payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جینا لولوبریجیدا و سوفیا لورن، جانورشناس آمریکایی جیم فاولر، و نیز مقامات دولتی، کارآفرینان و اعضای خانواده سلطنتی بودند. آماتو در سال ۱۹۷۰ تابعیت کانادا را گرفت و بخشی از وقت خود را در میامی، فلوریدا سپری می‌کرد. در دهه ۱۹۹۰، آماتو همراه با گروهی از سرمایه‌گذاران ۱۵۰۰ جریب زمین خالی در جزیره کانوآن در گرنادین‌ها را اجاره کردند و هتل تامارین بیچ را ساختند و برنامه توسعه آپارتمان‌ها، ویلاها، مارینا و زمین گلف را داشتند. او از ۱۹۸۳ تا زمان مرگش نیز سفیر شوالیه‌های بیمارستانی حاکم مستقل سنت جان اورشلیم، رودس
بیمارستانی حاکم مستقل سنت جان اورشلیم، رودس و مالت در کشورهای سنت وینسنت و گرنادین‌ها و سنت لوسیا بود. زندگی خصوصی. آماتو با لورین منویل، خانواده‌ای که از طریق شرکت جانز منویل در صنعت آزبست ثروتمند شده بودند، ازدواج کرد. منویل در نوا اسکوشیا در ۱۹۹۸ درگذشت. آماتو در ۲۰۰۳ با ایرلا فابیولا لوپز فونزکا، هنرمند و طراح پارچه، ازدواج کرد. مرگ. در ۲۰۲۰ گزارش شد که آماتو در سلامتی ضعیف بوده و تنها در میامی زندگی می‌کرد. او در کوکونات گروو در ۲۰ اکتبر ۲۰۲۱ پس از بیماری طولانی درگذشت.
فاراگلیونی دی کاپری (, ) سه جزیره کوچک سنگی (پشته) در خلیج ناپل، در نزدیکی جزیره کاپری هستند. شکل‌های قابل توجه آنها ناشی از فرسایش ناشی از باد، باران و امواج دریا است. نمای کلی. بخشی از مجمع‌الجزایر کامپانیا، به نام‌های زیر نامگذاری شده‌اند: فاصله کوتاه این بخش‌ها از ساحل، جلوه‌ای زیبا ایجاد می‌کند. این بخش‌ها در جهان مشهور هستند و می‌توان آنها را از دریا یا از چندین نقطه دیدنی مانند خیابان کروپ، ویلا موناکونه یا باغ‌های آگوستوس تماشا کرد. با ظهور گردشگری در قرن‌های نوزدهم و بیستم، فاراگلیونی به مقام
در قرن‌های نوزدهم و بیستم، فاراگلیونی به مقام «بناهای طبیعی» و همچنین نمادین‌ترین نمادهای جزیره رسیدند. آن‌ها در نقاشی‌های متعددی از یوزف ربل، یوهان کریستین دال، آلبرت بیرشتات، کارل ویلهلم دیفنباخ، ویلیام استنلی هاسلتین و دیگران جاودانه شدند. با ظهور عکاسی کرونو، اتین-ژول ماری فیلم کوتاهی از فاراگلیونی ضبط کرد. با عنوان "مبهم، ساحل ناپل". بعدها، با توسعه سینما و رسانه‌ها، آنها در چندین فیلم به ایفای نقش پرداختند که از جمله مشهورترین آنها می‌توان به "امپراتور کاپری" با بازی توتو (۱۹۴۹) و "دومین تراژدی
کاپری" با بازی توتو (۱۹۴۹) و "دومین تراژدی فانتوزی" با بازی پائولو ویلاجیو اشاره کرد.
آدریانو آپرا (۱۸ نوامبر ۱۹۴۰ – ۱۵ آوریل ۲۰۲۴) یک منتقد فیلم، تاریخ‌نگار سینما، فیلمنامه‌نویس، کارگردان، گردآورنده جشنواره، استاد دانشگاه و بازیگر گاه‌به‌گاه ایتالیایی بود. آپرا در سال ۱۹۶۶ مجله "سینما و فیلم" را تأسیس کرد و تا ۱۹۷۰ آن را مدیریت نمود. او بین سال‌های ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۹ مدیر جشنواره فیلم و تلویزیون سالسو و بین ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۸ مدیر جشنواره بین‌المللی فیلم پسارو بود و از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۲ رئیس سینتکا ناتزیوناله بود. او همچنین با جشنواره فیلم ونیز همکاری داشت و بخش بازنگری سال ۱۹۸۱ را به هاوارد هاوکس اختصاص
و بخش بازنگری سال ۱۹۸۱ را به هاوارد هاوکس اختصاص داد. در سال ۱۹۷۰، آپرا انجمن فیلم‌استودیو را تأسیس کرد و نخستین فیلم خود "اولیمپیا agli amici" را کارگردانی کرد که در جشنواره فیلم لوکارنو شرکت نمود. او فیلمنامه "ماسک" به کارگردانی فیورلا اینفاسچلی را نوشت و به عنوان بازیگر در فیلم‌های کارگردانی شده توسط برناردو برتولوچی، مارکو فِرّری، ماریو شیفانو، فرانچسکا آرچیبوگی و ژان-ماری استراب و دانیل هوئیلت ظاهر شد. بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۸ استاد تاریخ و نقد سینما در دانشگاه رم تور وِرگاتا بود. آپرا در ۱۵ آوریل
در دانشگاه رم تور وِرگاتا بود. آپرا در ۱۵ آوریل ۲۰۲۴، در ۸۳ سالگی درگذشت.
