payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پس از مرگ او، برای مدت کوتاهی دوک‌نشین میلان را پس گرفت، اما در همان سال تحت شرایط مرموزی درگذشت. دوران کودکی. فرانچسکو پسر دوم لودوویکو اسفورتزا، دوک وقت میلان، و همسرش بئاتریس دِسته بود. او در شب بین ۳ و ۴ فوریه ۱۴۹۵ در قلعه پورتا جیوویا با کمک کومار فراسینا دا فرارا، مامای خانواده، به دنیا آمد. او توسط عمه‌اش ایزابلا دِسته، که برای کمک به خواهرش در زایمان به میلان آمده بود، و توسط آنتونیو ماریا پالاویچینو، غسل تعمید داده شد و حدود پانزده نام به او داده شد، که در میان آنها نام کوچکش اسفورتزا ماریا بود،
شد، که در میان آنها نام کوچکش اسفورتزا ماریا بود، به افتخار عموی پدری‌اش اسفورتزا ماریا، که در سنین جوانی درگذشته بود و لودوویکو به او بسیار علاقه داشت، یا به گفته دیگران، به یاد جدش فرانچسکو اول، که لقب اسفورتزا از او گرفته شد و به نام خانوادگی خانواده تبدیل شد. در سال‌های اولیه، و حداقل تا سال ۱۴۹۹، او رسماً اسفورتزا نامیده می‌شد، اما بعداً نام فرانچسکو پذیرفته شد. با وجود بیماری که از آوریل تا اوت ۱۴۹۵ او را رنج می‌داد و محاصره تقریباً همزمان نووارا که والدینش را از خانه دور نگه می‌داشت، سال‌های اولیه
والدینش را از خانه دور نگه می‌داشت، سال‌های اولیه فرانچسکو بدون دغدغه، بین درس خواندن و بازی کردن در کنار برادرانش گذشت. از همان ماه‌های اول زندگی‌اش، او دلبستگی زیادی به خواهر ناتنی‌اش، بیانکا جیووانا، دختر نامشروع پدرش و دوست عزیز بئاتریس، نشان داد، به طوری که یک بار، وقتی بیمار شد، به نظر می‌رسید فقط با دیدن او دوباره زنده می‌شود. با این حال، دختر جوان در سن چهارده سالگی، در نوامبر ۱۴۹۶ درگذشت و کمی بیش از یک ماه بعد، مادرش، بئاتریس، نیز درگذشت؛ بنابراین، کودک هر دو چهره مهم زن خود را در سنین بسیار کم
کودک هر دو چهره مهم زن خود را در سنین بسیار کم از دست داد و از آن لحظه به بعد، پدرش نیز شروع به گذراندن وقت کمتر و کمتری با فرزندانش کرد. در همان سال ۱۴۹۷، پس از مرگ همسرش، پدرش لودوویکو از دارایی‌های خود در جنوب ایتالیا به نفع فرانچسکو چشم‌پوشی کرد و بدین ترتیب دوک‌نشین باری (شامل باری، مودوگنو و پالو دل کوله)، شاهزاده‌نشین روسانو و شهرستان‌های کالابریایی بورلو، لونگوبوکو و روزارنو به او واگذار شد. با این حال، پس از یک مانور گیج‌کننده و بی‌ثمر از سوی پدرش لودوویکو، از سال ۱۴۹۹ دوک‌نشین باری توسط ایزابلا
لودوویکو، از سال ۱۴۹۹ دوک‌نشین باری توسط ایزابلا آراگون اشغال شد، اگرچه فرانچسکو همچنان مالک آن بود. در سال ۱۴۹۹، دوک‌نشین میلان مورد حمله فرانسوی‌ها قرار گرفت و لودوویکو فرزندانش را به دربار امپراتوری در اینسبروک برد و کمی بعد در راه به آنها پیوست. او در ژانویه بعد، زمانی که تصمیم گرفت شانس خود را در ایتالیا برای بازپس‌گیری دوک‌نشین بیازماید، از آنها جدا شد و دیگر هرگز آنها را ندید. این جدایی قطعاً برای فرانچسکوی پنج ساله و برادر بزرگترش بسیار دردناک بود، همان‌طور که مورخ میلانی، برناردینو کوریو،
بود، همان‌طور که مورخ میلانی، برناردینو کوریو، می‌نویسد: «این کودکان، در حالی که با پدر محبوب خود خداحافظی می‌کردند و او را می‌بوسیدند، صورت او را با اشک‌های ترحم‌آمیز شستشو می‌دادند، عملی واقعاً باورنکردنی از غم و اندوه.» او از مصادره دارایی‌هایش توسط امپراتور رنج برد، که تنها کمک هزینه ناچیزی برای پناهندگان میلانی باقی گذاشت. این وضعیت غم‌انگیز تنها تا حدی با مداخله پسر عمویش، ملکه بیانکا ماریا اسفورتزا، که سرپرستی دو کودک به او سپرده شده بود، کاهش یافت. با این حال، بیانکا در سال ۱۵۱۰ درگذشت و مارگارت
