نویس اهل انگلستان است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. نخستین فیلم بلند او "ناپدید شدن آلیس کرید" (۲۰۰۹) بود؛ یک تریلر با بازی جما آرترتون، مارتین کامپستون، و ادی مارسن که نویسندگی و کارگردانی آن را بر عهده داشت. آخرین فیلم او "من خیلی مراقبم" (۲۰۲۰) بوده است.
ترومن وارد اینگرسول (; – ) عکاس اهل ایالات متحده آمریکا بود. او به خاطر عکس‌های برجسته‌نمایی (stereoviews) که در ایالات متحده و سایر مناطق منتشر کرد، شناخته می‌شود. آثار او شامل تصاویر بسیاری از مناظر پارک ملی یلواستون و همچنین صحنه‌های شکار و ویژگی‌های معماری بود. در اوایل قرن بیستم، او همچنین عکس‌های ترام از نمای سنگی (لیتوویو) تولید کرد. شرکت او شرکت اینگرسول ویو (Ingersoll View Company) نام داشت. موزه متروپولیتن یکی از عکس‌های ساختمان او را در مجموعه خود دارد و موزه جی. پال گتی مجموعه‌ای از آثار او را
دارد و موزه جی. پال گتی مجموعه‌ای از آثار او را در اختیار دارد. اینگرسول در سنت پال، مینه سوتا، از پدر و مادری به نام‌های دنیل وسلی و ماریون وارد اینگرسول متولد شد. کتابخانه کنگره همچنین مجموعه‌ای از آثار او را در اختیار دارد. اینگرسول در گورستان اوکلند در سنت پال به خاک سپرده شده است.
والی سلیمانی متولد 1318 از روستای قروجنگ دینور کرمانشاه از افسران نیروی زمینی ارتش ایران که در نبرد جنگ ایران و عراق کشته شد ولقب فاتح مهران دریافت کرد. سال 1342 وارد نیروی زمینی ارتش شد. درجه نظامی سرهنگ دوم که بعدازشهادت توسط ارتش به اوداده شد ودرزمان شهادت سروان نیروی زمینی ارتش ایران بود نقش مهمی درجریان جنگ ایران وعراق داشت بدلیل اموزش های نظامی که طی 20سال خدمت درارتش دیده بود توانایی بالایی درحوزه نظامی ومهندسی مین داشت. معاونت گروهان مهندسی وتانک رابرعهده وهمچنین فرمانده مخابرات لشکر84پیاده لرستان
وهمچنین فرمانده مخابرات لشکر84پیاده لرستان بود قبل ازشروع جنگ مناطق غرب ایران رامین گذاری کرد این مناطق شامل دشت عباس موسیان عین الخوش و...دهلران بودکه این امر باعث شد نیروی زمینی عراق نتوانددرمسیرهای مرزی ورودکند .پس از20روز ازانجام این عملیات نیروی زمینی عراق حمله که منجربه شکست گردیدسرانجام درپی این شکست نیروی هوایی ارتش عراق حمله ودرجریان این نبرد وموشکباران مهمات ومین والی سلیمانی درتاریخ15مهرماه سال1359 باقطع شدن پا ترکش به سر وسوختگی درمحل عملیات کشته شد ولقب فاتح مهران گرفت. مزار او در زادگاهش
کشته شد ولقب فاتح مهران گرفت. مزار او در زادگاهش روستای قروجنگ شهرستان صحنه قرار دارد.
سری‌دیوی ویجی‌کومار (زاده ) بازیگر هندی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم من یک فرشته دیدم و ویرا اشاره کرد.