انریکو ماریا آرتاله (متولد ۷ ژوئن ۱۹۸۴) فیلم‌ساز و فیلمنامه‌نویس ایتالیایی است. آرتاله در رم به دنیا آمد و در رشته فلسفه از دانشگاه ساپینزا فارغ‌التحصیل شد و سپس دیپلم کارگردانی خود را از Centro Sperimentale di Cinematografia دریافت کرد. پس از کارگردانی چند ویدئوی تجربی و فیلم مستند، در سال ۲۰۱۳ با فیلم بلند "نیمه سوم" که موضوعی راگبی دارد، به سینما معرفی شد. این فیلم در ۷۳مین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز نمایش داده شد و جایزه پاسینتی برای بهترین اثر اول را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۶، آرتاله مستند اتوبیوگرافیک
کرد. در سال ۲۰۱۶، آرتاله مستند اتوبیوگرافیک "سارو" را کارگردانی کرد که در ۳۴مین جشنواره فیلم تورین به نمایش درآمد. این اثر در جوایز دیوید دی دوناتلو برای بهترین مستند نامزد شد. در ۲۰۲۴، پس از کارگردانی چند قسمت از سریال "رومولوس"، آرتاله فیلم بلند "ال پارادیزو" را کارگردانی کرد. این فیلم در ۸۰مین دوره نمایش داده شد و آرتاله جایزه اوریزونتی برای بهترین فیلمنامه را دریافت کرد. برای همین فیلم، آرتاله همچنین نامزد جایزه دیوید دی دوناتلو برای بهترین فیلمنامه اصلی شد. در ۲۰۲۵، او سریال کانال‌پلاس "یک پیامبر" را
شد. در ۲۰۲۵، او سریال کانال‌پلاس "یک پیامبر" را کارگردانی کرد که بر اساس فیلم یک پیامبر ساخته شده بود.
جزیره ایزولا پولوزه یا جزیره پولوزه ، جزیره‌ای در بخش جنوب شرقی دریاچه تراسیمنو، است که در کنار ایزولا ماجیوره و ایزولا مینوره در منطقه اومبریای ایتالیا واقع شده است. این جزیره با مساحت تقریبی ۷۰ هکتار (۱۷۳ جریب)، بزرگترین جزیره در میان سه جزیره این دریاچه است. این جزیره اکنون بخشی از استان پروجای ایتالیا است و به عنوان پارک علمی- آموزشی شناخته می‌شود. این پارک بخشی از پارک منطقه‌ای تراسیمنو است. این جزیره را کاستیلیونه دل لاگو اداره می‌کند. تاریخچه. در دوران باستان، اتروسک‌ها و رومی‌ها به این جزیره سر
دوران باستان، اتروسک‌ها و رومی‌ها به این جزیره سر می‌زدند. در قرون وسطی، ساکنان جزیره تحت حکومت پروجا بودند. در آن دوره، چند کلیسا و یک قلعه در این جزیره ساخته شد. کشیشانی از فرقه‌های بندیکتین و دومینیکن هم در دوره‌های مختلف تاریخ در این جزیره حضور داشتند. این موضوع به اهمیت فرهنگی و مذهبی این جزیره افزوده است. از سال ۱۸۴۱، جزیره پولوزه به مالکیت خصوصی درآمد و عمدتاً به عنوان منطقه شکار مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۹۳۹، بیاجو بیاجوتی ساخت ساختمان‌ها و جاده‌های مختلف را آغاز کرد و در کنار آن درختان زیتون
مختلف را آغاز کرد و در کنار آن درختان زیتون متعددی را در سراسر جزیره کاشت. در سال ۱۹۷۳، استان پروجا به اهمیت این جزیره پی برد و برای حفاظت و نگهداری جزیره دست به کار شد. در سال ۱۹۷۴، جزیره پولوزه رسماً به عنوان واحه حفاظت از حیات وحش اعلام شد و بر اهمیت اکولوژیکی و تعهد آن به حفاظت از زیستگاه طبیعی‌اش تأکید شد. منظره. شمال جزیره پولوزه پوشیده از جنگل‌های بلوط است، از جمله گیاهان بومی مدیترانه مانند درختان هلم و زبان گنجشک. در جنگل‌های پایین‌تر، درختانی مانند گل رز ، برگ بو ، بلوط سبز و برگ نو یافت می‌شوند.
