payamvha/North_RAG huggingface dataset:
روی آورد که منجر به قطع همکاری او با "لاسینو" و پس از پایان درگیری، به عنوان یکی از اولین طرفداران فاشیسم شد. در انتخابات عمومی ایتالیا در نوامبر ۱۹۱۹، پودرکا در میان نامزدهای فهرست ارائه شده توسط فاشیست‌ها در میلان بود که به رهبری موسولینی برگزار می‌شد و در میان آنها، فیلیپو توماسو مارینتی و آرتورو توسکانینی نیز حضور داشتند. از سوی دیگر، گالانتارا به اصول سوسیالیستی اولیه خود بازگشته بود و انتشار مجله را در دسامبر ۱۹۲۱ از سر گرفت. سری جدید این هفته‌نامه که در میلان و در چاپخانه "آوانتی!" چاپ می‌شد، با یک
در میلان و در چاپخانه "آوانتی!" چاپ می‌شد، با یک توبه عمومی و انتقاد بی‌رحمانه از خود آغاز شد که هیچ‌یک از انتخاب‌های بیست سال گذشته، از «فریب‌های دموکراتیک» گرفته تا «دروغ‌های میهن‌پرستانه» و «پورنوگرافی ضد روحانی» را نجات نداد و نوید بازگشتی احیاکننده به روح سرکش ریشه‌ها را می‌داد. مرگ. این نشریه با دیکتاتوری فاشیستی موسولینی مخالفت می‌کرد و در بهار ۱۹۲۵ به دلیل قانون جدیدی که آزادی مطبوعات را محدود می‌کرد و پس از یک سری طولانی از تهدیدها، آزار و اذیت و مداخلات باندهای فاشیستی در اتاق خبر، مجبور به تعلیق
باندهای فاشیستی در اتاق خبر، مجبور به تعلیق انتشار شد. برای جلد شماره آخر "ل'اسنو"، گالانتارا کاریکاتوری از موسولینی با عنوان (او) کشید که به الگویی برای طراحان خارجی در سراسر جهان تبدیل شد. موسولینی با سری طاس و تاجی بر سر که روی آن نوشته شده بود «دردسر برای هر کسی که مرا لمس کند»، دهانی بزرگ و دو چشم بزرگ و گشاد که نوری از جنون بر آن تابیده بود، ظاهر شد. پس از تعطیلی "روزنامهٔ «لازینو»"، گالانتارا به خلق کارتون برای روزنامهٔ طنز ضدفاشیستی "«ایل بکو جالو»" ادامه داد، اما در ۲۴ دسامبر ۱۹۲۶ دستگیر و به
ادامه داد، اما در ۲۴ دسامبر ۱۹۲۶ دستگیر و به زندان رجینا کوئلی رم منتقل و به پنج سال حبس محکوم شد. در اوایل سال ۱۹۲۷، این حکم به آزادی مشروط تخفیف یافت، اما او همچنان از هرگونه فعالیت روزنامه‌نگاری منع شد.
آسو دی باستونی () یک مجله طنز و سیاسی هفتگی بود که دفتر مرکزی آن در رم، ایتالیا قرار داشت. این مجله بین سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۷ منتشر می‌شد. این مجله ارگان حزب جمهوری سوسیالیستی ایتالیا بود که توسط اعضای جنبش اجتماعی ایتالیا، یک حزب سیاسی نئوفاشیست، تأسیس شده بود. تاریخچه و مشخصات. "«آسو دی باستونی»" در سال ۱۹۴۸ توسط حزب جمهوری سوسیالیستی ایتالیا (Repubblica Sociale Italiana) راه‌اندازی شد این گروه متشکل از اعضای جنبش اجتماعی ایتالیا بود. این مجله به صورت هفتگی در رم منتشر می‌شد. وانی تئودورانی، داماد آرنالدو
در رم منتشر می‌شد. وانی تئودورانی، داماد آرنالدو موسولینی، مدیر این مجله بود. یکی از نویسندگان آن، سیاستمدار فاشیست بریتانیایی، اسوالد موزلی بود که مقالاتی در مورد دیدگاه اروپایی خود منتشر کرد. در واقع، «اروپا، یک ملت» موزلی از جمله حامیان این مجله بود. "مجله آسو دی باستونی" در طول حیات خود، ۳۰۰۰۰ نسخه هفتگی به فروش رساند. این مجله برای داستان‌هایی که دوره بین ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵ را پوشش می‌دادند، جایزه‌ای در نظر گرفته بود. برخی از داستان‌هایی که این جایزه را دریافت کردند، در "آسو دی باستونی" منتشر شدند. این مجله
کردند، در "آسو دی باستونی" منتشر شدند. این مجله در سال ۱۹۵۷ منحل شد. پیوند به بیرون. نسخه‌های دیجیتالی مجله Biblioteca Digitale
ماجراجویی (به ایتالیایی به معنای "ماجراجو") یک مجله کمیک هفتگی بود که از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۴۳ در ایتالیا منتشر می‌شد. این اولین مجله کمیک ایتالیایی بود که آشکارا آرزوی داشتن مخاطبان بالغ‌تر از مخاطبان نوپا را داشت و به عنوان مجله‌ای شناخته می‌شود که نقش کلیدی در موفقیت کمیک در ایتالیا داشته است. تاریخچه و مشخصات. "مجله ماجراجویی (L'Avventuroso)" در سال ۱۹۳۴ تأسیس شد. این مجله به صورت هفتگی منتشر می‌شد. این مجله که توسط ناشر فلورانسی، ماریو نربینی، اداره می‌شد، چندین مجموعه کمیک موفق آمریکایی را به مخاطبان
چندین مجموعه کمیک موفق آمریکایی را به مخاطبان ایتالیایی معرفی کرد که بخش اصلی آنها در ابتدا متعلق به کینگ فیچرز سندیکا بود، از جمله "فلش گوردون"، "جنگل جیم"، "مأمور مخفی ایکس-۹"، "گشت رادیویی"، تری و دزدان دریایی، "شبح،" رد بری. تیراژ متوسط آن حدود ۳۰۰۰۰۰ / ۳۵۰۰۰۰ نسخه در هفته بود و در اوج خود به بیش از ۵۰۰۰۰۰ نسخه می‌رسید. "آونتوروسو" انتشار آن در سال ۱۹۴۳ متوقف شد.
