payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بود؛ به دلیل گرمایش ناشی از جریان‌های بالا، طول هادی‌ها افزایش یافت و آنها را به زمین نزدیک‌تر کرد. در ساعت ۰۳:۰۱، به دلیل نزدیکی بیش از حد خط به زمین، تخلیه‌ای به سمت درخت رخ داد که باعث باز شدن مدارشکن‌های خط شد. سپس بار به خطوط باقی‌مانده گسترش یافت که خود را دچار اضافه بار و خاموشی یافتند. پس از حدود ۲۴ دقیقه، دو خط دیگر اتصال با کانتون تیچینو نیز باز شدند. مدیر شبکه انتقال سوئیس، اترانس، اقدامی را که تنها می‌توانست مشکل را حل کند انجام نداد: تغییر برنامه تبادل با ایتالیا به میزان دست‌کم ۲۰۰۰ مگاوات؛
تبادل با ایتالیا به میزان دست‌کم ۲۰۰۰ مگاوات؛ اقدامی که مدیر شبکه انتقال ایتالیا، می‌توانست با قطع پمپ‌های نیروگاه‌های برق‌آبی ذخیره‌ای اجرا کند. همان مدیر سوئیسی، به‌جای این کار، پس از باز شدن نخستین خط و در شرایطی که خطی نزدیک در وضعیت اضافه‌بار قرار داشت، تلاش‌هایی بر روی شبکه خود انجام داد که بی‌اثر از کار درآمد. حادثه. ساعت ۳:۲۷ بامداد روز یکشنبه ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۳، تقریباً تمام سرزمین ملی ایتالیا بدون برق بود. این پدیده باعث اختلال قابل توجهی شد: قطع حمل و نقل (از جمله فرودگاه‌ها و راه‌آهن)، خاموش شدن
و نقل (از جمله فرودگاه‌ها و راه‌آهن)، خاموش شدن چراغ‌های راهنمایی و مسدود شدن آسانسورها؛ افرادی که در داخل ساختمان‌ها محبوس شده بودند، درخواست مداخله آتش‌نشانی را کردند. ترس از خاموشی به دلیل اضافه بار شبکه برق، پیش از این در تابستان به دلیل موج گرمای استثنایی و استفاده گسترده از کولرهای گازی و سیستم‌های تبرید برقی افزایش یافته بود. در برخی مناطق، ترافیک جاده‌ای نیز به دلیل بارندگی که در آن زمان در حال باریدن بود، بدتر شده بود. خاموشی در حالی ایتالیا را تحت‌تأثیر قرار داد که در رم نخستین دوره «نویی بلانش»
قرار داد که در رم نخستین دوره «نویی بلانش» در حال برگزاری بود؛ رویدادی که حدود ۵۰۰٬۰۰۰ نفر در آن شرکت داشتند و بسیاری از آنان در خیابان‌ها و متروی رم گرفتار شدند. وضعیت در طول روز بهبود یافت و برق ابتدا در شمال و سپس در جنوب وصل شد. در شمال، برق حدود ساعت ۹ صبح، در مرکز ساعت ۴:۳۰ بعد از ظهر (در رم حدود ساعت ۱۱:۳۰ صبح)، در جنوب ساعت ۷ بعد از ظهر و در سیسیل ساعت ۱۰ شب وصل شد. تنها مناطقی از خاک ایتالیا که درگیر این رویداد نشدند، جزایر پانتلریا، کاپری، اگادی و ساردینیا بودند. اثرات. علاوه بر خسارات اقتصادی،
و ساردینیا بودند. اثرات. علاوه بر خسارات اقتصادی، از جمله غیرقابل استفاده شدن ذخایر غذایی، ۴ مورد مرگ ناشی از خاموشی گزارش شده است.
