payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که در ژانویه ۱۹۱۸ در روزنامه خود «آچیک سوز» منتشر شد، مطرح کرد. نویسنده مرزهای «تاریخی» آذربایجان را از تفلیس در غرب تا دریای خزر در شرق، با رشته‌کوه‌های قفقاز در شمال و کرمانشاه در جنوب ترسیم کرد. او مسئولیت اقدامات منجر به «تقسیم ملت آذربایجان» را بر دوش طبقه حاکم ایران و توسعه‌طلبان روسیه گذاشت. نویسنده همچنین مدعی شد که «حق طبیعی مسلمانان قفقاز جنوبی است که قلمروی خود را آذربایجان بنامند» و امید داشت که «روزی برادرانشان در جنوب بتوانند به آن‌ها بپیوندند». کمیته محلی باکو حزب دموکرات ایران، نخستین نهاد
کمیته محلی باکو حزب دموکرات ایران، نخستین نهاد بود که به این ادعاهای ارضی‌طلبانه پاسخ داد. این کمیته که از میان جمعیت آذربایجانی ایران در باکو و مناطق هم‌جوار آن جذب شده بود، در سال ۱۹۱۴ توسط محمد خان تربیت تأسیس شده بود. با توجه به سرمقاله منتشرشده توسط حزب مساوات که به عنوان تلاشی از سوی پان‌ترکیست‌ها برای تضعیف تمامیت ارضی و حاکمیت ایران قلمداد می‌شد، آن‌ها با انتشار روزنامه دو زبانه «آذربایجان، جزء لاینفک از ایران» در ۱۰ فوریه ۱۹۱۸ واکنش نشان دادند. هنگامی که حزب مساوات در ماه مه ۱۹۱۸ جمهوری دموکراتیک
که حزب مساوات در ماه مه ۱۹۱۸ جمهوری دموکراتیک آذربایجان را تأسیس کرد، این روزنامه مجبور به تعطیلی شد. تحت جمهوری دموکراتیک آذربایجان (۱۹۱۸–۱۹۲۰). تأسیس جمهوری دموکراتیک آذربایجان، آغاز آذربایجان به عنوان یک دولت و ملت را رقم زد. نخبگان سیاسی و فکری ایران در تهران و تبریز، پایتخت آذربایجان ایران، با وجود اینکه دولت ضعیف ایران در مرحله گذار بود و علیه سلطه خارجی می‌جنگید، سریعاً با به‌کارگیری نام «آذربایجان» مخالفت کردند. رسانه‌های مکتوب در تهران، تبریز و دیگر شهرهای بزرگ ایران از یک سو و رسانه‌های باکو،
دیگر شهرهای بزرگ ایران از یک سو و رسانه‌های باکو، پایتخت جمهوری تازه تأسیس آذربایجان، از سوی دیگر، حدود یک سال استدلال‌های خود را برای تأیید یا رد صحت این نام‌گذاری ارائه کردند. ایرانیان عموماً تصمیم باکو را با شک و تردید می‌نگریستند و بر این باور بودند که ترک‌های جوان عثمانی که آن زمان در باکو فعال بودند، توطئه کرده‌اند تا نام تاریخی استان شمال‌غرب ایران را تصاحب کنند و یک واحد پان‌ترک از آسیای میانه تا اروپا ایجاد نمایند. پان‌ترکیست‌ها توانستند استدلال کنند که جمهوری آذربایجان و «آذربایجان جنوبی» باید در
که جمهوری آذربایجان و «آذربایجان جنوبی» باید در «توران» آینده آن‌ها متحد شوند، با استناد به آذربایجان تاریخی در ایران به عنوان «آذربایجان جنوبی». رئیس حزب دموکرات، محمد خیابانی، عضو محبوب نخبگان سیاسی آذربایجان ایران، نام استان را به «آزادیستان» تغییر داد تا از چنین خطراتی پیشگیری کند. از این رو، عبارت «آذربایجان قفقاز» در اسنادی که برای توزیع بین‌المللی توسط دولت آذربایجان تهیه شده بود، به کار گرفته شد تا نگرانی‌های ایرانیان کاهش یابد. در چندین سمینار در دانشگاه دولتی باکو در نوامبر و دسامبر ۱۹۲۴،
