payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اجازه سفر دیگری ندادند، بلکه در عوض حمام دریا را توصیه کردند؛ بنابراین، اودون جوان نزد مارکی آلا پونزونه در ویلای زیبای دوراتزو بمبرینی در شهر ساحلی کورنیگلیانو (که اکنون حومه‌ای در حومه غربی جنوا است) اقامت گزید. سال بعد، اُدونه به این ایده رسید که آن را به خانه دائمی خود، مرکز مجموعه‌ها و مطالعاتش تبدیل کند و به لطف شفاعت پدرخوانده‌اش، شاهزاده اوژن کاریگنانو، ویتوریو امانوئله با خرید آن موافقت کرد. او در سن بیست سالگی در کاخ سلطنتی جنوا، در شب بین ۲۱ و ۲۲ ژانویه ۱۸۶۶ درگذشت. در وصیت‌نامه‌اش، مجموعه‌ای
۲۲ ژانویه ۱۸۶۶ درگذشت. در وصیت‌نامه‌اش، مجموعه‌ای قابل توجه از گلدان‌های یونانی، برنز، سرامیک، شیشه و جواهرات رومی را برای شهر به جا گذاشت که اکنون در موزه باستان‌شناسی لیگوریا نگهداری می‌شود. سایر قطعات در گالری هنر مدرن در جنوا نگهداری می‌شوند که نام او را بر خود دارد. شهر جنوا بخشی از جاده کمربندی ساحلی معتبر تازه ساخته شده را به نام او نامگذاری کرده بود (به‌طور خاص بین پیازا کاوور و کورسو اورلیو سافی). در سال ۱۹۴۴، دولت جمهوری سالو، که مصمم بود پس از ۸ سپتامبر، با پاک کردن نام خانوادگی ساووی، خانواده
سپتامبر، با پاک کردن نام خانوادگی ساووی، خانواده او را مجازات کند، نام خیابان را تغییر داد و به جای اودونه، نام مازینیایی مائوریتزیو کوادریو را برگزید؛ نام جدید تا به امروز بدون تغییر باقی مانده است. شهر تورین، خیابان مهمی را که پیازا استاتوتو را به پیازا بالدیسرا، در حاشیه منطقه سن دوناتو، متصل می‌کرد، به نام او نامگذاری کرد. مرگ و تشییع جنازه. شاهزاده اودون در ۲۲ ژانویه ۱۸۶۶ در کاخ سلطنتی جنوا درگذشت. پس از مراسم تشییع جنازه که توسط اسقف اعظم آندره چارواز در کلیسای جامع سنت لارنس در جنوا در ۲۴ ژانویه
در کلیسای جامع سنت لارنس در جنوا در ۲۴ ژانویه ۱۸۶۶ با حضور بستگان، مقامات و جمعیت زیادی برگزار شد، جسد او با قطار به اتاق سوم گورستان سلطنتی باسیلیکا سوپرگا در تورین منتقل و دفن شد. میراث. اتو در وصیت‌نامه خود، مجموعه‌ای مهم از گلدان‌های یونانی، برنز، سرامیک، شیشه و جواهرات رومی را برای شهر جنوا به ارث گذاشت که اکنون در موزه باستان‌شناسی لیگوریا نگهداری می‌شوند. سایر قطعات در گالری هنر مدرن که نام او را بر خود دارد، نگهداری می‌شوند. شهر جنوا نام او را به بخشی از جاده کمربندی ساحلی معتبر و تازه ساخته شده
بخشی از جاده کمربندی ساحلی معتبر و تازه ساخته شده (به ویژه بین پیازا کاوور و کورسو اورلیو سافی) داده بود. اگرچه در سال ۱۹۴۴ دولت جمهوری سالو نام خیابان را تغییر داد و به جای اتو، مائوریتزیو کوادریو را انتخاب کرد، اما نام جدید تا به امروز بدون تغییر باقی مانده است. شهر تورین نام او را به مسیری مهم که پیازا استاتوتو و پیازا بالدیسرا را در حاشیه منطقه سن دوناتو به هم متصل می‌کند، داده است.
