payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دکتر کلمنز یک سال در این جایگاه فعالیت کرد و سپس به‌عنوان استادیار در گروه شیمی و بیوشیمی کالج اسپلمن در آتلانتا، جورجیا مشغول به کار شد. در طول فعالیتش در اسپِلمن، کلمنز درس‌های گوناگونی در مقطع کارشناسی تدریس کرد، از جمله شیمی عمومی، بیوشیمی، پژوهش کارشناسی در شیمی، و بیوشیمی پیشرفته. در سال ۲۰۲۰، کلمنز به مؤسسه پیشین خود، دانشکده پزشکی مهری، بازگشت و به‌عنوان استادیار بیوشیمی استخدام شد. در سال ۲۰۲۳، کلمنز یک سمت در دانشکدهٔ پزشکی خانوادهٔ تیلمان ج. فرتیتا در دانشگاه هیوستون پذیرفت. کلمنز به‌طور فعال در
در دانشگاه هیوستون پذیرفت. کلمنز به‌طور فعال در آموزش و راهنمایی مشارکت دارد. در سال ۲۰۱۸، به‌عنوان پژوهشگر اصلی در کالج اسپلمن، بخشی از پروژه تور معرفی فناوری‌های ناسا برای دانشگاه‌ها و مؤسسه‌های سنتی سیاه‌پوستان و مؤسسه‌های خدمت‌رسان به اقلیت‌ها بود. از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۲، او سخنران همایش سالانهٔ تحقیقات زیست‌پزشکی برای دانشجویان اقلیت ("AMBRCMS") با موضوع «برنامه‌های پس از کارشناسی، نکاتی برای ارسال موفق درخواست، و توصیه‌هایی برای گذراندن یک سال فاصله» بوده است. و در سال ۲۰۲۲ به‌عنوان سخنران اصلی در
بوده است. و در سال ۲۰۲۲ به‌عنوان سخنران اصلی در گردهمایی سالانهٔ برنامهٔ زیست‌شناسی سلولی و مولکولی ("CMB") دانشگاه میشیگان دعوت شد. کلمنز همچنین عضو وابستهٔ مرکز التهاب عصبی و بیماری‌های قلبی‌متابولیک در دانشگاه ایالتی جورجیا است. نارسایی سلول‌های بتا. کلمنز مسیرهای سیگنال‌دهی بیوشیمیایی غیرطبیعی را که منجر به مرگ سلول‌های بتا در دیابت نوع دوم می‌شوند بررسی می‌کند. او در پی آن است که دریابد چگونه "آمیلین" و "پروتئین غیرفعال‌سازی اتصال ۲" ("UPC2") در شرایط سلامت و بیماری عمل می‌کنند. با بررسی نقش "UPC2"
سلامت و بیماری عمل می‌کنند. با بررسی نقش "UPC2" (که به‌عنوان سرکوب‌کنندهٔ اثر رادیکال‌های آزاد شناخته می‌شود) بر عملکرد آمیلین، کلمنز امیدوار است دریابد که چگونه می‌توان از مرگ سلول‌های بتا جلوگیری کرد. این پژوهش به حوزهٔ نورودژنراسیون نیز گسترش می‌یابد، زیرا کلمنز همچنین در پی آن است که بررسی کند چگونه "UCP2" ممکن است برای کنترل عملکردهای آمیلین در نورون‌ها به‌کار رود تا از تحلیل عصبی جلوگیری شود.
جولیا لرمانتوا (؛ ۲۱ دسامبر ۱۸۴۶ – ) شیمیدان روس بود. او به عنوان اولین زن روس شناخته می‌شود که موفق به اخذ مدرک دکترای شیمی شد. او در دانشگاه هایدلبرگ و دانشگاه برلین تحصیل کرد قبل از آنکه در سال ۱۸۷۴ مدرک دکترای خود را از دانشگاه گوتینگن دریافت کند. در سال ۱۸۷۵ به انجمن شیمی روسیه راه یافت. زندگی اولیه. یولیا وسوالودوونا لرمانتوا در ۲۱ دسامبر ۱۸۴۶ در سن پترزبورگ، روسیه در خانواده اشرافی لرمانتوف به دنیا آمد. پدرش ژنرال وسوالود لرمانتوف (پسرعموی دوم شاعر روس میخائیل لرمانتوف) و مادرش الیزاوتا آندریونا
روس میخائیل لرمانتوف) و مادرش الیزاوتا آندریونا کوسیکوفسکی بود. بیشتر دوران جوانی خود را در مسکو گذراند، جایی که پدرش مسئول سپاه کادت مسکو بود. از آنجا که والدینش از روشنفکران مسکو بودند، آموزش فرزندانشان اولویت بالایی داشت. در نتیجه، او تحت آموزش معلمان خصوصی قرار گرفت. اگرچه خانواده اش علاقه او به علم را به‌طور کامل درک نمی‌کردند، اما او را دلسرد نکردند و او می‌توانست ادبیات حرفه‌ای را مطالعه کند و آزمایشات ساده‌ای در خانه انجام دهد. تحصیلات. در روسیه. یولیا لرمانتوا ابتدا قصد داشت پزشکی بخواند، اما به
