payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شهادت‌های ارائه شده در کنگره، مقامات نظامی معتقد بودند که STSS پتانسیل تقویت سامانه دفاع موشکی کشور را دارد. سپهبد پاتریک جی. اورایلی، مدیر آژانس دفاع موشکی آمریکا، در شهادت‌نامه آماده‌شده خود به کمیته فرعی دفاعی کمیته تخصیص بودجه سنای آمریکا در ۲۵ مه ۲۰۱۱ گفت: «دو آزمایش پروازی اخیر نشان دادند که STSS به‌طور چشمگیری دقت حملات موشکی تهدیدآمیز را بهبود بخشیده و داده‌های با کیفیت کنترل آتش را چندین دقیقه زودتر از داده‌های با دقت کمتر که توسط رادارهای ارگانیک سامانه‌های ایجس یا تاد (تاد) فراهم می‌شود، به
سامانه‌های ایجس یا تاد (تاد) فراهم می‌شود، به ناوهای ایجس ارائه می‌دهد». گاه‌شمار آزمایش‌های ردیابی موشک توسط STSS. بر اساس بیانیه‌های مطبوعاتی «گلوب نیوزوایر» (که از سوی نورثروپ گرامن منتشر شده)، خلاصه‌ای از عملکرد مداری ماهواره‌های برنامه نمایشی STSS به شرح زیر است. ژوئن ۲۰۱۰ آزمایش پرتاب رهگیر زمینی از پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ. نخستین پیام‌های رؤیت شیء (OSM) از یک موشک توسط STSS نخستین ردگیری روی-برد (on-board) از یک موشک شکل گرفت. آزمایش پرتاب موشک قاره‌پیمای مینتمن ۳ از پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ.
مینتمن ۳ از پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ. پرتاب به سمت هدف از پیش تعیین‌شده از سایت آزمایش دفاع موشکی بالستیک رونالد ریگان در آب‌سنگ کواجالین، جزایر مارشال. داده‌ها به مرکز یکپارچه‌سازی و عملیات دفاع موشکی (MDIOC) در پایگاه نیروی هوایی شریور، کلرادو منتقل شد. نخستین جمع‌آوری داده از هدف توسط دو ماهواره به صورت همزمان، و نخستین کسب هدف از یک هدف پرتاب‌شده از فراسوی افق. یک موشک اسکاد از یک سکوی پرتاب متحرک (ناو سابق یواس‌اس طرابلس) در نزدیکی کائوآئی، هاوایی پرتاب شد. موشک تاد از پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ
پرتاب شد. موشک تاد از پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ پرتاب شد. نخستین پیام‌های OSM به آزمایشگاه حسگرهای سازمانی در پایگاه نیروی هوایی شریور، کلرادو، برای ترکیب داده‌ها با سایر حسگرها به صورت همزمان ارسال شد. نخستین ردیابی یک موشک بالستیک تاکتیکی کم‌نور. ژوئیه ۲۰۱۰ نخستین ردیابی یک شیء فضایی مقیم (resident space object). ردیابی یک ماهواره هواشناسی NOAA در ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۰ برای چند دقیقه (با دستور خارجی). نخستین انتقال خودکار ردیابی هدف از حسگر کسب‌کننده به حسگر ردیاب. این نمایش انتقال ردیابی زمانی رخ داد که STSS
این نمایش انتقال ردیابی زمانی رخ داد که STSS یک منبع لیزر زمینی را که توسط آزمایشگاه تحقیقات نیروی هوایی ایالات متحده از رصدخانه نوری استارفایر در پایگاه نیروی هوایی کرتلند، نیومکزیکو، اداره می‌شد، کسب کرد. اوت ۲۰۱۰ نخستین ردیابی یک هواپیما. عملیات حسگر ردیابی دقیق در زیر افق در روشنایی روز. نخستین انتقال خودکار ردیابی یک هواپیما از حسگر کسب‌کننده به حسگر ردیاب. سپتامبر ۲۰۱۰ تمرین بستر آزمایشی لیزر هوابرد. نخستین انتقال خودکار ردیابی یک هدف در فاز اوج‌گیری (boosted target) از حسگر کسب‌کننده به حسگر ردیاب.
(boosted target) از حسگر کسب‌کننده به حسگر ردیاب. آزمایش پرتاب موشک قاره‌پیمای مینتمن ۳ از پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ به سمت جزیره گوآم (۸۵۰۰ کیلومتر). نخستین ادامه ردیابی یک هدف پس از فاز اوج‌گیری با استفاده از حسگر ردیاب. نخستین نمایش تولید چندین مسیر ردیابی توسط حسگر ردیاب برای اهداف در حال جدا شدن. اکتبر ۲۰۱۰ کمپین پرتاب از راه دور ایجس (Aegis Launch on Remote). نخستین ردیابی استریو (سه‌بعدی) یک هدف کم‌نور در فاز اوج‌گیری توسط حسگر ردیاب. نخستین ردیابی استریو یک هدف در فاز میانی مسیر پس از اوج‌گیری.
