payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مریام نماینده کنگره ایالات متحده آمریکا از شهرستان لویس، نیویورک به عنوان عضو حزب جمهوری‌خواه (ایالات متحده آمریکا) بود. از سوی دیگر، کارولین مریام فارغ‌التحصیل کالج زنانه راتگرز و دختر لوی هارت، قاضی دادگاه شهرستان و عضو مجلس ایالتی نیویورک از کالینزویل بود. اعضای خانواده مریام علاقه زیادی به علوم طبیعی داشتند. کارولین در دوران تحصیل خود در راتگرز به اخترشناسی علاقه‌مند شد و این علاقه را با همسر و فرزندانش در میان گذاشت؛ او به آن‌ها اجازه می‌داد تا با تلسکوپ به صورت‌های فلکی و کسوف‌ها نگاه کنند. مریام عمه
به صورت‌های فلکی و کسوف‌ها نگاه کنند. مریام عمه پدری خود، هلن بگ، را «گیاه‌شناس خانواده» نامیده بود. پدرش نیز در سال ۱۸۷۰، پس از سفری به کالیفرنیا از طریق اولین راه‌آهن بین‌قاره‌ای، به طبیعت علاقه‌مند شد. کلینتون مریام همچنین دربارهٔ دوره یخچالی و ارتباط آن با سفرهایش به دره یوسیمیتی تحقیق می‌کرد و مکاتبات طولانی با جان مویر در این زمینه داشت. املاک خانوادگی مریام، با نام «هوموود»، در نزدیکی کوه‌های آدیرونداک قرار داشت و فرصت‌های بسیاری برای کاوش در حیات وحش محلی فراهم می‌کرد. مریام به همراه پدر و برادر
وحش محلی فراهم می‌کرد. مریام به همراه پدر و برادر بزرگ‌ترش در اطراف این املاک قدم می‌زد و با گونه‌های مختلف منطقه آشنا می‌شد. علاقه اصلی او پرندگان بودند و او عادات، آوازها و گونه‌های مختلف آن‌ها را از طریق مشاهده از پنجره اتاق ناهارخوری خود یادمی‌گرفت. در ۹ سالگی، او پدر و برادرش را در یک اردوی کمپینگ در فلوریدا همراهی کرد. کلینتون هارت مریام، که در بزرگسالی به «سی. هارت» معروف شد، در نوجوانی به مطالعه پرندگان و تاکسیدرمی آن‌ها علاقه‌مند بود. پدرشان نیز در دوران حضور در کنگره، ارتباطاتی در دنیای تاریخ
در دوران حضور در کنگره، ارتباطاتی در دنیای تاریخ طبیعی داشت و دیداری بین سی. هارت و اسپنسر فولرتن بیرد، معاون مؤسسه اسمیتسونین، ترتیب داد تا او را به عنوان پرنده‌شناس در یک اعزام علمی یلوستون در سال ۱۸۷۲ استخدام کند.
انریکتا مدلین (; – ) جراح و فعال محیط‌زیست مکزیکی بود. او در مکزیکوسیتی رشد یافت و از کودکی در پروژه‌های پاکسازی شهر شرکت داشت و به ارتباط میان بیماری‌ها و محیط‌زیست علاقه‌مند شد. وی مدرک پزشکی خود را از دانشگاه مستقل ملی مکزیک دریافت کرد و در زمینه ژنتیک انسانی تخصص گرفت. همچنین در حوزه آموزش و مدیریت محیط‌زیست به تحصیل پرداخت. پس از مشارکت در پروژه‌های امدادرسانی پس از زمین‌لرزه ۱۹۸۵ مکزیکو سیتی، مدلین به همراه خانواده خود در سال ۱۹۸۷ به آگوئاسکالینتس (شهر) نقل مکان کرد، جایی که به عنوان جراح فعالیت داشت
نقل مکان کرد، جایی که به عنوان جراح فعالیت داشت و در عین حال به عنوان یکی از چهره‌های برجسته در زمینه فعالیت‌های محیط‌زیستی شناخته شد. او همراه با مادرش و دیگر فعالان، در سال ۱۹۹۲ انجمن (آگاهی زیست‌محیطی) را تأسیس کرد. این گروه اولین پروژه بازیافت را در ایالت اجرا کرد و پروژه‌های متعددی را برای افزایش آگاهی دربارهٔ مدیریت پسماند، حفظ محیط‌زیست و مقابله با پروژه‌های توسعه‌ای که به محیط‌زیست آسیب می‌رساندند، راه‌اندازی کرد. مدلین در سطوح محلی، ایالتی، ملی و بین‌المللی در تدوین سیاست‌های حفاظت از اکوسیستم‌ها
