payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به اشتباه از نامزد ارمنگارد به عنوان باسیل یاد می‌کنند، نه کنستانتین. اینکه آیا این ازدواج واقعاً رخ داده است یا خیر، هنوز در بین مورخان مورد بحث است. مورخان چارلز پرویته-اورتون و ورنر اونسورگ معتقدند که آنها ازدواج کردند، اما شان توگر استدلال می‌کند که هیچ مدرکی دال بر این موضوع وجود ندارد و با توجه به اینکه کنستانتین در آن زمان ۱۳ یا ۱۴ ساله بوده و بسیاری از مردان بیزانسی در سن ۱۵ سالگی ازدواج می‌کردند، این ترتیب را بیشتر به نامزدی یک کودک نسبت می‌دهد تا یک ازدواج واقعی. لویی از تحویل ارمنگارد به
تا یک ازدواج واقعی. لویی از تحویل ارمنگارد به پدرسالار فرستاده شده توسط بیزانسی‌ها برای آوردن او به امپراتوری بیزانس خودداری کرد. اتحاد بین امپراتوری‌ها به نتیجه نرسید و در کتاب «پروسئوگرافی دوره بیزانس میانه» نویسندگان آن، از جمله رالف-یوهانس لیلی، بیزانسی‌شناس، استدلال می‌کنند که ازدواج ارمنگارد و کنستانتین نیز به نتیجه نرسید. در عوض، مکاتبات بین لویی و باسیل، اختلاف بر سر حق عنوان امپراتوری روم را آشکار می‌کند، باسیل از واگذاری مقام امپراتور روم به لویی امتناع ورزید. در اوت ۸۷۱، ارمنگارد و خانواده‌اش
امتناع ورزید. در اوت ۸۷۱، ارمنگارد و خانواده‌اش توسط آدلخیس بنونتو گروگان گرفته شدند. آنها تا سپتامبر در اسارت ماندند؛ در آن زمان، شایعاتی مبنی بر مرگ خانواده امپراتوری منتشر شد. اسقف بنونتو موفق شد آنها را آزاد کند و ارمنگارد تا زمان ازدواجش در ۸۷۶ در تواریخ ذکر نشده است. ملکه پرووانس. در سال ۸۷۶، زمانی بین فوریه و ژوئن، با تأیید چارلز، ارمنگارد با بوسو از پرووانس، که اشراف‌زاده‌ای با روابط نزدیک با سلسله کارولنژی بود، ازدواج کرد. رنه پوپاردین، متخصص قرون وسطی، بر اساس نامزدی او با کنستانتین، ارمنگارد را
وسطی، بر اساس نامزدی او با کنستانتین، ارمنگارد را در زمان ازدواجش با بوسو بین ۱۷ تا ۲۵ سال قرار داد. در سال ۸۷۹، لویی لکنت‌دار، پادشاه فرانک‌های غربی، درگذشت. بوسو قصد داشت خود را به عنوان پادشاه جدید فرانک‌های غربی انتخاب کند، اما در نهایت به عنوان حاکم پرووانس انتخاب شد. ارمنگارد و مادرش انگلبرگا به او در رسیدن به تاج و تخت پرووانس کمک کردند. مورخ کنستانس بوچارد اظهار می‌کند که «در آن زمان از ارمنگارد نقل شده بود که او، دختر امپراتور روم، که زمانی نامزد امپراتور یونان بود، اگر نتواند شوهر خود را پادشاه
امپراتور یونان بود، اگر نتواند شوهر خود را پادشاه کند، نمی‌خواهد زنده بماند.». این زوج سه فرزند داشتند: یک پسر، لویی نابینا، و دو دختر، انگلبرگا و یک کودک بی‌نام. در سال ۸۷۸، ارمنگارد و همسرش پس از فرار پاپ از رم، از پاپ ژان هشتم در آرل استقبال کردند. این زوج تأثیر خوبی بر ژان گذاشتند که مکاتبات او با مادر ارمنگارد، انگلبرگا، نشان می‌دهد. بوسو در سال ۸۸۷ درگذشت و فرزندانش را تحت حمایت ارمنگارد گذاشت. در ماه مه، ارمنگارد به همراه پسرش به دربار پسر عمویش امپراتور چارلز چاق سفر کرد و طبق گفته سالنامه فولدنسه
چارلز چاق سفر کرد و طبق گفته سالنامه فولدنسه فرانک شرقی، او توانست چارلز را متقاعد کند که، همان‌طور که بوچارد می‌گوید، «پسر جوان بوسو، لویی، را به عنوان پسر خود به فرزندی بپذیرد». در سال ۸۹۰، لویی برای جانشینی پادشاهی پدرش در پرووانس انتخاب شد. در دوران خردسالی پسرش، ملکه ارمنگارد به عنوان نایب‌السلطنه بر پرووانس حکومت کرد. ارمنگارد در سال ۸۹۶/۸۹۷ درگذشت. در ژوئن ۸۹۷، پسر ارمنگارد، لویی، برای آرامش روح هر دو والدینش دعا کرد.
