payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نیتوکریس یکم ( درگذشته در سال ۵۸۵ پیش از میلاد) حاکم بود. وارث و سپس به عنوان ستایشگر مقدس آمون یا همسر خدای آمون برای مدتی بیش از هفتاد سال، بین ۶۵۵ قبل از میلاد و ۵۸۵ قبل از میلاد خدمت کرد. زندگی‌نامه. او دختر فرعون دودمان بیست و ششم مصر پسامتیک یکم از ملکه همسر او محیتن‌وسخت بود. پسامتیک یکم در اوایل سلطنت خود، در مارس ۶۵۶ پیش از میلاد، ناوگان دریایی قدرتمندی را به تِبِس اعزام کرد و شپنوپت دوم دختر بعنخی را که در آن زمان در سِـمَـتِ همسر ایزد آمون خدمت می‌کرد، مجبور کرد تا نیتوکریس را به عنوان وارث خود
مجبور کرد تا نیتوکریس را به عنوان وارث خود در این مقام قدرتمند و مهم بپذیرد. مراسم فرزندخواندگی و اعتلای نیتوکریس یکم در سنگ یادبود معروف فرزندخواندگی گرامی داشته شده است. معلوم نیست که او در چه تاریخی منصب «ستایشگر مقدس آمون» را به عهده گرفت، اما تا سال چهارم آپریس در ۵۸۵ پیش از میلاد در این سِـمَـت خدمت کرد. قبل از کار او در این مقام، امپراتوری آشوری نو در سال ۶۷۱ قبل از میلاد به مصر حمله کرد، تِبِس را غارت کردند و معابد آن را که مملو از گنجینه‌های فراوان بود به یغما بردند. اتحاد مجدد مصر توسط پدرش با
بود به یغما بردند. اتحاد مجدد مصر توسط پدرش با ظهور نیتوکریس یکم تسهیل شد. هنگامی که او در دهه هشتاد زندگی خود بود، او خواهرزاده بزرگش عنخنس‌نفریب‌رع دختر پسامتیک دوم را به فرزندی پذیرفت و جانشینی در خانواده خود را ادامه داد. در طول تصدی وی، چندین کار ساختمانی در اطراف کَرنَک اقصر و ابیدوس تأیید شد. او در محوطه شهر هابو در کلیسای مقبره‌ای خاصی که «او با مادر واقعی و مادربزرگ‌خوانده‌اش در آن سهیم بود» به خاک سپرده شد. تابوت او در مقبره بطلمیوسی در دیر المدینه دوباره مورد استفاده قرار گرفت و امروزه در موزه
دوباره مورد استفاده قرار گرفت و امروزه در موزه مصر قرار دارد. سنگ یادبود فرزندخواندگی. یک یادبود عمودی سنگی که اغلب به آن «سنگ یادبود فرزندخواندگی» می‌گویند، در سال ۱۸۹۷ توسط ژرژ لوگرن در کَرنَک کشف و به موزه مصر منتقل شد. این سنگ یادبود از جنس گرانیت قرمز ساخته شده است و ابعاد آن تقریباً ۱٫۸ متر (۶ فوت) ارتفاع و ۱٫۴ متر (۴٫۵ فوت) عرض است. بخش ابتدایی نوشته‌های کتیبه گم شده است، اما باقیمانده با کتیبه‌ای ادامه می‌یابد که در آن فرعون پسامتیک یکم قصد خود را برای دادن دخترش به آمون برای همسری ایزد آمون به
برای دادن دخترش به آمون برای همسری ایزد آمون به دربار گزارش می‌دهد. پسامتیک تصدیق کرد که همسر فعلی خدا، شپنوپت دوم دختر فرعون بعنخی از سلسله دودمان بیست و پنجم مصر قبلاً وارثی از میان دختران فرعون تهارقا به نام امانی‌ریدیس دوم که به عنوان ستایشگر مقدس آمون مشغول انجام وظیفه بود. پسامتیک قصد داشت شپنوپت دوم را وادار کند که نیتوکریس را به عنوان وارث خود بپذیرد و بدین ترتیب جانشین امانی‌ریدیس دوم شود. دربار تصمیم فرعون را ستود و در سلطنت او «سال ۹، ماه اول فصل اول، روز ۲۸» (تاریخی که با ۲ مارس ۶۵۶ قبل از
فصل اول، روز ۲۸» (تاریخی که با ۲ مارس ۶۵۶ قبل از میلاد مطابقت دارد) نیتوکریس با ناوگان سلطنتی به رهبری دریاسالار و خره‌سالار هراکلئوپولیس، «سماتاویتنناخت» از سائیس به تِبِس رفت. پس از شانزده روز ناوگان به تِبِس رسید که جمعیت فراوانی به استقبال و تحسین شاهدخت آمده بودند. هم شپنوپت دوم دوم و هم امانی‌ریدیس دوم با نیتوکریس ملاقات کردند. او به‌طور رسمی به فرزندی پذیرفته شد و هر دو موافقت کردند که دارایی‌های خود را به او (و به‌طور غیرمستقیم، به پسامتیک اول) منتقل کنند. سنگ یادبود سپس فهرستی بسیار مفصل با تمام
