payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جیمز استاوریدیس (؛ زادهٔ ) ادمیرال بازنشسته نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا است، که در فاصله سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ به‌عنوان شانزدهمین فرمانده عالی متفقین اروپا فعالیت می‌کرد. وی هم‌اکنون از اعضای هیئت مدیره گروه کارلایل و رئیس هیئت مدیره بنیاد راکفلر است. استاوریدیس فعالیت نظامی را از سال ۱۹۷۶ در نیروی دریایی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۵ فرمانده ناوشکن یواس‌اس بری بود، از ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ به‌عنوان فرمانده ستاد فرماندهی جنوبی ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کرد و از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ فرماندهی اروپایی ایالات متحده
و از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ فرماندهی اروپایی ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت.
شورای آتلانتیک شمالی () نهاد اصلی تصمیم‌گیری سیاسی سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) است که از نمایندگان دائم کشورهای عضو آن تشکیل شده است. این نهاد بر اساس ماده ۹ پیمان آتلانتیک شمالی تأسیس شده است و تنها نهاد در ناتو است که اختیارات خود را صریحاً از این پیمان می‌گیرد. پیمان آتلانتیک شمالی به شورای آتلانتیک شمالی این قدرت را داد تا نهادهای فرعی را برای وظایف مختلف سیاسی، از جمله یک کمیته دفاعی برای اجرای سایر بخش‌های پیمان، تشکیل دهد. از سال ۱۹۵۲ شورای آتلانتیک شمالی در حال برگزاری جلسات دائمی بوده است.
شمالی در حال برگزاری جلسات دائمی بوده است. شورای آتلانتیک شمالی می‌تواند در سطح نمایندگان دائم برگزار شود، یا می‌تواند متشکل از وزرای امور خارجه، دفاع یا روسای دولت کشورهای عضو باشد. شورای آتلانتیک شمالی صرف نظر از شکلی که تحت آن تشکیل جلسه می‌دهد، اختیارات یکسانی دارد. شورای آتلانتیک شمالی دو بار در هفته تشکیل جلسه می‌دهد: هر سه‌شنبه، برای بحث غیررسمی و هر چهارشنبه برای جلسه تصمیم‌گیری. اغلب جلسات بین نمایندگان دائم که عضو ارشد دائم هر هیئت نمایندگی هستند و عموماً یک کارمند ارشد دولتی یا یک سفیر باتجربه
و عموماً یک کارمند ارشد دولتی یا یک سفیر باتجربه (و دارای رتبه دیپلماتیک) هستند، برگزار می‌شود. ۳۲ عضو ناتو از طریق سفارتخانه‌های خود در بلژیک، مأموریت‌های دیپلماتیک در این سازمان دارند. جلسات شورای آتلانتیک شمالی به ریاست دبیرکل برگزار می‌شود و در صورت نیاز به تصمیم‌گیری، اقدامات بر اساس اتفاق آرا و توافق مشترک انجام می‌شود.
جرج کاندو (؛ زادهٔ ) هنرمند تجسمی آمریکایی است که در حوزه‌های نقاشی، طراحی، مجسمه‌سازی و چاپ دستی فعالیت می‌کند. او در نیویورک زندگی می‌کند و همچنان به فعالیت هنری مشغول است. سال‌های آغازین. کاندو در شهر کنکورد ایالت نیوهمپشایر به دنیا آمد. او در دانشگاه ماساچوست در لوول به تحصیل در رشته‌های مطالعات تاریخ هنر و تئوری موسیقی پرداخت. در طول دوران نوجوانی و جوانی، به‌طور جدی به یادگیری گیتار و آهنگسازی پرداخت، در حالی که هم‌زمان علاقه دیرینه‌اش به نقاشی و طراحی را نیز دنبال می‌کرد. پس از دو سال تحصیل در
