payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است. برخی از مهم‌ترین تهدیدها نتیجه اختلال در زیستگاه ناشی از فعالیت‌های انسانی است. سر و صدای زیر آبی که کشتی‌های دریایی تولید می‌کنند، با توانایی‌های پژواک‌یابی اورکاها تداخل ایجاد می‌کند و بر توانایی آنها در یافتن غذا تأثیر می‌گذارد. فعالیت‌های کشتیرانی همچنین از راه‌های دیگری از جمله نشت نفت، برخورد با کشتی‌ها و آلودگی، بر نهنگ‌های اورکا تأثیر می‌گذارند. در نتیجه این تهدیدها، جمعیت فعلی این گونه در مجموع ۷۱ عدد تخمین زده می‌شود. حفظ آنها برای سلامت دریایی در مناطقی که در آن ساکن هستند بسیار مهم است.
در مناطقی که در آن ساکن هستند بسیار مهم است. خرس قطبی. یکی دیگر از گونه‌های مهم در معرض خطر انقراض که باید به آن اشاره کرد، خرس قطبی است. دو سوم خرس‌های قطبی جهان در بخش‌های کانادایی قطب شمال زندگی می‌کنند. خرس‌های قطبی یکی دیگر از شکارچیان رأس هرم هستند که به عنوان شاخص مهمی برای سلامت اکوسیستم‌هایی که بخشی از آن هستند، عمل می‌کنند. بزرگ‌ترین تهدید برای این گونه، از بین رفتن زیستگاه اصلی آنها - یخ دریا - است. یخ دریا جایی است که خرس‌های قطبی توله‌های خود را بزرگ می‌کنند و همچنین زیستگاه منبع غذایی اصلی
را بزرگ می‌کنند و همچنین زیستگاه منبع غذایی اصلی آنها، فک‌های حلقه‌دار، است. از آنجایی که تغییرات اقلیمی باعث ذوب شدن یخ‌های دریا می‌شود، تعداد جمعیت خرس‌های قطبی به طرز چشمگیری کاهش یافته است و این گونه را به شاخص مستقیمی برای اثرات تغییرات اقلیمی بر منطقه تبدیل می‌کند. در حال حاضر، تخمین زده می‌شود که حدود ۱۶۰۰۰ خرس قطبی در سراسر کانادا وجود داشته باشد. حفاظت از منابع. شبکه اقدام جنگل‌های بارانی و گروه‌های بومی برای محافظت از جنگل‌های شمالی کانادا در برابر قطع درختان و استخراج معادن، کمپین‌هایی را آغاز
قطع درختان و استخراج معادن، کمپین‌هایی را آغاز کرده‌اند. در ژوئیه ۲۰۰۸، دولت انتاریو برنامه‌هایی را برای محافظت از بخشی از این منطقه در برابر هرگونه فعالیت صنعتی اعلام کرد. ثبت وقایع. در سال ۲۰۲۱، صنعت چوب‌بری حدود ۲۰ مگاتن دی‌اکسید کربن تولید کرد که بیشتر از تولید برق یا انتشار گازهای گلخانه‌ای از ماسه‌های نفتی کانادا است. وقتی صحبت از صنعت چوب‌بری می‌شود، دولت کانادا در گزارش دقیق انتشار گازهای گلخانه‌ای (GHG) کوتاهی کرده است و این امر صنعت چوب‌بری را از پاسخگویی در قبال سهم خود در انتشار گازهای
را از پاسخگویی در قبال سهم خود در انتشار گازهای گلخانه‌ای مبری می‌کند. هر ساله، صنعت چوب‌بری حدود نیم میلیون هکتار از جنگل‌های کانادا را از بین می‌برد. این بخش مسئول بیش از ۱۰ درصد از کل انتشار گازهای گلخانه‌ای کشور است. صنعت چوب‌بری کانادا می‌گوید شیوه‌های آن پایدار و بهتر از سایر کشورها است. منتقدان می‌گویند روش‌های فعلی قطع درختان و کاشت مجدد آنها به از بین رفتن قابل توجه جنگل‌ها و کاهش تنوع زیستی و همچنین آزاد شدن کربن در جو منجر می‌شود. این صنعت با شانه خالی کردن از مسئولیت «پدیده‌های طبیعی» در مورد
خالی کردن از مسئولیت «پدیده‌های طبیعی» در مورد آتش‌سوزی‌ها و از بین رفتن جنگل‌ها، نقش خود را در مسائل زیست‌محیطی کم‌اهمیت جلوه می‌دهد. انتشار اطلاعات نادرست بر سیاست‌های قطع درختان در کانادا تأثیر گذاشته و سود کوتاه‌مدت را بر حفاظت از محیط زیست اولویت داده است. این امر منجر به نادیده گرفتن اقدامات حفاظتی لازم، مانند حفاظت از زیستگاه‌های گوزن شمالی و مقررات فرسایش زیست‌محیطی شده است. نادیده گرفتن اثرات نامطلوب آن بر جنگل‌ها، جوامع و آب و هوا، دولت کانادا و شرکت‌های چوب‌بری را قادر ساخته است تا همچنان شکاف
