payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یک ایدئولوژی سیاسی متمرکز بر رابطه جمعیت بومی با دولت متمرکز کرد. دل پرادو در سال ۱۹۳۸ شغل خود را در دانشگاه و شهر زادگاهش لاپاز ترک کرد تا به مسافرت برود. برخی تحقیقات حاکی از آن است که تا هشت سال بعد از فارغ‌التحصیلی، او در آناتومی هنری تخصص داشت و مدال طلا را از آرژانتین در سال ۱۹۳۶ و برلین در سال ۱۹۳۸ به دست آورد. او چندین سال بعد را در پرو، اروگوئه و آرژانتین گذراند. او سپس به کشورهای دیگر خارج از آمریکای جنوبی از جمله مصر، بخش‌هایی از اروپا و ایالات متحده سفر کرد و در آنجا به مدت ۸ سال در نیویورک با
سفر کرد و در آنجا به مدت ۸ سال در نیویورک با کمک هزینه تحصیلی که توسط انجمن زنان دانشگاه آمریکا اعطا شد، تحصیل کرد. دل پرادو در حالی که در نیویورک بود برای نمایشگاه خود "معدنچیان در شورش" برنده مدال طلا شد. این کار بر روی کارگران منطقه پوتوسی در بولیوی متمرکز بود. اندکی پس از آن، در سال ۱۹۴۸، دل پرادو به لاپاز بازگشت و در آنجا به ساخت آثاری با الهام از مردمان بومی آمریکای جنوبی و همچنین چشم‌انداز و فرهنگ سرزمین خود ادامه داد. او بعداً در سال ۱۹۷۲ به پرو نقل مکان کرد و در آنجا با همسرش، خورخه فالکون،
نقل مکان کرد و در آنجا با همسرش، خورخه فالکون، نویسنده بومی در پرو زندگی کرد. دل پرادو به همراه چهار خواهر و برادرش موزه کاسا مارینا نونز دل پرادو را به یاد والدینش به مردم بولیوی اهدا کرد. این موزه بیش از هزار اثر هنری را در خود جای داده است که بیشتر توسط دل پرادو و برخی توسط خواهرش نیلدا انجام شده است. دل پرادو در سال ۱۹۹۵ در لیما، پرو درگذشت.
کایلا فارل اسمیت (زادهٔ ۱۹۸۲) یک هنرمند تجسمی بومی آمریکایی از قبیله مودوک و قبیله کلامث و همچنین یک کنش‌گر محیط‌زیست و نویسنده است. زندگی‌نامه. کایلا فارل اسمیت در سال ۱۹۸۲ به دنیا آمد و در اسپرینگفیلد، اورگن بزرگ شد. او عضو قبیله مودوک کلامث است، که یکی از قبایل به‌رسمیت‌شناخته‌شدهٔ فدرال در جنوب اورگن و در حوزهٔ آبخیز کلامث است. فارل اسمیت ساکن مودوک پوینت، اورگن است. تحصیلات. کایلا فارل اسمیت مدرک کارشناسی هنرهای زیبا (BFA) خود را در رشته نقاشی از کالج هنرهای تجسمی شمال‌غرب اقیانوس آرام در پورتلند،
هنرهای تجسمی شمال‌غرب اقیانوس آرام در پورتلند، اورگن دریافت کرد. سپس مدرک کارشناسی‌ارشد هنرهای زیبا (MFA) را در رشتهٔ هنر معاصر (استودیو MFA) از دانشگاه ایالتی پورتلند (PSU) دریافت کرد. آثار هنری. فارل اسمیت یک هنرمند معاصر چندرسانه‌ای است که با ترکیبی از تصویرسازی، نقاشی، چاپ سیلک، شابلون‌سازی و رسانه‌های دیگر کار می‌کند. او از بازیگوشی کودکانه در آثارش بهره می‌برد تا به ابزارهایی برای کاوش و آزمایش با رنگ‌دانه‌های ساخت خود دست یابد و زیبایی‌شناسی‌ای خلق کند که در چارچوب صورت‌گرایی انتزاعی بومی قرار
خلق کند که در چارچوب صورت‌گرایی انتزاعی بومی قرار می‌گیرد. هنر او به آزمایش‌ها و مشقت‌های مردمان بومی آمریکایی می‌پردازد که ریشه در گذشته دارند و بر اکنون اثر گذاشته‌اند. او از هنر و نوشته‌هایش برای دفاع از حقوق مردمان بومی آمریکایی استفاده می‌کند. ارواح در ماشین: ۰۱۹. ۰۱۹ اثری از مجموعهٔ «"ارواح در ماشین"» است که در اوت ۲۰۲۳ خلق شد. این مجموعه شامل بیست‌وهفت نقاشی است که بخشی از پروژهٔ «"بازپس‌گیری سرزمین"» به‌شمار می‌روند. این آثار با استفاده از خاک سطحی حاوی لیتیم از سرزمین‌های قبیلهٔ پایوت شمالی، رنگ