چین تایپه در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۶۱ ورزشکار (۴۳ مرد و ۱۸ زن) در ۱۳ رشته ورزشی شرکت کرد و موفق به کسب هیچ مدالی نشد. این کشور در جایگاه شصت‌ویکم جدول مدال‌ها قرار گرفت.
پورتوریکو در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۴۷ ورزشکار (۴۴ مرد و ۳ زن) در ۱۲ رشته ورزشی شرکت کرد و موفق به کسب هیچ مدالی نشد. این کشور در جایگاه شصت‌ویکم جدول مدال‌ها قرار گرفت.
دِر آنگِریف (؛ به معنای حمله) یک روزنامه پروپاگاندای آلمانی بود که در سال ۱۹۲۷ توسط یوزف گوبلز، گاولایتر حزب نازی در برلین، تأسیس شد. این روزنامه ابزار اصلی حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان (NSDAP) برای تبلیغات و نفرت‌پراکنی، به‌ویژه در پایتخت آلمان، بود. "در آنگریف" تا پایان جنگ جهانی دوم در اروپا در سال ۱۹۴۵ به انتشار خود ادامه داد. تاریخچه. تأسیس و سال‌های اولیه (۱۹۲۷–۱۹۳۳). یوزف گوبلز در سال ۱۹۲۶ به عنوان گاولایتر (رهبر منطقه‌ای حزب) به برلین فرستاده شد؛ شهری که به «برلین سرخ» شهرت داشت و پایگاه
شد؛ شهری که به «برلین سرخ» شهرت داشت و پایگاه اصلی احزاب چپ‌گرا مانند سوسیال دموکرات‌ها و کمونیست‌ها بود. گوبلز برای مقابله با نفوذ این احزاب و جلب حمایت طبقه کارگر، روزنامه "در آنگriff" را در ۴ ژوئیه ۱۹۲۷ تأسیس کرد. شعار اولیه روزنامه «برای ستمدیدگان، علیه استثمارگران» بود تا وجهه‌ای سوسیالیستی و کارگری به آن ببخشد. با این حال، محتوای آن به سرعت به سمت یهودستیزی شدید، حملات شخصی به مخالفان سیاسی و تحریک به خشونت گرایش پیدا کرد. تیراژ اولیه روزنامه حدود ۲٬۰۰۰ نسخه بود، اما به تدریج و با افزایش قدرت
۲٬۰۰۰ نسخه بود، اما به تدریج و با افزایش قدرت نازی‌ها، نفوذ آن نیز بیشتر شد. سبک و محتوا. "در آنگریف" به سبک نوشتاری تهاجمی، عامیانه و جنجالی خود شهرت داشت. مقالات آن مملو از تهمت، دروغ و توهین به شخصیت‌های سیاسی جمهوری وایمار بود. یکی از اهداف اصلی حملات این روزنامه، برنهارد وایس، معاون یهودی رئیس پلیس برلین بود. گوبلز در مقالات متعددی با نام مستعار تحقیرآمیز «ایزیدور»، وایس را به عنوان نماد «سیستم فاسد» جمهوری وایمار معرفی می‌کرد و او را مورد تمسخر و افترا قرار می‌داد. کاریکاتورهای سیاسی، بخش مهمی از
قرار می‌داد. کاریکاتورهای سیاسی، بخش مهمی از هویت بصری روزنامه بود. این کاریکاتورها که اغلب توسط هانس شوایتزر (با نام مستعار Mjölnir) کشیده می‌شد، دشمنان حزب نازی را به شکلی گروتسک و غیرانسانی به تصویر می‌کشیدند. پس از به قدرت رسیدن نازی‌ها (۱۹۳۳–۱۹۴۵). پس از به قدرت رسیدن آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۳ و انتصاب گوبلز به عنوان وزیر پروپاگاندا، اهمیت "در آنگriff" افزایش یافت. تیراژ آن به شدت بالا رفت و به یکی از ارگان‌های اصلی تبلیغاتی رایش سوم تبدیل شد. با این حال، پس از سال ۱۹۳۳، گوبلز به دلیل مشغله‌های وزارتی،
پس از سال ۱۹۳۳، گوبلز به دلیل مشغله‌های وزارتی، کمتر در مدیریت مستقیم روزنامه نقش داشت. این روزنامه در طول جنگ جهانی دوم به ابزاری برای حفظ روحیه عمومی (از طریق انتشار اخبار پیروزی‌های ساختگی) و توجیه سیاست‌های جنگ‌طلبانه و نسل‌کشانه‌ی رژیم نازی تبدیل شد. انتشار آن تا آخرین روزهای نبرد برلین در ۲۴ آوریل ۱۹۴۵ ادامه یافت. میراث. "در آنگریف" به عنوان یکی از نمونه‌های کلاسیک استفاده از رسانه برای پروپاگاندای سیاسی و گسترش نفرت شناخته می‌شود. این روزنامه نشان می‌دهد که چگونه یک رسانه می‌تواند به ابزاری برای
