payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از بلوک‌های بزرگ سنگ‌آهکی با ضخامت ۵ تا ۶ متر می‌شوند. در دوران امپراتوری آشوری نو (سدهٔ هفتم پیش از میلاد)، دژی از خشت خام بر این جزیره ساخته شد و بعدها توسعه یافت. پس از حدود ۶۰۰ سال وقفه در سکونت، اشغال این مکان در دوره‌های شاهنشاهی اشکانی، امپراتوری روم و آغاز دورهٔ اسلامی ادامه یافت. از مهم‌ترین یافته‌ها می‌توان به یک مجمر مفرغی اشکانی با دسته‌ای به‌شکل اسب، کاسه‌ای سفالی با کتیبه‌ای جادویی به زبان آرامی، سکه‌ها و چراغ‌های رومی، و سفال و شیشه‌های متعلق به دوران عباسیان (دورهٔ اسلامی نخستین) اشاره کرد.
آگاثوکلیا (؛ ) نجیب‌زادهٔ اهل مصر باستان بود. وی معشوقه مورد علاقهٔ فرعون یونانی-مصری بطلمیوس چهارم فیلوپاتور بود که مابین سال‌های ۲۲۱ تا ۲۰۵ پیش از میلاد سلطنت کرد. او خواهر آگاثوکلیس وزیر بطلمیوس چهارم بود. آگاثوکلیا یک نجیب‌زاده مصری بود. او یکی از دختران اینانثی مصری بود. در مورد نام پدرش اطمینان کامل وجود ندارد. پولیبیوس بیان می‌کند که آگاثوکلیا خویشاوندانی داشت که به سلسله بطلمیوسی خدمت می‌کردند: نیکون یک فرمانده یا کاپیتان ناوگان در زمان بطلمیوس چهارم و فیلامون که توسط برادرش به عنوان فرماندار کورنا
و فیلامون که توسط برادرش به عنوان فرماندار کورنا منصوب شد. آگاثوکلیا ممکن است صاحب یک قایق غلات بوده باشد. آگاثوکلیا و برادرش که هر دو نفوذ تقریباً نامحدودی بر فرعون داشتند، توسط مادر جاه‌طلب خود به او معرفی شدند. پولیبیوس (۱۵٫۳۱٫۱۳)، بیان می‌کند که آگاثوکلیا مدعی شد که بخ پسر بطلمیوس چهارم شیر داده است. با وجود ازدواج بطلمیوس چهارم با خواهرش آرسینوئه سوم در سال ۲۲۰ قبل از میلاد، آگاثوکلیا همچنان مورد علاقه او بود. در اواخر ق. ۲۱۰ قبل از میلاد، آگاثوکلیا ممکن است از رابطه خود با بطلمیوس چهارم پسری به دنیا
است از رابطه خود با بطلمیوس چهارم پسری به دنیا آورد که احتمالاً اندکی پس از تولد او مرده است و همچنین گفته شده است که بطلمیوس پنجم در واقع از آگاثوکلیا متولد شده است. پس از مرگ بطلمیوس چهارم در سال ۲۰۵، آگاثوکلیا و دوستانش این رویداد را مخفی نگه داشتند تا فرصتی برای غارت خزانه سلطنتی داشته باشند. آنها همچنین با سوسیبیوس توطئه‌ای ترتیب دادند تا آگاثوکلیس را بر تخت سلطنت بنشانند یا حداقل او را نایب السلطنه بطلمیوس پنجم کنند. آنها با حمایت سوسیبیوس، آرسینوئه سوم را به قتل رساندند. آگاثوکلیس سپس به عنوان
سوم را به قتل رساندند. آگاثوکلیس سپس به عنوان نگهبان پادشاه جوان بطلمیوس پنجم خدمت کرد. در سال ۲۰۳/۲۰۲ پیش از میلاد، مصریان و یونانیان اسکندریه که از ظلم آگاثوکلیس خشمگین شده بودند، علیه او قیام کردند و فرماندار نظامی تله‌پلموس خود رهبری این معترضان را به عهده گرفت. آنها شبانه کاخ را محاصره کردند و به زور وارد کاخ شدند. آگاثوکلیس و خواهرش التماس دعا کردند، اما بیهوده بود. آگاثوکلیس توسط دوستانش کشته شد تا از بروز واقعه‌ای بی‌رحمانه‌تر جلوگیری کند. آگاثوکلیا با خواهرانش و اینانثی که به معبدی پناه برده
با خواهرانش و اینانثی که به معبدی پناه برده بودند، بیرون کشیده شدند و در حالت برهنگی کامل در معرض خشم جمعیت قرار گرفتند که به معنای واقعی کلمه اعضای بدن آن‌ها را جدا و تکه‌تکه کردند. تمام همدستان آنها و کسانی که در قتل آرسینوئه سوم سهمی داشتند نیز به همین ترتیب به قتل رسیدند. زن دیگری با نام «آگاثوکلیا» هم در آن دوران وجود داشت که دختر مردی به نام آریستومنس بود که در اصل یک آکارنانی بود و در مصر به قدرت فراوانی رسید.