با این حال، بیانکا در سال ۱۵۱۰ درگذشت و مارگارت هابسبورگ جایگزین او شد. احتمالاً این دو برادر پس از رژیم کنستانس از هم جدا شدند، زمانی که ماکسیمیلیان به دنبال امپراتور به اینسبروک رفت، در حالی که فرانسیس به اسقف برناردو کلسیو سپرده شد، که احتمالاً آموزش اومانیستی بهتری نسبت به برادرش به او داد، اما او را به لباس پوشیدن به سبک «کشیشان سیاه و آلمانی» عادت داد. او به مدت ۲۱ سال در تبعید ماند، در شرایط اقتصادی بدون شک پایین‌تر از شرایطی که در دربار میلان در دوران سلطنت باشکوه پدرش از آن برخوردار بود. در طول
سلطنت باشکوه پدرش از آن برخوردار بود. در طول سال‌های حکومت برادرش ارکوله ماسیمیلیانو، که بین سال‌های ۱۵۱۲ تا ۱۵۱۵ به عنوان دوک احیا شد، فرانسیس نتوانست به میلان بازگردد. وقتی در سال ۱۵۱۵، پس از بازگشت فرانسوی‌ها، دوباره اخراج شد، فرانسیس (که در ترنتو بود) بلافاصله برای بازپس‌گیری دوک‌نشین میلان، که از نظر او به حق متعلق به او بود، اقدام کرد. او سرانجام موفق شد به دنبال سربازان پاپ لئو دهم و امپراتور چارلز پنجم در سال ۱۵۲۱ (که در اتحادیه‌ای موسوم به اتحادیه مقدس تشکیل شده بود) به میلان بازگردد، و در این امر
تشکیل شده بود) به میلان بازگردد، و در این امر جمعیت لومبارد که احساس می‌کردند به شدت توسط سلطه‌ای که آن را خارجی می‌دانستند، تحت ستم هستند، به او کمک کردند. در شرایطی که خانواده استه، خویشاوندان مادری او، طرف پادشاه فرانسه را گرفته بودند، یاد مادرش بئاتریس ناراحت‌کننده شده بود. با این وجود، در سال ۱۵۲۲، طی مذاکراتی که با هدف جلب نظر دوک آلفونسو اول استه به سمت امپراتوری انجام می‌شد، فرانچسکو به عمه‌اش، واسطه مارکینس ایزابلا، نوشت: «من پدر و مادرم را به یاد دارم و به همان اندازه که خیر خاندان اسفورتسا را
دارم و به همان اندازه که خیر خاندان اسفورتسا را می‌خواهم، خیر خاندان استه را نیز می‌خواهم. آیا باید آرزو کنم که کلیسا در آن وضعیت باشد و نام آن خاندان از بین برود؟ مطمئناً نه؛ خاطره خوب مادرم خواهرش بود و من از این بابت شرمنده نیستم، اما از داشتن چنین مادری بسیار راضی هستم.» ظهور دوک‌نشین. با این حال، تصاحب دوک‌نشین به نگرانی‌های فرانسیس دوم پایان نداد: فشار فرانسه همچنان رو به افزایش بود، به خصوص در امتداد مرز با پیمونت، و تلاش‌های جنگی به پول بیشتری نیاز داشت، که برای ایالتی که اکنون در مقایسه با غول
داشت، که برای ایالتی که اکنون در مقایسه با غول فرانسوی، به‌طور فزاینده‌ای از دوک‌نشین میلان کوچکتر بود، به‌طور مداوم منابع آن را تخلیه می‌کرد؛ بنابراین، فرانسیس دوم مجبور شد برای دفاع از آن، مالیات سنگینی از مردم بگیرد، وضعیتی که او را بدنام کرد و همچنین باعث شورش‌های محلی شد. از جمله محرکان اصلی این شورش‌ها، بونیفاسیو ویسکونتی، وارث و خویشاوند دور خانواده ویسکونتی بود که زمانی بر میلان حکومت می‌کردند، خانواده‌ای که اسفورزاها را غاصب قدرتی می‌دانستند که خودشان ایجاد کرده بودند؛ بنابراین، بونیفاسیو ویسکونتی
ایجاد کرده بودند؛ بنابراین، بونیفاسیو ویسکونتی تلاش کرد تا فرانسیس دوم را بکشد تا دوک‌نشین را به دست آورد و از وضعیت سیاسی ناپایدار سوءاستفاده کرد، اما تنها موفق شد دوک را از ناحیه گردن و شانه زخمی کند. با این حال، فرانچسکو دوم اسفورزا، که به دلیل نفوذ سنگین هابسبورگ و حضور نیروهای امپراتوری در سرزمین‌هایش، در حکومت خود احساس بی‌ثباتی می‌کرد، به ابتکار وزیرش، جیرولامو مورونه، اتحاد خود را لغو کرد و به اتحادیه کنیاک علیه امپراتور پیوست: به همراه او، جمهوری ونیز، جمهوری فلورانس، پاپ کلمنت هفتم و پادشاهی
