payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پس از عقب‌نشینی نیروهای اسرائیلی در اوایل ماه، یک گور دسته‌جمعی حاوی نزدیک به ۳۰۰ جسد کشف شد. در رابطه با گزارش‌های آوریل ۲۰۲۴ در مورد گورهای دسته‌جمعی، ارتش اسرائیل اعلام کرده است که هرگونه «ادعایی مبنی بر اینکه ارتش اسرائیل اجساد فلسطینیان را دفن کرده است، بی‌اساس و بی‌اساس است.» ارتش اسرائیل به سی‌ان‌ان گفت که در جریان عملیات خود «در منطقهٔ بیمارستان ناصر، مطابق با تلاش برای یافتن گروگان‌ها و مفقودین، اجساد دفن شده توسط فلسطینیان در منطقهٔ بیمارستان ناصر مورد بررسی قرار گرفتند.» آن‌ها همچنین اظهار
ناصر مورد بررسی قرار گرفتند.» آن‌ها همچنین اظهار داشتند که «اجساد بررسی شده که متعلق به گروگان‌های اسرائیلی نبودند، به محل خود بازگردانده شدند.
آماندا اومس (؛ زادهٔ ) بازیگر، نویسنده و هنرمند هلندی-سوئدی است. او در فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی سوئدی و همچنین در سطح بین‌المللی نقش‌آفرینی کرده است. اُومس در فصل دهم برنامه "ستاره‌ها در قلعه" که از تلویزیون سوئد پخش شد، شرکت کرده است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "بی‌مصرف‌ها ۲"، "مسمر"، "لحظه‌های به یادماندنی"، "ترس مجهول"، "زنان روی پشت‌بام"، "هتل سنت پائولی" و "برادران موتزارت" اشاره کرد.
گابریل تورویل-پتر (; – ) زبان‌شناس، و استاد دانشگاه بود. وی عضو آکادمی بریتانیا بود.
تورلاک تورویل-پتر (؛ زادهٔ ) زبان‌شناس اهل بریتانیا است.
جوآن تورویل-پتر (; – ) زبان‌شناس اهل بریتانیا بود.
نشان شاهین () تنها نشان جوانمردی در ایسلند است که توسط شاه کریستین دهم دانمارک و ایسلند در ۳ ژوئیه ۱۹۲۱ تأسیس شد. این نشان به پاس شایستگی برای ایسلند و بشریت اعطا می‌شود و دارای پنج درجه است. امروزه، انتصابات بر اساس معرفی رئیس جمهور ایسلند و معرفی یک "شورای پنج نفره" انجام می‌شود. تاریخچه و انتصابات. کریستیان دهم، پادشاه دانمارک، تا ۱۷ ژوئن ۱۹۴۴ بر ایسلند حکومت کرد. در طول سفر سلطنتی خود به ایسلند در سال ۱۹۲۱، او فرمان سلطنتی تأسیس نشان شاهین ایسلندی را صادر کرد. ۱۱ ژوئیه ۱۹۴۴، وقتی ایسلند به جمهوری تبدیل
کرد. ۱۱ ژوئیه ۱۹۴۴، وقتی ایسلند به جمهوری تبدیل شد، اساسنامه جدیدی برای نشان وضع شد. جمهوری ایسلند پادشاه را با یک رئیس‌جمهور منتخب جایگزین کرد که به عنوان استاد بزرگ این نشان منصوب شده است. این نشان ممکن است به ایسلندی‌ها و شهروندان سایر کشورها به خاطر دستاوردهایشان در ایسلند یا در سطح بین‌المللی اعطا شود. یک شورای پنج نفره در مورد جوایز به استاد بزرگ توصیه‌هایی ارائه می‌دهد که سپس او جایزه را اعطا می‌کند. با این حال، استاد بزرگ می‌تواند بدون توصیه‌های شورای نشان، نشان را اعطا کند. سپس استاد بزرگ و رئیس
نشان، نشان را اعطا کند. سپس استاد بزرگ و رئیس شورای نشان، گواهی ثبت اختراع را امضا می‌کنند که به دریافت‌کنندگان جوایز ارائه می‌شود.
