payamvha/North_RAG huggingface dataset:
(ایزد) بود که به آن «آدیتیا» نیز می‌گفتند که در شهر مولتان، اکنون در پنجاب، پاکستان قرار داشت. می‌شود معبد اصلی خورشید در مولتان توسط سامبا، پسر کریشنا، برای رهایی از علائم جذام خود در بیش از ۵۰۰۰ سال پیش ساخته شده است. مولتان که قبلاً به نام کاشیاپاپورا شناخته می‌شد و معبد آن نیز توسط هرودوت ذکر شده است. گفته می‌شود که سفرنامه‌نویس چینی هیون تسیانگ در سال ۶۴۱ پس از میلاد از معبد دیدن کرد و مجسمه خدای خورشید را که از طلای خالص ساخته شده بود با چشمانی از یاقوت قرمز بزرگ توصیف کرد. طلا، نقره و گوهر در درها،
قرمز بزرگ توصیف کرد. طلا، نقره و گوهر در درها، ستون‌ها و شمشه‌های آن به وفور استفاده می‌شد. هزاران هندو مرتباً برای پرستش خدای خورشید به مولتان می‌رفتند. گفته می‌شود که هیون تسیانگ چندین دواداسی ("دختران رقصنده") را در معبد دیده است. گفته می‌شود که معبد در نهایت توسط محمود غزنوی در سال ۱۰۲۶ پس از میلاد ویران شد. البارونی نوشت که معبد مولتان هرگز توسط زائران هندو در قرن یازدهم بازدید نشد زیرا در آن زمان به‌طور کامل ویران شد و هرگز بازسازی نشد. در سامبا پورانا آمده است که سامبا به دنبال راهب برای معید بود او
آمده است که سامبا به دنبال راهب برای معید بود او گفت: در سامبا پورانا، تصویر خود ایزد سوریا به سامبا توصیه می‌کند که پرستندگان ماگا را از شاکادویپا بیاورد تا او را پرستش کنند. به این ترتیب سامبا به توصیه الهه نارده و سوریا به شاکادویپا Śākadvīpa رفت و ماگاها را از آنجا آورد. این بوجاکاها در باویشیا پورانا به عنوان نصب‌کننده و تقدیس کننده تصاویر خورشید نامیده می‌شوند. ماگا برهمانا. به گفته برخی از پوراناها، ماگاها برهمنی هستند که از قاره دیگری به نام شاکادویپا Śākadvīpa آمده‌اند و در هند ساکن شده‌اند.
Śākadvīpa آمده‌اند و در هند ساکن شده‌اند. تعدادی از شباهت‌های اصطلاحی با واژه‌های ایرانی، محققان امروزی را متقاعد کرده است که این مجوس در اصل مغان پارسی یا از منطقه‌ای بوده‌اند که فرهنگ فارسی در آن تثبیت شده است. آنها به هند نقل مکان کرده بودند و موفق شدند به عنوان برهمن شناخته شوند. به عنوان یک قاعده کلی، متون برهمنی در مورد خارجی‌ها انتقادی است. ممکن است که برخی از خارجیان بدون پنهان کردن منشأ خارجی خود موفق به کسب مقام برهمنی شده‌اند، بنابراین قابل توجه اما مایه ظن است. احتمالاً اولین متن باقی مانده که
اما مایه ظن است. احتمالاً اولین متن باقی مانده که اطلاعاتی در مورد ورود ماگا به ما ارائه می‌دهد سامبا پورانا است که ورود این برهمن‌ها را با پرستش خورشید پیوند می‌دهد. سفر تعدادی از ماگا برهمن‌ها این سفر به کمک الهی نیاز داشت: این ماگاها بر پشت پرنده الهی گارودا سفر کردند. این ماگاها مهم است که این ماگاها قبلاً در قاره اصلی خود برهمن بودند و این یک امر شناخته شده در هند بود. همان‌طور که قبلاً گفته شد، اکثر محققان مدرن بر این باورند که اسطوره ماگاها که از شاکادویپا آمده‌اند با واقعیتی تاریخی مطابقت دارد که
آمده‌اند با واقعیتی تاریخی مطابقت دارد که در آن مغ‌ها از ایران یا از منطقه ای تحت تأثیر شدید دین ایرانی آمده‌اند. هاینریش فون استیتنکرون(۱۹۶۶) به گفته برخی از محققان، ممکن است چندین مهاجرت، در بیش از یک زمان و از بیش از یک منطقه مبدأ صورت گرفته باشد. منابع دیگر در کنار سامبا پورانا تأیید می‌کنند که در هند برهمن‌هایی وجود داشته‌اند (و هستند) که ادعا می‌کردند از شاکادویپا آمده‌اند و با نام‌های ماگاس (Magas)، گاهی «بوجاکا»، یا فقط «برهمن‌های شاکادویپیا» شناخته می‌شوند.