در دانشگاه دولتی باکو در نوامبر و دسامبر ۱۹۲۴، شرق‌شناس برجسته شوروی، واسیلی بارتولد، دربارهٔ هدفی که این نام‌گذاری را توجیه می‌کرد، صحبت کرد: «با این حال، اصطلاح آذربایجان انتخاب شد، زیرا زمانی که جمهوری آذربایجان تأسیس شد، تصور می‌شد که فارس‌ها و این آذربایجان یک واحد را تشکیل خواهند داد، زیرا ترکیب جمعیتی آن‌ها شباهت بسیار زیادی دارد.» تحت اتحاد جماهیر شوروی (۱۹۲۰–۱۹۹۱). چندین افسانه دربارهٔ تاریخ آذربایجان و پیوندهای آن با ایران، در فاصله زمانی میان تسلط بلشویک‌ها بر جمهوری دموکراتیک آذربایجان در سال
بلشویک‌ها بر جمهوری دموکراتیک آذربایجان در سال ۱۹۲۰ و دوره‌ای که میراث آن در دهه ۱۹۸۰ دوباره به‌عنوان مشوقی برای ملی‌گرایان جدید کشور مطرح شد، ایجاد گردید. شکل‌گیری هویت پساشوروی آذربایجان به‌طور قابل توجهی تحت تأثیر این افسانه‌ها قرار گرفته است. یکی از افسانه‌ها این بود که ترک‌ها توسط فارس‌ها مستعمره شده و تحت سلطه قرار گرفته‌اند. به گفتهٔ الدار ممدوف، این «"با واقعیت تاریخی در تضاد است. گروه‌های مختلف ترک‌مغول چندین بار به ایران حمله کردند، میلیون‌ها ایرانی را کشتند و برای چندین قرن بر آن‌ها حکمرانی
ایرانی را کشتند و برای چندین قرن بر آن‌ها حکمرانی کردند. اگر هرگونه استعمار، از جمله تغییر زبانی، انجام شده باشد، توسط ترک‌ها بوده است."» اتحاد جماهیر شوروی بود که ابتدا ایدهٔ «استعمارگری فارس‌ها» را پس از آنکه در سال ۱۹۴۶ مجبور به خارج کردن نیروهای خود از استان آذربایجان ایران شد، به دلیل عدم موفقیت در تأسیس جمهوری مستقل در آنجا، ترویج کرد. افسانهٔ دیگری هم وجود داشت دربارهٔ یک آذربایجان متحد که «"توسط فارس‌های خائن تقسیم شده بود"». با این حال، در منابع تاریخی از آذربایجان جنوبی و شمالی نامی برده نشده
تاریخی از آذربایجان جنوبی و شمالی نامی برده نشده است. وجود دو آذربایجان در هیچ‌یک از نوشته‌های تاریخی یا جغرافیایی در امپراتوری روسیه یا دیگر نقاط اروپا ذکر نشده است. طبق یک نظریهٔ بازنگری‌گرایانهٔ جدیدتر، روسیه و ایران در قرن نوزدهم نقشه کشیدند که آذربایجان را تقسیم کنند. ممدوف در این باره می‌گوید: «"با توجه به اینکه ایران دو جنگ ویرانگر با روسیه داشت (۱۸۰۳–۱۸۱۳ و ۱۸۲۴–۱۸۲۸)، ایدهٔ توطئهٔ روسی-ایرانی علیه آذربایجان کاملاً پوچ است."» این ادعا توسط شاعر ملی‌گرای آذربایجانی، بختیار وهاب‌زاده، نیز در شعر خود
آذربایجانی، بختیار وهاب‌زاده، نیز در شعر خود به نام «"گلستان"» تکرار شده است. امروزه اکثریت ملی‌گرایان آذربایجانی این نظر را دارند. در نتیجه، هویت ملی پساشوروی آذربایجان به‌شدت ضدایرانی و عمدتاً ترک‌محور است. این هویت به شیوه‌های مختلفی ساخته شده است تا ایران را به‌عنوان «دیگری» مقابل خود قرار دهد، نه تنها به‌عنوان یک کشور، بلکه به‌عنوان یک فرهنگ و موجودیت تاریخی. امروزه آذربایجانی بودن به معنای رد هرگونه ارتباط با ایران است. باور اینکه آذربایجانی‌ها قربانی ایرانی‌ها (و ارمنی‌ها) بوده و هستند، از طریق
ایرانی‌ها (و ارمنی‌ها) بوده و هستند، از طریق پروپاگاندا و شست‌وشوی مغزی مدارس، در کودکان نهادینه می‌شود. یک زیرگونه ادبی که با نام «ادبیات اشتیاق» شناخته می‌شود (همان‌طور که دیوید نیسمان توصیف کرده است)، در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ در ادبیات آذربایجانی شوروی پدید آمد و با آذربایجان ایران مرتبط بود. بیشتر آثار ادبی دربارهٔ آذربایجان ایران با احساسات ملی‌گرایانه‌ای مشخص می‌شدند که «تقسیم» کشور در امتداد رودخانه ارس را محکوم کرده و به مواردی مانند «استثمار اقتصادی و فرهنگی آذربایجانی‌های ایران» اعتراض می‌کردند.