شرکت‌های چوب‌بری را قادر ساخته است تا همچنان شکاف موجود در ایجاد یک بخش چوب‌بری ایمن از نظر آب و هوا را گسترش دهند. معدنکاری. چاه‌های سوخت فسیلی متروکه. طبق گزارش سازمان تنظیم مقررات انرژی آلبرتا (AER)، تقریباً ۱۷۰٬۰۰۰ حلقه چاه در آلبرتای کانادا متروکه شده‌اند. این چاه‌های «یتیم» تهدیدی برای جوامع و محیط زیست اطراف محسوب می‌شوند. چاه‌های غیرفعال هر چه بیشتر بدون آب بمانند، خطر قابل توجهی را ایجاد می‌کنند. وقتی مواد خطرناک حاصل از این چاه‌ها به درستی مدیریت نشوند، می‌توانند منجر به نشت سموم شیمیایی بی‌شماری
می‌توانند منجر به نشت سموم شیمیایی بی‌شماری شوند. متان گازی بی‌رنگ و بی‌بو است که توانایی‌های به دام انداختن گرما را به طرز چشمگیری بیشتر از CO2 دارد و به دلیل ترکیباتش، متان می‌تواند سال‌ها ناشناخته باقی بماند. انجمن طبیعت‌گردی همچنین اظهار می‌کند که این امر منجر به تأثیرات منفی بی‌شماری بر سلامت می‌شود، از جمله سرطان، زایمان زودرس و آسم. علاوه بر این، سایر سموم غیرقابل تشخیص که از چاه‌های رها شده آزاد می‌شوند، به تدریج زیستگاه‌های حیات وحش را به همراه هوا و آب مسموم می‌کنند. معمولاً شرکت‌ها باید الزامات
و آب مسموم می‌کنند. معمولاً شرکت‌ها باید الزامات قانون حفاظت و بهبود محیط زیست آلبرتا (EPEA) را برای این مکان‌های متروکه رعایت کنند. فرایند احیای این مکان‌ها نیازمند معیارهای خاصی است که با ارزیابی جامع مکان که میزان آلودگی و خطرات بالقوه زیست‌محیطی را تعیین می‌کند، آغاز می‌شود. از آنجا، این سایت‌ها باید یک طرح احیا ایجاد کنند که استراتژی‌هایی را برای بازگرداندن سایت متروکه به یک وضعیت مفید و ایمن ترسیم کند. بر اساس مقیاس پروژه، باید مجوزهایی وجود داشته باشد تا اطمینان حاصل شود که کار احیا با قوانین و
باشد تا اطمینان حاصل شود که کار احیا با قوانین و استانداردهای مربوطه مطابقت دارد. EPEA مجموعه الزامات خاصی برای پاکسازی مکان‌های آلوده دارد که اغلب مستلزم نظارت و گزارش‌دهی مداوم برای اطمینان از اجرای برنامه‌های احیا است. این پروژه‌ها طاقت‌فرسا هستند و تکمیل آنها می‌تواند سال‌ها یا دهه‌ها طول بکشد. تا سال ۲۰۲۰، دفتر بودجه پارلمان کانادا (PBO) تخمین زده است که این پروژه‌های پاکسازی چاه‌های متروکه حدود ۳۶۱ میلیون دلار هزینه داشته است. تخمین زده می‌شود که تا سال ۲۰۲۵، فرایند پاکسازی به حدود ۱٫۱ میلیارد دلار
سال ۲۰۲۵، فرایند پاکسازی به حدود ۱٫۱ میلیارد دلار برسد.
تولید هارمونیک (اچ‌جیی، که تولید هارمونیک چندگانه نیز نامیده می‌شود) یک فرایند نوری غیرخطی است که در آن formula_1 فوتون‌هایی با فرکانس یکسان با یک ماده غیرخطی برهمکنش می‌کنند، «ترکیب» می‌شوند و یک فوتون جدید با formula_1 ضربدر انرژی فوتون‌های اولیه (به‌طور معادل، formula_1 ضربدر فرکانس و طول‌موج تقسیم بر formula_1) تولید می‌کنند. فرایند کلی. در محیطی که دارای پذیرفتاری غیرخطی قابل‌توجهی است، تولید هارمونیک امکان‌پذیر است. توجه داشته باشید که برای مرتبه‌های زوج (formula_5)، محیط نباید مرکز تقارن داشته باشد
