payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مانند شهرداری‌های عضو اتحادیه، در کنار هم حرکت می‌کنند و از یکدیگر در جهت یک هدف واحد حمایت می‌کنند. شکاف‌های بین خطوط بر ساختار مستقل شهرها تأکید دارند، در عین حال، این شکاف‌هایی که آنها را به هم متصل می‌کنند، نشان‌دهنده همکاری و همبستگی بین شهرها هستند. همه این خطوط و شهرها با مقیاس‌های مختلف گرد هم می‌آیند تا مرمره، اتحادیه و حرف ام(حرف اول مرمره) را تشکیل دهند. اگر یکی از آنها از دست رفته باشد، ام(مرمره) نیز از دست رفته است. رنگ آبی لوگو نشان‌دهنده آب و دریای مرمره است، در حالی که رنگ سبز نشان‌دهنده
و دریای مرمره است، در حالی که رنگ سبز نشان‌دهنده طبیعت است و نماد شهرهایی است که در هماهنگی با طبیعت وجود دارند. ساختار سازمانی. ساختمان اتحادیه شهرداری‌های مرمره، ارگان‌های اتحادیه شامل مجمع، شورا و رئیس است. مرکز تصمیم‌گیری، مجمع اتحادیه است، در حالی که رئیس، مسئول مدیریت اتحادیه و حفاظت از حقوق و منافع آن است. اداره آن بر عهده دبیرکل منصوب رئیس جمهور است. در ساختار آن، مدیریت‌ها و هماهنگی‌هایی تحت نظر دبیرخانه کل وجود دارد. پنج مرکز وجود دارد که واحدها و مؤسسات می‌توانند در آنها کار و پروژه‌های مشترک
و مؤسسات می‌توانند در آنها کار و پروژه‌های مشترک انجام دهند، یک آکادمی برای ارائه آموزش، و 11 پلتفرم که کارمندان شهرداری برای تبادل دانش و تجربه در آن گرد هم می‌آیند. آکادمی مراکز پلتفرم‌ها دریای مرمره. دریای مرمره که نیروی محرکه تشکیل اتحادیه و گرد هم آمدن شهرداری‌ها و همکاری برای یک هدف مشترک است، جایگاه ویژه‌ای در کار اتحادیه دارد. در منطقه مرمره که میزبان بیش از ۳۰ درصد از جمعیت ترکیه است، تراکم سکونتگاه‌ها در خطوط ساحلی بیشتر است. این نرخ رشد جمعیت، فشار آلودگی بر دریای مرمره، که یک دریای داخلی است،
آلودگی بر دریای مرمره، که یک دریای داخلی است، را در مواجهه با فعالیت‌های صنعتی و کشاورزی افزایش می‌دهد. لجن دریایی، که به عنوان لعاب نیز شناخته می‌شود و در سطح دریا قابل مشاهده است و اعماق را نیز می‌پوشاند، به عنوان نتیجه قابل مشاهده این فشار پدیدار شده است. تحت رهبری وزارت محیط زیست، شهرسازی و تغییرات اقلیمی، اتحادیه، دولت مرکزی، دولت‌های محلی، سازمان‌های غیردولتی، دانشگاه‌ها و سایر ذی‌نفعان گرد هم آمدند و مطالعاتی را برای تدوین یک برنامه اقدام مشترک انجام دادند. برنامه اقدام ۲۲ ماده‌ای که در نتیجه این
دادند. برنامه اقدام ۲۲ ماده‌ای که در نتیجه این مطالعات پدید آمد، همچنان در حال اجرا است. طرح استراتژیک یکپارچه برای دریای مرمره، که تصمیم گرفته شد در برنامه اقدام دریای مرمره گنجانده شود، منتشر شده است. طبق ماده AF6.2.2.2.12 این طرح استراتژیک، اتحادیه شهرداری‌های مرمره وظیفه سازماندهی فعالیت‌های آگاهی‌بخشی برای دریای مرمره را در ۸ ژوئن هر سال بر عهده داشت. اولین مورد به عنوان روز دریای مرمره در ۸ ژوئن به عنوان بخشی از هفته محیط زیست ترکیه در سال ۲۰۲۲ جشن گرفته شد. همزمان ۶۲ فعالیت آگاهی‌بخشی در ۵ شهرداری
شد. همزمان ۶۲ فعالیت آگاهی‌بخشی در ۵ شهرداری کلان‌شهری و ۳ شهرداری استانی با بخش‌های ساحلی برگزار شد.
