payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شکایت کردند. دو استاد از پرسش‌نامه باخبر بودند و اجازهٔ توزیع آن را داده بودند: استاد جامعه‌شناسی هارمون او. دی‌گراف و استاد روان‌شناسی ماکس فریدریش مایر، هرچند هیچ‌یک نامهٔ پیوست را نخوانده بودند. در نهایت هر دو از کار برکنار شدند و مایر دیگر هیچ‌گاه سمتی دانشگاهی نیافت. انجمن استادان دانشگاه آمریکادانشگاه را به‌خاطر نقض آزادی دانشگاهی محکوم کرد؛ نخستین بار بود که این انجمن دست به چنین اقدامی می‌زد. این رسوایی تأثیر چندانی بر مسیر شغلی مورر نگذاشت. او در سال ۱۹۲۹ بدون دریافت مدرک دانشگاه را ترک کرد (مدرک
۱۹۲۹ بدون دریافت مدرک دانشگاه را ترک کرد (مدرک چند سال بعد به او اعطا شد) و وارد دانشگاه جانز هاپکینز شد، جایی که زیر نظر نایت دانلاپ کار کرد. پژوهش دکترای مورر بر جهت‌یابی فضایی متمرکز بود که از راه بینایی و گیرنده‌های دهلیزی گوش داخلی واسطه‌گری می‌شد و در آن از کبوترها به‌عنوان آزمودنی استفاده می‌کرد. او در همین دوره برای نخستین بار برای حل یکی از دوره‌های افسردگی خود تحت روان‌کاوی قرار گرفت. پس از دریافت دکترای خود در سال ۱۹۳۲، به‌عنوان پژوهشگر پسادکتری در دانشگاه نورث‌وسترن و سپس دانشگاه پرینستون به
در دانشگاه نورث‌وسترن و سپس دانشگاه پرینستون به کار در حوزهٔ جهت‌یابی فضایی ادامه داد. ییل، سپس هاروارد. موقعیت‌های دانشگاهی در دوران رکود بزرگ کمیاب بود، بنابراین در سال ۱۹۳۴ مورر بورسیهٔ استرلینگ را در دانشگاه ییل آغاز کرد و به پژوهش دربارهٔ نظریهٔ یادگیری پرداخت. روان‌شناسی در ییل در آن زمان زیر سلطهٔ رویکرد محرک–پاسخ کلارک هال بود. همسر مورر، ویلی می (ملقب به مالی)، که هم‌دورهٔ او در هاپکینز بود، چند سال پس از رفتن مورر در آن‌جا به‌عنوان مدرس باقی ماند. هنگامی که او به نیو هیون، کنتیکت نقل‌مکان کرد،
هنگامی که او به نیو هیون، کنتیکت نقل‌مکان کرد، این زوج به‌عنوان سرپرست خانه‌ای شبانه‌روزی برای نوزادان و کودکان کار کردند. مورر از این خانه به‌عنوان آزمایشگاهی غیررسمی در علوم رفتاری استفاده کرد. او و همسرش نخستین زنگ شب‌ادراری را در همین دوران طراحی کردند. در سال ۱۹۳۶ مورر در مؤسسهٔ روابط انسانی ییل، که پروژه‌ای تازه‌تأسیس با حمایت مالی بنیاد راکفلر بود، به‌عنوان مدرس استخدام شد. هدف این مؤسسه ادغام روان‌شناسی، روان‌کاوی و علوم اجتماعی بود. یکی از دستاوردهای رویکرد ویژهٔ این مؤسسه، مطالعه‌ای دقیق دربارهٔ
رویکرد ویژهٔ این مؤسسه، مطالعه‌ای دقیق دربارهٔ پرخاشگری بود که جامعه‌شناس جان دلارْد با همکاری روان‌شناسانی چون مورر، لئونارد دوب، نیل میلر و رابرت سی‌یرز انجام داد. هر پنج پژوهشگر یا در روان‌کاوی آموزش دیده بودند یا شخصاً روان‌کاوی شده بودند، اما زبان کتاب بازتاب‌دهندهٔ رفتارگرایی عینی رایج در آن دوران بود. در اواخر دههٔ ۱۹۳۰ مورر آزمایش با استفاده از شوک الکتریکی به‌عنوان عامل شرطی‌سازی را آغاز کرد. در آن زمان بیشتر روان‌شناسان با دیدگاه ویلیام جیمز موافق بودند که ترس (در این کاربرد مترادف با اضطراب) یک
بودند که ترس (در این کاربرد مترادف با اضطراب) یک واکنش غریزی است. مورر گمان می‌برد ترس یک پاسخ شرطی است و روشی برای ایجاد ترس در آزمایشگاه طراحی کرد. بودجهٔ چشمگیر مؤسسه به او امکان داد برای نخستین بار از آزمودنی‌های انسانی استفاده کند. شرکت‌کنندگان به دستگاه‌های ثبت پاسخ گالوانیکی پوست و الکترودهایی متصل می‌شدند که توانایی ایجاد شوک الکتریکی داشت. سپس آنان در معرض محرک نوری قرار می‌گرفتند که گاه (به‌طور تصادفی) با شوک همراه می‌شد. مورر دو پدیدهٔ غیرمنتظره کشف کرد: نخست این‌که در همان نخستین ارائهٔ نور