بانتی سری (، Banteay Srei) معبدی از قرن دهم میلادی در کامبوج است که به خدایان هندو شیوا و پارواتی اختصاص یافته است. این معبد در منطقه انگکور، در نزدیکی تپه پنوم دی، در شمال شرقی معابدی که زمانی متعلق به پایتخت‌های قرون وسطایی یاوشوداراپورا و انگکور تام بودند؛ واقع شده است. بانتی سری عمدتاً از ماسه‌سنگ قرمز ساخته شده است؛ که این ماده با حکاکی‌های تزئینی ظریف دیوارها که هنوز هم قابل مشاهده‌اند؛ سازگاری دارد. خود ساختمان‌ها از نظر مقیاس، به‌طور غیرمعمولی کوچک هستند؛ به‌ویژه زمانی که با استانداردهای ساخت و ساز
به‌ویژه زمانی که با استانداردهای ساخت و ساز آنگکوری اندازه‌گیری می‌شوند. این عوامل باعث شده است که این معبد در میان گردشگران بسیار محبوب باشد و به عنوان جواهر هنر خمر مورد تحسین قرار گیرد.
فرانسیس ویلفورد (; – ) نویسنده، هندشناس، شرق‌شناس، عضو انجمن آسیایی بنگال، و همکار دائمی مجله آن - تحقیقات آسیایی - با تعدادی مقاله خیالی، هیجان‌انگیز، بحث‌برانگیز و بسیار غیرقابل اعتماد در مورد جغرافیا و اسطوره هندو باستان است. او بین سال‌های ۱۷۹۹ و ۱۸۱۰، مجموعه‌ای متشکل از ده مقاله دربارهٔ جغرافیا و اساطیر هندو را برای پژوهش‌های آسیایی ارائه کرد و مدعی شد که تمام اسطوره‌های) اروپایی منشأ هندو دارند و هند مسیحی به نام شالیواهانا را تولید کرده است که زندگی و آثارش بسیار شبیه مسیح کتاب مقدس است.
فردریش آلبرشت وبر (، ; – ) هند شناس اهل پادشاهی پروس بود.
قهرمانان () یک فیلم ورزشی کمدی-درام اسپانیایی به کارگردانی خاویر فسر است که در سال ۲۰۱۸ منتشر و در همان سال برندهٔ جایزه گویا برای بهترین فیلم، بهترین بازیگر جدید و بهترین ترانهٔ غیراقتباسی شد. این فیلم نمایندهٔ کشور اسپانیا جهت رقابت برای جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی در نود و یکمین دوره جوایز اسکار بود که به فهرست نهایی نامزدان راه نیافت.
اَنارم (اوستایی: "اَنَغرِرَاوچَ") در اساطیر ایرانی به معنای ایزد «روشنایی بی‌پایان» است. بر پایهٔ باورهای زرتشتیان، کسانی که با اندیشه نیک، گفتار نیک و کردار نیک زندگی کنند و با دروغ و ناپاکی مبارزه نمایند، سرانجام به سرای نور و سُرور خواهند رفت که سرشار از خرسندی و شادمانی است. این سرا همان خانهٔ واپسین و جایگاه روشنایی و فروغ بی‌پایان به‌شمار می‌رود. گل «مرو اردشیران» در دین زرتشتی به‌عنوان نماد انارم شناخته می‌شود. روز سی‌ام در گاهشماری زرتشتی به نام اَنارم اختصاص دارد و ایزد انارم نگهبان این روز است.
اختصاص دارد و ایزد انارم نگهبان این روز است. جشن و نیایش. زرتشتیان در این روز به سفر می‌روند و اهورامزدا را به شکرانهٔ داده‌های نیکش ستایش می‌کنند.
بازدید، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فتح‌آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن کمتر از ۳ خانوار بوده‌است.
بیدشیرین ۱، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فتح‌آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۳ نفر (۴ خانوار) بوده‌است.
بیدشیرین ۲، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فتح‌آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن کمتر از ۳ خانوار بوده‌است.
بیدگران، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فتح‌آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۷ نفر (۵ خانوار) بوده‌است.
راجندرا چاندرا هازرا (; – ) نویسنده، محقق سانسکریت بود که به دلیل مطالعاتش در زمینه ادبیات پوراناها و اوپاپوراناها شهرت داشت. او در طی چهار دهه فعالیت آکادمیک، حدود ۱۰ کتاب و بیش از ۲۰۰ مقاله تحقیقاتی دربارهٔ موضوعاتی نوشت که از علاقه اصلی خود به ادبیات اسمریتی گرفته تا وداها، ویاکاراها، کاویا، گلچین، باستان‌شناسی، تاریخ جهان، دیرینه‌شناسی و نظام‌های وایکائوهیلیا و وی شیشکا نیایا نوشت.
