payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ایروبه کاتسوناگا (; تولد ۱۴۹۳ – مرگ ۱۵۶۹ میلادی - یک سامورایی در دوره سنگوکو و یکی از ملازم‌های مهم خاندان اوئه‌سوگی اهل ژاپن بود.
پخش فصل پنجم مجموعه تلویزیونی آمریکایی لاست از شبکه ای‌بی‌سی در ایالات متحده و سی‌تی‌وی ۲ در کانادا در ۲۱ ژانویه ۲۰۰۹ آغاز شد و با پایان فصل دو ساعته در ۱۳ می ۲۰۰۹ به پایان رسید. ادامه داستان بازماندگان سقوط هواپیمای خیالی اوشینیک ایرلاینز پرواز ۸۱۵، پس از اینکه برخی از آنها نجات می‌یابند، در حالی که برخی دیگر در مکان و زمان نامعلومی با جزیره‌ای که در آن زندگی می‌کنند ناپدید می‌شوند. به گفته دیمون لیندلوف یکی از تهیه‌کنندگان اجرایی، سریال، این فصل «دربارهٔ این است که چرا افرادی که جزیره را ترک کرده‌اند باید
است که چرا افرادی که جزیره را ترک کرده‌اند باید برگردند». لاست در ۲۱ ژانویه ۲۰۰۹ در ای‌بی‌سی با یک نمایش سه ساعته متشکل از یک کلیپ نمایش و دو قسمت جدید پشت سر هم بازگشت. باقی‌مانده فصل چهارشنبه‌ها ساعت ۹:۰۰ شب به وقت شرقی پخش می‌شد. قسمت‌ها. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt; بازخورد. فصل پنجم لاست مورد تحسین عمومی قرار گرفت. در راتن تومیتوز، این فصل دارای ۹۰٪ محبوبیت است، با میانگین امتیاز ۸٫۸/۱۰، بر اساس ۲۱ بررسی، اجماع وب‌سایت می‌گوید: «اگرچه سؤالات بی‌پاسخ بیشتری را معرفی می‌کند، فصل پنجم لاست نیز
بی‌پاسخ بیشتری را معرفی می‌کند، فصل پنجم لاست نیز به سرعت پیش می‌رود، توسعه شخصیت‌های بیشتری را پوشش می‌دهد و دنیای غنی خود را برای طرفداران گرسنه بیشتر می‌سازد». متاکریتیک بر اساس ۱۷ بررسی امتیاز ۷۸ از ۱۰۰ را به این فصل داد که آن را به‌طور کلی مطلوب می‌کند. طبق فهرست‌های پایان سال منتشر شده توسط نشریات سرگرمی و منتقدان برجسته تلویزیون، فصل پنجم لاست دومین برنامه پرفروش سال ۲۰۰۹ بود. فصل پنجم لاست به کاهش رتبه ادامه داد و اولین فصل دو ساعته توسط ۱۱٫۳۷ میلیون بیننده آمریکایی تماشا شد. کمترین پخش فصل در
بیننده آمریکایی تماشا شد. کمترین پخش فصل در تاریخ سریال است. به‌طور کلی، کل فصل به‌طور متوسط ۱۱٫۵ میلیون بیننده داشت.
کوجیما یاتارو ؛ ۱۵۲۲ – (سن ۶۰–۶۱)) سامورایی در دوره سنگوکو و ملازم خاندان اوئه‌سوگی اهل ژاپن بود.
کاتسورایاما اوجیماتو ؛ ۱۵۲۰ – ۱۵۷۳) یک سامورایی در دوره سنگوکو و ملازم خاندان ایماگاوا در ژاپن بود.
معاهده دولتی اتریش ( ) یا معاهده استقلال اتریش، معاهده‌ای چندجانبه بود که بر اساس آن، کشور اتریش به عنوان یک کشور مستقل شناخته شد. این قرارداد در ۱۵ مه ۱۹۵۵ در وین در بلودر بین کشورهای متفقین که به عنوان اشغالگران اتریش شناخته میشدند (فرانسه، بریتانیا، ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی) و دولت اتریش امضا شد. جمهوری فدرال خلق یوگسلاوی نیز متعاقباً به این معاهده ملحق شد. مفاد این قرارداد به صورت رسمی در ۲۷ ژوئیه ۱۹۵۵ میلادی به اجرا درآمد. عنوان کامل آن «معاهده بنیانگذاری دوباره‌ی اتریش مستقل و
کامل آن «معاهده بنیانگذاری دوباره‌ی اتریش مستقل و دموکراتیک، امضا شده در وین در ۱۵ مه ۱۹۵۵» است (به زبان ). کلیات و ساختار. این معاهده یک اتریش آزاد، مستقل و دموکراتیک را دوباره بنیان نهاد و آنرا به رسمیت شناخت. اساس این معاهده اعلامیه مسکو در ۳۰ اکتبر ۱۹۴۳ بود. این قرارداد و پیوست‌های آن امتیازات میدان نفتی شوروی و حقوق مالکیت پالایشگاه‌های نفت در شرق اتریش و انتقال دارایی‌های شرکت کشتیرانی دانوب به اتحاد جماهیر شوروی را پیش‌بینی می‌کرد. توسعه. پس از واقعه "آنشلوس" در سال ۱۹۳۸، اتریش به طور کلی استقلال
