payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بیانیه روسیه را به «تلاش برای الف) رشوه دادن به مقامات دولتی، ب) تضعیف سیاست خارجی آن و ج) دخالت در امور داخلی آن» متهم کرد. در ۷ دسامبر ۲۰۱۸، نخست‌وزیر یونان آلکسیس سیپراس به روسیه در یک سفر کاری رفت، که اولین بازدید او از این کشور در سه سال بود. پس از مذاکرات با ولادیمیر پوتین، هر دو رهبر ابراز امیدواری کردند که اختلافات میان دو کشور در گذشته باقی مانده باشد، توافقات دوجانبه امضا شد و مسائل بین‌المللی مانند مسئله قبرس مورد بحث قرار گرفت. سیپراس اظهار داشت که نگرانی خود را به پوتین دربارهٔ خرید تسلیحات
که نگرانی خود را به پوتین دربارهٔ خرید تسلیحات پیشرفته توسط ترکیه، از جمله اس-۴۰۰، اعلام کرده است. کارشناسان خاطرنشان کردند که روابط یونان و روسیه مانند گذشته پیش از اختلافات نیست، به دلیل اهمیت فزاینده روابط استراتژیک نظامی یونان با آمریکا و افزایش همکاری‌های نظامی بین روسیه و ترکیه. در ۱۳ دسامبر ۲۰۱۸، در واشینگتن دی‌سی، وزیر امور خارجه یونان و وزیر امور خارجه آمریکا به‌طور رسمی آنچه را «گفتگوی راهبردی افتتاحیه آمریکا-یونان» نامیدند، آغاز کردند. وزیر امور خارجه موقت یونان، Georgios Katrougalos، این گفتگو
خارجه موقت یونان، Georgios Katrougalos، این گفتگو را «فرآیندی که نشان‌دهنده ارتقای روابط ما با آن کشور است» و «اوج روابط دوجانبه ما» توصیف کرد.
شاهدبازی در ادبیات فارسی کتابی است با روش پژوهش کتابخانه ای اثر سیروس شمیسا (زادهٔ ۲۹ فروردین ۱۳۲۷ در رشت) استاد بازنشسته ادبیّات فارسی دانشگاه علامه طباطبایی و نویسندهٔ ایرانی که در سال ۱۳۸۱ توسط انتشارات فردوس در ایران به چاپ رسید، سال نگارش. کتاب شاهدبازی در ادبیات فارسی در سال ۱۳۸۱ خورشیدی توسط انتشارات فردوس در تهران منتشر شده‌است. هرچند در پایان مقدمه کتاب، تاریخ «مهرماه ۱۳۷۸» نوشته شده‌است.. هدف نگارش. نویسنده هدف از نگارش کتاب شاهدبازی در ادبیات فارسی را چنین نوشته‌است: موضوع. موضوع کتاب شاهدبازی در
را چنین نوشته‌است: موضوع. موضوع کتاب شاهدبازی در ادبیات فارسی، «معشوق مذکر» در تاریخ ایران و بازتاب آن در ادبیات است. فروش ممنوع. کتاب شاهدبازی در ادبیات فارسی علیرغم دریافت مجوز انتشار از اداره کتاب وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، از بازار گردآوری و فروش آن ممنوع شد. البته نویسنده در مقدمه کتاب، این احتمال را پیش‌بینی کرده بود: «این کتاب ممکن است به مذاق عده‌یی خوشایند نباشد اما چه می‌توان کرد؟ این هم یکی از جریان‌های تاریخی - اجتماعی ما بوده‌است.»
پانزروتی که به عنوان پانزاروتی نیز شناخته می‌شود، یک نان خوشمزه ایتالیایی است که منشأ آن به منطقه آپولیا برمی‌گردد و هم از نظر شکل و هم از نظر خمیری که برای تهیه آن استفاده می‌شود، شباهت زیادی به کالزونه دارد. این اصطلاح معمولاً به محصولاتی که سرخ شده‌اند اشاره دارد، نه آنهایی که در فر پخته می‌شوند (یعنی کالزونه)، اگرچه کالزونه‌ها و پانزروتی‌ها اغلب با یکدیگر اشتباه گرفته می‌شوند. ریشه‌شناسی. اسم "پانزروتی" از diminutive "" می‌آید، که یک تغییر منطقه‌ای از () است و به ورم خاص خمیر که شبیه به شکم ورم کرده است
است و به ورم خاص خمیر که شبیه به شکم ورم کرده است اشاره دارد. اگرچه از نظر ریشه‌شناسی مرتبط هستند، کلمه پانسوتی به یک غذای غیر مرتبط اشاره دارد، نوعی راویولی که مختص جنوا است. پانزروتی‌ها اغلب به عنوان اسم مفرد «پانزروتی» یا «پانزاروتی» نامیده می‌شوند. منشأ و تغییرات. پانزروتی‌ها در آشپزی آپولیایی منشأ گرفته‌اند. آن‌ها در واقع نسخه‌های کوچک کالزونه هستند، اما معمولاً سرخ می‌شوند نه در فر پخته می‌شوند، به همین دلیل به آن‌ها "کالزونی فریتی" () یا "فریت پیتزا" () در ایتالیا گفته می‌شود، که به ویژه در کامپانیا
() در ایتالیا گفته می‌شود، که به ویژه در کامپانیا رایج است. در برخی از مناطق آپولی، مانند مولفتا، پانزروتی‌ها همچنین به نام "فریتله" یا "فریتلی" () شناخته می‌شوند، در حالی که در بریندیسی به عنوان "فریته" (یک تغییر محلی از "فریتله") شناخته می‌شوند. پرکننده‌های رایج برای این خوراکی گوجه‌فرنگی و موزارلا هستند. گوجه‌فرنگی‌های کامل پوست‌کنده باید تخلیه و خشک شوند تا به عنوان پرکننده استفاده شوند، زیرا استفاده از گوجه‌فرنگی‌های غیرخشک باعث پارگی خمیر به دلیل رطوبت می‌شود. پرکننده‌های دیگر شامل پیازهای تفت‌داده
می‌شود. پرکننده‌های دیگر شامل پیازهای تفت‌داده شده در روغن زیتون و مزه‌دار شده با ماهی آنچوی و کپر نمک‌سود شده، یا پنیر مورتادلا و پنیر پروولون هستند. یک دستور متفاوت برای پانزروتی "پانزروتی دی پاتاته" () است، که یک غذای مخصوص از سالنتو است و شامل کروکت‌های سیب‌زمینی پوره شده به جای پانزروتی است که اصطلاحاً به آن اشاره می‌شود.