دسیدریوس (؛ ۷۲۰ – ۷۷۴) پادشاه لومباردها در شمال ایتالیا بود و از سال ۷۵۶ تا ۷۷۴ حکومت کرد. شارلمانی، پادشاه مشهور فرانک‌ها، با دختر دسیدریوس ازدواج کرد و متعاقباً قلمرو او را فتح کرد. دسیدریوس به خاطر این ارتباط با شارلمانی و به عنوان آخرین حاکم لومباردی که پادشاهی منطقه‌ای را اعمال می‌کرد، به یاد آورده می‌شود. به قدرت رسیدن. دسیدریوس که در برشا متولد شده بود، در اصل یک افسر سلطنتی، دوک توسیا بود و پس از مرگ آیستولف در سال ۷۵۶ پادشاه شد. در آن زمان، راچیس، سلف آیستولف، خلوتگاه رهبانی خود در مونته‌کاسینو را
آیستولف، خلوتگاه رهبانی خود در مونته‌کاسینو را ترک کرد و سعی کرد پادشاهی را به دست گیرد، اما دسیدریوس با حمایت پاپ استفان دوم به سرعت شورش او را سرکوب کرد. دسیدریوس در تاجگذاری خود قول داد که بسیاری از شهرهای از دست رفته پاپ را به سریر مقدس بازگرداند و حتی دولت پاپ را گسترش دهد. تا سال ۷۵۷، دسیدریوس شروع به تثبیت قدرت خود کرد و به قول والتر گوفارت، مورخ، «گام‌های محکمی برای سرکوب مقاومت در برابر خود در دوک‌نشین‌های قدرتمند اسپولتو، در مرکز ایتالیا، و بنونتو، در جنوب» برداشت. هنگامی که لیوتپراندِ تازه به
در جنوب» برداشت. هنگامی که لیوتپراندِ تازه به دوران رسیده (دوک بنونتو) - که از دسیدریوس متنفر بود - سلطنت او را به چالش کشید و تهدید کرد که خود را تحت حمایت پپین کوتاه‌قد قرار خواهد داد، دسیدریوس از بیزانس کمک دریایی دریافت کرد و به اقدامات جسورانهٔ لوییتپراند پایان داد. سپس پادشاه لومبارد، دوک‌نشین سابق لوییتپراند را به پسر دشمنش، آرخیس، اعطا کرد. در همان سال، دسیدریوس، آلبوئین اسپولتو را برکنار کرد و خود قدرت‌های دوک‌نشینی را در آنجا اعمال کرد. دسیدریوس، مانند اسلاف خود، به دنبال گسترش قدرت لومبارد در
مانند اسلاف خود، به دنبال گسترش قدرت لومبارد در ایتالیا بود و با پاپ‌ها به رقابت پرداخت و برای دوک‌نشین‌های جنوبی رقابت کرد. در اوت ۷۵۹، دسیدریوس پسرش آدلخیس را به عنوان پادشاه لومباردی منصوب کرد. اندکی پس از بازدید از رم، جایی که در مقبره سنت پیتر دعا کرد، دسیدریوس «به سیاست تهاجمی و توسعه‌طلبانه اسلاف خود بازگشت.» او حتی با بیزانس به توافقی رسید که می‌توانست اقتدار پاپ را از بین ببرد و منجر به از دست دادن بیشتر سرزمین‌های مقدس در رم شود. در حدود سال ۷۶۰، فرستادگان پپین دسیدریوس را متقاعد کردند که برخی از
پپین دسیدریوس را متقاعد کردند که برخی از شهرهایی را که تصرف کرده بود به پاپ بازگرداند، اما پادشاه لومباردی به وعده‌های خود عمل نکرد. انتصاب ضدپاپ فیلیپ. دزیدریوس با مداخله در بحرانی که پس از مرگ پاپ پل اول در سال ۷۶۷ رخ داد، در روز یکشنبه، ۳۱ ژوئیه ۷۶۸، کشیشی به نام فیلیپ را از صومعه سنت ویتوس در تپه اسکوئیلین در رم دستگیر کرد و به‌طور خلاصه او را به عنوان پاپ منصوب کرد. ضدپاپ فیلیپ به رسمیت شناخته نشد و نتوانست پیروان قابل توجهی را به دست آورد، بنابراین همان روز آنجا را ترک کرد و به صومعه خود بازگشت، جایی
روز آنجا را ترک کرد و به صومعه خود بازگشت، جایی که دیگر هرگز از او خبری نشد یا دیده نشد. مداخله کارولنژیان. در حالی که لشکرکشی‌های نظامی قبلی پپین در ایتالیا علیه اسلاف لومبارد دسیدریوس موفقیت‌آمیز بود، روابط بعدی بین پاپ (همسو با کارولنژیان‌ها) و لومباردها به همین ترتیب تیره شد و در سال ۷۷۳، پاپ هادریان آشکارا از پادشاه دسیدریوس جدا شد. هنگامی که دسیدریوس با حرکت به سمت شهرهای پاپی پاسخ داد، هادریان بلافاصله از شارلمانی برای کمک در برابر لومباردها درخواست کمک کرد. از آنجایی که لومباردها عبور از آلپ را
