payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که در سال ۱۸۵۰ با گروه کوچکی بازدید کرد؛ خاورشناس و مسافر آسیای مرکزی آرمین وامبری (۱۸۳۲-۱۹۱۳) در سال ۱۸۶۲؛ گیاه‌شناس برجسته یوزف بورنمولر (۱۸۶۲-۱۹۴۸) که در سال ۱۸۹۳ به عنوان بخشی از اولین سفر از دو سفر طولانی به ایران بازدید کرد؛ و معمار فرانسوی ای. آندره که در سال ۱۸۹۹ به هیئت علمی در ایران وابسته بود، وجود دارد. نام‌های دیگر شامل جورج ان. کرزن (تاریخ‌گذاری شده ۱۸۸۹)، موریتس واگنفورت هلندی (تاریخ‌گذاری شده ۱۹۰۵) و روزنامه‌نگار مشهور هنری مورتون استنلی (۱۸۴۱-۱۹۰۴) است که در سال ۱۸۷۰ در مسیر آفریقای شرقی
است که در سال ۱۸۷۰ در مسیر آفریقای شرقی توقف کرد، جایی که با پیدا کردن دکتر لیوینگستون شهرت خود را تثبیت کرد. چندین نام متعلق به افرادی است که نقش مهمی در تحقیقات باستان‌شناسی اولیه در تخت جمشید ایفا کردند. در میان اولین گرافیتی‌های خارجی، گرافیتی‌های کرنلیوس دبروین (حدود ۱۶۵۲-۱۷۲۶/۲۷) وجود دارد که در هلند متولد شد اما بیشتر عمر خود را در سفر به خارج از کشور گذراند. او اولین مسافر اروپایی بود که بیش از یک روز یا بیشتر را در تخت جمشید گذراند و از نوامبر ۱۷۰۴ تا ژانویه ۱۷۰۵ در روستایی نزدیک اقامت داشت. نیبور
تا ژانویه ۱۷۰۵ در روستایی نزدیک اقامت داشت. نیبور در مورد چگونگی دیدن چندین نام اروپایی، از جمله نام دو بروئن، که با مداد قرمز در این مکان مشخص شده بود، اظهار نظر کرد. مرحله بعدی تحقیقات باستان‌شناسی که توسط گرافیتی‌ها پشتیبانی می‌شود، در اوایل و اواسط قرن نوزدهم قرار می‌گیرد. دو گرافیتی بدون تاریخ در کاخ داریوش نام سرهنگ استانوس (۱۷۸۴-۱۸۵۰) را ثبت می‌کنند که قبل از بازنشستگی به انگلستان در سال‌های ۱۸۲۴-۲۶ به عنوان مقیم شرکت هند شرقی در بوشهر خدمت می‌کرد. استانوس در سال ۱۸۲۵ به طور خلاصه در تخت جمشید کاوش
در سال ۱۸۲۵ به طور خلاصه در تخت جمشید کاوش کرد و اولین کسی بود که از مجسمه‌ها در این مکان قالب تهیه کرد، یعنی در امتداد پلکان شمالی آپادانا و پلکان‌های شرقی و جنوبی کاخ داریوش و در داخل یکی از درگاه‌های جنوبی به تالار صد ستون. قالب‌های حاصل بعداً به موزه بریتانیا اهدا و به طور برجسته در آنجا به نمایش گذاشته شد. تقریباً بیست سال بعد، کاشف فرانسوی پیر-ویکتورین لوتین (۱۸۱۰-۱۹۰۳)، که بیشتر با نام لوتین دو لاوال شناخته می‌شود، در سال ۱۸۴۴ مدتی را در این مکان گذراند و در مجموع ۳۱ مجسمه و کتیبه را در تخت جمشید
و در مجموع ۳۱ مجسمه و کتیبه را در تخت جمشید قالب‌گیری کرد که او آنها را قبل از سفر طولانی به خانه، پوشیده از روغن کنجد یا چربی گوسفند توصیف می‌کند. او نام خود را به طور برجسته در دروازه ملل اضافه کرد. کیفیت قالب‌های او پایین‌تر از قالب‌های استانوس یا سفر بعدی ولد است، اما جالب است، زیرا او تکنیک جدیدی برای ساخت قالب با استفاده از ماده‌ای مصنوعی که آن را «لوتینوپلاستیک» نامید و در کتاب خود با عنوان «راهنمای کامل لوتینوپلاستیک» (برنای، ۱۸۵۷) شرح داد، ابداع کرد. مرحله مهم دیگر اما کمتر تحقیق شده در انتشار
کرد. مرحله مهم دیگر اما کمتر تحقیق شده در انتشار اولیه تصاویر تخت جمشید، با حضور نام دو عکاس مقیم اولیه، که هر کدام از ویرانه‌ها عکس گرفتند، ثبت شده است: سرهنگ ناپلی لوییجی پشه (تاریخ‌گذاری شده ۱۸۵۸) و دکتر جی. ای. پولاک (احتمالاً در دهه ۱۸۵۰). بعدها، عکاس آنتوان سوریوگین (درگذشته ۱۹۳۳) گرافیتی خود را در سال ۱۹۲۰ بر روی دروازه ملل به جا گذاشت. سوروگین عکاس برجسته ایران در اواخر قرن نوزدهم بود که از دهه ۱۸۷۰ به بعد یک استودیوی تجاری در تهران اداره می‌کرد و عکس‌های او از دربار قاجار، زندگی روزمره و مناظر از