سینتیا آدای-رابینسون (زاده ) بازیگر انگلیسی-آمریکایی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم‌های حسابدار و حسابدار ۲ اشاره کرد. فیلم‌شناسی. فهرست برخی از فیلم‌هایی که سینتیا آدای-رابینسون در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته‌است:
العَروس مجله‌ای عربی برای زنان بود که از نخستین نشریات فمینیستی در خاورمیانه به‌شمار می‌رفت. همچنین، این مجله نخستین نشریهٔ زنان به زبان عربی در سوریه بود. این مجله در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۱۰ تا ۱۹۲۵، با وقفه‌هایی میان انتشار، منتشر می‌شد. بنیان‌گذار و سردبیر آن، ماری عجمی، زنی پیشروی سوری بود. نخستین محل انتشار مجله در اسکندریه، مصر بود و سپس به دمشق، سوریه منتقل شد. ماری عجمی با تأسیس این مجله در پی آن بود که آن را به رسانه‌ای برای ادب، اندیشهٔ اصلاح‌طلبانه، پرورش اخلاقی و دعوتی برای رهایی زن و مرد از جمود
پرورش اخلاقی و دعوتی برای رهایی زن و مرد از جمود بدل سازد، به‌ویژه در روزگاری که مسئلهٔ آزادی زنان از دشوارترین مسائلِ مطرح در عرصهٔ اصلاحات اجتماعی به‌شمار می‌رفت. او پیشگام این عرصه در مشرق عربی بود و نخستین زنی شد که در سوریه مجله‌ای منتشر کرد. تاریخچه و معرفی. «العروس» در سال ۱۹۱۰ توسط ماری عجمی (۱۸۸۸ – ۱۹۶۵)، زنی سوری ارتدوکس یونانی‌مذهب، در اسکندریهٔ مصر بنیان‌گذاری شد. این مجلهٔ زنان ۳۲ صفحه‌ای، نخستین شماره‌اش را در دسامبر همان سال منتشر کرد. عجمی خود سردبیری مجله را نیز بر عهده داشت. در این نشریه
سردبیری مجله را نیز بر عهده داشت. در این نشریه مقالاتی در حوزه‌های تاریخ، ادبیات، فرهنگ، بهداشت و پزشکی منتشر می‌شد که تمرکز اصلی آن بر مسائل و مشکلات زنان بود. مدتی پس از آغاز انتشار، مجله به دمشق ـ زادگاه ماری عجمی ـ منتقل شد. در این دوره، مجله گسترش یافت و به نشریه‌ای ۴۰ صفحه‌ای و ماهانه تبدیل شد، اما با آغاز جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ انتشار آن به‌طور موقت متوقف گردید. ماری عجمی در مقدمۀ اولین شماره مجله‌اش این شعار را برگزید: «زنان را ارج نهاده‌اند، تا زمین را با گل‌های روییده از آب، به زیباترین زینت
زمین را با گل‌های روییده از آب، به زیباترین زینت بیارایند.» .. خطاب به مخاطبان زن خود نوشت: (ضمیر شخصی آن در عربی، مؤنث است) و در ادامه می‌نویسد: مجله به بخش‌های گوناگونی تقسیم شده بود؛ از جمله بخشی با عنوان «حدیث ذو شجون» که در آن ماری عجمی دیدگاه‌ها و برداشت‌های خود را درباره برخی مسائل روز و آنچه در مجلات خارجی می‌خواند، بیان می‌کرد. همچنین بخشی به مباحث روان‌شناسی، بخشی به هنرهای زیبا، بخشی به رمان و ادبیات داستانی، بخشی به تدبیر منزل و بخشی به مسائل اجتماعی اختصاص داشت. مقالاتی که در آن‌ها لحن انتقادی