مطالعات اسکاندیناوی یا "اسکاندیناویستیک" یک رشته دانشگاهی میان‌رشته‌ای از مطالعات منطقه‌ای است که عمدتاً در ایالات متحده آمریکا و آلمان متمرکز است و در درجه اول بر زبان‌های اسکاندیناوی (همچنین به عنوان زبان‌های ژرمنی شمالی شناخته می‌شود) و مطالعات فرهنگی مربوط به اسکاندیناوی و زبان و فرهنگ اسکاندیناوی در سایر کشورهای نوردیک تمرکز دارد. در حالی که اسکاندیناوی به عنوان دانمارک، نروژ و سوئد تعریف می‌شود، اصطلاح «اسکاندیناوی» در معنای قومی، فرهنگی و زبانی اغلب مترادف با زبان‌های ژرمنی شمالی به کار می‌رود و
مترادف با زبان‌های ژرمنی شمالی به کار می‌رود و همچنین به مردم و زبان‌های جزایر فارو و ایسلند اشاره دارد؛ علاوه بر این، اقلیتی در فنلاند از نظر قومی اسکاندیناویایی هستند و سوئدی‌زبان‌های فنلاند به طور بومی سوئدی صحبت می‌کنند. مطالعات اسکاندیناوی به عنوان یک رشته جداگانه در اسکاندیناوی یا خود کشورهای نوردیک وجود ندارد، زیرا دامنه آن بسیار گسترده‌تر از آن است که بتوان آن را به طور معنادار در یک رشته واحد بررسی کرد. نزدیکترین رشته مرتبط در اسکاندیناوی، رشته محدودتر «زبان‌شناسی نوردیک» است که زبان‌های ژرمنی
محدودتر «زبان‌شناسی نوردیک» است که زبان‌های ژرمنی شمالی را پوشش می‌دهد. تمرکز اصلی مطالعات اسکاندیناوی، آموزش زبان‌های اسکاندیناوی، به ویژه سه زبان بزرگ دانمارکی، نروژی و سوئدی است. مرور کلی. مطالعات اسکاندیناوی عمدتاً بر لغت‌شناسی دانمارکی، نروژی و سوئدی، به ویژه زبان‌شناسی، تاریخ و مطالعات فرهنگی تمرکز دارد. دانمارک، نروژ و سوئد طبق تعریف رایج در خود اسکاندیناوی، اسکاندیناوی را تشکیل می‌دهند و اکثریت مردم آنها از نظر قومی اسکاندیناویایی هستند که به زبان‌های اسکاندیناوی از نظر زبانی صحبت می‌کنند. مطالعات
اسکاندیناوی از نظر زبانی صحبت می‌کنند. مطالعات اسکاندیناوی معمولاً زبان‌شناسی ایسلندی و فاروئی و زبان‌شناسی مربوط به اقلیت سوئدی در فنلاند را نیز پوشش می‌دهد. این حوزه همچنین محل تحقیقات مربوط به دیاسپورای اسکاندیناوی و همچنین مناطقی است که تحت تأثیر استعمار اسکاندیناوی قرار گرفته‌اند. در اروپای آلمانی زبان، مطالعات اسکاندیناوی ("Skandinavistik") معمولاً به عنوان زیرشاخه‌ای از زبان‌های ژرمنی تعریف می‌شود و زبان‌های دانمارکی، نروژی، سوئدی و به طور کمتر رایج زبان‌های فاروئی و ایسلندی و همچنین ادبیات و فرهنگ
زبان‌های فاروئی و ایسلندی و همچنین ادبیات و فرهنگ همراه آن را پوشش می‌دهد. با این وجود، برخی از دپارتمان‌ها، به ویژه موسسه ("Nordeuropa-Institut") در دانشگاه هومبولت برلین و دانشگاه یوهانس گوتنبرگ ماینتس این را گسترش می‌دهند تا پوشش منطقه بزرگتر نوردیک را نیز شامل شود، از جمله دوره‌هایی به زبان‌های مختلف فنلاندی (برلین، ماینز،) استونیایی (وین؛ قبلاً ماینز، که اکنون فقط به عنوان یک جزء اختیاری از مطالعات فنلاندی ("Fennistik") در برخی دانشگاه‌های دیگر در دسترس است)، لتونیایی (ماینز) و لیتوانیایی (ماینز)،
است)، لتونیایی (ماینز) و لیتوانیایی (ماینز)، وین). دانشگاه‌هایی که آموزش و تحقیق در مطالعات اسکاندیناوی ارائه می‌دهند، در سراسر آمریکای شمالی و در بخش‌هایی از اروپا واقع شده‌اند. انحمن علمی در این حوزه شامل انجمن پیشرفت مطالعات اسکاندیناوی (SASS) با فصلنامه "مطالعات اسکاندیناوی" آن، انجمن بین‌المللی مطالعات اسکاندیناوی (IASS) و انجمن پیشرفت مطالعات اسکاندیناوی در کانادا (AASSC) می‌شود. دپارتمان‌های مطالعات اسکاندیناوی در ایالات متحده در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، دانشگاه واشنگتن و دانشگاه ویسکانسین-مدیسون
برکلی، دانشگاه واشنگتن و دانشگاه ویسکانسین-مدیسون واقع شده‌اند. در بریتانیا، کالج دانشگاهی لندن و دانشگاه ادینبورگ میزبان تنها دپارتمان‌های کامل باقی‌مانده مطالعات اسکاندیناوی هستند. سایر موسسات، مانند دانشگاه آبردین، مراکز تحقیقاتی تخصصی مختص مطالعات اسکاندیناوی دارند. در برخی از دانشگاه‌های ایالات متحده، مطالعات اسکاندیناوی در همان دپارتمان مطالعات بالتیک قرار دارد، اگرچه کشورهای بالتیک، فرهنگ‌ها و زبان‌هایشان حتی کمتر از زبان‌های اسکاندیناوی و اسکاندیناوی به زبان‌های انگلیسی، که یک زبان ژرمنی غربی است،
به زبان‌های انگلیسی، که یک زبان ژرمنی غربی است، مرتبط است. در مقابل، مطالعات بالتیک معمولاً در دانشگاه‌های اسکاندیناوی مانند دانشگاه اسلو با مطالعات اسلاوی یا اروپای شرقی گروه‌بندی می‌شود و کاملاً بی‌ارتباط با مطالعات اسکاندیناوی در نظر گرفته می‌شود.
