payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نظامی ایالات متحده معتقد بودند که این تانک‌ها می‌توانند نقش مهمی در این عملیات نهایی ایفا کنند، علی‌رغم اطلاعاتی که نشان می‌داد بعید است هیچ جنگجوی دشمن در دره باقی مانده باشد. نیروهای آمریکایی که نیروهای گل حیدر را همراهی می‌کردند، تحت تأثیر ویژگی‌های رهبری او قرار گرفتند. یک مثال گویا از این موضوع زمانی بود که ستون تانک او با چندین مین ضد تانک مواجه شد که به‌طور نیمه مدفون در طول مسیر قرار داشتند. گل حیدر مسئولیت وضعیت را بر عهده گرفت و شخصاً از یک قلاب گیرنده برای ایمن کردن مین‌ها استفاده کرد. این امر
گیرنده برای ایمن کردن مین‌ها استفاده کرد. این امر هم احترام و هم نگرانی آمریکایی‌ها را برانگیخت، که نگران امنیت فرمانده بودند. تنها مشکل در یک نقطه رخ داد که تانک‌های حیدر به اشتباه به نیروهای راکسان مستقر در دامنه کوه شلیک کردند. خدمه یک تانک تی-۵۵ به‌طور تصادفی یک گلوله توپ را شلیک کردند که مستقیماً از وسط یک چادر کوچک متعلق به گردان ۲–۱۸۷ پیاده‌نظام عبور کرد. خوشبختانه، کسی مجروح نشد و ارتباط بی‌سیمی سریع این اشتباه را اصلاح کرد. در همین حال، نیروهای ضیا لودین، که خود پیت بلبر آنها را همراهی می‌کرد، در
لودین، که خود پیت بلبر آنها را همراهی می‌کرد، در حال پاکسازی انتهای جنوبی دره بودند. این بار، نیروهای افغان آزادی عمل داشتند تا عملیات را طبق استراتژی‌های خود انجام دهند و این تفاوت بزرگی ایجاد کرد. بلبر خاطرنشان کرد که نیروهای افغان بسیار باانگیزه بودند زیرا این بار واقعاً از تاکتیک‌های خود استفاده می‌کردند. در این مرحله، عملیات به پایان خود نزدیک می‌شد و پس از تاکور غار، به جز یک درگیری جزئی در ۱۷ مارس، هیچ نبردی رخ نداد. نیروهای ضیا به پاکسازی روستاهای متروکه در داخل دره ادامه دادند، اما نشانه‌های کمی
متروکه در داخل دره ادامه دادند، اما نشانه‌های کمی از غیرنظامیان یا جنگجویان دشمن وجود داشت. این عملیات رسماً چند روز دیگر ادامه یافت، اما در این مدت، تمرکز به شمارش اجساد و تأیید تلفات دشمن به جای مواجهه با نبردهای بیشتر تغییر کرد. ۱۳ مارس ۲۰۰۲. راکسان‌ها با نیروهای تازه از لشکر ۱۰ کوهستان جایگزین شدند که به پاکسازی انتهای جنوبی شاهی‌کوت ادامه دادند. تیم‌های AFO تیم‌های شناسایی بیشتری را به دره ناکا در نزدیکی اعزام کردند و به دنبال تروریست‌های القاعده‌ای بودند که فرار کرده بودند، اما چیزی پیدا نکردند. در
که فرار کرده بودند، اما چیزی پیدا نکردند. در این روز، پس از بمباران سنگین توسط هواپیماهای جنگنده ایالات متحده، نیروهای مشترک ایالات متحده و افغان وارد دره شده و تا ۱۸ مارس دره را از نیروهای شورشی باقی مانده پاکسازی کردند. در مجموع ۸ سرباز، ملوان و خلبان آمریکایی کشته و ۸۲ نفر به همراه چندین شبه نظامی افغان زخمی شدند؛ برآوردهای ایالات متحده از تلفات دیگر متفاوت است و تلفات شورشیان را بین ۵۰۰ تا ۸۰۰ نفر و حداقل ۱۴ تلفات غیرنظامی نشان می‌دهد. گفته می‌شود تعداد نامشخصی از شورشیان از طریق زمین‌های ناهموار از
نامشخصی از شورشیان از طریق زمین‌های ناهموار از درگیری فرار کرده‌اند. ۱۷ مارس ۲۰۰۲. نیروی ضربت ۱۱ (Task Force 11) اطلاعات حساسی دریافت کرد که نشان می‌داد یک هدف با ارزش بالا ممکن است در کاروان جنگجویان القاعده‌ای باشد که در تلاش برای فرار با وسیله نقلیه از شاهی‌کوت به سمت پاکستان بودند. یک پهپاد پرداتور در حال رصد کاروان بود و ۳ خودروی شاسی‌بلند، یک کامیون وانت و یک گروه بزرگ امنیتی از افراد مسلح را شناسایی کرد. عنصر نیروی ضربت ۱۱ که برای این مأموریت تعیین شده بود، شامل اپراتورهای SEAL از گروه توسعه جنگاوری