لرمانتوا ابتدا قصد داشت پزشکی بخواند، اما به زودی دریافت که نمی‌تواند منظره اسکلت‌ها را تحمل کند یا فقر بیمارانش را بپذیرد. سپس برای تحصیل در کالج کشاورزی پتروفسکایا (اکنون کالج تیمیریازف) که به برنامه عالی شیمی خود معروف بود، اقدام کرد. اگرچه تعدادی از اساتید از او حمایت کردند، اما در نهایت درخواست او رد شد. پس از آن تصمیم گرفت تحصیلات خود را با رفتن به خارج از کشور ادامه دهد، که در آن زمان کار آسانی نبود. از طریق دخترعمویش آنا اورینوا، با سوفیا کوالفسکایا آشنا شد که ازدواج مصلحتی کرده بود و این امر به هر
آشنا شد که ازدواج مصلحتی کرده بود و این امر به هر دو زن اجازه می‌داد تا در یک دانشگاه خارج از کشور تحصیل کنند، زیرا کوالفسکایا می‌توانست به عنوان همراه عمل کند. خارج از کشور. در پاییز ۱۸۶۹، در سن ۲۲ سالگی، یولیا لرمانتوا به هایدلبرگ رسید و در دانشگاه هایدلبرگ شرکت کرد، جایی که اجازه یافت در سخنرانی‌های رابرت بونزن شرکت کند و در نهایت به آزمایشگاه او راه یافت. در آزمایشگاه بونزن بود که او بر روی ترکیبات پلاتین تحقیق کرد. این تحقیق در زمینه توسعه تکنیک‌های جداسازی آلیاژهای پلاتین به او توسط دیمیتری مندلیف
جداسازی آلیاژهای پلاتین به او توسط دیمیتری مندلیف پیشنهاد شده بود. از آنجا، او به برلین نقل مکان کرد تا تحت نظر آگوست ویلهلم فون هافمن تحقیق کند. در برلین، او در آزمایشگاه خصوصی هافمن کار می‌کرد و می‌توانست در سخنرانی‌های او در شیمی آلی شرکت کند. در اینجا بود که اولین مقاله خود با عنوان «دربارهٔ ترکیب دیفنین» را منتشر کرد. در سال ۱۸۷۴ پایان‌نامه خود با عنوان «در مورد دانش ترکیبات متیلن» (که دربارهٔ تحلیل ترکیبات متیل بود) را به پایان رساند و در آن پاییز دیپلم دکترای شیمی خود را از دانشگاه گوتینگن دریافت
دکترای شیمی خود را از دانشگاه گوتینگن دریافت کرد. او با درجه ممتاز فارغ‌التحصیل شد و اولین زن در جهان بود که موفق به اخذ مدرک دکترای شیمی شد. تحقیقات. پس از اتمام تحصیلات، به روسیه بازگشت و در آزمایشگاه ولادیمیر مارکوفنیکوف در دانشگاه مسکو شروع به کار کرد. سپس از الکساندر باتلروف دعوت شد تا به سن پترزبورگ نقل مکان کند. در اینجا بود که او تحقیقاتی دربارهٔ اسید ۲-متیل-۲-بوتنوئیک انجام داد. در سال ۱۸۷۷، پس از مرگ پدرش، به همراه خانواده به مسکو نقل مکان کرد و در آزمایشگاه مارکوفنیکوف در تحقیقات نفتی شروع به
در آزمایشگاه مارکوفنیکوف در تحقیقات نفتی شروع به کار کرد. او اولین زنی بود که در این حوزه تحقیقاتی کار می‌کرد. علاوه بر این، او دستگاهی برای تقطیر مداوم نفت توسعه داد، اما این دستگاه نتوانست در مقیاس صنعتی تطبیق داده شود. در کنفرانس ژانویه ۱۸۷۸ انجمن شیمی روسیه، ای.پی. التکوف دربارهٔ یک روش جدید برای سنتز هیدروکربن‌های با فرمول CnH2n گزارش داد که باتلروف خاطرنشان کرد بسیاری از این آزمایش‌ها قبلاً توسط لرمانتوا انجام شده بود. این تحقیقات بعدها زمانی ارزشمند شد که سنتز هیدروکربن‌های بسیار شاخه‌دار برای تولید
که سنتز هیدروکربن‌های بسیار شاخه‌دار برای تولید صنعتی و استفاده در برخی انواع سوخت موتور بیشتر مورد مطالعه قرار گرفت. این فرایند بعدها به عنوان واکنش باتلروف-التکوف-لرمانتوا شناخته شد.
