payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که او هنوز بسیار جوان بود، نقل مکان کردند و او دوران کودکی خود را در کاوینگتن، کنتاکی گذراند، جایی که جی.پی.ال. وودوارد به یک تاجر موفق ابزارآلات تبدیل شد. تا سال ۱۸۶۱، در سن ۱۵ یا ۱۶ سالگی، او تحصیل هنر را زیر نظر نقاش آلمانی تی. سی. ولش در نزدیکی سینسیناتی، اوهایو. خانواده کنفدراسیون با کانادا همدردی داشتند و در طول جنگ داخلی آمریکا به کانادا گریختند. با این حال، در سال ۱۸۶۳، جان به شهر نیویورک سفر کرد و تا سال ۱۸۶۵ در کوپر یونیون و آکادمی ملی طراحی (نیویورک) تحصیل کرد. او اولین نقاشی خود را در سال ۱۸۶۷
تحصیل کرد. او اولین نقاشی خود را در سال ۱۸۶۷ در آکادمی به نمایش گذاشت. در ابتدا او سعی کرد به عنوان یک هنرمند منظره، با الهام از حومه ویرجینیا امرار معاش کند. (خانواده‌اش پس از پایان جنگ در سال ۱۸۶۵ در ریچموند ساکن شده بودند) با این حال، او دریافت که امرار معاش تنها از طریق هنرهای زیبا غیرممکن است و به تصویرگری کتاب روی آورد. در سال ۱۸۷۱، اولین سفارش خود را از مجله «آتشدان و خانه» دریافت کرد که او را به یک تور طراحی جنوب برد؛ این نقاشی‌ها به صورت حکاکی روی چوب در مجله منتشر شدند. از سال ۱۸۷۲ تا ۱۸۷۳، او به
در مجله منتشر شدند. از سال ۱۸۷۲ تا ۱۸۷۳، او به عنوان یکی از تصویرگران اصلی مجموعه D. Appleton &amp; Company "Picturesque America» سفرهای زیادی کرد، که بسیاری از حکاکی‌های او بر اساس طرح‌ها یا نقاشی‌های آبرنگ انجام شده در محل بود. طراحی‌ها و نقاشی‌های وودوارد بخش‌های مربوط به "Mackinac", "ساحل جنوبی دریاچه ایری"، "دره کنتیکت"، "بوستون"، "دره هوساتونیک"، «دره جنی»، «ساحل شرقی»، «دریاچه ممفرماگوگ»، «دلاویر علیا»، و «آبشار دریاچه کایوگا». "دره کنتیکت، از کوه تام"; "بوستون، از جنوب بوستون"; و "کبک" اساس سه
تام"; "بوستون، از جنوب بوستون"; و "کبک" اساس سه حکاکی فولادی آن بودند. این اثر تأثیر عمده‌ای بر رشد گردشگری آمریکا و جنبش‌های حفاظت و نگهداری از آثار باستانی داشت. این اثر بسیار محبوب بود و تا سال ۱۸۸۰ بیش از نسخه از آن به فروش رسید. در این دوره، وودوارد همچنین با هری فن، یکی دیگر از تصویرگران مهم این پروژه، ملاقات و با او دوست شد، با وجود اینکه این دو در مناطق مختلف کشور کار می‌کردند. اپلتون همچنین او را از سال ۱۸۷۴ تا ۱۸۷۵ برای تولید مجموعه‌هایی در مورد رودخانه هادسون و راه‌آهن قاره‌ای برای «مجله هنری»
رودخانه هادسون و راه‌آهن قاره‌ای برای «مجله هنری» خود استخدام کرد. در سال ۱۸۷۵، وودوارد با ماریا لوئیز سیمونز ازدواج کرد. او همچنین برای «یک قرن بعد: نگاهی اجمالی به فیلادلفیا» تصویرسازی کرد. برای مجموعه «اروپای زیبا» اپلتون، وودوارد به شمال و اروپای شرقی فرستاده شد. آثار او در مجله ظاهر نشد. جلد اول این مجموعه که به جزایر بریتانیا می‌پرداخت. در جلدهای دوم و سوم، طراحی‌ها و نقاشی‌های او بخش‌های مربوط به «شهرهای قدیمی آلمان»، «نروژ»، «نروژ (آبدره سوگنه، آبدره شمالی، رومسدال)»، «سوئد»، «درسدن و سوئیس
آبدره شمالی، رومسدال)»، «سوئد»، «درسدن و سوئیس ساکسون»، «قسطنطنیه»، «روسیه» و «دانوب» را مصور کردند. «رومزدالهورن» و «بسفر، قسطنطنیه» او اساس دو تا از حکاکی‌های فولادی آنها بودند. طرح‌هایی که اساس فلسطین زیبا را تشکیل دادند، در طول دو سفر مشترک وودوارد و فن به مصر و شام در زمستان‌های ۱۸۷۷–۱۸۷۸ و ۱۸۷۸–۱۸۷۹ گردآوری شدند. این دو سفر در مکاتبات او با همسر وودوارد و مادرش مستند شده است. این دو نفر اجازه ویژه برای طراحی در داخل و زیر مسجد عمر (قبه الصخره) دریافت کردند، اگرچه وودوارد خیابان‌های اورشلیم را با