می‌دهد که چگونه یک رسانه می‌تواند به ابزاری برای بی‌ثبات کردن دموکراسی، انسانیت‌زدایی از مخالفان و آماده‌سازی افکار عمومی برای پذیرش خشونت و دیکتاتوری تبدیل شود. امروزه، صفحات این روزنامه توسط مورخان برای تحلیل روش‌های تبلیغاتی رژیم نازی مورد مطالعه قرار می‌گیرد.
سنگال در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۲۳ ورزشکار (۲۲ مرد و ۱ زن) در ۴ رشته ورزشی شرکت کرد و موفق به کسب ۱ مدال نقره شد. این نخستین مدال المپیک تاریخ سنگال بود.
فیلیپین در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۳۱ ورزشکار (۲۶ مرد و ۵ زن) در ۱۱ رشته ورزشی شرکت کرد و موفق به کسب ۱ مدال برنز شد. این کشور در جایگاه ۴۹ جدول مدال‌ها قرار گرفت.
ایلیا استولیتسا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال بودوچنوست پودگوریتسا، باشگاه فوتبال نیوانگلند رولوشن، باشگاه فوتبال پارتیزان، باشگاه فوتبال او.اف.آی. کرت، باشگاه فوتبال بئوگراد، باشگاه فوتبال متالورگ دونتسک، و باشگاه فوتبال سنت ترویدنس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال صربستان بازی کرده است.
پاکستان در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۳۰ ورزشکار (تماماً مرد) در ۶ رشته ورزشی شرکت کرد و موفق به کسب ۱ مدال برنز شد. این کشور در جایگاه ۴۶ جدول مدال‌ها قرار گرفت.
روبر دوم (؛ ۱۲۴۸ – ۱۳۰۶) بین سال‌های ۱۲۷۲ تا ۱۳۰۶ دوک بورگونی و همچنین پادشاه اسمی تسالونیکی بود. روبر سومین پسر هیو چهارم، دوک بورگونی و یولاند درو بود. در سال ۱۲۸۴، رودلف هابسبورگ روبر را به عنوان دوک دوفینه منصوب کرد. این اتفاق با دو سال جنگ دنبال شد که با پرداخت ۲۰۰۰۰ لیور تورنو توسط فیلیپ چهارم، پادشاه فرانسه به روبر برای چشم‌پوشی از ادعای خود بر دوفینه پایان یافت. او از مذاکره‌کنندگان فرانسوی در پیمان پاریس (۱۳۰۳) بود که به جنگ گاسکون ۱۲۹۴–۱۳۰۳ پایان داد. روبر به رسم واگذاری بخش‌هایی از املاک بورگونی
روبر به رسم واگذاری بخش‌هایی از املاک بورگونی به پسران کوچکتر و به عنوان جهیزیه به دختران پایان داد. از آن پس، کل دوک‌نشین (البته با جهیزیه‌های قبلی کاهش یافته بود) از طریق حق ارشدیت به‌طور کامل به پسر ارشد دوک منتقل شد. مبدأ. همان‌طور که در وصیتنامه پدرش در سال ۱۲۷۲ تأیید شده است، او پنجمین و کوچک‌ترین پسر دوک بورگونی و بعداً پادشاه تسالونیکی، هیو چهارم، دوک بورگونی و همسر اولش، یولاند درو بود، که دختر روبر موناکیون، دختر دکتر کونیوم، روبرت براونت فیوم، بود. هیو چهارم تنها پسر دوک بورگونی، اودو سوم و آلیس
هیو چهارم تنها پسر دوک بورگونی، اودو سوم و آلیس ورگی بود. زندگی‌نامه. برادر بزرگترش اودو، وارث دوک‌نشین بورگونی و کنت نور، اوسر و تونره، در سال ۱۲۶۶ به سرزمین مقدس رفت و دارایی‌های خود را برای دخترانش، تحت سرپرستی پدربزرگشان، هیو چهارم، به جا گذاشت. در حالی که او در عکا بود، به احتمال زیاد در همان سال، بر اثر بیماری درگذشت. برادر دومش ژان، لرد بوربون از سال ۱۲۶۲، در سال ۱۲۶۶ وارث دوک‌نشین بورگونی هم شد؛ اما ژان نیز در سال ۱۲۶۸ درگذشت؛ بنابراین روبر، همان‌طور که در وصیت‌نامه پدرش در سال ۱۲۷۲ تأیید شده است،
