payamvha/North_RAG huggingface dataset:
میدان شیب را می‌توان برای معادلات دیفرانسیلی از نوع زیر تعریف کرد: که می‌توان آن را از دید هندسی به‌صورت تعیین شیب مماس بر نمودار تابع پاسخ معادله دیفرانسیل (یعنی "خم انتگرالی") در هر نقطهٔ (x, y) به‌عنوان تابعی از مختصات آن نقطه تفسیر کرد. می‌توان آن را روشی خلاقانه برای ترسیم تابعی حقیقی از دو متغیر حقیقی \(f(x,y) \) به‌صورت نگاره‌ای دوبعدی در نظر گرفت. به‌طور خاص، برای هر زوج \(x,y \)‎، یک بردار با مؤلفه‌های \([1, f(x,y)] \) در نقطهٔ \(x,y \) در صفحهٔ \(x-y \) رسم می‌شود. گاه این بردار \([1, f(x,y)] \)
\) رسم می‌شود. گاه این بردار \([1, f(x,y)] \) نرمال‌سازی می‌شود تا نمای گرافیکی برای چشم انسان خواناتر باشد. معمولاً مجموعه‌ای از زوج‌های \(x,y \) که شبکه‌ای مستطیلی تشکیل می‌دهند، برای ترسیم استفاده می‌شود. هم‌شیب‌ها (مجموعه‌ای از خطوط با شیب یکسان) اغلب برای تکمیل میدان شیب به‌کار می‌روند. در معادله‌ای به‌شکل \(y'=f(x,y) \)‎، هم‌شیب خطی در صفحهٔ \(x,y \) است که از برابر قرار دادن \(f(x,y) \) با یک مقدار ثابت به‌دست می‌آید. حالت کلی یک سامانهٔ معادلات دیفرانسیل. برای یک سامانه از معادلات دیفرانسیل به‌شکل:
برای یک سامانه از معادلات دیفرانسیل به‌شکل: میدان شیب آرایه‌ای از نشان‌های شیب در فضای فاز خواهد بود (با هر تعداد بُعد بسته به تعداد متغیرها؛ برای نمونه، دو بُعد در مورد یک معادله دیفرانسیل معمولی مرتبهٔ اول، چنان‌که در سمت راست دیده می‌شود). هر نشان شیب در نقطهٔ \((t,x_1,x_2,\ldots,x_n) \) قرار دارد و با بردار زیر موازی است: تعداد، موقعیت و طول نشان‌های شیب می‌توانند دلخواه باشند. معمولاً موقعیت‌ها به‌گونه‌ای انتخاب می‌شوند که نقاط \((t,x_1,x_2,\ldots,x_n) \) یک شبکهٔ یکنواخت تشکیل دهند. حالت استانداردی
\) یک شبکهٔ یکنواخت تشکیل دهند. حالت استانداردی که پیش‌تر توضیح داده شد، متناظر با \(n = ۱ \) است. نمایش میدان شیب برای سامانه‌های معادلات دیفرانسیل هنگامی که \(n &gt; 2 \) باشد، آسان نیست. کاربرد کلی. با وجود رایانه‌ها، ترسیم میدان‌های شیب پیچیده بدون زحمت ممکن شده است؛ بنابراین، یکی از کاربردهای عملی نسبتاً تازه این است که از میدان شیب تنها برای درک کیفی شکل پاسخ‌ها پیش از یافتن پاسخ تحلیلی استفاده شود. البته در صورتی که پاسخ تحلیلی وجود داشته باشد، رایانه‌ها می‌توانند مستقیماً آن را نیز بیابند. اگر پاسخ
می‌توانند مستقیماً آن را نیز بیابند. اگر پاسخ تحلیلی عمومی وجود نداشته باشد، رایانه‌ها می‌توانند از میدان‌های شیب (حتی بدون نمایش آن‌ها) برای یافتن عددی پاسخ‌های گرافیکی بهره بگیرند. از جملهٔ این الگوریتم‌ها می‌توان به روش اویلر و به‌ویژه روش‌های رونگه‐کوتا اشاره کرد. نرم‌افزارهایی برای ترسیم میدان شیب. نرم‌افزارهای گوناگونی برای ترسیم میدان شیب وجود دارند. کد میدان جهت‌دار در گنو آکتیو/متلب. funn = @(x, y)y-x; % تابع f(x, y) = y-x [x, y] = meshgrid(-5:0.5:5); % بازه‌ها برای x و y slopes = funn(x, y); %
% بازه‌ها برای x و y slopes = funn(x, y); % ماتریس مقادیر شیب dy = slopes. / sqrt(1 + slopes. ^2); % نرمال‌سازی برای عنصر خطی … dx = ones(length(dy)). / sqrt(1 + slopes. ^2); % … اندازه‌های dx و dy h = quiver(x, y, dx, dy, 0.5); % ترسیم میدان جهت‌دار set(h, "maxheadsize", 0.1); % تغییر اندازهٔ سر پیکان نمونه کد برای مکسیما. /* میدان برای y'=xy (برای رسم خم انتگرالی، روی نقطه‌ای کلیک کنید). دستور plotdf به Xmaxima نیاز دارد */ plotdf(x*y, [x,-2,2], [y,-2,2]); نمونه کد برای مثمتیکا.