حاوی لیتیم از سرزمین‌های قبیلهٔ پایوت شمالی، رنگ اکریلیک، اسپری و گرافیت خلق شده‌اند. ابعاد آثار در این مجموعه متفاوت‌اند و ابعاد اثر ۰۱۹، ۴۸ در ۳۰ اینچ روی بوم کشیده‌شده است. هدف از این نمایشگاه، مواجهه با بهره‌برداری از منابع سرزمین‌های مقدس بومی برای فناوری‌های غربی بود. رقص باران: ۱۹/۴۰. «"رقص باران"» ۱۹/۴۰ یکی از آثار مجموعهٔ «"رقص باران"» در سال ۲۰۲۲ است. این اثر بخشی از مجموعه‌ای از چاپ‌ها برای گالری روسو لی در پورتلند، اورگن است. این آثار با تکنیک‌های "مونوتایپ"، چاپ سیلک و اسپری، بر روی کاغذ
"مونوتایپ"، چاپ سیلک و اسپری، بر روی کاغذ دست‌رنگ‌شدهٔ آرنهِم ۱۶۱۸ خلق شده‌اند؛ ابعاد بدون قاب آن ۲۰ در ۱۵ اینچ است. این مجموعه در همکاری با انتشارات ماتریکس در دانشگاه مونتانا شکل گرفته است. در این آثار، پیکره‌ای سیاه به‌صورت سیلوئت دیده می‌شود که دستانش را به‌سوی آسمان دراز کرده است. در پس‌زمینه و پیرامون این پیکره، نشانه‌هایی قرمز و سیاه دیده می‌شود. همچنین آثاری از شابلون‌ها دیده می‌شود که با استفاده از فضای منفی، شکل‌هایی ایجاد کرده‌اند. پس از مدرسه شبانه‌روزی: در سوگ. «"پس از مدرسه شبانه‌روزی: در
شبانه‌روزی: در سوگ. «"پس از مدرسه شبانه‌روزی: در سوگ"» در سال ۲۰۱۱ خلق شده است. این اثر با استفاده از رنگ روغن روی بوم و در ابعاد ۳۶ در ۲۴ اینچ ساخته شده است. از سال ۲۰۱۲، این اثر در مجموعهٔ دائمی موزهٔ هنر پورتلند در پورتلند، اورگن نگهداری می‌شود. کایلا فارل اسمیت در خلق این نقاشی از عکس «"موسا-موهاوه"» (۱۹۰۳) اثر ادوارد کرتیس الهام گرفته است. کرتیس در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۰۰ تا ۱۹۳۰ پرتره‌نگار سرخ‌پوستان آمریکایی بود. این نقاشی همچنین از تجربهٔ پدر فارل اسمیت در دوران کودکی‌اش در مدرسه‌های شبانه‌روزی بومی
در دوران کودکی‌اش در مدرسه‌های شبانه‌روزی بومی الهام گرفته است. مانند آثار کرتیس، این نقاشی نیز پرتره‌ای از دختری بومی است، اما موهای او تا بالای شانه‌ها کوتاه شده‌اند. نگاه او از مخاطب عبور می‌کند و حالتی اندوهگین در چهره‌اش دیده می‌شود. این اثر نماد یکی از کودکانی است که از تجربهٔ تلخ مدارس شبانه‌روزی سرخ‌پوستان جان سالم به‌در بردند.
بابی جونز (; – ) گلف‌باز و وکیل اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی یکی از تاثیرگذارترین چهره‌های تاریخ ورزش گلف محسوب می‌شود. جونز باشگاه گلف ملی آگوستا را تأسیس کرد و به طراحی آن کمک کرد و تورنمنت مسترز را بنیان نهاد. نوآوری‌هایی که او در مسابقات مسترز معرفی کرد تقریباً توسط تمام مسابقات گلف حرفه ای در جهان کپی شده است.
رز ژوزفین کوربت (زادهٔ ۶ آوریل ۱۹۱۲ – درگذشته در ۱۹ ژانویه ۱۹۹۹)، که بعدها با نام رز ژوزفین فرانک شناخته شد، هنرمند بومی آمریکایی از قبیلهٔ نز پِرس بود که به‌خاطر بافتن سنبل‌ذرت شناخته می‌شد. فرانک از هنر خود به‌عنوان راهی برای حفظ صنایع دستی، سنت‌ها و آیین‌های قبیله‌اش بهره می‌برد و با خلق آثار هنری و آموزش به دیگران، آن‌ها را زنده نگاه می‌داشت. زندگی شخصی و حرفه. فرانک در سال ۱۹۱۲ در سویت‌واتر، آیداهو و در دل قبیلهٔ نز پِرس زاده شد. پدر و مادرش فرانک کامپو و مارتا ساموئلز کامپو بودند. او خواهری بزرگ‌تر