و فرهنگی آذربایجانی‌های ایران» اعتراض می‌کردند. دوره‌های ادبیات و تاریخ در آذربایجان این مضامین را دربر گرفته‌اند. احساس ضدایرانی به‌شدت بیان شده، یکی از پیامدهای مهم این ژانر ادبی بود. رهبری شوروی این احساس ضدایرانی را تحمل می‌کرد و حتی از آن حمایت می‌کرد. تحت نظر ابوالفضل ایلچی‌بیگ. حزب سیاسی معروف به جبهه مردمی آذربایجان (مخفف APF) توسعهٔ هویت ملی ترک‌محور و ضدایرانی را تسریع کرد. علاوه بر تلاش برای برقراری روابط عمیق‌تر با ترکیه و دیگر اقوام ترک در ایران و آسیای مرکزی، APF هویت ترک آذربایجان را ترویج
و آسیای مرکزی، APF هویت ترک آذربایجان را ترویج می‌کرد. در تلاش برای شکل‌دهی مجدد آذربایجان به شباهت ترکیه، این حزب فراتر از ترک‌بودن رفت و سعی کرد بنیان‌گذار جمهوری ترکیه، مصطفی کمال آتاترک، را تقلید کند. بدین ترتیب، ترک‌بودن قدیمی جای خود را به ترک‌بودن به سبک ترکیه‌ای داد. ترک‌بودن دیگر کافی نبود؛ مهم بود که مانند مردم ترکیه، ترک واقعی شد. گرایش ضدایرانی به‌طور نزدیکی با ترک‌گرایی APF مرتبط بود. رهبر آن، ابوالفضل ایلچی‌بیگ، همانند محمد امین رسول‌زاده، نگاه عمیقاً منفی به ایران داشت. او و دیگر ملی‌گرایان
عمیقاً منفی به ایران داشت. او و دیگر ملی‌گرایان وسواس خاصی نسبت به «"اتحاد مجدد آذربایجان شمالی و جنوبی (ایرانی)"» پیدا کردند. ایلچی‌بیگ وعده داد که «"به محض آزادی قره‌باغ، تبریز دنبال خواهد شد."» این روند ملی‌گرایی ترکیه‌ای نیز همانند سال ۱۹۱۸ توسط نیروهای خارجی تقویت شد. این جنبش ترک‌گرایانه از سوی کشورهای غربی، به‌ویژه ایالات متحده، حمایت می‌شد. از دید آن‌ها، ملی‌گرایی ترکیه‌ای مانع از گسترش ایدئولوژی اسلامی بود که ایران ممکن بود به جمهوری تازه تأسیس آذربایجان منتقل کند. تحت حکومت علی‌اف‌ها. این شور و
منتقل کند. تحت حکومت علی‌اف‌ها. این شور و اشتیاق پان‌ترکیستی کمی کاهش یافت پس از اینکه حیدر علی اف در ژوئن ۱۹۹۳ به قدرت بازگشت و ایلچی‌بیگ از ریاست‌جمهوری کناره‌گیری کرد. علی‌اف متوجه شد که اقدامات شدید ترک‌سازی در آذربایجان ممکن است اقلیت‌های غیرترک‌تبار کشور (از جمله گروه‌هایی مانند تالش‌ها و لزگی‌ها) و همچنین سخنوران روسی تحصیل‌کرده، بعضی از آن‌ها آذربایجانی‌های قومی، را ناراضی کند. او همچنین از میزان خشم روسیه و ایران نسبت به این اقدامات آگاه بود. با این حال، کاهش گفتمان پان‌ترکیستی به معنای تضعیف
این حال، کاهش گفتمان پان‌ترکیستی به معنای تضعیف ترک‌گرایی نبود، که همچنان یکی از ستون‌های هویت ملی پسا-سویتی آذربایجان و یکی از تلاش‌های اصلی این کشور برای ساخت ملت به‌شمار می‌رود. ایده «اتحاد» آذربایجان «شمالی» و «جنوبی» و سکولاریسم آتاترکی از دیگر اصول فلسفه جبهه مردمی آذربایجان هستند که تحت حکومت علی‌اف‌ها همچنان ادامه دارند، هرچند به درجات متفاوت. همزمان، آذربایجان تلاش‌های گسترده‌ای برای حذف هر گونه ردپای تأثیر فرهنگی ایران انجام می‌دهد. این شامل برداشتن کاشی‌های نوشته‌شده به فارسی از آرامگاه نظامی،
کاشی‌های نوشته‌شده به فارسی از آرامگاه نظامی، ممنوع کردن انتشار آثار شاعران آذربایجانی به زبان اصلی فارسی، و حذف کتیبه‌های اضافی فارسی از سازه‌های تاریخی است. به گفته ممدوف: «"به‌طور طنزآمیز، در خلق تاریخ و فرهنگ برای آذربایجان، رهبران آن میراث تاریخی و فرهنگی ایران را مصادره کرده‌اند، در حالی که آن را با هویتی ترک‌تبار معرفی می‌کنند."» شورشی ایرانی، بابک خرمدین، که فرقه‌ای تأسیس کرده و با اعراب جنگیده بود، توسط آذربایجان «ترک» معرفی شده است. زرتشت، پیامبر ایرانی، نیز ادعا شده که «ترک» بوده است. همچنین
