payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با آنها نشان داده شده است، بپوشد) و نیکولو سوم دِسته، میزبان شورای مانتوا پس از انتقال آن به لرد فرارا. پیرو دلا فرانچسکا حدود ۲۰ سال پس از سقوط قسطنطنیه، "تابلوی تازیانه را" نقاشی کرد. اما در آن زمان، تمثیل‌های مربوط به آن رویداد و حضور چهره‌های بیزانسی در سیاست ایتالیا غیرمعمول نبودند، همان‌طور که در نقاشی «کلیسای کوچک مغ» اثر بنوتزو گوتزولی، معاصر او، در کاخ مدیچی-ریکاردی در فلورانس نشان داده شده است. کنت کلارک. کنت کلارک، مورخ هنر، در کتاب خود در سال ۱۹۵۱ با "عنوان «پیرو دلا فرانچسکا" »، شخصیت ریش‌دار
با "عنوان «پیرو دلا فرانچسکا" »، شخصیت ریش‌دار را به عنوان یک محقق یونانی و نقاشی را به عنوان تمثیلی از رنج کلیسا پس از سقوط امپراتوری بیزانس در سال ۱۴۵۳ معرفی کرد. این نقاشی همچنین یادبود یکی از شوراهای برگزار شده پس از آن، احتمالاً شورای مانتوا (۱۴۵۹) است . کلارک اظهار داشت که تا به امروز تمام تلاش‌ها برای توضیح شخصیت یا پرتره مرکزی در سمت راست ناموفق بوده است. باز هم، مرد در منتهی‌الیه سمت چپ، امپراتور بیزانس خواهد بود. [ "" ] مریلین آرونبرگ لاوین. توضیح دیگری در مورد این نقاشی توسط مریلین آرونبرگ لاوین
دیگری در مورد این نقاشی توسط مریلین آرونبرگ لاوین در "کتاب «پیرو دلا فرانچسکا: تازیانه‌زنی»" ارائه شده است. صحنه داخلی، پونتیوس پیلاطس را نشان می‌دهد که هیرودیس را پشت به او نشان می‌دهد، زیرا این صحنه شباهت زیادی به تصاویر متعدد دیگری از شلاق‌زنی دارد که پیرو با آنها آشنا بوده است. [ "" ] لاوین، چهره سمت راست را لودویکو سوم گونزاگا ، مارکی مانتوا ، و چهره سمت چپ را دوست نزدیک او، اوتاویانو اوبالدینی دلا کاردا، اخترشناس، می‌داند که در کاخ دوک‌ها زندگی می‌کرد. اوتاویو لباس سنتی یک اخترشناس را پوشیده است، حتی
اوتاویو لباس سنتی یک اخترشناس را پوشیده است، حتی تا ریش چنگالی‌اش. در زمانی که تصور می‌شود این نقاشی کشیده شده است، اوتاویو و لودویکو هر دو به تازگی پسران عزیز خود را از دست داده بودند که در چهره جوان بین آنها نمایان است. سر جوان توسط یک درخت برگ بو قاب گرفته شده است که نمایانگر شکوه است. لاوین اظهار می‌کند که این نقاشی برای مقایسه رنج مسیح با غم و اندوه دو پدر در نظر گرفته شده است. او اظهار می‌کند که این نقاشی به سفارش اوتاویو برای کلیسای خصوصی‌اش، کاپلا دل پردونو، که در کاخ دوک‌ها در اوربینو قرار دارد و
پردونو، که در کاخ دوک‌ها در اوربینو قرار دارد و دارای محرابی است که نمای آن دقیقاً به اندازه نقاشی است، کشیده شده است. اگر نقاشی روی محراب بود، پرسپکتیو نقاشی فقط برای کسی که جلوی آن زانو زده بود، درست به نظر می‌رسید. دیوید ای. کینگ. یک تفسیر که توسط دیوید کینگ، مدیر موسسهٔ تاریخ علم در فرانکفورت آلمان (۱۹۸۵–۲۰۰۷)، ارائه شده است، ارتباطی میان نقاشی و نوشتهٔ لاتین روی یک اسطرلاب را نشان می‌دهد که در سال ۱۴۶۲ توسط رجیومونتانوس به حامی خود، کاردینال بساریون، در رم اهدا شد. در سال ۲۰۰۵، برتولد هولتس‌شو، عضو
