payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زنانه و به‌طور خاص در کشیدن چهره مدونا سبکی خاص داشت: صورت بسیار روشن و شفاف شبیه چینی، با سرخی ملایم در بینی، گونه‌ها و لب‌ها. این مرحله از آثار وی با ترکیب ویژگی‌های رایج در نقاشی‌های دربار و عناصر برگرفته از مطالعاتش در هنر کلاسیک مشخص می‌شود. بوتیچلی در این آثار، ظرافت کلاسیک را با پوشش‌های رایج فلورانسی‌های هم‌عصرش در کنار هم قرار می‌دهد. مریم مقدس در نقاشی "مدونا و سرود تجلیل" نیز مانند "نقاشی مدونا و انار"، میوه انار در دست چپش نگه داشته. هرچند دربارهٔ معنای دقیق انار در این نقاشی نظر قطعی وجود
معنای دقیق انار در این نقاشی نظر قطعی وجود ندارد، اما دربارهٔ انار در اثر دیگر بحث‌هایی مطرح شده و آن را نمادی از قلب انسان، با دقتی آناتومیک، می‌دانند. انار در طول تاریخ هنر، نمادی پرکاربرد بوده. در اسطوره‌شناسی باستان، این میوه با پرسفونه و بازگشت بهار به زمین ارتباط داشت. با ورود مسیحیت، معنای نمادین آن تغییر یافت و به نشانه‌ای از جاودانگی و رستاخیز تبدیل شد. افزون بر این، میوه انار به‌دلیل داشتن دانه‌های فراوان، نماد باروری نیز هست. در هنر رنسانس، انار اغلب به‌عنوان نمادی از رنج و رستاخیز عیسی مسیح
اغلب به‌عنوان نمادی از رنج و رستاخیز عیسی مسیح به‌کار می‌رفت. برخی پژوهشگران به شباهت دقیق انار با ساختار قلب انسان اشاره کرده‌اند که می‌تواند بر رنج جسمانی مسیح تأکید بیشتر داشته باشد. این دقت در طراحی انار در نقاشی "مدونا و سرود تجلیل" نیز دیده می‌شود؛ با این تفاوت که در این اثر، انار کمی پایین‌تر از قلب مسیح قرار دارد، در حالی که در نقاشی "مدونا و انار" دقیقاً بالای قلب او جای گرفته است.
مریم سعید المحمودی معروف به ریم المحمودی (۳ نوامبر ۱۹۷۵) خوانندهٔ بازنشسته و نویسندهٔ اماراتی است. از زمانی که ۹ ساله بود، در تئاتر ملی فجیره آواز می‌خواند و در جشنواره‌ها و اوپرت‌های ملی در سطح امارات حضور داشت. با وجود کوتاهی دوران هنری‌اش، شهرت و موفقیت بزرگی کسب کرد و او را «فیروزِ خلیج» می‌نامیدند. در طول مسیر هنری خود، چهار آلبوم ارائه کرد که جزو پرفروش‌ترین‌ها در خلیج فارس به‌شمار می‌روند. زندگی و پیشه. مریم سعید المحمودی، در ۳ نوامبر ۱۹۷۵ در جهراء، کویت متولد شد. او به تئاتر ملی فجیره پیوست تا در
کویت متولد شد. او به تئاتر ملی فجیره پیوست تا در اوپرت ملی که در این تئاتر اجرا می‌شد حضور داشته باشد، سپس به عضویت دائم و بعد به ریاست کمیتهٔ هنری و فرهنگی منصوب شد و این مسئولیت را به مدت یازده سال بر عهده داشت. او همچنین ادبیات انگلیسی خوانده است. آغاز واقعی مسیر هنری او زمانی بود که شاعر، عبدالله بن شما او را به سالم الهندی، مدیرعامل روتانا معرفی کرد، کسی که استعداد او را کشف و حمایت کرد و باعث شد شرکت روتانا از او حمایت کند و در سال ۱۹۹۷ یک نوار اختصاصی برای او تولید کند. در آن زمان، ریم موفقیت بزرگی
برای او تولید کند. در آن زمان، ریم موفقیت بزرگی کسب کرد و نخستین آهنگ خود با عنوان «حسایف» را منتشر کرد. هنرمند برجسته، عبدالله الرویشد از حامیان او بود و ریم به «فیروز خلیج» لقب گرفت. ریم به عنوان نخستین خوانندهٔ خلیجی شناخته شد که به لهجهٔ مصری آواز خواند و آهنگ «وبقالک عین» را ارائه کرد. در سال ۱۹۹۸، او آلبوم خود «ریم ۹۸» را منتشر کرد و سپس در سال ۱۹۹۹ آلبوم «جسر التواصل» را روانه بازار کرد. همچنین توجه‌ها به اولین کلیپ او با عنوان «عمری» در سال ۲۰۰۰ جلب شد. در سال ۱۹۹۷، کلیپ ویدیویی او منتشر شد با
