payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هنگ‌های پادگان مسکو بود. کارگران و دهقانان نیز در کنار آنها در کنار تابوت سنگی نگهبانی می‌دادند. در این دوره، مراسم تعویض گارد در آرامگاه آغاز شد. در سال ۱۹۳۵، گارد افتخار به سربازان ارتش سرخ هنگ کرملین منتقل شد که در پادگان سابق مدرسه نظامی کمیته اجرایی مرکزی سراسری روسیه مستقر بود. فرایند گزینش دقیقی برای گروهان گارد ویژه وجود داشت. شخصیت اخلاقی سربازان بسیار مهم بود. یک مدل چوبی از مقبره برای آموزش ساخته شد. نگهبانان آینده پست شماره ۱، گام‌های راهپیمایی کرملین، تکنیک‌های تفنگ، حرکات هماهنگ و توانایی
کرملین، تکنیک‌های تفنگ، حرکات هماهنگ و توانایی پیاده‌روی از دروازه اسپاسکی تا پست را دقیقاً در ۲ دقیقه و ۳۵ ثانیه و با طی ۲۱۰ قدم تمرین و تکمیل کردند. در زمان‌های مختلف، کارکنان هنگ شامل ۳۰ تا ۵۰ نفر - از یک تا یک و نیم دسته - بودند. جنگ جهانی دوم. با آغاز جنگ بزرگ میهنی، مسئله محافظت از مقبره در برابر بمباران هوایی و حفظ جسد ولادیمیر لنین مطرح شد. طبق دستور محرمانه کمیساریای خلق برای امنیت دولتی، در ۳ ژوئیه ۱۹۴۱، جسد ولادیمیر لنین با یک واگن قطار ویژه از مسکو به تیومن منتقل شد. قطار توسط کارمندان اداره
مسکو به تیومن منتقل شد. قطار توسط کارمندان اداره اول کمیساریای خلق برای امنیت دولتی و دفتر فرماندهی کرملین مسکو محافظت می‌شد. پست شماره ۱ نیز به یک واگن راه‌آهن منتقل شد. به محض ورود به تیومن، نگهبانان به محض نصب تابوت حاوی جسد لنین در محل جدید خود، در پست خود مستقر شدند. در این مدت، خدمات گارد افتخاری در مقبره مسکو متوقف نشد. جسد لنین در آوریل ۱۹۴۵ به پایتخت بازگردانده شد. پس از جنگ. در دهه ۱۹۶۰، سنت استقرار دوره‌ای نگهبانان جفت در نزدیکی مقبره احیا شد: کهنه سربازانی که از مدرسه نظامی کمیته اجرایی مرکزی
سربازانی که از مدرسه نظامی کمیته اجرایی مرکزی تمام روسیه فارغ‌التحصیل شده بودند، در کنار سربازان می‌ایستادند. هر ساله در ۲۲ آوریل، کهنه سربازان به همراه نگهبانان در پست شماره ۱ می‌ایستادند. و در آستانه جشن‌های اکتبر، نوادگان ملوانان رزم‌ناو پوتمکین و رزم‌ناو آرورا در کنار تاج‌های گلی که توسط هنگ رژه نیروی دریایی گذاشته شده بود، می‌ایستادند. در اول نوامبر ۱۹۶۷، لباس فرم جدیدی برای نگهبانان محافظ مقبره معرفی شد. در ۶ ژوئیه ۱۹۷۶، به دستور رئیس کاگ‌ب، یک گروهان گارد ویژه بر اساس دسته‌هایی که در پست نزدیک مقبره
گارد ویژه بر اساس دسته‌هایی که در پست نزدیک مقبره خدمت می‌کردند و از نظر سازمانی بخشی از گروه‌های مختلف هنگ بودند، ایجاد شد. این کار به منظور آماده‌سازی هدفمند و کارآمد سربازان و گروهبانان برای خدمت در پست شماره ۱ و محافظت از مقبره در ساعات بازدید بازدیدکنندگان انجام شد. فدراسیون روسیه. در ۲۰ ژوئن ۱۹۹۲، حدود ۳۰ نفر از پیروان یک فرقه مذهبی (به اصطلاح "مرکز تئوتوکوس") تلاش کردند تا برای نفرین لنین وارد مقبره شوند. گارد احترام بدون استفاده از زور به این حمله پاسخ داد - آنها به سادگی خود را از داخل در مقبره
پاسخ داد - آنها به سادگی خود را از داخل در مقبره حبس کردند. در سال ۱۹۹۳، پس از وقایع ۳ و ۴ اکتبر ۱۹۹۳، بوریس یلتسین پست شماره ۱ را لغو کرد دستور پایان دادن به وظیفه نگهبانی در مقبره توسط رئیس اداره امنیت اصلی صادر شد. آخرین نگهبانی توسط سرجوخه وادیم ددکوف و سرباز رومن پولتایف انجام شد. در ۶ اکتبر ۱۹۹۳، ساعت ۴ بعد از ظهر، گروهبان اولگ زاموتکین آخرین شیفت را رهبری کرد. نگهبانان به جمعیت پشت کردند و از ورودی پشتی مقبره خارج شدند. و در دسامبر همان سال، بوریس یلتسین، در آیین‌نامه جدید خدمات داخلی نیروهای مسلح