کشف کرد: نخست این‌که در همان نخستین ارائهٔ نور (پیش از هرگونه شوک)، پاسخ استرس گالوانیکی چشمگیری دیده می‌شد. گویی انتظار، آزاردهنده‌تر از خودِ شوک بود؛ نتیجه‌ای که با نظریهٔ سنتی رفتارگرایی هم‌خوانی نداشت. دوم این‌که پس از هر شوک، افراد دچار آرامش قابل‌توجهی می‌شدند. همراه با روان‌شناس همکارش نیل میلر، نام مورر در دستگاهی به نام «جعبهٔ رفت‌وبرگشت میلر–مورر» ثبت شد. با استفاده از حیوانات در آزمایش‌های مشابه، او دریافت که چرخه‌ای می‌تواند ایجاد شود که در آن آزمودنی هرچه بیشتر به شرطی‌سازی پاسخ دهد. او نتیجه
هرچه بیشتر به شرطی‌سازی پاسخ دهد. او نتیجه گرفت که اضطراب اساساً ماهیتی پیش‌بینانه دارد و به‌طور ایده‌آل برای حفاظت موجود زنده از خطر عمل می‌کند. با این حال، به دلیل شرایط شرطی‌سازی، میزان ترس اغلب نامتناسب با منبع آن است. اضطراب می‌تواند به‌طور مصنوعی ایجاد شود و رفع اضطراب می‌تواند برای شرطی‌سازی رفتارهای دیگر به‌کار رود. اصطلاح مورر برای حالت انتظار ناشی از محرک‌های آزارندهٔ زمان‌بندی‌شده «مجموعهٔ آمادگی» بود که در اندیشه‌های بعدی او در نظریهٔ یادگیری و روان‌شناسی بالینی بنیادی شد. در سال ۱۹۴۰ مورر
و روان‌شناسی بالینی بنیادی شد. در سال ۱۹۴۰ مورر به‌عنوان دانشیار در مدرسهٔ تحصیلات تکمیلی آموزش هاروارد مشغول به کار شد. در آن‌جا او با هنری ای. موری و گروهش در کلینیک روان‌شناسی هاروارد همکاری کرد. مورر، موری، تالکوت پارسونز، گوردون آلپورت و دیگران گروهی تشکیل دادند که سرانجام به ایجاد بخش روابط اجتماعی هاروارد انجامید؛ بخشی که تا حدی در پاسخ به موفقیت مؤسسهٔ روابط انسانی ییل شکل گرفت. در همین زمان باور مورر به نظریهٔ فروید رو به کاهش بود. وفاداری حرفه‌ای او همواره به نظریهٔ یادگیری معطوف بود، اما همچنان
او همواره به نظریهٔ یادگیری معطوف بود، اما همچنان می‌پنداشت که بهترین راه برای درمان نشانه‌های نوروتیک و افسردگی، تحلیل روانی است. نخستین روان‌کاو او تنها چند ماه او را درمان کرده بود. هنگامی که افسردگی‌اش بازگشت، او تحت دومین روان‌کاوی طولانی‌تر قرار گرفت و احساس بهبود کرد. اما نشانه‌ها خیلی زود بازگشتند و همین او را به تردید در مبانی فروید واداشت. با وجود این تردیدها، در دوران حضورش در هاروارد، برای بار سوم تحت روان‌کاوی قرار گرفت؛ این بار با هانس زاکس، از شاگردان برجستهٔ فروید. فعالیت‌های زمان جنگ. در
از شاگردان برجستهٔ فروید. فعالیت‌های زمان جنگ. در سال ۱۹۴۴ مورر به‌عنوان روان‌شناس در دفتر خدمات راهبردی مشغول به کار شد و روش‌هایی برای ارزیابی داوطلبان مأموریت‌های اطلاعاتی طراحی کرد. تجربهٔ مورر در القای آزمایشگاهی استرس روان‌شناختی، همراه با کار سایر روان‌شناسان، برای ایجاد محیطی به‌کار رفت که در آن توانایی نیروهای تازه‌وارد برای تحمل شرایط بسیار پراسترس سنجیده می‌شد. در بخشی از کار خود، او در سمیناری به سرپرستی هری استک سالیوان شرکت کرد. نظریه‌های سالیوان دربارهٔ نقش اختلال در روابط میان‌فردی با
سالیوان دربارهٔ نقش اختلال در روابط میان‌فردی با «دیگران مهم» در پدید آمدن اختلالات روانی تأثیر عمیقی بر اندیشهٔ مورر گذاشت. پس از بازگشت به هاروارد، او در کنار وظایف آموزشی، به مشاورهٔ دانشجویان پرداخت و اصولی را که از سالیوان آموخته بود به‌کار گرفت؛ او از دانشجویان دربارهٔ روابط میان‌فردی‌شان می‌پرسید و زمانی که احساس می‌کرد صادق نیستند با آنان به‌طور مستقیم روبه‌رو می‌شد. انتقال به ایلینوی. در سال ۱۹۴۸، هابارت مورر موقعیتی پژوهشی (بدون مسئولیت تدریس) را در دانشگاه ایلینوی پذیرفت و همراه با مالی و سه