سوهوم (Suhum)(یا سوحو Sūḫu یا سوهی Suhi ) یک منطقهٔ جغرافیایی باستانی در پیرامون بخش میانی رود فرات بود که امروزه در استان انبار عراق جای دارد. تاریخ. تاریخ شناخته‌شدهٔ سوهوم از عصر برنز (حدود ۲۰۰۰ تا ۱۷۰۰/۱۶۰۰ پیش از میلاد) تا عصر آهن (حدود ۱۲۰۰ تا ۷۰۰ پیش از میلاد) را دربرمی‌گیرد. عصر برنز میانه. در دوران بابل کهن، سوهوم در نقطهٔ تلاقی چهار قدرت عمده یعنی اشنونا، اکالاتوم، ماری (سوریه) و بابل (دولت‌شهر) قرار داشت که در زمان‌های مختلف تا حدودی آن را در اختیار داشتند. یکی از شهرهای کلیدی سوهوم در این زمان
داشتند. یکی از شهرهای کلیدی سوهوم در این زمان حرّادوم بود که مرز بین اشنونا و ماری را نشان می‌داد و توسط اشنونا بنیان‌گذاری شده بود. در عصر برنز، سوهوم به دو بخش تقسیم می‌شد: سوهوم علیا، از هندانوم تا ساپیراتوم، که شهر اصلی آن هانات بود، و سوهوم سفلی. برای مدتی سوهوم علیا تحت کنترل اپیق-ادد دوم از اشنونا قرار داشت که این اداره از طریق یک فرماندار در راپیکوم انجام می‌شد. با افزایش قدرت بابل در زمان سامسو-ایلونا، کنترل سوهوم به بابلیان واگذار شد و یک فرماندار در هانات منصوب شد. در دوران شمشی-ادد یکم، سوهوم
در هانات منصوب شد. در دوران شمشی-ادد یکم، سوهوم تحت کنترل اکالاتوم بود و یک متن از بسیج هزار سرباز از این منطقه خبر می‌دهد. فرماندارانی چون اَبی‌اپوح و مِپتوم در آن زمان در سوهوم شناخته شده‌اند. شماری از نامه‌های باستانی نشان می‌دهند که سوتی‌ها در این منطقه می‌زیسته‌اند. یک متن قطعه‌قطعه‌شده از دورهٔ بابل کهن، ۴۰ کارگر از سوهوم را در حال کار در سیپار برای درو کردن فهرست می‌کند. در منطقهٔ سوهوم یک گورستان نیز در محل ال‌اوسیه شناسایی شده است. از دیگر شهرهای شناخته‌شدهٔ سوهوم در دورهٔ بابل کهن می‌توان به
شناخته‌شدهٔ سوهوم در دورهٔ بابل کهن می‌توان به این‌ها اشاره کرد: اَیابه، دونّوم، هَربه، هوربان (در سوهوم علیا)، مولحان (شمالی‌ترین شهر سوهوم سفلی)، ناصیر، قسا، ساپیراتوم (شهری جزیره‌ای) و یبلیه. عصر آهن. در این دوره، سورو یکی از شهرهای دژدار سوهوم بود. یکی از فرمانداران شناخته‌شدهٔ سوهوم در این دوران، فردی به نام کودورو بود. برای مدتی، سوهوم به آشور-ناصیر-پال دوم (۸۸۳–۸۵۹ پ. م) از امپراتوری آشوری نو باج می‌داد. در سال ۶۱۶ پیش از میلاد، سوهوم خود را تابع پادشاه بابل، نابوپولاسار (حکومت: ۶۲۶–۶۰۵ پ. م) کرد.
بابل، نابوپولاسار (حکومت: ۶۲۶–۶۰۵ پ. م) کرد. اما سه سال بعد، در سال ۶۱۳ پ. م، سوهوم علیه او شورید و این امر باعث شد که نابوپولاسار لشکریانی را به‌سوی سوهوم روانه کند.
مدال ناتو () یک نشان نظامی بین‌المللی است که تحت نظارت سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) به اعضای ارتش‌های مختلف جهان اعطا می‌شود. این مدال توسط شرکت ایکلرس-سنتینی اینترنشنال، در شهر امیکسم، بلژیک تولید می‌شود. مدال ناتو برای اولین بار در سال ۱۹۹۶ برای قدردانی از افرادی که در نیروی پیاده‌سازی به‌عنوان بخشی از عملیات کوشش مشترک در یوگسلاوی سابق خدمت کرده بودند، اهدا شد. در سال ۱۹۹۹ یک نوار جدید برای شرکت کنندگان در بمباران یوگسلاوی توسط ناتو در کوزوو اضافه شد. با متداول شدن عملیات‌های ناتو، نوارهای مختلفی
شد. با متداول شدن عملیات‌های ناتو، نوارهای مختلفی برای هر عملیات در این مدال ایجاد شد. مدال ناتو در اوایل سال ۲۰۰۳ به فرم کنونی تغییر یافت.