در رم اهدا شد. در سال ۲۰۰۵، برتولد هولتس‌شو، عضو سمینار ابزارهای قرون وسطایی کینگ، کشف کرد که این اپیگرام یک آکروستیک است. معانی پنهان در محورهای عمودی شامل اشاره‌هایی به بساریون، رجیومونتانوس و هدیهٔ ۱۴۶۲ است که قرار بود جایگزین یک اسطرلاب بیزانسی ۱۰۶۲ شود که در اختیار بساریون بود (که اکنون در برشا نگهداری می‌شود). در همان سال، هولتس‌شو دریافت که محورهای اصلی اپیگرام با محورهای عمودی اصلی نقاشی هم‌راستا هستند که از چشم‌های مسیح و مرد ریش‌دار عبور می‌کنند. همچنین مشخص شد که حروف BA IOANNIS در سمت چپ
همچنین مشخص شد که حروف BA IOANNIS در سمت چپ اپیگرام و حروف SEDES در سمت راست، می‌توانند به باسیلیوس (امپراتور) ژان هشتم روی تختش اشاره داشته باشند. این کشف، کینگ را بر آن داشت که به دنبال مونوگرام‌های نام‌ها در اپیگرام بگردد (برای مثال INRI برای مسیح و RGO برای رجیومونتانوس) و او حدود ۷۰ نام ممکن مرتبط با ۹ شخصیت نقاشی پیدا کرد. کینگ بدین ترتیب برای هر هشت نفر و یک شخصیت کلاسیک، هویت‌های دوگانه یا چندگانه تعیین کرد. رجیومونتانوس و بساریون هر دو برای پیرو شناخته شده بودند (علاقهٔ مشترک آن‌ها به آثار ارشمیدس
شده بودند (علاقهٔ مشترک آن‌ها به آثار ارشمیدس بود) و نسخه‌های هر دوی آن‌ها از آثار ارشمیدس حفظ شده است. کینگ فرض می‌کند که اهداکننده و گیرندهٔ اسطرلاب ۱۴۶۲ ممکن است طراحی نقاشی را با همکاری پیرو شکل داده باشند. جوانی که لباس قرمز کاردینالی بر تن دارد اکنون می‌تواند رجیومونتانوس، ستاره‌شناس جوان آلمانی و شاگرد جدید کاردینال بساریون، باشد. با این حال، تصویر او همچنین نمایانگر سه جوان درخشان دیگر نزدیک بساریون که اخیراً فوت کرده‌اند: بونکانته دا مونتفلترو، برناردینو اوبالدینی دالا کاردا و ونگلیستا گونزاگا،
اوبالدینی دالا کاردا و ونگلیستا گونزاگا، نیز هست. هر یک از تصاویر افراد در نقاشی و همچنین شخصیت کلاسیک بالای ستون پشت مسیح، چندمعنایی هستند. خود نقاشی نیز چندمعنایی است. یکی از اهداف نقاشی، ابراز امید به آینده با ورود ستاره‌شناس جوان به حلقهٔ بساریون و ادای احترام به سه جوان مرده بود. هدف دیگر، ابراز اندوه بساریون از اینکه شهر زادگاهش ترابیزوند در ۱۴۶۱ به دست ترک‌ها افتاد، بود که او امپراتور بیزانس را مسئول آن می‌دانست. جان پوپ-هنسی. سر جان پوپ-هنسی ، مورخ هنر، در کتاب خود "با عنوان «مسیر پیرو دلا
، مورخ هنر، در کتاب خود "با عنوان «مسیر پیرو دلا فرانچسکا" » استدلال کرد که موضوع اصلی این نقاشی «رویای سنت جروم » است. به گفته پوپ-هنسی:سنت جروم در جوانی خواب دید که به دلیل خواندن متون بت‌پرستانه به دستور الهی پوستش کنده می‌شود، و خود او بعدها این خواب را در نامه‌ای مشهور به یوستوکیوم ، با عباراتی که دقیقاً با سمت چپ تابلوی اوربینو مطابقت دارد، بازگو کرد.پوپ-هنسی همچنین به تصویری قدیمی‌تر از ماتئو دی جیووانی ، نقاش اهل سینِزا، اشاره و آن را بازتولید می‌کند که به موضوع ثبت‌شده در نامه جروم می‌پردازد و از
که به موضوع ثبت‌شده در نامه جروم می‌پردازد و از شناسایی مضمون اثر پیرو توسط او پشتیبانی می‌کند.
