payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دلار افزایش یافت، فعالیت کرد. این گروه زمانی مورد توجه عموم قرار گرفت که اطلاعات درز کرده از وزارت امور خارجه نشان داد که این برنامه به برینگ پوینت، یک شرکت خصوصی متخصص در مدیریت محتاطانه که تجربه قبلی آن شامل نظارت بر توسعه اقتصادی "نوظهور" در کشورهای اتحاد جماهیر شوروی سابق و خصوصی‌سازی معادن طلا در قزاقستان بود، واگذار شده است، نه اینکه توسط کارمندان حرفه‌ای وزارت امور خارجه اداره شود یا از طریق یک فرآیند مناقصه منعقد شود. نخستین کارکنان BearingPoint ISOG همچنین برای اداره گروه سیاست و عملیات عراق
ISOG همچنین برای اداره گروه سیاست و عملیات عراق بحث‌برانگیز استخدام شده بودند. منتقدان این مانور برون‌سپاری، آن را تلاشی برای دور زدن کانال‌های دیپلماتیک معمول و دستورالعمل‌ها و قوانین شفافیت فدرال عنوان کردند. این گروه ۵ "رکن" داشت: این گروه فروش تجهیزات نظامی به همسایگان ایران و سوریه را ترتیب می‌داد و در غیر این صورت از بودجه‌های اختیاری و مخفی با مبالغ نامشخص برای «ترویج دموکراسی» در خاورمیانه استفاده می‌کرد. ISOG به ارتش‌های عربستان سعودی، امارات متحده عربی و بحرین و همچنین به مخالفان سیاسی در ایران
عربی و بحرین و همچنین به مخالفان سیاسی در ایران کمک کرده است. این گروه پس از کمی بیش از یک سال، زمانی که ماموریتش بحث‌برانگیز شد و با ابتکارات وزیر امور خارجه کاندولیزا رایس برای همکاری با ایران و سوریه برای ایجاد ثبات در عراق در تضاد قرار گرفت، منحل شد. در این زمان، ای‌بی‌سی نیوز گزارش داد که رئیس جمهور بوش با «دستور ریاست جمهوری غیرکشنده» که تبلیغات، اطلاعات نادرست و دستکاری ارز ایران و معاملات بانکی بین‌المللی را مجاز می‌دانست، به سازمان سیا اجازه «مخفیانه» تأیید ریاست جمهوری برای انجام عملیات «سیاه»
تأیید ریاست جمهوری برای انجام عملیات «سیاه» برای بی‌ثبات کردن دولت ایران را داد. در ۲۹ مه ۲۰۰۷، معاون وزیر امور خارجه آر. نیکلاس برنز در نامه‌ای به کمیته روابط خارجی سنا گزارش داد که «گروه ویژه اقدام مالی در مارس ۲۰۰۶ تأسیس شد و در مارس ۲۰۰۷ به نفع یک فرآیند استانداردتر منحل شد». انحلال این گروه در آن زمان در گزارش‌های رسانه‌ها به عنوان نشانه‌ای از این تفسیر شد که «تندروها» در دولت بوش نفوذ خود را در قبال ایران از دست داده‌اند، چرا که کاندولیزا رایس، وزیر امور خارجه، کشور را از برنامه‌ریزی سیاسی نظامی دور
خارجه، کشور را از برنامه‌ریزی سیاسی نظامی دور کرده و به سمت دیپلماسی سوق داده بود.
خیابان مگدالنه خیابانی در شمال مرکز کمبریج در انگلستان است. این جاده بین خیابان کسل، کنار کسل هیل، در محل اتصال با خیابان نورث‌همپتون و خیابان چسترتون، سپس جاده چسترتون (A1303)، به سمت شمال غربی و خیابان بریج در محل اتصال با خیابان تامپسون به سمت جنوب شرقی امتداد دارد. پل مگدالنه. پل چدنی فعلی مگدالنه یا «پل بزرگ» مربوط به سال ۱۸۲۳ میلادی است و توسط معمار اهل نورویچ، آرتور براون، طراحی شده است. این پل، یک دهانه چدنی است که با نرده‌های آهنی تزئین شده و به پایه‌های سنگی ختم می‌شود. این پل در سال ۱۹۶۹ میلادی
سنگی ختم می‌شود. این پل در سال ۱۹۶۹ میلادی به عنوان یک بنای درجه دو ثبت شد. در سال ۱۹۸۲ میلادی تعمیر و تقویت شد. از زمان آنگلوساکسون‌ها، مجموعه‌ای از پل‌های چوبی در این مکان وجود داشته است تا اینکه جیمز اسکس اولین پل سنگ نما را در سال ۱۷۵۴ میلادی ساخت.