را در دانشگاه ایلینوی پذیرفت و همراه با مالی و سه فرزند خردسالشان به اوربانا، ایلینوی نقل‌مکان کرد. او از این زمان درگیر دو حوزهٔ کاری اساساً جداگانه بود: نظریهٔ یادگیری و روان‌شناسی بالینی. دستاوردهای اصلی مورر در نظریهٔ یادگیری بر پایهٔ کار او در زمینهٔ شرطی‌سازی آزارنده یا یادگیری اجتنابی شکل گرفت. او نظریهٔ یادگیری دوسازه‌ای را تدوین کرد و استدلال نمود که شرطی‌سازی (یادگیری نشانه‌ای) از شکل‌گیری عادت (یادگیری راه‌حل) متمایز است. این نظریه نخستین بار در مقاله‌ای در سال ۱۹۴۷ شرح داده شد. در دههٔ ۱۹۵۰ او
مقاله‌ای در سال ۱۹۴۷ شرح داده شد. در دههٔ ۱۹۵۰ او نظریه را تغییر داد تا تنها یک نوع یادگیری، اما دو نوع تقویت را شامل شود. علاقهٔ مورر به روان‌شناسی بالینی در دههٔ ۱۹۵۰ بیشتر در حد سرگرمی بود، اما سرانجام بر کار او به‌عنوان نظریه‌پرداز یادگیری غلبه یافت. او پس از سال ۱۹۴۴ از روان‌کاوی دست کشید، تا حدی به‌سبب ناکامی روان‌کاوان خودش در درمان مشکلاتش. مهم‌تر از همه، هری استک سالیوان او را متقاعد کرده بود که کلید سلامت روانی در روابط انسانی سالم و به‌دقت صادقانه نهفته است، نه در عوامل درون‌روانی. مورر
صادقانه نهفته است، نه در عوامل درون‌روانی. مورر آموزه‌های سالیوان را جدی گرفت و رازهایی گناه‌آلود دربارهٔ رفتارهای جنسی دوران نوجوانی و نیز داشتن رابطهٔ خارج از ازدواج را با همسرش در میان گذاشت. همسرش آزرده شد، اما باور داشت (چنان‌که مورر نیز معتقد بود) که آن رازها می‌تواند توضیحی برای دوره‌های افسردگی او باشد. نشانه‌های افسردگی نیز به‌مدت هشت سال خاموش ماند. در سال ۱۹۵۳، در اوج دوران حرفه‌ای و در آستانهٔ پذیرش ریاست انجمن روان‌شناسی آمریکا، او دچار شدیدترین فروپاشی روانی زندگی خود شد. مورر سه ماه و نیم در
فروپاشی روانی زندگی خود شد. مورر سه ماه و نیم در بیمارستان بستری بود و از افسردگی همراه با نشانه‌هایی شبیه روان‌پریشی رنج می‌برد. در آن زمان درمان‌های مؤثر اندکی در دسترس بود. چند سال بعد، مورر با یکی از نخستین ضدافسردگی‌های سه‌حلقه‌ای با موفقیت درمان شد. دیدگاه‌های دینی. در بیشتر سال‌های بزرگسالی مورر، او هیچ‌گونه ارتباطی با دین نداشت. او تشخیص می‌داد که نظریه‌هایش دربارهٔ اهمیت احساس گناه شباهت‌هایی با اندیشه‌های سنتی دینی دارد، اما به این باورها از راهی سکولار رسیده بود و مفاهیم دینیِ گناه و خطا در آغاز
رسیده بود و مفاهیم دینیِ گناه و خطا در آغاز برایش جذابیتی نداشت. از دید مورر، فروید اشتباهی مرگبار مرتکب شده بود که رنج‌های هیجانی را به احساس گناه نامناسب نسبت داده بود. مورر نتیجه گرفته بود که اختلالات روانی، حتی اسکیزوفرنی، نتیجهٔ گناه واقعی است، نه خیالی. مورر این موضوع را مسئله‌ای دینی نمی‌دانست. او در خانواده‌ای پرورش یافته بود که دین را با ارزش‌های «جهانِ دیگر» و رابطهٔ فرد با خدا پیوند می‌داد، در حالی که تمرکز خودش بر روابط افراد با یکدیگر بود. در سال ۱۹۵۵ مورر رمانی مذهبی خواند که طرز فکر او را
سال ۱۹۵۵ مورر رمانی مذهبی خواند که طرز فکر او را تغییر داد. دخترش کتاب "شیفتگی باشکوه" اثر لوید سی. داگلاس را می‌خواند و به پدرش گفت شاید برای او نیز جالب باشد. مورر از تز داگلاس – که از زبان یک شخصیت داستانی بیان می‌شد – تأثیر پذیرفت: این‌که کتاب مقدس کتابچه‌ای عالی در روابط انسانی است. موضوع اصلی رمان، رازی است که گروه کوچکی از افراد در میان خود دارند و به موفقیت‌های معنوی و مادی بزرگ دست یافته‌اند. این راز برگرفته از پیشنهاد عیسی است که «صدقه را در خفا بدهید» بی‌آن‌که کسی بداند. با این حال، در کتاب،