اوسا دی مورتو یا استخوان‌های مردگان بیسکویت‌های سنتی سیسیلی هستند که در فهرست محصولات کشاورزی و غذایی سنتی ایتالیا از وزارت سیاست‌های کشاورزی، غذا و جنگلداری (Mipaaf) قرار دارند. آن‌ها همچنین به نام‌های نوکاتولی، موستازولی، "اسکاردلینی"، موسکاردینی یا پاستا دی گاروفانو، آن‌ها به مناسبت یادبود درگذشتگان تهیه می‌شوند و شکل استخوان‌های کوچک انسانی را دارند. آماده‌سازی. هر دو قسمت بیسکویت با همان خمیر تهیه می‌شود که بر پایه آرد، آب، شکر و ادویه‌هایی مانند دارچین و میخک است: خمیر آماده شده، شکل داده می‌شود و
و میخک است: خمیر آماده شده، شکل داده می‌شود و برای چند روز رها می‌شود تا سطح آن کاملاً خشک شود. سپس بیسکویت‌ها در فر پخته می‌شوند: قسمت بالایی سفید و سخت می‌شود، در حالی که قسمت پایینی که مرطوب است، تیره‌تر، نرم و کاراملی می‌شود، به سبب شکر که از بالای آن چکه می‌کند.
صلاح احمد ابراهیم (; – ) نویسنده، شاعر و دیپلمات سودانی بود. او از مهم‌ترین شاعران نسل اول کشور پس از استقلال به شمار می‌رود و آثار او نمایان‌گر گذار از رمانتیسیسم ادبی به واقع‌گرایی اجتماعی در ادبیات سودان هستند.
تئاتر المپیک () یک تئاتر در ویچنزا، شمال ایتالیا است که در سال‌های ۱۵۸۰-۱۵۸۵ ساخته شده است. این بنا آخرین طراحی معمار رنسانس ایتالیایی، آندره‌آ پالادیو، بود و تا پس از مرگش تکمیل نشد. در سن این تئاتر می‌توان نوعی از صحنه‌آرایی فریب چشم یا همان ترومپ‌لو‌ی را دید که توسط وینچنزو اسکاموزی طراحی شده بود تا ظاهری از خیابان‌های طولانی که به افقی دوردست منتهی می‌شوند را القا کند، این صحنه در سال ۱۵۸۵ پیش از اولین اجرا در این تئاتر نصب و تهیه شد، این قدیمی ترین صحنه‌آرایی باقی مانده از آن دوران است که سالم مانده
باقی مانده از آن دوران است که سالم مانده است و هنوز وجود دارد. صحنه‌آرایی این تئاتر کامل به سبک رومی می‌باشد و برای دیواره‌های آن به تقلید از سنگ مرمر از چوب و گچ‌بری استفاده شده است (چوب‌کاری و گچ‌بری به حالتی انجام شده که شبیه سنگ مرمر باشد ). این مکان محل آکادمی المپیک بود که در سال ۱۵۵۵ در آنجا تأسیس شده‌بود. تئاتر المپیک، به همراه تئاتر آلانتیکا در سابیونتا و تئاتر فارنسه در پارما، یکی از تنها سه تئاتر رنسانس باقی مانده است. هرسه‌ی این تئاترها تا حد زیادی بر اساس تئاتر المپیک بنا شده بودند. این تئاتر
بر اساس تئاتر المپیک بنا شده بودند. این تئاتر هنوز هم چندین بار در سال مورد استفاده قرار می‌گیرد. از سال ۱۹۹۴، تئاتر المپیک، به همراه دیگر ساختمان‌های پالادیویی در داخل و اطراف ویچنزا، بخشی از میراث جهانی یونسکو با عنوان «شهر ویچنزا و ویلاهای پالادیویی ونتو» بوده‌اند. طراحی و ساخت. دیدگاه پالادیو. تئاتر المپیک آخرین اثر پالادیو است و در زمره‌ی برترین شاهکارهای او قرار می‌گیرد. این معمار اهل وینسنتین بود و در سال ۱۵۷۹ به شهر زادگاهش بازگشت و حاصل یک عمر مطالعه‌ی دقیق در تمام جنبه‌های معماری روم باستان و درک
دقیق در تمام جنبه‌های معماری روم باستان و درک دقیق‌تری از معماری تئاتر کلاسیک نسبت به هر فرد زنده‌ی دیگری را با خود به ارمغان آورد. پالادیو ترجمه ایتالیایی دانیل باربارو از کتاب «در باب معماری» اثر ویترویوس را مطالعه کرده‌بود و متصور شده‌بود؛ چاپ‌های این نسخه (کتاب) شامل نقشه‌های طبقات تئاترهای رومی و نمای صحنه‌های تئاتر رومی ویران‌شده‌ی ویچنزا، تئاتر برگا، است. همچنین، اسناد و کاغذهای معماری پالادیو شامل طرح‌هایی برای بازسازی تئاترهای رومی ویران‌شده در پولا و ورونا می‌باشد که البته بیشتر به یک فرضیه نزدیک