در مصر باستان، کاهن صحنه‌چین به شخصی گفته می‌شد که مقام کاهنی داشت و وظیفه آراستن مجسمهٔ خدایان مصری را بر عهده داشته است. در برهه‌ای از زمان، کاهنان صحنه‌چین به گروه یا صنفی به نام "نکروستولیستیس" تعلق داشتند، همان‌طور که یافته‌های باستان‌شناسی واحه سیوا، به ویژه کتیبه‌ای که قدمت آن به قرن اول میلادی برمی‌گردد، این موضوع را تأیید می‌کند.
ژایرو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است که در حال حاضر برای جوهر دارالتعظیم در پست هافبک و مهاجم بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به آ اس ترنچین، اینترناسیونال، هایدوک اسپلیت، پائوک، و بوتافوگو اشاره کرد. دوران باشگاهی. ژایرو دوران حرفه‌ای خود را در باشگاه برزیلی بوتافوگو آغاز کرد. او در زمستان ۲۰۱۴ به ای‌اس ترنتسین پیوست و یک قرارداد یک‌ساله امضا کرد. ژایرو از مادورِیرا برزیل به ترنتسین آمد. این باشگاه در طول رقابت‌های کوپا آمستردام که او برای بوتافوگو بازی می‌کرد، او را زیر
که او برای بوتافوگو بازی می‌کرد، او را زیر نظر گرفت. در ابتدای سال ۲۰۱۵، او قراردادی سه‌ساله با ترنتسین امضا کرد. در دور دوم مرحله مقدماتی لیگ قهرمانان اروپا برابر استوا بخارست، او روی هر سه گل در پیروزی ۳–۲ خارج از خانه پاس گل داد. در ۸ اوت ۲۰۱۵، پائوک اعلام کرد که ژایرو را از ای‌اس ترنتسین با مبلغی حدود ۴۰۰ هزار یورو به خدمت گرفته است. ژایرو قراردادی چهارساله با این باشگاه امضا کرد. در ۳ دسامبر ۲۰۱۵، در پیروزی ۶–۲ خارج از خانه برابر خانیا در جام حذفی فوتبال یونان، او نخستین گلش را برای باشگاه به ثمر
فوتبال یونان، او نخستین گلش را برای باشگاه به ثمر رساند. در ۱۰ ژانویه ۲۰۱۶ نیز او نخستین گلش در لیگ را در پیروزی ۳–۱ خانگی برابر پاس جیانینا زد. در ۳۰ اوت ۲۰۱۶، او با قراردادی قرضی یک‌ساله از پائوک به پاس جیانینا پیوست. در ۸ اوت ۲۰۱۷، او به طور قرضی به شریف تیراسپول ملحق شد و قراردادی یک‌ساله امضا کرد. در ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۷، هت‌تریک او در پیروزی ۶–۳ خانگی برابر داسیا به باشگاهش کمک کرد تا صدرنشین لیگ باقی بماند. ژایرو به هایدوک اشپلیت کرواسی برای فصل ۲۰۱۹–۲۰۱۸ پیوست و در تمام رقابت‌ها ۱۳ گل و ۱۰ پاس گل به دست
پیوست و در تمام رقابت‌ها ۱۳ گل و ۱۰ پاس گل به دست آورد. در پایان فصل، او در تیم منتخب فصل لیگ قرار گرفت. در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۹، ژایرو قراردادش را برای سه سال دیگر تمدید کرد. در ۱۵ ژوئن ۲۰۲۵، ژایرو به‌عنوان جدیدترین خرید جوهور دارالتعظیم در سوپر لیگ فوتبال مالزی معرفی شد. در بازی افتتاحیه فصل ۲۶–۲۰۲۵ در ۸ اوت ۲۰۲۵، او نخستین گل بازی را در همان دقیقه نخست به ثمر رساند و در نخستین حضورش برای باشگاه موفق به گلزنی شد.
ایلکر باشبوغ (؛ زادهٔ ) ژنرال بازنشسته نیروی زمینی ترکیه است که در فاصله سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ به عنوان بیست و ششمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ترکیه فعالیت می‌کرد. او به نقض مواد ۳۰۹، ۳۱۰ و ۳۱۱ قانون مجازات ترکیه متهم شد. در اوت ۲۰۱۳، او به اتهام «تأسیس و رهبری یک سازمان تروریستی» و «تلاش برای نابودی دولت ترکیه یا تلاش برای جلوگیری جزئی یا کامل از عملکرد آن» به حبس ابد محکوم شد. با این حال، دادگاه قانون اساسی ترکیه تشخیص داد که حقوق قانونی باشبوغ نقض شده و محکومیت او را لغو کرد. او در ۷ مارس ۲۰۱۴ آزاد شد.