اورینت اکسپرس (Orient Express) یک مجله کمیک ماهانه بود که از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۵ در ایتالیا منتشر می‌شد. تاریخچه و مشخصات. "مجله اورینت اکسپرس" در سال ۱۹۸۲ توسط لوئیجی برناردی تأسیس شد و قصد داشت فقط داستان‌های باکیفیت از کارتونیست‌های ایتالیایی را به مخاطبان بزرگسال خود ارائه دهد. اولین شماره در ژوئن ۱۹۸۲ منتشر شد. این مجله ماهانه منتشر می‌شد و داستان‌های منتشر نشده از شخصیت‌های مشهور و منتشر نشده را به نمایش می‌گذاشت. دفتر مرکزی این مجله تا سال ۱۹۸۴ در بولونیا بود و سپس به میلان نقل مکان کرد. مجموعه‌های
بود و سپس به میلان نقل مکان کرد. مجموعه‌های منتشر شده توسط این مجله عبارتند از ناشناخته و راهزنان اثر مگنوس، "کن پارکر" اثر جیانکارلو براردی و ایوو میلازو، "مارتین میستر" توسط آلفردو کاستلی و جیانکارلو الساندرینی، "مکس فریدمن" اثر ویتوریو جیاردینو، "جانی فوکوس" از آتیلیو میاوس، جانی "فوکوس" توسط آتیلیو میلاوس. بالدازینی، "خواب بزرگ" نوشته دانیله پانه بارکو. مجموعه‌ای از بهترین داستان‌های این مجله با "عنوان مجموعه اورینت اکسپرس" بین ژوئن ۱۹۸۵ و فوریه ۱۹۸۶ منتشر شد
اورفئوس یک ماهنامه مدرنیستی در میلان، ایتالیا، بین سال‌های ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۴ بود. اگرچه این نشریه کوتاه‌مدت بود، اما به‌طور قابل توجهی به بحث‌های فکری که در ایتالیای فاشیست در جریان بود، کمک کرد. تاریخچه و مشخصات. "اورفئوس" در سال ۱۹۳۲ در میلان آغاز به کار کرد و اولین شماره آن در دسامبر همان سال منتشر شد. این مجله به صورت ماهانه منتشر می‌شد. سردبیران آن لوچیانو آنچسکی و انزو پاسی بودند. برندون آلبینی یکی از چهره‌های ضد فاشیست بود که در اداره آن نقش مهمی داشت. "مجله اورفئوس" رویکردی رادیکال و آوانگارد داشت و به
اورفئوس" رویکردی رادیکال و آوانگارد داشت و به موضوعات فرهنگی والا می‌پرداخت. نقاشی‌های پینو پونتی از سال ۱۹۳۳ در این مجله به نمایش گذاشته می‌شدند مخاطبان هدف آن دانشجویان دانشگاه و جوانان ضد فاشیست ساکن میلان بودند. "مجله اورفئوس" به‌طور منظم در کتابفروشی‌ها توزیع می‌شد، اما کمتر از پنجاه مشترک داشت. این مجله از شماره دوم خود، خبرنگاری در برلین به نام گرت ابرل داشت. آخرین شماره مجله مربوط به ژانویه-مارس ۱۹۳۴ است.
پایونیر () یک مجله کمیک هفتگی کودکان بود که بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰ منتشر می‌شد. دفتر مرکزی آن در رم، ایتالیا بود. این مجله به حزب کمونیست ایتالیا نزدیک بود، اگرچه آشکارا مطالب سیاسی نداشت. تاریخچه و مشخصات. "پایونیر" در سال ۱۹۵۰ به عنوان یک مجله هفتگی در رم تأسیس شد این مجله رسانه رسمی یک سازمان پیشاهنگی، یعنی انجمن پیشگامان ایتالیا، بود. مقامات حزب کمونیست، جیانی روداری را برای راه‌اندازی "ایل پیونیِر" به رم دعوت کردند. اولین مدیران این مجله، جیانی روداری و دینا رینالدی بودند. روداری تا سال ۱۹۵۳ در این
و دینا رینالدی بودند. روداری تا سال ۱۹۵۳ در این سمت خدمت کرد. "ایل پیونیِر" از ضدفاشیسم، دموکراسی و صلح‌طلبی حمایت می‌کرد. این مجله هیچ پیام سیاسی نداشت، اما تلاش می‌کرد با استفاده از داستان‌ها و قصه‌های مصور خود، پیامی اخلاقی و آرمانی به خوانندگانش ارائه دهد. با این حال، رهبران برجسته کمونیست، از جمله رهبر یوگسلاوی، یوسیپ بروز تیتو، را در آن به تصویر می‌کشید. این مجله کمیک‌های ایتالیایی، از جمله چیپولینو، کیودینو و آتومینو را پوشش می‌داد و هیچ کمیک آمریکایی را در آن به نمایش نمی‌گذاشت. "ایل پیونییر" در
را در آن به نمایش نمی‌گذاشت. "ایل پیونییر" در سال ۱۹۶۶ شروع به افول کرد و در سال ۱۹۷۰ منحل شد.
ایل پلی‌تکنیک () یک مجله فرهنگی و ادبی کمونیستی بود که بین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۷ در میلان، ایتالیا منتشر می‌شد. در اولین سرمقاله آمده بود که این مجله از مجله‌ای با همین نام الهام گرفته شده است که توسط کارلو کاتانئو در سال ۱۸۳۹ تأسیس شده و تا سال ۱۸۴۵ منتشر می‌شد. اگرچه این نشریه عمر کوتاهی داشت، اما "ایل پلی‌تکنیکو" برجسته‌ترین مجله در ایتالیا در دوران فعالیت خود بود. تاریخچه و مشخصات. "ایل پلی‌تکنیکو" اولین بار در میلان به صورت هفتگی در ۲۹ سپتامبر ۱۹۴۵ منتشر شد. این مجله آشکارا وابسته به حزب کمونیست بود.
