payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که این تولیدات با اصول ایدئولوژیک کمونیسم و اهداف دولت شوروی هم‌راستا باشند. دوره‌های مختلف. در طول حیات خود، وزارت فرهنگ چندین مرحله تحول را تجربه کرد که با تغییرات سیاسی و اجتماعی در اتحاد جماهیر شوروی هم‌زمان بود: انحلال. با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، وزارت فرهنگ نیز منحل شد. وظایف این وزارتخانه به نهادهای مشابه در جمهوری‌های تازه‌استقلال‌یافته منتقل شد. در فدراسیون روسیه، وزارت فرهنگ فدراسیون روسیه به‌عنوان جانشین این نهاد تأسیس شد. وظایف و مسئولیت‌ها. وزارت فرهنگ اتحاد جماهیر شوروی وظایف
مسئولیت‌ها. وزارت فرهنگ اتحاد جماهیر شوروی وظایف گسترده‌ای داشت که شامل موارد زیر بود: ساختار سازمانی. وزارت فرهنگ تحت نظارت شورای وزیران اتحاد جماهیر شوروی فعالیت می‌کرد و توسط وزیر فرهنگ اداره می‌شد. این وزارتخانه شامل بخش‌های مختلفی بود که هر کدام مسئول حوزه خاصی از فعالیت‌های فرهنگی بودند، از جمله: وزارت فرهنگ همچنین با سازمان‌هایی مانند اتحادیه نویسندگان شوروی و اتحادیه هنرمندان شوروی همکاری نزدیکی داشت. تأثیرات و میراث. وزارت فرهنگ اتحاد جماهیر شوروی تأثیر عمیقی بر فرهنگ و هنر این کشور گذاشت. از یک
تأثیر عمیقی بر فرهنگ و هنر این کشور گذاشت. از یک سو، این وزارتخانه با حمایت مالی و زیرساختی از هنرمندان، به توسعه هنرهای مختلف کمک کرد و آثار برجسته‌ای در زمینه سینما، ادبیات و موسیقی تولید شد. از سوی دیگر، سانسور شدید و کنترل ایدئولوژیک باعث شد بسیاری از هنرمندان و نویسندگان با محدودیت‌های خلاقانه مواجه شوند یا به خارج از کشور مهاجرت کنند. این وزارتخانه همچنین نقش مهمی در ترویج «رئالیسم سوسیالیستی» به‌عنوان سبک رسمی هنر در اتحاد جماهیر شوروی داشت. رئالیسم سوسیالیستی بر نمایش زندگی کارگران، دهقانان و
سوسیالیستی بر نمایش زندگی کارگران، دهقانان و ارزش‌های کمونیستی تمرکز داشت و از هنرمندان خواسته می‌شد که آثاری تولید کنند که الهام‌بخش و هم‌راستا با اهداف دولت باشد. انتقادات. وزارت فرهنگ به دلیل سانسور گسترده و محدود کردن آزادی بیان مورد انتقاد قرار گرفته است. بسیاری از هنرمندان و نویسندگان برجسته، مانند بوریس پاسترناک و الکساندر سولژنیتسین، به دلیل سانسور آثارشان یا ممنوعیت انتشار آن‌ها با مشکلات جدی مواجه شدند. این محدودیت‌ها همچنین باعث شد که برخی از آثار فرهنگی به‌صورت مخفیانه (سامیزدات) منتشر شوند یا
فرهنگی به‌صورت مخفیانه (سامیزدات) منتشر شوند یا در خارج از کشور به چاپ برسند.
باشگاه فوتبال ووچ () یک باشگاه فوتبال مستقر در ووچ، لهستان است که در حال حاضر در لیگ دسته اول فوتبال لهستان، "دومین" رده لیگ فوتبال در این کشور، به رقابت می‌پردازد. تاریخچه. این باشگاه در سال ۱۹۰۸ تأسیس شد. این باشگاه یکی از بنیان‌گذاران اکستراکلاسای لهستان، بالاترین سطح لیگ فوتبال لهستان، بود. در دوران جنگ جهانی دوم، دو بازیکن پیش از جنگ ŁKS، آدام ابرابانسکی و آلوژی ولنیتس، در بین لهستانی‌هایی بودند که توسط روس‌ها در قتل‌عام گسترده کاتین در آوریل تا مه ۱۹۴۰ به قتل رسیدند. ŁKS در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۹۰ بیشترین
به قتل رسیدند. ŁKS در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۹۰ بیشترین موفقیت‌های خود را تجربه کرد و شش بار به جایگاه سکو رسید که شامل قهرمانی در لیگ اکستراکلاسا ۱۹۵۸ و لیگ اکستراکلاسا ۱۹۹۷–۹۸ بود. همچنین در سال ۱۹۵۷ جام لهستان را کسب کرد و در سال ۱۹۹۴ به فینال رسید. در مارس ۲۰۱۰، دولت شهر تیم فوتبال را به یک سرمایه‌گذار خصوصی فروخت، زیرا شهر دیگر توانایی حمایت از تیم فوتبال را نداشت، به‌ویژه پس از چند فصل حضور در سطح بالای اکستراکلاسای لهستان، جایی که هزینه‌ها اغلب بیشتر از درآمد بلیت‌های استادیوم کوچک باشگاه بود. در ماه مه
بلیت‌های استادیوم کوچک باشگاه بود. در ماه مه ۲۰۱۳، در پایان فصل لیگ دسته دوم لیگ دسته اول لهستان ۲۰۱۲–۱۳، سرمایه‌گذار خصوصی اعلام ورشکستگی کرد. این باشگاه زمانی نجات یافت که همکاری میان هواداران و سرمایه‌گذاران محلی دیگر توانست منابع مالی لازم را برای حضور در سطح بسیار مقرون به صرفه‌تر آماتور لیگ پنجم لیگ چهارم لهستان در زمان فصل فصل ۲۰۱۳–۱۴ لیگ چهارم لهستان فراهم کند و در برابر دیگر تیم‌های منطقه‌ای گروه لوچ رقابت کند. این باشگاه بازسازی شده در سال ۲۰۱۹ به بالاترین سطح لیگ بازگشت. در ۲۸ مه ۲۰۲۳، ŁKS پس از
بالاترین سطح لیگ بازگشت. در ۲۸ مه ۲۰۲۳، ŁKS پس از تساوی ۱–۱ مقابل آرکا گدینیا به لیگ اکستراکلاسای لهستان صعود کرد؛ این نتیجه همچنین قهرمانی ŁKS در لیگ دسته اول لهستان را تأیید کرد. با این حال، آن‌ها تنها پس از یک فصل حضور مجدد در بالاترین سطح، به دسته دوم سقوط کردند.