بدهید» بی‌آن‌که کسی بداند. با این حال، در کتاب، کارهای نیک پنهانی به شخصیت‌ها قدرتی تقریباً جادویی می‌بخشید. مورر این مفهوم را دگرگون کرد و تأکید را بر جنبهٔ آسیب‌زای خطاهایی گذاشت که پنهان می‌مانند. او این اندیشه را در عبارتی خلاصه کرد: «تو همان رازهایت هستی» یا به شکلی دیگر: «تو به اندازهٔ رازهایت بیمار هستی.» پس از خواندن دیگر آثار داستانی و غیرداستانی لوید داگلاس – که خدمت در انجمن کنگره‌ای را رها کرده و خود را وقف نویسندگی کرده بود – مورر به کلیسای پروتستان پرسبیتر پیوست. اما خیلی زود ناامید شد. او
پرسبیتر پیوست. اما خیلی زود ناامید شد. او پیش‌تر روان‌کاوی را به‌دلیل نرمش در برابر گناه نکوهش کرده بود، و اکنون دریافت که کلیسا نیز از پیش‌فرض‌هایی مشابه و آسان‌گیرانه پیروی می‌کند. اعتراض او تنها به نفوذ اندیشه‌های مدرن در کلیساها محدود نبود، بلکه برخی باورهای سنتی مانند آموزهٔ توجیه با ایمان را نیز دربرمی‌گرفت. او درصدد برآمد آگاهی از گناه و خطای شخصی را – که معتقد بود کلیساها از دست داده‌اند – دوباره زنده کند. مورر توانست از بنیاد لیلی کمک مالی برای یک برنامهٔ پژوهشی در زمینهٔ اخلاق و سلامت روانی
یک برنامهٔ پژوهشی در زمینهٔ اخلاق و سلامت روانی به‌دست آورد. این برنامه دانشجویانی از حوزه‌های علمیه و مدارس الهیات (از جمله جی ای. آدامز) را به ناحیه کلان‌شهری شمپین–اوربانا می‌آورد تا شیوه‌های مشاوره و گروه‌درمانی مورر را بیاموزند. درمان تمامیت. پس از تجربه‌های مثبت مورر از اعترافاتش نزد همسرش در سال ۱۹۴۵، او آغاز به مشاوره دادن به دانشجویان کرد و از چند اصل ساده بهره گرفت: این‌که افراد نوروتیک اغلب به‌نوعی نسبت به کسانی که برایشان مهم‌اند رفتاری فریبکارانه دارند؛ این‌که آن‌ها از عذاب وجدان رنج می‌برند،
دارند؛ این‌که آن‌ها از عذاب وجدان رنج می‌برند، اما در برابر ندای وجدان مقاومت می‌کنند یا آن را سرکوب می‌کنند؛ و این‌که همین امر موجب بروز نشانه‌هایشان می‌شود. هنگامی که مورر با فردی مشاوره می‌کرد که حاضر به اعتراف به هیچ موضوع مهمی نبود، او برایشان «الگوی اعتراف» می‌شد و چیزی از زندگی خودش را آشکار می‌کرد. در آن زمان گروه‌درمانی رواج پیدا کرده بود و گرچه بیشتر گروه‌ها بر پایهٔ همان اندیشه‌های روان‌درمانی‌ای بودند که مورر رد کرده بود، او امید داشت از گروه‌ها به‌گونه‌ای استفاده کند که فرصت‌های اعتراف و
به‌گونه‌ای استفاده کند که فرصت‌های اعتراف و درگیری هیجانی افزایش یابد. در مقاله‌ای در سال ۱۹۷۲ که روش کار گروه‌ها را شرح می‌داد، مورر مصاحبه‌های اولیه را «کاملاً متفاوت از یک مصاحبهٔ مددکاری اجتماعی» و «بیشتر شبیه به روش‌های جذب در سینانون یا دی‌تاپ» توصیف کرد. در آغاز، مصاحبه‌گران با «سهیم شدن» فضای آرامی برای فرد ایجاد می‌کردند. سپس اعضای کمیته بر نکته‌ای متمرکز می‌شدند که فرد در آن زمینه طفره‌رو، ناسازگار یا تدافعی به نظر می‌رسید. اگر فرد بلافاصله «راست می‌گفت» و کمیته قانع می‌شد، با تأیید کلامی پاداش