کردند، اگرچه وودوارد خیابان‌های اورشلیم را با «کثیف‌ترین کوچه‌های بالتیمور» مقایسه می‌کرد. او که از گرما، تابش خیره‌کننده و برهوت خسته شده بود، بهترین چیزی که می‌توانست در مورد ساحل دریای مرده بگوید این بود: «فکر می‌کنم آنقدر بد نیست که بدتر از این نباشد». ناصره «بدترین» بود، در حالی که او بیشتر تحت تأثیر خرابه‌های سوریه-روم در بعلبک قرار گرفت. در سال ۱۸۷۹، او به نیویورک بازگشت و بیشتر سه سال بعدی را صرف آماده‌سازی تصاویر برای چاپ کرد. این آثار بسیار موفق بودند، و وودوارد و فن هر کدام سالانه ۱۰۰۰۰ دلار از
و وودوارد و فن هر کدام سالانه ۱۰۰۰۰ دلار از بهره مالکانه جلدهای سرزمین مقدس دریافت می‌کردند. از در سال ۱۸۸۲، او برای «مجله قرن» و چندین کتاب شعر تصویرسازی کرد و با تأمین مالی، اکنون می‌توانست زمان بیشتری را به نقاشی مناظر با رنگ روغن و آبرنگ اختصاص دهد. او بیشتر سال ۱۸۸۳ را به همراه همسرش به پاریس و پونت-آون در فرانسه نقل مکان کرد. آنها در سال ۱۸۸۴ به نیویورک بازگشتند و وودوارد در سال‌های بعد به نقاشی و تصویرسازی برای کتاب‌ها (از جمله «آواز رودخانه» اثر چارلز کینگزلی در سال ۱۸۸۷ و «آواز شیپور» اثر آلفرد
کینگزلی در سال ۱۸۸۷ و «آواز شیپور» اثر آلفرد تنیسون در سال ۱۸۸۸) و مجلاتی مانند «مجله قرن»، «مجله اسکریبنر» و «ماهنامه هارپر» پرداخت. او پس از مرگ پدرش در سال ۱۸۹۵ که ارث زیادی برایش به جا گذاشت، تمام تمرکز خود را روی نقاشی گذاشت. بین سال‌های ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۱، وودوارد و همسرش به ایتالیا و سوئیس سفر کردند. در سال ۱۹۰۵، آنها در نیو راشل، نیویورک، یک مستعمره هنری محبوب، ساکن شدند. او تا زمان مرگش در ۵ ژوئن ۱۹۲۴، نقاشی‌های استودیوی خود را می‌فروخت. میراث. شراین مونت، متعلق به اسقف‌نشین اسقفی ویرجینیا، بسیاری از
متعلق به اسقف‌نشین اسقفی ویرجینیا، بسیاری از آبرنگ‌های اصلی وودوارد را در خود جای داده است. مکاتبات او به عنوان مجموعه «یک هنرمند در خارج از کشور در دهه هفتاد» در بخش بایگانی کتابخانه ایالتی در ریچموند، ویرجینیا نگهداری می‌شود.
محمدابراهیم سالک قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۱ قمری – زنده تا حدود ۱۰۸۴ قمری)، شاعر، ادیب و عارف ایرانی سدهٔ یازدهم هجری بود. وی از شاعران برجستهٔ سبک هندی در دورهٔ صفوی به‌شمار می‌رود و در شعر با تخلص «سالک» شناخته می‌شود. آثار او شامل غزل، قصیده، مثنوی و رباعی است که در آن‌ها مضامین عرفانی، فلسفی و اجتماعی دیده می‌شود. زندگی‌نامه. سالک قزوینی در حدود سال ۱۰۲۱ هجری قمری در شهر قزوین زاده شد. نام کامل او در منابع مختلف به صورت‌های «محمدابراهیم»، «شاه‌ابراهیم» و «محمدابراهیم‌بیگ» آمده است. وی در خانواده‌ای اهل ادب رشد
آمده است. وی در خانواده‌ای اهل ادب رشد یافت و از جوانی به تحصیل علوم دینی و ادبی پرداخت. در دوره‌ای از زندگی خود به اصفهان، هند و کشمیر سفر کرد و با شاعران برجسته‌ای چون کلیم کاشانی، قدسی مشهدی و نصرآبادی معاشرت داشت. آثار. مهم‌ترین اثر سالک، مثنوی بلند "محیط کونین" است که در سال ۱۰۶۱ قمری به پایان رسید. این اثر مضامین عرفانی، فلسفی و اخلاقی را در قالبی شاعرانه بیان می‌کند. دیوان او شامل ۱۳۶۶ غزل، قصاید، ترکیب‌بند، رباعی و مثنوی‌هایی چون "ساقی‌نامه" نیز هست. سبک شعری. سبک شعری سالک قزوینی در چارچوب سبک
هست. سبک شعری. سبک شعری سالک قزوینی در چارچوب سبک هندی قرار دارد، اما ویژگی‌های شخصی او باعث تمایز آثارش شده است. غزل‌های سالک دارای ویژگی‌هایی چون: جایگاه و تأثیر. سالک قزوینی از جمله شاعران تأثیرگذار دورهٔ صفوی است که توانست در فضای فرهنگی آن عصر، شعر را با عرفان و فلسفه درآمیزد. او در حلقهٔ شاعران برجستهٔ سبک هندی جای دارد و آثارش مورد توجه پژوهشگران معاصر قرار گرفته است. دیوان او نمونه‌ای ممتاز از تلفیق زبان ساده با اندیشهٔ عمیق است.