مری سی. داسو یک بیوشیمیست آمریکایی است که به‌خاطر تحقیقاتش در زمینه تقسیم کروموزومی و کشف ران جی‌تی‌پیاز شناخته می‌شود. او هم‌اکنون مدیر علمی فعال بخش تحقیقات داخلی و پژوهشگر ارشد در بخش تنظیم چرخه سلولی در مؤسسه ملی سلامت کودک و توسعه انسانی یونیس کندی شریور است. زندگی اولیه و تحصیلات. داسو در یوجین، اورگن همراه با سه خواهر و برادر خود بزرگ شد. پدرش استاد دانشگاه چارلز اچ. لاندکویست بود و مادرش خانه‌دار بود. خانواده آنها زمان زیادی را در طبیعت و سفرهای کمپینگ می‌گذراندند که بعداً بر علاقه‌اش به زیست‌شناسی
می‌گذراندند که بعداً بر علاقه‌اش به زیست‌شناسی در دوران دبیرستان تأثیر گذاشت. به پیشنهاد والدینش، او وارد دانشگاه اورگن شد تا مانند برادرش به مدرسه حقوق برود. در سال دوم تحصیلی، داسو یک موقعیت تابستانی در آزمایشگاه پیت اچ. فون هیپل داشت که در آنجا به مطالعه عملکرد پلیمراز دی‌ان‌ای T4 پرداخت، که اکنون به‌طور گسترده‌ای توسط پژوهشگران برای جهش زدن به ژن‌های مورد نظر و انجام مطالعات مرتبط با دی‌ان‌ای استفاده می‌شود. او تا پایان دوران تحصیل در اورگن در آزمایشگاه او باقی ماند و این مطالعات پایه‌گذار
در آزمایشگاه او باقی ماند و این مطالعات پایه‌گذار پایان‌نامه‌اش در کالج افتخاری شد. در سال ۱۹۸۴، داسو با مدرک عالی در رشته شیمی و فرعی در ریاضیات فارغ‌التحصیل شد. او یک مارشال اسکالر در دانشگاه کمبریج بود، جایی که دکتری خود را در رشته بیوشیمی دریافت کرد. در کمبریج، او تصمیم گرفت در آزمایشگاه‌های ریچارد جکسون و تیم هانت کار کند. او به مطالعه آغاز ترجمه mRNA یوکاریوتی پرداخت و بررسی کرد که چگونه سلول‌های موجودات پیچیده، مانند گیاهان و حیوانات، دستورالعمل‌های دی‌ان‌ای را به پروتئین‌های جدید تبدیل می‌کنند.
دی‌ان‌ای را به پروتئین‌های جدید تبدیل می‌کنند. بورسیه او در ابتدا برای ۲ سال تنظیم شده بود، اما داسو موفق شد برای سال سوم درخواست دهد تا مدرک دکتری خود را کسب کند. تحقیقات پسادکترا. از اواخر سال ۱۹۸۸، داسو به عنوان پژوهشگر دِیمن ران‌یون به آزمایشگاه جان و. نیوپورت در دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو پیوست و به مطالعه تنظیم چرخه سلولی پرداخت. داسو اولین مقاله مهم پسادکترا خود را در سال ۱۹۹۰ منتشر کرد؛ این مقاله به‌سرعت تکمیل شد زیرا سیستم‌های جدیدی برای مطالعه چرخه سلولی در "محیط کشت"، با استفاده از عصاره تخم‌مرغ
سلولی در "محیط کشت"، با استفاده از عصاره تخم‌مرغ قورباغه، به تازگی توسعه یافته بودند. پروژه او نقاط کنترلی را شناسایی کرد که اطمینان حاصل می‌کرد تکمیل تکثیر دی‌ان‌ای قبل از شروع می‌توز انجام شود. داسو سپس تحقیقات خود را گسترش داد و به جست‌وجوی پروتئین‌های مرتبط با نقطه کنترل تکثیر پرداخت که منجر به همکاری با آزمایشگاه تاکهارو نیشیموتو در دانشگاه کیوشو شد. سال‌ها قبل، نیشیموتو نشان داده بود که سلول‌های بدون پروتئین RCC1 سعی در تقسیم قبل از تکمیل تکثیر دی‌ان‌ای دارند که منجر به آسیب‌های فاجعه‌آمیز به
دی‌ان‌ای دارند که منجر به آسیب‌های فاجعه‌آمیز به کروموزوم‌ها می‌شود؛ او همچنین ژن RCC1 را شناسایی کرده بود که این پروتئین را می‌سازد. نیشیموتو ابتدا یک پژوهشگر پسادکترا، هیدئو نیشیتانی، را برای انجام آزمایش‌های RCC1 به آزمایشگاه نیوپورت در UCSD فرستاد. سپس، داسو به ژاپن رفت تا آزمایش‌های بیشتری انجام دهد. او در آزمایشگاه نیشیموتو با ژنتیک پستانداران آشنا شد و همچنین آموخت که چگونه عوامل فرهنگی می‌توانند در پیشرفت یا موانع شغلی دانشمندان مرد و زن تأثیر بگذارند. حرفه. در سال ۱۹۹۲، داسو پروژه‌های چرخه سلولی