طراحی را نیز دنبال می‌کرد. پس از دو سال تحصیل در دانشگاه ماساچوست در لوول، به بوستون نقل مکان کرد. در آنجا در یک کارگاه چاپ سیلک مشغول به کار شد و به گروه موسیقی پروتو-سینث/پانک «گِرلز» به‌عنوان نوازنده گیتار بیس پیوست. اعضای این گروه شامل نقاش انتزاعی مارک داگلی، موسیقی‌دان آوانگارد داوید هیلد، و رابین ایموس (یکی از بنیان‌گذاران گروه کول دو ساک) بودند. تنها تک‌آهنگ آن‌ها با عنوان «جفری، صدایت را می‌شنوم / مرد فیلی» در سال ۱۹۷۹ و به تهیه‌کنندگی دیوید توماس از گروه «پِر اوبو» منتشر شد. کاندو در همان سال
از گروه «پِر اوبو» منتشر شد. کاندو در همان سال (۱۹۷۹) با ژان میشل باسکیا آشنا شد؛ زمانی که گروه باسکیا به نام «گِرِی» در باشگاه تی‌یر ۳ در منطقه داون‌تاون نیویورک به‌عنوان گروه افتتاحیه برای «گِرلز» اجرا داشت. این دیدار موجب شد که کاندو به خیابان لودلو در نیویورک نقل مکان کند تا فعالیت هنری خود را به‌طور جدی دنبال کند. او در سال ۱۹۸۰ یکی از بنیان‌گذاران گروه موسیقی پانک/بلوز با نام «های شریفز آو بلو» شد. آثار و فعالیت حرفه‌ای. زمانی که جورج کاندو در اوایل دهه ۱۹۸۰ در صحنه هنری ایست ویلیج نیویورک ظهور کرد،
۱۹۸۰ در صحنه هنری ایست ویلیج نیویورک ظهور کرد، اصطلاح «رئالیسم مصنوعی» (Artificial Realism) را ابداع کرد. او این سبک را «بازنمایی واقع‌گرایانه از آنچه مصنوعی است» تعریف کرد؛ مفهومی که ترکیبی از نقاشی سنتی استادان قدیم نقاشی اروپایی با حساسیتی برگرفته از فرهنگ پاپ آمریکایی را توصیف می‌کرد. در کنار ژان میشل باسکیا و کیت هرینگ، کاندو نقش کلیدی در احیای بین‌المللی نقاشی از دهه ۱۹۸۰ به بعد ایفا کرد. آثار او بر بسیاری از هنرمندان هم‌دوره و نسل‌های بعد از او، از جمله نایجل کوک، شون لندرز، جان کرین، لیزا یوسکاویچ
نایجل کوک، شون لندرز، جان کرین، لیزا یوسکاویچ و گلن براون تأثیرگذار بوده است. نخستین نمایشگاه‌های عمومی آثارش بین سال‌های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳ در گالری‌های مختلف محله ایست ویلیج نیویورک برگزار شد. در همین دوره، او در کارخانه اندی وارهول مشغول به کار شد و بیشتر در کارگاه چاپ سیلک‌اسکرین فعالیت داشت؛ جایی که در تولید مجموعه "افسانه‌ها" وارهول، به کار با گرد الماس پرداخت. او مدتی کوتاه به لس آنجلس نقل مکان کرد و در سال ۱۹۸۳ نخستین نمایشگاه انفرادی‌اش در آنجا را در گالری اولریکه کانتور برگزار کرد. در لس آنجلس،
در گالری اولریکه کانتور برگزار کرد. در لس آنجلس، به‌همراه ژان میشل باسکیا به باشگاه «ویسکی اِی گو گو» رفت‌وآمد داشت. کاندو در همان سال به نیویورک بازگشت و نخستین سفر خود به اروپا را آغاز کرد. او به کلن در آلمان رفت و با گروه هنری مولهایمر فرای‌هایت و هنرمندانی چون والتر دان و ییژی گئورگ دوکوپیل آشنا شد و همکاری کرد. نخستین نمایشگاه انفرادی‌اش در اروپا در سال ۱۹۸۴ در گالری مونیکا اشپروت برگزار شد. در زمان اقامت در اروپا، جورج کاندو با دلال هنری آمریکایی باربارا گلادستون آشنا شد و همکاری‌اش را با او آغاز
گلادستون آشنا شد و همکاری‌اش را با او آغاز کرد. در سال ۱۹۸۴، او نمایشگاهی هم‌زمان در دو گالری نیویورک، یکی متعلق به پَت هِرن و دیگری متعلق به باربارا گلادستون برگزار کرد. در این زمان، دوستی‌اش با باسکیا نزدیک‌تر شده بود و پس از بازگشت به نیویورک، با کیت هرینگ نیز آشنا شد. این آشنایی منجر به دوستی‌ای عمیق و پایدار شد که تا زمان درگذشت هرینگ در سال ۱۹۹۰ بر اثر بیماری ایدز ادامه داشت. برخی از مهم‌ترین آثار کاندو از این دوره، از جمله "دَنسینگ تو مایلز" (محصول ۱۹۸۵)، در استودیوی هرینگ در ایست ویلیج خلق شدند.
