payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فوارهٔ آکوا فلیچه، که به نام فوارهٔ موسی نیز شناخته می‌شود، یکی از آب‌نماهای یادمانی شهر رم است که در منطقهٔ کوئیریناله واقع شده و نقطهٔ پایانی قنات آکوا فلیچه محسوب می‌شود—قناتی که به‌دستور پاپ سیکستوس پنجم بازسازی شد تا آب را از مناطق بیرونی به مرکز رم برساند. این فواره توسط دومنیکو فونتانا طراحی شد و در فاصلهٔ سال‌های ۱۵۸۵ تا ۱۵۸۸ ساخته گردید، در دوره‌ای که رم در حال نوسازی زیرساخت‌های شهری و احیای شکوه باستانی خود بود. موقعیت فواره آکوا فلیچه در تقاطع لاروگو سانتا سوزانا و خیابان ویا ونتی ستِمبِره،
لاروگو سانتا سوزانا و خیابان ویا ونتی ستِمبِره، جایگاهی بسیار ویژه به آن بخشیده است. در سمت مورب روبه‌روی لاروگو، کلیسای سانتا سوزانا با نمای باروک خود جلوه‌گری می‌کند و در سوی دیگر خیابان، کلیسای سانتا ماریا دلا ویتوریا قرار دارد که به‌ویژه به خاطر شاهکارهای هنری درونی‌اش، از جمله تندیس «خلسهٔ سنت ترزا» اثر برنینی، شهرت دارد. این چینش معماری و شهری، فواره را در قلب یک مثلث مذهبی و تاریخی قرار می‌دهد که از نظر نمادین بیانگر پیوند آب، ایمان و هنر است و از نظر عملکردی نیز، نقطه‌ای شاخص برای هدایت جریان شهری
عملکردی نیز، نقطه‌ای شاخص برای هدایت جریان شهری و تجمع مردم به شمار می‌رود. به همین دلیل، محل استقرار فواره تنها یک انتخاب کارکردی برای پایان رساندن مسیر آبرسانی نبوده، بلکه تصمیمی آگاهانه و نمادین در چارچوب بازآفرینی شهری رم در اواخر قرن شانزدهم به شمار می‌آید. فواره، با مجسمهٔ عظیم موسی که در حال نشان دادن آب از صخره است، نه‌تنها یادآور معجزهٔ کتاب مقدس، بلکه نمادی از قدرت کلیسا در مهار طبیعت و تأمین رفاه شهری است. طراحی آن با الهام از طاق‌های پیروزی و ساختارهای باستانی، تلفیقی از شکوه رنسانس و کارکرد
ساختارهای باستانی، تلفیقی از شکوه رنسانس و کارکرد شهری را به نمایش می‌گذارد. این آب‌نما، بخشی از پروژهٔ گسترده‌تر پاپ سیکستوس پنجم برای بازسازی رم و تبدیل آن به پایتختی مدرن و مذهبی بود. اگر بخواهی، می‌توانم روایت تاریخی این فواره را با بررسی نمادهای تصویری، نقش فونتانا در معماری شهری رم، یا مقایسه با دیگر فواره‌های پاپی گسترش دهم. تاریخچه. در آغاز سلطنت پاپ سیکتوس پنجم (متولد فلیس پرتی) در سال ۱۵۸۵، تنها یکی از قنات‌های روم باستان که آب را به شهر می‌آورد، آکوا ورژین، هنوز در حال نگهداری و کار بود. هر کسی
آکوا ورژین، هنوز در حال نگهداری و کار بود. هر کسی در رم که آب آشامیدنی تمیز می‌خواست، باید به تنها فواره‌ای که در نزدیکی محل فواره تروی امروزی قرار داشت، مراجعه می‌کرد. پاپ سیکتوس مسئولیت بازسازی سایر قنات‌ها، از جمله آکوا آلساندرینا، را بر عهده گرفت که آن را به نام خودش آکوا فلیس نامگذاری کرد. فواره جدیدی که انتهای قنات بازسازی شده را مشخص می‌کرد، اولین فواره دیواری یادبود جدید در رم از دوران باستان بود. تلاش اولیه برای ساخت قنات آکوا فلیچه توسط معمار ماتئو بارتولینی با شکست مواجه شد؛ او شیب کانال را
ماتئو بارتولینی با شکست مواجه شد؛ او شیب کانال را به‌درستی محاسبه نکرده بود، و در نتیجه جریان آب بسیار کمتر از حدی بود که بتواند به تپهٔ کوئیریناله برسد—محل مورد نظر برای احداث فوارهٔ پایانی. این اشتباه مهندسی، پروژه را متوقف ساخت و نیاز به بازنگری کامل داشت. پس از آن، جیووانی فونتانا مسئولیت ساخت قنات را بر عهده گرفت و توانست آن را تا ژوئن ۱۵۸۷ به پایان برساند، با اصلاح مسیر و شیب مناسب برای رساندن آب به نقطهٔ مورد نظر. در ادامه، دومنیکو فونتانا، معمار و مهندس برجستهٔ دورهٔ رنسانس، فواره‌ای باشکوه در
و مهندس برجستهٔ دورهٔ رنسانس، فواره‌ای باشکوه در انتهای قنات طراحی کرد که به‌سبک طاق‌های پیروزی روم باستان ساخته شد. این فواره، همانند آب‌نماهای باستانی، دارای کتیبه‌ای بود که سازندهٔ آن—پاپ سیکستوس پنجم—را گرامی می‌داشت. در بالای کتیبه، دو فرشته نقش بسته بودند که نشان پاپی را در دست داشتند، نمادی از تقدس، اقتدار، و پیوند میان کلیسا و شکوه معماری شهری. این ترکیب، نه‌تنها یادآور سنت‌های امپراتوری روم، بلکه بازتابی از جاه‌طلبی‌های مذهبی و شهری رم در دورهٔ نوسازی پاپی بود. شمایل‌نگاری مجسمه‌های زیر طاق‌ها،
