payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باشگاه فوتبال ترویزو ۱۹۹۳ () یک باشگاه فوتبال مستقر در ترویزو، ایتالیا است که در حال حاضر در سری سی، سومین سطح لیگ فوتبال در این کشور به فعالیت می‌پردازد. آن‌ها بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه اوموبونو تنی، مستقر در شهر انجام می‌دهند که به اندازه ۱۰۰۰۰ صندلی گنجایش پذیرش تماشاگر دارد. متن زیر به فارسی رسمی ترجمه شده است: تاریخچه. تأسیس و سال‌های اولیه. این باشگاه در سال ۱۹۰۹ به عنوان باشگاه فوتبال ترِویزو تأسیس شد و هرگز در بالاترین سطح فوتبال ایتالیا بازی نکرد و همیشه در دسته‌های پایین‌تر ملی، از سری بی
نکرد و همیشه در دسته‌های پایین‌تر ملی، از سری بی تا سری دی، شرکت داشت. بهترین نتیجه آن‌ها مقام ششم در جدول سری بی در فصل ۱۹۵۰–۵۱ تحت هدایت سرمربی نرئو روکو بود. در سال ۱۹۹۳، این باشگاه به دلیل مشکلات مالی تعطیل شد. دهه ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰: از آماتور تا سری آ. در تابستان ۱۹۹۳، به عنوان یک باشگاه جدید در سری دی پذیرفته شد و نامش به باشگاه فوتبال ترویزو ۱۹۹۳ تغییر کرد. این باشگاه در دوره‌ای چشمگیر از سه صعود متوالی از ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ تحت سرمربیگری جوزپه پیلون قرار گرفت که ترِویزو را به سری بی رساند، در حالی‌که بیش از ۴۰
ترِویزو را به سری بی رساند، در حالی‌که بیش از ۴۰ سال از آخرین حضورش در سری بی ایتالیا گذشته بود. ترِویزو در سال ۲۰۰۱ به سری C1 سقوط کرد، اما در سال ۲۰۰۳ به سری بی‌بازگشت. در سال ۲۰۰۵، پیلون دوباره به ترِویزو بازگشت و تیم مقام پنجم را کسب کرد و به پلی‌آف صعود راه یافت اما به باشگاه فوتبال پروجا باخت. با این حال، در اوت ۲۰۰۵، پس از اینکه باشگاه فوتبال جنوا و باشگاه فوتبال تورینو به ترتیب به دلیل تقلب و مشکلات مالی از سری آ سقوط کردند، ترِویزو و باشگاه فوتبال آسکولی به‌طور داوطلبانه به سری آ صعود کردند. در
آسکولی به‌طور داوطلبانه به سری آ صعود کردند. در فصل ۲۰۰۶–۲۰۰۵، ترِویزو برای اولین بار و تا کنون تنها بار، در سری آ ایتالیا بازی کرد. این تیم تحت سرمربیگری اتزیو روسی قرار داشت و سپس آلبرتو کاوازین به‌عنوان سرمربی جایگزین او شد. تیم ابتدا مجبور بود که بازی‌های خانگی سری آ خود را به دلیل ناکافی بودن استادیوم خانگی آن‌ها که به دلیل مسائل امنیتی و ظرفیت توسط فدراسیون فوتبال ایتالیا نامناسب تلقی شده بود، در استادیو اوگانیو در شهر نزدیک ترویزو، پادووا برگزار کند. با این حال، یک معافیت قانونی ویژه توسط پارلمان
با این حال، یک معافیت قانونی ویژه توسط پارلمان ایتالیا برای اجازه به ترِویزو برای بازی در زمین خانگی خود تأیید شد. مدت زمان حضور ترِویزو در سری آ کوتاه بود. این تیم در طول فصل ۲۰۰۵–۰۶ در پایین‌ترین جایگاه قرار داشت و در نهایت به دلیل شکست ۳–۱ در برابر باشگاه فوتبال مسینا در تاریخ ۹ آوریل ۲۰۰۶ به سری بی سقوط کرد. در حالی که در ابتدا به نظر می‌رسید که ترِویزو با وجود قرار گرفتن در مقام بیستم از سقوط اجتناب خواهد کرد، اما مجازات‌های باشگاه فوتبال لاتزیو و باشگاه فوتبال فیورنتینا توسط دادگاه تجدید نظر ایتالیا