بود، شامل اپراتورهای SEAL از گروه توسعه جنگاوری ویژه نیروی دریایی به فرماندهی ملوانی که مأموریت ماکو ۳۰ را در تاکور غار رهبری کرده بود، و همچنین اپراتورهای سرویس دریایی ویژه به همراه یک نیروی ترکیبی از تکاوران به عنوان پشتیبان بود.. اپراتورها و یک تیم امداد و نجات رزمی اختصاص داده شده سوار ۳ فروند شینوک شدند در حالی که تکاوران سوار یک جفت بلک‌هاوک شدند و در اوایل صبح از بگرام پرواز کردند. شینوک‌های حامل نیروهای SEAL به اهداف مشخص شده خود رسیدند؛ شینوک اول در جلوی کاروان فرود آمد و همان‌طور که سرنشینان از
در جلوی کاروان فرود آمد و همان‌طور که سرنشینان از وسایل نقلیه خود پیاده می‌شدند، توپچی در با مینی‌گان خود وسایل نقلیه را زیر آتش گرفت و تعدادی از تروریست‌های القاعده را از پای درآورد. شینوک دوم به سمت ستون حرکت کرد و هنگام عبور با آتش مینی‌گان آن را مورد حمله قرار داد. در این زمان اپراتورهای نیروی ضربت ۱۱ شروع به شلیک کردند. سپس دو فروند شینوک مسافران خود را در پوششی در نزدیکی پیاده کردند و اپراتورها مواضعی را مشرف به کاروان اتخاذ کردند. هر دو تیم اپراتورهای SEAL اکنون با آتش متقابل به جنگجویان دشمن شلیک
SEAL اکنون با آتش متقابل به جنگجویان دشمن شلیک کردند و شینوک سوم اپراتورهای خود را در نزدیکی پیاده کرد تا یک وسیله نقلیه مشکوک را بررسی کند. درگیری مسلحانه در عرض چند دقیقه به پایان رسید؛ از ۱۸ جنگجوی القاعده، ۱۶ نفر کشته و دو نفر زخمی شدند. جنگجویان ترکیبی از ازبک‌ها، چچنی‌ها و عرب‌های مجهز بودند. اپراتورها مقدار زیادی از تجهیزات نظامی ایالات متحده را بازیابی کردند که شامل یک صدا خفه‌کن ساخت آمریکا، تعدادی نارنجک ترکش‌زا آمریکایی تحویل داده شده به نیروی ضربت ۱۱ و یک GPS دستی گارمین بود که بعداً مشخص شد
ضربت ۱۱ و یک GPS دستی گارمین بود که بعداً مشخص شد متعلق به خدمه ریزر ۰۱ بوده است. ۱۸ مارس ۲۰۰۲. ژنرال تامی فرانکس عملیات آناکوندا را پایان یافته اعلام کرد و بعداً آن را «یک موفقیت کامل و بدون قید و شرط» توصیف کرد. سیمور هرش، خبرنگار تحقیقی، روایت رسمی را رد کرد و آن را «در واقع یک فاجعه، مملو از نزاع بین سرویس‌ها، برنامه‌ریزی نظامی بد و مرگ‌های قابل اجتناب سربازان آمریکایی، و همچنین فرار رهبران کلیدی القاعده، احتمالاً از جمله اسامه بن لادن» توصیف کرد. ارزیابی. در پایان عملیات آناکوندا، نیروهای آمریکایی و
در پایان عملیات آناکوندا، نیروهای آمریکایی و افغان موفق شدند اکثر نیروهای القاعده و طالبان را از دره شاهی‌کوت حذف کنند. نیروهای آمریکایی در این عملیات متحمل ۸۰ تلفات شدند که شامل ۸ کشته و ۷۲ زخمی بود. تعداد نامشخصی از جنگجویان افغان نیز در عملیات آناکوندا کشته شدند. برآوردهای تلفات القاعده و طالبان از ۱۰۰ تا ۱۰۰۰ نفر متغیر است، به طوری که فرماندهان آمریکایی برآوردهای بالاتر و فرماندهان افغان برآوردهای پایین‌تر را ترجیح می‌دهند. نیروهای آمریکایی تخمین زدند که حداقل ۵۰۰ جنگجو را در طول نبرد کشته‌اند، با این
حداقل ۵۰۰ جنگجو را در طول نبرد کشته‌اند، با این حال، روزنامه‌نگاران بعداً خاطرنشان کردند که تنها ۲۳ جسد پیدا شده است – و منتقدان عملیات اظهار داشتند که پس از چند روز، این عملیات «بیشتر تحت تأثیر وسواس رسانه‌ای بود تا ضرورت نظامی». بیل روگیو، کارشناس امنیتی، استدلال کرد که القاعده «در طول نبرد ضربه خورد، [اما] به هیچ وجه شکست نخورد». انتقاد قابل توجه از عملیات آناکوندا حول محور کمبود پشتیبانی هوایی بود که نیروهای راکسان به آن تکیه می‌کردند. ژنرال هاگنبک از تأخیر در دریافت حملات هوایی درخواستی در زمان نیاز