جلب شد. در سال ۱۹۹۷، کلیپ ویدیویی او منتشر شد با عنوان اوپرت اهل الخلیج «تابلوی امارات» و «ما شش نفر هستیم». در سال ۱۹۹۸، این آثار زیر از او منتشر شدند: «وداع گفت»، «حسایف»، «محبوبان»، «بیا»، «چطوری»، «ای دبی». در سال ۱۹۹۹ آثار: «پل ارتباط»، «روزهایم شیرین شد»، «تو و وجدان‌ات»، «نظر خود را تغییر دادی» و در سال ۲۰۰۰، آثار: «خورشید، ساحل و دریا»، «مادرم»، «اوپرت ای سرزمین من» را منتشر کرد. در سال ۲۰۰۱، رادیو «أف أم» امارات نظرخواهی دربارهٔ محبوب‌ترین خوانندهٔ زن در میان خوانندگان اماراتی برگزار کرد و ریم با
زن در میان خوانندگان اماراتی برگزار کرد و ریم با فاصلهٔ زیاد از أحلام به مقام نخست رسید. پس از انتشار آلبوم «وینها»، ریم المحمودی تصمیم به کناره‌گیری از حرفهٔ موسیقی گرفت و زندگی خانوادگی خود را با ازدواج با سالم الهندی تثبیت کرد. از جمله جشنواره‌ها و برنامه‌هایی که در آن‌ها شرکت کرد: جشنواره هلا فبرایر، کویت، ۱۹۹۹؛ کازینو عالیه، لبنان، ۱۹۹۹؛ اوربت، کویت، ۱۹۹۸؛ جلسات تلویزیون کویت، خانه لودان در کویت، لبنان، امارات متحده عربی؛ شب‌های دبی، جشنواره خرید دبی، عید الجلوس، اوپرت اتحاد نیروهای مسلح سال‌های ۱۹۹۷،
الجلوس، اوپرت اتحاد نیروهای مسلح سال‌های ۱۹۹۷، ۱۹۹۸، ۱۹۹۹؛ نخستین جشنواره آگادیر، مغرب، ۲۰۰۱؛ مراسم هتل ونیزیا، لبنان، ۲۰۰۱؛ مراسم قمة النجوم شرم‌الشیخ، مصر، ۲۰۰۳. در ۹ مه ۲۰۱۸، او نخستین کتاب ادبی خود با عنوان «خشی از من» عرضه کرد و مراسم امضای کتاب در کویت برگزار شد. زندگی شخصی. او پس از آخرین آلبوم خود با عنوان «وینها» در سال ۲۰۰۲، از خوانندگی دست کشید؛ به دلیل استقرار در زندگی خانوادگی پس از ازدواج با مدیر اجرایی روتانا، سالم الهندی، در سال ۲۰۰۳. از این ازدواج، یک پسر و یک دختر به نام‌های فیصل و عالیه
ازدواج، یک پسر و یک دختر به نام‌های فیصل و عالیه دارد.
الساندرو ناتا (؛ ۷ ژانویه ۱۹۱۸ – ) سیاستمدار ایتالیایی و دبیر حزب کمونیست ایتالیا از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۸ بود. ناتا آنطور که خودش را توصیف می‌کرد، یک ایلومینیست، ژاکوبن‌ها و کمونیست برای بیش از پنجاه سال در تاریخ جمهوری دموکراتیک ایتالیا بود. پس از پیوستن به حزب در سال ۱۹۴۵، او از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۹۲ معاون، از سال ۱۹۵۶ عضو کمیته مرکزی حزب، از سال ۱۹۶۳ عضو هیئت مدیره و از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۰ و سپس از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۳ عضو دبیرخانه و از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۹ رهبر گروه پارلمانی حزب کمونیست بود. وی پس از سال ۱۹۹۱، به احزاب
حزب کمونیست بود. وی پس از سال ۱۹۹۱، به احزاب جانشین حزب کمونیست ایتالیا نپیوست. ناتا که به عنوان یک استاد روشنفکر توصیف شده است، از توانایی سخنوری و آمادگی فرهنگی برخوردار بود. به خاطر سخت‌گیری اخلاقی، وفاداری به نهادها و دانش فرهنگی و سیاسی‌اش شناخته می‌شد؛ او بیشتر خواننده مطالعات کلاسیک، بندیتو کروچه و میخائیل سوسلف بود. رهبری او بر حزب کمونیست ایتالیا با توانایی سخنوری و غرور حزبی‌اش که به جناح‌بندی نمی‌افتاد، مشخص می‌شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان انقلاب اکتبر شده است.
بچه ذرت یا بیبی کورن (baby corn) نوعی غلات است که از ذرت برداشت می‌شود، زمانی که ساقه‌ها هنوز کوچک و نارس هستند. این ذرت معمولاً به‌طور کامل - از جمله چوب بلال، که در ذرت بالغ برای مصرف انسان بسیار سفت است - به صورت خام، ترشی و پخته خورده می‌شود. بیبی کورن در غذاهای سرخ کردنی رایج است.