کلیسای انکوزیک میانی (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای میناس مقدس (ماریامادزور) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ماریامادزور، استان هادروت جمهوری آرتساخ می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای میناس مقدس (خوزناوار) (؛ Սուրբ Ստեփանոս Նախավկայի եկեղեցի) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر خوزناوار، استان سیونیک ارمنستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کریسمس در ایتالیا () در ۸ دسامبر، با جشن لقاح پاک، روزی که به‌طور سنتی درخت کریسمس نصب می‌شود، آغاز می‌شود و در ۶ ژانویه سال بعد با جشن تجلی مسیح () به پایان می‌رسد، در برخی مناطق، عروسک‌های زنانه‌ای را بر روی هیزم می‌سوزانند تا هم پایان دوره کریسمس و هم مرگ سال کهنه و آغاز سال نو را نمادین نشان دهند. ۲۶ دسامبر (روز سنت استفان) نیز یک تعطیل عمومی در ایتالیا است. اصطلاح ایتالیایی از واژه لاتین گرفته شده است که به معنای واقعی کلمه به معنای «تولد» است، (کریسمس و تعطیلات) و "فلیس ناتاله" (). سنت صحنهٔ میلاد
و تعطیلات) و "فلیس ناتاله" (). سنت صحنهٔ میلاد مسیح از ایتالیا سرچشمه می‌گیرد. یکی از اولین نمونه‌های هنری میلاد مسیح در دخمهٔ رومی سنت ولنتاین در اوایل مسیحیت یافت شد. اولین صحنهٔ فصلی میلاد مسیح، که به نظر می‌رسد نمایشی بوده است تا مجسمه‌سازی، به سن فرانسیس آسیزی (متوفی ۱۲۲۶) نسبت داده می‌شود. صحنهٔ میلاد مسیح فرانسیس در سال ۱۲۲۳ در گرچیو در تقویم‌های مذهبی کاتولیک، لوتری و آنگلیکان گرامی داشته می‌شود، و نحوه خلق آن توسط سنت بوناونتوره در کتاب "«زندگی سنت فرانسیس آسیزی»" صحنه‌های میلاد مسیح از سال ۱۲۲۳
فرانسیس آسیزی»" صحنه‌های میلاد مسیح از سال ۱۲۲۳ توسط سنت فرانسیس آسیسی رواج یافت و به سرعت در سراسر اروپا گسترش یافت. به نظر می‌رسد اولین درخت کریسمس در ایتالیا به دستور ملکه مارگاریتا، در اواخر قرن نوزدهم در کاخ کوئیرینال برپا شد. درخت کریسمس کوه اینجینو در گوبیو بلندترین درخت کریسمس در جهان است. در ایتالیا، قدیمی‌ترین بازار کریسمس، بازار بولونیا در نظر گرفته می‌شود که برای اولین بار در قرن هجدهم برگزار شد و به جشن سنت لوسی مرتبط است. حاملان معمول هدایای دوره کریسمس در ایتالیا عبارتند از سنت لوسی (۱۳
دوره کریسمس در ایتالیا عبارتند از سنت لوسی (۱۳ دسامبر)، کودکی مسیح، "باببو ناتاله" (نامی که به بابانوئل داده شده است) و در روز ظهور، بفانا. طبق سنت، شام شب کریسمس نباید حاوی گوشت باشد. یک غذای محبوب روز کریسمس در ناپل و جنوب ایتالیا مارماهی یا کاپیتونه است که یک مارماهی ماده است. یک غذای سنتی روز کریسمس از شمال ایتالیا کاپون (مرغ خامه‌ای) است. آباکیو در مرکز ایتالیا رایج‌تر است. شام روز کریسمس به‌طور سنتی شامل غذاهای کریسمسی معمول ایتالیایی مانند آگنولینی، کاپلتی، آگنولوتی پاوسی، پانتونه، پاندورو، تورونه،
کاپلتی، آگنولوتی پاوسی، پانتونه، پاندورو، تورونه، پانفورته، استروفولی، موستاچیولی، بیسیولا، کاوالوچی، ونزیانا، پیتزا، زلتن یا غذاهای دیگر، بسته به غذاهای منطقه‌ای، است. کریسمس در ۲۵ دسامبر با یک ناهار خانوادگی جشن گرفته می‌شود که شامل انواع مختلف پاستا و غذاهای گوشتی، پنیر و شیرینی‌های محلی نیز می‌شود. تاریخچه. مسیحیت خیلی زود به ایتالیا گسترش یافت و تا قرن چهارم، کریسمس برای اولین بار به عنوان تولد عیسی مسیح جشن گرفته می‌شد. کلیسای کاتولیک ۲۵ دسامبر را به عنوان تاریخ رسمی کریسمس تعیین کرد و آن را با