و مارتا ساموئلز کامپو بودند. او خواهری بزرگ‌تر به‌نام راشل، خواهران کوچک‌تر به‌نام‌های انی و لوئیس و برادری کوچک‌تر به‌نام تیتوس داشت. یک برادر دیگرش در سال ۱۹۱۹ مرده‌زاده شد. پدرش در سال ۱۹۱۹ و مادرش در سال ۱۹۲۰ به‌دلیل سل درگذشتند. هنگامی که فرانک شش‌ساله بود، یتیم شد و به «مأموریت سنت ژوزف» در سلیکپو برده شد. در جریان جنگ جهانی دوم، او در کشتی‌سازی‌های پورتلند، اورگن کار می‌کرد و پس از پایان جنگ، به منطقهٔ حفاظت‌شدهٔ لاپوای بازگشت. فرانک در سال ۱۹۳۴ با کشاورزی به‌نام آستین کوربت در آسوتین، واشینگتن
با کشاورزی به‌نام آستین کوربت در آسوتین، واشینگتن ازدواج کرد. او بیشتر عمرش را به‌عنوان خانه‌دار گذراند تا اینکه در دوره‌ای با تدریس آیدا بلک‌ایگل شرکت کرد؛ کسی که آغازگر مسیر حرفه‌ای فرانک در هنر شناخته می‌شود. بلک‌ایگل مدرس کالج ایالتی لوییس-کلارک در لویستون، آیداهو بود و در آن زمان کلاس هنرهای نساجی برگزار می‌کرد که فرانک تصمیم به حضور در آن گرفت. برخی منابع می‌گویند این کلاس در دبیرستان لاپوای برگزار شده بود، نه در محوطهٔ کالج. بلک‌ایگل کارهای فرانک را دقیق و هنرمندانه یافت و به او پیشنهاد کرد که
را دقیق و هنرمندانه یافت و به او پیشنهاد کرد که کیف‌های بافته‌شده از سنبل‌ذرت را به فروش بگذارد. فرانک به هنر خود اعتماد نداشت و شگفت‌زده شد وقتی دید نه‌تنها کارهایش فروش می‌روند، بلکه یکی از آن‌ها به قیمت ۲۵ دلار فروخته شد. وقتی از او دربارهٔ هنرهایش پرسیده شد، گفت که تجربه‌اش در قلاب‌بافی به موفقیت او در بافت سنبل‌ذرت کمک کرده است. او بیش از ۴۰ سال به بافتن ادامه داد و در این مدت صدها اثر خلق کرد. فرانک گفته بود که روزانه شش ساعت صرف کار بر روی پروژه‌هایش می‌کرد، چراکه تنها یک کوک روی یک کیف سنبل‌ذرت
می‌کرد، چراکه تنها یک کوک روی یک کیف سنبل‌ذرت می‌توانست یک ساعت زمان ببرد، و با افتخار می‌گفت که هرگز طرح‌هایش را تکرار نکرده است. او همچنین افزود که به‌طور میانگین، اگر روزانه شش تا هفت ساعت کار می‌کرد، تولید یک کیف حدود چهار هفته طول می‌کشید. فرانک بیشتر بر الگوهای سنتی و هندسی نز پِرس مانند لوزی تمرکز داشت، اما گاهی به درخواست مشتری، طرح‌های گل‌دار نیز می‌بافت. او بعدها این هنر را به دیگران آموخت تا اطمینان یابد که تکنیک‌های سنتی به نسل‌های آینده منتقل می‌شوند. فرانک گفته بود که از هر اثر هنری
منتقل می‌شوند. فرانک گفته بود که از هر اثر هنری دانش‌آموزانش تمجید می‌کرد تا آن‌ها را به تلاش مداوم تشویق کرده و در نهایت به پیشرفت کارشان منجر شود. او در دههٔ ۱۹۷۰ نام‌خانوادگی خود را به فرانک تغییر داد. فرانک در سال ۱۹۹۹ درگذشت. سبک‌های هنری. فرانک از تکنیک بافتن با سنبل‌ذرت به شیوهٔ «دوبافت» برای ساخت کیف و سایر بافت‌ها استفاده می‌کرد. او برای افزودن رنگ بیشتر، گاهی نخ اکریلیک یا نخ رنگ‌شده به کار می‌برد. فرانک از طرح‌های هندسی سنتی نز پِرس بهره می‌گرفت که با پیچاندن نخ و سنبل‌ذرت به دور پود در زمان
که با پیچاندن نخ و سنبل‌ذرت به دور پود در زمان عبور از تار ساخته می‌شدند. کیف‌های او نه‌تنها برای نمایش، بلکه برای استفادهٔ روزمره نیز کاربرد داشتند و آثارش «نه‌تنها به‌دلیل مهارت بی‌نقص در ساخت، بلکه برای پایبندی سرسختانه‌اش به اصول زیبایی‌شناسی سنتی» مورد تحسین قرار می‌گرفتند. رنگ‌هایی که فرانک به کار می‌برد شامل زرد کمرنگ، سیاه، آبی، صورتی، بنفش، قرمز و سبز بودند. مجموعه‌ها و نمایشگاه‌ها. آثار فرانک در نمایشگاه‌ها و مجموعه‌های دائمی متعددی به نمایش درآمده‌اند؛ از جمله در موزهٔ پارک ملی تاریخی نز پِرس و
از جمله در موزهٔ پارک ملی تاریخی نز پِرس و مجموعهٔ سرخ‌پوستان مدرن اسمیتسونین. آثار او همچنین در مجموعه‌های «بنیاد ملی هنر» نیز یافت می‌شوند.
