payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دفاع از حقوق وراثتی فرزندانشان و انجام امور دیپلماتیک با پادشاهی‌های همسایه بودند. زندگی‌نامه. اوایل زندگی. فاطمه در سال ۶۵۹ هجری قمری (۱۲۶۱ میلادی) در دوران حکومت پدربزرگش، محمد یکم، متولد شد. پدرش، محمد دوم، ولی‌عهد بود و مادرش، نزهة، دخترعموی پدرش محسوب می‌شد. او یک برادر داشت (متولد ۱۲۵۷) که بعدها به محمد سوم معروف شد و یک برادر ناتنی به نام نصر داشت که مادرش، شمس‌الضحی، همسر دوم پدرش و زنی مسیحی بود. پدرش، محمد، به دلیل دانش و تحصیلات گسترده‌اش و علاقه به دانشمندان، از جمله پزشکان، منجمان، فلاسفه و
به دانشمندان، از جمله پزشکان، منجمان، فلاسفه و شاعران، به «فقیه» معروف بود. او فرزندانش را به فعالیت‌های علمی تشویق می‌کرد. فاطمه در مطالعهٔ "برنامج"، که زندگی‌نامه‌های کتاب‌شناختی دانشمندان اسلامی بود، به تخصص رسید، در حالی که برادرانش، محمد و نصر، به ترتیب به مطالعهٔ شعر و نجوم پرداختند. مانند برادرانش، احتمالاً او نیز تحصیلات خود را به‌صورت خصوصی در کاخ سلطنتی الحمراء دریافت کرده بود. ازدواج با ابوسعید فرج. پدر فاطمه، محمد دوم، پس از درگذشت محمد یکم در سال ۱۲۷۳ به تخت سلطنت رسید. او فاطمه را به ازدواج
سال ۱۲۷۳ به تخت سلطنت رسید. او فاطمه را به ازدواج ابوسعید فرج بن اسماعیل، پسرعمو و مشاور بانفوذ خود درآورد. ابوسعید (متولد ۱۲۴۸) فرزند اسماعیل (درگذشتهٔ ۱۲۵۷)، برادر محمد یکم و والی مالاگا بود. پس از درگذشت اسماعیل، محمد یکم فرج خردسال را به دربار آورد، جایی که او با محمد دوم دوستی نزدیکی پیدا کرد. تاریخ این ازدواج در اثر ناشناس "الذخیره الثانیه" به سال ۶۶۴قمری (۱۲۶۵/۱۲۶۶م)، پیش از به سلطنت رسیدن محمد دوم ذکر شده است، اما مورخ معاصر، ماریا خِسوس روبیِرا ماتا، صحت این تاریخ را زیر سؤال می‌برد: فاطمه در آن
صحت این تاریخ را زیر سؤال می‌برد: فاطمه در آن زمان هنوز کودک بوده و علاوه بر این، متن مذکور عروس را دختر محمد یکم معرفی می‌کند (در حالی که فاطمه نوهٔ او بود) و داماد را پسرعموی او می‌خواند (در حالی که ابوسعید برادرزادهٔ محمد یکم بود). روبیرا ماتا پیشنهاد می‌کند که تاریخ درست ازدواج باید نزدیک به زمان تولد نخستین فرزند زوج، اسماعیل، در ۳ مارس ۱۲۷۹ باشد. در سال ۱۲۷۹، پس از بازپس‌گیری مالاگا که پیش‌تر تحت کنترل بنی‌اشقیلول شورش کرده بود، محمد دوم ابوسعید را به‌عنوان والی این شهر منصوب کرد، مقامی که پیش‌تر
به‌عنوان والی این شهر منصوب کرد، مقامی که پیش‌تر پدرش، اسماعیل، بر عهده داشت. ابوسعید در ۱۱ فوریه راهی مالاگا شد، در حالی که فاطمه احتمالاً به دلیل نزدیکی بارداری‌اش در الحمراء ماند. بعدها، فاطمه به مالاگا نقل مکان کرد و ضمن رسیدگی به فرزندانش، به مطالعهٔ "برنامج" پرداخت. او پسری کوچکتر به نام محمد داشت (تاریخ تولد او نامشخص است) که خود صاحب چهار پسر به نام‌های یوسف، فرج، محمد و اسماعیل شد. تمامی این فرزندان بعدها امارت را ترک کرده و به شمال آفریقا مهاجرت کردند. سلطنت محمد سوم و نصر. محمد سوم پس از درگذشت
سلطنت محمد سوم و نصر. محمد سوم پس از درگذشت پدرش در سال ۱۳۰۲ به تخت نشست؛ فاطمه ظاهراً رابطهٔ خوبی با برادرش داشت و همسرش نیز در تمام دوران حکومت او والی مالاگا باقی ماند. محمد سوم در سال ۱۳۰۹ با وقوع یک انقلاب درباری در گرانادا سرنگون شد و نصر جای او را گرفت. برخلاف محمد سوم، فاطمه و همسرش رابطهٔ خوبی با برادر ناتنی‌اشان نداشتند. با افزایش نارضایتی از حکومت نصر، فاطمه با جناح‌هایی که قصد سرنگونی او را داشتند، متحد شد. در سال ۱۳۱۱، همسرش ابوسعید شورشی را به راه انداخت و قصد داشت پسرشان، اسماعیل، را بر تخت