۱. مقدمه و تاریخچهٔ کانال بزرگ و جشنواره‌ها. کانال بزرگ ونیز، با طولی حدود ۴ کیلومتر، اصلی‌ترین مسیر آبی شهر ونیز است که از میان شهر می‌گذرد و به‌عنوان شاهراه ارتباطی بین بخش‌های مختلف شهر عمل می‌کند. این کانال نه تنها از نظر حمل‌ونقل اهمیت دارد، بلکه به‌عنوان محلی برای برگزاری جشنواره‌ها و رویدادهای فرهنگی نیز شناخته می‌شود. ۲. مراسم‌ها و سنت‌های محلی. یکی از مهم‌ترین جشنواره‌های مرتبط با کانال بزرگ، «کارناوال ونیز» است که هر ساله در ماه فوریه برگزار می‌شود. این جشنواره با تاریخچه‌ای طولانی، شامل رژه‌های
این جشنواره با تاریخچه‌ای طولانی، شامل رژه‌های ماسک‌زده، نمایش‌های خیابانی و بالماسکه‌های مجلل در کاخ‌های تاریخی ونیز می‌باشد. از دیگر رویدادهای مهم می‌توان به «فستیوال فیلم ونیز» اشاره کرد که در کاخ‌های اطراف کانال برگزار می‌شود و یکی از معتبرترین جشنواره‌های سینمایی جهان است. ۳. هنرمندان و اجراهای معروف. در طول تاریخ، بسیاری از هنرمندان برجسته در جشنواره‌های ونیز شرکت کرده‌اند. برای مثال، در جشنوارهٔ فیلم ونیز، کارگردانانی چون «فرانسیس فورد کاپولا» و «برناردو برتولوچی» آثار خود را به نمایش گذاشته‌اند.
برتولوچی» آثار خود را به نمایش گذاشته‌اند. همچنین، در کارناوال ونیز، هنرمندان ماسک‌ساز و طراحان لباس‌های سنتی نقش مهمی در حفظ و ترویج فرهنگ ونیزی دارند. ۴. تأثیر فرهنگی و گردشگری. جشنواره‌های مرتبط با کانال بزرگ ونیز نه تنها جنبه‌های فرهنگی و هنری شهر را به نمایش می‌گذارند، بلکه نقش مهمی در جذب گردشگران از سراسر جهان دارند. این رویدادها باعث افزایش آگاهی جهانی از تاریخ و فرهنگ ونیز می‌شوند و به حفظ میراث فرهنگی این شهر کمک می‌کنند.
پائولو د ماریا (; – ) سیاست‌مدار و نظامی اهل ایتالیا بود و همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان برنز شجاعت نظامی شد. زندگینامه. پائولو د ماریا در پیه‌مونته به دنیا آمد و در جنگ جهانی اول به عنوان افسر پیاده‌نظام شرکت کرد. او سه بار زخمی شد و در حالی که هنوز افسر کارآموز بود به دلیل نقش خود در نبرد ششم ایزونزو موفق به دریافت مدال برنز شجاعت نظامی شد. این تجربه او را در میان افسران جوان ایتالیایی به چهره‌ای شناخته‌شده بدل ساخت و آغازگر مسیری بود که به فعالیت‌های سیاسی و شبه‌نظامی او در دوران پس از جنگ انجامید. پس
و شبه‌نظامی او در دوران پس از جنگ انجامید. پس از جنگ، در سال ۱۹۲۱ بخش کوری از فاسیس‌های ایتالیایی نبرد را تأسیس کرد و سال بعد در مارس به رم شرکت نمود. این مشارکت موجب ارتقای جایگاه او در ساختار جنبش فاشیستی شد. در سال ۱۹۲۳ به میلیشیای داوطلب امنیت ملی پیوست و به درجه "کنسول جنرال" (سرتیپ) رسید. د ماریا در این دوره ارتباط نزدیکی با حلقه‌های سیاسی رژیم برقرار کرد و در سازمان‌دهی فعالیت‌های محلی نقش فعالی بر عهده داشت. در سال‌های ۱۹۳۵–۱۹۳۶ برای جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی داوطلب شد. او در این جنگ تجربه بیشتری در
و اتیوپی داوطلب شد. او در این جنگ تجربه بیشتری در فرماندهی نیروهای نامنظم کسب کرد و پس از بازگشت، مدتی به ذخیره منتقل شد. با این حال، به این تصمیم اعتراض کرد و توانست به خدمت فعال بازگردد. در ۱۴ ژوئن ۱۹۴۳ فرماندهی لژیون ۸۹ پیراهن سیاه "اتروسکا" در ولترا (شامل ۱۵۰۰ نفر) مستقر در درنیش و وابسته به لشکر ۱۵ پیاده برگامو را بر عهده گرفت. بین ۲۵ تا ۲۷ ژوئن، پس از گزارش‌هایی درباره تلاش‌های خرابکاری روی تیرهای تلگراف، د ماریا لژیون را در دو عملیات ضد پارتیزان هدایت کرد که بدون موفقیت بود. این ناکامی‌ها به