فوتبال فیورنتینا توسط دادگاه تجدید نظر ایتالیا کاهش یافت و آن تیم‌ها در سری آ باقی ماندند و در نهایت ترویزو در تاریخ ۲۵ ژوئیه ۲۰۰۶ به سری بی سقوط کرد. با بازگشت به سری بی، ترِویزو با مشکلات مالی مواجه شد و در فصل ۲۰۰۶–۰۷ زیان خالص ۴٫۱۷ میلیون یورو را ثبت کرد. این باشگاه بیش از ۷٫۵ میلیون یورو سرمایه‌گذاری مجدد کرده بود، اما نتیجه خالص هنوز هم ۱٫۳۲ میلیون یورو بود، با برخی سودهای فروش نظیر دینو فاوا (که با همان قیمت، ۹۰۰۰۰۰ یورو به ترِویزو بازگشت) و مسیما کوده (در یک معامله نقدی و بازیکن)، همچنین فروش
کوده (در یک معامله نقدی و بازیکن)، همچنین فروش محصولات جوانان مانند یاکپو فورتوناتو و ریکاردو بوکالون به قیمت ۹۰۰۰۰۰ یورو هرکدام در یک معامله نقدی و بازیکن (حقوق باقی‌مانده ۵۰٪ از الکس کورداز و دانیل ما بوومسون (مجموع ۱٫۰۵ میلیون یورو) این تراز منفی حاصل شده‌بود. ناهنجاری‌های مالی نیز باعث شد که فدراسیون فوتبال ایتالیا ترِویزو را ۴ امتیاز جریمه کند، اما ۳ امتیاز آن توسط CONI بازگشت داده شد. علاوه بر این، ستاره در حال ظهور لئوناردو بونوچی در ژانویه ۲۰۰۹ ترِویزو را ترک کرد و باشگاه از ابتدای فصل ۲۰۰۸–۰۹ فاقد
را ترک کرد و باشگاه از ابتدای فصل ۲۰۰۸–۰۹ فاقد بودجه برای تقویت تیم بود. تنها معامله‌ای که از فروش نقدی دریافت کرد، السیو سستو (۵۰٪ به قیمت ۴۰۰۰۰۰ یورو) بود. این باشگاه در تابستان ۲۰۰۹ ورشکسته شد، سپس در همان سال از سری بی سقوط کرد. بازسازی ۲۰۰۹. یک باشگاه جدید به نام ترویزو ۲۰۰۹ به عنوان باشگاه جانشین تأسیس شد و در تابستان ۲۰۰۹ به اچلنتسا ونتو که در آن زمان ششمین سطح فوتبال ایتالیا بود، پذیرفته شد. در فصل ۲۰۱۰–۱۱، ترِویزو از گروه سی سری دی به لیگا پرو دوم صعود کرد و به باشگاه فوتبال ترِویزو تغییر نام داد.
کرد و به باشگاه فوتبال ترِویزو تغییر نام داد. در فصل بعدی به لیگا پرو اول صعود کرد. در فصل ۲۰۱۲–۱۳، این باشگاه به لیگا پرو دوم سقوط کرد و سپس دوباره منحل گردید. این باشگاه در تابستان ۲۰۱۳ به‌طور موفقیت‌آمیز به عنوان باشگاه ورزشی ترویزو دوباره تأسیس شد و از پروموزیونه شروع به کار کرد. این باشگاه پس از فصل ۲۰۱۳–۱۴ به اچلنتسا صعود کرد و پلی‌آف صعود را برنده شد. در سال ۲۰۲۱، این باشگاه نام خود را به باشگاه فوتبال ترویزو ۱۹۹۳ تغییر داد و به اچلنتسا صعود کرد. پس از اینکه در پلی‌آف به دلیل شکست در برابر مونتکیو
از اینکه در پلی‌آف به دلیل شکست در برابر مونتکیو مگیوره در ضربات پنالتی نتوانستند به سری دی صعود کنند، آن‌ها در گروه بی از اچلنتسا ونتو در فصل ۲۰۲۲–۲۳ اول شدند و پس از ۱۰ سال غیبت در یک لیگ ملی به سطح چهارم فوتبال ایتالیا بازگشتند. آن‌ها با کالوی نواله، پورتومانزو و گودگیسه در یک رقابت طولانی برای صعود مواجه بودند و پیروزی قطعی در روز پایانی در استادیو اوموبونو تننی در دربی مقابل جورجیونه به دست آمد که با نتیجه ۲–۰ به پایان رسید.
تقلیدگران یا میمیکوس (کره‌ای: 미미쿠스) مجموعه اینترنتی ساخت کره جنوبی در سال ۲۰۲۲ است که از ناور نو منتشر شده است. این سریال، داستانی درباره هویت نوجوانان را روایت می‌کنند. خلاصه داستان. داستان روی دانش‌آموزان دبیرستان هنرهای نمایشی کره و افرادی که در جی‌جی انترتینمنت هستند، متمرکز است. آن‌ها نگران مسیرهای شغلی، هویت خود و روابط بین فردی هستند و سعی می‌کنند مشکلات‌شان را حل کنند.