و ورونا می‌باشد که البته بیشتر به یک فرضیه نزدیک هستند. پالادیو، یکی از بنیانگذاران آکادمی المپیک (که در بخش آغازین مقاله به‌آن شاره شد)، پیش از این سازه‌هایی از تئاترهای موقت را در مکان‌های مختلف شهر طراحی کرده بود. قابل توجه‌ترین آنها حدود هفده سال پیش از تاسیس آکادمی المپیک در تالار بزرگ باسیلیکا پالادیانا ساخته شده بود. در سال ۱۵۷۹، آکادمی حق ساخت یک تئاتر دائمی در یک قلعه قدیمی به نام کاستلو دل تریتوریو را به دست آورد، قلعه‌ای که قبل از بلااستفاده ماندن به زندان و انبار باروت تبدیل شده بود. از پالادیو
به زندان و انبار باروت تبدیل شده بود. از پالادیو خواسته شد طرحی ارائه دهد و او با وجود شکل نامناسب قلعه قدیمی، تصمیم گرفت از این فضا برای بازسازی آکادمیک تئاترهای رومی که از نزدیک مورد مطالعه قرار داده بود، استفاده کند. برای اینکه یک صحنه و فضای نشیمن در فضای وسیع و کم‌عمق جا شود، پالادیو لازم بود فضای نیم‌دایره‌ای تئاتر رومی را به شکل بیضی مسطح کند.
سلام-زندگی فیلمی محصول سال ۱۹۹۸ و به کارگردانی نیکلاس پری است. در این فیلم بازیگرانی همچون کاترین کارتلیج، چارلز دارنینگ، داریل هانا، مویرا کلی، پیتر ریجرت، کمبل اسکات، اریک استولتس، ساندرا سانتیاگو و کارلو آلبان ایفای نقش کرده‌اند.
در شبه جزیره کریمه، تعداد ۱۸ منطقه مسکونی وجود دارد که به عنوان شهر شناخته می‌شوند. قلمرو کریمه از زمان حمله روسیه و الحاق این شبه جزیره که از نظر بین‌المللی به رسمیت شناخته نشده است، در ۱۸ مارس ۲۰۱۴ بین روسیه و اوکراین مورد مناقشه بوده است. این منطقه توسط اکثر کشورهای جهان به عنوان جمهوری خودمختار کریمه اوکراین و سواستوپول به عنوان یکی از شهرهای اوکراین با وضعیت ویژه شناخته می‌شود، در حالی که از زمان الحاق آن، این منطقه در عمل توسط روسیه به عنوان جمهوری کریمه و سواستوپول به عنوان شهری با اهمیت فدرال اداره
و سواستوپول به عنوان شهری با اهمیت فدرال اداره می‌شود. تا سال ۲۰۱۴، بزرگ‌ترین شهر شبه جزیره از نظر جمعیت، طبق سرشماری پس از الحاق روسیه، سواستوپول با جمعیت ثبت شده ۳۹۳٬۳۰۴ نفر بود، در حالی که دومین شهر بزرگ شبه جزیره سیمفروپول با ۳۳۲٬۳۱۷ نفر بود. کم جمعیت‌ترین شهر شبه جزیره نیز آلوپکا بود که در سرشماری سال ۲۰۱۴ با جمعیت ۷۷۷۱ نفر ثبت شد. در اوکراین، وضعیت شهری () توسط پارلمان کشور که ورخوونا رادا نامیده می‌شود، به سکونتگاه‌های دارای ۱۰٬۰۰۰ نفر یا بیشتر و همین‌طور به سکونتگاه‌های دارای اهمیت تاریخی یا
و همین‌طور به سکونتگاه‌های دارای اهمیت تاریخی یا منطقه‌ای اعطا می‌شود. به دنبال اشغال و الحاق کریمه، روسیه وضعیت موجود ۱۸ شهر شبه‌جزیره را به رسمیت شناخت و حفظ کرد. در سال ۲۰۱۹، مقامات روسی به شهرک بالاکلاوا، واقع در ناحیه شهری بالاکلاوا سواستوپول، وضعیت شهر را اعطا کردند، هرچند همچنان آن را به عنوان بخشی از سواستوپول نگه داشتند. به دلیل حمایت بین‌المللی از قطعنامه ۶۸/۲۶۲ مجمع عمومی سازمان ملل که حاکمیت اوکراین بر کریمه را به رسمیت می‌شناسد و سیاست عدم به رسمیت شناختن اشغال شبه‌جزیره توسط روسیه را تأیید
