payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به راه‌حل‌های عملی برای مسائل روزمره تبدیل کرد. این رویکرد، به‌طور مستقیم در بهبود سلامت عمومی، توسعه کشاورزی، و سامان‌دهی لجستیک نظامی نقش داشت. در این چارچوب، چِرِدی نه‌تنها مخترع، بلکه متفکری بود که توانست پلی میان سنت‌های علمی باستانی و نیازهای دنیای مدرن‌تر ایجاد کند. با وجود نوآوری‌های چشمگیر، نام و آثار چِرِدی در سده‌های بعدی به تدریج به فراموشی سپرده شد. این فراموشی چنان بود که جووانی آلدینی ــ دانشمند نامدار دوره‌های بعد ــ با اندوه یاد می‌کند که چگونه سازوکارهای ابتکاری سده شانزدهم، از جمله
که چگونه سازوکارهای ابتکاری سده شانزدهم، از جمله طرح‌هایی که خود چِرِدی پیشنهاد کرده بود، کم‌کم از صحنهٔ عمل کنار گذاشته شده و به کلی متروک مانده‌اند. این سخن آلدینی نه تنها بیانگر ارزش نوآوری‌های گذشته است، بلکه نشان می‌دهد چگونه جریان دانش و فناوری، اگر پاس داشته نشود، می‌تواند در گذر زمان به خاموشی گراید.
ماری-کارولین از بوربن-دو سیسیل، دوشس بری (; – ) یک پرنسس ایتالیایی از خاندان بوربون بود که با خانواده سلطنتی فرانسه ازدواج کرد و مادر هنری، کنت شامبورد بود. او شورشی ناموفق علیه شاه لویی فیلیپ اول برای به تخت نشاندن پسرش بر تخت فرانسه رهبری کرد. زندگی اولیه. کارولین در کاخ کازرتا در ناپل متولد شد. او بزرگ‌ترین فرزند شاهزاده فرانچسکو، پادشاه آینده فرانسیس اول دو سیسیل، و همسر اولش، آرشیدوشس ماریا کلمنتینا از اتریش، دهمین فرزند و سومین دختر امپراتور لئوپولد دوم و ماریا لوئیزا از اسپانیا بود. والدین او پسرعمو
و ماریا لوئیزا از اسپانیا بود. والدین او پسرعمو و دخترعموی درجه یک بودند. کارولین با نام‌های پدربزرگ و مادربزرگ پدری‌اش، ماریا کارولینا از اتریش و شاه فردیناند چهارم از ناپل، و همچنین مادربزرگ مادری‌اش، ملکه ماریا لوئیزا، غسل تعمید داده شد. او دوران جوانی خود را در پالرمو و ناپل گذراند. مادرش در سال ۱۸۰۱ درگذشت؛ پدرش دوباره در سال ۱۸۰۲ با اینفانتا ماریا ایزابلا از اسپانیا، یکی دیگر از پسرعموهای درجه یک خود، ازدواج کرد و صاحب دوازده فرزند دیگر شد. ازدواج فرانسوی. در سال ۱۸۱۶، سفیر فرانسه، پیر لویی ژان
فرانسوی. در سال ۱۸۱۶، سفیر فرانسه، پیر لویی ژان کازیمیر دو بلاکاس، با پادشاهی‌های ناپل و سیسیل ترتیب داد تا کارولین با برادرزاده لویی هجدهم، شارل فردیناند، دوک بری، ازدواج کند. این ازدواج در ۲۴ آوریل ۱۸۱۶ در ناپل برگزار شد. بدین ترتیب کارولین دوشس دو بری شد؛ که در فرانسه با نام مادام دو بری شناخته می‌شود. با وجود اینکه این ازدواج از قبل برنامه‌ریزی شده بود، اما این ازدواج شاد بود و کارولین و همسرش در کاخ الیزه در پاریس که به آنها داده شده بود، زندگی می‌کردند. آنها چهار فرزند داشتند که دو فرزند کوچکتر از
آنها چهار فرزند داشتند که دو فرزند کوچکتر از نوزادی جان سالم به در بردند. فرزند بزرگتر، لوئیز ماری ترز از آرتوا (۱۸۱۹–۱۸۶۴) بود. بیوه بودن. شارل فردیناند در سال ۱۸۲۰ ترور شد؛ کارولین در آن زمان فرزند چهارمشان، هنری، کنت شامبورد (۱۸۲۰–۱۸۸۳) را باردار بود که به او لقب «فرزند معجزه‌آسا» داده بودند، زیرا تولد او ادامه‌دهندهٔ نسل مستقیم بوربون‌ها از شاه لویی چهاردهم بود (عموی بزرگش، لویی هجدهم، پدربزرگش، شارل دهم آینده و پسر دیگر شارل، لویی آنتوان، همگی پسری نداشتند). بنابراین او قرار بود وارث نهایی تاج و تخت