کامرون از بازی‌های المپیک سال ۱۹۶۴ مرتباً در بازی‌های المپیک تابستانی شرکت کرده است. تا کنون، کامرون در مجموع شش مدال کسب کرده است که شامل سه مدال طلا، یک مدال نقره و دو مدال برنز است. نخستین حضور کامرون در بازی‌های المپیک به سال ۱۹۶۴ برمی‌گردد و از آن زمان تا کنون این کشور در تمامی دوره‌های المپیک تابستانی حضور داشته است، به جز در بازی‌های المپیک ۱۹۷۶ که به دلیل پیوستن به تحریم آفریقاییان، به مسابقات ادامه نداد. کمیتهٔ المپیک کامرون در سال ۱۹۶۳ تأسیس شد و در همان سال توسط کمیتهٔ بین‌المللی المپیک به رسمیت
همان سال توسط کمیتهٔ بین‌المللی المپیک به رسمیت شناخته شد. این کمیته تا به امروز مسئول سازماندهی و هماهنگی فعالیت‌های ورزشی کامرون در سطح بین‌المللی است. یکی از دستاوردهای مهم این کشور در المپیک، کسب مدال طلا در فوتبال در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ است. همچنین، دو مدال طلای دیگر در رشتهٔ دو و میدانی توسط فرانسوا امبانگو اتون در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۸ به دست آمده است. در بازی‌های المپیک زمستانی، کامرون تنها یک بار در سال ۲۰۰۲ با نماینده‌ای به نام آیزاک منیولی شرکت کرده است و از آن زمان در این رقابت‌ها حضور
شرکت کرده است و از آن زمان در این رقابت‌ها حضور نداشته است. کامرون همچنین در سال‌های آینده نیز ممکن است به این رقابت‌ها برگردد، اما تا کنون هیچ مدالی در بازی‌های زمستانی کسب نکرده است. جدول مدال‌های کامرون در بازی‌های المپیک تابستانی به طور خاص شامل مدال‌های متنوعی در رشته‌های مختلف است. در مجموع، این کشور در رشته‌های دو و میدانی، فوتبال، بوکس و وزنه‌برداری موفق به کسب مدال شده است
کیپ ورد از سال ۱۹۹۶ به‌طور مداوم در بازی‌های المپیک تابستانی شرکت کرده است. هیچ‌یک از ورزشکاران کیپ ورد در بازی‌های المپیک زمستانی شرکت نکرده‌اند. تنها رشته‌ای که کیپ ورد از زمان آغاز حضورش در بازی‌های المپیک در سال ۱۹۹۶ به‌طور مداوم در آن رقابت کرده است، ماراتن مردان است. رتبهٔ این کشور از ۹۴ (۱۹۹۶) به ۶۷ (۲۰۰۰) بهبود یافته و سپس به ۷۸ (۲۰۰۴) کاهش یافته و در نهایت به بهترین رتبه، ۴۸ در سال ۲۰۰۸ رسیده است. سایر رشته‌های متداولی که برای رقابت انتخاب شده‌اند شامل دو و میدانی و ژیمناستیک است. کیپ ورد اولین
شامل دو و میدانی و ژیمناستیک است. کیپ ورد اولین مدال خود را در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بدست آورد، زمانی که دنیل وارلا ده پینا مدال برنز در بوکس سبک‌وزن مردان را کسب کرد. کمیتهٔ ملی المپیک کیپ ورد "Comité Olímpico Cabo-verdiano" نام دارد. این کمیته در سال ۱۹۸۹ تأسیس و در سال ۱۹۹۳ توسط کمیتهٔ بین‌المللی المپیک به رسمیت شناخته شد.
جمهوری آفریقای مرکزی از سال ۱۹۶۸ در بازی‌های المپیک تابستانی شرکت کرده است و به تمامی بازی‌های تابستانی از ۱۹۸۴ تا ۲۰۲۴ ورزشکار ارسال کرده است. این کشور هنوز موفق به کسب مدال المپیک نشده است. هیچ‌یک از ورزشکاران جمهوری آفریقای مرکزی در بازی‌های المپیک زمستانی شرکت نکرده‌اند.
هنرهای رزمی تلفیقی (به انگلیسی: "Hybrid martial arts") به هنرهای رزمی و سیستم های مبارزه‌ای گفته می‌شود که تکنیک‌ها و حرکاتش را از هنرهای رزمی دیگر گرفته باشد؛ به عبارتی دیگر از ترکیب و تلفیق هنرهای رزمی دیگر به وجود آمده باشد. از جمله هنرهای رزمی تلفیقی می‌توان به جیت کان دو، هنر رزمی ابداعی بروس‌لی اشاره کرد.
