payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نیروی حفاظت سازمان ملل () اولین نیروی حافظ صلح سازمان ملل متحد در کرواسی و بوسنی و هرزگوین در طول جنگ‌های یوگسلاوی بود. این نیرو در فوریه ۱۹۹۲ تشکیل شد و ماموریت آن در مارس ۱۹۹۵ پایان یافت و ماموریت حفظ صلح به سه نیروی دیگر (نیروی استقرار پیشگیرانه سازمان ملل متحد در جمهوری مقدونیه و عملیات احیای اعتماد سازمان ملل متحد در کرواسی در کرواسی، با عملیات بازسازی شده نیروی حفاظت سازمان ملل که در بوسنی و هرزگوین ادامه داشت تا اینکه در دسامبر ۱۹۹۵ توسط ماموریت‌های ناتو و اتحادیه اروپا جایگزین شد) تغییر ساختار داد.
باشگاه فوتبال ترانسینوست () یک باشگاه فوتبال در شهرستان ویلنیوس، لیتوانی است. این باشگاه در لیگ آ فوتبال لیتوانی، بالاترین سطح فوتبال لیتوانی، رقابت می‌کند.
باشگاه فوتبال هیبرنیانز () یک باشگاه فوتبال در پائولا، مالت است. آنها تنها باشگاه فوتبال مالت هستند که هرگز از لیگ برتر و سطح اول فوتبال مالت سقوط نکرده‌اند.
باشگاه فوتبال بودوچنوست پودگوریتسا () یک باشگاه فوتبال در پودگوریتسا، مونته‌نگرو است. این تیم در لیگ دسته اول فوتبال مونته‌نگرو رقابت می‌کند. رنگ‌های این تیم آبی و سفید هستند. بودوچنوست در سال ۱۹۲۵ تأسیس شد واز سال ۱۹۴۶ با حضور در لیگ دسته اول فوتبال یوگسلاوی، بیشترین حضور را بین باشگاه‌های مونته‌نگرویی در آن لیگ دارد. در دوران حکومت کمونیستی یوگسلاوی که نام شهر پودگوریتسا به «تیتوگراد» تغییر یافت، این باشگاه به نام بودوچنوست تیتوگراد شناخته می‌شد. از زمان استقلال مونته‌نگرو در سال ۲۰۰۶ تاکنون، باشگاه به شش
مونته‌نگرو در سال ۲۰۰۶ تاکنون، باشگاه به شش عنوان قهرمانی لیگ دسته اول فوتبال مونته‌نگرو و سه عنوان قهرمانی جام حذفی فوتبال مونته‌نگرو دست یافته است. این باشگاه بیشترین بازی‌ها و فصول حضور در رقابت‌های اروپایی در بین باشگاه‌های مونته‌نگرویی دارد و در سال ۱۹۸۱ قهرمان جام اینترتوتو شد. این تیم بازیکنان تراز اول زیادی در اروپا از جمله مهاجمان برنده لیگ قهرمانان اروپا، دژان ساویسویچ و پردراگ میاتوویچپرورش داد.
باشگاه فوتبال کراکویا () یک باشگاه فوتبال در کراکوف، لهستان است. این باشگاه پنج‌بار قهرمان فوتبال لهستان شده است، علاوه بر اینکه نخستین قهرمان فوتبال لهستان نیز بوده است. کراکویا که در سال ۱۹۰۶ تأسیس شد، قدیمی‌ترین باشگاه لهستان است که هنوز پابرجاست. این تیم در بالاترین سطح فوتبال لهستان، یعنی لیگ برتر فوتبال لهستان، بازی می‌کند. کراکویا در سال ۲۰۲۰ برندهٔ جام حذفی فوتبال لهستان و سوپر جام فوتبال لهستان شده است.
باشگاه فوتبال میلسامی اورهئی () یک باشگاه فوتبال در اورهئی، مولداوی است. در حال حاضر در لیگ ملی فوتبال مولداوی، بالاترین سطح فوتبال مولداوی، بازی می‌کند. این تیم که پیش‌تر با نام ویتورل اورهئی (FC Viitorul Orhei) شناخته می‌شد، نخستین عنوان قهرمانی لیگ خود را در سال ۲۰۱۵ به‌دست‌آورد و به اولین تیمی تبدیل شد که نگذاشت عنوان قهرمانی به تیم‌هایی از شهرهای کیشیناو و تیراسپول برسد.
باشگاه فوتبال اولکساندریا () یک باشگاه فوتبال در اولکساندریا، استان کیرووهراد، اوکراین است. باشگاه که در سال ۱۹۹۰ تأسیس شد، در لیگ برتر فوتبال اوکراین بازی می‌کند. عدد ۱۹۴۸ که بر روی لوگو و نشان باشگاه دیده می‌شود، پس از ادغام آن با اوکرآهروکوم در سال ۲۰۱۴ اضافه شد و بیانگر سال تأسیس آن نیست و بیانگر میراث فوتبالی باشگاه است. باشگاه در ژوئیه ۲۰۱۶ در لیگ اروپا ۱۷–۲۰۱۶ برای نخستین بار در رقابت‌های اروپایی حضور یافت و به اولین تیم از استان کیرووهراد تبدیل شد که به رقابت‌های اروپایی راه پیدا می‌کند و پس از تیم
به رقابت‌های اروپایی راه پیدا می‌کند و پس از تیم باشگاه فوتبال کریوباس، دومین تیم از بخش اوکراین کرانه راست است که به این موفقیت دست یافته است.