ایشیک کوشانر (؛ زادهٔ ) ژنرال بازنشسته نیروی زمینی ترکیه است که در فاصله سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۱ به عنوان بیست و هفتمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ترکیه فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. کوشانر در سال ۱۹۴۵ در ازمیر، ترکیه متولد شد. او در سال ۱۹۶۵ از آکادمی نظامی ترکیه و در سال ۱۹۶۶ از مدرسه پیاده‌نظام فارغ‌التحصیل شد. تا سال ۱۹۷۶، او در چندین گروه از ارتش ترکیه به عنوان فرمانده دسته و گروهان، به عنوان مربی در فرماندهی مدرسه و مرکز آموزشی کماندوهای کوهستان در ایردیر و به عنوان فرمانده دسته در تیپ کماندوهای ترکیه در
و به عنوان فرمانده دسته در تیپ کماندوهای ترکیه در عملیات آتیلا در سال ۱۹۷۴ خدمت کرد. او بعداً به عنوان فرمانده نیروهای عملیات ویژه در ستاد کل ترکیه در آنکارا منصوب شد. کوشانر در سال ۱۹۷۸ از دانشکده ستاد ارتش ترکیه فارغ‌التحصیل شد و به عنوان افسر فرمانده در فرماندهی بخش جنگ ویژه ستاد کل ترکیه در آنکارا خدمت کرد. پس از فارغ‌التحصیلی از کالج دفاعی ناتو، او به عنوان افسر فرماندهی در ستاد نیروهای متفقین جنوب اروپا در ایتالیا خدمت کرد. کوشانر بعداً در بخش برنامه‌ریزی و هماهنگی فرماندهی لجستیک در ارتش سوم ترکیه
و هماهنگی فرماندهی لجستیک در ارتش سوم ترکیه خدمت کرد. پس از فارغ‌التحصیلی از کالج سلطنتی مطالعات دفاعی در لندن، بریتانیا، کوشانر به عنوان رئیس بخش استراتژی در بخش استراتژی و برنامه‌ریزی نیروها در ستاد کل ارتش ترکیه در آنکارا منصوب شد. او به عنوان سرهنگ، فرماندهی هنگ ۱۳۱ پیاده در لشکر ۸ پیاده ارتش ترکیه را بر عهده داشت و سپس به عنوان فرمانده فرماندهی عملیات ویژه در ستاد کل ارتش ترکیه در آنکارا منصوب شد. در سال ۱۹۹۲، کوشانر به درجه سرتیپ ارتقا یافت و به فرماندهی اداره برنامه‌ریزی لجستیک و بعداً تیپ ۱ کماندوی
اداره برنامه‌ریزی لجستیک و بعداً تیپ ۱ کماندوی ارتش ترکیه منصوب شد. کوشانر در سال ۱۹۹۶ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و به فرماندهی آکادمی ارتش ترکیه منصوب شد. در سال ۲۰۰۰، کوشانر به درجه سپهبدی ارتقا یافت و به عنوان معاون وزیر دفاع ترکیه و بعداً به عنوان فرمانده نیروی صلح ترکیه در قبرس شمالی خدمت کرد. کوشانر در سال ۲۰۰۴ به درجه ژنرالی ارتقا یافت و به عنوان فرمانده ارتش اژه ترکیه و بعداً به عنوان معاون رئیس ستاد کل ترکیه خدمت کرد. در ۴ آگوست ۲۰۰۶، ژنرال کوشانر به عنوان فرمانده ژاندارمری ترکیه منصوب شد. پس از
به عنوان فرمانده ژاندارمری ترکیه منصوب شد. پس از او، ژنرال آونی آتیلا ایشیک به عنوان فرمانده ژاندارمری منصوب شد و در ۳۰ اوت ۲۰۰۸ فرماندهی ارتش ترکیه را بر عهده گرفت. در ۸ آگوست ۲۰۱۰، ژنرال کوشانر به عنوان رئیس ستاد کل منصوب شد و در ۳۰ اوت ۲۰۱۰ این سمت را بر عهده گرفت. کوشانر به همراه رهبران ارتش، نیروی دریایی و نیروی هوایی، همزمان در ۲۹ جولای ۲۰۱۱، تنها چند روز قبل از جلسه مهم برنامه‌ریزی شده برای ۱ اوت ۲۰۱۱ برای بحث در مورد انتصاب افسران ارشد نظامی، درخواست کناره‌گیری از وظایف خود و «بازنشستگی» خود را
کناره‌گیری از وظایف خود و «بازنشستگی» خود را کردند. بازنشستگی و استعفا در سیستم اداری مدنی ترکیه اصطلاحات متفاوتی هستند. نیویورک تایمز اظهار داشت که اقدام آنها اعتراض به «دستگیری‌های گسترده ده‌ها ژنرال» به عنوان بخشی از تحقیقات توطئه بوده است. در طول تحقیقاتی که بیش از یک سال به طول انجامید، بیش از ۴۰ ژنرال (یک دهم فرماندهان ارشد نظامی) بازداشت شدند. اختلافاتی بین ارتش و دولت وجود داشت، زیرا ارتش می‌خواست برخی از افسران را ارتقا دهد، اما به دلیل مظنون بودن به تحقیقات توطئه، نمی‌توانست. ژنرال ایشیک کوشانر
به تحقیقات توطئه، نمی‌توانست. ژنرال ایشیک کوشانر با نوردان کوشانر ازدواج کرده و دو فرزند دارد.