اتو پولو یا چوگان خودروها (به انگلیسی: &lt;bdi&gt;Automobile polo&lt;/bdi&gt;) یک ورزش موتوری بود که در آمریکا با قوانین و تجهیزاتی شبیه به ورزش چوگان اختراع شد؛ ولی با این تفاوت که به جای اسب، از خودرو استفاده می‌شد. این ورزش از سال ۱۹۱۱ تا اواخر دههٔ ۱۹۲۰ در نمایشگاه‌ها و مجموعه‌های ورزشی در سراسر آمریکا و چندین منطقه در اروپا محبوب بود؛ با این حال، خطرناک بود و خطر آسیب و مرگ را برای شرکت‌کنندگان و تماشاگران و آسیب به وسایل نقلیه را به همراه داشت. خاستگاه. گفته می‌شود مخترع رسمی اتو پولو، رالف پاپی
گفته می‌شود مخترع رسمی اتو پولو، رالف پاپی هانکینسون، فروشندهٔ خودروی فورد از شرکت توپیکا است که در سال ۱۹۱۱ این ورزش را به عنوان یک ترفند تبلیغاتی برای فروش فوردهای مدل تی ابداع کرد. اولین بازی اتو پولو در یک زمین یونجه در ویچیتا در ۲۰ ژوئیه ۱۹۱۲ با استفاده از چهار ماشین و هشت بازیکن (به نام‌های «شیاطین‌سرخ» و «ارواح خاکستری») انجام شد که ۵۰۰۰ نفر تماشاگر داشت. با این حال، پیش از هانکینسون، اتو پولو در سال ۱۹۰۲ توسط جاشوا کرین از باشگاه چوگان ددهام در بوستون پیشنهاد شده بود. اولین نمایشگاه بزرگ اتو پولو
پیشنهاد شده بود. اولین نمایشگاه بزرگ اتو پولو در شرق آمریکا در ۲۲ نوامبر۱۹۱۲ در استادیوم لیگ در واشینگتن برگزار شد. نمایشگاه دیگری روز بعد آن در هیل‌تاپ پارک نیویورک برپا شد. در دههٔ ۱۹۲۰، نیویورک و شیکاگو شهرهای اصلی برگزارکنندهٔ اتو پولو در آمریکا بودند که مسابقات اتو پولو، هر هفته در آنجا برگزار می‌شدند. در نیویورک، مسابقات در مدیسون اسکوئر گاردن و کنی آیلند برگزار می‌شد. در سطح بین‌المللی، اتو پولو مورد توجه قرار گرفت. در سال ۱۹۱۲، نشریهٔ بریتانیایی "دِ اتو" (به ) این ورزش جدید را «بسیار تأثیرگذار» و
اتو" (به ) این ورزش جدید را «بسیار تأثیرگذار» و یک «بازی دیوانه وار» توصیف کرد که نویسندگان آن امیدوار بودند در بریتانیا محبوب نشود. هانکینسون در دههٔ ۱۹۱۰ در مانیل با رویدادی حمایت شده توسط تکزاکو و استخدام تیم‌هایی در انگلستان، به ترویج اتو پولو پرداخت. اتو پولو بیشتر توسط تیم‌های اتو پولو که در تابستان سال ۱۹۱۳ برای ترویج این ورزش به اروپا سفر کردند از ویچیتا به اروپا گسترش یافت. در سال ۱۹۱۳ در تورنتو، اتو پولو اولین ورزش موتوری بود که در نمایشگاه ملی کانادا به نمایش گذاشته می‌شد؛ اما این ورزش در کانادا
به نمایش گذاشته می‌شد؛ اما این ورزش در کانادا محبوب نشد. قوانین و تجهیزات. برخلاف ورزش چوگان که به زمین‌های بزرگ و باز نیاز دارد و می‌تواند تا ۸ اسب را در یک زمان در خود جای دهد، اتو پولو می‌تواند در زمین‌های کوچک‌تر و پوشیده در طول زمستان نیز بازی شود؛ همین باعث شد که محبوبیت آن در شمال آمریکا به شدت افزایش پیدا کند. این بازی معمولاً در زمین یا محوطهٔ باز انجام می‌شد که حداقل ۳۰۰ فوت (۹۱ متر) طول و ۱۲۰ فوت (۳۷ متر) عرض داشت و دروازه‌هایی با عرض ۱۵ فوت (۴٫۶ متر) داشت که در انتهای هر زمین قرار می‌گرفت. بازی
متر) داشت که در انتهای هر زمین قرار می‌گرفت. بازی در دو نیمه انجام می‌شد و هر تیم برای خود دو ماشین و چهار مرد در زمین بازی داشت.
رمکو اونپول (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار جاده اهل بلژیک است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به تیم کوئیک‌استپ فلورز اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۹ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده است.
والنتین مدواس (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار جاده اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به تیم دوچرخه‌سواری اف‌دی‌جی و تیم دوچرخه‌سواری فورتونئو–اسکارو اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
کریستن فوکنر (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار پیست و جاده زن اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا شده است.
