payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سمت چپ رابط کاربری جمع‌آوری کرد. رنگ. دارک‌تیبل از پروفایل ICC داخلی برای فضاهای رنگی sRGB ، Adobe RGB ، XYZ و RGB خطی پشتیبانی می‌کند. درون‌ریزی و برون‌ریزی. قالب‌های تصویر خام ، JPEG ، HDR و تصاویر PFM را می‌توان از دیسک یا دوربین وارد کرد و به دیسک، آلبوم‌های وب پیکاسا ، ایمیل و یک گالری وب ساده مبتنی بر HTML به صورت تصاویر JPEG، PNG، JPEG XL ، TIFF ، وب‌پی، PPM ، PFM و EXR خروجی گرفت. تصاویر را می‌توان با استفاده از یک افزونهٔ خارجی به ویکی‌انبار صادر کرد. اسکریپت‌نویسی. دارک تیبل را می‌توان با
صادر کرد. اسکریپت‌نویسی. دارک تیبل را می‌توان با اسکریپت‌های نوشته شده با زبان برنامه‌نویسی لوا نسخه ۵.۲ کنترل کرد. با کمک لوا می‌توان ترتیبی داد که دارک‌تیبل با رخ دادن برخی رویدادها، کار به خصوصی را انجام دهد. یک مثال می‌تواند فراخوانی یک برنامه خارجی در حین برون‌ریزی پرونده به منظور اعمال مراحل پردازش اضافی در خارج از دارک‌تیبل باشد. هیستوگرام چند حالته. انواع هیستوگرام چندگانه، هر یک با کانال‌های قرمز، سبز و آبی قابل انتخاب به صورت جداگانه: خطی، لگاریتمی و موجی (جدید در نسخه ۱.۴) در دسترس هستند. رابط
و موجی (جدید در نسخه ۱.۴) در دسترس هستند. رابط کاربری. دارک‌تیبل دو حالت اصلی دارد: «میز نور» و «اتاق تاریک». هر کدام نشان دهندهٔ یک مرحله در فرآیند ظهور تصویر هستند. دو حالت دیگر، اتصال به اینترنت و نمای نقشه هستند. پس از اجرا، "میز نور (lighttable)" که جایی برای نمایش تصاویر است به طور پیش‌فرض باز می‌شود. تمام تابلوها در تمام حالت‌ها می‌توانند برای صرفه‌جویی در فضای صفحه نمایش، کوچک شوند. میز نور. تابلوی سمت چپ برای وارد کردن تصاویر، نمایش اطلاعات اکسیف و پالیدن است. دکمه‌های امتیازدهی و دسته‌بندی در
و پالیدن است. دکمه‌های امتیازدهی و دسته‌بندی در بالا قرار دارند، در حالی که تابلوی سمت راست دارای ماژول‌های مختلفی مانند ویرایشگر فراداده و ویرایشگر برچسب است. ماژولی که برای خروجی گرفتن از تصاویر استفاده می‌شود، در پایین سمت راست قرار دارد. اتاق تاریک. حالت دوم، «اتاق تاریک»، تصویر را در مرکز نمایش می‌دهد و چهار تابلو در اطراف آن قرار دارند؛ اکثر ابزارها در سمت راست ظاهر می‌شوند. تابلوی سمت چپ، پیش‌نمایشی قابل تنظیم از تصویر فعلی، مجموعه‌ای از تاریخچهٔ ویرایش‌ها، انتخابگر رنگ و اطلاعات اکسیف را نمایش
ویرایش‌ها، انتخابگر رنگ و اطلاعات اکسیف را نمایش می‌دهد. یک نوار فیلم با تصاویر دیگر در پایین نمایش داده می‌شود و می‌توان آن را با استفاده از فهرست‌های تابلوی بالایی مرتب و پالایش کرد. این قسمت همچنین امکان دسترسی به پیکربندی تنظیمات را فراهم می‌آورد. پیکربندی دارک‌تیبل امکان تنظیم میانبرهای صفحه‌کلید و تنظیمات پیش‌فرض شخصی‌سازی‌شده را فراهم می‌کند. تترینگ. حالت سوم امکان اتصال از طریق gPhoto به برخی از دوربین‌هایی که از آن پشتیبانی می‌کنند را فراهم می‌کند. نقشه. حالت چهارم می‌تواند نقشه‌ها را از منابع
نقشه. حالت چهارم می‌تواند نقشه‌ها را از منابع برخط مختلف نمایش داده و امکان زدن برچسب‌های جغرافیایی را با عمل کشیدن و رها کردن فراهم می‌کند. همچنین از نقشه‌ها برای نمایش تصاویری که قبلاً توسط دوربین برچسب‌گذاری جغرافیایی شده‌اند، استفاده می‌کند. افزونه‌ها. ، دارک‌تیبل دارای ۶۷ افزونهٔ تنظیم تصویر در پنج گروه مختلف است. توسعه. تابستان کدنویسی گوگل. در سال ۲۰۱۱، تیم دارک‌تیبل در تابستان کد گوگل (GSoC) شرکت کرد. اهداف اصلی حذف وابستگی به طراح رابط گلید و ایجاد فضای بیشتر برای ماژولار بودن بود. سامانهٔ ورودی
فضای بیشتر برای ماژولار بودن بود. سامانهٔ ورودی برای مدیریت میانبرها نیز بازنویسی و در نسخه ۰.۹ گنجانده شد. توزیع. دارک‌تیبل به عنوان یک نرم‌افزار آزاد و تحت مجوز GPL-3.0 یا بالاتر منتشر شده است. نسخه فعلی دارک‌تیبل روی لینوکس ، مک‌او‌اس و ویندوز کار می‌کند. بسیاری از توزیع‌های لینوکس، از جمله دبیان، فدورا، اوپن‌سوزه، آرچ لینوکس و جنتو لینوکس، دارک‌تیبل را در مخازن پیش‌فرض خود دارند. دارک‌تیبل همچنین روی سولاریس ۱۱ اجرا می‌شود و بسته‌هایی با قالب IPS از طرف ارائه‌دهندهٔ آن در دسترس است. محلی‌سازی.