پاپی بود. شمایل‌نگاری مجسمه‌های زیر طاق‌ها، مضامین کتاب مقدس و سیاسی را در هم می‌آمیزد. طاق مرکزی، مجسمه بزرگی از موسی را نشان می‌داد که در سال ۱۵۸۸ توسط لئوناردو سورمانی و پروسپرو دا برشیا ساخته شده بود. پاپ، به عنوان حاکم مذهبی و سیاسی ایالت‌های پاپ، به موسی احساس نزدیکی می‌کرد. نقش برجسته سمت چپ، که گاهی اوقات به عنوان تصویری از هارون از آن یاد می‌شود و توسط جیووانی باتیستا دلا پورتا ساخته شده است، ممکن است منعکس کننده معجزات موسی در ماره باشد، جایی که موسی تلخی آب به سختی قابل آشامیدن یک چشمه در سینا
موسی تلخی آب به سختی قابل آشامیدن یک چشمه در سینا را از بین برد، یا به احتمال بیشتر معجزه در ماسا و مریبا، جایی که او به صخره زد تا آب جاری شود (خروج ۱۷: ۵–۷). باز هم، پاپ می‌خواست دستاورد او درآوردن آب به روم با دستاورد موسی مقایسه شود. در نهایت، نقش برجسته سمت راست که توسط فلامینیو واکا و پیترو پائولو اولیویه تراشیده شده، به عنوان یوشع به تصویر کشیده شده است، اما برخی دیگر ادعا می‌کنند که این نقش برجسته به گیدئون در داوران ۷:۵ اشاره دارد، همان‌طور که از لباس سرباز و حیواناتی که آب را می‌نوشند، مشهود است.
سرباز و حیواناتی که آب را می‌نوشند، مشهود است. از طرف دیگر، با توجه به لباس رومی سربازان، ممکن است نشان‌دهنده تأسیس آکوا آلساندرینا رومی باستان توسط امپراتور سپتیموس سوروس باشد. این تصویرسازی منجر به مقایسه شاهکار قنات با دستاوردهای روم باستان یا به عنوان نمونه‌ای از احیای شکوه سابق شهر می‌شود. آب از مجسمه‌ها به حوضچه‌هایی جریان می‌یابد، جایی که چهار شیر، که در اصل مجسمه‌های مصر باستان هستند، اما اکنون کپی‌هایی از آنها هستند، زمانی بخشی از یک فواره یادبود اختصاص داده شده به مارکوس آگریپا در مقابل پانتئون
اختصاص داده شده به مارکوس آگریپا در مقابل پانتئون رومی بودند، در حال فوران آب هستند. گفته می‌شود ستون‌های دو طرف طاق‌ها نیز از آن سازه مشتق شده‌اند. مجسمه موسی در آن زمان به دلیل اندازه بزرگش، که با مجسمه دیگر متناسب نبود، مورد انتقاد قرار گرفت، اما فواره به هدف سیاسی خود دست یافت؛ این فواره بیانگر این بود که چگونه کلیسای کاتولیک، برخلاف اصلاحات پروتستانی، به نیازهای مردم رم خدمت می‌کند. همچنین به هدف اجتماعی خود که احیای محله کوئیرینال بود، دست یافت؛ منطقه‌ای روستایی با ویلاها با ورود یک منبع آب آشامیدنی
روستایی با ویلاها با ورود یک منبع آب آشامیدنی خوب به یک محله شهری پررونق تبدیل شد.
گورستان سن میشل() از زمان تأسیس آن در سال ۱۸۰۷، گورستان اصلی ونیز بوده است. این گورستان در جزیره ایزولا دی سن میشل، بین ونیز و مورانو واقع شده است. علاوه بر گورستان اصلی کاتولیک که وقف شده است، بخش‌های جداگانه‌ای برای پروتستان‌ها و ارتدکس‌های شرقی نیز وجود دارد که به غیر کاتولیک‌ها خدمات ارائه می‌دهد. با این حال، گورستان یهودیان ونیز در جزیره لیدو واقع شده است. هم گورستان و هم جزیره به نام کلیسای سن میشل در ایزولا که در قرن پانزدهم در این جزیره ساخته شده و به سنت مایکل فرشته مقرب اختصاص داده شده است،
و به سنت مایکل فرشته مقرب اختصاص داده شده است، نامگذاری شده‌اند. تاریخچه و جزئیات. اندیشهٔ انتقال گورستان‌ها به خارج از مراکز شهری از فرمان "سن‌کلو" سرچشمه گرفت—فرمانی که در سال ۱۸۰۴ و در دوران اشغال فرانسه توسط ناپلئون بناپارت صادر شد. هدف اصلی این فرمان، بهبود بهداشت عمومی بود، چرا که دفن اجساد در سرداب‌های کلیساها درون شهر، به‌ویژه در رم و ونیز، به‌عنوان اقدامی ناسالم و خطرناک شناخته شده بود. این تحول، بخشی از موج اصلاحات شهری و بهداشتی در اروپا بود که در پی انقلاب فرانسه و ظهور دولت‌های مدرن شکل گرفت.