[x,-2,2], [y,-2,2]); نمونه کد برای مثمتیکا. VectorPlot[{1,x*y-5x},{x,-2,2},{y,-2,2}] نمونه کد برای SageMath. var('x,y') plot_slope_field(x*y, (x,0,-5), (y,-5,5)) نمونه‌ها. &lt;gallery caption="y' = x/y"&gt; Image:Slope_field_1.svg|میدان شیب Image:Slope_field_with_integral_curves_1.svg|خم‌های انتگرالی image:Isocline_3.png|هم‌شیب‌ها (آبی)، میدان شیب (سیاه)، و چند خم پاسخ (قرمز) &lt;/gallery&gt;
زن ۲۴ ساعته فیلمی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی نانسی ساووکا است. در این فیلم بازیگرانی همچون رزی پرز، ماریان ژان-بتیست، پتی لوپن، کارن دافی، دیه‌گو سرانو، وندل پیرس، ملیسا لیو، آیدا تورتورو، روسانا دسوتو، کریس کوپر و جری اسپرینگر ایفای نقش کرده‌اند.
سوزی گابلیک (۲۶ سپتامبر ۱۹۳۴ – ۷ مه ۲۰۲۲) هنرمند تجسمی، نویسنده، منتقد هنری و استاد تاریخ هنر و نقد هنری اهل ایالات متحده بود. او در بلکسبرگ زندگی می‌کرد. زندگی اولیه و تحصیلات. گابلیک در ۲۶ سپتامبر ۱۹۳۴ در نیویورک سیتی زاده شد. علاقهٔ او به هنر در دوران کودکی و از طریق بازدید از موزه‌های شهرش همراه با پدرش شکل گرفت. در سال ۱۹۵۱، پس از گذراندن تابستانی در کالج بلک مانتین، وارد کالج هانتر شد و در آن‌جا نزد رابرت ماردروِل تحصیل کرد. او در سال ۱۹۵۵ مدرک کارشناسی هنر دریافت کرد. به‌عنوان هدیهٔ فارغ‌التحصیلی،
هنر دریافت کرد. به‌عنوان هدیهٔ فارغ‌التحصیلی، والدینش هزینهٔ سفر او به اروپا را پرداختند؛ اما پس از بازگشت، به‌دلیل رابطه‌ای عاشقانه با والدینش دچار اختلاف شد و مجبور شد متکی به منابع شخصی‌اش شود. دولی شارو، بیوهٔ پیر شارو، اجازه داد تا در استودیوی شارو اقامت کند و او کار در کتاب‌فروشی و انتشارات را آغاز کرد. این آغاز فعالیتش در زمینهٔ نشر آثار هنری و تاریخ هنر بود. دوران نویسندگی. گابلیک برای نشریهٔ "آرت این آمریکا" (که به‌مدت پانزده سال خبرنگار لندن آن بود)، "آرت‌نیوز" (۱۹۶۲–۱۹۶۶)، "تایمز لیتریری
آن بود)، "آرت‌نیوز" (۱۹۶۲–۱۹۶۶)، "تایمز لیتریری ساپلیمنت"، و "نیوکریتریون"، مقاله نوشت و همچنین در وبلاگ‌ها نیز فعالیت داشت. نخستین کتاب گابلیک "پاپ آرت بازتعریف‌شده" بود که به‌طور مشترک با منتقد هنری جان راسل نوشته شد. دیگر کتاب‌های او عبارت‌اند از: "پیشرفت در هنر" (۱۹۷۷)، "آیا مدرنیسم شکست خورده است؟" (۱۹۸۲)، "افسون‌زدایی‌زدایی از هنر" (۱۹۹۲)، "گفت‌وگوهایی پیش از پایان زمان" (۱۹۹۵)، "زیستن زندگی جادویی: ماجرایی پیش‌گویانه" (۲۰۰۲) و "ماگریت" (۱۹۷۰) که دربارهٔ نقاش سوررئالیست بلژیکی رنه ماگریت و در زمانی
نقاش سوررئالیست بلژیکی رنه ماگریت و در زمانی که با خانوادهٔ ماگریت زندگی می‌کرد، نوشته شد. "افسون‌زدایی هنر" نوشتهٔ گابلیک، نارضایتی او را از «چهارچوب مصرف‌گرایانهٔ اجباری و ستمگرانه‌ای که در آن کار می‌کنیم» اعلام کرد و استدلال نمود که پیوندی دوباره با عناصر ابتدایی و آیینی ممکن است باعث «بازگشت روح» شود. با این حال، گابلیک به‌جای شکل‌های سنتی دین، به دنبال هنر معاصر بود که به باور او از چهارچوب غربی رها شده بود. او در این کتاب و همچنین در نوشته‌های انتقادی بعدی، از آثار هنرمندانی چون فرانک گولکه، گیلا
بعدی، از آثار هنرمندانی چون فرانک گولکه، گیلا یلین هیرش، نانسی هولت، دومینیک مازو، فرن شفر و اوتلو اندرسن، استارهاک، جیمز تورل و میرل لادرمَن یوکلز حمایت کرد. علاوه بر مقاله‌های انتقادی، گابلیک با هنرمندان، منتقدان هنر یا فیلسوفانی مانند ریچارد شاسترمن مصاحبه‌هایی انجام داد. او همچنین مقاله‌هایی برای کاتالوگ نمایشگاه‌هایی که خود برگزار کرده بود، نوشت. دست‌نوشته‌های او در بنیاد اسمیتسونین و در آرشیو هنر آمریکا نگهداری می‌شوند. آموزش. گابلیک در مدرسهٔ هنر دانشگاه مشترک‌المنافع ویرجینیا و دانشگاه واشینگتن و
مشترک‌المنافع ویرجینیا و دانشگاه واشینگتن و لی تدریس کرد و در بسیاری از دانشگاه‌های دیگر سخنرانی نمود. از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۹، او در تورهای سخنرانی آژانس بین‌المللی ارتباطات آمریکا در هند، مجارستان، پاکستان و کشورهای آسیای جنوبی شرکت داشت. او همچنین در سمپوزیوم مانتین لیک در سال ۱۹۸۶ و بار دیگر در سال ۱۹۸۹ شرکت کرد. مجموعه‌ها و نمایشگاه‌ها. آثار هنری گابلیک در مجموعه دائمی موزه هنر آمریکایی اسمیتسونین و موزه و مرکز هنر کالج بلک مانتین نگهداری می‌شوند. آثار او در موزه هنر مدرن نیویورک نیز به نمایش درآمده‌اند.