جینا گری (نام اوسِی: "پا-په سان‌تسه") (۱۹۵۴ – ۲۰ دسامبر ۲۰۱۴) هنرمند اوسِیجی متولد پاوهوسکا، فرزند اندرو و مارگارت گری. او نوه هنری روآن هورس بود. او یکی از شناخته‌شده‌ترین هنرمندان معاصر بومی آمریکا در سه دهه گذشته بود که جوایزی از نمایشگاه‌ها و موزه‌های مختلف در سراسر کشور بومیان دریافت کرده و نمایشگاه‌هایی در آنها برگزار کرده بود. اشغال ووندِد نی. در حالی که او یک دانش‌آموز دبیرستانی در سال ۱۹۷۳ بود، گری به ووندِد نی مسافرت کرد تا در اشغال ۷۱ روزه ووندِد نی با تیمی از ۲۰۰ فعال اوگلالا لاکوتا و اعضای جنبش
با تیمی از ۲۰۰ فعال اوگلالا لاکوتا و اعضای جنبش بومیان آمریکا شرکت کند. این اعتراض، که به منظور جلب توجه به عدم توافقات معاهده‌ای دولت، فقر، تنش‌های نژادی و شرایط در رزرویشن پایِن ریدج انجام شد، طولانی‌ترین اقدام مدنی نافرمانی در تاریخ ایالات متحده بود. یکی از خواهران گری، مری بیگ‌هورس، با یکی از اعضای بلندپایه جنبش سرخپوستان ایالات متحده آمریکا، هنری واهاساوک، ازدواج کرده بود. دو برادرش، اندرو گری و لوئیس گری، با جینا در دنور ملاقات کردند و آنها به سمت یک خانه امن در داکوتای جنوبی حرکت کردند، جایی که
یک خانه امن در داکوتای جنوبی حرکت کردند، جایی که بیگ‌هورس در انتظار بود، خارج از منطقه اشغال‌شده. در پوشش تاریکی شب، آنها وارد کمپ شدند و به مدت یک ماه در آنجا ماندند. برق، آب و منابع غذایی توسط مارشال‌های فدرال و گارد ملی قطع شد تا ایستادگی شکسته شود. در زیر آتش سنگین، فرانک کلیرواوتر، یک چرکایی، و بادی لامونت، یک اوگلالا لاکوتا، کشته شدند. جینا و برادرش لوئیس تصمیم گرفتند ترک کنند، توسط قاچاقچیان از منطقه خارج شدند و دوباره با پدرشان در خانه امن دیدار کردند. آموزش. پس از فرار از ووندِد نی، گری و برادرش
آموزش. پس از فرار از ووندِد نی، گری و برادرش لوئیس به مدرسه دبیرستان برگشتند تا تحصیلات خود را تکمیل کنند در مؤسسه هنرهای بومیان آمریکا در سانتا فه، نیومکزیکو. پس از فارغ‌التحصیلی از IAIA، او هنر تجاری را در موسسه هنر کالیفرنیا مطالعه کرد. حرفه هنری. آثار گری با رنگ‌های جسورانه و روشن از هنرهای میکس‌مدیا شناخته می‌شود که تصاویری سنتی از تربیت اوسِی او را با دنیای معاصر او ترکیب می‌کند. او به عنوان یک استاد هنرمند معاصر شناخته می‌شود و چاپ‌ها و مونوتایپ‌های او ویژگی‌هایی با شکل‌های استیلیزه و مناظر انتزاعی
او ویژگی‌هایی با شکل‌های استیلیزه و مناظر انتزاعی دارند. هنر تجاری او شامل طراحی تی‌شرت‌ها است، طراحی لوگو برای مرکز مطالعات بومیان آمریکا در دانشگاه ایست سنترال (آدا، اوکلاهما) و طراحی جلد کتاب تاریخ کنگره ملی بومیان آمریکا. آثار او در نمایشگاه‌های گالری‌های مختلف در سراسر سرزمین‌های بومی به نمایش گذاشته شده است: در آریزونا، در موزه هرد در فینیکس؛ در نیومکزیکو، در موزه مؤسسه هنرهای بومیان آمریکا و موزه ویل‌ریت هر دو در سانتا فه؛ در اوکلاهما، در موزه مرکز تسا-لا-گی چرکویی در تهله‌کوا و موزه‌های گیلکریس و
تسا-لا-گی چرکویی در تهله‌کوا و موزه‌های گیلکریس و موزه هنر فیل‌برک در تلسا؛ در داکوتای جنوبی، در موزه هنر بومی رد کلاود در پاین ریج؛ و در ایالت واشینگتن، در موزه دی‌بریک استار در سیاتل. همچنین آثار او در موزه موزه بومیان آمریکا در اسمیتسونیان در واشینگتن دی.سی. به نمایش درآمده است. گری گالری‌های هنری در سانتا فه، نیومکزیکو، تلسا، اوکلاهما و اخیراً در پاهوسکا، اوکلاهما تأسیس و اداره کرده بود. علاوه بر اینکه آثارش در بسیاری از مجموعه‌های خصوصی و گالری‌ها در سراسر جهان به نمایش درآمده است، برخی از آثار او
سراسر جهان به نمایش درآمده است، برخی از آثار او متعلق به سلطان برونئی و دو شاهزاده سلطنتی اردن—عالی‌جناب شاهزاده طلال بن محمد و عالی‌جناب شاهزاده غازی بن محمد هستند.