حرفه. در سال ۱۹۹۲، داسو پروژه‌های چرخه سلولی خود را از UCSD به مؤسسه ملی بهداشت آورد و به عنوان دانشمند کارکن در آزمایشگاه آلن وولف در زمینه زیست‌شناسی مولکولی جنینی در مؤسسه ملی سلامت کودک و توسعه انسانی یونیس کندی شریور (NICHD) مشغول به کار شد. او به مطالعه تعامل RCC1 با کروماتین پرداخت. در سال ۱۹۹۴، او به یک پژوهشگر مسیر آموزشی تبدیل شد و در سال ۲۰۰۰ به موقعیت دائمی رسید. او هم‌اکنون پژوهشگر ارشد در بخش تنظیم چرخه سلولی است. در سال ۲۰۱۵، او به مدیر علمی معاونت برای بودجه و مدیریت تبدیل شد و در فوریه
معاونت برای بودجه و مدیریت تبدیل شد و در فوریه ۲۰۲۰ به مدیر علمی فعال بخش تحقیقات داخلی شد. تحقیقات. داسو به مطالعه مکانیسم‌های تقسیم کروموزومی علاقه‌مند است. گروه او کشف کرد که ران جی‌تی‌پیاز چگونه عملکردهای می‌توزی را به‌طور کاملاً مستقل از حمل‌ونقل هسته‌ای انجام می‌دهد. آنها همچنین نشان دادند که سایر اجزای ماشین حمل‌ونقل هسته‌ای به‌طور مشابه در هنگام تقسیم سلول‌ها مجدداً به‌کار گرفته می‌شوند تا فعالیت‌های مستقل از حمل‌ونقل را که برای تقسیم دقیق کروموزوم‌ها ضروری هستند، انجام دهند. به‌ویژه، پروتئین‌های
ضروری هستند، انجام دهند. به‌ویژه، پروتئین‌های کمپلکس منفذ هسته‌ای که به آن‌ها "نوکلئوپورین‌ها" گفته می‌شود، به میتوز اسپیندل‌ها و کینتوکوره‌ها محلی می‌شوند؛ این مکان‌یابی برای ساخت صحیح اسپیندل و پیشرفت چرخه سلولی ضروری است. گروه داسو استراتژی‌های مبتنی بر کریسپر برای تخریب انتخابی نوکلئوپورینها توسعه داده است. آنها اکنون از این سیستم‌ها برای بررسی نه تنها نقش نوکلئوپورین‌ها در تقسیم کروموزوم‌های میتوزی، بلکه نحوه تأثیر نوکلئوپورین‌ها بر ساختار و ساخت منفذ هسته‌ای، تنظیم ژن‌ها، پردازش و صادرات RNA و همچنین
تنظیم ژن‌ها، پردازش و صادرات RNA و همچنین حمل‌ونقل اجزای کلیدی هسته‌ای استفاده می‌کنند. داسو یافته‌های کلیدی دربارهٔ مسیر کوچک و مشابه یوبیکوئیتین (SUMO) منتشر کرد که منجر به کشف SUMOylation شد، فرآیندی که در آن پروتئین‌ها توسط پروتئین‌های SUMO نشانه‌گذاری می‌شوند و بنابراین عملکرد پروتئین نشانه‌گذاری‌شده تغییر می‌کند. در سال ۲۰۱۰، تیم او نشان داد که پروتئین SUMO SENP6 برای ساخت کینتوکوره ضروری است، ساختاری کلیدی که در میتوز شکل می‌گیرد. جوایز و افتخارات. داسو در سال ۲۰۱۸ به انجمن آمریکایی برای پیشرفت علم
در سال ۲۰۱۸ به انجمن آمریکایی برای پیشرفت علم انتخاب شد و در سال ۲۰۱۹ به انجمن زیست‌شناسی سلولی آمریکا پیوست.
لیگ قهرمانان کونکاکاف ۱۱–۲۰۱۰ سومین دوره لیگ قهرمانان کونکاکاف با فرمت کنونی و به طور کلی چهل و ششمین دوره از مسابقات برتر باشگاهی فوتبال بود که توسط کونکاکاف، نهاد حاکم منطقه‌ای آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و کارائیب برگزار شد. مسابقات در ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۰ آغاز شد و در ۲۷ آوریل ۲۰۱۱ به پایان رسید. مونتری مکزیک اولین قهرمانی خود را به دست آورد و در مجموع در فینال رئال سالت لیک از ایالات متحده را با نتیجه ۳–۲ شکست داد. به عنوان قهرمان، مونتری به عنوان نماینده کونکاکاف به جام باشگاه‌های جهان ۲۰۱۱ راه یافت. نحوه