فرماندهی خلیج فارس () یک فرماندهی خدمات نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا بود که در دسامبر ۱۹۴۳ برای تسهیل تأمین لایحه وام و اجاره تجهیزات جنگی ایالات متحده به اتحاد جماهیر شوروی، از طریق "دالان ایرانی" تأسیس شد. تاریخچه. این فرماندهی در سپتامبر ۱۹۴۱، زمانی که هیئت نظامی ایران ایالات متحده، به رهبری سرهنگ ریموند ویلر (سپاه مهندسان ارتش ایالات متحده) تأسیس شد، آغاز شد. در همان زمان، ناحیه ایرانی لشکر آتلانتیک شمالی برای ارائه پشتیبانی ساختمانی تأسیس شد. در اوت ۱۹۴۲، این مأموریت به عنوان فرماندهی خدمات خلیج
۱۹۴۲، این مأموریت به عنوان فرماندهی خدمات خلیج فارس تغییر نام داد و در دسامبر ۱۹۴۳ به فرماندهی خلیج فارس تبدیل شد. متعاقباً تحت فرماندهی یک سلسله از ژنرال‌های مهندس قرار گرفت. پس از نظامی‌سازی کامل ساخت و ساز توسط وزارت جنگ، منطقه ایران در ماه مه ۱۹۴۳ دیگر وجود نداشت. سه منطقه که مستقیماً تابع فرماندهی منطقه بودند، در نهایت جایگزین آن شدند. در نهایت هزاران پرسنل نیز در عراق کار می‌کردند. ایران قبلاً توسط نیروهای بریتانیایی و روسی اشغال شده بود که از مخزن نفتی محافظت می‌کردند و ایرانیان طرفدار آلمان را زیر
محافظت می‌کردند و ایرانیان طرفدار آلمان را زیر نظر داشتند. آدولف هیتلر معتقد بود که نیروهای نظامی آلمان در نهایت می‌توانند میدان‌های نفتی و راه‌آهنی را که از خلیج فارس به مرز روسیه از میان کوه‌ها می‌گذشت، در اختیار بگیرند. شرایط در ایران برای نیروهای آمریکایی بیگانه و نامساعد بود، با دمایی گرم‌تر از آنچه برای آن آموزش دیده بودند. کسانی که در تابستان ۱۹۴۲ رسیدند با باران سیل‌آسا و گل و لای بیش از یک فوت مواجه شدند، اما مجبور شدند برای شش ماه بعدی چادر بزنند تا روی زمین بخوابند تا زمانی که کلبه‌ها ساخته
تا روی زمین بخوابند تا زمانی که کلبه‌ها ساخته شوند. پس از فصل بارندگی، دمای هوا تا ۱۰۰ درجه افزایش یافت، همراه با طوفان‌های شن که تا یک هفته ادامه داشت و دائماً چشم‌انداز را تغییر می‌داد. بین سال‌های ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵، ایالات متحده روسیه را به ۱۹۲۰۰۰ کامیون و هزاران هواپیما، خودروی جنگی، تانک، سلاح، مهمات و فرآورده‌های نفتی مجهز کرد. قبل از ساخت کارخانه مونتاژ هواپیما در آبادان، ایران، نیروی هوایی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا بمب‌افکن‌های متوسط ​​ داگلاس ای-۲۰ هاوک را از طریق اقیانوس اطلس به آبادان پرواز
هاوک را از طریق اقیانوس اطلس به آبادان پرواز می‌داد، جایی که آنها به هواپیماهای روسی تحویل داده می‌شدند. مهندسان ارتش مسیرهای شتر را به بزرگراهی برای کامیون‌ها تبدیل کردند و راه‌آهن را با بیش از ۲۰۰ تونل بهبود بخشیدند تا قطارها بتوانند تانک‌ها و تن‌ها تجهیزات سنگین دیگر را از روی کوه‌ها حمل کنند. در مجموع، بیش از ۴ میلیون تن مواد لند-لیز از طریق کریدور ایران وارد اتحاد جماهیر شوروی شد و این امر سهم حیاتی در تلاش‌های جنگی شوروی داشت. این فرماندهی، همراه با ارتش دهم بریتانیا و نیروهای شوروی، امنیت کنفرانس