راه انداخت و قصد داشت پسرشان، اسماعیل، را بر تخت بنشاند. این قیام به نام اسماعیل اعلام شد، زیرا او به‌عنوان نوهٔ محمد دوم از مشروعیت بیشتری نسبت به پدرش برخوردار بود. نیروهای شورشی موفق شدند سپاه سلطان را در نبرد شکست دهند، اما نصر، با وجود از دست دادن اسبش، توانست به گرانادا عقب‌نشینی کند. ابوسعید پایتخت را محاصره کرد، اما برای ادامهٔ طولانی‌مدت نبرد تدارکات کافی نداشت. هنگامی که دریافت نصر با فردیناند چهارم، پادشاه کاستیل، متحد شده است، به‌ناچار با سلطان صلح کرد و توانست منصب خود را به‌عنوان والی مالاگا
صلح کرد و توانست منصب خود را به‌عنوان والی مالاگا حفظ کند، هرچند که ناچار به پرداخت خراج به نصر شد. با ترس از انتقام سلطان، ابوسعید با مرینیان وارد مذاکره شد و توافق کرد که مالاگا را واگذار کند و در ازای آن، منصب والیگری سلا در شمال آفریقا را دریافت کند. هنگامی که این خبر به گوش مردم مالاگا رسید، آن را خیانت تلقی کردند، علیه او شوریدند و اسماعیل را به‌جای او به حکومت برگزیدند. مدتی بعد، اسماعیل که به فرار احتمالی ابوسعید از مالاگا مظنون شده بود، او را در کارتاما زندانی کرد و سپس به سالوبرینیا منتقل نمود،
زندانی کرد و سپس به سالوبرینیا منتقل نمود، جایی که در سال ۱۳۲۰م درگذشت. پس از تسلط پسرش بر شهر، فاطمه به او در مهندسی قیامی دیگر علیه نصر یاری رساند. او برای این منظور، از عثمان بن ابی العلاء، رئیس سربازان داوطلب مغربی و یکی از متحدان قدیمی ابوسعید، و همچنین از جناح‌های مختلف در پایتخت کمک گرفت. با حرکت اسماعیل به سوی گرانادا، سپاه او گسترش یافت و ساکنان پایتخت دروازه‌های شهر را به روی او گشودند. نصر که در الحمراء محاصره شده بود، به ناچار از سلطنت کناره‌گیری کرد و به گوادیکس عقب‌نشینی نمود. اسماعیل در
کرد و به گوادیکس عقب‌نشینی نمود. اسماعیل در فوریهٔ ۱۳۱۴ بر تخت نشست و فاطمه به‌عنوان ملکه مادر وارد دربار شد. با وجود اختلافات میان اسماعیل و پدرش، فاطمه رابطهٔ خوبی با پسرش داشت و در مقاطع مختلفی از زندگی‌نامهٔ سلطان، که ابن الخطیب نگاشته، از او یاد شده است. فاطمه در امور سیاسی به اسماعیل کمک می‌کرد و به گفتهٔ روبیرا ماتا، «در این زمینه، به‌اندازهٔ همسرش از ویژگی‌های برجسته‌ای برخوردار بود.» هنگامی که اسماعیل در سال ۱۳۲۵ بر اثر حملهٔ مرگبار یکی از بستگانش زخمی شد، او را به کاخ مادرش منتقل کردند، جایی که
زخمی شد، او را به کاخ مادرش منتقل کردند، جایی که در نهایت تسلیم جراحاتش شد. "مادربزرگ سلطان". تا زمان مرگ اسماعیل، فاطمه به یکی از چهره‌های بسیار تأثیرگذار در دربار تبدیل شده بود و در تضمین جانشینی نوه‌اش، محمد چهارم، پسر اسماعیل، نقش داشت. از آنجا که محمد تنها ده سال داشت، فاطمه همراه با قیم او، ابونعیم رضوان، به‌عنوان آموزگار و نوعی نایب‌السلطنه برای سلطان جوان عمل کرده و به‌طور فعال در امور حکومت مشارکت داشتند. ابن الخطیب در این دوره از او با عنوان «جدّة السلطان» (مادربزرگ سلطان) یاد کرده است. به گفتهٔ
السلطان» (مادربزرگ سلطان) یاد کرده است. به گفتهٔ مورخ باربارا بولویس گایاردو، این دوره، اوج فعالیت‌های سیاسی فاطمه بود. در سال ۱۳۲۸، ترور وزیر محمد بن محروق به فرمان محمد چهارم درحالی صورت گرفت که او، مطابق معمول، در کاخ فاطمه مشغول بحث دربارهٔ امور امارت بود. بولویس گایاردو گمان می‌کند که فاطمه ممکن است در طراحی یا هدایت این ترور نقش داشته باشد. محمد چهارم در سال ۱۳۳۳ ترور شد و به جای او برادر ۱۵ ساله‌اش، یوسف اول، بر تخت نشست. فاطمه دوباره به‌عنوان آموزگار و نایب‌السلطنه برای نوه‌اش، که هنوز به‌عنوان یک
و نایب‌السلطنه برای نوه‌اش، که هنوز به‌عنوان یک نوجوان در نظر گرفته می‌شد و اختیاراتش محدود به «انتخاب غذا از سفره‌اش» بود، عمل کرد. به گفتهٔ روبیرا ماتا، احتمالاً فاطمه در ساخت و سازهای یوسف اول در الحمراء، مجموعه کاخ و قلعه سلطنتی گرانادا، تأثیرگذار بوده است، اما بولویس گایاردو معتقد است که هیچ شواهدی از این تأثیر وجود ندارد. فاطمه در ۲۶ فوریه ۱۳۴۹ (۷ ذوالحجه ۷۴۹ هجری قمری)، در دوران حکومت یوسف اول، در سن بیش از ۹۰ سالگی در تقویم هجری قمری درگذشت و در قبرستان سلطنتی (روضة) ال‌همبرا به خاک سپرده شد.