در تدوین سیاست‌های حفاظت از اکوسیستم‌ها مشارکت داشت. مدلین در سال ۲۰۰۶ نخستین فردی بود که جایزه ایالتی شایستگی محیط‌زیستی را دریافت کرد و در سال ۲۰۱۲ بالاترین نشان ملی مکزیک برای فعالان محیط‌زیست، یعنی (جایزه شایستگی اکولوژیک) را به دست آورد. در سال ۲۰۲۰، او جایزه (زیستگاه طلایی) را از کالج ملی پزشکان محیط‌زیست دریافت کرد و در سال بعد نیز جایزه آگوئاسکالینتس را در بخش آب زلال کسب نمود. در سال ۲۰۲۱، مرکز اکولوژیک و تأمین نهال ایالت به افتخار او به «مرکز اکولوژیک کوئتا مدلین» تغییر نام یافت. در زمان درگذشتش
کوئتا مدلین» تغییر نام یافت. در زمان درگذشتش در سال ۲۰۲۲، مدلین یکی از برجسته‌ترین فعالان محیط‌زیست در منطقه مرکزی مکزیک به‌شمار می‌رفت. پس از مرگش، شهرداری آگوئاسکالینتس جایزه‌ای به نام او، «جایزه انریکِتا مدلین»، را برای تقدیر از افرادی که در بهبود محیط‌زیست و جامعه تلاش‌های ارزنده‌ای داشته‌اند، ایجاد کرد. کودکی و تحصیلات. ماریا انریکِتا مدلین لگورِتا در ۱۰ دسامبر ۱۹۴۸ در مکزیکوسیتی به دنیا آمد. والدین او انریکِتا لگورِتا لوپز و ماریو مدلین اوکادیز بودند. او دو روز بعد در کلیسای جامع سن کوسمه غسل تعمید
او دو روز بعد در کلیسای جامع سن کوسمه غسل تعمید یافت. نام مستعارش «کوئتا» بود. او برادری بزرگ‌تر به نام ماریو، که موسیقی‌دان بود، و سه برادر کوچک‌تر به نام‌های آلخاندرو کلودیو، خوآن و رودریگو داشت. رودریگو بعدها به عنوان زیست‌شناس شناخته شد. پدرش حسابدار و بنیان‌گذار یک کارخانه بستنی‌سازی و مادرش خواننده اپرا و فعال اجتماعی بود که هنرمندان را به اعتصاب علیه کاخ هنرهای زیبا رهبری کرد. لگورِتا همچنین در (انجمن اکولوژیک کویوآکان) داوطلب بود و فرزندانش را به فعالیت‌های پاکسازی (پارک سلطنتی سن لوکاس) در برو
فعالیت‌های پاکسازی (پارک سلطنتی سن لوکاس) در برو (تقسیمات کشوری) کویوآکان تشویق می‌کرد. مرگ برادرش خوآن در سال ۱۹۶۹ به دلیل سرطان، کنجکاوی مدلین را دربارهٔ ارتباط میان بیماری‌ها و محیط‌زیست برانگیخت. مدلین مدرک پزشکی خود را از دانشگاه مستقل ملی مکزیک (UNAM) دریافت کرد و دکترای ژنتیک بالینی انسانی گرفت. او همچنین در زمینه آموزش و مدیریت محیط‌زیست تحصیل کرد. مدلین با خاویر لوپز د لا پِنا، متخصص قلب، ازدواج کرد و آن‌ها صاحب دو فرزند شدند. اگرچه او به عنوان جراح فعالیت می‌کرد، اما بیشتر به عنوان فعال محیط‌زیست
فعالیت می‌کرد، اما بیشتر به عنوان فعال محیط‌زیست شناخته می‌شد. پس از وقوع زمین‌لرزه ۱۹۸۵ مکزیکو سیتی، که ویرانی‌های گسترده‌ای به بار آورد و مسئولان نتوانستند به‌خوبی بحران را مدیریت کنند، خانواده مدلین آشپزخانه‌های عمومی برای تغذیه مردم ایجاد کردند، تجهیزات پزشکی جمع‌آوری کردند و با استفاده از رادیوهای موج کوتاه به همسایگان کمک کردند. به دنبال کیفیت زندگی بهتر، این خانواده در سال ۱۹۸۷ به آگوئاسکالینتس (شهر) نقل مکان کردند. فعالیت حرفه‌ای. پس از ورود به آگوئاسکالینتس، خانواده مدلین در جستجوی یک انجمن
آگوئاسکالینتس، خانواده مدلین در جستجوی یک انجمن محیط‌زیستی بودند و به کمپین موفقی برای جلوگیری از توسعه (منطقه جنگلی) و تبدیل آن به پارک پیوستند. از آنجا که در آن زمان هیچ گروه محیط‌زیستی دیگری در ایالت وجود نداشت، انریکِتا لگورِتا، مادر مدلین، از طریق رادیو دانشگاه خودمختار آگوئاسکالینتس فراخوانی برای تشکیل یک انجمن منتشر کرد. در نتیجه، دانشگاهیان و شهروندان علاقه‌مند گرد هم آمدند و گروهی محیط‌زیستی را تشکیل دادند. آن‌ها یک رویداد بازیافت را در کلیسای محلی (معبد دلورس) سازماندهی کردند.