زوج (formula_5)، محیط نباید مرکز تقارن داشته باشد (نامتقارن‌مرکزی). از آنجا که این فرایند مستلزم حضور فوتون‌های زیادی در یک زمان و در یک مکان است، احتمال وقوع فرایند تولید کم است و این احتمال با افزایش مرتبه formula_1 کاهش می‌یابد. برای تولید کارآمد، تقارن محیط باید امکان تقویت سیگنال را فراهم کند (برای مثال، از طریق تطبیق فاز)، و منبع نور باید شدید باشد و از نظر مکانی (با لیزر موازی‌شده) و زمانی (سیگنال بیشتر در صورت پالس‌های کوتاه لیزر) به خوبی کنترل شود. تولید مجموع-فرکانس (اِس‌اِف‌جیی). حالت خاصی که در
تولید مجموع-فرکانس (اِس‌اِف‌جیی). حالت خاصی که در آن تعداد فوتون‌ها در برهمکنش برابر است با formula_7 اما با دو فوتون متفاوت در فرکانس‌های formula_8 و formula_9 . تولید هارمونیک-دوم (اِس‌اِچ‌جیی). حالت خاصی که در آن تعداد فوتون‌ها در برهمکنش برابر است با formula_7 . همچنین یک مورد خاص از تولید مجموع فرکانس که در آن هر دو فوتون در فرکانس یکسان formula_11 هستند. تولید هارمونیک-سوم (تی‌اِچ‌جیی). حالت خاصی که در آن تعداد فوتون‌ها در برهمکنش برابر با formula_12 است اگر همه فوتون‌ها فرکانس یکسان formula_11 داشته
اگر همه فوتون‌ها فرکانس یکسان formula_11 داشته باشند. اگر فرکانس‌های متفاوتی داشته باشند، اصطلاح کلی مخلوط‌سازی چهارموج ترجیح داده می‌شود. این فرایند شامل پذیرفتاری غیرخطی مرتبه سوم formula_14 است. برخلاف اِس‌اِچ‌جیی، این یک فرایند حجمی است و در مایعات نشان داده شده است. با این حال، در رابط‌ها بهبود یافته است. مواد مورد استفاده برای تی‌اِچ‌جیی. کریستال‌های غیرخطی مانند بی‌بی‌او (β-BaB2O4) یا اِل‌بی‌او می‌توانند تی‌اِچ‌جیی را تبدیل کنند، در غیر این صورت تی‌اِچ‌جیی می‌تواند از پوسته‌های در مقیاس‌ریز تولید
می‌تواند از پوسته‌های در مقیاس‌ریز تولید شود. تولید هارمونیک-چهارم (اِف‌اِچ‌جیی یا ۴اِچ‌جیی). حالت خاصی که در آن تعداد فوتون‌های در حال برهمکنش برابر است با formula_15 . گزارش شده در حدود سال ۲۰۰۰، لیزرهای قدرتمند اکنون اِف‌اِچ‌جیی کارآمد را ممکن می‌سازند. این فرایند شامل پذیرفتاری غیرخطی مرتبه چهارم formula_16 است. مواد مورد استفاده برای اِف‌اِچ‌جیی. مقداری بی‌بی‌او (β-BaB2O4) برای اِف‌اِچ‌جیی استفاده می‌شود. تولید هارمونیک برای formula_17. تولید هارمونیک برای formula_18 (۵اِچ‌جیی) یا بیشتر از نظر تئوری
برای formula_18 (۵اِچ‌جیی) یا بیشتر از نظر تئوری امکان‌پذیر است، اما این برهمکنش به تعداد بسیار زیادی فوتون برای برهمکنش نیاز دارد و بنابراین احتمال وقوع آن کم است: سیگنال در هارمونیک‌های بالاتر بسیار ضعیف خواهد بود و نیاز به تولید لیزرهای بسیار شدید دارد. برای تولید هارمونیک‌های بالا (مانند formula_19 و غیره)، می‌توان از فرایند اساساً متفاوت تولید هارمونیک بالا استفاده کرد.
برج آب واسا یک برج آب است که در سال ۱۹۱۵ ساخته شده است. این ساختمان آجری قرمز به سبک هنر نو به عنوان یکی از بناهای دیدنی واسا، فنلاند شناخته می‌شود. این ساختمان ۴۹ متر ارتفاع دارد و مخزن آب آن ۵۲۵ متر مکعب حجم دارد. در طول جنگ جهانی دوم، این برج آب همچنین به عنوان یک پست دیده‌بانی هوایی مورد استفاده قرار می‌گرفت و یک مسلسل برای دفاع ضد هوایی در بالای آن قرار داده شده بود. برج آب واسا قدیمی‌ترین برج آبی است که هنوز در فنلاند مورد استفاده قرار می‌گیرد. این برج در بهار ۲۰۲۵ تا پایان ۲۰۲۶ به علت بازساری قابل
در بهار ۲۰۲۵ تا پایان ۲۰۲۶ به علت بازساری قابل استفاده نیست.