بنابراین او قرار بود وارث نهایی تاج و تخت باشد. کارولین، به عنوان مادر، به چهره‌ای مهم در سیاست بازگشت بوربن‌ها تبدیل شد. در سال ۱۸۲۴، لویی هجدهم درگذشت و پدرزن کارولین با نام شارل دهم جانشین او شد. در انقلاب ژوئیه ۱۸۳۰، شارل دهم سرنگون شد. هم شارل و هم پسر بزرگترش از سلطنت کناره‌گیری کردند؛ اما پسرعموی آنها، لویی فیلیپ اورلئان، که اتفاقاً عموی پدری کارولین بود، هنری را به عنوان پادشاه اعلام نکرد. در ماه مه ۱۸۳۲، دوشس بری با کمک پیر-آنتوان دو کندی دو لا بریه، مشاور پارلمان، از پاریس به جنوب فرانسه شتافت تا
مشاور پارلمان، از پاریس به جنوب فرانسه شتافت تا قیامی را به نفع پسرش، دوک بوردو، که از آن زمان به عنوان کنت دو شامبور شناخته می‌شد، سازماندهی کند. در عوض، لویی فیلیپ به مجلس نمایندگان اجازه داد تا او را پادشاه اعلام کند. کارولین و هنری به همراه چارلز و خانواده‌اش به تبعید رفتند. او مدتی در بث زندگی کرد و سپس به چارلز و لویی آنتوان در ادینبورگ پیوست. چارلز در کاخ هولیرود زندگی می‌کرد، اما کارولین (و همچنین لویی آنتوان) در شماره ۱۱ (که اکنون شماره ۱۲ است) ریجنت تراس زندگی می‌کردند. شورش. کارولین شرایط
ریجنت تراس زندگی می‌کردند. شورش. کارولین شرایط ادینبورگ را مناسب نیافت و همچنین کنار گذاشته شدن پسرش از تاج و تخت توسط اورلئانیست «پادشاه فرانسه» را نپذیرفت. او پسرش را پادشاه مشروع و خودش را نایب‌السلطنه اعلام کرد. در سال ۱۸۳۱ او ادینبورگ را ترک کرد و از طریق هلند، پروس و اتریش به خانواده‌اش در ناپل بازگشت. او از ناپل، با کمک ویکنت دو سنت پریست، برای یک شورش لژیتیمیستی برای «بازگرداندن» هنری به تاج و تخت، توطئه کرد. او همچنین در ۱۴ دسامبر همان سال مخفیانه با یک نجیب‌زاده ایتالیایی به نام اتوره کارلو
با یک نجیب‌زاده ایتالیایی به نام اتوره کارلو لوچزی-پالی، هشتمین دوکا دلا گراتزیا (۱۸۰۵–۱۸۶۴) ازدواج کرد. در آوریل ۱۸۳۲، او در نزدیکی مارسی پهلو گرفت. با دریافت حمایت اندک، به سمت وانده و بریتانی رفت، جایی که در ژوئن ۱۸۳۲ موفق به تحریک یک شورش کوتاه اما بی‌نتیجه شد. با این حال، پیروانش شکست خوردند. پس از پنج ماه پنهان ماندن در خانه‌ای در نانت، در نوامبر ۱۸۳۲ توسط سیمون دوتز به دولت لو داده شد و در قلعه بلای زندانی شد. دولت اورلئانیست که نگران بود از تحریک بیشتر افکار عمومی جلوگیری کند، از محاکمه
از تحریک بیشتر افکار عمومی جلوگیری کند، از محاکمه ماری-کارولین خودداری کرد. در عوض، دولت استدلال کرد که چون او و دیگر اعضای شاخه ارشد بوربون سه سال قبل از فرانسه تبعید شده بودند، ماری-کارولین مشمول قانون فرانسه نبود و از حمایت‌های آن نیز برخوردار نبود. در واقع، این امر به دولت حق می‌داد که او را به عنوان یک زندانی سیاسی به‌طور نامحدود بازداشت کند. در اوایل دوران حبسش، شایعاتی مبنی بر بارداری دوشس پخش شد. در ۲۶ فوریه ۱۸۳۳، او بیانیه‌ای در روزنامه له مانیتور منتشر کرد و اعلام کرد که مخفیانه دوباره ازدواج
منتشر کرد و اعلام کرد که مخفیانه دوباره ازدواج کرده است، هرچند هویت شوهر جدیدش را اعلام نکرد. این اعلامیه هوادارانش را رسوا کرد و به عنوان اعتراف به بارداری او تعبیر شد. تنها پس از زایمانش در ماه مه بود که کنت لوچسی-پالی را به عنوان شوهر و پدر فرزندش معرفی کرد. با این حال، کمتر کسی این ادعا را باور کرد، زیرا مشخص بود که کنت در زمان لقاح فرزند در هلند زندگی می‌کرده است. کنتس دو بوان ادعا کرد که این وصلت به سرعت توسط هواداران دوشس ترتیب داده شده است تا آبروی او را حفظ کند و رسوایی داشتن فرزند خارج از ازدواج