اکبر سلطانی (زاده ۱۳۴۵) پزشک، متخصص غدد درون‌ریز، استاد تمام دانشگاه علوم پزشکی تهران و مترجم و نویسنده در حوزه تفکر نقاد است. او همچنین ریاست مرکز تحقیقات طب مبتنی بر شواهد بیمارستان شریعتی را بر عهده دارد. زندگی و تحصیلات. اکبر سلطانی در سال ۱۳۴۵ در تهران متولد شد. او در سال ۱۳۶۹ موفق به دریافت دکترای حرفه‌ای پزشکی از دانشگاه علوم پزشکی اصفهان شد. او تحصیلات خود را در رشته تخصصی بیماری‌های داخلی ادامه داد و در سال ۱۳۷۴ با کسب رتبه اول در امتحانات بورد تخصصی، این دوره را به پایان رساند. سپس در سال ۱۳۷۷
این دوره را به پایان رساند. سپس در سال ۱۳۷۷ موفق به کسب رتبه اول کشوری در امتحانات فوق تخصصی رشته غدد درون‌ریز و متابولیسم از دانشگاه علوم پزشکی تهران شد. او همچنین دارای مدرک کارشناسی ارشد در رشته آموزش پزشکی از دانشگاه علوم پزشکی تهران است که در سال ۱۳۸۹ به پایان رساند. پایان‌نامه او با عنوان «تدوین برنامه درسی آموزش تفکر نقاد برای دانشجویان علوم پزشکی» بوده است. سوابق شغلی و پژوهشی. سلطانی از سال ۱۳۷۸ به عنوان عضو هیئت علمی گروه داخلی و فوق تخصص غدد درون‌ریز در بیمارستان شریعتی تهران و دانشگاه علوم
درون‌ریز در بیمارستان شریعتی تهران و دانشگاه علوم پزشکی تهران فعالیت می‌کند و از سال ۱۳۹۸ به مرتبه استاد تمام رسید. وی همچنین از سال ۱۳۸۸ ریاست گروه تفکر نقاد ابن سینا و از سال ۱۳۹۴ مدیریت مرکز تحقیقات طب مبتنی بر شواهد بیمارستان شریعتی را بر عهده دارد. او در زمینه پژوهش، دارای شاخص h ۲۰ و بیش از ۲۲۰۰ ارجاع در پایگاه داده اسکوپوس است. آثار. کتاب‌ها. سلطانی به عنوان مترجم و نویسنده در زمینه تفکر نقاد و پزشکی فعالیت داشته است. از آثار او می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: مقالات علمی. سلطانی بیش از صد مقاله
اشاره کرد: مقالات علمی. سلطانی بیش از صد مقاله علمی در مجلات معتبر داخلی و خارجی منتشر کرده است. برخی از مقالات او عبارتند از: سخنرانی‌ها و رسانه. اکبر سلطانی در زمینه تفکر نقاد و طب مبتنی بر شواهد، سخنرانی‌ها و گفتگوهای متعددی در رسانه‌ها و رویدادهای عمومی داشته است. به عنوان مثال، ایشان در رویداد "بینشانه ۱۴۰۱" سخنرانی داشته‌اند. همچنین، ویدئوهای متعددی از ایشان در پلتفرم‌هایی مانند آپارات و یوتیوب موجود است که به‌طور مستقیم به موضوعاتی چون تفکر آماری، مغالطات و نقد در زندگی روزمره می‌پردازند. او همچنین
و نقد در زندگی روزمره می‌پردازند. او همچنین در مصاحبه با رسانه‌ها مانند جهان نیوز دربارهٔ موضوعاتی مانند پوکی استخوان صحبت کرده است.
ال آربول دل تول(El Árbol del Tule اسپانیایی به معنی درخت تول) درختی است که در محوطه کلیسایی در مرکز شهر سانتا ماریا دل تول در ایالت اوآخاکای مکزیک، تقریباً در 9 کیلومتری (6 مایلی) شرق شهر اوآخاکا در جاده میتلا واقع شده است. این درخت سرو مونتزوما (Taxodium mucronatum) یا آهوهوته (به معنی "پیرمرد آب" در زبان ناهواتل) است. این درخت، تنومندترین تنه درخت جهان را دارد. در سال 2001، این درخت در فهرست موقت میراث جهانی یونسکو قرار گرفت، اما در سال 2013 از این فهرست حذف شد. ویژگی‌ها. در سال ۲۰۰۵، محیط تنه آن ۴۲ متر
حذف شد. ویژگی‌ها. در سال ۲۰۰۵، محیط تنه آن ۴۲ متر (۱۳۷.۸ فوت) بود که معادل قطر ۱۴.۰۵ متر (۴۶.۱ فوت) است، که نسبت به اندازه‌گیری ۱۱.۴۲ متر (۳۷.۵ فوت) در سال ۱۹۸۲ افزایش یافته است. با این حال، تنه به شدت شاخه شاخه شده است و قطر بیشتری نسبت به سطح مقطع واقعی تنه نشان می‌دهد؛ با در نظر گرفتن این موضوع، قطر تنه «صاف» ۹.۳۸ متر (۳۰.۸ فوت) است. این درخت کمی پهن‌تر از درخت تنومند بعدی شناخته شده، یک سکویای غول‌پیکر با قطر ۸.۹۰ متر (۲۹.۲ فوت) است. اندازه‌گیری ارتفاع به دلیل تاج بسیار پهن آن دشوار است. اندازه‌گیری
به دلیل تاج بسیار پهن آن دشوار است. اندازه‌گیری سال ۲۰۰۵ که با لیزر انجام شد، ۳۵.۴ متر (۱۱۶ فوت) است، که کوتاه‌تر از اندازه‌گیری‌های قبلی ۴۱ تا ۴۳ متر (۱۳۵ تا ۱۴۱ فوت) است. این درخت آنقدر بزرگ است که در ابتدا تصور می‌شد چندین درخت است، اما آزمایش‌های DNA ثابت کرده‌اند که فقط یک درخت است. این فرضیه دیگری را رد نمی‌کند که می‌گوید شامل چندین تنه از یک درخت است.سن آن ناشناخته است و تخمین‌ها بین 1200 تا 3000 سال و حتی یک ادعا 6000 سال است؛ بهترین تخمین سن علمی بر اساس نرخ رشد، 1433 تا 1600 سال است. دانش محلی
بر اساس نرخ رشد، 1433 تا 1600 سال است. دانش محلی زاپوتک می‌گوید که این درخت حدود 1400 سال پیش توسط پچوچا، کاهن خدای باد آزتک، ائکاتل، کاشته شده است - این سن با تخمین علمی کاملاً مطابقت دارد؛ موقعیت آن در یک مکان مقدس (که بعداً توسط کلیسای کاتولیک روم تصاحب شد) نیز این موضوع را تأیید می‌کند. این درخت گاهی اوقات به دلیل تصاویر حیواناتی که به طور مشهور در تنه گره‌دار درخت قابل مشاهده هستند، "درخت زندگی" نامیده می‌شود. به عنوان بخشی از یک پروژه رسمی، دانش‌آموزان محلی گردشگران را به بازدید از درخت می‌برند و
محلی گردشگران را به بازدید از درخت می‌برند و اشکال موجودات روی تنه، از جمله جگوار و فیل، را به آنها نشان می‌دهند.[نیازمند منبع] در سال ۱۹۹۰ گزارش شد که این درخت به آرامی در حال خشک شدن است زیرا ریشه‌های آن به دلیل کمبود آب، آلودگی و ترافیک آسیب دیده است، به طوری که روزانه ۸۰۰۰ خودرو در بزرگراهی در نزدیکی آن تردد می‌کنند.