هدایت کرد که بدون موفقیت بود. این ناکامی‌ها به تنش‌هایی میان نیروهای او و مقامات ارتش منظم ایتالیا انجامید. پس از آتش‌بس کاسیبیله در سپتامبر ۱۹۴۳، د ماریا سربازانش را متقاعد کرد تا جنگ را در کنار آلمان ادامه دهند. پس از مذاکرات با فرمانده ۱۱۴ یگر, لژیون پیراهن سیاه او به ورماخت پیوست و به نام "پلیس-میلیشیای داوطلب" تغییر نام یافت و به لشکر ۱۱۴ یگر وابسته شد. سربازان ایتالیایی یونیفرم خود را حفظ کردند، به علاوه بازوبندی سفید با عبارت "Ordnungspolizei" پوشیدند. د ماریا سپس شروع به جذب افراد از واحدهای
پوشیدند. د ماریا سپس شروع به جذب افراد از واحدهای ایتالیایی دیگر که پس از آتش‌بس از هم پاشیده بودند کرد و به سرعت اندازه واحدش را دو برابر کرد، تا تقریباً به سه هزار نفر رسید؛ او درجه اوبراست دریافت کرد و واحدش به "لشکر میلیزی د ماریا" تغییر نام یافت. در طول سپتامبر، این لشکر همان مأموریتی را انجام داد که پیش از آتش‌بس به لژیون ۸۹ پیراهن سیاه سپرده شده بود، یعنی نظارت بر بخش راه‌آهن بین درنیش و شیبنیک. در ۱۵ سپتامبر د ماریا بخش درنیش از حزب فاشیست جمهوری‌خواه را تأسیس کرد و به عنوان رهبر محلی اقتدار قابل
را تأسیس کرد و به عنوان رهبر محلی اقتدار قابل توجهی به دست آورد. در ۲۷ سپتامبر، "لشکر میلیزی" تمام سلاح‌های سنگین خود را به لشکر ۱۱۴ یگر در درنیش تحویل داد و سپس، همانطور که بین د ماریا و فرماندهی اس‌اس توافق شده بود، برای آموزش به آلمان فرستاده شد. در مسیر، نیروهای ایتالیایی کینین به آن‌ها پیوستند. با این حال، پس از رسیدن به سالزبورگ در ۵ اکتبر، قطاری که د ماریا و سربازانش را حمل می‌کرد به اردوگاهی نزدیک برلین هدایت شد. د ماریا به شدت به این تصمیم اعتراض کرد و حتی کوشید با سفارت ایتالیا تماس بگیرد اما
کرد و حتی کوشید با سفارت ایتالیا تماس بگیرد اما بی‌نتیجه بود. تنها در ۱۲ اکتبر، پس از رفع سوءتفاهم، سربازان توانستند به اردوگاه‌های آموزشی مونزینجن ادامه مسیر دهند. در این فرایند، حدود هزار نفر از همراهانش تصمیم گرفتند واحد د ماریا را ترک کنند. در ۱۱ نوامبر ۱۹۴۳ سه گردان "لشکر میلیزی د ماریا" به آدولف هیتلر وفاداری سوگند یاد کردند و شش روز بعد به میلان بازگشتند. این گردان‌ها نخستین کادر وافن اس‌اس ایتالیا را تشکیل دادند و د ماریا به درجه اس‌اس استاندارتن‌فیهرر رسید. پس از پیوستن به جمهوری اجتماعی ایتالیا,
رسید. پس از پیوستن به جمهوری اجتماعی ایتالیا, د ماریا از ۱۰ مه ۱۹۴۴ تا ۳۰ مه ۱۹۴۴ به عنوان رئیس استان فروزینونه منصوب شد. او کمی قبل از آزادسازی شهر توسط متفقین از سمت خود کنار رفت و به شمال ایتالیا منتقل شد. در آنجا مدتی به عنوان افسر رابط عمل کرد و به هماهنگی میان مقامات آلمانی و نیروهای فاشیست ایتالیایی پرداخت. در ۸ ژانویه ۱۹۴۵ به عنوان رئیس استان ساونا منصوب شد و در ۵ فوریه همان سال رسماً کار خود را آغاز کرد و تا پایان جنگ در این سمت باقی ماند. در طول این مدت، با چالش‌های گسترده‌ای مانند افزایش
طول این مدت، با چالش‌های گسترده‌ای مانند افزایش فعالیت‌های پارتیزانی و کمبود منابع روبه‌رو شد و نقش او در سرکوب مقاومت محلی بعدها مورد انتقاد شدید قرار گرفت. پس از جنگ، او توسط دادگاه فوق‌العاده ساونا به دلیل همکاری با دشمن محاکمه شد و به یک سال و هشت ماه زندان محکوم گردید. د ماریا در جریان دادرسی تلاش کرد اقدامات خود را با انگیزه‌های میهن‌پرستانه توجیه کند، اما دادگاه نقش او در همکاری با نیروهای اشغالگر آلمانی را محرز دانست. با وجود محکومیت، او مدت کوتاهی پس از جنگ به زندگی خصوصی بازگشت و تا حدودی از عرصه
از جنگ به زندگی خصوصی بازگشت و تا حدودی از عرصه عمومی کنار رفت. او در سال‌های بعد در اسپولتو اقامت گزید و کمتر در سیاست یا فعالیت‌های عمومی ظاهر شد. مرگ او در ۱۹۶۸ پایان زندگی یکی از چهره‌های بحث‌برانگیز و پرحاشیه در تاریخ فاشیسم ایتالیا را رقم زد.