کنند. سنگ یادبود سپس فهرستی بسیار مفصل با تمام کمک‌های روزانه (عمدتاً غذا) به نیتوکریس از چندین مقام رسمی مانند شهردار تِبِس، منتومحات و خانواده‌اش، از کاهنان آمون که در این زمان توسط کاهن اعظم آمون هارخبی، و همچنین از طرف پادشاه و بسیاری از معابد کل سرزمین رهبری می‌شد، گزارش می‌کند. اهمیت. شپنوپت دوم و امانی‌ریدیس دوم آخرین بازماندگان دودمان منقرض‌شدهٔ بیست و پنجم مصر بودند، با این حال آنها این بالاترین مقام قدرت را در جنوب حفظ کرده و عملاً تمام مصر علیا را تحت کنترل داشتند. پسامتیک یکم تصمیم گرفت که همسر
تحت کنترل داشتند. پسامتیک یکم تصمیم گرفت که همسر ایزد آمون را به زور برکنار نکند - اقدامی که مورد پسند نیست - بلکه او را وادار کنم که دخترش را به عنوان جانشین خود بپذیرد و بدین ترتیب کنترل آینده مصر علیا و همچنین دریافت تعداد قابل توجهی از املاک و سایر کالاها را تضمین کند: فراتر از «نمای ظاهری» پذیرش نیتوکریس یکم به عنوان فرزندخوانده، بنا بر گزارش‌های سنگ یادبود در عمل اتحاد مجدد مصر علیا و سفلی را تحت حسن توجه و حمایت پسامتیک یکم گزارش می‌کند.
فدراسیون گلف ایران عالی‌ترین نهاد ورزش گلف در ایران است و زیر نظر وزارت ورزش و جوانان فعالیت می‌کند. تاریخچه. ورزش گلف در ایران از سال ۱۳۰۴ شمسی (۱۹۲۵ میلادی) و همزمان با ورود اتباع خارجی به منظور کشف و استخراج نفت در مناطق نفت‌خیز جنوب کشور وارد ایران شد. تا قبل از ملی شدن صنعت نفت، هیچ ایرانی به این بازی دسترسی نداشت و گلف انحصاراً در دست خارجیان بود. پس از ملی شدن صنعت نفت، ایرانیان در نواحی جنوبی کشور مانند مسجد سلیمان، آغاجاری، گچساران، اهواز و آبادان به این ورزش روی آوردند. به جز نواحی جنوب کشور، در
به این ورزش روی آوردند. به جز نواحی جنوب کشور، در تهران نیز این رشته به صورت اختصاصی و در مجموعه ورزشی انقلاب که در سال ۱۳۴۰ شمسی (۱۹۶۱ میلادی) تأسیس شده بود، توسط خارجیان مقیم تهران که عمدتاً کارکنان سفارتخانه‌های خارجی بودند، انجام می‌شد. پس از انقلاب اسلامی، تشکیلات ورزش گلف کشور از اردیبهشت سال ۱۳۷۰ شمسی (۱۹۹۱ میلادی) در قالب یک کمیته آغاز به کار نمود و در فاصله کوتاهی به‌طور رسمی فدراسیون گلف تأسیس شد. این فدراسیون در سال ۱۹۹۶ میلادی به عضویت فدراسیون جهانی گلف درآمد. روسای فدراسیون گلف. روسای
جهانی گلف درآمد. روسای فدراسیون گلف. روسای فدراسیون گلف ایران به شرح زیر هستند:
اگرچه زنان تقریباً از زمانی که این ورزش وجود داشته در ورزش بوکس حضور داشته‌اند، مبارزات زنان در بیشتر دوران تاریخ بوکس تا همین اواخر غیرقانونی بوده است، وفق اینکه اعضای هیئت‌های ورزشی از تصویب یا صدور مجوز برای بوکسورهای زن امتناع می‌کنند و اکثر کشورها رسماً این ورزش را برای زنان ممنوع کرده‌اند. گزارش‌ها مبنی بر ورود زنان به رینگ، به قرن هجدهم برمی‌گردد. نظر اجمالی بر تاریخچه. یکی از اولین موارد ذکر شده در مورد بوکس زنان، مربوط به سفرنامه یک مرد آلمانی است که در سال ۱۷۱۰ از لندن بازدید کرد. هنگام شرکت در
که در سال ۱۷۱۰ از لندن بازدید کرد. هنگام شرکت در مسابقه بوکس مردان، با زنی در میان حاضران مواجه شد که مدعی بود پیش از این با زن دیگری در همان محل بوکس بازی کرده است. یکی از اولین مسابقات شناخته شده بوکس زنان که به صورت چاپی تبلیغ شده بود، در لندن بین الیزابت ویلکینسون و هانا هیفیلد در سال ۱۷۲۲ است. ویلکینسون و همسرش که خود را به عنوان «قهرمان اروپا» معرفی می‌کرد، با زوج‌های مختلط دیگر نیز به عنوان یک جفت مبارزه می‌کردند، وفق اینکه ویلکینسون با زن دیگر و شوهرش با مرد دیگر مبارزه می‌کردند. در آن روزها،