هلن جی. نیکلسون ()، مورخ و پژوهشگر مطالعات قرون وسطا و همچنین استاد بازنشسته افتخاری تاریخ قرون وسطی و رئیس دپارتمان تاریخ دانشگاه کاردیف است. او یکی از محقق برجسته در حوزه فرقه‌های نظامی جامعه رهبانی به‌خصوص شوالیه‌های معبد و همچنین جنگ‌های صلیبی است. او دوره کارشناسی خود را در رشته تاریخ باستان و مدرن در کالج سنت هیلدا دانشگاه آکسفورد گذارند و موفق به دریافت دکتری یا پی‌اچ‌دی از دانشگاه لستر در سال ۱۹۹۰ شد.
بهره‌برداری از انرژی هسته‌ای در ایتالیا عمدتاً بین سال‌های ۱۹۶۳ تا ۱۹۹۰ صورت گرفت. در واقع، پس از آن سال، تمام نیروگاه‌های هسته‌ای ایتالیا تعطیل شدند، یا به دلیل رسیدن به سن مجاز یا به دلیل تصمیم سیاسی که پس از نتیجه همه‌پرسی ۱۹۸۷ گرفته شد. تاریخچه. تولد برنامه هسته‌ای ایتالیا. بلافاصله پس از پایان جنگ جهانی دوم، گروه‌های صنعتی و مراکز پژوهشی ایتالیا برای توسعه یک برنامه هسته‌ای ملی فعال شدند. در سال ۱۹۴۶، «مرکز اطلاعات، مطالعات و تجربه» (CISE) در میلان تأسیس شد که فیزیک‌دانان و مهندسانی چون ماریو سیلوستری
شد که فیزیک‌دانان و مهندسانی چون ماریو سیلوستری و جورجو سالوینی، و همچنین برخی از بزرگ‌ترین شرکت‌های ایتالیایی از جمله شرکت برق میلان، کوگنه، ادیسون، فالک، فیات، مونته‌کاتینی، پیرلی، ساد و ترنی در آن مشارکت داشتند.با این حال، تلاش‌های ایتالیا در زمینه انرژی هسته‌ای توسط ایالات متحده محدود شد؛ چرا که آمریکا در سال ۱۹۴۶ با «قانون انرژی اتمی» دسترسی کشورهای دشمن سابق در جنگ را به فناوری‌های هسته‌ای محدود کرد و با قراردادهای صلح ۱۹۴۷ مانع از آن شد که ایتالیا صنعتی برای غنی‌سازی سوخت در اختیار داشته باشد. علاوه
برای غنی‌سازی سوخت در اختیار داشته باشد. علاوه بر این، در قالب «طرح مارشال»، ایالات متحده اجرای برنامه هسته‌ای را تأمین مالی نکرد و ترجیح داد سیاست انرژی ایتالیا و در کل اروپا را به سوی بازار نفتی شرکت‌های آمریکایی هدایت کند. با این وجود، توسعه برنامه هسته‌ای ایتالیا ادامه یافت: در سال ۱۹۵۱ «مؤسسه ملی فیزیک هسته‌ای» (INFN) و در سال ۱۹۵۲ «کمیته ملی تحقیقات هسته‌ای» (CNRN) تحت ریاست فرانچسکو جوردانی، رئیس پیشین IRI در دوران فاشیسم، تأسیس شدند. با کشف برخی ذخایر اورانیوم در شمال ایتالیا، ایالات متحده پیشنهاد
اورانیوم در شمال ایتالیا، ایالات متحده پیشنهاد آموزش نیروی فنی لازم را داد، به شرط آنکه در آینده، ایتالیا تنها سهم مورد نیاز خود برای برنامه هسته‌ای را از اورانیوم استخراج شده نگه دارد. در نیمه دوم دهه ۱۹۵۰، در آزمایشگاه‌های CISE در میلان، اولین واحد متالورژی اورانیوم ساخته و راه‌اندازی شد. با ریاست جمهوری دوایت دی. آیزنهاور و برنامه او به نام «اتم‌ها برای صلح»، ایالات متحده نخستین مذاکرات برای اجرای برنامه هسته‌ای را با دولت ایتالیا آغاز کرد و در سال ۱۹۵۵ اولین توافق‌ها امضا و نخستین مواد ارسال شدند. با
اولین توافق‌ها امضا و نخستین مواد ارسال شدند. با این حال، همکاری آمریکایی‌ها محدود باقی ماند، به دلیل حضور قابل توجه حزب کمونیست ایتالیا و همچنین تمایل دولت ایتالیا و Eni به رهبری انریکو ماتئی برای توسعه یک بخش هسته‌ای کاملاً دولتی و مبتنی بر اورانیوم غیرغنی‌شده، که آن را از فناوری‌های غنی‌سازی آمریکایی مستقل می‌کرد. ساخت نیروگاه‌ها در دهه ۱۹۶۰. در طول دهه ۱۹۶۰، ایتالیا سه نیروگاه نسل اول را در خاک خود بر اساس سه فناوری نوآورانه آن زمان ساخت: راکتورهای واکنشگاه آب جوشان و رآکتور آب فشرده با منشأ آمریکایی و