به عنوان تاریخ رسمی کریسمس تعیین کرد و آن را با جشنواره رومی سول اینویکتوس (تولد "خورشید شکست‌ناپذیر") که تقریباً در همان زمان جشن گرفته می‌شد، هماهنگ کرد. این امر به تسهیل تبدیل آداب و رسوم بت‌پرستی به جشن‌های مسیحی کمک کرد. سول اینویکتوس، «خورشید شکست‌ناپذیر» یا «خورشید فتح‌نشده»، خدای رسمی خورشید در اواخر امپراتوری روم و نسخهٔ بعدی خدای سول بود. امپراتور اورلیان در سال ۲۷۴ میلادی فرقهٔ خود را احیا کرد و سول اینویکتوس را به عنوان خدای اصلی امپراتوری ارتقا داد. از اورلیان به بعد، سول اینویکتوس اغلب بر روی
داد. از اورلیان به بعد، سول اینویکتوس اغلب بر روی سکه‌های امپراتوری ظاهر می‌شد، که معمولاً با تاج خورشید و در حال راندن ارابه‌ای اسبی در آسمان نشان داده می‌شد. برجستگی او تا زمانی که امپراتور کنستانتین اول مسیحیت را قانونی و بت‌پرستی را محدود کرد، ادامه داشت. آخرین کتیبهٔ شناخته‌شده‌ای که به سول اینویکتوس اشاره دارد، مربوط به سال میلادی است. ۳۸۷، اگرچه در قرن پنجم میلادی به اندازه کافی پیرو وجود داشت که متکلم مسیحی، آگوستین، لازم دید علیه آنها موعظه کند. در سال‌های اخیر، جامعه علمی در مورد خورشید بین
در سال‌های اخیر، جامعه علمی در مورد خورشید بین سنت‌گرایان و گروه رو به رشدی از تجدیدنظرطلبان دچار اختلاف شده است. در دیدگاه سنتی، "خورشید اینویکتوس" دومین خدای خورشید از دو خدای خورشید مختلف در روم بود. اولین مورد از این خدایان، "خورشید ایندیگس" یا "خورشید" سول، به عنوان یک خدای اولیه رومی با اهمیت کم شناخته می‌شد که فرقه‌اش تا قرن اول میلادی از بین رفته بود. از سوی دیگر، "خورشید اینویکتوس" یک خدای خورشید سوری بود که فرقه‌اش برای اولین بار در روم تحت حکومت هلیوگابال ترویج شد، اما موفقیتی نداشت. حدود پنجاه
هلیوگابال ترویج شد، اما موفقیتی نداشت. حدود پنجاه سال بعد، در سال ۲۷۴ میلادی، اورلیان آیین "خورشید اینویکتوس" را به عنوان یک دین رسمی تأسیس کرد. هرگز در مورد اینکه او "کدام" خدای خورشید سوری ممکن است بوده باشد، اجماعی وجود نداشته است: برخی از محققان خدای آسمان امسا، الاگابال، را انتخاب کردند در حالی که برخی دیگر مالاکبل پالمیرا را ترجیح دادند. در دیدگاه تجدیدنظرطلبان، تنها یک آیین خورشید در روم وجود داشت که از دوران سلطنت تا پایان دوران باستان ادامه داشت. حداقل سه معبد سول در روم وجود داشت که همگی در دوران
سه معبد سول در روم وجود داشت که همگی در دوران امپراتوری فعال بودند و قدمت همه آنها به اوایل جمهوری برمی‌گشت. پیش از اتحاد ایتالیا، بخش بزرگی از شبه جزیره ایتالیا بخشی از ایالات پاپی بود. پس از اتحاد در سال ۱۸۶۰، به دلیل کمک فرانسه، پاپ کنترل رم و لاتزیو را حفظ کرد. این امر در ۲۰ سپتامبر ۱۸۷۰، اندکی پس از شکست ناپلئون سوم، پایان یافت. پادشاهی ایتالیا پایتخت خود را به رم منتقل کرد و کلیسای کاتولیک هرگونه قدرت دنیوی باقی مانده را از دست داد. شکست پاپ توسط پادشاهی ایتالیا منجر به دوره‌ای طولانی از خصومت بین
ایتالیا منجر به دوره‌ای طولانی از خصومت بین قدرت‌های کلیسایی و ایتالیایی شد. این امر منجر به این شد که کلیسای کاتولیک به پیروان خود پیشنهاد دهد که در امور کشور شرکت نکنند و در نتیجه سیاست ایتالیا سکولاریزه شود. پادشاهی ایتالیا و کلیسای کاتولیک با انعقاد پیمان لاتران، دوباره به ایتالیای فاشیست نزدیک شدند. از جمله موارد دیگر، این پیمان امکان تأسیس شهر واتیکان، یک کشور کوچک که سریر مقدس بر آن صلاحیت کامل دارد، را فراهم کرد. پیمان لاتران پس از سقوط فاشیسم و تأسیس جمهوری پابرجا ماند و در سال ۱۹۸۴ به‌طور قابل