ارتش دهم بریتانیا و نیروهای شوروی، امنیت کنفرانس تهران را در پاییز ۱۹۴۳، محل ملاقات رئیس جمهور ایالات متحده فرانکلین دلانو روزولت، نخست وزیر بریتانیا وینستون چرچیل و نخست وزیر شوروی ژوزف استالین، نیز تأمین کرد. نیروهای متفقین در سراسر کشور برای محافظت از رهبران در حالت آماده‌باش بودند و نیروهای بریتانیا، شوروی و آمریکا با هم از یک سوءقصد ادعایی آلمان در این کنفرانس جلوگیری کردند. نشان PGC. نشان آستین شانه‌ای PGC دارای یک سپر سبز به ارتفاع 3 اینچ و یک ستاره سفید 7 پر بالای یک شمشیر قرمز بود که به رنگ سفید
سفید 7 پر بالای یک شمشیر قرمز بود که به رنگ سفید خمیده و رو به بالا بود. شمشیر قرمز، از پرچم ایران (یا پارس) نمایانگر روحیه جنگاوری ایرانیان باستان بود. ستاره هفت پر سفید از پرچم پادشاهی عراق گرفته شده و نمایانگر پاکی و مذهب خاورمیانه است. رنگ سبز سپر نشان دهنده کشاورزی ایران در دوران باستان است و همچنین نماد اسلام، دین هر دو کشور ایران و عراق، می‌باشد. رنگ‌های قرمز، سبز و سفید در پرچم‌های هر دو کشور یافت می‌شوند. تاریخ تأیید اولیه این نشان در پرونده‌های موسسه نشان‌شناسی ثبت نشده است. مکاتبات مورخ ۱۳ مه
موسسه نشان‌شناسی ثبت نشده است. مکاتبات مورخ ۱۳ مه ۱۹۴۴ نشان می‌دهد که طرح نشان ممکن است از طبقه‌بندی خارج شود. طرح طبقه‌بندی نشده در ۲۹ اوت ۱۹۴۴ تأیید شد.
خیابان مگدالن یک خیابان کوتاه تجاری برای خرید و فروش در مرکز آکسفورد در انگلستان، درست در شمال دروازه شمالی اصلی در دیوارهای شهر است.
رزمایش دلاور () یک رزمایش مشترک بود که در سال ۱۹۶۴ توسط ایالات متحده آمریکا و ایران تحت نظارت سازمان پیمان مرکزی (CENTO) انجام شد. این رزمایش در جنوب غربی ایران برگزار شد. حدود ۶۸۰۰ پرسنل نظامی آمریکایی از سه شاخه نظامی، از جمله ۲۳۰۰ چترباز، در این مانور جنگی شرکت کردند.نیروهای دریایی ایالات متحده و همچنین تفنگداران دریایی نیز در خلیج فارس مستقر شدند و عملیات آبی-خاکی را با پشتیبانی هوایی نزدیک نورث امریکن اف-۱۰۰ سوپرسیبر انجام دادند. به گفته چوبین و ذبیح، واشنگتن با این مانور جنگی، تهران را از علاقه مداوم
با این مانور جنگی، تهران را از علاقه مداوم خود به منطقه "تا حدی مطمئن" کرد.
حملات کمپ تاجی ۲۰۲۰ () حملات موشکی بودند که در ۱۱ و ۱۴ مارس ۲۰۲۰ رخ دادند و کمپ تاجی، در شمال بغداد، در استان بغداد، که میزبان نیروهای ائتلاف و ایالات متحده در عراق (گروه ضربت مشترک ترکیبی – عملیات عزم راسخ) است را هدف قرار دادند. سه سرباز ائتلاف کشته و ۱۸ سرباز ائتلاف زخمی شدند. حملات. در ۱۱ مارس ۲۰۲۰، ۲۹ موشک به کمپ تاجی اصابت کرد و دو آمریکایی و یک سرباز بریتانیایی از سپاه پزشکی ارتش سلطنتی که به گارد ایرلندی متصل بود، کشته شدند. این حمله ۱۴ سرباز، پیمانکار و پرسنل ائتلاف دیگر آمریکایی را زخمی کرد که حال