می‌گفت» و کمیته قانع می‌شد، با تأیید کلامی پاداش می‌گرفت و به گروه پذیرفته می‌شد. اگر مقاومتی نشان داده می‌شد، رویارویی بیشتری صورت می‌گرفت و سپس در حضور فرد تصمیم‌گیری نهایی انجام می‌شد. به گفتهٔ مورر، به‌ندرت پیش می‌آمد که کسی به‌طور کامل رد شود، اما ممکن بود از او خواسته شود به جای دیگری (با «روان‌پزشکی که ما انتخاب می‌کنیم») مراجعه کند و زمانی که توانست به صداقت – به تعریفی که گروه می‌پذیرد – پایبند باشد بازگردد. جلسه‌ها دست‌کم سه ساعت طول می‌کشید. هیچ‌کس نمی‌توانست پیش از پایان سه ساعت جلسه را ترک کند
نمی‌توانست پیش از پایان سه ساعت جلسه را ترک کند و هرکسی که در میانهٔ «رویارویی گروهی» بیرون می‌رفت، برای همیشه از گروه کنار گذاشته می‌شد. استفاده از هر نوع زبانی پذیرفته بود، از جمله ناسزا و فریاد، اما خشونت فیزیکی یا تهدید به آن ممنوع بود. احساسات باید با زبانی «روده‌ای» و بی‌پرده بیان می‌شد و پرخاشگری کلامی رایج بود. در آغوش گرفتن و ابراز محبت جسمانی نیز رایج بود. همهٔ جزئیات مهم زندگی روزمرهٔ اعضا باید با گروه در میان گذاشته می‌شد و اعضا قراردادهایی داشتند که گام‌هایشان در راه صداقت و جبران خطا را مشخص
که گام‌هایشان در راه صداقت و جبران خطا را مشخص می‌کرد. این توافق‌ها در «کتاب تعهد» ثبت می‌شد و عضو موظف بود در برابر گروه بابت هرگونه کوتاهی در عمل به تعهد پاسخ‌گو باشد. مورر اصطلاح «درمان تمامیت» را کنار گذاشت و به‌جای آن «گروه‌های تمامیت» را به‌کار برد تا این تصور ایجاد نشود که می‌توان از نیاز به حضور در گروه فراتر رفت. او عضویت در گروه تمامیت را تعهدی مادام‌العمر می‌دانست (اعضا میان گروه‌ها جابه‌جا می‌شدند تا روابط ثابت شکل نگیرد). انتقادها از مفهوم گروه تمامیت بر منفی‌نگری مورر دربارهٔ سرشت انسان و
تمامیت بر منفی‌نگری مورر دربارهٔ سرشت انسان و ارزش مشکوک سپردن اختیار کامل زندگی فرد به یک گروه متمرکز بود. زمانی که گفته شد روش‌های او شبیه شستشوی مغزی است، مورر پاسخ چارلز ددریش (به نقل یابلونسکی) را به پرسش مشابهی تکرار کرد: «بله درست است، ما واقعاً مقدار زیادی شست‌وشوی مغزی انجام می‌دهیم. بیشتر کسانی که این‌جا می‌آیند مغزهای بسیار کثیفی دارند و ما سعی می‌کنیم کمی آن‌ها را تمیز کنیم!» یوجین می با اشاره به این سخن خاطرنشان کرد که بیشتر کسانی که وارد سینانون می‌شدند مشکلات شدید مواد مخدر داشتند و از
سینانون می‌شدند مشکلات شدید مواد مخدر داشتند و از خانواده و جامعه بریده بودند، در حالی که بیشتر شرکت‌کنندگان در گروه‌های دانشگاهی و اجتماعی مورر زندگی نسبتاً عادی‌ای داشتند. سال‌های پایانی. محبوبیت گروه‌های تمامیت در دههٔ ۱۹۷۰ کاهش یافت. با این حال، روش‌های مورر میراث چشمگیری در حوزهٔ توان‌بخشی از اعتیاد به الکل و مواد مخدر بر جای گذاشت، هرچند گروه‌های اجتماعی او دوام نیاوردند. مورر به این طنز واقف بود. مخالفت با حرفه‌ای‌گرایی در درمان، اصلی راهبردی برای مالی و هابارت مورر بود و آن دو سال‌ها در برابر
مالی و هابارت مورر بود و آن دو سال‌ها در برابر وسوسهٔ برگزاری دوره‌های رسمی آموزش رهبری گروه‌های تمامیت مقاومت کردند. اما زمانه تغییر کرده بود و به‌نظر می‌رسید آیندهٔ رویکرد مورر تنها در دست متخصصان حقوق‌بگیر خواهد بود. با این وجود، او همچنان از راه مقالاتی که برای نشریهٔ "Grapevine" انجمن الکلی‌های گمنام می‌نوشت – سازمانی که بسیار تحسینش می‌کرد – نفوذی غیرحرفه‌ای داشت. هابارت مورر از حامیان اندیشه‌ای بود که بیماری روانی را دارای بنیانی مهم در زیست‌شناسی و ژنتیک می‌دانست. او با وجود باور پررنگش به اهمیت