۱۹۸۵)، در استودیوی هرینگ در ایست ویلیج خلق شدند. این اثر در دوسالانه ویتنی ۱۹۸۷ به نمایش درآمد و اکنون در مجموعه بنیاد برود در لس آنجلس نگهداری می‌شود. بین سال‌های ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۵، کاندو عمدتاً بین پاریس و نیویورک در هتل‌ها و استودیوهای اجاره‌ای زندگی و کار می‌کرد، در حالی که نمایشگاه‌های گسترده‌ای در آمریکا و اروپا برگزار می‌نمود. در نیویورک، او و جوزف گلاسکو استودیوهایی در خیابان باند داشتند و با یکدیگر دوستی نزدیکی پیدا کردند. کاندو، گلاسکو و جولیان اشنابل در آن زمان در حال آماده‌سازی نمایشگاه‌هایی برای
در آن زمان در حال آماده‌سازی نمایشگاه‌هایی برای گالری لزلی وادینگتون در لندن بودند. پس از مهاجرت کاندو به پاریس، گلاسکو در یکی از تابستان‌های اواخر دهه ۱۹۸۰، مدتی را در آپارتمان کاندو در منطقه ایل دو لا سیته اقامت کرد. در پاریس، کیت هرینگ او را با نویسنده و هنرمند آمریکایی بریون گایسین آشنا کرد؛ گایسین نیز به نوبه خود، کاندو را به ویلیام اس. باروز معرفی نمود. کاندو و باروز بین سال‌های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۶ در زمینه نقاشی و مجسمه‌سازی با یکدیگر همکاری کردند. گزیده‌ای از آثار مشترک آن‌ها در سال ۱۹۹۷ در گالری پت هِرن
از آثار مشترک آن‌ها در سال ۱۹۹۷ در گالری پت هِرن در نیویورک به نمایش گذاشته شد. این دو همچنین روی مجموعه‌ای از نوشته‌ها و چاپ‌های فلزی با عنوان "شبح شانس" همکاری داشتند که در سال ۱۹۹۱ توسط موزه ویتنی هنر آمریکایی منتشر شد. در دوران اقامت در پاریس، جورج کاندو با فیلسوف و نشانه‌شناس برجسته فرانسوی فلیکس گتاری — که بیشتر به دلیل همکاری‌هایش با ژیل دلوز شناخته می‌شود — آشنا شد و رابطه‌ای دوستانه با او برقرار کرد. این آشنایی زمانی شکل گرفت که کاندو در یکی از آپارتمان‌هایی کار می‌کرد که گاتاری نیز در همان
از آپارتمان‌هایی کار می‌کرد که گاتاری نیز در همان ساختمان ساکن بود. گاتاری به‌طور مفصل دربارهٔ آثار کاندو نوشته است، از جمله متن مقدمه و مصاحبه‌ای در کاتالوگ نمایشگاه انفرادی کاندو در سال ۱۹۹۰ در نگارخانهٔ دانیل تمپلون. او در توصیف نقاشی‌های کاندو نوشت: در طول دوران فعالیت هنری‌اش، آثار کاندو الهام‌بخش نویسندگان معاصر بسیاری بوده‌اند، از جمله ویلیام اس. باروز، فلیکس گاتاری، دموستن دَوِتاس، دونالد کاسپیت، ویلفرید دیکهوف و سلمان رشدی. رمان "خشم" اثر سلمان رشدی که در سال ۲۰۰۱ منتشر شد، فصلی دارد که مستقیماً
که در سال ۲۰۰۱ منتشر شد، فصلی دارد که مستقیماً از نقاشی روغنی کاندو با عنوان "عروسک‌گردان روانکاوی که عقلش را از دست می‌دهد" (۱۹۹۴) الهام گرفته است. نویسنده داستان کوتاه آمریکایی، دیوید مینز نیز از نقاشی "پیشخدمت از پاافتاده" (۲۰۱۰) کاندو الهام گرفت تا داستانی به نام "مرثیه پیشخدمت" بنویسد که در کاتالوگ نمایشگاه «"وضعیت‌های ذهنی"» گنجانده شد؛ این نمایشگاه مرور میانه‌دوره‌ای از آثار نقاشی و مجسمه‌سازی کاندو بود که در سال ۲۰۱۱ توسط گالری هیوارد لندن و موزه جدید نیویورک برگزار شد. آلن گینزبرگ، شاعر برجسته
جدید نیویورک برگزار شد. آلن گینزبرگ، شاعر برجسته آمریکایی، دوست نزدیک کاندو و از مهمانان همیشگی استودیوی او در پاریس بود. او بارها از کاندو عکس گرفت و از او خواست پرتره‌اش را برای جلد کتاب منتخب اشعار: ۱۹۴۷–۱۹۹۵ (منتشر شده توسط انتشارات هارپرکالینز در سال ۱۹۹۶) نقاشی کند. نقاشی‌های کاندو همچون "اُرجی" (۲۰۰۴)، "سوپرمن" (۲۰۰۵)، "بتمن و خرگوش" (۲۰۰۵)، "مایا برهنه" (۲۰۰۵)، "رؤیاها و کابوس‌های ملکه" (۲۰۰۶) و "خدا" (۲۰۰۷)، شخصیت‌های کهن‌الگویی انسانی را در جهانی با سبکی طنزآمیز و گروتسک به تصویر می‌کشند؛ سبکی که