"آنشلوس" در سال ۱۹۳۸، اتریش به طور کلی استقلال خود را از دست داد و به عنوان بخشی از آلمان نازی شناخته شد. با این حال، در سال ۱۹۴۳، متفقین در اعلامیه مسکو موافقت کردند که اتریش در عوض به عنوان اولین قربانی تجاوز نازی‌ها در نظر گرفته شود - البته بدون انکار نقش اتریش در جنایات نازی‌ها - و به عنوان یک کشور آزاد شده و مستقل پس از جنگ با آنها رفتار شود. بی‌درنگ و پس از جنگ جهانی دوم ، اشغال اتریش توسط متفقین در ۲۷ آوریل ۱۹۴۵ آغاز شد، زمانی که اتریش تحت کنترل متفقین ادعای استقلال از آلمان را در نتیجه حمله وین
ادعای استقلال از آلمان را در نتیجه حمله وین کرد. کشور اتریش پس از تکمیل اشغال، توسط متفقین به چهار منطقه تقسیم شده بود و به طور مشترک توسط چهار کشور اصلی متفقین یعنی بریتانیا، اتحاد جماهیر شوروی، ایالات متحده آمریکا و فرانسه تحت تسلط قرار گرفت و اینگونه اداره می‌شد. شهر وین به عنوان پایتخت اتریش نیز به طور مشابه تقسیم شده بود، اما منطقه مرکزی به طور جمعی توسط شورای کنترل متفقین اداره می‌شد. در حالی که آغازگر جنگ جهانی، آلمان در سال ۱۹۴۹ به آلمان شرقی و آلمان غربی تقسیم شده بود، اتریش تا سال ۱۹۵۵ تحت اشغال
غربی تقسیم شده بود، اتریش تا سال ۱۹۵۵ تحت اشغال مشترک متحدان غربی و اتحاد جماهیر شوروی باقی ماند. وضعیت آن به موضوعی بحث برانگیز در جنگ سرد تبدیل شد. اولین تلاش‌ها برای گفتگو برای دستیابی به یک معاهده توسط اولین دولت پس از جنگ انجام شد. با این حال، آنها شکست خوردند زیرا متفقین می‌خواستند ابتدا یک معاهده صلح با آلمان ببینند. با پیشرفت جنگ سرد احتمال یک معاهده کاهش می‌یافت. با این حال، اتریش با موفقیت توانست بخشی از سرزمین‌های خود با نام کارینتیا را در برابر خواسته‌ها و تجاوزات جمهوری فدرال خلق فدرال
برابر خواسته‌ها و تجاوزات جمهوری فدرال خلق فدرال یوگسلاوی حفظ و نگهداری کند، با این حال موضوع بازگشت دوباره‌ی بخش‌هایی از اتریش یعنی تیرول جنوبی، که توسط ایتالیا از اتریش-مجارستان در سال ۱۹۱۹ ضمیمه شده بود، آنچنان مورد توجه قرار نگرفت. جو گفتگوها در این دوره، با مرگ جوزف استالین رئیس جمهور شوروی در سال ۱۹۵۳ و گرم‌شدن روابط موسوم به گرم شدن خروشچف به شدت بهبود یافت. مذاکرات با مولوتوف، وزیر امور خارجه شوروی، در فوریه ۱۹۵۵ با موفقیت به نتیجه رسید. پس از وعده‌های اتریش مبنی بر بی‌طرفی همیشگی و دائمی، اتریش در
اتریش مبنی بر بی‌طرفی همیشگی و دائمی، اتریش در ۱۵ مه ۱۹۵۵ به استقلال کامل رسید و آخرین نیروهای اشغالگر در ۲۵ اکتبر همان سال اتریش را به طور کامل ترک و اداره آن را به دولت سپردند. نکات مهم در معاهده. علاوه بر مقررات عمومی و به رسمیت شناختن دولت اتریش، حقوق اقلیت‌های اسلوونیایی و کروات نیز به صراحت شرح داده شد. همچنین رویداد آنشلوس (اتحاد سیاسی اتریش با آلمان)، همانطور که در سال ۱۹۳۸ اتفاق افتاد، ممنوع شد (به رسمیت شناختن حاکمیت و استقلال اتریش توسط آلمان و انصراف آلمان از ادعاهای ارضی بر اتریش بعداً در
و انصراف آلمان از ادعاهای ارضی بر اتریش بعداً در معاهده ۱۹۹۰ در مورد توافق نهایی با احترام به آلمان در مورد مرزهای موجود، اما نه به طور خاص پوشش داده شد). همچنین فعالیت سازمان‌های نازی و فاشیستی ممنوع اعلام شد و تحت پیگرد قرار گرفت. بی‌طرفی اتریش در واقع در متن اصلی معاهده نیست، اما پارلمان این کشور در ۲۶ اکتبر ۱۹۵۵ پس از خروج آخرین نیروهای متفقین بنابر معاهده اتریش آن را اعلام و تصویب کرد. نتیجه. در نتیجه این معاهده، متفقین در ۲۵ اکتبر ۱۹۵۵ به طور کامل خاک اتریش را ترک کردند. ۲۶ اکتبر به عنوان یک جشن ملی
اتریش را ترک کردند. ۲۶ اکتبر به عنوان یک جشن ملی (تا سال ۱۹۶۵ روز پرچم نامیده می شود) جشن گرفته می‌شود. گاهی اوقات تصور می‌شود که این جشن، یادبود خروج نیروهای متفقین است، اما در واقع این جشن مربوط به بیانیه بی‌طرفی اتریش در جنگ است و آنها این موضوع را جشن می‌گیرند که در تاریخ ۲۶ اکتبر ۱۹۵۵ توسط پارلمان تصویب شد.