رسمیت شناختن اشغال شبه‌جزیره توسط روسیه را تأیید می‌کند، وضعیت شهری جدید بالاکلاوا به‌طور گسترده به رسمیت شناخته نمی‌شود. به دنبال تصویب قوانین کمون‌زدایی، شهر کراسنوپرکاپسک در سال ۲۰۲۳ به یانی کاپو (نام اصلی تاتاری کریمه) به دلیل ارتباط کراسنوپرکاپسک با افراد، مکان‌ها، رویدادها و سازمان‌های مرتبط با اتحاد جماهیر شوروی تغییر نام یافت. به دو شهر در شبه‌جزیره (کرچ و سواستوپول) توسط مقامات شوروی، به ترتیب در سال‌های ۱۹۷۳ و ۱۹۶۵، عنوان افتخاری "شهر قهرمان اوکراین" به دلیل مقاومت در برابر تهاجم محور به اتحاد
به دلیل مقاومت در برابر تهاجم محور به اتحاد جماهیر شوروی در طول جنگ جهانی دوم اعطا شد؛ این عنوان‌ها در سال ۲۰۲۲ توسط رئیس‌جمهور اوکراین، ولودیمیر زلنسکی، دوباره تأیید شدند. تقسیمات اداری. از زمان استقلال در سال ۱۹۹۱ تا سال ۲۰۲۰، ۱۱ شهر در جمهوری خودمختار به عنوان شهرهای با اهمیت منطقه‌ای (شهرداری‌ها) تعیین شدند که دارای حکومت خودگردان تحت نظر شوراهای شهری بودند، در حالی که پنج شهر باقی‌مانده جمهوری خودمختار در ۱۴ ناحیه (بخش) به عنوان شهرهای با اهمیت ناحیه‌ای واقع شده بودند که تابع دولت‌های نواحی هستند.
واقع شده بودند که تابع دولت‌های نواحی هستند. سواستوپول، به عنوان یکی از دو شهر دیگر با وضعیت ویژه کی‌یف، پایتخت ملی است. در ۱۷ ژوئیه ۲۰۲۰، ورخوونا رادای اوکراین یک اصلاحات اداری بزرگ را تصویب کرد که ۱۱ شهرداری شهری و ۱۴ ناحیه جمهوری خودمختار را لغو و آنها را در ۱۰ ناحیه اصلاح شده ادغام کرد. ده ناحیه‌ای که قلمرو جمهوری خودمختار را تشکیل می‌دهند عبارتند از: باغچه‌سرای، بیلوهیرسک، جانکوی، یه‌وپاوا، کرچ، کورمان، پرکاپ، سیمفروپول، فئودوسیا، و یالتا. در مورد سواستوپول، ورخوونا رادا اینکرمن و سایر مناطق اطراف
ورخوونا رادا اینکرمن و سایر مناطق اطراف خارج از مرز شهری سواستوپول (به جز بالاکلاوا که از نظر اداری بخشی از سواستوپول باقی ماند) را در ناحیه بزرگ‌تر باغچه‌سرای ادغام کرد. به دلیل اشغال مستمر منطقه از سال ۲۰۱۴، نواحی و مرزهای جدید تنها به صورت "بالقوه" باقی مانده‌اند و مقامات روسی همچنان از تقسیمات اداری پیش از اصلاحات در کریمه استفاده می‌کنند.
کسی تنها آلبوم استودیویی از خوانندهٔ آمریکایی کسی می‌باشد که در ۷ اوت سال ۲۰۰۶ از سوی بد بوی رکوردز، نکست‌سکشن لایف گروپ و آتلانتیک رکوردز منتشر گردید. کسی را تهیه‌کنندهٔ موسیقی رایان لزلی کشف کرد؛ که به او در ضبط دموهایش کمک کرد. پس از پیوستن کسی به بد بوی رکوردز توسط دیدی، همکاری‌اش با لزلی ادامه یافت و کل آلبوم به تهیه‌کنندگی وی شکل گرفت. از نظر موسیقایی، "کسی" آلبومی اساساً در چارچوب آراندبی قرار می‌گیرد، اما در آن ردپایی از سبک‌های پاپ، هیپ‌هاپ الکترو و موسیقی سول نیز دیده می‌شود. آلبوم از نظر منتقدان
موسیقی سول نیز دیده می‌شود. آلبوم از نظر منتقدان با استقبال خوبی روبه‌رو شد و بابت تهیه و تولیدش مورد تحسین قرار گرفت. علاوه بر این‌که آن را «شیرینی» نامیدند، این آلبوم را با آثار جنت جکسون نیز مقایسه کردند. "کسی" در بدو ورود به "بیلبورد" ۲۰۰ ایالات متحده رتبهٔ چهارم را از آن خود کرد و طی نخستین هفته بیش از ۱۱٫۳۷۴ هزار نسخه فروش داشت و سیزده هفته نیز در این جدول ماند. کسی در نهمین سالگرد انتشارش مجدداً بر صفحهٔ وینیل عرضه گردید؛ این کار جایگاه آن را به‌عنوان اثری کالت و تأثیرگذار در برخی محافل دوباره تثبیت
اثری کالت و تأثیرگذار در برخی محافل دوباره تثبیت کرد.