او را حفظ کند و رسوایی داشتن فرزند خارج از ازدواج را پنهان کند. او ادعا کرد که مادام دو کایلا به کنت بدهکار رشوه داده تا با این طرح موافقت کند و حتی یک گواهی ازدواج جعلی از دوک‌نشین مودنا گرفته بود تا این اتحاد را مشروع جلوه دهد. صرف نظر از حقیقت این ادعاها، ازدواج مجدد کارولین باعث شد که او دیگر مورد توجه لژیتیمیست‌ها قرار نگیرد. او به دلیل ازدواج با دوک بری ملیت فرانسوی داشت، اما با ازدواج مجدد با یک ایتالیایی آن را از دست داد؛ بنابراین، از نظر تئوری، او واجد شرایط خدمت به عنوان نایب‌السلطنه نبود. او
او واجد شرایط خدمت به عنوان نایب‌السلطنه نبود. او دیگر مایه ترس دولت فرانسه نبود و در ژوئن ۱۸۳۳ او را آزاد کرد. زندگی بعدی. پس از آزادی، ماری-کارولین به همراه همسرش به سیسیل رفت. دختری که در زندان به دنیا آمد، در نوزادی درگذشت، همان‌طور که دختر دیگری که سال بعد به دنیا آمد، اما آنها پس از آن چهار فرزند دیگر نیز داشتند. در سال ۱۸۴۴، کارولین و همسرش کاخ کا وندرامین کالریگی را در کانال بزرگ ونیز از آخرین عضو خانواده وندرامین خریداری کردند. در آشفتگی ریزورجیمنتو، آنها مجبور شدند کاخ را به نوه‌اش، پرنس هنری،
آنها مجبور شدند کاخ را به نوه‌اش، پرنس هنری، کنت باردی، بفروشند و بسیاری از آثار هنری نفیس آن در پاریس به حراج گذاشته شد. آنها به برونزه، نزدیک گراتس در اتریش، نقل مکان کردند. شوهرش در سال ۱۸۶۴ در آنجا درگذشت و او در سال ۱۸۷۰ درگذشت. الکساندر دوما، رمان‌نویس فرانسوی، دو داستان دربارهٔ او و نقشه‌هایش نوشت. حامی هنر. دوشس بری حتی به عنوان عضوی از خانواده سلطنتی، یک تماشاگر استثنایی تئاتر بود. او حامی تئاتر ژیمناز بود که برای مدتی به افتخار او نام خود را به تئاتر مادام تغییر داد. او حداقل نه بار در طول
به تئاتر مادام تغییر داد. او حداقل نه بار در طول سال‌های ۱۸۲۴ تا ۱۸۲۸ در اودئون حضور یافت. او به اجراهای خیریه، مانند نمایش «بانوی لاک» اثر جاکومو روسینی (۱۸۲۶)، برای قربانیان آتش‌سوزی در سیرک المپیک آنتونیو فرانکونی کمک مالی کرد؛ او ۵۰۰ فرانک کمک مالی کرد. دوشس بری و همسر اولش، شارل-فردیناند دارتوا، از مجموعه‌داران مشتاق آثار هنری بودند. فروش او در سال ۱۸۲۲ به دلیل کاتالوگ آن که شامل کپی‌های لیتوگرافی از تمام آثار بود، نوآورانه بود. لیتوگرافی، که توسط آلوئیس زنفلدر اختراع شد، تنها در سال ۱۸۱۸ به‌طور کامل
زنفلدر اختراع شد، تنها در سال ۱۸۱۸ به‌طور کامل در کتاب جامع لیتوگرافی که در سال ۱۸۱۹ به فرانسوی ترجمه شد، توصیف شده بود. لیتوگرافی‌ها، که توسط ایزیدور لوران دروی تولید شده بودند، علاقه به این تکنیک را به عنوان وسیله‌ای برای بازتولید هنر برانگیختند. او یک مجموعه‌دار مناظر بود؛ مجموعه او حداقل سه اثر از رویزدائل را شامل می‌شد. او چندین صحنه ژانر از آگوست-خاویر لپرینس داشت و صاحب آثاری از یان ون در هایدن، میشل فیلیبر گنو، فرانسوا ماریوس گرانت، پائولین اوزو، ژان-کلود بونفوند، چارلز ماری بوتون، مارتین درولینگ،
بونفوند، چارلز ماری بوتون، مارتین درولینگ، هورتنس هادبور-لسکوت، آشیل اتنا میچالون، پل ورونزه، تیتیان و بلینی، و بسیاری دیگر بود. دوشس به خاطر حمایت از کارخانه چینی‌سازی سِور و سفارش آثار برجسته‌ای از ژان-شارل-فرانسوا لِلوی شناخته می‌شد. سال‌های پایانی. او که در آغاز سال ۱۸۶۴، دخترش، دوشس پارما، و شوهر دومش را که او را به ورشکستگی کشانده بود - پنج میلیون فرانک بدهی - ظرف دو ماه از دست داده بود، پسرش، کنت شامبورد، را وادار کرد که بدهی او را در ازای املاکش در برونسی و کا' لوردان وندرامین کالرگی بپردازد. او در
و کا' لوردان وندرامین کالرگی بپردازد. او در ۱۶ آوریل ۱۸۷۰، در قلعه اجدادی شوهرش در برونسی در استیریا، اتریش، نابینا درگذشت و در گورستان مورک، در کنار پدر شوهرش، به خاک سپرده شد.
