payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مانوآئه یک آبسنگ حَلقَوی (خوست) است که تقریباً ۶۰ کیلومتر (۳۷ مایل) در شمال غربی ماوپیهائا () و ۲۵۵ کیلومتر (۱۵۸ مایل) در غرب مائوپیتی، در اقیانوس آرام جنوبی واقع شده است. مانوآئه غربی‌ترین جزیره از جزایر بادپناه بوده که از خود از جمله مجمع الجزایر انجمن می‌باشند و در ۲۱۷ مایلی (۳۵۰ کیلومتر) غرب بورا بورا و ۳۴۲ مایلی (۵۵۰ کیلومتر) غرب پاپِه ته قرار دارد. جغرافیا. مانوآئه از حلقه‌ای از موُتوها (جزایر خُرد) به قطر تقریباً ۶–۷ مایلی تشکیل شده است. که با گذرگاه‌های غیرقابل کشتیرانی از هم جدا شده و دارای ارتفاعی
غیرقابل کشتیرانی از هم جدا شده و دارای ارتفاعی تنها چند فوت بالاتر از سطح دریا می‌باشند. این موُتوها عمدتاً با نخل نارگیل و درختچه‌زار استوایی پوشیده شده و دارای سواحل شنی می‌باشند و مساحت کل اراضی این آبسنگ حلقوی در حدود ۳٫۵ کیلومتر مربع (۱٫۴ مایل مربع) می‌باشد. تقسیمات اداری. از لحاظ تقسیم‌بندی اداری، این آبسنگ حلقوی بخشی از کُمون مائوپیتی است که خود بخشی از بخش اداری جزایر بادپناه می‌باشد. ذخیره‌گاه طبیعی. کولاب(لاگون) این آبسنگ حلقوی، که سکونتگاه تعدادی از گونه‌های کمیاب حیات وحش است، از سال ۱۹۹۲ به
از گونه‌های کمیاب حیات وحش است، از سال ۱۹۹۲ به عنوان یک ذخیره‌گاه طبیعی تبدیل شده است. این سواحل زیستگاهی مورد علاقه برای لاک‌پشت دریایی، از جمله گونه در حال انقراض لاک‌پشت سبز دریایی می‌باشد که هر سال از نوامبر به سواحل مانوآئه بازمی‌گردند. صخره‌های مرجانی مانوآئه همچنین میزبان بسترهای صدف چروک بزرگ است که ۳ یا ۴ میلیون صدف را شامل می‌شود. تاریخچه. اولین بازدیدکننده اروپایی از مانوآئه، ساموئل والیس، دریانورد و کاوشگر بریتانیایی در سال ۱۷۶۷ بود. در آن زمان دهکده کوچکی در مانوآئه ایجاد شد که بقایای آن هنوز
دهکده کوچکی در مانوآئه ایجاد شد که بقایای آن هنوز در قسمت شمالی جزیره اصلی یافت می‌شود.. این آبسنگ، محل غرق شدن کشتی سه دکله جولیا آن در سال ۱۸۵۵ بود. خدمه و مسافران آن، از جمله بیست و چهار زن و کودک، به مدت دو ماه در مانوآئه سکونت داشته و در این مدت توانستند قایقی بسازند که با آن به رایاتئا مسافرت نمایند. هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد این جزایر قبل از غرق شدن کشتی جولیا آن، کشتی‌ای که مسافران آن عمدتاً از مُقَدَّسینِ آخرین زمان (مورمون‌ها) در مسیرشان از استرالیا به ایالات متحده بودند، دارای سکنه دائمی
استرالیا به ایالات متحده بودند، دارای سکنه دائمی بوده. از سال ۱۹۵۲، این جزایر به‌طور مرتب توسط بازرگانان مغز نارگیل (کوپرا) بازدید می‌شد. در طول دهه ۱۹۶۰، مانوآئه بازدیدکنندگانی داشت که برای صید تعداد زیادی از لاک پشت‌های دریایی به آن جزیره سفر نمودند، تا اینکه در سال ۱۹۷۱ فعالیت آنها به‌طور قانونی محدود شد. مانوآئه که هیچ ارتباط منظمی از طریق کشتی یا خطوط هوایی با مکان‌های دیگر در پلی‌نزی فرانسه ندارند، در مالکیت "Compagnie Française de Tahiti" است که در دهه ۱۹۲۰ تعداد ۵۷٬۰۰۰ نفرنخل نارگیل را در آنجا کشت
۱۹۲۰ تعداد ۵۷٬۰۰۰ نفرنخل نارگیل را در آنجا کشت کرد. مزرعه‌ای که اکنون متروکه شده است، زمانی سالانه ۷۰ تن، مغز نارگیل (کوپرا) تولید می‌نمود. در ۲۵ ژوئن ۲۰۰۵، خانواده "سیلوروود" از اهالی کالیفرنیا با یک قایق دوبَدَنه (کاتامِرَن) ۵۵ فوتی به نام «جین زمرد سبز» به این آبسنگ برخورد نمود. به لطف یک تماس اضطراری از نوع EPIRB، این خانواده گرفتار حادثه، توسط یک هواپیمای نیروی دریایی فرانسه مشاهده شده، توسط خانواده تاپوتو که مقیم مانوآئه بودند، نجات یافته و روز بعد در ۲۶ ژوئن با یک هلیکوپتر از این آبسنگ خارج شدند.
