payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رسیده باشند، حدسهایی زده‌اند. شواهد برای آدمخواری عبارتند از «وجود علائم برش، پوسته، سوراخ‌های کوبه ای، زخم‌های مخروطی، و پوسته‌های چسبیده». محققان تصور می‌کنند که آنها در یک رویداد فروریختن شکاف‌های مجاور بالای محل یا ورود سیل حاصل از طوفان به داخل غار مرده باشند. نمونه‌ها. منبع:
هارامبی () یک گوریل جلگه‌ای غربی بود که در باغ‌وحش سینسینتی می‌زیست. در ۲۹ مه ۲۰۱۶ یک پسر سه‌ساله که به بازدید باغ‌وحش آمده بود از زیر حصار به داخل محوطه بیرونی گوریل‌ها رفت که هارامبی او را گرفت و به شدت کشیده و پرتاب کرد. یکی از کارگران باغ وحش از ترس جان پسر بچه، هارامبی را با شلیک گلوله کشت. این حادثه به صورت ویدئویی ضبط شد و بازتاب و تفسیر گسترده بین‌المللی از جمله بحث بر سر انتخاب استفاده از نیروی مرگبار دریافت کرد. تعدادی از نخستی‌شناس‌ها و حافظان محیط زیست بعدها نوشتند که باغ وحش در این شرایط چارهٔ
زیست بعدها نوشتند که باغ وحش در این شرایط چارهٔ دیگری نداشت.
مارگارت باکره (؛ حوالی ۲۸۹ – حوالی ۳۰۴) که با نام‌های دیگری چون مارگارت اهل انطاکیه و مارینای مقدس، شهید اعظم هم شناخته می‌شود، قدیس مسیحی بود که در ۲۰ ژوئیه توسط مسیحیت غربی، ۳۰ ژوئیه در گاه‌شماری ژولینی توسط کلیسای ارتدکس شرقی و ۲۳ أبیب و ۲۳ هاتور توسط کلیسای ارتدکس قبطی گرامی داشته می‌شود. معروف بود که وی به کسانی که دربارهٔ زندگی‌اش می‌نوشتند یا می‌خواندند یا بدان استناد می‌کردند، آمرزش‌نامه بسیار قدرتمندی می‌داد یا آنها را شفاعت می‌کرد. این تصور بدون شک به گسترش پیروان او کمک کردند. مارگارت یکی از
شک به گسترش پیروان او کمک کردند. مارگارت یکی از چهارده یاور مقدس است. قدیس‌نگاری. مطابق یک تذکرهٔ شهدای مسیحی باقی‌مانده از سدهٔ نهم میلادی به قلم رابانوس مائوروس، مارگارت در شهر «انطاکیه بیسیدیا» در سال ۳۰۴ میلادی و در جریان آزار و اذیت دیوکلتیانی مجازات شد. او دختر یک کشیش گبر غیرمسیحی به نام «آئدسیوس» بود. مادرش بلافاصله پس از تولدش فوت کرده بود و مارگارت توسط یک زن مسیحی در فاصلهٔ پنج یا شش لیگ (۲۴ تا ۲۹ کیلومتری) از انطاکیه بزرگ شد. پدرش مارگارت را پس از پذیرفتن مسیحیت و وقف دوشیزگی خود به خدا، طرد
از پذیرفتن مسیحیت و وقف دوشیزگی خود به خدا، طرد کرد و او تحت سرپرستی دایه اش قرار گرفت و در خارج شهر با مادر رضاعی خود گوسفندداری می‌کرد. اولیبریوس، فرماندار اسقف‌نشین روم شرقی، با این پیش شرط که مسیحیت را ترک کند، از او درخواست ازدواج کرد. پس از امتناع مارگارت، او به طرز بی رحمانه‍ای شکنجه شد، که در طی آن حوادث معجزه‌آسای مختلفی گزارش شده است. یکی از این موارد مربوط به بلعیده شدن توسط شیطانی به شکل اژدها بود که البته توانست از شکم اژدها سالم بیرون بیاید چرا که صلیبی همراه داشت که باعث آماسیده شدن بدن
چرا که صلیبی همراه داشت که باعث آماسیده شدن بدن اژدها از درون شد. در نهایت سر مارگارت را از تن جدا کردند. طبق دانشنامه بریتانیکا، داستان مارگارت «به‌طور کلی ساختگی به نظر می‌رسد». دانشنامه کاتولیک بیان می‌کند «حتی سده‌ای که او به آن تعلق داشت مشخص نیست». تردیدها در مورد داستان او چیز جدیدی نیست: در قرون وسطی، قدیس‌نگار رومی «یاکوبوس دِ ووراجینه» (نویسنده کتاب معروف "اسطورهٔ زرین") شهادت‌شناسی او را بیش از حد غیرعادی و موهوم می‌دانست و خاطرنشان می‌کرد که آن بخشی از روایت که مربوط به بلعیده شدن او توسط اژدها