کمک کرد. از آنجایی که لومباردها عبور از آلپ را مسدود کرده بودند، پاپ هادریان مجبور شد سفارت خود را از طریق دریا بفرستد؛ آنها مأمور شدند تا به شارلمانی یادآوری کنند که او حامی پاپ است. در ابتدا، شارلمانی با لومباردها روابط دوستانه‌ای داشت و با دختر دسیدریوس، دسیدراتا، ازدواج کرده بود. استفان سوم با وجود اینکه از اتحاد بین لومباردها و فرانک‌ها خوشش نمی‌آمد، با اکراه موضع دیپلماتیک مثبتی را با هر دو پادشاه حفظ کرد، اما مرگ او در فوریه ۷۷۲ و ارتقاء پاپ هادریان، که مایل به تضعیف این رابطه بود، فضای سیاسی را
که مایل به تضعیف این رابطه بود، فضای سیاسی را تغییر داد. هادریان از شرط‌بندی‌های خود طفره رفت و اقداماتی را برای تحریک دسیدریوس انجام داد؛ اقداماتی که برای وادار کردن او به اتخاذ موضعی تهاجمی علیه سریر مقدس طراحی شده بود تا بتوان از فرانک‌ها درخواست کمک کرد. شارلمانی با شنیدن درخواست کمک، سریر مقدس را وادار به این کار کرد. مرگ کارلومان نیز اوضاع را تغییر داد. به نظر می‌رسد بیوه برادر شارلمانی (کارلومان) و فرزندانش به دسیدریوس پناه برده بودند، که - همان‌طور که در کتاب پاپی ادعا شده بود - قصد داشت جانشین
که در کتاب پاپی ادعا شده بود - قصد داشت جانشین فرانکی را اعلام کند. به گفته مورخ راجر کالینز، صحت این ادعا را می‌توان به عنوان یک دروغ احتمالی از سوی پاپ «با هدف تضمین کمک پادشاه فرانکی در برابر لومباردها» زیر سؤال برد. در بهار ۷۷۳، شارلمانی دو ارتش فرانکی را علیه لومباردها فرستاد و پس از هشت ماه محاصره، پایتخت پاویا و خود دسیدریوس را تصرف کرد. شارلمانی متعاقباً پادشاه لومباردی را به صومعه کوربی در شمال فرانسه تبعید کرد. و به عنوان «پادشاه فرانک‌ها»، عنوان «و لومباردی‌ها» را به آن اضافه کرد و نام مستعار
«و لومباردی‌ها» را به آن اضافه کرد و نام مستعار خود را طولانی‌تر کرد. وقتی شارلمانی عنوان رکس لانگوباردوروم را برای خود برگزید، اولین باری بود که یک پادشاه ژرمنی عنوان پادشاهی را که فتح کرده بود، به خود گرفت. اگرچه شارلمانی قدرت نابودی کامل لومباردها را داشت، اما در عوض به آنها اجازه داد «قوانین خود را حفظ کنند و کسانی را که خائن بودند عفو کرد.» در نهایت، جاه‌طلبی‌های دسیدریوس به پادشاهی لومباردی پایان داد و او آخرین پادشاه لومباردی ثبت شده بود. میراث. امروزه، میراث دسیدریوس هنوز در ایتالیا اهمیت دارد.
میراث دسیدریوس هنوز در ایتالیا اهمیت دارد. کلیسای صومعه‌ای زیبای سن سالواتوره در برشا، که گواهی بر معماری لومبارد است که هنوز پابرجاست، توسط دسیدریوس ساخته شده است. نام او در ایتالیایی - «دسیدریو» - به‌طور مستقیم به «میل» در انگلیسی ترجمه می‌شود. در تراژدی آدلچی، نوشته رمان‌نویس و شاعر مشهور ایتالیایی، الساندرو مانزونی در سال ۱۸۲۲، دسیدریوس به عنوان مردی مغرور به تصویر کشیده شده است که پادشاهی و میراث خود را به دلیل میل به قدرت نابود می‌کند. پسرش آدلچی (که آدالگیس نیز نامیده می‌شود) به دلیل وصیت پدرش و میل
نیز نامیده می‌شود) به دلیل وصیت پدرش و میل به صلح، از هم می‌پاشد و از گرسنگی می‌میرد. در این نمایشنامه، نویسنده از اینکه دسیدریوس و لومباردها نتوانستند شبه جزیره ایتالیا را متحد کنند، ابراز تاسف می‌کند. دانته آلیگیری در پارادیزو ششم (سطر ۹۵) از دسیدریوس به عنوان «دندان لومباردی» (یا «مار») یاد می‌کند که کلیسای مقدس را گزید و متعاقباً توسط شارلمانی شکست خورد.