فلورانس ویولت مک‌کنزی (; – ) که با نام محبت‌آمیز "خانم مک" شناخته می‌شد، نخستین زن مهندس برق در استرالیا، بنیان‌گذار سپاه اضطراری سیگنالینگ زنان (WESC) و حامی همیشگی آموزش فنی برای زنان بود. او با موفقیت برای پذیرش برخی از کارآموزان زن خود در نیروی دریایی تمام‌مردانه تلاش کرد و از این طریق خدمات سلطنتی زنان نیروی دریایی استرالیا (WRANS) را بنیان نهاد. حدود ۱۲٬۰۰۰ سرباز در مدرسه آموزش سیگنالینگ او در سیدنی آموزش دیدند و مهارت‌هایی در کد مورس و سیگنالینگ بصری (سمافور پرچم و کد بین‌المللی سیگنال‌ها) کسب کردند.
پرچم و کد بین‌المللی سیگنال‌ها) کسب کردند. او در سال ۱۹۱۸ کسب‌وکار برق‌کشی خود را راه‌اندازی کرد و برای دریافت دیپلم مهندسی برق در کالج فنی سیدنی، خود را شاگرد همان کسب‌وکار قرار داد. او در آن زمان با عنوان «مادمازل توماس ادیسون» استرالیا توصیف می‌شد. در سال ۱۹۲۲، او نخستین زن استرالیایی بود که مجوز اپراتور رادیویی آماتور را دریافت کرد. در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، «فروشگاه بی‌سیم» او در بازار رویال سیدنی، در میان علاقه‌مندان و آزمایش‌کنندگان رادیویی مشهور بود. او در سال ۱۹۲۲ مجله "وایرلس ویکلی" را بنیان نهاد،
او در سال ۱۹۲۲ مجله "وایرلس ویکلی" را بنیان نهاد، در سال ۱۹۳۴ انجمن برق زنان استرالیا را تأسیس کرد و در سال ۱۹۳۶ نخستین «کتاب آشپزی تمام‌برقی» را نوشت. در سال‌های پس از جنگ، او با آلبرت اینشتین مکاتبه داشت. خانواده و تحصیلات. فلورنس وایولت گرنویل در ملبورن در ۲۸ سپتامبر ۱۸۹۰ از جورج و ماری آنی ("نام خانوادگی پیش از ازدواج:" جایلز) والاس متولد شد. برخی منابع سال ۱۸۹۲ را به عنوان سال تولد او ذکر کرده‌اند. پیش از ازدواج با سیسیل مک‌کنزی در سن ۳۴ سالگی، او با نام وایولت والاس شناخته می‌شد. در گواهی تولد
با نام وایولت والاس شناخته می‌شد. در گواهی تولد وایولت، نام آنی به عنوان «آنی گرنویل» ذکر شده بود، پس از نام پدر برادر بزرگ‌ترش والتر، جیمز گرنویل [یا گرویل]. هیچ مدرکی برای تأیید وجود جیمز یافت نشده است. زمانی که وایولت دو ساله بود، خانواده‌اش به آستینمر در جنوب سیدنی نقل مکان کردند. مدرسه عمومی ثیرول. خواهر و برادران او در مدرسه عمومی ثیرول تحصیل کردند. وایولت کوچک در این مدرسه، در سال ۱۸۹۹ در یک برنامه نمایشی در دکلمه و آواز، استعداد و اعتمادبه‌نفس خود را به نمایش گذاشت. از دوران کودکی، وایولت علاقه‌ای
به نمایش گذاشت. از دوران کودکی، وایولت علاقه‌ای مستقل به برق و اختراع داشت. او در یک مصاحبه تاریخ شفاهی در سال ۱۹۷۹ چنین یادآوری کرد: دبیرستان دخترانه سیدنی. ویولت بعدها موفق به دریافت بورسیه‌ای برای تحصیل در دبیرستان دخترانه سیدنی شد و سال آخر خود را در ۱۹۰۹ به پایان رساند، هرچند به دلیل مشکلات سلامتی، یک سال تحصیلی را تکرار کرده بود. او سپس در کالج تربیت معلم سیدنی ثبت‌نام کرد و قصد داشت معلم ریاضیات شود. در همان دوران که ویولت در دبیرستان تحصیل می‌کرد، برادر بزرگ‌ترش در انگلستان مشغول به تحصیل در رشته
برادر بزرگ‌ترش در انگلستان مشغول به تحصیل در رشته مهندسی برق بود و در زمان آغاز دوره تربیت معلم ویولت به خانه بازگشت. در سال ۱۹۱۵، ویولت دروس شیمی ۱ و زمین‌شناسی ۱ را در دانشگاه سیدنی گذراند. او سپس به کالج فنی سیدنی در آلتیمو، نیو ساوت ولز مراجعه کرد تا در دوره دیپلم مهندسی برق ثبت‌نام کند. تا مارس ۱۹۲۲، وی موفق به اخذ این دیپلم شد. در دسامبر ۱۹۲۳، مک‌کنزی از کالج فنی سیدنی فارغ‌التحصیل شد. او بعدها دیپلم خود – که نخستین دیپلم مهندسی برق اعطاشده به یک زن در استرالیا بود – را به مجموعه موزه پاورهاوس در
در استرالیا بود – را به مجموعه موزه پاورهاوس در آلتیمو اهدا کرد.