پی انقلاب فرانسه و ظهور دولت‌های مدرن شکل گرفت. در ابتدا، جزیرهٔ "سان کریستوفورو" که توسط معمار "جیان آنتونیو سلوا" طراحی شده بود، به‌عنوان محل جدید گورستان انتخاب شد. اجساد با گوندولاهای ویژهٔ تشییع جنازه به این جزیره منتقل می‌شدند—نوعی مراسم عبور از آب که هم جنبهٔ نمادین داشت و هم با سنت‌های ونیزی هماهنگ بود. این گوندولاها، با تزئینات خاص و همراهی سوگواران، بخشی از منظرهٔ آیینی شهر شدند و نشان‌دهندهٔ پیوند میان مرگ، آب، و معماری در فرهنگ ونیز بودند. انتقال گورستان‌ها به جزایر اطراف، نه‌تنها اقدامی
انتقال گورستان‌ها به جزایر اطراف، نه‌تنها اقدامی بهداشتی، بلکه بازتابی از تغییرات عمیق در نگرش به مرگ، فضا، و نظم شهری بود. این تصمیم، زمینه‌ساز شکل‌گیری گورستان سن میکله شد که بعدها به گورستان اصلی ونیز تبدیل گردید و تا امروز، بخشی از حافظهٔ تاریخی و فرهنگی شهر باقی مانده است. سن میشل که در سال ۱۸۰۷ تأسیس شد، بیش از ۲۰۰ سال است که به عنوان گورستان اصلی ونیز مورد استفاده مداوم قرار گرفته است. فضا کم است و بنابراین مدیریت گورستان، گورها را به مدت ۱۲ سال برای اجاره قرار می‌دهد و پس از انقضای اجاره، قطعات
اجاره قرار می‌دهد و پس از انقضای اجاره، قطعات زمین مشترک را با برداشتن بقایای اسکلت برای انتقال به یک استودان، بازیافت می‌کند. این گورستان چندین بار گسترش یافت، از جمله گسترش آن در سال ۱۸۳۹، زمانی که کانال جداکننده دو جزیره سن میشل و سن کریستوفورو دلا پاچه پر شد و دو جزیره به هم متصل شدند. این گورستان شامل ۷ قبر جنگی از جنگ جهانی اول مربوط به افسران و دریانوردان کشتی‌های تجاری و نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا است. پرنسس آسپاسیا مأنوس، همسر پادشاه اسکندر یونان، ابتدا در بخش ارتدکس گورستان سن میشل به خاک سپرده
ابتدا در بخش ارتدکس گورستان سن میشل به خاک سپرده شد. بقایای او بعداً به قطعه گورستان سلطنتی در پارک کاخ تاتوی در نزدیکی آتن منتقل شد. در سال ۱۸۸۹، یک کوره جسدسوزی در منطقه‌ای که توسط شهرداری واگذار شده بود، ساخته شد. کوره جسدسوزی اصلی که با ژنراتور گاز کار می‌کرد، با دو کوره مدرن جدید که در سال‌های ۱۹۹۵ و ۲۰۰۴ نصب شدند، جایگزین شد از دیگر نقاط دیدنی جزیرهٔ سن میکله، "نمازخانهٔ کاپلا امیلیانا" است—فضایی آرام و معنوی که در دل گورستان جای گرفته و با معماری ساده اما تأثیرگذار خود، یادآور سنت‌های عبادی ونیزی
اما تأثیرگذار خود، یادآور سنت‌های عبادی ونیزی است. این نمازخانه، مانند دیگر بخش‌های گورستان، نه‌تنها محل نیایش بلکه بخشی از حافظهٔ جمعی شهر به‌شمار می‌رود. در سال ۲۰۱۳، وزارت فرهنگ ایتالیا گورستان سن میکله را به‌همراه صومعهٔ کامالدولی و کلیسای "سن میکله این ایزولا"، به‌عنوان میراث فرهنگی تاریخی و هنری به ثبت رساند. این اقدام، تأییدی رسمی بر ارزش چندلایهٔ این مجموعه بود—ترکیبی از معماری رنسانس، سنت‌های مذهبی، و نقش اجتماعی در تاریخ ونیز. کلیسای سن میکله، که در قرن پانزدهم ساخته شده، با نمای سنگی سفید و