تأخیر در دریافت حملات هوایی درخواستی در زمان نیاز ابراز ناامیدی کرد. او در مصاحبه‌ای با مجله "توپخانه صحرایی" در سپتامبر ۲۰۰۲ برجسته کرد که در برخی موارد، مدت زمان رسیدن حملات هوایی درخواست‌شده بین بیست و شش دقیقه تا چند ساعت طول می‌کشید. این موضوع به این معنا بود که پیاده‌نظام‌های مستقر در منطقه مجبور بودند برای مدت‌زمان‌های طولانی بدون پوشش هوایی در برابر آتش دشمن مقاومت کنند. عملیات آناکوندا با انتقاد نیروهای ائتلاف متحد نیز مواجه شد. بر اساس مصاحبه‌هایی با برخی از سربازان نیروهای ویژه آلمانی، جلسه
با برخی از سربازان نیروهای ویژه آلمانی، جلسه توجیهی پس از عملیات با بحث بین سربازان KSK و سربازان آمریکایی از هم پاشید. گفته می‌شود علت درگیری شکایت برخی از سربازان آمریکایی بوده است که سربازان KSK تنها زمانی موقعیت خود را تغییر داده‌اند که یک چوپان به مخفیگاه آنها برخورد کرده است، به جای اینکه او را بکشند. «از تفنگ صداخفه‌کن‌دار خود استفاده کنید، سپس حرکت کنید.» "سربازان آمریکایی در واقع چنین "تهدیدهایی" را حذف می‌کردند،" یک افسر سابق KSK می‌گوید. (...) نقل شده است که آلمانی‌ها شاهد بوده‌اند که نیروهای
نقل شده است که آلمانی‌ها شاهد بوده‌اند که نیروهای آمریکایی در طول عملیات آناکوندا کل روستاها را با خاک یکسان کرده‌اند: "بریم، آزاد برای غارت" (...). نقل شده است که یک فرمانده سابق KSK در مجله آلمانی اشترن گفته است: "تصاویر ابوغریب، شکنجه در اردوگاه‌های زندانیان عراقی، اصلاً مرا غافلگیر نکرد." در پی عملیات آناکوندا، روابط بین نیروهای آمریکایی و بریتانیایی در صحنه نبرد زمانی تیره شد که استارز اند استرایپس، مجله نیروهای آمریکایی و خانواده‌هایشان، علناً از تفنگداران دریایی سلطنتی به دلیل بازگشت «دست خالی» از
دریایی سلطنتی به دلیل بازگشت «دست خالی» از جستجوی جنگجویان القاعده و طالبان انتقاد کرد و ادعا کرد که سهم بریتانیا در این کارزار «ناامیدکننده» بوده است. این روابط با گزارش‌هایی از چندین نشریه مبنی بر اینکه اسامه بن‌لادن ممکن است به علت تأخیر زیاد در حرکت نیروهای بریتانیایی پس از زمان مقرر استقرار نیروهای آمریکایی فرار کرده باشد، بدتر شد. استفان بیدل عملیات آناکوندا را به عنوان «مجموعه‌ای از نبردهای زمینی شگفت‌آور متعارف» توصیف کرده است. او توصیف رایج این عملیات به عنوان یک جنگ چریکی را رد می‌کند. رکورد
عملیات به عنوان یک جنگ چریکی را رد می‌کند. رکورد تک‌تیرانداز در مسافت‌های طولانی. رکورد طولانی‌ترین مسافت کشتار ثبت‌شده توسط سلاح تک‌تیراندازی در طول عملیات آناکوندا توسط سرجوخه راب فورلانگ، تک‌تیرانداز ارتش کانادا از گردان سوم نیروهای سبک پیاده‌نظام شاهزاده پاتریشیا کانادا به دست آمد و به مدت هفت سال تا سال ۲۰۰۹، حفظ شد. فورلانگ با استفاده از یک تفنگ مک‌میلان TAC-50 کالیبر ۵۰، یک جنگجوی طالبان مسلح به مسلسل آرپی‌کی را در فاصله تأیید شده ۲۴۳۰ متری (۱٫۵۱ مایل) کشت. چند روز قبل از شلیک فورلانگ، هم تیمی او،
کشت. چند روز قبل از شلیک فورلانگ، هم تیمی او، آرون پری، که او نیز از گردان سوم بود، رکورد قبلی ۲۳۱۰ متر (۷۵۸۰ فوت) را ثبت کرده بود، به این معنی که در طول این عملیات دو بار رکورد جدیدی به دست آمد. تیم پنج نفره، شامل سرجوخه گراهام رگزدیل، سرجوخه تیم مک‌میکین، سرجوخه آرون پری، سرجوخه دنیس ایسون و سرجوخه راب فورلانگ، بیش از ۲۰ جنگجوی دشمن را در طول این عملیات کشتند و به خاطر خدماتشان مدال‌های ستاره برنزی توسط ایالات متحده به آنها اهدا شد. پیامدها. پس از شکست نیروهای طالبان و القاعده در دره شاهی‌کوت، نیروهای