غربال پراکنش‌گیر (همچنین به عنوان شبکه باکی پاتر شناخته می‌شود) وسیله ای است برای محدود کردن میزان پرتوهای پراکنده که به آشکارساز می‌رسد. در نتیجه غربال پراکنش‌گیر کیفیت تصاویر تشخیصی اشعه ایکس پزشکی را بهبود می‌بخشد. شبکه در طرف مقابل بیمار از منبع اشعه ایکس و بین بیمار و آشکارساز اشعه ایکس یا فیلم قرار می‌گیرد. کاهش میزان پرتوهای ایکس پراکنده، وضوح کنتراست تصویر و در نتیجه دید بافت‌های نرم را افزایش می‌دهد.
میونگنیم اوسو (؛ درگذشته ۲۵۴) نخست‌وزیر امپراتوری گوگوریو در دوران امپراتوری دونگچون و جونگچون بود. پیش‌زمینه. میونگنیم اوسو اهل قبیله «یونا» و عضوی از خاندان «میونگنیم» بود و احتمالاً با میونگنیم دپبو، نخستین نخست‌وزیر گوگوریو دارای ارتباط خانوادگی بوده است. گزارش شده است که میونگنیم اوسو قبل از اینکه نخست‌وزیر گوگوریو شود، با سمت «ووته» در دولت گوگوریو خدمت کرده است. نخست‌وزیری. حکومت پادشاه دونگچون. درسال ۲۳۰ میلادی، درسال چهارم سلطنت پادشاه دونگچون، نخست‌وزیر گوگوریو گو اورو درگذشت و میونگنیم اوسو به
گوگوریو گو اورو درگذشت و میونگنیم اوسو به مقام نخست‌وزیری رسید. او به پادشاه در جنگ گوگوریو–وی کمک کرد. حکومت پادشاه جونگچون. گو یونبول، پسر پادشاه دونگچون، پس از مرگ پدرش درسال ۲۴۸ میلادی دوازدهمین امپراتور گوگوریو شد. نخست‌وزیر در آن زمان هنوز میونگنیم اوسو بود. پادشاه جدید درسال ۲۵۰ میلادی به نخست‌وزیر مسئولیت‌هایی در امور نظامی داد. درسال ۲۵۴ میلادی، نخست‌وزیر میونگنیم ائوسو به دلایل نامعلومی درگذشت و اومو، یک نجیب‌زاده از قبیله «بیریو»، جایگزین او شد.
روزا مارگارت موریس (; – ) ریاضیدان کاربردی ولزی بود که در زمینه‌های نظریه پتانسیل و آیرودینامیک فعالیت می‌کرد. زمانی که ۲۳ ساله بود، نتایج پژوهش‌ها و امتحاناتش به اخبار ملی و بین‌المللی راه یافت. او قبل از فارغ‌التحصیلی با مدرک دکتری ریاضیات از دانشگاه کمبریج در سال ۱۹۴۰، چندین بورس تحصیلی و جایزه دریافت کرد. در ادامهٔ حرفهٔ خود، در کالج دانشگاهی ولز جنوبی و مونموث‌شر (که اکنون دانشگاه کاردیف است) تدریس کرد، جایی که با روی چیشولم یک کتاب درسی موفق تحت عنوان "روش‌های ریاضی فیزیک" تألیف کرد و یکی از اولین
"روش‌های ریاضی فیزیک" تألیف کرد و یکی از اولین زنان رئیس دانشکده ریاضیات در بریتانیا شد. زندگی و تحصیلات اولیه. موریس در راجرستون، مونموث‌شر، به‌عنوان کوچک‌ترین فرزند جان و مری آلین موریس، به دنیا آمد. پدرش، که در دوران کودکی او درگذشت، مدیر مدرسه ابتدایی راجرستون بود، و مادرش معلم مدرسه بود. موریس ابتدا در مدرسه راجرستون تحصیل کرد و سپس به مدرسه کانتی پونتیوان، پونتیمستر، ریسکا رفت. او بین سال‌های ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۲ با دریافت تقدیرنامه در ریاضیات محض و کاربردی از این مدرسه فارغ‌التحصیل شد. سپس در رشته ریاضیات
از این مدرسه فارغ‌التحصیل شد. سپس در رشته ریاضیات در دانشگاه کاردیف (که اکنون دانشگاه کاردیف است) در کاردیف تحصیل کرد و در سال ۱۹۳۶ با رتبه عالی فارغ‌التحصیل شد و تا سال ۱۹۳۸ به‌عنوان دانشجوی پژوهشی تحت نظارت جورج هنری لیونز. ادامه داد، در همین دوران، موریس در ۲۳ سالگی اولین مقالات خود را در زمینه نظریه پتانسیل و آیرودینامیک منتشر کرد. روش او «مزایای استفاده از متغیر مختلط در … مسائل مرزی فیزیک ریاضی» را نشان داد. و به اخبار ملی راه یافت و از او به‌عنوان «نابغه ریاضیات» یاد شد. گزارش‌های خبری از او