شد. این مجله آشکارا وابسته به حزب کمونیست بود. جولیو ایناودی ناشر و الیو ویتورینی سردبیر مجله بودند. فرانکو فورتینی، شاعر و نظریه‌پرداز مارکسیست ایتالیایی، یکی از اعضای هیئت تحریریه "ایل پلی‌تکنیکو" بود. از ۱ مه ۱۹۴۶، این مجله به صورت ماهانه منتشر می‌شد. ایده پشت تأسیس "ایل پلی‌تکنیکو"، بازسازی فرهنگ ایتالیا پس از تجربه فاشیسم بود. این ایده در ابتدا توسط یک فیلسوف کاتولیک کمونیست، فلیچه بالبو، در سال ۱۹۴۵ توسعه داده شد "ایل پلی‌تکنیکو" همچنین با هدف فراهم کردن بستری دموکراتیک برای بحث‌های ادبی تأسیس شد.
کردن بستری دموکراتیک برای بحث‌های ادبی تأسیس شد. فرهنگ را به عنوان راهنمایی برای سیاست در نظر می‌گرفت. این رویکرد مشابه رویکردی بود که توسط متفکر فرانسوی ، ژان پل سارتر، حمایت می‌شد و کاملاً مخالف درک پالمیرو تولیاتی از فرهنگ به عنوان چیزی کم‌اهمیت‌تر از دستورالعمل‌های حزبی بود. "ایل پلی‌تکنیکو" از پوشش ندادن آثار هنرمندان غیرکمونیست خودداری کرد و ترجمه‌هایی از نویسندگان مشهوری مانند ارنست همینگوی، تی. اس. الیوت، فرانتس کافکا و جیمز جویس را منتشر کرد. ترجمه آثار ادبی این نویسندگان و دیگر نویسندگان
ترجمه آثار ادبی این نویسندگان و دیگر نویسندگان بین‌المللی یکی از ویژگی‌های بارز این مجله بود. همچنین داستان‌های تصویری از لوئیجی کروچنزی منتشر می‌کرد. ایتالو کالوینو از جمله همکاران این مجله بود و در واقع، او کار خود را به عنوان روزنامه‌نگار در این مجله آغاز کرد. به دلیل اختلاف بین پالمیرو تولیاتی، رهبر حزب کمونیست، و الیو ویتورینی و سیاست سردبیری آن "، ایل پلی‌تکنیکو" حمایت حزب کمونیست را از دست داد. این مجله سرانجام در دسامبر ۱۹۴۷ انتشار خود را متوقف کرد. سی و نهمین شماره، آخرین شماره‌ای بود که تعطیلی
سی و نهمین شماره، آخرین شماره‌ای بود که تعطیلی مجله را اعلام نکرد.
جیمز آلفرد مک‌اینتایر (۳۱ اکتبر ۱۸۷۸–۱۹۵۴) بازیکن فوتبال اهل انگلستان بود که در تیم‌های ساوت‌همپتون، کاونتری سیتی و فولام مربیگری کرد. افتخارات. به عنوان مربی. ساوت‌همپتون منابع. 5. Hornby, Mark (2020). SUPREMOS: Jimmy McIntyre. Coventry City Football Club. https://www.ccfc.co.uk/news/2020/july/supremos-james-mcintyre/
مارکسیسم باز مجموعه‌ای از مکاتب فکری انتقادی و دگراندیش مارکسیستی است که سوسیالیسم دولتی و سیاست حزبی را نقد می‌کند و بر لزوم گشودگی به عمل و تاریخ از طریق روشی ضد اثبات‌گرایی تاکید می‌نماید که ریشه در «بازاندیشی عملی» مفاهیم خود کارل مارکس دارد. "گشودگی" در مارکسیسم باز همچنین به دیدگاهی غیرجبرگرایانه از تاریخ اشاره دارد که در آن غیرقابل پیش‌بینی بودن تضاد طبقاتی برجسته شده است. این [نظریه] هم در مارکسیسم-لنینیست و هم در آلتوسریان به شدت ضد ساختارگرا است، در حالی که برخی از ویژگی‌های آن با اندیشه
است، در حالی که برخی از ویژگی‌های آن با اندیشه پسامارکسیستی مشترک است. این [مقاله] اغلب (هرچند نه همیشه) خود را با انسان‌گرایی مارکسیستی و لیبرتارین، آنارشیست یا کمونیسم چپ همسو می‌کند. این نظریه به شدت از نقد شکل ارزش بهره می‌برد. مرور کلی. مارکسیسم باز از اصطلاحی سرچشمه گرفته است که یوهانس آگنولی در مناظره‌ای با ارنست مندل استفاده کرد. در دهه ۱۹۸۰ به عنوان تلاشی برای متحد کردن گرایش‌های مارکسیستی دگراندیش (علیه جزم‌اندیشی مارکسیسم-لنینیسم) و روایت‌های جامعه‌شناختی ساختارگرا جریان اصلی مارکسیسم غربی،
جامعه‌شناختی ساختارگرا جریان اصلی مارکسیسم غربی، همانند مارکسیسم آلتوسریان و نظریه سلطه فرهنگی گرامشی، آغاز شد. این اصطلاح در کتابی به نام «مارکسیسم باز» به چشم می‌خورد که در سال ۱۹۸۰ با مندل هم‌نویس شد: («مارکسیسم باز: گفتگو درباره دکترین ها، ارتدکس و بدعت واقعیت»). مارکسیست‌های آزاد به مفاهیم اساسی مارکسیستی مانند ارزش، کار و شکل دولت بازگشتند و علیه سوسیال دموکراتیک استفاده‌های دولتی و مارکسیست-لنینیستی از مارکسیسم استدلال کردند. ژاک دریدا در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۸۰، یک سنت مارکسیستی «باز» را توصیف کرد.