دولت‌آباد ۱، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فتح‌آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۷۰ نفر (۲۴ خانوار) بوده‌است.
طوطیه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فتح‌آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن کمتر از ۳ خانوار بوده‌است.
گزمک، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فتح‌آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن کمتر از ۳ خانوار بوده‌است.
خونگوییه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بافت در استان کرمان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فتح‌آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن کمتر از ۳ خانوار بوده‌است.
مغان برهمن یا مگ برهمن ()، یا برهمن‌های بهوجک ()، یا شاکدویپ برهمن ()، اعضای جامعه کاهنان با منشأ مردمان ایرانی‌تبار هستند که جذب طبقهٔ برهمین‌های هند شدند. آنها امروزه عمدتاً در غرب و شمال غربی هند متمرکز هستند. آنها از پرستندگان خدای خورشید سوریا (ایزد) منشأ گرفته‌اند. مطالعه بر روی مغان در متون هندی، قبل از هر چیز، با "بهاویشیا پورانا" (متن مذهبی هندوئیسم) به عنوان یک منبع آغاز شد. طبق افسانه ای که در "بهاویشیا پورانا" نوشته شده است سامبا (پسر کریشنا) به جذام مبتلا شد و از طریق پرستش خدای خورشید، سوریا
جذام مبتلا شد و از طریق پرستش خدای خورشید، سوریا درمان شد. او معبدی برای پرستش سوریا بنا کرد اما برهمن‌های اهل هند حاضر نشدند که به عنوان راهب در این معبد کار کنند بنابراین مجبور شد چندین خانواده از مغان برهمن خورشیدپرست، را از یک منطقه اسطوره‌ای به نام شاکدویپ بیاورد. متون بودایی زیادی وجود دارد که حاوی ارجاعاتی به این مگاها است که در بخشی از متن‌ها به اینکه مگاها با خویشاوندان نزدیک روابط داشتند اشاره شده است. با این حال، توضیحات در این اسناد بودایی تا حد زیادی مشابه است، و نشان می‌دهد که آنها را می‌توان
زیادی مشابه است، و نشان می‌دهد که آنها را می‌توان در نهایت به یک منبع واحد ردیابی کرد. برخی از آداب و رسوم خاص مغان برهمن، مانند بستن کمربندی به نام اوینگ ()، با بستن کمربندی به نام کستی در بین زرتشتیان شباهت دارد. بر پایه همین شباهت‌ها هلموت هومباخ استدلال می‌کند که مغان کسی جز روحانیان زرتشتی نیستند برخلاف آن آلبرشت وبر بر اساس خورشیدپرستی مغان عقیده دارد که مگاها روحانیان گروهی هستند که خدای خورشید، میترا را در ایران باستان می‌پرستیدند. پژوهشگر ژاپنی، یوتو ناگای در سال ۲۰۲۳ می‌نویسد: بحث در مورد منشأ
یوتو ناگای در سال ۲۰۲۳ می‌نویسد: بحث در مورد منشأ مغان برهمن تا حدی به دلیل محدودیت در اسناد موجود به بن‌بست رسیده و اختلاف‌نظرها تا به امروز حل نشده باقی مانده است. افسانه سامبا. "بهاویشیا پورانا" و "سامبا پورانا" در مورد مغان برهمن چنین صحبت می‌کنند: سامبا (پسر کریشنا) پس از نفرین شدن به جذام مبتلا شد، سامبا از پدرش کریشنا خواست تا جوانی او را بازگرداند. کریشنا ناتوانی خود را ابراز کرد و متوسل شدن به خدای خورشید سوریا (ایزد) را به او پیشنهاد کرد. بنابراین، به توصیه الهه نارده، سامبا به جنگل‌های میتراوان