و پرسنل ائتلاف دیگر آمریکایی را زخمی کرد که حال پنج نفر از آنها وخیم بود. یکی از مجروحان ائتلاف، یک سرباز لهستانی شناسایی شد. در ۱۴ مارس ۲۰۲۰، قبل از ساعت ۱۱:۰۰ صبح، حمله موشکی دیگری به کمپ تاجی رخ داد؛ بیش از ۲۵ موشک چینی ۱۰۷ میلی‌متری نوع ۶۳ به مجتمع ائتلاف و تأسیسات پدافند هوایی عراق و سه سرباز ائتلاف دیگر و دو سرباز عراقی اصابت کرد. نیروهای عراقی متعاقباً هفت پرتابگر موشک چندگانه با ۲۴ موشک پرتاب نشده پیدا کردند. پاسخ ایالات متحده. در ۱۱ مارس، سه هواپیمای جنگی منطقه‌ای در نزدیکی شهر البوکمال سوریه و
جنگی منطقه‌ای در نزدیکی شهر البوکمال سوریه و استان الانبار عراق را هدف قرار دادند. وزارت دفاع ایالات متحده گزارش داد که ۴ انبار سلاح، یک کارخانه تولید سوخت و یک انبار موشک بالستیک هدف قرار گرفته‌اند. در ۱۳ مارس پس از نیمه‌شب، ایالات متحده حملات هوایی علیه تأسیسات کتائب حزب‌الله در کربلا و سایر گروه‌های شبه‌نظامی تحت حشد شعبی (PMF) در استان بابل انجام داد. این حملات منجر به کشته شدن سه سرباز عراقی، دو پلیس و یک غیرنظامی شد. ۱۱ سرباز عراقی و همچنین پنج مبارز حشد شعبی زخمی شدند. واکنش‌ها به واکنش. مقامات
حشد شعبی زخمی شدند. واکنش‌ها به واکنش. مقامات نظامی و مذهبی عراق حملات انجام شده توسط ایالات متحده و بریتانیا در پاسخ به این حملات را محکوم کردند و وزیر امور خارجه عراق، محمد علی الحکیم، سفرای ایالات متحده و بریتانیا را در مورد این بمب‌گذاری احضار کرد و جلسه اضطراری برای تعیین اقدامات آینده برگزار شد. فرماندهی عملیات مشترک عراق اعلام کرد که این ادعا که حمله هوایی در پاسخ به حمله اولیه به پایگاه بوده است، منجر به «تشدید اوضاع» می‌شود و راه حلی ارائه نمی‌دهد. مقامات عراقی گفتند که «حمله هوایی جدید ایالات
مقامات عراقی گفتند که «حمله هوایی جدید ایالات متحده خلاف «هرگونه مشارکتی» بوده است». علاوه بر این، سخنگوی وزارت امور خارجه ایران، عباس موسوی، گفت که این حملات مربوط به «حضور و رفتار» ایالات متحده در عراق است.
اندرو گودپاستر (; – ) ژنرال نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴ به‌عنوان ششمین فرمانده عالی متفقین اروپا فعالیت می‌کرد و با حفظ سمت فرماندهی اروپایی ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت. گودپاستر فعالیت نظامی را از سال ۱۹۳۹ در نیروی زمینی آمریکا آغاز کرد، در فاصله سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۱ به‌عنوان دبیر کارکنان کاخ سفید فعالیت می‌کرد، از ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۲ فرمانده لشکر ۸ پیاده و از ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۷ مدیر ستاد مشترک بود. وی از ۱۹۶۷ تا ۱۹۶۸ فرماندهی کالج ملی جنگ را برعهده داشت و از ۱۹۷۷ تا
فرماندهی کالج ملی جنگ را برعهده داشت و از ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۱ فرمانده آکادمی نظامی ایالات متحده بود.