که در قرن پانزدهم ساخته شده، با نمای سنگی سفید و طراحی متقارن خود، نمونه‌ای برجسته از معماری دورهٔ رنسانس اولیه است و در کنار گورستان و صومعه، منظری کامل از پیوند میان ایمان، هنر، و مرگ در فرهنگ ونیزی ارائه می‌دهد. این مجموعه، نه‌تنها محل دفن چهره‌های برجسته‌ای چون ایگور استراوینسکی، جوزف برودسکی، و امیلیو وِدووا است، بلکه فضایی است برای تأمل، سکوت، و بازخوانی تاریخ روحانی و فرهنگی شهری که قرن‌ها بر آب ایستاده است. در سال ۱۹۹۸، این گورستان موضوع یک مسابقه توسعه بود که معمار دیوید چیپرفیلد برنده آن شد. این
بود که معمار دیوید چیپرفیلد برنده آن شد. این پروژه شامل اضافه کردن حیاط‌های داخلی و همچنین یک استودان و یک ساختمان خدماتی بود. این ساختمان‌ها در سال ۲۰۱۷ تکمیل شدند. مرحله سوم شامل گسترش جزیره با باغ‌ها و بناهای یادبود تدفین است. بخش پروتستان‌ها. بخش پروتستان گورستان سن میکله که در زبان ایتالیایی با عنوان "Reparto Evangelico" شناخته می‌شود، تحت مالکیت شورای شهر ونیز قرار دارد و توسط سه نهاد مذهبی پروتستان فعال در این شهر اداره می‌شود: کلیسای انجیلی والدِنی، کلیسای آنگلیکان، و کلیسای انجیلی لوتری در
کلیسای آنگلیکان، و کلیسای انجیلی لوتری در ایتالیا. برخلاف بخش کاتولیک که از اوایل قرن نوزدهم فعالیت خود را آغاز کرد، دفن پروتستان‌ها در محل اختصاصی فعلی در دوره‌ای بعدتر آغاز شد. این بخش با دیوار آجری از چهار طرف محصور شده و از طریق دروازه‌ای آهنی به گورستان کاتولیک متصل می‌شود، نمادی از جدایی آیینی در عین پیوند شهری. در طول ۱۵۰ سال گذشته، حدود ۶۰۰ تدفین در این بخش صورت گرفته است. این آمار، در کنار ساختار مستقل و مدیریت چندنهادی، نشان‌دهندهٔ تلاش برای حفظ تنوع مذهبی و احترام به آیین‌های غیرکاتولیک در فضای
مذهبی و احترام به آیین‌های غیرکاتولیک در فضای سنتی ونیز است. بخش پروتستان، با طراحی ساده و آرام، فضایی برای تأمل و احترام به کسانی فراهم می‌آورد که در حاشیهٔ مذهبی جامعهٔ ونیزی زیسته‌اند، اما در مرگ نیز سهمی از حافظهٔ شهری را به خود اختصاص داده‌اند. این بخش، مانند سایر قسمت‌های گورستان سن میکله، بخشی از روایت چندلایهٔ ونیز است. بخش ارتدکس شرقی. گورستان ارتدکس یونانی سن میکله () شامل قبور مسیحیان ارتدکس متوفی است و یونانی‌ها و مهاجران روسی اکثریت تدفین‌ها را در این مکان تشکیل می‌دهند. ایگور استراوینسکی و
را در این مکان تشکیل می‌دهند. ایگور استراوینسکی و سرگئی دیاگیلف از برجسته‌ترین روس‌هایی هستند که در بخش ارتدکس دفن شده‌اند، همچنین برخی از اعضای خانواده‌های اشرافی مانند باگراسیون‌ها، گولیتسین‌ها و پوتمکین‌ها-تاوریچسکی‌ها نیز در این بخش دفن شده‌اند. اولین تدفین در سال ۱۸۱۶ در محل تدفین مقدس برای استفاده مسیحیان ارتدکس (رچینتو چهاردهم) انجام شد. تدفین‌های قابل توجه. فهرست بر اساس سال فوت مرتب شده است.
مدونا با کودک یا مدونا سالتینگ نقاشی‌ای است که به استاد دوران رنسانس، آنتونلو دا مسینا نسبت داده می‌شود. این نقاشی مریم مقدس را در حالی که کودکی عروسک‌مانند را در آغوش دارد و تاجی طلایی مزین بر سر دارد که فرشتگان آن را بالای سر خود نگه داشته‌اند، به تصویر می‌کشد. این نقاشی در نگارخانه ملی لندن نگهداری می‌شود. نام سالتینگ، که به تابلوی مریم مقدس اثر رابرت کمپین نیز اطلاق می‌شود، به جورج سالتینگ، کلکسیونری که آن را در سال ۱۹۱۰ به گالری اهدا کرد، اشاره دارد.