تاکاناشی ماسایوری (; – ) سامورایی و ملازم خاندان اوئه‌سوگی در دوره سنگوکو اهل ژاپن بود.
اجلاس ۲۰۲۴ سازمان همکاری شانگهای بیست و چهارمین اجلاس سالانه سران کشورهای عضو سازمان همکاری شانگهای بود که در ۳ و ۴ ژوئیه ۲۰۲۴ در آستانه، قزاقستان برگزار شد.
فینال کوپا آمریکا ۲۰۱۵ مسابقه نهایی کوپا آمریکا ۲۰۱۵ بود، یک تورنمنت بین‌المللی فوتبال که توسط کونمبول در شیلی برگزار شد. این مسابقه در ۴ ژوئیه ۲۰۱۵ در ورزشگاه ملی سانتیاگو برگزار شد و میزبان شیلی و آرژانتین به رقابت پرداختند. پس از تساوی بدون گل، شیلی در ضربات پنالتی آرژانتین را شکست داد و نخستین عنوان خود را کسب کرد و جواز حضور در جام کنفدراسیون‌ها ۲۰۱۷ روسیه را کسب کرد. قرار بود جام جدیدی برای مسابقات ساخته شود و در ۴ ژوئیه ۲۰۱۵ در فینال رونمایی شود. در میان رسوایی فساد فیفا هیچ جامی رونمایی نشد.
در میان رسوایی فساد فیفا هیچ جامی رونمایی نشد. پیش‌زمینه. این دوره هفتمین دوره میزبانی شیلی بود. این بازی سومین باری بود که شیلی به فینال می‌رسید. آنها هرگز در این رقابت پیروز نشده بودند. آخرین حضور آنها در فینال در سال ۱۹۸۷ بود که آنها توسط اروگوئه شکست خوردند. این در حالی است که آرژانتین به پنجمین فینال خود در خاک شیلی رسید. حضور قبلی آنها در فینال در سال ۲۰۰۷ بود، زمانی که آنها توسط برزیل شکست خوردند، در حالی که آخرین قهرمانی آنها (از جمله مسابقات جهانی) در سال ۱۹۹۳ به دست آمد. از جمله نسخه‌های سال‌های
در سال ۱۹۹۳ به دست آمد. از جمله نسخه‌های سال‌های ۱۹۱۶ تا ۱۹۶۷، زمانی که "Campeonato Sudamericano" فرمت مسابقات دوره‌ای بدون مسابقه نهایی داشت. این پنجمین حضور شیلی و بیست و هفتمین حضور آرژانتین در جمع دو تیم برتر بود.
نیروی هوایی بِنین ()، به اختصار اف. ای. بی FAB شاخه خدمات هوایی نیروهای مسلح بنین است. پس از استقلال این کشور از فرانسه در سال ۱۹۶۰، این نیرو با نام نیروی هوایی داهومی بنیان‌گذاری شد. نیروی هوایی عمدتاً از طریق حمل و نقل و ارتباط از ارتش پشتیبانی می‌کند، همچنین خدمات جابه جایی‌های رئیس‌جمهور بر عهده این نیرو می‌باشد. این نیرو به شدت به کمک‌های مالی، در ابتدا از فرانسه و اخیراً از بلژیک متکی است. در طول عمر کوتاه مدت جمهوری خلق بنین، زمانی که این نیرو به عنوان نیروی هوایی خلق بنین شناخته می‌شد، هواگردهای
نیروی هوایی خلق بنین شناخته می‌شد، هواگردهای ساخت شوروی برای نشان دادن تغییر وفاداری سیاسی، به خدمت این نیرو درآمدند. ناوگان عملیاتی فعلی از دو هواپیما تشکیل شده است. هواگردها. ناوگان فعلی. هواگردهای بازنشسته شده:
فینال کوپا آمریکا ۲۰۱۱ مسابقه نهایی کوپا آمریکا ۲۰۱۱ بود، یک تورنمنت بین‌المللی فوتبال که از ۱ تا ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۱ در آرژانتین برگزار شد. این مسابقه در ۲۴ ژوئیه در ورزشگاه مونومنتال آنتونیو وسپوچیو لیبرتی در بوئنوس آیرس میان اروگوئه و پاراگوئه برگزار شد. اروگوئه بازی را ۳–۰ برد تا پانزدهمین کوپا آمریکا را کسب کند. پاراگوئه به عنوان نایب‌قهرمان مسابقات، کوپا بولیوی را به دست آورد. با این برد، اروگوئه حق نمایندگی کونمبول در جام کنفدراسیون‌های فیفا ۲۰۱۳ در برزیل را به دست آورد. پیش‌زمینه. فینال نخستین بار از سال
به دست آورد. پیش‌زمینه. فینال نخستین بار از سال ۲۰۰۱ بود که آرژانتین و برزیل برای قهرمانی با یکدیگر رقابت نکردند. اروگوئه و پاراگوئه هر دو در حالی وارد مسابقه شدند که قبلاً چندین بار قهرمان این رقابت شده بودند. اروگوئه رکورد مشترک ۱۴ عنوان قهرمانی کوپا آمریکا را در اختیار داشت و آخرین بار در سال ۱۹۹۵ آن را کسب کرده بود. آخرین حضور آنها در فینال در سال ۱۹۹۹ بود که آنها توسط برزیل شکست خوردند. پاراگوئه دو بار برنده این مسابقات شده است و آخرین بار در سال ۱۹۷۹ قهرمان این مسابقات شده است. آن سال همچنین آخرین
قهرمان این مسابقات شده است. آن سال همچنین آخرین باری بود که پاراگوئه به فینال مسابقات راه یافت. پاراگوئه بدون کسب یک برد در این مسابقات به فینال رسید.