استریو یک هدف در فاز میانی مسیر پس از اوج‌گیری. مارس ۲۰۱۱ دومین هدف‌گیری ارزیابی آمادگی خودروی ایجس (Aegis Readiness Assessment Vehicle Targeting). ماهواره‌های STSS هدف خود را تا زمان بازورود به جو کسب و ردیابی کردند. دومین ردیابی کامل مسیر طی پرتاب ایجس توسط آژانس دفاع موشکی آمریکا (MDA). تولید موفقیت‌آمیز نرم‌افزار ردیابی استریو (سه‌بعدی) برای دنبال کردن مسیر پرواز موشک هدف و پیش‌بینی نقطه برخورد آن. آوریل ۲۰۱۱ آزمایش دفاع موشکی دریایی. ماهواره‌های STSS یک موشک بالیستیک میان‌برد (IRBM) را هدف‌گیری و به
یک موشک بالیستیک میان‌برد (IRBM) را هدف‌گیری و به رهگیری آن کمک کردند؛ انهدام IRBM در لحظه برخورد. ژوئیه ۲۰۱۱ آزمایش STSS روی یک هدف کوتاه‌برد پرتاب‌شده از هوا (SRALT). این آزمایش توانایی STSS را در ردیابی اهداف کم‌نوری که بازه‌های زمانی پرواز بسیار کوتاهی دارند، اثبات کرد. پایان مأموریت. دو ماهواره سامانه ردیابی و نظارت فضایی در سپتامبر ۲۰۲۱ جمع‌آوری داده‌ها را متوقف کردند. پس از انتقال به مدارهای بالاتر برای جلوگیری از برخوردهای آتی با دیگر اجرام فضایی، این دو ماهواره در ۸ مارس ۲۰۲۲ از رده خارج شدند.
جوزپه انزو بالیونی (فرارا، ۲۵ ژوئیهٔ ۱۸۸۴ – سن نیکولو، ۱۲ مهٔ ۱۹۴۵) نگارگر، نقاش و مهندس ایتالیایی بود. زندگی‌نامه. او در بولونیا در رشتهٔ مهندسی عمران و معماری فارغ‌التحصیل شد. از کودکی به طراحی علاقه نشان داد. نخستین تلاش‌هایش، ترسیم‌های مدادی و طرح‌های رنگی کوچک بود. میان سال‌های ۱۹۰۵ و ۱۹۰۶ جزئیات معماری کاخ‌های قدیمی، پرتره‌ها و طراحی‌های مدادی را آزمود. شرایط رفاهی خانواده‌اش او را به پرورش چندین علاقه سوق داد، از جمله نوازندگی ویولن که بعدها قطعاتی ساخت و منتقدان موسیقی آن را "«نوین و دلپذیر»" توصیف
و منتقدان موسیقی آن را "«نوین و دلپذیر»" توصیف کردند. در ۱۹۱۰ در دشت کونای فرارا مدلی از دوبالهٔ اختراعی خود به نام «بالیونی» را آزمایش کرد که سپس در بولونیا امتحان شد. از دید هنری، همچنان به تکنیک‌های پاستل، آبرنگ، تمپرا و رنگ روغن پایبند بود. پس از فراغت از تحصیل در ۱۹۱۱، طراحی ویلاهای کوچک و آرامگاه‌ها را آغاز کرد که سبک خاصی داشت و بعدها به سوی آرت دکو گرایش یافت. در ۱۹۱۲ در مقر تازهٔ مجلس نمایندگان در رم کار کرد. پایان جنگ لیبی نخستین مأموریت او به‌عنوان مهندس راه‌آهن در اریتره ایتالیایی شد و سیزده
مهندس راه‌آهن در اریتره ایتالیایی شد و سیزده ماه در آفریقا ماند. سپس به پاریس رفت و هنر «بدوی» را از نزدیک تجربه کرد. پس از بازگشت به فرارا، به مونوپرینت گرایش یافت و از آنجا به حکاکی عمقی و اچینگ گذر کرد. بالیونی در همین سال‌ها با محافل هنری پاریس و فلورانس در تماس بود و آثار او با گرایش‌های نمادگرایی و مدرنیسم پیوند یافت. شماری از مورخان هنر، او را یکی از پیونددهندگان جریان‌های معماری و هنرهای تجسمی در شمال ایتالیا دانسته‌اند. در ۱۹۱۵ به ادارهٔ مهندسان نظامی در فلورانس پیوست و در آکادمی هنرهای زیبای
نظامی در فلورانس پیوست و در آکادمی هنرهای زیبای فلورانس دورهٔ تخصصی حکاکی خشک گذراند. در ۱۹۱۷ در نمایشگاه هنرهای زیبا فلورانس شرکت کرد. در ۱۹۱۸ مجموعه‌ای از ده اچینگ دربارهٔ ونیز ساخت و نسخهٔ نخست آن را به موسولینی تقدیم کرد که "«صمیمانه قدردانی نمود و آن‌ها را زیبا توصیف کرد»". در ۱۹۲۸ در نمایشگاه هنری فرارا، از میان صد هنرمند تنها ده تن، از جمله او، اتاقی برای نمایش فردی داشتند. آثارش در همین دوران به‌طور گسترده در نشریات ایتالیایی معرفی شد و منتقدان او را «چهره‌ای خلاق میان مهندسی و هنر» توصیف کردند. او