او از دربار قاجار، زندگی روزمره و مناظر از اولین و مهم‌ترین عکس‌ها در تاریخ ایران است. سوروگین نام خود را به چند شکل مختلف، یا به شکل فرانسوی‌تر (همانطور که در گرافیتی او آمده است: «سوروگین») یا به شکل نزدیک‌تر به ریشه‌های ارمنی خود (بنابراین سرونیان یا سگرویویان) می‌نوشت. او توسط خاورشناس آلمانی فریدریش ساره (۱۸۶۵-۱۹۴۵) مأمور شد تا از ویرانه‌های تخت جمشید عکس بگیرد و عکس‌های او توسط ساره و هرتسفلد در کتابشان با عنوان "نقوش برجسته سنگی ایران" (برلین، ۱۹۱۰) استفاده شد. ظهور نام‌های روسی در تخت جمشید در
استفاده شد. ظهور نام‌های روسی در تخت جمشید در اواخر قرن نوزدهم، رشد منافع تجاری و دانشگاهی روسیه در ایران از سال ۱۸۸۰ به بعد را برجسته می‌کند (کنت آندور سچنیا، ۱۸۹۲؛ آ. سلطانوف، ۱۹۰۰؛ کاپیتان پی. ای. بارتولد، ۱۹۱۹؛ باتمانوف، ۱۹۲۳؛ ملینیتسکی سمن، ۱۹۲۵؛ الکساندر روماسکویچ، بدون تاریخ). سایر گرافیتی‌های اواخر قرن نوزدهم شامل یکی از اعضای شرکت تلگراف هند و اروپا (بعداً ایرانی) [IETC] (تی. اس. اندرسون، ۱۸۷۶) و جان فریزر دوچرخه‌سوار انگلیسی است که از همین تیرهای تلگراف به عنوان وسیله‌ای برای ناوبری در سفر
تلگراف به عنوان وسیله‌ای برای ناوبری در سفر دوچرخه‌سواری خود به دور دنیا با الهام از ژول ورن استفاده می‌کرد. گرافیتی خود او با شعار "دوچرخه‌سواری دور دنیا" در سال ۱۸۹۷ تاریخ‌گذاری شده است و اضافه شدن آن در واقع در شرح خودزندگینامه‌ای منتشر شده نویسنده از سفرش ذکر شده است: پس از آن، جریان ثابتی از گرافیتی‌های تاریخ‌گذاری شده تا پایان جنگ جهانی اول ادامه داشت و ۱۵ نام اضافی از سال‌های ۱۹۱۸-۱۹۲۰ ثبت شد. نام‌های این دوره شامل سربازان هندی ارتش بریتانیا است که برخی از آنها به عنوان متعلق به اسب سوار ۳۹ شاه جورج
از آنها به عنوان متعلق به اسب سوار ۳۹ شاه جورج متعلق به هند مرکزی (آمارالیخان، بالیگان، دالال، مارکر، ملا، ناتیمان، پاتل، رستم، سینگ) شناسایی شده‌اند. آخرین گرافیتی خارجی تاریخ‌گذاری شده مربوط به سال ۱۹۶۲ است و کاهش گرافیتی‌های خارجی از دهه ۱۹۲۰ به بعد باید منعکس کننده تغییر حساسیت‌ها و نگرش‌های بازدیدکنندگان اروپایی از این مکان باشد. علاوه بر این، حذف دیوارهای خشتی فروریخته و سایر رسوبات در طول کاوش‌ها در دهه ۱۹۳۰، این مکان را از یک محل پیک نیک رمانتیک به یک پارک باستان‌شناسی تبدیل کرد. تنوع زیاد سبک‌ها،
یک پارک باستان‌شناسی تبدیل کرد. تنوع زیاد سبک‌ها، به ویژه در طول قرن‌ها، بسیار چشمگیر است. برخی شبیه گرافیتی‌های معمولی مدرن هستند، در حالی که برخی دیگر به صورت عمیق در یک خط یادمانی حک شده‌اند و در موقعیت‌های حداکثر دید قرار گرفته‌اند و ظاهراً به عنوان یادبودهایی طراحی شده‌اند که با جاه‌طلبی حامی و عظمت مکان مطابقت داشته باشند. در حالی که برخی به طور عمیق حک شده‌اند، به عنوان مثال گرافیتی اسب سوار هند مرکزی (در سال‌های ۱۹۱۱-۱۲) یا فریدریش ورنر گراف فون در شولنبورگ (۱۸۷۵-۱۹۴۴)، برخی دیگر با دقت کمتری حک
شولنبورگ (۱۸۷۵-۱۹۴۴)، برخی دیگر با دقت کمتری حک شده یا بسیار سبک خراشیده شده‌اند و برخی دیگر کنده شده‌اند. نحوه اضافه شدن برخی از نام‌ها در این دسته آخر شباهت زیادی به نیمرخ‌های خام حیوانات دارد که در دروازه ملل و پاسارگاد و سایر بناهای تاریخی منطقه نیز یافت می‌شوند. علاوه بر این، در برخی موارد ممکن است سؤال شود که چه کسی واقعاً نام‌های مورد نظر را حک کرده است، زیرا اشتباهات املایی در نام‌ها (به عنوان مثال، آمارالیخان [حدود ۱۹۱۲]، دبلیو. کولبروک [۱۸۱۰]، جی. کورمیک [۱۸۱۰]، ال. فاگرگرن [۱۸۶۲؟]) نشان می‌دهد