از روایت که مربوط به بلعیده شدن او توسط اژدها است، می‌باید یک افسانه خیالی در نظر گرفته شود. روز گرامیداشت. کلیسای کاتولیک او را یک قدیس می‌داند و در تاریخ ۲۰ ژوئیه در تذکرهٔ شهدای رومی به عنوان یک قدیسه ثبت شده و گرامی داشته می‌شود. نام او همچنین از سده‌های ۱۲ تا ۲۰ در میان قدیسانی گنجانده شد که باید در هر جا که آیین رومی برگزار می‌شد، گرامی داشته می‌شد، اما بعدها با عنایت به از طریق نامه پاپ پل ششم موسوم به "میستری پاسکالیس" همراه با چندین قدیس اروپایی دیگر از تقویم عمومی حذف شد. کلیسای ارتدکس شرقی
دیگر از تقویم عمومی حذف شد. کلیسای ارتدکس شرقی مارگارت را به عنوان «سنت مارینا» می‌شناسد و روز بزرگداشت او را در ۳۰ ژوئیه جشن می‌گیرد. از مارگارت در کلیسای انگلستان با مراسم بزرگداشتی در ۲۰ ژوئیه یاد می‌شود. هر سال در ۲۳ أبیب کلیسای ارتدکس قبطی روز شهادت او را گرامی می‌دارد و در ۲۳ هاتور کلیسای تقدیم کلیسایی به نام او را جشن می‌گیرد. کلیسای مریم مقدس در قاهره دارای یادگاری مقدس است که گمان می‌رود دست راست مارگارت باشد، که قبلاً به‌دنبال تخریب «کلیسای فرشته میکائیل» (که امروز به عنوان «حاره الجوانیه» شناخته
(که امروز به عنوان «حاره الجوانیه» شناخته می‌شود) در سدهٔ سیزدهم پس از میلاد به مکان جدید منتقل شده است. حمایت و قیمومت. مارگارت باکره حامی و نگه‌دارندهٔ زنان باردار، پرستاران، دهقانان، تبعیدی‌ها، متهمان بی‌گناه، افراد مُحتضر (در حال مرگ)، بیماران کلیوی، شهر لوئستافت، دانشکدهٔ کوئینز کمبریج، منطقهٔ مسکونی سنات و شهرک کاسپیکوا است.
آقای هرکول با عنوان اصلی مینگ، بچه‌ها! () یک فیلم کمدی رزمی ایتالیایی محصول ۱۹۷۳ به کارگردانی آنتونیو مارگریتی است که در هنگ کنگ، سنگاپور، سیدنی و بانکوک فیلمبرداری شده است. این فیلم که توسط کارلو پونتی تهیه شده است، با حضور بدل‌های باد اسپنسر و ترنس هیل یعنی آلبرتو تراچینا و فرناندو بیلبائو در هجو تب فیلم‌های کونگ‌فو ساخته شد. خلاصه داستان. دنی (تراچینا) و پرسی (فرناندو بیلبائو) از یک سکوی نفتی در استرالیا اخراج می‌شوند که در آنجا پرسی به طور تصادفی آن را تخریب کرده است. آنها به یک رستوران چینی پناه
را تخریب کرده است. آنها به یک رستوران چینی پناه می‌برند و در آنجا با صاحب رستوران، وانگ، آشنا می‌شوند. وانگ به آن‌ها پیشنهاد می‌دهد که در ازای ۱۰۰،۰۰۰ دلار پسرش، هِنشو، را بازگردانند. هنشو توسط نامادری‌اش و دوست او، که یک استاد کونگ‌فو است، برده شده است. این دو پیشنهاد را می‌پذیرند و به هنگ‌کنگ پرواز می‌کنند. نمایش در ایران. فیلم "آقای هرکول" برای بار نخست در تاریخ چهارشنبه ۳۰ تیر سال ۱۳۵۵ خورشیدی در سینما کاپری تهران نمایش داده شد . این فیلم جایگزین فیلم "شام آخر" (شهیار قنبری) در سینما کاپری شد. فیلم
"شام آخر" (شهیار قنبری) در سینما کاپری شد. فیلم "آقای هرکول" پس از یک هفته نمایش، در تاریخ چهارشنبه ۶ مرداد ۱۳۵۵ جای خود را به نمایش مجدد فیلم "سرایدار" (خسرو هریتاش) داد. بازخوردها. تام میلن در ماهنامه بولتن فیلم نقدی منفی بر این فیلم نوشت و با تأسف اشاره کرد که یکی دو نما، مانند اژدهای کارناوال در یک کوچه تاریک، «یادآور این است که مارگریتی در گذشته لحظات خوبی داشته، هرچند در سطحی پایین‌تر از باوا». میلن در پایان نتیجه گرفت که این فیلم «نسخه‌ای کمرنگ و تقلیدی است که با نماهای گردشگری پر شده و در صحنه‌های
است که با نماهای گردشگری پر شده و در صحنه‌های زد و خورد بی‌هدف خود دچار مشکل شده است».