از طرف ارائه‌دهندهٔ آن در دسترس است. محلی‌سازی. دارک‌تیبل به زبان‌های مختلفی در دسترس است. دارک‌تیبل به خاطر استفادهٔ پیش‌فرض از حروف کوچک در تمام زبان‌ها قابل توجه است. از نسخه ۴.۴.۰ به بعد، یک زبان جدید به نام "en@truecase" به کاربران اجازه می‌دهد تا حروف بزرگ و کوچک مرسوم را برای انگلیسی به کار ببرند.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2025-06-07T10:55:49Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Dexbot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;Dexbot صفحهٔ استلا، نبراسکا را به استلا (نبراسکا) منتقل کرد: &gt; به درخواست Hosseinronaghi&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42055240&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
آزمایش‌های غیراخلاقی بر انسان‌ها به آزمایش‌های بر انسان گفته می‌شود که اصول اخلاق پزشکی را نقض می‌کنند. این‌گونه اقدامات شامل محروم‌کردن بیماران از حق رضایت آگاهانه، استفاده از نظریه‌های شبه‌علمی مانند علم نژاد، و شکنجه طبی به بهانهٔ پژوهش بوده است. در حوالی جنگ جهانی دوم، امپراتوری ژاپن و آلمان نازی آزمایش‌های بی‌رحمانه‌ای را بر زندانیان و غیرنظامیان انجام دادند؛ این اقدامات از سوی گروه‌هایی مانند واحد ۷۳۱ در ژاپن یا افرادی چون یوزف منگله در آلمان صورت گرفت. پس از پایان جنگ، قانون نورنبرگ در پاسخ به این
پس از پایان جنگ، قانون نورنبرگ در پاسخ به این آزمایش‌ها تدوین شد. کشورهای مختلف، آزمایش‌های خشن و غیراخلاقی را بر جمعیت‌های به‌حاشیه‌رانده‌شده انجام داده‌اند. نمونه‌هایی از این اقدامات، آزمایش‌های غیراخلاقی بر انسان‌ها در ایالات متحده از جمله پروژهٔ پروژهٔ ام‌کِی‌اولترا و آزمایش سیفلیس توسکیگی، همچنین بدرفتاری با جمعیت‌های بومی در کانادا و استرالیا است. اعلامیه هلسینکی که توسط انجمن جهانی پزشکی تدوین شده است، به‌طور گسترده به‌عنوان سند بنیادین اخلاق پژوهش بر انسان شناخته می‌شود. آلمان نازی. آلمان نازی
بر انسان شناخته می‌شود. آلمان نازی. آلمان نازی آزمایش‌های انسانی گسترده‌ای را بر شمار زیادی از زندانیان (از جمله کودکان) انجام داد. این افراد عمدتاً یهودیان از سراسر اروپا بودند، اما روما، سینتی‌ها، لهستانی‌ها، اسیران جنگی شوروی، همجنس‌گرایان و آلمانی‌های دارای ناتوانی جسمی یا ذهنی نیز قربانی این آزمایش‌ها بودند. این اقدامات عمدتاً در اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها و در اوایل دههٔ ۱۹۴۰، همزمان با جنگ جهانی دوم و هولوکاست، صورت گرفت. زندانیان به اجبار در این آزمایش‌ها شرکت داده می‌شدند؛ آنان به‌هیچ‌وجه
این آزمایش‌ها شرکت داده می‌شدند؛ آنان به‌هیچ‌وجه داوطلب نبودند و هیچ‌گونه رضایت آگاهانه‌ای برای انجام این اقدامات داده نشده بود. این آزمایش‌ها معمولاً به مرگ، آسیب شدید جسمی یا روانی، بیماری، کوتاهی عمر، ناهنجاری جسمی یا ناتوانی دائمی منجر می‌شدند و از آنجا که شرکت‌کنندگان ناگزیر دردهای شدیدی را تحمل می‌کردند، این آزمایش‌ها به‌عنوان نمونه‌هایی از شکنجه پزشکی در نظر گرفته می‌شوند. در اردوگاه آشویتس و دیگر اردوگاه‌های آلمان، تحت نظارت ادوارد ویرتس، زندانیان انتخاب‌شده در معرض آزمایش‌های خطرناکی قرار