کُرد قبرستان ()، یک محوطهٔ باستان‌شناسی متعلق به دوران باستان در استان اربیل واقع در اقلیم کردستان عراق و در ۲۲ کیلومتری جنوب‌غربی شهر اربیل است. این مکان یکی از مهم‌ترین محوطه‌های باستان‌شناسی در منطقه به‌شمار می‌رود. این محوطه در موقعیتی راهبردی میان رودهای زاب علیا و زاب سفلی قرار گرفته است. روستای امروزی «یِدی قزلار» در مجاورت آن قرار دارد و بخشی از شهر پایین‌دست در جنوب‌شرق را پوشانده است. این محوطه در اصل مربوط به یک دوره است و به اوایل هزارهٔ دوم پیش از میلاد، یعنی عصر برنز میانه (هم‌زمان با دوران
از میلاد، یعنی عصر برنز میانه (هم‌زمان با دوران تاریخی امپراتوری بابل کهن) تعلق دارد. همچنین، شواهدی از استقرار فشرده در عصر برنز متأخر در تپهٔ مرتفع مرکزی وجود دارد (احتمالاً مربوط به دورهٔ میتانی). برخی پژوهشگران این مکان را با شهر باستانی «قَبره» یکی می‌دانند. کرد قبرستان در نزدیکی محوطه‌هایی همچون تل حلاوه، تل علیاوه، تل بقرتا و قصر شماموک (کیلیزی) قرار دارد که همگی از محوطه‌های برجستهٔ دشت اربیل هستند. باستان‌شناسی. این محوطه نخستین بار در طرح بررسی دشت اربیل به رهبری «جیسون اور» از دانشگاه هاروارد
دشت اربیل به رهبری «جیسون اور» از دانشگاه هاروارد شناسایی شد. این مکان در بررسی‌های ماهواره‌ای با استفاده از تصاویر کورونا از دههٔ ۱۹۶۰ به‌عنوان شهری دیوارکشی‌شده نمایان شد (موقعیت: Site 31، کرد قبرستان، UTM 397479 E/3983250 N). تپهٔ مرکزی با وسعتی حدود ۱۱ هکتار و ارتفاعی ۱۷ متری قرار دارد که قبرستانی مدرن بر فراز آن جای دارد. شهر پایین‌دست حدود ۳ متر از سطح دشت بلندتر است. مساحت کلی محوطه حدود ۱۰۰ هکتار و دیوار پیرامونی شهر که ۱۰۵ هکتار را دربر می‌گیرد، در ارتفاعی میان ۱ تا ۳ متر باقی مانده و در هر ۲۰ متر
ارتفاعی میان ۱ تا ۳ متر باقی مانده و در هر ۲۰ متر یک برج دیده‌بانی داشته است. کاوش‌های باستان‌شناسی در این محوطه توسط تیمی از دانشگاه جانز هاپکینز به سرپرستی گلِن ام. شوارتز و بررسی ژئوفیزیکی به سرپرستی «اندرو کریکمور» از دانشگاه کلرادو شمالی در سال‌های ۲۰۱۳، ۲۰۱۴، ۲۰۱۷ و ۲۰۲۲ (به‌همراه یک فصل مطالعاتی در سال ۲۰۱۶) انجام شده‌اند. در سال ۲۰۱۳، بررسی ژئوفیزیکی آغاز شد و هفت گمانهٔ کوچک (۶×۱۰ متر) کاوش شد. آثار دورهٔ میتانی در تپهٔ مرتفع و بقایای دورهٔ اسلامی میانه در شهر پایین و دیوار شهر شناسایی شد. در
میانه در شهر پایین و دیوار شهر شناسایی شد. در ۲۰۱۴، بررسی ژئوفیزیکی ادامه یافت (تا پایان فصل به ۳۰ هکتار رسید) و همراه با آن جمع‌آوری قطعات سفال از سطح انجام شد. نتایج ژئوفیزیکی نشان داد که خیابان‌ها و محله‌های منظمی در شهر پایین درون دیوار قرار دارند. در پنج گمانه در تپهٔ بالا، سه مرحلهٔ استقرار در دورهٔ میتانی یافت شد که شامل یک مهر استوانه‌ای نیز بود. یک گمانه در شهر پایین بقایای مسکونی عصر برنز میانه را آشکار کرد. گمانه‌ای در دامنهٔ جنوبی تپهٔ بالا دو فاز از عصر برنز میانه را نشان داد که لایهٔ پایین آن
از عصر برنز میانه را نشان داد که لایهٔ پایین آن با دورهٔ بابل کهن قابل تطبیق است. در این مکان یک گور دورهٔ بابل نو نیز با مهرهای مهرکوبی، یک مهر استوانه‌ای، سنجاق‌های مفرغی و یک نازک‌نی کشف شد. در ۲۰۱۷، کاوش‌ها در شهر پایین نشان داد که ساخت‌وسازهای عصر برنز میانه بر روی خاک بکر در عمق ۳ متری بنا شده‌اند، که نشان‌دهندهٔ نخستین سکونت در این ناحیه در آن زمان است. بررسی ژئوفیزیکی همچنین یک معبد بزرگ عصر برنز میانه را در شهر پایین نمایان کرد که با کاوش آزمایشی تأیید شد. در ۲۰۲۲، یک گمانهٔ ۱۹×۴ متری در دامنهٔ