سبک معماری گوتیک به شدت تحت تأثیر معماری رومانسک پیش از خود قرار داشت. اینکه چرا سبک گوتیک از رومانسک پدید آمد و تأثیرات کلیدی بر توسعه آنچه بود، مسئله‌ای دشوار است که شواهد مشخصی برای آن وجود ندارد، زیرا معماری گوتیک قرون وسطی، برخلاف «رنسانس» و رساله‌های آن، با نظریه مکتوب معاصر همراه نبود. تعدادی نظریه متضاد در مورد ریشه‌های گوتیک مطرح شده است: به عنوان مثال، اینکه گوتیک به صورت ارگانیک به عنوان پاسخی «خردگرایانه» به چالش‌های ساختاری ظهور کرد؛ اینکه گوتیک از روش‌های فلسفه اسکولاستیک قرون وسطی الهام گرفته
از روش‌های فلسفه اسکولاستیک قرون وسطی الهام گرفته است؛ اینکه گوتیک تلاشی برای تقلید از بهشت و نوری بود که در متون مختلف کتاب مقدس مانند مکاشفه به آن اشاره شده است؛ اینکه گوتیک «مدرنیسم قرون وسطایی» بود که عمداً اشکال «تاریخی» معماری کلاسیک را رد می‌کرد. فراتر از نظریه‌های خاص، این سبک همچنین توسط زمینه جغرافیایی، سیاسی، مذهبی و فرهنگی خاص اروپا در قرن دوازدهم به بعد شکل گرفت (به اجماع علمی، «اولین» ساختمان گوتیک، کلیسای سنت دنیس در فرانسه در دهه ۱۱۴۰ میلادی در نظر گرفته می‌شود). سیاسی. در پایان قرن
میلادی در نظر گرفته می‌شود). سیاسی. در پایان قرن دوازدهم، اروپا به انبوهی از دولت‌شهرها و پادشاهی‌ها تقسیم شده بود. منطقه‌ای که شامل آلمان امروزی، جنوب دانمارک، هلند، بلژیک، لوکزامبورگ، سوئیس، اتریش، جمهوری چک و بخش عمده‌ای از شمال ایتالیا (به استثنای ونیز و ایالات پاپی) می‌شد، اسماً بخشی از امپراتوری مقدس روم بود، اما حاکمان محلی خودمختاری قابل توجهی داشتند. فرانسه، دانمارک، لهستان، مجارستان، پرتغال، اسکاتلند، کاستیل، آراگون، ناوار و قبرس پادشاهی‌های مستقلی بودند، همان‌طور که امپراتوری آنژوین که پادشاهان
بودند، همان‌طور که امپراتوری آنژوین که پادشاهان پلانتاژنه آن بر انگلستان و قلمروهای وسیعی در آنچه که قرار بود فرانسه مدرن شود، حکومت می‌کردند، پادشاهی‌های مستقلی بودند. [ 'نروژ تحت تأثیر انگلستان قرار گرفت، در حالی که سایر کشورهای اسکاندیناوی و لهستان تحت تأثیر ارتباطات تجاری با اتحادیه هانزا قرار گرفتند. پادشاهان سوابی سنت گوتیک را از آلمان به جنوب ایتالیا، بخشی از پادشاهی نورمن سیسیل، آوردند، در حالی که ] ' جنگ صلیبی اول، پادشاهان لوزینیان معماری گوتیک فرانسوی را به قبرس و پادشاهی اورشلیم معرفی کردند. [
را به قبرس و پادشاهی اورشلیم معرفی کردند. [ "" ] در سراسر اروپا در این دوره، رشد سریع تجارت با گسترش چشم‌گیر شهرها همراه بود. در آلمان و مناطق پست شمالی، شهرهای بزرگ و پررونقی پدید آمدند که در فضای نسبتاً آرام، در رقابت تجاری با یکدیگر شکوفا شدند یا برای منافع مشترک، همانند اتحادیه هانز، به اتحادهای منطقه‌ای دست یافتند. در این شهرها، ساخت‌وسازهای شهری—به‌ویژه بناهای عمومی—اهمیت فراوانی داشتند و به‌عنوان نماد ثروت، غرور مدنی، و هویت جمعی تلقی می‌شدند. در مقابل، انگلستان و فرانسه همچنان ساختارهای عمدتاً
مقابل، انگلستان و فرانسه همچنان ساختارهای عمدتاً فئودالی خود را حفظ کرده بودند. در این کشورها، معماری باشکوه بیشتر در خدمت طبقات سلطنتی و کلیسایی بود: کاخ‌هایی برای پادشاهان، اقامتگاه‌هایی برای دوک‌ها، و بناهایی برای اسقف‌ها، نه تالارهای شهری برای شهروندان یا بازرگانان. این تفاوت، بازتابی از ساختار اجتماعی و سیاسی متنوع اروپا در قرون وسطی و اوایل دوران مدرن است—جایی که برخی مناطق به سوی نهادهای شهری و اقتصاد بازار حرکت کردند، در حالی که دیگران در چارچوب‌های سلسله‌مراتبی و زمین‌داری باقی ماندند. مذهبی.