«نابغه ریاضیات» یاد شد. گزارش‌های خبری از او به‌عنوان «بازیکن مشتاق هاکی و خیاطی ماهر» نام بردند. حرفهٔ دانشگاهی. موریس در سال ۱۹۴۰ مدرک دکتری خود را دریافت کرد و در سال ۱۹۴۱ عضو هیئت علمی کاردیف شد، و تا پایان دوران حرفه‌ای خود در آنجا باقی ماند. او سرپرستی پایان‌نامهٔ دکتری دیوید ادموندز را در سال ۱۹۵۵ بر عهده داشت؛ ادموندز بعدها برندهٔ جایزه پولیا شد. موریس همراه با روی چیشولم کتاب درسی‌ای تحت عنوان "روش‌های ریاضی در فیزیک" نوشت. این کتاب از نظر دقت ریاضی دچار کمبود بود، و منتقدی در مجله "ریاضیات
ریاضی دچار کمبود بود، و منتقدی در مجله "ریاضیات محاسباتی" محتوای ریاضی آن را «همواره کافی و گاهی … نادرست» دانست. به عنوان نمونه، این کتاب ادعایی نادرست دربارهٔ همگرایی سری‌های فوریه برای یک تابع پیوسته ارائه کرده بود. با این وجود، از نظر تجاری، این کتاب موفق بود و چندین بار تجدید چاپ شد. به گفتهٔ چیشولم، «در اواخر دههٔ ۱۹۶۰، انتشارات نورث-هالند به ما اطلاع داد که رکورد انتشار کتاب‌های فنی را شکسته‌ایم. حتی کمی هم پول درآوردیم.» در سال‌های ۱۹۷۲–۱۹۷۳، زمانی که موریس دانشیار دینامیک سیالات بود، یکی از نخستین
موریس دانشیار دینامیک سیالات بود، یکی از نخستین زنان رئیس یک دپارتمان ریاضی در بریتانیا شد، و احتمالاً نخستین زن در این سمت در یک دانشگاه بود. موریس در سال ۱۹۷۵ بازنشسته شد. موریس از سال ۱۹۴۵ عضو انجمن ریاضی لندن بود، و همچنین عضویت انجمن ریاضی را داشت، جایی که در سال‌های ۱۹۵۵–۱۹۵۶ رئیس شاخهٔ کاردیف بود. او همچنین تا سال ۱۹۸۳ عضو انجمن فلسفی کمبریج بود. موریس یکی از نویسندگان پرکار "بررسی‌های ریاضی" بود، و ۱۸۸ نوشته به نام او ثبت شده است.
کاترین نیل (; – ) متخصص کودکان و متخصص قلب بریتانیایی بود که بخش عمده‌ای از دوران حرفه‌ای خود را در مرکز پزشکی کودکان جانز هاپکینز در بالتیمور گذراند و در آنجا با هلن بی. توسیگ همکاری داشت. حوزهٔ اصلی علاقهٔ او نقص مادرزادی قلب بود و در سال ۱۹۶۰ نوعی از این نقص به نام سندرم شمشیرزنان را کشف کرد. در طول دوران حرفه‌ای خود، نیل به‌عنوان همکار مدیر در مطالعهٔ نوزادان بالتیمور-واشینگتن در دههٔ ۱۹۸۰ فعالیت داشت، ۱۰۰ مقالهٔ ژورنالی و ۴۰ فصل کتاب نگاشت و دو کتاب تألیف کرد. او در سال ۱۹۷۰ به‌عنوان همکار کالج سلطنتی
کرد. او در سال ۱۹۷۰ به‌عنوان همکار کالج سلطنتی پزشکان انتخاب شد. نیل دو بار بازنشسته شد؛ نخست در سال ۱۹۸۹، اما سپس به کار بازگشت و به مقام استاد پزشکی کودکان و مشاور ارشد کاردیولوژی کودکان ارتقا یافت و سرانجام در سال ۱۹۹۳ برای بار دوم بازنشسته شد، هرچند به‌عنوان داوطلب در آرشیو پزشکی هاپکینز فعالیت خود را ادامه داد. توانایی او در آموزش و راهنمایی، احترام همکاران و دانشجویان را برانگیخت. ادوارد کلارک از دانشگاه یوتا بیان کرده که در آن زمان «جایگاهی برای زنان در پزشکی به‌سختی یافت می‌شد» و «راهنمایی و حمایت