به جام باشگاه‌های جهان ۲۰۱۱ راه یافت. نحوه صلاحیت. ۲۴ تیم در لیگ قهرمانان کونکاکاف ۱۰–۲۰۰۹ از مناطق آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و کارائیب شرکت کردند. ۹ تیم از آمریکای شمالی، ۱۲ تیم از آمریکای مرکزی و ۳ تیم از کارائیب بودند. تیم‌ها در صورت نداشتن ورزشگاهی برای مسابقات که کونکاکاف مناسب می‌داند، محروم و جایگزین شوند. اگر باشگاهی نتواند استانداردهای ورزشگاه خانگی خود را رعایت کند، این باشگاه باید ورزشگاه مناسبی در کشور خود پیدا کند. اگر باشگاه مذکور نتواند امکانات کافی را فراهم کند، خطر جایگزین شدن را به
امکانات کافی را فراهم کند، خطر جایگزین شدن را به دنبال دارد. برای نمایندگان آمریکای مرکزی که از طریق فصل‌های تقسیم‌شده واجد شرایط هستند، در کشورهایی که برای تعیین قهرمان ملی در مرحله پلی‌آف بازی می‌کنند، برنده مقام اول کشور را کسب می‌کند و در کشورهایی که این کار را نمی‌کنند، مجموع امتیازات در هر دو فصل و به دنبال آن سایر معیارهای تساوی‌شکن، تعیین می‌کنند که کدام تیم مقام برتر کشور را کسب کند. پس از تجزیه و تحلیل نتایج قبلی، کمیته اجرایی کونکاکاف تخصیص مجدد سهمیه‌ها را در مقایسه با دو فصل قبل تصویب کرد و به
را در مقایسه با دو فصل قبل تصویب کرد و به پاناما یک سهمیه خودکار در مرحله گروهی داد و در عین حال هر دو سهمیه السالوادور را به مرحله مقدماتی فرستاد. تیم‌ها. تیم‌هایی که پررنگ هستند به طور مستقیم به مرحله گروهی راه پیدا می‌کنند. فرمت. مانند دوره های قبلی، این مسابقات شامل یک دور مقدماتی رفت و برگشت برای ۱۶ باشگاه بود. هشت تیم برنده به همراه هشت تیم دیگر که به طور مستقیم به مرحله گروهی راه یافتند، در چهار گروه چهار تیمی قرار گرفتند که هر تیم با سایر تیم‌های گروه خود در بازی‌های خانگی و خارج از خانه به صورت
گروه خود در بازی‌های خانگی و خارج از خانه به صورت رفت و برگشت بازی می‌کند. دو تیم برتر هر گروه به مرحله یک چهارم نهایی مرحله قهرمانی که شامل بازی‌های حذفی خانگی و خارج از خانه بود راه یافتند. در صورت تساوی در پایان دو بازی، قانون گل زده در خانه حریف استفاده می‌شود، اما نه پس از ورود مسابقه به وقت اضافه، و بنابراین اگر مجموع امتیاز بعد از وقت اضافه مساوی شود، برنده در ضربات پنالتی تعیین می‌شود. مرحله مقدماتی. قرعه کشی دور مقدماتی و مرحله گروهی در ۱۹ مه ۲۰۱۰ در مقر کونکاکاف در شهر نیویورک برگزار شد. بازی‌های
مقر کونکاکاف در شهر نیویورک برگزار شد. بازی‌های اول دور مقدماتی از ۲۷ تا ۲۹ ژوئیه ۲۰۱۰ برگزار شد، در حالی که بازی‌های برگشت ۳ تا ۵ اوت ۲۰۱۰ برگزار شد. مرحله گروهی. مرحله گروهی در ۶ دور در طی اوت تا اکتبر ۲۰۱۰ انجام شد. مرحله قهرمانی. قرعه کشی مرحله قهرمانی در ۱ نوامبر ۲۰۱۰ انجام شد. در مرحله یک‌چهارم نهایی، برندگان گروه بازی برگشت را در خانه انجام دادند و در برابر تیم دوم گروه‌ها قرار گرفتند، تنها محدودیت این بود که تیمی نمی‌توانست با همان تیمی که در مرحله گروهی بازی می‌کرد روبرو شود. یک‌چهارم نهایی.
گروهی بازی می‌کرد روبرو شود. یک‌چهارم نهایی. بازی‌های رفت یک‌چهارم نهایی در ۲۲ تا ۲۴ فوریه ۲۰۱۱ و بازی‌های برگشت در ۱ تا ۳ مارس ۲۰۱۱ برگزار شد. نیمه نهایی. بازی‌های رفت نیمه نهایی در ۱۵ تا ۱۶ مارس ۲۰۱۱ و بازی‌های برگشت در ۵ تا ۶ آوریل ۲۰۱۱ برگزار شد. فینال. بازی رفت فینال در ۲۰ آوریل ۲۰۱۱ و بازی برگشت در ۲۷ آوریل ۲۰۱۱ برگزار شد.