قبرستان سلطنتی (روضة) ال‌همبرا به خاک سپرده شد. تاثیرات و میراث. شاعر، تاریخ‌نگار و دولتمرد ابن‌خطیب یک مرثیه ۴۱ بیتی برای درگذشت فاطمه سرود که تنها مرثیه‌ای است که تاکنون برای یک شاهزاده‌ خانم از دودمان نصر نوشته شده است. در این مرثیه، او نوشت: «او تنها بود، بر زنان زمان خود پیشی گرفت / مانند شب قدر که بر همه شب‌ها برتری دارد.» او هم‌چنین فاطمه را چنین ستایش کرد: "او بخشنده‌ترین بخشنده‌های سلطنت، مروارید بزرگ و مرکزی گردن‌بند دودمان، افتخار حرم‌سرا، اشتیاق عزت و احترام، پیونددهنده رعایای خود، حامی شاهان و
عزت و احترام، پیونددهنده رعایای خود، حامی شاهان و یادآور زنده حق میراث خاندان سلطنتی بود." پس از درگذشت فاطمه، حکومت گرانادا تحت رهبری یوسف اول ادامه یافت و پس از او پسرش محمد پنجم به سلطنت رسید. در دوران حکومت آنان، گرانادا به اوج خود رسید. تاریخ‌نگار برایان ای. کاتلوس موفقیت نهایی دودمان را تا حدی به «بینش و پایداری» فاطمه نسبت داده است، به ویژه در دوران پرآشوب حکومت برادران، پسر و نوه‌هایش، که با قتل‌های سیاسی و سلطنت شاهان جوان همراه بود. به لطف نسب فاطمه، اسماعیل و نسل‌های او مشروعیت یافتند، حتی اگر
اسماعیل و نسل‌های او مشروعیت یافتند، حتی اگر آنان از نسل پسران محمد اول نبودند. به سلطنت رسیدن اسماعیل نخستین نمونه از انتقال سلطنت از طریق خط مادری بود، که بار دیگر در سال ۱۴۳۲ با به سلطنت رسیدن یوسف چهارم تکرار شد. حکومت نسل‌های فاطمه آغازگر دوره‌ای بود که مورخان آن را «دودمان نصری اسماعیلی» می‌نامند، شاخه‌ای از دودمان که از سلطنت‌های پیشین جدا بود. تاریخ‌نگار ماریا خیسوس روبیرا ماتا سرپرستی و تعلیم نوه‌های فاطمه را به عنوان مقایسه‌ای با دوران معاصر ماریا د مولینا، که همچنین نقش مرکزی در سیاست به عنوان
د مولینا، که همچنین نقش مرکزی در سیاست به عنوان نایب‌السلطنه پسرش فرناندو چهارم (۱۲۹۵–۱۳۰۱) و نوه‌اش آلفونسو یازدهم (۱۳۱۲–۱۳۲۱) داشت، مطرح کرده است. در داستان. فاطمه دختر احمر شخصیت اصلی سری رمان‌های تاریخی "سلطانه" نوشته‌ی لیزا یارد است. شجره نامه. توجه: این فهرست ناقص است و تنها شامل شاهان و دیگر اعضای کلیدی سلسله می‌باشد.