تأیید شد. در ۲۰۲۲، یک گمانهٔ ۱۹×۴ متری در دامنهٔ شمالی تپهٔ بالا، بر روی بنای بزرگی از عصر برنز میانه کاوش شد که نشانه‌هایی از آتش‌سوزی در آن دیده شد. همچنین سه گمانهٔ ۱۰×۱۰ متری در شرق شهر پایین باز شدند. بررسی‌های مغناطیسی، سازه‌ای بزرگ را در شمال شهر پایین نشان داد که احتمالاً یک کاخ بوده است. تاریخ‌گذاری رادیوکربن اکنون برای چهار نمونهٔ لایه‌مند از دورهٔ عصر برنز میانه انجام شده است: سه نمونه از شهر بالایی و یک نمونه از شهر پایینی. این داده‌ها، بازهٔ زمانی کالیبره‌شده‌ای در حدود ۱۸۷۵ تا ۱۷۴۵ پیش از
زمانی کالیبره‌شده‌ای در حدود ۱۸۷۵ تا ۱۷۴۵ پیش از میلاد را نشان می‌دهند، و ویرانی شهر در عصر برنز میانه نیز به حدود ۱۸۰۵ تا ۱۷۳۳ پیش از میلاد تاریخ‌گذاری شده است. همچنین هشت نمونه از دورهٔ عصر برنز متأخر نیز از شهر بالایی به‌دست آمده‌اند. برای سه مرحلهٔ استقرار در عصر برنز متأخر، تاریخ‌هایی به‌دست آمده که شامل: حدود ۱۵۳۸–۱۵۰۵ پیش از میلاد برای مرحلهٔ سوم، آغاز مرحلهٔ دوم در حدود ۱۵۱۲–۱۴۹۱ پیش از میلاد و پایان آن حدود ۱۵۰۱–۱۴۷۹ پیش از میلاد، و آغاز مرحلهٔ اول حدود ۱۴۸۹–۱۴۶۳ پیش از میلاد و پایان آن حدود
اول حدود ۱۴۸۹–۱۴۶۳ پیش از میلاد و پایان آن حدود ۱۴۷۵–۱۴۳۵ پیش از میلاد است. داده‌ها نشان‌دهندهٔ یک دورهٔ دو سده‌ای ترک سکونت میان ویرانی عصر برنز میانه و استقرار دوباره در دورهٔ میتانی است. تا سال ۲۰۲۴، محوطهٔ کرد قبرستان در حال کاوش توسط تیمی از دانشگاه فلوریدای مرکزی به سرپرستی تیفانی ایرلی-اسپادونی و اندرو کریکمور از دانشگاه کلرادوی شمالی است. این پروژه که با حمایت مالی بنیاد ملی علوم آمریکا (NSF) انجام می‌شود، فرآیندهای اجتماعی منجر به رشد سریع شهر عصر برنز میانه را بررسی می‌کند. یافته‌های فصل ۲۰۲۴
برنز میانه را بررسی می‌کند. یافته‌های فصل ۲۰۲۴ تأیید می‌کنند که کاخی در شهر پایین وجود داشته است که براساس معماری یادمانی حفظ‌شده و شواهد فعالیت‌های اداری مانند مهرهای استوانه‌ای، صفحهٔ بازی و سه لوح خط میخی شناخته شده است. کاوش‌ها در یک ناحیهٔ مسکونی در شمال‌غرب تپهٔ بالا نیز جلوه‌هایی از زندگی روزمره در این شهر باستانی شمال میانرودان را آشکار کرده‌اند. یکی از لوح‌ها در لایه‌ای پر از زباله همراه با آوار ساختمانی و بقایای انسانی پیدا شده است. دو لوح دیگر نیز در زمینه‌ای اداری در کنار مهرهای استوانه‌ای و
نیز در زمینه‌ای اداری در کنار مهرهای استوانه‌ای و ظرف‌های انباری دارای نشان‌های پیش‌پخت یکسان پیدا شده‌اند. تاریخچه. استقرار در تپهٔ بالایی کرد قبرستان برای نخستین‌بار در اوایل هزارهٔ سوم پیش از میلاد آغاز شد. سکونت به شهر پایینی در اوایل هزارهٔ دوم پیش از میلاد (عصر برنز میانه) گسترش یافت و شهر در دوران امپراتوری بابل کهن و سپس در دورهٔ میتانی (عصر برنز میانه تا اوایل عصر برنز متأخر) به اوج وسعت خود رسید. در دورهٔ برنز متأخر، استقرار به تپهٔ بالا و ناحیهٔ شمال‌شرق شهر پایین محدود شد. پس از آن، سکونت بسیار