در سال ۷۹ میلادی، کوه وزوو که یک آتشفشان چینه‌ای در منطقهٔ امروزی کامپانیا بود، فوران کرد و یکی از مرگبارترین فوران‌های تاریخ را رقم زد. آتشفشان وزوو در هنگام فوران، ابری از خاکستر و گازهای داغ رو تا حدود ۳۳ کیلومتر بالا فرستاد. هم‌زمان مقدار زیادی سنگ مذاب، خرده‌سنگ‌های سبک (پومیس) و خاکستر داغ رو با سرعت بسیار زیاد بیرون ریخت. قدرت این فوران حدود ۱۰۰ هزار برابر بیشتر از بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی بود. این فوران باعث شد نوعی از فوران‌های آتشفشانی به نام «فوران وزووی» شناخته بشود. در این نوع فوران،
نام «فوران وزووی» شناخته بشود. در این نوع فوران، دود و خاکستر داغ تا لایه‌های بالای جو بالا میرود. علاوه بر این، در همان فوران وزوو، جریان‌های سریع و مرگبارِ گاز و سنگ داغ وجود داشت که معمولاً در فوران‌های دیگر با نام پله‌آن شناخته می‌شود. این رویداد چندین شهر و سکونتگاه رومی در منطقه‌را نابود کرد. پمپئی و هرکولانیوم، که در زیر جریان‌های عظیم پیروکلاستیکی و لایه‌های خاکستر دفن شدند، شناخته‌شده‌ترین نمونه‌ها هستند. کاوش‌های باستان‌شناسی بخش زیادی از شهرها و زندگی ساکنان آن‌ها را آشکار کرده‌است و باعث
و زندگی ساکنان آن‌ها را آشکار کرده‌است و باعث شده‌است این منطقه به پارک ملی وزوو تبدیل شود و به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت گردد.
ستون‌نویس جنسی یا ستون‌نویس سکس (به انگلیسی: Sex Columnist)، نویسنده‌ای است که ستونی در روزنامه یا مجله درباره سکس و جنسیَّتِگی (سکسوالیته) می‌نویسد. ستون‌های توصیه‌های جنسی ممکن است به شکل مقاله یا اغلب، پاسخ به پرسش‌های مطرح‌شده توسط خوانندگان باشند. ستون‌های توصیه‌های جنسی را معمولاً می‌توان در هفته‌نامه‌ها، مجلات زنان، مجلات سلامت یا تناسب اندام و روزنامه‌های دانشجویی یافت. در حالی که برخی از آن‌ها را متخصصان سکس‌شناسی می‌نویسند، بسیاری از آن‌ها توسط افرادی نوشته شده‌اند که فاقد اعتبار در زمینه‌ی
افرادی نوشته شده‌اند که فاقد اعتبار در زمینه‌ی تمایلات جنسی و روابط انسانی هستند اما مایلند نظرات یا شوخی‌های اتاق‌خوابیِ خود بازگو کنند. مجموعه تلویزیونی "«سکس و شهر»" عامل افزایش و محبوبیت ستون‌نویسی جنسی در سال ۱۹۹۸ دانسته می‌شود. شخصیت اصلی این مجموعه، یعنی کری بردشاو، یک ستون‌نویس مسائل جنسی بود که نویسنده، کندیس بوشنل، در کتاب غیرداستانی اصلی خود که بر اساس ستونی به همین نام نوشته شده بود، از روی خودش الگوبرداری کرده بود. محبوبیت ستون‌های جنسی پس از دهه ۲۰۰۰ کاهش یافت، اما در برخی روزنامه‌ها، مانند
دهه ۲۰۰۰ کاهش یافت، اما در برخی روزنامه‌ها، مانند "«زندگی دانشجویی" در کالج‌های کلرمونت» ، همچنان محبوب هستند.
کارلیتینیوس یک فیلم کوتاه کمدی برزیلی محصول سال ۱۹۲۱ به کارگردانی خوزه مدینا است.
جایزه بین‌المللی امی برای بهترین مستند ()، این جایزه از سال ۱۹۶۷ توسط آکادمی بین‌المللی هنرها و علوم تلویزیونی (یاتا) به بهترین مستندهایی که در خارج از ایالات متحده تولید و پخش شده‌اند، اهدا می‌شود. قوانین. طبق قوانین آکادمی بین‌المللی، مستند، ارائه‌ای مبتنی بر واقعیت است که تحلیلی عمیق از یک موضوع یا دیدگاه خاص، با پشتیبانی شواهد و تفاسیر آگاهانه، در مورد هر موضوعی غیر از هنر و هنرمندان ارائه می‌دهد. این برنامه باید حداقل مدت زمان یک برنامه تلویزیونی نیم ساعته را داشته باشد.