باشگاه فوتبال شلبورن () یک باشگاه فوتبال در درامکندرا، ایرلند است.
باشگاه فوتبال دریتا () یک باشگاه فوتبال در گنییلان، کوزوو است
بشارت Ustyug () یک شمایل بشارت روسی است که در قرن دوازدهم در نووگورود خلق شده و یکی از معدود شمایلی است که از حمله مغول به روسیه جان سالم به در برد. "بشارت اوستیوگ" در حال حاضر در گالری ترتیاکوف نگهداری می‌شود. ریشه‌های این شمایل و تاریخ دقیق خلق آن مورد اختلاف است. تاریخچه. تاریخچه‌ای از این شمایل شناخته شده است زیرا در چندین منبع مربوط به قرن‌های ۱۶ و ۱۷، از جمله "دومین تواریخ نووگورود،" توصیف شده است. این تواریخ صحنه انتقال آن توسط ایوان مخوف از کلیسای جامع سنت سوفیا به مسکو را در اواسط قرن ۱۶ به تصویر
سنت سوفیا به مسکو را در اواسط قرن ۱۶ به تصویر می‌کشند. تاریخ دقیق انتقال مشخص نیست، زیرا نسخه‌های مختلف ۱۵۴۷، ۱۵۵۴ یا ۱۵۶۱ را ذکر می‌کنند. در ابتدا، این مراسم در کلیسای جامع بشارت در کرملین مسکو برگزار می‌شد، اما در اوایل قرن ۱۷ به کلیسای جامع دورمیشن منتقل شد. در حدود قرن‌های ۱۶ و ۱۷، با طلا، سنگ‌های قیمتی و مروارید تزئین شد. پس از تعطیلی کلیسای جامع دورمیشن در سال ۱۹۱۸، "بشارت اوستیوگ" به موزه تاریخی دولتی منتقل شد. در سال ۱۹۲۰ دانشمندان شروع به کار بر روی مرمت آن کردند. در سال ۱۹۳۰ موزه آن را به گالری
مرمت آن کردند. در سال ۱۹۳۰ موزه آن را به گالری ترتیاکوف تحویل داد، جایی که در سال ۱۹۳۵ مرمت آن سرانجام به پایان رسید. همچنین در قرن‌های ۱۶ و ۱۷ نیز مرمت شد. نام. "بشارت اوستیوگ" نام خود را از افسانه‌ای گرفته است که می‌گوید سنت پروکوپیوس اوستیوگ سقوط شهاب‌سنگ را در نزدیکی شهر ولیکی اوستیوگ پیش‌بینی کرده بود. او طوفان، گردباد و آتش‌سوزی‌های بعدی را نیز پیش‌بینی کرده بود. او سعی کرد شهروندان ولیکی اوستیوگ را متقاعد کند که به گناهان خود اعتراف کنند و برای نجات شهر دعا کنند، اما آنها حرف او را باور نکردند و
شهر دعا کنند، اما آنها حرف او را باور نکردند و تنها در آخرین لحظه، زمانی که طوفان شروع شده بود، به کلیسا فرار کردند و شروع به دعا کردند. کل داستان در "کتاب زندگی پروکوپیوس اوستیوگ" ( آمده است)، نوشته شده در قرن هفدهم. افسانه‌ای که در قرن هجدهم پدیدار شد، می‌گوید که خود پروکوپیوس در مقابل "محل بشارت" دعا کرد تا از اصابت «تگرگ سنگی» در امان بماند. با این حال، هیچ تأیید تاریخی برای این رویداد یافت نشد. برعکس، طبق "تواریخ اوستیوگ"، آتش‌سوزی سال ۱۴۹۶ تمام شمایل‌ها و کتاب‌های داخل کلیسا، جایی که "بشارت" در آن
و کتاب‌های داخل کلیسا، جایی که "بشارت" در آن برگزار می‌شد، را نابود کرد؛ بنابراین، حتی قبل از تولد ایوان مخوف، این کلیسا سوزانده شده بود. با این وجود، بسیاری از چهره‌های مذهبی معتبر، افسانه را حفظ کردند و "بشارت را" با سنت پروکوپیوس مرتبط ساختند. در سال ۱۷۴۷، نسخه‌ای از "بشارت" تهیه و با تشریفات به ولیکی اوستیاگ منتقل شد. در ۸ ژوئیه (تقویم جولیان) تعطیلات «نشانه‌ای از شمایل "بشارت" در شهر اوستیاگ» برقرار شد. در طول حمله فرانسه به روسیه، تزئینات طلایی و سنگ‌های قیمتی به سرقت رفت و شهروندان ولیکی اوستیاگ هشت