گل رز ، برگ بو ، بلوط سبز و برگ نو یافت می‌شوند. منطقه جنوبی پوشیده از درختان زیتون چند صد ساله است. بیشه وسیعی از نیزار که از شرق به جنوب امتداد دارد، منطقه مرطوب را تعریف می‌کند. مسیرهای پیاده‌روی و فضای داخلی جزیره با پرچین‌های رزماری و انار مشخص می‌شوند، در حالی که گیاهان و درختان زینتی در همه جای چمنزارها یافت می‌شوند. این جزیره میزبان جانوران متنوعی از جمله روباه ، سمور ، خرگوش و طیف گسترده‌ای از پرندگان، به ویژه چنگر ، اردک و حواصیل است. بناهای تاریخی. از جمله بناهای تاریخی قابل توجه پولوزه کلیسای
از جمله بناهای تاریخی قابل توجه پولوزه کلیسای سنت جولیانو و سنت سکوندو، صومعه سنت آنتونی متعلق به خانواده اولیوتانس و قلعه قرون وسطایی هستند. باغ گیاهان آبزی را سال ۱۹۵۹ پیترو پورسینای معمار به سفارش کنت جانینو سیتریو ساخته شد. قلعه. نزدیک به پایان قرن چهاردهم، درگیری‌های مختلف برای تسلط بر قلمرو توسط ساکنان جزیره منجر به خسارات قابل توجهی به جزیره و تخریب بیشتر قایق‌ها و تجهیزات ماهیگیری جزیره شد. این امر منجر به متروکه شدن تقریباً کامل زبان لهستانی شد. در قرن پانزدهم، گروه کوچکی از ساکنان تصمیم گرفتند
در قرن پانزدهم، گروه کوچکی از ساکنان تصمیم گرفتند برای دفاع از خود و گروه کوچکی از راهبان اولیتان که در آنجا ساکن بودند، قلعه‌ای در جزیره بسازند. این قلعه شامل پنج برج بود. این پنج برج با یک گذرگاه و یک برج ششم که در گذشته دسترسی مستقیم به دریاچه را فراهم می‌کرد، به هم متصل می‌شدند. این قلعه صرفاً به عنوان دفاعی برای مردم ساخته شده بود و ساختار سنتی یک اقامتگاه اشرافی را نداشت. با این حال، برای مدت کوتاهی، قبل از اشغال توسط دوک‌نشین بزرگ توسکانی در سال ۱۶۴۳، این قلعه به مقر فرماندار دریاچه تبدیل شد. این
این قلعه به مقر فرماندار دریاچه تبدیل شد. این قلعه عمدتاً به عنوان یک پادگان نظامی و پناهگاه برای دفاع از همان جمعیت ساکنان و راهبان اولیتان که در جزیره مستقر بودند، مورد استفاده قرار می‌گرفت. این قلعه به طور قابل توجهی با استفاده از ماکیکولاسیون‌هایی ساخته شده بود که برای دفاع در برابر مهاجمان استفاده می‌شد. در قرن هفدهم، این جزیره وارد مرحله‌ای از زوال شد: مالاریا و آب و هوای مرطوب، باعث شدند راهبان اولیوتی حتی قبل از اشغال جزیره از سوی دوک‌نشین بزرگ توسکانی، صومعه سنت آنتونی را ترک کنند. این امر باعث شد
صومعه سنت آنتونی را ترک کنند. این امر باعث شد قلعه به تدریج فرو بپاشد و در پی آن سازه‌های متعددی تخریب شدند. پس از آن جزیره پولوزه که در آن زمان تعداد کمی از افراد ساکن داشت، به دست خانواده‌های اشرافی مختلف افتاد. پس از چندین تغییر مالکیت از طریق خانواده‌های مهم مختلف در قرن نوزدهم، فرقه کامالدولیسی قلعه را به کنت وینچنزو پیانچیانی از اسپولتو فروخت. این کنت در جزیره منطقه شکاری با قرقاول و خرگوش ایجاد کرد و مهمانی‌های شکاری را با حضور همه اشراف اومبریا و رومی ترتیب می‌داد. باغ. در سال ۱۹۵۹، معمار منظر
و رومی ترتیب می‌داد. باغ. در سال ۱۹۵۹، معمار منظر ایتالیایی، پیترو پورسینای باغ جزیره پولوزه را به دستور کنت جیانینو سیتریو طراحی مجدد جامع کرد. پروژه پورسینای شامل بازسازی اساسی ویژگی‌های مختلف، از جمله سکوی فرود، زمین تنیس و یک استخر شنا که از یک معدن ماسه‌سنگ متروکه تراشیده شده بود، بود. سکوی فرود که با یک اسکله چوبی به شکل نعل اسب مشخص می‌شود، اکنون شامل ردیف‌هایی از درختان بید است که تا لبه آب امتداد یافته و جایگزین باغچه‌های گل سابق شده‌اند و یک باغ گیاهان دارویی به عنوان بخشی از طرح جدید بخش‌بندی