سن گرگوریو () یک کلیسا و صومعهٔ سابق در ونیز، ایتالیا است که در "سستیری" دورسودورو واقع شده است. این کلیسا در نزدیکی کلیسای سنت ماریا دلا سلوته، واقع در پشت کاخ جنووسی قرار دارد. تاریخچه. این کلیسا در سدهٔ نهم میلادی تأسیس شد و در سال ۹۸۹ میلادی تابع صومعه بندیکتین سانتی ایلاریو بندتو شد که دفتر مرکزی آن در حاشیهٔ غربی تالاب ونیز قرار داشت. سیل شدید ناشی از جنگ بین پادوا و ونیز منجر به نقل مکان راهبان سانتی ایلاریو بندتو به منطقهٔ تحت سلطهٔ ونیز شد. سن گرگوریو در سال ۱۲۱۴ به مقر جامعهٔ بندیکتین تبدیل شد.
در سال ۱۲۱۴ به مقر جامعهٔ بندیکتین تبدیل شد. همزمان، این کلیسا برخی از وظایف یک کلیسای محلی را نیز انجام می‌داد و ارتباط نزدیکی با سانتا ماریا زوبنیگو داشت. در اواسط سدهٔ پانزدهم، این بنا با طراحی آنتونیو دا کرمونا به شکل فعلی بازسازی شد. سرمایه‌گذاری ناموفق "کومندا" در سال ۱۴۵۰، که برای تأمین مالی بازسازی در نظر گرفته شده بود، دورهٔ طولانی رکود را آغاز کرد که تا انحلال نهایی آن در سال ۱۷۷۵ ادامه داشت. پس از انحلال، این کلیسا برای مدت کوتاهی به یک قصبه تحت نظر سانتا ماریا دل روساریو تبدیل شد. در سال ۱۸۰۷،
نظر سانتا ماریا دل روساریو تبدیل شد. در سال ۱۸۰۷، در طول اشغال ایتالیا توسط ناپلئون، این کلیسای محلی با سرکوب مواجه شد. این کلیسا که از تقدس خارج شده بود، به ضرابخانه‌ای برای تصفیه طلا، و ساختمان صومعهٔ آن نیز به یک ساختمان مسکونی تبدیل شد. این کلیسا در سال ۱۹۶۰ به یک آزمایشگاه مرمت آثار هنری متعلق به ادارهٔ باستان‌شناسی، هنرهای زیبا و مناظر متعلق به شهرداری ونیز و تالاب تبدیل شد. این کلیسا هنوز هم به‌عنوان مخزنی تحت مالکیت ادارهٔ موزه‌ها، به نگهداری آثار هنری می‌پردازد، اما از نظر عملکردی بلااستفاده است
هنری می‌پردازد، اما از نظر عملکردی بلااستفاده است با آسیب‌های ساختاری متعددی روبرو است. در سال ۲۰۱۷ اعلام شد که سن گرگوریو قرار است به محل اصلی موزهٔ هنر شرقی، که در حال حاضر در کاخ پزارو قرار دارد، تبدیل شود. با این حال، تا سال ۲۰۲۵، این کلیسا همچنان بلااستفاده بوده است. ساختمان صومعهٔ این کلیسا که پس از سال ۱۷۷۵ به ساختمانی مسکونی تبدیل شده بود، تا حدی به فضایی نمایشگاهی و میزبانی برای رویدادهای دوسالانه ونیز تبدیل شده است. کانالتو برخی از صحنه‌های ونیزی خود را از طبقهٔ اول ساختمان صومعهٔ این کلیسا نقاشی
را از طبقهٔ اول ساختمان صومعهٔ این کلیسا نقاشی کرد. ایوان ساختمان صومعهٔ این کلیسا نیز به‌عنوان یک موضوع هنری محبوب شناخته شده است. سازه. نمای اصلی کلیسا در میدان سن گرگوریو (Campo di San Gregorio) واقع شده است، در حالی که محراب سه‌گانه به سمت ریو د لا سالوت (Rio de la Salute) پیش رفته است. ساختمان صومعه متصل به آن، یک بنای چهارضلعی است که در اطراف یک صومعه کوچک ساخته شده و در مجاورت کانال بزرگ قرار دارد. دو پل در دو طرف محراب سه‌گانه از ریو د لا سالوت عبور می‌کنند و صومعه را برای بازدیدکنندگان فوندامنتا
می‌کنند و صومعه را برای بازدیدکنندگان فوندامنتا سالوت قابل دسترسی می‌کنند. این صومعه در ابتدا به سبک ونیزی-بیزانسی ساخته شد و ظاهر گوتیک ونیزی فعلی خود را در اواسط سدهٔ پانزدهم به دست آورد. نمای آجری شیروانی آن توسط چهار لزن به سه قسمت تقسیم شده و دارای یک سردر به‌شکل اوجیه و پنجره‌های رنگی است. پنجره‌های مولینی با طاق‌های اوجیه‌شکل در سراسر کلیسا، به‌ویژه در محراب سه‌گانه، استفاده شده‌اند. در فضای داخلی بقایای نقاشی‌های دیواری را به چشم می‌خورد و شامل یک سقف خرپایی قابل توجه در شبستان است، در حالی که
یک سقف خرپایی قابل توجه در شبستان است، در حالی که محراب‌ها دارای سقف‌های طاقی هستند. نماهای قابل مشاهده در آثار کانالتو، بلوتو و دیگر "ودوتیست‌ها" نشان می‌دهد که لزن‌های نما زمانی به سه طاق قوسی شکل تبدیل می‌شدند که بالای آنها مجسمه‌هایی و در میان آن‌ها برجک‌هایی قرار داشت. این تزئینات از آن زمان از بین رفته است.