قیمتی به سرقت رفت و شهروندان ولیکی اوستیاگ هشت هزار روبل برای تجدید شمایل اهدا کردند. منشأ و قدمت. منشأ نوگورودی "بشارت اوستیاگ" برای اولین بار در سال ۱۹۲۸ مورد بحث قرار گرفت، اگرچه هیچ‌کس هیچ مدرکی برای این نظریه ارائه نکرد. در سال ۱۹۳۳ دیمیتری آینالوف تلاش کرد تا بر اساس پیام سال ۱۵۵۴ دیاک ایوان ویسکوواتی، که نماد بشارت را در ارتباط با صومعه یوریف خداوند نووگورود (). سرانجام، ویکتور لازارف ، منتقد هنری شوروی، مدرک قاطعی پیدا کرد. او تناسبات شمایل سنت جورج نووگورود (که همزمان خلق شده بود) را با "بشارت
نووگورود (که همزمان خلق شده بود) را با "بشارت اوستیوگ" مقایسه کرد و به یکسان بودن قطعی آنها پی برد. او همچنین چندین شمایل بشارت یکسان را در هنر نووگورود کشف کرد. ویکتور لازارف تاریخ خلق این شمایل را بین سال‌های ۱۱۱۹ تا ۱۱۳۰ میلادی ذکر کرده و ساخت آن را با ساخت کلیسای جامع سنت جورج در صومعه یوریف مرتبط دانسته است. مکاریوس اول، با قدمت قرن یازدهم، گمان می‌کند که این شمایل در سالی خلق شده که خود صومعه یوریف ساخته شده است. برخی از دانشمندان تاریخ‌های قدیمی‌تری را ذکر کرده‌اند، اما گالینا کولپاکووا، "بشارت را"
را ذکر کرده‌اند، اما گالینا کولپاکووا، "بشارت را" به دوره ۱۱۱۹ تا ۱۱۳۰ نسبت داده است. کپی‌ها. چندین نسخه از "بشارت" اصلی ایجاد شد.
باشگاه فوتبال بولون () یک باشگاه فوتبال در بولون-سور-مر، فرانسه است. این باشگاه در سال ۱۸۹۸ تشکیل شد و دستاوردهای آن,نسبتاً جزئی هستند، و بزرگترین آنها,شاهکار تا به امروز شامل رسیدن به نیمه نهایی,در طول مسابقات کوپه دو فرانس در سال ۱۹۳۶،و یک فصل لیگ ۱,در سال ۲۰۰۹، بولون بازی‌های خانگی خود را انجام می‌دهد,در استادیوم لیبراسیون، که,۱۵۰۰۴ صندلی، با توجه به اینکه قبلاً صندلی‌هایی وجود داشته است,تنها ۷۰۰۰ نفر قبل از بازسازی آن در سال ۲۰۰۷.قهرمانی و عملکرد خوبی داشت. تاریخچه. سالهای اولیه. بولون ایالات متحده در
تاریخچه. سالهای اولیه. بولون ایالات متحده در ابتدا در ماه دسامبر تأسیس شد,۱۸۹۸ توسط گروهی از ورزشکاران جوان محلی,در حالی که آنها عمدتاً بر ورزش تمرکز داشتند,رویدادها، آنها یک تیم فوتبال ایجاد کردند تا خودشان را تأمین کنند,با رقابت‌های ورزشی در ماه‌های زمستان,و در چند سال اول کارشان شغل مناسبی پیدا کردند,به عنوان یک باشگاه فوتبال. بولونی قهرمان مسابقات دریایی شد,قهرمانی سه سال متوالی بین,۱۹۰۴ و ۱۹۰۶. آنها در مرحله بعدی قهرمانی را از آن خود کردند,در سال ۱۹۰۹ و پیروزی نهایی آنها در این لشکر,در سال ۱۹۲۲ بود.
و پیروزی نهایی آنها در این لشکر,در سال ۱۹۲۲ بود. در سال ۱۹۲۴، بولونی به شمال نقل مکان کرد,او همچنین در جام حذفی فرانسه عملکرد خوبی داشت,در سال ۱۹۲۹ به یک چهارم نهایی و سه بار به جمع ۱۶ تیم پایانی رسید. تصاحب موزله و صعود به لیگ ۱. شهردار بولوگن و میلیاردر ژان موزله مداخله کردند,برای نجات باشگاه و منصوب کردن ژاک واتز,به عنوان رئیس. تحت رهبری واتز,این باشگاه نام رسمی جدید خود را به «یونیون اسپورتیو بولونیه» تغییر داد,کوت دوپاله در ژوئیه ۱۹۹۴. به عنوان یک شرکت جدید،بدهی‌های باشگاه پاک شد و بولونی,اگرچه هنوز