نیروهای طالبان و القاعده در دره شاهی‌کوت، نیروهای ائتلاف مجموعه‌ای از عملیات‌های پیگیری با نام رمز «عملیات جاکانا یا روآبرواک» را از ۱۶ آوریل آغاز کردند. هدف از این عملیات‌ها مقابله با شورشیانی بود که انتظار می‌رفت در مناطق اطراف دوباره سازماندهی شده و حملات چریکی انجام دهند. جف هون، وزیر دفاع بریتانیا، بزرگ‌ترین استقرار نیروهای رزمی بریتانیا از زمان جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ را اعلام کرد. حدود ۱۷۰۰ تفنگدار دریایی سلطنتی، از جمله نیروهایی از گردان ۴۵ کماندو، برای این عملیات‌های برنامه‌ریزی شده به افغانستان
برای این عملیات‌های برنامه‌ریزی شده به افغانستان اعزام شدند. فرانکس و هاگنبک پیش‌بینی می‌کردند نبردهای بسیار بیشتری در پیش باشد و اظهار داشتند که «هزاران دشمن [هنوز] در آنجا هستند». در واقع، این فرض کاملاً نادرست از آب درآمد و عملیات آناکوندا به آخرین نبرد بزرگ در افغانستان برای چند سال آینده تبدیل شد. این مسئله باعث شد بسیاری از تفنگداران دریایی سلطنتی از اینکه «یک ماه دیرتر» مستقر شده‌اند، شکایت کنند، چرا که در نهایت اقدام رزمی که انتظار داشتند، رخ نداد. لشکر ۱۰ کوهستان عملیات‌های مبتنی بر اطلاعات را
لشکر ۱۰ کوهستان عملیات‌های مبتنی بر اطلاعات را برای یافتن هرگونه شورشی باقی‌مانده القاعده و طالبان انجام داد، اما چیز زیادی پیدا نکرد، زیرا به نظر می‌رسید جهادگران یا به پاکستان فرار کرده‌اند یا در مناطق دورافتاده افغانستان مخفی شده‌اند. بخش عمده‌ای از نیروهای آمریکایی خود را در حالت انتظار یافتند، مشتاق به اقدام، اما بدون وظایف فوری در دست. نیروهای سپاه پیاده‌نظام سلطنتی کانادا خود را در موقعیت مشابهی یافتند و تنها ۵ روز از ۱۲۰ روز را به‌طور فعال در عملیات خارج از پایگاه‌های خود شرکت کردند. تا ماه ژوئیه،
خارج از پایگاه‌های خود شرکت کردند. تا ماه ژوئیه، واحدهای سطح تاکتیکی از لشکر ۱۰ کوهستان و لشکر ۱۰۱ هوابرد، از جمله نیروی ضربت راکسان، همگی افغانستان را ترک کرده بودند. ستاد فرماندهی نیروی ضربت کوهستان در اوایل سپتامبر به دنبال آنها از کشور خارج شد. آنها توسط نیروی ضربت ۸۲ جایگزین شدند، که از ستاد لشکر ۸۲ هوابرد تشکیل شده بود و توسط فرمانده لشکر، سرلشکر جان آر. واینز رهبری می‌شد. ستاد فرماندهی نیروی ضربت ۸۲ در فرودگاه بگرام بود و نیروی ضربت پنتر/پلنگ تحت فرماندهی واینز، عنصر مانور اصلی او، در فرودگاه قندهار
واینز، عنصر مانور اصلی او، در فرودگاه قندهار مستقر بود. نیروی ضربت پنتر تحت فرماندهی سرهنگ جیمز ال. هاگینز بود و دو گردان پیاده‌نظام از تیپ سوم لشکر ۸۲ هوابرد و یک گردان پیاده‌نظام متصل از تیپ اول لشکر را در اختیار داشت. هاگینز همچنین توسط یگان‌های توپخانه، هوانوردی، اطلاعات نظامی و سایر واحدها پشتیبانی می‌شد. نیروی ضربت پنتر در اواخر ژوئن ۲۰۰۲ به افغانستان اعزام شد و تا ۵ دسامبر ۲۰۰۲ تحت فرماندهی نیروی ضربت ۸۲ خدمت می‌کرد. در آن زمان، نیروی ضربت شیطان، واحدی که حول تیپ اول لشکر ۸۲ هوابرد تشکیل شده بود،
که حول تیپ اول لشکر ۸۲ هوابرد تشکیل شده بود، برای رهبری عملیات‌های امنیتی سطح تاکتیکی وارد شد. طالبان متعاقباً این عملیات را به عنوان «نبرد تاریخی» و «آغاز جهاد مقدس علیه اشغال افغانستان» به تصویر کشید و از رهبری سیف‌الرحمان منصور تمجید کرد. این نبرد و منصور (که در سال ۲۰۰۸ کشته شد) توسط وب‌سایت رسمی طالبان، صدای جهاد، در ۷ مارس ۲۰۲۱ مورد ستایش قرار گرفت.