زکری مایکل کرگر (؛ زادهٔ ) کمدین، فیلم‌نامه‌نویس، بازیگر و کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "کالج"، "بربر" و "سلاح‌ها" اشاره کرد. زندگی‌نامه. کرگر در آرلینگتون، ویرجینیا متولد شد. او قبل از نقل مکان به بروکلین، نیویورک برای تحصیل در مدرسه هنرهای تجسمی، در گروه‌های مختلف کمدی و موسیقی محلی اجرا داشت. وی در سال ۲۰۱۳ در آستین، تگزاس در صحنه فیلمبرداری فیلم "«عشق و سکس هوایی»" در حالی
صحنه فیلمبرداری فیلم "«عشق و سکس هوایی»" در حالی که نقش یک زوج را بازی می‌کرد، با سارا پکستون آشنا شد. این زوج در سال ۲۰۱۸ نامزد شدند و سال بعد در اکتبر ۲۰۱۹ ازدواج کردند. حرفه. کرگر یکی از اعضای بنیانگذار گروه کمدی «سفیدترین بچه‌ها می‌دانند» است که در سال ۲۰۰۰ به همراه ترور مور و سم براون تشکیل شد. او هنگام فیلمبرداری یک فیلم مستقل، با دارن ترومتر آشنا شد که بعداً به گروه پیوست. «سفیدترین بچه‌ها می‌دانند» به صورت محلی و آنلاین موفقیت کسب کرد و منجر به دعوت به جشنواره هنرهای کمدی HBO ایالات متحده در سال
به جشنواره هنرهای کمدی HBO ایالات متحده در سال ۲۰۰۶ شد. این گروه جایزه بهترین گروه طراحی را از آن خود کرد و توجه چندین شبکه را به خود جلب کرد. پس از نمایش موفق آنها، فیوز سفارش ساخت یک سریال از این گروه را داد. "«سفیدترین بچه‌ها می‌دانند»" فصل اول خود را از این شبکه پخش کرد و سپس به شبکه آی‌اف‌سی منتقل شد. این سریال به مدت پنج فصل ادامه داشت و در سال ۲۰۱۱ به پایان رسید. او در کنار مور، در فیلم‌های "«خانم مارچ»" و "«جنگ داخلی علیه مواد مخدر»" بازی کرد و کارگردانی مشترک آنها را بر عهده داشت. فیلم دوم به صورت
مشترک آنها را بر عهده داشت. فیلم دوم به صورت محدود در سینماها اکران شد. دومین فیلم بلند این گروه، "«مریخ"»، در ۶ ژوئن ۲۰۲۴ در جشنواره فیلم ترایبکا به نمایش درآمد. کرگر در سال ۲۰۰۸ اولین حضور سینمایی خود را در فیلم "کالج" به کارگردانی دب هاگان تجربه کرد. او در سال ۲۰۱۱ به جمع بازیگران سریال کمدی "«دوستان با مزایا"» پیوست. از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸، او در نقش اوون اوکانر در سریال کمدی "«خرابکار»" بازی کرد. کرگر فیلم ترسناک "بربر" محصول ۲۰۲۲ را با بازی جورجینا کمبل، بیل اسکارشگورد و جاستین لانگ نوشته و کارگردانی
بیل اسکارشگورد و جاستین لانگ نوشته و کارگردانی کرده است. او فیلم ترسناک "سلاح‌ها" را که به زودی اکران خواهد شد، نوشته و کارگردانی کرده است. در ژانویه ۲۰۲۵ اعلام شد که کرگر فیلمی بر اساس مجموعه بازی‌های "رزیدنت اویل" خواهد نوشت و کارگردانی خواهد کرد. فیلم‌شناسی. سینمایی تلویزیونی
زعفران کوهی () گونه‌ای از گیاهان گل‌دار خانوادهٔ گل‌حسرتیان است. با وجود شباهت ظاهری گل آن به زعفران خوراکی (Crocus sativus)، این گیاه با زعفران واقعی از نظر گیاه‌شناسی تفاوت دارد و به تیره‌ای کاملاً متفاوت تعلق دارد. زعفران کوهی گیاهی پیازی و چندساله است که عمدتاً در چمنزارها و دامنه‌های کوهستانی اروپا، به‌ویژه در رشته‌کوه‌های آلپ، پیرنه، کارپات و قفقاز یافت می‌شود. گل آن در بهار یا گاه اوایل تابستان ظاهر می‌شود و رنگ آن معمولاً ارغوانی یا صورتی با مرکز زردرنگ است. برگ‌ها در آغاز گل‌دهی اغلب هنوز ظاهر