در پزشکی به‌سختی یافت می‌شد» و «راهنمایی و حمایت بی‌صدای نیل یکی از دلایلی بود که بسیاری از زنان کاردیولوژی کودکان را انتخاب کردند، چراکه او الگو و راهنمایی قوی برای آنان بود.» نیل در سال ۲۰۰۶ در سن ۸۴ سالگی در آسایشگاه و درحالی‌که به دیدار خانواده‌اش در ویمبلدون (لندن) رفته بود، درگذشت. اوایل زندگی. کاترین نیل در ۳ سپتامبر ۱۹۲۱ در لندن زاده شد. او بزرگ‌ترین فرزند از چهار فرزند سر توماس نیل، مدیر بیمه سلامت، و همسرش آنی استراچان نیل (با نام خانوادگی بیشاپ) بود. یکی از سه برادر کوچک‌ترش، پاتریک نیل، بارون
بود. یکی از سه برادر کوچک‌ترش، پاتریک نیل، بارون نیل بلادن، بعدها وکیل شد. برادران دیگرش برایان و دزموند بودند. بیشتر اعضای خانواده‌اش در حوزهٔ حقوق و ادبیات فعالیت داشتند، اما علاقهٔ نیل به پزشکی احتمالاً تحت تأثیر مشارکت پدرش در تصویب قانون بیمه ملی ۱۹۱۱ و تمایل مادرش برای تحصیل در پزشکی (که هرگز محقق نشد) شکل گرفت. کاترین در مدرسه چانینگ تحصیل کرد و از سال ۱۹۳۸ تا فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۴۴ در دانشکده پزشکی زنان در لندن حضور داشت. او در سال ۱۹۴۶ دیپلم بهداشت کودکان و در سال ۱۹۴۷ مدرک دکترای پزشکی دریافت
کودکان و در سال ۱۹۴۷ مدرک دکترای پزشکی دریافت کرد. دوران حرفه‌ای. نیل فعالیت پزشکی خود را به‌عنوان متخصص کودکان در بیمارستان کودکان ملکه الیزابت در لندن آغاز کرد و در آنجا با هلن مکی همکاری داشت و به نقص مادرزادی قلب علاقه‌مند شد. او اغلب به‌صورت داوطلبانه بیمارانی را که دچار پلی‌سیتمی بودند، پذیرش می‌کرد. در سال ۱۹۵۰ برای یک دورهٔ پژوهشی در کاردیولوژی کودکان به بیمارستان کودکان ناخوش در تورنتو، کانادا رفت و در آنجا با جان کیت همکاری داشت. سال بعد به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و در بیمارستان جانز
متحده آمریکا مهاجرت کرد و در بیمارستان جانز هاپکینز در بالتیمور به‌عنوان دستیار هلن بی. توسیگ، بنیان‌گذار کاردیولوژی کودکان، مشغول شد. در بالتیمور، نیل همچنین به مطالعهٔ رویان‌شناسی قلب در بنیاد کارنگی برای علوم پرداخت و در سال ۱۹۵۴ به لندن بازگشت تا در بیمارستان ملکه الیزابت با جان موریس هاردمن کمپبل در زمینهٔ تاریخ طبیعی نقص‌های قلبی مادرزادی در بزرگسالان پژوهش کند. اما در سال ۱۹۵۶، درخواست بازگشت به بالتیمور داد و تا پایان دوران حرفه‌ای خود در هاپکینز باقی ماند. او در سال ۱۹۶۴ به مقام استاد پزشکی کودکان
ماند. او در سال ۱۹۶۴ به مقام استاد پزشکی کودکان در دانشگاه جانز هاپکینز رسید. نیل در سال ۱۹۶۰ سندرم شمشیرزنان را کشف و نام‌گذاری کرد. مقالهٔ سال ۱۹۵۶ او در "Journal of Pediatrics" دربارهٔ سیاهرگ ریویها، نیم‌قرن بعد همچنان یکی از منابع مهم در این زمینه محسوب می‌شد. نیل دو کتاب تألیف کرد: "قلب یک کودک: آنچه خانواده‌ها باید دربارهٔ بیماری‌های قلبی در کودکان بدانند" (۱۹۹۲) و "قلب در حال تکامل — «تاریخ» کاردیولوژی کودکان" (۱۹۹۵). او همچنین ۴۰ فصل کتاب و ۱۰۰ مقالهٔ علمی منتشر کرد. نیل در سال ۱۹۸۹ بازنشسته شد،
علمی منتشر کرد. نیل در سال ۱۹۸۹ بازنشسته شد، اما در پی افزایش نیازهای درمانی به کار بازگشت و به استاد پزشکی کودکان و مشاور ارشد کاردیولوژی کودکان ارتقا یافت. او در سال ۱۹۹۳ برای بار دوم بازنشسته شد اما همچنان به‌عنوان داوطلب در بایگانی پزشکی جانز هاپکینز فعالیت داشت.