خانه شاهزاده ناپل یک "خانه" شهری رومی است که در شهر باستانی رومی پمپئی در نزدیکی ناپل، ایتالیا واقع شده است. این سازه به این دلیل به این نام خوانده می‌شود که شاهزاده و پرنسس ناپل در سال ۱۸۹۸ در یک حفاری تشریفاتی از اتاق‌های منتخب آنجا شرکت کردند. این خانه سراسر به سبک چهارم پمپئی نقاشی شده است و به دلیل اینکه دکوراسیون آن تماماً از یک سبک و یک دوره است، ارزشمند است، برخلاف بسیاری دیگر که اغلب ترکیبی از سبک‌ها از دوره‌های مختلف هستند. این مکان در منطقهٔ ششم، جزیرهٔ پانزدهم شهر واقع شده است. توضیحات. این خانه
پانزدهم شهر واقع شده است. توضیحات. این خانه از ترکیب دو بنای قدیمی‌تر شکل گرفته بود که در گذشته به‌صورت مستقل وجود داشتند. ساختمان دارای دو طبقه بود، اما طبقه فوقانی آن پس از وقوع فوران تقریباً به‌طور کامل فرو ریخت. این آسیب، نه‌تنها ساختار فیزیکی بنا را دگرگون کرد، بلکه نشانه‌ای از شکنندگی معماری در برابر نیروهای طبیعی و یادآور تأثیرات ویرانگر حوادث زمین‌شناختی بر میراث شهری است. ترکیب دو خانه در گذشته، احتمالاً با هدف گسترش فضای مسکونی یا تقویت کارکردهای اجتماعی انجام شده بود، اما فروپاشی طبقه بالا، بخشی
انجام شده بود، اما فروپاشی طبقه بالا، بخشی از تاریخ معماری آن را به خاطره‌ای از ویرانی بدل ساخت. دهلیز به سبک توسکانی و با یک آبشخور مرکزی ساخته شده بود: احتمالاً کمی قبل از زلزله سال ۶۲ که به سازه آسیب رساند، مرمت شده است. محوطه دهلیز، نقاشی‌های دیواری آخرین مرحله تزئینات را حفظ کرده است. بخش پشتی دوموس شامل اتاق‌هایی با تزئینات غنی است که پیرامون رواق و باغ مرکزی قرار گرفته‌اند. این فضاها، که اغلب به‌عنوان محل سکونت خصوصی یا پذیرایی از مهمانان ویژه مورد استفاده قرار می‌گرفتند، با نقاشی‌های دیواری،
مورد استفاده قرار می‌گرفتند، با نقاشی‌های دیواری، موزاییک‌های رنگارنگ، و عناصر معماری ظریف تزئین شده‌اند. رواق، با ستون‌های سنگی و سقف‌های طاق‌دار، گذرگاهی نیمه‌باز میان فضای داخلی و باغ محسوب می‌شود و نقش پیونددهنده میان طبیعت و معماری را ایفا می‌کند. باغ مرکزی، که قلب آرامش‌بخش دوموس به‌شمار می‌رود، با گیاهان معطر، حوضچه‌های کوچک، و مجسمه‌های نمادین تزئین شده و فضایی برای تأمل، گفتگو، و لذت از زیبایی‌های طبیعی فراهم می‌آورد. این خانه در امتداد خیابان Viccola dei Vetti قرار داشت و فضاهای دو سوی ورودی اصلی
dei Vetti قرار داشت و فضاهای دو سوی ورودی اصلی آن به‌نظر می‌رسد که در گذشته به‌عنوان مغازه یا واحدهای تجاری مورد استفاده قرار می‌گرفته‌اند. این ویژگی، نشان‌دهنده ترکیب عملکرد مسکونی و تجاری در ساختار شهری آن دوره است، جایی که خانه‌ها اغلب در ارتباط مستقیم با فعالیت‌های اقتصادی روزمره طراحی می‌شدند. در نمای شمالی ساختمان، سوراخ‌هایی قابل مشاهده‌اند که به‌احتمال زیاد برای نصب سایبان یا طاق‌نما به‌کار می‌رفته‌اند. این سایبان‌ها نه‌تنها نقش محافظتی در برابر آفتاب و باران داشتند، بلکه به هویت بصری و کارکردی
آفتاب و باران داشتند، بلکه به هویت بصری و کارکردی مغازه‌ها نیز کمک می‌کردند. چنین جزئیاتی، بازتابی از زندگی شهری در دوران باستان یا قرون وسطی هستند، جایی که معماری به‌گونه‌ای طراحی می‌شد که هم نیازهای ساکنان را برآورده کند و هم بافت اجتماعی و اقتصادی پیرامون را در خود جای دهد. این خانه در زمان فوران آتشفشان مسکونی بوده است، همان‌طور که کشف اسکلت، بقایای غذا و وسایل خانگی در بیشتر اتاق‌ها نشان می‌دهد. حفاری‌ها. حفاری اولیه در اکتبر ۱۸۹۶ آغاز شد، پس از آن‌که ورودی‌های بنا در پی کاوش‌های گسترده در خانه وتی‌ای