به توصیه الهه نارده، سامبا به جنگل‌های میتراوان در کرانه‌های چاندراگا، جایی که خدای خورشید در آنجا اقامت داشت، رفت. در آنجا، او خدای خورشید را تشویق کرد تا در برابر او ظاهر شود و درمان خود را به دست آورد، اما در عوض، مجبور شد تأسیس یک معبد خورشیدی را بپذیرد. در حالی که معبد با استفاده از تصویری که از خود خدای خورشید دریافت شده بود، ساخته شد، تأمین یک راهب برای معبد دشوار بود، برهمن‌ها نمی‌خواستند در این معبد کار کنند، زیرا راهبان معبد خورشیدی پیشکش‌ها را برای خود می‌گرفتند و این مخالف منوسمرتی
را برای خود می‌گرفتند و این مخالف منوسمرتی (قانون‌نامه‌ها) بود. بنابر این سامبا از یک منطقه اسطوره‌ای به نام ساکادویپا برهمن‌هایی را که «مغ» نامیده می‌شدند برای اجرای مراسم معبد آورد. تمام هجده خانواده مغان برهمن به درخواست سامبا آمدند و در نزدیکی معبد ماندند. تعریف. مغان برهمن؛ اعضای جامعه کاهنان با منشأ مردمان ایرانی‌تبار یا مغ‌های ساکن هند هستند که جذب طبقه برهمن شدند. بر اساس شباهت‌های اصطلاحی در آیات پورانا مرتبط با ریشه‌های اولیه ایرانی و سنت مشترک خورشیدپرستی، برخی از محققان این افسانه را
مشترک خورشیدپرستی، برخی از محققان این افسانه را منعکس‌کننده مهاجرت مغان -از منطقه‌ای تحت تأثیر ایرانشهر - در امواج متعدد به هند در طول سالیان می‌دانند. محققان در مورد اینکه چه نوع شخصیت‌های مذهبی ایران باستانی را مغان (مگاها) در نظر گرفت، اختلاف نظر دارند. در "بهاویشیا پورانا" «بهوجک» نام دیگری برای «مگا» است اما در برخی از مطالعات قبلی گروه «بهوجک» به عنوان یک گروه مذهبی با منشأ متفاوت از مگاها تفسیر شده است. از اواسط قرن بیستم، این تمایز بین خاستگاه «مگاها» و «بوجاکا» به نظریهٔ پذیرفته شده تبدیل شده است.
و «بوجاکا» به نظریهٔ پذیرفته شده تبدیل شده است. بر اساس نظریه متفاوت بودن مگاها و بوجاکاها، احتمالاً این دو گروه با منشأهای مختلف بودند که در هند یکسان شدند. خود واژه «بهوجک» یک اسم رایج به معنای «پرستندگان» است و چندین گروه را می‌توان با پرستش بت‌ها در معابد با نام «بوجاکا» نام برد. ممکن است چندین گروه از این قبیل که به نام «بوجاکا» شناخته می‌شدند، افسانه مغان را پذیرفته باشند که «از قاره ساکادویپا آمده‌اند» و «از خدای خورشید متولد شده‌اند» و از این طریق ادعای مشروعیت خود به عنوان برهمن را داشتند. امروزه
مشروعیت خود به عنوان برهمن را داشتند. امروزه این برهمن‌ها «برهمن‌های شاکدویپ» نامیده می‌شوند. برهمن‌های ساکادویپای امروزی نیز ممکن است در اثر متحد شدن و پیوستن چندین گروه، از جمله مغان و بوجاکاها به وجود آمده باشند که وجه مشترک آن‌ها در سنت ادعای منشأ گرفتن از منطقه اسطوره‌ای شاکدویپ بود. منابع اولیه. متون بودایی زیادی وجود دارد که حاوی ارجاعاتی به مغان یا ایرانیان است. با این حال، توضیحات در این اسناد بودایی تا حد زیادی مشابه است و نشان می‌دهد که آن‌ها را می‌توان در نهایت به یک منبع واحد ردیابی کرد. با
می‌توان در نهایت به یک منبع واحد ردیابی کرد. با توجه به اینکه مکتب بودایی سرواستیواده در شمال غربی هند فعال بود، عموماً اعتقاد بر این است که سه متن اول کتاب دینی بودایی "ابهیدارما" در شمال غربی هند سروده شده است. علاوه بر این، توصیفات مغان در "نظریه مبتنی بر کارما" و دیگر متون "ابهیدارما" به جز تفاوت‌های جزئی، تقریباً یکسان است و بعد نقل قول یا نقل قول‌های دست دوم از همان کتاب هستند. توصیفات مغان در ادبیات بودایی بسیار محدود است. منابع غیر سانسکریت. در "جغرافیای بطلمیوس" که حدود ۱۵۰ سال پس از میلاد نوشته