و شوهرش با مرد دیگر مبارزه می‌کردند. در آن روزها، قوانین بوکس لگد زدن، ضربه زدن و سایر روش‌های حمله که جزو قواعد امروزی نبود را مجاز می‌شمرد. بوکس زنان اولین بار در سال ۱۹۰۴ در بازی‌های المپیک به عنوان یک ورزش نمایشی در شهر سنت لوئیس به نمایش درآمد. در طول دهه ۱۹۲۰، پروفسور اندرو نیوتن یک باشگاه بوکس زنان در لندن تشکیل داد. با این حال بوکس زنان بسیار بحث‌برانگیز بود. در اوایل سال ۱۹۲۶، شورای محله شوردیچ برگزاری مسابقه نمایشگاهی (exhibition match) بین دو بوکسور به نام آنی نیوتن و مج بیکر، شاگرد دیگر استنلی
به نام آنی نیوتن و مج بیکر، شاگرد دیگر استنلی را ممنوع کرد. تلاش برای برگزاری مسابقه در حوالی هکنی با ایجاد کمپینی به رهبری شهردار هکنی شکست خورد که نوشت: «من این نمایشگاه پیشنهادی بوکسورهای زن را به عنوان ارضای خواسته‌های نفسانی انبوهی از مردان مبتذل می‌دانم.» وزیر کشور سر ویلیام جوینسون-هیکس از جمله مخالفان این مسابقه بود و مدعی شد که «قانونگذار هرگز تصور نمی‌کرد که چنین نمایشگاه ننگینی در این کشور برگزار شود.» این ماجرا در سراسر کشور و حتی به صورت بین‌المللی گزارش شد. در سال ۱۹۸۸، انجمن بوکس آماتور سوئد
گزارش شد. در سال ۱۹۸۸، انجمن بوکس آماتور سوئد مسابقات را برای زنان مجاز اعلام کرد. در سال ۱۹۹۷، انجمن بوکس آماتور بریتانیا اولین رقابت بوکس خود را برای زنان تصویب کرد. اولین رویداد قرار بود بین دو نوجوان سیزده ساله برگزار شود، اما یکی از بوکسورها به دلیل توجه رسانه‌های مخالف، کناره‌گیری کرد. یک ماه بعد، رویدادی بین دو نوجوان شانزده ساله برگزار شد. هیئت نظارت بوکس بریتانیا از صدور مجوز برای زنان امتناع کرد تا اینکه در سال ۱۹۹۸ مجوزی را برای جین کوچ صادر کردند. با این وجود تا پایان قرن، آنها پنج مجوز از این
با این وجود تا پایان قرن، آنها پنج مجوز از این نوع را صادر کردند. اولین مسابقه حرفه‌ای مجاز بین زنان در بریتانیا در نوامبر ۱۹۹۸ در استراتام لندن، بین جین کوچ و سیمونا لوکیچ برگزار شد. کوچ برنده مسابقه شد. انجمن بین‌المللی بوکس (آماتور) قوانین جدیدی را برای بوکس زنان در پایان قرن بیستم پذیرفت و اولین جام اروپایی را برای زنان در سال ۱۹۹۹ و اولین مسابقات قهرمانی جهان برای زنان را در سال ۲۰۰۱ تصویب کرد. در ماه اکتبر ۲۰۰۱، اولین مسابقات قهرمانی بوکس آماتور زنان جهان به نام مسابقات جهانی بوکس آماتور زنان ۲۰۰۱ در
به نام مسابقات جهانی بوکس آماتور زنان ۲۰۰۱ در اسکرانتون، در ایالات متحده برگزار شد. بوکس زنان در بازی‌های المپیک ۲۰۰۸ حضور نداشت. با این حال، در روز ۱۴ اوت ۲۰۰۹، اعلام شد که هیئت اجرایی کمیته بین‌المللی المپیک برخلاف انتظار برخی از ناظران، الحاق رشته بوکس زنان در بازی‌های المپیک ۲۰۱۲ که در لندن برگزار خواهد شد را تصویب کرده است. در حول و حوش این جلسات (۲۰۰۹)، در ارتباط با AIBA (انجمن بین‌المللی بوکس)، کمیته بین‌المللی المپیک موافقت کرد که سه دسته وزن اضافی برای زنان در بازی‌های المپیک ۲۰۱۲ لندن گنجانده
برای زنان در بازی‌های المپیک ۲۰۱۲ لندن گنجانده شود. در آن زمان لباس بوکس زنان «مناسب جنسیت» جدید در حال ایجاد بود که زنان (طبق قوانین AIBA) را ملزم به پوشیدن دامن (skirts) در طول مسابقات می‌کرد. این موضوع به‌طور گسترده توسط مردم نادیده گرفته شد تا اینکه بوکسور آماتور و دانشجوی لندنی الیزابت پلانک این موضوع را فاش کرد. او طوماری در سایت Change.com برای پایان دادن به یونیفرم‌های اجباری مبتنی بر جنسیت ایجاد کرد. در نهایت تصمیم گرفته شد (قبل از المپیک ۲۰۱۲) به زنان بوکسور امکان پوشیدن شلوارک یا دامن داده شود.