روبرتو کالاسو (۳۰ مه ۱۹۴۱–۲۸ ژوئیه ۲۰۲۱) نویسنده و ناشر ایتالیایی بود. کالاسو علاوه بر زبان مادری‌اش، به زبان‌های فرانسوی، انگلیسی، اسپانیایی، آلمانی، لاتین و یونان باستان مسلط بود. او همچنین سانسکریت را مطالعه کرد. او را «یک نهاد ادبی واحد» نامیده‌اند. مفهوم موضوعی اساسی "آثار" او رابطه بین اسطوره و ظهور آگاهی مدرن است. اوایل زندگی. کالاسو در سال ۱۹۴۱ در فلورانس، در خانواده‌ای از طبقهٔ بالای توسکانی به دنیا آمد که با شماری از روشنفکران برجستهٔ ایتالیایی زمان خود ارتباط نزدیکی داشتند. پدربزرگ مادری‌اش،
زمان خود ارتباط نزدیکی داشتند. پدربزرگ مادری‌اش، ارنستو کودینیولا، استاد فلسفه در دانشگاه فلورانس بود. او انتشاراتی جدید به نام «لا نووآ ایتالیا» در فلورانس تأسیس کرد، همان‌گونه که دوستش بندتو کروچه در باری با انتشارات «لاترتسا» چنین کرده بود. عموی کالاسو، تریستانو کودینیولا، در جنگ جهانی دوم از اعضای مقاومت بود و پس از جنگ وارد عرصهٔ سیاسی جمهوری نوین شد و مدتی نیز وزیر آموزش و پرورش بود. مادرش ملیزندآ، که برای تربیت سه فرزندش از مسیر دانشگاهی چشم پوشید، پژوهشگری در ادبیات آلمانی بود و بر ترجمه‌های
پژوهشگری در ادبیات آلمانی بود و بر ترجمه‌های هولدرلین از شاعر یونانی پین‌دار کار می‌کرد. پدرش فرانچسکو، استاد حقوق بود؛ ابتدا در دانشگاه فلورانس و سپس در رم، جایی که در نهایت ریاست دانشکده را برعهده گرفت. او پس از ترور جووانی جنتیله توسط شبه‌نظامیان فاشیست دستگیر شد و قرار بود در اقدامی تلافی‌جویانه اعدام شود، اما با دخالت دوستان جنتیله—که خانوادهٔ کالاسو از سوی مادری با آنان ارتباط داشت—و همچنین کنسول آلمان، گرهارد ولف، از مرگ نجات یافت. کالاسو در ۱۲ سالگی با استاد دانشگاه پادوا، انزو تورولا، آشنا شد و
با استاد دانشگاه پادوا، انزو تورولا، آشنا شد و تحت تأثیر او قرار گرفت و آنها دوستانی مادام‌العمر شدند. در سال ۱۹۵۴ خانواده به رم نقل مکان کردند، جایی که کالاسو به سینما علاقه‌مند شد. پایان‌نامه دکترای ادبیات انگلیسی او نظریه سر توماس براون در مورد هیروگلیف بود که او آن را زیر نظر ماریو پراز، در حالی که خود را با حشیش سرگرم می‌کرد، تکمیل کرد. شغل. کالاسو از زمان تأسیس شرکت انتشاراتی آدلفی ادیزیونی توسط روبرتو بازلن در سال ۱۹۶۲، برای این شرکت کار می‌کرد و در سال ۱۹۹۹ رئیس آن شد. در سال ۲۰۱۵، او شرکت را
و در سال ۱۹۹۹ رئیس آن شد. در سال ۲۰۱۵، او شرکت را خریداری کرد تا از خرید آن توسط یک شرکت انتشاراتی بزرگتر جلوگیری کند. کتاب‌های او به بیش از ۲۰ زبان ترجمه شده‌اند. "او نویسندهٔ مجموعه‌ای بی‌نام و در حال تکامل بود که به تأمل دربارهٔ فرهنگ مدرنیته اختصاص داشت و نخستین جلد آن با عنوان «ویرانی کاش» در سال ۱۹۸۳ منتشر شد—کتابی که مورد تحسین ایتالو کالوینو قرار گرفت و به سیاستمدار فرانسوی شارل موریس دو تالیران-پریگور تقدیم شده بود. در سال ۱۹۸۸، «ازدواج کادموس و هارمونیا» منتشر شد؛ اثری که داستان کادموس و همسرش
هارمونیا» منتشر شد؛ اثری که داستان کادموس و همسرش هارمونیا را بهانه‌ای برای بازگویی اسطوره‌های بزرگ یونانی و تأملی بر جایگاه فرهنگ یونان در ذهن مخاطب معاصر قرار داد." "در سال ۱۹۹۶، کالاسو به تمدنی دیگر پرداخت و در کتاب «کا» به بازخوانی اسطوره‌شناسی هندویی روی آورد. در کتاب «کا»، تمرکز بر روایت‌های هند با نگاهی فلسفی و فرهنگی صورت گرفت. در کتاب «ک»، نگاه محدودتر شد و تنها به یک نویسنده اختصاص یافت: فرانتس کافکا. این مسیر در «صورتی تیپولو» ادامه یافت—کتابی که از صفتی برگرفته از مارسل پروست الهام گرفته بود،