انتخاب‌شده در معرض آزمایش‌های خطرناکی قرار می‌گرفتند. هدف از این آزمایش‌ها، کمک به سربازان آلمانی در شرایط جنگی، توسعهٔ سلاح‌های جدید، تسریع روند بهبودی نظامیان آسیب‌دیده و پیشبرد ایدئولوژی نژادی مورد حمایت رایش سوم بود. آریبرت‌هایم آزمایش‌های مشابهی را در اردوگاه ماتهاوزن انجام داد. در اردوگاه بوخن‌والد، کارل وارنت آزمایش‌هایی را بر زندانیان همجنس‌گرا انجام داد تا «درمان» ی برای همجنس‌گرایی بیابد. پس از جنگ، این جنایات در دادگاهی که به‌نام دادگاه پزشکان شناخته شد، بررسی شد. افشا شدن این سوءاستفاده‌ها به
شد، بررسی شد. افشا شدن این سوءاستفاده‌ها به تدوین قانون نورنبرگ در حوزهٔ اخلاق پزشکی انجامید. در جریان دادگاه نورنبرگ، ۲۳ پزشک و دانشمند نازی به‌دلیل رفتارهای غیراخلاقی با زندانیان اردوگاه‌ها که اغلب در نقش سوژه‌های تحقیقاتی مورد استفاده قرار می‌گرفتند (با نتایجی مرگبار)، محاکمه شدند. از این ۲۳ نفر، ۱۶ نفر محکوم شدند (۱۵ نفر به‌خاطر رفتار غیراخلاقی و یکی فقط به‌خاطر عضویت در اس‌اس). از میان محکومان، ۷ نفر به اعدام محکوم شدند، ۹ نفر به حبس‌هایی بین ۱۰ سال تا حبس ابد محکوم شدند و ۷ نفر نیز تبرئه شدند. پیش از
حبس ابد محکوم شدند و ۷ نفر نیز تبرئه شدند. پیش از جنگ جهانی دوم. قانون پیشگیری از تولد نوزاد دارای بیماری مادرزادی که در ۱۴ ژوئیه ۱۹۳۳ تصویب شد، عقیم‌سازی اجباری افرادی را که دچار بیماری‌های ادعاشدهٔ وراثتی مانند ناتوانی ذهنی، اسکیزوفرنی، اعتیاد به الکل، جنون، نابینایی، ناشنوایی و ناهنجاری‌های جسمی بودند، قانونی ساخت. این قانون برای ترویج رشد «نژاد آریایی» از طریق عقیم‌سازی کسانی که «معیوب ژنتیکی» محسوب می‌شدند، به کار گرفته شد. در طول دو سال، ۱٪ از جمعیت بین ۱۷ تا ۲۴ سال عقیم شدند و تا چهار سال بعد، شمار
۱۷ تا ۲۴ سال عقیم شدند و تا چهار سال بعد، شمار بیماران عقیم‌شده به ۳۰۰٬۰۰۰ نفر رسید. از حدود مارس ۱۹۴۱ تا ژانویه ۱۹۴۵، آزمایش‌هایی برای عقیم‌سازی در اردوگاه‌هایی چون آشویتس و راونسبروک توسط کارل کلاوبرگ انجام شد. هدف این آزمایش‌ها توسعهٔ روشی برای عقیم‌سازی سریع و انبوه بود. این اقدامات با روش‌هایی چون اشعه ایکس، جراحی، و داروهای مختلف انجام می‌شد. هزاران نفر قربانی این آزمایش‌ها شدند. علاوه بر این، دولت نازی در چارچوب برنامهٔ عقیم‌سازی اجباری خود حدود ۴۰۰٬۰۰۰ نفر را عقیم کرد. تزریق‌های داخل‌وریدی حاوی ید
نفر را عقیم کرد. تزریق‌های داخل‌وریدی حاوی ید و نیترات نقره تا اندازه‌ای موفق بودند اما عوارضی مانند خونریزی واژینال، درد شدید شکمی و سرطان دهانهٔ رحم به همراه داشتند. در نتیجه، استفاده از پرتو گاما به گزینهٔ مطلوب‌تری برای عقیم‌سازی تبدیل شد. دوزهای خاصی از پرتو باعث نابودی سلول‌های تولیدکنندهٔ تخمک یا اسپرم می‌شدند. این پرتوها با فریب افراد زندانی اعمال می‌شد: زندانیان به اتاقی برده می‌شدند تا فرم‌هایی پر کنند و در همین چند دقیقه، بدون اطلاع، تحت تابش قرار می‌گرفتند و به‌طور کامل عقیم می‌شدند. بسیاری از
می‌گرفتند و به‌طور کامل عقیم می‌شدند. بسیاری از آن‌ها دچار سوختگی شدید ناشی از پرتو شدند. اوژن فیشر نخستین آزمایش‌های عقیم‌سازی را در دوران اشغال آلمان در جنوب‌غرب آفریقا در خلال جنگ جهانی اول انجام داد. او که از هواداران عقیم‌سازی اجباری برای جلوگیری از رشد «نژادهای پست‌تر» بود و بعدها به حزب نازی پیوست، آزمایش‌های خود را بر کودکان دورگه متمرکز کرد تا منع ازدواج میان‌نژادی در سیاست‌های نازی را توجیه علمی ببخشد. پژوهش‌های فیشر در نامیبیا منجر به تصویب قوانین منع ازدواج میان نژادها در مستعمرات آلمان شد. در