آکادمی نظامی ترکیه () یا همان‌طور که از نظر تاریخی و عمومی شناخته شده است، حربیه، یک آکادمی نظامی مختلط چهار ساله و بخشی از دانشگاه دفاع ملی ترکیه است. این آکادمی در مرکز آنکارا، ترکیه واقع شده است. مأموریت آن پرورش ذهنی و جسمی دانشجویان برای خدمت به عنوان افسران وظیفه در ارتش ترکیه است و قدیمی‌ترین آکادمی نیروهای مسلح (افتتاح شده در سال ۱۸۳۴) است. پس از کودتای نافرجام ۲۰۱۶، آکادمی نظامی (همراه با آکادمی نیروی دریایی، آکادمی نیروی هوایی و سایر مؤسسات آموزشی نظامی) بخشی از دانشگاه دفاع ملی جدید شد که تحت نظر
بخشی از دانشگاه دفاع ملی جدید شد که تحت نظر وزارت دفاع ملی تشکیل شد.
میدان گاوبازی، میدانی است که در آن گاوبازی انجام می‌شود. میدان‌های گاوبازی اغلب با شبه‌جزیره ایبری مرتبط هستند، اما می‌توان آن‌ها را در سراسر آمریکای ایبری و در چند مستعمره سابق اسپانیا و پرتغال در آفریقا نیز یافت. میدان‌های گاوبازی اغلب مراکز تاریخی و فرهنگی مهمی هستند که شباهت‌های ساختاری زیادی با آمفی‌تئاتر رومی دارند. ساختار متداول. میدان گاوبازی کلاسیک، یک آمفی‌تئاتر تقریباً دایره‌ای شکل و محصور با ردیف‌های پلکانی از جایگاه‌ها است که یک فضای مرکزی باز را احاطه کرده‌اند. این فضای باز، میدان یا روئدو را
احاطه کرده‌اند. این فضای باز، میدان یا روئدو را تشکیل می‌دهد، میدانی از سنگ خرد شده متراکم (آلبرو) که صحنه گاوبازی است. همچنین در سطح زمین، میدان مرکزی توسط یک منطقهٔ نمایش به نام کالخون (کوچه) احاطه شده است که گاوبازان در آنجا آماده می‌شوند و پناه می‌گیرند. کالخون توسط یک دیوار یا سازهٔ دیگر، که معمولاً از چوب ساخته شده و تقریباً ۱۴۰ سانتی‌متر ارتفاع دارد، از میدان جدا می‌شود. دیوار حائل دارای درهایی برای ورود و خروج گاو نر (puerta de los toriles) و شرکت‌کنندگان انسانی (puerta de cuadrilla) است، اگرچه
انسانی (puerta de cuadrilla) است، اگرچه شکل، تعداد و محل قرارگیری این درها از یک میدان گاوبازی به میدان دیگر متفاوت است. در مکان‌های منظم، دیوار به سمت بیرون کشیده شده و شکاف‌هایی (burladero، از burlar: طفره رفتن، جاخالی دادن) ایجاد می‌کند که به گاوبازان اجازه می‌دهد وارد میدان شوند و پناه بگیرند، اما برای گاو نر بسیار باریک هستند. با این وجود، در موارد نادر، گاو نر از روی دیوار می‌پرد و باعث ایجاد خرابی در راهرو می‌شود. دیوارها همچنین نوعی رکاب یا جای پا دارند که به عبور از روی سکو به سمت میدان مرکزی کمک
که به عبور از روی سکو به سمت میدان مرکزی کمک می‌کند و گاهی اوقات رکاب‌هایی نیز در کنار میدان وجود دارد. این رکاب‌ها بیشتر توسط کارکنان رویداد در صورت نیاز به مداخله سریع در مواقع اضطراری استفاده می‌شوند. میدان با ردیف‌های صندلی‌های بالارونده احاطه شده است. قیمت صندلی‌ها بسته به موقعیت خورشید در طول نمایش، معمولاً بعد از ظهر، متفاوت است. سول داغ، «خورشید»، ارزان‌تر از سومبرا، «سایه» تازه است. ریشه‌های معماری. میدان‌های گاوبازی به عنوان عرصه‌های ورزشی تخصصی، همگام با ورزشی که به آنها نیاز داشت، تکامل یافتند.