گیاهان دارویی به عنوان بخشی از طرح جدید بخش‌بندی شده، به آن اضافه شده است. معدن ماسه‌سنگ متروکه به باغی از گیاهان آبزی تبدیل شد که دارای یک حوضچه طبیعی مناسب برای شنا با عمق تا ۵.۳۰ متر است. طراحی پورسینای شامل مجموعه‌ای از "نیمف‌ها"ی به هم پیوسته در اطراف حوضچه بود که هر کدام میزبان گیاهان آبزی بومی و غیربومی منتخب بودند. پورسینای توجه ویژه‌ای به ایجاد حس پیوستگی با دریاچه تراسیمنو برای کسانی که در استخر غوطه‌ور شده بودند، داشت. چمنزار اطراف استخر و نیمف‌ها دارای درختان زیتون و تخته سنگ‌های بزرگی از معدن
دارای درختان زیتون و تخته سنگ‌های بزرگی از معدن سابق است که به طور استراتژیک به عنوان "قفسه‌های خشک‌کن" برای آفتاب گرفتن استفاده می‌شوند. پورسینای همچنین گیاهان معمول آب و هوای مدیترانه‌ای مانند مورد ، درختان توت فرنگی ، آویشن و اسطوخودوس را در آن گنجاند. از دیگر ویژگی‌های آن می‌توان به رختکن‌ها و تأسیسات تصفیه آب اشاره کرد که به طور نامحسوس در زیر خاکریز قرار گرفته‌اند و از طریق یک مسیر ماسه‌سنگی قابل دسترسی هستند. در ابتدا به عنوان یک کلبه شکار و خانه تعطیلات برای کنت‌های سیتریو استفاده می‌شد. در سال‌های
برای کنت‌های سیتریو استفاده می‌شد. در سال‌های ۱۹۸۸ و ۱۹۹۵، استان پروجا تلاش کرد معماری و عملکرد این چشم‌انداز را بهبود دهد و شرایط نگهداری مناسب و مداوم آن را تامین کند. فعالیت‌ها. از سال ۱۹۹۵، استان پروجا جزیره پولوزه را به عنوان «پارک علمی-آموزشی» اختصاص داد. پژوهشگران اکنون در این جزیره به آموزش محیط زیست ، آزمایش‌های آموزشی ، تحقیقات علمی ، طبیعت‌گرایانه و انسان‌شناسی می‌پردازند. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
روسلا آرتیولی (متولد ۲۶ ژانویه ۱۹۴۴) معلم و سیاست‌مدار پیشین ایتالیایی است. او نماینده مجلس نمایندگان ایتالیا برای حزب سوسیالیست ایتالیا ("Partito Socialista Italiano"؛ PSI) بود. زندگی اولیه. آرتیولی در ۲۶ ژانویه ۱۹۴۴ در رم به دنیا آمد. او در رشته زبان‌ها و ادبیات خارجی تحصیل کرد و به عنوان معلم زبان انگلیسی فعالیت داشت. از سال ۱۹۷۲ عضو کمیته مرکزی PSI و از سال ۱۹۸۰ دبیر مدنی شاخه میلان PSI بود. زندگی سیاسی. آرتیولی برای اولین بار در ۱۲ ژوئیه ۱۹۸۳ در انتخابات سراسری به عنوان نماینده میلان-پاویای به مجلس
سراسری به عنوان نماینده میلان-پاویای به مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد. او عضو کمیسیون کار و تأمین اجتماعی و کمیسیون بهداشت و سلامت عمومی بود. در انتخابات ۱۹۸۷ مجدداً انتخاب شد و عضو کمیسیون بودجه و خزانه‌داری و کمیسیون امور اجتماعی شد. او همچنین عضو کمیسیون پارلمانی تحقیق درباره وضعیت جوانان و کمیسیون تحقیق مطابق ماده ۵۸ بود. آرتیولی برای آخرین بار در انتخابات ۱۹۹۲ انتخاب شد و به عنوان نایب رئیس کمیسیون امور اجتماعی منصوب شد. او عضو کمیسیون بودجه و خزانه‌داری و کمیته پارلمانی رسیدگی به پرونده‌های قضایی
و کمیته پارلمانی رسیدگی به پرونده‌های قضایی بود. او به عنوان وزیر دولت برای امور دانشگاه‌ها، تحقیقات علمی و فناوری در کابینه جولیانو آماتو از ۳۰ ژوئن ۱۹۹۲ تا ۲۸ آوریل ۱۹۹۳ و سپس به عنوان وزیر صنعت، بازرگانی و صنایع دستی در کابینه کارلو آزیلیو چامپی از ۷ مه ۱۹۹۳ تا ۹ مه ۱۹۹۴ خدمت کرد.