در موزه هنر مدرن نیویورک نیز به نمایش درآمده‌اند. زندگی شخصی و درگذشت. گابلیک پس از فارغ‌التحصیلی، رابطه‌ای کوتاه با داشت. او در تاریخ ۷ مه ۲۰۲۲ در خانه‌اش در بلکسبرگ، ویرجینیا درگذشت. او ۸۷ ساله بود و پیش از مرگ، مدت‌ها از یک بیماری نامشخص رنج می‌برد. جوایز و افتخارات. در سال ۲۰۰۳، گابلیک جایزهٔ ملی یک‌عمر دستاورد برجسته در هنرهای تجسمی را از سوی انجمن زنان هنرمند دریافت کرد.
برتا نوردنسون (; – ) فعال حقوق زنان، و فعال حق رأی اهل سوئد بود. در اواخر دههٔ ۱۸۸۰، برتا نوردنسون به پشتیبانی از رهایی زنان پرداخت و به عضویت «انجمن حقوق مالکیت زنان متأهل» ("Föreningen för gift kvinnas äganderätt") درآمد و سپس به عضویت هیئت‌مدیرهٔ آن برگزیده شد. پس از آنکه این انجمن در انجمن فردریکا برمر ("Fredrika Bremer Förbundet") ادغام شد، نوردنسون به کمیتهٔ دائمی مربوط به وضعیت حقوقی زنان پیوست و بعدها به عضویت هیئت‌مدیرهٔ این انجمن نیز درآمد. در نتیجه، او به یکی از اعضای تأثیرگذار شورای ملی زنان
او به یکی از اعضای تأثیرگذار شورای ملی زنان سوئد ("Svenska kvinnors nationalförbund") نیز بدل شد. نوردنسون که علاقهٔ فراوانی به مراقبت‌های پزشکی داشت، از سال ۱۹۰۸ ریاست «انجمن مراقبت پزشکی در خانه برای خانواده‌های فقیر» ("Föreningen för sjukvård i fattiga hem") را برعهده گرفت. به پاس خدمات گسترده‌اش به صلیب سرخ سوئد، مدال طلای این انجمن به وی اهدا شد. زندگی‌نامه. برتا هریت نوردنسون در ۲۵ سپتامبر ۱۸۵۷ در لندن به دنیا آمد. او یکی از پنج دختر صنعت‌گر چوب و آهن، یوهان گوستاف کارل پونتوس کلمان (۱۸۱۷–۱۹۰۳) و
آهن، یوهان گوستاف کارل پونتوس کلمان (۱۸۱۷–۱۹۰۳) و همسرش برتا آمالیا هیرتا (۱۸۳۶–۱۹۲۶) بود. در سال ۱۸۸۲، با چشم‌پزشک برجسته، اریک ویلهلم نوردنسون (۱۸۴۷–۱۹۱۹) ازدواج کرد و حاصل این ازدواج پنج فرزند بود. او که در خانواده‌ای مرفه در لندن، پاریس و جنوب فرانسه پرورش یافته بود، تحصیلات خوبی دریافت کرد و به زبان‌های انگلیسی، فرانسوی و آلمانی تسلط یافت. او تعطیلات خود را اغلب نزد پدربزرگ و مادربزرگ مادری‌اش، ناشر روزنامه لارش یوهان هیرتا و همسرش ویلهلمینا، در سوئد می‌گذراند که نقش مهمی در تسلط او به زبان سوئدی
می‌گذراند که نقش مهمی در تسلط او به زبان سوئدی داشتند. فعالیت حرفه‌ای. پس از زندگی در پاریس، این زوج زمانی که برتا سی ساله بود به سوئد بازگشتند و در استکهلم ساکن شدند. در کنار تربیت فرزندان، برتا به‌تدریج در کنار شماری از بستگان زن خود در مبارزه برای آزادی زنان فعال شد. او به‌ویژه عضو فعال «انجمن حقوق مالکیت زنان متأهل» (Föreningen för gift kvinnas äganderätt) بود که توسط عمه‌اش، اصلاح‌طلب حقوق زنان آنا هیرتا-رتزیوس تأسیس شده بود. پس از ادغام این انجمن در انجمن فردریکا برمر (Fredrika Bremer Förbundet)،
انجمن فردریکا برمر (Fredrika Bremer Förbundet)، نوردنسون به کمیته دائمی وضعیت حقوقی زنان پیوست و بعدها به عضویت هیئت‌مدیره انتخاب شد. در این سمت، یکی از امضاکنندگان طومار حق رأی زنان بود که در سال ۱۸۹۹ به پادشاه ارائه شد. از اواخر دههٔ ۱۸۸۰، او از رهایی زنان حمایت می‌کرد و ابتدا به عضویت و سپس به هیئت‌مدیرهٔ «انجمن حقوق مالکیت زنان متأهل» درآمد. با ادغام این انجمن در «انجمن فردریکا برمر»، نوردنسون در کمیتهٔ دائمی وضعیت حقوقی زنان عضویت یافت و بعدها به عضویت هیئت‌مدیره درآمد. در نتیجه، او به یکی از