در آیین‌نامه جدید خدمات داخلی نیروهای مسلح روسیه، مقبره را از فهرست مکان‌هایی که باید در آنها ادای احترام نظامی انجام شود، حذف کرد. آرامگاه سرباز گمنام. در سال ۱۹۹۷، مقبره سرباز گمنام در باغ الکساندر نزدیک دیوار کرملین به محل دائمی جدید گارد افتخار تبدیل شد. به گفته سرگئی دیویاتوف، نماینده رسمی سرویس امنیت فدرال تا این زمان، هیچ پست دائمی در آتش همیشه‌فروزان وجود نداشت. گروهان گارد ویژه، کارت ویزیت هنگ ریاست جمهوری است، بنابراین الزامات خاصی از نظر آمادگی جسمانی و قد بر آن اعمال می‌شود. نگهبانان در طول
جسمانی و قد بر آن اعمال می‌شود. نگهبانان در طول مراسم تشریفاتی و یادبود و اهدای تاج گل، نگهبانی می‌دادند. ترتیب خدمت و آیین تعویض نگهبانان برای گارد احترام تصویب شد و یک یونیفرم تهیه شد. پست‌ها به غرفه‌هایی مجهز شده و به وسایل فنی و ارتباطی مجهز بودند. در زمستان، غرفه‌ها از پایین گرم می‌شدند و با هوای گرم دمیده می‌شدند. در ۱۲ دسامبر ۱۹۹۷، ساعت ۸:۰۰، اولین گارد افتخار، گروهبان ارشد نماینده مجلس ولگونوف، اولین شیفت سرجوخه‌های آر.وی. چرنوبوروف و آ.گ. گورباشکوف را به سمت پست اصلی کشور هدایت کرد. طبق فرمان
را به سمت پست اصلی کشور هدایت کرد. طبق فرمان ریاست جمهوری که توسط بوریس یلتسین در ۹ دسامبر ۱۹۹۷ امضا شد، نگهبان هر ساعت از ساعت ۸:۰۰ تا ۲۰:۰۰ تعویض می‌شد. در مراسم تشریفاتی تعویض نگهبانان، هماهنگی اقدامات شرکت‌کنندگان به کمال رسید: از پنجه کشیده پا تا زمین با فاصله ۲۰ سانتی‌متر. حرکت پای صاف در زانو از لگن انجام می‌شود و هر دو کف پای راست و چپ در یک خط قرار می‌گیرند. این مرحله پیچیده از زمان تزاری باقی مانده است. سربازان به مدت ۶۰ دقیقه در مقبره سرباز گمنام می‌ایستند، سپس به مدت ۳ ساعت استراحت می‌کنند و
می‌ایستند، سپس به مدت ۳ ساعت استراحت می‌کنند و دوباره به پست می‌روند. نگهبانان به کارابین‌های خودبارگذار سیمونوف مسلح هستند، اما کارابین‌ها ساختگی هستند. با این حال، در صورت تهدید یا اقدام به خرابکاری در مقبره سرباز گمنام، نگهبان حق استفاده از نیروی فیزیکی و همچنین ضربه زدن با سرنیزه و دفاع از خود با قنداق را دارد. ترتیب مدرن مراسم احیا شده در سال ۲۰۰۵ توسط نظامیان هنگ ریاست جمهوری و افسران تشریفات رئیس‌جمهور روسیه تحت رهبری فرمانده کرملین با توافق با شورای نشان‌های ریاست جمهوری تدوین شد. هنگام تهیه متن،
نشان‌های ریاست جمهوری تدوین شد. هنگام تهیه متن، توسعه‌دهندگان با مراسم در کشورهای دیگر آشنا شدند. تعویض گارد نمادین است، برجسته‌ترین لحظات، میدان رژه و حمل پرچم روسیه است. با تصمیم رئیس سرویس امنیت فدرال، گارد افتخار ممکن است در موارد استثنایی در زمان‌های دیگری نیز مستقر شود. به عنوان مثال، از ۲۱ تا ۲۲ ژوئن، این گارد به یادبود آغاز جنگ بزرگ میهنی به صورت شبانه‌روزی ایستاده است. و در ۳ ژوئن ۲۰۱۷، تعویض گاردهای پیاده و سواره به دلیل سوگند پرسنل نظامی لغو شد: این مراسم شامل نمایش تکنیک‌های تمرین گارد افتخار
این مراسم شامل نمایش تکنیک‌های تمرین گارد افتخار با سلاح و یک چرخ فلک اسب‌سواران بود. در سال ۲۰۰۹، بنای یادبود سرباز گمنام به عنوان یادبود ملی افتخار نظامی شناخته شد و خود مجموعه نیز با یک ستون یادبود به افتخار شهرهایی که عنوان افتخاری به همین نام را دارند، تکمیل شد.