جولیا بارونه (۱۹۴۷ – ۲۹ اوت ۲۰۲۵) تاریخ‌نگار، متخصص قرون وسطی و paleographer ایتالیایی بود. زندگی و فعالیت. جولیا بارونه در سال ۱۹۴۷ در شهر میلان، ایتالیا به دنیا آمد. او تاریخ قرون وسطی را در دانشکده ادبیات و فلسفه دانشگاه ساپینزا تدریس می‌کرد، وی پیش از این، از همان دانشگاه در سال ۱۹۷۰ فارغ‌التحصیل شد و پایان‌نامه‌ای دربارهٔ الیاس کورونا تحت راهنمایی تاریخ‌نگاران برجسته آرسنیو فروگونی و رائول مانسلی نوشت که بعداً با عنوان "«راهب الیاس در منابع قرن سیزدهم»" منتشر شد. او دیپلم تخصصی خود را از آرشیو مخفی
منتشر شد. او دیپلم تخصصی خود را از آرشیو مخفی واتیکان دریافت کرد و مطالعات متعددی در این زمینه منتشر کرد. او از سال ۱۹۸۳ استاد «عتیقه‌های قرون وسطی» در دانشکده ادبیات و فلسفه دانشگاه ساپینزا بود و از سال ۱۹۸۸ عضو هیئت علمی دوره دکتری تاریخ قرون وسطی در دانشگاه فلورانس شد. بارونه در ۲۹ اوت ۲۰۲۵ در رم و در سن ۷۸ سالگی فوت کرد.
در ۱۸ اکتبر ۲۰۲۴، دو سند اطلاعاتی طبقه‌بندی‌شده ایالات متحده که جزئیات آماده‌سازی اسرائیل برای حمله تلافی‌جویانه علیه ایران را شرح می‌داد، از طریق کانال تلگرامی "ناظر خاورمیانه" فاش و منتشر شد. این مطالب که از آژانس امنیت ملی و آژانس ملی اطلاعات مکانی سرچشمه می‌گرفتند، شامل تجزیه و تحلیل تصاویر ماهواره‌ای، برنامه‌های تمرین نیروی هوایی اسرائیل، مسیرهای حمله پهپادی و جابجایی مهمات پیشرفته بودند. یکی از این اسناد به ادعای در اختیار داشتن سلاح‌های هسته‌ای توسط اسرائیل اشاره داشت و اولین اذعان رسمی ایالات متحده
اشاره داشت و اولین اذعان رسمی ایالات متحده به توانایی‌ای بود که مدت‌ها مورد سوءظن جامعه بین‌المللی بود اما هرگز توسط هیچ‌یک از دولت‌ها تأیید نشد. این افشاگری، همکاری نزدیک اطلاعاتی ایالات متحده با اسرائیل، از جمله نظارت ماهواره‌ای بر فعالیت‌های نظامی اسرائیل، را برجسته کرد، در حالی که داده‌های حساس به اشتراک گذاشته شده در اتحاد فایو آیز را افشا می‌کرد. این افشاگری باعث تحقیقات فوری ایالات متحده شد که منجر به کیفرخواست علیه آصف ویلیام رحمان (متولد ۱۸ سپتامبر ۱۹۹۰)، تحلیلگر سیا با مجوز دسترسی فوق سری، در ۷
۱۹۹۰)، تحلیلگر سیا با مجوز دسترسی فوق سری، در ۷ نوامبر ۲۰۲۴ شد. رحمان، فارغ‌التحصیل دانشگاه ییل و اهل سینسیناتی، اوهایو، در دادگاه فدرال ویرجینیا به جرم نگهداری و انتقال غیرقانونی اطلاعات دفاعی طبقه‌بندی‌شده اعتراف کرد. مقامات امنیتی صحت اسناد را تأیید کردند و به شباهت‌های آن با افشاگری‌های قبلی جک تیشیرا در طول جنگ روسیه و اوکراین اشاره کردند. این نفوذ اطلاعاتی از سوی مقامات آمریکایی به عنوان یک خطر «بسیار نگران‌کننده» برای امنیت ملی محکوم شد، در حالی که مقامات اسرائیلی به‌طور خصوصی به شدت این نفوذ اذعان
اسرائیلی به‌طور خصوصی به شدت این نفوذ اذعان کردند. تحلیلگران با اشاره به خطراتی که چارچوب‌های اشتراک‌گذاری اطلاعات را تهدید می‌کند، نسبت به تیره شدن روابط اسرائیل و آمریکا در بحبوحه تنش‌های جاری با ایران و نیروهای نیابتی آن هشدار دادند. نشت. در ۱۸ اکتبر ۲۰۲۴، اسناد طبقه‌بندی‌شده در یک کانال تلگرامی به نام «میدل ایست اسپکتیتور» منتشر شد. تاریخ اسناد به ۱۵ و ۱۶ اکتبر ۲۰۲۴ برمی‌گردد. کاربری که این اسناد را منتشر کرده بود، ادعا کرد که این اسناد توسط یکی از اعضای جامعه اطلاعاتی آمریکا فاش شده است، و بعداً ادعا