بشریٰ حمدی البُستانی (۱۹۴۹) شاعر، ناقد ادبی و استاد دانشگاه عراقی است. در موصل به دنیا آمد. دکترای نقد ادبی دارد. از سال ۱۹۸۵ تا کنون به عنوان استاد نقد و ادبیات مدرن در دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه موصل کار می‌کند. عضو اتحادیهٔ عمومی نویسندگان در عراق، سندیکای روزنامه نگاران، اتحادیهٔ زنان و رئیس بخش مطالعات روزنامه الحدباء است. البستانی به عنوان پژوهشگر ادبی چندین اثر نوشته است و به عنوان شاعر، شعر آزاد می‌سراید. زندگی و پیشه. بُشریٰ حمدی فتحی البُستانی در شهر موصل در سال ۱۹۴۹ به دنیا آمد، جایی که در آنجا بزرگ
در سال ۱۹۴۹ به دنیا آمد، جایی که در آنجا بزرگ شد و تحصیلات ابتدایی خود را به پایان رساند. او از یک خانوادهٔ عراقی وابسته به طایفهٔ طیء است. تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسهٔ العراقیه و تحصیلات متوسطه را در مدرسه متوسطه المعرفه و مدرسهٔ مرکزی موصل گذراند. به بغداد رفت تا تحصیلات دانشگاهی خود را در گروه زبان عربی در دانشکدهٔ تربیت دانشگاه بغداد تکمیل کند. پس از اخذ مدرک لیسانس به موصل بازگشت و به عنوان معلم زبان عربی در مدارس آن مشغول به کار شد. پس از اخذ مدرک فوق لیسانس ۱۹۸۳ و دکترای نقد ادبی در ۱۹۹۰ به
مدرک فوق لیسانس ۱۹۸۳ و دکترای نقد ادبی در ۱۹۹۰ به تدریس دانشگاهی در دانشکده ادبیات دانشگاه موصل مشغول شد. در سال ۱۹۹۸ عنوان پروفسور و در سال ۲۰۰۰ عنوان استاد اول در دانشگاه موصل به وی اعطا شد. او تا سال ۱۹۸۱ به عنوان معلم زبان عربی در مدرسهٔ متوسطهٔ موصل، دارالمعلمین و مؤسسه معلمان و به عنوان مدیر مدرسه متوسطه الکفاح کار کرد. از سال ۱۹۸۵ تا کنون به عنوان استاد نقد و ادبیات مدرن در دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه موصل کار می‌کند. در فعالیت‌های فرهنگی سازمان‌های توده ای از طریق مسئولیت کمیتهٔ فرهنگ، رسانه و هنر
توده ای از طریق مسئولیت کمیتهٔ فرهنگ، رسانه و هنر اتحادیهٔ عمومی زنان عراق در سال‌های ۱۹۷۴–۱۹۹۴ شرکت کرد. او دو بار مدال علم را از وزارت آموزش عالی و تحقیقات علمی، دو بار نشان خلاقیت را از وزارت فرهنگ و هنر و نشان «زن شریف» را از اتحادیهٔ عمومی زنان عراق دریافت کرد. او عضو اتحادیهٔ نویسندگان عراق، سندیکای روزنامه‌نگاران عراقی و واحد فرهنگ و رسانهٔ اتحادیهٔ عمومی زنان عراق است. البستانی رئیس گروه مطالعات روزنامهٔ «الحدباء» است. او به نمایندگی از عراق در چندین کنفرانس بین‌المللی از جمله کنفرانس درسدن در
چندین کنفرانس بین‌المللی از جمله کنفرانس درسدن در آلمان در سال ۱۹۸۲، کنفرانس بین‌المللی پراگ در سال ۱۹۸۶ و کنفرانس بیروت برای زنان آفرینشگر عرب در سال ۱۹۹۱ شرکت کرد. شعر او «میهن‌دوستانه، احساسی و آمیخته با برخی نمادها»، از سوی محمد التونجی توصیف شده است. از نگاه سلمان هادی الطعمه، «شعر بشری با تصاویر روشنی آمیخته است که در آنها احساسات روح شاعرانهٔ سرشار از عاطفه و اندیشه و تخیل آشکار می‌شود.»مؤسسه عربی برای تحقیقات و انتشارات در بیروت کتابی با عنوان «آثار منظوم» از البستانی در سال ۲۰۱۲ منتشر کرد که شامل
منظوم» از البستانی در سال ۲۰۱۲ منتشر کرد که شامل آثار شعری او از ۱۹۷۰ تا ۲۰۱۰ است. آثار. از جمله مجموعه‌های شعری وی: داستان: دربارهٔ نقد و ادبیات:
یازمین رایان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایالات متحده آمریکا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال هیوستون دش در لیگ برتر فوتبال زنان ایالات متحده آمریکا، بالاترین سطح لیگ فوتبال زنان در این کشور، بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال و زیر ۲۳ سال زنان ایالات متحده آمریکا و همچنین زنان ایالات متحده آمریکا بازی کرده است. از باشگاه‌هایی که یازمین رایان در آن‌ها بازی کرده است می‌توان به اسکای بلو اف‌سی (ان‌جی/ان‌وای گاتهام) و هیوستون دش اشاره کرد. سال‌های اولیه حرفه‌ای. یازمین رایان در شهر
کرد. سال‌های اولیه حرفه‌ای. یازمین رایان در شهر نورمن، ایالت اوکلاهما بزرگ شد و به مدرسه عالی نورمن شمالی رفت. او برای تیم باشگاهی اوکلاهما سلستیک بازی کرد. به عنوان یک دانش‌آموز سال اول، او نورمن شمالی را به سمت اولین قهرمانی ایالت فوتبال دخترانش هدایت کرد. هورند فراگز. رایان در سال ۲۰۱۷ به عنوان یک هافبک تهاجمی به باشگاه فوتبال هورند فراگز ملحق شد و در سال ۲۰۲۰ بازوبند کاپیتانی این تیم را، به عنوان کاپیتان اول بر بازو بست. او تیم را به سمت اولین قهرمانی کنفرانس بیگ ۱۲ خود هدایت کرد؛ با این حال، رایان به
بیگ ۱۲ خود هدایت کرد؛ با این حال، رایان به دلیل مصدومیت بازی و قهرمانی و نهایی را از دست داد. دوران باشگاهی. یازمین رایان برای اوکلاهما سیتی بازی کرد و نام او در بهترین ترکیب یازده نفره تاریخ باشگاه قرار گرفت و این چنین جاودانه شد. پورتلند تورنز. رایان به عنوان ششمین انتخاب کلی توسط باشگاه فوتبال پورتلند تورنز انتخاب شد. رایان «هدف اصلی» تورنز بود. پس از تلاش برای معامله در موقعیت چهارم انتخاب، تورنز در نهایت دو انتخاب بعدی و یک جایگاه ملی را برای انتخاب جذب یازمین رایان هزینه کرد. رایان در ترکیب اصلی
جذب یازمین رایان هزینه کرد. رایان در ترکیب اصلی پورتلند تورنس در فینال لیگ برتر ایالات متحده سال ۲۰۲۲ در تاریخ ۲۹ اکتبر ۲۰۲۲ حضور داشت. او برای این تیم ۲۸ بار در لیگ به میدان رفت و دو گل زد. ان‌جی/ان‌وای گاتهام. در تاریخ ۵ ژانویه ۲۰۲۳، رایان به عنوان بخشی از یک معامله سه‌جانبه به اسکای بلو اف‌سی (ان‌جی/ان‌وای گاتهام) منتقل شد. او در فصل ۲۰۲۳ بیشترین بازی‌ها را برای ان‌جی/ان‌وای گاتهام انجام داد. او در فینال قهرمانی NWSL ۲۰۲۳ که در آن ان‌جی/ان‌وای گاتهام باشگاه فوتبال رین را ۲–۱ شکست داد، جزک نفرات آغاز
باشگاه فوتبال رین را ۲–۱ شکست داد، جزک نفرات آغاز کننده بازی بود. هیوستون دش. هیوستون دش در تاریخ ۷ دسامبر ۲۰۲۴ اعلام کرد که رایان را از گاتهام به ارزش ۸۰٬۰۰۰ دلار در انتقال بین لیگی، ۴۰۰٬۰۰۰ دلار پول تخصیص و یک جایگاه بین‌المللی NWSL 2025 به دست آورده است. دوران ملی. رایان در آوریل ۲۰۱۸ دو بار برای تیم ملی فوتبال زیر ۱۸ سال ایالات متحده آمریکا به میدان رفت. و در آوریل ۲۰۱۹ سه بار برای تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال زنان ایالات متحده آمریکا به میدان رفت. او در اکتبر ۲۰۲۴ برای اولین بار به تیم ملی فوتبال زنان
اکتبر ۲۰۲۴ برای اولین بار به تیم ملی فوتبال زنان ایالات متحده آمریکا دعوت شد تا در تور قهرمانی مدال طلای المپیک شرکت کند. رایان در تاریخ ۲۴ اکتبر ۲۰۲۴ اولین بازی خود را در پیروزی ۳–۱ مقابل تیم ملی فوتبال زنان ایسلند به ثبت رساند.
اسواکاها ()، مردمی باستانی از منطقه گنداره در پاکستان و افغانستان امروزی بودند.[۳][۲][۴] منطقه ای که آنها در آن زندگی می‌کردند Aśvaka نیز نامیده می‌شد. منطقه ای که آنها در آن زندگی می‌کردند «آسواکا» نیز نامیده می‌شد.