اتحادیهٔ نویسندگان شوروی () اتحادیه‌ای آفرینش‌گرانه از نویسندگان حرفه‌ای در اتحاد جماهیر شوروی بود. مجلهٔ رسمی و سخنگوی آن، «لیتِراتور نایا گازتا» بود. پس از پایان اتحاد جماهیر شوروی، اتحادیه به سازمان‌های جداگانه‌ای برای هر یک از کشورهای پس از شوروی تقسیم شد. بخش روسیه به اتحادیه نویسندگان روسیه تبدیل شد. تاریخ. اتحادیهٔ نویسندگان شوروی، به عنوان یک اتحادیه‌ای حرفه‌ای که نویسندگان شوروی را دربر گیرد، به‌شرط آن‌که برخی شرایط ادبی و نشر را دارا باشند، در سال ۱۹۳۲ بنیان‌گذاری شد. اتحادیه، زندگی مادی مناسبی
۱۹۳۲ بنیان‌گذاری شد. اتحادیه، زندگی مادی مناسبی برایشان فراهم می‌آورد تا بتوانند با آزادی کامل خود را وقف تولید ادبی کنند.این اتحادیه را ماکسیم گورکی در ۲۳ آوریل ۱۹۳۲ بنیان نهاد و بدین وسیله جایگزین انجمن‌های ادبی شد که در آن زمان در اتحاد جماهیر شوروی شناخته‌شده بودند، به‌ویژه «انجمن نویسندگان پرولتری روسیه» که بر پایهٔ درکی تنگ‌نظرانه از پرولتاریا عمل می‌کرد و نوعی دیکتاتوری بر زندگی ادبی شوروی اعمال می‌نمود. اتحاد نویسندگان شوروی نیز به نوبهٔ خود از تأثیر قدرت سیاسی در دورهٔ استالینی در امان نماند و این
قدرت سیاسی در دورهٔ استالینی در امان نماند و این امر باعث شد که غربی‌ها آن را صرفاً ابزاری در دستان مقامات سیاسی بدانند. اتحادیه نخستین کنگرهٔ خود را در سال ۱۹۳۴ برگزار کرد، از جمله چهره‌های برجستهٔ حاضر در آن می‌توان به بوریس پاسترناک، ایساک بابل، نیکلای بوخارین، کارل رادک و آندری ژدانف اشاره کرد. ژدانوف اصول اولیهٔ واقع‌گرایی سوسیالیستی را بنیان گذاشت و از نویسندگان خواست تا به «مهندسان روح» بدل شوند. ژدانوف سخنرانی افتتاحیهٔ نخستین کنگرهٔ نویسندگان شوروی را در اوت ۱۹۳۴ ایراد کرد و در آن، هدف «جهت‌دار»
را در اوت ۱۹۳۴ ایراد کرد و در آن، هدف «جهت‌دار» ادبیات را در شکل‌دهی به ایدئولوژی مارکسیستی در ذهن شهروندان شوروی بیان نمود و بر نقش محوری ادبیات ایدئولوژیک در پروژهٔ شوروی و استالینیستی تأکید کرد: «ادبیات شوروی ما از اتهام "جهت‌دار بودن" هراسی ندارد. بله، ادبیات شوروی جهت‌دار است، چرا که در دوران نبرد طبقاتی، ادبیاتی وجود ندارد و نمی‌تواند وجود داشته باشد که طبقاتی نباشد، جهت‌دار نباشد، و به‌اصطلاح، غیرسیاسی باشد.» نخستین موج پاکسازی، شماری از اعضای اتحادیه را دربر گرفت. اتحادیه تنها مرجع صلاحیت‌دار برای
را دربر گرفت. اتحادیه تنها مرجع صلاحیت‌دار برای پذیرش یا لغو عضویت بود. داوطلب عضویت در آن می‌بایست دست‌کم دو کتاب پیش از ارائهٔ درخواست خود منتشر کرده باشد و به اهداف سوسیالیستی اتحاد جماهیر شوروی پایبند باشد. در دورهٔ حاکمیت استالین، آزادی نویسندگان در بیان دیدگاه‌هایشان محدود شد، هرچند اساسنامهٔ اتحادیه خلاف آن را تصریح می‌کرد. این موضوع واکنش‌هایی در مطبوعات غربی برانگیخت؛ برخی رسانه‌ها اتحادیه را به محدود کردن آزادی‌ها متهم کردند و مخالفت‌های غیررسمی را مورد توجه قرار دادند. این انتقادها در دوران جنگ
مورد توجه قرار دادند. این انتقادها در دوران جنگ سرد و در چارچوب مباحث مرتبط با حقوق بشر در کشورهای سوسیالیستی مطرح شد. پس از سال ۱۹۶۷، اتحادیه عضویت شماری از نویسندگانی را که به حمایت از اسرائیل شهرت داشتند و با برخی رسانه‌های غربی در ارتباط بودند، لغو کرد. این رسانه‌ها از سیاست‌های شوروی در قبال یهودیان انتقاد می‌کردند و به گفتهٔ عبدالوهاب الکیالی «در تحلیل‌هایشان میان صهیونیسم‌ستیزی و یهودستیزی تمایز قائل نمی‌شدند.» این تنش‌ها در دسامبر ۱۹۶۹ و با اخراج الکساندر سولژنیتسین از اتحادیه و مهاجرت او به آمریکا
سولژنیتسین از اتحادیه و مهاجرت او به آمریکا به نقطهٔ اوج رسید. رؤسا. منصب ریاست اتحادیهٔ نویسندگان به عهدهٔ افراد زیر بوده است: اعضا. " را ببیند."