توگس-اوچیر نامنانسورن (۱۸۷۸ - آوریل ۱۹۱۹)، که با عنوان کامل خود ، ساین نویون خان نامنانسورن، شناخته می‌شود، یک شاهزاده موروثی و رهبر برجسته استقلال مغولستان در اوایل قرن بیستم بود. او از سال ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۵، زمانی که مقام نخست‌وزیری لغو شد، به عنوان اولین نخست‌وزیر مغولستان در زمان بوگد خان خدمت کرد. متعاقباً او به عنوان وزیر ارتش منصوب شد. زندگی‌نامه. نامنانسورن، که گفته می‌شود تبارش مستقیماً به چنگیز خان می‌رسد، در سال ۱۸۷۸ در شهرستان اویانگای امروزی در استان اوورخانگای متولد شد. در سال ۱۸۹۶ او شاهزاده یا
اوورخانگای متولد شد. در سال ۱۸۹۶ او شاهزاده یا «خان» استان ساین نویون خان، یکی از چهار استان خلخ مغول که توسط سلسله چینگ تأسیس شد، شد. او در سال ۱۹۰۰ ازدواج کرد. در سال ۱۹۱۱، نامنانسورن، بوگد خان، رهبر مذهبی مغولستان، را متقاعد کرد تا کنگره‌ای از شاهزادگان مغول و لاماهای عالی‌رتبه را در خوری برای آغاز استقلال از چین تشکیل دهد. بوگد خان سپس او را در ژوئیه ۱۹۱۱ به عنوان بخشی از هیئتی برای جلب حمایت روسیه و اروپای غربی برای استقلال مغولستان به سن پترزبورگ اعزام کرد. بوگد خان در ژوئیه ۱۹۱۲، نامنانسورن را به
کرد. بوگد خان در ژوئیه ۱۹۱۲، نامنانسورن را به عنوان نخست‌وزیر منصوب کرد و جایگزین دا لام تسرنچیمد شد. دا لام تسرنچیمد، به عنوان وزیر امور داخلی، از زمان انتصاب بوگد خان به عنوان رهبر ملی در دسامبر ۱۹۱۱، "عملاً رئیس دولت بود." سایر اعضای دولت بوگد خان شامل دا لام تسرنچیمد (وزیر امور داخلی)، میجیدورجیین خاندورج (وزیر امور خارجه)، دالایی-وان گومبوسورن (وزیر دفاع)، دامبین چاگدارجاو (وزیر دارایی) و اردنه وان نامسرای (وزیر دادگستری) بودند. از نوامبر ۱۹۱۳ تا ژانویه ۱۹۱۴، نامنانسورن رهبری هیئت دیگری را در سن
ژانویه ۱۹۱۴، نامنانسورن رهبری هیئت دیگری را در سن پترزبورگ بر عهده داشت، این بار برای نمایندگی از منافع مغولستان در مذاکرات بین روسیه و چین پیرامون معاهده سه‌جانبه کیاختا که مرز بین سیبری روسیه و سرزمین‌های چینگ مغولستان و منچوری را تعیین می‌کرد. امیدهای مغولستان برای به رسمیت شناخته شدن بین‌المللی استقلال آن و حمایت از اتحاد بین مغولستان داخلی و خارجی در نهایت زمانی که این توافقنامه وضعیت رسمی این کشور را به عنوان یک منطقه خودمختار در داخل چین تأیید کرد، نقش بر آب شد. نامنانسورن در روسیه تلاش کرد تا با
نقش بر آب شد. نامنانسورن در روسیه تلاش کرد تا با سفرای چندین کشور غربی (ایالات متحده، بریتانیای کبیر، فرانسه و آلمان) تماس بگیرد و سفری به اروپای غربی برای جلب حمایت بین‌المللی از استقلال مغولستان ترتیب دهد، اما مقامات روسی مانع از انجام این کار شدند. نامنانسورن که در رسیدن به هیچ‌یک از اهداف خود شکست خورده بود، پس از بازگشت به مغولستان در سال ۱۹۱۴، متوجه شد که نفوذ سیاسی‌اش کاهش یافته است. در سال ۱۹۱۵، بوگد خان مقام نخست‌وزیری را لغو کرد و نامنانسورن به عنوان وزیر جنگ منصوب شد. در ژوئن ۱۹۱۸، در مواجهه با
وزیر جنگ منصوب شد. در ژوئن ۱۹۱۸، در مواجهه با تهدیدهای فزاینده چینی‌ها که از مغولستان می‌خواستند از جاه‌طلبی‌های پان-مغولی خود دست بردارد و فرمانی مبنی بر واگذاری «داوطلبانه» خودمختاری امضا کند، نامنانسورن دوباره به روسیه، این بار به ایرکوتسک، سفر کرد تا از روسیه کمک بخواهد. در آنجا با دو نماینده بلشویک ملاقات کرد که گمان می‌رود اولین ملاقات بین مقامات شوروی و مغولستان خارجی باشد. بلشویک‌ها که درگیر انقلاب و جنگ داخلی مداوم در روسیه بودند، نتوانستند کمک زیادی ارائه دهند. مدت کوتاهی پس از بازگشت به خانه،
ارائه دهند. مدت کوتاهی پس از بازگشت به خانه، نامنانسورن به شدت بیمار شد و در آوریل ۱۹۱۹ درگذشت. بسیاری گمان می‌کردند که او به همراه بسیاری دیگر از چهره‌های درگیر در احیای استقلال مغولستان که ظاهراً به مرگ زودرس درگذشتند، با مسمومیت ترور شده‌اند. اندکی پس از آن، جنگ‌سالار چینی، شو شوژنگ، نیسل ال خوری را اشغال کرد و گونچیگجالزنگین بادامدورجِ انعطاف‌پذیرتر را به عنوان نخست‌وزیر منصوب کرد. در سال ۱۹۱۴، نامانسورن مغولی چند فیلم از روسیه برای نمایش در محل اقامت بوگد خان آورد. این‌ها اولین نمایش‌های فیلم شناخته
بوگد خان آورد. این‌ها اولین نمایش‌های فیلم شناخته شده در مغولستان هستند.