«چهره‌ای خلاق میان مهندسی و هنر» توصیف کردند. او سپس مسئول پروژه‌های معماری در نمایشگاه‌های میلان، باری و بولونیا شد. در دههٔ ۱۹۳۰ در پروژه‌های باستان‌شناسی کومکیو فعال بود و از بنیان‌گذاران موزهٔ باستان‌شناسی فرارا به‌شمار می‌رفت. با آغاز جنگ جهانی دوم به خانهٔ خانوادگی در رِرو بازگشت و کارگاه حکاکی‌اش را همان‌جا برپا کرد. سبک آثارش در این دوره به‌سوی موضوعات نمایشی و استعاری گرایید. در کنار فعالیت‌های هنری و معماری، او در انجمن‌های فرهنگی و هنری فرارا نیز فعال بود و در ارتقای جایگاه هنر گرافیک نقشی مؤثر
فعال بود و در ارتقای جایگاه هنر گرافیک نقشی مؤثر داشت. در ۱۹۴۵ توسط چریک‌ها از خانه‌اش در نزدیکی ترزیگالو بیرون کشیده شد و سپس در میان کشته‌شدگان شناسایی شد. نقد و ارزیابی. باگلیونی به‌سبب حکاکی‌های متعدد از فرارا و دیگر شهرهای ایتالیا، از پیشگامان این هنر به‌شمار می‌رود. آثار او مورد تحسین جوزپه آنجلی، فیلیپو د پیزیس و میمی کویلیچی بوزاکی قرار گرفت. منتقد لوسیو اسکارینو نیز از "«کنتراست‌های قوی و یادآور پیرانزی»" در کارهایش یاد کرده است. آثار و نمایشگاه‌ها. بخشی از صدها اثر او در بنیاد جرجیو چینی و موزه
بخشی از صدها اثر او در بنیاد جرجیو چینی و موزه هنر مدرن بولونیا نگهداری می‌شود. همچنین خانواده‌اش مجموعه‌ای از لوح‌های حکاکی روی مس و روی را در ۱۹۷۶ به بنیاد چینی اهدا کردند.
تولیو چانتی (۲۰ اوت ۱۸۹۹، در آسیزی - ۸ آوریل ۱۹۷۶، در ماپوتو، موزامبیک) یک سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود که به خاطر فعالیتش با اتحادیه‌های کارگری شناخته شده بود. چانتی، فرزند یک کشاورز، در سال ۱۹۱۷ به خدمت اجباری فراخوانده شد و تا سال ۱۹۲۱ به عنوان ستوان در ارتش ایتالیا خدمت کرد. او با بازگشت به آسیزی، به عنوان معلم مشغول به کار شد و در عین حال به تأسیس فاشیو در شهر نیز کمک کرد و در سال ۱۹۲۲ به عنوان دبیر منصوب شد. او برای سازماندهی سندیکا به ترنی منتقل شد و سپس در سال ۱۹۲۴ به درجه سروانی ارتقا یافت و به
و سپس در سال ۱۹۲۴ به درجه سروانی ارتقا یافت و به عنوان دبیر منطقه‌ای سندیکاها در اومبریا منصوب شد. در همان سال، پس از مرگ جاکومو ماتئوتی، مدتی از فاشیسم کناره‌گیری کرد و این سوءظن ایجاد شد که او بیش از حد چپ‌گرا است. با این حال، تا سال ۱۹۲۵ او به عنوان دبیر سندیکاها در سیراکوز بازگشت، قبل از اینکه به درجه سرگردی ارتقا یابد و نقش‌های مشابهی را در کارارا، مسینا، ماترا و ترویزو بر عهده بگیرد. در سال ۱۹۳۱ او به درجه سرهنگی ارتقا یافت و دبیر فدراسیون ملی معدنچیان و سنگ‌شکنان شد و در این سمت برای افزایش دستمزدها
و سنگ‌شکنان شد و در این سمت برای افزایش دستمزدها تلاش می‌کرد. با این حال، علیرغم تمایل او به درگیری گاه به گاه با دولت، نفوذش همچنان افزایش می‌یافت و به عنوان دبیر سندیکاهای کنفدراسیون فاشیستی کارگران صنعتی و نایب رئیس مؤسسه بیمه اجتماعی خدمت می‌کرد. چانتی به عنوان رئیس کنفدراسیون، در سال ۱۹۳۷ با رابرت لی قراردادی منعقد کرد تا به کارگران ایتالیایی اجازه دهد برای اشتغال به آلمان نازی بروند. رهبران جبهه کارگری آلمان چنان به او احترام می‌گذاشتند که کارخانه اصلی فولکس واگن حتی یک مجتمع تفریحی به نام چانتی هال