با ورزشی که به آنها نیاز داشت، تکامل یافتند. بسیاری از آمفی‌تئاترهای روم باستان ویژگی‌هایی داشتند که می‌توان آنها را در میدان‌های گاوبازی امروزی مشاهده کرد (در واقع، تماشاخانه نیم، فرانسه، یک اثر باستانی رومی است، اگرچه از میدان‌های معمولی بیضی‌شکل‌تر است) و منشأ گاوبازی ارتباط نزدیکی با برخی سنت‌های رومی دارد. در سال‌های شکل‌گیری این ورزش در شبه‌جزیره ایبری، از آن محوطه‌های رومی معمولاً برای رویدادهای گاوبازی استفاده نمی‌شد. در گذشته، زمانی که جشنواره‌های گاوبازی عمدتاً سوار بر اسب برگزار می‌شد، این نمایش
عمدتاً سوار بر اسب برگزار می‌شد، این نمایش یک امر عمومی‌تر بود که در میدان باز شهر برگزار می‌شد. تنها بعدها، زمانی که گاوبازی‌ها عمدتاً توسط مردان پیاده انجام می‌شد، مردم به سازه‌ای برای نگهداری مناسب آنها نیاز داشتند. در ابتدا، نرده‌های چوبی موقت برای جلوگیری از فرار گاوها ساخته می‌شد. وقتی گاوبازی در قرن هجدهم بسیار محبوب‌تر شد، جمعیت نه تنها برای تماشای این نمایش به صندلی‌های مخصوص نیاز داشتند، بلکه به سازه‌ای برای مهار بی‌نظمی عمومی که در جشنواره‌ها در دوران اوج چهره‌های افسانه‌ای مانند کاستیلارس، پدرو
اوج چهره‌های افسانه‌ای مانند کاستیلارس، پدرو رومرو و پپه-هیلو حاکم بود، نیز نیاز داشتند. برای قرن‌ها، کازوهای اولیه (از کلمه لاتین cursum به معنای مسیر، پیست) مستطیل شکل بودند. اولین نمونه‌ها در سیرا د هوئلوا یافت می‌شوند که مقصد مسیرهای کوچ از لئون بود، که بخشی از فرهنگ خود را با خود به همراه آوردند، از جمله جشن سن مامس، که عمدتاً با شمال اسپانیا مرتبط است. دقیقاً در دهکده سن مامس، بین آروچه و روسال د لا فرونترا، جایی بود که قدیمی‌ترین کازو مستند در سال ۱۵۹۹ ساخته شد. بخش بسیار کمی از ساختار این میدان
۱۵۹۹ ساخته شد. بخش بسیار کمی از ساختار این میدان مستطیل شکل باقی مانده است، که به‌طور گسترده توسط مورخ محلی آنتونیو رودریگز گویلن «چامیزو» مستند شده است. یک کوزو قدیمی دیگر در سال ۱۶۰۸ در آلمونستر لا رئال ساخته شد و میدان نزدیک آن از کامپوفریو که در سال ۱۷۱۸ تکمیل شد، از قدیمی‌ترین میدان‌ها با شکل دایره‌ای است. قدیمی‌ترین میدانی که هنوز مورد استفاده قرار می‌گیرد، لاس ویرتودس در سانتا کروز د مودلا، سیوداد رئال، مربوط به سال ۱۶۴۱ است و شکل مربعی دارد. میدان بجار (۱۷۱۱) در ابتدا مستطیل شکل بود و بعداً
میدان بجار (۱۷۱۱) در ابتدا مستطیل شکل بود و بعداً دایره‌ای شد. به همین ترتیب، هنگامی که میدان گاوبازی لا مائسترانزا در سویل در سال ۱۷۳۰ به‌طور خاص برای برگزاری مسابقات گاوبازی مجوز ساخت گرفت، نقشه‌های اولیه برای سه سال اول، یک میدان مستطیل شکل را در نظر گرفته بودند، اما بعداً به شکل دایره‌ای تغییر یافت که از گوشه‌گیری اجتناب می‌کرد و همه بینندگان را در فاصله تقریبی یکسانی قرار می‌داد، به همین دلیل فرم بیضوی آمفی تئاترها نیز به همین شکل بود. ساخت میدان دایره‌ای دیگری در سال ۱۷۵۴ در روندا آغاز شد و اولین
دیگری در سال ۱۷۵۴ در روندا آغاز شد و اولین مسابقات گاوبازی در سال ۱۷۸۲ در آن برگزار شد. در اواخر قرن نوزدهم، سبک نئو-مودخار برای میدان‌ها رواج یافت که شامل تزئینات آجرکاری قابل مشاهده بود. از دهه ۱۹۹۰، فناوری جدید ساخت و ساز امکان پوشاندن دائمی یا موقت برخی از حلقه‌ها را فراهم کرده است. کاربردهای جایگزین. هدف اصلی این میدان گاوبازی است، اما معمولاً به برخی از هفته‌های جشنواره در سال محدود می‌شود. در مواقع دیگر، ممکن است به عنوان محل برگزاری کنسرت مورد استفاده قرار گیرد، مانند تور Rock en el ruedo میگل ریوس
قرار گیرد، مانند تور Rock en el ruedo میگل ریوس یا آلبوم زنده Diamonds &amp; Rust in the Bullring که شامل کنسرت جوآن بائز در میدان بیلبائو بود. قبل از رواج مکان‌های ورزشی مدرن، میدان‌های گاوبازی در کشور باسک برای ورزش‌های سنتی مشابه چالش‌های دوی مقاومت استفاده می‌شدند. مردم بر روی تعداد دورهایی که دونده می‌توانست طی کند شرط می‌بستند. هیچ گاوی در این ماجرا دخیل نبود. پس از نبرد باداخوس (۱۹۳۶) در جنگ داخلی اسپانیا، میدان باداخوس به عنوان اردوگاهی برای هواداران جمهوری استفاده شد و هزاران نفر توسط نیروهای
جمهوری استفاده شد و هزاران نفر توسط نیروهای ملی‌گرا که تازه شهر را اشغال کرده بودند، در آنجا اعدام شدند. بیشتر میدان‌های گاوبازی سرپوشیده، به ویژه در مکزیک و سایر نقاط آمریکای لاتین، علاوه بر استفاده برای کنسرت، برای ورزش‌های سرپوشیده‌ای مانند بسکتبال، هاکی روی یخ، بوکس و لوچا لیبره نیز مورد استفاده قرار گرفته‌اند.