بنا در پی کاوش‌های گسترده در خانه وتی‌ای کشف شدند. تیم حفاری از طریق «فوسِس» وارد «آتریوم» شد و نخستین یافته‌ها در اتاق‌های (c), (d)، و (n) گزارش گردید. این روند تا پایان دسامبر همان سال ادامه یافت و در این مدت، آثار بیشتری در اتاق‌های (d), (n)، (e), (g)، و (l) کشف شد. پس از وقفه‌ای چندماهه، حفاری‌ها در فوریه ۱۸۹۷ از سر گرفته شد و در این مرحله، آشپزخانه و دو «کوبیکولوم» (اتاق خواب‌های کوچک رومی) به‌طور کامل پاک‌سازی شدند. این مراحل نه‌تنها به روشن شدن ساختار فضایی خانه کمک کرد، بلکه اطلاعات ارزشمندی
ساختار فضایی خانه کمک کرد، بلکه اطلاعات ارزشمندی دربارهٔ کاربری روزمره، تزئینات داخلی، و سبک زندگی ساکنان آن در دوران روم باستان فراهم آورد. روند تدریجی و مستند حفاری، نمونه‌ای از دقت علمی و روش‌مند در باستان‌شناسی اواخر قرن نوزدهم بود که به بازسازی دقیق‌تر تاریخ شهری پمپئی یاری رساند. کاوش‌هایی که انتظار می‌رفت در آنها آثار باستانی کشف شود، برای بازدید رسمی سلطنتی در بهار ۱۸۹۸ رزرو شده بود و در این کاوش نامگذاری رسمی، یافته‌های غنی در دو اتاقک، تابلینوم، تریکلینیوم و اکسدرا به دست آمد. کاوش تشریفاتی دیگری
و اکسدرا به دست آمد. کاوش تشریفاتی دیگری در مقابل کاخ دوک بزرگ ساکس-وایمار در سال ۱۸۹۸ منجر به کشف آثاری در انباری و اتاقی شد که از طریق ورودی ۷ قابل دسترسی بود و دارای راه پله‌ای به طبقه بالا بود، که در آن زمان کاوش رسماً پایان یافت. سرانجام سقف‌های محافظ نصب شدند. در سال ۱۹۷۲، بسیاری از دیوارهای باستانی طبقه بالا برداشته شدند تا سقف‌های بتنی مسطح روی طبقه همکف و سقف‌های کاشی‌کاری شده روی آتریوم و رواق نصب شوند. تاریخچه. این خانه در اصل در دوره سنگ آهک (قرن سوم پیش از میلاد) ساخته شده است، زیرا ورودی آن
سوم پیش از میلاد) ساخته شده است، زیرا ورودی آن کاملاً از سنگ آهک اپوس اینسرتوم با سنگ‌های آهکی و گدازه تشکیل شده است. چارچوب سنگ آهکی دیوار جنوبی باغ نیز نشان می‌دهد که متعلق به این دوره اولیه بوده است. عدم وجود ستون‌های سنگ آهکی در دیوار جداکننده بین دهلیز و ایوان نشان می‌دهد که این بنا در دوره بعدی اصلاح شده است. اواخر قرن دوم پیش از میلاد. در اواخر قرن دوم پیش از میلاد، شهر پمپئی شاهد رشد چشم‌گیر جمعیت بود و این تحول موجب شد که بلوک‌های ساختمانی منطقه ششم (Region VI) به‌تدریج با مجموعه‌هایی از واحدهای
(Region VI) به‌تدریج با مجموعه‌هایی از واحدهای تجاری شهری پر شوند. این گسترش، بازتابی از رونق اقتصادی و افزایش تقاضا برای خدمات و کالاها در یک شهر در حال شکوفایی بود؛ شهری که در آستانه تبدیل شدن به یکی از مراکز مهم زندگی شهری در جهان رومی قرار داشت. در همین راستا، طبقه فوقانی یکی از سازه‌های این منطقه، که در دهه ۱۹۷۰ تخریب شد، احتمالاً شامل اتاق‌هایی بوده که به‌عنوان واحدهای اجاره‌ای مورد استفاده قرار می‌گرفته‌اند. این طبقه، که در بالای بخش‌های (a), (b)، (c), (e)، (f), (i)، (k)، و (l) قرار داشت، به‌نظر
(c), (e)، (f), (i)، (k)، و (l) قرار داشت، به‌نظر می‌رسد نقشی در تأمین فضای سکونتی برای اقشار متوسط یا مهاجران تازه‌وارد ایفا کرده باشد. چنین کاربری‌ای نشان‌دهنده تنوع عملکردی بناها در پمپئی است؛ جایی که فضاهای تجاری، مسکونی، و خدماتی در کنار یکدیگر قرار می‌گرفتند و ساختار اجتماعی شهر را به‌گونه‌ای پویا و چندلایه شکل می‌دادند. ساخت «ایمپلویوم» (حوضچه مرکزی برای جمع‌آوری آب باران در آتریوم خانه‌های رومی) به اوایل قرن اول پیش از میلاد بازمی‌گردد، و یکی از شواهد این تاریخ‌گذاری، نوع کف‌پوش اطراف آن است. این