فولکس واگن حتی یک مجتمع تفریحی به نام چانتی هال به افتخار او داشت. پیشرفت چانتی با ارتقای او به درجه ژنرالی و انتصابش به شورای عالی فاشیست در نوامبر ۱۹۳۴ ادامه یافت و در سال ۱۹۳۹ به عنوان معاون وزیر شرکت‌ها منصوب شد. اوج موفقیت او در آوریل ۱۹۴۳ بود که به درجه مارشالی ارتقا یافت و وزیر شرکت‌ها شد. با این حال، گرایش‌های مخالفت‌آمیز او همچنان ادامه داشت، زیرا چانتی به نفع پیشنهاد دینو گراندی برای برکناری موسولینی رأی داد، پس از آنکه گراندی به او گفته بود که تمام کاری که او انجام می‌دهد این است که پادشاه بار
کاری که او انجام می‌دهد این است که پادشاه بار حکومت را با موسولینی تقسیم کند. چانتی بلافاصله پس از آن به دوچه نامه نوشت تا عذرخواهی کند. چانتی یکی از فاشیست‌هایی بود که به همراه گالئاتسو چانو در دادگاه ورونا در ۸ تا ۱۰ ژانویه ۱۹۴۴ محاکمه شدند. با این حال، از بین تمام متهمان، او تنها کسی بود که به طور کلی از تخفیف مجازات برخوردار شد و بنابراین از اعدام نجات یافت و در عوض به ۳۰ سال زندان محکوم شد. نامه عذرخواهی که او به موسولینی نوشته بود، او را از اعدام نجات داد. پس از آزادی، او آزاد شد و به موزامبیک پرتغال
داد. پس از آزادی، او آزاد شد و به موزامبیک پرتغال تبعید شد. وی در ۸ آوریل ۱۹۷۶ در همان‌جا درگذشت.
اخوان المسلمین عراق ()، شاخه عراقی سازمان اسلام‌گرای سنی اخوان‌المسلمین است. این گروه در سال ۱۹۴۰ تأسیس شد و در سال ۱۹۴۹ تحت نام انجمن اخوان‌المسلمین قانونی شد.
استفانو روتا (؛ زادهٔ ) که با نام هنری مایکل ریگیرا شناخته می‌شود، خواننده، ترانه‌سرا، نوازنده و بازیگر اهل ایتالیا است. زندگی و حرفه. مایکل ریگیرا در ۱ اکتبر ۱۹۶۱ در تورین به دنیا آمد. و در دبیرستان علمی آلبرت انیشتین در تورین تحصیل کرد و در آن جا با همکلاسی‌اش استفانو ریگی آشنا شد. در سن ۲۲ سالگی در سال ۱۹۸۳، به همراه ریگی یک گروه دونفره موسیقی تشکیل دادند. آنها نام "ریگیرا را" برای خود برگزیدند، نامی که ریگی چند سال قبل در یک بازی فوتبال آن را انتخاب کرده بود. این دو خود را مایکل و جانسون ریگیرا و همچنین
بود. این دو خود را مایکل و جانسون ریگیرا و همچنین «برادران موسیقی» معرفی کردند. موسیقی آنها توجه برادران لا بیوندا را به خود جلب کرد که در موفقیت بعدی آنها نقش کلیدی داشتند. آنها در سال ۱۹۸۲ یک قرارداد ضبط امضا کردند. این گروه دونفره اولین آهنگ موفق خود با نام «Vamos a la playa» را در سال ۱۹۸۳ منتشر کردند. پس از اینکه گروه ریگیرا برای دومین بار در سال ۲۰۱۶ منحل شد، روتا برای دنبال کردن مسیرهای شغلی دیگر به تیه‌نه نقل مکان کرد. پس از اولین جدایی ریگیرا در سال ۱۹۹۲، روتا هشت سال از حرفه موسیقی خود فاصله گرفت
۱۹۹۲، روتا هشت سال از حرفه موسیقی خود فاصله گرفت تا در دانشگاه پادووا در رشته حقوق و ادبیات تحصیل کند. سال بعد، او و انریکو بروسکی در برنامه متنوع "درایو این" با هم بازی کردند. روتا در سال ۱۹۸۸ به همراه ماریا آملیا مونتی در برنامه «"La TV delle ragazze»" ظاهر شد. او بین فوریه ۲۰۱۱ و ژوئن ۲۰۱۳، در مدرسه بازیگری مایکل ای. راجرز در میلان تحصیل کرد.