زنان بوکسور امکان پوشیدن شلوارک یا دامن داده شود. زنان برای اولین بار در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ در لندن مجاز به حضور در رقابت‌های بوکس شدند و ۱۲ بوکسور زن برای اولین بار مدال المپیک در جهان را در اختیار گرفتند. نیکولا آدامز از بریتانیا اولین مدال طلای بوکس زنان المپیک جهان را به دست آورد. در روز ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۴، سسیلیا برکهوس پس از شکست دادن ایوانا هابازین کرواتی، اولین زن نروژی و اولین زنی نام گرفت که تمام کمربندهای (belts) قهرمانی جهان را در دسته وزنی خود (سبک وزن) در تاریخ بوکس داشت. در سال ۲۰۱۵
خود (سبک وزن) در تاریخ بوکس داشت. در سال ۲۰۱۵ فدراسیون جهانی بوکس عناوین مختلف زنان را یکپارچه کرد تا تنها یک عنوان در اختیار داشته باشند. در سال ۲۰۲۴، سیندی نگامبا اولین بوکسوری بود که به عضویت تیم المپیک پناهندگان درآمد. در اواخر همان سال، او با کسب مدال برنز در بوکس دسته ۷۵ کیلوگرم زنان، اولین مدال‌آور تیم المپیک پناهندگان در بازی‌های المپیک شد.
هلیا آگوئدا مولینا میلمان (؛ زادهٔ )(متولد ۲ آوریل ۱۹۴۷) پزشک، استاد دانشگاه و سیاستمدار شیلیایی است. او در سال ۲۰۱۴ در دومین دوره ریاست‌جمهوری میشل باچلت به عنوان وزیر بهداشت عمومی خدمت کرد. وی در حال حاضر استاد دانشکده علوم پزشکی دانشگاه سانتیاگو است. مولینا به عنوان مشاور در سازمان پان‌آمریکن هلث (PAHO)، سازمان جهانی بهداشت (WHO)، یونیسف، بانک توسعه بین‌آمریکایی (IADB) و سایر سازمان‌های بین‌المللی فعالیت داشته است. حرفه علمی. هلیا مولینا در ۲ آوریل ۱۹۴۷ در سانتیاگو متولد شد. او در سال ۱۹۷۱ مدرک علوم
در سانتیاگو متولد شد. او در سال ۱۹۷۱ مدرک علوم پزشکی و در سال ۱۹۷۳ مدرک جراحی خود را از دانشگاه شیلی دریافت کرد. در سال ۱۹۹۹ نیز مدرک کارشناسی ارشد بهداشت عمومی را از همان دانشگاه اخذ نمود. از سال ۲۰۱۷ به عنوان رئیس دانشکده علوم پزشکی دانشگاه سانتیاگو منصوب شده است. وی بین سال‌های ۱۹۷۷ تا ۱۹۹۰ در واحد آموزش کودکان بیمارستان سوترو دل ریو وابسته به دانشگاه پونتیفیکال کاتولیک شیلی تدریس کرده است. مولینا در چندین مطالعه و پروژه ملی و بین‌المللی مشارکت داشته و نویسنده مقالات متعدد در زمینه حقوق کودکان و
و نویسنده مقالات متعدد در زمینه حقوق کودکان و سیاست‌های عمومی برای رشد دوران کودکی است. وی تا سال ۱۹۹۰ به عنوان پزشک متخصص اطفال در بیمارستان سوترو دل ریو فعالیت می‌کرد. بین سال‌های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۵ مدیر مراقبت‌های اولیه خدمات بهداشتی متروپولیتن اوریانته بود و از ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۹ به عنوان مشاور وزارت بهداشت در زمینه مراقبت‌های اولیه و ارتقای سلامت خدمت کرد. او اولین زنی بود که بین سال‌های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ به ریاست انجمن اطفال شیلی رسید و در سال ۱۹۹۹ نیز مدیر انجمن اپیدمیولوژی شیلی بود. بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴ به
اپیدمیولوژی شیلی بود. بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴ به عنوان مشاور منطقه‌ای سلامت کودکان سازمان پان‌آمریکن هلث برای آمریکای لاتین و کارائیب فعالیت داشت. پس از بازگشت به شیلی، در سال ۲۰۰۶ به شورای کودکان که توسط رئیس‌جمهور میشل باچلت تأسیس شده بود پیوست و تا سال ۲۰۱۰ به عنوان رئیس بخش سیاست‌ها و ارتقای سلامت در وزارت بهداشت خدمت کرد. وی بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸ نیز عضو شبکه دانش توسعه کودک در چارچوب کمیسیون سازمان جهانی بهداشت در مورد تعیین‌کننده‌های اجتماعی سلامت بود. حرفه سیاسی. وزیر بهداشت عمومی. در ژانویه
بود. حرفه سیاسی. وزیر بهداشت عمومی. در ژانویه ۲۰۱۴، مولینا توسط میشل باچلت به عنوان وزیر بهداشت عمومی منصوب شد و در ۱۱ مارس ۲۰۱۴ این سمت را بر عهده گرفت. در ۳۰ دسامبر ۲۰۱۴، او در مصاحبه‌ای با روزنامه لا سگوندا اظهار داشت که «در تمام کلینیک‌های خصوصی، بسیاری از خانواده‌های مرفه برای دخترانشان سقط‌جنین انجام داده‌اند» و به دوگانگی استانداردها در دسترسی به سقط‌جنین بین اقشار ثروتمند و فقیر اشاره کرد. این اظهارات جنجال‌برانگیز شد و دولت مجبور به انتشار بیانیه‌ای شد که این نظرات را صرفاً شخصی اعلام کرد. در همان
شد که این نظرات را صرفاً شخصی اعلام کرد. در همان روز، مولینا استعفای خود را ارائه داد که توسط رئیس‌جمهور پذیرفته شد. کاندیداتوری شهرداری ۲۰۱۶. در مه ۲۰۱۶، هلیا مولینا در انتخابات مقدماتی شهرداری نونیوا برای ائتلاف اکثریت جدید شرکت کرد. در انتخابات مقدماتی ۱۹ ژوئن، او با کسب ۳۵٫۱۷٪ آرا به عنوان نامزد نهایی انتخاب شد، اما در انتخابات اصلی با کسب ۲۲٬۳۷۳ رأی (۳۵٫۷٪) به آندرس زاهری که ۳۰٬۹۴۴ رأی (۴۹٫۴٪) کسب کرده بود، باخت. مولینا عضو هیئت مدیره مشارکت برای سلامت مادران، نوزادان و کودکان (PMNCH) نیز بوده است.