زردرنگ است. برگ‌ها در آغاز گل‌دهی اغلب هنوز ظاهر نشده‌اند یا در مرحلهٔ رشدند، و پس از گل‌دهی رشد می‌کنند. برخلاف زعفران خوراکی، زعفران کوهی سمی است و حاوی ماده‌ای به نام کلشیسین است که مصرف آن در دوز بالا می‌تواند خطرناک و حتی کشنده باشد. کلشیسین در پزشکی به‌عنوان دارویی برای درمان نقرس، تب مدیترانه‌ای فامیلی و برخی بیماری‌های التهابی به‌کار می‌رود، ولی مصرف ناآگاهانهٔ خود گیاه ممکن است موجب مسمومیت شدید شود. این گیاه به‌دلیل گل‌های زیبا و زودرس خود، گاهی به‌عنوان گیاه زینتی در باغ‌های صخره‌ای یا طبیعی
به‌عنوان گیاه زینتی در باغ‌های صخره‌ای یا طبیعی کاشته می‌شود، ولی باید از دسترسی کودکان یا حیوانات خانگی به آن جلوگیری شود. همچنین در برخی مناطق به‌عنوان شاخصی از مراتع کوهستانی طبیعی شناخته می‌شود.
مرجانی کوهی () گونه‌ای از گیاهان گل‌دار از تیرهٔ میخکیان است که گونهٔ بومی مناطق کوهستانی جنوب غربی اروپا، از پیرنه تا پرتغال به‌شمار می‌رود. نام لاتین گونه یعنی "montana" به معنای «کوهی» یا «آمده از کوه» است. توصیف. "مرجانی کوهی" یک گیاه چندساله و همیشه‌سبز است که به ارتفاعی حدود می‌رسد و دارای برگ‌هایی نیزه‌ای‌شکل یا تخم‌مرغی‌شکل به رنگ سبز تا سبز مایل به خاکستری است که طول آن‌ها بین است. این گیاه از اواسط تا اواخر بهار، خوشه‌هایی متراکم از گل‌های سفید تا سفید مایل به شیری تولید می‌کند که قطر هر گل حدود
سفید مایل به شیری تولید می‌کند که قطر هر گل حدود است و در گل‌آذین‌هایی با ۲ تا ۱۰ گل قرار دارند. "مرجانی کوهی" خاک‌هایی با زه‌کشی خوب و بافت شنی تا لوم شنی را ترجیح می‌دهد و در دامنهٔ اسیدیتهٔ متوسط (با پی‌اچ ۵٫۵ تا ۷٫۵) بهتر رشد می‌کند. این گیاه همچنین خاک مرطوب را ترجیح می‌دهد زیرا سامانهٔ ریشه‌ای کم‌عمق آن را نسبت به خشکی آسیب‌پذیر می‌سازد. این گیاه موفق به دریافت جایزهٔ شایستگی باغبانی از انجمن سلطنتی باغبانی شده است.
آلاله یخچال ()، گونه‌ای از تیرهٔ آلالگان است. این گیاه، علفی چندساله و به‌طور معمول با ارتفاع ۵ تا ۱۰ (گاهی تا ۲۰) سانتی‌متر است. اغلب دارای تنها یک گل نسبتاً بزرگ (به قطر ۱٫۸ تا ۳٫۸ سانتی‌متر) با پنج گلبرگ است که در آغاز سفید و سپس صورتی یا متمایل به قرمز می‌شود. سطح زیرین پنج کاسبرگ این گیاه، پرپشت و قهوه‌ای‌رنگ است. برگ‌ها ضخیم، براق و دارای بریدگی‌های عمیق‌اند و به سه برچه تقسیم می‌شوند. براساس نمونه‌های گرینلندی، عدد کروموزومی این گونه برابر با 2n = ۱۶ گزارش شده است. پراکنش و زیستگاه. "آلاله یخچال"
۱۶ گزارش شده است. پراکنش و زیستگاه. "آلاله یخچال" گیاهی قطبی-آلپی است که در ارتفاعات بلند جنوب اروپا (از جمله آلپ، پیرنه، کوه‌های کارپات و سیرا نوادا (اسپانیا)) یافت می‌شود و همچنین در شبه‌جزیره اسکاندیناوی، ایسلند، جزایر فارو، یان ماین، سوالبارد، شرق گرینلند و فنلاند پراکندگی دارد. این گیاه در فنلاند گونه‌ای در معرض خطر محسوب می‌شود و تحت حفاظت قرار دارد. از آن به‌عنوان یکی از مرتفع‌ترین گیاهان گل‌دهنده در آلپ یاد می‌شود که در ارتفاعاتی بالاتر از ۴٬۰۰۰ متر نیز شکوفا می‌گردد. زیستگاه این گونه عمدتاً شامل
نیز شکوفا می‌گردد. زیستگاه این گونه عمدتاً شامل دامنه‌های سنگلاخی، حاشیهٔ برف‌چاله‌ها و کناره‌های جریان‌های آب حاصل از ذوب برف است. زیرگونه‌ها. چندین زیرگونه از این گیاه شناسایی شده‌اند. یکی از زیرگونه‌ها به نام Ranunculus glacialis" subsp. "chamissonis، در دو سوی تنگه برینگ در سیبری (روسیه) و آلاسکا یافت می‌شود.