کاظم اوزالپ (; ۱۷ فوریه ۱۸۸۲ – ۶ ژوئن ۱۹۶۸) افسر نظامی، سیاستمدار و یکی از چهره‌های برجسته جنگ استقلال ترکیه بود. زندگی‌نامه. کاظم اوزالپ با نام اولیه کاظم فکری در سال ۱۹۰۲ از دانشکده نظامی عثمانی فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۰۵ دانشکده جنگ را به پایان رساند. کاظم اوزالپ در حادثه ۳۱ مارس ۱۹۰۹ شرکت داشت. او در طول جنگ‌های بالکان فرمانده نظامی نیروهای عثمانی بود. در سال ۱۹۱۷، در طول جنگ جهانی اول به درجه سرهنگی ارتقا یافت. او یکی از فرماندهان نظامی بود که گروه‌های مقاومت را علیه اشغال ازمیر توسط نیروهای یونانی
مقاومت را علیه اشغال ازمیر توسط نیروهای یونانی سازماندهی کرد. در طول جنگ استقلال ترکیه، او در چندین جبهه جنگید. در سال ۱۹۲۱، کاظم اوزالپ به دلیل موفقیتش در نبرد سقاریه به درجه ژنرالی ارتقا یافت. پس از سرکوب شورش کردهای شیخ سعید، او در گزارش اصلاحات شرق مشارکت داشت که توصیه می‌کرد بازرسان کل در استان‌های شرقی ترکیه تأسیس شوند و شورشیان کرد در منطقه سرکوب شوند. کاظم اوزالپ که پیش از این به عنوان نماینده استان بالکسیر در دوره اول پارلمان جمهوری تازه تأسیس عضویت داشت، از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۵ و بعداً از سال ۱۹۳۵ تا
داشت، از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۵ و بعداً از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۹ به عنوان وزیر دفاع در چندین کابینه خدمت کرد. او از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۵ به عنوان رئیس مجلس ملی کبیر ترکیه انتخاب شد. در سال ۱۹۵۰، او به عنوان نماینده استان وان به پارلمان راه یافت. او در سال ۱۹۵۴ از فعالیت‌های سیاسی بازنشسته شد. شایعه شده بود که او احتمالاً به دلیل مخالفتش با تصمیم تعطیلی مراکز بکتاشی (تکه) بکتاشی بوده است. کاظم اوزالپ خاطرات خود را در کتاب «ملی ماکادله» ("مبارزه ملی") نوشت. او در ۶ ژوئن ۱۹۶۸ در آنکارا درگذشت. بقایای او به گورستان دولتی
۱۹۶۸ در آنکارا درگذشت. بقایای او به گورستان دولتی ترکیه منتقل شد.
بازیگر نقش خاص () به بازیگری گفته می‌شود که به ایفای نقش شخصیت‌های نامتعارف، عجیب‌وغریب یا جالب در قالب نقش‌های مکمل، و نه نقش‌های اصلی، شناخته می‌شود. این اصطلاح تا حدی انتزاعی است و می‌توان آن را به شکل‌های گوناگونی تفسیر کرد. اگرچه همۀ بازیگران «نقش خاص» خود را ایفا می‌کنند، اصطلاح «بازیگر نقش خاص» معمولاً به کسی اطلاق می‌شود که اغلب نقش‌های مکملی متمایز و مهم بازی می‌کند. یک بازیگر نقش خاص ممکن است در طول حرفه‌ی خود، طیفی متنوع از شخصیت‌ها را بازی کند ــ و به همین دلیل گاهی «آفتاب‌پرست» لقب می‌گیرد ــ
و به همین دلیل گاهی «آفتاب‌پرست» لقب می‌گیرد ــ یا ممکن است به ایفای یک نوع نقش خاص شناخته شود. نقش‌های اینگونه بازیگران، پررنگ‌تر از نقش‌های کوتاه گذرا یا سیاهی‌لشکرهای بدون دیالوگ هستند. این اصطلاح عمدتاً برای توصیف بازیگران سینما و تلویزیون به کار می‌رود، نه بازیگران تئاتر. یکی از کاربردهای اولیۀ این اصطلاح در نسخه‌ی سال ۱۸۸۳ نشریۀ "استیج" دیده می‌شود، که در آن «بازیگر نقش خاص» چنین تعریف شده است: «کسی که وجوه فردی و ویژگی‌های غیرعادی را به تصویر می‌کشد». بازیگرانی که سال‌ها نقش‌های خاص بازی کرده‌اند،