پاتریشیا رهدر گالوائو (با نام مستعار پاگو) (۹ ژوئن ۱۹۱۰ – ۱۲ دسامبر ۱۹۶۲) نویسنده، شاعر، نمایشنامه‌نویس، روزنامه‌نگار و مترجم برجسته برزیلی بود که سهم قابل توجهی در جنبش مدرنیستی برزیل ایفا کرد. پاگو علاوه بر فعالیت‌های ادبی، از نظر سیاسی نیز فردی فعال محسوب می‌شد و در دهه ۱۹۳۰ با حزب کمونیست برزیل ارتباط نزدیکی داشت. زندگی. پاتریشیا رهدر گالوائو، معروف به پاگو، در یک خانواده چندفرهنگی با ریشه‌های پرتغالی، اسپانیایی و آلمانی متولد شد. او زنی پیشرو و مترقی بود که از معیارهای اخلاقی و اجتماعی زمان خود فراتر
که از معیارهای اخلاقی و اجتماعی زمان خود فراتر رفت. در سن ۱۵ سالگی، با نام مستعار پتسی همکاری خود را با روزنامه معروف براس ژورنال آغاز کرد. پاگو در سال ۱۹۲۸ تحصیلات متوسطه خود را در مدرسه عادی سائوپائولو به پایان رساند و به جنبش آوانگارد Movimento Antropofágicoپیوست که تحت تأثیر چهره‌های برجسته‌ای مانند اسوالد دی آندراده و تارسیلا دو آمارال قرار داشت. نام مستعار پاگو را شاعر رائول باپ به او داد که شعری با عنوان کوکو دو پاگو را به وی تقدیم کرده بود. پاگو در سال ۱۹۲۸ تحصیلات متوسطه خود را در مدرسه عادی
در سال ۱۹۲۸ تحصیلات متوسطه خود را در مدرسه عادی سائوپائولو به پایان رساند و به جنبش آوانگارد Movimento Antropofágico پیوست که تحت تأثیر چهره‌های برجسته‌ای مانند اسوالد دی آندراده و تارسیلا دو آمارال قرار داشت. نام مستعار پاگو را شاعر رائول باپ به او داد که شعری با عنوان کوکو دو پاگو را به وی تقدیم کرده بود. در سال ۱۹۳۰، پاگو با اسوالد دی آندراده ازدواج کرد که پیش از آن از تارسیلا جدا شده بود. در همان سال، رودا د آندراد، اولین فرزندشان متولد شد. هر دوی آنها به مبارزان فعال حزب کمونیست برزیل تبدیل شدند و
به مبارزان فعال حزب کمونیست برزیل تبدیل شدند و روزنامه سیاسی O Home do Povo (مرد مردم) را تأسیس کردند که تنها هشت شماره منتشر شد و سپس توسط پلیس سائوپائولو توقیف گردید. پاگو در این روزنامه ستون A Mulher do Povo (زن مردم) را می‌نوشت و کمیک‌استریپ Malakabeça, Fanika e Kabeluda را طراحی می‌کرد. در سال ۱۹۳۱، پاگو به دلیل مشارکت در اعتصاب کارگران بندر سانتوس دستگیر شد که اولین مورد از ۲۳ بازداشت او در طول زندگی‌اش بود. پس از این بازداشت، رمان Parque Industrial (پارک صنعتی) را با نام مستعار مارا لوبو منتشر کرد.
صنعتی) را با نام مستعار مارا لوبو منتشر کرد. در سال ۱۹۳۵، او به عنوان یک کمونیست خارجی با هویت جعلی در پاریس دستگیر و به برزیل بازگردانده شد. پس از کشمکش‌های فراوان، از آندراده جدا شد و فعالیت روزنامه‌نگاری خود را از سر گرفت. اما بار دیگر توسط رژیم دیکتاتوری گتولیو وارگاس دستگیر و شکنجه شد و به مدت پنج سال زندانی گردید. در این مدت، پسرش توسط آندراده بزرگ شد. پس از آزادی در سال ۱۹۴۰، او از حزب کمونیست فاصله گرفت و به سوسیالیسم تروتسکیستی گرایش پیدا کرد. او به همراه جرالدو فراز، ماریو پدروسا (منتقد هنری)،
به همراه جرالدو فراز، ماریو پدروسا (منتقد هنری)، هیلکار لیته و ادموندو مونیز به روزنامه A Vanguarda Socialista پیوست. پاگو با جرالدو فراز ازدواج کرد و در ۱۸ ژوئن ۱۹۴۱، دومین پسرش به نام جرالدو گالوائو فراز متولد شد. او به همراه همسر و دو فرزندش به خانه‌ای جدید نقل مکان کرد. در همین دوران، به «چین» سفر کرد و اولین دانه‌های سویا را که بعدها در برزیل معرفی شد، با خود به همراه آورد. در سال ۱۹۴۵، پاگو رمان A Famosa Revista (مجله معروف) را به همراه همسرش منتشر کرد. او در انتخابات ۱۹۵۰ ناموفق بود و نتوانست به