منع ازدواج میان نژادها در مستعمرات آلمان شد. در طول جنگ جهانی دوم. "لوفت‌وافه" مجموعه‌ای شامل ۳۶۰ تا ۴۰۰ آزمایش در داخاو و آشویتس انجام داد که در آن‌ها با ایجاد سرمازدگی در حدود ۲۸۰ تا ۳۰۰ قربانی، شرایطی مشابه جبههٔ شرقی برای نظامیان آلمانی شبیه‌سازی می‌شد. این آزمایش‌ها به درخواست فرماندهی عالی نازی‌ها و به‌منظور بررسی مقاومت انسان در برابر سرما و آمادگی بهتر نیروهای آلمانی در شرایط نامساعد جوی انجام می‌شد. بسیاری از آزمایش‌ها بر روی اسیران روسی انجام شد، زیرا نازی‌ها تصور می‌کردند که شاید ویژگی‌های
شد، زیرا نازی‌ها تصور می‌کردند که شاید ویژگی‌های ژنتیکی آن‌ها باعث مقاومت بیشترشان در برابر سرما باشد. در حدود ۱۰۰ نفر در اثر این آزمایش‌ها جان خود را از دست دادند. اوایل سال ۱۹۴۲، زیگموند راشر از زندانیان داخاو برای انجام آزمایش‌هایی به‌منظور کمک به خلبانان آلمانی که مجبور به خروج اضطراری در ارتفاع بالا بودند، استفاده کرد. برای شبیه‌سازی این شرایط، از اتاق‌های فشار کم استفاده شد که فشار جوی در ارتفاع ۲۰٬۰۰۰ متری (۶۶٬۰۰۰ فوت) را بازسازی می‌کردند. از میان ۲۰۰ شرکت‌کننده، ۸۰ نفر در همان لحظه جان باختند و
۲۰۰ شرکت‌کننده، ۸۰ نفر در همان لحظه جان باختند و باقی پس از پایان آزمایش‌ها اعدام شدند. دیگر آزمایش‌ها شامل این موارد بودند: بسیاری از شرکت‌کنندگان در اثر این آزمایش‌ها جان باختند، و بسیاری دیگر پس از پایان آزمایش‌ها به‌منظور بررسی تأثیرات پس از مرگ، اعدام شدند. کسانی که زنده ماندند، اغلب دچار نقص جسمی دائمی، ضعف شدید بدنی و آسیب‌های روانی شدند. نتایج آزمایش‌های سرمازدگی در داخاو در برخی پژوهش‌های مدرن دربارهٔ درمان سرمازدگی استفاده شده‌اند. دست‌کم ۴۵ مقالهٔ علمی پس از جنگ جهانی دوم به این آزمایش‌ها اشاره
علمی پس از جنگ جهانی دوم به این آزمایش‌ها اشاره کرده‌اند. استفاده از این داده‌ها، همراه با استفادهٔ محدود از اطلاعات پژوهش‌های نازی دربارهٔ اثرات گاز فسژن، بحث‌برانگیز بوده و برای پزشکان امروزی یک چالش اخلاقی ایجاد کرده است. برخی از متخصصان به‌دلایل اخلاقی با استفاده از این داده‌ها مخالفت می‌کنند و برخی دیگر این پژوهش‌ها را از نظر علمی بی‌اعتبار دانسته‌اند، چرا که دارای روش‌شناسی ناقص و اشتباهات علمی بوده‌اند. برگر، در بررسی مشهوری از آزمایش‌های سرمازدگی داخاو، این مطالعات را دارای «تمام عناصر یک تقلب
داخاو، این مطالعات را دارای «تمام عناصر یک تقلب علمی» می‌داند و می‌گوید این داده‌ها «نمی‌توانند موجب پیشرفت علم یا نجات جان انسان‌ها شوند». برخی از پژوهشگران و پزشکان نازی پس از جنگ توسط دولت ایالات متحده در قالب عملیات گیره کاغذ و طرح‌های مشابه به‌کار گرفته شدند. ژاپن. امپراتوری ژاپن. پژوهش‌های انسانی در ژاپن از دوران جنگ جهانی دوم آغاز شد و برای چند سال پس از آن نیز ادامه یافت. واحد ۷۳۱، بخشی از ارتش سلطنتی ژاپن که در نزدیکی هاربین (در آن زمان بخشی از دولت دست‌نشاندهٔ منچوکوئو در شمال شرقی چین) قرار