میز جلسه ولادیمیر پوتین، یک میز بیضی شکل از جنس چوب راش با رویه سفید است که در اواخر دهه ۱۹۹۰، در دوران رئیس‌جمهور روسیه بوریس یلتسین، در کرملین مسکو نصب شد. گزارش شده است که این میز ۶ متر (۲۰ فوت) طول دارد، از یک ورق راش (درخت) ساخته شده و بر روی سه‌پایه چوبی توخالی قرار گرفته است. این میز به رنگ سفید لاکی است و در کنار آن آبکاری طلا شده است. در حالی که این میز در زمان ریاست جمهوری یلتسین سفارش داده شده بود، به دلیل استفاده ولادیمیر پوتین در جلسات با رهبران جهان، مورد توجه رسانه‌های جهانی قرار گرفته است.
جهان، مورد توجه رسانه‌های جهانی قرار گرفته است. منشأ. ادعای ساخت این میز توسط دو گروه مطرح شده است: تولیدکننده ایتالیایی اوک فرنیچر و ویسنته ساراگوسا اسپانیایی. شرکت اوک فرنیچر، یک کسب و کار خانوادگی از کانتو، ایتالیا، ادعا کرد که این میز را ساخته و سفارش آن را در سال ۱۹۹۵ تکمیل کرده است. این بخشی از یک قرارداد ۴۰ تا ۵۰ میلیون یورویی برای تجهیز بود. روی کف کرملین بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۷. اوک همچنین لوازمی برای دیگر رهبران جهان، از جمله معمر قذافی، صدام حسین و کاخ‌های سلطنتی در برونئی و تایلند تولید کرده
و کاخ‌های سلطنتی در برونئی و تایلند تولید کرده است. این سفارش شامل حدود هفتاد اتاق، از جمله محل اقامت رئیس‌جمهور بود. مبلمان به سبک کرملین قبل از ۱۹۱۷ طراحی شده بود: پس از انقلاب روسیه، جوزف استالین، رهبر اتحاد جماهیر شوروی، بسیاری از مبلمان قبلی اتاق‌ها را حذف کرد. این شرکت ادعا می‌کند که رویه میز از یک تکه چوب راش ساخته شده و به رنگ سفید لاکی است. دارای سه‌پایه توخالی است و روکش طلا دارد. به گفته رناتو پولونیا از اوک، مبلمان این معامله در ایتالیا مونتاژ و با هواپیما به روسیه منتقل شد: پس از ورود، برای
و با هواپیما به روسیه منتقل شد: پس از ورود، برای جلوگیری از شنود، اسکن شد. پولونیا تخمین زد که یک میز مشابه تقریباً ۱۰۰۰۰۰ یورو (equivalent to €۱۰۵٬۴۳۶ هزینه خواهد داشت) اگر در سال ۲۰۲۲ ساخته شود. شرکت اوک گواهی امضا شده توسط یلتسین و عکسی از میز در کتابی که در سال ۱۹۹۹ در مورد کرملین منتشر شده بود را برای پشتیبانی از ادعای خود ارائه داد. ویسنته زاراگوزا، کابینت‌ساز اسپانیایی، در مصاحبه‌ای با ایستگاه رادیویی COPE ادعا کرد که این میز را ساخته است. زاراگوزا مالک یک شرکت مبلمان با همین نام واقع در آلکاسر،
مالک یک شرکت مبلمان با همین نام واقع در آلکاسر، جامعه والنسیا است که در سال ۲۰۲۰ تعطیل شد. این شرکت در سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۶ چندین سفارش مبلمان برای کرملین و همچنین برای سایر جمهوری‌های شوروی سابق، مانند ریاست جمهوری ازبکستان، انجام داد. به گفته زاراگوزا، این میز از چوب راش سفید آلپ ساخته شده و با روکش طلا منبت‌کاری شده است و در سال ۲۰۰۵ به کرملین تحویل داده شده است. کاربرد. در سال ۲۰۲۲، ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، از این میز در جلسات خود با رهبران جهان مانند ویکتور اوربان، امانوئل مکرون، اولاف شولتز،
مانند ویکتور اوربان، امانوئل مکرون، اولاف شولتز، آنتونیو گوترش و دیگران استفاده کرده است. پوتین در حالی که در یک انتهای یک میز سفید بسیار بلند نشسته بود، تصویر شد و سایر شرکت‌کنندگان در انتهای دیگر میز، دور از او نشسته بودند. همچنین پوتین در جلساتی با فاصله مشابه با مقامات خود در میزهای بلند دیگر نیز حضور داشته است. این میز سوژه میم‌های اینترنتی متعددی شد. گمانه‌زنی‌هایی وجود دارد مبنی بر اینکه پوتین از این میز طویل برای ارعاب و نمایش چهره‌ای قدرتمند یا ترس از ابتلا به کووید-۱۹ استفاده می‌کند. در همان
ترس از ابتلا به کووید-۱۹ استفاده می‌کند. در همان دوره، تصاویری از پوتین در حال شرکت در جلساتی در نزدیکی شی جین‌پینگ ، دبیرکل حزب کمونیست چین، و الکساندر لوکاشنکو ، رئیس‌جمهور بلاروس، منتشر شده است.