ان‌سی‌تی یو (; ) زیر مجموعهٔ گروه پسرانهٔ کره‌ای ان‌سی‌تی است. این گروه در ۹ آوریل ۲۰۱۶ با تک‌آهنگ‌های دیجیتال «حس هفتم» و «بدون تو» زیر نظر اس‌ام انترتینمنت فعالیتش را آغاز کرد. فهرست اعضای ان‌سی‌تی یو چرخشی است و با هر بار انتشار و کانسپت، تغییر می‌کند. اعضای اولیهٔ گروه ته‌یونگ، تن، دویونگ، جه‌هیون، و مارک بودند.
آنا هندرسون (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار جاده زن اهل بریتانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
گریس براون (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار جاده زن اهل استرالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده است.
متیو ریچاردسون (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار پیست اهل استرالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۵ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
هیمیش ترنبول (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار پیست اهل بریتانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
اد لو (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار پیست اهل بریتانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
لی هافمن (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار پیست اهل استرالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
روی اولیویرا (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار پیست اهل پرتغال است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به تیم یوای‌ئی امارات اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۵ مدال برنز شده است.
تیم ملی بسکتبال گرنادا نماینده گرنادا در مسابقات بین‌المللی است.
یوری لیتائو (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار پیست اهل پرتغال است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به کاخا رورال–سگوروس رخا اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۵ مدال طلا، ۶ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
فابیو فن دن بوسه (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل بلژیک است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به اسپورت فلاندر–بالوزه اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۵ مدال برنز شده است.
دنیل بیگِم (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار پیست و جاده اهل بریتانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۵ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
تیم ملی بسکتبال گویان نماینده گویان در مسابقات بین‌المللی است.
کانر لیهی (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار پیست اهل استرالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال برنز شده است.
اولیور بلدین (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار پیست اهل استرالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
چارلی تنفیلد (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار پیست اهل بریتانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۶ مدال نقره، ۵ مدال برنز شده است.
تیم ملی بسکتبال هائیتی نماینده هائیتی در مسابقات بین‌المللی است.
دولت نخست امیرعباس هویدا یکی از دولت‌های دوران پادشاهی مشروطه در دورهٔ پهلوی است که از بهمن ۱۳۴۳ تا مهر ۱۳۴۶ فعالیت کرد. رئیس این دولت، امیرعباس هویدا بود. پس از ترور حسنعلی منصور، شاه در تاریخ ۶ بهمن ۱۳۴۳ امیرعباس هویدا را به‌عنوان نخست‌وزیر منصوب کرد. هویدا هیئت دولت خود را ۷ بهمن به حضور شاه و ۱۱ بهمن به مجلس شورای ملی معرفی کرد. مجلس شورای ملی در ۱۱ بهمن با ۱۵۶ رأی به دولت وی رأی اعتماد داد. با شروع به کار مجلس بیست و دوم، مطابق سنت پارلمانی دولت هویدا روز ۲۴ مهر ۱۳۴۶ مستعفی شد.