باشگاه فوتبال اتلتیک سنت جاست یک تیم فوتبال اسپانیایی است که در سنت جاست دزورن ، بارسلونا ، کاتالونیا مستقر است. این تیم در سال 2010 تأسیس شد و در لیگا الیت بازی می کند و مسابقات خانگی را در "Camp Municipal d'Esports El Molí" برگزار می کنند.
ید-۱۲۳ (I123) یک ایزوتوپ رادیواکتیو ید است که در تصویربرداری پزشکی هسته‌ای، از جمله توموگرافی کامپیوتری با انتشار تک فوتون (SPECT) یا آزمایش‌های SPECT/CT استفاده می‌شود. نیمه عمر این ایزوتوپ ۱۳٫۲۲۳۲ ساعت است؛ واپاشی ناشی از جذب الکترون به تلوریم-۱۲۳، تابش گاما با انرژی غالب ۱۵۹ کیلوالکترون ولت (این گامایی است که در درجه اول برای تصویربرداری استفاده می‌شود) ساطع می‌کند. در کاربردهای پزشکی، تابش توسط دوربین گاما شناسایی می‌شود. این ایزوتوپ معمولاً به صورت یدید -۱۲۳، فرم آنیونی، استفاده می‌شود. تولید. ید-۱۲۳
-۱۲۳، فرم آنیونی، استفاده می‌شود. تولید. ید-۱۲۳ در یک سیکلوترون با تابش پروتون به زنون در یک کپسول تولید می‌شود. زنون-۱۲۴ یک پروتون جذب می‌کند و بلافاصله یک نوترون و یک پروتون از دست می‌دهد تا زنون-۱۲۳ تشکیل شود، یا دو نوترون از دست می‌دهد تا سزیم-۱۲۳ تشکیل شود که به زنون-۱۲۳ واپاشیده می‌شود. زنون-۱۲۳ تشکیل شده از هر دو روش، سپس به ید-۱۲۳ واپایش می‌کند و در دیواره داخلی کپسول تابش تحت یخ‌زدگی به دام می‌افتد، سپس در یک واکنش عدم تناسب هالوژن (مشابه جمع‌آوری ید-۱۲۵) پس از تشکیل آن از زنون توسط تابش نوترون،
ید-۱۲۵) پس از تشکیل آن از زنون توسط تابش نوترون، با هیدروکسید سدیم شسته می‌شود. ید-۱۲۳ معمولاً به صورت و یدید سدیم در ۰٫۱ محلول هیدروکسید سدیم M، با خلوص ایزوتوپی ۹۹٫۸٪ عرضه می‌شود. 123I برای کاربردهای پزشکی نیز در آزمایشگاه ملی اوک ریج با بمباران سیکلوترون پروتون با تلوریوم-۱۲۳ غنی‌شده با ایزوتوپ ۸۰٪ تولید شده است. واپاشی. مکانیسم دقیق واپاشی، جذب الکترون (EC) برای تشکیل یک حالت برانگیخته از نوکلید تقریباً پایدار تلوریم-۱۲۳ است (نیمه عمر آن آنقدر طولانی است که برای همه اهداف عملی پایدار در نظر گرفته
است که برای همه اهداف عملی پایدار در نظر گرفته می‌شود). این حالت برانگیخته 123 Te تولید شده، ایزومر هسته‌ای شبه پایدار 123m Te نبوده (واپاشی 123 I انرژی کافی برای تولید 123m Te را شامل نمی‌شود)، بلکه یک ایزومر هسته‌ای کم‌انرژی‌تر 123 Te است که بلافاصله در انرژی‌های ذکر شده به حالت پایه 123 Te واپاشی گاما صورت می‌دهد، یا در غیر این صورت (۱۳٪ از موارد) با تبدیل داخلی واپاشی می‌کند (127) keV)، و به دنبال آن به‌طور متوسط ۱۱ الکترون اوژه در انرژی‌های بسیار پایین (۵۰–۵۰۰) ساطع می‌شوند؛ کانال واپاشی اخیر همچنین
(۵۰–۵۰۰) ساطع می‌شوند؛ کانال واپاشی اخیر همچنین 123 Te حالت پایه تولید می‌کند، به خصوص به دلیل کانال واپاشی تبدیل داخلی، 123 I یک گسیلنده گامای کاملاً خالص نیست، اگرچه گاهی اوقات از نظر بالینی فرض می‌شود که چنین باشد. در یک مطالعه مشخص شده است که الکترون‌های اوژه از رادیوایزوتوپ آسیب سلولی کمی ایجاد می‌کنند، مگر اینکه رادیونوکلئید مستقیماً به صورت شیمیایی در DNA سلولی گنجانده شود، که در مورد رادیوداروهای فعلی که از I123 به عنوان نوکلید برچسب رادیواکتیو استفاده می‌کنند، صدق نمی‌کند. آسیب ناشی از تابش گاما
می‌کنند، صدق نمی‌کند. آسیب ناشی از تابش گاما با نفوذ بیشتر و ۱۲۷ keV تابش الکترون تبدیل داخلی از واپاشی اولیه 123 Te توسط نیمه عمر نسبتاً کوتاه ایزوتوپ تعدیل می‌شود. موارد احتیاط. حذف آلودگی ید رادیواکتیو می‌تواند دشوار باشد و استفاده از یک ضدعفونی‌کننده مخصوص حذف ید رادیواکتیو توصیه می‌شود. دو محصول رایج که برای استفاده در موسسات طراحی شده‌اند، بایند-آی تی و آی-بایند هستند. محصولات ضدعفونی رادیواکتیو عمومی اغلب برای ید غیرقابل استفاده هستند، زیرا این محصولات فقط ممکن است آن را پخش یا تبخیر کنند.