کورمیک [۱۸۱۰]، ال. فاگرگرن [۱۸۶۲؟]) نشان می‌دهد که اینها ممکن است تحت دستورالعمل‌ها، شاید توسط سربازان، خدمتکاران یا افراد محلی مشتاق به تحت تأثیر قرار دادن یا کسب مقداری پول حک شده باشند. برای کسانی که به طور موقت استخدام شده‌اند، ممکن است سوءتفاهم‌هایی در مورد هدف چنین کتیبه‌هایی وجود داشته باشد. جیمز سیلک باکینگهام شرح می‌دهد که چگونه، در بازدید خود از غار ساسانی در طاق بستان، میزبانش قادر به شناسایی حروف کتیبه‌های خارجی بود اما قادر به خواندن آنها نبود و اعتقاد داشت که اشاره به "زنده باد ناپلئون" یک
و اعتقاد داشت که اشاره به "زنده باد ناپلئون" یک دعای الهی است، در حالی که پیروانش معتقد بودند که نام‌ها دلیلی بر این است که این مکان برای بازدیدکنندگان اروپایی ارزش مذهبی داشته است. علاوه بر این، برخی از مسافران ممکن است به سادگی نام خود را با رنگدانه رنگی اضافه کرده باشند: نیبور اظهار نظر می‌کند که نام دو بروئن را که با مداد قرمز مشخص شده بود، دیده است، که با توجه به دقت معمول او در مشاهده، نشان می‌دهد که یا گرافیتی دومی وجود داشته است - شاید در کاخ داریوش - که دیگر قابل مشاهده نیست، یا دو بروئن برای
- که دیگر قابل مشاهده نیست، یا دو بروئن برای اینکه آن را بیشتر قابل مشاهده کند، کتیبه حک شده خود را با مداد قرمز برجسته کرده است. علاوه بر این، موریه اظهار نظر می‌کند که «نام نیبور با گچ قرمز نوشته شده است و به نظر می‌رسد همین دیروز انجام شده است». در هر صورت، این مشاهدات تأکید می‌کنند که چگونه گرافیتی‌ها در رسانه‌های مختلف اضافه شده‌اند و برخی ممکن است به دلیل فرسایش یا اضافه شدن گرافیتی‌های بعدی دیگر قابل مشاهده نباشند. میزان و سرعت فرسایش نماها و از دست دادن رنگدانه روی مجسمه‌ها موضوعی است که نیازمند
دادن رنگدانه روی مجسمه‌ها موضوعی است که نیازمند توجه مداوم، نظارت طولانی‌مدت و مقایسه دقیق مجسمه‌های در معرض دید با قطعات جدا شده است. عکس‌ها و قالب‌ها یک جدول زمانی ارائه می‌دهند. با این حال، تأثیر تجمعی گرافیتی‌های اضافی به طور مؤثر با اضافه کردن نام خود توسط ام. واگنفورت در سال ۱۹۰۵ نشان داده می‌شود که تقریباً به طور کامل گرافیتی‌های قبلی به جا مانده توسط هلست و تویدی را محو کرد. این فرآیند در واقع توسط خود واگنفورت (۱۹۲۶) به عنوان کاری نسبتاً دشوار توصیف شده است، با توجه به سختی سنگ و به دلیل مجبور شدن
شده است، با توجه به سختی سنگ و به دلیل مجبور شدن به زانو زدن بر روی پشت یک کشتی‌گیر حرفه‌ای ایرانی در حین انجام آن - روندی که نیاز به چندین استراحت داشت. این اعتراف به ویژه از این جهت طعنه‌آمیز است که گرافیتی واگنفورت به طور قابل توجهی کم عمق‌تر از گرافیتی‌های پیشینیان هلندی او، دو بروئن و دو بکر، است که او از آنها تقلید می‌کرد. در نهایت، می‌توان اشاره کرد که اضافه کردن ساده یک نام، در کل، به نظر می‌رسد یک تحول نسبتاً دیرینه باشد، در حالی که بیشتر بازدیدکنندگان اولیه اطمینان حاصل می‌کردند که تاریخ ثبت شود.
اولیه اطمینان حاصل می‌کردند که تاریخ ثبت شود. این نشان دهنده یک تغییر ظریف در روند از وضعیتی است که مسافران خود را در آنچه که آنها به عنوان یک منظره بیگانه درک می‌کردند، جای می‌دادند به وضعیتی که دو بنای اصلی از قبل به شدت علامت‌گذاری شده بودند که مهم‌ترین عمل اضافه کردن یک نام بود.