آلبرتو (؛ ۱۹۲۲ – نوامبر ۱۹۶۱) و ویتوی آگوئچی ()، که با نام برادران آگوئچی نیز شناخته می‌شدند، از اهالی سیسیلی و مافیاهایی بودند که در ارتباط فرانسوی و شبکهٔ قاچاق هروئین از اروپا به ایالات متحده و کانادا در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ و اوایل دههٔ ۱۹۶۰ نقش داشتند و ارتباط نزدیکی با همیلتون، خلافکار جانی پاپالیا و خانواده جنایی بوفالو داشتند. اوایل زندگی. آلبرتو در سال ۱۹۲۲ در ترپانی، سیسیل، ایتالیا به دنیا آمد و در سال ۱۹۵۰ پس از آنکه از ورود به ایالات متحده منع شد، به کانادا مهاجرت کرد و در ویندزور، انتاریو ساکن شد،
کانادا مهاجرت کرد و در ویندزور، انتاریو ساکن شد، جایی که در صنعت ساختمان کار می‌کرد. او سپس در تورنتو به‌عنوان شریک مالک یک نانوایی مستقر شد. در اواخر دههٔ ۱۹۵۰، او به همیلتون نقل مکان کرد، جایی که این دو برادر در ارتباط فرانسوی با جانی پاپالیا و همچنین در کسب‌وکار دستگاه‌های فروش خودکار پاپالیا با آلبرتو، مشارکت داشتند. دستگیری. با کمک سالواتوره والنتی در سیسیل، بخش زیادی از هروئین از طریق مهاجران سیسیلی در چمدان‌هایشان هنگام حرکت به سمت اسکلهٔ نیویورک منتقل می‌شد. در اکتبر ۱۹۶۰، قاچاقچیان سالواتوره
منتقل می‌شد. در اکتبر ۱۹۶۰، قاچاقچیان سالواتوره رینالدو و ماتئو پالِمری هنگامی که مشغول تحویل گرفتن صندوقی پر از هروئین بودند دستگیر شدند و به مخبر تبدیل شدند. این امر به صدور کیفرخواست برای ۲۰ مرد، از جمله برادران آگوئچی و پاپالیا در ۲۲ مه ۱۹۶۱ منجر شد. آلبرتو در ۵ مه ۱۹۶۱، پس از آنکه پلیس تورنتو دو کپسول هروئین همراه او یافت، بازداشت شد. تا سپتامبر ۱۹۶۱، آلبرتو مسترد شد و در انتظار محاکمه در نیویورک بود. پس از پرداخت سهمی به خانواده جنایی بوفالو و رئیس آن استفانو ماگادینو از سودهای حاصل از قاچاق هروئین،
استفانو ماگادینو از سودهای حاصل از قاچاق هروئین، هنگامی که آلبرتو در زندان بود انتظار داشت ماگادینو وثیقه‌اش را فراهم کند، اما وقتی ماگادینو این کار را نکرد، خشم او بالا گرفت و تهدید کرد که به پلیس اطلاع خواهد داد. آلبرتو در نهایت با فروش خانه‌اش و قرض گرفتن از یک دوست موفق شد وثیقه را بپردازد. مرگ. در ۸ اکتبر ۱۹۶۱، آلبرتو همسرش ویتا و دخترانش را در تورنتو ترک کرد تا برای جلسه دادگاه در نیویورک حاضر شود. جسد سوختهٔ او در یک مزرعه ذرت در پنفیلد، نیویورک توسط شکارچیان در ۲۳ نوامبر ۱۹۶۱ پیدا شد. تحقیقات بعدی
شکارچیان در ۲۳ نوامبر ۱۹۶۱ پیدا شد. تحقیقات بعدی نشان داد که او طی چندین روز شکنجه شده بود. هنگام یافتن جسد، چندین دندانش شکسته بود، دنده‌هایش خرد شده بود، جمجمه‌اش آسیب دیده بود، اندام تناسلی‌اش قطع شده بود، با سیم خاردار بسته شده، خفه شده و سوزانده شده بود. پزشک قانونی تعیین کرد که او دو هفته پیش‌تر کشته شده و حیوانات بخش زیادی از گوشت بدنش را خورده بودند. هیچ اتهامی هرگز در رابطه با شکنجه و قتل آلبرتو مطرح نشد، با این حال باور بر این است که ماگادینو به دلیل بی‌ثباتی او دستور قتلش را صادر کرده بود.
به دلیل بی‌ثباتی او دستور قتلش را صادر کرده بود. دادگاه اعلام کرد که آلبرتو شرایط وثیقه را نقض کرده و از بازپرداخت ۲۰٬۰۰۰ دلار به خانواده‌اش خودداری کرد و همسر و دخترانش را بی‌پول باقی گذاشت. در ۲۷ دسامبر ۱۹۶۲، ویتو به اتهام مواد مخدر به ۱۵ سال زندان محکوم شد.