ایدا هلن اوگیلوی (/ˈaɪdə ˈhɛlən oʊˈgɪlvi/) (۱۲ فوریه ۱۸۷۴ – ۱۳ اکتبر ۱۹۶۳) یک آموزگار و زمین‌شناس برجسته زن در اوایل قرن بیستم بود. اوایل زندگی و تحصیلات. ایدا هلن اوگیلوی در نیویورک‌سیتی به دنیا آمد. پدر و مادرش کلینتون اوگیلوی و هلن (با نام خانوادگی پیش از ازدواج: اسلید) اوگیلوی بودند که هر دو هنرمند بودند. زبان اول او فرانسوی بود و سپس انگلیسی. او در خانواده‌ای ثروتمند بزرگ شد که ریشه‌های خود را به می‌فلاور بازمی‌گرداند و سفرهای زیادی داشته است. او قبل از تحصیل در مدرسه بریرلی، در مدارس اروپا تحصیل کرد.
تحصیل در مدرسه بریرلی، در مدارس اروپا تحصیل کرد. او در سال ۱۹۰۰ از کالج برین ماور فارغ‌التحصیل شد و در رشته‌های زیست‌شناسی و زمین‌شناسی تخصص داشت. در دوران کالج، تابستان‌های خود را در مؤسسه اقیانوس‌شناسی وودز هول واقع در وودز هول، ماساچوست گذراند. اوگیلوی یکی از اولین دانشجویان فلورانس باسکام بود که نسلی از زنان کالج برین ماور را به حرفه زمین‌شناسی هدایت کرد. پس از یک سال کار تحصیلات تکمیلی در دانشگاه شیکاگو که با ژئومورفولوژیست رولین دی. سالیزبری همکاری داشت، او در سال ۱۹۰۳ دکترای خود را در دانشگاه کلمبیا
او در سال ۱۹۰۳ دکترای خود را در دانشگاه کلمبیا دریافت کرد، جایی که مشاور او جیمز فورمن کمپ، متخصص سنگ‌شناسی، بود. حرفه و بورسیه. پس از کسب دکترای خود، اوگیلوی در کالج بارنارد استخدام شد، جایی که به‌عنوان مدرس یا مربی خدمت کرد تا اینکه در سال ۱۹۱۲ به مقام استادیار، در سال ۱۹۱۶ به دانشیار، و در سال ۱۹۳۸ به استاد تمام ارتقا یافت. در پیروی از گام‌های فلورانس باسکام، که برنامه زمین‌شناسی کالج برین ماور را بنیان‌گذاری کرد، استخدام اوگیلوی در کالج بارنارد یکی از معدود برنامه‌های زمین‌شناسی در کالج‌های برجسته زنان
برنامه‌های زمین‌شناسی در کالج‌های برجسته زنان را آغاز کرد، همان‌طور که الیزابت اف. فیشر در کالج ولزلی و میگنون تالبوت در کالج ماونت هولیوک چنین کردند. پایان‌نامه اوگیلوی به نقشه‌برداری زمین‌شناسی از منطقه پارادوکس لیک در کوه‌های آدیراندک نیویورک اختصاص داشت. نقشه‌های پانزده‌دقیقه‌ای برای این بخش از ایالات متحده تازه در دسترس قرار گرفته بود و پایان‌نامه او اولین گزارش منطقه‌ای دربارهٔ سنگ‌های آدیراندک بود که در سال ۱۹۰۵ توسط موزه ایالتی نیویورک منتشر شد. اوگیلوی مقالاتی دربارهٔ زمین‌شناسی یخچالی و سنگ بستر