سلسله‌مراتبی و زمین‌داری باقی ماندند. مذهبی. کلیسای کاتولیک رومی در این زمان در سراسر اروپای غربی غالب بود و نه تنها بر ایمان، بلکه بر ثروت و قدرت نیز تأثیر می‌گذاشت. اسقف‌ها توسط اربابان فئودال (پادشاهان، دوک‌ها و دیگر زمین‌داران) منصوب می‌شدند و اغلب به عنوان شاهزاده‌های واقعی بر املاک بزرگ حکومت می‌کردند. دوره‌های اولیه قرون وسطی شاهد رشد سریع رهبانیت بود، و چندین فرقه مختلف رواج داشتند و نفوذ خود را به‌طور گسترده گسترش می‌دادند. در صدر آنها بندیکتین‌ها بودند که کلیساهای بزرگ صومعه‌های آنها از نظر تعداد
که کلیساهای بزرگ صومعه‌های آنها از نظر تعداد بسیار بیشتر از سایر کلیساها در فرانسه، نرماندی و انگلستان بود. [ ' ] بخشی از تأثیر آنها این بود که شهرهایی در اطرافشان توسعه یافتند و به مراکز فرهنگ، آموزش و تجارت تبدیل شدند. [ ' ] آنها سازندگان صومعه سنت دنیس و صومعه سنت رمی در فرانسه بودند. [ "" ] پروژه‌های بعدی بندیکتی (ساخت و سازها و نوسازی‌ها) شامل صومعه سنت اوئن در روئن، صومعه لا شز دیو و گروه کر مونت سن میشل در فرانسه می‌شود. نمونه‌های انگلیسی آن عبارتند از صومعه وست‌مینستر که در ابتدا به عنوان یک کلیسای
صومعه وست‌مینستر که در ابتدا به عنوان یک کلیسای رهبانی فرقه بندیکتی ساخته شده بود؛ و بازسازی کلیسای بندیکتی در کانتربری. فرقه‌های کلونیایی و سیسترسی در فرانسه نفوذ چشم‌گیری داشتند، به‌ویژه صومعه بزرگ کلونی که الگویی نظام‌مند برای طراحی معماری صومعه‌ها ارائه داد—مدلی که برای قرن‌ها بر ساخت‌وسازهای مذهبی تأثیر گذاشت. این الگو شامل سازمان‌دهی دقیق فضاهای عبادی، اقامتی، کشاورزی و خدماتی بود، به‌گونه‌ای که نه‌تنها نیازهای رهبانی را برآورده می‌کرد، بلکه نظم و زیبایی‌شناسی خاصی را نیز به همراه داشت. فرقه سیسترسی،
خاصی را نیز به همراه داشت. فرقه سیسترسی، با تأکید بر سادگی و ریاضت، این سبک را به شرق و جنوب اروپا گسترش داد؛ تا لهستان و مجارستان، جایی که صومعه‌هایی با پلان‌های مشابه و تزئینات مینیمالیستی ساخته شدند. در کنار این دو جریان بزرگ، فرقه‌های کوچک‌تری چون کارتوزی‌ها و پرمونسترها نیز فعال بودند و حدود ۲۰۰ کلیسا بنا کردند—اغلب در نزدیکی شهرها، جایی که بتوانند هم به جامعه خدمت کنند و هم از منابع شهری بهره‌مند شوند. این موج ساخت‌وساز مذهبی، نه‌تنها بیانگر گسترش معنویت و نظم رهبانی در اروپا بود، بلکه به‌عنوان
معنویت و نظم رهبانی در اروپا بود، بلکه به‌عنوان نیرویی معماری، فرهنگی و اقتصادی عمل کرد که چهره شهرها و حومه‌ها را دگرگون ساخت. در قرن سیزدهم، فرانسیس آسیزی فرقه فرانسیسکن‌ها یا به اصطلاح «راهبان خاکستری» را تأسیس کرد. سنت دومینیک، فرقه دومینیکن‌های گدا را در تولوز و بولونیا تأسیس کرد و به ویژه در ساخت کلیساهای گوتیک ایتالیا تأثیرگذار بودند. [ "" ] فرقه توتونیک، یک فرقه نظامی، هنر گوتیک را در پومرانی، پروس شرقی و منطقه بالتیک گسترش داد. جغرافیایی. از قرن دهم تا سیزدهم، معماری رمانسک به سبکی فراگیر در سراسر
تا سیزدهم، معماری رمانسک به سبکی فراگیر در سراسر اروپا بدل شد—سبکی که بناهایی از ایرلند تا کرواسی، از سوئد تا سیسیل را تحت تأثیر قرار داد. این معماری، با ویژگی‌هایی چون دیوارهای ضخیم، طاق‌های نیم‌دایره، برج‌های استوار، و پلان‌های کلیسایی منظم، به‌عنوان زبان مشترک ساخت‌وساز مذهبی در سراسر قاره شناخته می‌شد. با ظهور معماری گوتیک، همان گستره جغرافیایی بار دیگر دستخوش تحول شد، اما پذیرش سبک گوتیک و شیوه‌های ساخت آن در مناطق مختلف، متفاوت بود—هم در اجرا، هم در سلیقه زیبایی‌شناختی. نزدیکی جغرافیایی برخی مناطق