مارگریت دیویس (۱۶ سپتامبر ۱۸۸۷ – ۱۹ سپتامبر ۱۹۶۷) یک بیوشیمیست آمریکایی و کشف‌کننده مشترک ویتامین‌های A و B همراه با المِر ورنر مک کولوم در سال ۱۹۱۳ بود. تحقیقات آن‌ها تأثیر زیادی بر تحقیقات بعدی در زمینه تغذیه داشت. دوران کودکی. دیویس در ۱۶ سپتامبر ۱۸۸۷ در ریسین، ویسکانسین به دنیا آمد. پدرش جان جفرسون دیویس، پزشک محلی و گیاه‌شناس بود که در دانشگاه ویسکانسین تدریس می‌کرد. در خودنوشت ۱۹۶۴ المِر ورنر مک کولوم اشاره کرده است که دیویس به دلیل سوختگی‌های شدید که در سن ده سالگی در اثر آتش‌بازی در حالی که لباسش
در سن ده سالگی در اثر آتش‌بازی در حالی که لباسش آتش گرفته بود، دچار ناتوانی جسمی شد. تحصیلات. پیش‌زمینه و علاقه‌های علمی دیویس باعث شد که در سال ۱۹۰۶ در دانشگاه ویسکانسین ثبت‌نام کند. در سال ۱۹۰۸، او به دانشگاه کالیفرنیا در برکلی منتقل شد و در سال ۱۹۱۰ مدرک کارشناسی علوم خود را در رشته اقتصاد خانگی دریافت کرد. پس از فارغ‌التحصیلی، دیویس به دانشگاه ویسکانسین بازگشت و برخی از کارهای تحصیلات تکمیلی خود را انجام داد، اما مدرک کارشناسی ارشد خود را کامل نکرد. در دانشگاه ویسکانسین، دیویس به عنوان دستیار تحقیقاتی
دانشگاه ویسکانسین، دیویس به عنوان دستیار تحقیقاتی با مک کولوم شروع به کار کرد. کشف ویتامین‌های A و B. دیویس به عنوان دستیار برای مک کولوم کار می‌کرد و از یک مستعمره بزرگ موش‌ها مراقبت می‌کرد و به گسترش آن کمک می‌کرد. دیویس به مک کولوم کمک می‌کرد تا «ده‌ها بار بیشتر از آزمایش‌هایی که او به تنهایی می‌توانست انجام دهد» انجام دهد. آن‌ها در تلاش بودند تا مخلوط‌هایی بسازند که بتوانند جایگزین غذا در رژیم‌های غذایی حیوانات شوند و به‌طور خاص به مطالعه مواد شیمیایی ریز در غذاها که برای حیات ضروری هستند پرداختند. این
در غذاها که برای حیات ضروری هستند پرداختند. این مواد به نام «ویتامین‌ها» شناخته شدند، زیرا آن‌ها فرض کردند که این‌ها مولکول‌های آلی «آمین‌ها» هستند. در سال ۱۹۱۳، دیویس و مک کولوم ماده‌ای را که آن‌ها «A محلول در چربی» می‌نامیدند، شناسایی کردند. این ماده در چربی‌ها یافت می‌شد و برای حیات ضروری بود. آن‌ها این ماده را از ماده دیگری که توسط شیمیدان هلندی کریستیان اییکمن توصیف شده بود و آن را «B محلول در آب» نامیدند، متمایز کردند. این‌ها بعدها به ویتامین‌های A و B تغییر نام یافتند. پس از تحقیقات طولانی روی
A و B تغییر نام یافتند. پس از تحقیقات طولانی روی موش‌ها، کشف این دو ویتامین راه را برای تحقیقات بیشتر در زمینه تغذیه هموار کرد. کشف ویتامین A محلول در چربی و ویتامین B محلول در آب آن‌ها برای اولین بار در سال ۱۹۱۳ در مقاله‌ای تحت عنوان «ضرورت برخی از لیپین‌ها در رژیم غذایی در طول رشد» در مجله "مجله شیمی زیستی" منتشر شد. حرفه. دیویس آزمایشگاه‌های تغذیه را در دانشگاه ویسکانسین–مادیسون تأسیس کرد. او مدتی به نیوجرسی منتقل شد تا در شرکت داروسازی اسکوئیب کار کند و بعدها به دانشگاه راتگرز در تأسیس یک آزمایشگاه
و بعدها به دانشگاه راتگرز در تأسیس یک آزمایشگاه تغذیه به عنوان بخشی از دانشکده داروسازی ارنست ماریو کمک کرد. در سال ۱۹۴۰، او به دانشگاه ویسکانسین بازگشت تا برای چندین سال تدریس کند و تحقیقاتی انجام دهد. در سال ۱۹۴۰، دیویس بازنشسته شد و به زادگاه خود، راسین بازگشت تا با برادرش، جان آرچیبالد «آرچی» دیویس، در خانه خانوادگی زندگی کند. دیویس پس از بازنشستگی به مطالعه تاریخ و باغبانی پرداخت و در امور مدنی محلی فعال بود. او در سال ۱۹۵۸ برای مشارکت‌های خود به عنوان یک رهبر مدنی توسط شورای زنان مدنی راسین شناخته
یک رهبر مدنی توسط شورای زنان مدنی راسین شناخته شد. دیویس سه روز پس از هشتادمین سالگرد تولدش در ۱۹ سپتامبر ۱۹۶۷ در راسین درگذشت. در خودنوشت ۱۹۶۴، مک کولوم موفقیت خود در تحقیقات تغذیه‌ای را به دو نفر نسبت می‌دهد: دیویس و استفان بابکاک. دیویس از سال ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۶ در آزمایشگاه مک کولوم کار کرد. مک کولوم سالانه درخواست حقوق برای دیویس می‌کرد، اما تا آخرین سالش این درخواست رد می‌شد. او به مدت ۵ سال بدون دستمزد کار کرد و در سال ششم، که آخرین سال حضورش بود، ۶۰۰ دلار دریافت کرد. پس از ترک دیویس از مادیسون، مستعمره
دریافت کرد. پس از ترک دیویس از مادیسون، مستعمره موش‌هایی که دیویس در ایجاد و مراقبت از آن‌ها کمک کرده بود، از سال ۱۹۱۶ تا ۱۹۲۹ توسط نینا سیموندز نگهداری شد.