بطلمیوس" که حدود ۱۵۰ سال پس از میلاد نوشته شده، نام «مغان برهمن» () ذکر شده اما برخلاف منابع بودایی که منشأ آن‌ها در شمال هند ذکر شده است و آن‌ها یکی از قبیله‌های داخلی هند، ساکن در جنوب این کشور، هستند. ابوریحان بیرونی دربارهٔ آنها مگاها چنین گفته است: در پوراناها. "پوراناها" به ادبیات زبان سانسکریت اشاره دارد که تاریخ فرهنگی هند را در خود حفظ کرده‌اند. از جمله افسانه‌های تاریخی، مراسم مذهبی و هنرها و علوم مختلف. هجده مجموعه "ماهاپوراناها" در کُل بیش از ۴۰۰۰۰ شلوکا (دو بیتی) دارند و قدمت آن‌ها به بیش از
شلوکا (دو بیتی) دارند و قدمت آن‌ها به بیش از چند قرن پیش از میلاد می‌رسد. در پوراناها برهمن‌های ساکن جزیره اسطوره‌ای ساکادویپا عموماً مغان برهمن (مگا برهمن (मग) نامیده می‌شوند. شباهت و تفاوت مغان در دو متن بودایی و پوراناها. سؤال این است که آیا مغان متون بودایی و پوراناها یکسان هستند؟ در نگاه اول، توصیفات مغان در این دو سند را به سختی می‌توان منطبق دانست. به عنوان مثال، منابع بودایی هیچ اشاره ای به پرستش خورشید یا بستن کمربندی به نام «اوینگ»، که یک وظیفه مذهبی مهم است، نمی‌کنند، در حالی که نه "سامبا
مذهبی مهم است، نمی‌کنند، در حالی که نه "سامبا پورانا" و نه "بهاویشیا پورانا" از رابطه جنسی مغان با خویشاوندان نزدیک یا کشتن افراد مسن یا بیمار یاد نمی‌کنند. اولین دلیل ممکن برای این تفاوت ممکن است تفاوت نگرش توصیفی به مغان در دو گروه ادبی باشد. در ادبیات بودایی، مغان صرفاً به عنوان نمونه ای از یک موضوع محکوم، یک قوم غیر معقول ذکر شده است. به نظر می‌رسد آنچه برای نویسندگان متون بودایی که از مغان یاد می‌کردند، مهم بود، فقط جنبه‌های «غیراخلاقی» آن‌ها بود و اینکه آیا خدای آن‌ها خدای خورشیدی بود یا خیر، موضوعی
آیا خدای آن‌ها خدای خورشیدی بود یا خیر، موضوعی برای توصیف نبود. برعکس،" سامبا پورانا" و "بهاویشیا پورانا"، مغان را به عنوان برهمن‌های کاملاً ارتدوکس که در پرستش خورشید تخصص داشتند، به تصویر کشیده شده‌اند. اگر این مغان اعمالی مانند روابط جنسی با خویشاوندان نزدیک یا کشتن افراد مسن و مریض داشتند، غیرممکن بود که آن‌ها را که رفتارشان حتی توسط برهمن‌های معمولی غیراخلاقی تلقی می‌شد، توسط سایر برهمن‌ها به‌عنوان برهمن‌های مشروع به رسمیت شناخته شوند که در پوراناها توصیف شده است؛ بنابراین، این احتمال وجود دارد که
توصیف شده است؛ بنابراین، این احتمال وجود دارد که دلیل دوم تفاوت توصیفات در متون پورانا و بودایی، تفاوت در تاریخ ایجاد آن‌ها است. بین نوشته شدن "نظریه مبتنی بر کارما"، که برای اولین بار در متون بودایی به مغان اشاره می‌کند، و نوشته شدن " سامبا پورانا"، حداقل ۵۰۰ سال فاصله وجود دارد، در این مدت تصور می‌شود که مغان آداب توصیف شده در متون بودایی را از دست داده باشند. نظریه‌ها. خورشیدپرستی. هاینریش فون استیتنکرون (تولد ۱۹۳۳ – مرگ ۲۰۱۸) در مورد خاستگاه مغان، بر اساس فرض تمایز بین مغان برهمن و برهمن‌های بوجاکا و
فرض تمایز بین مغان برهمن و برهمن‌های بوجاکا و بر اساس این واقعیت که در "سامبا پورانا" هیچ اشاره ای به متون مقدس مشابه اوستا وجود ندارد. او بر اساس ویژگی‌های مغان، مانند خورشیدپرستی آن‌ها، استدلال می‌کند که مغان زرتشتی نبودند، بلکه گروهی بودند که به دین سکاها متعلق به چندخداپرستی ایرانیان باستان در دوره پیش از زرتشت متعلق بودند، به ویژه گروهی بودند که خدای خورشید میترا را می‌پرستیدند. از سوی دیگر، بر اساس وجود این واقعیت که نام جد بوجاکا، «جراسابادا» است، که شبیه به «زرتشتا»، بنیان‌گذار دین زرتشتی، و سایر