ایرانی، نیز ادعا شده که «ترک» بوده است. همچنین گفته می‌شود که نوروز، سال نو ایرانی، ریشه‌های ترک دارد. نمونه‌های دیگری از مصادره تاریخ ایران شامل ادعاهایی است که بازی چوگان و ساز تار تنها توسط آذربایجان اختراع شده‌اند. فراتر از نخبگان سیاسی و احزاب حاکم، برخی از روشنفکران و دانشگاهیان آذربایجانی به‌طور فعال در حفظ مولفهٔ قومی به‌عنوان جزئی مهم در رابطهٔ ایران و آذربایجان مشارکت داشته‌اند. از جملهٔ آن‌ها نصیب نصیبی است، استاد دانشگاه و عضو پارلمان آذربایجان که به دلیل حمایت قوی از «آذربایجان متحد» شناخته
که به دلیل حمایت قوی از «آذربایجان متحد» شناخته می‌شود. از دوران ریاست‌جمهوری ایلچی‌بیگ، نصیبی احتمالاً به دلیل دیدگاه‌های افراطی‌اش، سفیر ایران بوده است. ممکن است تهران از موضع آشکارا ضدایرانی او ناخشنود بوده باشد، زیرا حرفهٔ او به‌عنوان سفیر در سال ۱۹۹۴ ناگهان پایان یافت. در طول اقامت خود در تهران، او حتی تلاش کرده بود سازمان‌های قومی را میان دانشجویان آذربایجانی ایرانی ایجاد کند. در حالی که الهام علی‌اف تلاش کرده است ادعاهایی مبنی بر اتخاذ مواضع قوم‌گرایانهٔ ضدایرانی توسط دولتش را رد کند، دولت ایران و
ضدایرانی توسط دولتش را رد کند، دولت ایران و گروه‌هایی مانند محافل ملی‌گرای ایرانی، به‌ویژه آذربایجانی‌های ایرانی، نسبت به نیت‌های دولت آذربایجان دچار تردید هستند؛ چرا که اقدامات عناصر تجزیه‌طلب مانند "کنگرهٔ جهانی آذربایجانی‌ها" یا "جنبش بیداری ملی آذربایجان جنوبی" ادامه دارد و این گروه‌ها از سوی مقامات آذربایجانی، چه دولتی و چه غیردولتی، حمایت می‌شوند.[۲۶] پرویز ورجاوند، استاد دانشگاه و دبیرکل حزب جبهه ملی در ایران، در دوران ریاست‌جمهوری محمد خاتمی (۱۹۹۷–۲۰۰۵) نامهٔ سرگشاده‌ای به وی نوشت و او را از
نامهٔ سرگشاده‌ای به وی نوشت و او را از اقدامات ضدایرانی پیروان ایلچی‌بیگ و همچنین دیگر سازمان‌ها و رسانه‌های پان‌ترکیست آگاه کرد و خواستار اتخاذ اقدامات مناسب برای مقابله با آن‌ها شد.
منصوره قدیری جاوید (۱۳۵۱ – ۱۹ آبان ۱۴۰۳) خبرنگار و پژوهشگر بخش پژوهش‌های خبرگزاری ایرنا، خبرگزاری دولتی ایران، بود که در تاریخ ۱۹ آبان ۱۴۰۳ در تهران به‌دست همسرش به قتل رسید. فعالیت‌ها. اطلاعات در دسترس از زندگی شخصی و حرفه‌ای منصوره قدیری جاوید محدود است، اما وی در بخش پژوهش‌های خبرگزاری ایرنا فعالیت می‌کرد و در عرصهٔ رسانه‌ای به‌عنوان خبرنگار شناخته می‌شد. قتل و تحقیقات پلیس. در صبح روز ۱۹ آبان‌ماه ۱۴۰۳، گزارش یک قتل در شمال تهران به مرکز فوریت‌های پلیسی ۱۱۰ رسید. پلیس به محض ورود به محل با جسد وی که بر
۱۱۰ رسید. پلیس به محض ورود به محل با جسد وی که بر اثر ضربات چاقو و دمبل جان باخته بود، مواجه شد. تحقیقات اولیه حاکی از آن بود که قتل توسط همسر وی، که وکیل دادگستری بوده، صورت گرفته است. اقرار متهم: همسر مقتول در اعترافات اولیه خود به پلیس اظهار داشت که اختلافات خانوادگی میان آن‌ها از مدتی پیش شدت گرفته و درگیری منجر به قتل همسرش شده است. او اذعان کرد که ابتدا قصد داشته فرزندشان را نیز به قتل برساند و سپس خودکشی کند، اما در نهایت از این تصمیم منصرف شده و خود به پلیس گزارش داده است. جزئیات حادثه. طبق گزارش