در ۲۶ ژوئن با یک هلیکوپتر از این آبسنگ خارج شدند. "جان سیلوروود"، کاپیتان «جین زمرد سبز»، پای خود در اثر این سانحه از دست داد و این تجربه را در کتاب خود به نام "«موج سیاه»" شرح داد. پس از این حادثه، او سازمانی به نام GodSwell را بنیاد نهاد که افراد دارای معلولیت و بیماری‌های تهدید کننده زندگی را به مسافرت‌های تفریحی بروی دریا می‌برد. وی همچنین در یکی از اپیزودهای من نباید زنده باشم و من نجات یافتم، حضور داشت نام‌های دیگر. نام‌های دیگری که به مانوآئه داده شده عبارتند از و، جزیره پرندگان و سیلی .
الیاس بونین (; ۱۸۴۳ – ۱۹۱۶) عکاس اهل ایالات متحده آمریکا بود که به خاطر پرتره‌هایش از سرخ‌پوستان قرن نوزدهم آمریکا شهرت پیدا کرد. زندگی‌نامه. بونین در حدود سال ۱۸۴۳ در لنکستر، پنسیلوانیا به دنیا آمد. بونین دو برادر داشت به نام‌های رابرت اتکینسون بونین (۱۸۳۶-۱۹۱۲) و آرچیبالد فرانکلین بونین (۱۸۴۶-۱۹۰۷) که هر دو عکاس بودند. او در سال ۱۸۴۸ مدرک جمجمه‌شناسی از مدرسه‌ای به نام «کلاس حرفه‌ای در جمجمه‌شناسی عملی» در شهر نیویورک داشت. بونین یک عکاس پرکار بود که از مردم بومی آمریکای شمالی عکس می‌گرفت که اغلب عکس‌هایش
بومی آمریکای شمالی عکس می‌گرفت که اغلب عکس‌هایش را در صحنه بود. او در اوایل در قالب کارت ویزیت (سی‌دی‌وی) کار می‌کرد. کار او با مردم‌شناسان و عکاسان نظرسنجی دولتی متفاوت بود، زیرا مخاطبان مورد نظر او عموم مردم بودند. او در سال ۱۸۷۶ به کالیفرنیا نقل مکان کرد و در سال ۱۹۱۶ در پاسادینا، کالیفرنیا درگذشت. آثار او در مجموعه‌های موزه هنر آمریکایی اسمیتسونیان، موزه جی. پال گتی، و موزه هنرهای زیبا، هیوستون گنجانده شده است.
فوتبال زنان در اسرائیل در حال افزایش محبوبیت است، اما بازیکنان زن اغلب در خارج از کشور بازی می‌کنند تا مهارت‌های فوتبالی خود را بهبود بخشند. برخی از موانعی که مانع از رشد این ورزش می‌شود از جمله تعصب علیه زنان برای بازی کردن در فوتبال است. دلایل اصلی دیگر کمبود بودجه، حامیان مالی و مدیریت صحیح بودجه است. همان گونه که در هر نوع رشته ورزشی رقابتی، عدم شفافیت همیشه به تنهایی مانع بزرگی بوده و رقابتی پنهان در بین ورزشکاران ایجاد می‌کند. فوتبال زنان در اسرائیل سال‌ها از بی‌توجهی اولیای امور رنج می‌برد و همواره
از بی‌توجهی اولیای امور رنج می‌برد و همواره جزو آخرین اولویت‌ها قرار می‌گرفت. تلاش اصلی جهت پیشرفت و ایجاد آینده‌ای امیدبخش برای این ورزش در دست مدیران و افراد غیردولتی بود که به‌طور معمول برای جمع‌آوری بودجه به منظور ایجاد تیم‌های جوانان در باشگاه‌های مختلف در جهت ایجاد نسل آینده فوتبال، به تنهایی در حال کشمکش بودند. اتحادیه فوتبال اسرائیل (IFA) نهاد حاکم بر فوتبال در کشور اسرائیل است. تمام باشگاه‌های حرفه‌ای فوتبال باید عضو این نهاد شوند و صدها باشگاه نیمه حرفه‌ای و آماتور نیز وابسته به آن هستند. در سال
حرفه‌ای و آماتور نیز وابسته به آن هستند. در سال ۲۰۱۹، دولت اسرائیل اعلام کرد که همان بودجه‌ای را که برای مردان در نظر می‌گیرد به فوتبال زنان هم تخصیص می‌دهد.