جیووانی اسپوزیتو (; – ) یک ژنرال ایتالیایی در زمان جنگ جهانی دوم و دریافت‌کننده نشان طلای شجاعت نظامی بود که فرماندهی لشکر ۵ آلپینی "پوستریا" در سال‌های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۲ و دفاع منطقه‌ای تریسته از ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ را بر عهده داشت و به جمهوری اجتماعی ایتالیا پیوست. وی که در حال حاضر برای ارتش ملی جمهوری‌خواه در پست فرماندهی منطقه‌ای خدمت می‌کند. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان نظامی ساووی شده است. زندگینامه. سال‌های اولیه. اسپوزیتو در لورتو آپروتینو در ۱۸ مه ۱۸۸۲ به دنیا آمد، فرزند جیووانی اسپوزیتو دی زوپیتو و
به دنیا آمد، فرزند جیووانی اسپوزیتو دی زوپیتو و آپولونیا آچربو بود. او به عنوان سروان کارآموز در ارتش سلطنتی ایتالیا ثبت نام کرد و به گردان پیاده ۳۶ واگذار شد. در ۳۱ اکتبر ۱۹۰۴ وارد آکادمی نظامی مودنا شد و در ۱۴ سپتامبر ۱۹۰۶ به عنوان ستوان دوم منصوب شد و به هنگ ۵ آلپینی اختصاص یافت، جایی که در سپتامبر ۱۹۰۹ به ستوان ارتقا یافت. جنگ جهانی اول. پس از ورود پادشاهی ایتالیا به جنگ جهانی اول در ۲۴ مه ۱۹۱۵، او با هنگ خود در کروادا روسا خوش درخشید و در ژوئیه مدال برنز شجاعت نظامی دریافت کرد و در ۱۲ اکتبر مدال برنز
شجاعت نظامی دریافت کرد و در ۱۲ اکتبر مدال برنز دیگری برای شجاعت خود در جریان گلوله‌باران شدید توپخانه دریافت نمود. سپس به درجه سرگرد ارتقا یافت و به ستاد لشکر ۳۱ منصوب شد و در طول سال ۱۹۱۷ در جبهه ایزونزو خوش درخشید و مدال برنز سوم شجاعت نظامی را برای نقش خود در تخریب یک پل در ایزونزو پس از نبرد کاپورتو دریافت کرد. در نبرد دوم رودخانه پی‌آوه مدال صلیب شجاعت نظامی دریافت کرد. بین دو جنگ. پس از جنگ، او به ستاد افسران پیوست و پس از ارتقا به سرهنگ فرماندهی گردان پیاده ۵۶ "مارکه" را بر عهده گرفت، سپس به هنگ ۸
پیاده ۵۶ "مارکه" را بر عهده گرفت، سپس به هنگ ۸ آلپینی در مرز شرقی منتقل شد و از ژانویه تا سپتامبر ۱۹۳۶ فرماندهی گارنیزیون زادار را بر عهده داشت. از سال ۱۹۳۷، پس از ارتقا به سرتیپ برای شایستگی فوق‌العاده، فرماندهی لشکر ۲۸ پیاده "وزپری" را بر عهده گرفت و در سال ۱۹۳۹ پس از فرماندهی موقت لشکر میلان از "نگهبان مرز"، به لشکر ۵۷ پیاده "لومباردیا" منتقل شد که در پولا مستقر بود. جنگ جهانی دوم. در مه ۱۹۴۰ به سرلشکر ارتقا یافت و در ۱۴ ژانویه ۱۹۴۱ به عنوان فرمانده لشکر ۵ آلپینی "پوستریا" منصوب شد و در جنگ یونان و
لشکر ۵ آلپینی "پوستریا" منصوب شد و در جنگ یونان و ایتالیا خدمت کرد و جانشین ژنرال امدئو ده چیا شد. او در طول زمستان سخت در تومور، نبرد خونین در مالی اسپاداری و سلامی و پیشروی به قلمرو یونان تا کونیتسا فرماندهی لشکر را بر عهده داشت و برای این کار نشان نشان شوالیه نظامی ساووی دریافت کرد. وی همچنین در عملیات سرکوب شورش در مونته‌نگرو در سال ۱۹۴۱ و نبرد پلژولا و عملیات تریو شرکت کرد و پس از آن به فرماندهی دفاع منطقه‌ای تریسته منصوب شد.