اختصاص داشت. مقالاتی که در آن‌ها لحن انتقادی تندتری داشت، با نام مستعار «لیلا» منتشر می‌کرد. پس از پایان جنگ، انتشار العروس در سال ۱۹۱۸ در دمشق از سر گرفته شد و شمار صفحات آن به ۶۰ صفحه رسید. این مجله سرانجام در سال ۱۹۲۵، به‌دلیل وقوع انقلاب بزرگ سوریه تعطیل شد. در دورهٔ نخست، یعنی از سال ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۴، سه مجلد از مجله منتشر شد که در مجموع بیش از ۱۵۰۰ صفحه را در بر می‌گرفت. در دورهٔ دوم، از ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۶، هفت مجلد دیگر منتشر شد که شمار صفحات آن حدود ۵۴۰۰ صفحه بود. بدین ترتیب، مجموعهٔ کامل مجلهٔ العروس در
بود. بدین ترتیب، مجموعهٔ کامل مجلهٔ العروس در قالب یازده مجلد و دربرگیرندهٔ ۶۹۰۰ صفحه منتشر شده است. همکاران. ماری عجمی خود سردبیری و مدیریت مجلۀ العروس را بر عهده داشت. همچنین، شماری از دختران تحصیل‌کردۀ سوری را در هیئت تحریریه به کار گرفت. بیشترِ آنان با نام‌های مستعار می‌نوشتند، از بیمِ انتقام یا واکنش‌های تندِ اجتماعی. العروس توانست نویسندگان مرد گوناگونی از مشرق عربی، مصر و عرب‌های مهاجرنشین را جذب کند. از جمله نویسندگان سرشناس و همکاران برجستهٔ این مجله می‌توان به این چهره‌ها اشاره کرد: جبران خلیل
مجله می‌توان به این چهره‌ها اشاره کرد: جبران خلیل جبران، میخائیل نعیمه، ایلیا ابوماضی، معروف الرصافی، عباس محمود العقاد، جمیل صدقی زهاوی، اسماعیل صبری، احمد شوقی، حافظ ابراهیم، شبلی الملاط، الشاعر القروی، اخطل صغیر، الیاس ابوشبکه، شفیق جبری، ابراهیم عبدالقادر المازنی، فارس الخوری و دیگران. شماری از زنان فرهیختۀ عرب در آن قلم زدند، از جمله: روز شحفه، اُنس بركات، زینب فواز، اديل عجمی، سلما كساب، نازک العابد، عفيفه صعب و دیگران.
پل زیر قوسی فلزی شهدای شهدای اشرف البلاد به‌عنوان‌ یکی از بزرگترین پل‌های زیر قوسی شمال کشور شناخته می‌شود و در بهبود ارتباطات و حمل و نقل منطقه نقش مهمی دارد. این پل در شهرستان بهشهر و بر روی رودخانه ولم واقع شده‌است. پل بر روی آبرو سد گلورد قرار دارد و دومین پل زیر قوسی کشور محسوب می‌شود.
کودتای سال ۲۰۰۰ اکوادور در ۲۱ ژانویه ۲۰۰۰ رخ داد و منجر به برکناری رئیس‌جمهور جمیل معوض و جایگزینی او با معاون رئیس‌جمهور گوستاوو نوبوآ شد. ائتلاف کودتا، یک شورای نظامی کوتاه مدت متشکل از قدرتمندترین گروه بومی کشور، کنفدراسیون ملیت‌های بومی اکوادور (CONAIE)، و گروهی از افسران جوان نظامی به رهبری سرهنگ دوم لوسیو گوتیرز را گرد هم آورد. پیشینه. یک بحران اقتصادی شدید در اکوادور وجود داشت (از جمله بحران اقتصادی اکوادور در سال‌های ۱۹۹۸-۱۹۹۹) که منجر به کاهش ۶۰ درصدی بودجه نیروهای مسلح شده بود. همچنین نگرانی‌هایی
بودجه نیروهای مسلح شده بود. همچنین نگرانی‌هایی در مورد فساد وجود داشت. میزان محبوبیت ماهواد از ۶۰ درصد در اکتبر ۱۹۹۸ به ۶ درصد در ژانویه ۲۰۰۰ کاهش یافته بود. در روزهای اولیه سال ۲۰۰۰، ماهواد دلاریزه کردن اقتصاد اکوادور را به همراه تعدادی از اقدامات صندوق بین‌المللی پول اعلام کرد. کودتا. در واکنش به برنامه‌های اقتصادی، «جمعیت بومی به کیتو هجوم آوردند و خواستار برکناری معوض و اشغال کنگره و دیوان عالی کشور شدند .» در ۲۱ ژانویه ۲۰۰۰، لوسیو گوتیرز و آنتونیو وارگاس، رئیس CONAIE، «دولت نجات ملی» را اعلام کردند.