جنگل‌های جنب‌حاره‌ای مگالایا () بوم‌ناحیه‌ای در شمال شرق هند است که مساحت دارد که علاوه بر ایالت مگالایا، بخش‌هایی از جنوب آسام و بخش کوچکی از ناگالند در نزدیکی دیماپور و بنگلادش را در بر می‌گیرد. این بوم‌ناحیه همچنین دارای زیستگاه‌های بسیاری غیر از جنگل‌های جنب‌حاره‌ای است، اما جنگل‌های جنب‌حاره‌ای کوهستانی موجود در مگالایا یک زیست‌بوم مهم است و به دلیل پوشش بسیار گسترده‌تر آن در منطقه، به عنوان مناسب‌ترین نام انتخاب شده است.
فرهنگِ سنگِ گوزن () نام فرهنگی مرتبط با مجموعه‌ای از خرسنگ‌های باستانی حکاکی‌شده است که عمدتاً در مغولستان و به میزان کمتر در مناطق مجاور آن در سیبری یافت می‌شوند. به این فرهنگ، گاه، با اشاره به مقبره‌های خریگسور که در نزدیکی آن واقع شده، «مجموعه سنگ گوزن-خریگسور (DSKC) هم می‌گویند. نام این فرهنگ از تصاویر حکاکی‌شده گوزن در حال پرواز بر روی آنها گرفته شده است. از ۱۵۰۰ سنگ گوزن‌نشان کشف شده تاکنون، ۱۳۰۰ عدد در مغولستان قرار دارند. فرهنگ سنگ‌های گوزن‌نشان ارتباط نزدیکی با مراحل اولیه فرهنگ مردمان ایرانی‌تبار
نزدیکی با مراحل اولیه فرهنگ مردمان ایرانی‌تبار سکایی (به ویژه فرهنگ‌های ارژن، چاندمن و پازیریک) در منطقه از آلتای تا مغولستان غربی دارند. هنر سنگ گوزن ۳۰۰ تا ۵۰۰ سال از قدیمی‌ترین مکان‌های سکایی مانند ارژن قدیمی‌تر است و به عنوان پیشاسکایی یا احتمالاً سکایی اولیه در نظر گرفته می‌شود. به نظر می‌رسد فرهنگ سنگ گوزن تحت تأثیر فرهنگ کاراسوک در شمال غربی بوده است، که در آن با ویژگی‌هایی، به ویژه در زمینه فلزکاری سلاح، مشترک است. "فرهنگ سنگ گوزن" به زندگی و فناوری‌های مردمانی اشاره دارد که در اواخر عصر برنز در
مردمانی اشاره دارد که در اواخر عصر برنز در مغولستان و مناطق اطراف آن می‌زیستند و سنگ گوزن‌ها را خلق کردند. اطلاعات ما درباره این فرهنگ از طریق یافته‌های باستان‌شناسی، ژنتیک و بررسی نقوش هنری روی سنگ گوزن‌ها به دست آمده است. سنگ گوزن‌ها بخشی از سنت ساخت تپه‌های تدفین و بناهای یادبود در این منطقه در عصر برنز (۳۰۰۰ تا ۷۰۰ سال پیش از میلاد) هستند. در این دوره، فرهنگ‌های مختلفی در این منطقه ساکن بودند و در ساخت این سازه‌های سنگی سهیم بودند. فرهنگ‌های آفاناسیو، اوکونف، چمورچک، مونخ خیرخان و اولان زوخ از جمله این
چمورچک، مونخ خیرخان و اولان زوخ از جمله این فرهنگ‌ها بودند. سنگ‌های گوزن‌نشان به عنوان یکی از آخرین نمونه‌های سنگ‌های یادبود این دوره، حدود ۱۴۰۰ تا ۷۰۰ سال پیش از میلاد (اواخر عصر برنز تا اوایل عصر آهن) ساخته شدند، اما پیش از پیدایش فرهنگ گور اسلب وجود داشتند.