جنبش هنری خیابانی دهه ۱۳۹۰ مشهد به مجموعه فعالیت‌های هنرمندان هنر خیابانی در شهر مشهد در بازهٔ زمانی سالهای ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۹ خورشیدی اشاره دارد. این جنبش که از اوایل دهه با فعالیت‌های پراکنده آغاز شد، در نیمهٔ دوم دهه به اوج خود رسید و تأثیر قابل توجهی بر فضای بصری و گفتمان هنری شهر گذاشت. پیشینه و زمینه. رشد جهانی هنر خیابانی در دههٔ ۲۰۰۰ میلادی و دسترسی به اینترنت، بر هنرمندان جوان مشهدی تأثیر گذاشت. آنان با الهام از هنرمندان بین‌المللی، به دنبال یافتن فضایی برای بیان ایده‌های خود در شهری بودند که به دلیل
برای بیان ایده‌های خود در شهری بودند که به دلیل بافت مذهبی فضای کمی برای هنرهای آلترناتیو داشت. هنرمندان و پروژه‌های شاخص. اگرچه بسیاری از هنرمندان این جنبش ناشناس یا با نام مستعار فعالیت می‌کردند، برخی پروژه‌ها و هنرمندان مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفتند: واکنش‌ها و چالش‌ها. این جنبش با واکنش‌های دوگانه‌ای روبرو شد: میراث و تأثیر. این جنبش اگرچه پراکنده و گاه زیرزمینی بود، اما:
نبرد بغداد این نبرد در سال ۱۵۰۸ رخ داد. حسین بیگ شاملو به شهر حمله کرد، که به دستور شاه اسماعیل یکم انجام شد. هنگامی که شهر تصرف شد، سلطان مراد از اق قویونلو از شهر فرار کرد و بقیه عراق توسط صفویان فتح شد.
محاصره دیپلماتیک فیلمی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی گوستاو گراف-مارینو است. در این فیلم بازیگرانی همچون پیتر ولر، داریل هانا، تام برنگر، آدریان پینتئا، اووه اوکسنکنشت و بریون جیمز ایفای نقش کرده‌اند.
«هرزهٔ نوجوان» ترانه‌ای گروهٔ موسیقی آلترناتیو راک هول می‌باشد. این ترانه اولین قطعه از نخستین آلبوم استودیویی گروه تحت عنوان "زیبا از درون" (۱۹۹۱) به‌شمار می‌آید و در سپتامبر سال ۱۹۹۱ از سوی ناشر اروپایی سیتی اسلنگ به‌عنوان تک‌آهنگ منتشر گردید. این تک‌آهنگ هم به‌صورت سی‌دی و هم روی صفحه‌های وینیل ۱۲ و ۷ اینچی عرضه شد؛ با دو قطعهٔ پشت صفحه به نام‌های «غرق نوشابه» و «سیاه سوخته». با اینکه این تک‌آهنگ در آمریکا به هیچ‌کدام از جداول موسیقی راه نیافت، اما در بریتانیا پس از انتشار محبوب شد و در سپتامبر سال ۱۹۹۱
پس از انتشار محبوب شد و در سپتامبر سال ۱۹۹۱ به رتبهٔ اول جدول جدول مستقل بریتانیا دست یافت. این قطعه در مارس سال ۱۹۹۱ و طی جلسات برای استودیویی "زیبا از درون" ضبط شد و تهیه‌کنندگی آن نیز توس کیم گوردون عضو سانیک یوث و دان فلمینگ عضو گامبال انجام گرفت. اشعار ترانه که توسط کورتنی لاو، خوانندهٔ اصلی گروه نوشته شده، روایتگر یک فاحشهٔ نوجوان سرخورده است که مادرش رهایش کرده. از نظر موسیقایی، این اثر به‌شدت تحت تأثیر سبک‌های نویز راک و گرایندکور قرار دارد و گروه در تنظیمات موسیقی از تکنیک‌های بی‌صدا کردن سریع
در تنظیمات موسیقی از تکنیک‌های بی‌صدا کردن سریع سیم‌ها، ترایتون و آنچه «آلودگی صوتی» شناخته می‌شود، استفاده کرده‌است.