دولت دست‌نشاندهٔ منچوکوئو در شمال شرقی چین) قرار داشت، آزمایش‌هایی چون کالبدشکافی زنده، قطع اندام و تلقیح باکتریایی را بر روی زندانیان انجام می‌داد. این واحد از سال ۱۹۳۲، در جریان جنگ دوم چین و ژاپن، بیماری‌های همه‌گیر را در مقیاسی بسیار گسترده در مناطق اشغالی شیوع می‌داد. این واحد همچنین آزمایش‌های مربوط به سلاح‌های زیستی و شیمیایی را بر روی زندانیان و اسرای جنگی انجام می‌داد. با گسترش امپراتوری ژاپن در طول جنگ جهانی دوم، واحدهایی مشابه در شهرهای اشغالی تأسیس شدند، از جمله نانجینگ (واحد ۱۶۴۴)، پکن (واحد
شدند، از جمله نانجینگ (واحد ۱۶۴۴)، پکن (واحد ۱۸۵۵), گوانگژو (واحد ۸۶۰۴) و سنگاپور (واحد ۹۴۲۰). پس از پایان جنگ، داگلاس مک‌آرتور، فرمانده عالی نیروهای اشغالگر، به شیرو ایشی و تمامی اعضای این واحدها در ازای دریافت نتایج آزمایش‌هایشان، از سوی ایالات متحده مصونیت قضایی اعطا کرد. ایالات متحده دسترسی اتحاد جماهیر شوروی به این اطلاعات را مسدود کرد. با این حال، شوروی برخی اعضای واحد ۷۳۱ را در دادگاه جنایات جنگی خاباروفسک محاکمه کرد. در نوامبر ۲۰۰۶، دکتر آکیرا ماکینو در گفتگو با خبرگزاری کیودو اعتراف کرد که در
در گفتگو با خبرگزاری کیودو اعتراف کرد که در سال‌های ۱۹۴۴ و ۱۹۴۵، هنگامی که در میندانائو مستقر بود، عمل‌های جراحی و قطع عضو را بر روی زندانیان محکوم به مرگ، از جمله زنان و کودکان، انجام داده است. اکثر قربانیان ماکینو از مسلمانان مورو بودند. در سال ۲۰۰۷، دکتر کن یواسا در گفت‌وگو با روزنامهٔ "ژاپن تایمز" اظهار داشت که به باور او، دست‌کم هزار نفر از کارکنان حکومت دوره شووا، از جمله جراحان، در سرزمین اصلی چین پژوهش‌های جراحی انجام داده‌اند. دولت ژاپن. در رویدادهایی طی دههٔ ۱۹۵۰، اعضای پیشین واحد ۷۳۱ زندانیان و
طی دههٔ ۱۹۵۰، اعضای پیشین واحد ۷۳۱ زندانیان و بیماران روانی را به بیماری‌های کشنده مبتلا کردند. در سال ۱۹۵۸، شمار زیادی از نوزادان به دانشکده پزشکی کوبه منتقل شدند و به‌زور به آنان قند تزریق شد. در این آزمایش‌ها، سوزن‌هایی از راه بینی وارد معدهٔ نوزادان شده و لوله‌هایی در مقعد آنان قرار داده شد تا روند گوارش قند در بدنشان بررسی شود. بسیاری از این نوزادان دچار اسهال و خون‌ریزی مقعدی شدند. والدین هرگز مطلع نشدند که فرزندانشان به‌عنوان سوژه آزمایش استفاده شده‌اند. ارتش ایالات متحده و دولت ژاپنِ پس از جنگ که
ارتش ایالات متحده و دولت ژاپنِ پس از جنگ که تحت حمایت آمریکا شکل گرفته بود، از کمک به قربانیان بمباران اتمی (هیباکوشا) خودداری کردند و به‌جای آن، داده‌های علمی از آنان جمع‌آوری کرده و پس از مرگشان، از اندام‌هایشان نمونه‌برداری کردند. ارتش ایالات متحده در سال ۱۹۵۲ به اعضای ژاپنی واحد ۷۳۱ پول پرداخت کرد تا در داخل ژاپن آزمایش‌هایی را بر روی مردم این کشور انجام دهند. در نتیجهٔ یکی از این آزمایش‌ها، یک دختر ژاپنی جان باخت؛ چرا که چند نوزاد ژاپنی عمداً در بیمارستان دانشگاه شهر ناگویا توسط جیرو اوگاوا به باکتری
دانشگاه شهر ناگویا توسط جیرو اوگاوا به باکتری اشریشیا کلی آلوده شده بودند. همچنین، بیماران یک بیمارستان روان‌پزشکی در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۶ به تیفوس اسکراب مبتلا شدند؛ یکی از بیماران برای فرار از شکنجه خودکشی کرد و ۹ نفر دیگر نیز بر اثر ابتلا به بیماری جان سپردند.