رئیس پارلمان گرجستان یا رئیس مجلس گرجستان ( ) رئیس ( و همچنین سخنگو ) پارلمان گرجستان است . سخنران و رئیس مجلس در حال حاضر، شالوا پاپواشویلی است که از 29 دسامبر 2021 آغاز شده است. پارلمان گرجستان دارای پیشینه ای با شرح زیر است: شورای ملی (مه 1918 – اکتبر 1918)، مجلس پارلمانی (موقت) ( – )، مجلس مؤسسان ( – )، پارلمان (1921)، شورای عالی جمهوری سوسیالیستی شوروی گرجستان (1921 – 1990) و شورای عالی جمهوری گرجستان (1990 – 1992). بیشینه دستمزد رئیس پارلمان، 13000 لاری در ماه است. بر اساس قانون اساسی در گرجستان، در
در ماه است. بر اساس قانون اساسی در گرجستان، در صورتی که رئیس‌جمهور پیش از پایان دوره ریاست‌جمهوری خود به دلایلی همچون درگذشت، استعفا یا برکناری از سمت خود، جایگاه خود را از دست بدهد، رئیس پارلمان ، رئیس‌جمهور موقت گرجستان می‌شود. نینو برجانادزه تنها رئیس مجلسی ( و سخنران ) است که به عنوان سرپرست ریاست جمهوری فعالیت کرده است، او این کار را در دو نوبت انجام داد: پس از استعفای رئیس جمهور ادوارد شواردنادزه در سال 2003 و پس از اینکه رئیس جمهور میخائیل ساکاشویلی برای مدت کوتاهی از سمت خود کنار رفت و به دلیل
برای مدت کوتاهی از سمت خود کنار رفت و به دلیل ناآرامی های سیاسی در این کشور، انتخابات زودهنگام را اعلام کرد.
ساختمان پارلمان گرجستان ( ) محل نشست و برگزاری جلسات رسمی و علنی پارلمان گرجستان است که در تفلیس ، پایتخت گرجستان واقع شده است. این ساختمان در خیابان روستاولی شماره 8، نزدیک به دامنه کوه متاتسمیندا واقع شده است. این مجموعه ساختمانی به عنوان خانه دولت در دوره جمهوری سوسیالیستی شوروی گرجستان در محل کلیسای جامع تخریب شده قرن نوزدهمی الکساندر نوسکی و حیاط کلیسای مجاور، با دفن دانشجویان گرجستانی که در حمله بلشویک ها در سال 1921 کشته شدند، ساخته شد. این مجموعه از دو ساختمان تشکیل شده است. ساختمان "بالا" توسط
از دو ساختمان تشکیل شده است. ساختمان "بالا" توسط ویکتور کوکورین و گیورگی لژاوا طراحی شد و از سال 1933 تا 1938 میلادی ساخته شد. ساختمان «پایین» در امتداد خیابان روستاولی، توسط همین معماران با کمک ولادیمر ناساریدزه از سال 1946 تا 1953 میلادی ساخته شد. این دو ساختمان با یک حیاط، با پلکان و فواره به هم متصل شده اند. در طراحی هر دو ساختمان این سازه، به شدت از عناصر معماری سنتی و ملی گرجی استفاده شده است. نمای بیرونی روبه‌روی خیابان تحت سلطه یک طاق‌نمای تاریخی، با پیش‌روهای عظیم و پدیدار «طاق» است. ساختمان ها از
پیش‌روهای عظیم و پدیدار «طاق» است. ساختمان ها از بتن مسلح سبک وزن، با روکش بیرونی از سنگ توفا، گرانیت و دیگر موارد ساخته و نماکاری شده است. این مجموعه در جریان کودتای نظامی دسامبر 1991 تا ژانویه 1992 به شدت آسیب دید. دلیل این آسیب، پناه گیری زویاد گامساخوردیا، رئیس جمهور وقت و محاصره شده در پناهگاه زیرزمینی زیر ساختمان دولت بود. این ساختمان پس از آن بازسازی و مرمت شد و از سال 1997 میلادی تا 2012 به عنوان مقر اصلی پارلمان گرجستان استفاده شد. در سال 2012، به جای این ساختمان، قانونگذاران تصمیم به استفاده از
جای این ساختمان، قانونگذاران تصمیم به استفاده از عمارت تازه ساخته شده در شهر کوتایسی ، دومین شهر مهم گرجستان گرفتند و به همانجا نقل مکان کردند. در سال 2014، برگزاری جلسات کمیته پارلمان در محل پارلمان تفلیس مجاز شد، در حالی که جلسات همچنان و منظم در عمارت تازه تأسیس شهر کوتایسی ادامه داشت. اصلاحیه قانون اساسی تصویب شده در سال 2017 در دسامبر 2018 لازم الاجرا شد و در آن هیچ اشاره ای به کوتایسی به عنوان مقر مرکزی پارلمان نداشت. به این معنی که پارلمان در ژانویه 2019 به طور کامل به پایتخت بازگشت.