در سال ۱۹۸۰، یک سنت مارکسیستی «باز» را توصیف کرد. آلوین گولدنر همچنین «دو مارکسیسم» را در دهه ۱۹۸۰ توصیف کرد: یکی علمی و دیگری انتقادی. منابع مارکسیسم انتقادی و باز (که گاهی اوقات «جریان گرم مارکسیسم» نامیده می‌شود) بسیارند: از بازگشت گئورگ لوکاچ به ریشه‌های فلسفی تفکر مارکس گرفته تا کمونیسم شورایی، چپ نو، عناصری از خودمختارگرایی و ​​موقعیت‌گرایان بین‌الملل و همچنین نئو مارکس-لکتوره آلمان دهه 1970. هگل اغلب رشته مشترک این گرایش‌ها است. قرابت فکری با مارکسیسم خودمختارگرایی به ویژه قوی بود و منجر به ایجاد
خودمختارگرایی به ویژه قوی بود و منجر به ایجاد مجله کامنر (۲۰۰۱-۲۰۱۲) در پی مجلات مارکسیستی آزاد قبلی؛ استدلال‌ها (۱۹۵۸–۱۹۶۲) و عقل سلیم (۱۹۸۷–۱۹۹۹) شد. در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، بحث‌های دولتی-اشتقاق‌گرا پیرامون جدایی اقتصاد و سیاست در سرمایه‌داری در گروه کاری «دولت سرمایه‌داری» و مجله «کنفرانس اقتصاددانان سوسیالیست» 'سرمایه و طبقه مطرح شد که بسیاری از نظریه‌پردازان مارکسیسم باز را درگیر کرد و تأثیر چشمگیری بر توسعه نظری آن گذاشت. مجله «یادداشت‌های پایانی» خود را تحت تأثیر OM می‌داند. انتشارات. سه جلد با
خود را تحت تأثیر OM می‌داند. انتشارات. سه جلد با عنوان «مارکسیسم باز» توسط انتشارات پلوتو در دهه ۱۹۹۰ منتشر شد. جلد چهارم، باز توسط پلوتو در سال ۲۰۲۰ منتشر شد. نویسندگی آخرین جلد نشان داد که نفوذ مارکسیسم باز تا چه حد از اروپا به آمریکای لاتین گسترش یافته است. لنینیسم باز. برخی از پژوهشگران از وجود یک لنینیسم باز, یا یک نئولنینیسم, یعنی یک لنینیسم انتقادی یا پساساختارگرا که منتقد مارکسیسم-لنینیسم موجود در سده بیستم است، بحث می‌کنند. آثار لارس تی. لی، کوین بی. اندرسون، کای هرون، جودی دین, آندریاس مالم,
بی. اندرسون، کای هرون، جودی دین, آندریاس مالم, آنتونیو نگری, آلبرتو توسکانو و اسلاوی ژیژک نمایانگر این روند بوده‌اند. انتقادگرایی. برخی منتقدان ادعا کرده‌اند که مارکسیسم باز بیش از حد باز است،- گاهی اتهام «ذهنیت‌گرایی» و «اراده‌گرایی» مطرح می‌شود، اگرچه نویسندگان آن، به ویژه جان هالووی، به این موضوع پاسخ داده‌اند. برخی دیگر ادعا می‌کنند روایت‌های مارکسیستیِ آشکار، تمایل دارند دولت ملی سرمایه‌داری را به صورت انتزاعی و بدون اشاره به توسعه نامتوازن و مرکب و اشکال بین‌المللی تضاد طبقاتی در «نظام جهانی»
و اشکال بین‌المللی تضاد طبقاتی در «نظام جهانی» سرمایه‌داری بررسی کنند. همانند سایر اشکال مارکسیسم، به دلیل تمامیت‌خواهی، جهان‌شمولی و اروپامحوری مورد انتقاد قرار گرفته است. مطالعه بیشتر. پلوتو پرس. ()
در ژوئن ۲۰۲۵، وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران و رسانه‌های دولتی این کشور ادعا کردند که مأموران ایرانی موفق شده‌اند به اسناد حساس و محرمانه اسرائیل دست یابند. این اسناد شامل میلیون‌ها برگ پرونده، فهرست ۱۸۹ مسئول مرتبط با برنامه اتمی اسرائیل، و تصاویر و فیلم‌هایی از محل زندگی و فعالیت‌های افراد مرتبط بود. پیش‌زمینه. روابط ایران و اسرائیل از دهه‌های گذشته خصمانه و مبتنی بر جنگ نیابتی و عملیات اطلاعاتی بوده است. پیش‌تر در سال ۲۰۱۸، مأموران موساد اسناد محرمانه هسته‌ای ایران را از تهران خارج کرده بودند. ادعای