فایسرو فورام () یک سالن سرپوشیده ورزشی در میلواکی، ایالات متحده آمریکا است. این ورزشگاه که در سال ۲۰۱۸ تأسیس شده دارای ۱۷٬۳۸۵ نفر ظرفیت است و برای مسابقات بسکتبال، هاکی روی یخ و کنسرت‌های موسیقی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
آلودگی محیط زیست در ژاپن از دوره میجی با صنعتی شدن همراه بوده است. یکی از اولین موارد مسمومیت با مس ناشی از زهکشی معدن مس آشیو در استان توچیگی بود که از اوایل سال ۱۸۷۸ آغاز شد. سیل‌های مکرر در حوزه رودخانه واتاراس رخ داد و ۱۶۰۰ هکتار از زمین‌های کشاورزی و شهرها و روستاهای استان‌های توچیگی و استان گونما توسط آب سیل که حاوی ترکیبات مس معدنی بیش از حد از معدن آشیو بود، آسیب دیدند. پرورش‌دهندگان محلی به رهبری شوزو تاناکا، نماینده مجلس عوام از توچیگی، از فرمانداری و دولت درخواست کردند که عملیات استخراج را متوقف
و دولت درخواست کردند که عملیات استخراج را متوقف کنند. اگرچه شرکت معدن غرامت پرداخت کرد و دولت درگیر کارهای خاکریزی رودخانه واتاراس شد، اما هیچ راه حل اساسی برای این مشکل حاصل نشد. ژاپن واردکننده پیشرو در جهان در زمینه منابع طبیعی تمام‌شدنی و تجدیدپذیر است. و یکی از بزرگ‌ترین مصرف‌کنندگان سوخت‌های فسیلی. وخامت اوضاع محیط زیست در دهه ۱۹۶۰. سیاست‌ها و مقررات زیست‌محیطی فعلی ژاپن، پیامد تعدادی از فجایع زیست‌محیطی در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ میلادی بود که همزمان با رشد اقتصادی پرسرعت مرتبط با معجزه اقتصادی ژاپن رخ
رشد اقتصادی پرسرعت مرتبط با معجزه اقتصادی ژاپن رخ داد. مسمومیت با کادمیوم از زباله‌های صنعتی در استان تویاما کشف شد. شهر میناماتا در استان کوماموتو مسمومیت ناشی از متیل جیوه تخلیه شده از یک کارخانه شیمیایی را گزارش کرد، وضعیتی که به "بیماری میناماتا" معروف است. تعداد تلفات در میناماتا تا نوامبر ۲۰۰۶، ۶۵۰۰ نفر بوده است. در یوکایچی، بندری در استان میه، آلودگی هوا ناشی از انتشار دی‌اکسید گوگرد و دی‌اکسید نیتروژن منجر به افزایش سریع تعداد افراد مبتلا به آسم و برونشیت شد. در مناطق شهری ، مه دود فتوشیمیایی ناشی
شد. در مناطق شهری ، مه دود فتوشیمیایی ناشی از دود اگزوز خودروها و صنایع نیز در افزایش مشکلات تنفسی نقش داشته است. در اوایل دهه ۱۹۷۰، مسمومیت مزمن با آرسنیک که به گرد و غبار معادن آرسنیک نسبت داده می‌شود، در استان‌های استان شیمانه و میازاکی رخ داد. جنبش‌های طرفدار محیط زیست در پی اعتراضات آنپو در سال ۱۹۶۰ در سراسر ژاپن شروع به ظهور کردند که نسل جدیدی از فعالان را به حرکت درآورد. این جنبش‌ها با طرح دو برابر کردن درآمد نخست‌وزیر هایاتو ایکدا که اولویت را بر رشد اقتصادی به هر قیمتی قرار داد، شتاب بیشتری گرفتند
اقتصادی به هر قیمتی قرار داد، شتاب بیشتری گرفتند و مشکلات زیست‌محیطی را تشدید کردند. در سال ۱۹۶۹، اتحادیه مصرف‌کنندگان ژاپن برای رسیدگی به مشکلات بهداشتی و ادعاهای دروغین شرکت‌ها تأسیس شد. جلسه مجلس ملی در سال ۱۹۷۰ به عنوان «مجلس آلودگی» به یاد آورده شد. در پاسخ به افزایش فشار و خشم عمومی، مجلس چهارده قانون ضد آلودگی را در یک جلسه تصویب کرد، که به عنوان نقطه عطفی در سیاست زیست‌محیطی تلقی می‌شد. در نتیجه، ژاپن در آن زمان قوی‌ترین مجموعه قوانین حفاظت از محیط زیست در جهان را داشت. این قوانین جدید شامل قانون