سالواتوره برزیلای (۵ ژوئیهٔ ۱۸۶۰ – مه ۱۹۳۹) حقوق‌دان، روزنامه‌نگار و سیاست‌مدار ایتالیایی بود که یکی از رهبران حزب جمهوری‌خواه بود. او برای یک سال، بین ۱۹۱۵ و ۱۹۱۶، به عنوان وزیر سرزمین‌های آزادشده از دشمن خدمت کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. برزیلای در تریسته در ۵ ژوئیهٔ ۱۸۶۰ در خانواده‌ای یهودی به دنیا آمد. والدین او جوزپه و النا ساراول بودند. پدرش وکیل و همچنین دانشمند زبان عبری و باستان‌شناس بود. برزیلای مدرک حقوق را از دانشگاه بولونیا دریافت کرد. در طول تحصیل در سال ۱۸۷۸ دستگیر و محاکمه شد. او به دلیل
تحصیل در سال ۱۸۷۸ دستگیر و محاکمه شد. او به دلیل اتهام خیانت علیه اتریش به زندان محکوم شد و پس از یک سال بازداشت، توسط دادگاه تجدیدنظر گراتس تبرئه شد. دوران کاری. برزیلای پیش از آغاز فعالیت سیاسی خود به عنوان روزنامه‌نگار کار می‌کرد. او برای "L'eco del Popolo" در بولونیا، "L'indipendente" در تریسته و "La Tribuna" در رم فعالیت داشت. برزیلای در انتخابات عمومی ۲۳ نوامبر ۱۸۹۰ به عنوان نماینده انتخاب شد. دورهٔ او در مجلس نمایندگان تا سال ۱۹۱۹ ادامه یافت و او برای هشت دورهٔ متوالی خدمت کرد. در این دوره، او به
هشت دورهٔ متوالی خدمت کرد. در این دوره، او به تدریج به یکی از چهره‌های برجستهٔ جناح جمهوری‌خواه تبدیل شد و نقش فعالی در مباحثه‌های پارلمانی پیرامون آزادی‌های مدنی و اصلاحات اجتماعی ایفا کرد. او یکی از بنیان‌گذاران حزب جمهوری‌خواه در سال ۱۸۹۷ بود. او همچنین به عنوان رئیس حزب خدمت کرد، اما پس از کنگره‌ای که در آنکونا در ۲۰–۲۲ مهٔ ۱۹۱۲ برگزار شد از سمت خود استعفا داد. مخالفت او با سیاست‌های دولت در قبال جنگ لیبی و گسترش استعماری، یکی از دلایل اصلی این استعفا بود. در ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۱۵ برزیلای به عنوان وزیر
بود. در ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۱۵ برزیلای به عنوان وزیر سرزمین‌های آزادشده از دشمن در کابینه به رهبری نخست‌وزیر آنتونیو سالاندرا منصوب شد و تا ۱۸ ژوئیهٔ ۱۹۱۶ در این سمت بود. در این جایگاه، او وظیفهٔ ساماندهی مناطق تازه اشغال‌شده از اتریش-مجارستان را بر عهده داشت و نقش میانجی میان مقامات نظامی و غیرنظامی ایفا کرد. برزیلای عضو هیئت نمایندگی ایتالیا در کنفرانس صلح پاریس در سال ۱۹۱۹ بود. در سپتامبر ۱۹۲۰ او به سنای ایتالیا انتخاب شد. برزیلای همچنین دو دوره به عنوان رئیس انجمن مطبوعات رم (سپتامبر ۱۹۰۵–۱۹۱۵ و ۱۹۲۰–۱۹۲۳) و
مطبوعات رم (سپتامبر ۱۹۰۵–۱۹۱۵ و ۱۹۲۰–۱۹۲۳) و دو دوره به عنوان رئیس فدراسیون ملی مطبوعات (۱۹۰۸–۱۹۱۳ و ۱۹۲۰–۱۹۲۴) خدمت کرد. دومی، نهاد اصلی نمایندگی روزنامه‌نگاران ایتالیایی بود. در نخستین دورهٔ ریاست خود، برزیلای مجلس نمایندگان را ترغیب کرد تا گام‌هایی برای محدود کردن مطبوعات ایتالیا بردارد، با هدف دفاع اقتصادی و ملی‌گرایانه از پادشاهی. در نتیجه، اقداماتی از سوی مجلس انجام و سپس توسط سنا تصویب شد که مبنای قانون شمارهٔ ۲۷۳ به تاریخ ۲۱ مارس ۱۹۱۵ شد. فعالیت‌ها و دیدگاه‌ها. برزیلای در سنین جوانی از دیدگاه‌های
و دیدگاه‌ها. برزیلای در سنین جوانی از دیدگاه‌های ایرردنتیستی حمایت می‌کرد. او یک فراماسون بود. او یکی از چهره‌های برجستهٔ باشگاه تریسته در رم بود که ارتباطی میان فراماسونری تریسته و لژ ماسونی رم برقرار می‌کرد. زندگی شخصی و مرگ. برزیلای با ماریا رونچتی ازدواج کرد که از او صاحب سه فرزند شد: دو دختر و یک پسر. او در مهٔ ۱۹۳۹ در رم درگذشت.
باشگاه فوتبال مینروا آکادمی (که اغلب با نام مینروا پنجاب شناخته می‌شود) یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای هندی است که در موهالی/چندی‌گر، پنجاب مستقر است. این باشگاه بخشی از باشگاه چند ورزشی است که تیم‌های کریکت و فوتسال نیز دارد. بخش فوتبال این باشگاه عمدتاً در سوپر لیگ ایالت پنجاب رقابت می‌کرد. مینروا پیش از این در آی‌لیگ، که در آن زمان بالاترین بخش سیستم لیگ فوتبال هند بود، شرکت می‌کرد. پس از فروش باشگاه فوتبال پنجاب به راندگلس اسپورتس، رانجیت باجاج، مالک باشگاه، سهام باشگاه فوتبال دهلی را خریداری کرد. با این حال،
باشگاه فوتبال دهلی را خریداری کرد. با این حال، مینروا آکادمی از زمان تأسیس خود فعال ماند. پس از صعود به لیگ هند در سال ۲۰۱۶، این باشگاه به "باشگاه فوتبال مینروا پنجاب" تغییر نام داد و در سال ۲۰۱۹ بخش فوتبال آن به "باشگاه فوتبال پنجاب" تغییر نام داد. این باشگاه یک بار، در فصل ۱۸–۲۰۱۷، عنوان قهرمانی لیگ هند را کسب کرده است. مینروا که به عنوان "کارخانه" فوتبال هند شناخته می‌شود، یکی از موفق‌ترین آکادمی‌های ورزشی در این کشور است.