مارگاریتا روزا دی فرانسیسکو همچنین معروف به مارگاریتا روزا و لا منچا (زاده ۸ اوت ۱۹۶۵) بازیگر، خواننده، مجری تلویزیون و دارنده عنوان مسابقه زیبایی کلمبیایی است. زندگی‌نامه. دهه ۱۹۸۰. مارگاریتا روزا د فرانسیسکو در ۸ اوت ۱۹۶۵ در کالی، واله دل کائوکا، کلمبیا به دنیا آمد او دختر جراردو دو فرانسیسکو - نوازنده و بازیگر - و طراح مد مرسدس باکورو است. او همچنین خواهر شخصیت تلویزیونی مارتین دی فرانسیسکو است. مارگاریتا در کودکی در کلاس‌های باله در کنسرواتوار آنتونیو ماریا والنسیا در کالی شرکت کرد که به دلیل مشکلاتی در
والنسیا در کالی شرکت کرد که به دلیل مشکلاتی در ستون مهره‌ها مجبور شد به سرعت از آن بازنشسته شود. او اولین فیلم خود را در سال ۱۹۸۱ با بازی در فیلم "تاکون" انجام داد. او سپس برای تحصیل زبان انگلیسی به شهر نیویورک رفت و در سال ۱۹۸۴ به عنوان مدل سال انتخاب شد. او که نماینده «بخش بایه دل کائوکا» بود، در مسابقه ملی زیبایی در سال ۱۹۸۴ در کلمبیا به عنوان نایب‌السلطنه تاج گذاری کرد و بعداً نماینده کلمبیا در مسابقه دوشیزه جهان در سال ۱۹۸۵ بود، جایی که در آن موفقیت چندانی نداشت. در سال ۱۹۸۶ او اولین حضور تلویزیونی
چندانی نداشت. در سال ۱۹۸۶ او اولین حضور تلویزیونی خود را در تله رمان "گالیتو رامیرز" به کارگردانی خولیو سزار لونا انجام داد. در آنجا با کارلوس ویوز آشنا شد، و در ۲۰ اوت ۱۹۸۸ ازدواج کردند. حضور او در این برنامه جایزه سیمون بولیوار را برای بازیگر برجسته به ارمغان آورد. او بعداً مجری برنامه خبری "۲۴ ساعته" بود. در سال ۱۹۸۸ او بار دیگر حرفه بازیگری خود را در تله ناول "لوس پکادو د اینس د هینوجوزا تثبیت کرد." دهه ۱۹۹۰. اوایل دهه ۱۹۹۰ دوران پرمشغله‌ای برای مارگاریتا بود، با بازی در تله‌نوولا "کالامار" و همچنین
بود، با بازی در تله‌نوولا "کالامار" و همچنین ایفای نقش در سریال اسپانیایی بحث‌برانگیز دیگری به نام "بریگادا مرکزی". او بعداً برای بازی در سریال "پورتا گرانده" و سرانجام در "کافه کن آروما د موجر" در سال ۱۹۹۴ به کلمبیا بازگشت که یکی از موفق‌ترین تله‌نوول‌های تاریخ تلویزیون کلمبیا بود. در سال ۱۹۹۶ او در فیلم "ایلونا لگا کن لا لوویا" بازی کرد و بعداً نقش آنتونیا را در سریال "هومبرس" دریافت کرد که در نهایت آن را ترک کرد و تنها روی نقشی در یک تله‌نوولا دیگر به "ناملا مادره" تمرکز کرد. ۲۰۰۰ به بعد. در سال ۲۰۰۰،
مادره" تمرکز کرد. ۲۰۰۰ به بعد. در سال ۲۰۰۰، مارگاریتا نقش "لا کاپونرا" را در تله‌نوولایی به همین نام که توسط کاراکول تلویزیون و آرتی‌آی کلمبیا تهیه شده بود، پذیرفت. او همچنین توسط کاراکول برای میزبانی نسخه کلمبیایی «بازمانده»، "اکسپدیشن رابینسون"، برای دو فصل در سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲ انتخاب شد. او بعداً در فیلم‌های "فیدل ای آدیوس" و "آنا الیسا" در حالی که مجری برنامه رئالیتی کاراکول دسافیو ۲۰۰۴ بود، ایفای نقش کرد، به استثنای سال ۲۰۰۷ که در آن درگیری‌های برنامه‌ریزی با تله‌نوولای مکزیکی مینترس هایا ویدا مانع
با تله‌نوولای مکزیکی مینترس هایا ویدا مانع از میزبانی او شد. او بعدها به عنوان مهمان در فیلمسفر پارایسو در نقش راکل و نقش کوچکی در سریال کاپادوکیا بازی کرد. او بعداً با تاجر دانیل کاستلو در سال ۲۰۰۳ ازدواج کرد، زمانی که او ۴۶ ساله بود و او ۳۸ ساله بود. در سال ۲۰۱۱، او در سریال تلویزیونی آرسی‌ان "کورئو د اینوسنتس" در کنار سالوادور دل سولار لابارته و روبرتو اوربینا نقش اصلی را ایفا کرد. در سال ۲۰۲۳ در فیلم ایتالیایی "ال پارایسو" به کارگردانی انریکو ماریا آرتاله بازی کرد و در هشتادمین جشنواره بین‌المللی فیلم
بازی کرد و در هشتادمین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز در بخش اوریزونتی شرکت کرد.