ونیز، جمهوری فلورانس، پاپ کلمنت هفتم و پادشاهی فرانسه؛ بنابراین، او درگیر یک توطئه شد و خود را فریب داد و فکر کرد که از حمایت فرناندو فرانچسکو داوالوس، مارکی پسکارا، فرمانده شبه‌نظامیان امپراتوری در ایتالیا برخوردار است. با این حال، در سال ۱۵۲۵ آوالوس به توطئه‌گران خیانت کرد، نقشه را فاش کرد و باعث آغاز جنگ شد. دوک فرانسیس دوم به سرعت توسط نیروهای امپراتوری مغلوب شد، اما توانست کنترل برخی از شهرها و دژهای دوک‌نشین را حفظ کند. به لطف کمک ونیزی‌ها، که نمی‌خواستند از غرب با هابسبورگ‌ها هم‌مرز شوند، او به
از غرب با هابسبورگ‌ها هم‌مرز شوند، او به اتحادیه کنیاک پیوست و پس از یک لشکرکشی نظامی موفق، در سال ۱۵۲۹ متصرفات خود را پس گرفت. سپس اسفورتسا در حکومت او دوباره به قدرت رسید و موفق شد با چارلز پنجم صلح کند، البته با پرداخت غرامت بسیار سنگین، که باعث فقر بیشتر دولت میلان شد. در سال ۱۵۳۰، او از پاپ، تأسیس اسقف‌نشین جدید ویگِوانو را به دست آورد و حمایت آن را برای خود و جانشینانش در دوک‌نشین تضمین کرد تا شهری را که از اواخر قرن پانزدهم محل دربار بود، ارتقا دهد. ازدواج و مرگ. برای تثبیت اتحاد جدید با امپراتور،
ازدواج و مرگ. برای تثبیت اتحاد جدید با امپراتور، در سال ۱۵۳۴ فرانسیس با کریستینا دانمارکی، دختر کریستین دوم دانمارک و ایزابلا، خواهر امپراتور چارلز پنجم، دختری تنها سیزده ساله، ازدواج کرد. فرانسیس از این ازدواج راضی نبود؛ در واقع، او در ابتدا معتقد بود که باید با خواهر بزرگترش ازدواج کند، در حالی که کریستینا را هنوز خیلی جوان می‌دانست و نگران به سرانجام رسیدن این ازدواج بود. کریستینا پس از مرگ فرانسیس دوم، که به بیماری‌ای مبتلا شده بود که تقریباً او را نابینا کرده بود، در قلعه ویگِوانو در سال ۱۵۳۵، تورتونا
کرده بود، در قلعه ویگِوانو در سال ۱۵۳۵، تورتونا را به عنوان شهر جهیزیه دریافت کرد. با مرگ او، سلسله اصلی و مشروع اسفورزاهای میلان منقرض شد، زیرا او هیچ وارثی نداشت؛ بنابراین، برای جلوگیری از ادعاهای بیشتر، چارلز پنجم تصمیم گرفت که مستقیماً دوک‌نشین میلان را به قلمرو خود ضمیمه کند و متعاقباً آن را به پسرش فیلیپ، که پادشاه اسپانیا شد و بدین ترتیب حکومت میلان را به عنوان جهیزیه به آن ایالت آورد، واگذار کند. فرانچسکو اسفورتزا، پسر دوم لودوویکو ایل مورو، در سه سالگی از کشور پدرش تبعید شد و ۲۱ سال را در تبعید،
سالگی از کشور پدرش تبعید شد و ۲۱ سال را در تبعید، اغلب در فقر، بین امید و ترس، گریه و انتظار مجازات گناهان دیگران گذراند. پس از تبعید برادرش ماکسیمیلیان از کشور پدرش، پنج سال بعد خود را در ترنت یافت و توسط پاپ لئو دهم و شارل پنجم به میلان بازگردانده شد. میلانی‌ها نیز با محبت او را به یاد می‌آوردند، کسانی که از حکومت متکبرانه فرانسوی‌ها متنفر بودند، حکومت ارباب طبیعی خود را بسیار بیشتر دوست داشتند و بنابراین با خشم، مونسینور دی لوترک، فرماندار پادشاه فرانسه، را به همراه تمام پیروانش، به دلیل نادرستی و
را به همراه تمام پیروانش، به دلیل نادرستی و گستاخی‌شان اخراج کردند. اما دوک اغلب از انجام این کار پشیمان بود، زیرا توسط ارتش فرانسه سرکوب می‌شد و خود را با کمبود پول می‌دید و بنابراین مالیات‌های مکرر او را مجبور به اخاذی از مردم می‌کرد. بدین ترتیب، او نفرت رعایای خود را برانگیخت و تقریباً مورد کفرگویی همه قرار گرفت، زیرا می‌دیدند که ولخرجی‌های جمع‌آوری پول بی‌پایان است؛ بنابراین، برخی تصمیم گرفتند از شر او خلاص شوند و بونیفاسیو ویسکونتی با او روبرو شد و با خنجری بین گردن و شانه‌اش، او را به آرامی زخمی کرد.