هسته‌ای ایران را از تهران خارج کرده بودند. ادعای ایران در سال ۲۰۲۵ در نقطه مقابل این روایت قرار گرفت و در رسانه‌های داخلی به‌عنوان «عملیات موفق» معرفی شد. واکنش‌ها. رسانه‌های بین‌المللی مانند رویترز، پولیتیکو و الجزیره خبر را بازتاب دادند و تأکید کردند که هیچ شاهد مستقل برای تأیید کامل ارائه نشده است. تحلیلگران این اقدام را بخشی از «جنگ روانی و اطلاعاتی» ایران و اسرائیل دانستند. رسانه‌های عبری‌زبان وقوع چنین رخنه‌ای را «بسیار بعید» توصیف کردند. اسرائیل نیز دو فرد اسرائیلی را به جرم جاسوسی برای ایران
نیز دو فرد اسرائیلی را به جرم جاسوسی برای ایران بازداشت کرد. به گفتهٔ اسرائیل یکی از این افراد در تلاش برای جمع‌آوری اطلاعاتی از محل سکونت یسرائیل کاتز، وزیر دفاع اسرائیل، بود. اسماعیل خطیب در بیانیهٔ تلویزیونی نیز اعلام کرد که ایران «جاسوسانی در داخل اسرائیل» دارد. او همچنین خطاب به بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، پیامی با این مضمون فرستاد:«به‌جای حل مشکل کم‌آبی ایران، به فکر نان شب کارگران خودت باش؛ چرا که در ازای دریافت پول با ما همکاری کردند.»
کوادرنی پیاسنتینی () یک مجله سیاسی و فرهنگی چپ‌گرا بود که بین سال‌های ۱۹۶۲ تا ۱۹۸۴ با وقفه‌هایی در پیاچنزا، ایتالیا منتشر می‌شد. این مجله یکی از رسانه‌های نظری-سیاسی چپ نو و یکی از اولین نشریات با موضع طرفدار چین در ایتالیا بود. تاریخچه و مشخصات. دفترچه‌های پیاچنزا توسط پیرجورجیو بلوکیو و گراتزیا چرچی در پیازنتزا در سال ۱۹۶۲ تأسیس شد. این مجله به سنت «پولیتیکنیکو»، مجله فرهنگی و ادبی کمونیستی مبتنی بر میلان که بین سال‌های ۱۹۴۵ و ۱۹۴۷ منتشر می‌شد، ادامه داد. "مجله دفترچه‌های پیاچنزا" تا سال ۱۹۸۰ به صورت
"مجله دفترچه‌های پیاچنزا" تا سال ۱۹۸۰ به صورت دوماهنامه منتشر می‌شد و انتشار آن در سال ۱۹۸۴ متوقف شد این مجله توسط پیرجورجیو بلوکیو مدیریت می‌شد. از سال ۱۹۷۱ توسط یک کمیته مدیریتی اداره می‌شد. این مجله مقالاتی در مورد جنبش دانشجویی سال ۱۹۶۸ و انتقاد از جامعه سرمایه‌داری منتشر می‌کرد. پس از سال ۱۹۶۵، شروع به بحث در مورد جنبش حقوق مدنی آمریکا، جنگ ویتنام و انقلاب فرهنگی چین کرد. نویسندگان "مجله کوادرنی پیاسنتینی" از حزب کمونیست ایتالیا (PCI) و دیگر گروه‌های کمونیستی پیشرو آن دوره در ایتالیا انتقاد می‌کردند.
پیشرو آن دوره در ایتالیا انتقاد می‌کردند. دلیل این مخالفت با پی سی ای، سیاست غیرانقلابی حزب بود. اگرچه نویسندگان "کوادرنی پیاسنتینی" ایدئولوژی همگنی نداشتند، اما همگی پیرو ضد میانه‌روی، ضد اصلاح‌طلبی و آزادی‌خواهی بودند. آنها همچنین موضع طرفدار چین داشتند. از نویسندگان برجسته "کوادرنی پیاسنتینی" می‌توان به فرانکو فورتینی، گوفردو فوفی، جیووانی جودیچی و آلبرتو آسور روزا اشاره کرد. این مجله بیشتر توسط دانشجویان چپ‌گرای دانشگاه خوانده می‌شد. در سال‌های ۱۹۶۸ و ۱۹۷۰ توانست ۱۳۰۰۰ نسخه بفروشد. چند کتاب در مورد
و ۱۹۷۰ توانست ۱۳۰۰۰ نسخه بفروشد. چند کتاب در مورد "کوادرنی پیاسنتینی" وجود دارد، که یکی از آنها توسط جیاکومو پونترمولی در سال ۲۰۱۷ منتشر شده است.