از صفتی برگرفته از مارسل پروست الهام گرفته بود، برای توصیف سایه‌ای از رنگ صورتی که نقاش ونیزی، جامباتیستا تیپولو، در آثارش به‌کار می‌برد." "در «جنون بودلر»، کالاسو بار دیگر دامنهٔ نگاه خود را گسترش داد و از یک نقاشی دیواری به بررسی تمدنی کامل پرداخت: پاریس در نیمهٔ دوم قرن نوزدهم، با بازخوانی زندگی و آثار نسل پسارمانتیک نویسندگان و هنرمندانی چون بودلر تا والری. در یکی از آثار متأخرش، «شور» (۲۰۱۰)، نویسنده به هند بازگشت تا تحلیلی جامع از نظریه و آیین قربانی ودایی ارائه دهد و اهمیت آن را برای معرفت‌شناسی
ودایی ارائه دهد و اهمیت آن را برای معرفت‌شناسی پسامدرن بررسی کند." "جلدهای بعدی این مجموعه تا زمان مرگ او شامل «شکارچی آسمانی»، «حالِ نام‌پذیر»، «کتاب همهٔ کتاب‌ها» و «لوح سرنوشت» بودند—آثاری که هر یک به‌نحوی بازتابی از تلاش کالاسو برای پیوند دادن اسطوره، تاریخ، فلسفه و ادبیات در بستر مدرنیته‌اند." مقاله‌های متمرکزتر او دربارهٔ مدرنیتهٔ اروپایی در مجموعه‌ای با عنوان «چهل‌ونه پله» گردآوری شده‌اند که به پیر کلسوفسکی و همسرش تقدیم شده است. اثر دیگر، «ادبیات و خدایان» (۲۰۰۲)، بر پایهٔ سخنرانی‌های وایدنفلد او
خدایان» (۲۰۰۲)، بر پایهٔ سخنرانی‌های وایدنفلد او در دانشگاه آکسفورد شکل گرفته و به بررسی افول و بازگشت تصویرهای اساطیری در هنر غرب می‌پردازد. مجموعهٔ «جنونی که از حوریان می‌آید» نیز شامل مقاله‌هایی مرتبط است که از گفتار فایدروس افلاطون تا رمان لولیتای ناباکوف را در بر می‌گیرد و پیوند میان شور، اسطوره، و ادبیات را در بستر مدرنیته واکاوی می‌کند. کالاسو، علاوه بر جایگاهش به عنوان یک تحلیلگر برجسته، به ویژه در آثار کافکا، به‌طور گسترده‌تر، در بسیاری از مقالات در بازیابی و احیای مفهوم فرهنگ ادبی اروپای مرکزی
در بازیابی و احیای مفهوم فرهنگ ادبی اروپای مرکزی فعال بود. او همچنین به عنوان رئیس انجمن بین‌المللی الکساندر لرنه-هولنیا فعالیت داشت که انتشار، ترجمه و مطالعه آثار این نویسنده اتریشی چند ژانری و تمرکز او بر بحران هویت شخصیت‌هایش در تضاد با اتریش پساامپراتوری و اروپای مرکزی را ترویج می‌دهد. مرگ. کالاسو عصر روز ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۱، در سن ۸۰ سالگی، یک روز پیش از انتشار دو کتاب جدیدش "«بابی»" و "«میم سیانکا»" در میلان درگذشت. زندگی شخصی. از کالاسو، همسرش، نویسنده سوئیسی، فلور یاگی، و دو فرزند به نام‌های ژوزفین و
سوئیسی، فلور یاگی، و دو فرزند به نام‌های ژوزفین و تانکردی کالاسو، که هر دو از رابطه‌اش با نویسنده آلمانی، آنا کاترینا فرولیش، بودند، به یادگار ماندند. پذیرش. لیلا اعظم زنگنه در مقاله‌ای در پاریس ریویو دربارهٔ کالاسو نوشت: «منتقدان و تحسین‌کنندگان، کالاسو را یک «نئو-گنوستیک» یا استاد دانش پنهان نامیده‌اند.» او همچنین از کالاسو به عنوان «یک نهاد ادبی واحد» یاد کرد. تری ویندلینگ ترجمه انگلیسی کتاب "«ازدواج کادموس و هارمونی»" را به عنوان یکی از بهترین کتاب‌های فانتزی سال ۱۹۹۴ انتخاب کرد و آن را «رمانی پیچیده و
سال ۱۹۹۴ انتخاب کرد و آن را «رمانی پیچیده و از نظر فکری خیره‌کننده با استفاده از اساطیر یونان باستان برای کاوش در ریشه‌های تفکر غربی» توصیف کرد. جوایز و افتخارات. روبرتو کالاسو در سال ۲۰۱۵ به عنوان عضو افتخاری آکادمی هنر و ادبیات آمریکا انتخاب شد.