مری لوئیزا گوردون (۱۵ اوت ۱۸۶۱ − ۵ مه ۱۹۴۱) پزشک، بازرس زندان و نویسندهٔ بریتانیایی بود. پس از فارغ‌التحصیلی از دانشکدهٔ پزشکی زنان در لندن در سال ۱۸۹۰، گوردون در بیمارستان کودکان ایست لندن و بیمارستان کودکان اولینای لندن کار کرد. وی بعدها یک مطب خصوصی در خیابان هارلی داشت. او در دوران فعالیت پزشکی خود، سخنرانی‌های عمومی متعددی ارائه کرد و مقالاتی دربارهٔ موضوعاتی از جمله تأثیرات وابستگی به فحشا و الکل بر زنان نوشت. گوردون در سال ۱۹۰۸ به عنوان نخستین بازرس زن زندان در بریتانیا منصوب شد. در دوران فعالیت خود
زندان در بریتانیا منصوب شد. در دوران فعالیت خود به عنوان بازرس زندان، اصلاحاتی از جمله تخصیص بهتر کارهای زندان را اجرا کرد. او همچنین از جنبش حق رأی زنان در بریتانیا حمایت می‌کرد و به‌طور مخفیانه با اتحادیه سیاسی اجتماعی زنان دربارهٔ شرایط زندان‌ها ارتباط داشت. پس از بازنشستگی در سال ۱۹۲۱، کتاب "انضباط کیفری" (۱۹۲۲) را نوشت که در آن خواستار اصلاح نظام زندان‌ها شد. او همچنین در سال ۱۹۳۶ رمان تاریخی "تعقیب غاز وحشی" را منتشر کرد که براساس داستان بانوان لانگولن نوشته شده بود. اوایل زندگی. گوردون در ۱۵ اوت
نوشته شده بود. اوایل زندگی. گوردون در ۱۵ اوت ۱۸۶۱ در سی‌فورث، لانکاشر متولد شد. والدین او جیمز گوردون و همسر دومش مری امیلی کارتر بودند. پدرش به فروش پوست و پیه مشغول بود. او شش خواهر و سه برادر داشت. گوردون همچنین یک خواهر و برادر ناتنی بزرگ‌تر داشت که مادرشان، آن بارنسلی شاو، در سال ۱۸۵۵ بر اثر سل درگذشته بود. گوردون در دانشکدهٔ پزشکی زنان در لندن تحصیل کرد و در سال ۱۸۹۰ به عنوان پزشک فارغ‌التحصیل شد. حرفه. پزشکی. پس از فارغ‌التحصیلی، گوردون به‌صورت پاره‌وقت به‌عنوان کتابدار و متصدی مدرسه کار کرد. او
به‌عنوان کتابدار و متصدی مدرسه کار کرد. او بعدها به‌عنوان دستیار بالینی در بیمارستان کودکان ایست لندن و بیمارستان کودکان اولینای لندن مشغول به کار شد. گوردون در سال ۱۸۹۱ به انجمن زنان پزشک ثبت‌شده (ARMW)، که پیشگام فدراسیون زنان پزشک بود، پیوست. او همچنین بعدها به‌عنوان پزشک در خیابان هارلی لندن فعالیت کرد. در این دوره، او مقالات و سخنرانی‌های متعددی را دربارهٔ موضوعات مختلف، از جمله تأثیرات بیماری‌های آمیزشی، فحشا و وابستگی به الکل بر زنان ارائه داد. از جمله، او در سال ۱۸۹۸ نامه‌ای را امضا کرد که به تأیید
او در سال ۱۸۹۸ نامه‌ای را امضا کرد که به تأیید ۷۳ عضو ARMW رسیده بود و به لرد جورج همیلتون، وزیر امور هند، ارسال شد. در این نامه، گوردون و همکارانش از اقداماتی که در سال قبل برای مقابله با گسترش بیماری‌های آمیزشی در ارتش هند بریتانیا اجرا شده بود، انتقاد کردند. این اقدامات شامل معاینات اجباری پزشکی برای زنانی بود که مشکوک به حمل این بیماری‌ها بودند و در نزدیکی ساختمان‌های نظامی زندگی می‌کردند. قرار بر این بود که در صورتی که هر یک از آنها از این معاینات سر باز می‌زدند، از خانه‌های خود اخراج می‌شدند.