زیست در جهان را داشت. این قوانین جدید شامل قانون آلودگی آب و مقررات سراسری در مورد تخلیه مواد سمی بود. اصل «آلوده‌کننده هزینه را می‌پردازد» مطرح شد. یک آژانس ملی محیط زیست، که بعدها به وزارت محیط زیست تبدیل شد، در سال ۱۹۷۱ تأسیس شد. هزینه‌های دولت ملی در مورد مسائل زیست‌محیطی بین سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۵ تقریباً دو برابر و در سطح دولت‌های محلی سه برابر شد. سرمایه‌گذاری‌های تجاری در فناوری‌های پاک نیز به طرز چشمگیری افزایش یافت. در نیمه دوم دهه ۱۹۷۰، اتحادیه مصرف‌کنندگان ژاپن رهبری مخالفت با انرژی هسته‌ای را بر
ژاپن رهبری مخالفت با انرژی هسته‌ای را بر عهده گرفت و خواستار برگزاری یک کمپین سراسری در هفته انرژی هسته‌ای شد. این جنبش طی چند دهه آینده به رشد خود ادامه داد و به یک جنبش ضد انرژی هسته‌ای قابل توجه در ژاپن تبدیل شد. در دهه ۱۹۹۰، قوانین زیست‌محیطی ژاپن سختگیرانه‌تر شد. در سال ۱۹۹۳، دولت سیستم قانون محیط زیست را مجدداً سازماندهی کرد و "قانون اساسی محیط زیست را" وضع نمود و قوانین مرتبط این قانون شامل محدودیت انتشار گازهای صنعتی، محدودیت محصولات، محدودیت ضایعات، بهبود صرفه‌جویی در مصرف انرژی، ترویج بازیافت
بهبود صرفه‌جویی در مصرف انرژی، ترویج بازیافت ضایعات، محدودیت استفاده از زمین، تنظیم برنامه‌های کنترل آلودگی محیط زیست و کمک به قربانیان و پیش‌بینی مجازات‌ها می‌شود. سازمان محیط زیست در سال ۲۰۰۱ به وزارت محیط زیست (ژاپن) ارتقا یافت تا با مشکلات رو به وخامت محیط زیست بین‌المللی مقابله کند. در سال ۱۹۸۴، آژانس محیط زیست اولین گزارش رسمی خود را منتشر کرد. در مطالعه سال ۱۹۸۹، شهروندان معتقد بودند که مشکلات زیست‌محیطی در مقایسه با گذشته بهبود یافته است، تقریباً ۱٫۷٪ معتقد بودند که اوضاع بهتر شده است، ۳۱٪ معتقد
۱٫۷٪ معتقد بودند که اوضاع بهتر شده است، ۳۱٪ معتقد بودند که اوضاع ثابت مانده است و تقریباً ۲۱٪ معتقد بودند که اوضاع بدتر شده است. حدود ۷۵ درصد از افراد مورد بررسی، نگرانی خود را در مورد گونه‌های در معرض خطر، کاهش جنگل‌های بارانی، گسترش بیابان‌ها، تخریب لایه اوزون، باران اسیدی و افزایش آلودگی آب و هوا در کشورهای در حال توسعه ابراز کردند. اکثر مردم معتقد بودند که ژاپن، به تنهایی یا با همکاری سایر کشورهای صنعتی، مسئولیت حل مشکلات زیست‌محیطی را بر عهده دارد. در نظرسنجی سال ۲۰۰۷، ۳۱٫۸٪ از مردم پاسخ دادند که
در نظرسنجی سال ۲۰۰۷، ۳۱٫۸٪ از مردم پاسخ دادند که فعالیت‌های حفاظت از محیط زیست منجر به توسعه اقتصادی می‌شود، ۲۲٫۰٪ پاسخ دادند که فعالیت‌های طرفدار محیط زیست همیشه مانع اقتصاد نمی‌شود، ۲۳٫۳٪ پاسخ دادند که حفاظت از محیط زیست باید در اولویت قرار گیرد، حتی اگر ممکن است مانع اقتصاد شود و ۳٫۲٪ پاسخ دادند که توسعه اقتصادی باید مقدم بر حفاظت از محیط زیست باشد. اولین گزارش عملکرد زیست‌محیطی ژاپن که توسط سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) در سال ۱۹۹۴ منتشر شد، این کشور را به خاطر جدا کردن توسعه اقتصادی از آلودگی
کشور را به خاطر جدا کردن توسعه اقتصادی از آلودگی هوا تحسین کرد، چرا که کیفیت هوای این کشور در عین رونق اقتصادی بهبود یافته بود. با این حال، از نظر کیفیت آب نمرات ضعیف‌تری دریافت کرد، زیرا رودخانه‌ها، دریاچه‌ها و آب‌های ساحلی آن استانداردهای کیفی را رعایت نمی‌کردند. گزارش دیگری در سال ۲۰۰۲ بیان کرد که ترکیبی از ابزارهای مورد استفاده برای اجرای سیاست‌های زیست‌محیطی بسیار مؤثر است و مقررات سختگیرانه، به خوبی اجرا شده و مبتنی بر ظرفیت‌های نظارتی قوی هستند. در گزارش سالانه محیط زیست سال ۲۰۰۶، وزارت محیط زیست