بین گردن و شانه‌اش، او را به آرامی زخمی کرد. او با کمک امپراتوری‌ها به سه جنگ پایان داد، زیرا مونسینور دو لوترک را در بیکوکا و دریاسالار گوفریو و سوئیسی‌ها را در رودخانه سسیا شکست داد؛ و سرانجام جنوا را تصرف کرد و جنوایی‌ها را مطیع خود ساخت. اما در جنگ چهارم، هنگامی که خود شاه فرانسیس در نزدیکی پاویا اسیر شد، توسط مارکی پسکارا و آنتونیو دا لوا، که ادعا می‌کردند ایالت میلان توسط امپراتور به دست آمده است و نه توسط اسفورزا، به خیانت متهم شد. آنها او را در قلعه‌اش محاصره کردند و تقریباً تمام شهرهای ایالت از او
محاصره کردند و تقریباً تمام شهرهای ایالت از او گرفته شد. اما پاپ کلمنت و ونیزی‌ها نتوانستند این توهین را تحمل کنند و با فرانسوی‌ها متحد شدند و جنگ‌های زیادی را علیه امپراتور به راه انداختند. سرانجام، وقتی اوضاع آرام شد و امپراتور در بولونیا توسط پاپ تاجگذاری شد، سفورتسا را به آنجا فراخواند و او را به قدرت بازگرداند و خواهرزاده‌اش کریستیرنا، دختر خواهرش و کریستیرنو، پادشاه دازیا، را به همسری او درآورد. این اتفاق در سال ۱۵۳۴ رخ داد. با این حال، او مدت زیادی از این خوشبختی لذت نبرد، زیرا بینایی‌اش بهبود یافت
این خوشبختی لذت نبرد، زیرا بینایی‌اش بهبود یافت و بیماری‌اش بدتر شد و در ۲۴ اکتبر ۱۵۳۵ درگذشت. جسدش را شکافتند و قلبش خشک و متورم یافت شد. پس از مرگ شوهرش، عروس به پدرش بازگردانده شد و حکومت میلان در دست چارلز پنجم باقی ماند که با انقراض دوک‌های ویسکونتی و سفورتسا، از او به فیلیپ کاتولیک، پادشاه اسپانیا، منتقل شد. ظاهر و شخصیت. فرانچسکو پوست و موی تیره، هیکلی تنومند اما با قدی متوسط داشت. گفته می‌شود که از نظر فیزیکی به پدرش شباهت داشت، اگرچه شکوه کمتری داشت، اما چهره‌اش به‌طور مبهم مادرش را به یاد
داشت، اما چهره‌اش به‌طور مبهم مادرش را به یاد می‌آورد. بندتو کاپیلوپی در سال ۱۵۱۳، در سن هجده سالگی، او را اینگونه توصیف کرد: «او ظاهری شبیه پدرش دارد، اما نه چندان نجیب؛ از نظر هیکل درشت نیست، اما از دوک بزرگتر است، شانه‌هایش پر است، موهایش شبیه موهای دوک است و لباس‌های مشکی می‌پوشد، مانند یک کشیش آلمانی.» و ماریو اکوئیکولا نوشت: «دوک باری بسیار جدی است و در ملاء عام به مقام کشیشی و روحانی خود به خوبی خدمت می‌کند.» سال‌ها او از ضعف شدید و کمر بدشکل و همچنین نقرس رنج می‌برد. جورجیو واساری او را اینگونه
نقرس رنج می‌برد. جورجیو واساری او را اینگونه توصیف کرد: «فرانچسکو اولتیمو گوژپشت بود، اما با صورتی محترم، گوشت سفید و ریش سیاه، همان‌طور که در پرتره‌اش که توسط وچلیو نقاشی شده، نشان داده شده است.» خزهای سیاه‌گوش حجیم باید برای پنهان کردن بدشکلی او استفاده شده باشند، همان‌طور که در پرتره تیتیان دیده می‌شود، که سفتی خاصی را در دستانش نیز نشان می‌دهد. سلامت ضعیف او همچنین توسط مارین سانودو در سال ۱۵۳۰ تأیید شده است: «این دوک بد راه می‌رود و طاغوت او در اینجا مدام دستش را به او می‌داد تا به او کمک کند»؛ و سپس:
دستش را به او می‌داد تا به او کمک کند»؛ و سپس: «این دوک پیر است… بسیار ضعیف، و به سختی می‌تواند با دستانش به خودش کمک کند، و بد راه می‌رود.» با این حال، به نظر می‌رسد که در کودکی کاملاً طبیعی و سالم بوده است، همان‌طور که از نامه‌های مختلف می‌توان استنباط کرد: در مارس ۱۴۹۵، فرانچسکینو دل ماینو به پدرش نوشت که نوزاد، کودکش را شکسته است و «پاها و بازوهایش آنقدر می‌لرزند که انگار یک ساله است»؛ و در جای دیگر: «او در حال رشد و زیباتر شدن است». در ماه آوریل، او «در مورد قفسه سینه، خواب و سایر عملکردهای بدنش در
«در مورد قفسه سینه، خواب و سایر عملکردهای بدنش در سلامت کامل است». او «همیشه شاد بود، با پاهای کوچکش راه می‌رفت و دستان کوچکش را به سمت مدونا بیانچا حرکت می‌داد که به نظر می‌رسید می‌خواهد نوازش‌های زیادی به او بدهد». سرپرست کل برشا، مارکو فوسکاری، او را اینگونه توصیف کرد: «به نظر می‌رسد دوک چهره‌ای مالیخولیایی دارد و از نظر جسمی ناتوان است، قادر به استفاده از پاهایش نیست و چهره‌ای بسیار قرمز دارد؛ به نظر می‌رسد بسیار ترسو و مشکوک است و ذهنی دارد که شر را پیش‌بینی می‌کند، آنقدر که همیشه شر را پیش‌بینی
را پیش‌بینی می‌کند، آنقدر که همیشه شر را پیش‌بینی می‌کند.» مانند برادر بزرگترش، او مستعد «مالیخولیا و افسردگی بود، طبق معمول، مراحلی از انرژی سرخوشی را با مراحلی از اضطراب، کناره‌گیری، اگر نگوییم وحشت» جایگزین می‌کرد، نه چندان متفاوت از پدرش، اما افسردگی فرانچسکو قطعاً با از دست دادن غم‌انگیز والدینش، تبعیدهایش و مشکلات مداوم تشدید می‌شد. کارلو کونتارینی، در گزارشی در سال ۱۵۲۷، او را «بسیار تندخو و بی‌میل به تحمل هرگونه مخالفتی» توصیف می‌کند، همان‌طور که مادرش نیز مانند پدرش «وقتی اتفاق غیرمنتظره‌ای رخ
مادرش نیز مانند پدرش «وقتی اتفاق غیرمنتظره‌ای رخ می‌دهد، بسیار گیج و سردرگم می‌شود و سریع‌تر از حالت عادی از کوره در می‌رود.» پیترو آرتینو، که پیوسته او را به خاطر حکم اعدام فریبنده‌ای که برای آلبرتو ماراویگلیا صادر شده بود، سرزنش می‌کرد و بیش از هر کس دیگری او را با تیرهای گزنده‌اش عذاب می‌داد، او را «شهید اولیه اسفورزا»، «دوک مومیایی»، ریاکار و رذل می‌نامد، مرگی دردناک به دست مردم را پیش‌بینی می‌کند و حتی او را به نوعی «ناتوانی جنسی» متهم می‌کند که به موجب آن امیدوار بود «گانیمد» او، ماسیمیلیانو استامپا،
آن امیدوار بود «گانیمد» او، ماسیمیلیانو استامپا، محبوب و همکارش در قلمرو دوک، «معاون» او در ازدواج نیز باشد. این یک بدخواهی بی‌مورد بود، زیرا نه تنها مشخص بود که فرانسیس یک دختر نامشروع دارد، بلکه حتی امپراتور چارلز پنجم نیز شاهد قدرت جنسی او بود: «مطمئن شوید که کریستینا او را خوب می‌داند، زیرا تا جایی که به وضعیت او مربوط می‌شود، او عالی است و تا جایی که به شخصیت او مربوط می‌شود، اعضای قابل مشاهده دوک به طرز عجیبی آسیب دیده‌اند، اما سر و نخاع او سالم است و گفته می‌شود، و این چیز خوبی است، او نمی‌تواند
و گفته می‌شود، و این چیز خوبی است، او نمی‌تواند بدون زن زندگی کند.» (نامه چارلز پنجم به خواهرش ماریا، ۳۱ ژوئیه ۱۵۳۳.)