یوهان یواخیم آگرل (زاده: ۱ فوریه ۱۷۰۱ ۱۹، مرگ: ۱۹ ژانویه ۱۷۶۵) آهنگساز متأخر موسیقی باروک آلمانی/سوئدی بود. او در محله لوث، ناحیه ممینگ، اوستریوتلاند، استانی در سوئد به دنیا آمد و در اوپسالا تحصیل کرد. در سال ۱۷۳۴ ویولونیست دربار کاسل بود و در انگلستان، فرانسه، ایتالیا و جاهای دیگر سفر می کرد. از سال ۱۷۴۶ به بعد، او به عنوان "کاپل‌مایستر" در نورنبرگ فعال بود. او گهگاه آثار آوازی و سمفونی های متعدد، کنسرتو هارپسیکورد و تعدادی سونات نوشت که بسیاری از آنها منتشر شد. او آهنگساز مسلط به سبک گالانت آلمان شمالی در
شد. او آهنگساز مسلط به سبک گالانت آلمان شمالی در آن زمان بود، و همچنین یک نوازنده و رهبر ارکستر قابل تقدیر بود. به گفته پر لیندفورز، گفته می شود که آگرل حداقل ۲۲ سمفونی در طول زندگی خود ساخته است. او در نورنبرگ درگذشت. آگرل همچنین از نام های مستعار زیر برای نام خود استفاده میکرد: یوهان آگرلیوس، جووانی آگرل، یوهان آگرل، یوهان یواخیم آگرل.
«زن جدید» () ترانه‌ای از رپر و خواننده تایلندی لیسا با همکاری خواننده اسپانیایی روسالیا است. این ترانه توسط Lloud و آرسی‌ای رکوردز در ۱۶ اوت ۲۰۲۴ منتشر شد.
افشین پرتو (۱۳۲۸–۲۶ شهریور ۱۳۹۴) تاریخ‌نگار ایرانی بود.
الله، خدای ماه فرضیه ای است که در گذشته مطرح گردیده‌است. این فرض که الله ( خدا در اسلام ) به عنوان خدای ماه بوده است، برای اولین بار در سال ۱۹۰۱ توسط باستان شناس هوگو وینکلر مطرح شد. او خدا را با یک خدای عربی پیش از اسلام به نام له یا هبل یکی دانست که او را خدای ماه نامید. اما این نظریه توسط پژوهش های مدرن رد شده است. تصور مشابهی در دهه ۱۹۹۰ در ایالات متحده توسط مدافعان مسیحی با استفاده از جزوه ای "با عنوان خدای ماه، الله: در باستان شناسی خاورمیانه" توسط کشیش مسیحی رابرت موری در سال ۱۹۹۴ منتشر شد. به دنبال
مسیحی رابرت موری در سال ۱۹۹۴ منتشر شد. به دنبال آن کتاب موری در سال ۲۰۰۱ به نام "تهاجم اسلامی: مقابله با سریعترین دین در حال رشد جهان" منتشر شد. موری استدلال کرد که "الله" خدای ماه در اساطیر عربی پیش از اسلام وجود داشته و به استفاده اسلام از تقویم قمری و استفاده از تصویر ماه در اسلام به عنوان پشتوانه اشاره دارد. محققان مدرن، نظریه اصلی و شکل رایج آن را به عنوان غیر قابل اثبات رد کرده اند. کل این مفهوم در سوابق باستان شناسی توسعه دین در شبه جزیره عربستان، گمانه زنی و بدون پایه تلقی می شود. همچنین به عنوان
زنی و بدون پایه تلقی می شود. همچنین به عنوان توهین هم به مسلمانان و هم به مسیحیان عرب برچسب خورده است، زیرا هردو نیز از خدا با نام "الله" یاد می کنند. دیدگاه های علمی. قبل از اسلام، کعبه حاوی مجسمه ای بود که نشان دهنده خدای ماه یعنی هبل بود. یولیوس ولهاوزن بر این اساس که کعبه خانه خدا نیز بود، هبل را نامی باستانی برای خداوند می دانست. محقق قرن بیستم ، هوگو وینکلر، به نوبه خود ادعا کرد که هبل خدای ماه است، اگرچه دیگران خلاف آن را پیشنهاد کرده اند. دیوید لیمینگ ومیرچا الیاده آن را به عنوان خدای جنگجو و باران
ومیرچا الیاده آن را به عنوان خدای جنگجو و باران توصیف می کنند. محققان جدیدتر تا حدی این دیدگاه را به این دلیل که فقط یک نظریه است و همچنین به این دلیل که منشأ هبل، نبطی ها هستند. خدایی غیر بومی وارد شده به زیارتگاه جنوب عربستان - خدایی که ممکن است قبلاً با الله مرتبط بوده باشد. پاتریشیا کرون استدلال می کند که "اگر هبل و الله یک خدا بودند، هبل باید به عنوان لقب الله باقی می ماند، اما این اتفاق نیفتاد. علاوه بر این، روایاتی وجود نداشت که در آن از مردم خواسته شود که از یک خدا صرف نظر کنند." ژوزف لومبارد ،