به عضویت هیئت‌مدیره درآمد. در نتیجه، او به یکی از مشارکت‌کنندگان مهم شورای ملی زنان سوئد (Svenska kvinnors nationalförbund) تبدیل شد. او همچنین همراه با دخترخاله‌اش الن کلمن، عضو فعال انجمن ملی حق رأی زنان (سوئد) بود. در همین راستا، در سال ۱۹۱۱ به سازمان‌دهی ششمین کنفرانس اتحاد بین‌المللی حق رأی زنان که در استکهلم برگزار شد، کمک کرد. نوردنسون از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۷ که به دلیل بیماری کناره‌گیری کرد، ریاست شورای ملی زنان سوئد را بر عهده داشت. از سال ۱۹۰۸، او ریاست «انجمن مراقبت پزشکی در منازل فقرا» (Föreningen
«انجمن مراقبت پزشکی در منازل فقرا» (Föreningen för sjukvård i fattiga hem) را بر عهده گرفت و علاقه‌مند به موضوع بهداشت و درمان بود. به‌خاطر خدمات گسترده‌اش به صلیب سرخ سوئد، مدال طلای این انجمن به او اهدا شد. برتا نوردنسون در ۲۴ ژانویه ۱۹۲۸ در استکهلم درگذشت.
مریم شدید (؛ زادهٔ در کازابلانکا) یک ستاره‌شناس، کاوشگر و اخترفیزیک‌دان مراکشی-فرانسوی است. او برنامه‌های علمی قطبی بین‌المللی را رهبری می‌کند و متعهد به نصب یک رصدخانه نجومی بزرگ در قلب قطب جنوب بوده است. تحصیلات و اوایل زندگی. شدید در ۱۱ اکتبر ۱۹۶۹ در کازابلانکا در یک خانواده مراکشی متولد شد. پدر و مادرش به ترتیب آهنگر و خانه‌دار بودند. او یکی از هفت فرزند خانواده بود. در ۱۲ سالگی، عشق خود به نجوم را با خواندن کتابی از یوهانس کپلر که برادرش به او هدیه داده بود کشف کرد. در سال ۱۹۹۲، شدید از دانشگاه حسن دوم
بود کشف کرد. در سال ۱۹۹۲، شدید از دانشگاه حسن دوم کازابلانکا با مدرک کارشناسی ارشد در فیزیک و ریاضیات فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۹۳، او از دانشگاه نیس سوفیا آنتیپولیس مدرک مطالعات پیشرفته گرفت و سه سال بعد دکترای خود را در نجوم و فضا از دانشگاه پل ساباتیر برای تحقیقاتش در مورد تشخیص امواج شوک مافوق صوت در ستاره‌های تپنده و توضیح منشأ آنها دریافت کرد. او همچنین بالاترین مدرک دانشگاهی HDR، معادل دکترای دوم، را از دانشگاه نیس سوفیا-آنتیپولیس کسب کرد. شدید چندین برنامه آموزشی اجرایی را نیز در مدرسه دولتی جان
برنامه آموزشی اجرایی را نیز در مدرسه دولتی جان اف. کندی دانشگاه هاروارد تکمیل کرد. حرفه. مریم شدید پس از اخذ دکترا به مرکز ملی تحقیقات علمی و سپس به رصدخانه جنوبی اروپا پیوست. او در رصدخانه جنوبی اروپا بر روی نصب تلسکوپ بسیار بزرگ (VLT)، که در آن زمان بزرگ‌ترین تلسکوپ جهان بود، در صحرای آتاکاما در شمال شیلی کار کرد. او به عنوان ستاره‌شناس در سیستم دانشگاه عمومی فرانسه کار می‌کند. شدید از سال ۲۰۲۱ معاون رئیس اتحادیه بین‌المللی نجوم، بخش G (ستارگان و فیزیک ستاره‌ای) و عضو کمیته راهبری اتحادیه بین‌المللی نجوم
و عضو کمیته راهبری اتحادیه بین‌المللی نجوم بوده است. شدید اولین مراکشی و همچنین اولین ستاره‌شناس زن فرانسوی شد که به قلب قطب جنوب رسید و اولین کسی بود که پرچم عرب و آفریقا (پرچم مراکش) را در قطب جنوب در سال ۲۰۰۵ نصب کرد، زمانی که اولین سفر اکتشافی قطبی خود را برای راه‌اندازی یک رصدخانه جدید انجام داد. از میان دستاوردهای فراوان او، ارزشمندترین موفقیتش کار در شرایط سخت در قلب قطب جنوب، یکی از مرتفع‌ترین، سردترین، بیابانی‌ترین و دورافتاده‌ترین نقاط جهان بوده است. او به عنوان اولین ستاره‌شناس جهان شناخته