افراد قبیلهٔ کوچادیکادی از سلسله قبیله‌های مونوی شرقی مربوط به پاییوت (پیوت) شمالی در نزدیکی دریاچه مونو در شهرستان مونو، کالیفرنیا می‌باشند. پاییوت یک گروه بومی آمریکایی از حوضه بزرگی است که به‌طور سنتی به پاییوت شمالی و جنوبی تقسیم می‌شوند، و در ایالت‌های کنونی یوتا، آریزونا، نوادا و کالیفرنیا موجودند. آن‌ها عمدتاً از طریق شکار، جمع‌آوری آذوقه، و برخی هم از طریق کشاورزی و به سبک زندگی نیمه عشایری زندگی می‌کردند. آن‌ها از جنوبی‌ترین گروه قبیله‌های پیوت شمالی به حساب می‌آیند. نام. کوچادیکادی به معنی "شفیره
به حساب می‌آیند. نام. کوچادیکادی به معنی "شفیره خواران مگس آب شور " است. آن‌ها با عنوان‌های گوناگون به زبان‌های بومی مختلف در نقاط از جمله دریاچه مونو، حوضهٔ مونو پیوت، وغیره، شناخته می‌شوند، در حالی که خود قبیله خود راکوتزادکاآ می‌نامند. فرهنگ و جغرافیا. زادگاه کوچادیکادی‌ها دریاچه مونو در شرق کالیفرنیا است، اما رسم زندگیشان آن است که برای فعالیت‌های فصلی به دریاچه واکر، نوادا کوچ می‌کردند. برای سکونت فصلی در منطقه‌های مختلف جهت تهیه آذوقه و غذا از جمله شکار خرگوش، آهو، گوسفند کوهی، و شب‌پره پاندورا بود.
خرگوش، آهو، گوسفند کوهی، و شب‌پره پاندورا بود. دریاچه مونو یک منطقه کوهستانی مرتفع در سیرا نوادا است. ارتفاع آن تقریباً ۲۰۰۰ متر بالاتر از سطح دریا بوده، و سلسله کوه‌های اطراف آن بین ۲۷۰۰ تا ۴۰۰۰ متر بلندی دارد. دریاچه مونو بسیار شور است و دارای چندین گونه پرندگان آبزی و حشره، مگس شور نیز می‌باشد که این گروه را به عنوان مگس خواران--کوچادیکادی، به دیگران شناسانده است. فامیل‌ها واحدهای اجتماعی اصلی گروه را تشکیل می‌دادند که به عنوان یک گروه با هم حرکت می‌کردند. فعالیت‌های تجاری آنها با پیوت‌های دره پیوت و
فعالیت‌های تجاری آنها با پیوت‌های دره پیوت و مونوی غربی بوده است. آن‌ها خانه‌های زمستانی خود را با ستون‌هایی از درخت عرعر یوتا یا "استئوسپرمای ژونیپروس" می‌ساختند. سه خانه زمستانی اواخر قرن نوزدهم متعلق به این قبیله توسط باستان شناسان کشف شده است. این نوع خانه‌های زمستانی که "توموگانی" نامیده می‌شوند، تا سال ۱۹۲۰ توسط مردم این قبیله ساخته شدند. زبان. کوچادیکادی به زبان پیوت شمالی صحبت می‌کند که در شاخه نومیچ از خانواده زبان‌های یوتو-ازتک است. این زبان توسط تعداد زیادی از قبایل مختلف که در سراسر غرب ایالات
تعداد زیادی از قبایل مختلف که در سراسر غرب ایالات متحده از دریاچه مونو در شرق کالیفرنیا، که تا نوادا، اورگان و آیداهو ادامه دارد صحبت می‌شود. با گسترش بیشتر این مردمان در غرب ایالات متحده آمریکا، این زبان به زبان‌های شوشونی که در دره مرگ، و کالیفرنیای شرقی و شمالی زندگی می‌کنند، و همچنین به زبان مردم یوت و کاوائیسو که در جنوب کالیفرنیا، نوادا، یوتا و آریزونا ساکنند نیز مرتبط است. سبد بافی. سبد بافی این گروه مشهور است، سبدهای حلقه دار و همچنین سبدهای تابیده آن‌ها به زیبائی و مهارت صنعت گرانش شناخته شده است.
به زیبائی و مهارت صنعت گرانش شناخته شده است. آن‌ها با استفاده از سرخس براکن و غنچه قرمز رنگی در طرح‌های سبدهای حلقه دار بی تائی سبدهایشان را آشکار می‌کنند. در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰، تجاوز غیر بومیان به قلمرو آن‌ها، شکار سنتی و شیوه زندگی آذوقه یابی آن‌ها را مختل کرد، بنابراین اعضای قبیله به تجارت توریستی متکی شدند. فروش سبدهای جذاب به گردشگران غیر بومی راهی مناسب برای امرار معاش شد. در سال ۱۹۰۸، زنان کوچادیکادی در سبدبافی خود شروع به ترکیب مهره و مونجوق در طرح سبدهای خود کردند. این مهره‌ها را از طریق
در طرح سبدهای خود کردند. این مهره‌ها را از طریق افراد غیر بومی به دست ان‌ها رسید. امروز. بسیاری از اعضای گروه کوچادیکادی در قبایل اسقف پیوت، واشو، یوکوت، میوُک و مونوی غربی توسط دولت فدرال آمریکا به رسمیت شناخته شدند.