آن دیچبورن (متولد ۴ اکتبر ۱۹۴۹) یک رقصنده باله، طراح رقص و بازیگر کانادایی است که در فیلم‌هایی مانند «رقص آهسته در شهر بزرگ» محصول ۱۹۷۹ در نقش رقصنده‌ای با بیماری فلج‌کننده، به کارگردانی جان جی. آویلدسن، کارگردان فیلم راکی، و با بازی پل سوروینو، ایفای نقش کرده است. او همچنین در فیلم ترسناک «پرده‌ها» محصول ۱۹۸۳ در کنار جان ورنون و سامانتا اگار، نقش رقصنده باله محکوم به فنا، لوریان سامرز، را بازی کرد. او تقریباً در تمام فیلم‌هایش رقصید و برای بازی در «رقص آهسته در شهر بزرگ» نامزد جایزه گلدن گلوب شد. در دوران
در شهر بزرگ» نامزد جایزه گلدن گلوب شد. در دوران حضورش در باله نشنال، او برخی از برجسته‌ترین قطعات دهه ۱۹۷۰، از جمله «سایه‌های دیوانه» و «بوسه‌ها» را طراحی رقص کرد، در حالی که رهبری گروه جانبی باله رِوو را نیز بر عهده داشت. در ۱۱ نوامبر ۱۹۷۹، دو ماه پس از استعفایش از باله ملی کانادا، دیچبورن با ری واگنر، معاون رئیس بخش تولید مترو گلدوین میر، پس از آشنایی‌شان در آخرین مراسم گلدن گلوب، ازدواج کرد. این زوج مدتی قبل از مرگ واگنر در سال ۲۰۱۴ از هم جدا شدند.
پالیو دی آستِی (یا "پالیو آسته" در کهن‌ترین نامگذاری‌اش) یک جشنواره سنتی ایتالیایی با ریشه‌های قرون وسطایی است که با مسابقه اسب‌دوانی بدون زین به اوج خود می‌رسد. این مسابقه از قرن سیزدهم هر ساله برگزار شده است. قدیمی‌ترین رکورد، که توسط گوگلیلمو ونتورا ذکر شده است، مربوط به ربع سوم قرن سیزدهم است. این مسابقه هر ساله برگزار شده است، به استثنای یک دوره در دهه ۱۸۷۰ و یک وقفه ۳۰ ساله در قرن بیستم. از سال ۱۹۸۸، این مسابقه در یک «میدان» مثلثی شکل در مرکز آستی، "پیازا آلفیری"، در هر سومین یکشنبه سپتامبر برگزار
"پیازا آلفیری"، در هر سومین یکشنبه سپتامبر برگزار می‌شد؛ از سال ۲۰۱۸ این مسابقه به جای آن، هر اولین یکشنبه سپتامبر برگزار می‌شود. دوران فاشیسم. این جشنواره در سال ۱۹۲۹ توسط پودستا (شهردار) آسته، وینچنزو بورونزو، احیا شد. در آن سال، پالیو دوباره در یک مسیر مستقیم، این بار در کورسو دانته - مسافتی سربالایی حدود ۱۳۰۰ متر - برگزار شد. در ۳ مه ۱۹۳۶، در طول جنگ دوم ایتالیا و حبشه، سربازان لژیون ۱۰۴ پیراهن سیاه، که عمدتاً از ساکنان آستی تشکیل شده بودند، یک مراسم ویژه الاغ‌سواری را در سواحل دریاچه آشنگ در اتیوپی
ویژه الاغ‌سواری را در سواحل دریاچه آشنگ در اتیوپی اجرا کردند.