شود که از یک خدا صرف نظر کنند." ژوزف لومبارد ، استاد اسلام کلاسیک، بیان کرده است که این ایده "نه تنها توهین به مسلمانان است، بلکه توهینی به مسیحیان عرب است که از نام "الله" برای خدا استفاده می کنند." طرفداران مسیحی. رابرت موری در کتاب "خدای ماه الله در باستان شناسی خاورمیانه" ادعا می کند که عزی از نظر منشأ با هبل یکسان است و الله همان خدای ماه است. این آموزه ها در سایر مسائل مثل «الله پسر نداشت» و «عروس کوچولو» نیز تکرار شده است. در سال ۱۹۹۶، جانت پرشال ، در برنامه های رادیویی سندیکایی، ادعا کرد که
، در برنامه های رادیویی سندیکایی، ادعا کرد که مسلمانان خدای ماه را می پرستند. پت رابرتسون در سال ۲۰۰۳ گفت: "دعوا سر این است که آیا هبل، خدای ماه مکه ، که به عنوان الله شناخته می شود، برتر است، یا اینکه یهوه خدای یهودی-مسیحی کتاب مقدس عالی است." با این حال، تحقیقات اخیر از منابع مختلف ثابت کرده است که "شواهد" مورد استفاده موری مربوط به مجسمه ای است که از محل حفاری در هازور به دست آمده است، که اصلاً ارتباطی با "الله" وجود ندارد. در واقع، ریک براون، محقق کتاب مقدس و استراتژیست رسالت، آشکارا با این رویکرد
مقدس و استراتژیست رسالت، آشکارا با این رویکرد مخالف است و می گوید: کسانی که ادعا می کنند خدا یک خدای بت پرست، به ویژه خدای ماه است، اغلب ادعای خود را بر این واقعیت استوار می کنند که نمادی از هلال ماه بالای بسیاری از مساجد را زینت می دهد و به طور گسترده به عنوان نماد اسلام استفاده می شود. در واقع درست است که قبل از ظهور اسلام «خدایان» و بت‌های زیادی در خاورمیانه پرستش می‌شد، اما نام خدای ماه سین بود نه الله، و در عربستان، زادگاه اسلام، محبوبیت خاصی نداشت. . برجسته ترین بت در مکه خدایی به نام هوبل بود و هیچ
برجسته ترین بت در مکه خدایی به نام هوبل بود و هیچ دلیلی بر اینکه او خدای ماه بود وجود ندارد. گاهی ادعا می شود که معبدی برای خدای ماه در هازور در فلسطین وجود دارد. این بر اساس تصویری است که در آنجا از دعانویسی وجود دارد که آویز هلالی بر سر دارد. با این حال، مشخص نیست که این آویز نماد خدای ماه باشد، و در هر صورت این یک مکان مذهبی عرب نیست بلکه یک مکان باستانی کنعانی است که توسط یوشع در حدود ۱۲۵۰ قبل از میلاد ویران شد. اگر اعراب باستان صدها بت را می پرستیدند، بدون شک خدای ماه سین را نیز شامل می شد، زیرا حتی
بدون شک خدای ماه سین را نیز شامل می شد، زیرا حتی عبرانیان نیز مستعد پرستش خورشید و ماه و ستارگان بودند، اما هیچ دلیل روشنی وجود ندارد که ماه پرستی در میان آنها برجسته بوده است. اعراب به هر شکلی و یا اینکه هلال به عنوان نماد خدای ماه استفاده می شد، و خداوند قطعا نام خدای ماه نبود. در سال ۲۰۰۹، گرگوری استارت، مردم شناس، نوشت: "یک نظرسنجی اخیر توسط شورای روابط اسلامی آمریکا گزارش می دهد که ۱۰ درصد از آمریکایی ها معتقدند مسلمانان بت پرست هستند که خدا یا الهه ماه را می پرستند، اعتقادی که به‌طور بالقوه توسط برخی
را می پرستند، اعتقادی که به‌طور بالقوه توسط برخی از فعالان مسیحی منتشر شده است." ابراهیم هوپر از شورای روابط آمریکایی-اسلامی (CAIR) تئوری های الله- خدای ماه را "خیالات" انجیلی می نامد که "در کتاب های مصور آنها تداوم یافته است". فرزانا حسن این دیدگاه‌ها را بسط ادعاهای دیرینه مسیحیان مبنی بر اینکه محمد یک شیاد و فریبکار بود می‌داند و می‌گوید: «ادبیات منتشر شده توسط ائتلاف مسیحی ، باور عمومی مسیحیان را درباره اسلام یک دین بت پرستانه است و جنبه‌هایی از یهودیت را به عاریت می‌گیرد. یکتاپرستی مسیحی با ارتقای خدای
به عاریت می‌گیرد. یکتاپرستی مسیحی با ارتقای خدای ماه، هبل، به مقام خدای متعال، یا محمد، برای مسیحیان بنیادگرا، همچنان یک شیاد باقی می‌ماند که یاران خود را مأمور کپی کردن کلمات کتاب مقدس در مکان‌های تاریک و دور از دسترس عموم می‌داند. » دیدگاه های مسلمانان. در "کتاب بت‌های" هشام کلبی، مورخ عرب قرن هشتم، بت هبل به عنوان یک پیکر انسانی با دستی طلایی توصیف شده است (جایگزین دست اصلی که مجسمه را شکسته بود) و آن دارای ازلام بود(هفت تیر که برای پیشگویی استفاده می شد). خواه هبل حتی با ماه ارتباط داشته باشد یا نه،