شبیه به «زرتشتا»، بنیان‌گذار دین زرتشتی، و سایر عناصر خاص به زرتشتی‌ها بود، او همچنین خاطرنشان کرد که دین بوجاکا حاوی عناصری از زروانی و همچنین تأثیرات بودایی است. هاینریش فون استیتنکرون می‌نویسد، مغان آیین پرستش خورشیدی که از قبل در هند موجود بود را رایج کردند.پژوهشگر ژاپنی، آتسوجی آشیکاگا نیز استدلال می‌کند که مگاها (و بوجاکاها) گروهی بودند که خدای میترا را می‌پرستیدند. راجندرا چاندرا هازرا (تولد ۱۹۰۴ – مرگ ۱۹۸۲) پژوهشگر ادبیات سانسکریت استدلال می‌کند که مغان و «بوجاکاها» هر دو از یک منشأ هستند و از یک
مغان و «بوجاکاها» هر دو از یک منشأ هستند و از یک گروه خورشیدپرست، منشعب می‌شوند، اما آن‌ها در زمان‌های مختلف به هند رسیده‌اند. او همچنین بیان کرد که این رهبران مذهبی گروه خورشیدپرست، معروف به «مگا» به وضوح از گروه مزدیسنا متمایز هستند. هازرا معتقد است که خورشیدپرستی تحتم حمایت مگاها محبوبیت زیادی در هند پیدا کرد. آلبرشت وبر یک محقق برجسته قرن نوزدهم اظهار می‌کند که کمربندی که توسط برهمن‌های مغان بسته می‌شده، با کمربند مقدس زرتشتیان کستی مطابقت دارد اما او همچنین خاطرنشان کرد که رسم بستن کمربند لزوماً منحصر
خاطرنشان کرد که رسم بستن کمربند لزوماً منحصر به آیین زرتشتی نیست، بلکه عنصری رایج در آیین باستانی مغان، یا رهبران مذهبی ایران باستان بود. او منشأ مغان را با قوم سکا، یک قوم عشایری مردمان ایرانی‌تبار که معروف است در حوالی زمان مسیح به شمال غربی هند پیشروی کردند، می‌دانست. او مغان را گروهی می‌داند که از دین شرک پیش از زرتشت برخاسته اند. بر اساس خورشیدپرستی مغان، وبر این نتیجه حاصل را ارائه کرد که مغان روحانیان گروهی هستند که خدای خورشید، میترا را در ایران باستان می‌پرستیدند. در اوایل قرن بیستم، به پیروی از
می‌پرستیدند. در اوایل قرن بیستم، به پیروی از آلبرشت وبر، جی. شفتلوویتز (J. Scheftelowitz) دربارهٔ مغان که در متن "بهاویشیا پورانا" حضور دارند، نوشت. او آثار پرستش را مورد بحث قرار داد و به نتیجه‌ای مشابه وبر رسید. یوتو ناگای می‌نویسد: اگرچه به برخی شباهت‌ها بین مغان و روحانیان زرتشتی اشاره شده است، اما این شباهت‌های در درجه اول از نظر تشابه آوایی هستند. ممکن است شباهت‌هایی واژه‌هایی که این فرضیه بر اساس آن‌ها هستند، چیزی بیش از تطابق‌های آوایی صرف نباشد. این نکته مهم را باید در نظر داشت که بارزترین ویژگی
نکته مهم را باید در نظر داشت که بارزترین ویژگی مذهب مغان، خورشیدپرستی است. در پژوهش‌های جدید به بخشی از متن‌ها که به روابط با خویشاوندان اشاره شده است توجه بسیاری شده است و پژوهشگران آن را با آنچه که توسط متن‌های مذهبی زرتشتی تشویق شده است مشابه می‌دانند برخلاف آن در توصیف مغان به رسم کشتن سالمندان و پیران اشاره شده است که به آن توجه نمی‌شود. برای نمونه در مطالعه مارتینا پالادینو بر روی مغان برهمن به طورکلی مطالبی که در مورد به کشتن سالمندان در متن‌های بودایی آمده است، حذف شده است. یوتو ناگای همچنین نوشته
آمده است، حذف شده است. یوتو ناگای همچنین نوشته است که نظریه هلموت هومباخ مبنی بر زرتشتی بودن مغان نیز از برخی جهات شایسته بازنگری است. برای مثال، افسانهٔ سامبا صرفاً مغان را از سرزمینی بیگانه توصیف می‌کند، اما به صراحت بیان نمی‌کند که آن‌ها از ایران آمده بودند. از سوی دیگر، اگر این مغان زرتشتی در نظر گرفته شود، توضیحی برای این واقعیت لازم است که چرا اصول اصلی دین زرتشتی از قبیل نام خدای متعال اهورامزدا و دوگانگی خیر و شر و غیره، نه در "بهاویشیا پورانا" و نه در "سامبا پورانا" یافت نمی‌شود. نظریه زرتشتی