و ژنتیک می‌دانست. او با وجود باور پررنگش به اهمیت «راز آسیب‌زا»، به عوامل زیستی نیز اعتراف داشت، در زمانی که بسیاری چنین اعتقادی نداشتند؛ از این نظر، او جلوتر از زمانهٔ خود بود. او رنج شخصی خود را تا حدی «هدیه‌ای» می‌دانست: نیروی محرک اندیشه‌های نوآورانه‌اش، و در عین حال سرچشمهٔ رنج بزرگ زندگی‌اش. مورر امیدوار بود در دوران بازنشستگی همچنان فعال بماند، اما شرایط او را واداشت که اندکی پس از بازنشستگی در ۱۹۷۵ فعالیت‌هایش را کاهش دهد. مالی به‌شدت بیمار شد و خودش نیز با مشکلات جسمی روبه‌رو گردید. مرگ مالی در
نیز با مشکلات جسمی روبه‌رو گردید. مرگ مالی در ۱۹۷۹ برایش ضایعه‌ای بزرگ بود و او را از بسیاری مسئولیت‌ها رها کرد. او پذیرفته بود که افسردگی‌های دوره‌ای‌اش هرگز به‌طور کامل درمان نخواهد شد و مدتی طولانی بر این باور بود که خودکشی در برخی شرایط انتخابی معقول است. مورر در سال ۱۹۸۲ در ۷۵ سالگی با خودکشی درگذشت.
کلیسای مریم مقدس (گرمی) (؛ Գրեմի քաղաքի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի (Թարսագալավանի)) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر گرمی (Գրեմի)، کاختی گرجستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (یازلوتس) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، استان لویو اوکراین می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
ویلما گویچ (؛ ؛ زادهٔ ) خواننده و شخصیت تلویزیونی اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. ویلما گویچ در تاریخ ۱۶ اکتبر ۱۹۴۵ در کایرو مونتنوته متولد شد، فعالیت حرفه‌ای خود را در سال ۱۹۶۴ آغاز کرد و در آن سال اولین تک‌آهنگ خود با نام «Dopo il sole pioverà» را منتشر کرد. او در دهه ۶۰ میلادی پنج بار در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد، در سال‌های ۱۹۶۵، ۱۹۶۶، ۱۹۶۷، ۱۹۶۸ و ۱۹۶۹. که با آهنگ‌های «In un fiore» و «Gli occhi miei» که در سال‌های ۱۹۶۶ و ۱۹۶۸ منتشر کرد دو موفقیت داخلی کسب کرد که به ترتیب در جایگاه ششم و هفتم
داخلی کسب کرد که به ترتیب در جایگاه ششم و هفتم جدول‌های موسیقی ایتالیا قرار گرفتند. او بین سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۹ به همراه همسر سابقش ادواردو ویانلو ، گروه دونفره فولک-پاپ ویانلا را تشکیل دادند. او در سال ۱۹۹۱، به عنوان مجری برنامه مسابقه تلویزیونی «تریس» در کانال ۵ ایتالیا "به" مایک بونجیورنو پیوست. او آخرین بار در سال ۱۹۹۴ در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. گویچ خود را کاتولیک می‌داند. او بین سال‌های ۱۹۶۷ تا ۱۹۸۱ با ادواردو ویانلو ازدواج کرد. آنها صاحب یک دختر به نام سوزانا شدند.
کلیسای مریم مقدس (کامیانتس-پودیلسکی) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کامیانتس-پودیلسکی، استان لویو اوکراین می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
مرکز تاریخ آتلانتا ()، «مرکز تاریخ آتلانتا» یک موزه و مرکز تحقیقاتی واقع در Buckhead ناحیه آتلانتا، جورجیا است. این موزه در سال ۱۹۲۶ تأسیس شد و دارای یک محوطه بزرگ با باغ‌ها و خانه‌های تاریخی است، از جمله خانه قو، مزرعه اسمیت، و کابین خانواده چوبی. پردیس میدتاون مرکز تاریخ آتلانتا شامل خانه و موزه مارگارت میچل. مرکز تاریخ آتلانتا یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های جنگ داخلی آمریکا مصنوعات را در ایالات متحده دارد. تاریخ. مرکز تاریخ آتلانتا در سال ۱۹۲۶ توسط والتر مک‌الریث به عنوان انجمن تاریخی آتلانتا تأسیس و تأسیس
به عنوان انجمن تاریخی آتلانتا تأسیس و تأسیس شد. معاون رئیس‌جمهور جوئل هانتر بود، و وزیر خزانه دار روث بلر بود، که در آن زمان مسئول بایگانی ایالت جورجیا بود.