که در وصیت‌نامه پدرش در سال ۱۲۷۲ تأیید شده است، وارث دوک‌نشین بورگونی شد. در اکتبر همان سال، هیو چهارم دوک‌نشین را در ازای حق انتفاع به پسرش، روبر، واگذار کرد. اما در همان ماه درگذشت. هیو در ۳۰ اکتبر ۱۲۷۲ (۳ نوامبر ۱۲۷۲) درگذشت و عناوین دوک بورگونی و پادشاه اسمی تسالونیکی را برای آخرین پسرش از ازدواج اولش، روبر، به جا گذاشت. روبر در جنگ "سه روبر"، علیه روبر، کنت نور و روبر، کنت کلرمون، که با یکدیگر متحد بودند، درگیر بود. تنها مداخله فیلیپ سوم، پادشاه فرانسه، که خود را به عنوان میانجی پیشنهاد کرد، مشکلات
که خود را به عنوان میانجی پیشنهاد کرد، مشکلات بین روبر، دوک بورگونی و دو رابرت، کنت‌ها را حل کرد و دوک‌نشین را به روبر دوم تثبیت نمود. این توافق، که منوط به رسیدن چارلز مارتل به سن قانونی ازدواج بود، مخالفان زیادی داشت: کنت فیلیپ اول ساووی، دوک روبر دوم بورگونی، کنت فرانش-کنته، اتو چهارم، کنت بورگونی و دیگر اربابان فئودال پرووانس و بورگونی. با این حال، جاه‌طلبی‌های شارل برای پادشاهی آرل، همراه با تمام جاه‌طلبی‌های دیگرش، با شکستی که پس از مراسم عشای ربانی سیسیل متحمل شد، خنثی شد. بین سال‌های ۱۲۷۹ و ۱۲۸۰،
سیسیل متحمل شد، خنثی شد. بین سال‌های ۱۲۷۹ و ۱۲۸۰، روبر با اتو چهارم، کنت بورگونی قرارداد ازدواجی برای پسر اول و وارثش، جان، چند ماهه، با دختر اول و وارث اتو چهارم، آلیس، امضا کرد. با این حال، این طرح عملی نشد، زیرا جان بورگونی چند سال بعد درگذشت و آلیس بورگونی نیز اندکی پس از آن درگذشت. پادشاهان فرانسه، فیلیپ جسور و فیلیپ زیبا، مأموریت‌های مهمی را به رابرت واگذار کردند. فیلیپ زیبا او را به عنوان پیشکار اعظم فرانسه منصوب کرد. در سال ۱۲۹۷، فیلیپ زیبا او را برای مأموریتی حساس به رم انتخاب کرد، که در آن رابرت
مأموریتی حساس به رم انتخاب کرد، که در آن رابرت وصیت‌نامه‌ای نوشت و پسرش هیو را به عنوان جانشین خود معرفی کرد و تا زمان رسیدن هیو به سن قانونی، نیابت سلطنت را به همسرش، آگنس فرانسوی، سپرد. در سال ۱۳۰۲، او از فیلیپ زیبا در جنگ علیه فلاندری‌ها حمایت کرد. پس از بیماری در سال قبل، رابرت در ۲۱ مارس ۱۳۰۶ درگذشت و پسرش هیو را به عنوان وارث، تحت سرپرستی مادرش، آگنس فرانسوی، باقی گذاشت و در سال ۱۳۰۵ درگذشت. در حالی که طبق سنگ قبر موجود در صومعه سیتئو، جایی که او به خاک سپرده شد، او در سال ۱۳۰۹ درگذشت. خانواده. پس از
سپرده شد، او در سال ۱۳۰۹ درگذشت. خانواده. پس از توافق ازدواج با پادشاه فرانسه، فیلیپ سوم جسور، در سال ۱۲۷۲، رابرت حدود سال ۱۲۷۴ با خواهر فیلیپ سوم، اگنس فرانس[۱۴] (۱۲۶۰–۱۳۲۷) ازدواج کرد، که طبق تأیید کرونیک آنونیم دِس روآ دو فرانس، اگنس کوچک‌ترین دختر (آخرین فرزند) پادشاه فرانسه، سنت لویی نهم (۱۲۱۵–۱۲۷۰) و مارگارت پرووانس (۱۲۲۱–۱۲۹۵) بود، که طبق گزارش وینسنتی بلوواسنسیس مموریال اومنیوم تمپوروم، دختر اول کنت پرووانس و کنت فورکالکیه، ریموند برنگوئر چهارم (۱۱۹۸–۱۲۴۵) و همسرش (طبق گزارش کرونیکل راهب بندیکتی
و همسرش (طبق گزارش کرونیکل راهب بندیکتی انگلیسی، وقایع‌نگار تاریخ انگلیس، متیو پاریس (۱۲۰۰–۱۲۵۹)، هنگام توصیف ازدواج، بود. از دخترش النور با پادشاه انگلستان، هنری سوم)، بئاتریس ساووی (۱۲۰۶–۱۲۶۶). او در سال ۱۲۷۹ با آگنس، کوچک‌ترین دختر لوئی نهم، پادشاه فرانسه، ازدواج کرد. آنها فرزندان زیر را داشتند:
ایسلند در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۳۲ ورزشکار (۲۸ مرد و ۴ زن) در ۵ رشته ورزشی شرکت کرد و موفق به کسب هیچ مدالی نشد.