پاسداران محله ای در شمال تهران است که در «خیابان پاسداران» متمرکز شده است. این خیابان نیاوران را (از شمال) به خیابان شریعتی (در جنوب) متصل می‌کند. طول آن حدود ۸-۹ کیلومتر است و به همراه بخش‌های شمالی دو خیابان طولانی دیگر: خیابان ولیعصر و خیابان شریعتی، یک شاهراه تجاری اصلی برای شمال تهران است. پاسداران در زبان فارسی به معنای «نگهبانان» است. پیش از انقلاب اسلامی ایران در سال ۱۹۷۹، این محله با نام «سلطنت آباد» شناخته می‌شد که به معنای «ساخته شده توسط سلطنت» است و به کاخ شاه (محمدرضا پهلوی) اشاره دارد که در
است و به کاخ شاه (محمدرضا پهلوی) اشاره دارد که در شمالی‌ترین نقطه این خیابان واقع شده است. خیابان پاسداران به همراه شبکه خیابان‌هایی که از آن امتداد دارند، محله پاسداران تهران را تشکیل می‌دهند که شامل مناطقی مانند فرمانیه، دروس، رستم‌آباد، سلطنت‌آباد، ضرابخانه، مهران، اختیاریه، احتشامیه، دولت، دیباجی و چیذر می‌شود. اگرچه تجارت و بازرگانی بخشی از روند افزایش شهرنشینی در این منطقه است (که عمدتاً در امتداد لبه شمالی منطقه در نزدیکی فرمانیه مشاهده می‌شود)، اما اکثر مسکن‌های این منطقه همچنان ماهیتی نسبتاً
اما اکثر مسکن‌های این منطقه همچنان ماهیتی نسبتاً حومه‌ای دارند و عمدتاً شامل عمارت‌های اعیانی (اغلب به طور کلیشه‌ای ایرانی) و خانه‌های شهری یا دوبلکس هستند. برج سفید. برج سفید (به معنی «برج سفید») یک آسمان‌خراش است که در امتداد خیابان پاسداران ساخته شده است و در داخل آن یک مرکز خرید شیک و همچنین دفاتر اداری قرار دارد. این برج، جایگاه پاسداران را به عنوان یک حومه جذاب و مجلل تهران تثبیت کرده و باعث افزایش اعتبار منطقه و ایجاد مجموعه‌ای از توسعه‌ها در مناطق اطراف شده است.
نشان بزرگ درجه یک خورشید تابان ، یکی از نشان‌های ژاپن است. این نشان در ۱۰ آوریل ۱۸۷۵ (۸ دوره میجی) بر اساس نشان خورشید تابان (اعلامیه داجوکان شماره ۵۴ از ۸ میجی) تأسیس شد. در ۳ نوامبر ۲۰۰۳ (۱۵ هیسه ای)، نمایش این نشان با اعداد چینی لغو شد و نشان اعطا شده پس از آن تاریخ به نشان بزرگ خورشید تابان تغییر یافت.
یرم آوانسی استپانیان (؛ – ) یک مطالعات فیلم اهل ارمنستان است. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۲۸ آوریل ۱۹۲۷ به دنیا آمد . وی عضو و بود. وی در های‌فیلم فعالیت می‌کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان برجسته افتخار و چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان شده است. وی در ۱۹۸۶ در سن ۵۹ سالگی درگذشت.
ادوارد وارطانیان (؛ – ) یک نقاش و کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان است. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۱۵ آوریل ۱۹۴۶ در تالین به دنیا آمد و از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی عضو بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان شده است. وی در ۳۰ مهٔ ۲۰۲۴ در سن ۷۸ سالگی در ایروان درگذشت.
آشوت رازمار ساسونتسی (رازمارا باندوختی واردومیان) (؛ ) یک عاشوق اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی‌نامه. وی در ۱۹۵۲ در ایریند به دنیا آمد . وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان شده است. منابع.
مارینه ایساهاکی اوتاریان (؛ ) یک آهنگساز اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی‌نامه. وی در ۸ نوامبر ۱۹۶۹ در اسپیتاک به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی در فعالیت وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان شده است.
گریشا سریوژایی سمباتیان (؛ ) یک مورخ، عوام‌شناس و کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی‌نامه. وی در در شیکاهوغ به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۱۹۷۲) فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان شده است.
آرمن سورنی صافاریان (؛ – ) یک کارگردان و مترجم اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۱۹۵۸ در ایروان به دنیا آمد و از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان شده است. وی در ۲۵ آوریل ۲۰۲۳ در سن ۶۵ سالگی در ایروان درگذشت.
سوتلانا کوریونی سارگسیان (؛ ) یک موسیقی‌شناس و کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی‌نامه. وی در ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۴۵ در تفلیس به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان (۱۹۶۹) فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان شده است.
گریشا ساهاکیان (؛ – ) یک طراح صحنه اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۳۰ اکتبر ۱۹۴۷ به دنیا آمد و از کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی عضو و بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان شده است. وی در ۲۵ اوت ۲۰۱۰ در سن ۶۲ سالگی درگذشت.
هویک ساشایی ساهاکیان (؛ ) یک نوازنده تار اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی‌نامه. وی در ۲۰ آوریل ۱۹۵۶ در ایروان به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان شده است.