انزو گراگنانیلو (؛ زادهٔ ) خواننده و آهنگساز اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. انزو گراگنانیلو در تاریخ ۲۰ اکتبر ۱۹۵۴ در ناپل متولد شد، از ۱۲ سالگی نواختن گیتار را آغاز کرد و در ۱۸ سالگی شروع به ساختن اولین آهنگ‌های خود کرد. در سال ۱۹۷۷ او گروه «بانچی نووی» را تشکیل داد که نام آن از کمیته بیکاران که به آن تعلق داشت، گرفته شده بود. گراگنانیلو اولین اجرای انفرادی خود را در سال ۱۹۸۳ با آلبومی به همین نام «"Enzo Gragnaniello»" انجام داد. در سال ۱۹۹۱ آهنگ او با نام «Cu'mmè» که توسط روبرتو مورولو و میا مارتینی ضبط
«Cu'mmè» که توسط روبرتو مورولو و میا مارتینی ضبط شده بود، موفقیت تجاری بزرگی کسب کرد و به سرعت به آهنگ‌های کلاسیک در ایتالیا تبدیل شد. در سال ۱۹۹۷ با همین آهنگ، برنده جشنواره موسیقی «Viva Napoli» شد. در سال ۱۹۹۹ در یک اجرای دونفره با اورنلا وانونی وارد رقابت‌های جشنواره موسیقی سانرمو شد و با آهنگ «Alberi» رتبه چهارم را کسب کرد. به عنوان خواننده، صدای خشن او با تام ویتس مقایسه شده است. گراگنانیلو آهنگ‌هایی برای آندره‌آ بوچلی، آدریانو چلنتانو، جراردینا تروواتو و دیگران ساخته است. او همچنین به عنوان آهنگساز،
و دیگران ساخته است. او همچنین به عنوان آهنگساز، موسیقی برای نمایش‌های صحنه‌ای و فیلم‌ها می‌سازد.
جوزف کارتا (؛ زادهٔ ) که با نام هنری هولدن شناخته می‌شود، خواننده، ترانه‌سرا و تهیه‌کننده موسیقی اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. جوزف کارتا، متولد سال ۲۰۰۰ در رم و سومین و کوچکترین فرزند پائولو کارتا و همسر اولش ربکا گالی است؛ او دو برادر بزرگتر به نام‌های جادر و جاکوپو و یک خواهر ناتنی کوچکتر به نام پائولا دارد که حاصل رابطه پدرش با لائورا پائوزینی است. اولین رویکرد او به موسیقی از طریق موسیقی رقص الکترونیک و بعداً از طریق دی‌جی در کلوپ‌های شبانه رم بود.
و بعداً از طریق دی‌جی در کلوپ‌های شبانه رم بود. پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان زبان‌شناسی جوزپه پئانو، او تمام وقت خود را وقف نوشتن اولین آهنگ‌هایش کرد، ابتدا به زبان انگلیسی و سپس به زبان ایتالیایی. نام هنری او به عنوان ادای احترامی به رمان "ناطور دشت" نوشته نویسنده آمریکایی جی. دی. سلینجر است که در آن، با شخصیت اصلی داستان هولدن کالفیلد هم ذات پنداری می‌کند. در ۳ نوامبر ۲۰۲۴، در ششمین قسمت از بیست و چهارمین دوره برنامه "آمیچی،" او پیش‌نمایشی از تک‌آهنگ جدید خود با نام «Grandine» را ارائه داد که در ۸
جدید خود با نام «Grandine» را ارائه داد که در ۸ نوامبر منتشر شد، که سپس در رتبه بیست و پنجم جدول برترین تک‌آهنگ‌ها قرار گرفت. اولین تور بزرگ باشگاهی او در ایتالیا، از ۱۳ تا ۲۹ نوامبر ۲۰۲۴، از فلورانس تا میلان برگزار شد. بلیت‌های تاریخ‌های اجرا در رم، میلان، بولونیا و تورین تماماً فروخته شده بودند. تک‌آهنگ «Autodistruzione» در ۱۸ آوریل ۲۰۲۵ منتشر شد، و به دنبال آن «Baby drive» در ۲۷ ژوئن منتشر شد.
تلگراف ()، یک روزنامه آمریکایی است که هفت روز در هفته در آلتون (ایلینوی) منتشر می‌شود و در منطقه سنت لوئیس مترو شرقی خدمت می‌کند. این شرکت متعلق به سیویتاس مدیا، مستقر در دیویدسن (کارولینای شمالی)، یکی از شرکت‌های تابعه مدیریت سرمایه ورسا مستقر در فیلادلفیا بود که مالک حدود ۱۰۰ روزنامه روزانه و هفتگی در ۱۲ ایالت بود اما تلگراف را در سال ۲۰۱۷ به شرکت هرست فروخت. تاریخچه. این شرکت در سال ۱۸۳۶ با نام «آلتون تلگراف» توسط لاوسون ای. پارکس تأسیس شد. ref&gt; Lawson A. Parks Retrieved on October 7, 2007
Lawson A. Parks Retrieved on October 7, 2007 &lt;/ref&gt; هفت روز هفته منتشر می‌شود.