جامعه اطلاعاتی آمریکا فاش شده است، و بعداً ادعا کرد که عضوی از وزارت دفاع آمریکا بوده است. سه مقام امنیتی ایالات متحده این افشاگری را به آسوشیتد پرس گزارش دادند و یک مقام چهارم، اسناد را به احتمال زیاد معتبر ارزیابی کرد. فهرست مطالب. دو سند محرمانه فاش شده، اقدامات اسرائیل برای آماده‌سازی جهت حمله تلافی‌جویانه علیه ایران به دلیل حملاتش به پایگاه‌های نظامی اسرائیل در اکتبر ۲۰۲۴ را شرح می‌دادند. این اقدامات شامل بازآرایی و جابجایی مهمات پیشرفته و دارایی‌های نظامی مورد نیاز برای انجام حملات، برنامه‌های دقیق
نظامی مورد نیاز برای انجام حملات، برنامه‌های دقیق برای مسیرهای پهپادهای اسرائیلی و حملات علیه اهداف ایرانی، و همچنین یک رزمایش بزرگ توسط نیروی هوایی اسرائیل با استفاده بالقوه از جت‌های جنگنده با هواپیماهای اطلاعاتی و همچنین موشک‌های هوابه‌سطح بود. یکی از این اسناد حاکی از وجود سلاح‌های هسته‌ای در زرادخانه اسرائیل بود. هر دو سند به عنوان «فوق سری» و «غیرقابل انتشار برای اتباع خارجی» نام‌گذاری شدند، اگرچه اطلاعات خاصی در این اسناد بین مقامات امنیتی ایالات متحده، کانادا، بریتانیا، استرالیا و نیوزیلند به عنوان
کانادا، بریتانیا، استرالیا و نیوزیلند به عنوان بخشی از اتحاد اطلاعاتی فایو آیز به اشتراک گذاشته شد. یکی از این اسناد، گزارش اطلاعاتی بصری آژانس ملی اطلاعات مکانی وزارت دفاع بود که هفته قبل از افشای اطلاعات، توزیع شده بود و تماماً شامل تحلیل تصاویر ماهواره‌ای بود. گفته می‌شود که سند فاش شده از نظر سبک مشابه سایر اسناد آژانس ملی اطلاعات مکانی ایالات متحده است که توسط جک تیشیرا، گارد ملی هوایی، در مورد جنگ روسیه و اوکراین در مارس ۲۰۲۴ فاش شده بود. بر اساس این افشاگری، ایالات متحده خاطرنشان کرد که نیروی هوایی
افشاگری، ایالات متحده خاطرنشان کرد که نیروی هوایی اسرائیل از ۸ اکتبر در حال مدیریت موشک‌های هوابه‌سطح از جمله ۱۶ موشک گلدن هورایزن و حداقل ۴۰ موشک راکس مستقر در پایگاه هوایی هاتزریم بوده است. تحلیل. باراک راوید، خبرنگار "آکسیوس"، اظهار داشت که انگیزه احتمالی برای افشای این اطلاعات، ایجاد اختلال یا به تأخیر انداختن انتقام اسرائیل علیه ایران بوده است و خود اسناد نشان می‌دهد که اطلاعات ایالات متحده از نزدیک در کمک به اسرائیل در آماده‌سازی‌های دقیق آن برای حمله به ایران نقش داشته است. این اسناد همچنین نشان
به ایران نقش داشته است. این اسناد همچنین نشان می‌دهد که از ماهواره‌های ایالات متحده برای جاسوسی و جمع‌آوری اطلاعات در مورد عملیات نیروی هوایی اسرائیل استفاده شده است که به جدی بودن این نقض امنیتی کمک می‌کند. ناتاشا برتراند و الکس مارکوارت، خبرنگاران سی‌ان‌ان، خاطرنشان کردند که این نقض داده‌ها احتمالاً خشم اسرائیل را علیه ایالات متحده در دوره‌ای که روابط دیپلماتیک متقابل در طول جنگ غزه و درگیری‌های مرتبط با نیروهای نیابتی ایران پیچیده شده است، برانگیخته خواهد کرد. میک مولروی، افسر بازنشسته سیا و مقام امنیتی
کرد. میک مولروی، افسر بازنشسته سیا و مقام امنیتی سابق خاورمیانه، اظهار داشت که تأیید صحت اسناد می‌تواند به دلیل نقض اساسی اعتماد، روابط و همکاری‌های آینده بین اسرائیل و ایالات متحده را به چالش بکشد. واکنش‌ها. پنتاگون و مدیر اطلاعات ملی هر دو به نشت اسناد طبقه‌بندی‌شده اشاره کردند، اما توضیح بیشتری ندادند. اف‌بی‌آی از اظهار نظر در مورد این نشت خودداری کرد. یک مقام ناشناس ایالات متحده، این نشت را «عمیقاً نگران‌کننده» خواند. نیروهای دفاعی اسرائیل در مورد نشت اسناد طبقه‌بندی‌شده اظهار نظری نکردند. یک مقام ارشد