کلیسای جامع مسیح پادشاه که به نام کلیسای جامع مسیح نیز شناخته می‌شود یک کلیسای جامع انگلیسی در نیوکاسل، نیو ساوت ولز است. این کلیسای جامع کلیسای اسقف نیوکاسل در کلیسای انگلیکن استرالیا می‌باشد. ساختمان آن توسط جان هوربوری هانت به سبک احیای گوتیک طراحی شده، بر روی تپه‌ای در انتهای شرقی شهر و در حومه‌ای به نام «دی هیل» واقع شده است. این بنا در تاریخ ۲۸ ژوئن ۲۰۱۱ به فهرست میراث ایالتی نیو ساوت ولز اضافه شد. دین کنونی، خانم بسیار محترم کاترین باویر (رئیس سابق پارش کاردیف)، در تاریخ ۴ اکتبر ۲۰۱۷ منصوب شد. او
پارش کاردیف)، در تاریخ ۴ اکتبر ۲۰۱۷ منصوب شد. او اولین زنی است که این سمت را در اختیار دارد.. تاریخچه. توسعه کلیسای انگلیکن در نیوکاسل. زمینی که کلیسای جامع مسیح بر روی آن قرار دارد، محل یکی دیگر از کلیساها بوده است: کلیسای مسیح که در سال‌های ۱۸۱۷–۱۸ ساخته شد. برخلاف ساخت سریع کلیسای مسیح، ساخت کلیسای جامع مسیح یک فرایند طولانی و پیچیده بود؛ دقیقاً یکصد سال از آغاز ساخت تا تقدیس آن طول کشید. جان هوربوری هانت معمار اصلی این پروژه بود و سایر معماران برجسته نیوکاسل نیز در طراحی آن مشارکت داشتند. اولین کلیسای
نیز در طراحی آن مشارکت داشتند. اولین کلیسای شناخته شده در این محل به دستور فرماندار لاچلان مک کواری ساخته شد تا خدماتی برای مقامات مدنی و نظامی و محکومانی که در آنجا مستقر بودند، ارائه دهد. پس از بسته شدن جزیره نورفولک به عنوان یک محل penal در سال ۱۸۱۴، جمعیت نیوکاسل افزایش یافته بود که این نیاز را ضروری‌تر می‌کرد. مدرسه کلیسای مسیح، اولین مدرسه در نیوکاسل، از نیمه سال ۱۸۱۸ تا اوایل دهه ۱۸۳۰ از اتاقک کلیسا فعالیت می‌کرد.
عنصر مقاله یک عنصر معنایی HTML5 است که مشابه &lt;section&gt; و &lt;header&gt; می‌باشد. این عنصر بیشتر برای نگهداری اطلاعاتی استفاده می‌شود که ممکن است به طور مستقل از سایر بخش‌های سایت یا برنامه‌ای که در آن ظاهر می‌شود، توزیع شود. ویژگی ها و کاربرد. عنصر &lt;article&gt; در HTML5 نمایانگر یک ترکیب کامل در یک صفحه وب یا برنامه وب است که به طور مستقل قابل توزیع یا استفاده مجدد است، به عنوان مثال در توزیع محتوا. این می‌تواند یک پست در انجمن، یک مقاله در مجله یا روزنامه، یک ورودی وبلاگ، یک نظر ارسال شده توسط
یا روزنامه، یک ورودی وبلاگ، یک نظر ارسال شده توسط کاربر، یک ویجت یا بزار تعاملی، یا هر مورد مستقل دیگری از محتوا باشد. نمونه‌های مورد استفاده. در ابتدایی ترین حالت، می توان برای کپسوله کردن متن و عنوان مربوطه مانند موارد زیر استفاده کرد:&lt;article&gt; &lt;h2&gt;Insert Title Here&lt;/h2&gt; &lt;p&gt;Insert a paragraph of text here&lt;/p&gt; &lt;/article&gt;ورودی‌های انجمن و نظرات معمولاً توسط تگ‌های تودرتوی پیاده‌سازی می‌شوند: &lt;article&gt; &lt;header&gt; &lt;h1&gt;Entry Title&lt;/h1&gt; &lt;p&gt;Header
&lt;h1&gt;Entry Title&lt;/h1&gt; &lt;p&gt;Header Info&lt;/p&gt; &lt;/header&gt; &lt;p&gt;Content of entry...&lt;/p&gt; &lt;article&gt; &lt;header&gt; &lt;h2&gt;Author: John Smith&lt;/h2&gt; &lt;p&gt;Comment Info&lt;/p&gt; &lt;/header&gt; &lt;p&gt;Comment text...&lt;/p&gt; &lt;/article&gt; &lt;article&gt; &lt;header&gt; &lt;h2&gt;Author: Jane Johnson&lt;/h2&gt; &lt;p&gt;2nd Comment's Info&lt;/p&gt; &lt;/header&gt; &lt;p&gt;Comment text...&lt;/p&gt; &lt;/article&gt; &lt;/article&gt;
سیستم ایجاد بازی یک موتور بازی‌سازی ویژه‌ای می‌باشد که برای مصرف‌کنندگان طراحی شده و شامل مجموعه‌ای از ابزارهای تخصصی طراحی و گاهی یک زبان اسکریپت‌نویسی ساده نیز دارد. این سیستم به کاربران امکان می‌دهد بدون نیاز به دانش برنامه‌نویسی پیشرفته، بازی‌های ویدئویی خود را به‌سرعت طراحی، توسعه و آزمایش نمایند. برخلاف موتورهای بازی‌سازی که بیشتر برای توسعه‌دهندگان حرفه‌ای ساخته شده‌اند، سیستم‌های ساخت بازی ورود راحت‌تری برای مبتدیان و علاقه‌مندان به طراحی بازی فراهم می‌کنند و معمولاً برای پیاده‌سازی رفتارهای ساده یا
و معمولاً برای پیاده‌سازی رفتارهای ساده یا عملکردهای ابتدایی نیاز به کدنویسی کمی یا اصلاً ندارند. اگرچه در ابتدا این سیستم‌ها زیاد جدی گرفته نمی‌شدند، اما ابزارهایی مانند یونیتی، پیکسل گیم میکر ام‌وی و گیم‌میکر نقش مهمی در رشد بازی‌سازی مستقل داشتند و حالا این سیستم‌ها اعتبار بیشتری پیدا کرده‌اند. در حال حاضر، جشنواره بازی‌های مستقل بازی‌هایی که با این پلتفرم‌ها ساخته شده‌اند را به رسمیت می‌شناسد.