تیم ملی بسکتبال جامائیکا نماینده جامائیکا در مسابقات بین‌المللی است.
در قرن‌های دوم و سوم هجری قمری، در جوامع‌ اسلامی شخصیت‌هایی ظهور کردند که به سبب آمیختگی عقل و جنون در گفتار و کردارشان، بعدها «عقلاءالمجانین» یا «دیوانگان دانا» لقب گرفتند. دیوانگیِ عرفیِ عقلای مجانین سبب شده بود تا ایشان از آزادیِ منحصربه­ فردی برخوردار باشند؛ نوعی آزادیِ درونی و بیرونی که اجازه می‌داد از مفاهيم مسلط يا مقدّس روزگار خود عبور كنند و دیدگاهی تازه و انتقادی در مورد شيوۀ معمولِ ارتباط «انسان‌ با خدا»، «انسان‌ با جامعه» و «انسان‌ با نهادِ قدرت» ارائه کنند. در قرن‌هاي بعد ، این دیوانگان دانا
ارائه کنند. در قرن‌هاي بعد ، این دیوانگان دانا آن‌قدر اهميت يافته بودند كه مؤلفانی را برانگیخت تا در بابِ آنها، کتاب‌ها و رساله‌های مستقلی پدید آرند. ازجملۀ این مؤلفان می‌توان به ابوبشر دولابي (وفات: 310)، ابن ابي‌زهر (وفات: 325)، ابی‌محمد الحسن‌بن اسماعیل الضراب (وفات: 392)، ابوالحسن‌بن ابي‌بكر مقسم (وفات: قرن 4)، ابوالقاسم حسن نيشابوري (وفات: 406) و ابی‌الفرج عبدالرحمان الجوزی (وفات:597) اشاره کرد ). نامدارترین عقلای مجانین در جهان اسلام عبارتند از: بهلول، معشوق طوسی، لقمان سرخسی عقلای مجانین در مثنوی
معشوق طوسی، لقمان سرخسی عقلای مجانین در مثنوی های عطار. حکایات دیوانگان در مثنوی‌های عطار برجستگی و بسامدِ ویژه و بی‌نظیری دارد. در هیچ‌یک از آثار فارسی و عربی به اندازۀ آثار عطار این‌همه حکایت و تمثیل که شخصیت‌های آن از دیوانگان باشند، وجود ندارد. دیوانگان با نام‌هایی چون مجنون، بهلول، دیوانه، بیدل، شوریدۀ، شوریدة ایام و شوریده‌حال، شخصیت اصلی بیش از صد و بیست حکایت و تمثیل مثنوی‌های عطار هستند . انواع عقلای مجانین. در ميان افرادي كه در طول تاريخ به­ عنوان «عقلاءالمجانين» نام­بردار شدند، تنوع و تكثر
عنوان «عقلاءالمجانين» نام­بردار شدند، تنوع و تكثر فراواني ديده مي‌شود. درواقع نبايد پنداشت «عقلاءالمجانين» افرادي يكدست و يكسان بودند كه انديشه‌اي خاص را ترويج مي‌كردند، بلكه تحت اين عنوان افراد و اقشار متنوع اجتماعي را مشاهده خواهيم كرد كه نقطۀ اشتراكشان برخورداري از نوعي هشياري و بيداري روحي و صراحت و بي‌باكي در بيان ما‌ في‌الضمير بود. در ميان اين بيدلان همچنان‌که بعضي از صوفيان برجسته را مي‌توان يافت، ديوانگاني را نيز مي‌توان ديد كه اقوال و اعمالشان رنگ و بوي صوفيانه ندارد و با آنکه كلام بعضي از آنان
و بوي صوفيانه ندارد و با آنکه كلام بعضي از آنان حاوي اشارات فلسفي و كلامي است، درعين­ حال بیشتر آنان را بايد از طبقۀ عوام پنداشت كه ويژگي مشخصشان احساس رنج و درد ناشي از مشكلات معيشت به‌ويژه فقر و بي‌ساماني است. همچنين در ميان حكاياتشان علاوه بر مردان، به زنانی نيز برمي‌خوريم كه به جنونی حکمت­ آمیز شهره بودند. برای مثال، در كتابِ نيشابوري به ده تن از ايشان اشاره شده‌است (نیشابوری، 1366: 74). از نظر محدودۀ جغرافيايي نيز ما عقلای مجانین را در سرتاسر جهان اسلام مي‌يابيم: از ماوراءالنهر و خراسان گرفته تا حجاز
مي‌يابيم: از ماوراءالنهر و خراسان گرفته تا حجاز و عراق و يمن و شام. همچنان­که در این حکایات از ديوانگان ديگر اديان مثل يوحنا، ديوانۀ مسيحي، نيز ياد مي‌‌شود درمجموع می‌توان چهار گونۀ‌ مختلف را در میان عقلای مجانین تشخیص داد: نخست دیوانگانی که در میدان جذبه و شور الهی، اختیار و آگاهی و خردِ ارتباطی و مصلحت­ اندیش را از کف داده‌اند؛ حالات این گروه بسیار شبیه به حالات اهل سکر و شطح ­گویان در میان صوفیه است. گروه دوم مجانینی‌اند که گرچه همچون گروه نخست بی‌سروسامان‌ و واجدِ رابطه‌ای صمیمی و عاطفی با خداوند