شد). خواه هبل حتی با ماه ارتباط داشته باشد یا نه، محمد و دشمنانش هبل و الله را به عنوان خدایان متفاوتی می شناسند، حامیان آنها در جنگ احد در طرف های مخالف می جنگند. ابن هشام خاطرنشان می کند که ابوسفیان بن حرب ، رهبر لشکر ضد اسلام، پس از پیروزی آنها در احد، هبل را تجلیل کرد: هنگامی که ابوسفیان خواست برود به بالای کوه رفت و با صدای بلند فریاد زد و گفت: کار خوبی کردی. پیروزی در جنگ به نوبه خود می رود. امروز به ازای روز بدر. برتری خود را نشان بده، هوبال، یعنی دینت را اثبات کن. رسول خدا به عمر گفت: برخیز و جواب
را اثبات کن. رسول خدا به عمر گفت: برخیز و جواب او را بده و بگو: خداوند متعال و جلیل است. ما برابر نیستیم. مردگان ما در بهشت ​​هستند. مرده تو در جهنم. خود قرآن در آیه ۳۷ سوره فصلت ماه پرستی را نهی کرده است. «برای خورشید و ماه سجده مکن، بلکه برای خدایی که آنها را آفریده است، سجده کن». اسلام تعلیم می دهد که الله نام خداست (همانطور که در قرآن آمده است)، و همان خدایی است که توسط اعضای دیگر ادیان ابراهیمی مانند مسیحیت و یهودیت پرستش می شود ( ). روایات پیش از اسلام. قبل از حضرت محمد، مکه خدا را تنها الوهیت نمی
قبل از حضرت محمد، مکه خدا را تنها الوهیت نمی دانست. اما خداوند را خالق جهان و باران‌دهنده می‌دانستند. ممکن است مفهوم این اصطلاح در مذهب مکه مبهم بوده باشد. خداوند با اصحابی که اعراب جاهلی آنها را خدایان تابع می دانستند، همراه بود. مکه ها معتقد بودند که بین خدا و جن نوعی خویشاوندی وجود دارد. خداوند پسران و دخترانی داشته است. مکه ها احتمالاً فرشتگان را با خدا شریک می کردند. در مواقع مصیبت خدا را می خواندند. نام پدر محمد بود به معنای " بندهٔ الله" است.
تیم ملی بسکتبال ساموآ نماینده ساموآ در مسابقات بین‌المللی است . این تیم توسط فدراسیون بسکتبال ساموآ اداره می شود
کمال بی یک کشتی‌گیر فرنگی‌کار اهل کشور آمریکا است. وی سابقه حضور در المپیک ۲۰۲۴ پاریس را دارد.
فرانکو آلفانو (۸ مارس ۱۸۷۵–۲۷ اکتبر ۱۹۵۴) آهنگساز و پیانیست ایتالیایی بود که امروزه بیشتر به خاطر اپرای "سیرانو د برژرک" (۱۹۳۶)، "رستاخیز" (۱۹۰۴) و تکمیل اپرای "توراندوت"، پوچینی در سال ۱۹۲۶ شناخته می‌شود. او در طول زندگی خود با چندین اثر خود موفقیت قابل توجهی به دست آورد. حرفه کاری. آلفانو در پوزیلیپو، ناپل به دنیا آمد. او به‌طور خصوصی در کلاس‌های پیانو الساندرو لونگو، و هارمونی و آهنگسازی به ترتیب زیر نظر کامیلو دو ناردیس (۱۸۵۷–۱۹۵۱) و پائولو سرائو در کنسرواتوار سن پیترو ماژلا در ناپل شرکت کرد. بعداً، پس
سن پیترو ماژلا در ناپل شرکت کرد. بعداً، پس از فارغ‌التحصیلی، در سال ۱۸۹۵ مطالعات آهنگسازی بیشتری را با هانس سیت و زالومون یاداسون در لایپزیگ دنبال کرد. او در حین کار در آنجا با معبود خود، ادوارد گریگ آشنا شد و قطعات متعددی برای پیانو و ارکستر نوشت. از سال ۱۹۱۸ مدیر کنسرواتوار بولونیا، از ۱۹۲۳ مدیر کنسرواتوار تورین و از ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۰ مدیر کنسرواتوار روسینی در پسارو بود. آلفانو در سانرمو درگذشت. اپراها. آلفانو اولین اپرای خود را به "نام میراندا" (هیچ‌گاه منتشر نشده) به پایان رساند. متن این اپرا را بر اساس
نشده) به پایان رساند. متن این اپرا را بر اساس رمانی از آنتونیو فوگازارو در سال ۱۸۹۶ نوشت. اثر دیگر او با نام فواره انشیر (بر پایه متنی از لوئیجی ایلیکا) توسط ریکوردی رد شد اما در وروتسواو (در آن زمان برسلاو) به عنوان دی کوئل فون انشیر در ۸ نوامبر ۱۸۹۸ ارائه شد. شهرت آلفانو به دلیل تمایل او برای ارتباط نزدیک با دولت فاشیست موسولینی، همراه با ماسکانی آسیب بسیار دیده است. منابع. یادداشت‌ها
محمود عبدالرحمان یک کشتی‌گیر فرنگی‌کار اهل کشور مصر است. وی سابقه حضور در المپیک ۲۰۲۴ پاریس را دارد.