لینتت هاوزوس (زادهٔ ۱۹۸۵) یک نقاش، چاپگر، جواهرساز، نویسنده و بازیگر بومی آمریکایی است. او عضو ثبت‌شده قبیله آپاچی سن کارلوس و از تبار آپاچی چریکاهوا، ناواهو و پبلو تائوس است. هاوزوس در زمینه‌های مختلفی همچون آکریلیک، آبرنگ، رنگ اسپری، جواهرسازی، چاپ سیلک، نویسندگی و بازیگری در تئاتر و فیلم فعالیت می‌کند. او برای نقاشی‌های دیواری خود شناخته شده است و از ترکیب هنر و حمایت اجتماعی برای جلب توجه به شرایط اجتماعی و نابرابری‌ها استفاده می‌کند. زندگی‌نامه. لینتت هاوزوس از تبار آپاچی چریکاهوا، ناواهو، و پبلو تائوس
از تبار آپاچی چریکاهوا، ناواهو، و پبلو تائوس است. او دوران کودکی و نوجوانی خود را در آریزونا و نیومکزیکو گذراند. هاوزوس گفته است که جابه‌جایی زیاد و وقت‌گذرانی با خانواده در هر یک از این مکان‌ها به او کمک کرد تا ارتباطی عمیق با تمام جنبه‌های اجدادش پیدا کند و هرکدام از این‌ها بر کار او تأثیرگذار بوده‌اند. هاوزوس از یک خانواده هنری است و تحت تأثیر دایی بزرگ خود، آلن هاوزر، مجسمه‌ساز برجسته قرار گرفته است. هاوزوس در سال ۲۰۱۶ از دانشگاه هایلندز نیومکزیکو با مدرک کارشناسی در رشته کار اجتماعی فارغ‌التحصیل شد.
کارشناسی در رشته کار اجتماعی فارغ‌التحصیل شد. او همچنین در دانشکده جامعه مرکزی نیومکزیکو در رشته هنرهای تجسمی تحصیل کرده است. حرفه. لینتت هاوزوس یک هنرفعال است که از هنر برای ایجاد تغییرات اجتماعی مثبت و توانمندسازی جوامع استفاده می‌کند. او در بسیاری از زمینه‌ها از جمله نقاشی، جواهرسازی، چاپ سیلک، نویسندگی و بازیگری فعالیت دارد، اما بیشتر به خاطر نقاشی‌های دیواری‌اش شناخته شده است که از ترکیب رنگ اسپری و شابلون‌ها استفاده می‌کند. هاوزوس گفته است: «آنچه که من در نقاشی دیواری دوست دارم این است که این آثار
من در نقاشی دیواری دوست دارم این است که این آثار مستقیماً با جامعه صحبت می‌کنند؛ آن‌ها به راحتی در دسترس هستند. شما می‌توانید مستقیماً با مردم در مورد این مسائل اجتماعی که بر زندگی آن‌ها در محله‌ها و جوامع‌شان تأثیر می‌گذارد صحبت کنید.» در سال ۲۰۲۰، نصب هنری رسانه‌های ترکیبی لینتت هاوزوس با عنوان «بافت آشتی» در نمایشگاه «آشتی» در موزه هنرهای معاصر بومیان آمریکا (MoCNA) در مؤسسه هنرهای بومی آمریکا به نمایش درآمد. این نمایشگاه توسط هنرمندان بومی آمریکایی و هندو-هیسپانیک توسعه یافت و بر حقیقت، بهبود نژادی و
توسعه یافت و بر حقیقت، بهبود نژادی و تحول متمرکز بود—که بر اساس وعده آشتی بنا شده بود. نمایشگاه پاسخ به یک سفر چند دهه‌ای بود برای پایان دادن به "لا انتراگا"، یک جشن محلی سالانه که بازسازی تصرف مجدد نیومکزیکو توسط امپراتوری اسپانیا در سال ۱۶۹۲ را به تصویر می‌کشید. نصب هنری هاوزوس از طناب‌ها برای نشان دادن تروماهای گذشته و وعده آینده آشتی استفاده کرده است. گره‌های این طناب‌ها یادآور گره‌هایی بودند که توسط دوندگان پوبلو برای ارتباط برقرار کردن و نشان‌گذاری زمان در جریان شورش پوبلو در سال ۱۶۸۰ استفاده می‌شد.