الساندرو پاولینی (فلورانس، ۲۷ سپتامبر ۱۹۰۳ - دونگو، ۲۸ آوریل ۱۹۴۵) سیاستمدار، روزنامه‌نگار و مقاله‌نویس ایتالیایی بود. او به خاطر مشارکتش در دولت فاشیستی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم و به عنوان رهبر و بنیانگذار بریگادهای سیاه، همچنین به خاطر ظلم و ستم علیه مخالفان فاشیسم مشهور بود. سال‌های نخستین و حرفه. پاولینی، اهل فلورانس، پسر پائولو امیلیو پاولینی، محقق برجسته سانسکریت و دیگر زبان‌های هندواروپایی بود. او که دانشجوی درخشانی بود، مدرک حقوق خود را از دانشگاه فلورانس و مدرک علوم سیاسی خود را از دانشگاه
فلورانس و مدرک علوم سیاسی خود را از دانشگاه ساپینزا در رم دریافت کرد و بین این دو شهر رفت و آمد داشت. برادرش کورادو پاولینی نویسنده بود. پس از پیوستن به جنبش بنیتو موسولینی در فلورانس، او در چندین اقدام پیراهن سیاه‌ها شرکت کرد و در طول راهپیمایی ۱۹۲۲ به سمت رم - لحظه‌ای که فاشیسم در ایتالیا قدرت را به دست گرفت - رهبری یک دسته را بر عهده داشت. پاولینی وظایفی در زمینه فرهنگی (از جمله برنامه‌های جوانان که توسط فاشیست‌ها راه‌اندازی شده بود) به عهده گرفت، در حالی که در نشریات فاشیستی مانند Battaglie fasciste،
که در نشریات فاشیستی مانند Battaglie fasciste، Rivoluzione fascista و Critica fascista همکاری می‌کرد. به لطف آشنایی‌اش با رهبر فاشیست فلورانس، لوئیجی ریدولفی وای دا وراتزانو، او وارد سیاست فعال شد و در سال ۱۹۲۷ معاون ریدولفی شد. از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۴، او رهبر محلی حزب ملی فاشیست (PNF) در فلورانس و همچنین سردبیر نشریه فاشیستی Il Bargello (که نام آن از یک درجه نظامی در قرون وسطی گرفته شده بود) بود که از همه روشنفکران می‌خواست در آن مشارکت کنند. پاولینی قصد داشت تصویری از فاشیسم به عنوان یک پدیده فرهنگی و
داشت تصویری از فاشیسم به عنوان یک پدیده فرهنگی و اشرافی ارائه دهد - او مجموعه‌ای از رویدادهای فرهنگی را آغاز کرد که پس از فاشیسم و ​​ مرگ او هم برقرار ماندند، از جمله بازسازی سالانه لباس‌های ورزشی ایتالیایی دوران رنسانس، کالچو فیورنتینو، جشنواره موسیقی ماجیو موزیکال فیورنتینو و نمایشگاه صنعتگران پونته وکیوی فلورانس. بین سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۴۲، او به عنوان "مهمان ویژه" مرتباً با روزنامه کوریره دلا سرا همکاری می‌کرد. رهبر فاشیست. پس از عضویت در رهبری حزب ملی فاشیست در سال ۱۹۳۲، او از سیاست محلی به ریاست
ملی فاشیست در سال ۱۹۳۲، او از سیاست محلی به ریاست کنفدراسیون فاشیستی متخصصان و هنرمندان روی آورد که او را به سمت یک موقعیت رهبری در شورای شرکت‌ها سوق داد. او در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی به عنوان ستوان ناظر اسکادران به رهبری گالئاتسو چانو (گروهی با نام مستعار La Disperata) و به عنوان خبرنگار کوریره دلا سرا شرکت کرد. پاولینی در طول دوران سیاسی خود، مقالات فرهنگی و ادبی مانند Disperata ("ناامید"؛ ۱۹۳۷) و Scomparsa d'Angela ("ناپدید شدن آنجلا"؛ ۱۹۴۰) منتشر کرد. در سال ۱۹۳۹، او توسط موسولینی به عنوان وزیر فرهنگ
در سال ۱۹۳۹، او توسط موسولینی به عنوان وزیر فرهنگ عامه منصوب شد و تا ژانویه ۱۹۴۳ در این سمت خدمت کرد. وزیر فرهنگ عامه (به اختصار مینکلوپاپ) در واقع به معنای وزارت تبلیغات بود و پاولینی کنترل شدیدی بر آنچه مطبوعات می‌توانستند یا نمی‌توانستند منتشر کنند، داشت. دستورالعمل‌های کتبی به مطبوعات (از جمله پخش برنامه‌های رادیویی و فیلم‌های خبری سینمایی "لوچه") توسط خبرنگاران به کاغذ دیواری (ولینه) معروف شده بود و طیف گسترده‌ای از حوزه‌ها را پوشش می‌داد (از ممنوعیت انتشار عکس‌های بوکسور پریمو کارنرا که ناک اوت شده و