هانس شوایتزر (به آلمانی: Hans Schweitzer) (زاده ۲۵ ژوئیه ۱۹۰۱ – درگذشته ۱۵ سپتامبر ۱۹۸۰)، که بیشتر با نام مستعار میولنیر (Mjölnir) شناخته می‌شود، یک هنرمند و طراح گرافیک آلمانی بود که به عنوان یکی از مهم‌ترین هنرمندان تبلیغاتی حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان (NSDAP) فعالیت می‌کرد. او به ویژه برای کاریکاتورهای سیاسی‌اش در روزنامه در آنگریف و طراحی پوسترهای انتخاباتی و تبلیغاتی حزب نازی شهرت دارد. نام مستعار او، "میولنیر"، برگرفته از نام چکش ثور، خدای آذرخش در اساطیر نورس، بود که با ایدئولوژی ژرمنی مورد
در اساطیر نورس، بود که با ایدئولوژی ژرمنی مورد علاقه نازی‌ها همخوانی داشت. زندگی و فعالیت‌ها. سال‌های اولیه و پیوستن به حزب نازی. هانس شوایتزر در برلین متولد شد و از سنین جوانی به هنر و گرایش‌های سیاسی راست‌گرا علاقه نشان داد. او در سال ۱۹۲۶ به حزب نازی پیوست و به سرعت استعداد خود را در زمینه طراحی گرافیک و کاریکاتور در خدمت اهداف حزب قرار داد. سبک هنری قدرتمند و تهاجمی او مورد توجه یوزف گوبلز، گاولایتر برلین، قرار گرفت. فعالیت در "در آنگریف". با تأسیس روزنامه در آنگریف در سال ۱۹۲۷، شوایتزر به عنوان
روزنامه در آنگریف در سال ۱۹۲۷، شوایتزر به عنوان کاریکاتوریست اصلی این نشریه به کار گرفته شد. آثار او نقش کلیدی در شکل‌دهی به هویت بصری این روزنامه داشت. سبک او ترکیبی از رئالیسم قهرمانانه برای به تصویر کشیدن آلمانی‌های «آریایی»، اعضای اس‌آ و هیتلر، و کاریکاتورهای گروتسک و تحقیرآمیز برای نمایش دشمنان رژیم، به ویژه یهودیان، کمونیست‌ها و سوسیال دموکرات‌ها بود. کاریکاتورهای او از برنهارد وایس، معاون یهودی رئیس پلیس برلین، که با چهره‌ای زشت و بدشکل به تصویر کشیده می‌شد، در کنار مقالات توهین‌آمیز گوبلز، به بخشی
می‌شد، در کنار مقالات توهین‌آمیز گوبلز، به بخشی ثابت از حملات روزنامه علیه جمهوری وایمار تبدیل شده بود. مناصب در رایش سوم. پس از به قدرت رسیدن نازی‌ها در سال ۱۹۳۳، شوایتزر به پاس خدماتش مورد تقدیر قرار گرفت و به مناصب مهمی در ساختار فرهنگی و هنری رایش سوم منصوب شد. در سال ۱۹۳۵، هیتلر او را به عنوان «کمیسر رایش برای طراحی هنری» ("Reichsbeauftragter für künstlerische Formgebung") منصوب کرد. او همچنین عضو هیئت رئیسه اتاق فرهنگ رایش ("Reichskulturkammer") بود و در سال ۱۹۳۷ به مقام استادی رسید. او در این دوران
در سال ۱۹۳۷ به مقام استادی رسید. او در این دوران علاوه بر کاریکاتور، مسئولیت طراحی بسیاری از پوسترهای تبلیغاتی، تمبرهای پستی و نمادهای بصری رژیم نازی را بر عهده داشت. دوران پس از جنگ. پس از شکست آلمان نازی در سال ۱۹۴۵، شوایتزر توسط نیروهای متفقین دستگیر شد. او در دادگاه‌های نازی‌زدایی به دلیل نقش کلیدی‌اش در پروپاگاندای نازی، به پرداخت ۵۰۰ رایش مارک جریمه محکوم شد. پس از آزادی، او به فعالیت‌های هنری خود ادامه داد و برای نشریه‌ها و سازمان‌های راست‌گرای افراطی در آلمان غربی کار می‌کرد. او در سال ۱۹۸۰ درگذشت.