جنبش ضد هسته‌ای در آلمان یک جنبش اجتماعی است که در دههٔ ۱۹۷۰ شکل گرفت و با استفادهٔ غیرنظامی از انرژی هسته‌ای مخالفت می‌ورزد. در مقایسه با دیگر کشورهای اروپایی، جنبش ضدهسته‌ای آلمان به‌ویژه با قدرت و استمرار خود شناخته می‌شود. این جنبش یشینه‌ای طولانی دارد که به اوایل دههٔ ۱۹۷۰ بازمی‌گردد، زمانی که تظاهرات گسترده مانع از ساخت یک نیروگاه هسته‌ای در ویهل شد. اعتراضات ویهل نمونه‌ای بود از چالشی محلی علیه صنعت هسته‌ای با استفاده از اقدام مستقیم و نافرمانی مدنی. پلیس به استفادهٔ غیرضروری از خشونت متهم شد. موفقیت
به استفادهٔ غیرضروری از خشونت متهم شد. موفقیت جنبش ضدهسته‌ای در ویهل الهام‌بخش مخالفت‌های مشابه در سراسر آلمان غربی، دیگر نقاط اروپا و آمریکای شمالی شد. چند سال بعد، اعتراضاتی علیه تصمیم دو مسیر ناتو در آلمان غربی شکل گرفت که به تأسیس حزب سبز منجر شد. در سال ۱۹۸۶، بخش‌های وسیعی از آلمان تحت تأثیر آلایش هسته‌ای ناشی از فاجعهٔ چرنوبیل قرار گرفتند و مردم آلمان تلاش زیادی برای مقابله با این آلودگی انجام دادند. موضع ضد هسته‌ای آلمان در نتیجهٔ این حادثه تقویت شد. از اواسط دههٔ ۱۹۹۰ به بعد، اعتراضات ضد هسته‌ای
از اواسط دههٔ ۱۹۹۰ به بعد، اعتراضات ضد هسته‌ای عمدتاً متوجه انتقال پسماندهای رادیواکتیو در "کانتینرهای کَستور" بود. در سپتامبر ۲۰۱۰، سیاست دولت آلمان بار دیگر به‌سوی حمایت از انرژی هسته‌ای گرایش یافت و این موضوع موجی از احساسات ضد هسته‌ای تازه را در برلین و دیگر نقاط کشور برانگیخت. در ۱۸ سپتامبر ۲۰۱۰، ده‌ها هزار نفر دفتر صدراعظم آنگلا مرکل را محاصره کردند. در اکتبر همان سال، ده‌ها هزار نفر در مونیخ دست به اعتراض زدند. در نوامبر ۲۰۱۰ نیز تظاهرات خشونت‌باری علیه قطاری که حامل پسماندهای بازفرآوری‌شدهٔ هسته‌ای
قطاری که حامل پسماندهای بازفرآوری‌شدهٔ هسته‌ای بود، برگزار شد. در روزهای پس از حادثهٔ اتمی فوکوشیما در مارس ۲۰۱۱، اعتراضات گستردهٔ ضد هسته‌ای در آلمان برگزار شد. آنگلا مرکل به‌سرعت «ممنوعیتی سه‌ماهه برای تمدیدهای پیش‌تر اعلام‌شدهٔ عمر نیروگاه‌های هسته‌ای آلمان اعمال کرد و هفت راکتور از ۱۷ راکتوری را که از سال ۱۹۸۱ فعال بودند، تعطیل نمود». اعتراضات ادامه یافت و در ۲۹ مهٔ ۲۰۱۱، دولت مرکل اعلام کرد که تا سال ۲۰۲۲ تمام نیروگاه‌های هسته‌ای کشور را تعطیل خواهد کرد. در نخستین سالگرد فاجعهٔ فوکوشیما، در مارس ۲۰۱۲،
در نخستین سالگرد فاجعهٔ فوکوشیما، در مارس ۲۰۱۲، اعتراضات ضد هسته‌ای دیگری در آلمان برگزار شد. به گفتهٔ برگزارکنندگان، بیش از ۵۰٬۰۰۰ نفر در شش منطقهٔ مختلف در این اعتراضات شرکت کردند. در آوریل ۲۰۲۳، آخرین نیروگاه‌های هسته‌ای آلمان فعالیت خود را متوقف کردند. منتقدان اظهار داشته‌اند که این تعطیلی‌ها موجب شده آلمان تا حد زیادی به سوخت‌های فسیلی برای تولید عمدهٔ انرژی خود وابسته شود؛ عمدتاً زغال‌سنگ استخراج‌شده در داخل کشور و گاز طبیعی وارداتی که بخش زیادی از آن از روسیه تأمین می‌شود. پس از فوکوشیما. در پی
آن از روسیه تأمین می‌شود. پس از فوکوشیما. در پی حادثهٔ اتمی فوکوشیما، مخالفت عمومی با انرژی هسته‌ای شدت گرفت. در تاریخ ۱۲ مارس ۲۰۱۱، حدود ۶۰٬۰۰۰ آلمانی در تظاهراتی شرکت کردند و زنجیره‌ای انسانی به طول ۴۵ کیلومتر از اشتوتگارت تا نیروگاه نکاروشتایم تشکیل دادند. در ۱۴ مارس، ۱۱۰٬۰۰۰ نفر دیگر در ۴۵۰ شهر آلمان علیه انرژی هسته‌ای تظاهرات کردند و نظرسنجی‌ها نشان داد که ۸۰٪ آلمانی‌ها با تمدید استفاده از انرژی هسته‌ای توسط دولت مخالف‌اند. در ۱۵ مارس ۲۰۱۱، آنگلا مرکل اعلام کرد که هفت نیروگاه هسته‌ای که پیش از سال