عکس‌های بوکسور پریمو کارنرا که ناک اوت شده و بیهوش افتاده بود تا الزام به انتشار عکس‌های تبلیغاتی چاپلوسانه از موسولینی سوار بر یک تراکتور فیات کاملاً جدید یا ممنوعیت انتشار عکس‌های ناپل زیر برف، از ترس آسیب رساندن به صنعت گردشگری). مینکلوپاپ همچنین به صنعت سینما پرداخت (استودیوهای معروف و بسیار خلاق چینه‌چیتا در رم به خواست موسولینی ایجاد شدند تا به عنوان مقابله‌ای در برابر تولیدات هالیوود عمل کنند؛ جشنواره فیلم ونیز نیز ساخته دوره فاشیسم است). پاولینی عمیقاً درگیر صنعت سینما بود (چه در تبلیغات و چه در
درگیر صنعت سینما بود (چه در تبلیغات و چه در جنبه‌های سرگرمی آن) و رابطه‌ی بسیار پر سر و صدایی با دوریس دورانتی، بازیگر زن آن دوره که در ژانر فرعی فیلم‌های کمدی سبک «"تلفنی بیانکی"» بازی می‌کرد و به طور برجسته در نخستین صحنه‌ی برهنه‌ی سینمای ایتالیا حضور داشت، داشت. حمله متفقین به سیسیل و برکناری موسولینی در رم، مداخله نازی‌ها و اعلام یک دولت فاشیستی دست‌نشانده جدید، جمهوری سوسیال ایتالیای شمالی، را به همراه داشت. پاولینی در دولت جمهوری تحت رهبری موسولینی ادغام شد و بلافاصله به عنوان رئیس جانشین حزب ملی
ادغام شد و بلافاصله به عنوان رئیس جانشین حزب ملی فاشیست، حزب فاشیست جمهوری‌خواه (PFR) (تنها کسی که این سمت را داشت) ارتقا یافت. او در تهیه پیش‌نویس اسناد مهم، از جمله مانیفست ورونا که خواستار اعدام اعضای سابق شورای عالی فاشیسم بود که در ماه آوریل علیه موسولینی رأی داده بودند، شرکت داشت و در ایجاد تیپ‌های شبه‌نظامی سیاه نقش داشت. در اواخر جنگ، پاولینی طرحی را با نام Ridotto Alpino Repubblicano برای فاشیست‌ها تدوین کرد تا آخرین مقاومت خود را در دره والتلینا در آلپ انجام دهند. او مدافع اصلی این طرح شد، اما
در آلپ انجام دهند. او مدافع اصلی این طرح شد، اما این طرح فاقد تعهد از سوی بقیه رژیم فاشیستی بود و اجرا نشد. دستگیری و مرگ. پاولینی پس از یک تلاش ناامیدانه برای فرار که منجر به شنا کردن در دریاچه کومو و سپس گیر افتادن در یک بن‌بست مکزیکی بر روی یک صخره نیمه‌غرق شد، دستگیر شد. وقتی گلوله‌های پاولینی تمام شد، سرانجام دستگیر و تنها طبق قانون ایتالیا توسط پارتیزان‌ها در دونگو اعدام شد. قبل از دفن، جسد او به همراه موسولینی، معشوقه موسولینی، کلارا پتاچی، دبیر سابق حزب، آکیله استاراچه، نیکولا بمباچی و دیگران در
حزب، آکیله استاراچه، نیکولا بمباچی و دیگران در میدان لورتو، میلان، به صورت وارونه در ملاء عام آویزان شد.
وزارت جنگ ایران نام یکی از وزارت‌خانه‌های دولت شاهنشاهی ایران است که مسئولیت آن برنامه‌ریزی، هماهنگی، پشتیبانی و گسترش توان دفاعی نیروهای دفاعی کشور شاهنشاهی را برعهده دارد. وظیفه این وزارتخانه تجهیز کردن نیروهای مسلح برای مقابله با تهدیدات احتمالی است. وزارت جنگ ایران برخلاف سایر وزارت‌خانه‌ها دنیا ، هیچ‌گونه اختیاری در فرماندهی نیروهای مسلح را ندارد. آخرین وزیر جنگ بر عهده ارتشبد جعفر شفقت بوده است تاریخچه. پیشینه شکل‌گیری این وزارت‌خانه، به دوران قاجار بازمی‌گردد، که تحت عنوان "وزارت جنگ" فعالیت خود را
که تحت عنوان "وزارت جنگ" فعالیت خود را آغاز کرد. تا دوره نخست وزیری محمد مصدق در دوره کوتاهی نام آن به ««وزارت دفاع ملی»» تغییر پیدا کرد، ولی مدتی پس از سقوط دولت مصدق بار دیگر به ««وزارت جنگ»» تغییر یافت.