جمهوری پابرجا ماند و در سال ۱۹۸۴ به‌طور قابل توجهی اصلاح شد. یکی از نمادین‌ترین سنت‌های کریسمس ایتالیا، "پرسپه" یا صحنهٔ تولد مسیح است. این رسم به سنت فرانسیس آسیزی نسبت داده می‌شود که در سال ۱۲۲۳، اولین صحنهٔ زندهٔ تولد مسیح را در گرچیو خلق کرد تا به زنده کردن داستان کریسمس برای مردم کمک کند. با گذشت زمان، "پرسپه" به یک سنت محبوب تبدیل شد و خانواده‌ها و شهرها نمایش‌های پیچیده‌ای از تولد مسیح خلق کردند. ناپل به ویژه به خاطر پرسپه (جمع پرسپه) پر زرق و برق خود مشهور است، که اغلب شامل طیف گسترده‌ای از چهره‌ها
مشهور است، که اغلب شامل طیف گسترده‌ای از چهره‌ها و حتی صحنه‌هایی از زندگی روزمره از ناپل قرن ۱۸ است. جشن لقاح پاک در ۸ دسامبر، یک جشن ملی در ایتالیا است. تزئینات "کریسمس"، از جمله صحنه تولد و همچنین درخت کریسمس، معمولاً در این روز برپا می‌شوند. ۲۶ دسامبر (روز سنت استفان نیز یک تعطیلات عمومی در ایتالیا است. جشن‌ها تا پایان سال و سپس تا روز تجلی مسیح در ۶ ژانویه ادامه دارند. عمومیت. جشن لقاح پاک در ۸ دسامبر، یک جشن ملی در ایتالیا است. تزئینات "کریسمس"، از جمله صحنه تولد و همچنین درخت کریسمس، معمولاً در این
صحنه تولد و همچنین درخت کریسمس، معمولاً در این روز برپا می‌شوند. ۲۶ دسامبر (روز سنت استفان نیز یک تعطیلات عمومی در ایتالیا است. جشن‌ها تا پایان سال و سپس تا روز تجلی مسیح در ۶ ژانویه ادامه دارند. در ایتالیا، روز سنت استفان در سال ۱۹۴۷ به یک تعطیل عمومی تبدیل شد، در حالی که پیش از آن یک روز کاری عادی بود؛ کلیسای کاتولیک نیز آن را به عنوان یک تعطیل مذهبی جشن می‌گیرد، حتی اگر مانند آلمان و سایر کشورهای آلمانی زبان، به عنوان یک دستور مذهبی نباشد. دلیل تعطیلی عمومی در ایتالیا، که با وجود شهرت این قدیس، توسط
عمومی در ایتالیا، که با وجود شهرت این قدیس، توسط کلیسای کاتولیک الزامی نیست، را می‌توان در قصد طولانی‌تر کردن تعطیلات کریسمس و ایجاد دو تعطیلات عمومی متوالی جستجو کرد، که در مورد دوشنبه عید پاک، یک تعطیلات غیرمذهبی نیز اتفاق می‌افتد. قبل از سال ۱۹۴۷، این دو روز، روزهای کاری بودند و بانک‌ها و ادارات باز بودند. سنت‌های مربوط به تبادل هدایا از منطقه‌ای به منطقه دیگر متفاوت است، زیرا این کار ممکن است در شب کریسمس یا روز کریسمس انجام شود. هدایای کودکان توسط بابانوئل (به نام "") یا طبق روایات قدیمی‌تر، توسط خود
(به نام "") یا طبق روایات قدیمی‌تر، توسط خود عیسی نوزاد زیر درخت کریسمس گذاشته می‌شود. در برخی مناطق، کودکان زودتر (در روز سنت لوسی) یا دیرتر (در روز تجلی مسیح) هدایا دریافت می‌کنند. در ۶ ژانویه (تجلی مسیح، در زبان ایتالیایی "، اپیفانیا") معمولاً تزئینات برداشته می‌شود و در برخی مناطق، عروسک‌های زن بر روی توده‌ای از آتش (به نام "فالو") سوزانده می‌شوند تا علاوه بر پایان دوره کریسمس، نماد مرگ سال کهنه و آغاز سال نو باشند. کریسمس در ایتالیا به شیوه‌ای مشابه سایر کشورهای اروپای غربی جشن گرفته می‌شود، با تأکید
کشورهای اروپای غربی جشن گرفته می‌شود، با تأکید فراوان بر معنای مسیحی این تعطیلات و برگزاری آن توسط کلیسای کاتولیک، که با سنت هنوز گسترده برپایی مراسم "«پرِسپِپه»" ، سنتی که توسط سنت فرانسیس آسیزی آغاز شد، تقویت می‌شود. شرکت در مراسم عشای ربانی نیمه‌شب در شب کریسمس و انجام رسم قدیمی پرهیز از گوشت در آن روز (اما نه روزه گرفتن، که توسط کلیسای ارتدکس شرقی رعایت می‌شود) کاملاً رایج است. شام روز کریسمس به‌طور سنتی شامل غذاهای مخصوص کریسمس ایتالیایی مانند آگنولینی، کاپلتی، آگنولوتی پاوزی، کاپون، بره، مارماهی،