این تاریخ‌گذاری، نوع کف‌پوش اطراف آن است. این نوع کف‌سازی، که با استفاده از قطعات تراورتن با فاصله‌های منظم تزئین شده و از حدود سال ۱۰۰ پیش از میلاد در پمپئی رواج یافت. این بهسازی، بخشی از نوسازی گسترده‌تر در بخش شمالی ساختمان در همان دوره تلقی می‌شود. چنین تغییراتی نه‌تنها نشان‌دهنده تحول در سلیقه‌های زیبایی‌شناختی و مصالح ساختمانی هستند، بلکه بازتابی از افزایش رفاه و توجه به جزئیات معماری در خانه‌های اشرافی پمپئی‌اند. ایمپلویوم، در کنار کف‌پوش‌های تزئینی، نقش مهمی در سازمان‌دهی فضایی آتریوم و در عین حال
نقش مهمی در سازمان‌دهی فضایی آتریوم و در عین حال در زیبایی و عملکرد روزمره خانه ایفا می‌کرد. این فعالیت ممکن است برای ترمیم خسارات گسترده آغاز شده باشد و منعکس کننده تغییر احتمالی مالکیت باشد که همزمان با پیامدهای جنگ اجتماعی بوده است. پمپئی یکی از شهرهای کامپانیا بود که در این درگیری علیه روم شورش کرد. در سال ۸۹ پیش از میلاد، ژنرال و دیکتاتور بعدی، لوسیوس کورنلیوس سولا، پمپئی را محاصره کرد و پورتا ارکولانو منطقه ششم را با توپخانه خود بمباران کرد، همان‌طور که دهانه‌های برخوردی ناشی از هزاران گلوله فلاخن و
که دهانه‌های برخوردی ناشی از هزاران گلوله فلاخن و گلوله‌های بالستیک که هنوز بر روی دیوار باستانی شهر قابل مشاهده هستند، گواه این امر هستند. این آب‌نما که تقریباً ۴ فوت مربع مساحت دارد، کمی در جنوب محور ورودی قرار دارد تا با دیوار جنوبی اتاق موازی باشد. یک میز مرمر بزرگ (کارتیبولوم) که توسط گریفین‌های بالدار یافت شده در این مکان پشتیبانی می‌شود، از سال ۱۹۷۷ در لبه غربی آب‌نما قرار گرفته است. محور نامتقارن ایمپلویوم در آتریوم خانه، به‌گونه‌ای طراحی شده بود که توجه بازدیدکنندگان را به سمت چپ فضا معطوف کند؛
که توجه بازدیدکنندگان را به سمت چپ فضا معطوف کند؛ جایی که درهای ورودی به اتاق‌های پذیرایی عمومی قرار داشتند. این تمایز فضایی، نه‌تنها به هدایت دید و حرکت کمک می‌کرد، بلکه به‌طور ضمنی جایگاه اجتماعی و عملکردی بخش‌های مختلف خانه را نیز مشخص می‌ساخت. سمت راست آتریوم، که نور کمتری دریافت می‌کرد، به فضاهای خدماتی و کم‌اهمیت‌تر اختصاص داشت؛ از جمله کوبیکولوم ساده و بدون تزئین در بخش (a) که احتمالاً محل اقامت دربان (ostiarius) بوده و پلکانی باریک در آن تعبیه شده بود که شاید به اتاق‌های بردگان در طبقه بالا منتهی
بود که شاید به اتاق‌های بردگان در طبقه بالا منتهی می‌شد. در همین بخش، آشپزخانه، توالت، و انبار یا پنتری (g) و (h) نیز قرار داشتند؛ فضاهایی که فاقد تزئینات بودند و کاربری روزمره و عملی داشتند. انبار، علاوه بر نقش ذخیره‌سازی، ممکن بود به‌عنوان محل صرف غذا برای بردگان خانه نیز مورد استفاده قرار گیرد. این سازمان‌دهی فضایی، بازتابی از سلسله‌مراتب اجتماعی در خانه‌های رومی است؛ جایی که معماری نه‌تنها عملکرد، بلکه جایگاه افراد را نیز در قالب مسیرهای دید، نور، و تزئینات تعریف می‌کرد. این چیدمان غیرمتمرکز، تأثیر
تزئینات تعریف می‌کرد. این چیدمان غیرمتمرکز، تأثیر طرح‌های معماری یونانی خانه‌ها و کاخ‌های هلنیستی را نشان می‌دهد که در آن‌ها مردان مهمان عمداً از فضاهای داخلی زنانه دور نگه داشته می‌شدند. اما، در حالی که یونانیان از این چیدمان برای ایجاد حریم خصوصی استفاده می‌کردند، رومی‌ها از آن برای ایجاد تضاد بین فضا برای مهمانان دعوت‌شده و ناخوانده استفاده می‌کردند. قرن اول میلادی. بازسازی بزرگ بعدی در نیمه اول قرن اول میلادی انجام شد، زمانی که گذرگاه بین دهلیز که از طریق ورودی ۸ قابل دسترسی بود و فضایی که قرار بود به