جدید،بدهی‌های باشگاه پاک شد و بولونی,اگرچه هنوز در لیگ دسته چهارم با مشکل مواجه است,به شانزده نفر آخر کوپه رسید,دو فرانس دوباره در فصل ۹۸-۱۹۹۷. آنها این عنوان را کسب کردند,تساوی خانگی مقابل المپیک مارسی، تیم لیگ ۱،با نتیجه ۱–۰ شکست خوردند. در دوره بعدی جام,آنها قبل از شکست ۲-۱ در خانه، به جمع ۳۲ تیم پایانی رسیدند,به همسایه لیگ ۱، لیل OSC. در ۱۷ مارس,۱۹۹۹، این باشگاه صدمین سالگرد خود را با میزبانی جشن گرفت,لیورپول - به مربیگری ژرار هولیه,از شهر همسایه، تیروآن - در یک بازی دوستانه و با نتیجه ۲-۱. در سال
- در یک بازی دوستانه و با نتیجه ۲-۱. در سال 2004، بولونی فیلیپ مونتانیه را استخدام کرد,در اولین شغلش در مدیریت ارشد,او به مسابقات قهرمانی ملی راه یافت,و به لیگ ۲ با پیروزی ۲-۱ مقابل,تولون در ۱۱ مه ۲۰۰۷. بولونی در آنجا ماند,در آخرین روز لیگ ۲ سال ۲۰۰۷,فصل با پیروزی ثانیه‌های پایانی مقابل چاموا نیورتایس اف.سی,که برای جلوگیری از سقوط به یک تساوی نیاز داشتند. فصل ۲۰۰۸ شاهد صعود بولونی به دسته پایین‌تر بود,در آخرین روز فصل پس از شکست,اس سی آمیان ۴–۰، جایگزین آر سی, استراسبورگ ,شد,در جایگاه نهایی صعود با اختلاف
سی, استراسبورگ ,شد,در جایگاه نهایی صعود با اختلاف یک امتیاز؛ مهاجم,گریگوری تیل با ۱۸ گل زده بهترین گلزن این مسابقات شد,به والنسین پیوست و جایگزین شد,نوشته‌ی لوران گویوت، مدیر سابق آکادمی,در باشگاه فوتبال نانت، آنها فقط یک فصل ماندند،با ۳۱ امتیاز به رده نوزدهم سقوط کرد,اولین برد از هفت برد آنها در فصل دوم بود.بازی در ۱۶ آگوست ۲۰۰۹، ۲–۱ در خانه,به گرنوبل فوت ۳۸ در همان فصل،تیم به یک چهارم نهایی رسید,جام حذفی فرانسه ۲۰۰۹-۱۰ در بازی خارج از خانه با نتیجه ۳–۱ شکست خورد,به تیم کوئیلی آمریکا در سطح چهارم. افول و
خورد,به تیم کوئیلی آمریکا در سطح چهارم. افول و افزایش. بولونی سقوط کرد,در پایان فصل ۲۰۱۱-۱۲ لیگ ۲,پایان دادن به حضور پنج ساله آنها در لیگ‌های حرفه‌ای,تیم به مرحله یک چهارم نهایی رسید,جام حذفی فرانسه ۱۵-۲۰۱۴، در ضربات پنالتی شکست خورد,به مصاف سنت اتین پس از تساوی ۱-۱ خانگی.در مارس ۲۰۲۰، بولونی در مسابقات قهرمانی ملی فرانسه سوم شد,وقتی فصل زودتر از موعد مقرر به پایان رسید,به همه‌گیری کووید-۱۹. آنها محروم شدند,از فرصت ترفیع محروم شدند,وقتی کمیته اجرایی FFF اعلام کرد,که پلی‌آف معمول بین تیم هجدهم لیگ ۲,و مقام
کرد,که پلی‌آف معمول بین تیم هجدهم لیگ ۲,و مقام سوم در مسابقات قهرمانی ملی ادامه نخواهد یافت,این تیم در انتهای جدول قهرمانی ملی ۲۰۲۱ قرار گرفت,و پس از ۱۷ سال به چمپیوننت نشنال ۲ سقوط کردند,در سه بخش برتر,این تیم تقریباً دومین سقوط متوالی خود را تجربه کرد,در مسابقات قهرمانی ملی ۲ سال ۲۰۲۲، زنده ماند,پس از بهبود عملکرد در نیم فصل دوم، در رتبه نهم قرار گرفت. در ۲۷ آوریل ۲۰۲۴، بولونی صعود خود را قطعی کرد,برای قهرمانی در مسابقات ملی از فصل آینده,قهرمانان چمپیونات نشنال ۲ در فصل ۲۰۲۳-۲۴,پس از شکست ریسینگ سی‌اف‌اف
نشنال ۲ در فصل ۲۰۲۳-۲۴,پس از شکست ریسینگ سی‌اف‌اف با نتیجه ۳-۱ و باشگاه,بازگشت به رده سوم پس از دو سال,برای فصل ۲۰۲۵، بولونی به دسته بالاتر صعود کرد,لیگ ۲ به دلیل گرفتن آژاکسیو,به دلایل مالی به دسته پایین‌تر سقوط کرد.