سلیقه زیبایی‌شناختی. نزدیکی جغرافیایی برخی مناطق باعث شد که مرزهای امروزی کشورها نتوانند مرزهای سبک‌شناختی را تعریف کنند. برای نمونه، سبک‌های گوتیک در شمال فرانسه و فلاندر، یا در آلمان و بوهم، شباهت‌هایی دارند که از تعاملات منطقه‌ای نشأت می‌گیرند. در مقابل، کشورهایی چون انگلستان و اسپانیا ویژگی‌هایی متمایز در معماری گوتیک پدیدآوردند—مانند "گوتیک عمودی و کشیده انگلیسی" یا "گوتیک تزئینی و چندگانه اسپانیایی"—که در دیگر نقاط اروپا کمتر دیده می‌شوند، مگر در مواردی که صنعتگران دوره‌گرد یا اسقف‌های مهاجر آن‌ها را
که صنعتگران دوره‌گرد یا اسقف‌های مهاجر آن‌ها را منتقل کرده باشند. تفاوت‌های منطقه‌ای که در کلیساهای دوره رمانسک قابل مشاهده‌اند، در دوره گوتیک حتی برجسته‌تر می‌شوند؛ زیرا گوتیک، برخلاف رمانسک، ظرفیت بیشتری برای تنوع تزئینی، نوآوری سازه‌ای، و بیان محلی داشت. دسترسی محلی به مصالح، هم بر ساخت و ساز و هم بر سبک تأثیر گذاشت. در فرانسه، سنگ آهک در درجه‌های مختلف به راحتی در دسترس بود، سنگ آهک سفید بسیار مرغوب کان برای تزئینات مجسمه‌سازی مورد توجه قرار می‌گرفت. [ "" ] انگلستان سنگ آهک درشت و ماسه سنگ قرمز و
[ "" ] انگلستان سنگ آهک درشت و ماسه سنگ قرمز و همچنین سنگ مرمر پوربک سبز تیره داشت که اغلب برای ویژگی‌های معماری مورد استفاده قرار می‌گرفت. در شمال آلمان، هلند، شمال لهستان، دانمارک و کشورهای حوزه بالتیک، کمبود سنگ ساختمانی محلی باعث شد که سنتی نیرومند در معماری آجری شکل گیرد. نتیجه این سنت، پیدایش سبک "گوتیک آجری" بود که در آلمانی و اسکاندیناوی با عنوان شناخته می‌شود و ارتباط نزدیکی با شهرهای عضو "اتحادیه هانز" دارد. این سبک، با استفاده از آجرهای پخته‌شده، طاق‌های نوک‌تیز، و تزئینات هندسی، چهره‌ای
طاق‌های نوک‌تیز، و تزئینات هندسی، چهره‌ای منحصربه‌فرد به معماری گوتیک در مناطق فاقد منابع سنگی بخشید. در مقابل، در ایتالیا سنگ به‌ویژه برای ساخت استحکامات و بناهای دفاعی به‌کار می‌رفت، اما در ساختمان‌های غیرنظامی، آجر ترجیح داده می‌شد. با توجه به وجود ذخایر گسترده و متنوع سنگ مرمر در مناطق مختلف ایتالیا، بسیاری از ساختمان‌ها با نمای مرمرین پوشانده می‌شدند—یا در مواردی، نمای آن‌ها ساده و ناتمام باقی می‌ماند تا در آینده با مرمر تزئین شود. این رویکرد، نه‌تنها از نظر زیبایی‌شناسی، بلکه از نظر اقتصادی و
از نظر زیبایی‌شناسی، بلکه از نظر اقتصادی و برنامه‌ریزی ساخت‌وساز نیز اهمیت داشت. این تفاوت‌های مصالح و سبک، بازتابی از شرایط جغرافیایی، منابع طبیعی، و سنت‌های شهری در اروپا هستند. دسترسی به چوب، یکی از عوامل تعیین‌کننده در شکل‌گیری سبک‌های معماری در اروپا بود. در اسکاندیناوی، ساختمان‌های چوبی به‌سبب وفور منابع جنگلی، به‌ویژه در مناطق سرد و کوهستانی، رواج داشتند و سنت‌های ساخت‌وساز با چوب در قالب کلیساهای چوبی، خانه‌های روستایی، و انبارهای کشاورزی تثبیت شدند. در سطح قاره، کمبود یا فراوانی چوب مستقیماً بر
در سطح قاره، کمبود یا فراوانی چوب مستقیماً بر شیوه‌های ساخت سقف تأثیر گذاشت. در انگلستان، به‌ویژه در اواخر دوره قرون وسطی، کاهش منابع جنگلی—ناشی از ساخت کشتی‌ها و بناهای بزرگ—منجر به ابداع "سقف‌های چکشی‌تیر" شد. این نوع سقف، بدون نیاز به تیرهای بلند و مستقیم، امکان پوشش دهانه‌های وسیع را فراهم می‌کرد و در عین حال، جلوه‌ای باشکوه و تزئینی به فضای داخلی می‌بخشید. کلیساهای بزرگ نمونه‌ای برجسته از این نوآوری هستند. سنت رومانسک. معماری گوتیک از ژانر معماری قبلی، رومانسک، نشأت گرفت. در بیشتر موارد، برخلاف آنچه