شهر پایین محدود شد. پس از آن، سکونت بسیار کم‌رمق بود و تا دورهٔ ساسانیان تنها به تپهٔ بالا محدود شد. قبره. پیشنهاد شده است که این محوطه همان شهر «قَبره» باشد که در متون دورهٔ امپراتوری بابل کهن ذکر شده است. از آنجا که پیش از آن یا پس از آن نامی از قَبره نیامده، گمان می‌رود این نام برای مدتی کوتاه استفاده شده باشد. بنا بر منابع تاریخی، قَبره توسط ائتلافی از اکالاتوم به رهبری شمشی-ادد یکم (در حدود ۱۸۰۸–۱۷۷۶ پیش از میلاد) و اشنونا به رهبری دادوشا (در حدود ۱۸۰۰–۱۷۷۹ پیش از میلاد) مورد حمله قرار گرفت و پس از
پیش از میلاد) مورد حمله قرار گرفت و پس از محاصره‌ای طولانی، به‌دست شمشی-ادد افتاد. سپس پسر او ایشمه-داگان ادارهٔ آن را برعهده گرفت. شمشی-ادد تقریباً پنج سال پس از سقوط قَبره درگذشت. هم دادوشا و هم ایشمه-داگان مدعی بودند که با کندن تونل، دیوارهای شهر قَبره را ویران کرده‌اند. اشنونا نیز بخشی از «غنایم» شهر را دریافت کرد. یکی از سال‌نام‌های دادوشا چنین می‌خواند: «سال تصرف قباروم از سوی دادوشا». سپس، پس از دوره‌ای کوتاه از استقلال تحت حاکمیت «اردی‌گندی»، این شهر به‌دست شهر «کاکموم» به رهبری «گورگوروم» افتاد.
به‌دست شهر «کاکموم» به رهبری «گورگوروم» افتاد. منابع اصلی این اطلاعات، شامل سنگ‌نوشتهٔ دادوشا، سنگ‌نوشتهٔ شمشی-ادد (نگهداری‌شده در موزهٔ لوور)، متون ماری (سوریه), و متون تل شمشاره است. در یکی از متون ماری چنین آمده است:
مارینا الکساندروونا آیتووا، با نام خانوادگی پیشین کُرژُووا(؛ زادهٔ ) ورزشکار قزاقستانی در پرش ارتفاع است. رکورد شخصی او ۱٫۹۹ متر است که در ژوئیهٔ ۲۰۰۹ در آتن به‌دست‌آورد. زندگی‌نامه. آیتووا در قراغندی، جمهوری شوروی سوسیالیستی قزاقستان، اتحاد جماهیر شوروی به دنیا آمد. او نخستین حضورهای بین‌المللی خود را در سال ۲۰۰۳ تجربه کرد و در مسابقات جهانی دو و میدانی داخل سالن ۲۰۰۳ و مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۰۳ شرکت کرد، اما در هیچ‌یک از این رقابت‌ها نتوانست از مرحله مقدماتی عبور کند. آیتووا کشورش را در المپیک
مرحله مقدماتی عبور کند. آیتووا کشورش را در المپیک تابستانی ۲۰۰۴ نمایندگی کرد، ولی باز هم از مرحلهٔ مقدماتی فراتر نرفت. او در مسابقات جهانی ۲۰۰۷ شرکت کرد و در فینال، به مقام هفتم رسید. در سال ۲۰۰۸، پنجمین جایگاه را در مسابقات دو و میدانی داخل سالن جهان کسب کرد و در المپیک تابستانی ۲۰۰۸ حضور یافت و در مجموع، دهم شد. او دومین حضور خود را در مسابقات جهانی دو و میدانی، در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۰۹ تجربه کرد، اما به مرحله نهایی راه نیافت. آیتووا در قهرمانی دو و میدانی داخل سالن آسیا ۲۰۱۰ به مدال طلا دست
دو و میدانی داخل سالن آسیا ۲۰۱۰ به مدال طلا دست یافت و با پرشی به ارتفاع ۱٫۹۳ متر، رکورد رقابت‌ها را برابر کرد.
نادژدا دوبوویتسکایا (؛ زادهٔ ) ورزشکار قزاقستانی است که در رشتهٔ پرش ارتفاع تخصص دارد. او مدال برنز بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ را به دست آورد. دوبوویتسکایا از ۸ ژوئن ۲۰۲۱ رکورددار آسیا در پرش ارتفاع زنان است. رکورد شخصی او در فضای باز ۲٫۰۰ متر است (در آلماتی، ۲۰۲۱) که یک رکورد جدید آسیایی محسوب می‌شود و یک سانتی‌متر بیشتر از رکورد قبلی هم‌وطنش مارینا آیتووا در سال ۲۰۰۹ است. رکورد شخصی او در فضای بسته ۱٫۹۸ متر است (در بلگراد، ۲۰۲۲). جوایز. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال برنز
در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال برنز شده است.