و واجدِ رابطه‌ای صمیمی و عاطفی با خداوند هستند، اما درعین ­حال با خداوند درگیرند و با وی سرِ ناسازگاری دارند و دائم بر کارِ وی انگشت می‌نهند؛ این دست از عقلای مجانین را میتوان «دگراندیش» و حکایاتشان را «واسوخت صوفیانه» نامید. گروه سوم، دیوانگانی که با جامعه و نهاد قدرت درگیرند: دیوانگانی هشیارسر و بیداردل که بر ناروایی‌های اخلاقی و سیاسی، بی‌باکانه می‌تازند. این مجانین در شوریده‌سری و پریشانی همچون مجانین دیگرند، اما به ­نظر می‌رسد که بی‌سروسامانی آ‌نها بیشتر ناشی از ناچیز شمردن معیارهای عرفی و هنجارهای
ناشی از ناچیز شمردن معیارهای عرفی و هنجارهای اجتماعی باشد، تا بر اثر یک جذبۀ الهی یا عارضۀ روحی؛ یعنی روح آزادۀ آنان - همچون روشنفکران یک جامعه- محدود بودن در چارچوب هنجارهای عرفی و عمومی را برنمی‌تابد و عملاً در حال نقد هنجارهایی است که در جوامع قطعی شمرده شدند. گروه چهارم از کسانی که به عقلای مجانین شهرت یافتند، کسانی‌اند که به آنها «متجانن» (دیوانه‌نما) می‌گفتند؛ یعنی کسانی که آگاهانه و هشیارانه، تظاهر به جنون می‌کردند تا از فشارهای اجتماعی در امان باشند و از امتیازات و آزادیِ دیوانگان در یک جامعۀ بسته
و از امتیازات و آزادیِ دیوانگان در یک جامعۀ بسته بهره برند. به ­نظر می‌رسد از میان چهار گروه یادشده، جنون گروه نخستین -لااقل در لحظاتی- ناآگاهانه و ناشی از اضطرار باشد و جنون سه گروه دیگر همراه با نوعی هشیاری و آگاهی و اختیار. علت علاقه‌مندي و توجه متفکران و نويسندگان به حكاياتِ مجانين را باید در آزادی ویژۀ مجانین جستجو کرد. جنون برای دیوانگان امکان دو نوع آزادی را فراهم می‌کرد: 1- آزادی بیرونی: آزادی از فشارها و محدودیت‌های اجتماعی و سیاسی؛ 2- آزادی درونی: آزادی از فشارها و محدودیت‌های شرعی و دینی. آزادی
آزادی از فشارها و محدودیت‌های شرعی و دینی. آزادی نخست ایشان را محبوب اندیشمندانی می‌کرد که می‌خواستند به‌وسیلۀ ایشان، از محدودیت‌های اجتماعی و سیاسی عبور کنند و آزادی دوم ایشان را مقبول صوفیانی می‌کرد که در آرزوی ارتباط بی‌واسطه با خداوند، ورای هنجارها و ادب شرعی و دینی بودند. جنبه سیاسی عقلای مجانین. عقلاي مجانين نيز همچون دلقک در اروپای قرون وسطی، با خارج كردن زبان از حال تعادل و استفاده از رمز، طنز و پارادوكس، مبارزه‌اي در ساحتِ زبان با طبقۀ حاكم ترتيب دادند و زبان را از حلقۀ علما و تحصيل‌كردگان آن
دادند و زبان را از حلقۀ علما و تحصيل‌كردگان آن دوران به ميان مردم كشاندند. به­ويژه در انتقادهاي سياسي - اجتماعي مجانين، طنز و گاه هجو بسيار ديده مي‌شود، زيرا «هجو و طنز به اين اعتبار مبشر آزادسازي ضمير انسان‌ از صورت‌هاي و قالبي كليشه‌اي زبان و تفكر است و آدمي را از اجبارهاي خلاف فطرتش آزاد مي‌كند. اجبارهايي كه در اصل براي جهت بخشيدن به «مفهوم غالب جهان» به وجود آمده‌است» مع­هذا درين موارد نيز، مثل ساير موارد مشابه، مدعيان جذبه و جنون و كساني كه درواقع «تجنن» مي‌كرده‌اند، به اين بهانه فرصت اظهار بعضي اقوال
مي‌كرده‌اند، به اين بهانه فرصت اظهار بعضي اقوال را كه در حال عادي در جامعۀ سختگير اهل سنت دم زدن از آنها مجاز محسوب نمي‌شد، به دست مي‌آورده‌اند؛ چنان‌که بعضي از بني‌ساسان - طبقۀ گدايان حرفه‌اي - هم گاه‌گاه با اظهار احوال شبيه اين شوريدگان و به بهانۀ آنکه تحت‌تأثير وساوس اهل جنون واقع شده‌اند و بدانچه مي‌گويند و مي‌كنند مأخوذ نتوانند بود، در جامعۀ اهل سنت اقوالي را كه طبقات شيعه به علت محدوديت‌هاي عصر و محيط جرأت اظهار آن را نداشته‌اند، بر زبان مي‌آورده‌اند و چنان‌که ثعالبی نقل مي‌كند، بدين­وسيله از شيعه
و چنان‌که ثعالبی نقل مي‌كند، بدين­وسيله از شيعه پول درمي‌آورده‌اند؛ درواقع سخن از زبان شيعه مي‌گفته‌اند و با دريافت پول عقايد و دعاوي آنها را بدان وسيله نشر و تبليغ مي‌كرده‌اند. بعضي از اين مجانين نيز به همين سبب از قديم به تشيّع - كه به هرحال يك جريان اجتماعي و مذهبي مخالف با جريان عادي احوال جامعۀ سني بوده‌است - منسوب مي‌شده‌اند؛ هرچند در باب بهلول و عُليان، قراين نشان مي‌دهد كه آنها به احتمال قوي مذهب شيعه داشته‌اند»
تیم ملی بسکتبال مونتسرات نماینده مونتسرات در مسابقات بین‌المللی است.