سر باز می‌زدند، از خانه‌های خود اخراج می‌شدند. اصلاح‌گر زندان. در مارس ۱۹۰۸، گوردون به‌عنوان بازرس زندان منصوب شد. او نخستین زنی بود که این سمت را بر عهده گرفت. وظایف او شامل بازرسی بخش‌های زنان در ۴۷ زندان و آموزش زندانبان‌های زن بود. از آنجا که گوردون پیش از این انتصاب آموزش رسمی ندیده بود، برای یادگیری بهترین شیوه‌ها از زندان‌های اروپا بازدید کرد. او به‌سرعت دریافت که اکثر زندانیان زن احکام کوتاه‌مدت داشتند و نرخ افزایش جرم در میان آن‌ها بالا بود. گوردون از یک رویکرد توانبخشی‌محور در زندان‌ها برای
از یک رویکرد توانبخشی‌محور در زندان‌ها برای مقابله با این مشکل حمایت می‌کرد. او کار اجباری در زندان را به گونه‌ای سازمان‌دهی کرد که وظایف پیش‌پاافتاده مانند نظافت به زندانیان کوتاه‌مدت اختصاص یابد، درحالی‌که زندانیان بلندمدت نقش‌های مفیدتری مانند آموزش مهارت‌های شغلی برای دوران پس از آزادی، بر عهده بگیرند. گوردون همچنین با اجرای اصلاحاتی فیزیکی، شرایط زندان‌های بریتانیا را بهبود بخشید. از این جمله، استفاده از شیشه‌های شفاف در پنجره‌ها برای افزایش نور سلول‌ها، و معرفی دفترچه‌هایی در زندان هالووی بود. او از
و معرفی دفترچه‌هایی در زندان هالووی بود. او از جنبش حق رأی زنان در بریتانیا حمایت می‌کرد و به‌صورت مخفیانه با امیلین پتیک لاورنس و اتحادیهٔ سیاسی اجتماعی زنان (WSPU) دربارهٔ وضعیت زندان‌ها ارتباط داشت. همچنین با رهبران زندانی‌شده‌ای همچون املین پنکهرست تماس برقرار می‌کرد. هنگامی که دفتر مرکزی WSPU در ۲۳ مه ۱۹۱۴ توسط پلیس مورد یورش قرار گرفت، این مکاتبات کشف شد و وزارت کشور بریتانیا از او خواست که ارتباط خود را با این جنبش انکار کند، اما او از این کار سر باز زد. او، در طول جنگ جهانی اول، از ژوئیه تا دسامبر
زد. او، در طول جنگ جهانی اول، از ژوئیه تا دسامبر ۱۹۱۶ در بیمارستان‌های زنان اسکاتلند برای خدمات خارجی در مقدونیهٔ شمالی خدمت کرد. وی تا پایان دوران حرفه‌ای‌اش، به دلیل ارتباط با جنبش حق رأی زنان و رویکرد «فمینیستی» خود، از سوی همکارانش منزوی شد. وقتی در سال ۱۹۱۹ درخواست افزایش حقوق داد. یکی از مقامات در پاسخ گفت که انتصاب او «امتیازی به فمینیسم» بوده و هرگونه افزایش حقوق بیشتر «واگذاری بیشتر به مطالبات فمینیسم» خواهد بود. گوردون در سال ۱۹۲۱ بازنشسته شد. نویسنده. گوردون نخستین کتاب خود را در سال ۱۹۰۷، زمانی
گوردون نخستین کتاب خود را در سال ۱۹۰۷، زمانی که پزشک بود، نوشت. این رمان با عنوان "هیئتی از نیکان" را با نام مستعار پاتریک هود منتشر کرد. داستان دربارهٔ یک جاعل محکوم به نام ریچارد رانسوم است که در ۲۶ سالگی از زندان آزاد می‌شود اما برای بازگشت به جامعه با دشواری روبه‌رو می‌شود. نشریه "بی‌ام‌جی" در نقدی نوشت که شخصیت‌ها، به‌ویژه زندانی، به‌خوبی پرداخته شده‌اند و کتاب یک پیام اخلاقی مهم را منتقل می‌کند: «حتی اگر یک فرد تمام تلاش خود را برای جبران تباهی اجتماعی ناشی از جرمی که افشا شده انجام دهد، هرگز در نظر
ناشی از جرمی که افشا شده انجام دهد، هرگز در نظر جامعه قادر نخواهد بود گذشته‌اش را پشت سر بگذارد». منتقدی از مجلهٔ ادبی "آتنائوم" نیز شخصیت‌پردازی وی را ستود اما از «پایان خوش کلیشه‌ای» آن انتقاد کرد. در همان سال بازنشستگی، گوردون کتاب "انضباط کیفری" (۱۹۲۲) را نوشت که در آن خواستار اصلاحات در نظام زندان شد. او معتقد بود که زندان‌ها بیش از حد بر مجازات و انضباط تمرکز دارند که این امر موجب افزایش جرم می‌شود. گوردون استدلال می‌کرد که باید تمرکز بیشتری بر توانبخشی صورت گیرد، که از آن جمله دریافت نظرات زندانیان