روث کرازبی نوبل (؛ ۱۸۹۶/۱۸۹۷ – مارس ۱۹۸۸) نویسنده آمریکایی و خزنده‌شناسی بود. او که در موزه تاریخ طبیعی آمریکا فعالیت می‌کرد، به همراه همسرش گلدوین کینگزلی نوبل گونه‌ای جدید از قورباغه را طی یک مأموریت علمی در جمهوری دومینیکن کشف کرد که به افتخار او "Eleutherodactylus ruthae" نام‌گذاری شد. نوبل بعدها کتابی دربارهٔ رفتار حیوانات با عنوان "The Nature of the Beast" نوشت. نوبل او در زمینه آموزش موزه‌ای فعالیت داشت و به بهبود دسترسی افراد کم‌بینا به نمایشگاه‌های موزه کمک کرد. نوبل در موزه به عنوان دستیار در
موزه کمک کرد. نوبل در موزه به عنوان دستیار در بخش‌های آموزش و خزنده‌شناسی بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۳ مشغول به کار بود و تلاش‌هایی برای بهبود دسترسی افراد کم‌بینا به نمایشگاه‌های موزه انجام داد. کتاب «ماهیت جانور» بر اساس تحقیقات و یادداشت‌های همسرش نوشته شده بود و شامل ترکیبی از مشاهدات تاریخ طبیعی و آزمایش‌های علمی بود. کتاب او با استقبال خوبی مواجه شد و به دلیل بیان ساده و علمی، به‌ویژه در حوزه روان‌شناسی تطبیقی مورد توجه قرار گرفت. زندگی و حرفه. روث الیزابت کرازبی در زاده شد. او در هارتفورد، کنتیکت رشد
کرازبی در زاده شد. او در هارتفورد، کنتیکت رشد یافت و در کالج ولزلی در ماساچوست تحصیل کرد. در دوران دانشجویی با همسر آینده‌اش، گلدوین کینگزلی نوبل، که آن زمان در دانشگاه هاروارد تحصیل می‌کرد، آشنا شد. آن‌ها صاحب دو پسر شدند. وی بعدها به نیویورک نقل مکان کرد و از سال ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۳ در بخش‌های آموزش و خزنده‌شناسی موزه تاریخ طبیعی آمریکا به عنوان دستیار کار کرد. در این موزه، او در جهت دسترس‌پذیری نمایشگاه‌ها برای افراد کم‌بینایی تلاش نمود. نوبل همچنین عضو انجمن زنان دانشگاهی آمریکا بود و در سازمان ملل متحد
زنان دانشگاهی آمریکا بود و در سازمان ملل متحد فعالیت داشت. در دوران فعالیت در موزه، خانواده نوبل به هیسپانیولا سفر کردند تا ایگوانای شاخ‌دار و قورباغه درختی غول‌پیکر هیسپانیولا را مطالعه کنند، که در آن زمان اطلاعات اندکی دربارهٔ آن‌ها در دسترس بود. آن‌ها توانستند بیش از ۲۰۰ قورباغه زنده و ۴۰ ایگوانا را جمع‌آوری و به موزه ارسال کنند. گلدوین نوبل نوشت که آن‌ها «در یافتن هر دو گونه و بررسی چرخه‌های زندگی‌شان خوش‌شانس بوده‌اند». او و همسرش در طی یک سفر علمی به جمهوری دومینیکن، که از سوی موزه تأمین مالی شده
به جمهوری دومینیکن، که از سوی موزه تأمین مالی شده بود، گونه قورباغه "Eleutherodactylus ruthae" را کشف کردند که گلدوین به افتخار روث نام‌گذاری کرد. او هم‌زمان در موزه، کارشناسی ارشد خود را در دانشگاه کلمبیا دنبال می‌کرد. در سال ۱۹۴۵، نوبل کتاب "The Nature of the Beast" را منتشر کرد که بر اساس پژوهش‌ها و یادداشت‌های همسرش دربارهٔ رفتار حیوانات نوشته شده بود. این کتاب اثری دائرةالمعارف‌گونه است که به زبان ساده نگاشته شده و ترکیبی از مشاهدات تاریخ طبیعی و آزمایش‌های علمی است. موضوعات محوری در ۱۷ فصل کتاب شامل
علمی است. موضوعات محوری در ۱۷ فصل کتاب شامل روابط اجتماعی و احساسات در حیوانات است. نسخه‌های اولیه کتاب توسط روان‌شناسان و طبیعی‌دانان، از جمله رابرت یرکس، فرانک بیچ و ارنست مایر خوانده شد. نشریه "Psychological Bulletin" کتاب را به دلیل پوشش گسترده بدون فدا کردن جزئیات، اثری ارزشمند دانست و آن را برای دوره‌های روان‌شناسی تطبیقی پیشنهاد کرد. همچنین "Annals of the Entomological Society of America" آن را اثری دانست که «به‌ندرت ترکیبی از سرگرمی و ارزش علمی را ارائه می‌دهد». زندگی شخصی. نوبل عضو کلیسای پروتستان
می‌دهد». زندگی شخصی. نوبل عضو کلیسای پروتستان نخست انگلوود و رئیس باشگاه زنان انگلوود بود. درگذشت. نوبل در ۱۵ یا ۲۷ مارس ۱۹۸۸، در ۹۱ سالگی، در یک خانه سالمندان در آلندیل، نیوجرسی درگذشت. دو پسر و دو نوه از او به یادگار ماندند.
یرژت ژارلیکاسین یک کشتی‌گیر فرنگی‌کار اهل کشور قزاقستان است. از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال نقره قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴ اشاره کرد. فعالیت حرفه‌ای. قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴. ژارلیکاسین در وزن ۶۳ کیلوگرم کشتی فرنگی قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴ تیرانا شرکت کرد، او در این مسابقات میکال تراکز از لهستان، استفان کلمنت از فرانسه و سادیک لالایف از روسیه را شکست داد و به فینال رسید. وی در دیدار نهایی به نیهات ممدلی از آذربایجان باخت و به مدال نقره رسید.