و نه در "سامبا پورانا" یافت نمی‌شود. نظریه زرتشتی بودن. هلموت هومباخ (تولد ۱۹۲۱ – مرگ ‏۲۰۱۷) با نتیجه‌گیری‌های آلبرشت وبر، شفتلوویتز مبنی بر اینکه مغان برهمن که در "بهاویشیا پورانا" از آنان نام برده شده، روحانیان پیرو آیین میترا بودند، مخالفت کرد. او استدلال می‌کند که مغان کسی جز روحانیان زرتشتی نیستند اما او این احتمال را رد نکرد که ممکن است مغان تحت تأثیر مذهب سکاها یا سلسله کوشانی‌ها قرار گرفته باشند. مارتینا پالادینو در مقاله‌ای تحت عنوان "تقویم مگا" آورده است که سال مگاها از ۱۲ ماه تشکیل شده است که هر
است که سال مگاها از ۱۲ ماه تشکیل شده است که هر ماه ۳۰ روز دارد. برای هر روز خدایان متفاوتی تعیین می‌کند و قالب تقویم مشابهی در ایران باستان وجود دارد. هر روز به یک خدای هندی اختصاص دارد که ظاهراً ایرانی الاصل هستند. اگرچه منبع قدرت خدایان برای هر روز و ترتیب تعیین شده آن‌ها قابل مشاهده نیست. مارتینا پالادینو معتقد است که این تقویم به خوبی با تقویم زرتشتی منطبق است اما ظاهری هندو دارد. پالادینو این مسئله را مطرح می‌کند که ممکن است ادعاهای هومباخ در مورد کمربند آویانگا بر اساس مبانی زبانی قانع کننده نباشد،
آویانگا بر اساس مبانی زبانی قانع کننده نباشد، زیرا امروزه جز اوستایی از هیچ زبان باستانی ایران شرقی اطلاعاتی در دست نیست. با این حال، پالادینو نظریهٔ هومباخ مبنی بر اینکه این مغان، زرتشتی بودند، را تأیید می‌کند. شباهت با مغان در منابع یونانی. در اوایل قرن نوزدهم، فرانسیس ویلفورد در سال ۱۸۱۲ میلادی اولین کسی بود که افسانه سامبا (پسر کریشنا) که در "بهاویشیا پورانا" درج شده بود، را به جهان غرب معرفی کرد و از مغان برهمن که در آن ظاهر می‌شود گزارش داد. ویلفورد همچنین به شباهت‌های مغان برهمن و شخصیت‌های روحانی
همچنین به شباهت‌های مغان برهمن و شخصیت‌های روحانی ایران باستان اشاره کرد. او مغان را با کاهنان ایران باستان، «ماگوس» (به یونانی:μάγος) که توسط هرودوت و دیگر نویسندگان یونان باستان توصیف شده است، مرتبط دانست. پژوهشگر دیگر ژاپنی شینجو کاوازاکی (۱۹۷۵) نیز استدلال کرد برخی از رسوم مغان برهمن، مشابه آداب و رسوم مغان/ماگوس است که توسط هرودوت توصیف شده است. نویسنده یونانی خانتوس تاریخدان یونانی هم عصر با هرودوت در سدهٔ پنجم پیش از میلاد، که در آناتولی تحت حکومت هخامنشیان زندگی می‌کرد، کتابی به نام "ماژیکا" نوشت
زندگی می‌کرد، کتابی به نام "ماژیکا" نوشت که اکنون مفقود شده است و در آن گزارش می‌دهد که «مغان (احتمالاً یک قبیله کاهنی در ماد) با مادران خود و دختران و خواهرانشان می‌آمیزند می‌ورزند (و این رسم آنهاست)؛ و زنان به همه تعلق دارند، به طوری که وقتی مردی می‌خواهد همسر مرد دیگری را به عنوان همسر خود بگیرد، این کار را بدون استفاده از زور یا پنهان‌کاری، بلکه با رضایت و تأیید متقابل انجام می‌دهد.» بخش اول این بیانیه، قدیمی‌ترین گواهی یونانی از ازدواج خویشاوندان نزدیک ایرانی است. فرضیه‌ها در مورد منشأ. یوتو ناگای در