جام فراترنیداد ۱۹۸۲ دوازدهمین دوره جام فراترنیداد بود، رقابت فوتبال برای باشگاه‌های آمریکای مرکزی که توسط اونکاف برگزار شد. یک‌چهارم نهایی. ---- نیمه نهایی. ----
تریسا فربر برنستین مایروویتز (؛ – ) نقاش، هنرمند، نویسنده و زن ابرصدساله اهل ایالات متحده آمریکا بود که در کراکوف، در لهستان کنونی زاده شد و در فیلادلفیا بزرگ شد. او دورهٔ آموزش هنر خود را در فیلادلفیا و شهر نیویورک گذراند. در طول نزدیک به یک قرن، او صدها نقاشی و آثار هنری دیگر، به علاوه چندین کتاب و مجله خلق کرد. برنستین و همسرش ویلیام مایروویتز، که او نیز هنرمند بود، در منهتن و گلوکستر، ماساچوست زندگی و کار می‌کردند. او پرتره‌ها و صحنه‌هایی از زندگی روزمره، و همچنین طرح‌هایی از مسائل مهم زمان خود را به
و همچنین طرح‌هایی از مسائل مهم زمان خود را به سبکی مدرن که از واقع‌گرایی به اکسپرسیونیسم تکامل یافته بود، نقاشی کرد. او در چندین انجمن هنری فعال بود و کارهای همسرش و همچنین کارهای خودش را تبلیغ می‌کرد. آثار هنری او در ده‌ها موزه و مجموعه خصوصی در ایالات متحده آمریکا و خارج از کشور یافت می‌شود. او تمام زندگی خود را فعال ماند و با برپایی نمایشگاه انفرادی از ۱۱۰ اثر هنری به مناسبت تولد ۱۱۰ سالگی خود مفتخر شد. برنستین همچنین چندین کتاب از جمله زندگی‌نامه همسرش و روزنگاری دربارهٔ سفرهای متعدد آنها به اسرائیل
و روزنگاری دربارهٔ سفرهای متعدد آنها به اسرائیل نوشت. او در سال ۲۰۰۲، تنها چند هفته پیش از تولد ۱۱۲ سالگی‌اش درگذشت. اوایل زندگی. تریسا فربر برنستین در ۱ مارس ۱۸۹۰ در شهر کراکوف لهستان به دنیا آمد. او تنها فرزند ایزیدور برنشتاین، یک یهودی تولیدکننده پارچه و همسرش آنه (نام خانوادگی دوشیزگی: فربر) برنشتاین، یک پیانیست ماهر بود. خانواده زمانی که تریسا یک ساله بود به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کردند. او از همان کودکی علاقه اولیه خود را به هنر نشان داد و در سنین جوانی شروع به یادگیری طراحی و نقاشی کرد. به عنوان
جوانی شروع به یادگیری طراحی و نقاشی کرد. به عنوان زنی جوان، او چندین بار در کنار مادرش به اروپا سفر کرد و در آنجا تحت تأثیر هنرمندان جنبش اکسپرسیونیم نوین مانند واسیلی کاندینسکی، فرانتس مارک و ادوارد مونک قرار گرفت. تحصیلات. برنستین در ژوئن ۱۹۰۷ در سن ۱۷ سالگی از مدرسه ویلیام دی. کلی در فیلادلفیا فارغ‌التحصیل شد. در همان سال، او یک بورس تحصیلی برای مدرسه طراحی فیلادلفیا برای زنان، که اکنون کالج هنر و طراحی مور نام دارد، دریافت کرد و در آنجا که او با هریت سارتین، الیوت داینگرفیلد، هنری بی اسنل، دانیل گاربر
الیوت داینگرفیلد، هنری بی اسنل، دانیل گاربر و تنی چند از هنرمندان دیگر تحصیل کرد. برنستین در سال ۱۹۱۱ با درجه عالی و دریافت جایزه‌ای برای دستاوردهای عمومی فارغ‌التحصیل شد (کالج در سال ۱۹۹۲ به او دکترای افتخاری اعطا کرد). او در سال ۱۹۱۲ در منهتن مستقر شد و در مرکز آموزشی «لیگ دانشجویان هنر» ثبت نام کرد، که در آن در دوره‌های نقاشی زندگی و پرتره زیر نظر ویلیام مریت چیس شرکت کرد. ازدواج و خانواده. برنستین در سال ۱۹۱۷ با همسر آینده‌اش ویلیام مایروویتز که او نیز هنرمند بود، آشنا شد و این دو در ۷ فوریه ۱۹۱۹ در