در آلمان غربی کار می‌کرد. او در سال ۱۹۸۰ درگذشت. سبک و تأثیر. سبک هانس شوایتزر نمونه بارز هنر پروپاگاندای توتالیتر است. آثار او با خطوط قوی، رنگ‌های تند و پیام‌های مستقیم و ساده، به راحتی با توده‌ها ارتباط برقرار می‌کرد. او با خلق تصاویر قهرمانانه از نازی‌ها و چهره‌های شیطانی و غیرانسانی از دشمنانشان، نقشی اساسی در شکل‌دهی به افکار عمومی و توجیه خشونت‌های رژیم ایفا کرد. آثار او همچنان به عنوان نمونه‌های مهمی از چگونگی استفاده از هنر به عنوان یک سلاح سیاسی مورد مطالعه قرار می‌گیرند.
اندونزی در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۲۹ ورزشکار (۲۶ مرد و ۳ زن) در ۱۱ رشته ورزشی شرکت کرد و موفق به کسب ۱ مدال نقره شد. این نخستین مدال تاریخ المپیک اندونزی بود.
ایرلند در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۶۱ ورزشکار (۵۲ مرد و ۹ زن) در ۱۲ رشته ورزشی شرکت کرد و موفق به کسب هیچ مدالی نشد.
برنهارد وایس (به آلمانی: Bernhard Weiß) (زاده ۳۰ ژوئیه ۱۸۸۰ – درگذشته ۲۹ ژوئیه ۱۹۵۱) یک حقوق‌دان و مقام پلیس عالی‌رتبه آلمانی بود. او به عنوان معاون رئیس پلیس برلین در دوران جمهوری وایمار، یکی از سرسخت‌ترین مدافعان دموکراسی و حاکمیت قانون در برابر جنبش‌های افراطی، به‌ویژه حزب نازی، شناخته می‌شود. وایس به دلیل تبار یهودی و مواضع قاطعش علیه نازی‌ها، به هدف اصلی کارزارهای نفرت‌پراکنی یوزف گوبلز و روزنامه‌اش در آنگریف تبدیل شد. زندگی‌نامه. اوایل زندگی و تحصیلات. برنهارد وایس در یک خانواده یهودی لیبرال در برلین
برنهارد وایس در یک خانواده یهودی لیبرال در برلین متولد شد. او در رشته حقوق در دانشگاه‌های برلین، مونیخ، فرایبورگ و وورتسبورگ تحصیل کرد و با مدرک دکترا فارغ‌التحصیل شد. در طول جنگ جهانی اول، او به عنوان افسر سواره‌نظام در ارتش آلمان خدمت کرد و به دلیل شجاعت در میدان نبرد، نشان معتبر صلیب آهنین درجه یک و دو را دریافت نمود. این سابقه نظامی بعدها در تضاد آشکار با تبلیغات نازی‌ها قرار گرفت که یهودیان را افرادی ترسو و غیرمیهن‌پرست معرفی می‌کردند. ریاست پلیس برلین. وایس در سال ۱۹۱۸ به پلیس جنایی برلین پیوست و به
وایس در سال ۱۹۱۸ به پلیس جنایی برلین پیوست و به سرعت مدارج ترقی را طی کرد. در سال ۱۹۲۷، او به سمت معاون رئیس پلیس برلین و رئیس پلیس سیاسی منصوب شد. او که یکی از اعضای حزب دموکرات آلمان (DDP) بود، عمیقاً به اصول دموکراتیک جمهوری وایمار باور داشت و پلیس را ابزاری برای حفاظت از آن می‌دانست. وایس با جدیت با خشونت‌های سیاسی گروه‌های افراطی چپ و راست مقابله می‌کرد. او بارها راهپیمایی‌ها و تشکل‌های شبه‌نظامی حزب نازی (اس‌آ) و حزب کمونیست (اتحاد مبارزان جبهه سرخ) را ممنوع اعلام کرد و با این کار، دشمنی هر دو گروه
را ممنوع اعلام کرد و با این کار، دشمنی هر دو گروه را برانگیخت. درگیری با یوزف گوبلز. با انتصاب یوزف گوبلز به عنوان گاولایتر نازی‌ها در برلین، برنهارد وایس به اصلی‌ترین هدف حملات شخصی و تبلیغاتی او تبدیل شد. وایس به عنوان یک مقام عالی‌رتبه، دموکرات و یهودی، تمام آن چیزی بود که نازی‌ها از آن نفرت داشتند و او را نماد «سیستم وایمار» می‌دانستند. گوبلز در روزنامه خود، "در آنگریف"، کارزاری بی‌امان و شخصی علیه وایس به راه انداخت. او نام کوچک و تحقیرآمیز «ایزیدور» را برای وایس ابداع کرد تا هویت یهودی او را برجسته