موندینا (pl: از فعل (به معنی «پوست کندن»، «پوست کندن»، «تمیز کردن» یا «وجین کردن») یک کارگر زن فصلی شالیزار برنج است، به ویژه در دره پو ایتالیا از اواخر قرن نوزدهم تا نیمه اول قرن بیستم؛ اگرچه این عمل به حدود ۶۰۰ سال پیش برمی‌گردد. کار موندینا (وجین) در آن دوران در شمال ایتالیا رواج داشت. این کار شامل از بین بردن علف‌های هرز در حال رشد در مزارع برنج بود که مانع رشد سالم گیاهان جوان برنج می‌شدند. این کار در طول سیل مزارع، از پایان آوریل تا آغاز ژوئن هر سال، انجام می‌شد که در طی آن، جوانه‌های ظریف باید در
انجام می‌شد که در طی آن، جوانه‌های ظریف باید در مراحل اولیه رشد خود، از اختلاف دمای بین روز و شب محافظت می‌شدند. این کار شامل دو مرحله بود: پیوند گیاهان و هرس علف‌های هرز. موندینا کار بسیار طاقت‌فرسایی بود که عمدتاً توسط زنان فقیرترین طبقات اجتماعی از امیلیا-رومانیا، ونتو، لومباردی و پیدمونت انجام می‌شد، که در شمال ایتالیا، عمدتاً در اطراف ورچلی، نووارا و پاویا کار می‌کردند. کارگران روزهای کاری خود را با پاهای برهنه تا زانو در آب و کمر خمیده برای ساعت‌های طولانی می‌گذراندند. برای محافظت از خود در برابر
طولانی می‌گذراندند. برای محافظت از خود در برابر حشرات و آفتاب، کارگران روسری و کلاه لبه‌دار پهن و شلوارک یا شورت بزرگ می‌پوشیدند تا لباس‌هایشان خیس نشود. رفت و آمد اغلب با دوچرخه به محل کار انجام می‌شد. شرایط کاری وحشتناک، ساعات طولانی و دستمزد بسیار پایین منجر به نارضایتی مداوم و گاهی به جنبش‌های شورشی و شورش در سال‌های اولیه قرن بیستم شد. مبارزات علیه "سرپرستان"، با وجود کارگران مخفی فراوانی که آماده بودند برای به دست آوردن کار، دستمزدهای پایین را بیشتر کاهش دهند، حتی سخت‌تر هم شد. آنها به عنوان
بیشتر کاهش دهند، حتی سخت‌تر هم شد. آنها به عنوان اعتصاب‌شکنان "توصیف" می‌شوند. عمل اعتصاب‌شکنی منجر به اعتراضات مردمی شد. خواسته‌های شورشیان معترض سرانجام بین سال‌های ۱۹۰۶ تا ۱۹۰۹ برآورده شد، زمانی که همه کمون‌های استان ورچلی ملزم به رعایت محدودیت هشت ساعت کار شدند. فرهنگ عامه. این شیوهٔ شکستن اعتصاب همچنین منجر به سرودهای اعتراضی مانند «اگر هشت ساعت برای شما خیلی کم به نظر می‌رسد» با هدف محدود کردن روز کاری به هشت ساعت یا «آقای استادِ شلوار سفیدِ زیبا شد. «هدف این آهنگ‌ها، مشتریان و سرپرستان کار بود.» کار
این آهنگ‌ها، مشتریان و سرپرستان کار بود.» کار "موندین" همچنین الهام‌بخش بسیاری از آهنگ‌های محبوب مانند «صبح به محض اینکه از خواب بیدار می شوید» بود که از اواخر قرن نوزدهم محبوب بود و منشأ آهنگ ضد فاشیستی جنگ جهانی دوم «بلا چاو» محسوب می‌شود. سرنوشت موندین همچنین در آثار ادبی و بعداً در آثار سینمایی به نمایش گذاشته شد که مشهورترین آنها فیلم برنج تلخ "محصول" ۱۹۴۹ است.
ویتوریا کولونا (آوریل ۱۴۹۲ ۲۵ فوریه ۱۵۴۷)، مارکینس پسکارا، یک زن اشراف‌زاده و شاعر ایتالیایی بود. کولونا به عنوان یک زن اشراف‌زاده تحصیل‌کرده و متأهل که شوهرش در اسارت بود، توانست روابطی را در محافل روشنفکری ایسکیا و ناپل برقرار کند. اشعار اولیه او در اواخر دهه ۱۵۱۰ توجه‌ها را به خود جلب کرد و در نهایت به یکی از محبوب‌ترین شاعران قرن شانزدهم ایتالیا تبدیل شد. پس از مرگ زودهنگام شوهرش، او به صومعه‌ای در رم پناه برد. او همچنان یک زن غیر روحانی باقی ماند، اما تجدید معنوی قوی را تجربه کرد و تا آخر عمر خود به
تجدید معنوی قوی را تجربه کرد و تا آخر عمر خود به شدت مذهبی ماند. [ "" ] اوایل زندگی و ازدواج. کولونا در سال ۱۴۹۲ در مارینو، یکی از املاک خانواده کولونا در تپه‌های آلبان، نزدیک رم، به دنیا آمد. او دختر فابریزیو کولونا، افسر ارشد پادشاهی ناپل، و آنیسه دا مونته‌فلترو، دختر دوک اوربینو بود. او در سال ۱۴۹۵ در سن ۳ سالگی، به اصرار فردیناند، پادشاه ناپل، با «فرانته» فرناندو فرانچسکو داوالوس، پسر مارکز دی پسکارا، نامزد شد. در سال ۱۵۰۱، دارایی‌ها و زمین‌های خانواده کولونا توسط پاپ الکساندر ششم مصادره شد و خانواده
کولونا توسط پاپ الکساندر ششم مصادره شد و خانواده به ایسکیا، خانه نامزد کولونا، نقل مکان کردند. کولونا در ایسکیا، آموزش‌های معمول اومانیستی در ادبیات و هنر را از کوستانزا داوالوس، عمه نامزدش، دریافت کرد و از همان ابتدا عشق به ادبیات را نشان داد. خواستگاران زیادی از جمله دوک‌های ساووی و براگانزا به دنبال او بودند، اما او در ۲۷ دسامبر ۱۵۰۹ تصمیم گرفت با داوالوس در جزیره ایسکیا ازدواج کند. در ایسکیا، ویتوریا کولونا بخشی از حلقه ادبی کوستانزا داوالوس، دوشس فرانکاویلا، عمه شوهرش، شد این زوج تا سال ۱۵۱۱ در ایسکیا