نبرد نووگورودی‌ها با سوزدالی‌ها () یک نماد نووگورودی از اواسط قرن پانزدهم است که محاصره نووگورود (۱۱۷۰) را به تصویر می‌کشد. افسانه آیکون. طبق یک افسانه بعدی (که اولین بار تقریباً سه قرن پس از نبرد نوشته شده است)، در طول محاصره، اسقف اعظم ایلیا نووگورود دستور داد که شمایل مادر خدا از نشان (ru: "Bogomater Znamenie" یا "Богоматер Знамение") از کلیسای تجلی در خیابان ایلین در حاشیه شرقی شهر بود، از روی پل بزرگی که بر روی رودخانه ولخوف قرار دارد، به دتینتس آورده شود تا در کلیسای جامع حکمت مقدس مورد احترام قرار
شود تا در کلیسای جامع حکمت مقدس مورد احترام قرار گیرد و از دیوارهای دتینتس به نمایش گذاشته شود تا به نووگورودی‌ها شجاعت ببخشد. طبق افسانه، وقتی شماس به کلیسا رفت، (به‌طور معجزه‌آسایی) نتوانست شمایل را بلند کند و برگشت تا این موضوع را به اسقف اعظم گزارش دهد، که خود از روی پل به کلیسا رفت و شمایل را به دتینتس برگرداند. سپس این شمایل بر روی دیوارها به نمایش گذاشته شد و طبق داستان، مورد اصابت تیر سوزدالی قرار گرفت و در آن زمان، طبق افسانه، شمایل گریه کرد. افسانه ادامه داد که از طریق شفاعت‌های مادر خدا و اسقف
ادامه داد که از طریق شفاعت‌های مادر خدا و اسقف اعظم ایلیا و چندین قدیس دیگر (به ویژه بوریس و گلب و سنت جورج که همگی در شمایل‌های نبردی که ارتش نووگورود را علیه سوزدالی‌ها رهبری می‌کرد، به تصویر کشیده شده‌اند)، نووگورودی‌ها توانستند سوزدالی‌ها را شکست دهند و پس از آن شاهزاده آندری به سوزدالیا عقب‌نشینی کرد. افسانه پیرامون ایلیا و شمایل مادر خدا احتمالاً برای مدتی به صورت شفاهی باقی مانده است. به نظر می‌رسد که این افسانه برای اولین بار در دوران اسقف‌نشینی ایفیمی دوم (۱۴۲۹–۱۴۵۸) به رشته تحریر درآمده است،
ایفیمی دوم (۱۴۲۹–۱۴۵۸) به رشته تحریر درآمده است، زمانی که او از پاخومیوس صرب، نویسنده مشهور قدیس آن دوره که هم برای اسقف‌نشینان نوگودی و هم برای شاهزادگان و کلان‌شهرهای مسکو کار می‌کرد، حمایت کرد. پاخومیوس پس از نوشتن چندین افسانه پیرامون ایلیا در دوران اسقف‌نشینی ایفیمی، به صومعه تثلیث سنت سرگیوس در نزدیکی مسکو رفت. او در دوران اسقف‌نشینی ایونا (۱۴۵۸–۱۴۷۰) به نوگورود بازگشت و زندگینامه ایلیا را نوشت که در آن این قسمت به‌طور برجسته‌ای نقش داشت. این داستان بعداً در کتاب‌های مدارج که تحت نظر متروپولیتن
بعداً در کتاب‌های مدارج که تحت نظر متروپولیتن مکاریوس مسکو (که قبل از متروپولیتن شدن، اسقف اعظم نووگورود بود) گردآوری شده بود، گنجانده شد. علاوه بر داستان‌های پیرامون این رویداد، اوفیمی دوم همچنین از نقاشی شمایلی حمایت کرد که سه صحنه از این ماجرا را نشان می‌دهد: ایلیا شمایل را از کلیسای تجلی می‌گیرد، با آن از روی پل عبور می‌کند و آن را بر دیوارهای شهر به نمایش می‌گذارد، در حالی که نووگورودی‌ها (به رهبری قدیسان نظامی) برای بیرون راندن سوزدالی‌ها بیرون می‌تازند. یک نسخه از این شمایل نیز در قرن شانزدهم نقاشی
یک نسخه از این شمایل نیز در قرن شانزدهم نقاشی شده است. شمایل مادر خدا از نشان که ایلیا در سال ۱۱۶۹ به دِتینِتس آورد، مدت‌ها در کلیسای تجلی در خیابان ایلین نگهداری می‌شد. در قرن هفدهم کلیسای جدیدی () در کنار آن ساخته شد. این کلیسا در دوران شوروی در موزه نووگورود نگهداری می‌شد و اکنون در کلیسای جامع حکمت مقدس در نووگورود به نمایش گذاشته شده است. تابوت اسقف اعظم ایلیا نیز در کلیسای جامع در گالری غربی دیده می‌شود.
باشگاه فوتبال ایبریا () یک باشگاه فوتبال در ناحیه سابورتالو، تفلیس، گرجستان است.
باشگاه فوتبال فلوریانا () یک باشگاه فوتبال در فلوریانا، مالت است.