را برای وایس ابداع کرد تا هویت یهودی او را برجسته کرده و وی را در انظار عمومی غیرآلمانی و منفور جلوه دهد. کاریکاتوریست روزنامه، هانس شوایتزر (میولنیر)، نیز به طور مداوم وایس را با چهره‌ای زشت و کلیشه‌ای یهودستیزانه به تصویر می‌کشید. وایس با شجاعت در برابر این حملات ایستادگی کرد و بیش از ۶۰ بار از گوبلز به جرم افترا شکایت کرد. او در بسیاری از این دادگاه‌ها پیروز شد و گوبلز را مجبور به پرداخت جریمه کرد، اما این پیروزی‌های قانونی نتوانست جلوی ماشین پروپاگاندای نازی‌ها را بگیرد. برکناری و تبعید. در ژوئیه ۱۹۳۲
نازی‌ها را بگیرد. برکناری و تبعید. در ژوئیه ۱۹۳۲ و در جریان کودتای پروس ("Preußenschlag")، دولت فدرال به رهبری فرانتس فون پاپن، دولت ایالتی سوسیال دموکرات پروس را منحل و وایس را از سمت خود برکنار کرد. این اقدام، ضربه بزرگی به ساختارهای دموکراتیک جمهوری زد. پس از به قدرت رسیدن هیتلر در ژانویه ۱۹۳۳، حکم بازداشت وایس صادر شد. او با کمک دوستانش موفق شد از آلمان بگریزد و ابتدا به پراگ و سپس به لندن رفت. خانواده او بعدها به او پیوستند. زندگی در تبعید و مرگ. برنهارد وایس باقی عمر خود را در تبعید در لندن گذراند و
وایس باقی عمر خود را در تبعید در لندن گذراند و یک کسب‌وکار کوچک چاپ را اداره می‌کرد. او در سال ۱۹۵۱، یک روز پیش از تولد ۷۱ سالگی‌اش، بر اثر سرطان درگذشت. میراث. برنهارد وایس امروزه به عنوان نمادی از مقاومت دموکراتیک و حاکمیت قانون در برابر توحش فزاینده نازیسم در سال‌های پایانی جمهوری وایمار شناخته می‌شود. داستان او نشان‌دهنده تراژدی مردی است که با تمام توان و با استفاده از ابزارهای قانونی تلاش کرد از یک جمهوری دموکراتیک دفاع کند، اما در نهایت مغلوب خشونت و پروپاگاندای بی‌امان یک جنبش توتالیتر شد. در
و پروپاگاندای بی‌امان یک جنبش توتالیتر شد. در سال‌های اخیر، توجه بیشتری به زندگی و فعالیت‌های او شده و چندین کتاب و نمایشگاه به او اختصاص یافته است. میدانی در برلین در مقابل ایستگاه قطار فریدریش‌اشتراسه و همچنین میدانی در نزدیکی مقر پلیس این شهر به نام او نام‌گذاری شده است.
جامائیکا در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۳۵ ورزشکار (۲۴ مرد و ۱۱ زن) در ۵ رشته ورزشی شرکت کرد و موفق به کسب ۲ مدال نقره شد.
سن لورنزو، تورین () کلیسایی به سبک باروک در تورین، مجاور کاخ سلطنتی تورین است. کلیسای فعلی توسط گوارینو گوارینی در طول سال‌های ۱۶۶۸ تا ۱۶۸۷ طراحی و ساخته شده است. تاریخچه. امانوئل فیلیبرت، دوک ساووی، یکی از رهبران ارتش‌های هابسبورگ پسرعمویش فیلیپ دوم اسپانیا بود. آنها قاطعانه ارتش‌های فرانسه را در نبرد سن-کوئنتین در شمال فرانسه در ۱۰ آگوست ۱۵۵۷، جشن سنت لارنس (سن لورنزو)، شکست دادند که بر نتیجه پیمان کاتئو-کامبرزی تأثیر گذاشت. در این پیمان، ساووی، از جمله تورین، به حکومت دوک بازگردانده شد. وقوع این نبرد در
به حکومت دوک بازگردانده شد. وقوع این نبرد در جشن سنت، انگیزه نامگذاری و طراحی کاخ ال اسکوریال توسط فیلیپ را برانگیخت. امانوئل فیلیبرت، در بازگشت به تورین در سال ۱۵۶۲، کلیسای قدیمی دوک‌نشین سانتا ماریا اد پرسپائه را که هنوز در نزدیکی ورودی وجود دارد، بازسازی کرد و این کلیسا را که به سنت لارنس تقدیم شده بود، بنا نهاد. ساخت کلیسای معاصر در سال ۱۶۳۴ آغاز شد. معمار گوارینو گوارینی، مبتکر بزرگی در اصول باروک بود که ابتدا توسط معمار بزرگ باروک رومی، فرانچسکو بورومینی، توسعه داده شد، به ویژه در بازی با جلوه‌های