کاپلتی، آگنولوتی پاوزی، کاپون، بره، مارماهی، پانتونه، پاندورو، تورونه، پانفورته، استروفولی، موستاچیولی، بیسیولا، کاوالوچی، ونزیانا، پیزل، زلتن یا غذاهای دیگر، بسته به غذاهای منطقه‌ای، می‌شود. کریسمس در ۲۵ دسامبر با یک ناهار خانوادگی جشن گرفته می‌شود که شامل انواع مختلف پاستا و غذاهای گوشتی، پنیر و شیرینی‌های محلی نیز می‌شود. جشن‌های مذهبی. از ۱۶ دسامبر تا شب کریسمس، نوونای کریسمس در کلیسای کاتولیک خوانده می‌شود. در ۲۴ دسامبر، شب کریسمس، مراسم عشای ربانی شب کریسمس که به آن مراسم نیمه‌شب نیز می‌گویند، برگزار
که به آن مراسم نیمه‌شب نیز می‌گویند، برگزار می‌شود. در شب ۳۱ دسامبر، شب سال نو، در مراسم عشای ربانی شامگاهی مربوط به بزرگداشت مریم، مادر خدا، معمولاً سرود تِ دئوم به نشانهٔ خشنودی از سال گذشته خوانده می‌شود. روز سن استفان. در ایتالیا، روز سنت استفان در سال ۱۹۴۷ به یک تعطیل عمومی تبدیل شد، در حالی که پیش از آن یک روز کاری عادی بود؛ کلیسای کاتولیک نیز آن را به عنوان یک تعطیل مذهبی جشن می‌گیرد، حتی اگر مانند آلمان و سایر کشورهای آلمانی زبان، به عنوان یک دستور مذهبی نباشد. دلیل تعطیلی عمومی در ایتالیا، که با
مذهبی نباشد. دلیل تعطیلی عمومی در ایتالیا، که با وجود شهرت این قدیس، توسط کلیسای کاتولیک الزامی نیست، را باید در قصد طولانی‌تر کردن تعطیلات کریسمس و ایجاد دو تعطیلات عمومی متوالی جستجو کرد، که در مورد دوشنبه عید پاک، یک تعطیلات غیرمذهبی، نیز اتفاق می‌افتد، اما فقط می‌خواهد عید پاک را طولانی‌تر کند. قبل از سال ۱۹۴۷، این دو روز، روزهای کاری بودند و بانک‌ها و ادارات باز بودند. سنت‌های رایج. صحنه میلاد مسیح. سنت صحنه میلاد مسیح از ایتالیا سرچشمه می‌گیرد. یکی از قدیمی‌ترین نمونه‌های هنری از میلاد مسیح در دخمه
قدیمی‌ترین نمونه‌های هنری از میلاد مسیح در دخمه رومی سن ولنتاین در اوایل مسیحیت یافت شد. قدمت آن به حدود سال ۳۸۰ میلادی می‌رسد. یکی دیگر، با تاریخ مشابه، در زیر منبر در سنت آمبروجیو، میلان قرار دارد. اولین صحنهٔ فصلی میلاد مسیح، که به نظر می‌رسد نمایشی و نه مجسمه‌سازی بوده است، به سنت فرانسیس آسیزی نسبت داده می‌شود. صحنهٔ میلاد مسیح فرانسیس در سال ۱۲۲۳ در گرچیو در تقویم‌های تقویم‌های مذهبی کاتولیک، لوتری و آنگلیکان گرامی داشته می‌شود،و خلق آن توسط سنت بوناونتوره در کتاب "«زندگی سنت فرانسیس آسیزی»" حدود سال
در کتاب "«زندگی سنت فرانسیس آسیزی»" حدود سال ۱۲۶۰ توصیف شده است. صحنه‌های میلاد مسیح توسط سنت فرانسیس آسیزی از سال ۱۲۲۳ رواج یافت و به سرعت در سراسر اروپا گسترش یافت. در ایتالیا، سنت‌های منطقه‌ای گهواره‌ای مانند گهوارهٔ بولونیایی، گهوارهٔ جنوایی و گهوارهٔ ناپلیایی گسترش یافت. در جنوب ایتالیا، صحنه‌های زنده نمایش مولودی‌خوانی میلاد مسیح بسیار محبوب هستند. این صحنه‌ها ممکن است نمایش‌های مفصلی باشند که نه تنها صحنهٔ کلاسیک میلاد مسیح، بلکه یک روستای روستایی قرن نوزدهمی را نیز به تصویر می‌کشند، به همراه
قرن نوزدهمی را نیز به تصویر می‌کشند، به همراه صنعتگرانی با لباس‌های سنتی که در حال کار در حرفهٔ خود هستند. این نمایش‌ها بازدیدکنندگان زیادی را به خود جذب می‌کنند و از طریق RAI، شرکت پخش عمومی ملی ایتالیا، پخش تلویزیونی شده‌اند. در سال ۲۰۱۰، شهر قدیمی ماترا، باسیلیکاتا، میزبان بزرگ‌ترین صحنهٔ زندهٔ میلاد مسیح در آن زمان بود که در مرکز تاریخی، ساسی، اجرا شد. درخت کریسمس. سنت درخت کریسمس، که ریشه آلمانی دارد، در قرن بیستم به‌طور گسترده در ایتالیا نیز پذیرفته شد. به نظر می‌رسد اولین درخت کریسمس در ایتالیا به