صورت گیرد، که از آن جمله دریافت نظرات زندانیان دربارهٔ اقداماتی‌ست که مانع از ارتکاب مجدد جرم می‌شود. او در یک مورد از کمک به یک زندانی زن سخن می‌گوید که بارها به دلیل دزدی لباس مردانه بازداشت شده بود. آن زندانی به او گفته بود که «احساس می‌کند نمی‌تواند به‌عنوان یک زن زندگی کند، اما می‌تواند به‌عنوان یک مرد زندگی کند و از کارهای مردانه لذت می‌برد». گوردون برای او لباس مردانه و هزینهٔ سفر به ولز جنوبی را فراهم کرد، جایی که توانست به‌عنوان معدنچی زغال‌سنگ مشغول به کار شود. آن زندانی سابق بعدها در نامه‌ای به
به کار شود. آن زندانی سابق بعدها در نامه‌ای به گوردون اطلاع داد که در سال نخست آزادی خود «زندگی شرافتمندانه‌ای» داشته و برای اولین بار در ده سال گذشته، عید پاک را بیرون از زندان سپری کرده است. منتقدی در روزنامهٔ "گاردین" دربارهٔ این کتاب نوشت که «بسیار انسانی و با زبانی پرنشاط نوشته شده است». "نیویورک تایمز" نیز "انضباط کیفری" را به دلیل توصیف‌های «زنده» از شرایط زندان‌های بریتانیا و «گرما و قدرت» استدلال گوردون علیه نظام زندان‌های بریتانیا ستود، اما او را «آرمان‌گرا» دانست. این کتاب، همراه با گزارش
او را «آرمان‌گرا» دانست. این کتاب، همراه با گزارش "زندان‌های بریتانیا تحت مدیریت محلی" سیدنی و بئاتریس وب و کتاب "زندان‌های بریتانیای امروز" نوشته استیون هاب‌هاوس و فنر براک‌وی، موجب درخواست‌هایی برای بررسی شرایط زندان‌ها شد. در ابتدا به نظر می‌رسید که این امر ممکن است محقق شود، زیرا کمیسرهای زندان ضرورت اصلاحات را پذیرفته بودند، اما پس از انتخابات عمومی ۱۹۲۲ بریتانیا، وزیر کشور بریتانیا، ویلیام بریجمن تصمیم گرفت که از انجام این بررسی صرف‌نظر کند. در سال‌های پایانی زندگی، گوردون در روان‌شناسی تحلیلی نزد
پایانی زندگی، گوردون در روان‌شناسی تحلیلی نزد کارل گوستاو یونگ و همسرش اما در سوئیس به تحصیل پرداخت. در سال ۱۹۳۶، او رمان تاریخی "تعقیب غاز وحشی" را که براساس داستان بانوان لانگولن بود، نوشت. این کتاب، که به اما یونگ تقدیم شده، از سه بخش تشکیل شده است. دو بخش نخست به آشنایی این دو زن و دوران زندگی‌شان در ایرلند و ولز می‌پردازد. در بخش پایانی، گوردون از ملاقات خود با ارواح این زنان در سال ۱۹۳۴، طی بازدیدی از سانگوسن، سخن می‌گوید. این کتاب از طرف ویرجینیا وولف و همسرش لئونارد منتشر شد. یک نقد در روزنامه
وولف و همسرش لئونارد منتشر شد. یک نقد در روزنامه "گاردین،" از گوردون به دلیل روایت «حساس و عمیق» این داستان تمجید کرد، اما اشاره داشت که برخی خوانندگان ممکن است از ماهیت خیال‌پردازانه بخش پایانی کتاب و همچنین به‌تصویرکشیدن این زنان به‌عنوان نمونه‌های اولیهٔ فمینیسم خوششان نیاید. یک سال پس از انتشار کتاب، گوردون یک نقش‌برجسته مرمری از این زنان در کلیسای سنت کالن لانگولن، جایی که به خاک سپرده شده بودند، نصب کرد. گوردون نسبت به کتاب "زندگی‌نامهٔ راجر فرای" که ویرجینیا وولف در سال ۱۹۴۰ دربارهٔ راجر فرایِ
که ویرجینیا وولف در سال ۱۹۴۰ دربارهٔ راجر فرایِ هنرمند نوشت، انتقادات شدیدی داشت. این انتقادات به‌طور ویژه در مورد نحوهٔ به‌تصویرکشیدن همسرش، هلن کومبِ هنرمند و از دوستان نزدیک گوردون، بود. او در نامه‌ای به وولف، نگرانی‌های خود را دربارهٔ این کتاب ابراز کرد. گوردون معتقد بود که کومب در این کتاب تنها به‌عنوان «روحی رنجور و مبهم» توصیف شده، درحالی‌که او را به‌عنوان زنی شجاع و کاریزماتیک از دوران جوانی‌اش به یاد داشت. او همچنین بر این باور بود که کتاب به تأثیر شخصیت برون‌گرای فرای بر وخامت وضعیت روانی کومب در
شخصیت برون‌گرای فرای بر وخامت وضعیت روانی کومب در سال‌های بعدی زندگی‌اش نپرداخته است. مشخص نیست که آیا وولف پاسخی به این نامه داده است یا نه، اما در اشاره‌های مختصری که پیش‌تر در نوشته‌هایش به گوردون کرده بود، لحن گرمی نسبت به او نداشت. درگذشت. گوردون در ۵ مه ۱۹۴۱ در شهر کروبورو، ساسکس، در سن ۷۹ سالگی درگذشت.