توسعه داده شد، به ویژه در بازی با جلوه‌های نوری و «ساختارشکنی» ارگانیک از نظم‌ها و اصول کلاسیک ستون و پیشانی ستون‌ها. با این حال، گوارینی در سن لورنزو این موارد را فراتر برد. نقشه زمین نوعی مربع است که در سطح پیشانی ستون‌ها به هشت ضلعی تبدیل می‌شود و دوباره در سطح طاقچه‌های طاق‌ها به یک صلیب یونانی تبدیل می‌شود. باز هم، پایه گنبد در طرح دایره‌ای است، اما فانوس بالای آن هشت ضلعی است. خود گنبد توسط هشت دنده پشتیبانی می‌شود که شبکه‌ای مشابه آنچه در مساجد و کلیساهای رومانسک اسپانیا یافت می‌شود را تشکیل
و کلیساهای رومانسک اسپانیا یافت می‌شود را تشکیل می‌دهند. به این روی هم قرار گرفتن - طبق استانداردهای مرسوم - نقشه‌های مرکزی متناقض، یک گروه کر بیضی شکل اضافه شده است. محراب بلند، که توسط یک طاق محدب و مقعر از شبستان جدا شده است، نور طبیعی را از یک گنبد پنهان دریافت می‌کند، طرحی که از دیگر معمار کلیدی باروک رومی، جیان لورنزو برنینی، الهام گرفته شده است. ۱۵۶۲: از کلیسای کوچک سنت ماریا آد پرسپائه تا سن لورنزو. امانوئل فیلیبرت اول از دوک‌نشین ساووی و پسرعمویش فیلیپ دوم اسپانیا در ۱۰ آگوست ۱۵۵۷، در نبرد سن
فیلیپ دوم اسپانیا در ۱۰ آگوست ۱۵۵۷، در نبرد سن کوینتینو در فرانسه، که جشن سن لورنزو نامیده می‌شود، پیروز شدند. این نبرد نقش مهمی در پایان جنگ‌های ایتالیا در قرن شانزدهم، به ویژه بین هابسبورگ‌ها و فرانسه، ایفا کرد و به لطف حمایت اسپانیا، ساووی‌ها در آن پیروز شدند. هر دو دوک قول دادند که در صورت پیروزی، کلیسایی به نام این قدیس مشهور بسازند. فیلیپ دوم اسپانیا، صومعه‌ای به شکل شطرنجی ساخت تا یادبود شکنجه‌های وارده به شهید لورنزو، در نزدیکی ال اسکوریال، حدود ۵۰ کیلومتری مادرید، باشد. دوک ساووی پیش از بازگشت
۵۰ کیلومتری مادرید، باشد. دوک ساووی پیش از بازگشت باشکوه به تورین، مجبور شد منتظر پیمان صلح کاتئو-کامبرزیس و بازپس‌گیری سرزمین‌های ساووی توسط پادشاه اسپانیا بماند. تنها در سال ۱۵۶۲، «سر آهنین» (لقب امانوئل فیلیبرت اول ساووی) کلیسای کوچکی را که از قبل وجود داشت، یعنی کلیسای کوچک باستانی دوک‌نشین سانتا ماریا آد پرسپائه، که قبلاً مادونا دلا نوئه نام داشت و هنوز هم در ورودی کلیسا قرار دارد، بازسازی و به سنت لارنس تقدیم کرد. در سال ۱۵۷۲، امانوئل فیلیبرت خود دفتر مرکزی تورین فرقه مقدس موریس و لازاروس را در اینجا
مرکزی تورین فرقه مقدس موریس و لازاروس را در اینجا تأسیس کرد. با ورود کفن مقدس به تورین و اولین نمایش آن در سال ۱۵۷۸، اسقف اعظم میلانی کارلو بورومئو در ۱۰ اکتبر همان سال، در قسمت شمالی این کلیسای کوچک ورودی، مراسم عشای ربانی باشکوهی را در اینجا برگزار کرد. تورکواتو تاسو، شاعر دربار آن زمان، نیز در این جشن شرکت کرد و از تورین بازدید کرد و شعری به او تقدیم کرد. به یادبود، محرابی با دوازده پله ساخته شد که طبق سنت باید روی زانوها بالا رفت. این اثر توسط برناردو ویتون در سال ۱۷۲۶ طراحی شد. بعداً یک کپی عکاسی از
ویتون در سال ۱۷۲۶ طراحی شد. بعداً یک کپی عکاسی از کفن مقدس در اندازه واقعی در بالای آن قرار گرفت. کل کلیسای ورودی بعداً به بانوی غم‌های ما تقدیم شد. در سال ۱۸۴۶، توسط آلفونسو دوپوی بیشتر بازسازی شد و در سال ۱۸۷۰، یک گروه چوبی از مسیح مرده در پای مریم مقدس، اثر مجسمه‌ساز جیووانی تامونه، بالای محراب اضافه شد. ساختمان کلیسایی که در دوران رومانسک ذکر شده بود، در سال ۱۶۳۴ به فرقه تئاتین تحویل داده شد و برای ساخت بنای جدید تخریب گردید. ساخت و ساز تا سال ۱۶۶۱ به آرامی پیش می‌رفت، به طوری که در سال ۱۶۶۶، پدر