مقاومت اسلامی، ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
خط گوتیک ( خط دفاعی آلمان و ایتالیا در طول نبرد ایتالیا در جنگ جهانی دوم بود. این خط، آخرین خط دفاعی اصلی فیلد مارشال آلبرت کسلرینگ را در امتداد قله‌های بخش شمالی کوه‌های آپنین در طول عقب‌نشینی نیروهای محور در ایتالیا علیه ارتش‌های متفقین در ایتالیا، به فرماندهی ژنرال سر هارولد الکساندر، تشکیل می‌داد. آدولف هیتلر نسبت به وضعیت آمادگی "خط گوتیک"—آخرین خط دفاعی اصلی آلمان در شمال ایتالیا—نگرانی‌هایی جدی داشت. او بیم آن داشت که نیروهای متفقین با عملیات آبی-خاکی بتوانند از جناحین به این خط حمله کرده و آن را دور
بتوانند از جناحین به این خط حمله کرده و آن را دور بزنند. از این‌رو، برای کاهش اهمیت نمادین و روانی این خط دفاعی در نگاه هم‌پیمانان و دشمنان، دستور داد نام آن تغییر کند. نام "خط گوتیک" با بار تاریخی و شکوه فرهنگی‌اش می‌توانست در صورت شکست، به ابزاری تبلیغاتی برای متفقین تبدیل شود. هیتلر استدلال می‌کرد که اگر متفقین موفق به شکستن این خط شوند، نباید بتوانند از نامی پرطنین برای بزرگ‌نمایی پیروزی خود بهره ببرند. در پاسخ به این دستور، "آلبرت کسلرینگ"، فرمانده نیروهای آلمانی در ایتالیا، در ژوئن ۱۹۴۴ نام آن را به
آلمانی در ایتالیا، در ژوئن ۱۹۴۴ نام آن را به خط سبز تغییر داد—نامی خنثی‌تر و فاقد بار تاریخی. با این تغییر، آلمان تلاش کرد تا شکست احتمالی را از نظر روانی و تبلیغاتی کم‌اهمیت جلوه دهد، هرچند در عمل، خط گوتیک همچنان یکی از نقاط کلیدی در نبردهای ایتالیا باقی ماند و مقاومت در آن تا بهار ۱۹۴۵ ادامه داشت. آلمانی‌ها با استفاده از بیش از ۱۵۰۰۰ کارگر برده، بیش از ۲۰۰۰ لانه مسلسل، سنگرهای موقت، سنگرهای زیرزمینی، پست‌های دیده‌بانی و مواضع توپخانه‌ای مستحکم ایجاد کردند تا هرگونه تلاشی برای نفوذ به خط گوتیک را دفع
تا هرگونه تلاشی برای نفوذ به خط گوتیک را دفع کنند. تا پایان ماه اوت، بخش ارتش دهم، که از شمال ویکیو تا پسارو در شرق امتداد داشت، مجموعه‌ای از استحکامات دفاعی قدرتمند را به نمایش گذاشت. این بخش شامل ۲۳۷۵ پست مسلسل، ۴۷۹ موضع برای توپ‌های ضدتانک، خمپاره‌انداز و توپ‌های تهاجمی و ۳۶۰۴ سنگر و پناهگاه، از جمله ۲۷ غار، بود. علاوه بر این، ۱۶۰۰۶ موضع تفنگدار وجود داشت که دارای سنگرهایی ساخته شده از درختان و شاخه‌های افتاده بودند. آلمانی‌ها همچنین ۷۲۵۱۷ مین ضد تانک Teller و ۲۳۱۷۲ مین S را در کنار ۷۳ مایل موانع سیمی و
و ۲۳۱۷۲ مین S را در کنار ۷۳ مایل موانع سیمی و ۹۷۸۰ یارد خندق ضد تانک کار گذاشته بودند. با این حال، تنها چهار تانک تکمیل شده بود، ۱۸ تانک دیگر در حال ساخت و هفت تانک دیگر نیز برنامه‌ریزی شده بود. از ۴۶ برجک توپ تانک کوچکتر که برای نصب توپ‌های ۱ و ۲ سانتی‌متری در نظر گرفته شده بودند، تنها ۱۸ عدد عملیاتی بودند. علاوه بر این، در حالی که ۲۲ پناهگاه فولادی در حال ساخت بود، هیچ‌کدام به اتمام نرسیده بودند. در آغاز، "خط گوتیک" در جریان عملیات "اُلیو"—که گاه با عنوان "نبرد ریمینی" نیز شناخته می‌شود—توسط نیروهای
"نبرد ریمینی" نیز شناخته می‌شود—توسط نیروهای متفقین شکسته شد. با این حال، نیروهای آلمانی تحت فرماندهی "آلبرت کسلرینگ" توانستند به‌طور منظم و منسجم عقب‌نشینی کنند، بدون آن‌که دچار فروپاشی شوند. این الگوی دفاعی تا مارس ۱۹۴۵ ادامه یافت: خط گوتیک بارها نفوذپذیر شد، اما هیچ‌گاه شکافی تعیین‌کننده در آن ایجاد نشد که بتواند به سقوط کامل جبههٔ آلمان در شمال ایتالیا بینجامد. تنها در آوریل ۱۹۴۵، با آغاز "حملهٔ نهایی متفقین در کارزار ایتالیا"، این خط به‌طور قطعی شکسته شد. این مرحله پایانی، با پیشروی سریع نیروهای