موضوع. موضوع، قسمتی از فصل‌های ۵ تا ۷ کتاب استر در عهد عتیق است. هامان، مشاور پادشاه خشایارشا، به دلیل عدم احترام به مردخای، چه با ایستادن هنگام ورود او به اتاق و چه با سلام کردن به او، و همچنین به دلیل غرورشان، پیشنهاد داد که او و تمام ملت یهود را به دار بیاویزند. یهودیان با شفاعت استر، پسر عموی مردخای، که همسر خشایارشا نیز بود، نجات یافتند. این نجات هنوز هم در جشنواره پوریم یهودیان جشن گرفته می‌شود. در آن جشنواره، هامان به عنوان یک شخصیت شرور به تصویر کشیده شده است و این موضوع در تصویر رامبراند از او
کشیده شده است و این موضوع در تصویر رامبراند از او منعکس شده است. طبق گفته موزه پوشکین، این یکی از بهترین آثار رامبراند در اواخر دوران کاری‌اش است. رامبراند. رامبراند هنگام نقاشی «اخشورش وهامان در ضیافت استر» از نمایشنامه «هِستِر» اثر یوهانس سرووترز (۱۶۲۳–۱۶۷۷) الهام گرفت. این نمایشنامه اولین بار در سال ۱۶۵۹ در شوبورگ ون کامپن اجرا شد و به لئونوره هیودکوپر، دختر جوآن هیودکوپر ون مارِسوین تقدیم شد. مضمون نمایشنامه، که بر اساس روایت کتاب استر در عهد عتیق شکل گرفته، با تمرکز بر تنش‌های سیاسی و اخلاقی دربار
گرفته، با تمرکز بر تنش‌های سیاسی و اخلاقی دربار ایران باستان، تأثیر قابل توجهی بر فضای دراماتیک و ترکیب‌بندی نقاشی رامبراند گذاشت. این اثر همچنین بازتابی از دغدغه‌های مذهبی و اجتماعی هنرمند در دوران باروک است. سرووترز نمایشنامه خود را در واکنش به کشتارهای اروپای شرقی نوشت. ممکن است شوهرش این نقاشی را سفارش داده باشد و به این ترتیب به رامبراند که در مشکلات مالی بود، کمک کرده باشد. پس از تکمیل نقاشی "«اخشورش وهامان در ضیافت استر»" در سال ۱۶۶۰، رامبراند آن را به یان جی. هینلوپن فروخت. در سال ۱۶۶۲، کتاب شعری
به یان جی. هینلوپن فروخت. در سال ۱۶۶۲، کتاب شعری از یان ووس منتشر شد که در آن تعدادی شعر بر اساس نقاشی‌های متعلق به یان جی. هینلوپن سروده شده بود. یان ووس این نقاشی را اینگونه توصیف می‌کند: منشأ. بخشی از مجموعه یان هینلوپن به دو دخترش رسید که این نقاشی یکی از آنها بود. سارا هینلوپن، که مسن‌ترین فرد خانواده‌اش بود، در سن ۸۹ سالگی، اما بدون فرزند، درگذشت. بیشتر دارایی‌های او به نیکولاس گیلوینک و سه خواهرش رسید. متأسفانه، وصیت‌نامه او به هیچ نقاشی اشاره‌ای نکرده است، احتمالاً برای جلوگیری از مالیات بر ارث. در
است، احتمالاً برای جلوگیری از مالیات بر ارث. در سال ۱۷۶۰، "تابلوی «اخشورش وهامان در ضیافت استر»" در حراجی شماره ۴۵ به فروش رسید. این حراجی به عنوان اثری از نیکولاس گیلوینک ثبت شده بود و پس از مرگ جرارد هوت، نقاش کوچک اما مجموعه‌دار مهم در لاهه، ترتیب داده شده بود. در سال ۱۷۶۴، این نقاشی به کاترین کبیر رسید، احتمالاً از طریق کارآفرین آلمانی، یوهان ارنست گوتزکوفسکی، که پس از جنگ هفت ساله دچار مشکل مالی شده بود. پس از دریافت ۳۲۰ نقاشی به‌طور همزمان از گوتزکوفسکی، تزارینای روس موزه ارمیتاژ را تأسیس کرد.
تزارینای روس موزه ارمیتاژ را تأسیس کرد. احتمالاً به توصیه گوستاو فریدریش واگن، این نقاشی در سال ۱۸۶۲ به موزه رومیانتسف در مسکو منتقل شد. از سال ۱۹۲۴، "نقاشی «اخشورش وهامان در جشن استر» را" می‌توان در موزه پوشکین، که آن هم در مسکو است، مشاهده کرد.
باشگاه فوتبال اسلاویا مازیر () یک باشگاه فوتبال در مازیر، بلاروس است.
استوارت پیچ (؛ زادهٔ ) افسر ارشد بازنشسته نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا است. پس از آموزش به عنوان ناوبر، فرماندهی اسکادران نهم بمب‌افکن را بر عهده داشت و سپس معاون فرمانده فرودگاه نیروی هوایی سلطنتی بروگن شد. او در سال ۲۰۰۰ به عنوان فرمانده هوایی ناتو (فوروارد) در کوزوو مستقر شد. او در سال ۲۰۰۶ به عنوان رئیس اطلاعات دفاعی، در سال ۲۰۰۹ به عنوان رئیس عملیات مشترک و در دسامبر ۲۰۱۱ به عنوان اولین فرمانده ستاد فرماندهی نیروهای مشترک منصوب شد و در ماه مه ۲۰۱۳ به عنوان جانشین رئیس ستاد دفاع بریتانیا منصوب شد. پیچ در
جانشین رئیس ستاد دفاع بریتانیا منصوب شد. پیچ در ۱۴ ژوئیه ۲۰۱۶ جانشین ژنرال نیکلاس رینولدز هوتون به عنوان رئیس ستاد دفاع بریتانیا شد. او در ۲۹ ژوئن ۲۰۱۸ جانشین ژنرال پتر پاول به عنوان رئیس کمیته نظامی ناتو شد و تا زمان بازنشستگی‌اش از ناتو در ژوئن ۲۰۲۱ در این سمت خدمت کرد.
باشگاه فوتبال روت‌وایس اوبرهاوزن () یک باشگاه فوتبال در اوبرهاوزن، آلمان است.