عبدالکریم اوکالی یک کشتی‌گیر فرنگی‌کار اهل کشور الجزایر است. وی سابقه حضور در المپیک ۲۰۲۴ پاریس را دارد.
میری تیلور (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که در پست هافبک برای باشگاه استون ویلا در سوپر لیگ زنان انگلستان بازی می‌کند. وی در تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال زنان انگلستان بازی کرده است.
ایویند آلنیس (زاده ۲۹ آوریل ۱۸۷۲ – درگذشته ۲۴ دسامبر ۱۹۳۲) آهنگساز، پیانیست، نوازنده ارگ و مدیر گروه کر نروژی بود. زندگی شخصی. آلنیس در فردریکستاد به عنوان فرزند مدیر مدرسه یوهانس یورگن لوریتس آلنیس (۱۸۳۵-۱۹۱۶) و الیز مارتین هانسن (۱۸۵۱-۱۹۳۱) به دنیا آمد. او در سال ۱۹۰۳ با امیلی تورن (۱۸۸۲-۱۹۷۶) ازدواج کرد. او پدر نویسنده لیز بورسوم و پدربزرگ رمان نویس فین آلنیس و هنرمند بنته بورسوم است. در سال ۱۸۸۸ در مدرسه موسیقی و ارگانیست در اسلو آموخت. ارگ را نزد پیتر براینی لیندمن و همچنین هارمونی، کنترپوان و آهنگسازی
لیندمن و همچنین هارمونی، کنترپوان و آهنگسازی را نزد ایور هولتر آموخت. در آوریل ۱۸۹۲، پس از پایان تحصیلات آلنیس در اسلو، او در لایپزیگ نزد کارل راینکه و پس از نمایش اولین سمفونی خود در سال ۱۸۹۶، در برلین با جولیوس روتارد به تحصیل پرداخت. او در سال ۱۹۳۲ درگذشت و در گورستان غربی در اسلو به خاک سپرده شد.
کارول توماس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل انگلستان است که عمدتاً در پست دفاع راست بازی می‌کرد. او به خاطر ۴۳ سال حرفه باشگاهی و ۹ سال کاپیتانی تیم ملی فوتبال زنان انگلیس شناخته شده است، که در طی آن او اولین فوتبالیست بین‌المللی زن بود که به ۵۰ بازی ملی رسید. وی در تیم‌های ملی فوتبال زنان انگلستان بازی کرده است.
فریا توماس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که در پست هافبک برای ناتینگهام فارست در لیگ ملی زنان فوتبال شمال انگلستان بازی می‌کند. در ۷ اوت ۲۰۲۳، توماس برای ناتینگهام فارست قرارداد امضا کرد. در ۲۱ ژوئن ۲۰۲۴، توماس قراردادش را برای دو سال تمدید با ناتینگهام فارست کرد.
وسوولود ایگورویچ آودیف (1898-1978) شرق‌شناس و مصرشناس شوروی بود. او دکترای علوم تاریخی دارد و استاد و مدیر مؤسسه شرق شناسی آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی بوده است. زندگی‌نامه. او در تاریخ ۴ (۱۶) اکتبر ۱۸۹۸ در مسکو به دنیا آمد. در سال ۱۹۱۶ از دبیرستان هفتم مسکو فارغ‌التحصیل شد. به زبان‌های آلمانی، فرانسوی و انگلیسی تسلط کامل داشت و همچنین لاتین، یونانی باستان، سانسکریت و مصری باستان را مطالعه کرده بود. از سال ۱۹۱۶ تا ۱۹۲۲ در دانشکده تاریخ و زبان‌شناسی دانشگاه مسکو تحصیل کرد، جایی که در رشته‌های آشورشناسی،
مسکو تحصیل کرد، جایی که در رشته‌های آشورشناسی، سامی‌شناسی، هندشناسی و زبان‌شناسی کلاسیک تخصص یافت. استادان علمی او شامل شرق‌شناسان برجسته‌ای مانند س. ای. سوبولفسکی، م. م. پوکروفسکی، و. ک. شیلیکو و م. ن. پیترسون بودند. از سال ۱۹۲۰، او در موزه-مؤسسه شرق کلاسیک مشغول به کار شد. در سال ۱۹۲۴ به‌عنوان دستیار نگهدار بخش شرق موزه هنرهای زیبا منصوب شد. از سال ۱۹۴۱، او در بخش تاریخ دنیای باستان دانشگاه دولتی مسکو (ام. و. لومونوسف) تدریس می‌کرد و در سال ۱۹۵۱ به ریاست این بخش منصوب شد و تا سال ۱۹۷۳ آن را اداره کرد. در