مقالاتی دربارهٔ زمین‌شناسی یخچالی و سنگ بستر منتشر کرد. علاقه او به تدریس در مقطع تحصیلات تکمیلی در دانشگاه کلمبیا و نگه داشتن ارتباط خود با آن بخش، ظاهراً موجب تمرکز او بر موضوعات یخچالی شد — زیرا در آن زمان، نبود متخصص یخچالی در دانشکده کلمبیا باعث شد او دوره زمین‌شناسی یخچالی تحصیلات تکمیلی را تدریس کند. دانشجویان دانشگاه کلمبیا در دوره او در کالج بارنارد شرکت می‌کردند و او اولین زنی بود که در سطح تحصیلات تکمیلی در یک دانشگاه بزرگ زمین‌شناسی تدریس کرد (احتمالاً از سال ۱۹۱۲–۱۹۱۳ شروع شد). از سال ۱۹۱۷،
(احتمالاً از سال ۱۹۱۲–۱۹۱۳ شروع شد). از سال ۱۹۱۷، اوگیلوی در ارتش سرزمین زنان آمریکا مشارکت داشت، تلاشی غیرنظامی برای تشویق مشارکت زنان در کشاورزی در دوران کمبود نیروی کار مرد در جبهه داخلی طی جنگ جهانی اول. اوگیلوی در ابتدا توسط دلیا وست ماربل، عضو کلوب باغبانی آمریکا، وارد این پروژه شد که این آغاز یک همکاری و رابطه عاشقانه مادام‌العمر میان آن‌ها بود. ماربل بعدها سرپرست مجموعه زمین‌شناسی بارنارد شد و به‌عنوان یک حضور پرقدرت در بخش یاد شد. اوگیلوی برای ارتش سرزمین زنان، در سراسر کشور به دانشگاه‌ها رفت تا
سرزمین زنان، در سراسر کشور به دانشگاه‌ها رفت تا علاقه‌مندی به این برنامه را ایجاد کند و تقریباً ۱۵۰ زن را در اردوگاه بدفورد، مزرعه خانوادگی ماربل در شهرستان وستچستر، نیویورک، مدیریت کرد. پس از پایان جنگ، ۲۰ نفر از زنان همچنان در مزرعه خانوادگی ماربل به کار ادامه دادند. پس از جنگ جهانی اول، اوگیلوی دیگر به‌عنوان پژوهشگر فعال مشغول نبود و تمرکز خود را بر مدیریت مزرعه، تدریس و راهنمایی دانشجویان گذاشت. او به‌عنوان عضو انجمن زمین‌شناسی آمریکا، انجمن پیشرفت علوم آمریکا، آکادمی علوم نیویورک و چندین انجمن علمی
آمریکا، آکادمی علوم نیویورک و چندین انجمن علمی دیگر فعالیت داشت. اوگیلوی در سال ۱۹۴۱ از تدریس بازنشسته شد.
ایزکیا یاسوین سیچس پاستن (؛ زادهٔ در آریکا) پزشک و سیاستمدار شیلیایی است که در سال ۲۰۲۲ به عنوان وزیر کشور و امنیت عمومی در دولت گابریل بوریک خدمت کرد. او اولین زنی بود که این سمت را بر عهده گرفت که پس از رئیس‌جمهور، دومین مقام مهم در دولت محسوب می‌شود. سیچس پیش از این به عنوان رئیس کالج پزشکی شیلی، یک انجمن پزشکی تأثیرگذار، فعالیت داشته است. در انتخابات سراسری شیلی (۲۰۲۱)،هرچند به عنوان نامزد احتمالی ریاست‌جمهوری مطرح بود اما به جای آن مدیر کمپین انتخاباتی موفق گابریل بوریک در انتخابات ریاست‌جمهوری شد.