به پلیس گزارش داده است. جزئیات حادثه. طبق گزارش محمد شهریاری، سرپرست دادسرای امور جنایی تهران، قاتل از ساعات ابتدایی روز درگیری‌هایی با همسرش داشته و سرانجام در جریان مشاجره، وی را با چهار ضربه چاقو و دو ضربه دمبل به قتل رسانده است. تحقیقات نشان می‌دهد که فرزند ۱۵ سالهٔ این خانواده نیز در زمان وقوع حادثه در خانه حضور داشته است. قاتل سعی داشته فرزند خود را نیز با استفاده از قرص‌های خواب‌آور به قتل برساند، اما در این اقدام ناموفق بوده است. شهادت همسایه‌ها. همسایه‌های این خانواده در شهادت خود اعلام کرده‌اند
این خانواده در شهادت خود اعلام کرده‌اند که صبح روز حادثه، صدای درگیری شدیدی از منزل این زوج به گوش رسیده است و بعد از مدتی این صداها قطع شده است. بر‌اساس تحقیقات، قاتل تلاش داشته جسد همسرش را شبانه از خانه خارج کند، اما برادر او در ادامه روز به خانه مراجعه کرده و پس از مشاهده صحنه، موضوع را به پلیس گزارش داده است. واکنش‌ها. این حادثهٔ تراژیک موجی از واکنش‌های رسانه‌ای و عمومی را در پی داشته و با توجه به شرایط آن، بازتاب گسترده‌ای در خبرگزاری‌های داخلی داشت. جسد مقتول به پزشکی قانونی منتقل شد و قاتل برای
جسد مقتول به پزشکی قانونی منتقل شد و قاتل برای تحقیقات بیشتر در اختیار کارآگاهان اداره دهم پلیس آگاهی قرار گرفت. واکنش وکلا و مددکاران اجتماعی
در آمار، ماندهٔ (باقی‌ماندهٔ) استودنت شده، یک کمیت بدون بعد است که از تقسیم یک مانده به برآورد انحراف معیارش به دست می‌آید. از آن‌جایی که هر دو این مقادیر هم‌واحداند، این کمیت بی‌بُعد است. این کمیت یک فرم از آمارهٔ تی‌استودنت با براورد خطا بین نقاط است. پیاده‌سازی‌های نرم‌افزاری. برنامه‌ها و بسته‌های آماری مختلفی، همچون R یا پایتون و... شامل پیاده‌سازی مانده‌های استودنت‌شده‌اند.
ان‌جی‌سی ۶۳۸۳ () یک خوشه باز از ستارگان در صورت فلکی کژدم است. این خوشه در سال ۱۸۴۷ توسط اخترشناسی انگلیسی جان هرشل کشف شد. در کاتالوگ عمومی جدید نیز به عنوان NGC 6374 شناسایی شد که به احتمال زیاد به دلیل یک خطای اداری بود. این یک خوشه بزرگ از ستاره‌های پراکنده است که قطر زاویه‌ای ۲۰ دقیقه دارد. درخشان‌ترین جزء، سیستم ستاره‌زایی ستاره گونه او (O) با نام HD 159176 (HR 4962) است. در برابر تابش خیره کننده این ستاره قدر ششم، تعداد انگشت شماری از اعضای کم نورتر با یک جفت دوربین دوچشمی بزرگ قابل مشاهده است. خوشه
یک جفت دوربین دوچشمی بزرگ قابل مشاهده است. خوشه "ان‌جی‌سی ۶۳۸۳" در فاصلهٔ تقریبی ۳۵۴۰ سال نوری (۱۰۸۶ پارسک) از خورشید قرار دارد. بخشی از بازوی کارینا-کمان کهکشان راه شیری در ناحیه ستاره‌زایی به نام Sh 2-012، و در مقابل یک ابر جذب غبار قرار دارد.
مناطق غربی () (西域)، نام تاریخی مشخص شده در تاریخ چین باستان بین قرن سوم پیش از میلاد تا قرن هشتم پس از میلاد بود که به مناطق غرب گذرگاه یومن، اغلب حوضه تاریم در حال حاضر اشاره داشت. جنوب سین کیانگ (همچنین با نام آلتی‌شهر نیز شناخته می‌شود) و آسیای مرکزی (مخصوصاً شرقی‌ترین بخش در اطراف دره فرغانه)، اگرچه گاهی به‌طور کلی برای اشاره به مناطق دیگر در غرب چین نیز استفاده می‌شد، مانند پارت (که از نظر فنی متعلق به غرب آسیا و تیانژو (مانند رمان سفر به غرب یا سیر باختر) که به شبه‌قاره هند در جنوب آسیا اشاره دارد.
کوماراجیوا (؛ چینی سنتی: ، چینی ساده‌شده: ، پین‌یین: ، وید جایلز: ؛ ۳۴۴ – ۴۱۳ میلادی (سن ۶۸–۶۹)) مترجم، مبلغ و نویسنده اهل دودمان جین شرقی بود. کوماراجیوا به عنوان یکی از بزرگ‌ترین مترجمان بودیسم چینی شناخته می‌شود. به گفته لو چنگ، رجمه‌های کمارجیو از نظر تکنیک ترجمه یا درجه وفاداری بی‌نظیر هستند.
مادهیاماکا آسیای شرقی () سنت بودایی در شرق آسیا است که نشان دهنده مادهیاماکای هندی ("Chung-kuan") در بوداگرایی چینی است.