ریکاردو بائور (؛ – ) روزنامه‌نگار و چهره سیاسی ضد فاشیسم اهل ایتالیا بود. او یکی از نخستین ایتالیایی‌هایی بود که علیه حکومت بنیتو موسولینی مبارزه کردند. به دلیل فعالیت‌هایش بائور برای مدت طولانی زندانی شد و تنها پس از سقوط حکومت فاشیستی در ۱۹۴۳ آزاد شد. زندگی‌نامه. ریکاردو بائور در میلان در ۶ ژانویه ۱۸۹۶ متولد شد. والدین او فرانچسکو، اهل بوهمیا، و جوزپینا کایرولی بودند. در ۱۹۲۲ با "انقلاب لیبرال"، مجله‌ای ضد فاشیست به مدیریت پیِرو گوبتی، همکاری خود را آغاز کرد. در ژوئیه ۱۹۲۴ او مجله ضد فاشیستی "Il Caffè" را
در ژوئیه ۱۹۲۴ او مجله ضد فاشیستی "Il Caffè" را تأسیس کرد که تا مه ۱۹۲۵ منتشر می‌شد. در ۱۹۲۶ بائور به فرار فیلیپو توراتی از میلان به پاریس کمک کرد به دلیل سرکوب حکومت فاشیستی. همان سال بائور دستگیر شد و به مدت هفت ماه در زندان بود. سپس به دو سال تبعید محکوم شد ابتدا در جزیره اوستیکا و سپس در لیپاریا از ژانویه تا ۱۰ آوریل ۱۹۲۸. پس از بازگشت به میلان، بائور فعالیت‌های خود را از سر گرفت و جنبش عدالت و آزادی را با ارنستو روسی تأسیس کرد که پایه‌های حزب اقدام را تشکیل داد. در ۳۰ نوامبر ۱۹۳۰ بائور، فروچو پارری و
تشکیل داد. در ۳۰ نوامبر ۱۹۳۰ بائور، فروچو پارری و اومبرتو سوا دستگیر شدند. بائور به ۲۰ سال زندان محکوم شد و تنها پس از پایان حکومت فاشیستی در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ آزاد شد. در نوامبر ۱۹۴۳ بائور به عنوان عضو هیئت مدیره و رئیس هیئت مدیره حزب اقدام در نخستین کنگره مخفی در فلورانس انتخاب شد. بائور یکی از رهبران واحدهای مسلح عدالت و آزادی در رم بود. همراه با جورجو آمنولا و ساندرو پرتینی، او عضو کمیته مرکزی نظامی بود. پس از پایان حکومت فاشیستی، بائور یکی از چهره‌های برجسته حزب اقدام در رم شد. او از ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۹ رئیس
حزب اقدام در رم شد. او از ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۹ رئیس جامعه بشردوستانه در میلان بود. او در ۱۵ اکتبر ۱۹۸۲ در یک کلینیک در میلان درگذشت.
لوئیجی کاچیاتوره (؛ ۲۶ ژوئیه ۱۹۰۰ – ) سیاست‌مدار سوسیالیست اهل ایتالیا بود که در سال ۱۹۴۷ به عنوان وزیر پست و ارتباطات خدمت کرد. او عضو و یکی از رهبران حزب سوسیالیست ایتالیا بود. زندگی‌نامه. کاچیاتوره در ۲۶ ژوئیه ۱۹۰۰ در مرکاتو سان سورینو، نزدیک سالِرنو به دنیا آمد. از سال ۱۹۲۲ در اتحادیه‌های کارگری بخش ساختمان فعالیت می‌کرد. در سال ۱۹۲۵ به دلیل فعالیت‌هایش توسط رژیم فاشیست بازداشت شد. پس از پایان حکومت فاشیست، وارد سیاست شد. در نخستین جلسهٔ حزب سوسیالیست ایتالیا اتحاد پرولتری در ناپل در ۲۰ دسامبر ۱۹۴۳ به
اتحاد پرولتری در ناپل در ۲۰ دسامبر ۱۹۴۳ به شورای ملی این حزب انتخاب شد و استان سالرنو را نمایندگی کرد. در سال ۱۹۴۷ به عنوان وزیر پست و ارتباطات در دولت سوم نخست‌وزیر آلچیده د گاسپری منصوب شد. سپس کاچیاتوره به حزب سوسیالیست ایتالیا پیوست. او از بنه‌ونتو به پارلمان ایتالیا انتخاب شد و حزب را بین ۱ ژوئن ۱۹۴۸ تا ۱۷ اوت ۱۹۵۱ در پارلمان نمایندگی کرد. او در ۱۷ اوت ۱۹۵۱ در رم درگذشت. اسپنسر ام. دی اسکالا بر این باور است که مرگ کاچیاتوره حزب سوسیالیست ایتالیا را تضعیف کرد.