جان گالئاتزو اسفورزا (; – ) ششمین دوک میلان بود. وی پدر بونا ماریا سفورزا بود که بعدها ملکه لهستان شد. او در سال ۱۴۹۴ در سن ۲۵ سالگی درگذشت و عمویش، لودوویکو سفورتزا، جانشین او شد. اوایل زندگی. جان گالئاتزو، متولد آبیاتگراسو، پسر گالئاتزو ماریا سفورتزا و بونا از ساووی بود. او تنها هفت سال داشت که در سال ۱۴۷۶ پدرش، گالئاتزو ماریا، ترور شد و او دوک میلان شد. عمویش، لودوویکو سفورتزا، به عنوان نایب السلطنه دوک جوان عمل کرد، اما به سرعت تمام قدرت را از او گرفت و عملاً حاکم میلان شد. لودوویکو، جان گالئاتزو را
و عملاً حاکم میلان شد. لودوویکو، جان گالئاتزو را زندانی کرد و بعداً پس از مرگ جان گالئاتزو، که به‌طور گسترده مشکوک تلقی می‌شد، دوک شد. ازدواج و فرزندان. در فوریه ۱۴۸۹، جان گالئاتزو با دختر عمویش ایزابلا از ناپل-آراگون ازدواج کرد. آنها فرزندان زیر را داشتند: مرگ. در سال ۱۴۹۱، لودوویکو اسفورتزا، جان گالئاتزو اسفورتزا و همسرش ایزابلا از آراگون را به قلعه ویسکونتی در پاویا منتقل کرد، جایی که آنها درباری درخشان ایجاد کردند. جان گالئاتزو در سال ۱۴۹۴ در قلعه ویسکونتی، خانه تابستانی خانواده‌های ویسکونتی و
ویسکونتی، خانه تابستانی خانواده‌های ویسکونتی و اسفورتزا، درگذشت. در آن زمان، چارلز هشتم فرانسه به ملاقات او رفت. به گفته مورخ ایتالیایی، فرانچسکو گوئیچاردینی، در کتاب «تاریخ ایتالیا» او توسط عمویش، لودوویکو ایل مورو، مسموم شد. شایعه گسترده بود که مرگ جووان گالئاتزو ناشی از مقاربت بیش از حد بوده است. با این وجود، در سراسر ایتالیا اعتقاد بر این بود که او نه از طریق بیماری طبیعی و نه در نتیجه بی‌اختیاری ادرار فوت کرده، بلکه مسموم شده است. یکی از پزشکان سلطنتی… ادعا کرد که علائم آشکاری از آن را دیده است و
ادعا کرد که علائم آشکاری از آن را دیده است و هیچ‌کس هم شک نداشت که اگر سم بوده، با دسیسه‌های عمویش لودوویکو اسفورتسا به او خورانده شده است.
اساسنامه آلبرتینو (به انگلیسی: "Albertine Statute") قانون اساسی بود که توسط شاه چارلز آلبرت ساردینیا در ۴ مارس ۱۸۴۸ به پادشاهی ساردینیا اعطا شد و به زبان‌های ایتالیایی و فرانسوی نوشته شده بود. این قانون که در اوج "وحدت ایتالیا"، فرایند اتحاد ایتالیا، منتشر شد، به تدریج به سایر سرزمین‌های ملحق شده به دولت جدید گسترش یافت و پس از اعلام آن در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ رسماً به عنوان قانون اساسی پادشاهی ایتالیا شناخته شد. به همین دلیل، اساسنامه آلبرتینو، عملاً به اولین قانون اساسی ایتالیا تبدیل شد و در شکل‌دهی به نظام
قانون اساسی ایتالیا تبدیل شد و در شکل‌دهی به نظام مشروطه ایتالیا نقش داشت و بر قانون اساسی ۱۹۴۷ ایتالیا که مستقیماً جانشین آن شد، تأثیر گذاشت. این قانون با تغییراتی تا سال ۱۹۴۸ به قوت خود باقی ماند. چارلز آلبرت نمی‌خواست منشور قانون اساسی اعطا کند، بنابراین تلاش کرد تا جایی که می‌تواند قدرت را حفظ کند، حتی اگر این قانون پایان سلطنت مطلق او را نشان می‌داد. قانون اساسی موسوم به «اساسنامه آلبرتینو»، که در سال ۱۸۴۸ توسط پادشاه کارلو آلبرتو از خاندان ساووا صادر شد، نقطه آغاز شکل‌گیری نظام قانون‌گذاری نوین در
شد، نقطه آغاز شکل‌گیری نظام قانون‌گذاری نوین در کشور ایتالیا به‌شمار می‌رود. این قانون در ابتدا برای پادشاهی ساردینی تدوین شده بود، اما پس از شکل‌گیری وحدت ملی در سال ۱۸۶۱، به قانون اساسی سراسر کشور تبدیل شد. در ساختار اولیه این قانون، نظام انتخاباتی بر پایه شیوه اکثریت نسبی با حوزه‌های تک‌نماینده‌ای بنا نهاده شده بود. حق رأی محدود بود و تنها مردان ثروتمند بالای بیست‌وپنج سال اجازه شرکت در انتخابات را داشتند—نشانه‌ای از ساختار نخبه‌گرایانه و محدود دموکراسی در آن دوران. در سال ۱۹۱۹، این شیوه انتخاباتی دچار