لا راکولتا () یک مجله ادبی ماهانه بود که بین مارس ۱۹۱۸ و فوریه ۱۹۱۹ در بولونیا، ایتالیا منتشر می‌شد. این مجله در طول انتشار خود، یکی از بسترهای مهم برای بحث در مورد توسعه رویکردی جدید نسبت به جنبش‌های ادبی ایتالیا در این کشور بود. تاریخچه و مشخصات. "لا راکولتا" اولین بار در ۱۵ مارس ۱۹۱۸ در بولونیا منتشر شد. ناشر آن جاده اصلی بود. این مجله به صورت ماهانه منتشر می‌شد و توسط جوزپه رایموندی که آن را با ریکاردو باچلی بنیانگذاری کرد، ویرایش می‌شد. همکاران دائمی مجله شامل ریکاردو باچلی، وینچنزو کاردارلی، لورنزو
مجله شامل ریکاردو باچلی، وینچنزو کاردارلی، لورنزو مونتانو، و اورلیو سافی بودند. این مجله نقاشی‌ها و نوشته‌های کاراواجو، جورجیو د چیریکو، جورجیو موراندی و آردنگو سوفیچی را به نمایش می‌گذاشت. کتاب سوفیچی اصول اولیه زیبایی‌شناسی آینده‌نگر () بین ژوئن و اوت ۱۹۱۸ در این مجله به صورت سریالی منتشر شد و سپس در سال ۱۹۲۰ توسط انتشارات والکی منتشر شد این کتاب همچنین در سایر مجلات ایتالیایی، از جمله "لا وس (مجله)" و ارزش‌های پلاستیکی به صورت سریالی منتشر شد. هدف مجله "«لا راکولتا»" احیای فعالیت‌های فرهنگی بلافاصله پس
راکولتا»" احیای فعالیت‌های فرهنگی بلافاصله پس از جنگ جهانی اول بود این مجله با دیدگاه آوانگارد غالب اتخاذ شده در ایتالیای پیش از جنگ مخالفت می‌کرد و تلاش می‌کرد رویکردی جدید نسبت به هنر ایتالیایی بر اساس سنت ملی ایجاد کند. این مجله از جنبش هنری "«بازگشت به نظم»" یا «رنسانس پلاستیکی ایتالیایی» از طریق هنرمندان متافیزیکی که نمونه بارز آن کاراواجو بود، حمایت می‌کرد. "لا راکولتا" در ۱۵ فوریه ۱۹۱۹ با انتشار دو شماره با شماره‌های ۱۱ و ۱۲ منحل شد. این مجله الگویی برای دو مجله دیگر شد: "والوری پلاستیکی" و "لا
برای دو مجله دیگر شد: "والوری پلاستیکی" و "لا روندا".
ریناسکیتا () یک مجله سیاسی و فرهنگی بود که بین سال‌های ۱۹۴۴ تا مارس ۱۹۹۱ در رم، ایتالیا منتشر می‌شد. این مجله یکی از رسانه‌های حزب کمونیست ایتالیا (پی سی ای) بود. تاریخچه و مشخصات. "ریناسیتا" در سال ۱۹۴۴ تأسیس شد. بنیانگذار آن پالمیرو تولیاتی، رهبر حزب کمونیست ایتالیا، بود. او این مجله را پس از بازگشت به ایتالیا از تبعید در مسکو راه‌اندازی کرد. او همچنین تا زمان مرگش در سال ۱۹۶۴ سردبیری این مجله را بر عهده داشت. "ریناسیتا" که به صورت ماهانه منتشر می‌شد، دفتر مرکزی آن در رم بود. این روزنامه ارگان رسمی حزب
مرکزی آن در رم بود. این روزنامه ارگان رسمی حزب کمونیست ایتالیا بود. "ریناسیتا" به عنوان راهنمای ایدئولوژیک برای مبارزان و احیای جنبش مارکسیستی تأسیس شد. این مجله استدلال می‌کرد که حزب کمونیست جامع‌ترین دیدگاه را در مورد منافع ملت دارد. این مجله تلاش کرد تا ترکیبی از گرامشی و استالین ایجاد کند. پس از مرگ استالین در سال ۱۹۵۳، "ریناسیتا" او را به عنوان یک مارکسیست تمام عیار توصیف کرد. یکی از مباحثی که مرتباً در "ریناسیتا" مطرح می‌شد، مقاومت در برابر فاشیست‌ها بود. همچنین شماره ویژه‌ای در مورد مقاومت منتشر کرد