است. او به عنوان اولین ستاره‌شناس جهان شناخته می‌شود که متعهد به نصب رصدخانه بزرگ نجومی در قطب جنوب بوده، جایی که او کارهای پیشگامانه‌ای انجام داده است. او در مصاحبه‌ها، نصب رصدخانه را به یک مأموریت فضایی تشبیه کرده است، منطقه‌ای که با لایه نازکی از تلاطم مشخص می‌شود و مشاهده اجرام دور را نسبت به رصدخانه‌های دیگر نقاط جهان آسان‌تر می‌کند. از آنجا که شب برای چندین ماه از سال ادامه دارد، محققان در ایستگاه‌های قطب جنوب این مزیت را دارند که بتوانند ستاره‌ها را به صورت ۲۴ ساعته مطالعه کنند. شدید با برگزاری
را به صورت ۲۴ ساعته مطالعه کنند. شدید با برگزاری سخنرانی‌ها، حضور در کنفرانس‌ها، نظارت بر دانشجویان و مستند نجومی خود به نام «طریق النجاح» که در کانال الجزیره کودکان پخش شده است، به ترویج آموزش می‌پردازد. بیشتر تحقیقات منتشر شده او با هدف درک و رمزگشایی شکل‌گیری اولیه ستارگان و تکامل و تپش ستاره‌ای برای درک جهان انجام شده است. او توسط مجله فوربس به عنوان یکی از سی کارگر جالب‌ترین و جذاب‌ترین جهان معرفی شده است. مریم شدید از ۳۱ مارس ۲۰۰۱ با ژان ورنین، مدیر تحقیقات مرکز ملی تحقیقات علمی فرانسه ازدواج کرده
تحقیقات مرکز ملی تحقیقات علمی فرانسه ازدواج کرده است؛ آنها دو فرزند دارند.
روزالی اولیوه‌کرونا (; – ) نویسنده، و سردبیر روزنامه اهل سوئد بود. زندگی‌نامه. روزالی اولریکا روز در خانواده‌ای ثروتمند به دنیا آمد. او در استکهلم رشد کرد و از نخستین دانش‌آموزان دبیرستان دخترانهٔ والینسکا در استکهلم بود؛ یکی از کهن‌ترین مدارس دخترانهٔ سوئد که بنیان آن به سال ۱۸۳۱ بازمی‌گردد. خانوادهٔ او در سال ۱۸۳۹ به عمارت «شوگریس» در دامنهٔ فلات کوهستانی موسه‌برگ در ناحیهٔ وستریوتلاند نقل مکان کردند. یکی از دوستان نزدیک روزالی به نام هولدا هار، آموزگاری در مدرسه‌ای دخترانه در شهر «لایمستون» واقع در
در مدرسه‌ای دخترانه در شهر «لایمستون» واقع در نزدیکی چارلستون در ایالت کارولینای جنوبی ایالات متحده آمریکا بود. هار به روزالی پیشنهاد داد که به‌عنوان معلم در آن مدرسه مشغول به کار شود. روزالی در سال ۱۸۵۱ به ایالات متحده سفر کرد و چهار سال در آنجا اقامت داشت. در ابتدا، او معلم زبان فرانسوی در مدرسه‌ای در لایمستون بود، اما بعدها به‌عنوان آموزگار خصوصی در مزرعه‌ای کار می‌کرد که دو تن از شاگردانش، الیزا و انی پرونُو، در آن زندگی می‌کردند. او در آینده گزارشی از تجربهٔ اقامتش در ایالات متحده و جامعهٔ جنوب آمریکا
اقامتش در ایالات متحده و جامعهٔ جنوب آمریکا نوشت. گرچه خودش مستقیماً شاهد سوءرفتار با بردگان نبود، اما برده‌داری را «نفرت‌انگیز و متضاد با طبیعت انسانی» توصیف کرد و بر این باور بود که لغو آن اجتناب‌ناپذیر است، گرچه با مقاومت‌های شدیدی روبه‌رو خواهد شد. روزالی در سال ۱۸۵۵ به سوئد بازگشت. در سال ۱۸۵۹، به همراه دوست نزدیکش سوفی آدلرشپار و با پشتیبانی مالی فردریکا لیم‌نل، نشریهٔ تیدسکریفت فر هِمِت («نشریه‌ای برای خانه») را بنیان گذاشت. این نشریهٔ فمینیستی با تمرکز بر حقوق زنان، به‌ویژه حق دسترسی به آموزش عالی
بر حقوق زنان، به‌ویژه حق دسترسی به آموزش عالی و اشتغال، منتشر می‌شد. روزالی و سوفی بسیاری از مقالات این نشریه را خودشان می‌نوشتند. این نشریه بین سال‌های ۱۸۵۹ تا ۱۸۸۵ در استکهلم منتشر شد. در سال ۱۸۶۱، روزالی و آدلرشپار سفری پژوهشی به کشورهای آلمان، فرانسه، انگلستان، اسکاتلند و ایرلند انجام دادند تا وضعیت جنبش‌های فمینیستی در این کشورها را بررسی کنند. آنان در گزارش خود اشاره کردند که این جنبش در آلمان و فرانسه نسبت به بریتانیا کمتر شناخته‌شده است. در سال ۱۸۶۴، روزالی با همکاری آدلرشپار، سرتیپ رودبک و دکتر