کارلو کافیرو (؛ – ) انقلابی، فیلسوف، روزنامه‌نگار، حقوق‌دان، کنشگر، و نویسنده اهل پادشاهی ایتالیا بود. وی بین سال‌های ۱۸۷۰ تا ۱۸۸۲ میلادی فعالیت می‌کرد. کارلو کافیرو یک آنارشیست بود که رهبری شاخه ایتالیایی انجمن بین‌المللی کارگران (IWA) را بر عهده داشت. او از رهبران اولیه جنبش‌های مارکسیستی و کمونیست آنارشیستی در ایتالیا بود و تأثیر کلیدی در شکل‌گیری هر دو جریان داشت. وی در خانواده‌ای اشرافی در آپولیا به دنیا آمد و به مرور از نهادهای کلیسای کاتولیک و پادشاهی دل‌چرکین شد، که او را به سمت جمهوری‌خواهی و
دل‌چرکین شد، که او را به سمت جمهوری‌خواهی و سوسیالیسم انقلابی کشاند. پس از مهاجرت به لندن، تحت تأثیر کارل مارکس و فریدریش انگلس قرار گرفت و پس از بازگشت به ایتالیا برای آنان به‌عنوان نماینده فعالیت کرد. در ناپل، او به یکی از رهبران جنبش جنبش بین‌المللی‌گرایان محلی تبدیل شد که عمدتاً از آنارشیست‌ها تشکیل شده بود. این امر باعث ایجاد اصطکاک بین او و انگلس شد که آنارشیسم را تهدیدی برای مارکسیسم می‌دانست. با تثبیت کنترل مارکس و انگلس بر IWA، کافیرو بیشتر به سمت آنارشیسم گرایش پیدا کرد و در نهایت با میخائیل
سمت آنارشیسم گرایش پیدا کرد و در نهایت با میخائیل باکونین دیدار کرد. سپس ریاست پیوستن شاخه ایتالیایی IWA به Anti-Authoritarian International باکونین و بازسازماندهی آن بر اساس خطوط آنارشیستی را بر عهده گرفت. به‌عنوان یکی از شخصیت‌های مرکزی در جنبش آنارشیستی ایتالیا، کافیرو شورش ۱۸۷۴ بولونیا را طراحی کرد و رهبری شورش ۱۸۷۷ بنونتو را بر عهده داشت که به‌خاطر آن زندانی شد. سپس توجه خود را به نوشتن معطوف کرد. او خلاصه‌ای از "سرمایه، جلد ۱" را نوشت، یک سنتز نظری از کمونیسم آنارشیستی و مجموعه‌ای از مقالات درباره
از کمونیسم آنارشیستی و مجموعه‌ای از مقالات درباره انقلاب اجتماعی ارائه داد. به‌عنوان یک آنارشیست شورشی متعهد، کافیرو در مسائل تاکتیکی با اصلاح‌طلب آندره‌آ کوستا درگیر شد. اما پس از دوره‌ای از سرسختی شدید، انزوا و کاهش سلامت روان، کافیرو به سمت دموکراسی اجتماعی گرایش پیدا کرد و از نامزدی کوستا در انتخابات سراسری ایتالیا ۱۸۸۲ حمایت کرد. در ماه‌های پس از انتخابات، کافیرو دچار بیماری روانی شد و در آسایشگاه روانی بستری شد. پس از مبارزه طولانی با وضعیت خود، او در آسایشگاه بر اثر سل گوارشی درگذشت. کافیرو میراث
در آسایشگاه بر اثر سل گوارشی درگذشت. کافیرو میراث بزرگی به‌عنوان شخصیت تأثیرگذار در شکل‌گیری جنبش‌های آنارشیستی و سوسیالیستی ایتالیا بر جای گذاشت. شخصیت او منبع الهام برای نسل‌های بعدی فعالان و هنرمندان ایتالیایی بود و آثار او تا قرن ۲۱ مورد مطالعه قرار می‌گیرد. دوران کودکی و فعالیت‌های اجتماعی. کارلو کافیرو در ۱ سپتامبر ۱۸۴۶ در بارلتا به دنیا آمد، در خانواده‌ای از مالکان زمین در آپولیا. از همان سنین کم، او علاقه‌مندی شدیدی به دین نشان داد. خانواده‌اش او را به یک مدرسهٔ روحانیت در مولفتا فرستادند تا کشیش
به یک مدرسهٔ روحانیت در مولفتا فرستادند تا کشیش شود، اما کافیرو به جای آن، از کلیسای کاتولیک به‌خاطر رفتارهای سرکوبگرانهٔ آن متنفر شد. او همچنین از کشاورزی و منطقهٔ زادگاهش دل خوشی نداشت و در سن ۱۸ سالگی، برای تحصیل در رشتهٔ حقوق به دانشگاه ناپل رفت. پس از فارغ‌التحصیلی، شغلی دیپلماتیک در پایتخت ایتالیا، فلورانس، آغاز کرد. اما به‌سرعت از شغل خسته شد و آن را ترک کرد تا به مطالعات فکری خود در زمینهٔ اسلام‌شناسی و مطالعات شرقی بپردازد. او به محفل رادیکال به رهبری تلمکو سیگنورینی پیوست، که نقدهای او بر پادشاهی
تلمکو سیگنورینی پیوست، که نقدهای او بر پادشاهی ایتالیا نوپا، زمینهٔ گرایش کافیرو به سوسیالیسم انقلابی را فراهم کرد. در سال ۱۸۷۰، او ایتالیا را به مقصد پاریس ترک کرد و شاهد فروپاشی امپراتوری دوم فرانسه شد. رویدادهای کمون پاریس او را ترغیب کرد تا انقلابی شود. سپس به لندن رفت، جایی که به دیگر تبعیدیان جمهوری‌خواه ایتالیایی پیوست. در پایتخت انگلیس، او در سخنرانی‌های چارلز برادلاؤ، سکولار، و جلسات کارگران صنعتی شرکت کرد، جایی که سخنرانی جورج اودگر، اتحادیه‌گرای انگلیسی، نخستین بار او را به سوسیالیسم متقاعد کرد.