تیم باشگاه فوتبال هوفنهایم ۲ تیم ذخیره باشگاه فوتبال آلمانی هوفنهایم است که در هوفنهایم ، بادن-وورتمبرگ مستقر است. این تیم برای اولین بار در فصل 2025-2026 به دسته سوم لیگ 3 صعود کرد. پس از هفت فصل حضور در اوبرلیگا که به تدریج فصل به فصل پیشرفت می‌کرد، این تیم پس از کسب عنوان قهرمانی در سال ۲۰۱۰، به لیگ منطقه‌ای جنوب (Regionalliga Süd) صعود کرد. با انحلال لیگ منطقه‌ای جنوب در سال ۲۰۱۲، هوفنهایم ۲ به بخشی از لیگ منطقه‌ای جنوب غرب (Regionalliga Südwest) جدید تبدیل شد.
تیم‌های فوتبال ذخیره آلمان در تمام سطوح فوتبال لیگ در سیستم لیگ فوتبال آلمان به جز دو دسته برتر، بوندس‌لیگا و بوندس‌لیگای ۲، رقابت می‌کنند. بالاترین لیگی که این تیم‌ها در حال حاضر می‌توانند وارد آن شوند، لیگ ۳ است که در سطح سوم سیستم لیگ قرار دارد. تا سال ۲۰۰۵، تیم‌های ذخیره طرف‌های حرفه‌ای، عنوان آماتور را پشت نام باشگاه داشتند تا بین تیم حرفه‌ای و ذخیره یک باشگاه تمایز قائل شوند، در حالی که سایر تیم‌های ذخیره ، عدد رومی II را به عنوان تمایز پشت نام باشگاه داشتند. از سال ۲۰۰۵، همه تیم‌های ذخیره، صرف نظر از
از سال ۲۰۰۵، همه تیم‌های ذخیره، صرف نظر از وضعیت تیم اصلی، عدد رومی را دارند. هر تیم ذخیره اضافی، عدد رومی زیر را پشت نام باشگاه دارد. از سال ۱۹۷۴ تا ۲۰۰۸، تیم‌های ذخیره اجازه داشتند در جام حذفی فوتبال آلمان ، برترین رقابت جام حذفی آلمان، رقابت کنند. مسلماً بزرگترین موفقیت هر تیم ذخیره، دستاورد هرتابرلین II بوده است که در فصل ۱۹۹۲-۱۹۹۳ به فینال جام حذفی آلمان رسید. از دیگر دستاوردهای تیم‌های ذخیره، یازده عنوان قهرمانی در مسابقات قهرمانی فوتبال آماتور آلمان که اکنون منحل شده است، بوده است.
لیگا الیت ، که در ابتدا "سوپرلیگا کاتالانا" نام داشت، ششمین سطح از سیستم لیگ فوتبال اسپانیا و بالاترین سطح لیگ در بخش خودمختار کاتالونیا است. این لیگ در سال 2022 تشکیل شد تا جایگزین پریمرا کاتالانا به عنوان سطح اول کاتالونیا شود و از فصل 2023-24 آغاز شود. لیگ الیت به این دلیل به وجود آمد که فدراسیون فوتبال اسپانیا (FCF) ایجاد یک لیگ انتقالی بین بخش‌های منطقه‌ای و ملی فوتبال اسپانیا را با هدف کمک به تیم‌های کاتالان برای تثبیت جایگاه خود در فوتبال حرفه‌ای ضروری دانست.