یک ماده قابل احتراق ماده ای است که می تواند در شرایط خاصی در هوا بسوزد (یعنی شعله را حفظ کند). یک ماده در صورتی قابل اشتعال محسوب می‌شود که در دمای محیط به آسانی مشتعل گردد. به عبارت دیگر، یک ماده سوختنی با اعمال مقداری انرژی (مانند جرقه یا حرارت) آتش می‌گیرد، در حالی که یک ماده قابل اشتعال بلافاصله در تماس با شعله مشتعل می‌شود. درجه اشتعال پذیری در هوا تا حد زیادی به فرار بودن مواد بستگی دارد این به فشار بخار خاص ترکیب آن مربوط می شود که به دما بستگی دارد. مقدار بخار تولید شده می تواند با افزایش سطح تماس
مقدار بخار تولید شده می تواند با افزایش سطح تماس ماده و تشکیل مه یا گرد افزایش یابد. چوب را به عنوان مثال در نظر بگیرید. غبار چوب با دانه‌بندی ریز می‌تواند دچار شعله‌های انفجاری شود و موج انفجاری ایجاد کند. یک تکه کاغذ (ساخته شده از چوب ) به راحتی آتش می گیرد. یک میز بلوطی سنگین بسیار سخت‌تر مشتعل می‌شود، حتی با اینکه الیاف چوب در هر سه ماده یکسان است. درک عمومی (و حتی اجماع علمی تا میانه‌های قرن هجدهم) بر این بود که ماده هنگام سوختن «ناپدید» می‌شود، زیرا تنها خاکستر باقی می‌ماند. با این حال، پژوهش‌های
تنها خاکستر باقی می‌ماند. با این حال، پژوهش‌های علمی بعدی نشان دادند که قانون بقای جرم در واکنش‌های شیمیایی صادق است. آنتوان لاووازیه ، یکی از پیشگامان این بینش های اولیه، اظهار داشت: "هیچ چیز گم نمی شود، هیچ چیزی خلق نمی شود، همه چیز دگرگون می شود." سوزاندن یک ماده جامد ممکن است باعث کاهش وزن شود اگر جرم گازهای احتراق (مانند دی اکسید کربن و بخار آب ) در نظر گرفته نشود. جرم اولیه مادهٔ قابل اشتعال و جرم اکسیژن مصرف شده (که معمولاً از هوای اطراف تأمین میشود) با جرم محصولات احتراق (خاکستر، آب، دیاکسید کربن و
با جرم محصولات احتراق (خاکستر، آب، دیاکسید کربن و سایر گازها) برابر است. لاووازیه از این واقعیت تجربی که برخی فلزات پس از سوختن جرمشان افزایش مییافت، برای اثبات نظریه هایش استفاده کرد (زیرا در این واکنشهای شیمیایی، اتمهای اکسیژن در ترکیبات جامد به دام میافتند، نه در قالب گازهایی مانند آب). تعاریف. از نظر تاریخی، "قابل اشتعال" ، "قابل اشتعال" و "احتراق" به معنای "قابلیت سوزاندن" است. کلمه «اشتعال‌پذیر» از زبان فرانسوی از واژه لاتین "inflammāre" = «آتش زدن» آمده است، جایی که حرف اضافه لاتین «in-» به معنای
آمده است، جایی که حرف اضافه لاتین «in-» به معنای «در» در «تلقین کردن» به جای «نه» در «نامرئی» و «ناشرایط» است. اصطلاح "قابل اشتعال" به مواد سوختنی اطلاق می‌شود که به آسانی مشتعل شده و بنابراین خطرناک‌تر بوده و مقررات سخت‌گیرانه‌تری بر آنها اعمال می‌شود. مواد سوختنی که سخت‌تر مشتعل شده و با شدت کمتری می‌سوزند، در دسته "سوختنی" قرار می‌گیرند. به عنوان مثال، در ایالات متحده، مایعات قابل اشتعال ، طبق تعریف، دارای نقطه اشتعال زیر هستند - جایی که مایعات قابل احتراق دارای نقطه اشتعال بالای هستند . جامدات قابل
دارای نقطه اشتعال بالای هستند . جامدات قابل اشتعال جامداتی هستند که به آسانی قابل احتراق هستند یا ممکن است از طریق اصطکاک باعث آتش سوزی شوند یا به آن کمک کنند. جامدات قابل احتراق مواد پودری ، دانه ای یا خمیری هستند که به راحتی در اثر تماس کوتاه با منبع احتراق مانند کبریت در حال سوختن مشتعل شده و شعله به سرعت پخش می شود. تعاریف فنی بین کشورها متفاوت است، بنابراین سازمان ملل متحد سیستم جهانی هماهنگ طبقه بندی و برچسب گذاری مواد شیمیایی را ایجاد کرد که دمای نقطه اشتعال مایعات قابل اشتعال را بین 0 تا تعریف می