داویت روبرتی ساهاکیانتس (؛ ) یک کارگردان فیلم و پویانمایی اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی‌نامه. وی در ۲۹ مارس ۱۹۷۵ در ایروان به دنیا آمد . وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان شده است. منابع. ID 5697565
کامو گِدِونی هوهانیسیان (؛ ) یک نوازنده ویولن اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی‌نامه. وی در ۲۳ سپتامبر ۱۹۴۵ در ایروان به دنیا آمد و از کالج دولتی موسیقی رومانوس ملیکیان) (۱۹۶۶) و کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان (۱۹۷۲) فارغ‌التحصیل شد. وی در تالار آکادمی ملی اپرا و باله آلکساندر اسپنداریان فعالیت می‌کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان، مدال موسس خورناتسی و مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان شده است.
آژانس دفاعی اروپا () آژانسی از اتحادیه اروپا است که ادغام بین کشورهای عضو را در چارچوب سیاست مشترک امنیتی و دفاعی اتحادیه اروپا ترویج و تسهیل می‌کند. آژانس دفاعی اروپا توسط نماینده عالی اتحادیه اروپا در سیاست خارجی و امور امنیتی و معاون رئیس کمیسیون اروپا رهبری می‌شود و به شورای اتحادیه اروپا گزارش می‌دهد. آژانس دفاعی اروپا در ۱۲ ژوئیه ۲۰۰۴ تأسیس شد و به همراه تعدادی دیگر از نهادهای مشترک امنیتی و دفاعی اتحادیه اروپا در بروکسل، بلژیک مستقر است. کلیه کشورهای عضو اتحادیه اروپا در این آژانس شرکت دارند. آژانس
عضو اتحادیه اروپا در این آژانس شرکت دارند. آژانس دفاعی اروپا و سرویس اقدام خارجی اروپا، از جمله ستاد نظامی اتحادیه اروپا، با هم دبیرخانه همکاری ساختاریافته دائمی را تشکیل می‌دهند، ادغام ساختاری که از سال ۲۰۱۷ توسط ۲۶ عضو از ۲۷ نیروی مسلح ملی اتحادیه اروپا دنبال می‌شود.
گاگیک آرتاشسی کاراپتیان (؛ ) یک هنرمند و استاد رقص، طراح رقص اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی‌نامه. وی در ۱۳ ژوئن ۱۹۵۱ در ایروان به دنیا آمد . وی پسر آرتیوشا کاراپتیان است. وی در ، گروه دولتی رقص ارمنستان، انستیتو دولتی سینما و تئاتر ایروان، دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فعالیت کرده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان شده است.
آرمن آرشاویری هوهانیسیان (؛ – ) یک مترجم، و روزنامه‌نگار اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۱۰ مارس ۱۹۳۶ در تبریز به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان شده است. وی در ۲۵ اوت ۲۰۱۱ در سن ۷۵ سالگی در ایروان درگذشت.
روبرت ساموئلی ماتوسیان (؛ ) یک مطالعات فیلم، روزنامه‌نگاری اعتقادی، فیلم‌نامه‌نویس اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی‌نامه. وی در در اسپیتاک به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۶۸) فارغ‌التحصیل شد. وی در و فعالیت کرده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان و مدال موسس خورناتسی شده است.
قازار واغیناکی قازاریان (؛ ) یک نقاش اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی‌نامه. وی در ۲۹ دسامبر ۱۹۴۹ در دیلیجان به دنیا آمد و از کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان و انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان شده است.
فردریک ویلیام ساتون (; – ) Naval Engineer، یک عکاس آماتور و مهندس دریایی اولیه انگلیسی بود که بیشتر برای عکاسی در دوره میجی ژاپن شناخته شده بود.
موراد مالخاسیان (؛ – ) یک خواننده موسیقی فولکلور، اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۲ میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۱۹۵۶ به دنیا آمد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان شده است. وی در ۲۳ اوت ۲۰۲۲ در سن ۶۶ سالگی در گیومری درگذشت.
ویگن هوهانسی قازاریان (؛ ) یک هنرمند و دانشمند اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی‌نامه. وی در ۱۶ مارس ۱۹۴۳ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۱۹۶۵) فارغ‌التحصیل شد. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان و اتحادیه نویسندگان ارمنستان است. وی همچنین عضو مکاتبه‌ای فرهنگستان ملی علوم ارمنستان است. وی در آرمن‌پرس، دایرةالمعارف ارمنستان شوروی، نگارخانه ملی ارمنستان، ، آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان فعالیت کرده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی
ارمنستان فعالیت کرده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان جایزه دولتی جمهوری ارمنستان مدال یادبود نخست‌وزیر ارمنستان شده است.