امپراتور شیائوون (؛ ۱۳ اکتبر ۴۶۷ – آوریل ۲۶, ۴۹۹ (سن ۳۱)) فرمانروای مطلق اهل وی شمالی بود.
دودمان لیانگ ()، در فهرست دودمان‌های چین، سومین سلسله از چهار دودمان‌های شمالی و جنوبی در دوره دودمان‌های شمالی و جنوبی بود. قبل از آن سلسله چی جنوبی و بعد از آن سلسله چن. ایالت لیانگ غربی وجود داشت تا اینکه در سال ۵۸۷ توسط دودمان سوئی فتح شد.
امپراتور وو لیانگ (؛ 464 – ) فیلسوف، شاعر، و فرمانروا اهل دودمان لیانگ بود.
جین سابق ()، در تاریخ‌نگاری، یک ایالت در فهرست دودمان‌های تاریخ چین بود که توسط طایفه فو (Pu) از مردمان دی در دوره شانزده پادشاهی اداره می‌شد.
مارانانتا (؛ زادهٔ ) در اواخر قرن چهارم یک مبلغ مذهبی بود. یک راهب و مبلغ مذهبی بودایی هندی (تاریخ بودیسم در هند) بود که در قرن چهارم بودیسم را به پادشاهی بکجه (کره (کشور)) آورد.
هونزون ، گاهی به عنوان گوهونزون (ご本尊 یا 御本尊) شناخته می‌شود، تصویر اصلی یا خدای اصلی در بوداگرایی ژاپنی است. تصویر از بودا (بوداساتوا)، بوداسف، یا ماندالا است که در یک معبد یا یک بوتسودان قرار دارد. قبل از ورود بودیسم به ژاپن در قرن ششم، هیچ مدرکی از وجود هونزون در پرستش شینتو وجود نداشت. در واقع، استفاده از آن یک تأثیر فرهنگی از بودیسم بود.
فوسو ریاکوکی ، «تاریخ مختصر فوسانگ» نوشته هونن، یک متن تاریخی ژاپنی است که در پایان قرن دوازدهم گردآوری شده است. به آن Fusō-ki (扶桑記) یا Fusō-shū (扶桑集) نیز می‌گویند.
عبدالمجید عبدالله (؛ زادهٔ ) خواننده، موسیقی‌دان، آهنگساز و بازیگر اهل عربستان سعودی است. وی از سال ۱۹۸۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی یکی از مشهورترین خوانندگان موسیقی پاپ عربی در خاورمیانه است. وی کارش را با خوانندگی در یک شبکهٔ رادیویی در جده آغاز کرد و از آن زمان تا به امروز آلبوم‌ها و تک‌آهنگ‌های زیادی منتشر کرده است. او به‌طور منظم در بسیاری از جشنواره‌های موسیقی محلی و بین‌المللی برنامه اجرا می‌کند. در سال ۲۰۱۹ ستاره‌ای به افتخار او در «پیاده‌روی مشاهیر دبی» اهدا شد.
ماریا پالما پتروئولو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. نخستین نقش‌آفرینی او در فیلم "مردان و زنان، عشق و دروغ" به کارگردانی الئونورا جورجی بود. بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶، او در تولیدات مختلف تلویزیونی شرکت داشت، از جمله سریال «"تیم"» که از شبکه رای ۳ پخش می‌شد، و «"حق دفاع"» از شبکه رای ۲ همچنین سریال «"مردم دریا"» از شبکه رای ۱ به کارگردانی ویتوریو د سیستی و آلفردو پی‌رتی، «"غرور"» که در آن نقش گابریلا اوبروفاری را ایفا می‌کرد، و «"بهم بگو"» به کارگردانی تیزیانا آریستارکو و ریکاردو دونا، که در آن نقش
تیزیانا آریستارکو و ریکاردو دونا، که در آن نقش فرانچسکا فورتینی را بازی کرد؛ نقشی که باعث شهرت او شد. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "داک وست" اشاره نمود.
لیلیانا د کورتیس (؛ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۳ تا ۲۰۰۲ میلادی فعالیت می‌کرد. وی دختر هنرمند ایتالیایی توتو بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "اورینت اکسپرس" اشاره نمود.
آرمنیا بالدوچی (؛ – ) بازیگر، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان فیلم اهل ایتالیا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "جووانی فالکونه"، "با هم؟"، "ساکو و وانزتی" و "یک روز در دادگاه" اشاره کرد.
ایدئالیسم عینی نظریه‌ای فلسفی است که ماهیت مثالی و معنوی جهان را تأیید می‌کند و ایده‌ای که جهان از آن ساخته شده را به شکل عینی و عقلانی در واقعیت تصور می‌کند تا محتوای ذهنی ذهن یا بازنمایی ذهنی.