اعلام کرد که هفت نیروگاه هسته‌ای که پیش از سال ۱۹۸۰ راه‌اندازی شده‌اند، به‌طور موقت تعطیل خواهند شد و این فرصت برای بررسی تسریع در تجاری سازی انرژی‌های تجدید پذیر مورد استفاده قرار خواهد گرفت. مرکل عملاً تصمیم قبلی خود برای ادامه بهره‌برداری از نیروگاه‌های قدیمی فراتر از عمر طراحی‌شان را لغو کرد. برخی از طرفداران پیشین انرژی هسته‌ای مانند آنگلا مرکل، گیدو وستروله و اشتفان ماپوس موضع خود را تغییر دادند، با این حال، ۷۱٪ از مردم این تغییر را تاکتیکی و مرتبط با انتخابات پیشِ‌روی ایالتی دانستند. در بزرگ‌ترین
با انتخابات پیشِ‌روی ایالتی دانستند. در بزرگ‌ترین تظاهرات ضد هسته‌ای که تاکنون در آلمان برگزار شده است، حدود ۲۵۰٬۰۰۰ نفر در ۲۶ مارس ۲۰۱۱ با شعار «فوکوشیما یادآوری می‌کند – همهٔ نیروگاه‌های هسته‌ای را خاموش کنید» به خیابان‌ها آمدند. در انتخابات ایالتی ۲۷ مارس در بادن-وورتمبرگ و راینلاند-فالتس، حزب سبز به‌دلیل موضع دیرینه‌اش علیه انرژی هسته‌ای، سهم قابل توجهی از آرا را کسب کرد و در انتخابات بادن-وورتمبرگ به دومین حزب بزرگ تبدیل شد. در مارس ۲۰۱۱، بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ نفر در چهار شهر بزرگ آلمان در تظاهرات ضد هسته‌ای
نفر در چهار شهر بزرگ آلمان در تظاهرات ضد هسته‌ای شرکت کردند؛ این رویداد در آستانهٔ انتخابات ایالتی برگزار شد. برگزارکنندگان آن را بزرگ‌ترین تظاهرات ضد هسته‌ای در تاریخ آلمان توصیف کردند و پلیس اعلام کرد که تنها در برلین ۱۰۰٬۰۰۰ نفر حضور داشتند. در شهرهای هامبورگ، مونیخ و کلن نیز تظاهرات گسترده‌ای برگزار شد. روزنامهٔ "نیویورک تایمز" نوشت: «اکثر آلمانی‌ها از دیرباز با انرژی هسته‌ای مخالف بوده‌اند، و فاجعه در نیروگاه فوکوشیما در ژاپن این مخالفت‌ها را تشدید کرده است». هزاران نفر از آلمانی‌ها در دوم آوریل ۲۰۱۱
است». هزاران نفر از آلمانی‌ها در دوم آوریل ۲۰۱۱ با شرکت در تظاهرات سراسری خواستار پایان استفاده از انرژی هسته‌ای شدند. حدود ۷٬۰۰۰ نفر در برمن، و ۳٬۰۰۰ نفر در برابر دفتر مرکزی شرکت اروِه‌ئه در اسن دست به اعتراض زدند. تظاهرات کوچک‌تری نیز در سایر مناطق برگزار شد. ائتلاف تحت رهبری صدراعظم آنگلا مرکل در ۳۰ مهٔ ۲۰۱۱ اعلام کرد که تمامی ۱۷ نیروگاه هسته‌ای آلمان تا سال ۲۰۲۲ تعطیل خواهند شد؛ این تصمیم تغییری اساسی در سیاست دولت پس از حادثه اتمی فوکوشیما در ژاپن بود. هفت نیروگاه در مارس همان سال به‌طور موقت تعطیل
هفت نیروگاه در مارس همان سال به‌طور موقت تعطیل شده بودند و اکنون قرار شد به‌صورت دائمی از مدار خارج شوند. یک نیروگاه دیگر نیز که پیش‌تر از کار افتاده بود، همچنان غیرفعال باقی خواهد ماند. بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴، آلمان برای جبران کاهش تولید برق هسته‌ای، مصرف زغال‌سنگ خود را افزایش داد و به میزان ۹٫۵ میلیون تن معادل نفت بیشتر سوزاند. در نوامبر ۲۰۱۱، هزاران نفر از معترضان ضدهسته‌ای حرکت یک قطار حامل پسماند رادیواکتیو از فرانسه به آلمان را به تأخیر انداختند. درگیری‌ها و موانع متعدد باعث شد این سفر به کندترین
و موانع متعدد باعث شد این سفر به کندترین مسیر انتقال پسماند از زمان آغاز این حملات سالانه در ۱۹۹۵ تبدیل شود. این نخستین محموله پس از فاجعهٔ هسته‌ای فوکوشیما در ژاپن بود که با اعتراضات گسترده‌ای در فرانسه نیز مواجه شد؛ جایی که فعالان محیط‌زیستی به تخریب ریل‌های قطار پرداختند. هزاران نفر نیز در آلمان مسیر قطار را مختل کردند و موجب شدند حرکت آن به‌شدت کند شود، به‌طوری‌که قطار برای طی مسافت ۱۲۰۰ کیلومتری (۷۴۶ مایل) به ۱۰۹ ساعت زمان نیاز داشت. بیش از ۲۰۰ نفر در این اعتراضات آسیب دیدند و چندین نفر نیز بازداشت
این اعتراضات آسیب دیدند و چندین نفر نیز بازداشت شدند. در مارس ۲۰۱۲، در نخستین سالگرد فاجعهٔ فوکوشیما، تظاهرات ضدهسته‌ای گسترده‌ای در آلمان برگزار شد. به‌گفتهٔ برگزارکنندگان، بیش از ۵۰٬۰۰۰ نفر در شش منطقهٔ مختلف در این تظاهرات شرکت کردند.