شد. به نظر می‌رسد اولین درخت کریسمس در ایتالیا به دستور ملکه مارگاریتا، در اواخر قرن نوزدهم، در کاخ کوئیرینال برپا شد. در دوران فاشیسم، این رسم مورد انتقاد و مخالفت قرار گرفت (چون تقلیدی از یک سنت خارجی تلقی می‌شد) و صحنهٔ معمول تولد عیسی مسیح در ایتالیا ترجیح داده می‌شد. در سال ۱۹۹۱، درخت کریسمس گوبیو، با ارتفاع ۶۵۰ متر و تزئین شده با بیش از ۷۰۰ چراغ، به عنوان بلندترین درخت کریسمس جهان در کتاب رکوردهای گینس ثبت شد. بازارهای کریسمس. در ایتالیا، قدیمی‌ترین بازار کریسمس، بازار بولونیا در نظر گرفته می‌شود که
کریسمس، بازار بولونیا در نظر گرفته می‌شود که برای اولین بار در قرن هجدهم برگزار شد و به جشن سنت لوسی مرتبط است. با این حال، سنت بازارها به ویژه از دهه ۱۹۹۰ قرن بیستم، با تولد اولین بازارهای مدرن، در ایتالیا گسترش یافته است: در میان این بازارها، اولین بازار، بازار بولزانو بود که در سال ۱۹۹۱ تأسیس شد و پس از آن بازارهای دیگری در منطقه آلتو آدیجه، به ویژه در مرانو، برسانونه، ویپیتنو و برونیکو برپا شدند. بازار کریسمس ترنتو که در سال ۱۹۹۳ تأسیس شد، در ترنتینو مشهور است. در ناپل، جایی که سنت صحنه میلاد مسیح
مشهور است. در ناپل، جایی که سنت صحنه میلاد مسیح ناپلی قرن‌هاست که مشهور است، نمایشگاه صحنه‌های میلاد مسیح ساخته شده در مغازه‌های صنایع دستی شهر هر ساله در خیابان سن گرگوریو آرمنو برگزار می‌شود. بازارهای کریسمس در میدان ناوونا در رم، در ورونا، در گوبیو، در آلبروبلو، در آئوستا، در تورینو، در آستی، در آرتزو، در فلورانس، در تریست، در لیویگنو، در سانتا ماریا ماگیوره، آرکو، و در سانتا ماریا ماگیوره، آرکو، و در بازارهای کریسمس قابل توجه هستند. حاملان هدایا. حاملان معمول هدایای دوران کریسمس در ایتالیا عبارتند از
معمول هدایای دوران کریسمس در ایتالیا عبارتند از سنت لوسی (۱۳ دسامبر)، مسیح کودک، "باببو ناتاله" (نامی که به بابانوئل داده شده است) و در روز ظهور و تجلی عیسی، بفانا. سنت لوسی. سنت لوسی، حامل سنتی هدایا در برخی مناطق شمال ایتالیا، مانند ورونا، لودی، کرمونا، پاویا، برشا، برگامو و پیاچنزا، در شب بین ۱۲ و ۱۳ دسامبر است. در سیراکیوز، سیسیل، جشن محلی با همین نام از ۱۳ تا ۲۰ دسامبر برگزار می‌شود. طبق سنت ایتالیایی، سنت لوسی سوار بر الاغ خود ظاهر می‌شود و بچه‌ها باید یک فنجان چای برای سنت و یک بشقاب آرد برای حیوان
یک فنجان چای برای سنت و یک بشقاب آرد برای حیوان بگذارند. کودکی مسیح. کودکی مسیح (به ایتالیایی: "Bambino Gesù"، "Gesù Bambino" یا "Santo Bambino") که با نام‌های نوزاد الهی، عیسی نوزاد، عیسی نوزاد، کودک الهی، عیسی کودک و کودک مقدس نیز شناخته می‌شود، به عیسی مسیح از زمان تولد عیسی تا سن ۱۲ سالگی اشاره دارد. چهار انجیل رسمی که امروزه مورد قبول اکثر مسیحیان هستند، هیچ روایتی از سال‌های بین نوزادی عیسی و پیدا شدن در معبد در ۱۲ سالگی او ندارند. در ایتالیا، تا قرن بیستم، قبل از اینکه سنت نامه‌نگاری خطاب به
تا قرن بیستم، قبل از اینکه سنت نامه‌نگاری خطاب به بابانوئل در سراسر کشور گسترش یابد، در بسیاری از خانواده‌ها رسم بود که فرزندان نامه‌هایی خطاب به مسیح کودک بنویسند، انشاهایی که در آنها نیت‌های خوب برای سال نو ابراز می‌شد و درخواست هدایای خوشامدگویی برای روز کریسمس می‌شد. چندین تصویر مهم تاریخی از مسیح کودک توسط پاپ تاجگذاری شده‌اند، از جمله بامبینو گسو دی آرنتزانو و سانتو بامبینو آراکوئلی (هر دو در ایتالیا)، عیسی نوزاد پراگ (جمهوری چک) و سانتو نینو د سبو (فیلیپین). در قرن هفدهم، کارملیت‌های فرانسوی، تکریم
در قرن هفدهم، کارملیت‌های فرانسوی، تکریم «پادشاه کوچک بوون» را ترویج کردند. در اواخر قرن نوزدهم، ارادت به «کودک مقدس شفا» در مادرید، اسپانیا، رواج یافت. بفانا. یکی از چهره‌های شاخص فولکلور کریسمس ایتالیا، بفانا است که به صورت جادوگر پیری سوار بر جارو به تصویر کشیده می‌شود و در ۶ ژانویه، روز تجلی مسیح، به عنوان حامل هدایا ظاهر می‌شود. طبق سنت، این شخصیت برای بچه‌های خوب هدیه (معمولاً شیرینی داخل جوراب) و برای بچه‌های بد زغال سنگ می‌آورد. بفانا، که نامش شکل تغییر یافته کلمه "اپیفانیا" است، شخصیتی است که