همچنین شماره ویژه‌ای در مورد مقاومت منتشر کرد و جیزلا فلوریانینی از جمله نویسندگان آن بود. از دیگر نویسندگان برجسته می‌توان به کارلو برناردینی، جووانی برلینگوئر، فائوستو برتینوتی و جولیو کوئرسینی اشاره کرد. از سال ۱۹۶۲، "مجله ریناسکیتا" به صورت هفتگی منتشر می‌شد. در دهه ۱۹۶۰، این مجله تحلیل‌های دقیقی در مورد شکاف چین و شوروی ارائه می‌داد. در همان دوره، مقالات زیادی در مورد رابطه بین سوسیالیسم و دموکراسی و بین دولت و حزب منتشر می‌کرد. این مقالات، اگرچه توسط نویسندگان مختلف نوشته شده بودند، اما عموماً به این
مختلف نوشته شده بودند، اما عموماً به این نتیجه رسیدند که حکومت متمرکز، سانسور، جزم‌اندیشی ایدئولوژیک و اجبار اداری باید محکوم شوند. این مجله در دهه ۱۹۸۰ مرتباً مقالاتی در مورد مسائل زیست‌محیطی منتشر می‌کرد. "ریناسیتا" به دلیل پایین بودن تیراژ در اواخر دهه ۱۹۸۰، انتشار خود را موقتاً متوقف کرد. این مجله به زودی دوباره منتشر شد، اما انتشار آن در مارس ۱۹۹۱ دوباره متوقف شد. آلبرتو آسور روزا آخرین سردبیر این مجله بود. مدیران. منبع:
انقلاب لیبرال (به ایتالیایی: La Rivoluzione "Liberale") یک مجله لیبرال ضد فاشیستی ایتالیایی بود که بین سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۵ به صورت هفتگی در تورین منتشر می‌شد. این مجله بیشتر به خاطر بنیانگذارش، پیرو گوبتی، شناخته می‌شود. تاریخچه و مشخصات. "مجله انقلاب لیبرال (La Rivoluzione Liberale)" در سال ۱۹۲۲ توسط گوبتی در تورین تأسیس شد و اولین شماره آن در ۱۲ فوریه همان سال منتشر شد. گوبتی همچنین سردبیر این مجله بود که به صورت هفتگی توسط لوئیجی ایناودی منتشر می‌شد. ناشر آن یک شرکت کوچک متعلق به گوبتی بود. در اولین
ناشر آن یک شرکت کوچک متعلق به گوبتی بود. در اولین شماره، "مجله انقلاب لیبرال" خود را به عنوان محفلی برای بحث در مورد مشکلات مربوط به نظام سیاسی و زندگی مدنی و فرهنگی پادشاهی ایتالیا اعلام کرد. این مجله تلاش کرد تا خوانندگان خود را در مورد ریشه‌های این مشکلات و نظریه‌های گوبتی در مورد حکومت، و دیدگاه‌های او در مورد یک سنتز سیاسی جدید، آگاه کند. گوبتی از این مجله به عنوان وسیله‌ای برای ارائه یک انقلاب لیبرال استفاده کرد، انقلابی که به گفته او ایتالیا آن را تجربه نکرده بود. یکی از نویسندگان آن، همسرش آدا
تجربه نکرده بود. یکی از نویسندگان آن، همسرش آدا گوبتی بود. به دلیل مخالفت با ایتالیای فاشیست و سیاست‌های آن، این مجله بارها توقیف شد و در نوامبر ۱۹۲۵ برای همیشه تعطیل شد. گوبتی مخالفت خود را با حکومت فاشیستی ایتالیا در مجله دیگری به "نام ایل بارتی"، که آن هم توسط خودش تأسیس شده بود، ادامه داد.
سینا موحد (زادهٔ ) یک شطرنج‌باز ایرانی دارای عنوان استادبزرگ شطرنج است. اولین نتیجه مهم او قهرمانی در مسابقات برق‌آسای زیر ۸ سال ایران بود و در ۱۰ سالگی به‌عنوان نفر دهم از میان ۱۶ بازیکن وارد شد. او در مسابقات جهانی شطرنج سریع نوجوانان فیده ۲۰۲۰ که به دلیل همه‌گیری کرونا به‌صورت آنلاین برگزار شد، قهرمان شد. در ۱۳ سالگی، پس از افزایش حدود ۳۰۰ واحدی ریتینگ از ژوئیه ۲۰۲۲، عنوان استاد فیده به او اعطا شد. در ژانویه ۲۰۲۴، برای اولین بار در بین ۱۰۰ شطرنج‌باز برتر جوان قرار گرفت و استاد بین‌المللی شد. در اکتبر
جوان قرار گرفت و استاد بین‌المللی شد. در اکتبر ۲۰۲۴، عنوان استاد بزرگ را دریافت کرد و جوان‌ترین استاد بزرگ ایرانی شد.