اشتعال مایعات قابل اشتعال را بین 0 تا تعریف می کند. و مایعات قابل احتراق بین و . اشتعال پذیری. اشتعال‌پذیری به سهولت اشتعال یک ماده سوختنی اشاره دارد که می‌تواند منجر به آتش سوزی یا احتراق یا حتی انفجار شود. درجه سختی مورد نیاز برای احتراق یک ماده از طریق آزمایش آتش نشانی داده می شود. در سطح بین المللی، انواع پروتکل های آزمایشی برای تعیین کمیت اشتعال پذیری وجود دارد. رتبه‌بندی‌های به‌دست‌آمده در قوانین ساختمان ، الزامات بیمه ، کدهای آتش‌سوزی و سایر مقررات حاکم بر استفاده از مصالح ساختمانی و همچنین
مقررات حاکم بر استفاده از مصالح ساختمانی و همچنین ذخیره‌سازی و جابجایی مواد بسیار قابل اشتعال در داخل و خارج سازه‌ها و در حمل‌ونقل سطحی و هوایی استفاده می‌شود. به عنوان مثال، تغییر محل سکونت با تغییر اشتعال پذیری محتویات، مالک ساختمان را ملزم می کند که برای مجوز ساختمان درخواست کند تا مطمئن شود که اساس طراحی حفاظت آتش سوزی کلی تأسیسات می تواند این تغییر را در نظر بگیرد. طبقه بندی قابلیت اشتعال. سیستم جهانی هماهنگ طبقه بندی و برچسب گذاری مواد شیمیایی از یک سیستم چهار دسته برای طبقه بندی مایعات قابل اشتعال
سیستم چهار دسته برای طبقه بندی مایعات قابل اشتعال با استفاده از نقطه اشتعال و دمای نقطه جوش استفاده می کند. این سیستم در سطح بین المللی برای ارزیابی و مرتب سازی مواد در کاربردهای صنعتی، محیط های کاری و محصولات توزیع شده بین مصرف کنندگان استفاده می شود. قبل از سال 2012، طبقه‌بندی OSHA از مایعات قابل اشتعال و احتراق در مقررات 1910.106، تقریباً با "کد مایعات قابل اشتعال و احتراق" ملی NFPA (NFPA)، NFPA 30 یکسان بود. در حالی که دیگر برای مقررات شغلی استفاده نمی شود، تعاریف NFPA 30 هنوز معمولاً در کدهای آتش
نمی شود، تعاریف NFPA 30 هنوز معمولاً در کدهای آتش نشانی و کدها و استانداردهای NFPA استفاده می شود. سیستم‌های دیگری برای طبقه‌بندی مایعات قابل اشتعال برای کاربردهای تخصصی‌تر وجود دارد، مانند NFPA 704 ، که از پنج دسته استفاده می‌کند، که برای نیروهای امدادی در نظر گرفته شده است تا خطرات ناشی از یک ماده را در مواقع اضطراری، مانند نشت، درک کنند. علاوه بر GHS، طبقه‌بندی‌های قابل اشتعال در سیستم‌های مختلفی که برای ارتباط خطرات فیزیکی و سلامتی در محیط‌های کار طراحی شده‌اند، گنجانده شده‌اند. مانند سیستم شناسایی
شده‌اند، گنجانده شده‌اند. مانند سیستم شناسایی مواد خطرناک انجمن پوشش های آمریکا (HMIS) و راهنمای شناسایی مواد خطرناک آزمایشگاهی (HMIG). نمونه هایی از مواد قابل اشتعال. مواد قابل اشتعال شامل موارد زیر است(اما محدود به این موارد نیست): اشتعال پذیری اثاثیه منزل. اشتعال پذیری اثاثیه منزل نگران کننده است زیرا تصادف سیگار و شمع می تواند باعث آتش سوزی خانگی شود. در سال 1975، کالیفرنیا اجرای بولتن فنی 117 (TB 117) را آغاز کرد، که طبق آن موادی مانند فوم پلی یورتان که برای پر کردن مبلمان استفاده می شود، می توانست
که برای پر کردن مبلمان استفاده می شود، می توانست حداقل 12 ثانیه در برابر شعله باز کوچک، معادل یک شمع مقاومت کند. در فوم پلی اورتان، سازندگان مبلمان معمولاً TB 117 را با مواد افزودنی بازدارنده شعله آلی هالوژنه ملاقات می کنند. هیچ ایالت دیگر ایالات متحده استانداردهای مشابهی نداشت، اما از آنجایی که کالیفرنیا بازار بزرگی دارد، تولیدکنندگان در محصولاتی که در سرتاسر ایالات متحده توزیع می کنند، TB 117 را رعایت می کنند. تکثیر بازدارنده‌های شعله و به‌ویژه بازدارنده‌های آلی هالوژنه در مبلمان در سراسر ایالات متحده به
آلی هالوژنه در مبلمان در سراسر ایالات متحده به شدت با TB 117 مرتبط است. هنگامی که آشکار شد که نسبت ریسک به فایده این رویکرد نامطلوب است و صنعت از اسناد جعلی استفاده کرده است (به عنوان مثال دیوید هایمباخ را ببینید) برای استفاده از بازدارنده‌های شعله، کالیفرنیا TB 117 را اصلاح کرد تا ملزم شود که پارچه‌ای که مبلمان روکش شده را می‌پوشاند، با آزمایش دودتر جایگزین آزمایش شعله باز شود. فرماندار جری براون TB117-2013 اصلاح شده را امضا کرد که در سال 2014 اجرایی شد. قابلیت اشتعال پارچه. منسوجات سبک با سطوح متخلخل،