طبقه‌بندی‌شده اظهار نظری نکردند. یک مقام ارشد اسرائیلی گزارش داد که نیروهای دفاعی اسرائیل از نشت اطلاعات مطلع بوده‌اند و این نقض امنیتی را «بسیار جدی» می‌گیرند. تحقیقات. مقامات امنیتی ایالات متحده به سرعت تحقیقات در مورد ماهیت این افشاگری، از جمله نحوه دستیابی و به اشتراک گذاری اسناد و همچنین هویت و پیشینه افراد دخیل در این افشاگری را آغاز کردند. این تحقیقات همچنین برای تعیین اینکه آیا افشاگر بخشی از حکومت آمریکا بوده است، آیا این افشاگری از طریق هک یا نقض داده‌ها به دست آمده است، و آیا اطلاعات محرمانه
داده‌ها به دست آمده است، و آیا اطلاعات محرمانه دیگری به دست آمده و در معرض خطر به اشتراک گذاری با اشخاص عمومی یا متخاصم قرار گرفته است، انجام شد. آصف ویلیام رحمان (زادهٔ ۱۸ سپتامبر ۱۹۹۰)، یک تحلیل‌گر سیا با مجوز فوق سری، در ۷ نوامبر ۲۰۲۴ متهم شد و هنگام ورود به کامبوج برای کار در ۱۲ نوامبر توسط اف‌بی‌آی دستگیر شد. سپس او به گوام منتقل شد. رحمان، فارغ‌التحصیل دانشگاه ییل و اهل سینسیناتی، اوهایو، از سال ۲۰۱۶ برای سیا کار می‌کرد. رحمان به‌طور غیرقانونی اسناد طبقه‌بندی شده را دانلود و چاپ کرد، سپس آنها را به
طبقه‌بندی شده را دانلود و چاپ کرد، سپس آنها را به خانه برد، جایی که موارد را برای مبهم کردن منبع تغییر داد. از بهار ۲۰۲۴، او شروع به توزیع اسناد کرد. رحمان در ۱۷ ژانویه ۲۰۲۵ در دادگاه فدرال ویرجینیا به دو فقره جرم نگهداری و انتقال غیرقانونی اطلاعات دفاعی طبقه‌بندی‌شده اعتراف کرد.
جوزپه "پپه" بارا (زاده ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۴) خواننده فولک، بازیگر، نمایشنامه‌نویس و آهنگساز ایتالیایی است. زندگی و فعالیت. بارا در رم و در خانواده‌ای از بازیگران پروچیدا به دنیا آمد. او زمانی که تنها شش سال داشت، در مدرسه بازیگری کودکان «تئاترینو دی زییتا لیو» ثبت‌نام کرد. در اوایل دهه ۱۹۷۰ با روبرتو دی سیمونه دوست شد و به گروه NCCP پیوست که تا سال ۱۹۷۸ در آن فعالیت کرد. در سال ۱۹۷۶، با ایفای نقش اصلی در موزیکال صحنه‌ای دی سیمونه "گربه سیندرلا" به شهرت شخصی دست یافت. در سال ۱۹۸۲، مائوریزیو اسکاپارو به عنوان
یافت. در سال ۱۹۸۲، مائوریزیو اسکاپارو به عنوان کارگردان هنری کارناوال ونیز از بارا خواست که اجرا داشته باشد و در این مناسبت، بارا موزیکال «پپه و بارا» را راه‌اندازی کرد که آغاز فعالیت شرکت صحنه‌ای «پپه و کونچتا بارا» با مادرش کونچتا بود و موفقیت بزرگی کسب کرد و در ایتالیا و شهرهایی مانند نیویورک، پاریس، بارسلونا، بمبئی و ژنو اجرا شد. در سال ۱۹۹۲، با آلبوم انفرادی "من می‌آیم" به دنیای ضبط موسیقی وارد شد و برای آن جایزه تارگو تنکو برای بهترین اجرا را دریافت کرد. فعالیت‌های متنوع او همچنین شامل فیلم و
کرد. فعالیت‌های متنوع او همچنین شامل فیلم و تلویزیون است.
مائوریزیو اسکاپارو (; – ) فیلم‌نامه‌نویس، کارگردان فیلم، روزنامه‌نگار، نمایشنامه‌نویس و نویسنده اهل ایتالیا بود. زندگی. مائوریزیو اسکاپارو در رم به دنیا آمد و اوایل دهه ۱۹۵۰ به عنوان روزنامه‌نگار و منتقد تئاتر برای روزنامه "لا آوانتی!" و سپس برای مجله "ماسکره، راسنا مانسله دی ویتا دل تئاترو" مشغول به کار شد. در سال ۱۹۶۱ مدیر مجله "تئاترو نووو" شد و در سال ۱۹۶۳ به عنوان مدیر هنری تئاتر ثابت در بولونیا منصوب گردید. او در سال ۱۹۶۴ به عنوان کارگردان صحنه‌ای با نمایشنامه "جشن بزرگ آوریل" فعالیت خود را آغاز کرد و
"جشن بزرگ آوریل" فعالیت خود را آغاز کرد و در سال ۱۹۶۵ با نسخه خود از کمدی کارلو گلدونی "لا ونتزیانا" که نخستین بار در جشنواره دو جهان در اسپولتو به روی صحنه برد، تحسین گسترده منتقدان را به دست آورد. در طول دوران حرفه‌ای، اسکاپارو بیش از شصت نمایشنامه را کارگردانی کرد و مدیر هنری چندین تئاتر و همچنین بخش تئاتر در بینیاله ونیز بود. او همچنین چند فیلم را کارگردانی کرد. مائوریزیو اسکاپارو در ۱۷ فوریه ۲۰۲۳ در سن ۹۱ سالگی درگذشت.