موفق گابریل بوریک در انتخابات ریاست‌جمهوری شد. زندگی اولیه. او در ۴ مارس ۱۹۸۶ در آریکا در شمال دور شیلی متولد شد و در مایپو، منطقه کلان‌شهری سانتیاگو بزرگ شد. تحصیلات متوسطه خود را در دبیرستان انستیتو برناردو اوهیگینز در مایپو به پایان رساند. در سال ۲۰۰۴، تحصیل در رشته پزشکی را در دانشگاه شیلی آغاز کرد. در این دوره، او عضو جوانان کمونیست شیلی بود. بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ عضو سنا دانشگاه شد و پیش از آن رئیس مرکز دانشجویی دانشکده پزشکی پردیس غرب و مشاور فدراسیون دانشجویان دانشگاه شیلی بود. او در تأسیس مجله
دانشجویان دانشگاه شیلی بود. او در تأسیس مجله هیپوکامپوس: جایی که حافظه ذخیره می‌شود و رؤیاها متولد می‌شوند مشارکت داشت. حرفه پزشکی. پس از فارغ‌التحصیلی به عنوان جراح، در رشته پزشکی داخلی تخصص گرفت و تحصیل برای دریافت مدرک کارشناسی ارشد بهداشت عمومی را آغاز کرد. از سال ۲۰۱۴ در بخش بیماری‌های عفونی بیمارستان سن خوان د دیوس در کینتا نرمال مشغول به کار شد. در سال ۲۰۱۴ به عنوان رئیس شورای منطقه‌ای سانتیاگو کالج پزشکی شیلی انتخاب شد. دو سال بعد به سازمان پزشکان بدون برچسب پیوست. در سال ۲۰۱۷ به عنوان رئیس کالج
بدون برچسب پیوست. در سال ۲۰۱۷ به عنوان رئیس کالج پزشکی شیلی انتخاب شد و اولین زنی بود که این سمت را بر عهده گرفت. نقش در دوران همه‌گیری کووید-۱۹. در سال ۲۰۲۰ و در آغاز همه‌گیری کووید-۱۹ در شیلی، او به دلیل سمتش به عنوان رئیس کالج پزشکی نقش مهمی در ارائه توصیه‌ها برای مهار بهتر ویروس ایفا کرد. او برخورد دولت با این بحران را زیر سؤال برد که منجر به اختلاف‌نظر با مقامات شد. میزان محبوبیت او در دوران همه‌گیری به یکی از شناخته‌شده‌ترین در میان چهره‌های عمومی شیلی تبدیل شد و به عنوان نامزد احتمالی ریاست‌جمهوری
تبدیل شد و به عنوان نامزد احتمالی ریاست‌جمهوری در انتخابات ۲۰۲۱ مطرح شد، اگرچه او به دلیل کمبود تجربه این احتمال را رد کرد. سیچس پیش از انتخابات مقدماتی جبهه گسترده از کمپین انتخاباتی گابریل بوریک حمایت کرد. در دسامبر ۲۰۲۰، او برای انتخابات مجدد کالج پزشکی شیلی شرکت کرد که با مشارکت بی‌سابقه ۶۸٫۷۶٪ همراه بود و سیچس با کسب ۵۱٫۷۸٪ آرا پیروز شد. او در سال ۲۰۲۰ به عنوان شخصیت سال توسط انجمن خبرنگاران مطبوعات بین‌المللی در شیلی انتخاب شد. در سال ۲۰۲۱، مجله تایم او را در فهرست ۱۰۰ ستاره نوظهوری که آینده را شکل
او را در فهرست ۱۰۰ ستاره نوظهوری که آینده را شکل می‌دهند قرار داد. در مارس ۲۰۲۱ نیز جایزه زنان استثنایی باکمالات را از مجمع اقتصادی زنان دریافت کرد. در ژوئن ۲۰۲۱، سیچس به نمایندگی از کالج پزشکی شیلی پیشنهاد قرنطینه کامل کشور را مطرح کرد که با انتقادهای شدیدی از جمله از سوی خایمه مانیالیخ و خوزه آنتونیو کاست از حزب جمهوریخواه مواجه شد که خواستار استعفای او شدند.
داون جینین رایت (متولد ۱۵ آوریل ۱۹۶۱) یک جغرافی‌دان و اقیانوس‌نگار آمریکایی است. او یکی از صاحب‌نظران برجسته در زمینه کاربرد فناوری سامانه اطلاعات جغرافیایی (GIS) در علوم اقیانوسی و ساحلی است و نقش کلیدی در ایجاد اولین مدل داده GIS برای اقیانوس‌ها ایفا کرد. رایت دانشمند ارشد مؤسسه تحقیقاتی سیستم‌های محیطی (Esri) است. او همچنین از سال ۱۹۹۵ استاد جغرافیا و اقیانوس‌شناسی در دانشگاه ایالتی اورگان بوده و پیش‌تر به‌عنوان استاد برجسته سال اورگان توسط شورای پیشرفت و حمایت از آموزش و بنیاد کارنگی برای پیشرفت آموزش
و حمایت از آموزش و بنیاد کارنگی برای پیشرفت آموزش نام‌گذاری شده است. رایت اولین زن سیاه‌پوست بود که با زیردریایی عمیق دی‌اس‌وی آلوین به کف اقیانوس رفت. در ۱۲ ژوئیه ۲۰۲۲، او به‌عنوان اولین و تنها فرد سیاه‌پوست به چلنجر دیپ، عمیق‌ترین نقطه زمین، سفر کرد و توانست ساید اسکن سونار را در عمق کامل اقیانوس با موفقیت به کار گیرد. اوایل زندگی و تحصیلات. رایت در سال ۱۹۸۳ با مدرک کارشناسی علوم "کوم لائوده" در رشته زمین‌شناسی از کالج ویتون فارغ‌التحصیل شد، در سال ۱۹۸۶ مدرک کارشناسی ارشد علوم در اقیانوس‌شناسی از دانشگاه
کارشناسی ارشد علوم در اقیانوس‌شناسی از دانشگاه ای اند ام تگزاس دریافت کرد و در سال ۱۹۹۴ مدرک دکتری میان‌رشته‌ای فردی جغرافیای فیزیکی و زمین‌شناسی دریایی را از دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا به‌دست‌آورد. در سال ۲۰۰۷، او جایزه برجسته‌ترین فارغ‌التحصیل از UCSB را دریافت کرد و همچنین سخنران مراسم فارغ‌التحصیلی دانشکده ادبیات و علوم UCSB بود. حرفه. علایق تحقیقاتی رایت شامل نقشه‌برداری از مناطق گسترش کف اقیانوس و صخره‌های مرجانی، تحلیل فضایی و سیستم‌های اطلاعات جغرافیایی (GIS) در کاربرد برای محیط دریایی است.