کسلی آرائوژو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان پرتغال بازی کرده است. اوایل زندگی. کسلی آرائوژو در کشور کانادا و از والدینی پرتغالی‌تبار به دنیا آمد و دوران کودکی خود را نیز در همان‌جا سپری کرد. او از سن چهار سالگی به فوتبال علاقه‌مند شد و بازی در این رشته را آغاز کرد. سپس به آکادمی جوانان ANB Futbol در کانادا پیوست، جایی که مهارت‌های پایه‌ای و فنی او به‌طور جدی‌تری پرورش یافت. در دوران دبیرستان و زمانی که در مدرسهٔ Holy Trinity Catholic تحصیل می‌کرد، به تمرین با
Holy Trinity Catholic تحصیل می‌کرد، به تمرین با آکادمی جوانان باشگاه فرانسوی المپیک لیون پرداخت؛ تجربه‌ای که نقش مهمی در افزایش سطح بازی و شناخت او از فوتبال حرفه‌ای داشت. در همین دوران نیز مورد توجه یک باشگاه بریتانیایی قرار گرفت. دوران کالج. آرائوژو برای ادامهٔ تحصیل و فوتبال دانشگاهی، به تیم نیاگارا پرپل ایگلز پیوست و در رقابت‌های NCAA عملکرد بسیار خوبی از خود نشان داد. در طول دوران حضورش در این تیم، موفق شد ۱۷ گل به ثمر برساند و ۱۱ پاس گل بدهد. این آمار نشان‌دهندهٔ توانایی بالای او در حمله و بازی‌سازی
نشان‌دهندهٔ توانایی بالای او در حمله و بازی‌سازی برای تیم بود. دوران باشگاهی. آرائوژو فوتبال باشگاهی را به‌طور حرفه‌ای در تابستان ۲۰۲۱ با تیم اف‌سی بوفالو در لیگ کوتاه‌مدت UWS آغاز کرد. در نخستین فصل حضور این تیم، او بهترین گلزن شد و با بازی‌های درخشان خود به صعود بوفالو تا فینال کنفرانس UWS کمک کرد. تیم آن‌ها در فینال کنفرانس شکست خورد، اما تنها دو بازی تا رسیدن به فینال قهرمانی ملی فاصله داشت. در پاییز فصل ۲۲–۲۰۲۱، آرائوژو با تیم لو آور در دسته دوم فوتبال زنان فرانسه قرارداد امضا کرد. او در نخستین فصل
زنان فرانسه قرارداد امضا کرد. او در نخستین فصل حضورش نقش کلیدی در صعود این تیم به دسته برتر فوتبال زنان فرانسه ایفا کرد و به‌سرعت به یکی از مهره‌های اصلی خط حمله بدل شد. در فصل ۲۳–۲۰۲۲، او در ۲۲ بازی ۸ گل به ثمر رساند. در فصل ۲۴–۲۰۲۳، که اولین فصل لو آور در لیگ برتر بود، در ۲۰ بازی ۳ گل زد. این عملکرد موجب شد جایگاه خود را در تیم تثبیت کند و مورد توجه باشگاه‌های دیگری قرار گیرد. دوران ملی. در سال ۲۰۲۲، کسلی آرائوژو برای نخستین‌بار پیراهن تیم ملی فوتبال زنان پرتغال را بر تن کرد. او در رقابت‌های انتخابی جام
پرتغال را بر تن کرد. او در رقابت‌های انتخابی جام جهانی زنان ۲۰۲۳ شرکت داشت و با نمایش‌هایی مؤثر، جایگاه خود را در ترکیب تیم ملی پرتغال تثبیت کرد. شیوه بازی. آرائوژو بیشتر در نقش مهاجم نوک به میدان می‌رود اما به‌خوبی می‌تواند به‌عنوان پلی‌میکر نیز ایفای نقش کند. او به خاطر چندپستگی، توانایی در خلق موقعیت، حرکت در بین خطوط دفاعی حریف و زدن ضربات نهایی دقیق شناخته می‌شود. حضور او در خط حمله به تیم اجازه می‌دهد تنوع تاکتیکی بیشتری در حملات داشته باشد. زندگی شخصی. خانوادهٔ کسلی آرائوژو عمدتاً در آمریکای شمالی
خانوادهٔ کسلی آرائوژو عمدتاً در آمریکای شمالی زندگی می‌کنند و او ارتباط نزدیکی با آن‌ها دارد. در ۱۰ اوت ۲۰۲۴، او با دوست‌پسر خود، باوتیستا پدزرت، نامزد کرد. این خبر در صفحهٔ اینستاگرام هر دو آن‌ها منتشر شد و بازتاب گسترده‌ای در میان طرفدارانش داشت.