رئیس CONAIE، «دولت نجات ملی» را اعلام کردند. این امر منجر به «مشورت‌های پرشور میان ژنرال‌ها، سیاستمداران و دیپلمات‌های آمریکایی» شد و در نهایت افسران ارشد نظامی، معاون رئیس‌جمهور گوستاوو نوبوآ را به عنوان رئیس‌جمهور منصوب و رهبران کودتا را دستگیر کردند. در طول کودتا، بسیج عمومی کمی علیه آن وجود داشت و یک نظرسنجی نشان داد که حمایت عمومی گسترده‌ای از اشغال کنگره توسط CONAIE وجود دارد، که به ارتش اجازه داده بود خواستار استعفای ماهود شود. با این حال، حمایت عمومی کمی از حکومت نظامی وجود داشت، واقعیتی که افسران
کمی از حکومت نظامی وجود داشت، واقعیتی که افسران ارشد نظامی که در طول کودتا مذاکرات را انجام می‌دادند از آن آگاه بودند. افسران ارشد ارتش با برنامه‌های ائتلاف مخالف بودند و روابط نزدیکی با نخبگان سیاسی و اقتصادی کشور داشتند که آنها نیز با آنها مخالف بودند (مانند رئیس‌جمهور سابق و شهردار وقت گوایاکیل، لئون فبرس کوردرو). آنها همچنین تحت تأثیر تهدیدهای تحریم‌های اقتصادی ایالات متحده قرار گرفتند. علاوه بر این، نقش افسران جزء در کودتا به عنوان براندازی سلسله مراتب نظامی تلقی می‌شد و رئیس فرماندهی عالی ارتش، ژنرال
نظامی تلقی می‌شد و رئیس فرماندهی عالی ارتش، ژنرال کارلوس مندوزا، گفت که ژنرال‌ها نمی‌توانند سرهنگ دوم لوسیو گوتیرز را به عنوان نماینده نظامی شورای نظامی حاکم بپذیرند. مذاکراتی در مورد جایگزینی گوتیرز با مندوزا انجام شد، اما اندکی پس از آنکه شورای نظامی این موضوع را پذیرفت، «مندوزا کودتا را ربود و با واگذاری قدرت به معاون رئیس جمهور کشور به آن پایان داد.» پیامدها. گوتیرز به مدت چهار ماه زندانی شد و سپس از ارتش اخراج شد. او در انتخابات عمومی سال ۲۰۰۲ برای ریاست جمهوری نامزد شد و انتخاب شد و در ژانویه ۲۰۰۳ به
جمهوری نامزد شد و انتخاب شد و در ژانویه ۲۰۰۳ به قدرت رسید، اما حمایت از او از بین رفت و پس از شورش مردمی در آوریل ۲۰۰۵، که شاهد سومین و آخرین سرنگونی (تا به امروز) یک دولت منتخب دموکراتیک در اکوادور بود، خود او نیز برکنار شد. این دوره آشفته اخیر از تاریخ اکوادور با انتخاب رافائل کوریا در سال ۲۰۰۶ به پایان رسید. او یک چهره دانشگاهی بیگانه بود که با رویه‌های احزاب سنتی، نخبگان سیاسی و اقتصادی مخالفت و آنها را محکوم می‌کرد، در حالی که یک دستور کار چپ‌گرایانه، ضد نئولیبرال و پوپولیستی را پیش می‌برد که از سال