دوک‌نشین بنونتو () جنوبی‌ترین دوک‌نشین لومبارد در شبه‌جزیره ایتالیا بود که در بنونتو، شهری در جنوب ایتالیا، مرکزیت داشت. دوک‌نشین‌های لومبارد از سال ۵۷۱ تا ۷۷۴ بر بنونتو حکومت می‌کردند، زمانی که پادشاهی لمباردها توسط پادشاهی فرانک‌ها فتح شد. بنونتو که توسط دوک‌نشین پاپ روم از بقیه متصرفات لومبارد جدا شده بود، همیشه تا حدودی استقلال داشت. تنها در زمان سلطنت گریمولد (۶۶۲–۶۷۱) و پادشاهان از لیوتپراند (۷۱۲–۷۴۴) به بعد، این دوک‌نشین ارتباط نزدیکی با پادشاهی لمباردها داشت. پس از سقوط پادشاهی در سال ۷۷۴، این
لمباردها داشت. پس از سقوط پادشاهی در سال ۷۷۴، این دوک‌نشین به تنها قلمرو لومبارد تبدیل شد که به عنوان یک ایالت کوچک به حیات خود ادامه داد و استقلال بالفعل خود را برای نزدیک به ۳۰۰ سال به عنوان شاهزاده‌نشین بنونتو حفظ کرد. شکل‌گیری. شرایط پیرامون ایجاد این دوک مورد اختلاف است. به گفته برخی از محققان، لومباردها مدت‌ها قبل از فتح کامل دره پو در جنوب ایتالیا حضور داشتند: این دوک طبق این روایات در سال ۵۷۱ تأسیس شده است. لومباردها ممکن است بعداً، حدود سال ۵۹۰، وارد شده باشند. در هر صورت، اولین دوک زوتو، رهبر
وارد شده باشند. در هر صورت، اولین دوک زوتو، رهبر گروهی از سربازانی بود که به سواحل کامپانیا سرازیر شدند. اگرچه در ابتدا مستقل بود، اما در نهایت زوتو مجبور شد تسلیم اقتدار سلطنتی شمال شود. جانشین او آرخیس، برادرزاده‌اش، بود و اصل جانشینی موروثی، دوک‌نشین بنونتو را تا پایان هدایت کرد. دوک‌نشین‌های لومبارد، بخشی از پادشاهی سست و بی‌ثبات لومبارد، علی‌رغم ریشه‌ها و زبان مشترک، و قانون و مذهبی مشابه شمال، و علی‌رغم رسم دوک‌های بنونتان مبنی بر به همسری گرفتن زنان از خانواده سلطنتی، اساساً مستقل بودند. بخش وسیعی
از خانواده سلطنتی، اساساً مستقل بودند. بخش وسیعی از قلمرو که به روم یا راونا وفادار بود، دوک‌های بنونتان را از پادشاهان پاویا جدا می‌کرد. استقلال فرهنگی به‌طور طبیعی به دنبال آن ایجاد شد: یک سرود مذهبی متمایز، سرود بنونتان، در کلیسای بنونتان توسعه یافت: این سرود تا قرن یازدهم به‌طور کامل توسط سرودهای گرگوریایی جایگزین نشد. یک خط منحصر به فرد بنونتان نیز برای نوشتن لاتین توسعه یافت. نویسنده قرن هشتم، پاول دیاکون، در همراهی شاهزاده خانمی از پاویا، عروس دوک، به بنونتان رسید. او که در بزرگ‌ترین صومعه بنونتان،
بنونتان رسید. او که در بزرگ‌ترین صومعه بنونتان، مونته کاسینو، ساکن شده بود، ابتدا تاریخ روم و سپس تاریخ لومباردها را نوشت که منبع اصلی تاریخ دوک‌نشین تا آن زمان نیز بود. گسترش. در زمان جانشینان زوتو، این دوک‌نشین در برابر امپراتوری بیزانس گسترش یافت. آرخیس، که خود از دوک‌نشین فریولی بود، کاپوا و کروتونه را تصرف کرد و آمالفی بیزانسی را غارت کرد، اما نتوانست ناپل را تصرف کند. پس از سلطنت او، متصرفات بیزانسی در جنوب ایتالیا به ناپل، آمالفی، گائتا، سورنتو، کالابریا و شهرهای دریایی آپولیا (باری، بریندیسی،
کالابریا و شهرهای دریایی آپولیا (باری، بریندیسی، اوترانتو و غیره) کاهش یافت. در سال ۶۶۲، دوک گریمولد اول (از سال ۶۴۷ دوک بود) برای کمک به پادشاه گودپرت در برابر برادرش، پادشاه مشترک، پرکتاریت، به شمال رفت و در عوض، گودپرت را کشت، دومی را به تبعید مجبور کرد و پاویا را تصرف کرد. او به عنوان پادشاه لومباردها، سعی کرد آریانیسم را بر کاتولیک پادشاه فقید آریپرت اول بازگرداند. با این حال، آریانیسم حتی در این دوک‌نشین نیز در حال ناپدید شدن بود، همان‌طور که تمایز بین جمعیت قومی لومباردی و جمعیت لاتین و یونانی زبان
جمعیت قومی لومباردی و جمعیت لاتین و یونانی زبان نیز در حال از بین رفتن بود. در سال ۶۶۳، خود شهر در جریان تلاش ناموفق کنستانس دوم، که در تارانتو پیاده شده بود، برای بازپس‌گیری جنوب ایتالیا، توسط بیزانسی‌ها محاصره شد. با این حال، دوک روموالد اول شجاعانه از شهر دفاع کرد و امپراتور، که از ورود پدر روموالد، شاه گریموالد، نیز بیمناک بود، به ناپل عقب‌نشینی کرد. با این حال، روموالد بخشی از ارتش روم را در فورینو، بین آولینو و سالرنو، متوقف و آن را نابود کرد. در سال ۶۸۰، صلحی بین دوک‌نشین و امپراتوری شرقی امضا شد.