فرهنگ کاراسوک () به مجموعه‌ای از جوامع اواخر عصر برنز اطلاق می‌شود که در منطقه‌ای وسیع از دریاچه آرال در غرب تا رود ینی‌سئی در شرق و از کوه‌های آلتای و تیان شان در جنوب تا حدود سال‌های ۱۵۰۰ تا ۸۰۰ پیش از میلاد زندگی می‌کردند. این فرهنگ به نظر می‌رسد جایگزین فرهنگ آندرونوو در مناطق شرقی شده و تحت تأثیر فرهنگ اوکونوو نیز قرار داشته است. بقایای سکونتگاه‌های آن‌ها اندک بوده و عمدتاً از نوع تدفینی هستند. حداقل ۲۰۰۰ گور از این فرهنگ کشف شده است. دوره کاراسوک تا حدود ۷۰۰ پیش از میلاد ادامه داشت. از آن زمان تا حدود
۷۰۰ پیش از میلاد ادامه داشت. از آن زمان تا حدود ۲۰۰ پیش از میلاد، فرهنگ‌های مشابه در این مناطق توسعه یافتند. تجارت پررونقی از شمال چین و منطقه بایکال تا دریای سیاه و رشته‌کوه اورال وجود داشت که به یکپارچگی فرهنگ در این منطقه کمک می‌کرد. پس از فرهنگ کاراسوک، فرهنگ تگار در این منطقه ظهور کرد. اقتصاد این مردمان مبتنی بر کشاورزی و دامداری بوده و به نظر می‌رسد زندگی کوچ‌نشینی بیشتری نسبت به فرهنگ آندرونوو داشتند. مردم کاراسوک کشاورزانی بودند که در مقیاس وسیع به فلزکاری می‌پرداختند و از ابزارهای برنزی آرسنیکی
فلزکاری می‌پرداختند و از ابزارهای برنزی آرسنیکی استفاده می‌کردند. سکونتگاه‌های آن‌ها از خانه‌های گودالی تشکیل می‌شد و مردگان خود را در گورهای صندوقی سنگی دفن می‌کردند که با کورگان پوشیده شده و با حصارهای سنگی مربعی احاطه شده بودند. آن‌ها صنعتگران ماهری بودند و آثار شاخص فرهنگ آن‌ها چاقوهای برنزی با نیمرخ منحنی، دسته‌های تزئین شده و افسار اسب بود. سفال‌های آنان با سفال‌های کشف‌شده در مغولستان داخلی و مناطق داخلی چین قابل مقایسه است و در گورهای آن‌ها چاقوهای برنزی مشابه چاقوهای شمال شرقی چین یافت شده است.
برنزی مشابه چاقوهای شمال شرقی چین یافت شده است. هنر حیوانات واقع‌گرایانه آن‌ها احتمالاً به توسعه سبک هنری حیوانات سکایی-سیبری (هنر سکایی) کمک کرده است. خاستگاه فرهنگ کاراسوک پیچیده است، اما به‌طور کلی پذیرفته شده است که ریشه‌های آن هم در فرهنگ آندرونوو و هم در فرهنگ‌های محلی ینی‌سئی نهفته است. هویت قومی کاراسوک مسئله‌ساز است، زیرا فرهنگ آندرونوو با هندو ایرانیان مرتبط بوده در حالی که فرهنگ‌های محلی با استپ ارتباطی نداشته‌اند. با این وجود، هویت مشخصی از زبان نیاایرانی برای فرهنگ کاراسوک پیشنهاد شده است.
نیاایرانی برای فرهنگ کاراسوک پیشنهاد شده است. باستان‌شناسان قبایل کاراسوک را با ویژگی‌های سفیدپوست (قفقازی/اروپایی) توصیف کرده‌اند. جورج فان دریم ارتباطی را با مردم زبان‌های ینی‌سئیایی و زبان بروشسکی پیشنهاد کرده و گروه زبان‌های کاراسوک را مطرح کرده است. فرهنگ معاصر سنگ گوزن در جنوب شرقی ممکن است تا حدی توسط کوچ‌نشینان فرهنگ کاراسوک ساخته شده باشد. ارابه‌ها. فرهنگ کاراسوک دارای ارابه‌های اسبی چرخدار بود، فناوری که اولین بار در فرهنگ سینتاشتا (حدود ۲۰۰۰ سال قبل از میلاد) تأیید شد و با فرهنگ آندرونوو به سمت