هرتابرلین ۲ (Hertha BSC II) تیم ذخیره هرتابرلین است که در برلین ، آلمان مستقر است. از نظر تاریخی، در طول زمانی که تیم بزرگسالان در فوتبال حرفه‌ای بازی می‌کرد، این تیم با نام هرتابرلین آماتور بازی می‌کرد. از سال ۲۰۰۵، این تیم با نام هرتابرلین II شناخته میشود. این تیم در حال حاضر در لیگ منطقه‌ای نوردوست در سطح چهار بازی می‌کند. بزرگترین دستاورد این تیم رسیدن به فینال جام حذفی آلمان در سال ۱۹۹۳ است . هرتابرلین II تنها تیم ذخیره‌ای که به این مهم دست یافته است.
المپیا پارک برلین (به انگلیسی: Olympiapark Berlin ) یک مجموعه ورزشی و تفریحی واقع در برلین ، آلمان است. این مجموعه به عنوان پارک المپیک در المپیک تابستانی ۱۹۳۶ مورد استفاده قرار گرفت. تاریخچه. یک پیست اسب‌دوانی در هوپگارتن، درست در شرق شهر، اولین مسابقات خود را در اوایل سال 1868 برگزار کرد. "Union-Klub" یکی از سازمان‌های اصلی پشت توسعه اولیه آن مکان بود. به دلیل از دست دادن تماشاگران، Union-Klub شروع به جستجوی مکانی جدید در غرب برلین کرد، زمانی که آنها در مکانی در روهلبن مستقر شدند، جایی که باشگاه از سال
مکانی در روهلبن مستقر شدند، جایی که باشگاه از سال 1884 تا 1893 زمینی را اجاره می‌کرد و یک پیست اسب‌دوانی را مدیریت می‌کرد در سال 1906 ، ویکتور فون پودبیلسکی توانست ترتیب دهد که "Union-Klub" مکان دیگری را در گرونوالد پیدا کند. در فوریه 1907، این سازمان یک اجاره 30 ساله برای زمینی در شمال دوبریتزر هیرستراسه امضا کرد. این زمین به پیست اسب‌دوانی گونوالد تبدیل شد. این منطقه در گرونوالد در سال ۱۹۰۴ توسط امپراتور ویلهلم دوم به عنوان «پارک مردم» به مردم برلین وعده داده شده بود. به همین دلیل، وقتی مجبور شدند موافقت
شده بود. به همین دلیل، وقتی مجبور شدند موافقت کنند که زمینشان میزبان «مراسم ورزشی عمومی» نیز باشد طرح‌های ساخت یک مجموعه ورزشی المپیک در منطقه پیست اسب‌دوانی را می‌توان به سال ۱۹۰۶، قبل از مشارکت ورزشی آلمان در بازی‌های میان‌دوره‌ای ۱۹۰۶، نسبت داد. در طول المپیک تابستانی ۱۹۱۲ ، شهر برلین توسط کمیته بین‌المللی المپیک (IOC) برای میزبانی المپیک تابستانی ۱۹۱۶ در چهاردهمین کنفرانس IOC که در ۲۷ مه ۱۹۱۲ در استکهلم برگزار شد، تعیین شد. برلین پیش از این برای المپیک تابستانی ۱۹۰۸ پیشنهاد ناموفقی داده بود و در ۲۷ مه
تابستانی ۱۹۰۸ پیشنهاد ناموفقی داده بود و در ۲۷ مه ۱۹۰۹ میزبان دهمین کنفرانس IOC (که در آن میزبان المپیک تابستانی ۱۹۱۲ رأی‌گیری شده بود) بود. برلین در پیشنهاد میزبانی المپیک تابستانی ۱۹۱۶، پیشنهادهای اسکندریه مصر ، آمستردام هلند ، بروکسل بلژیک ، بوداپست مجارستان و کلیولند ایالات متحده را شکست داد. قرار بود ورزشگاه این مسابقات در شارلوتنبورگ ، در جنگل گرونوالد ، در غرب برلین واقع شود. دولت آلمان تصمیم گرفت که در جنگل گرونوالد که در نزدیکی آن قرار دارد، ساختمان‌سازی نکند و ساختمان‌های موجود را نیز بازسازی
نکند و ساختمان‌های موجود را نیز بازسازی نکند. به دلیل این تمایل، آنها اتو مارس، همان معماری که در ابتدا "رنوِرین" (مسیر مسابقه گرونوالد) را ساخته بود، استخدام کردند. ارزیابی کمیته سازماندهی از محل برگزاری مسابقات، آنها را به این نتیجه رساند که منطقه داخل مسیر مسابقه گرونوالد فضای کافی برای ساخت یک محل مناسب را دارد. دسترسی به این استادیوم از طریق یک تونل از زیر مسیر مسابقه فراهم می‌شد. این تونل 65 فوت عرض داشت و دسترسی به انتهای جنوبی استادیوم را فراهم می‌کرد. این تونل یکی از معدود بخش‌های باقی‌مانده از