در جریان شورش پوبلو در سال ۱۶۸۰ استفاده می‌شد. در پایه نصب هنری هاوزوس، سنگ‌هایی از جوامع مختلف منطقه طناب‌ها را تثبیت کرده بودند. نصب هنری اول لینتت هاوزوس خارج از نیومکزیکو توسط موزه هنر پورتلند به عنوان بخشی از نمایشگاه مِش سفارش داده شد. نمایشگاه مِش در سال ۲۰۲۱ آثار چهار هنرمند بومی آمریکایی را به نمایش گذاشت که آثار چندرشته‌ای آن‌ها به مسائل اجتماعی از جمله مبارزه مداوم علیه بی‌عدالتی نژادی و درگیری‌ها بر سر حقوق زمین‌های بومی پرداخته بود. این نمایشگاه فرهنگ بومی آمریکا را برجسته کرد و به بینندگان
فرهنگ بومی آمریکا را برجسته کرد و به بینندگان یادآوری کرد که هنر شکلی اساسی از فعالیت اجتماعی است. نقاشی دیواری هاوزوس با عنوان «ماتریاتی» یا احیای حضور و قدرت زنان بومی در یک فضای استعماری را مجدد اعلام می‌کند. در سال ۲۰۲۳، نقاشی دیواری «دانه‌های تغییر» هاوزوس از میان آثار هنرمندان انتخاب شد تا جشن صدسالگی موزه هاروود در تاوس، نیومکزیکو را نمایندگی کند. این نقاشی دیواری هشت فوت ارتفاع و ۱۰ فوت عرض دارد و یک نوزاد و سه زن جوان از قوم تاوس پوبلو را به تصویر می‌کشد. هاوزوس دربارهٔ این اثر هنری گفته است: «من
می‌کشد. هاوزوس دربارهٔ این اثر هنری گفته است: «من دوست دارم پرتره‌هایی از مردم بومی در حال و هوای امروزشان بکشم، در حالی که هم در دنیای مدرن زندگی می‌کنند و هم سنت‌های هزار ساله خود را حفظ می‌کنند.»
ناهید بهادلیا (؛ زادهٔ ۱۹۷۵) یک پزشک متخصص بیماری‌های عفونی اهل ایالات متحده آمریکا است که بنیان‌گذار مرکز بیماری‌های عفونی نوظهور (CEID) در دانشگاه بوستون و دانشیار در دانشکده پزشکی دانشگاه بوستون است. او همچنین به عنوان مشاور ارشد سیاست برای پاسخگویی جهانی به بیماری کووید ۱۹ در تیم پاسخ سریع به COVID-19 کاخ سفید خدمت کرده است. تحصیلات و کار حرفه‌ای اولیه. ناهید بهادلیا در دانشگاه تافتس تحصیل کرد و مدرک کارشناسی علوم خود را دریافت کرد. سپس تحصیلات پزشکی خود را در دانشکده پزشکی دانشگاه تافتس ادامه داد و
خود را در دانشکده پزشکی دانشگاه تافتس ادامه داد و مدرک دکترای پزشکی خود را کسب کرد. در دوران تحصیل پزشکی، او به عنوان مشاور HIV/AIDS و هماهنگ‌کننده کلینیک برای یک درمانگاه تحت نظارت دانشجویان که به جمعیت‌های محروم در ملدن، ماساچوست خدمات می‌داد، فعالیت کرد. ناهید بهادلیا همچنین مدرک کارشناسی ارشد در روابط بین‌الملل از مدرسه حقوق و دیپلماسی فلچر دریافت کرده است، که در آن تخصص خود را در زمینه امنیت بهداشتی با تمرکز بر پاسخگویی به دنیاگیری‌ها قرار داد. حرفه. در سال ۱۹۹۹، ناهید بهادلیا به عنوان مدیر توسعه ملی
سال ۱۹۹۹، ناهید بهادلیا به عنوان مدیر توسعه ملی برای آکسفام آمریکا فعالیت کرد و روی پروژه‌های مربوط به مشارکت مدنی جوانان آمریکایی در مسائل رأی‌گیری و تغییرات سیاستی کار کرد. در سال ۲۰۰۲، او با پروژه‌ای که توسط صندوق‌های خیریه پیو تأمین مالی شده بود و برای ترویج رأی‌گیری در میان دانشجویان دانشگاهی طراحی شده بود، همکاری کرد. او تحصیلات پزشکی خود را در شهر نیویورک در بیمارستان ماونت ساینای و بیمارستان کلمبیا گذراند. در سال ۲۰۱۱، ناهید بهادلیا کار در بیمارستان پزشکی بوستون و دانشکده پزشکی دانشگاه بوستون را
پزشکی بوستون و دانشکده پزشکی دانشگاه بوستون را آغاز کرد. با تخصص در کنترل عفونت‌ها و پاتوژن‌های نوظهور، او به عنوان مدیر پزشکی واحد پاتوژن‌های ویژه (Special Pathogens Unit) فعالیت کرد. او همچنین مدیر کنترل عفونت‌ها و معاون مدیر در آزمایشگاه‌های ملی بیماری‌های عفونی نوظهور (NEIDL) بود، که یک آزمایشگاه سطح ایمنی بیولوژیکی سطح ۴ است و یکی از شش برنامه اینچنینی برای مطالعه ویروس‌های مرگبار در ایالات متحده آمریکا است. در طول حرفه خود، او بر ارزیابی پاسخ‌های بهداشتی به دنیاگیری ۲۰۰۹ آنفلوانزای خوکی که ناشی از