پرونده سکوهای نفتی () (که به طور رسمی سکوهای نفتی (جمهوری اسلامی ایران علیه ایالات متحده آمریکا) دیوان بین‌المللی دادگستری ۴ نامیده می‌شود) یک پرونده حقوق بین‌الملل است که توسط دیوان بین‌المللی دادگستری در سال ۲۰۰۳ مورد رسیدگی قرار گرفت و در آن ایران انهدام سه سکوی نفتی در خلیج فارس توسط نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا در سال‌های ۱۹۸۷-۱۹۸۸ را به چالش کشید. دیوان تأیید کرد که می‌تواند بر اساس عهدنامه مودت و روابط اقتصادی و حقوق کنسولی سال ۱۹۵۵ بین ایالات متحده و ایران، صلاحیت خود را در مورد این پرونده اعمال
و ایران، صلاحیت خود را در مورد این پرونده اعمال کند، اما با اکثریت قاطع آرا، هم ادعای ایران و هم ادعای متقابل ایالات متحده را رد کرد. حقایق. در سال‌های ۱۹۸۷-۱۹۸۸، سه سکوی نفتی فراساحلی متعلق به شرکت ملی نفت ایران پس از برخورد یک کشتی جنگی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا، ساموئل بی. رابرتز (اف‌اف‌جی-۵۸)، با یک مین در آب‌های بین‌المللی نزدیک بحرین نابود شدند. در نوامبر ۱۹۹۲، ایران ادعایی را در دیوان بین‌المللی دادگستری مطرح کرد و ادعا کرد که اقدامات نیروی دریایی ایالات متحده نقض عهدنامه مودت و روابط اقتصادی
ایالات متحده نقض عهدنامه مودت و روابط اقتصادی و حقوق کنسولی ایالات متحده آمریکا و ایران در سال ۱۹۵۵ و نقض قوانین بین‌المللی است. ایالات متحده اعتراض مقدماتی خود را مبنی بر به چالش کشیدن صلاحیت دیوان در رسیدگی به این پرونده ارائه کرد و همچنین ادعای متقابلی را مطرح کرد مبنی بر اینکه ایران تعهدات خود را تحت عهدنامه مودت برای حمله به کشتی‌ها در خلیج فارس و به خطر انداختن تجارت و ناوبری در منطقه نیز نقض کرده است. احکام. در ۱۲ دسامبر ۱۹۹۶، دیوان اعتراض مقدماتی ایالات متحده به صلاحیت دیوان را با رأی چهارده به دو
متحده به صلاحیت دیوان را با رأی چهارده به دو رد کرد و اعلام کرد که می‌تواند طبق عهدنامه مودت و روابط اقتصادی و حقوق کنسولی صلاحیت خود را اعمال کند. دو مخالف، معاون رئیس جمهور استفان شوبل (ملیت: ایالات متحده) و قاضی اودا (ژاپن) بودند که هر کدام نظرات مخالف خود را نوشتند. در میان اکثریت آرا، نظرات جداگانه‌ای توسط قضات شهاب‌الدین (گویان)، رانجوا (ماداگاسکار)، هیگینز (بریتانیا) و پارا-آرانگورن (ونزوئلا) و قاضی موقت ریگو (بلژیک، منصوب ایران) ضمیمه شد. در ۱۰ مارس ۱۹۹۸، دیوان اعلام کرد که ادعای متقابل ایالات
مارس ۱۹۹۸، دیوان اعلام کرد که ادعای متقابل ایالات متحده علیه ایران، برای مین‌گذاری و سایر حملات به کشتی‌های ایالات متحده، نیز قابل قبول است. جلسات شفاهی بین ۱۷ فوریه و ۷ مارس ۲۰۰۳ برگزار شد. در ۶ نوامبر ۲۰۰۳، ۱۱ سال پس از ارائه درخواست اولیه توسط ایران، دیوان بین‌المللی دادگستری ادعاهای هر دو کشور را رد کرد. اول، دیوان با رأی ۱۴ به ۲ (قضات مخالف، الخصاونه (اردن)، العربی (مصر)) تشخیص داد که اقدامات ایالات متحده علیه سکوهای نفتی ایران در سال‌های ۱۹۸۷ و ۱۹۸۸ نمی‌تواند تحت استثنای امنیتی اساسی معاهده توجیه
نمی‌تواند تحت استثنای امنیتی اساسی معاهده توجیه شود، اما این اقدامات ناقض ماده آزادی تجارت معاهده نیست، زیرا در آن زمان، سکوهای نفتی در حال تعمیر و غیرفعال بودند و بنابراین، این حمله بر آزادی تجارت بین ایالات متحده و ایران تأثیری نداشت. بنابراین، ادعای ایران علیه ایالات متحده قابل تأیید نبود. دوم، دیوان با رأی ۱۵ به ۱ (قاضی مخالف، سیما (آلمان)) تشخیص داد که ادعای متقابل ایالات متحده علیه ایران به دلایل مشابه قابل تأیید نیست: کشتی‌های مورد حمله ایران نشان نداده‌اند که در هیچ تجارتی بین ایالات متحده و ایران
که در هیچ تجارتی بین ایالات متحده و ایران مشارکت داشته‌اند و بنابراین مانع تجارت یا دریانوردی بین طرفین نشده‌اند. (بند ۱۲۵ تصمیم.) یازده قاضی اعلامیه‌ها یا نظرات جداگانه‌ای را ضمیمه کردند.