سبکی طنزآمیز و گروتسک به تصویر می‌کشند؛ سبکی که کاندو خود آن را کوبیسم روان‌شناختی می‌نامد. سفارش‌ها. علاوه بر سفارش‌هایی برای طراحی جلد کتاب، مانند دفتر طراحی‌های جک کرواک (انتشارات انتشارات پنگوئن، ۲۰۰۶)، که مقدمهٔ آن را نیز خود نوشت، کاندو همچنین برای تعداد زیادی از موسیقی‌دانان جلد آلبوم طراحی یا خلق کرده است. از جمله شاخص‌ترین آن‌ها، همکاری او در سال ۲۰۱۰ با رَپر کانیه وست بود که مجموعه‌ای از نقاشی‌ها را برای آلبوم "فانتزی پیچیده تیره زیبای من" و تک‌آهنگ‌های مختلف این هنرمند خلق کرد. کانیه وست از یکی
مختلف این هنرمند خلق کرد. کانیه وست از یکی از نقاشی‌های کاندو به‌عنوان تصویر پروفایل توییتر خود استفاده می‌کرد، و کاندو یک کیف برکین ارمس را برای او نقاشی کرد که وست آن را به کیم کارداشیان هدیه داد. کاندو همچنین چهار نسخه جایگزین برای جلد آلبوم تولید کرد که اگرچه روی نسخه اصلی آلبوم قرار نگرفتند، اما همراه برخی نسخه‌های گرامافونی آلبوم و به‌صورت پوسترهای جداگانه عرضه شدند. تمامی این نسخه‌ها بازتاب‌دهندهٔ مضامین موجود در آلبوم وست هستند و همگی برای جلد آلبوم در نظر گرفته شده بودند. طراحی نهایی، که
جلد آلبوم در نظر گرفته شده بودند. طراحی نهایی، که کاریکاتوری شیطانی از هنرمند را با یک ققنوس مؤنث روی زانو و بطری‌ای در دست نشان می‌داد، حتی توسط آی‌تیونز سانسور شد و اکنون جلد آلبوم نسخه‌ای تار شده از نقاشی کاندو است. کاندو متعاقباً در مصاحبه‌ای از کانیه وست فاصله گرفت. در همان سال، کاندو یک تی‌شرت با همکاری آدام کیمل برای فروشگاه بارنیز نیویورک عرضه کرد. آثار کاندو همچنین روی جلد آلبوم‌های "داستان شبح" از گروه فیش (ناشر: اِلکترا، سال ۱۹۹۸)، "سرنادا شیزوفرنا" اثر دنی الفمن (۲۰۰۶)، و "شومانِ فرانک دبوسی"
اثر دنی الفمن (۲۰۰۶)، و "شومانِ فرانک دبوسی" با اجرای دورا شوارتسبرگ و مارتا آرخریچ (آونتی‌کلاسیک، سال ۲۰۰۶) نیز دیده می‌شوند. در جدیدترین نمونه، کاندو پرتره‌ای انتزاعی از آنتونی راث کاستانزو، خواننده اپرای کانترتنور، برای جلد نخستین آلبوم او با عنوان "آرک" نقاشی کرد. این آلبوم در سال ۲۰۱۸ توسط دِکاگلد منتشر شد و شامل اجراهایی از آثار فیلیپ گلس و گئورگ فریدریش هندل است. در سال ۲۰۲۰، کاندو با رپر تراویس اسکات همکاری کرد و طراحی جلد تک‌آهنگ «فرنچایز» را انجام داد. نمایشگاه‌ها. در سال ۲۰۰۵، موزه هنر مدرن
داد. نمایشگاه‌ها. در سال ۲۰۰۵، موزه هنر مدرن سالزبورگ و کونست‌هاله بیلفلد نمایشگاهی با عنوان «"جورج کاندو: صد زن"» را با همکاری یکدیگر برگزار کردند. سرپرستی این نمایشگاه را دکتر توماس کلاین بر عهده داشت. این نمایشگاه همراه با مونوگرافی‌ای منتشر شد که شامل مقاله‌هایی از مارگریت برهم، استیسی اشمیت و کلاین بود. در سال ۲۰۰۹، موزه مایول در پاریس نمایشگاه «"جورج کاندو: تمدن گمشده"» را برگزار کرد که دربرگیرندهٔ نقاشی‌ها، طراحی‌ها و مجسمه‌هایی بود که بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۸ خلق شده بودند. مونوگرافی منتشرشده توسط
تا ۲۰۰۸ خلق شده بودند. مونوگرافی منتشرشده توسط انتشارات گالیمار به همراه این نمایشگاه شامل نوشته‌هایی تازه دربارهٔ آثار کاندو از دیدیه اوتینگر، برتران لورکن و ماسیمیلیانو جیونی بود و همچنین متن اصلی فلیکس گاتاری از سال ۱۹۹۰ نیز در آن بازنشر شده بود. در سال ۲۰۱۱، موزه جدید نیویورک نمایشگاه مرور میانه‌دوره‌ای آثار کاندو را با عنوان «"وضعیت‌های ذهنی"» برگزار کرد. این نمایشگاه نقطهٔ عطفی در کارنامهٔ کاندو بود و مورد تحسین گسترده منتقدان قرار گرفت. هالند کاتر از نیویورک تایمز آن را «شگفت‌انگیز» توصیف کرد. این