کرد. او در انتخابات ۱۹۵۰ ناموفق بود و نتوانست به عنوان نماینده ایالتی انتخاب شود. در سال ۱۹۵۲، او به مدرسه هنرهای دراماتیک سائوپائولو رفت و نمایش‌های خود را به سانتوس برد. او در ارتباط با تئاتر آوانگارد، ترجمه‌ای از نمایشنامه خواننده طاس اثر «یونسکو» را ارائه داد. همچنین نمایش Fando et Lis اثر فرناندو آرابال را ترجمه و کارگردانی کرد. او اشعاری از نویسندگانی مانند گیوم آپولینر را نیز ترجمه نمود. پاگو به عنوان یک چهره فرهنگی تأثیرگذار در سانتوس، استعدادهای جوانی مانند «پلینیو مارکوس» (بازیگر و
استعدادهای جوانی مانند «پلینیو مارکوس» (بازیگر و نمایشنامه‌نویس) و ژیلبرتو مندس (آهنگساز) را پرورش داد و به ویژه به حمایت از گروه‌های تئاتر آماتور پرداخت در حالی که به عنوان منتقد هنری فعالیت می‌کرد، به سرطان مبتلا شد. برای درمان به پاریس سفر کرد، اما درمان موفقیت‌آمیزی نداشت. پاگو که ناامید و به شدت بیمار بود، اقدام به خودکشی کرد، اما موفق نشد. در این دوران، او جزوه‌ای با عنوان حقیقت و آزادی نوشت که در آن از درد و رنج خود سخن گفت: گلوله‌ای پشت سر، بین لنت‌های گاز و خاطرات از هم پاشیده شد. او به برزیل
لنت‌های گاز و خاطرات از هم پاشیده شد. او به برزیل بازگشت و در ۱۲ دسامبر ۱۹۶۲ بر اثر بیماری درگذشت. ادبیات. پاگو رمان‌های Parque Industrial (۱۹۳۳) را با نام مستعار مارا لوبو منتشر کرد که به عنوان اولین رمان پرولتری برزیل شناخته می‌شود. همچنین رمان A Famosa Revista (۱۹۴۵) را به همراه جرالدو فراز نوشت. Parque Industrial در سال ۱۹۹۴ توسط کنت دیوید جکسون به انگلیسی ترجمه و توسط انتشارات دانشگاه نبراسکا در ایالات متحده منتشر شد. نسخه اسپانیایی این رمان نیز در سال ۲۰۱۶ با ترجمه مارتین کمپس (استاد دانشگاه اقیانوس
۲۰۱۶ با ترجمه مارتین کمپس (استاد دانشگاه اقیانوس آرام) عرضه شد. او همچنین داستان‌های پلیسی را با نام مستعارKing Shelter نوشت که ابتدا در مجله Detective به سردبیری نلسون رودریگز (نمایشنامه‌نویس مشهور) چاپ شد و بعدها در مجموعه‌ای با عنوان Safra Macabra (۱۹۹۸) گردآوری گردید. پاگو در کارهای خود، همراه با گروه‌های تئاتر، آثار نویسندگان بزرگی مانند جیمز جویس، اوژن یونسکو، فرناندو آرابال و اکتاویو پاز را که تا آن زمان در برزیل ناشناخته بودند، معرفی و ترجمه کرد. یکی از مشهورترین آثار او، رمانParque Industrial
یکی از مشهورترین آثار او، رمانParque Industrial (۱۹۳۳) است که نگاهی عمیق به مسائل اجتماعی و اقتصادی برزیل در دوره پس از جنگ جهانی اول دارد. این رمان زندگی سه زن جوان را در دهه ۱۹۳۰ روایت می‌کند، زمانی که محیط کار برای زنان بسیار خشن و تبعیض‌آمیز بود. مارکسیسم در سراسر این رمان به عنوان یک موضوع محوری مطرح است و بازتابی از واقعیت‌های جامعه آن زمان برزیل محسوب می‌شود. این رمان با صحنه‌های تکان‌دهنده‌ای همراه است، مانند اخراج یکی از شخصیت‌های زن به دلیل بارداری و سپس زندانی شدن او به جرم کشتن نوزادش. همچنین
و سپس زندانی شدن او به جرم کشتن نوزادش. همچنین داستان زنی را روایت می‌کند که با ازدواج با مردی ثروتمند به نام آلفردو (حامی مارکسیسم) از فقر نجات می‌یابد. سومین شخصیت اصلی، یک رهبر کمونیست است که با آلفردو درگیر می‌شود. این سه دیدگاه متفاوت، تصویری جامع از زندگی در سائوپائولو دهه ۱۹۳۰ ارائه می‌دهد. Parque Industrial بازتابی از مبارزات شخصی پاگو به عنوان یک زن روشنفکر در برزیل اوایل قرن بیستم است و یکی از آثار ماندگاری است که نام او را در تاریخ ادبیات برزیل جاودان کرده است تصاویر فرهنگی. در سال ۱۹۸۸، زندگی
جاودان کرده است تصاویر فرهنگی. در سال ۱۹۸۸، زندگی پاگو در فیلم Eternamente Pagu به کارگردانی نورما بنگل (اولین فیلم او) به تصویر کشیده شد. کارلا کاموراتی نقش اصلی این فیلم را بازی کرد. همچنین آهنگی با عنوان پاگو توسط ریتا لی و زلیا دانکن ساخته شده است که به زندگی و میراث این زن مبارز و هنرمند ادای احترام می‌کند. در ادامه مطلب. Bocskay, Stephen. “Carnaval é para os outros: sexo, classe e a condição feminina em Parque Industrial de Patrícia Galvão” Chasqui 50.1 (2021).