آب جوشان و رآکتور آب فشرده با منشأ آمریکایی و راکتور نوع مگنس با منشأ بریتانیایی. با توجه به اینکه فناوری‌های موجود در مراحل اولیه بهره‌برداری از انرژی هسته‌ای متعدد بودند و تمام مزایا و مشکلات مربوط به هر یک هنوز شناخته نشده بود، ایتالیا خود را به سه نیروگاه با روش‌های تولید متفاوت (اگرچه همگی منشأ انگلیسی-آمریکایی داشتند) مجهز کرد که برای هر یک از آنها عملاً نمونه‌های اولیه بودند و بنابراین به خود بریتانیا و ایالات متحده آمریکا کمک کردند تا راکتورهای پیشگام بخش‌های مربوطه خود را در خارج از کشور آزمایش
بخش‌های مربوطه خود را در خارج از کشور آزمایش کنند. اولین نیروگاه هسته‌ای ایتالیا در لاتینا ساخته شد، نیروگاهی با یک راکتور مگنوکس . و ناخالص که پس از تکمیل در ۱۲ مه ۱۹۶۳، قدرتمندترین نمونه در اروپا بود. هشت ماه بعد، نمونه سسا آورونکا آماده شد و کمتر از یک سال بعد، ترینو نصب شد که یک راکتور رآکتور آب فشرده وستینگهاوس کیلوواتی در آن موجود بود. و ناخالص و آن. در اول ژانویه ۱۹۷۰، ساخت چهارمین نیروگاه، یعنی نیروگاه کائورسو، آغاز شد. بحران نفت. در طول دهه ۱۹۶۰، به منظور مهار سرمایه‌گذاری‌ها و افزایش سود،
۱۹۶۰، به منظور مهار سرمایه‌گذاری‌ها و افزایش سود، شرکت‌های نفتی تصمیم گرفتند پالایشگاه‌های نفتی متعددی با فناوری پایین در خاک ایتالیا بسازند. به‌طور خاص، کارخانه‌هایی که برای کراکینگ نامناسب بودند ساخته شدند و در نتیجه، پس از پالایش، سهمی بین ۵۰ تا ۵۵ درصد از نفت به شکل نفت کوره غنی از سولفیدها بازگردانده می‌شد. به دلیل وجود قوانین بسیار سهل‌گیرانه در مورد آلودگی، این محصول جانبی که در مقادیر بیش از حد وجود داشت، می‌توانست در نیروگاه‌های نفت کوره انل مورد استفاده قرار گیرد و در نتیجه انرژی هسته‌ای را از
استفاده قرار گیرد و در نتیجه انرژی هسته‌ای را از نظر اقتصادی غیرقابل توجیه کرد. در طول مدیریت آرنالدو ماریا آنجلینی بر Enel، سهم برق حاصل از نفت کوره در ایتالیا از ۲۳ درصد در سال 1963 ( افزایش یافت.) به ۵۹٪ از سال ۱۹۷۳ (). به دلیل این سیاست‌های انرژی، ایتالیا با وقوع بحران نفت در سال ۱۹۷۳ به شدت آسیب دید. آسیب‌پذیری سیستم انرژی ایتالیا، شرکت انل را بر آن داشت تا پروژه‌ای را برای کاهش وابستگی به سوخت‌های فسیلی اجرا کند. از آنجایی که بخش انرژی برق‌آبی از قبل اشباع شده بود و فناوری‌های بهره‌برداری از انرژی
اشباع شده بود و فناوری‌های بهره‌برداری از انرژی باد و فتوولتائیک هنوز در مرحله آزمایشی بودند، تنها گزینه برای تنوع‌بخشی به انرژی ممکن، انرژی هسته‌ای بود. بنابراین، یک طرح بلندپروازانه پیشنهاد شد که ساخت ده نیروگاه هسته‌ای، هر کدام متشکل از دو راکتور یکسان را در عرض ده سال پیش‌بینی می‌کرد.هر کدام به ظرفیت ، زمانی که انرژی هسته‌ای نصب‌شده در آن زمان در مجموع بود. در سپتامبر ۱۹۷۵، این پروژه در طرح ملی انرژی گنجانده شد، اما محل‌های ساخت و نوع نیروگاه‌هایی که قرار بود ساخته شوند، در آن ذکر نشده بود. با توجه به