جغرافیایی (GIS) در کاربرد برای محیط دریایی است. رایت یکی از ویراستاران نخستین کتاب‌های مربوط به سامانه اطلاعات جغرافیایی بود و به عنوان یکی از تأثیرگذارترین پژوهشگران در حوزه‌های تخصصی خود شناخته می‌شود. یکی از آثار تأثیرگذار دیگر او، مقاله‌ای است که در سال ۱۹۹۷ منتشر شد، و به‌طور گسترده‌ای به دلیل تحلیل خود از درک GIS در میان جغرافی‌دانان در اوایل دهه ۱۹۹۰ مورد ارجاع قرار گرفته است. رایت حرفه خود را به‌عنوان تکنسین دریایی در برنامه حفاری اقیانوس آغاز کرد و از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۹ در ده سفر دریایی دوماهه بر
و از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۹ در ده سفر دریایی دوماهه بر روی کشتی جوییدز رزولوشن، عمدتاً در اقیانوس‌های هند و آرام، شرکت داشت. مهم‌ترین خدمات او شامل حضور در هیئت مطالعات اقیانوسی آکادمی ملی علوم، هیئت مشاوران علمی NOAA, هیئت مشاوران علمی EPA, شورای ملی انجمن جغرافی‌دانان آمریکایی و ریاست پژوهش و عضویت در هیئت کنسرسیوم دانشگاهی برای علوم اطلاعات جغرافیایی بوده است. او به‌عنوان حامی سرسخت علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) و همچنین ارتباطات علمی شناخته شده و در نشریاتی مانند (www.womenoceanographers.org), انجمن
مانند (www.womenoceanographers.org), انجمن اقیانوس‌شناسی، مجله "The Atlantic", برنامه Sea Grant NOAA, مجله "ساینس"، مجله "طراحی هاروارد"، مجله "محیط زیست، ساحل و فراساحل (ECO)", "تاریخ‌سازان"، و رسانه‌هایی نظیر "بگذار علم صحبت کند" و "انسیا"، "اخبار نیچر"، "رادیو بی‌بی‌سی" و پروژه‌های دانشجویی معرفی شده است. رایت عضو چندین هیئت تحریریه است، از جمله "گیگاساینس"، "قطب‌نمای جغرافیا"، "مجله حفاظت از ساحل"، "مرور عصر انسان‌شناسی"، "سالنامه انجمن جغرافی‌دانان آمریکا"، "مجله بین‌المللی علوم اطلاعات جغرافیایی"،
"مجله بین‌المللی علوم اطلاعات جغرافیایی"، "ژئودزی دریایی" و "تحولات در GIS". در سال ۲۰۱۸، رایت در جشنواره فیلم ترایبکا در مجموعه فیلم‌های کوتاه «بگذار علم صحبت کند» حضور داشت. رایت عضو منتخب آکادمی ملی علوم، آکادمی ملی مهندسی و آکادمی هنرها و علوم آمریکا است. او همچنین همکار انجمن پیشرفت علوم آمریکا و برنامه رهبری آلدو لئوپولد است.
میلتون سوبل (۳۰ اوت ۱۹۱۹ – ۳۱ دسامبر ۲۰۰۲) استاد بازنشسته آمار در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا بود. او در زمینه‌های تئوری تصمیم، تجزیه و تحلیل متوالی، انتخاب و رتبه‌بندی، تجزیه و تحلیل قابلیت اطمینان، مسائل ترکیبی، و فرآیندهای دیریکله مشارکت‌های قابل توجهی داشت. از جمله مشارکت‌های خاص او می‌توان به انتخاب و رتبه‌بندی، تحلیل توالی و قابلیت اطمینان اشاره کرد. او مدرک کارشناسی خود را در ریاضیات (۱۹۴۰) از کالج شهر نیویورک، مدرک کارشناسی ارشد در ریاضیات (۱۹۴۶) و دکترای خود را در آمار ریاضی (مشاور: آبراهام
و دکترای خود را در آمار ریاضی (مشاور: آبراهام والد، ۱۹۵۱) از دانشگاه کلمبیا دریافت کرد. در بازه زمانی ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۵، او استاد آمار در دانشگاه مینه‌سوتا بود.
کاترین استوارت مَک فِیل اُ.بی. ای (; – ) جراح اسکاتلندی بود. در طول جنگ جهانی اول، او به عنوان افسر ارشد پزشکی دو واحد از بیمارستان‌های زنان اسکاتلند برای خدمات خارجی خدمت کرد. او از مجروحان در صربستان، فرانسه و جبهه تسالونیکی مراقبت می‌کرد. در سال ۱۹۲۱، در طول اقامت خود در صربستان، اولین بیمارستان کودکان این کشور را تأسیس کرد. در حالی که او در صربستان به عنوان یک قهرمان ملی شناخته می‌شود، برخی او را به دلیل ارائه تخصصش در صربستان به جای کشور خود مورد انتقاد قرار دادند. نشان‌های او شامل چندین مدال، پلاک و