پرتره مردی با یک چپرون یک پرتره رنگ روغن از مردی ناشناس است که به نقاش هلندی یان وان آیک، نسبت داده می‌شود. این نقاشی حدود سال ۱۴۳۰ سفارش داده و تکمیل شد. این نقاشی شامل تعدادی از عناصر معمول پرتره‌های ون آیک است، از جمله سر کمی بزرگ، پس‌زمینه تیره و صاف، توجه دقیق به جزئیات و بافت‌های کوچک صورت مرد و ابزارهای وهم‌آلود. هنرمندان در دوره رنسانس شمالی به آثار خود عنوان نمی‌دادند و مانند هر پرتره‌ای از یک مدل که هویتش گم شده است، این نقاشی نیز در طول سال‌ها عناوین عمومی را به خود جذب کرده است. مدت‌ها تصور
عناوین عمومی را به خود جذب کرده است. مدت‌ها تصور می‌شد که حلقه‌ای که در دست راست مرد است، نشانه‌ای از حرفه او به عنوان جواهرساز یا زرگر است و بنابراین این نقاشی مدت‌ها بر اساس انواع مختلفی از این عناوین نامگذاری شده بود. اخیراً، حلقه به عنوان نمادی از نامزدی تعبیر می‌شود و عناوینی که توسط مورخان هنری و نشریات مختلف از آن زمان داده شده است، معمولاً بیشتر توصیف‌کننده رنگ یا شکل پوشش سر هستند. این نقاشی در اواخر قرن نوزدهم به ون آیک نسبت داده شد، اما این موضوع بارها توسط برخی از مورخان هنری به چالش کشیده شد
بارها توسط برخی از مورخان هنری به چالش کشیده شد تا اینکه در سال ۱۹۹۱ با تمیزکاری، عکاسی مادون قرمز، طرح زیرین و روش‌های کار با روغن را آشکار کرد که بدون شک متعلق به ون آیک بود. این نقاشی در موزه ملی بروکنتال نگهداری می‌شود.
گورستان یادبود برشا (که با نام "وانتینیانو" نیز شناخته می‌شود) یکی از اولین و باستانی‌ترین گورستان‌های یادبود در ایتالیا است. این اولین پروژه ساختمانی توسط معمار نئوکلاسیک رودولفو وانتینی بود که ساخت آن را در سال 1813 آغاز کرد و تمام زندگی خود را وقف ساخت آن کرد. تاریخچه. فرمان ناپلئونی سن‌کلو که در ۱۲ ژوئن ۱۸۰۴ صادر شد، مجموعه‌ای از مقررات مرتبط با بهداشت عمومی را به اجرا گذاشت و بر اساس آن، دفن اجساد باید در فاصله‌ای مشخص از مناطق مسکونی انجام می‌گرفت. این تصمیم، واکنشی به نگرانی‌های فزاینده دربارهٔ سلامت
تصمیم، واکنشی به نگرانی‌های فزاینده دربارهٔ سلامت شهری و خطرات ناشی از دفن درون کلیساها و مراکز پرجمعیت بود. فرمان مذکور، آغازگر روندی در سراسر اروپا شد که طی آن گورستان‌ها به حاشیهٔ شهرها منتقل شدند و نظم جدیدی در رابطه با مرگ، فضا، و سلامت عمومی شکل گرفت. این تحول، نه‌تنها جنبهٔ عملی داشت، بلکه بازتابی از تغییرات فرهنگی و اداری در دوران مدرن اولیه بود که در آن دولت‌ها نقش فعال‌تری در سامان‌دهی زندگی و مرگ شهروندان ایفا می‌کردند. در سال ۱۸۰۶، شهر برشا از نخستین شهرهایی بود که قانونی مبتنی بر فرمان سن‌کلو
شهرهایی بود که قانونی مبتنی بر فرمان سن‌کلو را به تصویب رساند و هیئت شهری تصمیم گرفت گورستانی مطابق با دستورالعمل‌های جدید تأسیس کند. محل تعیین‌شده برای این گورستان در خارج از دروازهٔ "پورتا سن جووانی" قرار داشت و در ۱۲ سپتامبر ۱۸۰۸، شهرداری برشا زمین‌های جدیدی را برای این منظور خریداری کرد. در ۱۹ ژانویهٔ ۱۸۱۰، اسقف "گابریو ماریا ناوا" مکان را تقدیس کرد و بلافاصله پس از آن، گورستان مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۸۱۴، پس از بحث‌های فراوان دربارهٔ بهبود امکانات، معمار "رودولفو وانتینی" برای ساخت نمازخانه‌ای
معمار "رودولفو وانتینی" برای ساخت نمازخانه‌ای تدفینی منصوب شد. این مرحله، آغازگر شکل‌گیری یکی از گورستان‌های مهم شمال ایتالیا بود که بعدها به نمادی از تلفیق بهداشت عمومی، معماری نئوکلاسیک، و آیین‌های تدفین مدرن تبدیل شد. در سال‌های پس از آغاز پروژه، به‌همت رودولفو وانتینی، طاق‌نماهای نئوکلاسیک و ساختمان‌هایی با الهام از معماری هلنیستی به مجموعهٔ گورستان افزوده شد. با وجود پیشرفت‌های تدریجی، روند ساخت‌وساز به‌دلیل گستردگی طرح و پیچیدگی‌های اجرایی، چندین دهه به طول انجامید و تنها در آغاز قرن بیستم، پس از