ساعت کرملین () یا زنگ کرملین ( (که در غرب به صورت محاوره‌ای با نام برج ساعت مسکو نیز شناخته می‌شود) یک ساعت تاریخی در برج اسپاسکایا در کاخ کرملین مسکو است. صفحه ساعت بالای دروازه‌های اصلی میدان سرخ قرار دارد. برای دهه‌ها، زنگ‌ها روی ربع ساعت به صدا درمی‌آمدند و ناقوس‌ها برای هر ساعت کامل به صدا درمی‌آمدند. تاریخ اولیه. صفحه ساعت برج اسپاسکایا قبلاً به ۱۷ قسمت مساوی تقسیم می‌شد که هر کدام مربوط به یک ساعت از نور روز در طولانی‌ترین روز سال، یعنی انقلاب تابستانی، بود. این ساعت تصویری از خورشید را داشت که در
بود. این ساعت تصویری از خورشید را داشت که در قسمت بالایی و مرکزی صفحه ساعت، بالای صفحه نمایش، معلق بود و عقربه ساعت‌شمار «ثابت» آن به شکل پرتوی کشیده از نور خورشید، ساعت‌ها را نشان می‌داد. صفحه ساعت با اعداد سیریلیک برچسب‌گذاری شده بود و در جهت خلاف عقربه‌های ساعت می‌چرخید. اندازه حروف حدود بود. بلند (یک آرشین)، ریخته‌گری شده از برنج و پوشیده شده با ورق طلا. صفحه ساعت نقاشی برج اسپاسکایا در سمت راست، ساعت چهار و نیم را نشان می‌دهد. در سال ۱۵۸۵، ساعت‌هایی در سه دروازه کرملین، برج‌های اسپاسکایا، تاینیتسکایا
سه دروازه کرملین، برج‌های اسپاسکایا، تاینیتسکایا و ترویتسکایا، مورد استفاده قرار می‌گرفتند که نمونه‌ای از استفاده از ساعت در اوایل قرن شانزدهم است. همچنین از سال‌های ۱۶۱۳ تا ۱۶۱۴ به وجود ساعتی در برج نیکولسکایا اشاره شده است. در سال ۱۶۱۴، ساعت برج فرولووسکایا توسط نیکیفورکا نیکیتین نگهداری می‌شد. در سپتامبر ۱۶۲۴، برخی از ساعت‌های قدیمی زمان جنگ به صومعه تغییر شکل عیسی یاروسلاول فروخته شد. در سال ۱۶۲۵، تحت رهبری مهندس و ساعت‌ساز اسکاتلندی کریستوفر گالووی، ساعت‌سازان روسی ژدان، پسرش شومیلو ژدانوف و نوه‌اش
ساعت‌سازان روسی ژدان، پسرش شومیلو ژدانوف و نوه‌اش الکسی شومیلوف، ساعت جدید را تکمیل کردند. سیزده زنگ برای مکانیزم ساعت توسط آهنگر سیریل ساموئیلوف ریخته‌گری شد. ساعت‌ها در آتش‌سوزی سال ۱۶۲۶ سوختند، اما بعداً توسط گالووی بازسازی شدند. در سال ۱۶۶۸، ساعت‌ها برای «پخش موسیقی» در ساعت، هنگام طلوع و غروب خورشید، با استفاده از مکانیزم‌های ویژه، مورد بازسازی قرار گرفتند. تاریخچه. در سال ۱۷۰۶، ساعت جدیدی نصب شد. این ساعت توسط پتر کبیر از هلند خریداری شد، با ۳۰ واگن از آمستردام به مسکو منتقل و توسط ساعت‌ساز اکیم
از آمستردام به مسکو منتقل و توسط ساعت‌ساز اکیم گارنوف نصب شد. صفحه ساعت دارای یک صفحه ۱۲ ساعته بود. ساعت جدید، با کمی وقفه، تا اواسط قرن نوزدهم مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۷۳۷ در اثر آتش‌سوزی آسیب دید و تا سال ۱۷۶۷ بازسازی نشد. از سال ۱۷۷۰، ملودی آلمانی «اوه، تو آگوستین عزیز» را پخش می‌کرد. در جریان آتش‌سوزی مسکو در سال ۱۸۱۲، ساعت دوباره آسیب دید. ساعت مدرن کرملین در سال ۱۸۵۱ توسط برادران بوتنوپ در مسکو بازسازی شد. برای داشتن زنگ‌های دلنشین‌تر، ۲۴ ناقوس از برج‌های ترینیتی و بوروویتسکایا برداشته شده و
از برج‌های ترینیتی و بوروویتسکایا برداشته شده و به برج اسپاسکایا منتقل شدند. بیشتر کارهای مرمت خود برج همزمان با نظارت معمار گراسیموف انجام شد. کف فلزی، پله‌ها و پایه ساعت طبق نقشه‌های معمار روسی کنستانتین تون، طراح کلیسای جامع مسیح منجی، ساخته شدند. از آن به بعد، ناقوس‌ها در ساعت ۱۲ و ۶ بعد از ظهر «مارش هنگ پرئوبراژنسکی» را می‌نواختند، در حالی که در ساعت ۳ و ۹ بعد از ظهر سرود «چه باشکوه است پروردگار ما در صهیون» اثر دیمیتری بورتنیانسکی را پخش می‌کردند. در ابتدا، سرود ملی «خدا تزار را حفظ کند!» پیشنهاد شد،