در آن دوران. در سال ۱۹۱۹، این شیوه انتخاباتی دچار دگرگونی شد و جای خود را به نظام نمایندگی تناسبی داد، که امکان مشارکت گسترده‌تر احزاب سیاسی و گروه‌های اجتماعی را فراهم ساخت. این تغییر، بازتابی از تحولات اجتماعی و فشارهای سیاسی پس از پایان جنگ جهانی اول بود و مسیر را برای گسترش دموکراسی هموار کرد. امروزه، آیین‌نامه آلبرتو به‌عنوان یکی از مهم‌ترین اسناد حقوقی تاریخی در سرزمین ایتالیا شناخته می‌شود. این قانون نه‌تنها بنیان‌گذار نهادهای حکومتی مدرن بود، بلکه نقش تعیین‌کننده‌ای در گذار ایتالیا از سلطنت مطلقه
نقش تعیین‌کننده‌ای در گذار ایتالیا از سلطنت مطلقه به نظام مشروطه ایفا کرد. هرچند در سال ۱۹۴۸ با تصویب قانون اساسی جمهوری جایگزین شد، اما میراث آن همچنان در تاریخ حقوقی و سیاسی کشور باقی مانده است. پیشینه. ریشه‌های اساسنامه و انتشار آن. این اساسنامه تنها به دلیل نگرانی از شورش انقلابی که ایتالیا را در سال ۱۸۴۸ به آشوب کشیده بود، اعلام شد. با این حال، ریشه‌های آن به گذشته‌های دورتر برمی‌گردد. در اواسط دهه ۱۸۳۰، در پادشاهی ساردینیا که توسط خاندان ساووی اداره می‌شد، تظاهرات گسترده طبقه شهرنشین با درخواست گسترش
تظاهرات گسترده طبقه شهرنشین با درخواست گسترش حقوق مدنی آغاز شد. در همان زمان، نارضایتی در میان دهقانان که به دلیل وجود یک سیستم فئودالی ناکارآمد مورد استثمار قرار می‌گرفتند، رو به افزایش بود. تا اواسط قرن نوزدهم، بیش از دوازده قانون اساسی در ایالت‌های ایتالیا در حال اجرا بود که برخی از آنها توسط ناپلئون بناپارت اعطا شده بود. پیش از این در سال ۱۸۳۱، چارلز آلبرت، پادشاه ساردینیا، برنامه‌ای برای اصلاحات اداری اعلام کرد و همزمان یک کمیسیون قانونگذاری متشکل از قضات و حقوقدانان را تأسیس کرد که تحت ریاست وزیر
قضات و حقوقدانان را تأسیس کرد که تحت ریاست وزیر دادگستری، جوزپه باربارو، مشورت می‌کردند. این نهاد به بخش‌هایی تقسیم شد: قانون مدنی، آیین دادرسی مدنی، قانون جزا و قانون تجارت. در عین حال، در پاسخ به شورش‌های خشونت‌آمیز فزاینده، سیاست مطلق‌گرایانه‌ای که قبلاً توسط پادشاه دنبال می‌شد، تعدیل شد. در سال ۱۸۳۱، پیش‌نویس قانون مدنی تدوین شد که آشکارا از قانون ناپلئونی الهام گرفته شده بود. پس از مشورت‌های طولانی با دیوان عالی کشور و شورای دولت (یک دادگاه اداری)، نسخه نهایی آن در سال ۱۸۳۷ تصویب شد و تاریخ
نسخه نهایی آن در سال ۱۸۳۷ تصویب شد و تاریخ لازم‌الاجرا شدن آن ۱ ژانویه ۱۸۳۸ تعیین شد. قانون جدید قرار بود در بخش قاره‌ای پادشاهی ساردینیا (پیمونت، ساووی و لیگوریا) به استثنای جزیره ساردینیا اعمال شود. دو سال بعد، قانون جزا (با تاریخ لازم‌الاجرا شدن ۱۵ ژانویه ۱۸۴۰)، قانون جزای نظامی و در سال ۱۸۴۷، قانون آیین دادرسی کیفری مبتنی بر اصل محاکمات علنی صادر شد. در سال ۱۸۴۷، سانسور نیز محدود شد و از جمله موارد دیگر، انتشار نشریات سیاسی مجاز شد. در همان زمان، اصلاحات اداری و سیستمی ادامه یافت. با وجود تحولات
اصلاحات اداری و سیستمی ادامه یافت. با وجود تحولات روبه‌رشد در فضای سیاسی، پادشاه کارلو آلبرتو همچنان از صدور هرگونه قانون اساسی طفره می‌رفت و حتی در مقطعی به‌دلیل فشارهای اجتماعی، احتمال کناره‌گیری از سلطنت را نیز در نظر گرفت. نقطه عطف این وضعیت، اعطای قانون اساسی به پادشاهی دو سیسیل توسط فردیناند دوم در آغاز سال ۱۸۴۸ بود. این اقدام، همراه با فشارهای فزاینده از سوی گارد ملی، کارلو آلبرتو را وادار کرد تا در تاریخ ۸ فوریه ۱۸۴۸ قانون اساسی پادشاهی ساردینی را بپذیرد و اعلام کند—قانونی که با عنوان «قانون
را بپذیرد و اعلام کند—قانونی که با عنوان «قانون بنیادین پادشاهی ساردینی» شناخته می‌شود. این قانون به‌طور رسمی در تاریخ ۴ مارس ۱۸۴۸ در شهر تورین، که در عمل پایتخت پادشاهی ساردینی محسوب می‌شد، منتشر شد. این تحول، آغازگر دوره‌ای جدید در تاریخ قانون‌گذاری و مشروطه‌خواهی در ایتالیا بود. جامعه پادشاهی ساردینی با شور و اشتیاق فراوان از صدور قانون اساسی استقبال کرد، و این استقبال گسترده با برگزاری مراسمی در تاریخ ۲۷ فوریه ۱۸۴۸—حتی پیش از اعلام رسمی قانون—به‌وضوح نمایان شد. این مراسم، که در شهر تورین برگزار گردید،