هنرمند بود، آشنا شد و این دو در ۷ فوریه ۱۹۱۹ در فیلادلفیا ازدواج کردند. تنها فرزند آنها، دختری به نام ایزدورا، در دوران نوزادی درگذشت. آنها در شهر نیویورک زندگی می‌کردند و در دهه ۱۹۲۰ تابستان‌ها را در گلوکستر، ماساچوست سپری کردند. در سال ۱۹۲۳، این زوج با هم به خارج از کشور سفر کردند. در ابتدا، فروش آثار و نقدهای برنستین به مراتب بهتر از شوهرش بود، اما با گذشت زمان، شهرت او به دلیل کاهش علاقه به موضوعات واقع‌گرایانه کاهش یافت، حتی اگر آنها خود را به عنوان یک «زوج نقاشی» معرفی کردند. در طول رکود بزرگ برنستین
«زوج نقاشی» معرفی کردند. در طول رکود بزرگ برنستین و همسرش به تدریس در استودیوهای خود در منهتن و گلاستر ادامه دادند و برای تکمیل درآمد خود، آثار گرافیک می‌فروختند. آنها در جنبش صهیونیسم شرکت کردند و پس از تأسیس دولت اسرائیل، در طول ۳۰ سال ۱۳ بار از این کشور دیدن کردند. تا زمان مرگ همسرش در سال ۱۹۸۱، برنستین در حالی که آثار هنری خود را خلق می‌کرد، آثار هنری همسرش را هم تبلیغ می‌کرد. او اظهار داشت که نیازی به رقابت با او احساس نمی‌کند، زیرا ذاتاً آدم اهل رقابت نیست. برنستین و مایروویتز به دو خواهرزاده خود،
نیست. برنستین و مایروویتز به دو خواهرزاده خود، لورا نیرو و باربارا میروویتز (معروف به باربارا دی آنجلیس) نزدیک بودند و هزینه آموزش موسیقی آنها فراهم کردند. پس از مرگ همسرش، برنستین با کوچک‌ترین پسر دی آنجلیس، کیت کارلسون، رابطه نزدیکی برقرار کرد، و کیت رابطه‌شان را برای وب سایتی که به نام این هنرمند توسط دانشگاه شهری نیویورک ایجاد شده بود، مستند کرد. مرگ. برنستین و همسرش چندین دهه در یک آپارتمان استودیویی زیر شیروانی در پلاک ۵۴ خیابان ۷۴ غربی در آپر وست ساید تنها یک خیابان مانده به خیابان هشتم زندگی کردند.
تنها یک خیابان مانده به خیابان هشتم زندگی کردند. این استودیو در زمان مرگ او در ۱۲ فوریه ۲۰۰۲، در بیمارستان ماونت ساینای کمی قبل از جشن تولد ۱۱۲ سالگی‌اش، همچنان محل زندگی او بود. سبک هنری. برنستین در سال ۱۹۱۳، در نمایشگاه «آرموری شو» حضور یافت که نخستین نمایشگاه بزرگ هنر نوگرا در آمریکا شرکت کرد. برنشتاین سبک هنری رابرت هنری بنیانگذار مکتب اشکن رئالیسم آمریکایی، و شیوه او برای به تصویر کشیدن وقایع روزمره شهری را تحسین می‌کرد. او همچنین تحت تأثیر جان فرنچ اسلون، استوارت دیویس و هنرمندان دیگر از این جنبش
اسلون، استوارت دیویس و هنرمندان دیگر از این جنبش قرار گرفت. به گفته گیل لوین، مورخ هنر، برنستین برای مدتی محبوب‌تر از ادوارد هاپر، واقع‌گرای معروف بود، اگرچه سبک برنستین در طول زمان بیشتر به سمت اکسپرسیونیسم گرایش داشت. با این حال، برنستین بر خلاف هنرمندان انتزاعی، متعهد به هنر فیگوراتیو باقی ماند و همیشه ارتباط با زندگی واقعی و مردم را انتخاب کرد. برنستین در نقاشی‌های خود مسائل مهم زمانه خود را به تصویر می‌کیشد: جنبش حق رأی زنان، جنگ جهانی اول، جاز، وضعیت اسفبار مهاجران، بیکاری و تبعیض نژادی. او همچنین
اسفبار مهاجران، بیکاری و تبعیض نژادی. او همچنین پرتره‌هایی از همسرش و افراد دیگر، از جمله موسیقی‌دان و سیاستمدار لهستانی ایگناتسی یان پادرفسکی، نوازنده جاز، چارلی پارکر، و بازیگر آمریکایی جودی گارلند نقاشی کرد. استودیوی او در نزدیکی برایانت پارک و تایمز اسکوئر به او این امکان را می‌داد تا زندگی لحظه‌ای نیویورکی‌ها را نقاشی کند، با استفاده از قلم‌موهای بزرگ و رنگ‌های اغراق‌شده برای به تصویر کشیدن سرزندگی سوژه‌هایش. در کنی آیلند و بعدها در طول تابستان‌هایش در گلوکستر، ماساچوست بنادر، سواحل، ماهی‌ها و