گزارش سالانه محیط زیست سال ۲۰۰۶، وزارت محیط زیست گزارش داد که مسائل اصلی جاری عبارتند از گرمایش جهانی و حفظ لایه اوزون، حفاظت از محیط زیست جوی، آب و خاک، مدیریت و بازیافت پسماند، اقدامات مربوط به مواد شیمیایی، حفاظت از محیط زیست طبیعی و مشارکت در همکاری‌های بین‌المللی. مسائل جاری. مدیریت پسماند. ژاپن نزدیک به دو سوم زباله‌های خود را در زباله‌سوزهای شهری و صنعتی می‌سوزاند. در سال ۱۹۹۹، برخی از کارشناسان تخمین زدند که ۷۰ درصد از زباله‌سوزهای جهان در ژاپن قرار دارند. این امر در کنار فناوری‌های زباله‌سوز آن
دارند. این امر در کنار فناوری‌های زباله‌سوز آن زمان، باعث شد ژاپن بالاترین سطح دیوکسین را در هوای خود در بین تمام کشورهای گروه ۲۰ داشته باشد. در سال ۲۰۱۹، پیشرفت تکنولوژی مشکل دیوکسین‌ها را تحت کنترل درآورد و دیگر تهدید بزرگی محسوب نمی‌شد. در سال ۲۰۰۱، وزارت دادگستری ایالات متحده به دلیل مرگ اعضای سرویس آمریکایی در تأسیسات هوایی نیروی دریایی آتسوگی که ناشی از یک کوره زباله‌سوز نزدیک به نام کوره زباله‌سوز جینکانپو آتسوگی بود، علیه ژاپن اقامه دعوی کرد. این موضوع، ادعای دولت ژاپن مبنی بر ایمن بودن هزاران کوره
ادعای دولت ژاپن مبنی بر ایمن بودن هزاران کوره زباله‌سوز در ژاپن را زیر سؤال برده است. انرژی هسته‌ای. ژاپن یک سوم برق خود را از نیروگاه‌های هسته‌ای تأمین می‌کند. در حالی که اکثریت شهروندان ژاپنی عموماً از استفاده از راکتورهای هسته‌ای موجود حمایت می‌کردند، از زمان حادثه هسته‌ای در نیروگاه هسته‌ای فوکوشیما دایچی در ۱۱ مارس ۲۰۱۱، به نظر می‌رسد این حمایت به اکثریتی تغییر یافته است که خواهان کنار گذاشتن تدریجی انرژی هسته‌ای توسط ژاپن هستند. نخست‌وزیر سابق، نائوتو کان، اولین سیاستمدار برجسته‌ای بود که آشکارا
کان، اولین سیاستمدار برجسته‌ای بود که آشکارا مخالفت خود را با وابستگی ژاپن به انرژی هسته‌ای ابراز کرد و پیشنهاد داد که منابع انرژی هسته‌ای به تدریج کنار گذاشته شوند و به سمت سایر منابع انرژی تجدیدپذیر حرکت کنند. اعتراضات علیه طرح ساخت نیروگاه‌های بیشتر از زمان زلزله و سونامی ۱۱ مارس که باعث گداخت هسته‌ای سه راکتور در نیروگاه فوکوشیما دایچی در شرق ژاپن شد، افزایش یافته است. مدیریت ضایعات هسته‌ای نیز در ژاپن مورد بحث قرار گرفت. کارخانه جدید بازفرآوری سوخت هسته‌ای مصرف‌شده در سال ۲۰۰۸ در روکاشو، آئوموری ساخته
مصرف‌شده در سال ۲۰۰۸ در روکاشو، آئوموری ساخته شد، اما محل انبار زیرزمینی زباله‌های هسته‌ای برای HLW و LLW هنوز تعیین نشده است. برخی از شهرهای محلی طرحی را برای انجام مطالعه زیست‌محیطی در محل دفع زباله اعلام کردند، اما گروه‌های شهروندی به شدت با این طرح مخالف هستند. شیلات و صید نهنگ. در رژیم غذایی ژاپنی‌ها، ماهی و فرآورده‌های آن نسبت به سایر انواع گوشت جایگاه برجسته‌تری دارند، به طوری که مصرف ماهی در ژاپن گاهی اوقات بالاترین میزان در جهان گزارش شده است. در برگه اطلاعاتی که توسط فائو در سال ۲۰۱۰ منتشر شد،
برگه اطلاعاتی که توسط فائو در سال ۲۰۱۰ منتشر شد، تأکید شده است که به استثنای سال ۲۰۰۷، ژاپن از دهه ۱۹۷۰ واردکننده اصلی ماهی و محصولات شیلاتی بوده است. حتی در بازار امروز، ژاپن سومین بازار بزرگ جهان برای ماهی و محصولات ماهی است. تخمین زده می‌شود که در سال ۲۰۰۸، ژاپن ۸۱ درصد از ماهی تن تازه جهان را مصرف می‌کند. این دلایل دلیل آن است که ژاپن برخی از آب‌های جهان را با بیشترین میزان صید بی‌رویه ماهی دارد. تا سال ۲۰۰۴، تعداد ماهی‌های تن بالغ باله آبی اقیانوس اطلس که قادر به تخم‌ریزی بودند، در نیمه غربی اقیانوس