رومانسک، نشأت گرفت. در بیشتر موارد، برخلاف آنچه بعداً در فلورانس رنسانس با احیای سبک کلاسیک در اوایل قرن پانزدهم رخ داد، گسست کاملی از آن وجود نداشت. [ "" ] تا قرن دوازدهم، سازندگان در سراسر اروپا سبک‌های معماری رومانسک را توسعه دادند (که در انگلستان به دلیل ارتباط آن با فتح نورمن‌ها، معماری نورمن نامیده می‌شود). محققان بر دسته‌های ساختمان‌های رومانسک/نورمن، از جمله کلیسای جامع، کلیسای محلی، کلیسای ابی، صومعه، قلعه، کاخ، تالار بزرگ، دروازه، ساختمان شهری، انبار و موارد دیگر تمرکز کرده‌اند. بسیاری از
انبار و موارد دیگر تمرکز کرده‌اند. بسیاری از ویژگی‌های معماری که امروزه با سبک گوتیک شناخته می‌شوند، در واقع ریشه در معماری رمانسک دارند و پیش از ظهور گوتیک، به‌ویژه در ساخت کلیساهای جامع و صومعه‌ها، به‌کار گرفته شده بودند. از جمله این عناصر می‌توان به "طاق‌های دنده‌دار"، "پشتیبان‌های بیرونی" (بوترس‌ها)، "ستون‌های خوشه‌ای"، "راه‌روهای پیرامونی"، "پنجره‌های چرخ‌مانند"، "مناره‌ها"، "شیشه‌های رنگی"، و "تیمپان‌های درگاهی با حجاری‌های غنی" اشاره کرد. این عناصر، که در معماری مذهبی قرون وسطی نقش ساختاری و نمادین
که در معماری مذهبی قرون وسطی نقش ساختاری و نمادین داشتند، در دوره گوتیک به‌طرزی فزاینده پیچیده‌تر و تزئینی‌تر شدند. برای نمونه، طاق‌های دنده‌دار که در رمانسک برای استحکام سقف‌ها به‌کار می‌رفتند، در گوتیک به ابزارهایی برای خلق فضاهای بلند و نورگیر بدل شدند. پنجره‌های شیشه‌ای رنگی، که در رمانسک اغلب کوچک و محدود بودند، در گوتیک به روایت‌گر داستان‌های کتاب مقدس در قالب نور و رنگ تبدیل شدند. اساساً توسعهٔ طاق‌های نوک‌تیز بود که تغییری را ایجاد کرد که گوتیک را از رومانسک جدا می‌کند. [ ' ] این تغییر تکنولوژیکی،
رومانسک جدا می‌کند. [ ' ] این تغییر تکنولوژیکی، سنت بنایی عظیم و دیوارهای توپر با دهانه‌های کوچک را شکست و آن را با سبکی جایگزین کرد که در آن به نظر می‌رسد نور بر ماده غلبه دارد. [ ' ] با استفاده از آن، بسیاری از ابزارهای معماری دیگر نیز توسعه یافتند که قبلاً در ساختمان‌های پراکنده مورد آزمایش قرار گرفته و سپس برای برآوردن نیازهای سازه‌ای، زیبایی‌شناختی و ایدئولوژیک سبک جدید به کار گرفته شدند. این ابزارها شامل پشت‌بندهای معلق، ستون‌های نوک‌تیز و پنجره‌های مشبک می‌شوند. معماری مسیحی شرقی، ساسانی و اسلامی.
مشبک می‌شوند. معماری مسیحی شرقی، ساسانی و اسلامی. قوس نوک‌تیز، یکی از ویژگی‌های شاخص سبک گوتیک، در معماری بیزانسی اواخر روم و معماری ساسانی ایران در اواخر دوران باستان ظاهر می‌شود، اگرچه این شکل قبلاً نیز مورد استفاده قرار گرفته بود، مانند معبد بعل، دورا اروپوس در بین‌النهرین رومی که احتمالاً قرن اول میلادی ساخته شده است. در بافت رومی، این قوس در ساختمان‌های کلیسا در سوریه و گاهی اوقات در سازه‌های سکولار، مانند پل کاراماگارا در ترکیه مدرن، دیده می‌شد. در معماری ساسانی، قوس‌های سهموی و نوک‌تیز هم در کاخ و
ساسانی، قوس‌های سهموی و نوک‌تیز هم در کاخ و هم در بناهای مقدس به کار می‌رفتند. یک قوس بسیار کمی نوک‌تیز که در سال ۵۴۹ ساخته شده است، در محراب کلیسای سنت آپولینار در کلاس در راونا وجود دارد و نمونه‌ای کمی نوک‌تیزتر از کلیسایی است که در سال ۵۶۴ در قصر ابن وردان در سوریه رومی ساخته شده است. توسعه طاق‌های نوک‌تیز ممکن است تحت تأثیر طاق‌های بیضوی و سهموی باشد که اغلب در ساختمان‌های ساسانی با استفاده از طاق‌های آجری شیب‌دار به کار می‌رفتند، که هرگونه نیاز به مرکزسازی چوبی را برطرف می‌کرد و برای هزاره‌ها در