کلیسای سنت کرالو، که بیشتر از دیدگاه تاریخی با نام کلیسای جامع ویل آو گلامورگن شناخته می‌شود، کلیسایی درجه یک است که در کویچرچ سفلی، شهرستان بریجند، ولز جنوبی جای گرفته است. تاریخچه. نیایش‌گاه به قدیس سلتی سدهٔ ششم، کرالو، پیشکش شده است؛ که گفته می‌شود با سنت ایلتیذ و بانوکانا نیز خویشاوند بوده است. روستایی که نیایش‌گاه در آن جای دارد، «کوی‌چرچ»، در زبان ولزی «لَنگرالو» خوانده می‌شود: «لَن» به معنی نیایش‌گاه، و «گرالو» همان کرالو است؛ یعنی نیایش‌گاهِ کرالو. باور بر آن است که این فرزانه، پیش از برپایی بنای
باور بر آن است که این فرزانه، پیش از برپایی بنای میان‌سده‌ای کنونی، نیایش‌گاهی در همین جای بنیاد نهاده‌بود. نیایش‌گاه کنونی به نیمه تا پایان سدهٔ سیزدهم بازمی‌گردد، زمانی که به‌عنوان بخشی از هموندستانِ سنت کرالو ساخته شد. این نیایش‌گاه از هنگام ساخت، دگرگونی‌ای به خود ندید، تا آن‌که جان پریچارد در سال ۱۸۷۰ کارِ بازسازی را آغاز کرد. در آن زمان، برجی از ساختمان بازسازی نشد، چرا که استوار می‌نمود و نیز توان مالی برای کارِ بیشتر در دسترس نبود. در ۷ فوریه ۱۸۷۷ میلادی، برج بی‌هشدار فرو ریخت. بخش جنوبی نیایش‌گاه
برج بی‌هشدار فرو ریخت. بخش جنوبی نیایش‌گاه ویران شد و بخش شمالی آن آسیب فراوان دید. فروپاشی برج، صلیب سنت کرالو در میانسرا را نیز خسارت زد. در سال ۱۸۸۸، نیایش‌گاه امید داشت با کمک نقشه‌ای از ف.ر. کمپسون صلیب را بازسازی کند. تکه‌های صلیب با دقت حفظ شدند. صلیب دوباره سرهم‌بندی شد و اکنون درون نیایش‌گاه نگهداری می‌شود. هنگام فرو ریختن برج، پیمانکاری مشغول جابه‌جایی پیکرهای دفن‌شده در کنار برج بود؛ حدود ۱۸۰۰ پیکر به سوی سوی خاوری نیایش‌گاه منتقل می‌شدند. از آنجا که بخش ناو آسیب کمی دیده بود، دیوار موقتی در بخش
که بخش ناو آسیب کمی دیده بود، دیوار موقتی در بخش خاوری ساخته شد تا نیایش‌گاه بتواند آیین‌ها را برگزار کند. این وضعیت تا زمان تأمین بودجه برای بازسازی ادامه یافت. در سال ۱۸۸۸، مسئولیت بازسازی به ف.ر. کمپسون سپرده شد. پنجره‌های شیشه‌رنگی راهرو توسط استودیوی سلتی در نیمه سده بیستم نصب شد، و پنجره‌های شیشه‌نگاری غربی در سال ۱۹۶۳ توسط فرانک روپر افزوده شدند. معماری. نیومن نیایش‌گاه سنت کرالو را «بزرگ و شگفت‌انگیز» می‌خواند، و ای. اِی. فریمن در سال ۱۸۵۷ نوشت که این ساختمان می‌تواند «نمونه‌ای شایسته برای
که این ساختمان می‌تواند «نمونه‌ای شایسته برای نیایش‌گاهی کوچک در سرزمین‌های فرادریا» باشد. این نیایش‌گاه، که در نیمه تا پایان سدهٔ سیزدهم ساخته شده، ساختاری چلیپایی دارد. نیایش‌گاه یادبودی از فرهنگ‌نویس توماس ریچاردز دارد، و همچنین تابوت سنگی سده چهاردهم با نقش راهب در حال نیایش که با جزئیات دقیق بر روی تابوتی ساده حک شده است، و لوحه‌ای از سده هجدهم به یاد ریچارد هاول بر دیوار غربی. نیایش‌گاه سنت کرالو در ۲۶ ژوئیه ۱۹۶۳ به عنوان بنای درجه یک ثبت شد. در میان‌سرا، ستون صلیب سلتی کوی‌چرچ جای دارد که اثری
میان‌سرا، ستون صلیب سلتی کوی‌چرچ جای دارد که اثری ثبت‌شده و پاسداری‌شده است.