بود ساخته شوند، در آن ذکر نشده بود. با توجه به گسترش پارک راکتور، ایتالیا در ساخت نیروگاه‌های غنی‌سازی اورانیوم در سایت هسته‌ای تریکاستین در فرانسه مشارکت کرد و اورانیوم غنی‌شده را پیش‌خرید کرد که متعاقباً با ضرر دوباره فروخته شد. تنها اقدام برای اجرای این طرح در سال ۱۹۷۶ انجام شد، زمانی که تصمیم به ساخت نیروگاه مونتالتو دی کاسترو با دو راکتور آب جوش (BWR) . برق خالص برای هر کدام. طرح کلی یک نیروگاه دوم نیز در ترینو، که اولین نیروگاه بر اساس «پروژه هسته‌ای یکپارچه» در آن زمان نوپا بود، با دو راکتور آب تحت
یکپارچه» در آن زمان نوپا بود، با دو راکتور آب تحت فشار (PWR) با ظرفیت ترسیم شد. توان الکتریکی خالص برای هر نفر. همه‌پرسی سال ۱۹۸۷. در دهه ۱۹۸۰، ایمنی نیروگاه‌های هسته‌ای به یک نگرانی فزاینده تبدیل شد. در پی حادثه تری مایل آیلند در سال ۱۹۷۹، شروع بهره‌برداری تجاری از نیروگاه کائورس به تعویق افتاد تا امکان ارتقاء سیستم‌های ایمنی فراهم شود. در سال ۱۹۷۸، نیروگاه سسا آورونکا به دلیل نقص در یکی از ژنراتورهای بخار ثانویه تعطیل شد. پس از زلزله ۱۹۸۰ ایرپینیا، کل منطقه کامپانیا تحت ارزیابی مجدد لرزه‌ای قرار گرفت.
کامپانیا تحت ارزیابی مجدد لرزه‌ای قرار گرفت. طبقه‌بندی لرزه‌ای جدید مناطقی که نیروگاه در آن قرار داشت، مقاوم‌سازی لرزه‌ای اساسی را ضروری ساخت. در سال ۱۹۸۲، با توجه به اینکه این مداخلات غیراقتصادی تشخیص داده شدند، نیروگاه برای همیشه "تعطیل" شد. فاجعه چرنوبیل در سال ۱۹۸۶ منجر به برگزاری سه همه‌پرسی ملی در مورد بخش هسته‌ای در ایتالیا در سال بعد شد. در این همه‌پرسی عمومی، تقریباً ۸۰٪ از رأی‌دهندگان به درخواست‌های مطرح‌شده توسط مروجان رأی مثبت دادند. این سه "همه‌پرسی" صراحتاً ساخت نیروگاه‌های جدید را ممنوع نکرد
صراحتاً ساخت نیروگاه‌های جدید را ممنوع نکرد و تعطیلی نیروگاه‌های موجود یا در حال ساخت را نیز تحمیل نکرد، بلکه صرفاً «هزینه‌های جبرانی» ناشی از مقامات محلی مستقر در مکان‌های مشخص‌شده برای ساخت نیروگاه‌های هسته‌ای جدید و همچنین قانونی را که به CIPE قدرت انتخاب مکان‌ها را در صورت عدم توافق با شهرداری‌های ذی‌نفع می‌داد، لغو کرد و مانع از مشارکت انل در ساخت نیروگاه‌های هسته‌ای در خارج از کشور شد. راکتورهای بازنشسته. یادداشت‌ها:
پیوستن به خانواده در بسیاری از کشورها دلیل شناخته‌شده‌ای برای مهاجرت است، زیرا حضور یک یا چند عضو خانواده در یک کشور خاص، به بقیه اعضای خانواده از هم جدا شده یا فقط اعضای خاصی از خانواده اجازه می‌دهد تا به آن کشور مهاجرت کنند. قوانین مربوط به پیوستن به خانواده تلاش می‌کنند بین حق زندگی مشترک خانواده و حق کشور برای کنترل مهاجرت تعادل برقرار کنند. نحوه ایجاد تعادل و اینکه کدام اعضای خانواده می‌توانند دوباره به هم بپیوندند، تا حد زیادی در هر کشور متفاوت است. یکی از زیرمجموعه‌های الحاق خانواده، مهاجرت از طریق
از زیرمجموعه‌های الحاق خانواده، مهاجرت از طریق ازدواج است که در آن یکی از زوج‌ها به کشور همسرش مهاجرت می‌کند. مهاجرت از طریق ازدواج ممکن است قبل از ازدواج انجام شود و سپس تحت دسته مهاجرت از راه ازدواج قرار گیرد، یا می‌تواند پس از ازدواج انجام شود و سپس تحت قوانین الحاق خانواده قرار گیرد. برخی از کشورها در صورتی که بتوانند رابطه صمیمی مداومی را که بیش از یک دوره زمانی خاص ادامه داشته است، اثبات کنند، به زوج‌های مجرد اجازه الحاق به خانواده را می‌دهند. در سال‌های اخیر، خبرهایی از سفرهای خطرناک چندین فرد زیر