قابلیت اشتعال پارچه. منسوجات سبک با سطوح متخلخل، قابل اشتعال ترین پارچه ها هستند. پشم کمتر از پنبه، کتان، ابریشم یا ویسکوز ( ریون ) قابل اشتعال است. پلی استر و نایلون در برابر اشتعال مقاومت می کنند و به جای آتش گرفتن ذوب می شوند. اکریلیک قابل اشتعال ترین فیبر مصنوعی است. آزمودن. برای تعیین درجه اشتعال می توان آزمایش آتش سوزی انجام داد. استانداردهای تست برای این تعیین استفاده می شود اما به موارد زیر محدود نمی شود: قابلیت احتراق. احتراق‌پذیری معیاری است که نشان می‌دهد چگونه یک ماده از طریق آتش یا احتراق به
می‌دهد چگونه یک ماده از طریق آتش یا احتراق به راحتی شعله می‌گیرد. هنگامی که یک ماده برای ساخت و ساز استفاده می شود یا در حال ذخیره سازی است، این یک ویژگی مهم به شمار می رود. همچنین در فرآیندهایی که مواد قابل احتراق را به عنوان یک محصول جانبی تولید می کنند، مهم است. معمولاً برای موادی که به راحتی قابل احتراق هستند، اقدامات احتیاطی خاصی لازم است. این اقدامات ممکن است شامل نصب اسپرینکلرهای آتش نشانی یا راه دور ذخیره سازی از منابع احتمالی اشتعال باشد. مواد با قابلیت اشتعال پایین ممکن است برای ساخت‌وساز در
با قابلیت اشتعال پایین ممکن است برای ساخت‌وساز در مکان‌هایی که خطر آتش‌سوزی باید کاهش یابد (مانند آپارتمان‌ها، خانه‌ها یا ادارات) انتخاب شوند. در صورت استفاده از منابع قابل اشتعال، احتمال حوادث آتش‌سوزی و تلفات جانی افزایش می‌یابد. مواد مقاوم در برابر آتش برای مصالح ساختمانی و مبلمان ترجیح داده می شوند. مواد غیر قابل احتراق. ماده غیر قابل احتراق ه ماده‌ای اطلاق می‌شود که در شکل مورد استفاده و تحت شرایط پیش‌بینی شده، در مواجهه با آتش یا حرارت مشتعل نشود، نسوزد، احتراق را پشتیبانی نکند یا بخارات قابل اشتعال
احتراق را پشتیبانی نکند یا بخارات قابل اشتعال آزاد نکند. هر ماده جامدی که مطابق با هر یک از دو مجموعه معیارهای پذیرش ذکر شده در بخش ۸ استاندارد ASTM E 136 باشد و هنگام آزمایش طبق روش مشخص شده در این استاندارد، شرایط را دارا باشد، غیرقابل اشتعال محسوب می‌شود. گرد و غبار قابل احتراق. تعدادی از فرآیندهای صنعتی گرد و غبار قابل احتراق را به عنوان محصول جانبی تولید می کنند. رایج ترین آنها گرد و غبار چوب است. گرد و غبار قابل احتراق به این صورت تعریف شده است: "ماده جامدی متشکل از ذرات یا قطعات متمایز، بدون توجه به
جامدی متشکل از ذرات یا قطعات متمایز، بدون توجه به اندازه، شکل یا ترکیب شیمیایی، که در صورت معلق شدن در هوا یا سایر محیط های اکسید کننده در محدوده ای از غلظت ها، خطر آتش سوزی یا آتش سوزی ایجاد می کند." علاوه بر چوب، غبارهای قابل احتراق شامل فلزات ، به ویژه منیزیم، تیتانیوم و آلومینیوم، و همچنین سایر غبارهای مبتنی بر کربن است. حداقل 140 ماده شناخته شده وجود دارد که گرد و غبار قابل احتراق تولید می کند. در حالی که ذرات موجود در یک گرد و غبار قابل احتراق ممکن است به هر اندازه ای باشند، معمولاً قطر آنها کمتر از
به هر اندازه ای باشند، معمولاً قطر آنها کمتر از 420 است. میکرومتر ، اداره ایمنی و بهداشت شغلی ایالات متحده هنوز مجموعه ای جامع از قوانین را در مورد گرد و غبار قابل احتراق اتخاذ نکرده است. زمانی که ذرات ریز گرد و غبار قابل احتراق در هوا معلق هستند (یا هر محیط اکسید کننده ای)، پتانسیل انفجار دارند. گرد و غبار انباشته شده، حتی زمانی که در هوا معلق نباشد، همچنان یک خطر آتش سوزی است. انجمن ملی حفاظت از آتش (ایالات متحده) به طور خاص به پیشگیری از آتش سوزی و انفجار گرد و غبار در تأسیسات محصولات کشاورزی و غذایی در