به دنیاگیری ۲۰۰۹ آنفلوانزای خوکی که ناشی از ویروس آنفلوانزای A زیرگروه H1N1، همه‌گیری ویروس ابولا در آفریقای غربی در ۲۰۱۳–۲۰۱۶ و پاندمی کووید ۱۹ در ۲۰۲۰ کار کرده است. او همچنین در کارگروه‌های ملی برای ارزیابی درمان‌های پزشکی تجربی برای عفونت‌های نوظهور فعالیت کرده است. در ۱۹ مه ۲۰۲۱، اعلام شد که ناهید بهادلیا رهبری یک مرکز تحقیقاتی جدید در دانشگاه بوستون با نام مرکز بیماری‌های عفونی نوظهور (CEID) را بر عهده خواهد گرفت. هدف این مرکز بهبود تاب‌آوری در برابر تهدید بیماری‌های عفونی نوظهور و اپیدمیک‌ها در سراسر
بیماری‌های عفونی نوظهور و اپیدمیک‌ها در سراسر جهان از طریق تحقیقات بین‌رشته‌ای، تقویت ظرفیت جهانی و محلی، آموزش، تولید شواهد برای پشتیبانی از سیاست‌ها و تعامل با جوامع است. نقش در واحد مراقبت زیستی و پاتوژن‌های ویژه. بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۱، ناهید بهادلیا یک واحد پزشکی تخصصی در زمینه مراقبت از بیماران مبتلا به بیماری‌های عفونی بسیار مسری ساخت و آن را رهبری کرد و به عنوان مدیر پزشکی این واحد فعالیت کرد. او همچنین مدیر پاسخ پزشکی به تحقیقاتی با محتوای حداکثری در آزمایشگاه‌های ملی بیماری‌های عفونی نوظهور
در آزمایشگاه‌های ملی بیماری‌های عفونی نوظهور بود. واحد پاتوژن‌های ویژه (SPU) در بیمارستان پزشکی بوستون (BMC)، بیمارستان اصلی دانشگاه بوستون واقع است. کار او شامل همه چیز از مهندسی و کنترل عفونت تا آموزش صدها نفر از کارکنان بهداشتی مرتبط، توسعه سیاست‌های مراقبت بالینی و شرکت در بحث‌های ملی در مورد توسعه و ذخیره‌سازی درمان‌ها برای بیماری‌های نوظهور بود. نقش در اپیدمی ابولا در غرب آفریقا. در طول اپیدمی ویروس ابولا در غرب آفریقا که از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶ ادامه داشت، ناهید بهادلیا با سازمان جهانی بهداشت و
داشت، ناهید بهادلیا با سازمان جهانی بهداشت و «پارتننرز این هلث» برای مقابله با این اپیدمی و کار به عنوان پزشک در واحدهای درمان ابولا همکاری کرد. او در اوت ۲۰۱۴ به کنیما، سیرالئون اعزام شد تا به عنوان پزشک فعالیت کند، در نوامبر ۲۰۱۴ به پورت لوکو رفت و در سال ۲۰۱۵ دوباره به سیرالئون بازگشت. ناهید بهادلیا تجربه دست اول خود را برای همکاری در توسعه و نگارش یک دوره آموزشی ایمنی برای کارکنان بهداشتی درمان ابولا ویروس در مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC) به کار گرفت. او همچنین تخصص خود در امور بین‌الملل و
کار گرفت. او همچنین تخصص خود در امور بین‌الملل و سیاست را برای همکاری در نوشتن یک مقاله سفید دربارهٔ استراتژی‌های تقویت سیستم‌های بهداشتی در هنگام پاسخ به بحران‌های بهداشتی پس از اپیدمی ابولا در سیرالئون به کار برد. پس از اپیدمی، ناهید بهادلیا دوباره به غرب آفریقا بازگشت تا مراکز تحقیقاتی برای مطالعه ویروس‌هایی همچون ویروس ابولا راه‌اندازی کند. او همچنین سرپرست تحقیقاتی یک پروژه از مرکز بین‌المللی جان ای. فوگارتی است که هدف آن ایجاد یک برنامه آموزشی برای محققان لیبریایی در زمینه بیماری‌های عفونی نوظهور است
لیبریایی در زمینه بیماری‌های عفونی نوظهور است تا ظرفیت‌های محلی برای تحقیق و درمان در پس‌زمینه اپیدمی ابولا تقویت شود. علاوه بر این، او کارزاری برای جمع‌آوری کمک‌های مالی به منظور حمایت از کارکنان بهداشتی محلی که در مبارزه با اپیدمی ابولا نقش داشتند، به ویژه افرادی که بدون دستمزد باقی مانده بودند، راه‌اندازی کرد.
محاصره ایروان در سال 1616 در جریان جنگ عثمانی و صفوی (1616-1618) زمانی که صفویان در حال جنگ با پادشاهی کارتلی و پادشاهی کاختی بودند.وزیر اعظم اوکوز محمد پاشا اریوان را محاصره کرد.شاه عباس خطوط تدارکاتی عثمانی را مورد آزار و اذیت قرار داد و با نزدیک شدن به زمستان،اوکوز محمد پاشا شکست خورد و به محاصره پایان داد و عقب نشینی کرد که منجر به کشته شدن عده زیادی از سربازان بر اثر سردی هوا شد و او به شاهنشاه ایران قول داد بعد رسیدن به استانبول بین امپراتوری صفوی و عثمانی صلح کند
محاصره گنجه نبردی میان امپراتوری عثمانی و صفوی بود