ورودی ۸ قابل دسترسی بود و فضایی که قرار بود به رواق در سازه تبدیل شود و از طریق ورودی ۷ قابل دسترسی بود، بریده شد. یک پارتیشن جدید با پنجره‌ها برای جدا کردن فضای جنوب غربی دهلیز ساخته شد که به یک تابلینوم با طاق آهنگ و یک مکعب مجاور با طاق ضربی تبدیل می‌شد و منظره‌ای از باغ را فراهم می‌کرد. این ترکیب فضایی عملاً یک «سوییت اربابی» در معماری رومی پدیدمی‌آورد؛ مجموعه‌ای متشکل از دو اتاق با چشم‌اندازهایی به باغ مرکزی که از هر دو فضا قابل مشاهده‌اند. نور اضافی نیز از طریق اُکولوس تعبیه‌شده در کوبیکولوم (f)
نیز از طریق اُکولوس تعبیه‌شده در کوبیکولوم (f) تأمین می‌شد، عنصری معماری که نه‌تنها عملکردی بود، بلکه به تجربه فضایی نیز غنا می‌بخشید. پژوهشگران به الگوی مکرری در معماری رومی اشاره می‌کنند که در آن، یک اتاق پذیرایی بزرگ‌تر—در این مورد، تابلینوم—در کنار اتاقی کوچک‌تر با تناسبات مناسب برای خواب قرار می‌گیرد. وجود تخت در این اتاق کوچک، کاربری آن را به‌عنوان اتاق خواب تأیید می‌کند و نشان‌دهنده نوعی سلسله‌مراتب در میزان صمیمیت و دسترسی است: مهمان می‌توانست از فضای عمومی تابلینوم به فضای خصوصی‌تر کوبیکولوم وارد
عمومی تابلینوم به فضای خصوصی‌تر کوبیکولوم وارد شود و شاید حتی به محل خواب نیز دست یابد. این سازمان‌دهی فضایی، نه‌تنها بیانگر حساسیت رومی‌ها به مرزهای اجتماعی و شخصی بود، بلکه نشان‌دهنده مهارت آن‌ها در طراحی معماری‌ای است که هم عملکردی و هم نمادین باشد. پنجره‌ها همچنین منظره‌ای قاب‌بندی‌شده به باغ را برای بازدیدکنندگان در نیمه چپ دهلیز فراهم می‌کردند و نور اضافی را نیز فراهم می‌کردند. هم سیسرو و هم پلینی بزرگ، که با آموزه‌های معمار مشهور رومی، وتروویوس، آشنا بودند، در مورد اهمیت منظره‌ای قاب‌بندی‌شده در
بودند، در مورد اهمیت منظره‌ای قاب‌بندی‌شده در معماری رومی نه تنها برای اهداف زیبایی‌شناختی، بلکه برای نشان دادن کنترل بر طبیعت خام بحث می‌کنند و حتی صاحبان خانه‌های معمولی نیز از این استراتژی‌های معماری آگاه بوده‌اند. این گذرگاه جدید همچنین دسترسی کارآمدتری از آشپزخانه به تریکلینیوم بزرگ بازسازی‌شده و متعاقباً به اکسدرا جدید نیز فراهم کرد. فضایی که بعدها به عنوان «تریکلینیوم» (اتاق غذاخوری رسمی در خانه‌های رومی) مورد استفاده قرار گرفت، ابتدا به‌صورت باز بوده و سپس محصور شد. در مرحله نوسازی، یک طاق بشکه‌ای
و سپس محصور شد. در مرحله نوسازی، یک طاق بشکه‌ای به‌صورت شرقی-غربی از سقف آویخته شد تا هم ساختار معماری را تقویت کند و هم جلوه‌ای باشکوه به فضا ببخشد. دیوار شرقی این اتاق با تکنیک "opus reticulatum" ساخته شده بود؛ نوعی سنگ‌چینی با قطعات آهکی به شکل لوزی که در پمپئی عمدتاً به دوره پس از آگوستوس تعلق دارد. این سبک ساخت، نه‌تنها نشان‌دهنده تحول در مصالح و فنون معماری رومی است، بلکه به‌عنوان شاخصی برای تاریخ‌گذاری بخش‌های مختلف بنا نیز به‌کار می‌رود. اینکه مالکان خانه شاهزاده ناپل، فضایی را که قرار بود فضای
خانه شاهزاده ناپل، فضایی را که قرار بود فضای تجاری اصلی در امتداد خیابان ویکولو دی وتی باشد، به کاربری خانگی تغییر کاربری دهند، نشان می‌دهد که فردی ثروتمندتر از ساکنان قبلی، اکنون مالک این ملک است. مالک جدید، فضای اقتصادی را برای ایجاد سرمایه اجتماعی کنار گذاشته بود. اگر مالک جدید، همان‌طور که از یافته‌های ابزار جراحی پیداست، در واقع یک پزشک بود، احتمالاً منافع اقتصادی او با جذب بیماران با جایگاه اجتماعی بالا بهتر تأمین می‌شد. یک پارتیشن جدید که دیوار شمالی تریکلینیوم را تشکیل می‌داد، اتاق مجاوری را که از