زنده ماندن در روستا (؛ ) یک ورایتی شوی محصول کره جنوبی است. فصل اول از ۶ نوامبر تا ۲۱ دسامبر ۲۰۱۸ از اس‌بی‌اس پخش شد. فصل دوم از ۱۵ فوریه تا ۲۲ مارس ۲۰۱۹ پخش شد.
عاشقان موسیقی (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی در سال ۲۰۱۴ با بازی جونگ اون جی، جی هیون وو، شین سونگ روک و لی سه یونگ است. این مجموعه از ۲۳ ژوئن تا ۱۲ اوت ۲۰۱۴، روزهای دوشنبه و سه‌شنبه ساعت ۲۱:۵۵ (کی‌اس‌تی) از کی‌بی‌اس۲ برای ۱۶ قسمت پخش شد.
آرشیو آنا یا آناز آرکایْو () یک موتور جستجو برای دسترسی کلی به کتابخانه‌های در سایه (مانند کتابخانه جنسیس) است که با نام مستعار آنا ایجاد شده است. این وبسایت در پاسخ مستقیم به تلاش‌های مختلف قانونی برای تعطیل کردن Z-Library در سال ۲۰۲۲ تأسیس شد. هدف خود را «فهرست‌نویسی همه کتاب‌های موجود» و «ردیابی پیشرفت بشریت در جهت دسترسی آسان همه این کتاب‌ها به صورت دیجیتالی» توصیف کرده است.
بانوی جوان و جنتلمن (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی در سال ۲۰۲۱ به کارگردانی شین چانگ سوک و با بازی جی هیون وو، لی سه هی و چا هوا یون است. این مجموعه آخرهفته‌ها حول محور لی یونگ گوک، مردی بیوه با سه فرزند و معلم خصوصی بچه‌هایش، پارک دان دان که جذب او می‌شود، می‌چرخد. این مجموعه از ۳۵ سپتامبر ۲۰۲۱ تا ۲۷ مارس ۲۰۲۲، روزهای شنبه و یکشنبه ساعت ۱۹:۵۵ (کی‌اس‌تی) از کی‌بی‌اس۲ پخش شد. این مجموعه در مراسم جوایز درامای کی‌بی‌اس ۲۰۲۱ هفت جایزه از جمله جایزه بزرگ (دسانگ) برای جی هیون وو و جایزه بهترین زوج برای
(دسانگ) برای جی هیون وو و جایزه بهترین زوج برای جی و لی سه هی به دست آورد. این مجموعه به دلیل محبوبیتش، برای ۲ قسمت دیگر تمدید شد و در مجموع ۵۲ قسمت پخش شد.
ذخیره‌گاه طبیعی بوتچا () یک پارک و ذخیره‌گاه طبیعی در سرزمن خاباروفسک کشور روسیه است.
برای آزادی جدید: مانیفست آزادیخواهان کتابی از موری راتبارد، اقتصاددان و مورخ آمریکایی است که ایده های آنارکو-کاپیتالیسم را ترویج می کند. این کتاب بر تفکر لیبرترینیسم مدرن و بخشی از راست جدید تاثرگذار شناخته شده است. راتبارد طرفدار آنارکو-کاپیتالیسم، نوعی از لیبرترینیسم بدون دولت است. روتبارد ریشه های فکری لیبرتارینیسم را به فیلسوفان لیبرالیسم کلاسیک جان لاک و آدام اسمیت و انقلاب آمریکا بازمی گرداند. او استدلال می کند که آزادی گرایی مدرن نه به عنوان پاسخی به سوسیالیسم یا چپ گرایی، بلکه از محافظه‌کاری سرچشمه
سوسیالیسم یا چپ گرایی، بلکه از محافظه‌کاری سرچشمه گرفته است. راتبارد حق مالکیت بر خود (خویش‌فرمانی) و حق مالکیت خانه را به منزله ایجاد مجموعه کاملی از اصول نظام آزادیخواهانه می داند. راثبارد می نویسد که هسته آزادی گرایی بر پایه اصل عدم تجاوز است: «اینکه هیچ مرد یا گروهی از افراد نمی توانند به شخص یا دارایی شخص دیگری تجاوز کنند». او استدلال می کند که در حالی که این اصل تقریباً به طور کلی در مورد افراد و مؤسسات خصوصی اعمال می شود اما حکومت فراتر از قانون اخلاقی عمومی تلقی می شود و بنابراین مجبور نیست از این
عمومی تلقی می شود و بنابراین مجبور نیست از این اصل تبعیت کند. روتبارد تلاش می‌کند این تصور را که لیبرتارینیسم یک فرقه یا شاخه‌ای از لیبرالیسم یا محافظه‌کاری است، از بین ببرد، یا اینکه نظرات به ظاهر راست‌گرایانه آن در مورد سیاست اقتصادی و نظرات چپ در مورد سیاست اجتماعی و خارجی متناقض است.
فلوت‌زن رنگارنگ (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی در سال ۲۰۱۶ با بازی شین ها کیون، جو یون هی و یو جون سانگ است. این مجموعه از ۷ مارس تا ۲۶ آوریل ۲۰۱۶، روزهای دوشنبه و سه‌شنبه ساعت ۲۳:۰۰ (کی‌اس‌تی) از تی‌وی‌ان پخش شد.