سرود ملی «خدا تزار را حفظ کند!» پیشنهاد شد، اما تزار نیکلاس اول آن را ممنوع کرد و اظهار داشت که «ناقوس‌ها می‌توانند هر آهنگی را به جز سرود ملی بنوازند». در سال ۱۹۱۳، برای سیصدمین سالگرد سلسله رومانوف، ساعت دوباره بازسازی شد. در ۲ نوامبر ۱۹۱۷، در جریان یورش بلشویک‌ها به کرملین، ساعت مورد اصابت گلوله قرار گرفت و از کار افتاد. یکی از عقربه‌ها شکست و مکانیسم کنترل چرخش عقربه‌ها آسیب دید. ساعت تقریباً به مدت یک سال از کار افتاد. در اوت-سپتامبر ۱۹۱۸، به دستور لنین، ساعت‌ساز، ن. بهرنس، آن را تعمیر کرد. با سختی
ساعت‌ساز، ن. بهرنس، آن را تعمیر کرد. با سختی فراوان، یک ساعت جدید آونگ از سرب روکش طلا ساخته شده بود. به دستور دولت جدید، هنرمند و موسیقیدان میخائیل چرمنیخ مأمور شد تا موسیقی انقلابی جدیدی برای پخش توسط ساعت بسازد. این ساعت ظهر سرود "انترناسیونال" و نیمه شب آهنگ «تو قربانی شدی» را پخش می‌کرد. در سال ۱۹۳۲ ساعت کرملین دوباره بازسازی شد. یک صفحه جدید، کپی دقیقی از صفحه اصلی، نصب شد. قاب، اعداد و عقربه‌ها با طلا پوشانده شدند (۲۸) کیلوگرم طلا در مجموع). استفاده از نشان "انترناسیونال" تنها چیزی بود که بدون تغییر
نشان "انترناسیونال" تنها چیزی بود که بدون تغییر باقی ماند. با این حال، از سال ۱۹۳۸ ناقوس‌ها بی‌صدا بودند و هیچ آهنگی پخش نمی‌کردند. ساعت به سادگی ساعت‌ها و ربع ساعت‌ها را نشان می‌داد، زیرا یک کمیسیون ویژه تشخیص داد که صدای ناقوس‌های موسیقی رضایت‌بخش نبوده است، زیرا مکانیسم ناقوس فرسوده شده و یخبندان‌های فصلی صدا را به شدت تحریف کرده بودند. در سال ۱۹۴۱، به‌طور خاص برای اجرای سرود "انترناسیونال"، یک درایو الکترومکانیکی ویژه نصب و بعداً برچیده شد. در سال ۱۹۴۴، به دستور ژوزف استالین، تلاش‌های ناموفقی برای
به دستور ژوزف استالین، تلاش‌های ناموفقی برای تنظیم مجدد ساعت برای پخش سرود ملی جدید اتحاد جماهیر شوروی انجام شد. بازسازی اساسی ناقوس‌ها و کل مکانیزم ساعت در سال ۱۹۷۴ انجام شد. این مکانیزم به مدت ۱۰۰ روز متوقف شد، کاملاً از هم جدا و بازسازی شد و برخی از قطعات قدیمی جایگزین شدند. با این حال، مکانیزم زنگ‌های موسیقی بدون بازسازی باقی ماند. در سال ۱۹۹۱، پلنوم کمیته مرکزی تصمیم گرفت کار بر روی ناقوس‌های کرملین را از سر بگیرد، اما معلوم شد که آنها سه ناقوس کمتر از آنچه برای سرود ملی شوروی لازم بود، دارند. این
از آنچه برای سرود ملی شوروی لازم بود، دارند. این مشکل دوباره در سال ۱۹۹۵ پیش آمد. «سرود میهنی» اثر میخائیل گلینکا به عنوان سرود ملی جدید تصویب شد. در سال ۱۹۹۶، در جریان مراسم تحلیف بوریس یلتسین، ساعت کرملین پس از ۵۸ سال سکوت، یک بار دیگر کوک شد. در غیاب چند ناقوس مورد نیاز برای اجرای سرود ملی، علاوه بر ناقوس‌ها، ضربات فلزی نیز نصب شد. در ظهر و نیمه‌شب، ناقوس‌ها «سرود میهنی» را می‌نواختند، در حالی که هر سه ساعت یکبار، ملودی گروه کر «شکوه، شکوه بر تو، روسیه مقدس!» از اپرای «"زندگی برای تزار"» (همچنین اثر