شد. این مرحله پایانی، با پیشروی سریع نیروهای متفقین و فروپاشی دفاع آلمان، به آزادسازی شمال ایتالیا و تسلیم نهایی نیروهای محور در این جبهه انجامید. خط گوتیک، با وجود ضعف‌های ساختاری و فشارهای مداوم، تا واپسین هفته‌های جنگ در اروپا به‌عنوان مانعی مؤثر باقی ماند و نشان داد که حتی در شرایط بحرانی، انسجام فرماندهی و استفاده از زمین می‌تواند مقاومت را تا حدی حفظ کند. عملیات "اُلیو"، که گاه با عنوان "نبرد ریمینی" نیز شناخته می‌شود، به‌عنوان بزرگ‌ترین نبرد تجهیزات و منابع در خاک ایتالیا توصیف شده است. در این
و منابع در خاک ایتالیا توصیف شده است. در این عملیات عظیم، بیش از ۱٬۲۰۰٬۰۰۰ نفر از نیروهای متفقین و محور شرکت داشتند. نبرد به‌صورت یک مانور گازانبری طراحی شده بود که توسط "ارتش هشتم بریتانیا" و "ارتش پنجم ایالات متحده" علیه "ارتش دهم آلمان" و "ارتش چهاردهم آلمان" اجرا شد. شهر "ریمینی"، که پیش‌تر هدف حملات هوایی قرار گرفته بود، در جریان این عملیات با شدت بی‌سابقه‌ای زیر آتش نیروهای زمینی متفقین قرار گرفت—بیش از ۱٬۴۷۰٬۰۰۰ گلوله به سوی آن شلیک شد. این حجم از آتش، نه‌تنها نشان‌دهندهٔ اهمیت استراتژیک شهر بود،
آتش، نه‌تنها نشان‌دهندهٔ اهمیت استراتژیک شهر بود، بلکه بازتابی از تلاش متفقین برای شکستن مقاومت آلمان در خط گوتیک محسوب می‌شد. ژنرال "الیور لیس"، فرمانده ارتش هشتم بریتانیا، نبرد ریمینی را یکی از سخت‌ترین نبردهای این ارتش دانسته و آن را هم‌سنگ نبردهای "العلمین"، "مارث"، و "خط گوستاو" (مونته‌کاسینو) توصیف کرده است. این مقایسه، جایگاه ریمینی را در تاریخ نظامی جنگ جهانی دوم تثبیت می‌کند—شهری که در آن، زمین، آتش، و ارادهٔ انسانی درگیر نبردی فرسایشی و سرنوشت‌ساز شدند. پیشینه. پس از پیشروی‌های تقریباً همزمان در
شدند. پیشینه. پس از پیشروی‌های تقریباً همزمان در کاسینو و آنزیو در بهار ۱۹۴۴، ۱۱ کشور نماینده متفقین در ایتالیا سرانجام فرصتی یافتند تا آلمانی‌ها را در یک حرکت گازانبری به دام بیندازند و برخی از اهداف استراتژیک وینستون چرچیل، نخست‌وزیر بریتانیا، را برای نبرد طولانی و پرهزینه علیه «شکم» محور محقق کنند. این امر مستلزم آن بود که ارتش پنجم ایالات متحده به فرماندهی سپهبد مارک دبلیو کلارک، بیشتر نیروهای آنزیو خود را به سمت شرق از سیسترنا سوق دهد و محاصره‌ای را که در برنامه‌ریزی اولیه برای پیاده شدن در آنزیو
که در برنامه‌ریزی اولیه برای پیاده شدن در آنزیو پیش‌بینی شده بود، اجرا کند (یعنی ارتش دهم آلمان را پهلو بگیرد و خط عقب‌نشینی شمالی آن را از کاسینو قطع کند). در عوض، کلارک از ترس اینکه ارتش هشتم بریتانیا به فرماندهی سپهبد سر الیور لیس، ممکن است او را تا پایتخت ایتالیا، رم، شکست دهد، بخش بزرگی از نیروهای آنزیو خود را به آن سمت منحرف کرد تا اطمینان حاصل کند که او و ارتش پنجم افتخار آزادسازی شهر را خواهند داشت. در نتیجه، بیشتر نیروهای "ژنرال فلدمارشال" آلبرت کسلرینگ از کمند گریختند و به سمت شمال عقب‌نشینی
کسلرینگ از کمند گریختند و به سمت شمال عقب‌نشینی کردند و در نبردها تأخیر ایجاد کردند، به ویژه در اواخر ژوئن در خط تراسیمن (که از جنوب آنکونا در ساحل شرقی شروع می‌شد و از سواحل جنوبی دریاچه تراسیمن در نزدیکی پروجا عبور می‌کرد و به ساحل غربی جنوب گروستو می‌رسید) و در ژوئیه در خط آرنو (که از ساحل غربی در امتداد خط رودخانه آرنو تا کوه‌های آپنین در شمال آرتزو امتداد داشت). این امر به آنها زمان داد تا خط گوتیک را که امتداد داشت، تثبیت کنند. عمیقی از استحکامات که از جنوب لا اسپزیا (در ساحل غربی) تا دره فوگلیا
که از جنوب لا اسپزیا (در ساحل غربی) تا دره فوگلیا امتداد یافته و از میان دیوار دفاعی طبیعی آپنین‌ها (که تقریباً از ساحل تا ساحل دیگر به‌طور پیوسته امتداد داشت) عبور می‌کرد، به عمیق و با قله‌ها و قله‌های مرتفع که تا می‌رسند)، به دریای آدریاتیک بین پسارو و راونا، در ساحل شرقی. این مواضع شامل سنگرها و گودال‌های توپ مسلح به بتن متعدد و ۲۳۷۶ آشیانه مسلسل با آتش درهم‌تنیده، ۴۷۹ موضع توپ ضد تانک، خمپاره‌انداز و توپ تهاجمی، سیم خاردار و کیلومترها خندق ضد تانک. این آخرین سنگر، عزم آلمانی‌ها را برای ادامه جنگ ثابت