شد. این مراسم، که در شهر تورین برگزار گردید، نشان‌دهنده امید و هیجان عمومی نسبت به آغاز دوره‌ای جدید از حکومت قانون‌مند و مشروطه بود. در همان زمان مقرر شد که نخستین یک‌شنبه ماه ژوئن به‌عنوان روز بزرگداشت قانون اساسی تعیین شود—رویدادی که تا به امروز به‌عنوان نماد وفاداری سلطنت‌طلبان ایتالیایی به میراث مشروطه‌خواهی ساوایی شناخته می‌شود. در آن دوران، کارلو آلبرتو در واقع از الگوی سایر فرمانروایان ایتالیایی پیروی می‌کرد که تحت فشارهای اجتماعی و سیاسی، به صدور قانون اساسی روی آورده بودند. با این حال، قانون
قانون اساسی روی آورده بودند. با این حال، قانون اساسی پادشاهی ساردینی—که بعدها با نام «آیین‌نامه آلبرتو» شناخته شد—تنها قانونی بود که توانست از سرکوب‌های شدید پس از شکست در نخستین جنگ استقلال ایتالیا (۱۸۴۸–۱۸۴۹) جان سالم به‌در ببرد. سایر قوانین اساسی در مناطق مختلف ایتالیا یا لغو شدند یا به‌دست نیروهای ارتجاعی نابود گشتند، اما قانون ساردینی باقی ماند و به ستون فقرات حقوقی پادشاهی متحد ایتالیا تبدیل شد. این پایداری، نه‌تنها نشان‌دهنده قدرت سیاسی خاندان ساووا بود، بلکه بیانگر آن بود که قانون‌گرایی و
ساووا بود، بلکه بیانگر آن بود که قانون‌گرایی و مشروطه‌خواهی در شمال ایتالیا ریشه‌دارتر و نهادینه‌تر از سایر مناطق بود. آیین‌نامه آلبرتو، با وجود محدودیت‌های اولیه‌اش، به‌تدریج به بستری برای اصلاحات سیاسی، گسترش حق رأی، و شکل‌گیری نهادهای مدرن تبدیل شد—و در نهایت، تا سال ۱۹۴۸، یعنی زمان تصویب قانون اساسی جمهوری، به‌عنوان قانون اساسی رسمی کشور باقی ماند. تبدیل این اساسنامه به قانون اساسی پادشاهی ایتالیا. ویژگی‌های خاص اساسنامه آلبرتین (شکل مختصر آن و عدم وجود رویه ویژه مورد نیاز برای ایجاد تغییرات در آن، که
رویه ویژه مورد نیاز برای ایجاد تغییرات در آن، که به آن انعطاف‌پذیری می‌داد) و وضعیت سیاسی مساعد به این معنی بود که مفاد آن به سرزمین‌های ایالت‌های متوالی ایتالیا که به نهاد دولتی جدید پیوستند، که به عنوان بخشی از فرایند اتحاد سرزمین‌های ایتالیایی آغاز شده در آغاز قرن نوزدهم ("وحدت ایتالیا") تشکیل شد، گسترش یافت، تا اینکه سرانجام به موجب قانون اعلام پادشاهی، قانون شماره ۴۶۷۱ (قانون شماره ۱) مورخ ۱۷ مارس ۱۸۶۱، که توسط اولین پادشاه ایتالیا، ویکتور امانوئل دوم، امضا شد، به عنوان قانون اساسی پادشاهی ایتالیا
امضا شد، به عنوان قانون اساسی پادشاهی ایتالیا شناخته شد. این اساسنامه پس از اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۶۰ و تبدیل پادشاهی ساردینیا به پادشاهی ایتالیا، همچنان اساس نظام حقوقی باقی ماند. همچنین بین سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳، زمانی که دولت فاشیستی به رهبری بنیتو موسولینی قدرت را در دست داشت، همچنان معتبر بود، اگرچه تغییرات مهمی در آن ایجاد شد که نظام قانون اساسی ایتالیا را تحریف کرد. این تغییرات به پادشاهی ایتالیا، که قبلاً یک سلطنت پارلمانی نمونه بود، اجازه داد تا به یک دولت اقتدارگرای تک حزبی تبدیل شود و نظام سلطنتی
دولت اقتدارگرای تک حزبی تبدیل شود و نظام سلطنتی به یک نمای ظاهری برای سیاست فاشیستی تبدیل شود. سال‌های پایانی اجرای اساسنامه و قانون اساسی جدید ایتالیا. با وجود آن‌که قانون اساسی آلبرتو در طول زمان، به‌ویژه در دوران حکومت فاشیستی بنیتو موسولینی، دستخوش تغییرات عمیق شد—تغییراتی که با رضایت ضمنی پادشاه وقت، ویکتور امانوئل سوم، همراه بود—ساختار اصلی آن تا سال ۱۹۴۸ تقریباً دست‌نخورده باقی ماند. در آن سال، با تصویب قانون اساسی جمهوری، بسیاری از ویژگی‌های بنیادین این سند، به‌ویژه عناصر سلطنتی آن، کنار گذاشته شد