بخش منصوب شد و تا سال ۱۹۷۳ آن را اداره کرد. در سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۵، او مدیر مؤسسه شرق‌شناسی آکادمی علوم بود. وسولد ایگورویچ آودیف در تاریخ ۹ مه ۱۹۷۸ پس از یک بیماری طولانی و سخت درگذشت. او در گورستان دونسکوی به خاک سپرده شد. آثار. آودیف حدود ۲۰۰ اثر در زمینه تاریخ دنیای باستان، عمدتاً در حوزه مصرشناسی، به جا گذاشته است. آثار اصلی او عبارتند از:
ریباند، یک اصطلاح در بسکتبال است. ریباند همچنین می‌تواند به یکی موارد زیر اشاره داشته باشد:
سوزش یا سوختگی سطحی پوست نوعی سوختگی گرمایی است که در اثر حرارت مایعات مانند آب جوش یا بخار ایجاد می‌شود. بیشتر جوش‌ها سوختگی درجه یک یا دو در نظر گرفته می‌شوند، اما سوختگی‌های درجه سه می‌توانند به خصوص با تماس بلندمدت ایجاد شوند. این اصطلاح از کلمه لاتین "calidus" به معنای گرم است. بیشتر سوزش‌ها در اثر قرار گرفتن در معرض آب با دمای بالا، مانند آب لوله‌کشی در حمام و دوش، آبگرمکن، یا آب پخت و پز، یا از ریختن نوشیدنی‌های داغ مانند قهوه ایجاد می‌شوند. هنگامی که بخار به پوست برهنه برخورد می‌کند، سوزش می‌تواند
بخار به پوست برهنه برخورد می‌کند، سوزش می‌تواند شدیدتر باشد، زیرا بخار می‌تواند به دمای بالاتری نسبت به آب برسد و گرمای نهان را با متراکم شدن منتقل می‌کند. با این حال، زمانی که لباس‌ها با آب داغ خیس می‌شوند، انتقال حرارت اغلب طولانی‌تر است، زیرا آن بخش بدن نمی‌تواند به سرعت از منبع گرما خارج شود. انجمن سوختگی آمریکا بیان می‌کند که وقتی پوست به مدت یک ثانیه در تماس با آب با دمای ۱۵۵ درجه فارنهایت یا ۶۸ درجه سانتیگراد قرار می‌گیرد، جراحت سوزش رخ می‌دهد. سوزش‌ها در کودکان شایع‌تر است، مخصوصاً ناشی از ریختن
در کودکان شایع‌تر است، مخصوصاً ناشی از ریختن تصادفی مایعات داغ.
سوختگی گرمایی یا سوختگی حرارتی نوعی سوختگی است که در اثر تماس با اجسام گرم‌شده مانند آبِ جوش، بخار، روغن پخت‌وپز داغ، آتش و اجسام داغ ایجاد می‌شود. سوختگی گرمایی رایج‌ترین نوع سوختگی حرارتی است که کودکان دچار آن می‌شوند، اما برای بزرگسالان سوختگی گرمایی بیشتر در اثر آتش‌سوزی ایجاد می‌شود. سوختگی‌ها به‌طور کلی از درجه یک تا درجه چهارم طبقه‌بندی می‌شوند، اما انجمن سوختگی آمریکا (ABA) سوختگی‌های گرمایی را تقریباً بر اساس عمق و اندازه سوختگی به عنوان جزئی، متوسط و عمده طبقه‌بندی کرده است.
روابط آلمان و اسرائیل ( ; ) روابط دیپلماتیک بین جمهوری فدرال آلمان و دولت اسرائیل است. پس از پایان جنگ جهانی دوم و هولوکاست، با پیشنهاد آلمان‌غربی در سال ۱۹۵۲ برای پرداخت غرامت به اسرائیل روابط منجمد بین دو کشور به تدریج آب شد و روابط دیپلماتیک بین دو کشور در سال ۱۹۶۵ به‌طور رسمی برقرار شد. با این وجود، بدگمانی عمیق نسبت به مردم آلمان تا سال‌ها پس از آن، در اسرائیل و جوامع یهودی در سراسر جهان باقی ماند. روابط بین آلمان‌شرقی و اسرائیل هیچگاه تحقق نیافت. اسرائیل و آلمان اکنون «روابط ویژه» مبتنی بر باورهای
و آلمان اکنون «روابط ویژه» مبتنی بر باورهای مشترک، ارزش‌های غربی و آمیخته‌ای از چشم‌اندازهای تاریخی را برقرار کرده‌اند. از جمله مهم‌ترین عوامل در روابط بین آنها، نسل‌کشی یهودیان توسط آلمان نازی در اروپا در طی هولوکاست است. آلمان از طریق سفارت خود در تل‌آویو و کنسول‌های افتخاری در ایلات و حیفا در اسرائیل نمایندگی دارد. اسرائیل از طریق سفارت این کشور در برلین و سرکنسولگری آن در مونیخ، در آلمان نمایندگی دارد. هر دو کشور عضو کامل سازمان همکاری و توسعه اقتصادی و اتحادیه مدیترانه هستند. تاریخچه. توافق‌نامه جبران