تریکلینیوم را تشکیل می‌داد، اتاق مجاوری را که از طریق ورودی ۷ قابل دسترسی بود، محصور می‌کرد که شامل یک راه پله به طبقه بالا بود. ستون‌هایی بین باغ و بقیه فضایی که قبلاً از طریق ورودی ۷ قابل دسترسی بود، اضافه شد. یک طاق ضربی شرقی-غربی نیز به مکعب (c) و تابلینوم (e) و یک طاق ضربی شمالی-جنوبی نیز به مکعب (f) اضافه شد. همچنین ممکن است در این زمان، روزنه نوری در مکعب (f) که نور اضافی را برای آن فضا فراهم می‌کرد، نصب شده باشد. ۵۵–۷۹. در حدود سال ۵۵ میلادی، بر اساس سبک نقاشی و جابجایی جزئی یکی از ستون‌های رواق،
سبک نقاشی و جابجایی جزئی یکی از ستون‌های رواق، ایوانی با طاق ضربی شمالی-جنوبی در مقابل دیوار جنوبی ایوان ساخته شد. دیوار شرقی آن، یک آپوتکا (فضای کابینت) کوچک بین ایوان و تریکلینیوم را در بر می‌گرفت. پس از زلزله بزرگ‌سال ۶۲، گچ‌کاری‌های جدیدی بر روی دیوار جنوبی تریکلینیوم، دیوار غربی ایوان، دیوارهای شمالی و جنوبی مکعب (c)، دیوارهای انتهایی آب‌ریزها و اطراف اتاقک شیشه‌ای در باغ مشهود است. همچنین، در مقطعی پس از زلزله، درب بزرگی که به خیابان در دیوار شرقی اتاق (i) باز می‌شد، با گچبری‌های اپوس اینسرتوم (opus
(i) باز می‌شد، با گچبری‌های اپوس اینسرتوم (opus incertum) متشکل از مواد مختلف، احتمالاً آوار زلزله، بسته شد. ظروف انبار در دهلیز و وزنه‌های بافندگی در اتاق دیگر، نشان‌دهنده فعالیت تجاری یا صنعتی است. همچنین ظروف پخت و پز و فعالیت پخت و پز در اتاق‌ها به جز آشپزخانه، نشان‌دهنده سکونت غیرمعمول پس از زلزله ۶۲ است. همچنین اتاق‌های c و k به‌طور زمخت بازسازی شده بودند که نشان‌دهنده سکونت در طبقه پایین است. پس از فوران آتشفشان در سال ۷۹، خانه غارت شد، همان‌طور که چندین شکاف در دیوارهای شرق دهلیز نشان می‌دهد و
که چندین شکاف در دیوارهای شرق دهلیز نشان می‌دهد و بسیاری از یافته‌های ثبت شده از این منطقه بودند. دکوراسیون و یافته‌ها. شیرآلات (ب). ورودی خانه (فوسِس) با کف‌پوشی خاکستری تزئین شده که با شبکه‌ای از ردیف‌های منظم موزاییک‌های سفید مستطیلی شکل آراسته شده است. این ترکیب، نه‌تنها عملکردی و مقاوم در برابر رطوبت بوده، بلکه جلوه‌ای هندسی و منظم به فضای ورودی بخشیده است. در دو سوی این فضا، دو پیلستر به رنگ اخرایی تیره دیده می‌شود که به‌نظر می‌رسد پس از زلزله سال ۶۲ میلادی مورد مرمت قرار گرفته‌اند. در همین بخش،
۶۲ میلادی مورد مرمت قرار گرفته‌اند. در همین بخش، بقایای تصویری تمثیلی به چشم می‌خورد که برخی پژوهشگران آن را نمایی از پریاپوس یا نگهبانی مشابه دانسته‌اند—نمادی از باروری، محافظت، و قدرت که در ورودی خانه‌های رومی جای می‌گرفت تا از ساکنان در برابر چشم بد و ارواح خبیث محافظت کند. پایه دیوار (سُکل)، به رنگ مشکی نقاشی شده و با خطوط زرد و شمعدان‌های زرد تزئین شده است. منطقه اصلی دیوار به رنگ قرمز و بخش بالایی آن سفید است. در این ناحیه سفید، مکعب‌هایی با خطوط خاکستری و قرمز نقاشی شده‌اند تا نمایی از سنگ‌چینی را
و قرمز نقاشی شده‌اند تا نمایی از سنگ‌چینی را تقلید کنند. دهلیز (د). دهلیز، مانند شیرهای آب، دارای یک پایه سیاه است که در بالای آن یک منطقه اصلی قرمز و منطقه بالایی سفید با سه ردیف مستطیل با حاشیه خاکستری و قرمز نقاشی شده است. منطقه اصلی قرمز با نوارهای سبز باریک با خطوط حاشیه سبز روشن و یک حاشیه ملیله دوزی با طرح جوانه ساده که با رنگ اخرایی به کار رفته است، مشخص شده است. نمادهای شناور شامل قوها در حال رقص و پرندگان دیگری است که گمان می‌رود طاووس باشند. در دهلیز، کاوشگران یک لگن برنزی با دو دسته که به شکل