ایرانی است. فرضیه‌ها در مورد منشأ. یوتو ناگای در سال ۲۰۲۳ می‌نویسد: بحث در مورد منشأ مگاها تا حدی به دلیل محدودیت در اسناد موجود به بن‌بست رسیده است. اختلاف نظرات در مورد منشآ مغان برهمن تا به امروز حل نشده باقی مانده است. منطقه گنداره. در"نظریه مبتنی بر کارما" و "ابهیدرما مهاویبهاشا شسترا" توضیح داده شده است که مگاها در غرب زندگی می‌کند. اگر «غرب» در این توصیفات از منظر شمال غربی هند است، جایی که "نظریه مبتنی بر کارما" در آنجا نوشته شده است، ممکن است به مناطق خارج از هند نیز اشاره داشته باشد. از سوی دیگر،
خارج از هند نیز اشاره داشته باشد. از سوی دیگر، روایتی وجود دارد که "ابهیدرما مهاویبهاشا شسترا" در منطقه کشمیر گردآوری شده است، بنابراین «غرب» ممکن است به خارج از هند اشاره نداشته باشد، بلکه به منطقه گنداره اشاره دارد. این منطقه در قرن ششم قبل از میلاد پس از فتح دره سند به دست هخامنشیان به یکی از ساتراپ‌های امپراتوری هخامنشی تبدیل شد، و مگاهایی که در "ابهیدرما مهاویبهاشا شسترا" به آن‌ها اشاره شده است ممکن است از اهالی منطقه گنداره باشند که در این زمان تحت فرمانروایی امپراتوری هخامنشی قرار گرفته بودند. منطقه
امپراتوری هخامنشی قرار گرفته بودند. منطقه اسطوره‌ای ساکادویپا. ساکادویپا یک جزیره اسطوره ای است که در پوراناها توسط اقیانوس شیر احاطه شده است. بسیاری از محققان به موقعیت جغرافیایی واقعی ساکادویپا پرداخته‌اند. در این جزیره کسانی زندگی می‌کنند که عمر طولانی دارند صادق هستند و به نظم اجتماعی احترام می‌گذارند. مارها در ساکادوپیا بسیار مهم هستند. سکاستان. بسیاری از محققان پیشنهاد می‌کنند که ساکادویپا را با سکاستان بشناسند که به نوبه خود با ساتراپی درانگیانا (زرنگ) در امپراتوری هخامنشی شناخته می‌شود. این منطقه
در امپراتوری هخامنشی شناخته می‌شود. این منطقه یا بخشی از آن احتمالاً به دلیل مهاجرت قابل توجه سکاها (شاکا) به این سرزمین، نام سکاستان را به خود گرفته است. مارتا ال. کارتر دربارهٔ مهاجرت مگاها از ساکادویپا (که با سکاستان یا «سرزمین سکاها» شناخته می‌شود) به هند نظریه ای دارد که به عنوان «نظریهٔ کارتر» شناخته می‌شود. در قرن سوم، کرتیر، کاهن اعظم زرتشتی کاملاً ارتدوکس، اصلاحات دینی انجام داد، بتها را نابود کرد، بدعت‌ها را محکوم کرد و به هر فرقه مذهبی دیگری مانند مانوی، یهودیت، مسیحیت، برهمانیسم و بودیسم حمله
مانوی، یهودیت، مسیحیت، برهمانیسم و بودیسم حمله کرد. کرتیر در کتیبه نقش رستم دو بار در سطرهای ۱۴ و ۲۳ از سکاستان نام برده است که محل وقوع این حوادث بوده است. «نظریه کارتر» معتقد است که اصلاحات زرتشتی کرتیر و آزار و شکنجه سایر فرقه‌ها می‌تواند باعث شود که مگاها سکاستان را ترک کنند و به هند و ابتدا به مولتان نقل مکان کنند. احتمالاً مگاها آیین منحصربه‌فرد میترا خدای خورشیدی خود را حفظ کرده بودند و کرتیر تمام مغ‌هایی را که اعمال درست مزداپرستی را انجام نمی‌دادند مجازات می‌کرد. با توجه به شواهدی مبنی بر سکونت
مجازات می‌کرد. با توجه به شواهدی مبنی بر سکونت مگاها قبل از قرن سوم در هند، این امکان وجود دارد که موج دوم مگاها که از اصلاحات کرتیر فرار کرده بودند، می‌توانستند به مگاهایی که قبلاً مهاجرت کرده بودند، که احتمالاً از زمان هخامنشیان در هند بوده‌اند، بپیوندند. پاتریشا کرون مگاها را به معنای کاهنان ایرانی در سرزمین‌های مرزی بین هند و ایران توصیف کرده است. یوتو ناگای می‌نویسد: این فرضیه وجود دارد که مغان ذکر شده در ادبیات بودایی متعلق به یک قوم کوچ‌نشین ایرانی شبیه به ماساژت‌ها باشند. مکان ماساژت‌ها (یک شاخه از