۶۸۰، صلحی بین دوک‌نشین و امپراتوری شرقی امضا شد. در دهه‌های بعد، بنونتو برخی از سرزمین‌های بیزانس را فتح کرد، اما دشمن اصلی دوک‌نشین اکنون خود پادشاهی شمالی لومبارد بود. شاه لیوتپراند چندین بار مداخله کرد تا کاندیدای خود را بر تخت دوک‌نشینی تحمیل کند. جانشین او، راچیس، دوک‌نشین‌های اسپولتو و بنونتو را کشورهای خارجی اعلام کرد که سفر به آنها بدون اجازه سلطنتی ممنوع بود. سِکوندوم تیسینوم. در سال ۷۵۸، پادشاه دسیدریوس برای مدت کوتاهی اسپولتو و بنونتو را تصرف کرد، اما با فتح پادشاهی لومبارد توسط شارلمانی در سال
اما با فتح پادشاهی لومبارد توسط شارلمانی در سال ۷۷۴، آرخیس دوم سعی کرد تا شأن سلطنتی را به دست آورد و بنونتو را به سِکوندوم تیسینوم تبدیل کند: یک پاویا دوم (پایتخت قدیمی لومبارد). او که دید این کار عملی نیست و توجه فرانک‌ها را به خود جلب می‌کند، عنوان پرینسپس (شاهزاده) را برگزید. در سال ۷۸۷، محاصره سالرنو توسط شارلمانی او را مجبور کرد تا به سلطه فرانک‌ها تن دهد.
ویلای آلدوبراندینی ویلایی در فراسکاتی، ایتالیا است. این ویلا هنوز متعلق به خانواده آلدوبراندینی است و آنها در آن زندگی می‌کنند و به دلیل موقعیت مکانی‌اش که مشرف به دره به سمت شهر رم است، به بلودره معروف است. این ویلا به دلیل معماری باشکوه و باغ‌های تراس‌دار و همچنین تزئینات هنری داخلی و نقاشی‌ها شناخته می‌شود. این تنها باغ بزرگ پاپ است که متعلق به دولت نیست. [ "" ] ساخت و ساز. اسقف اعظم رومی، الساندرو روفینی، ویلای اصلی را در سال ۱۵۵۰ ساخت. پاپ کلمنت هشتم در سال ۱۵۹۸ این ویلا را به برادرزاده‌اش، کاردینال
در سال ۱۵۹۸ این ویلا را به برادرزاده‌اش، کاردینال پیترو آلدوبراندینی، داد و این پاداشی بود برای مذاکراتی که او با فرانسه انجام داد و منجر به پیمان صلح ۱۵۹۵ شد و همچنین به خاطر نقش او در الحاق فرارا به ایالات پاپی. تبدیل. آلدوبرانینی معماری رومی، جاکومو دلا پورته را مأمور کرد تا ویلا را به محل اقامت مناسبی برای یک کاردینال تبدیل کند که بتواند در آن از پاپ نیز پذیرایی کند. کارها از سال ۱۵۹۸ آغاز شد. اگرچه هستهٔ اصلی ویلا تا زمان مرگ جاکومو دلا پورته در سال ۱۶۰۳ تکمیل شد، اما کار بر روی جنبه‌های مختلف ویلا و
تکمیل شد، اما کار بر روی جنبه‌های مختلف ویلا و باغ برای حدود ۲۰ سال دیگر ادامه یافت، تحت نظارت کارلو مادِرنو، که لاگیا (تالار ستون‌دار) را اضافه کرد، و جیووانی فونتانا. این ویلا در امتداد خیابان محوری کلیسای جامع که در شهر به عنوان خیابان کاتونه ادامه می‌یابد، قرار دارد. این ویلا دارای نمای باشکوه قرن هفدهمی و برخی ویژگی‌های معماری و محیطی جالب دیگر مانند راهروی دوتایی در نمای پشتی، پلکان‌های مارپیچی شکل، ایوان بزرگ تئاتر آبی و یک پارک باشکوه است. هنر. در داخل ویلا نقاشی‌هایی از هنرمندان سبک تکلف‌گرایی و
داخل ویلا نقاشی‌هایی از هنرمندان سبک تکلف‌گرایی و باروک مانند تادئو زوکاری و برادرش فدریکو، کاوالیر دارپینو و دومنیکینو وجود دارد. در محوطه، دروازه‌ای یادبود اثر کارلو فرانچسکو بیزاکری (اوایل قرن ۱۸) قرار دارد. تئاتر آب. یکی از ویژگی‌های برجستهٔ باغ، «تئاتر آب‌ها» است که توسط کارلو مادِرنو و اوراتزیو اولیویری ساخته شد. برای تأمین آب این سازه و باقی باغ، آلدوبرانینی یک قنات جدید به طول ۸ کیلومتر از چشمهٔ مودنا در مونته آلجیدو تا ویلا ساخت. بالای باغ ویلا از زمان بمباران‌های آمریکا در جریان حملهٔ متفقین در
زمان بمباران‌های آمریکا در جریان حملهٔ متفقین در جنگ جهانی دوم خراب و متروکه باقی مانده است و چشمه‌های تئاتر آب‌ها (Teatro delle Acque) نیز در همان بمباران آسیب دیدند. پدر پرنس کامیلو آلدوبرانینی بلافاصله پس از آن اقدام به تعمیر چشمه‌ها کرد. با این حال، به دلیل استفاده از سیمان در تعمیرات، چشمه‌ها در وضعیت نامناسبی قرار داشتند وقتی که پرنس کامیلو در سال ۲۰۱۱ کارهای بازسازی را آغاز کرد. پرنس کامیلو گفته است که ناپلئون، که از طریق ازدواج با خانوادهٔ آلدوبرانینی نسبت داشت، مجسمه‌هایی را که در بالای نرده‌های
نسبت داشت، مجسمه‌هایی را که در بالای نرده‌های تئاتر قرار داشتند برداشت و گفته بود که پس از بازگشت از روسیه، هزینهٔ آن‌ها را به آلدوبرانینی پرداخت خواهد کرد.