نیویورک تایمز آن را «شگفت‌انگیز» توصیف کرد. این نمایشگاه سپس به موزه موزه بویمانس فان بنینگن در روتردام، گالری هیوارد و شیرن کونست‌هاله در فرانکفورت سفر کرد. در سال ۲۰۱۳، بنر بزرگ سیاه‌وسفید کاندو با تصویر یک دلقک دربار روی نمای خانه اپرای متروپولیتن نصب شد و برای اجرای جدید اپرای "ریگولتو" از جوزپه وردی تبلیغ می‌کرد. در سال ۲۰۱۶، موزه برگروئن در برلین نمایشگاهی با عنوان «"جورج کاندو: رویارویی"» برگزار کرد. در سال ۲۰۱۷، مجموعه فیلیپس در واشینگتن دی.سی. نمایشگاه «"جورج کاندو: آن‌گونه که می‌اندیشم،
نمایشگاه «"جورج کاندو: آن‌گونه که می‌اندیشم، ۱۹۶۲–۲۰۱۷"» را برگزار کرد؛ این نمایشگاه مرور جامعی بر طراحی‌ها و «نقاشی-طراحی» های کاندو بود و در پاییز همان سال به موزه هنر مدرن لوئیزیانا در هوملبک دانمارک منتقل شد. مجموعه‌های هنری. آثار کاندو در مجموعه‌های دائمی چندین موزه در نیویورک نگهداری می‌شوند، از جمله موزه هنر مدرن، موزه ویتنی هنر آمریکایی، موزه هنر متروپولیتن، گالری هنری آلبرایت–ناکس، گالری هنر کورکوران در واشینگتن دی.سی.، و بنیاد برود در لس‌آنجلس، به همراه دیگر موزه‌ها و مجموعه‌های عمومی در آمریکا و
همراه دیگر موزه‌ها و مجموعه‌های عمومی در آمریکا و اروپا. شناخت و تقدیر. در سال ۲۰۰۰، کاندو موضوع فیلم مستندی به نام "نقاشی‌های کاندو" به کارگردانی جان مک‌ناتن بود. این فیلم که روند خلق نقاشی بزرگ روغنی کاندو به نام "بیگ رِد" را در طول یک سال دنبال می‌کند، با حضور آلن گینزبرگ ساخته شده و همچنین صحنه‌هایی از همکاری کاندو با ویلیام اس. باروز بر روی نقاشی‌هایی که در اواسط دهه ۱۹۹۰ در خانه باروز در کانزاس خلق کردند، نشان می‌دهد. مطالعات انتقادی گسترده‌ای دربارهٔ آثار کاندو صورت گرفته است. چندین مونوگرافی منتشر
آثار کاندو صورت گرفته است. چندین مونوگرافی منتشر شده‌اند، از جمله "تصاویر خیالی جرج کاندو" (ناشر: پاورهاوس)، "جورج کاندو: مجسمه‌ها" نوشته توماس کلاین (ناشر: هاتیه کانز)، "جورج کاندو: صد زن" (ناشر: هاتیه کانز)، و در همراهی با نمایشگاهی به همین نام، "جورج کاندو: وضعیت‌های ذهنی" (ناشر: هیوارد پابلیشینگ). در سال ۱۹۹۹، کاندو جایزه آکادمی را از آکادمی هنرها و نامه‌های آمریکا دریافت کرد و در سال ۲۰۰۵ جایزه "فرانسیس جی. گرینبرگر" را کسب نمود. او به سخنرانی در مؤسسات معتبر متعددی دعوت شده است، از جمله دانشگاه
مؤسسات معتبر متعددی دعوت شده است، از جمله دانشگاه کلمبیا، دانشگاه ییل، مرکز هنر پاسادنا، موزه هنرهای معاصر سان فرانسیسکو، موزه گوگنهایم نیویورک و موزه جدید نیویورک. در سال ۲۰۰۴، کاندو یک دوره شش‌ماهه تحت عنوان "نقاشی خاطره" در دانشگاه هاروارد تدریس کرد. در سال ۲۰۰۸، جایزه هنرمند بین‌المللی را از مرکز هنر اندرسون رنچ در کلرادو دریافت نمود. بازار هنر. کاندو از سال ۱۹۸۴ با گالری اشپروت ماگرز، از سال ۱۹۹۸ با سایمون لیe، از سال ۲۰۰۵ با گالری اِسکارشتت، و از سال ۲۰۰۶ با گالری گزاویه هافکنس همکاری داشته است. در
۲۰۰۶ با گالری گزاویه هافکنس همکاری داشته است. در ژانویه ۲۰۲۰، او قرارداد انحصاری با گالری‌های هاوزر و ورث و اشپروت ماگرز امضا کرد. نقاشی او به نام "میدان نیرو" (۲۰۱۰) رکورد فروش مزایده‌ای او را با مبلغ ۶٫۸۵ میلیون دلار در حراج کریستیز هنگ کنگ در ژوئیه ۲۰۲۰ ثبت کرد. زندگی شخصی. کاندو در سال ۱۹۸۹ با بازیگر آنا آچدیان ازدواج کرد. آن‌ها دو دختر به نام‌های الئونور و رافائل دارند. این زوج در سال ۲۰۱۶ طلاق گرفتند. در آستانه انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده در سال ۲۰۲۴، کاندو یکی از ۱۶۵ هنرمند معاصر برجسته بود
۲۰۲۴، کاندو یکی از ۱۶۵ هنرمند معاصر برجسته بود که آثار خود را به فروشگاه آنلاین «هنرمندان در حمایت از کامالا» اهدا کردند؛ تمامی درآمد این فروش به‌طور مستقیم به کمپین کامالا هریس اختصاص یافت.