قبل از میلاد) تأیید شد و با فرهنگ آندرونوو به سمت شرق گسترش یافت. اگرچه هیچ ارابه‌ای از کاراسوک یافت نشده است، اما وجود آن‌ها با نقاشی‌های سنگ‌نگاره، تجهیزات ارابه، لگام و «تدفین‌های ارابه‌ران» نشان داده شده است. این‌ها شباهت‌های نزدیکی با ارابه‌ها و تجهیزات مربوط به دودمان شانگ در چین (حدود ۱۰۰۰ سال پیش از میلاد) دارند، مانند استفاده از چرخ‌هایی با پره‌های متعدد و نگهدارنده‌های افسار کمانی شکل. ارابه‌های کاراسوک و شانگ نیز شباهت‌های زیادی با ارابه‌های لچاشن در ارمنستان دارند که قدمت آن‌ها به حدود ۱۵۰۰ سال
در ارمنستان دارند که قدمت آن‌ها به حدود ۱۵۰۰ سال پیش از میلاد می‌رسد. بر اساس تحقیقات وو (۲۰۱۳)، ارابه‌های شانگ و تجهیزات مرتبط با آن‌ها از فرهنگ کاراسوک سرچشمه می‌گیرند و می‌توان آن‌ها را به عنوان «نسخه محلی مجموعه کاراسوک» درک کرد. فلزکاری. فلزکاری فرهنگ کاراسوک ممکن است از سنت قدیمی‌تر سیما-توربینو نشأت گرفته باشد. این سنت را گسترش داد و به هسته یک قطب منطقه‌ای در متالورژی تبدیل شد که گاهی اوقات «ولایت فلزکاری آسیای شرقی» نامیده می‌شود. سیما-توربینو گسترش به سمت غرب داشت و در دوره ۲۲۰۰–۱۷۰۰ قبل از میلاد
به سمت غرب داشت و در دوره ۲۲۰۰–۱۷۰۰ قبل از میلاد با فرهنگ‌های آباشه‌وو و سینتاشتا مواجه شد. برعکس، گسترش فرهنگ متالورژی کاراسوک به سمت شرق بود. سبک‌های کاراسوک در سراسر آسیای مرکزی و شرقی کپی می‌شدند و به چین می‌رسیدند که در آن اشیاء برنزی متعددی بر اساس مدل کاراسوک کشف شده است. به ویژه مجموعه سلطنتی قبرستان آنیانگ از قرن‌های ۱۳ تا ۱۱ قبل از میلاد در دوره سلسله شانگ به خاطر چنین تقلیدهای متعددی شناخته شده است. تصور می‌شود که این نوآوری‌های فلزکاری از فرهنگ کاراسوک توسط عشایر استپی، در چارچوب روابط نسبتاً
کاراسوک توسط عشایر استپی، در چارچوب روابط نسبتاً متضاد بین چین و همسایگان شمالی آن منتقل شده است. شانگ عمدتاً چاقوهای منحنی یک لبه را با دسته‌های حیوانات تقلید می‌کرد و آن‌ها را در مقبره‌های خود در میان سایر وسایل برنزی قرار می‌داد. در مجموع، این تأثیرات در مسافتی بیش از ۳۵۰۰ کیلومتر، از منطقه سایان-آلتای تا قلب چین باستان در آن سوی رود زرد، حرکت کردند. سلاح‌های فرهنگ سنگ گوزن معاصر، همان‌طور که در سنگ‌نگاره‌های آن‌ها دیده می‌شود، عموماً از سلاح‌های فرهنگ کاراسوک مشتق شده‌اند و به گونه‌شناسی کاراسوک تعلق
کاراسوک مشتق شده‌اند و به گونه‌شناسی کاراسوک تعلق دارند. ژنتیک. کیسر و همکاران (۲۰۰۹) یک مطالعه ژنتیکی از فرهنگ‌های باستانی سیبری، فرهنگ آندرونوو، فرهنگ کاراسوک، فرهنگ تگار و فرهنگ تاشتیک منتشر کردند. آن‌ها چهار فرد از فرهنگ کاراسوک را از چهار مکان مختلف از ۱۴۰۰ قبل از میلاد تا ۸۰۰ قبل از میلاد مورد بررسی قرار دادند. دو نفر از این‌ها دارای دودمان‌های دی‌ان‌ای میتوکندریایی U5a1 و U4 اوراسیای غربی بودند. دو نفر دیگر هاپلوگروپ کروموزوم Y R1a1 را نشان دادند که تصور می‌شود نشانگر مهاجرت به شرق هندواروپاییان
که تصور می‌شود نشانگر مهاجرت به شرق هندواروپاییان اولیه است. افراد مورد بررسی همگی سفیدپوست و دارای چشمان روشن بودند. محوطه‌ها. محوطه‌ها زیاد نیستند و عمدتاً در جنوب غربی حوضه مینوسینسک یافت می‌شوند. آن‌ها شامل خانه‌های نیمه زیرزمینی و خانه‌های زمستانی بزرگ‌تر با مساحت حدود ۱۰۰–۲۰۰ متر مربع، با سقف‌های گنبدی یا شیبدار پوشیده شده با خاک برای محافظت در برابر سرما هستند.