نبرد دمشق، محاصره دمشق یا نام‌های مشابه ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
جین جو هیونگ (؛ زادهٔ کیم جین ته در ۲۴ نوامبر ۱۹۹۴) بازیگر اهل کره جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در "شریک مشکوک" (۲۰۱۷) شناخته می‌شود.
ذخیره‌گاه طبیعی بولشه‌خختسیرسکی () یک پارک و ذخیره‌گاه طبیعی در سرزمین خاباروفسک کشور روسیه است.
ذخیره‌گاه طبیعی دژوگدزور () یک پارک و ذخیره‌گاه طبیعی در سرزمین خاباروفسک کشور روسیه است.
ذخیره‌گاه طبیعی دالنووستوچنی مورسکوی () یک پارک و ذخیره‌گاه طبیعی در سرزمین پریمورسکی کشور روسیه است.
ذخیره‌گاه طبیعی دنژکین کامن () یک پارک و ذخیره‌گاه طبیعی در استان سوردلوفسک کشور روسیه است.
ذخیره‌گاه طبیعی دماغه مارتیان () یک پارک و ذخیره‌گاه طبیعی در جمهوری کریمه کشور اوکراین است.
ذخیره‌گاه طبیعی ویشرا () یک پارک و ذخیره‌گاه طبیعی در سرزمین پرم کشور روسیه است.
ذخیره‌گاه طبیعی ویسیم () یک پارک و ذخیره‌گاه طبیعی در استان سوردلوفسک کشور روسیه است.
سو یو جونگ (؛ زادهٔ ۳۱ دسامبر ۱۹۷۷) بازیگر اهل کره جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در "آقای آفتاب"، "خانواده سلطنتی" و "قلب خونین" شناخته می‌شود. زندگی شخصی. سو یو جونگ در سال ۲۰۱۷ با کارمند اداری به نام جونگ هیونگ جین در یک تالار عروسی در سئول ازدواج کرد و بعداً صاحب یک دختر شدند. در ۲۴ فوریه ۲۰۲۳، سو اعلام کرد که اخیراً طلاق گرفته است.
سنقر خاکسترگون یک پرنده شکاری آمریکای جنوبی از خانواده سنقرها است. دامنه زادآوری از تیرا دل فوئگو از طریق آرژانتین و شیلی تا بولیوی، پاراگوئه، پرو و جنوب برزیل را شامل می‌شود و در سراسر آند در شمال به کلمبیا کشیده می‌شود. جمعیت این پرنده رو به کاهش است اما به دلیل گستره پهناوری که دارد، آسیب‌پذیر به‌شمار نمی‌رود. اصطلاح "سینره" که از کلمه لاتین به معنی خاکستر گرفته شده است، رنگ آن را توصیف می‌کند.
خاکسترگون یا سینره یک رنگ است، به معنای خاکستری خاکستر در ظاهر، یا شامل خاکستر یا شبیه خاکستر، یا یک رنگ خاکستری با رنگ قهوه‌ای مسی. این از واژهٔ لاتین "cinereus"، از "cinis" (خاکستر) گرفته شده است. نخستین کاربرد ثبت‌شده از خاکسترگون ("سینره)" به عنوان نام رنگ در انگلیسی در سال ۱۶۶۱ بود.
ذخیره‌گاه طبیعی ویتیم () یک پارک و ذخیره‌گاه طبیعی در استان ایرکوتسک کشور روسیه است.
ذخیره‌گاه طبیعی ولگا-کاما () یک پارک و ذخیره‌گاه طبیعی در تاتارستان کشور روسیه است.
ذخیره‌گاه طبیعی ورونژ () یک پارک و ذخیره‌گاه طبیعی در استان ورونژ کشور روسیه است.
ذخیره‌گاه طبیعی ورونیا () یک پارک و ذخیره‌گاه طبیعی در استان تامبوف کشور روسیه است.