() یک روزنامه مقدونی است که در سال ۲۰۱۳ تأسیس شد. اولین شماره آن در ۱۹ اکتبر همان سال منتشر شد. در اکتبر ۲۰۱۶ این شرکت به بخشی از گروه رسانه‌ای آدریا در صربستان تبدیل شد. تاریخچه و مشخصات. بنیانگذاران این مجله گروهی از روزنامه‌نگاران با ذهنیت باز و سنت دموکراتیک بودند، مانند برانکو گروسکی (در دهه ۹۰، بنیان‌گذار محبوب‌ترین روزنامه دنونیک که بعداً به واز فروخته شد) و گرادیمیر یووانوویچ (روزنامه‌نگار رادیو اسکوپیه، سردبیر و مفسر، بازنشسته)، با تأمین کمک فنی و لجستیکی قابل توجه آژانس تبلیغاتی خانه اسکوپیه به
لجستیکی قابل توجه آژانس تبلیغاتی خانه اسکوپیه به کار مشغول شدند. بنیانگذاران اصلی این روزنامه، ولاتکو کوسوالیسکی، که در آن زمان مدیر کل نیز بود و همچنین گرادیمیر یووانوویچ. برانکو گروسکیدر آنزمان به عنوان سردبیر منصوب شد. پس از آنکه سهام روزنامه «اسلوبودن پچات دو»، را «گروه رسانه‌ای آدریا دو» از بلگراد به دست گرفت، حمایت کامل خود را از این روزنامه اعلام کرد. در نتیجه این حمایت، اسلوبودن پچات به بزرگ‌ترین رسانه چاپی و توزیع‌کننده در بخش رسانه‌های چاپی مقدونیه تبدیل شد و بیشترین تیراژ روزانه را در مقدونیه
تبدیل شد و بیشترین تیراژ روزانه را در مقدونیه شمالی دارد. روزنامه در شرایطی آغاز به کار کرد که حاکی وضعیت واقعی اجتماعی و سیاسی در مقدونیه شمالی بود. شعار اسلوبودن پچات «همیشه در کنار مردم» بوده است. چاپ اولیه با یک دستگاه چاپ اجاره‌ای در چاپخانه شخصی و با توزیع شخصی آغاز شد، زیرا چاپخانه‌ها و توزیع‌کنندگان موجود از چاپ و توزیع آن خودداری می‌کردند. از این رو، با وجود تعداد کمی وسیله نقلیه دست دوم، رایانه‌های شخصی قدیمی و نرم‌افزارهای منسوخ شده، همراه با تعداد کمی از متخصصان شجاع، اسلوبودن پچات به
با تعداد کمی از متخصصان شجاع، اسلوبودن پچات به روزنامه‌ای پیشرو و با بیشترین تیراژ در بازار تبدیل شد که شامل یک ناوگان توزیعی متشکل از ۱۳ وسیله نقلیه داشت. تا ژوئیه ۲۰۱۸، اسلوبودن پچات دو حدود ۵۰ کارمند داشت که ۱۹ نفر در اتاق خبر (سردبیر، معاونان، روزنامه‌نگاران، خبرنگاران، عکاسان خبری، ویراستاران فنی، طراحان وب، سخنرانان و غیره)، ۵ نفر در بخش بازاریابی، ۵ نفر در چاپخانه، ۱۳ نفر در بخش توزیع و ۴ نفر در بخش مالی و اداری بودند. این شرکت با روزنامه‌نگاران آزاد، خبرنگاران سایر شهرهای مقدونیه شمالی و خارج از
خبرنگاران سایر شهرهای مقدونیه شمالی و خارج از کشور قرار داد دارد، همچنین ستون‌نویسان، پورتال‌های اینترنتی با آژانس اطلاعات دولتی MIA و همچنین سرویس‌های خبری خارجی همکاری و قرارداد دارند. نسخه دیجیتال روزنامه "اسلوبودن پچات" در ژانویه ۲۰۱۷ منتشر شد. پورتال مدرن آن بازطراحی شده است تا سطح جدیدی از ارتباطات را در میان پرفروش‌ترین روزنامه‌های روزانه ارائه دهد. ]
باشگاه فوتبال ایتروتاپانتالاگ اکرانس () یک باشگاه فوتبال در اکرانس، ایسلند است.
باشگاه فوتبال چرنو مور وارنا () یک باشگاه فوتبال در وارنا، بلغارستان است.
زبان کِشتواری کویش یا زبانی از خانواده هندوآریایی، زیرشاخهٔ زبان کشمیری و بسیار متأثر از پاهاری غربی است. کشتواری در بخش جامو و بخش کشتوار در جامو و کشمیر در میان هندوان گویشورانی دارد. منابع. Wikipedia contributors, "Kishtwari," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Kishtwari&amp;oldid=1301045528 (accessed August 5, 2025).
باشگاه فوتبال سیلکس () یک باشگاه فوتبال در کراتوفو، مقدونیه شمالی است.
باشگاه فوتبال آشانتی کوتوکو () یک باشگاه فوتبال در کوماسی، منطقه آشانتی، غنا است.
باشگاه فوتبال تنیس بروسیا برلین () یک باشگاه فوتبال در وشتند، برلین، آلمان است.