حسن معمار قمی (زنده در دوران میانی عصر قاجار)، مناره‌ها و ایوان آئینه حرم مطهر حضرت معصومه (س) را ساخته است. پل علیخانی که در عصر قاجار (زمان حکومت علیخان ریش بلند در قم در عصر ناصری) به خاطر سیل خراب شد (قبل از ۱۳۰۴ هجری قمری)، همین استاد حسن معمار کار بازسازی اش را انجام داد. تیمچه بزرگ بازار قم، که امروزه از عناصر شاخص معماری سنتی قم به‌شمار می‌رود، کار اوست (احتمالا حوالی ۱۳۰۱ هجری قمری). در گوشه جنوب غربی صحن اتابکی (صحن ایوان آئینه) در حرم حضرت معصومه (س) به خاک سپرده شد. فرزندان. مرحوم لرزاده سازنده
(س) به خاک سپرده شد. فرزندان. مرحوم لرزاده سازنده مسجد اعظم، از دو تن از فرزندان استاد حسن معمار یاد کرده است: یکی استاد محمود قمی که چهار مقرنس زیر گنبد کاخ مرمر و سردر بیماستان نجمیه و زیرگنبد مسجد سپهسالار از آثار اوست و دیگری استاد اسماعیل قمی که گلدسته‌های حضرت عبدالعظیم و هشتی ورودی مسجد سپسالار از یادگاری‌های وی است. خصوصیات فردی. استاد حسن معمار بیش از هشتاد سال عمر کرد و دربارهٔ خلق‌وخوی او گفته‌اند که مردی بود تا حدی شوخ و بذله‌گوی و بی‌نهایت فروتن و متواضع و بدون ادعا و تکبر؛ مخصوصاً در کارهای
و متواضع و بدون ادعا و تکبر؛ مخصوصاً در کارهای خود هیچ‌وقت توقع مزد سنگین نمی‌کرد و حب مال نداشت و فقط به کار و هنر خود عشق می‌ورزید و به‌تمامِ معنی یک هنرمند واقعی بود.
خوشه‌واران ، دومین زیرتیره بزرگ علف‌ها با بیش از ۳۵۰۰ گونه است که عمدتاً در مناطق گرم و مدارگان پراکنده شده است. این شامل برخی از محصولات کشاورزی مهم، از جمله نیشکر، ذرت، ذرت خوشه‌ای، و چمن‌ترکه است. فتوسنتز سی۴ () به‌طور مستقل چندین بار در زیرتیره، که احتمالاً یک اجداد سی۳ () داشتند، فرگشت یافته است.[2] شرح. لگول دارای حاشیه‌ای از کرک است. گل‌آذین حول یک محور مشترک منشعب می‌شود. سنبلچه‌ها همه شبیه به دو گلچه دوجنسی هستند که در زیر گلوم ها (پاکت های بیرونی گل) به هم وصل شده‌اند. گلوم پایین‌تر از سنبلچه
گل) به هم وصل شده‌اند. گلوم پایین‌تر از سنبلچه کوتاه‌تر است. سیستماتیک و آرایه‌بندی. در دسته علف‌های ()، خوشه‌واران خواهر و برادر خانواده‌ای هستند که از چهار زیرخانواده ، ، و تشکیل شده‌اند.[2] یک طبقه‌بندی تبارزایی مدرن، خوشه‌واران را به دوازده تبار مربوط به کلادهای تک‌تبار تقسیم می‌کند. دو جنس و بی‌جا هستند (طبقه‌بندی نامشخص) اما احتمالاً متعلق به تبار هستند.[1] سه قبیله بزرگ، ، و ، همراه با کوچک، هسته اصلی زیرخانواده را تشکیل می دهند. قبلاً در Arundinoideae قرار داشتند و اصل و نسب پایه، "Centothecoid
قرار داشتند و اصل و نسب پایه، "Centothecoid clade" با هفت تبار، قبلا به‌عنوان زیرخانواده جداگانه Centothecoideae دیده می شد.[1] تبارزایی بر اساس تجزیه و تحلیل دی‌ان‌ای کلروپلاست، نشان‌دهنده روابط تبارها در زیرتیره (خطچین نشان‌دهنده موقعیت‌های نامشخص است؛ کلادهای سی۴ پرچم‌گذاری شده‌اند):[1][2][4][5] منابع. ۱. Soreng, Robert J.; Peterson, Paul M.; Romschenko, Konstantin; Davidse, Gerrit; Zuloaga, Fernando O.; Judziewicz, Emmet J.; Filgueiras, Tarciso S.; Davis, Jerrold I.; Morrone, Osvaldo (2015). "A
Davis, Jerrold I.; Morrone, Osvaldo (2015). "A worldwide phylogenetic classification of the Poaceae (Gramineae)". Journal of Systematics and Evolution. 53 (2): 117–137. doi:10.1111/jse.12150. hdl:11336/25248. ISSN 1674-4918. S2CID 84052108. Open access icon ۲. Grass Phylogeny Working Group II (2012). "New grass phylogeny resolves deep evolutionary relationships and discovers C4 origins". New Phytologist. 193 (2): 304–312. doi:10.1111/j.1469-8137.2011.03972.x. hdl:2262/73271. ISSN 0028-646X. PMID 22115274.