اخیر، خبرهایی از سفرهای خطرناک چندین فرد زیر سن قانونی برای درخواست پناهندگی سیاسی و فراهم کردن امکان پیوستن خانواده‌هایشان به آنها منتشر شده است. در برخی کشورها، متقاضیان باید حداقل ۱۸ سال سن داشته باشند و فقط می‌توانند با فرزندان تحت تکفل زیر ۱۶ سال یا شریک زندگی خود، و نه با والدین یا خواهر و برادر، دوباره به کشور خود ملحق شوند. اروپا. بخش عمده‌ای از مهاجران به اروپا از طریق قوانین مرتبط با پیوستن به خانواده این کار را انجام می‌دهند. بسیاری از کشورهای اروپایی در سال‌های اخیر قوانینی را تصویب کرده‌اند تا
در سال‌های اخیر قوانینی را تصویب کرده‌اند تا توانایی افراد برای انجام این کار را محدود کنند. دانمارک. در مورد ازدواج، قانون دانمارک ایجاب می‌کند که هر دو همسر حداقل ۲۳٫۵ سال داشته باشند. این قانون به عنوان قانون ۲۴ سال شناخته می‌شود. علاوه بر این، ارتباط زوجین با دانمارک باید قوی‌تر از کشور مبدأ باشد، در عمل همسر در دانمارک باید ۱۲ سال در آنجا اقامت داشته باشد.
کمال نبی‌زاده (زاده ۲۷ نوامبر ۱۹۵۷) بازرگان برجستهٔ افغان است که از سال ۱۹۹۱ فعالیت‌های تجاری خود را در زمینه‌های نفت و گاز، ساخت‌وساز، رسانه، بنیاد خیریه، محصولات کشاورزی و هتل‌داری در افغانستان، روسیه و کشورهای آسیای مرکزی آغاز کرده است. او به‌عنوان یکی از پیشگامان تجارت در پروژه معروف مسکو سیتی شناخته می‌شود و بنیاد نبی‌زاده را برای حمایت از نیازمندان افغانستان تأسیس کرده است. پیشینه. کمال نبی‌زاده در ۲۷ نوامبر ۱۹۵۷ در شهر مزار شریف، ولایت بلخ، افغانستان زاده شد. پدر او، غلام نبی خان، چهره‌ای مردمی در
زاده شد. پدر او، غلام نبی خان، چهره‌ای مردمی در ولایت بلخ بود. نبی‌زاده تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در مزارشریف به پایان رساند و سپس وارد تخنیکم افغانستان شد، جایی که مدرک لیسانس و فوق‌لیسانس خود را کسب کرد. او برای ادامه تحصیل به مسکو رفت و مدرک دکتری خود را در رشته علوم سیاسی از MGIMO دریافت کرد. پیشینه تجاری. کمال نبی‌زاده از کودکی به فعالیت‌های تجاری علاقه‌مند بود و با گسترش تدریجی کسب‌وکار خود، شرکت‌های نبی‌زاده را به یکی از مجموعه‌های تجاری موفق در منطقه تبدیل کرد. این شرکت‌ها در حوزه‌های زیر
در منطقه تبدیل کرد. این شرکت‌ها در حوزه‌های زیر فعالیت دارند: نبی‌زاده به‌عنوان اولین تاجر افغان در پروژه عظیم مسکو سیتی سرمایه‌گذاری کرد و صاحب املاک متعددی در افغانستان، مسکو و کشورهای آسیای مرکزی است. او همچنین برای مدتی به‌صورت افتخاری به‌عنوان مستشار در سفارت افغانستان در مسکو فعالیت داشته است. زندگی شخصی. کمال نبی‌زاده دارای چهار برادر و دو خواهر است. او در اوایل جوانی ازدواج کرد و حاصل این ازدواج سه پسر، یک دختر و چهار نواسه است. فرزندان او نیز تحصیلات عالی دارند و در کنار پدرشان در فعالیت‌های تجاری
عالی دارند و در کنار پدرشان در فعالیت‌های تجاری مشارکت می‌کنند. فعالیت‌های خیریه. نبی‌زاده با تأسیس بنیاد نبی‌زاده، به حمایت از اقشار کم‌درآمد و نیازمندان افغانستان پرداخته است. این بنیاد نقش مهمی در ارائه خدمات اجتماعی و کمک به توسعه جوامع محلی ایفا می‌کند.