تالار شهر چارلستون ، ساختمانی که توسط گابریل مانیگو طراحی شده است، در سال ۱۸۱۹ توسط شهر خریداری شد و از آن زمان به عنوان تالار شهر چارلستون مورد استفاده قرار گرفته است. این بنا را به دومین تالار شهر در ایالات متحده با طولانی‌ترین دوره خدمت تبدیل کرده است (تنها پس از تالار شهر نیویورک). محل کنونی تالار شهر در سال ۱۷۳۹ یک بازار گوشت بود، اما این بازار در آتش‌سوزی سال ۱۷۹۶ تخریب شد و قطعه زمین در گوشه خیابان در سال ۱۸۰۰ به شعبه چارلستون نخستین بانک ایالات متحده واگذار شد. ساخت و ساز بانک تحت نظارت ادوارد مگراث
واگذار شد. ساخت و ساز بانک تحت نظارت ادوارد مگراث و جوزف نیکولسن (نجارها) و اندرو گوردون (بنا) انجام شد. بازسازی‌های ۱۸۸۲. در حالی که ساختمان در سال ۱۸۸۲ در حال تعمیر بود، شهردار در مارکت هال مستقر شد و دیگر مقامات شهری از ساختمان یونیون بانک در خیابان ایست بی و هتل میلز هاوس کار می‌کردند. ساختمان در سال ۱۸۸۲ تغییر یافت، زمانی که گچ‌کاری بر روی آجرکاری‌های قبلی انجام شد و یک سقف فلزی به آن اضافه گردید. فضای داخلی ساختمان در آن زمان به‌طور کامل بازسازی شد و اتاق‌های کنونی شورای شهر در طبقه دوم ساخته شدند.
اتاق‌های کنونی شورای شهر در طبقه دوم ساخته شدند. هنری اولیور به عنوان پیمانکار ۱۴٬۰۰۰ دلار دستمزد دریافت کرد. پروژه ۱۸۸۲ سه هدف اصلی داشت: ۱) سقف جدید، ۲) جای دادن تمامی دفاتر شهر، و ۳) دسترسی راحت عموم. کار از اول مه ۱۸۸۱ آغاز شد و فضای داخلی به‌طور کامل تخریب شد و تنها دیوارهای بیرونی باقی ماندند. ظاهر فعلی تالار شهر به سال ۱۸۸۲ بازمی‌گردد، زمانی که تعمیرات و نوسازی‌های قابل توجهی در آن انجام شد. اتاق‌های شورا ۲۵ در ۴۵ فوت با ارتفاع ۲۲ فوت هستند. این اتاق در سال ۱۸۸۲ با فرش پوشانده شد و صندلی شهردار در
در سال ۱۸۸۲ با فرش پوشانده شد و صندلی شهردار در سمت جنوبی قرار گرفت، با میزهای چوبی گردوی سیاه که به صورت نیم‌دایره‌ای برای اعضای شورای شهر چیده شده بودند. یک گالری با نرده فلزی از شمال، شرق و غرب مشرف به اتاق است. نمای بیرونی ساختمان نیز در سال ۱۸۸۲ تغییر کرد. آجرکاری‌های نمایان گچ‌کاری شدند، دیوارها پنج فوت بلندتر شدند و سقف جدیدی نصب گردید. پنجره‌ها به پنجره‌های فرانسوی با قاب‌های گردویی تغییر یافتند. آسیب‌های زلزله ۱۸۸۶ و ترمیم‌های بعدی. اتاق‌های شورا پس از زلزله ۱۸۸۶ با کارهای چوبی معماری ویکتوریایی
پس از زلزله ۱۸۸۶ با کارهای چوبی معماری ویکتوریایی دوباره تغییر یافتند. زلزله ۱۸۸۶ به نمای بیرونی آسیب رساند و حتی در سال ۱۸۹۷ نیز تکه‌های بزرگ مرمر شکسته و از ساختمان جدا شدند. سیستم گرمایش در ۹ نوامبر ۱۸۹۷ منفجر شد و آب نیز به داخل ساختمان نفوذ کرد. شایعاتی مبنی بر بررسی تخریب ساختمان توسط شورای شهر منتشر شد که روزنامه محلی آن را «نه یک زینت و نه یک نشانه» توصیف کرد که به سرعت در حال تبدیل شدن به «یک تله مرگ واقعی» بود. کمیته‌ای که وظیفه تصمیم‌گیری در مورد واکنش را بر عهده داشت، تخریب و جایگزینی تالار شهر
واکنش را بر عهده داشت، تخریب و جایگزینی تالار شهر را ترجیح داد و شورای شهر نیز با رأی unanimous (همگانی) با آن موافقت کرد، اما هزینه ساخت یک جایگزین مناسب برای گوشه برجسته ساختمان، باعث شد تا به جای تخریب، مرمت آن در دستور کار قرار گیرد. قراردادها در اوت ۱۸۹۸ برای دور جدیدی از تعمیرات و بهبودها به امضا رسیدند. کارهای سال ۱۸۹۸ شامل پوشش مجدد ساختمان با سیمان بود. بخاری‌های جدید نیز نصب شدند و پیکربندی دفاتر تغییر یافت. طرحی برای افزودن دو طبقه به نمای شمالی پیشنهاد شد، اما این تغییر کنار گذاشته شد. مقامات
پیشنهاد شد، اما این تغییر کنار گذاشته شد. مقامات در اواخر فوریه ۱۸۹۹ به ساختمان تعمیر شده بازگشتند. در سال ۲۰۰۳، مقامات شهری بحث دربارهٔ بازسازی ساختمان را آغاز کردند و خاطرنشان کردند که تعمیرات پس از زلزله ۱۸۸۶ به خوبی انجام نشده بود. هزینه مورد انتظار برای تعمیر ساختمان و مقاوم‌سازی آن در برابر آسیب‌های احتمالی زلزله‌های آینده، ۵ میلیون دلار برآورد شده بود، اما برخی مقامات گمان می‌کردند که این قیمت بسیار بیشتر از این مقدار خواهد بود. ساختمان پس از بازسازی‌های گسترده در ۱۲ ژوئن ۲۰۰۷ دوباره افتتاح شد.