فوروتاکا شونتارو ، (۸ مه ۱۸۲۹) - (۲۱ اوت ۱۸۶۴) یک میهن‌پرست جنبش ضد خارجی در اواخر دوره ادو (پایان شوگون‌سالاری توکوگاوا) بود. نام اصلی او ماسایوری بود. نام مستعار او کیمون یوآسا بود. در روز ۵ ماه ششم قمری ۱۸۶۴ (۸ ژوئیه ۱۸۶۴ میلادی)، شینسنگومی به او حمله و او را دستگیر کرد. سلاح‌ها و مهمات او مصادره شد و نامه‌ها و سوگندهای خونی که از حوزه‌های مختلف خطاب به سامورایی‌ها نوشته شده بود، کشف شد. او در انبار «اقامتگاه مائکاوا» در پادگان میبو توسط رئیس دفتر، کوندو ایسامی، و معاون رئیس، هیجیکاتا توشیزو، تحت بازجویی
و معاون رئیس، هیجیکاتا توشیزو، تحت بازجویی دقیقی قرار گرفت. او را از طبقه دوم به صورت وارونه آویزان کردند، میخ‌های پنج اینچی را به بالای پاهایش فروکردند و شمع‌های صد چشم را روی میخ‌هایی که به کف پاهایش فرورفته و آنها را آتش زده بودند، قرار دادند و سپس اعتراف کرد. محتوای اعترافات او این بود که پس از کودتای ۱۸ اوت، اهالی قلمرو چوشو که از کیوتو بیرون رانده شده بودند، روزی از اواخر همان ماه را برای آتش زدن کاخ امپراتوری انتخاب کردند، نجیب‌زاده طرفدار شوگون سالاری، ناکاگاوانومیا را قرار است زندانی کنند،
سالاری، ناکاگاوانومیا را قرار است زندانی کنند، دایمیوهای طرفدار شوگون‌سالاری از جمله کیوتو شوگوشوکو ماتسودایرا کاتاموری را بکشند و امپراتور را به چوشو ببرند. مشخص شد که بسیاری از میهن‌پرستانی که می‌خواستند این نقشه را اجرا کنند، از قبل به کیوتو رفته و پنهان شده‌اند و قرار است به زودی جلسه‌ای از رفقا در شهر برگزار شود، بنابراین حادثه ایکه‌دایا برای خنثی کردن این نقشه انجام شد. در مورد واقعیت چنین اعترافی اختلاف نظر وجود دارد. تولد. فوروکاوا که در روستای فوروکاوا در ولایت اومی (شهر موریامای امروزی، استان
در ولایت اومی (شهر موریامای امروزی، استان شیگا) به عنوان پسر یک مقام پایین رتبه در دفتر قاضی متولد شد، مرید اومدا اونپین، محقق کنفوسیوسی جنبش سوننو جوئی، شد. او همچنین با میابه تیزو، یک فعال سوننو جوئی از ولایت هیگو که در قلمرو چوشو نیز تأثیرگذار بود، دوست بود و به همین دلیل مغازه او به پایگاهی برای جنبش سوننو جوئی تبدیل شد. حادثه ایکه‌دایا. دستگیری فوروتاکه باید ضربه بزرگی بوده باشد، زیرا جناح سوننو جوئی، از جمله قلمرو چوشو، در کودتایی توسط طایفه‌های آیزو و ساتسوما و دیگر جناح‌هایی که از اتحاد دربار
آیزو و ساتسوما و دیگر جناح‌هایی که از اتحاد دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری در ۱۸ اوت ۱۸۶۳ حمایت می‌کردند، از کیوتو اخراج شده بودند و در بحبوحه تلاش برای بازگشت به قدرت بودند. کوندو ایسامی و توشیزو هیجیکاتا، با درک جدیت وقایعی که در پس اعمال فوروکاوا پنهان شده بود، بازجویی وحشیانه‌ای را در اقامتگاه مائکاوا، سربازخانه‌ای دیگر در کنار اقامتگاه یاگی در میبو، انجام دادند. او را در یک انبار دو طبقه به صورت وارونه آویزان کرد، بالاتنه‌اش را در طبقه اول و پاهایش را در طبقه دوم شلاق زد. وقتی او هنوز از صحبت کردن
را در طبقه دوم شلاق زد. وقتی او هنوز از صحبت کردن امتناع می‌کرد، کارگران ساختمانی از بالا تا پایین میخ‌هایی به پاهایش فروکردند و او را مجبور کردند شمع‌های روشن را در آنها قرار دهد. فوروتاکا که از این حمله بی‌رحمانه خسته شده بود، سرانجام به نقشه وحشتناک خود اعتراف کرد. نقشه این بود که در یک روز بادخیز در طول جشنواره گیون، کاخ امپراتوری را به آتش بکشند و از این فرصت استفاده کرده و شاهزاده ناکاگاوا را که از اتحاد دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری حمایت می‌کرد، زندانی کنند، نگهبان شوگون، یوشینوبو هیتوتسوباشی، و