آلبرتو فرانچسکینی (; – ) فعال کمونیست اهل ایتالیا و از بنیان‌گذاران و اعضای برجستهٔ بریگاد سرخ بود، همراه با رِناتو کورچیو، مارگریتا کاگول و ماریو مورتّی. زندگی‌نامه. فرانچسکینی در رجو نل امیلیا در خانواده‌ای کمونیست به دنیا آمد. پدرش در دههٔ ۱۹۳۰ به‌خاطر فعالیت‌های ضدفاشیستی دستگیر شده بود و پدربزرگش یکی از بنیان‌گذاران حزب کمونیست ایتالیا بود. او در سنین پایین به فدراسیون جوانان کمونیست ایتالیا پیوست. بریگاد سرخ در نیمه دوم دههٔ ۱۹۷۰ به دنبال ادغام چپ پرولتری رِناتو کورچیو و گروهی رادیکال از دانشجویان و
رِناتو کورچیو و گروهی رادیکال از دانشجویان و کارگران تشکیل شد. آن‌ها کاملاً مخفی شدند و طی سه سال بعد، از ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۵، درگیر مجموعه‌ای از بمب‌گذاری‌ها و آدم‌ربایی شخصیت‌های برجسته شدند. فرانچسکینی در سال ۱۹۷۴ به‌خاطر ایجاد گروه مسلح، تشکیل انجمن زیرزمینی مسئول بسیاری از قتل‌ها و آدم‌ربایی‌ها دستگیر و زندانی شد. او در سال ۱۹۹۲ آزاد شد. او در ژوئن ۱۹۹۲ در یک مستند بی‌بی‌سی دربارهٔ عملیات گلادیو حضور داشت. فرانچسکینی در ۱۱ آوریل ۲۰۲۵ در میلان درگذشت، در سن ۷۷ سالگی.
مارچلا بالکنی (۸ فوریهٔ ۱۹۱۹–۵ فوریهٔ ۱۹۹۹) روان‌پزشک کودک ایتالیایی، عضو مقاومت در طول جنگ جهانی دوم و سیاستمدار پارلمانی بود. او پیشگام مشاهده روانکاوانه نوزادان در ایتالیا بود. زندگی. بالکنی در دانشکده پزشکی دانشگاه پاویا ثبت نام کرد و در طول تعطیلات، هنگام کار با پدرش که پزشک یک کلینیک پزشکی در همان نزدیکی بود، با حرفه آینده‌اش آشنا شد. در سال ۱۹۴۳ او از دانشکده پزشکی فارغ‌التحصیل شد و با پیترو فورنارا (۱۸۹۷–۱۹۷۵)، پزشک و متخصص اطفال، که از پیشگامان حوزه روان‌پزشکی عصبی کودکان و همچنین یک ضدفاشیسم پرشور
روان‌پزشکی عصبی کودکان و همچنین یک ضدفاشیسم پرشور و رئیس جنبش مقاومت در نووارا، ایتالیا بود، همکاری کرد. پارتیزان. در طول جنگ جهانی دوم، او در سال ۱۹۴۴ سمت خود را به عنوان دستیار در مؤسسه شیمی بیولوژیکی در پاویا ترک کرد تا به نیروهای مقاومت بپیوندد. او بازرس بهداشت نیروهای مقاومت شد و به همراه دختر عمویش و همکار نویسنده آینده‌اش، ماریا الویرا برینی، رسماً به عنوان پزشک وارد مقاومت ایتالیا شد و با تیپ‌های گاریبالدی، ابتدا در والتلینا و سپس در تورین، همکاری کرد. به عنوان بخشی از وظایفش، پرونده‌های هموطنان
کرد. به عنوان بخشی از وظایفش، پرونده‌های هموطنان ایتالیایی که توسط نازی‌ها کشته شده بودند به او داده شد. این مجموعه همچنین شامل عکس‌ها و اطلاعاتی در مورد مرگ «بسیاری از نوجوانان و کودکان» بود: در آن شرایط دراماتیک، او تعهد جدی خود را برای انجام هر کاری برای نجات کودکان پذیرفت. محقق. پس از جنگ، او به سازماندهی خدمات روان‌پزشکی عصبی کودکان که توسط بیمارستان خیریه در نووارا ارائه می‌شد، کمک کرد. بالکنی از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸ به عنوان معاون مدیر ملی مادران و کودکان (ONMI) خدمت کرد و یک تلاش تحقیقاتی آزمایشی را با
(ONMI) خدمت کرد و یک تلاش تحقیقاتی آزمایشی را با الگوبرداری از مراکز پزشکی-آموزشی فرانسوی و سوئیسی که دیده بود، سازماندهی کرد. در دهه ۱۹۵۰ او تحقیقات جدیدی را در ایتالیا پیشنهاد داد که در آن از آزمایشی که در سوئیس توسط ال. ورلاگ هانس هوبر دوس توسعه داده شده بود، استفاده می‌شد. در این آزمایش، محققان نقاشی‌های کودکانی را که واکنش‌های خود را به افسانه‌های دوس نشان می‌دادند، مطالعه می‌کردند. در طول کارش، حتی تا اواخر دهه ۱۹۷۰، بالکنی روش مشاهده روانکاوانه نوزادان را به همکاران ایتالیایی خود معرفی کرد و از آن
را به همکاران ایتالیایی خود معرفی کرد و از آن برای آموزش متخصصان اجتماعی و سلامتی استفاده کرد. همچنین این روش به یک روش تشخیصی استاندارد در ایتالیا تبدیل شد. او با انجام این کار، نظریه‌های محقق لهستانی، استر بیک (۱۹۰۱–۱۹۸۳) را تأیید کرد و به عنوان یکی از «پیشگامان روان‌پزشکی عصبی کودکان ایتالیایی» شناخته شد.