روزالی با همکاری آدلرشپار، سرتیپ رودبک و دکتر لمشن، در تأسیس صلیب سرخ سوئد ("Svenska Röda Korset") مشارکت داشت. زندگی شخصی. در سال ۱۸۵۷، روزالی با کنوت اولیوه‌کرونا (۱۸۱۷–۱۹۰۵) ازدواج کرد؛ مردی بیوه که وکیل، سیاستمدار و استاد دانشگاه بود. کنوت استاد حقوق در دانشگاه اوپسالا از ۱۸۵۲ تا ۱۸۶۷ و رئیس این دانشگاه از ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۲ بود. او همچنین از ۱۸۶۸ تا ۱۸۸۹ قاضی دیوان عالی سوئد بود و از سال ۱۹۰۲ عضویت دیوان بین‌المللی دادگستری در لاهه را نیز برعهده داشت. پس از ازدواج، روزالی به شهر اوپسالا نقل مکان کرد و
از ازدواج، روزالی به شهر اوپسالا نقل مکان کرد و ناپدری چهار فرزند همسرش شد: یک پسر و سه دختر. این ازدواج همچنین صاحب یک دختر و یک پسر مشترک شد.
گردا پلنتینگ-گیلنباگا (; – ) سیاستمدار، و فعال حق رأی اهل سوئد بود. او توجه قابل‌توجهی به آموزش عمومی معطوف داشت و با برگزاری دوره‌هایی، در جهت روشنگری زنان کوشید. در سال ۱۹۱۱، در همکاری با LKPR (انجمن ملی حق رأی زنان)، هماهنگی دوره‌های آموزشی سراسری را که با پشتیبانی مالی مارتینا برگمان-استربری برگزار می‌شد، برعهده گرفت. پس از گذراندن چندین سال در شهر زادگاهش سکارا، در سال ۱۹۱۶ به استکهلم نقل مکان کرد تا به‌عنوان مدیر CSA (اتحادیه مرکزی کار اجتماعی)، یعنی انجمن رفاه اجتماعی سوئد، فعالیت کند. زندگی‌نامه.
انجمن رفاه اجتماعی سوئد، فعالیت کند. زندگی‌نامه. گردا هنریتا مارگارِتا پلنتینگ-گیلنباگا در روستای ایستروم واقع در شهرداری سکارا در غرب سوئد زاده شد. او کوچک‌ترین فرزند از هفت فرزند خانواده بود. پدرش، کلاِس گوستاف آوگوست پلنتینگ-گیلنباگا (۱۸۳۴–۱۹۱۲)، افسر ارتش بود و مادرش، لوئیزه ویلهلمینا (زادهٔ فروندت، ۱۸۳۴–۱۸۸۶)، بانویی خانه‌دار با اصالت بود. او در محیطی اشرافی و مرفه پرورش یافت که امکان برخورداری از تحصیلات باکیفیت را برایش فراهم کرد. گردا پس از پایان تحصیلات متوسطه در استکهلم، به استان سکاربوری بازگشت
متوسطه در استکهلم، به استان سکاربوری بازگشت و در ناحیهٔ روگبرگا در نزدیکی هوسکوارنا ساکن شد. در آن‌جا با مسئول امور رفاه کارگران کارخانه همکاری می‌کرد و به تدریج در زمینهٔ خدمات اجتماعی و رفاهی تجربه و اعتبار یافت. از سال ۱۹۱۶، به عنوان مدیر CSA (اتحادیه مرکزی کار اجتماعی) منصوب شد؛ نهادی که به مسائل رفاه اجتماعی در سطح ملی می‌پرداخت. او یکی از چهره‌های فعال در جنبش حق رأی زنان در سوئد بود. گردا پلنتینگ-گیلنباگا شعبه‌ای محلی از LKPR (انجمن ملی حق رأی زنان) را در روگبرگا تأسیس کرد و به عنوان عضو هیئت‌مدیرهٔ
در روگبرگا تأسیس کرد و به عنوان عضو هیئت‌مدیرهٔ کشوری این انجمن انتخاب شد. او سپس به عضویت کمیته اجرایی LKPR درآمد و در سال ۱۹۱۷، پس از کناره‌گیری سیگنه برگمان، از جمله نامزدهای ریاست سازمان شد. وی به نمایندگی از LKPR در چندین کنگرهٔ اتحاد بین‌المللی حق رأی زنان شرکت کرد و نقش مؤثری در ارتباط جنبش سوئدی با فمینیسم بین‌المللی داشت. در سطح محلی، شعبهٔ حق رأی زنان روگبرگا به لطف تلاش‌های او به نهادی بسیار کارآمد بدل شد و در سال ۱۹۱۳ موفق به افتتاح دفتر اختصاصی خود گردید. در رویدادهای این شعبه، سخنرانان