مردم کنسو () که به عنوان خونسی‌تا (Xonsita) نیز شناخته می‌شوند، گروهی قومی هستند که به زبان‌های کوشی شرق دشت سخن می‌گویند و عمدتاً در جنوب غربی اتیوپی ساکن هستند. تاریخچه. بر اساس پژوهش‌های هالپایک (۱۹۷۲)، سنت‌های خانوادگی کونسو نشان می‌دهد که این گروه قومی از لحاظ فیزیکی و فرهنگی ترکیبی از اعضای مناطق اطراف هستند. از نظر ظاهر فیزیکی، افراد کونسو معمولاً اندام‌های کوچک و ظریف دارند، گونه‌های برجسته و چانه‌های نوک‌تیز از ویژگی‌های آنان است. رنگ پوست آنها از قهوه‌ای مایل به قرمز تا تقریباً سیاه متغیر است، اما
مایل به قرمز تا تقریباً سیاه متغیر است، اما به‌طور متوسط قهوه‌ای تیره است. برخی از افراد شباهت بیشتری به مردم اورومو دارند و دارای لب‌های نازک‌تر و قد بلندتری هستند؛ در حالی که برخی دیگر دارای ویژگی‌هایی هستند که بیشتر به «آفریقایی‌تبار» شبیه است و قد کوتاه‌تری دارند. طبق گفته هالپایک (۱۹۷۲)، این ویژگی‌های جسمانی بیشتر در میان زنان کونسو مشاهده می‌شود. جورج مرداک (۱۹۵۹) تأثیر آشکار «نگروئید» در میان کونسو را به آمیزش اولیه با کشاورزان پیش از نیلوتیک نسبت می‌دهد که حدود ۵۰۰۰ سال پیش به بلندی‌های اتیوپی وارد
که حدود ۵۰۰۰ سال پیش به بلندی‌های اتیوپی وارد شدند. جمعیت‌شناسی. طبق سرشماری ملی اتیوپی در سال ۲۰۰۷، جمعیت کونسو ۲۵۰٬۴۳۰ نفر برآورد شده است که از این تعداد، ۱۰٬۴۷۰ نفر یا ۴٫۱۸٪ ساکن مناطق شهری هستند. بیش از ۸۷٪ از این جمعیت در منطقه ملت‌ها، ملیت‌ها و مردمان جنوبی زندگی می‌کنند. کونسو عمدتاً در جنوب دریاچه چامو و در پیچ رودخانه ساگان در منطقه ملت‌ها، ملیت‌ها و مردمان جنوبی سکونت دارند. بسیاری از آنان در منطقه کونسو متمرکز هستند. قلمرو کونسو در همسایگی جوامع زبان‌های اوموتی، سیداما و مردم اورومو قرار دارد.
زبان‌های اوموتی، سیداما و مردم اورومو قرار دارد. کونسو معمولاً در شهرهای بزرگ زندگی می‌کنند که هر کدام توسط شورایی از ریش‌سفیدان اداره می‌شود. تعدادی از این افراد نیز در بخش‌هایی از شمال کنیا یافت می‌شوند. زبان. کونسو به زبان زبان کونسو (که به نام «آفا خونسو» نیز شناخته می‌شود) به عنوان زبان مادری صحبت می‌کنند. این زبان به شاخه زبان‌های کوشی از خانواده زبان‌های آفروآسیایی تعلق دارد. زبان کونسو به چهار گویش تقسیم می‌شود: این زبان از نظر واژگانی با زبان دیرشا شباهت زیادی دارد و امروزه با استفاده از خط گعز
شباهت زیادی دارد و امروزه با استفاده از خط گعز نگارش می‌شود. ژنتیک. پیشرفت‌های اخیر در تحلیل‌های ژنتیکی به روشن شدن قوم‌زایی مردم کونسو کمک کرده است. تبارشناسی ژنتیکی، ابزاری نوین است که از ژن‌های جمعیت‌های مدرن برای ردیابی خاستگاه‌های قومی و جغرافیایی استفاده می‌کند. این پژوهش‌ها همچنین به روشن‌تر شدن پیشینه احتمالی کونسوی امروزی کمک کرده‌اند. دی‌ان‌ای اتوزومی. مطالعات جامع تی‌شکاف و همکاران (۲۰۰۹) دربارهٔ روابط ژنتیکی جمعیت‌های مختلف آفریقا، دی‌ان‌ای اتوزومی کونسو را بررسی کرده است. طبق این تحقیقات،
اتوزومی کونسو را بررسی کرده است. طبق این تحقیقات، کونسو وابستگی‌های ژنتیکی قابل‌توجهی با گروه‌های آفروآسیایی نشان داده‌اند. آنها همچنین به دلیل تبادلات ژنتیکی گسترده طی ۵۰۰۰ سال گذشته، برخی پیوندها با گویشوران نیلو-صحرا و بانتو در منطقه دریاچه‌های بزرگ آفریقا داشته‌اند. فرهنگ. با اینکه امروزه تفاوت‌های قابل‌توجهی در آداب و رسوم بین کونسو و همسایگان اورومو مشاهده می‌شود، جامعه کونسو برخی اشتراکات با فرهنگ سنتی اورومو را نیز حفظ کرده است. از جمله این اشتراکات می‌توان به نظام اجتماعی مبتنی بر گادا (رده‌بندی
می‌توان به نظام اجتماعی مبتنی بر گادا (رده‌بندی نسل‌ها)، کشیشان عالی‌رتبه و آیین آلت‌پرستی اشاره کرد. جامعه کونسو عمدتاً کشاورزی است و شامل آبیاری و تراس‌بندی دامنه‌های کوهستانی می‌شود. محصولات اصلی شامل سورگوم دورنگ و ذرت هستند، در حالی که محصولات تجاری مانند پنبه و قهوه نیز کشت می‌شوند. دام‌هایی مانند گاو، گوسفند و بز برای غذا و شیر پرورش داده می‌شوند. چندزنی در میان کونسو یک عمل پذیرفته‌شده است. صنایع دستی. اعضای گروه کونسو کنده‌کاری روی چوب به نام واگا ("wagas") را برای گرامیداشت مردگان خود می‌سازند.