مهاجرت بازگشتی به معنی تصمیم فردی یا خانوادگی یک مهاجر برای ترک کشور میزبان و بازگشت دائمی به کشور مبدا خود است. مباحث تحقیقاتی شامل فرآیند مهاجرت بازگشتی، انگیزه‌های بازگشت، تجربیاتی که افراد بازگشتی با آن مواجه می‌شوند و تأثیرات مهاجرت بازگشتی بر کشورهای میزبان و مبدا است. اعداد دقیق مشخص نیستند و محل بحث هستند، اما مارک وایمن نتیجه گرفته است که: «مجموع این اعداد بسیار زیاد است: حداقل یک سوم از ۵۲ میلیون اروپایی که بین سال‌های ۱۸۲۴ تا ۱۹۲۴ اروپا را ترک کردند، برای همیشه به سرزمین‌های خود بازگشتند.»
کردند، برای همیشه به سرزمین‌های خود بازگشتند.» «مهاجرت بازگشتی» را می‌توان در مقابل بازگشت به وطن قرار داد. بازگشت به وطن یعنی دولت میزبان گروه مشخصی از مهاجران را مجبور به بازگشت به کشور خود می‌کند. همچنین باید آن را از مهاجرت دایره‌ای که در آن مهاجران بارها و بارها بین کشورهای مبدا و مقصد سفر می‌کنند، مثلاً برای کاشت و برداشت محصولات کشاورزی در هر فصل، متمایز کرد.
رابرت چزان (; – )، مورخ آمریکایی مطالعات عبری و یهودی دانشگاه نیویورک بود. وی در سال ۱۹۸۸ برنده کتاب سال ملی یهودیان بخاطر کتاب «European Jewry and the First Crusade» شد.
آکوا آلتا (به معنای لغوی «آب بالا»)، یک اوج غیرعادی جزر و مد است که به‌طور دوره‌ای در دریای آدریاتیک شمالی رخ می‌دهد. این اصطلاح در منطقه ونتوایتالیا برای چنین جزر و مدهایی به‌کار می‌رود. بیشینه این اوج‌ها در تالاب ونتزیا رخ می‌دهد، جایی که باعث سیلاب جزئی در ونیز و کیوگیا می‌شوند؛ سیلاب همچنین در سایر نقاط شمالی آدریاتیک، مانند گرادو و تریسته، رخ می‌دهد، اما کمتر و با شدت کمتری. این پدیده عمدتاً بین پاییز و بهار رخ می‌دهد، زمانی که جزر و مدهای نجومی توسط بادهای فصلی غالب که مانع از رفلاکس معمول می‌شوند،
بادهای فصلی غالب که مانع از رفلاکس معمول می‌شوند، تقویت می‌شوند. بادهای اصلی دخیل در این پدیده، سیروکو هستند که در امتداد دریای آدریاتیک به سمت شمال می‌وزد و سردباد که به دلیل شکل و موقعیت تالاب ونیز، تأثیر محلی خاصی دارد. علل. پارامترهای علمی دقیقی پدیده‌ای به نام "آکوا آلتا" را تعریف می‌کنند که مهم‌ترین آنها (یعنی انحراف دامنه از اندازه‌گیری پایه جزر و مد "استاندارد") توسط ایستگاه هیدروگرافی واقع در نزدیکی کلیسای سانتا ماریا دلا سالوت اندازه‌گیری می‌شود. رویدادهای جزر و مدی فوق عادی را می‌توان به صورت
رویدادهای جزر و مدی فوق عادی را می‌توان به صورت زیر طبقه‌بندی کرد: به‌طور کلی، سطح جزر و مد تا حد زیادی به سه عامل مؤثر بستگی دارد: عوامل ژئوفیزیکی مرتبط با دریای آدریاتیک. شکل مستطیلی بلند و باریک دریای آدریاتیک منبع حرکت نوسانی آب (به نام سِیش) در امتداد محور فرعی حوضه است. نوسان اصلی که دوره تناوب آن ۲۱ ساعت و ۳۰ دقیقه و دامنه آن در حدود ۰٫۵ متر در دو انتهای محور است، چرخه جزر و مد طبیعی را تکمیل می‌کند، به طوری که دریای آدریاتیک رویدادهای جزر و مدی بسیار شدیدتری نسبت به بقیه مدیترانه دارد. یک نوسان
شدیدتری نسبت به بقیه مدیترانه دارد. یک نوسان ثانویه نیز وجود دارد که دوره تناوب متوسط آن ۱۲ ساعت و ۱۱ دقیقه است. از آنجا که بازه زمانی هر دو نوسان با جزر و مد نجومی طبیعی (اما مستقل) قابل مقایسه است، این دو اثر با هم همپوشانی دارند و یکدیگر را تقویت می‌کنند. اثرات ترکیبی در اوج و حضیض، که مربوط به ماه نو، ماه کامل و اعتدالین است، قابل توجه‌تر هستند. اگر شرایط آب و هوایی (مانند باد شدید سیروکو که در امتداد محور اصلی حوضه آدریاتیک به سمت شمال می‌وزد) مانع خروج طبیعی آب جزر و مدی اضافی شود، می‌توان انتظار