اریک زیلواسی یک کشتی‌گیر فرنگی‌کار اهل کشور مجارستان است. از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال نقره قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴ اشاره کرد. فعالیت حرفه‌ای. قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴. زیلواسی در وزن ۸۲ کیلوگرم کشتی فرنگی قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴ تیرانا شرکت کرد، او در این مسابقات گوربان گوربانوف از آذربایجان، جالگاسبای بردی‌مرادف از ازبکستان و احمد یلماز از ترکیه را شکست داد و به فینال رسید. وی در دیدار نهایی به محمدعلی گرایی از ایران باخت و به مدال نقره رسید.
خواهر آبل (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی درام ارمنستانی ۳۵-۴۰ دقیقه‌ای محصول سال ۲۰۱۶ کشور ارمنستان به کارگردانی آرتور بونیاتیان و اریک غوکاسیان، تهیه‌کنندگی هراچ مورادیان و نویسندگی آناهید مخیتاریان می‌باشد. این مجموعه از روز ۷ مارس ۲۰۱۶ از آتی‌وی شروع به نمایش درآمد. بیشتر داستان این مجموعه در ایروان در ارمنستان اتفاق می‌افتد.
چاندا پرسکاد واینشتاین (؛ زادهٔ ) یک فیزیک‌دان نظری کیهان‌شناسی و فیزیک ذرات اهل ایالات متحده است که در دانشگاه نیوهمپشر فعالیت می‌کند. او همچنین از حامیان افزایش تنوع در علوم است. زندگی و تحصیلات اولیه. پرسکاد-واینشتاین در لس آنجلس متولد شد و در محله ال سرنو در بخش شرقی این شهر بزرگ شد. او در مدارس اتحادیه مدارس لس آنجلس تحصیل کرد. او از طرف مادرش دارای اصالت باربادوسی و از طرف پدرش دارای‌تبار تاریخ یهودیان در روسیه و یهودی اوکراینی است. او در سال ۲۰۰۳ مدرک کارشناسی خود را در رشته فیزیک و نجوم از کالج
مدرک کارشناسی خود را در رشته فیزیک و نجوم از کالج هاروارد دریافت کرد. پایان‌نامه کارشناسی او تحت عنوان «مطالعه بادها در هسته‌های کهکشانی فعال» تحت راهنمایی مارتین الویس انجام شد. او سپس در سال ۲۰۰۵ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته نجوم از دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز دریافت کرد و تحت راهنمایی آنتونی آگویره کار کرد. در سال ۲۰۰۶، پرسکاد-واینشتاین مسیر تحقیقاتی خود را تغییر داد و در نهایت به مؤسسه پریمتر برای فیزیک نظری منتقل شد تا تحت راهنمایی لی اسمولین کار کند. او در سال ۲۰۱۰ پایان‌نامه دکترای خود را با
کند. او در سال ۲۰۱۰ پایان‌نامه دکترای خود را با عنوان «انبساط شتاب‌دار جهان به عنوان پدیده‌شناسی گرانش کوانتومی» به پایان رساند، که تحت راهنمایی لی اسمولین و نیاش افشردی در دانشگاه واترلو انجام شد، در حالی که تحقیقاتش را در مؤسسه پریمتر ادامه می‌داد. پژوهش. تحقیقات پرسکاد-واینشتاین بر موضوعات مختلفی در کیهان‌شناسی فیزیکی و فیزیک نظری متمرکز بوده است که شامل اکسیون به عنوان یک نامزد ماده تاریک، تورم کیهانی، نظریه میدان کلاسیک و نظریه میدان‌های کوانتومی در گاه‌شمار جهان می‌شود. از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷، او یکی از
جهان می‌شود. از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷، او یکی از پژوهشگران منتخب بنیاد ملی علوم در برنامه کمک‌هزینه تحصیلی تحقیقات تحصیلات تکمیلی بود. پس از دریافت مدرک دکتری، او به عنوان پژوهشگر فوق دکتری ناسا در آزمایشگاه کیهان‌شناسی رصدی در مرکز پروازهای فضایی گادرد مشغول به کار شد. در سال ۲۰۱۱، او برندهٔ بورسیهٔ فوق دکتری دکتر مارتین لوتر کینگ جونیور در مؤسسه فناوری ماساچوست شد و در آنجا به‌طور مشترک در مؤسسه کاولی برای تحقیقات اخترفیزیک و فضا و همچنین در دپارتمان فیزیک مشغول به کار شد. در مؤسسه فناوری ماساچوست،
فیزیک مشغول به کار شد. در مؤسسه فناوری ماساچوست، پرسکاد-واینستین در گروه الن گوت در مرکز فیزیک نظری مؤسسه فناوری ماساچوست فعالیت داشت. در سال ۲۰۱۶، پرسکاد-واینستین به عنوان پژوهشگر فوق دکتری در دانشگاه واشینگتن با اَن نلسون همکاری کرد. در همان سال، او به عنوان محقق اصلی، یک گرنت ۱۰۰٬۵۲۲ دلاری از FQXI برای پژوهشی با عنوان «الگوهای معرفت‌شناختی در اخترفیزیک: بازسازی ناظرها» دریافت کرد. این پژوهش به دنبال بررسی نحوهٔ بازتعریف مفهوم «ناظر» برای به رسمیت شناختن افرادی است که خارج از چارچوب روشنگری اروپایی قرار