("wagas") را برای گرامیداشت مردگان خود می‌سازند. این کنده‌کاری‌ها به یاد مردی ایجاد می‌شوند که دشمن یا حیوانی را کشته باشد. این مجسمه‌ها معمولاً به‌صورت گروهی چیده می‌شوند و شامل تصاویری از مرد، همسران او و دشمنانش هستند. مذهب. از نظر باورهای دینی، کونسو پیرو دینی سنتی هستند که بر پرستش وااک یا "واخ" متمرکز است. در فرهنگ مرتبط اورومو، "وااک" به خدای دین اولیه‌ای اشاره دارد که تصور می‌شود گروه‌های کوشی به آن باور داشته‌اند. افراد برجسته. - منگیستو هایله ماریام (زاده ۱۹۳۷) رئیس دولت اتیوپی از ۱۹۷۷ تا ۱۹۹۱.
تختهٔ بادپناه () ابزاری متحرک در قایق‌های بادبانی است که به جای مازهٔ ثابت استفاده می‌شود و به قایق کمک می‌کند از حرکت جانبی در برابر باد جلوگیری کند. برخلاف مازه‌های ثابت، تخته بادپناه معمولاً وزنه تعادل ندارد و نقش متعادل‌کننده ندارد. انواع. سه نوع اصلی از تخته بادپناه وجود دارد: تخته جانبی معمولاً در دو طرف بدنه قایق نصب می‌شود و در قایق‌های کوچک‌تر ممکن است تنها یک تخته نصب شود. این تخته‌ها عمدتاً در قایق‌های کف‌صاف و قدیمی به‌کار می‌روند. کارکرد. تخته جانبی زمانی که در سمت بادگیر پایین آورده شود، به
جانبی زمانی که در سمت بادگیر پایین آورده شود، به قایق کمک می‌کند تا در برابر حرکت جانبی مقاومت کرده و در آب‌های کم‌عمق یا هنگام خشک شدن قایق مفید باشد. هنگام تغییر جهت باد، تخته سمت بادگیر باید بالا کشیده شود و تخته دیگر پایین آورده شود. طراحی. تخته بادپناه معمولاً دارای سطح بیرونی مقعر و داخلی محدب است که شبیه یک بال عمل کرده و نیروی بالابری تولید می‌کند. برخی از قایق‌های بزرگ‌تر مانند کشتی‌های تجاری، تخته‌هایی صاف‌تر و عریض‌تر دارند، اما قایق‌های ماهیگیری معمولاً از تخته‌های باریک‌تر و بلندتر استفاده
معمولاً از تخته‌های باریک‌تر و بلندتر استفاده می‌کنند. تاریخچه. استفاده از تخته بادپناه در مناطق مختلفی از اروپا مانند دریای بالتیک، سواحل شمالی فرانسه و انگلستان رایج بوده است. این ابزار در قرن ۱۶ میلادی توسط هلندی‌ها از چینی‌ها الهام گرفته شد و سپس در اروپا توسعه یافت. چینی‌ها در جُنگ‌های خود از آن بهره می‌گرفتند. تخته بادپناه به دلیل امکان استفاده در آب‌های کم‌عمق و عدم نیاز به مازه ثابت، به سرعت در هلند و سایر مناطق اروپا رایج شد و به ویژه در بازرگانی دریایی داخلی و خارجی نقش مهمی داشت.
مردم گدئو () قومی هستند که در جنوب اتیوپی زندگی می‌کنند. منطقه گدعو در منطقه ملت‌ها، ملیت‌ها و مردمان جنوبی (SNNPR) به نام این قوم نام‌گذاری شده است. زبان آنها، زبان گدعو، یکی از زبان‌های کوشی به‌شمار می‌آید. بررسی اجمالی. طبق سرشماری ملی اتیوپی در سال ۲۰۰۷، جمعیت قوم گدعو ۹۸۶٬۹۷۷ نفر برآورد شده است. از این تعداد، ۷۵٫۰۵ درصد در SNNPR و ۲۴٫۸۴ درصد در بخش‌های هم‌جوار منطقه اورومیا سکونت دارند. حدود ۶٫۲۴ درصد از جمعیت این قوم در مناطق شهری زندگی می‌کنند. فرهنگ. فرهنگ مردم گدعو با دو ویژگی برجسته تعریف می‌شود.