نیوزپیپرآرشیو ()، یک پایگاه داده آنلاین تجاری از روزنامه‌های دیجیتالی است و ادعا می‌شود که بزرگ‌ترین آرشیو روزنامه جهان است.[۱] این سایت در سال ۱۹۹۹ توسط شرکت مادر آن، هریتیج میکروفیلم، واقع در سدار رپیدز، آیووا (⎘ سدار راپیدز (آیووا)) راه‌اندازی شد. در حال حاضر، این سایت توسط شرکت ورد آرشیو هولدینگ نظارت می‌شود.
شرکت تیوو ()، که قبلاً با نام‌های «رووی شرکت» و «ماکروویژن سولوشنز» شناخته می‌شد، یک شرکت فناوری آمریکایی بود که دفتر مرکزی آن در سن خوزه (کالیفرنیا) بود. این شرکت که اکنون به عنوان اکسپیری فعالیت می‌کند، عمدتاً درگیر صدور مجوز مالکیت فکری خود در صنعت لوازم الکترونیکی مصرفی، از جمله نرم‌افزار مدیریت حقوق دیجیتال، راهنمای الکترونیکی برنامه و فراده است. این شرکت دارای بیش از ۶۰۰۰ ثبت اختراع در حال انتظار و ثبت شده است. این شرکت همچنین پلتفرم‌های تجزیه و تحلیل و توصیه را برای صنعت ویدیو فراهم می‌کند. در سال
و توصیه را برای صنعت ویدیو فراهم می‌کند. در سال ۲۰۱۶، Rovi دستگاه ضبط تصویر دیجیتال سازنده TiVo Inc. را خریداری کرد و نام خود را به TiVo Corporation تغییر داد. در ۳۰ می ۲۰۱۹، TiVo انتصاب دیو شول را به عنوان رئیس و مدیرعامل جدید شرکت اعلام کرد.
روزنامه دیلی گازت ()، از سال ۱۹۰۲ تا ۱۹۸۹، «شنکتدی گازت»، روزنامه‌ای مستقل و خانوادگی است. روزنامه روزانه منتشر شده در اسکنکتدی (نیویورک)، نیویورک (ایالت). «دیلی گازت» همچنین مالک و گرداننده «آمستردام رکوردر»، «گلاورسویل لیدر-هرالد» و «یور نیسکایونا» است.
آکنجی وانک (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در استان ارزنجان ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
باربارا تپا لوپک (؛ زادهٔ ) محقق آمریکایی ادبیات است. او استاد بازنشسته زبان انگلیسی در دانشگاه سنت جانز (نیویورک) و رئیس دانشگاه دانشگاه ایالتی نیویورک بود. او چندین کتاب در زمینه ادبیات و فرهنگ آمریکا و موضوعات آرتور نوشته است.
انتشارات دانشگاه کنتاکی (), (UPK) نشریه علمی برای ایالت کنتاکی است و در سال ۱۹۶۹ به عنوان جانشین انتشارات دانشگاه کنتاکی سازماندهی شد. دانشگاه از سال ۱۹۴۳ از انتشارات علمی حمایت مالی می‌کرد. در سال ۱۹۴۹، این انتشارات به عنوان یک آژانس دانشگاهی جداگانه تحت نظر رئیس دانشگاه تأسیس شد و سال بعد، بروس اف. دنبو، که در آن زمان از انتشارات دانشگاه ایالتی لوئیزیانا بود، به عنوان اولین مدیر حرفه‌ای تمام وقت منصوب شد. دنبو تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۱۹۷۸ به عنوان مدیر UPK خدمت کرد و فهرستی کوچک اما برجسته از کتاب‌های
UPK خدمت کرد و فهرستی کوچک اما برجسته از کتاب‌های علمی با تأکید بر تاریخ آمریکا و نقد ادبی ایجاد کرد. از زمان سازماندهی مجدد، این انتشارات نماینده کنسرسیوم بوده است که اکنون شامل تمام دانشگاه‌های ایالتی کنتاکی، هفت کالج خصوصی آن و دو انجمن تاریخی می‌شود. UPK در سال ۱۹۴۷ به انجمن انتشارات دانشگاهی پیوست. این انتشارات توسط بنیاد توماس دی. کلارک، یک بنیاد خصوصی غیرانتفاعی که در سال ۱۹۹۴ صرفاً با هدف ارائه حمایت مالی به انتشارات دانشگاه کنتاکی تأسیس شد، پشتیبانی می‌شود. این بنیاد به افتخار توماس دی. کلارک،
می‌شود. این بنیاد به افتخار توماس دی. کلارک، مورخ برجسته کنتاکی و بنیانگذار انتشارات دانشگاه کنتاکی، نامگذاری شده است.
صومعه مریم مقدس (چونگوش) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر چونگوش، استان دیاربکر ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای سارگیس مقدس (دیاربکر) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر دیاربکر، استان دیاربکر ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.