لا روندا () یک مجله ادبی بود که بین آوریل ۱۹۱۹ تا نوامبر ۱۹۲۲ در رم، پادشاهی ایتالیا، منتشر می‌شد. در دسامبر ۱۹۲۳ یک شماره ویژه نیز منتشر شد. تاریخچه و مشخصات. "لا روندا" اولین بار در ۲۳ آوریل ۱۹۱۹ منتشر شد. این مجله توسط شاعر و نویسنده لورنزو مونتانو تأسیس شد. این مجله ماهانه منتشر می‌شد و دفتر مرکزی آن در رم بود. این مجله با الگوبرداری از مجله "لا راکولتا،" مستقر در بولونیا، طراحی شده بود. وینچنزو کاردارلی، اورلیو ای. سافی، ریکاردو باچلی، آنتونیو بالدینی، برونو باریلی، امیلیو چکی و لورنزو مونتانو اعضای
برونو باریلی، امیلیو چکی و لورنزو مونتانو اعضای هیئت تحریریه آن در سال اول بودند. از سال دوم فقط کاردارلی و سافی به خدمت در این سمت ادامه دادند. علاوه بر این، کاردارلی سردبیر "لا روندا" بود. پس از تعطیلی "لا راکولتا" در فوریه ۱۹۱۹، جوزپه ریموندی، سردبیر آن، به عنوان دبیر "به لا روندا" پیوست و مدتی این سمت را بر عهده داشت. هدف "لا روندا" تقویت رویکرد ادبی مدرنیستی بود که از ارزش‌های ادبیات به عنوان یک سبک حمایت می‌کرد. در اولین سرمقاله، کاردارلی استدلال کرد که زمان آن رسیده است که بر مدرنیسم ایتالیایی که به
زمان آن رسیده است که بر مدرنیسم ایتالیایی که به دلیل جنگ جهانی اول به تأخیر افتاده بود، تمرکز شود. این مجله موفق به ایجاد یک جنبش ادبی به نام "روندیسمو" شد که به شدت از جنبش فوتوریسم انتقاد می‌کرد و پیروان آن را "ویرانگر ادبی" می‌نامید. اگرچه برنامه آن هرگز به‌طور کامل اجرا نشد، اما به جای آزمایش، کمال کلاسیک را پیشنهاد می‌کرد و به لئوپاردی و مانزونی به عنوان الگوهای سبکی اشاره می‌کرد. "لا روندا" از شرکت در بحث‌های سیاسی اجتناب می‌کرد. در عوض، تلاش کرد تا با محافل ادبی بین‌المللی ارتباط برقرار کند تا آثار
محافل ادبی بین‌المللی ارتباط برقرار کند تا آثار ادبی ایتالیایی را بیشتر بشناساند. این مجله رویکردی نخبه‌گرایانه داشت و توسط توده مردم خوانده نمی‌شد. "لا روندا" سه بخش اصلی داشت: بحث در مورد امور ادبی و فرهنگی، آثار و نظریه‌های مهم ادبی و بخش نقد که شامل نامه‌ها و گزارش‌هایی در مورد مجلات دیگر می‌شد. از جمله نویسندگان برجسته این مجله می‌توان به گولیلمو فررو، ویلفردو پارتو، فیلیپو بورزیو، جوزپه ریموندی، آلبرتو ساوینیو، آردنگو سوفیچی و کارلو کارا اشاره کرد. از میان آنها، آردنگو سوفیچی به دلیل موضع غیرسیاسی و
میان آنها، آردنگو سوفیچی به دلیل موضع غیرسیاسی و اصرار مجله بر بازگشت به سبک ادبی رسمی، خیلی زود از آن جدا شد. "لا روندا" همچنین ترجمه‌هایی از آثار رابرت لویی استیونسون، هرمان ملویل، گیلبرت کیت چسترتون، هیلایر بلوک، جورج برنارد شاو، ادگار لی مسترز و توماس هاردی را منتشر کرد. انتشار "روزنامه «لا روندا»" در نوامبر ۱۹۲۲ پس از انتشار ۳۴ شماره متوقف شد. در دسامبر ۱۹۲۳ یک شماره ویژه منتشر شد. "سولاریا"، یک مجله ادبی که در سال ۱۹۲۶ آغاز به کار کرد، تحت تأثیر "لا روندا" قرار گرفت. تمام شماره‌های "لا روندا" تحت
روندا" قرار گرفت. تمام شماره‌های "لا روندا" تحت پروژه سیرسه در دانشگاه ترنتو بایگانی شدند.
روسو و نِرو یک مجله سیاسی هفتگی بود که بین سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ در رم، ایتالیا منتشر می‌شد. این مجله به خاطر بنیان‌گذار و سردبیرش آلبرتو جووانینی شناخته می‌شود. تاریخچه و مشخصات. "روسو اِ نِرو (Rosso e Nero)" در نوامبر ۱۹۴۶ تأسیس شد. بنیان‌گذار و سردبیر آن، روزنامه‌نگار ایتالیایی، آلبرتو جیووانی بود که در دوره فاشیسم، سردبیری نشریه‌ای از گروه فاشیست دانشگاه را بر عهده داشت. دفتر مرکزی آن در رم بود و به صورت هفتگی منتشر می‌شد. این مجله مقالات جیووانی را در مورد دیدگاه‌های سیاسی او و پروژه‌اش برای تطبیق تجربه
دیدگاه‌های سیاسی او و پروژه‌اش برای تطبیق تجربه فاشیست‌های سابق با خطوط سیاسی سوسیالیست‌ها منتشر می‌کرد. ایگناتسیو سیلونه و اوگو زاترین از جمله نویسندگان این مجله بودند. "روزنامه «روسو اِ نِرو»" نتوانست خوانندگان و تیراژ بالاتری داشته باشد و سرانجام در سال ۱۹۴۸ تعطیل شد.
سولاریا یک مجله ادبی مدرن بود که بین سال‌های ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۶ در فلورانس ، ایتالیا منتشر می‌شد. عنوان آن اشاره‌ای به شهر خورشید است. این مجله به دلیل تأثیر قابل توجهش بر نویسندگان جوان ایتالیایی شناخته شده است. این مجله یکی از نشریاتی بود که در توسعه مفهوم اروپایی‌گرایی نقش داشت. تاریخچه و مشخصات. "سولاریا" در سال ۱۹۲۶ در فلورانس تأسیس شد. این مجله از دو مجله الهام گرفته شده بود: "La Voce" و "La Ronda" . بنیانگذاران آن الساندرو بونسانتی و آلبرتو کاروچی بودند. ناشر آن Edizioni di Solaria بود و مجله به صورت