قانون اتریش به قانونی که در سطح فدرال در اتریش اعمال می‌شود گفته می‌شود. این قانون بر اساس قانون اساسی فدرال ۱۹۲۰ میلادی پایه‌گذاری شده است. سیستم قضایی. اتریش در سال ۲۰۰۸ میلادی دارای دادگاه‌های فراوانی بود. از جمله آن می‌توان به ۱۴۱ دادگاه منطقه‌ای (Bezirksgerichte)، ۲۰ دادگاه استانی (Landesgerichte) و چهار دادگاه عالی استانی (Oberlandesgerichte) بود. همچنین یک دادگاه عالی (Oberster Gerichtshof)، دادگاه قانون اساسی (Verfassungsgerichtshof) و همچنین دادگاهی اداری (Verwaltungsgerichtshof) اشاره کرد که برای
اداری (Verwaltungsgerichtshof) اشاره کرد که برای اداره وجود دارند. دسترسی به اطلاعات حقوقی. اطلاعات و داده‌های مربوط به قوانین اتریش با استفاده از "سیستم اطلاعات حقوقی جمهوری اتریش" یا "Rechtsinformationssystem des Bundes" برای همگان در دسترس است. حبس ابد. مجازات حبس ابد را می‌توان در مواردی نظیر قتل و سایر جنایاتی که منجر به مرگ شخص می‌شود از جمله نسل کشی، جنایات علیه بشریت و جنایات جنگی، و همچنین برای جنایات عمده و بزرگ مواد مخدر و اَعمال شدید (دوباره) مشارکت در فعالیت‌های ناسیونال سوسیالیستی (نازی) با
در فعالیت‌های ناسیونال سوسیالیستی (نازی) با پشتیبانی قانون، صادر و اعمال کرد. بر اساس قانون، در صورتی که مقامات زندان اطمینان داشته باشند که زندانی دوباره مرتکب جرم نمی‌شود، ممکن است به برخی از زندانیان در اتریش پس از ۱۵ سال حبس، آزادی مشروط نیز اعطا شود. این امر منوط به صلاحدید هیئت دادگاه کیفری و تجدیدنظر احتمالی به دادگاه عالی است. در غیر این صورت، تنها شخص رئیس جمهور می‌تواند پس از پیشنهاد وزیر دادگستری، عفو خود را درباره مجرم صادر کند. در صورت رد درخواست بخشش یا عفو توسط رئیس جمهور، متخلف به حبس
درخواست بخشش یا عفو توسط رئیس جمهور، متخلف به حبس مادام‌العمر محکوم می‌شود و بدین ترتیب سال‌های مانده از عمر طبیعی خود را در زندان خواهد گذراند. همچنین بر اساس قانون، زندانیانی که جرم خود را در سنین پایین تر از ۲۱ سال مرتکب شده باشند را نمی‌توان به حبس ابد محکوم کرد. در عوض، مجرمان نوجوان تنها به حداکثر ۲۰ سال حبس محکوم می‌شوند.
فرضیه زبان پدری () می‌گوید که انسان‌ها معمولاً زبان پدرشان را صحبت می‌کنند. این فرضیه بر اساس یک پژوهش در سال ۱۹۹۷ است که نشان می‌دهد پیوند زبانی بیشتر با تغییرات کروموزوم Y (که از پدر به ارث می‌رسد) مرتبط است تا با تغییرات دی‌ان‌ای میتوکندریایی (که از مادر به ارث می‌رسد). این پژوهش ابتدا بر روی نمونه‌های آفریقایی و اروپایی توسط تیمی از متخصصان ژنتیک جمعیت به رهبری لوران اکسکوفیه انجام شد. بر اساس این یافته‌ها، جورج فان دریم، زبان‌شناس تاریخی، در سال ۲۰۱۰ این فرضیه را مطرح کرد که آموزش زبان همسر توسط مادر
فرضیه را مطرح کرد که آموزش زبان همسر توسط مادر به فرزندانش یکی از راه‌های اصلی گسترش زبان‌ها در طول زمان بوده است. با تمرکز بر تغییرات زبان در دوران پیش از تاریخ در مناطقی که قبلاً سکونت داشتند، نمونه‌هایی از سراسر جهان نشان می‌دهند که حتی ۱۰ تا ۲۰ درصد مهاجرت مردان در آن دوران می‌توانست باعث تغییر زبان شود. این نشان می‌دهد که احتمالاً زبان گروه‌های مهاجر قدرتمند، مانند کشاورزان یا فلزکاران اولیه، بر زبان‌های بومی غلبه کرده است. پژوهش‌های اولیه در مورد کروموزوم‌های غیرجنسی: قبل از اینکه در دهه‌های ۱۹۸۰ و
غیرجنسی: قبل از اینکه در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ تفاوت‌های ژنتیکی در دی‌ان‌ای میتوکندریایی (که از مادر به ارث می‌رسد) و کروموزوم Y (که از پدر به ارث می‌رسد) کشف شود، تشخیص تأثیر ژنتیکی مادر و پدر در جمعیت‌ها ممکن نبود. در عوض، محققان مجبور بودند به بررسی کروموزوم‌های غیرجنسی (آتوزومال) اکتفا کنند. اولین مطالعه ژنتیک جمعیت با استفاده از گروه‌های خونی در سال ۱۹۱۹ توسط لودویک هیرزفلد انجام شد. بعدها، از تفاوت‌های ژنتیکی دیگری مانند تفاوت‌های پروتئین‌های پلاسمای خون، آنتی‌ژن‌های لنفوسیت انسانی و ایمونوگلوبولین‌ها
آنتی‌ژن‌های لنفوسیت انسانی و ایمونوگلوبولین‌ها استفاده شد. بر اساس این مطالعات، گاهی اوقات ارتباطاتی بین زبان‌ها و تنوع ژنتیکی پیشنهاد می‌شد، اما تا دهه ۱۹۹۰ که تفاوت‌های DNA میتوکندریایی و کروموزوم Y در انسان‌ها برای مطالعه در دسترس قرار گرفت، امکان بررسی سوالات مربوط به تأثیر جنسیت والدین بر زبان وجود نداشت. ریشه فرضیه زبان پدری. کروموزوم Y تنها از طریق پدر به پسر منتقل می‌شود، در حالی که DNA میتوکندریایی از مادر به همه فرزندان منتقل می‌شود. در سال ۱۹۹۷، لوران اکسکوفیه، استلا پولونی و تیمشان گزارش دادند