آریپرت دوم (; – ) پادشاه لومباردها از ۷۰۱ تا ۷۱۲ بود. دوک تورین و پسر شاه راگینپرت، و بنابراین از نوادگان سلسله باواریا، او از اوایل سال ۷۰۰ میلادی به سلطنت پیوست. او توسط لیوتپرت که از ۷۰۰ تا ۷۰۲ سلطنت کرد، برکنار شد، به جز سال ۷۰۱ که راگینپرت تاج و تخت را به دست گرفت. پس از مرگ پدرش، او نیز سعی کرد تاج و تخت را به دست گیرد. او لیوتپرت و افراد نایب‌السلطنه آنسپراند را در پاویا شکست داد و پادشاه را که بعداً در حمام خفه کرده بود، اسیر کرد. او پایتخت را تصرف کرد و آنسپراند را به آلپ راند. او تا سال ۷۰۳ میلادی
و آنسپراند را به آلپ راند. او تا سال ۷۰۳ میلادی در قدرت بود. از آن زمان تا زمان مرگش بی‌وقفه سلطنت کرد. دوران سلطنت او پر از مشکلات بود. در سال ۷۰۳، فاروالد، دوک اسپولتو، به فرمانداری راونا حمله کرد، اما آریپرت از کمک به او خودداری کرد، زیرا خواهان روابط خوب با پاپ و امپراتوری بود. با این وجود، او سعی کرد اقتدار خود را بر اسپولتو و بنونتو در مزوجیورنو تثبیت کند. او با اهدای قطعات وسیعی از زمین در کوه‌های آلپ کوتیان به مقر مقدس، دوستی خود را با پاپ ژان ششم حفظ کرد. این دوستی کمکی به او نکرد، زیرا او با
حفظ کرد. این دوستی کمکی به او نکرد، زیرا او با شورش‌های زیادی روبرو بود و حملات اسلوونیایی زیادی به ونیز انجام می‌داد. در سال ۷۱۱، آنسپراند، که او تبعید کرده بود، با ارتش بزرگی از دوک باواریا، تئودبرت، بازگشت. بسیاری از اتریشی‌ها (مردان ونیز و شرق) به نایب‌السلطنه بازگشتند و پاویا نیز به نبرد پیوست. آریپرت وقتی جریان آب بر خلاف او پیش رفت، به پایتخت خود گریخت، اما گنجینه‌ها را احتکار کرد و سعی کرد شبانه از آن عبور کند و به گل برود. او در رودخانه تیچینو غرق شد و آنسپراند به عنوان حاکم مورد تحسین قرار گرفت.