خود گردید. در رویدادهای این شعبه، سخنرانان برجسته‌ای چون آگوستا تونینگ، لیدیا والستروم، فریگا کارلبری، گولی پترینی و کِرِستین هسلگرن حضور داشتند. این شعبه میزبان سومین نشست عمومی LKPR در ژوئن ۱۹۱۵ در هوسکوارنا بود که در آن جمع زیادی از فعالان حق رأی از سراسر کشور شرکت کردند. در حوزهٔ آموزش، از سال ۱۹۱۱ گردا نقش کلیدی در هماهنگی دوره‌های آموزشی سراسری ایفا کرد؛ این دوره‌ها با پشتیبانی مالی مارتینا برگمان-استربری برگزار می‌شدند و هدف آن‌ها افزایش آگاهی اجتماعی زنان سوئدی و تشویق آنان به مشارکت در مبارزات
زنان سوئدی و تشویق آنان به مشارکت در مبارزات برای دستیابی به حق رأی بود. گردا پلنتینگ-گیلنباگا از سال ۱۹۱۲ نخستین کسی بود که به عنوان مدرس رسمی در این دوره‌ها تدریس می‌کرد و محتوای آموزشی را توسعه می‌داد. در سال ۱۹۱۵، او به استکهلم نقل مکان کرد تا به عنوان مدیر CSA فعالیت خود را ادامه دهد. در این سمت، او طرح‌های متعددی در زمینهٔ خدمات اجتماعی، مراقبت‌های خانگی برای نیازمندان، و حمایت از مادران تنها و زنان شاغل را پیگیری کرد. او همچنین از ارتباط میان فعالیت‌های رفاهی و جنبش‌های فمینیستی پشتیبانی می‌کرد. در
رفاهی و جنبش‌های فمینیستی پشتیبانی می‌کرد. در سال ۱۹۱۸، پس از چند سال فعالیت مستمر در حوزه‌های اجتماعی و حقوق زنان، گردا پلنتینگ-گیلنباگا با آندریاس آدولف فریدریک لیندبلوم (۱۸۸۹–۱۹۷۷)، تاریخ‌دان هنر، ازدواج کرد. این زوج فرزندی نداشتند. در واپسین سال‌های زندگی، او همچنان در فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی مشارکت داشت و در استکهلم زندگی می‌کرد. او در ۱۷ مه ۱۹۵۰ در سن ۷۱ سالگی در استکهلم درگذشت و در گورستان تیره‌سو به خاک سپرده شد.
روشل فاینستین (زادهٔ ۱۹۴۷، برانکس، نیویورک) هنرمند معاصر تجسمی آمریکایی است که چاپ، ویدیو، مجسمه و چیدمان‌هایی می‌سازد که به کاوش در زبان و فرهنگ معاصر می‌پردازند. او در سال ۱۹۹۴ به عنوان استاد رشته نقاشی و چاپ در مدرسه هنر ییل منصوب شد و تا سال ۲۰۱۷ که به درجه استاد افتخاری رسید، به عنوان مدیر مطالعات تحصیلات تکمیلی نیز فعالیت داشت. در سال ۲۰۱۸، موزه هنرهای برانکس نخستین مرور جامع بر آثار او را در ایالات متحده با عنوان "روشل فاینستین:" "تصویر یک تصویر" برگزار کرد. این نمایشگاه پیش‌تر در سه محل اروپایی
برگزار کرد. این نمایشگاه پیش‌تر در سه محل اروپایی برگزار شده بود: مرکز هنر معاصر ژنو، سوئیس (۲۰۱۶)، نگارخانه شهر در لنباخ‌هاوس، مونیخ (۲۰۱۶) و کستنر گزلشافت، هانوفر (۲۰۱۷). فاینستین هم‌اکنون در شهر نیویورک زندگی می‌کند و فعالیت هنری دارد. او توسط «فرانچسکا پیا» در زوریخ و «کامپولی پرستی» در لندن/پاریس نمایندگی می‌شود. اوایل زندگی و تحصیلات. فاینستین مدرک کارشناسی هنرهای زیبا (BFA) خود را از مؤسسه پرت در سال ۱۹۷۵ و مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا (MFA) را از دانشگاه مینه‌سوتا در سال ۱۹۷۸ دریافت کرد. فاینستین
مینه‌سوتا در سال ۱۹۷۸ دریافت کرد. فاینستین از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۴ در کالج بنینگتون تدریس می‌کرد، تا اینکه در همان سال به عنوان استاد رشته نقاشی و چاپ در مدرسه هنر ییل منصوب شد. او یکی از نخستین زنانی بود که در دانشگاه ییل در حوزه هنرهای تجسمی، صاحب کرسی دائم شد. فاینستین بیش از ۳۰ سال است که به خلق نقاشی، عکاسی، ویدیو و چیدمان می‌پردازد. آثار. آثار فاینستین را نمی‌توان به‌راحتی در دسته‌ای خاص قرار داد، چراکه او از سبک‌ها و رسانه‌های گوناگونی استفاده می‌کند؛ از جمله "چاپ سیلک اسکرین"، "عکاسی" و "اسمبلاژ"،