فرهنگ مردم گدعو با دو ویژگی برجسته تعریف می‌شود. نخستین ویژگی، سنتی به نام است که به نوعی سیستم رتبه‌بندی و دسته‌بندی سنی مشابه نظام گدای مردم اورومو اشاره دارد. بکهینگهام و هانتینگفورد این سیستم را شامل هفت رتبه می‌دانند که یک دوره تولد ۱۰ ساله را پوشش داده و یک چرخه ۷۰ ساله ایجاد می‌کند. بر اساس سنت‌های شفاهی جمع‌آوری‌شده توسط آسبه رگاسا دبله، مردم گدعو این نظام را از گوجی اورومو به‌دست آورده‌اند، قومی که از نظر تاریخی ارتباط نزدیکی با آنها داشته‌اند. ویژگی دوم فرهنگ گدعو، اقتصاد کشاورزی آنهاست که بر
ویژگی دوم فرهنگ گدعو، اقتصاد کشاورزی آنهاست که بر اساس کشت اینسته شکل گرفته و شباهت بسیاری با روش‌های کشاورزی مردم سیداما دارد که زبانشان به زبان گدعو نزدیک است. از منظر جغرافیای سیاسی، مردم گدعو به عنوان هورنر (دموگرافی) شناخته می‌شوند و از نظر قومی به مردم کوشی تعلق دارند. تاریخچه. منشأ مردم گدعو به‌خوبی مشخص نیست. تادسه کیپی کانشی به روایتی اشاره می‌کند که مردم گدعو منشأ خود را به قبیله‌ای باستانی به نام "مورگا-گوسالو" نسبت می‌دهند که احتمالاً اولین ساکنان این منطقه بوده‌اند. یکی دیگر از سنت‌های گدعو
این منطقه بوده‌اند. یکی دیگر از سنت‌های گدعو منشأ آنها را به فردی به نام داراسو نسبت می‌دهد که برادر بزرگتر گوجو (جد گوجی اورومو) و بورو (جد بورانا اورومو) بوده است. این دو گروه شبانی در شرق گدعو زندگی می‌کنند. این سنت ممکن است ریشه در عملی رایج در میان مردم اورومو به نام داشته باشد که به معنی پذیرش گروه‌های قومی بومی به عنوان بخشی از جامعه است. داراسو گفته می‌شود که هفت پسر از دو همسر داشته که از آنها هفت قبیله گدعو به وجود آمده‌اند: دووبا، داراششا، گورگورششا، هانوما، باکارو، هنبا و لوگودا. این قبایل به
هانوما، باکارو، هنبا و لوگودا. این قبایل به دو دسته یا «خانه» تقسیم می‌شوند: (بزرگ‌تر) که شامل چهار قبیله نخست است و (کوچک‌تر) که شامل سه قبیله باقی‌مانده است. تغییرات اجتماعی در دوره امپراتوری اتیوپی. در سال ۱۸۹۵، ادغام مردم گدعو در امپراتوری گسترش‌یافته اتیوپی منجر به تغییرات عمده اجتماعی شد. در مناطقی که مردم گدعو «به‌طور مسالمت‌آمیز تسلیم شدند»، اداره محلی آنها دست‌نخورده باقی ماند. اما در مناطقی که مقاومت نشان دادند، حکام نظامی منصوب شدند و گاهی به اربابان فئودال تبدیل شدند. این ادغام تأثیرات جدی بر
فئودال تبدیل شدند. این ادغام تأثیرات جدی بر خودمختاری اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی مردم گدعو داشت. سیاست. علاوه بر سیستم ، پیش از تسخیر توسط امپراتوری اتیوپی در دهه ۱۸۹۰، مردم گدعو در یک فدراسیون متشکل از سه منطقه به نام "ساسروگو" یا "سه "روگا"" زندگی می‌کردند. این سه "روگا"، شامل سوبهو، ریبوتا و ریکوتا، تحت رهبری یک "آبا گدا" مشترک بودند که نقش آن مشابه با منصب اورومو بود. این مقام هر هشت سال در طی مراسمی که آن هم نامیده می‌شد، به نسل بعدی سپرده می‌شد. بر اساس سنت‌های گدعو، تمامی مناصب رهبری از "آبا
بر اساس سنت‌های گدعو، تمامی مناصب رهبری از "آبا گدا" در بالاترین سطح تا مقام "هیتیشا" در مراسم تعیین می‌شد، در حالی که نقش‌های خاص به قبایل یا زیرقبایل معین اختصاص داشت. مرزبندی‌های جدید و اختلافات محلی. در جریان ترسیم مرزهای جدید میان واحدهای اداری منطقه مردمان، قومیت‌ها و ملت‌های جنوبی (SNNPR) و اورومیا در دوران دولت انتقالی اتیوپی، بسیاری از اراضی که در اصل به گوجی اورومو تعلق داشت، از جمله مجتمع قبیله‌ای در ونگو، به SNNPR واگذار شد. مردم محلی گوجی اورومو از این تصمیم ناراضی بودند و به دفتر نخست‌وزیر
از این تصمیم ناراضی بودند و به دفتر نخست‌وزیر وقت درخواست تجدیدنظر دادند، اما درخواست آنها مورد قبول قرار نگرفت. این موضوع منجر به درگیری‌های خشونت‌آمیز میان گوجی و گدعو در ورادای هاگره ماریام در آوریل-مه ۱۹۹۵ شد. ارتش فدرال برای پایان دادن به درگیری‌ها مداخله کرد، اما خود به هدف حملات نیروهای گوجی تبدیل شد. درگیری‌های گدعو و اورومو. از سال ۲۰۱۸، درگیری میان گوجی اورومو و مردم گدعو در زون گدعو موجب شد اتیوپی بالاترین تعداد جابه‌جایی داخلی جمعیت در جهان را در آن سال به ثبت برساند. تنها در سال ۲۰۱۸، ۴۵۰۰۰
در آن سال به ثبت برساند. تنها در سال ۲۰۱۸، ۴۵۰۰۰ نفر جدیداً مجبور به ترک خانه‌های خود شدند.