کاخ اوستانکینو اقامتگاه تابستانی سابق و تئاتر اپرای خصوصی خانواده شرمتیف است که در اصل در چند کیلومتری شمال مرکز مسکو واقع شده است. این کاخ بخشی از منطقه اداری شمال شرقی شهر است. محوطه‌های تاریخی موجود شامل کاخ چوبی اصلی است که در سال‌های ۱۷۹۲–۱۷۹۸ در اطراف یک سالن تئاتر ساخته شده است و غرفه‌های مصری و ایتالیایی مجاور آن، یک کلیسای تثلیث قرن هفدهمی و قطعاتی از پارک قدیمی اوستانکینو با ماکتی از میدان "میلووزور (Milovzor)" را در خود جای داده است. تاریخچه. قرن شانزدهم تا ۱۷۸۷ میلادی. اولین شواهد مستند از
قرن شانزدهم تا ۱۷۸۷ میلادی. اولین شواهد مستند از اوستانکینو - که در آن زمان با نام اوستاشکوو شناخته می‌شد - به اواسط قرن شانزدهم میلادی برمی‌گردد، زمانی که تزار ایوان چهارم روسیه این زمین‌ها را به الکسی ساتین، از بستگان سیاستمدار الکسی آداشف، اعطا کرد. با این حال، ساتین در سال ۱۵۶۰ توسط ایوان اعدام شد و زمین‌ها به یک مزدور آلمانی به نام هورن و در سال ۱۵۸۵ به دیاک (سیاستمدار) واسیلی شلکالوف رسید. در زمان شلکالوف، زمین‌های خالی از سکنه اوستاشکوو به یک ملک اربابی با برکه‌ها و باغ سرو تبدیل شد. این عمارت در
با برکه‌ها و باغ سرو تبدیل شد. این عمارت در زمان آشوب‌ها توسط غارت و آتش‌سوزی ویران شد. پایان خصومت‌ها و به قدرت رسیدن خاندان رومانوف، مالکان جدیدی را به ارمغان آورد: شاهزاده‌های چرکاسکی. آنها پارک‌ها را دوباره کاشتند و یک منطقه شکار ایجاد کردند و آن را به سمت شرق تا روستای الکسیفسکویه گسترش دادند. در نیمه اول قرن هجدهم، اوستانکینو به تدریج از یک عمارت دائمی روستایی به یک اقامتگاه موقت تبدیل شد؛ ملکه الیزابت روسیه در سال ۱۷۴۲ از اوستانکینو بازدید کرد. سال بعد، از طریق ازدواج بین پرنسس واروارا، تنها وارث
بعد، از طریق ازدواج بین پرنسس واروارا، تنها وارث ثروت چرکاسکی، و پیتر شرمتف، پسر فیلد مارشال شرمتف، اوستانکینو به شرمتف‌ها رسید و تا سال ۱۹۱۷ دارایی آنها باقی ماند. ساخت کاخ. در سال ۱۷۸۷، نیکولای شرمتف پس از مرگ پدرش، اوستانکینو را به ارث برد. نیکولای شرمتف حامی تئاتر بود. در سه سال بعد، شرمتف تئاترهای خانگی را در کوسکوو، کیتای-گورود و مارکوو تأسیس کرد. در سال ۱۷۹۰، او یک مسابقه معماری برای ساخت "کاخ هنرها" در مسکو برگزار کرد، اما در نهایت ترجیح داد آن را در روستا و دور از زندگی شهری بسازد. ساخت یک تئاتر
در روستا و دور از زندگی شهری بسازد. ساخت یک تئاتر بزرگ جدید در کوسکوو، یک مجموعه از پیش تکمیل شده را خراب می‌کرد، بنابراین در همان سال ۱۷۹۰، شرمتف سرانجام اوستانکینو را انتخاب کرد. شرمتف در ابتدا شخصی به نام کازیر ( را استخدام کرد)، معماری خودخوانده که توسط خانواده گولیتسین استخدام شده بود. این پروژه محقق نشد؛ تا سال ۱۷۹۲، شرمتف تنها یک سالن تئاتر چوبی دو طبقه ساخت و ظاهراً طرح‌های کازیه را کنار گذاشت. سپس، با استخدام معماران معاصر تأثیرگذار (به‌ویژه فرانچسکو کامپورسی، به بخش اختلاف نظر در مورد انتساب
کامپورسی، به بخش اختلاف نظر در مورد انتساب مراجعه کنید)، کار سرعت گرفت و کاخ چوبی از نظر ساختاری به شکل فعلی خود، از جمله بال‌های غرفه، تا پایان سال ۱۷۹۳ رسید. شاهدان معاصر گزارش دادند که شرمتف چنان به بی‌نقص بودن کاخ خود اطمینان داشت که حجابی بی‌سابقه از رازداری در اطراف محل ساخت و ساز ایجاد کرد: عمارت برای هر بازدیدکننده‌ای بسته بود، پوشیده از کفن، معماران به‌طور موازی کار می‌کردند و از پیشرفت یکدیگر بی‌خبر بودند. کارهای داخلی شش سال دیگر طول کشید. کارهای اصلی کاخ تا پایان سال ۱۷۹۸ به پایان رسید، در حالی