ثریا قابل (۱۰ فوریهٔ ۱۹۴۰) شاعر و روزنامه‌نگار سعودی است. او به دو زبان عربی فصیح و محاوره‌ای اشعارش را نوشت. اولین مجموعه شعر خود را در سال ۱۹۶۳ با عنوان «وزن‌های گریان» چاپ کرد، ازین رو، او نویسندهٔ اولین مجموعه شعر فصیح زنانه در تاریخ عربستان سعودی شمرده می‌شود. قابل، آهنگ‌های سعودی را با اشعار غنایی ارائه کرد و به او لقب «صدای جده» داده شد. در طول شش دهه فعالیت هنری خود، ترانه‌های بسیاری نوشت که به کلاسیک‌های آواز سعودی تبدیل شدند. او با هنرمندان برجستهٔ سعودی مانند فوزی محسون، طلال مداح، محمد عبده و
سعودی مانند فوزی محسون، طلال مداح، محمد عبده و عبادی الجوهر همکاری داشته است. در پیشهٔ روزنامه‌نگاری، سمت‌های گوناگونی بر عهد گرفت، از جمله: سردبیر مجلهٔ «زینه» ۱۹۸۶–۱۹۸۷، مقاله‌نویس در روزنامه‌های سعودی «قریش» و «البلاد» و روزنامهٔ لبنانی «الانوار». او همچنین در روزنامه‌های سعودی «عکاظ» و «الریاض» کار کرد. زندگی و پیشه. ثریا محمد عبدالقادر قابل در ۱۰ فوریهٔ ۱۹۴۰/ ۱ محرم ۱۳۵۹ در محلهٔ المظلوم، جدهٔ قدیم، به دنیا آمد. پدرش محمد از خانواده‌ای تاجر و مادرش خیریه نام داشت که زنی ترک بود؛ پدر ثریا در استانبول
نام داشت که زنی ترک بود؛ پدر ثریا در استانبول با او آشنا شد، ازدواج کرد و از او صاحب دو پسر و پنج دختر شد که یکی از آنها ثریا است. ثریا تحصیلات ابتدایی خود را نزد زنی به نام فقیهه فرا گرفت و سپس نزد حمزه سعداوی در جده و تعدادی از استادان و معلمان منطقهٔ غرب عربستان ادامه تحصیل داد. زمانی که پدر ثریا برای درمان سل به لبنان سفر کرد، همراهش بود. درمان پدرش طولانی شد و همان‌جا در سال ۱۹۵۸ درگذشت. ثریا توسط عمه‌اش، عدیله، بزرگ شد. تحصیلات متوسطهٔ خود را در بیروت به پایان رساند و از دانشکده متوسطه ملی
در بیروت به پایان رساند و از دانشکده متوسطه ملی فارغ‌التحصیل شد. قصد ورود به دانشگاه آمریکایی بیروت را داشت، اما شرایط خانوادگی به او اجازه نداد. در طول زندگی حرفه ای خود چندین سمت در روزنامه‌نگاری محلی از جمله سردبیر روزنامه‌های «عکاظ» و «الریاض» و ستون‌نویسی روزنامه‌های محلی داشته است. از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۷ سردبیر مجلهٔ «زینه» بود و به نوشتن مقاله برای روزنامه‌های سعودی «قریش» و «البلاد» و روزنامه لبنانی «الانوار» در دهه ۱۹۶۰ ادامه داد. استعداد شعری او در اوایل زندگی، به ویژه در دوران مدرسه در دههٔ ۱۹۶۰
اوایل زندگی، به ویژه در دوران مدرسه در دههٔ ۱۹۶۰ پدیدار شد. در لبنان اولین اشعار خود را سرود که برخی از آنها در روزنامه‌های لبنانی مانند «الانوار» و «الحیات» منتشر شد. در عراق، با شاعر عراقی احمد الصافی النجفی آشنا شد و اشعار خود را به او نشان داد و او بسیار تشویقش کرد. در سال ۱۹۶۳ اولین مجموعه اشعار خود را به نام «وزن‌های گریان» در بیروت منتشر کرد که اولین مجموعه شعر زنانه در ادبیات مدرن محلی عربستان سعودی بود و آن را به عنوان به عمهٔ خود تقدیم کرد. او آثارش با نام واقعی خود منتشر کرد و برخلاف آنچه در
آثارش با نام واقعی خود منتشر کرد و برخلاف آنچه در میان نویسندگان زن سعودی در آن دوران مرسوم بود، با نام مستعار نمی‌نوشت، می‌گفت نوشتن مسئولیتی است که باید با آن روبرو شد. «وزن‌های گریان» در ابتدا از ورود به عربستان منع شد، اما پس از دیدارش با ملک فیصل بن عبدالعزیز، اجازهٔ توزیع آن در کشور داده شد؛ او به ملک فیصل نسخه‌ای از «وزن‌های گریان» راد داد که او پسندید و دستور داد که اجازهٔ انتشار به آن داده شود. ثریا قابل برای بسیاری از روزنامه‌ها و مجلات سعودی نوشت و کار کرد و بر بسیاری از صفحات فرهنگی و اجتماعی
و کار کرد و بر بسیاری از صفحات فرهنگی و اجتماعی نظارت داشت.با این مجموعه اشعار و اشعاری که در روزنامه‌ها منتشر کرد، به شهرت چشمگیری در جامعهٔ ادبی دست یافت و به سرودن اشعار غنایی محاوره روی آورد. او به‌عنوان مشهورترین فردی توصیف شد که آهنگ‌های سعودی را با اشعار غنایی بر اساس واژگان حجازی گسترش داد و همراه با فوزی محسون، دو رکن اصلی آواز حجازی را در دوران طلایی آن تشکیل داد. او یکی از اولین شاعران زن سعودی بود که سرودهایش توسط مشهورترین خوانندگان خوانده شد. اولین شعر او «بشویش عاتبنی» بود که توسط محمد شفیق