بازیگرانی که سال‌ها نقش‌های خاص بازی کرده‌اند، ممکن است برای تماشاگران چنان تغییرپذیر باشند که تشخیص آن‌ها به‌عنوان یک بازیگر واحد دشوار باشد. نمای کلی. در مقایسه با بازیگران نقش اصلی، بازیگران نقش خاص معمولاً کمتر درخشان یا جذاب تلقی می‌شوند. در حالی که بازیگران نقش اول اغلب از جذابیت جسمانی برخوردارند که برای ایفای نقش‌های عاشقانه لازم دانسته می‌شود، بازیگران نقش خاص معمولاً این ویژگی را ندارند. در واقع، برخی از آن‌ها به‌خاطر چهره‌ی خاص یا متفاوت‌شان شناخته شده‌اند. به‌عنوان مثال، ویلیام شوتز، بازیگر نقش
شده‌اند. به‌عنوان مثال، ویلیام شوتز، بازیگر نقش خاص اهل شیکاگو، در پنج‌سالگی در یک سانحه‌ی رانندگی دچار آسیب شدید صورت شد، اما ظاهر او پس از جراحی ترمیمی، باعث شد برای تماشاگران تئاتر چهره‌ای متمایز و به‌یادماندنی باشد. نام بازیگران نقش خاص معمولاً در تبلیغات سینما و تلویزیون و روی سردر سالن‌ها یا تابلوها با برجستگی نشان داده نمی‌شود، چون انتظار نمی‌رود نام آن‌ها به‌تنهایی باعث جذب مخاطب شود. با این حال، برخی از آن‌ها با وجود ناشناخته بودن نام‌شان، از چهره‌هایی هستند که فوراً قابل شناسایی‌اند. این بازیگران
هستند که فوراً قابل شناسایی‌اند. این بازیگران در زبان محاوره با اصطلاحاتی مانند «اون یارو» یا «بازیگر اون یارو» شناخته می‌شوند؛ مثلاً در فیلم مستند "اون یارو دیک میلر" محصول ۲۰۱۴. جان کارول لینچ نمونه‌ی برجسته‌ای از چنین بازیگرانی است. در طول یک حرفه‌ی بازیگری، ممکن است یک بازیگر بین نقش‌های اصلی و مکمل جابه‌جا شود. برخی بازیگران نقش اول، با بالا رفتن سن‌شان، دسترسی‌شان به نقش‌های اصلی محدود می‌شود. برخی بازیگران نقش خاص حرفه‌ی خود را بر پایه‌ی مهارت‌های ویژه‌ای که در فیلم‌های ژانری لازم است، بنا کرده‌اند؛
که در فیلم‌های ژانری لازم است، بنا کرده‌اند؛ مانند رقص، اسب‌سواری، آکروبات، توانایی شنا، یا بوکس. بسیاری از بازیگران جوان که به‌واسطه‌ی موفقیت اولیه در یک نقش خاص یا در یک ژانر خاص شناخته می‌شوند، گرفتار تیپ‌ها یا نقش‌های ثابت می‌شوند، به‌گونه‌ای که کارگردانان انتخاب بازیگر و نمایندگان سینمایی، آن‌ها را به سمت همان نوع نقش‌ها سوق می‌دهند. برخی بازیگران نقش خاص به‌دلیل توانایی‌شان در ایفای نقش‌های بسیار متنوع «آفتاب‌پرست» لقب گرفته‌اند، مانند گری اولدمن و کریستین بیل. بسیاری از بازیگران نقش خاص گرایش دارند
بیل. بسیاری از بازیگران نقش خاص گرایش دارند که در طول حرفه‌ی خود، یک نوع نقش مشخص را بارها بازی کنند؛ مانند هاروی کایتل در نقش شخصیت‌های سرسخت و مصمم، کریستوفر لوید در نقش‌های عجیب‌وغریب و نامتعارف، کلود رینس در نقش مردان پیچیده و گاه اخلاقاً مبهم و چندپهلو، ایب ویگودا در نقش خلافکاران سالخورده، فیروزه بالک در نقش دختران گاتیک دمدمی‌مزاج، داگ جونز در نقش موجودات غیرانسانی، و فارست ویتاکر در نقش شخصیت‌های آرام با خشم درونی. اد لاتر اغلب به‌دلیل چهره‌ی کشیده و زاویه‌دارش در نقش شخصیت‌های تهدیدآمیز ظاهر
و زاویه‌دارش در نقش شخصیت‌های تهدیدآمیز ظاهر می‌شد؛ چهره‌اش به‌راحتی در میان مردم شناخته می‌شد، اگرچه تماشاگران نام او را به‌ندرت می‌دانستند. بازیگران نقش خاص می‌توانند طیف گسترده‌ای از تیپ‌ها را بازی کنند، از جمله زن شهرآشوب، هفت‌تیرکش غرب وحشی، رفیقِ صمیمیِ قهرمان فیلم، دائم‌الخمر شهر، شرور، یا فاحشه‌ای با قلبی پاک. بازیگران پرکار نقش‌های خاص ــ مانند مارگو مارتیندیل ــ به‌ندرت بیکار می‌مانند و معمولاً حرفه‌هایی بلندمدت و چند دهه‌ای دارند. آن‌ها اغلب از سوی همکاران بازیگر خود بسیار مورد احترام‌اند.