که قادر به تخم‌ریزی بودند، در نیمه غربی اقیانوس به تقریباً ۱۹ درصد از سطح سال ۱۹۷۵ کاهش یافت. ژاپن یک چهارم از ذخایر جهانی پنج گونه بزرگ ماهی را در اختیار دارد: ماهی باله آبی، ماهی باله آبی جنوبی، ماهی چشم درشت، ماهی باله زرد و ماهی آلباکور. از سال ۲۰۰۵، بیش از ده گونه با کاهش شدید ذخایر مواجه شدند. علاوه بر این، مقامات شروع به اجرای طرح‌های بازسازی ذخایر ماهی خال مخالی، خرچنگ برفی، ماهی شنی بادبانی، ماهی کولی ژاپنی، ماهی پافر ببری و چندین گونه دیگر کرده‌اند، زیرا ذخایر آنها به دلیل اقدامات تخریبی کاهش
زیرا ذخایر آنها به دلیل اقدامات تخریبی کاهش یافته است. این برنامه‌های بازسازی ذخایر ضروری بودند، زیرا داده‌های نشان داده شده توسط وزارت کشاورزی، جنگلداری و شیلات ژاپن نشان می‌دهد که ذخایر ماهی خال مخالی در دریای شمالی ژاپن حدود ۸۵۰۰۰ تن در مقایسه با ۸۰۰۰۰۰ تن یا بیشتر در دهه ۱۹۹۰ بوده است. با این حال، به دلیل کاهش ذخایر اقیانوسی در اواخر قرن بیستم و مداخله دولت، کل صید سالانه ماهی ژاپن به سرعت در حال کاهش بوده است. سیاست‌های دولتی که اجرا شده‌اند شامل سیستم کل صید مجاز (TACs) می‌شود. این قانون توسط دولت
کل صید مجاز (TACs) می‌شود. این قانون توسط دولت ژاپن تصویب شد و قانونی که به سادگی با نام قانون TAC شناخته می‌شود، در ۱۴ ژوئن ۱۹۹۶ به اجرا درآمد که اساساً سهمیه‌هایی را برای میزان صید مجاز به شیلات تعیین می‌کند. این قانون همراه با برنامه‌های بازسازی ذخایر، به آرامی سال‌ها صید بی‌رویه را که در آب‌های ژاپن اتفاق افتاده بود، معکوس می‌کند. شکار نهنگ برای اهداف تحقیقاتی حتی پس از توقف شکار تجاری نهنگ در سال ۱۹۸۶ ادامه یافت. این برنامه شکار نهنگ توسط گروه‌های حفاظت از محیط زیست و کشورهای مخالف شکار نهنگ مورد
حفاظت از محیط زیست و کشورهای مخالف شکار نهنگ مورد انتقاد قرار گرفته است، که می‌گویند این برنامه برای تحقیقات علمی نیست. برنامه‌ریزی شهری. تلاش‌های گسترده برای بازسازی سراسری پس از جنگ جهانی دوم و توسعه دهه‌های بعدی، منجر به شهرنشینی و ساخت و ساز بیشتر شد. صنعت ساخت و ساز در ژاپن یکی از بزرگ‌ترین صنایع آن است و اگرچه ژاپن پارک‌ها و فضاهای طبیعی بسیار زیادی را حتی در قلب شهرهای خود حفظ کرده است، اما محدودیت‌های عمده‌ای در مورد مکان و نحوه انجام ساخت و ساز وجود ندارد. الکس کر، در کتاب‌هایش «ژاپن گمشده» و
وجود ندارد. الکس کر، در کتاب‌هایش «ژاپن گمشده» و «سگ‌ها و شیاطین»، یکی از نویسندگانی است که به شدت بر مشکلات زیست‌محیطی مربوط به صنعت ساخت‌وساز ژاپن و قدرت لابی‌گری این صنعت که مانع از وضع قوانین سختگیرانه‌تر منطقه‌بندی و سایر مسائل زیست‌محیطی می‌شود، تمرکز دارد. جنگل‌ها. ژاپن در سال ۲۰۱۸ میانگین امتیاز شاخص یکپارچگی منظر جنگلی ۵٫۸ از ۱۰ را داشت که آن را در رتبه ۹۵ جهان از بین ۱۷۲ کشور قرار می‌دهد. منابع. "این مقاله شامل متنی از «مطالعات کشوری» کتابخانه کنگره با مالکیت عمومی در آدرس
کشوری» کتابخانه کنگره با مالکیت عمومی در آدرس http://lcweb2.loc.gov/frd/cs/ است."
خانه شکارچی یک نقاشی رنگ روغن اثر هنرمند بلژیکی هنری ووردکر است که در سال ۱۸۲۶ کشیده شده است. این نقاشی یک شکارچی را در خانه‌اش نشان می‌دهد که توسط حیوانات و اعضای خانواده‌اش احاطه شده است؛ این اثر از نقاشی صحنه‌های خودمانی محسوب می‌شود. این نقاشی در مجموعه موزه ملی آمستردام نگهداری می‌شود.
ایکدا تسوناماسا ; – ) سیاستمدار و دایمیو در دوره ادو اهل ژاپن بود.