شد و آنسپراند به عنوان حاکم مورد تحسین قرار گرفت. او آخرین باواریایی بود که تاج آهنین را بر سر گذاشت. او در کلیسای سانتیسیمو سالواتوره در پاویا به خاک سپرده شد. زندگی‌نامه. پسر راگیمپرت، دوک تورین، در سال ۷۰۰ میلادی از پدرش در به سلطنت رسیدنش در برابر پسر مرحوم کونیپرت، لیوتپرت، حمایت کرد. این تلاش به لطف حمایت لومباردی‌های نوستریا (نامی که در آن زمان منطقه شمال غربی پادشاهی نامیده می‌شد) به موفقیت رسید و راگیمپرت پسرش را با تاج و تخت مرتبط کرد (۷۰۱)، اما چند ماه بعد درگذشت. آریپرت توسط حامیان لیوتپرت،
چند ماه بعد درگذشت. آریپرت توسط حامیان لیوتپرت، نایب‌السلطنه آنسپران و دوک برگامو، روتاریت، زندانی شد که پسر جوان کونیپرت را به تخت سلطنت بازگرداند. آریپرت موفق به فرار شد و سال بعد، ۷۰۲، محافظان لیوتپرت را در پاویا شکست داد. او پادشاه جوان را عزل و زندانی کرد و خود را به جای او تاجگذاری کرد. روتاریت، در برگامو، در مخالفت خود پافشاری کرد و خود را پادشاه اعلام کرد. آریپرت علیه او لشکرکشی کرد، پس از محاصره‌ای خونین او را شکست داد و پس از تراشیدن سر و ریشش به نشانه تحقیر (این رفتاری بود که با بردگان و اسیران
نشانه تحقیر (این رفتاری بود که با بردگان و اسیران جنگی می‌شد)، او را به تورین تبعید کرد و در آنجا او را کشت. لیوتپرت نیز به قتل رسید و در حین حمام غرق شد. آنسپراند از اسارت فرار کرد و ابتدا در جزیره کوماسینا و سپس نزد دوک باواریا پناه برد. با این حال، آریپرت خانواده‌اش (همسر و فرزندانش) را که به طرز وحشتناکی مثله کرده بود، زندانی کرد. تنها پسر کوچک بسیار کوچکش، لیوتپراند، زنده ماند و به پدرش بازگردانده شد. بلافاصله پس از آن، او دوک‌نشین برگامو را به یک گاستالدات تبدیل کرد تا از طریق افراد مورد اعتماد خود،
تبدیل کرد تا از طریق افراد مورد اعتماد خود، گروه قدرتی را که در برگامو تشکیل شده بود و از زمان مرگ کلفی به یکی از قوی‌ترین دوک‌نشین‌های لومبارد تبدیل شده بود، مستقیماً کنترل کند. کمی پس از آن، دوک‌نشین فریولی، کورولو، تلاشی برای شورش جدید برنامه‌ریزی کرد. آریپرت او را شکست داد، کورش کرد و پمون وفادار را جایگزینش کرد. او سیاست طرفدار کاتولیک سلسله باواریایی که به آن تعلق داشت را ادامه داد و سرزمین‌های اشغال شده توسط اسلافش در کوه‌های آلپ کوتین را به پاپ بازگرداند و به دنبال دوستی هم با پاپ و هم با
پاپ بازگرداند و به دنبال دوستی هم با پاپ و هم با بیزانسی‌ها بود، بدون اینکه از بحرانی که در آن زمان امپراتوری را تحت تأثیر قرار می‌داد و استان‌های ایتالیایی او را به سمت جدایی و خودمختاری بیشتر سوق می‌داد، سوءاستفاده کند. پس از غلبه بر تنش‌های اولیه، سلطنت آریپرت صلح‌آمیز و مرفه بود، اما به گفته پل شماس، با گذشت زمان پادشاه بی‌اعتمادی فزاینده و عمیقی نسبت به همه پیدا کرد، که به جنون آزار و اذیت نزدیک می‌شد. او خود را مبدل می‌کرد تا بتواند به‌طور ناشناس بشنود که در دربار و در میان مردم پاویا چه فکری در مورد
که در دربار و در میان مردم پاویا چه فکری در مورد او می‌شود. حرص و طمع او نیز افسانه‌ای بود: وقتی سفیر خارجی را می‌پذیرفت، با لباس‌های خشن و فروتن ظاهر می‌شد تا شهوت دیگر حاکمان را برای غارت تشویق نکند. مقام دوکس تا حدی موروثی شده بود. با این حال، در فریولی، دوک‌ها توسط پادشاه منصوب و عزل می‌شدند، در حالی که در اسپولتوی دورافتاده و بنونتو، پسران بدون نفوذ پادشاه به قدرت می‌رسیدند. با این حال، او توانست یکی از بستگان آنسپراند، پیتر، را به اسپولتو تبعید کند. پس از حدود ده سال تبعید، آنسپراند در سال ۷۱۲ با
پس از حدود ده سال تبعید، آنسپراند در سال ۷۱۲ با ارتشی از خویشاوندش، دوکس باواریایی تئودبرت، از طریق آلپ بازگشت تا خود تاج و تخت را ادعا کند. نبردی با ارتش آریپرت در نزدیکی پاویا رخ داد. ظاهراً این نبرد هنوز قطعی نشده بود - پائولوس دیاکونوس گزارش می‌دهد که ارتش آریپرت حتی پیروزمندانه به اردوگاه خود بازگشت - زمانی که آریپرت عصر از ارتش خود جدا شد تا شب را در کاخ بگذراند. ارتش احساس خیانت و شورش کرد. آریپرت سپس از پاویا فرار کرد، اما در رودخانه تیچینوس غرق شد، جایی که سعی کرد با شنا از آن عبور کند، در حالی که