خروج طبیعی آب جزر و مدی اضافی شود، می‌توان انتظار داشت که "آب‌های بلند" با بزرگی بیشتری در ونیز ایجاد شود. ویژگی‌های خاص تالاب ونیزی. علاوه بر این، بادهای شمال به نام سردباد و سیروکو اغلب مستقیماً به سمت بندرهایی که تالاب را به دریای آدریاتیک متصل می‌کنند، می‌وزند و جریان آب از تالاب به سمت دریا را به‌طور قابل توجهی کند می‌کنند (و گاهی اوقات، آن را کاملاً مسدود می‌کنند). وقتی این اتفاق می‌افتد، از جزر در داخل تالاب جلوگیری می‌شود، به طوری که جزر بعدی با جزر قبلی همپوشانی دارد و یک چرخه خودکفا و منحرف ایجاد
قبلی همپوشانی دارد و یک چرخه خودکفا و منحرف ایجاد می‌کند. ایجاد منطقه صنعتی پورتو مارگرا، که بلافاصله پشت ونیز قرار دارد، به دو دلیل اثرات آب‌های بالا را تشدید کرد: اول، زمینی که این منطقه بر روی آن ساخته شده است، با پر کردن بخش‌های بزرگی از تالاب ایجاد شده است که قبلاً جزایر کوچک‌تری درست بالای سطح دریا قرار داشتند. این جزایر که به آنها "جزایر شنی" می‌گویند، هنگام وقوع جزر و مد مانند اسفنج‌های طبیعی (یا "مخازن انبساط") عمل می‌کردند و بخش قابل توجهی از آب اضافی را جذب می‌کردند. دوم، یک کانال قابل کشتیرانی
را جذب می‌کردند. دوم، یک کانال قابل کشتیرانی از میان تالاب حفر شد تا تانکرهای نفتی بتوانند به اسکله‌ها برسند. این «کانال نفت» از نظر فیزیکی دریا را به خط ساحلی متصل می‌کرد و از بندر مالاموکو عبور می‌کرد و از کل عرض تالاب عبور می‌کرد. این اتصال مستقیم به دریا، که در زمان تأسیس ونیز بدیهی بود که وجود نداشت، شهر را در معرض جزر و مدهای شدیدتری قرار داده است. پورتو مارگرا و تأسیسات آن تنها عوامل انسانی مؤثر در جزر و مدهای بالاتر نیستند. بلکه شهرداری ونیز مطالعه‌ای منتشر کرده است که نشان می‌دهد ابتکارات زیر ممکن
منتشر کرده است که نشان می‌دهد ابتکارات زیر ممکن است تأثیر برگشت‌ناپذیر و فاجعه‌باری بر ظرفیت شهر برای مقاومت در برابر "جزر و مد" در آینده داشته باشند: آکوا آلتا در ونیز. بخش‌های آسیب‌دیده شهر. سیل ناشی از "آکوا آلتا" به دلیل عوامل مختلفی مانند ارتفاع متغیر هر منطقه از سطح دریا، فاصله آن از کانال، ارتفاع نسبی پیاده‌روها یا سنگفرش‌ها ("فوندامنتا")، وجود جان‌پناه‌های کامل (که به عنوان سد عمل می‌کنند) در امتداد کانال مجاور و طرح شبکه فاضلاب و زهکشی آب (که به عنوان کانالی برای سیل عمل می‌کند، زیرا مستقیماً به
کانالی برای سیل عمل می‌کند، زیرا مستقیماً به تالاب متصل است) در سراسر شهر ونیز یکنواخت نیست. این عوامل شدت و گسترش یک پدیده جزر و مدی فوق عادی را توضیح می‌دهند؛ همان‌طور که یک مطالعه به سفارش شهر نشان داد، جزر و مدی تا ۹۰ سانتی‌متر بالاتر از سطح دریا، ونیز را عملاً تحت تأثیر قرار نمی‌دهد، در حالی که ۵۰ سانتی‌متر آب اضافی بیش از نیمی از شهر را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این مطالعه راهنمای مرجع زیر را در اختیار ونیزی‌ها قرار داد: برای کمک به گردش عابران پیاده در هنگام سیل، شهر شبکه‌ای از راهروها (تخته‌های چوبی
هنگام سیل، شهر شبکه‌ای از راهروها (تخته‌های چوبی پهن بر روی پایه‌های آهنی) را در مسیرهای اصلی شهری نصب می‌کند. این سیستم راهرو معمولاً روی ۱۲۰ درجه تنظیم می‌شود. سانتی‌متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد و در صورت وقوع جزر و مد بالاتر، می‌تواند باعث سیل نیز شود. نظارت، هشدار و کنترل. "یک نمایشگر الکترونیکی که پیش‌بینی جزر و مد را در میدان روما در طول «آکوا آلتا» در ۱ دسامبر ۲۰۰۸ نشان می‌دهدمرکز نظارت و پیش‌بینی جزر و مد شهر ونیز" "از طریق" شبکه‌ای از ایستگاه‌های هیدروگرافی، واقع در تالاب و دریای آدریاتیک (در