مقدس!» از اپرای «"زندگی برای تزار"» (همچنین اثر گلینکا) را پخش می‌کردند. آخرین مرمت اساسی در سال ۱۹۹۹ پس از شش ماه برنامه‌ریزی انجام شد. عقربه‌ها و اعداد دوباره طلاکاری شدند. به جای «سرود میهنی»، ناقوس‌ها سرود ملی جدید روسیه را که در سال ۲۰۰۰ تصویب شده بود، پخش می‌کردند. پارامترهای فنی. قطر صفحه ساعت‌های کرملین است. و در هر چهار طرف برج اسپاسکایا قرار گرفته‌اند. اعداد رومی هستند. قد. طول عقربه ساعت است و عقربه دقیقه‌شمار وزن کل ساعت و زنگ‌ها ۲۵ است. این مکانیزم با ۳ وزنه به وزن‌های بین کار می‌کند. . دقت
با ۳ وزنه به وزن‌های بین کار می‌کند. . دقت توسط یک پاندول با وزن حاصل می‌شود. . انتقال از زمان زمستانی به تابستانی به صورت دستی انجام می‌شد. ناقوس‌ها شامل زنگ‌هایی هستند که در بالای برج، درست بالای ساعت قرار دارند. زنگوله‌ها. ملودی که قبل از ضربه زدن شنیده می‌شود، به تنهایی یک بار در ربع ساعت اول، دو بار در نیم ساعت و سه بار در ربع ساعت سوم نواخته می‌شود. این عبارت چهار بار در یک ساعت کامل نواخته می‌شود و پس از آن ضربه‌ها نواخته می‌شوند. اعتقاد بر این است که این ملودی به عنوان "ناقوس‌های "مالینوفسکی" "
که این ملودی به عنوان "ناقوس‌های "مالینوفسکی" " شناخته می‌شود. معمولاً، یک آهنگ اضافی بعد از ملودی اصلی و ضربه‌ها، معمولاً هر سه ساعت، نواخته می‌شود. ظهر، نیمه شب، ساعت ۶ صبح و ۶ بعد از ظهر، ناقوس‌ها سرود ملی را بعد از ساعت شروع پخش می‌کنند، در حالی که ساعت ۳ صبح، ۹ صبح، ۳ بعد از ظهر و ۹ بعد از ظهر، بخش کر «افتخار» از اپرای گلینکا "به نام «زندگی برای تزار»" پخش می‌شود. این ساعت دو بار در روز تنظیم می‌شود. ساعت اصلی با دست کوک می‌شد، اما از سال ۱۹۳۷، با استفاده از سه موتور الکتریکی این کار انجام می‌شود. پیش
از سه موتور الکتریکی این کار انجام می‌شود. پیش از تصویب سرود ملی فدراسیون روسیه در سال ۲۰۰۰، در طول دهه ۱۹۹۰، گزیده‌ای از "سرود میهن‌پرستانهٔ پسنیا" توسط ناقوس‌ها پخش می‌شد.
فانوس دریایی تِوِنِک () یک فانوس دریایی است که در نوک غربی منطقهٔ برتانی (در دپارتمان فینیستر) واقع شده و در بخش شمالی گذرگاه خطرناک راز د سن، در نزدیکی دماغهٔ پوئن دو ون قرار دارد. این فانوس که در سال ۱۹۱۰ خودکارسازی شد، در کنار فانوس دریایی لاویل به هدایت ایمن کشتی‌ها در این گذرگاه دشوار کمک می‌کند. صخره‌های اطراف تِونِک در گذشته با نام استِوِنِت بَنکس شناخته می‌شدند. این فانوس دریایی طبق فرمانی در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۵ در فهرست آثار تاریخی فرانسه به ثبت رسید.
ایل دو سن (؛ ) جزیره‌ای در اقیانوس اطلس لست که در منطقهٔ برتانی فرانسه و در دپارتمان فینیستر واقع شده است. این جزیره در فاصلهٔ هشت کیلومتری از دماغهٔ پوئن دو راز قرار دارد (واژهٔ راز در زبان برتونی به معنای «جریان آب» است) و گذرگاه دریایی خطرناک راز د سن، آن را از این دماغه جدا می‌کند. جزیرهٔ ایل دو سن همراه با جزایر کوچک اطراف خود، کمون ایل دو سن را در دپارتمان فینیستر در شمال غربی فرانسه تشکیل می‌دهد. ساکنان این جزیره در زبان فرانسوی سِنان (Sénans) نامیده می‌شوند. این جزیره در مسیرهای دریایی منتهی به جنوب
این جزیره در مسیرهای دریایی منتهی به جنوب از کانال مانش قرار دارد و به دلیل خطرات دریایی اطرافش به خوبی شناخته شده است. ناحیهٔ شوسه د سن، منطقه‌ای وسیع از صخره‌های دریایی است که بیش از ۳۰ مایل از شرق تا غرب گسترده شده است و به همین دلیل نیازمند فانوس‌های دریایی، چراغ‌های راهنما و بویه‌های متعدد است. از جمله فانوس‌های دریایی اطراف این صخره‌ها می‌توان به آر-من، لاویل و تِوِنِک اشاره کرد.