جایی که سعی کرد با شنا از آن عبور کند، در حالی که گنجینه‌هایی به همراه داشت. جسد آریپرت صبح روز بعد پیدا شد و در پاویا در کنار کلیسای دومینی سالواتوریس (کلیسای خداوند و ناجی، امروزه: صومعه سن سالواتوره)، که آریپرت اول ساخته بود، به خاک سپرده شد. آنسپراند بدون هیچ رقیبی جانشین آریپرت شد (تاریخ لانگوباردوروم ششم، ۳۵)، اما تنها پس از سه ماه درگذشت. پسرش لیوتپراند جانشین او شد و بعداً با گونترود، دختر حامی باواریایی خود، ازدواج کرد. در اوایل سال ۷۱۲، آنسپراند موفق شد ارتشی را در باواریا جمع‌آوری کند و به
موفق شد ارتشی را در باواریا جمع‌آوری کند و به ایتالیا لشکرکشی کند. این نبرد که تا شب ادامه داشت، در ماه مارس رخ داد و نتیجه‌ای نامشخص داشت. به نظر می‌رسید آریپرت در حال کسب برتری است، به طوری که باواریایی‌ها در آستانه ترک میدان بودند، اما او اشتباه بزرگی مرتکب شد و فوراً به پاویا بازگشت. سربازانش که از آنچه عملی بزدلانه می‌دانستند، آزرده خاطر شده بودند، او را رها کردند. آریپرت سعی کرد از او بگریزد و پایتخت را رها کرد تا به فرانک‌ها پناه ببرد، در حالی که برادر و پسرش نیز فرار کردند. آریپرت در رودخانه تیچینو
و پسرش نیز فرار کردند. آریپرت در رودخانه تیچینو غرق شد، زیرا گنجی که سعی در فرار با آن داشت او را به زانو درآورده بود و پس از او هیچ عضو دیگری از سلسله باواریایی به تخت لومبارد بازنگشت. او در کلیسای سن سالواتوره به خاک سپرده شد.
آنسپراند (; – ) در سال ۷۱۲ برای مدت کوتاهی پادشاه لومباردها بود. پیش از آن، او دوک آستی و نایب‌السلطنه در دوران اقلیت لیوتپرد (۷۰۰–۷۰۱) بود. او در نووارا توسط راگینپرد شکست خورد و در طول جنگ بعدی بر سر جانشینی تبعید شد و در سال ۷۰۲ به دربار تئودبرت، دوک باواریا، گریخت. در سال ۷۱۱، او با ارتش بزرگی از دوک بازگشت. بسیاری از اتریشی‌ها (مردان ونیز و شرق) به نایب‌السلطنه بازگشته پیوستند و نبردی در نزدیکی پاویا، بین نیروهای او و نیروهای شاه آریپرت دوم، که تاج و تخت را غصب کرده بود، درگرفت. آریپرت وقتی جزر و مد
تخت را غصب کرده بود، درگرفت. آریپرت وقتی جزر و مد علیه او شد، به پایتخت خود گریخت، اما گنجینه‌ها را احتکار کرد و سعی کرد شبانه به گل برود. او در رودخانه تیچینو غرق شد و آنسپراند به عنوان حاکم اعلام شد. او در ماه مارس به تخت سلطنت نشست و در ماه ژوئن درگذشت و تنها پسر بازمانده‌اش، لیوتپرند، پادشاهی را به جا گذاشت. او با تئودلیندا (متولد قرن هشتم) ازدواج کرد و پدر ایمبرگ بود. زندگی‌نامه. دوک آستی از سال ۶۸۸، پس از مرگ پادشاه کونیپرت، او نیابت سلطنت پسر خردسال پادشاه تازه فوت شده، لیوتپرت، را به عهده گرفت.
پادشاه تازه فوت شده، لیوتپرت، را به عهده گرفت. آنسپراند مجبور شد با شورش دوک تورین، راگیمپرت، که تنها هشت ماه پس از جانشینی رخ داد، روبرو شود. راگیمپرت در اوایل سال ۷۰۱ در نزدیکی نووارا با او روبرو شد و با وجود حمایت دوک برگامو، روتاریت، شکست خورد. پس از مرگ راگیمپرت، هنوز در سال ۷۰۱، آنسپراند و روتاریت دوباره تلاش کردند تا لیوتپرت را به تخت بنشانند و موفق شدند پسر و جانشین راگیمپرت، آریپرت دوم، را شکست داده و به اسارت بگیرند. با این حال، پس از مدت کوتاهی، آریپرت فرار کرد و در نبردی با نایب‌السلطنه لیوتپرت
فرار کرد و در نبردی با نایب‌السلطنه لیوتپرت روبرو شد و او را در پاویا (۷۰۲) شکست داد. آنسپراند ابتدا در جزیره کوماسینا پناه گرفت، سپس با دوک باواریا، تئودبرت، از طریق چیاوانا و سپس چور، به آنجا رفت. آریپرت خانواده‌اش، همسرش تئودورادا، و فرزندانش آرونا، ایمبرگا و سیگیپراند را که به طرز وحشتناکی مثله کرده بود، زندانی کرد. تنها پسر بسیار کوچکش، لیوتپراند، زنده ماند و به پدرش بازگردانده شد و در باواریا به او پیوست. در آغاز سال ۷۱۲، او موفق شد ارتشی را در باواریا جمع‌آوری کند و به لمباردی حمله کند. نبردی که تا