تغییر یافته کلمه "اپیفانیا" است، شخصیتی است که می‌توان آن را به شخصیت‌های دیگری که در فرهنگ‌های دیگر نیز یافت می‌شوند، مانند فراو برشتا آلمانی و بابوشکا روسی، مرتبط دانست. یک شعر کودکانه معروف به شخصیت بفانا اختصاص داده شده است: در سال ۱۹۳۸، تحت حکومت فاشیسم، به اصطلاح «بفانای فاشیستی» در طول تعطیلات کریسمس، تظاهراتی برای اهداف خیریه، معرفی شد. گردشگری. اوج جریان گردشگران در ایتالیا در زمستان، به دلیل تعطیلات کریسمس و سال نو، در بهار، به دلیل تعطیلات عید پاک، و در تابستان، به دلیل آب و هوای مطلوب ثبت شده
و در تابستان، به دلیل آب و هوای مطلوب ثبت شده است. ایتالیا در میان کشورهایی است که بیشترین بازدید گردشگران در طول تعطیلات کریسمس در جهان را دارد. عوامل جذابیت آن عبارتند از آب و هوای نه چندان نامساعد، پیشنهادهای فرهنگی شهرها از جمله موزه‌ها، نمایشگاه‌ها و ابتکارات مهمانی، غذاهای غنی و همچنین قیمت‌های مقرون به صرفه‌تر در مقایسه با سایر کشورها. ایتالیا دومین کشور اروپایی است که بیشترین بازدید گردشگران اروپایی را در طول تعطیلات کریسمس پس از اسپانیا و پیش از پرتغال، فرانسه و بریتانیا دارد. شهرهای ایتالیایی که
فرانسه و بریتانیا دارد. شهرهای ایتالیایی که بیشترین بازدید گردشگران بین‌المللی را در طول تعطیلات کریسمس دارند، به ترتیب میلان، رم، ناپل، کاتانیا، پالرمو و کالیاری هستند. میلان، به ویژه، مقصد مورد علاقه گردشگران اروپایی برای گردشگران آلمانی، بریتانیایی و پرتغالی و دومین مقصد برای گردشگران فرانسوی، اسپانیایی و هلندی است.
بیسیولا یا بیشولا () در آشپزی ایتالیایی یک نان شیرین تخمیری ایتالیایی است که خاستگاه آن درهٔ والتلینا در لومباردی، ایتالیا می‌باشد. این نان معمولاً برای کریسمس در ایتالیا تهیه می‌شود، و در این ایام به‌عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از جشن‌های کریسمس به‌شمار می‌رود. این نان همچنین با نام‌های "پانِتونه والتلینزه"، "بشولا"، و "نان انجیر" شناخته می‌شود. نام اخیر در گویش محلی لومباردی به‌کار می‌رود و به‌طور تحت‌اللفظی به معنای «نان انجیر» است. ریشه‌شناسی. واژهٔ "بیشولا" احتمالاً از واژهٔ لاتین "buccella" به معنای
احتمالاً از واژهٔ لاتین "buccella" به معنای «لقمه» گرفته شده است. بر پایهٔ یک افسانه، در سال ۱۷۹۷ ناپلئون هنگام عبور از این منطقه از آشپز خود خواست با استفاده از مواد محلی یک شیرینی تهیه کند. آشپز نیز با به‌کارگیری آرد گندم سیاه، کره، انجیر خشک، انگور، عسل و مغز گردو شیرینی‌ای ساخت که بعدها به نام "بیشولا" شناخته شد. با این حال، بنا بر گزارش نشریهٔ "لا کوچینا ایتالیانا"، ناپلئون هیچ‌گاه به درهٔ والتلینا نیامده است. از آنجا که "بیشولا" در اصل یک غذای روستایی و دهقانی به‌شمار می‌رفت، دستور پخت اصلی آن هرگز
و دهقانی به‌شمار می‌رفت، دستور پخت اصلی آن هرگز ثبت نشد و احتمالاً یک «دستور کیک کهن» بوده است. توصیف. این نان ظاهری روستایی دارد و به پانِتونه سنتی شباهت داده شده است. طعم آن خوشایند و بافتی سفت و تُرد دارد و عطر دلنشینی از خود منتشر می‌کند. همانند دیگر نان‌های شیرین ایتالیایی—از جمله "کولومبا پاسکواله"، "پاندولچه"، "پاندورو" و پانِتونه—رطوبت نهایی "بیشولا" در بازهٔ ۱۸ تا ۲۴٪ قرار دارد. "بیشولا" معمولاً پس از "پرانتزو" (ناهار) یا شام کریسمس سرو می‌شود، چه در دمای اتاق و چه اندکی گرم‌شده. بیرون از وعده‌های