نخستین بار او را به سوسیالیسم متقاعد کرد. او به‌زودی به انجمن بین‌المللی کارگران (IWA) پیوست و تحت تأثیر کارل مارکس و فریدریش انگلس قرار گرفت. از آنجا که هنوز در ایتالیا هیچ مارکسیستی تثبیت‌شده‌ای وجود نداشت و سیاست‌های چپ عمدتاً تحت تأثیر میخائیل باکونین و جوزپه مازینی بودند، مارکس و انگلس کافیرو را به ایتالیا فرستادند. در مهٔ ۱۸۷۱، کافیرو به فلورانس بازگشت، و پیوندهایی میان IWA و گروه‌های کارگری محلی برقرار کرد. سپس به ناپل رفت، جایی که خود را وقف کار به‌عنوان نمایندهٔ شورای کل مارکسیست کرد. نماینده
به‌عنوان نمایندهٔ شورای کل مارکسیست کرد. نماینده بین‌المللی. فعالیت‌های مارکسیستی. کافیرو توسط نامه‌ای از انگلس به کارلو گامبوزی به بین‌المللیست‌های ناپل معرفی شد. به‌عنوان نمایندهٔ شورای کل، در ابتدا از سوی شاخه محلی IWA که عمدتاً از پیروان میخائیل باکونین تشکیل شده بود، مورد بی‌اعتمادی قرار گرفت. اما تعهد او به فعالیت‌های آنان به‌سرعت او را به رهبری شاخه ناپل رساند و دوستی نزدیکی با اِریکو مالاتستا و برقرار کرد. مالاتستا و کافیرو تا زمان مرگ کافیرو، نزدیک‌ترین دوستان و همکاران یکدیگر باقی ماندند. تا
دوستان و همکاران یکدیگر باقی ماندند. تا اواسط ۱۸۷۱، بین‌المللیست‌ها با سرکوب شدید توسط دولت جیووانی لانزا مواجه بودند. به همراه گامبوزی، مالاتستا و پالادینو، کافیرو موفق شد شاخه ناپل را بازسازماندهی کند، با وجود تلاش‌های دولت برای انحلال آن. کافیرو به اتهام تخریب بازداشت شد، اما هرگز محاکمه نشد و چند روز بعد با پرداخت جریمه آزاد شد. او دریافت که بازداشتش تنها باعث تقویت حمایت عمومی از IWA شده است؛ شاخه محلی به‌سرعت بازسازی شد و شهر به مرکزی برای جنبش بین‌المللی تبدیل شد. این واقعه همچنین اعتبار خود کافیرو
تبدیل شد. این واقعه همچنین اعتبار خود کافیرو را افزایش داد و او به‌سرعت به شخصیت اصلی IWA در ایتالیا تبدیل شد. در نامه‌های اولیه کافیرو به انگلس، او به تفصیل به میزان فقر و سرکوب در سراسر جنوب ایتالیا اشاره کرده و پیش‌بینی کرد که انقلاب اجتماعی در منطقه اجتناب‌ناپذیر است. او بیشتر انتقادات خود از جریان‌های انقلابی دیگر را به ایدئولوژی ملی‌گرایانه و ضد سوسیالیستی مازینی معطوف کرد؛ که این امر انگلس را نگران کرد، زیرا او خطر بیشتری در آنارشیسم باکونین می‌دید. کافیرو پاسخ داد که پیروان باکونین را به‌عنوان
کافیرو پاسخ داد که پیروان باکونین را به‌عنوان تهدید فرقه‌ای برای مارکسیست‌ها نمی‌بیند و معتقد است دو جناح شباهت‌های زیادی دارند، و امیدوار بود بتواند شکاف میان آن‌ها را پر کند. رهبری شورشی. شورش ۱۸۷۴. در ۹ مه ۱۸۷۳، کافیروا، کوستا و مالاتستا به دلیل نبود شواهد کافی علیه آن‌ها، از بازداشت پیش از محاکمه آزاد شدند. کافیروا به شهر زادگاه خود بارلتا بازگشت و املاکش را فروخت. سپس به حامی اصلی مالی جنبش بین‌المللی آنارشیست تبدیل شد و هزینه‌های نمایندگان کنفرانس‌های آنارشیست را پرداخت کرد. او همچنین ویلا یی در لا