اتحادیه مدیترانه هستند. تاریخچه. توافق‌نامه جبران خسارت در اوائل دهه ۱۹۵۰، مذاکرات میان داوید بن گوریون، نخست‌وزیر اسرائیل و رئیس کنفرانس دعاوی یهودیان، ناحوم گلدمن و صدر اعظم آلمان‌غربی، کنراد آدناوئر شروع شد. به خاطر حساسیت در مورد موضوع پذیرش خسارت، این تصمیم در کنست اسرائیل به شدت مور بحث قرار گرفت. در سال ۱۹۵۲، توافق جبران خسارت مابین اسراییل و آلمان غربی امضاء شد. تا سال ۲۰۰۷، آلمان در مجموع مبلغ ۲۵ میلیارد یورو بابت غرامت به دولت اسرائیل و بازماندگان هولوکاست اسرائیلی پرداخت کرد. در سال ۱۹۵۰، هرمان
هولوکاست اسرائیلی پرداخت کرد. در سال ۱۹۵۰، هرمان ماس (Hermann Maas) اولین فرد آلمانی بود که به صورت رسمی به اسرائیل دعوت شد. بعد از آن، پانزده سال زمان برد تا آلمان‌غربی و اسرائیل در روز ۱۲ مه ۱۹۶۵، روابط دیپلماتیک برقرار کردند. از آن به بعد، به‌طور مرتب بازدید دولتی متقابل صورت می‌پذیرد، هرچند سال‌های زیادی این روابط تحت تأثیر این واقعیت بود که یهودیان داخل و خارج اسرائیل نتوانسته بودند بدگمانی عمیق خود به آلمان و مردم این کشور را کنار بگذارند. رومان هرتسوگ، رئیس‌جمهور آلمان اولین دیدار رسمی خود از کشوری
رئیس‌جمهور آلمان اولین دیدار رسمی خود از کشوری بیرون از اروپا را در سال ۱۹۹۴ از اسرائیل انجام داد. ایهود باراک، نخست‌وزیر اسرائیل اولین رهبر دولت خارجی بود که بعد از تغییر مکان استقرار دولت آلمان از بن در سال ۱۹۹۹، در برلین مورد پذیرش قرار گرفت. گرهارد شرودر، صدراعظم آلمان در ماه اکتبر ۲۰۰۰ از اسرائیل بازدید کرد. در سال ۲۰۰۵، چهلمین سالگرد برقراری روابط دیپلماتیک بین دو کشور، هورست کوهلر رئیس‌جمهور آلمان و موشه کاتساو رئیس‌جمهور سابق اسرائیل بازدیدهای دولتی بین دو کشور انجام دادند. دو کشور، شبکه‌ای از
بین دو کشور انجام دادند. دو کشور، شبکه‌ای از ارتباطات پارلمانی، سازمان‌های دولتی و مردم‌نهاد، همچنین پیوندهای استراتژیک و امنیتی ایجاد کردند. در روز ۳۰ ژانویه ۲۰۰۸، سخنگوی آنگلا مرکل صدراعظم آلمان اعلام کرد که در ماه مارس ۲۰۰۸، به افتخار شصتمین جشن سالگرد ایجاد اسرائیل، کابینه دولت‌های آلمان و اسرائیل با یکدیگر دیدار خواهند کرد. اولین بار بود که کابینه دولت آلمان با کابینه دولت کشور دیگری در خارج از اروپا دیدار می‌کرد. پیش‌بینی گردیده بود که این نشست مشترک به بک رویداد سالانه تبدیل شود. در روز ۱۷ مارس
به بک رویداد سالانه تبدیل شود. در روز ۱۷ مارس ۲۰۰۸، مرکل با توجه به شصتمین سالگرد ایجاد اسراییل، یک دیدار سه روزه از این کشور انجام داد. مرکل و ایهود اولمرت نخست‌وزیر اسرائیل، توافق‌نامه‌هایی در گستره‌ای از طرح‌ها در بخش آموزش، محیط‌زیست و دفاع امضاء کردند. در روز ۱۸ مارس ۲۰۰۸، مرکل طی یک سخنرانی بی‌سابقه در کنست، حمایت خود از دولت یهود را عنوان کرد. در ماه ژانویه ۲۰۱۱، مرکل از اسرائیل بازدید کرد و با نخست‌وزیر بنیامین نتانیاهو و رهبر حزب اپوزیسیون کادیما، تسیپی لیونی دیدار داشت. در ماه فوریه ۲۰۱۱،
تسیپی لیونی دیدار داشت. در ماه فوریه ۲۰۱۱، نتانیاهو با مرکل تماس گرفت تا در مورد رای آلمان در شورای امنیت سازمان ملل متحد برای طرح فلسطین در جهت طرفداری از اسرائیل گفتگو کند. از قرار معلوم مرکل به نتانیاهو گفت، به علت عدم هیچ عملکرد مثبتی از طرف اسرائیل برای پیشرفت صلح، او ناامید شده است. برای رفع کدورت، از نتانیاهو برای بازدید از برلین در اواسط ماه مارس ۲۰۱۱ دعوت به عمل آمد. در ماه سپتامبر، مرکل از اسرائیل به خاطر شهرک‌سازی در اورشلیم انتقاد کرد و گفت مجوزهای جدید خانه‌سازی، تردیدهای ایجاد شده در مورد