مارکو کارتا (؛ زادهٔ ) خواننده اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جشنواره موسیقی سانرمو شده است. زندگی و حرفه. مارکو کارتا در سال ۱۹۸۵ در کالیاری متولد شد. در سال ۲۰۰۷، او به عنوان خواننده در برنامه استعدادیابی "آمیچی" شرکت کرد. در ۱۶ آوریل ۲۰۰۸، او با ۷۵٪ آرای عمومی در این مسابقه برنده شد و ۳۰۰۰۰۰ یورو و قراردادی گروه موسیقی وارنر دریافت کرد. از زمان برنده شدن، او در بسیاری از برنامه‌های تلویزیونی حضور داشته است. مارکو پیش‌نمایش زنده‌ای از
حضور داشته است. مارکو پیش‌نمایش زنده‌ای از اولین تک‌آهنگ خود با نام «Ti rincontrerò» را در برنامه «"Viva Radio 2»" در ۶ ژوئن ۲۰۰۸ ارائه داد. آلبومش با همین نام در ۱۳ ژوئن توسط Warner music منتشر شد. این آلبوم شامل ۱۱ قطعه از جمله یک دوئت با لوکا جورمن است. یک هفته پس از انتشار، این آلبوم با فروش بیش از ۴۰ هزار نسخه در رتبه سوم جدول فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا قرار گرفت و دیسک طلایی را دریافت کرد. در ماه اوت، این آلبوم به رکورد فروش ۷۰ هزار نسخه رسید و به مقام پلاتینیوم دست یافت. در ۴ ژوئیه ۲۰۰۸، او اولین
پلاتینیوم دست یافت. در ۴ ژوئیه ۲۰۰۸، او اولین تور خود در ایتالیا را آغاز کرد که در ماه اکتبر به پایان رسید و در مجموع بیش از ۲۰۰ هزار بازدیدکننده را به خود جذب کرد. در ۳ اکتبر ۲۰۰۸، او آلبومی با نام «"In concerto»" منتشر کرد که در رتبه بیستم جدول فروش فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا قرار گرفت. در ۱ دسامبر ۲۰۰۸، در طول دومین دوره جایزه بین‌المللی «What's Up» برای استعدادهای جوان، جایزه بهترین خواننده مرد به او اهدا شد. او در ۲۱ فوریه ۲۰۰۹، او با آهنگ «La forza mia» برنده جایزه پنجاه و نهمین جشنواره موسیقی
mia» برنده جایزه پنجاه و نهمین جشنواره موسیقی سانرمو در بخش هنرمندان شد و ۵۷.۶۲٪ از آرای عمومی را به خود اختصاص داد. در ۲۰ فوریه، او سومین آلبوم خود به نام «"La forza mia»" را منتشر و روانه بازار کرد. تنها چهار روز پس از انتشار، این آلبوم با فروش بیش از ۸۰ هزار نسخه، عنوان پلاتینیوم را از آن خود کرد و در رتبه سوم فدراسیون موسیقی ایتالیا قرار گرفت. دو هفته پس از انتشار، این آلبوم از رتبه سوم به رتبه دوم در جدول فدراسیون ارتقا یافت. دومین تک‌آهنگ او با نام «Dentro ad ogni brivido» در آوریل ۲۰۰۹ منتشر شد.
روبرتو دی سیمونه (۲۵ اوت ۱۹۳۳ – ۶ آوریل ۲۰۲۵) کارگردان صحنه، استاد دانشگاه، نمایشنامه‌نویس، آهنگساز و موسیقی‌شناس فرهنگی ایتالیایی بود. او فعالیت خود را با نوازندگی چمبلا آغاز کرد و سپس به پژوهش در موسیقی اولیه ایتالیا پرداخت و هم‌بنیان‌گذار شرکت نوآورانه آواز سنتی (Nuova Compagnia di Canto Popolare) شد تا این آثار را اجرا کند. موزیکال "گربه خاکستری" که او نویسندگی، آهنگسازی و کارگردانی آن را بر عهده داشت، نخستین بار در جشنواره دو جهان در اسپولتو در سال ۱۹۷۶ اجرا شد و شهرت بین‌المللی یافت. او از ۱۹۸۱ تا
اجرا شد و شهرت بین‌المللی یافت. او از ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۷ مدیریت هنری تئاتر سان کارلو را بر عهده داشت و از ۱۹۸۶ کارگردان صحنه اپرا در لا اسکالا میلان بود. او از ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ مدیر کنسرواتوار سن پیترو آ ماجلا ناپل بود. زندگی و فعالیت حرفه‌ای. دی سیمونه در ۲۵ اوت ۱۹۳۳ در ناپل به دنیا آمد. او در رشته پیانو و آهنگسازی از کنسرواتوار سن پیترو آ ماجلا فارغ‌التحصیل شد. فعالیت کنسرتی شدیدی آغاز کرد و به عنوان چمبلا در ارکستر دومنیکو اسکارلاتی به اجرا پرداخت. همزمان به پژوهش موسیقی فولکلور جنوب ایتالیا و مطالعات علمی در این