فوتوراما یک وسیلهٔ نمایشی و تفریحی در نمایشگاه جهانی نیویورک در سال ۱۹۳۹ بود که توسط نورمن بل گدس طراحی شده بود و مدلی احتمالی از جهان را در ۲۰ سال آینده (۱۹۵۹–۱۹۶۰) ارائه می‌داد. این نصب توسط شرکت جنرال موتورز حمایت مالی شد و با بزرگراه‌های خودکار و حومه‌های وسیع مشخص می‌شد. پیشینه. گدس در سال ۱۹۳۷ یک شهر نمونه برای کمپین تبلیغاتی شرکت نفتی شل ساخته بود که به عنوان «شهر نفتی شل فردا» توصیف می‌شد و در واقع نمونه اولیه‌ای برای پروژه بسیار بزرگتر و جاه‌طلبانه‌تر فوتوراما بود. نمای کلی. «چشم‌انداز آینده» گدس
فوتوراما بود. نمای کلی. «چشم‌انداز آینده» گدس نسبتاً قابل دستیابی بود؛ پیشرفته‌ترین فناوری مطرح‌شده، سیستم بزرگراه خودکار بود که جنرال موتورز تا سال ۱۹۶۰ یک نمونه اولیه کاربردی از آن ساخت به‌طور گسترده اعتقاد بر این است که فوتوراما برای اولین بار مفهوم شبکه‌ای از بزرگراه‌ها را که کشور را به هم متصل می‌کند، به عموم مردم آمریکا معرفی کرد. این امر ارتباط مستقیمی بین سبک ساده‌سازی‌شده که در آن زمان در آمریکا محبوب بود و مفهوم جریان پایدار که در طراحی خیابان‌ها و بزرگراه‌ها در همان دوره ظاهر شد، برقرار کرد. گدس
بزرگراه‌ها در همان دوره ظاهر شد، برقرار کرد. گدس در کتاب خود "با عنوان «بزرگراه‌های جادویی»" طرح خود را اینگونه شرح می‌دهد: مدل‌سازی ساخت بزرگراه، به عنوان یک راه حل پیشنهادی برای راه‌بندان آن زمان، بر امید به آینده تأکید می‌کرد و توسعه احتمالی ترافیک را متناسب با رشد خودرو در ۲۰ سال آینده نشان می‌داد. بل گدس فرض کرد که خودرو همان نوع وسیله نقلیه خواهد بود و هنوز هم رایج‌ترین وسیله حمل و نقل در سال ۱۹۶۰ است، البته با افزایش استفاده از وسایل نقلیه و خطوط ترافیکی که قادر به سرعت‌های بسیار بالاتری نیز هستند.
که قادر به سرعت‌های بسیار بالاتری نیز هستند. چهار ایده کلی برای بهبود، در ویترین نمایشگاه گنجانده شد تا این فرضیات را برآورده کند. اول، هر بخش از جاده طوری طراحی شده بود که ظرفیت ترافیک بیشتری را پذیرا باشد. دوم، ترافیکی که در یک جهت حرکت می‌کند می‌تواند از ترافیکی که در جهت دیگر حرکت می‌کند، جدا شود. سوم، جداسازی ترافیک با تقسیم شهرها و شهرستان‌ها به واحدهای خاص، ترافیک را محدود کرد و به عابران پیاده اجازه داد تا غالب شوند. و چهارم، کنترل ترافیک شامل حداکثر و حداقل سرعت می‌شد. از این طریق، این نمایشگاه به
و حداقل سرعت می‌شد. از این طریق، این نمایشگاه به گونه‌ای طراحی شد که شور و شوق عمومی و حمایت بیشتری را برای کارهای سازنده و برنامه‌ریزی خیابان‌ها و بزرگراه‌ها برانگیزد. محبوبیت نمایشگاه فوتوراما با موضوع کلی نمایشگاه یعنی «جهان فردا» در تأکیدش بر آینده و بازطراحی چشم‌انداز آمریکا، همخوانی نزدیکی داشت. سیستم بزرگراه در زمینی به پشتیبانی می‌شد. مدل متحرکی از آمریکای پیش‌بینی‌شده شامل بیش از ۵۰۰۰۰۰ ساختمان با طراحی منحصربه‌فرد، یک میلیون درخت از ۱۳ گونه مختلف و تقریباً ۵۰۰۰۰ خودرو که ۱۰۰۰۰ دستگاه از آنها در
و تقریباً ۵۰۰۰۰ خودرو که ۱۰۰۰۰ دستگاه از آنها در امتداد یک بزرگراه بین ایالتی ۱۴ بانده چندسرعته در حرکت بودند. این طرح، آرمان‌شهری آمریکایی را پیش‌بینی می‌کرد که توسط مجموعه‌ای از فناوری‌های پیشرفته تنظیم می‌شود: بزرگراه‌های چند بانده با وسایل نقلیه نیمه‌خودکار کنترل از راه دور (طبق کتاب «"جادوگر بزرگراه‌ها"» اثر گدس، قرار است این وسایل نقلیه به سیستم‌های کنترل خط و تغییر خط/کمک به نقاط کور مجهز باشند)، نیروگاه‌ها، مزارع برای محصولات کشاورزی مصنوعی، سکوهای پشت بام برای ماشین‌های پرنده شخصی و ابزارهای
پشت بام برای ماشین‌های پرنده شخصی و ابزارهای مختلف، که همگی برای ایجاد یک محیط ساخته شده ایده‌آل و در نهایت اصلاح جامعه در نظر گرفته شده‌اند. «آینده» گدس مترادف با پیشرفت تکنولوژی در سفر شبیه‌سازی‌شده هواپیمای کم‌پرواز در نمایشگاه بود. این سفر هوایی با یک سفر ۱۸ دقیقه‌ای بر روی یک سیستم نقاله که ۵۵۲ تماشاگر نشسته را همزمان حمل می‌کرد، شبیه‌سازی شد و یک مسیر پر پیچ و خم ⅓ مایلی را از میان ماکت، همراه با جلوه‌های نور، صدا و رنگ، طی کرد. این وسیله نقلیه با سرعت تقریبی حرکت کرد. در دقیقه یا ، به تماشاگران