ازدواج با فامیل () ازدواج بین افرادی است که با هم فامیل نزدیک هستند. از نظر بالینی، ازدواج بین دو عضو خانواده که پسرعموی دوم یا نزدیک‌تر هستند، به عنوان ازدواج هم‌خونی شناخته می‌شود. این بر اساس نسخه‌های ژنی است که فرزندان آنها ممکن است دریافت کنند. اگرچه این اتحادیه‌ها همچنان در برخی از جوامع رایج هستند، همان‌طور که در سراسر منطقه خاورمیانه بزرگ مشاهده می‌شود، بسیاری از جمعیت‌های دیگر کاهش زیادی در ازدواج‌های درون خانواده داشته‌اند.
این یک فهرست ناقص به‌صورت الفبایی بر اساس نام خانوادگی از اقتصاددانان فمینیست برجسته است؛ افرادی که در حوزهٔ علوم اجتماعی با تمرکز بر اقتصاد فمینیستی فعالیت داشته‌اند، چه در گذشته و چه در حال حاضر. تنها آن دسته از اقتصاددانانی در این فهرست آمده‌اند که دارای مقالهٔ زندگینامه‌ای در ویکی‌پدیا هستند.
اوا ویلما باکاپ (زاده ۱۴ دسامبر ۱۹۳۳ – درگذشته ۱۵ مه ۲۰۲۱)، بازیگر و رقصنده سرشناس برزیلی بود که در طول دوران حرفه‌ای خود در آثار متعددی ظاهر شد. یکی از معروف‌ترین نقش‌آفرینی‌های او در سریال تلویزیونی "Alô, Doçura" در دهه ۱۹۵۰ بود که محبوبیت گسترده‌ای برایش به ارمغان آورد. زندگی. اوا ویلما در شهر سائوپائولو به دنیا آمد. پدرش، اتو ریفل جونیور، یک متالورژیست آلمانی از منطقه جنگل سیاه در نزدیکی اشتوتگارت بود که در سال ۱۹۲۹ و در ۱۹ سالگی به برزیل (و به‌طور مشخص به ریودوژانیرو) مهاجرت کرد تا در یک شرکت متالورژی
به ریودوژانیرو) مهاجرت کرد تا در یک شرکت متالورژی مشغول به کار شود. مادر او، لوئیزا کارپ، در بوئنوس آیرس، آرژانتین متولد شده بود و فرزند خانواده‌ای یهودی از کیف (اوکراین) بود که به آرژانتین مهاجرت کرده بودند. والدین اوا ویلما در سائوپائولو با یکدیگر آشنا شدند، زمانی که پدرش به این شهر منتقل شد و مادرش نیز پس از زندگی در بوئنوس آیرس به برزیل نقل مکان کرد. در سال ۱۹۵۶، اوا ویلما موفق به دریافت جایزه Prêmio Saci شد که یکی از جوایز معتبر هنری در برزیل محسوب می‌شد. او به مدت ۲۳ سال با بازیگر جان هربرت مزدوج بود
او به مدت ۲۳ سال با بازیگر جان هربرت مزدوج بود و از این ازدواج صاحب دو فرزند به نام‌های ویویان و جان جونیور شد. مرگ. اوا ویلما در ۱۵ مه ۲۰۲۱ و در سن ۸۷ سالگی در بیمارستان آلبرت اینشتین واقع در سائوپائولو بر اثر ابتلا به سرطان تخمدان درگذشت. مرگ او پایان زندگی یک چهره محبوب و تأثیرگذار در صنعت سرگرمی برزیل بود که سال‌ها در عرصه بازیگری و رقص خوش درخشید.
اکس‌وای‌زد فیلمز (انگلیسی: XYZ Films) یک شرکت تولید و فروش مستقل فیلم آمریکایی است که در سال ۲۰۰۸ توسط آرام ترتزاکیان، نیت بولوتین و نیک اسپایسر تأسیس شد، و مقر آن در لس آنجلس است. طبق مقاله‌ای از ورایتی این کمپانی از سال ۲۰۰۹ مجوز بیش از ۲۰۰ فیلم را صادر کرده است.