این تونل یکی از معدود بخش‌های باقی‌مانده از مسیر مسابقه سابق است. استادیوم در داخل مسیر مسابقه به داخل زمین فرو رفته بود تا منظره مسابقات مختل نشود. کار بر روی ورزشگاه، ورزشگاه دویچه ( ) در اوت ۱۹۱۲ آغاز شد. هنگام افتتاح، بیش از ۱۸۵۰۰ تماشاگر را در خود جای داد و ظرفیت صندلی آن ۱۱۵۰۰ نفر بود. مارس تصمیم گرفت ورزشگاه را در زمین دفن کند ("Erdstadion"، به زبان آلمانی). در ۸ ژوئن ۱۹۱۳، ورزشگاه با رها کردن ۱۰۰۰۰ کبوتر افتتاح شد. ۶۰۰۰۰ نفر در آن حضور داشتند. این ورزشگاه دارای یک مسیر دویدن ۶۵۰ فوتی بود که توسط یک
دارای یک مسیر دویدن ۶۵۰ فوتی بود که توسط یک مسیر دوچرخه‌سواری ۷۲۰ یاردی احاطه شده بود. یک استخر شنا ۱۰۸ یاردی در لبه بیرونی مسیر دوچرخه‌سواری قرار داشت. این ورزشگاه همچنین با نام‌های "Grunewaldstadion" و "Berlin Stadium" نیز شناخته می‌شد. این ورزشگاه در ۱۵ مه ۱۹۱۳، پس از یک برنامه ساخت و ساز تنها ۲۰۰ روزه، افتتاح شد. مراسم افتتاحیه ورزشگاه در ۸ ژوئن ۱۹۱۳ برگزار شد. اتو مارس در آوریل همان سال درگذشته بود، بنابراین نتوانست افتتاحیه ورزشگاه را ببیند. یکی از ویژگی‌های منحصر به فرد این مکان، درخت بلوط بزرگی بود
منحصر به فرد این مکان، درخت بلوط بزرگی بود که درست در بیرون لبه شرقی ورزشگاه قرار داشت. این تصمیم با الهام از درخت زیتون مقدسی که بازی‌های المپیک باستانی در المپیا را متبرک می‌کرد، گرفته شد. این درخت بلوط به نام وزیر کشور، «پودبیلسکی-ایچه» نامگذاری شد. این سازماندهی علیرغم شروع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ ادامه یافت، زیرا انتظار نمی‌رفت که جنگ به اندازه کافی طولانی شود تا بازی‌ها را مختل کند. با این حال، در نهایت، بازی‌ها به دلیل جنگ لغو شدند. این ورزشگاه در ۲۶ ژوئیه ۱۹۱۴ تعطیل شد و تا سال ۱۹۱۵ به عنوان
در ۲۶ ژوئیه ۱۹۱۴ تعطیل شد و تا سال ۱۹۱۵ به عنوان بیمارستان نظامی مورد استفاده قرار می‌گرفت. یک سال طول کشید تا دوباره مسابقات ورزشی در این ورزشگاه برگزار شود. 15 مه 1920 «کالج تربیت بدنی آلمان» ( ) (DHfL) توسط دانشگاه فریدریش-ویلهلم برلین تأسیس شد. این مؤسسه ورزشی همچنین به عنوان "مؤسسه تربیت بدنی آلمان" نیز شناخته می‌شد. دانشگاه دو و میدانی آلمان از ورزشگاه دو و میدانی دویچز استادیون استفاده می‌کرد. از تابستان ۱۹۲۱، یک ساختمان دو طبقه دانشگاه در شمال استخر شنای ورزشگاه ساخته شد. در ۲۶ مه ۱۹۲۲، این ساختمان
شنای ورزشگاه ساخته شد. در ۲۶ مه ۱۹۲۲، این ساختمان جدید که شامل یک سالن ورزشی، سالن شمشیربازی و یک سالن غذاخوری و مطالعه بود، افتتاح شد. در سال ۱۹۲۵ تئودور لوالد پیشنهاد داد که این مجموعه «اسپورت‌فوروم» نامگذاری شود. در ۱۶ سپتامبر ۱۹۲۵، هیئت مدیره کمیته تربیت بدنی آلمان (DRA) رسماً استفاده از نام «دویچه اسپورت‌فوروم» ( ) را آغاز کرد. رایش اسپورتفلد (۱۹۳۳–۱۹۴۹). وقتی نازی‌ها در سال ۱۹۳۳ در آلمان به قدرت رسیدند، تصمیم گرفتند از بازی‌های المپیک ۱۹۳۶ برای اهداف تبلیغاتی استفاده کنند. با توجه به این موضوع، هیتلر
استفاده کنند. با توجه به این موضوع، هیتلر برنامه‌هایی برای ساخت یک مجموعه ورزشی بزرگ در گرونوالد به نام "ورزشگاه رایش" با یک ورزشگاه المپیک کاملاً جدید به عنوان محور اصلی آن تهیه کرد. معمار ورنر مارس به همراه برادرش والتر مارس مسئولیت این پروژه را بر عهده داشتند. این بازی‌ها در سال ۱۹۳۱، زمانی که دولت آلمان جمهوری دموکراتیک وایمار بود به برلین واگذار شد و طرح‌های اولیه برای ورزشگاه اسپورت‌فوروم در زمان این دولت تدوین شده بود. قرار بود ساخت و ساز برای گسترش پیشنهادی ورزشگاه اسپورت‌فوروم در اکتبر ۱۹۳۳ آغاز