گسترده در ۱۲ ژوئن ۲۰۰۷ دوباره افتتاح شد. تالار شهر نقاشی‌های برجسته‌ای را در معرض دید قرار داده است، از جمله پرتره تمام‌قد جرج واشینگتن اثر جان ترامبول و پرتره جیمز مونرو اثر ساموئل مورس.
کوکو جونز (زاده ) رقصنده، خواننده، ترانه‌پرداز و بازیگر آمریکایی است.
پرده دود () یا پرده دودی، دودی است که برای پوشاندن حرکت یا موقعیت واحدهای نظامی مانند پیاده‌نظام، تانک، هواپیما یا کشتی، آزاد می‌شود. پرده‌های دود اغلب یا توسط یک محفظه (مانند نارنجک دودزا) یا توسط یک وسیله نقلیه (مانند تانک یا کشتی جنگی) ایجاد می‌شوند. در حالی که پرده‌های دود در ابتدا برای پنهان کردن حرکت از خط دید دشمن استفاده می‌شدند، فناوری مدرن به این معنی است که اکنون آنها در اشکال جدید نیز موجود هستند. این پرده‌های دود می‌توانند در طیف مادون قرمز و همچنین طیف مرئی نور را پوشش دهند تا از تشخیص توسط
همچنین طیف مرئی نور را پوشش دهند تا از تشخیص توسط حسگرها یا نمایشگرهای مادون قرمز جلوگیری کنند، همچنین برای وسایل نقلیه به شکل فوق متراکم موجود هستند که برای مسدود کردن پرتوهای لیزر تعیین‌کننده‌های لیزری دشمن یا فاصله‌یاب‌ها استفاده می‌شوند.
کشتی جنگی آبی-خاکی () یا آمفیب یک کشتی جنگی با وسیله نقلیه آبی-خاکی است که برای پیاده شدن و پشتیبانی از نیروهای زمینی، مانند تفنگداران دریایی، در خاک دشمن در طول یک حمله آبی-خاکی به کار می‌رود. کشتیرانی تخصصی را می‌توان به دو نوع تقسیم کرد که به طور خلاصه به‌عنوان کشتی و شناور توصیف می‌شوند. به طور کلی، کشتی‌ها نیروها را از بندرگاه تا نقطه فرود برای حمله حمل می‌کنند و شناورها نیروها را از کشتی به ساحل حمل می‌کنند. حملات آبی-خاکی که در فواصل کوتاه انجام می‌شوند، می‌توانند شامل تکنیک ساحل به ساحل نیز باشند،
می‌توانند شامل تکنیک ساحل به ساحل نیز باشند، که در آن ناوچه‌های آب‌خاکی مستقیماً از بندرگاه تا نقطه حمله می‌روند. برخی از کشتی‌ها نیز ممکن است بتوانند پس از طی مسافت‌های طولانی، نیروها و تجهیزات را مستقیماً در ساحل پیاده کنند، مانند کشتی زمینی کلاس ایوان روگوف.
زنیادس یا زنیاد (به ) یک فیلسوف شک‌گرای اهل شهر کهن کورینس بوده است، احتمالا او از پیروان زنوفان بوده است. گمان می‌رود که دو نفر به این نام وجود داشته باشند، به این دلیل که دموکریتوس در حدود سال ۴۰۰ پ.م. به او اشاره کرده است. اما از طرف دیگر گفته می‌شود که او دیوژن کلبی را در حدود ۳۵۰ پ.م. از دزدان دریایی که او را به بردگی گرفته بودند، خریداری کرده است. مشهور است که زنیادس همان کسی بود که مونیموس را متقاعد کرد که پیرو دیوژن شده و منبع آموزه‌های شک‌گرایانهٔ او بود. شک‌گرایی. اطلاعات کمی که از او در دست است،
بود. شک‌گرایی. اطلاعات کمی که از او در دست است، از سکستوس امپیریکوس به‌دست آمده است، که او را به عنوان کسی که شدیدترین عقاید افراطی شک‌گرایانه را دارد و معتقد است که تمام تصورات مطلقاً نادرست هستند و هیچ چیز در جهان واقع حقیقت ندارد، توصیف می‌کند. او چندین بار زنیادس را با زنفوفان همراه می‌کند. خریدار دیوژن. دو روایت داستانی جداگانه توسط دیوژن لائرتی در مورد فروش دیوژن کلبی به بردگی استفاده شده است، یکی توسط منیپوس و دیگری توسط شخص ناشناسی به نام ائوبولوس، که هر دو در قرن سوم قبل از میلاد می‌نوشتند. گفته
که هر دو در قرن سوم قبل از میلاد می‌نوشتند. گفته می‌شود که دیوژنوس به زنیادس گفت: «هرچند که من یک برده هستم، اما تو باید از من اطاعت کنی، زیرا یک پزشک یا ناخدا مردان را پیدا می‌کند که حتی اگر برده باشند، از آن‌ها اطاعت کنند.» ائوبولوس نقل می‌کند که دیوژنوس پسران زنیادس را آموزش داد و در نهایت در خانه زنیادس پیر شد. ظاهراً زنیادس اظهار کرده «روحی نیکو به خانه‌ام وارد شده است.» مشخص نیست که آیا هیچ‌یک از این‌ها دقت تاریخی داشته باشند و یا اینکه اساساً آیا زنیادس واقعاً وجود داشته است یا خیر، اما یک کلبی‌مسلک
واقعاً وجود داشته است یا خیر، اما یک کلبی‌مسلک دیگر به نام کلئومنس نیز از تم موضوع فروش دیوژنوس به بردگی استفاده کرده است و زنیادس در آن روایت قرار بوده مشوقی بر مونیموس برای پیروی از دیوژن باشد.