در گلوکستر، ماساچوست بنادر، سواحل، ماهی‌ها و طبیعت‌های بی‌جان را نقاشی کرد. منتقدان اولیه، «بینش مردانه» او را ستایش کردند، در حالی که محققان اخیر دریافته‌اند که او «حساسیت زنانه قاطعانه‌ای» داشت. برای جلوگیری از تبعیض، او اغلب آثار خود را با استفاده از «ت. برنستین» یا فقط با نام‌خانوادگی خود امضا می‌کرد. برنشتاین عضوی از گروه فیلادلفیا ۱۰، یک گروه تأثیرگذار از هنرمندان زن بود. او همچنین عضو انجمن ملی هنرمندان زن، انجمن هنرمندان گرافیک آمریکا و انجمن هنر شمال شور بود. آثار او به‌طور گسترده در آکادمی ملی
شمال شور بود. آثار او به‌طور گسترده در آکادمی ملی طراحی و انجمن هنرمندان مستقل، که خودش یکی از بنیانگذاران آن بود، به نمایش گذاشته شد.
سلتنباخ (نکار)، سلتنباخ رودخانه‌ای در شهر بادن-وورتمبرگ کشور آلمان است.
اما دیدلِیک (؛ – ) یک زن سیاه‌پوست ابرصدساله و کهنه‌سرباز اهل ایالات متحده آمریکا بود که در سپاه زنان نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا خدمت کرد و برندهٔ جوایزی همچون مدال کمپین آمریکایی و مدال پیروزی جنگ جهانی دوم شد. اوایل زندگی و تحصیلات. دیدلِیک در سال ۱۹۰۴ در بولیگی آلاباما به دنیا آمد. در سن جوانی، دیدلیک و خانواده‌اش به کنتاکی نقل مکان کردند، و در همین ایالت بود که او در سال ۱۹۲۲ با یک معدنچی زغال‌سنگ ازدواج کرد و بعدها در آنجا ماند تا خانواده‌اش را بزرگ کند. شغل. دیدلیک در سال ۱۹۴۳، زمانی که ۳۸ سال
کند. شغل. دیدلیک در سال ۱۹۴۳، زمانی که ۳۸ سال داشت و مادر پنج فرزند بود، در سپاه کمکی زنان در نیروی زمینی (WAAC) ثبت نام کرد. او به "سن آنتونیو اکسپرس نیوز" گفت که به نیروی زمینی پیوست زیرا «می‌خواست کارهای متفاوتی انجام دهد.» او در همان ایالت به عنوان سرباز و راننده خدمت می‌کرد. دیدلیک برای خدماتش در جنگ جهانی دوم مدال خدمات سپاه زنان در نیروی زمینی، مدال کمپین آمریکایی و مدال پیروزی جنگ جهانی دوم را دریافت کرد. دوران پس از خدمت. پس از ترک خدمت، دیدلیک و خانواده‌اش به دیترویت در ایالت میشیگان نقل مکان
و خانواده‌اش به دیترویت در ایالت میشیگان نقل مکان کردند، و او تا زمان مرگش در آنجا زندگی کرد. اندکی پس از نقل مکان به دیترویت، دیدلیک به بخش محلی انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان پیوست. در سال ۱۹۶۳، او در کنار مارتین لوتر کینگ جونیور در راه‌پیمایی به سوی واشینگتن برای کار و آزادی حضور یافت. در سال ۲۰۱۳، دیدلیک جایزه یک عمر دستاورد جیمز ولدون جانسون را در پنجاه و هشتمین شام سالانه صندوق آزادی دیترویت توسط انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان دریافت کرد. در ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۵، دیدلیک در ۱۱۱ سالگی، در یک سفر افتخاری که شامل
دیدلیک در ۱۱۱ سالگی، در یک سفر افتخاری که شامل دیدار با رئیس‌جمهور باراک اوباما و بازدید از چندین بنای تاریخی، از جمله بنای یادبود زنان در خدمت نظامی برای آمریکا در آرامستان ملی آرلینگتون بود، از واشینگتن، دی.سی. بازدید کرد. این سفر توسط «تالونز آوت آنر فلایت»، بخشی از سازمان غیرانتفاعی شبکه پرواز افتخاری سازماندهی و تأمین مالی شد. در جلسه دیدار با باراک اوباما در دفتر بیضی، دیدلیک روی صندلی چرخدار خود در همان نقطه ای که رهبران خارجی هنگام ملاقات با رئیس‌جمهور در کاخ سفید می‌نشینند، نشست. پرزیدنت اوباما از