مرکزسازی چوبی را برطرف می‌کرد و برای هزاره‌ها در بین‌النهرین و سوریه مورد استفاده قرار می‌گرفت. قدیمی‌ترین طاق‌های نوک‌تیز در معماری اسلامی در قبه الصخره، که در سال ۶۹۱/۲ تکمیل شد، وجود دارد، در حالی که برخی دیگر در مسجد جامع دمشق، که در سال ۷۰۵ آغاز شد، دیده می‌شوند. امویان مسئول قدیمی‌ترین طاق‌های نوک‌تیز قابل توجه در اروپای غربی قرون وسطی بودند و آنها را در کنار طاق‌های نعل اسبی در مسجد جامع قرطبه، که از سال ۷۸۵ ساخته شده و بارها گسترش یافته است، به کار بردند. کاخ عباسیان در الاخیدر در سال ۷۷۸ از
کار بردند. کاخ عباسیان در الاخیدر در سال ۷۷۸ از طاق‌های نوک‌تیز به عنوان یک طرح غالب، چه از نظر ساختاری و چه از نظر تزئینی، در سراسر نماها و طاق‌های مجموعه استفاده کرد، در حالی که مقبره المنتصر، که در سال ۸۶۲ ساخته شد، از گنبدی با پروفیل قوس نوک‌تیز استفاده کرد. سامرای عباسی طاق‌های نوک‌تیز زیادی داشت، به‌ویژه باب‌العما (دروازه سه‌گانه یادبود) که هنوز پابرجاست. تا قرن نهم، طاق نوک‌تیز در مصر و شمال آفریقا مورد استفاده قرار می‌گرفت: در نیلومتر در فسطاط در سال ۸۶۱، مسجد ابن طولون در قاهره در سال ۸۷۶ و مسجد
۸۶۱، مسجد ابن طولون در قاهره در سال ۸۷۶ و مسجد جامع قیروان در دهه ۸۷۰. در طول قرن‌های هشتم و نهم، طاق نوک‌تیز به عنوان استاندارد در ساختمان‌های سکولار در معماری در سراسر جهان اسلام به کار گرفته می‌شد. الجعفریه در ساراگوسا در قرن دهم، اشکال متعددی از طاق را به نمایش می‌گذارد، از جمله طاق‌های نوک‌تیز زیادی که با سطحی از پیچیدگی طراحی تزئین و ساخته شده‌اند که تا دو قرن دیگر در معماری گوتیک دیده نشد. افزایش ارتباطات نظامی و فرهنگی با جهان اسلام، از جمله فتح سیسیل اسلامی توسط نورمن‌ها بین سال‌های ۱۰۶۰ تا ۱۰۹۰،
اسلامی توسط نورمن‌ها بین سال‌های ۱۰۶۰ تا ۱۰۹۰، جنگ‌های صلیبی، از آغاز سال ۱۰۹۶، و حضور اسلام در اسپانیا، ممکن است بر پذیرش طاق‌های نوک‌تیز توسط اروپای قرون وسطی تأثیر گذاشته باشد، اگرچه این فرضیه همچنان بحث‌برانگیز است. به نظر می‌رسد مزایای ساختاری طاق‌های نوک‌تیز ابتدا در یک بافت مسیحی لاتین قرون وسطایی در کلیسای صومعه‌ای معروف به "کلونی سوم" در صومعه کلونی تحقق یافته است. کلیسای بزرگ رومانسک "کلونی سوم" که توسط راهب هیو از کلونی در سال ۱۰۸۹ آغاز شد، در زمان تکمیل در سال ۱۱۳۰ بزرگ‌ترین کلیسای غرب بود "."
تکمیل در سال ۱۱۳۰ بزرگ‌ترین کلیسای غرب بود "." کنت جان کونانت ، که محل ویرانه‌های کلیسا را کاوش کرد، استدلال کرد که نوآوری‌های معماری "کلونی سوم" از معماری اسلامی سیسیل از طریق مونته کاسینو الهام گرفته شده است. صومعه مونته کاسینو جامعه بنیادی فرقه بندیکتین بود و در پادشاهی نورمن سیسیل قرار داشت. طاق جناغی با قوس‌های نوک‌تیز در صومعه لسای در نرماندی در سال ۱۰۹۸، کلیسای جامع چفالو در سیسیل و تقریباً همزمان در کلیسای جامع دورهام در انگلستان مورد استفاده قرار گرفت. در آن بخش‌هایی از مدیترانه غربی که تحت کنترل
در آن بخش‌هایی از مدیترانه غربی که تحت کنترل یا نفوذ اسلام بودند، انواع غنی منطقه‌ای پدید آمدند که سنت‌های رومانسک، بیزانس و بعدها گوتیک را با اشکال تزئینی اسلامی در هم می‌آمیختند، همان‌طور که به عنوان مثال در کلیساهای جامع مونرئاله و چفالو، آلکازار سویل و کلیسای جامع تروئل دیده می‌شود.
پوست‌قورباغه‌ای (در ایران با عنوان پلنگی)، که همچنین به عنوان شکارچی مرغابی شناخته می‌شود، یک الگوی استتار لباس رزم با خال و رنگ‌آمیزی گیج‌کننده برای ترکیب در محیطی شبیه به پوست دیدگریز قورباغه است. الگوی پوست‌قورباغه‌ای M1942 نخستین تلاش ارتش ایالات متحده برای استتار رنگ‌آمیزی گیج‌کننده بود.