علیقلی محمودی بختیاری (متولد ۷ آذر ۱۳۱۱) شاهنامه‌پژوه، زبان‌شناس و پژوهشگر تاریخ و فرهنگ ایران است. او یکی از ۱۰ استاد ممتاز دانشگاه تهران در دههٔ پنجاه بود. اثر او «"زمینهٔ فرهنگ و تمدن ایران"» به‌عنوان کتاب درسی در دانشگاه یوتا تدریس می‌شود. زندگی. دکتر علیقلی محمودی بختیاری، فرزند محراب، در سال ۱۳۱۱ در یکی از روستاهای شهرستان ازنا به دنیا آمد. آموزش ابتدایی را در مکتب‌خانه سنتی گذراند و تحصیلات متوسطه را در بروجرد و الیگودرز ادامه داد. در سال ۱۳۳۳ به تهران رفت و دیپلم ادبی را از دبیرستان مروی گرفت. در
رفت و دیپلم ادبی را از دبیرستان مروی گرفت. در سال ۱۳۳۴ وارد دانشکده ادبیات دانشگاه تهران شد و در سال ۱۳۳۷ دوره کارشناسی ادبیات فارسی را به پایان رساند. او در همان سال در مقطع کارشناسی‌ارشد علوم اجتماعی و بعد از آن در مقطع دکترای زبان‌شناسی زبان‌های باستانی پذیرفته شد و این دوره‌ها را نیز با موفقیت به پایان رساند. وی در سال ۱۳۳۹ به استخدام وزارت فرهنگ درآمد و در مدارسی مانند دبیرستان رازی و دبیرستان ادیب تدریس کرد. همچنین دو سال معاون اداره تألیف و ترجمه و ناظر کتاب‌های درسی بود. در سال ۱۳۴۷ به دانشگاه
و ناظر کتاب‌های درسی بود. در سال ۱۳۴۷ به دانشگاه تهران دعوت شد و از سال ۱۳۴۸ به‌عنوان استاد تمام‌وقت دانشکده علوم ارتباطات اجتماعی، به تدریس فرهنگ و تمدن ایران پرداخت. در سال ۱۳۴۹ هنگام معاونت دانشگاه ابوریحان بیرونی، واحد دانشجویان خارجی را بنیان گذاشت که به آموزش زبان فارسی در شبه‌قاره هند و پاکستان منجر شد. در سال ۱۳۵۲ به دعوت دانشگاه کلمبیا به آمریکا رفت و سال بعد نیز مدتی در دانشگاه یوتا تدریس کرد. او در سال ۱۳۵۶ به مصر سفر کرد و در دانشگاه عین‌الشمس دربارهٔ روابط فرهنگی ایران و مصر سخنرانی کرد.
دربارهٔ روابط فرهنگی ایران و مصر سخنرانی کرد. همچنین در لاهور پاکستان دربارهٔ دیدگاه‌های اقبال لاهوری در خصوص فرهنگ و عرفان ایرانی سخنرانی نمود.
سنت تیدفیل (به ولزی: تودفیل؛ شهادت: ۴۸۰ میلادی) پای‌مرد افسانه‌ای شهر مِرثر تیدفیل در ولز است. نیایش‌گاه کهنِ این ناحیه به نام اوست و باور بر آن است که در همان‌جا جان باخته‌است. بر پایه‌ی افسانه، تیدفیل بیست‌وسومین دخترِ بریخان، شاهِ بریخینیوگ، از همسر چهارم او بود. وی همراه با برادرش رون، در مِرثر تیدفیل، به‌دست کافرانِ ولزی یا آنگلوساکسون، کشته شد و در همان‌جا به خاک سپرده شد. از چشمه‌ی مینوی او، فِنُن تیدفیل، که گمان می‌رود در پایان جنوبی خیابان وِل در مرثر تیدفیل بوده، هیچ نشانی بر جای نمانده است.
در مرثر تیدفیل بوده، هیچ نشانی بر جای نمانده است. نیایش‌گاهِ وابسته به چشمه‌ی سنت تیدفیل، در بخش «کوار» (سنگ‌بُری) این ناحیه جای دارد. نیایش‌گاهِ سنت تیدفیل در لیسوورنی، در دره‌ی گلامورگان، به نام اوست؛ همچنین نیایشگاهی در کلیسای لَنتوِت ماژور نیز بدو ویژه بوده، تا آن‌که به دیر توکس‌بری واگذار شد.