hdl:2262/73271. ISSN 0028-646X. PMID 22115274. Open access icon ۳. Koekemoer, Marinda (2014). Guide to plant families of southern Africa. H. M. Steyn, S. P. Bester (2nd ed.). Pretoria. ISBN 978-1-919976-92-1. OCLC 890117816. ۴. Morrone, Osvaldo; Aagesen, Lone; Scataglini, Maria A.; Salariato, Diego L.; Denham, Silvia S.; Chemisquy, Maria A.; Sede, Silvana M.; Giussani, Liliana M.; Kellogg, Elizabeth A.; Zuloaga, Fernando O. (2012). "Phylogeny of the Paniceae (Poaceae: Panicoideae): integrating plastid DNA
(Poaceae: Panicoideae): integrating plastid DNA sequences and morphology into a new classification". Cladistics. 28 (4): 333–356. doi:10.1111/j.1096-0031.2011.00384.x. ISSN 0748-3007. PMID 34836451. S2CID 86258463. ۵. Besnard, G.; Christin, P.-A.; Male, P.-J. G.; Coissac, E.; Ralimanana, H.; Vorontsova, M. S. (2013). "Phylogenomics and taxonomy of Lecomtelleae (Poaceae), an isolated panicoid lineage from Madagascar". Annals of Botany. 112 (6): 1057–1066. doi:10.1093/aob/mct174. ISSN 0305-7364. PMC 3783238.
ISSN 0305-7364. PMC 3783238. PMID 23985988. Open access icon
تنیکی () یک محوطهٔ زمین‌شناسی و باستانی در پارک ملی ایسالو واقع در استان ایهورومبه در جنوب ماداگاسکار است. این مرکز کوهستانی در انزوای نسبی، بیش از ۲۰۰ کیلومتر (۱۲۰ مایل) از نزدیکترین ساحل واقع شده است. این محوطه به دلیل معماری منحصربه‌فرد خود که در صخره‌ها تراشیده شده است، قابل توجه است، که آن را بر خلاف سایر موارد موجود در ماداگاسکار و سواحل گسترده‌تر شرق آفریقا منحصر به فرد کرده است. این مجموعه مرموز نزدیک به ۸ کیلومتر مربع (۳٫۱ مایل مربع) مساحت دارد و شامل دیوارهای سنگی دقیق، معادن سنگ، تراس‌ها،
و شامل دیوارهای سنگی دقیق، معادن سنگ، تراس‌ها، طاقچه‌ها، تخته سنگ‌های تراش خورده و حوضچه‌های سنگی است. قدمت رادیوکربنی زغال چوب که در سازه‌های دست‌ساز تازه کشف‌شده در این مکان یافت شد، قدمت آن‌ها را به قرن‌های ۱۰ تا ۱۲ میلادی می‌رساند. تکه‌های سفال چینی و آسیای جنوب شرقی که در تنیکی یافت شده‌اند، مربوط به قرن‌های ۱۱ تا ۱۴ میلادی است. مطالعه‌ای در سال ۲۰۲۴ روی طاقچه‌های صخره‌ای در تنیکی، نزدیک‌ترین شباهت‌های معماری آن‌ها را به عنوان طاقچه‌های زرتشتی هزاره اول در ایران، به‌ویژه در منطقه فارس شناسایی کرد و
اول در ایران، به‌ویژه در منطقه فارس شناسایی کرد و نشان داد که این مکان احتمالاً گورستانی بوده که توسط ساکنان زرتشتی ساخته شده است. موقعیت. محوطهٔ تنیکی فقط با پیاده‌روی در زمین‌های شیب دار و ناهموار قابل دسترسی است. سفری که محققان به آنجا داشتند، ۸ ساعت از نزدیکترین روستا در سال ۲۰۲۴ طول کشید. تنیکی در انزوای نسبی، بیش از ۲۰۰ کیلومتر (۱۲۰ مایل) از نزدیکترین ساحل واقع شده است. این محوطهٔ باستانی دارای «غارهای خوشه‌ای است که ورودی‌های آن تا حدی با دیوارهایی از سنگ‌های تراش خورده، مناطق مسطح با سنگ‌های پایه،
سنگ‌های تراش خورده، مناطق مسطح با سنگ‌های پایه، حفاری‌های مصنوعی توخالی در پایه صخره‌ها، بلوک‌های سنگ‌تراشی شده و غیره بسته شده است». رودخانه ساهونافو از میان این مجموعه می‌گذرد. خوک بیشه و لمور در این منطقه فراوان است و رودخانه حاوی تعداد زیادی مارماهی است. خاستگاه معماری. معماری صخره‌ای در تنیکی شبیه هیچ مکان دیگری در ماداگاسکار یا سواحل گسترده‌تر شرق آفریقا نیست. موقعیت عمیق این محوطه در داخل سرزمین، سازندگان آن را به خصوص معمایی می‌کند، اگرچه وجود سرامیک‌های متعلق به چین و آسیای جنوب شرقی نشان دهنده