صومعه چودوف ( صومعه میکائیل، که بیشتر با نام رسمی صومعه فرشته مقرب الکسیوس شناخته می‌شود، در سال ۱۳۵۸ میلادی توسط متروپولیتن الکسیوس مسکو در کرملین مسکو تأسیس شد. این صومعه به معجزه (به روسی "چودو") فرشته مقرب میکائیل در چونه (روز جشن: اختصاص داده شده بود. این صومعه در سال ۱۹۱۸ بسته و در سال ۱۹۲۹ توسط دولت شوروی برچیده شد. تاریخچه. ساخت صومعه به همراه "کاتولیکون" (کلیسای جامع) آن در سال ۱۳۶۵ به پایان رسید. کاتولیکون در سال ۱۴۳۱ و سپس یک بار دیگر در سال‌های ۱۵۰۱–۱۵۰۳ با کلیسای جدیدی جایگزین شد. این مکان
۱۵۰۱–۱۵۰۳ با کلیسای جدیدی جایگزین شد. این مکان به‌طور سنتی برای غسل تعمید فرزندان سلطنتی، از جمله تزارهای آینده فئودور اول، الکسی اول و پتر کبیر، مورد استفاده قرار می‌گرفت. هگومن (ابوت) صومعه تا سال ۱۵۶۱ اولین هگومن در بین تمام صومعه‌های روسیه محسوب می‌شد. در کنار صومعه سیمونوف و لاورای ترینیتی-سنت سرگیوس، صومعه چودوف بزرگ‌ترین مرکز فرهنگ و آموزش کتاب مسکو بود. راهبان برجسته این صومعه که زندگی خود را وقف ترجمه و تصحیح کتب کلیسایی کردند، عبارتند از ماکسیموس یونانی، یپیفانی اسلاوینتسکی و کاریون ایستومین.
یونانی، یپیفانی اسلاوینتسکی و کاریون ایستومین. گنادی، که به عنوان اسقف اعظم نووگورود، اولین نسخه کامل کتاب مقدس به زبان اسلاوی را در سال ۱۴۹۹ تهیه کرد، پیش از اسقف اعظمی خود، هگومن صومعه بود. پاتریارک هرموژن در سال ۱۶۱۲ توسط لهستانی‌ها در سردابه‌های صومعه از گرسنگی جان باخت. پس از پایان دوران آشوب‌ها، آنها با حمایت پاتریارک فیلارت، مدرسه یونانی-لاتین را افتتاح کردند. در سال‌های ۱۷۴۴ تا ۱۸۳۳، صومعه محل استقرار هیئت کلیسایی مسکو بود. با گذشت زمان، کلیساهای جدیدی به مجموعه صومعه اضافه شدند. این کلیساها شامل
به مجموعه صومعه اضافه شدند. این کلیساها شامل کلیسای سنت الکسیوس متروپولیتن و کلیسای بشارت (هر دو ساخته شده در سال ۱۶۸۰) و کلیسای سنت اندرو (۱۸۸۷) بودند. در طول حمله فرانسه به روسیه (۱۸۱۲)، مارشال فرانسوی لویی-نیکلاس داووت، صومعه را برای استفاده شخصی خود مصادره کرد. نقاشی‌ای از واسیلی ورشچاگین، داووت را در حال هتک حرمت به کلیسای جامع نشان می‌دهد و از خود محراب به عنوان دفتر کار خود استفاده می‌کند. پس از انقلاب بلشویکی، صومعه چودوف در سال ۱۹۱۸ تعطیل شد. تمام سازه‌های آن در سال ۱۹۲۹، به عنوان بخشی از سیاست
سازه‌های آن در سال ۱۹۲۹، به عنوان بخشی از سیاست مداوم الحاد دولتی اتحاد جماهیر شوروی، تخریب شد. دولت شوروی در محل صومعه تخریب‌شده چودوف و صومعه معراج در نزدیکی آن، مدرسه فرماندهان سرخ را ساخت. تمام نسخه‌های خطی صومعه مربوط به قرن‌های ۱۱ تا ۱۸ به موزه تاریخی دولتی منتقل شدند. یادگارهای متروپولیتن الکسیوس ابتدا از کلیسای سنت الکسیوس (که خود او ساخته بود) به کلیسای جامع دورمیشن و سپس به کلیسای دیگری در مسکو منتقل شد. از حدود صد تدفین دیگر در صومعه (از جمله اسقف اعظم گنادی)، بقایای آنها گم شده و محل نگهداری
اعظم گنادی)، بقایای آنها گم شده و محل نگهداری آنها هنوز مشخص نیست. صحنه‌ای از اپرای "بوریس گودونوف" اثر موسورگسکی در این صومعه اتفاق می‌افتد. در سال ۲۰۰۷، ویتالی ولادیمیروویچ آوریانوف، چهره عمومی ارتدکس، در مصاحبه‌ای با مجله اینترنتی جوانان دانشگاه دولتی مسکو، "روز تاتیانا"، دربارهٔ احتمال مرمت صومعه چودوف و صومعه پشن توضیح داد. در ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۴، رئیس‌جمهور ولادیمیر پوتین پیشنهاد بازسازی صومعه چودوف و صومعه عروج را داد: «همان‌طور که می‌دانید، ساختمانی که در این مکان [ساختمان ۱۴] قرار دارد در دهه ۱۹۳۰ ساخته
این مکان [ساختمان ۱۴] قرار دارد در دهه ۱۹۳۰ ساخته شده است، اما پیش از آن دو صومعه و یک کلیسا در اینجا وجود داشت… به همین دلیل این ایده به وجود آمد که به جای بازسازی ساختمان دهه ۱۹۳۰، ظاهر تاریخی این مکان به همراه دو صومعه و کلیسا بازگردانده شود. البته در شرایط امروز، آنها فقط به عنوان بناهای میراث فرهنگی بازسازی خواهند شد.» با این حال، هیچ برنامه‌ای برای بازسازی صومعه‌ها تا وجود ندارد.