محمد میرموسوی شهروند ۳۶ ساله اهل روستای سیدمحله از توابع بخش رودبنه، شهرستان لاهیجان شنبه ۳۰ مرداد پس از بازداشت به علت شرکت در درگیری خیابانی، به پاسگاه روستای ناصرکیاده در لاهیجان منتقل شد. او به علت شدت خشونت مأموران این کلانتری و شکنجه و ضرب‌وشتم شدید کشته شد. الیاس حضرتی، رئیس شورای اطلاع‌رسانی دولت اعلام کرد با دستور مسعود پزشکیان به وزیر کشور، برای بررسی کشته شدن وی در بازداشت، یک کمیته تشکیل شده. در پی این دستور اسکندر مؤمنی، هیئت تحقیق را برای بررسی اعزام کرده است. مرکز اطلاع‌رسانی پلیس ایران از
اعزام کرده است. مرکز اطلاع‌رسانی پلیس ایران از دستور ویژه احمدرضا رادان، فرمانده کل انتظامی برای بررسی «حادثه فوت متهم در لاهیجان» خبر داد. پس از دستگیری محمد توسط مأموران نیروی انتظامی، در پاسگاه او را با دست و پای بسته به شدت شکنجه کردند که حال او دچار وخامت شد و در نهایت پیکر بی‌جان او را به آگاهی لاهیجان انتقال دادند. با وجود نیاز به رسیدگی پزشکی بدون توجه به وضعیت او در همان‌جا کشته شد. دادستان عمومی و انقلاب لاهیجان از بازداشت ۵ پلیس در ارتباط با مرگ محمد میرموسوی خبر داد. مراسم خاکسپاری او ششم
مرگ محمد میرموسوی خبر داد. مراسم خاکسپاری او ششم شهریور برگزار شد. هه‌نگاو اعلام کرد محمد میرموسوی برای شکنجه به پاسگاه ناصرکیاده لنگرود منتقل شده و در آنجا پس از تحمل شکنجه، کشته شده است. هه‌نگاو نوشت: «سید محمد میرموسوی در برابر نیروهای انتظامی مقاومت کرده است». در این گزارش آمده است: «محمد میرموسوی راننده اسنپ یک خودروی پژو ۴۰۵ بوده و به گفته یکی از نزدیکان، نیروهای کلانتری در روز بازداشت، خودروی او را به آتش کشیدند». این در حالی است که ایرنا خبرگزاری وابسته به نظام بر اساس اطلاعیه فرماندهی انتظامی
وابسته به نظام بر اساس اطلاعیه فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران نوشته است که مقتول خود عامل درگیری بوده و به دلیل مقاومت در برابر دستگیری مورد ضرب و شتم قرار گرفته است و «به دلیل هیجان ناشی از اصطکاک صورت‌گرفته میان مرحوم میرموسوی و عوامل انتظامی و عدمِ کنترلِ خشم و احساسات از طرف برخی کارکنان و بی‌اعتنایی به وضعیت متهم این اتفاق رخ می‌دهد. رفتارِ رخ‌داده توسط برخی از عوامل انتظامی برخلاف مشی حرفه‌ای پلیس بوده و به‌هیچ وجه قابل قبول نیست، بدین جهت افرادِ فوق در اختیار مرجع قضایی قرار گرفتند». روزنامه
فوق در اختیار مرجع قضایی قرار گرفتند». روزنامه شرق روز ۱۰ شهریور ۱۴۰۳ در گزارش کرد محمد میرموسوی، که فرزند نایب رئیس پیشین شورای شهر لنگرود بود، از ناحیه کمر هدف گلوله مأموران قرار گرفته بود. محل اصابت تیر در کمر محمد در ویدئوی غسالخانه دیده شده است. اهالی منطقه که در بیرون پاسگاه محل بازداشت این شهروند، تجمع کرده بودند، صدای شلیک تیر را شنیدند. به دلیل درگیری و نزاعی که با «افراد بسیجی» درگرفته بود، سیدمحمد را به درختی بسته بودند و ماشینش (اتومبیل پدرش) را آتش زدند. بعد او را به پاسگاه بردند و آنجا هم او
آتش زدند. بعد او را به پاسگاه بردند و آنجا هم او را به ستونی بسته و با کابل و آهن و میله و باتوم کتک زدند که وی بر اثر همین ضربات کشته می‌شود. روزنامه اعتماد گزارش داد مأموران پاسگاه پس از حضور در محل فقط محمد میرموسوی را با خود بردند. در این زمینه مجتبی روحانی راد امام جمعه بابل با انتقاد از پزشکیان برای دستور بررسی قتل محمد توسط فراجا از کشتار و شکنجه بازداشت شدگان در بازداشت دفاع کرد و جلوگیری از آن را شکست اقتدار فراجا خواند.
تیم ملی بسکتبال سنت کیتس و نویس نماینده سنت کیتس و نویس در مسابقات بین‌المللی است.