دیمز و مور علیه ریگان ()، 453 U.S. ۶۵4 (1981)، پرونده‌ای در دیوان عالی ایالات متحده آمریکا بود که به فرمان اجرایی ۱۲۱۷۰ رئیس جمهور جیمی کارتر می‌پرداخت. این دستور، دارایی‌های ایران در ایالات متحده را در ۱۴ نوامبر ۱۹۷۹، در پاسخ به گروگان‌گیری در سفارت ایالات متحده آمریکا که از ۴ نوامبر ۱۹۷۹ آغاز شده بود، مسدود کرد. پیشینه. پس از روی کار آمدن رونالد ریگان در ۲۰ ژانویه ۱۹۸۱، دولت ریگان با ایران توافق کرد که روندهای قانونی در دادگاه‌های ایالات متحده مربوط به ادعاهای اتباع ایالات متحده علیه ایران را خاتمه دهد،
اتباع ایالات متحده علیه ایران را خاتمه دهد، توقیف اموال ایران را که توسط دادگاه‌های ایالات متحده برای تضمین هرگونه حکم علیه ایران ارائه شده بود، لغو کند و چنین ادعاهایی را از دادگاه‌های ایالات متحده به دیوان داوری دعاوی ایران و آمریکا منتقل کند. این توافق‌ها با فرمان‌های اجرایی اجرا شدند. در حال بررسی. در یک تصمیم ۸ به ۱، نظر دادگاه توسط قاضی ویلیام رنکویست ارائه شد که اقدامات دولت کارتر را تأیید کرد و "یک دعوی ۳ میلیون دلاری از شرکت خصوصی دیمز و مور علیه وزیر خزانه‌داری دان ریگان را که برای بازپرداخت بدهی
خزانه‌داری دان ریگان را که برای بازپرداخت بدهی ناشی از دولت شاه ایران اقامه شده بود، رد کرد." دادگاه تشخیص داد که اقدامات دولت طبق قانون قانون اختیارات اقتصادی اضطراری بین‌المللی (IEEPA) مجاز بوده است. دیوان عالی کشور همچنین تعلیق ادعاهایی را که قبلاً در دادگاه‌های ایالات متحده ثبت شده بود، تأیید کرد، اگرچه هیچ ماده قانونی خاصی این اقدام را مجاز نمی‌دانست. در انجام این کار، دادگاه به استنباط‌های برگرفته از قوانین مرتبط، سابقه رضایت کنگره در رویه‌های حل و فصل ادعاهای اجرایی و تصمیمات گذشته که اختیارات
و فصل ادعاهای اجرایی و تصمیمات گذشته که اختیارات اجرایی گسترده را به رسمیت می‌شناسند، استناد کرد. دادگاه همچنین «به طور قابل توجهی معیار قابل اجرا»ی پرونده مهم سال ۱۹۵۲ «شرکت ورق و لوله یانگستاون علیه ساویر» را اصلاح کرد و نظر موافق قاضی رابرت جکسن را در آن پرونده به عنوان «متعارف» تثبیت کرد. رنکویست نظر خود را در این «پرونده بسیار پیچیده و تاریخی» در هشت روز نوشت. واکنش. این تصمیم به دلیل اتخاذ «دیدگاهی فوق‌العاده محترمانه از قوه مجریه»، به ویژه با تکیه بر استنتاج از قوانینی که مستقیماً به موضوعات خاص
بر استنتاج از قوانینی که مستقیماً به موضوعات خاص مورد بحث نمی‌پردازند و به ویژه در مورد رضایت قانونگذار در فعالیت اجرایی، مورد انتقاد قرار گرفته است. پس از مرگ رنکویست، قاضی جان پال استیونز از «دیمز و مور» به عنوان یکی از دو نظر رنکویست که مورد علاقه او بودند، به همراه «شرکت لئو شیپ علیه ایالات متحده» یاد کرد.
قانون آزادی ایران و مقابله با گسترش سلاح‌های هسته‌ای (, IFCA) (که به عنوان بخشی از قانون مجوز دفاع ملی برای سال مالی ۲۰۱۳ تصویب شد) قانونی از کنگره ایالات متحده آمریکا است که در سال ۲۰۱۲ توسط باراک اوباما به قانون تبدیل شد. تاریخچه. در نوامبر ۲۰۱۹، مایک پمپئو «دو تصمیم با پیامدهای تحریمی طبق بخش ۱۲۴۵ قانون آزادی و مقابله با گسترش سلاح‌های هسته‌ای ایران ۲۰۱۲ (IFCA) اتخاذ کرد: یکی اینکه بخش ساخت و ساز ایران را به طور مستقیم یا غیرمستقیم توسط سپاه پاسداران انقلاب اسلامی (IRGC) کنترل می‌کند؛ و دیگری اینکه چهار