هجوم نظامی () هجوم دسته‌جمعی یا حمله گروهی یک تاکتیک جنگی است که برای به حداکثر رساندن و اشباع هدف و در نتیجه غلبه بر دفاع یا هدف اصلی طراحی شده است. مدافعان می‌توانند با انجام اقدامات متقابل هجومی که برای خنثی کردن یا دفع چنین حملاتی طراحی شده‌اند، بر تلاش‌های هجوم نظامی غلبه کنند. هجوم نظامی اغلب در جنگ نامتقارن رخ می‌دهد، جایی که نیروهای مخالف از نظر اندازه یا ظرفیت یکسان نیستند. در چنین شرایطی، هجوم دسته‌جمعی شامل استفاده از یک نیروی غیرمتمرکز علیه حریف است، به شیوه‌ای که بر تحرک، ارتباط، استقلال واحد و
به شیوه‌ای که بر تحرک، ارتباط، استقلال واحد و هماهنگی یا همگام‌سازی تأکید دارد. از نظر تاریخی، نیروهای نظامی از اصول هجوم دسته‌جمعی بدون بررسی صریح آنها استفاده کرده‌اند، اما اکنون تحقیقات فعالی در بررسی آگاهانه دکترین‌های نظامی که ایده‌هایی از هجوم دسته‌جمعی می‌گیرند، وجود دارد. در طبیعت و موقعیت‌های غیرنظامی، اشکال مختلف دیگری از هجوم دسته‌جمعی وجود دارد. اشکال بیولوژیکی اغلب سیستم‌های تطبیقی ​​پیچیده‌ای هستند، اما هیچ برنامه‌ریزی مرکزی، قوانین فردی ساده و رفتار غیرقطعی ندارند که ممکن است با شرایط تکامل
و رفتار غیرقطعی ندارند که ممکن است با شرایط تکامل یابد یا نیابد. کاوش‌های نظامی فعلی در مورد حمله گروهی، طیف عملیات نظامی، از استراتژیک تا تاکتیکی را مورد بررسی قرار می‌دهد. یک گروه متخصص، نقش حمله گروهی را در "انقلاب در امور نظامی" یا تحول نیرو ارزیابی کردند. آنها مشاهده کردند که حمله گروهی نظامی در درجه اول تاکتیکی، گاهی عملیاتی و به ندرت استراتژیک است و مکمل تلاش‌های دیگر است تا جایگزینی برای آنها. هجوم نظامی، امتداد منطقی جنگ شبکه محور است. در حال حاضر، شبکه‌سازی برای حمله گروهی فقط در زمینه‌های خاص
شبکه‌سازی برای حمله گروهی فقط در زمینه‌های خاص موجود است.
پاکت () بخش‌بندی یا بخش نظامی گونه‌ای تاکتیک نظامی در جنگ زمینی است و به محاصره گروهی از نیروهای رزمی گفته می‌شود که توسط نیروهای متخاصم از پایگاه لجستیکی خود و سایر نیروهای خودی جدا شده‌اند. در جنگ‌های متحرک، مانند بلیتس‌کریگ، مناطق برجسته بیشتر به صورت مناطق کوچک جدا می‌شدند که به کانون نبردهای نابودی تبدیل می‌شد. اصطلاح «پاکت» این مفهوم را القا می‌کند که گرداگرد کردن عمداً توسط نیروهای محاصره‌شده مجاز نبوده است، همانطور که ممکن است هنگام دفاع از یک موقعیت مستحکم، که معمولاً محاصره نظامی نامیده می‌شود،
مستحکم، که معمولاً محاصره نظامی نامیده می‌شود، این اتفاق افتاده باشد. این تمایز مشابه تمایزی است که بین درگیری و نبرد تن به تن وجود دارد. دکترین نظامی شوروی، محاصره نظامی را در اندازه‌های مختلفی تعریف می‌کند که بخش یا پاکت، یکی از انواع این محاصره‌ها است.