پیشنهادی ورزشگاه اسپورت‌فوروم در اکتبر ۱۹۳۳ آغاز شود، اما در مارس همان سال نازی‌ها در آلمان به قدرت رسیدند. کمیته تربیت بدنی آلمان منحل شد و سند ورزشگاه اسپورت‌فوروم به دولت نازی منتقل شد. تقریباً در این زمان، این مجموعه به "رایش اسپورت‌فلد" ( ) تغییر نام داد. وقتی ورزشگاه رایش اسپورتفلد تکمیل شد، مساحت آن ۱.۳۲ کیلومتر مربع (۳۲۵ هکتار) بود. این مجموعه را می‌توان به عنوان مجموعه‌ای توصیف کرد که در مقیاس واگنری طراحی شده بود. این مجموعه شامل (از شرق به غرب): المپیااستادیون، مایفیلد (میفیلد، با ظرفیت ۵۰۰۰۰
المپیااستادیون، مایفیلد (میفیلد، با ظرفیت ۵۰۰۰۰ نفر) و آمفی تئاتر دیتریش اکارت (با ظرفیت ۲۵۰۰۰ نفر) بود، علاوه بر این، مکان‌ها، ساختمان‌ها و امکانات مختلفی برای ورزش‌های مختلف (مانند فوتبال ، شنا، سوارکاری و هاکی روی چمن ) در بخش شمالی وجود داشت. المپیک ۱۹۳۶ (۱–۱۶ اوت ۱۹۳۶). المپیک ۱۹۳۶ از ۱ تا ۱۶ اوت برگزار شد. مراسم افتتاحیه با پایان مراسم حمل مشعل المپیک و روشن کردن شعله المپیک در دیگ المپیک به اوج خود رسید. مشعل المپیک سنتی بود که در دو المپیک تابستانی قبلی که در آمستردام و لس‌آنجلس برگزار شد، ریشه
قبلی که در آمستردام و لس‌آنجلس برگزار شد، ریشه داشت و حمل مشعل برای اولین بار در بازی‌های ۱۹۳۶ اتفاق افتاد. کارل دیم ، که خودش نازی نبود، به این ایده فکر کرده بود که مورد تأیید فراوان وزیر تبلیغات، جوزف گوبلز ، قرار گرفت، زیرا معتقد بود که این یک روش تماشایی برای تبلیغ المپیک است. بسیاری از لحظات خاطره‌انگیز المپیک ۱۹۳۶ در ورزشگاه رایش اسپورت‌فلد اتفاق افتاد، مانند چهار مدال دو و میدانی جسی اوونز ، دونده آفریقایی-آمریکایی. ورزشگاه المپیک میزبان مراسم افتتاحیه و اختتامیه، مسابقات دو و میدانی ، پرش با اسب ،
و اختتامیه، مسابقات دو و میدانی ، پرش با اسب ، چهار مسابقه فوتبال ، دو مسابقه هندبال و همچنین نمایش بیسبال بود. این ورزشگاه همچنین محل خط شروع و خط پایان ماراتن بود. ورزشگاه المپیک همچنین میزبان اجراهای متعددی در طول المپیک بود. یکی از این نمایش‌ها «نمایش جشنواره» بود که در تاریخ‌های ۱، ۳، ۷، ۱۸ و ۱۹ اوت اجرا شد. از دیگر اجراهایی که در طول بازی‌ها در ورزشگاه المپیک برگزار شد می‌توان به «موسیقی و رقص ملت‌ها» (۱۰ اوت) و «کنسرت نظامی» (۱۳ اوت) اشاره کرد. پس از المپیک. فینال مسابقات قهرمانی فوتبال آلمان در سال
المپیک. فینال مسابقات قهرمانی فوتبال آلمان در سال ۱۹۳۷ در ۲۰ ژوئن ۱۹۳۷ در ورزشگاه المپیک برگزار شد. تیم فوتبال شالکه ۰۴ ، تیم فوتبال نورنبرگ را با نتیجه ۲-۰ شکست داد. پس از آن، تمام فینال‌های قهرمانی آلمان تا سال ۱۹۴۴ در آنجا برگزار شد، همچنین شش فینال جام حذفی آلمان بین سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۲ در آنجا برگزار شد. در 28 سپتامبر 1937، رایش اسپورتفلد مراسمی را به مناسبت بازدید بنیتو موسولینی از برلین برگزار کرد. در اول ماه مه ۱۹۳۹، هیتلر از جایگاه تماشاگران در ورزشگاه المپیک برای سخنرانی روز کارگر خود استفاده
ورزشگاه المپیک برای سخنرانی روز کارگر خود استفاده کرد، که در آن نظریه خود در مورد « فضای زندگی » را شرح داد. دقیقاً چهار ماه بعد (اول سپتامبر ۱۹۳۹) هیتلر با حمله به لهستان و آغاز جنگ جهانی دوم ، بر اساس این نظریه عمل کرد. پارک المپیک برلین (1949–اکنون). فینال مسابقات قهرمانی فوتبال آلمان غربی، پیش از معرفی بوندس‌لیگا ، شش بار بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۲ در ورزشگاه المپیک برگزار شد. میدان المپیک یک آنتن غول‌پیکر داشت که در سال ۱۹۵۱ ساخته شده بود و سیگنال‌هایی را برای رادیوهای ترانزیستوری در برلین ارسال می‌کرد.