از جمله "چاپ سیلک اسکرین"، "عکاسی" و "اسمبلاژ"، ترکیب‌بندی‌های گرافیکی با لبه‌های سخت و همچنین پرداخت‌های اکسپرسیونیستی. آثار او همواره با طنز و تیزی خاصی به فرهنگ معاصر ایالات متحده آمریکا واکنش نشان می‌دهند. «رز کورتو» در روزنامه "نیویورک تایمز" نوشت که آثار فاینستین «به دلیل غیرقابل پیش‌بینی بودن و اشارات طنزآمیز به فرهنگ عامه و تاریخ هنر شناخته می‌شوند». نمایشگاه‌های منتخب. از جمله مهم‌ترین نمایشگاه‌های فاینستین می‌توان به حضور آثارش در دوسالانه ۲۰۱۴ موزه هنر آمریکایی ویتنی اشاره کرد. همچنین، در سال
موزه هنر آمریکایی ویتنی اشاره کرد. همچنین، در سال ۲۰۱۸ نخستین نمایشگاه مرور آثار او در ایالات متحده با عنوان «"Rochelle Feinstein: Image of an Image»" در موزه هنر برانکس در شهر نیویورک برگزار شد. نمایشگاه "در پیشواز ماه تاریخ زنان" در مرکز هنر معاصر ژنو در سال ۲۰۱۶ نخستین نسخه از «"Image of an Image»" بود که در ادامه در نگارخانه شهر در لنباخ‌هاوس، مونیخ (۲۰۱۶) و کستنر گزلشافت، هانوفر (۲۰۱۷) نیز به نمایش درآمد. از نمایشگاه‌های انفرادی اخیر او می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: از نمایشگاه‌های گروهی اخیر آثار
زیر اشاره کرد: از نمایشگاه‌های گروهی اخیر آثار فاینستین می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: آثار فاینستین همچنین در نمایشگاه‌های گروهی مختلف اعضای هیئت علمی کالج بنینگتون به نمایش درآمده‌اند. جوایز و اقامتگاه‌ها. فاینستین موفق به دریافت بورسیه‌ها، اقامتگاه‌ها و جوایز گوناگونی شده است که از جمله آن‌ها می‌توان به بورسیه گگنهایم (۱۹۹۶)، جایزه «"Anonymous Was a Woman»"، بورسیه "بنیاد لوئیس کامفورت تیفانی"، بورسیه مؤسسه مطالعات پیشرفته رادکلیف (۲۰۱۲–۲۰۱۳)، کمک‌هزینه نقاشان و مجسمه‌سازان "بنیاد جوآن میچل"، و
نقاشان و مجسمه‌سازان "بنیاد جوآن میچل"، و کمک‌هزینه بنیاد هنر معاصر (۱۹۹۹) اشاره کرد. مجموعه‌ها. آثار فاینستین در مجموعه‌های خصوصی و موزه‌ای برجسته‌ای نگهداری می‌شوند؛ از جمله در موزه هنر مدرن، نیویورک و موزه هنر پرز میامی (PAMM).
مارگارت هاروود (; – ) یک ستاره‌شناس آمریکایی متخصص در فوتومتری و اولین مدیر رصدخانه ماریا میچل در نانتاکت، ماساچوست بود. یک سیارک که در سال ۱۹۶۰ کشف شد به افتخار او ۷۰۴۰ هاروود نام‌گذاری شد. زندگی اولیه و تحصیلات. مارگارت هاروود در سال ۱۸۸۵ در لیتلتون، ماساچوست به دنیا آمد و یکی از نه فرزند هربرت جوزف هاروود و امیلی آگوستا گرین بود. در سال ۱۹۰۷ مدرک لیسانس نجوم (AB) را از کالج ردکلیف دریافت کرد، جایی که عضو انجمن فی بتا کاپا بود. در سال ۱۹۱۶، مدرک فوق‌لیسانس نجوم (AM) را از دانشگاه کالیفرنیا در پردیس برکلی،
نجوم (AM) را از دانشگاه کالیفرنیا در پردیس برکلی، کالیفرنیا کسب کرد. حرفه. در سال ۱۹۱۲، پس از فارغ‌التحصیلی از کالج ردکلیف، هاروود در رصدخانه هاروارد کار کرد و در مدارس خصوصی منطقه بوستون از جمله مدرسه ولکمن در بوستون، مدرسه باکینگهام در کمبریج و مدرسه فالکنر در ددهام تدریس کرد. مدت کوتاهی پس از آن، یک بورسیه نجومی برای زنان جهت کار در رصدخانه ماریا میچل ایجاد شد. هاروود اولین دریافت‌کننده این بورسیه بود که مبلغ ۱۰۰۰ دلار دریافت کرد. در حالی که عضو این بورسیه بود، وقت خود را بین رفت‌وآمد بین رصدخانه میچل و