به طول انجامید و تنها در آغاز قرن بیستم، پس از درگذشت وانتینی، به‌طور کامل به پایان رسید. این مجموعه، با ترکیب عناصر کلاسیک، نظم هندسی، و شکوه سنگی، به یکی از نمونه‌های برجستهٔ معماری تدفینی در شمال ایتالیا تبدیل شد و بازتابی از تلاش برای پیوند دادن سنت‌های باستانی با آرمان‌های زیبایی‌شناسی مدرن بود. توضیحات. بخش‌های اصلی که گورستان را تشکیل می‌دهند عبارتند از:
گالری اسپادا () موزه‌ای در رم است که در کاخ اسپادا در میدان کاپو دی فرو قرار دارد. این کاخ همچنین به خاطر نمای بیرونی و گالری پرسپکتیو اجباری اثر فرانچسکو بورومینی مشهور است. این گالری نقاشی‌هایی از قرن‌های ۱۶ و ۱۷ را به نمایش می‌گذارد. این موزه دولتی توسط موزه پولو دل لاتزیو اداره می‌شود. تاریخچه. ساختمانی که اکنون گالری اسپادا در آن قرار دارد، در ابتدا در سال ۱۵۴۰ برای کاردینال گیرولامو کاپودیفرو ساخته شد. بارتولومئو بارونینو، از کازاله مونفراتو، معمار آن بود، در حالی که جولیو ماتزونی و یک تیم، گچ‌بری‌های
در حالی که جولیو ماتزونی و یک تیم، گچ‌بری‌های مجللی را در داخل و خارج آن انجام دادند. این کاخ توسط کاردینال اسپادا در سال ۱۶۳۲ خریداری شد. او به فرانچسکو بورومینی، معمار باروک، مأموریت داد تا آن را برایش اصلاح کند و این بورومینی بود که شاهکار خطای دید پرسپکتیو اجباری را در حیاط طاق‌دار خلق کرد، که در آن ردیف‌های ستون‌های رو به کاهش و کف رو به بالا، خطای دید یک گالری به طول ۳۷ متر (که در واقع ۸ متر است) را با یک مجسمه به اندازه واقعی در انتهای چشم‌انداز، در نور روز ایجاد می‌کند. ارتفاع مجسمه ۶۰ سانتی‌متر
نور روز ایجاد می‌کند. ارتفاع مجسمه ۶۰ سانتی‌متر است. بورومینی در ترفند پرسپکتیو خود از یک ریاضیدان کمک گرفت. این ساختمان در نوامبر ۱۹۲۶ توسط دولت ایتالیا برای میزبانی از گالری و شورای ایالتی خریداری شد. گالریا در سال ۱۹۲۷ در کاخ اسپادا افتتاح شد. این بنا در دهه ۱۹۴۰ بسته شد، اما به لطف تلاش‌های مسئول گالری‌های رم، آشیل برتینی کالوسو و مدیر، فدریکو زری، در سال ۱۹۵۱ بازگشایی شد. زری متعهد شد که آثار هنری باقی‌مانده که در طول جنگ پراکنده شده بودند را پیدا کند، زیرا قصد داشت طرح اولیه نسخه شانزدهم و هفدهم
کند، زیرا قصد داشت طرح اولیه نسخه شانزدهم و هفدهم گالری، از جمله محل قرارگیری تصاویر، مبلمان و مجسمه‌ها را از نو خلق کند. بیشتر آثار هنری به نمایش گذاشته شده عمدتاً از مجموعه خصوصی برناردینو اسپادا هستند که با مجموعه‌های کوچک‌تری مانند مجموعه ویرجیلیو اسپادا تکمیل می‌شوند.
موزه یهودیان رم () این موزه در زیرزمین کنیسه بزرگ رم واقع شده است و هم اطلاعاتی در مورد حضور یهودیان در رم از قرن دوم پیش از میلاد و هم مجموعه بزرگی از آثار هنری تولید شده توسط جامعه یهودی ارائه می‌دهد. بازدید از موزه شامل یک تور با راهنما از کنیسه بزرگ و کنیسه کوچکتر اسپانیایی در همان مجموعه است. تاریخچه. پس از اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۷۰، به یهودیان تابعیت ایتالیا اعطا شد. در نتیجه توافق بین جامعه یهودی و مقامات شهر، گتوی رومی در اواخر قرن نوزدهم تخریب شد. ساختمانی که کنیسه گتو را در خود جای داده بود و در
ساختمانی که کنیسه گتو را در خود جای داده بود و در واقع شامل پنج کنیسه با سنت‌های مختلف بود، در سال ۱۹۰۸ تخریب شد، اما اثاثیه ثابت آن از جمله طاق‌های مقدس و تخت‌ها حفظ شدند. همچنین، در سال ۱۸۷۵، شهر برنامه‌ای بلندپروازانه برای ساخت خاکریز در امتداد رودخانه تیبر آغاز کرد تا از سیل، از جمله منطقه‌ای که قبلاً توسط گتو اشغال شده بود، محافظت کند. کنیسه بزرگ در منطقه گتو سابق، نزدیک رودخانه ساخته شد و در سال ۱۹۰۴ تکمیل شد. این موزه در سال ۱۹۶۰ تأسیس شد. در ابتدا در اتاقی پشت صندوق تورات کنیسه بزرگ قرار گرفت. در