آگریپینا یاکوولونا واگانووا (؛ ۲۶ ژوئن ۱۸۷۹ – ) که نامش در زبان ارمنی آگریپینا هاکوبی واهانووا () تلفظ می‌شود، رقصنده باله، طراح رقص و مربی رقص اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی یک معلم برجسته باله در اتحاد جماهیر شوروی بود که روش بالهٔ واگانووا را توسعه داد. این تکنیک از شیوه‌های آموزشی مدرسه سلطنتی باله (که امروزه به نام آکادمی باله واگانووا شناخته می‌شود) برگرفته شده است. این مدرسه تحت رهبری ماریوس پتیپا استاد باله سلطنتی، در نیمه دوم قرن نوزدهم، به‌ویژه در دهه‌های ۱۸۸۰ و ۱۸۹۰، فعالیت داشت. آگریپینا
در دهه‌های ۱۸۸۰ و ۱۸۹۰، فعالیت داشت. آگریپینا واگانووا این شیوه تدریس باله کلاسیک را اصلاح و تکمیل کرد و آن را به یک برنامه درسی مدون و عملی تبدیل نمود. کتاب او با عنوان "اصول رقص کلاسیک" (۱۹۳۴) همچنان یکی از کتاب‌های مرجع استاندارد برای آموزش تکنیک‌های باله محسوب می‌شود. امروزه، تکنیک واگانووا یکی از محبوب‌ترین و پرکاربردترین روش‌های آموزش باله در سراسر جهان است. زندگی و حرفه. آگریپینا واگانووا در سن‌پترزبورگ متولد شد. پدرش، آکوپ واگانوف، مردی ارمنی از آستراخان بود که به عنوان راهنما در تالار مارینسکی کار
بود که به عنوان راهنما در تالار مارینسکی کار می‌کرد و مادرش روس بود. تمامی زندگی حرفه‌ای واگانووا با باله سلطنتی (بعدها باله کیروف) در تالار مارینسکی سنت پترزبورگ گره خورده بود. او در سال ۱۸۸۸ وارد مدرسه سلطنتی باله شد، که توسط آنا، امپراتریس روسیه تأسیس شده و تحت حمایت مالی خانوادهٔ تزار قرار داشت. او از کلاس رقص اوگنیا پاولونا سوکولوا فارغ‌التحصیل شد و همچنین تحت آموزش یکاترینا وازم، کریستیان یوهانسون، لف ایوانوف، نیکولای لگات و پاول گردت قرار گرفت. واگانووا در سال‌های نخست دانش‌آموزی خود در باله با
در سال‌های نخست دانش‌آموزی خود در باله با دشواری‌هایی روبه‌رو بود، اما با تلاش و پشتکار توانست به باله سلطنتی راه یابد. زمانی که به رتبه سولیست (اجرای فردی) رسید، منتقدان باله در سن‌پترزبورگ او را «ملکه واریاسیون‌ها» نامیدند، به دلیل مهارت بی‌نظیر و تکنیک فوق‌العاده‌اش. با این حال، ماریوس پتیپا استاد بزرگ باله، علاقه چندانی به رقص او نداشت و در یادداشت‌های خود از اجراهای او با عباراتی مانند «وحشتناک» و «بسیار بد» یاد کرده است. اما در سال ۱۹۱۵، نیکولای لگات، استاد باله، واگانووا را در نقش الهه نیرینی در
استاد باله، واگانووا را در نقش الهه نیرینی در نسخه بازسازی‌شده باله طلسم اثر ماریوس پتیپا انتخاب کرد. این اجرا موفقیت بزرگی برای او بود و باعث شد به رتبه پریما بالرینا (رقصنده نخست) ارتقا یابد. با این حال، او یک سال بعد بازنشسته شد تا تمام تمرکزش را بر آموزش بگذارد. دوره تدریس و تأثیرگذاری در باله. واگانووا در سال ۱۹۱۶ تدریس باله را در مدرسه بالتیک فلیت (که توسط آکیم والینسکی تأسیس شده بود) آغاز کرد. وی در سال ۱۹۲۱ تدریس در "کالج طراحی رقص" را شروع کردکه در آن زمان مدرسه قدیمی تئاتر امپراتوری نامیده می‌شد
آن زمان مدرسه قدیمی تئاتر امپراتوری نامیده می‌شد و در خیابان روسی واقع شده بود (بعد از انقلاب اکتبر بخش باله از نمایش و موسیقی جدا شد). اگرچه او به عنوان یک رقاص حرفه‌ای، شهرت داشت، اما جایگاه تاریخی و مهم او به عنوان یک استاد برجسته باله تدریجاً تثبیت شد. تجربیات او در مبارزه با دشواری‌های یادگیری باله به او کمک کرد تا روش تدریس خود را تکامل بخشد. بسیاری از شاگردان او بعدها رقصنده‌های برجسته و افسانه‌ای دنیای باله شدند. پس از انقلاب اکتبر، آینده باله در روسیه مبهم شد، زیرا باله در گذشته هنری وابسته به
روسیه مبهم شد، زیرا باله در گذشته هنری وابسته به دربار سلطنتی محسوب می‌شد. با این وجود، واگانووا با چنگ و دندان و تلاش فراوان برای حفظ میراث ماریوس پتیپا و باله سلطنتی مبارزه کرد. او از ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۷ به عنوان مدیر هنری باله در تئاتر اپرا و باله لنینگراد (باله کیروف) فعالیت کرد. در سال ۱۹۳۳، او نسخه‌ای از "دریاچه قو" را با استفاده از طرح لف ایوانوف و ماریوس پتیپا اجرا کرد که در آن گالینا اولانووا در نقش اودت، اولگا جردان در نقش اودیل و کنستانتین سرگیف در نقش شاهزاده زیگفرید ظاهر شدند. در سال ۱۹۳۵، او "باله