دمای اتاق و چه اندکی گرم‌شده. بیرون از وعده‌های غذایی نیز اغلب آن را در گراپا یا قهوه فرو می‌برند. همچنین می‌تواند همراه با زابایونه مصرف گردد. آماده‌سازی. این نان نیازمند خمیر ترش طبیعی برای تهیه است. آرد به کار رفته می‌تواند آرد چاودار، آرد گندم نوع ۰۰ یا آرد کامل باشد. نسخه‌های سنتی با استفاده از آرد گندم سیاه تهیه می‌شوند. خمیر همچنین شامل کره، شیر، شکر و خمیر مایه است. مواد اضافه شده به خمیر شامل انجیر خشک، عسل، کشمش و گردو است. برخی نسخه‌ها ممکن است یکی یا چند مورد از این مواد را با فندق، بادام یا
یکی یا چند مورد از این مواد را با فندق، بادام یا زردآلو خشک جایگزین کنند. فرایند آماده‌سازی بین ۲۰ تا ۳۶ ساعت طول می‌کشد تا خمیر ترش کامل آماده شود. ابتدا «خمیر مادر» (که به آن "استارتر" نیز گفته می‌شود) با آرد و آب مخلوط می‌شود و تا ۶ ساعت برای تخمیر کنار گذاشته می‌شود. سپس مقدار بیشتری آرد و آب اضافه شده و دوباره برای ۳–۴ ساعت تخمیر می‌شود. در مرحلهٔ نهایی خمیر ترش، آرد و آب بیشتری اضافه می‌شود و بخش کوچکی برای ۱۸–۳۶ ساعت کنار گذاشته می‌شود. این خمیر، «خمیر مادر جدید» نامیده می‌شود و باقی آن به بخش‌های
مادر جدید» نامیده می‌شود و باقی آن به بخش‌های کوچکتر تقسیم شده و برای تهیه "بیشولا" استفاده می‌شود. به هر بخش از خمیر، انجیر خشک، کشمش و گردو که خرد شده‌اند اضافه شده و کاملاً با خمیر مخلوط می‌شوند، سپس حدود یک ساعت برای تخمیر کنار گذاشته می‌شود. پس از آن به شکل قالب نان درآمده، با تخم‌مرغ مالیده می‌شود و به مدت ۴۰–۵۰ دقیقه پخته می‌شود. نشان جغرافیایی. در ۷ ژوئن ۲۰۱۳، این نان نشان "علامت جمعی جغرافیایی"، یک نشان جغرافیایی ثبت‌نشده، دریافت کرد. یک گروه کاری متشکل از اتاق بازرگانی سوندریو و تولیدکنندگان
متشکل از اتاق بازرگانی سوندریو و تولیدکنندگان منطقه، ویژگی‌های نان، مواد تشکیل‌دهنده، جایگزین‌های محلی قابل قبول و شرایط استفاده از نام "بیشولا" را مشخص کردند. همچنین «مقررات استفاده از نشان جمعی «بیشولا»» نیز تعیین شد که شرایط صدور مجوز استفاده از این نام را مشخص می‌کند. برنامهٔ کنترل تعریف‌شده توسط گروه مشخص می‌کند که تولیدکننده مسئول تضمین منطقهٔ تولید (همیشه در داخل سوندریو)، مواد اولیهٔ به‌کاررفته در تولید، وسایل تولید، فرایند ورز دادن خمیر، شکل‌دهی به نان و فرایند پخت است. بسته‌بندی‌کننده موظف است
به نان و فرایند پخت است. بسته‌بندی‌کننده موظف است تضمین کند که محصول از سوندریو تهیه و در همان منطقه بسته‌بندی شده است، اطمینان یابد که محصول پخته‌شده مطابق با استانداردها و ویژگی‌های تعریف‌شده است، وجود مواد لازم را بررسی کند و برچسب‌گذاری انجام دهد که مبدأ محصول را نشان دهد و تأیید کند که محصول مطابق با "مقررات استفاده از نشان جمعی «بیشولا»" است.
تیم فان د ولده (به فلامانی: Tim Van de Velde؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش دو و میدانی اهل بلژیک است که در دوهای ۳۰۰۰ متر بامانع، نیمه‌استقامت، و استقامت فعالیت می‌کند. او در سال ۲۰۱۶ در مادهٔ ۲۰۰۰ متر بامانع در مسابقات دو و میدانی جوانان اروپا در تفلیس برندهٔ مدال طلا شده است.
ناحیه سورِنگ (به انگلیسی: Soreng District)(به نپالی: ، )(به هندوستانی: ، ) یک ناحیه (ضلع) در هند است که در ایالت سیکیم واقع شده‌است. ناحیه سورِنگ ۲۹۳ کیلومتر مربع مساحت و ۶۴٬۷۶۰ نفر جمعیت دارد. ناحیه سورِنگ در دسامبر سال ۲۰۲۱ میلادی با جدایی بخش‌هایی از ناحیه سیکیم غربی تاسیس شد. در همان تاریخ، باقی‌ماندهٔ ناحیهٔ سیکیم غربی به «گیالشینگ» تغییر نام یافت.