شاهزاده زیگفرید ظاهر شدند. در سال ۱۹۳۵، او "باله اسمرالدا" را بخش‌هایی از آن توسط خودش طراحی رقص شده بود، اجرا کرد. در سال ۱۹۳۴، او کتاب مشهور خود «"اصول رقص کلاسیک"» (Fundamentals of Classical Dance) را منتشر کرد که تاکنون بیش از شش بار در روسیه تجدید چاپ شده و به چندین زبان ترجمه شده است. در همان سال، واگانووا (همراه با بوریس شاوروف) دپارتمان آموزشی باله را در کنسرواتوار سن پترزبورگ راه‌اندازی کرد تا معلمان آینده باله را آموزش دهد. برخی از شاگردان او که بعدها معلم شدند، عبارتند از: ورا کاستروویتسکایا
بعدها معلم شدند، عبارتند از: ورا کاستروویتسکایا (نویسندهٔ کتاب ۱۰۰ درس رقص کلاسیک و همچنین کتاب "مکتب رقص کلاسیک" با همکاری آ. پیساروف)، نادژدا بازارووا و واروارا می (نویسندگان کتاب "الفبای رقص کلاسیک") از جمله برجسته‌ترین شاگردان آگریپینا واگانووا که بعدها ستارگان باله شوروی می‌توان به ماریا سمیونووا، اولگا جردن، گالینا اولانووا، تاتیانا وچسلووا، فیا بالابینا، ناتالیا دودینسکایا، گالینا کورگاپکینا، آلا اوسیپنکو، نینل پترووا، نونا ساتربووا، اولگلموئیسووا، لودمیلا سافرونووا، نینل کروگاپکینا، آلا اوسیپنکو و
سافرونووا، نینل کروگاپکینا، آلا اوسیپنکو و ایرینا کولپاکووا اشاره کرد. واگانووا در آموزش باله، ظرافت و سبک زیبای مکتب فرانسوی را با نرمی حرکات دست مکتب روسی و قدرت و تکنیک پاهای مکتب ایتالیایی ترکیب کرد و این اصول را با جنبش‌های پویای باله اتحاد جماهیر شوروی تلفیق نمود. او تا سال ۱۹۵۱ به تدریس در کلاس رقص باله کیروف ادامه داد. پس از مرگش، ناتالیا دودینسکایا جایگزین او شد. پس از مرگ واگانووا در ۵ نوامبر ۱۹۵۱، نام کالج رقص سنت پترزبورگ به آکادمی باله روسی واگانووا تغییر یافت. در سال ۱۹۶۱، این آکادمی عنوان
تغییر یافت. در سال ۱۹۶۱، این آکادمی عنوان «آکادمیک» را دریافت کرد و از سال ۱۹۹۱ به نام آکادمی باله روسی واگانووا شناخته شد. روش واگانووا تنها در روسیه باقی نماند، بلکه به عنوان یک متد آموزشی استاندارد در اوکراین، آلمان، چین و بسیاری از کشورها رواج یافت. مدرسه دولتی باله برلین در آلمان، یکی از مهم‌ترین مراکزی است که این روش را به کار می‌برد. همچنین در ایالات متحده آمریکا، روندی رو به رشد برای پذیرش و استفاده از روش واگانووا در آموزش باله دیده می‌شود. آگریپینا واگانووا بایت مشارکت‌های هنری‌اش برندهٔ جوایزی
واگانووا بایت مشارکت‌های هنری‌اش برندهٔ جوایزی همچون جایزه استالین، هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، نشان پرچم سرخ کار و مدال کار شجاعانه در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱) شده است.
نانسی فولبر (متولد ۱۹ ژوئیه ۱۹۵۲) یک اقتصاددان فمینیست آمریکایی است که بر اقتصاد خانواده، کار غیر بازاری و اقتصاد مراقبت تمرکز دارد. او استاد اقتصاد در دانشگاه ماساچوست امهرست است. او از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۳ رئیس (IAFFE) بود، از سال ۱۹۹۵ به عنوان ویراستار همکار فعالیت کرده و همچنین عضو هیئت تحریریه مجله زنان، سیاست و است. او سخنران افتتاحیه آیلسا مک‌کی در سال ۲۰۱۶ بود. تمرکز. فولبر بر اقتصاد مراقبت تمرکز دارد و آن را چنین تعریف می‌کند: «کارهایی که شامل ارتباط با دیگران است، تلاشی برای کمک به افراد در برآوردن
با دیگران است، تلاشی برای کمک به افراد در برآوردن نیازهایشان، مانند مراقبت از کودکان، مراقبت از سالمندان، مراقبت از افراد بیمار یا آموزش دادن که نوعی کار مراقبتی است.» او اضافه می‌کند که کار مراقبتی می‌تواند پرداخت‌شده یا بدون پرداخت باشد. فولبر استدلال می‌کند که اقتصاددانان اصلی به اندازه کافی به اقتصاد مراقبت توجه نمی‌کنند. این امر برای زنان مضر است، زیرا حذف کار غیر بازاری و کار مراقبتی از تحلیل‌های اقتصادی اصلی می‌تواند زنان و کودکان را به حاشیه براند و سهم آن‌ها در خانه و جامعه را بی‌ارزش کند. مراقبت