payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نباید شیر شتر بخورند؟. به طور کلی می‌توان گفت تمامی افراد مجاز به مصرف شیر شتر هستند. به غیر از کسانی که به دلیل بیماری‌های خاص پزشک آن‌ها را از مصرف این شیر منع کرده است. البته توجه داشته باشید که متخصصان توصیه می‌کنند کودکان تا قبل از یک سالگی نباید از این شیر تغذیه کنند. چرا که کلیه آن‌ها به طور کامل شکل نگرفته است و بدنشان توانایی هضم این حجم از پروتئین را ندارد. در این مطلب به بررسی شیر شتر پرداختیم و اطلاعات لازم را در این باره ارائه دادیم. ممکن است پس از مطالعه این مطلب تصمیم گرفته باشید این شیر را
از مطالعه این مطلب تصمیم گرفته باشید این شیر را برای برخورداری از خواص آن در رژیم غذایی خود قرار دهید. دسته‌ای از افراد این شیر را با هدف دستیابی به تناسب اندام نوش جان می‌کنند. اگر شما نیز جزو این افراد هستید باید بدانید که در کنار مصرف این شیر نیاز است تا به رژیم غذایی خود توجه داشته باشید تا بتوانید به اندام ایده‌آل خود دست یابید. در غیر این صورت ممکن است نتایج دلخواه حاصل نشود.
لوسیو گودوی (؛ زادهٔ ۱۹۵۸) موسیقی‌دان و آهنگساز آرژانتینی-اسپانیایی است. وی دانش‌آموختهٔ کالج موسیقی برکلی (شعبهٔ والنسیا) است.
آن کاترین امریش (Anne Catherine Emmerich) (8 سپتامبر 1774 - 9 فوریه 1824) یک راهبۀ کاتولیک آگوستینی از انجمن ویندزهایم بود. در زمان زندگی‌اش، به عنوان یک عارف، بینندۀ مریم مقدس و فردی که نشانه‌های زخم‌های مسیح (استیگماتا) را داشت، شناخته می‌شد. زندگی اولیه. امریش در ، روستایی فقیرنشین در کوزفلد، در منطقۀ وستفالیای آلمان به دنیا آمد. او در دولمن درگذشت، جایی که به عنوان یک راهبۀ بستری زندگی می‌کرد. گفته شده که امریش در حالت خلسۀ مذهبی، بینش‌هایی از زندگی و رنج‌های عیسی مسیح دریافت کرده بود که به گفتۀ خودش،
عیسی مسیح دریافت کرده بود که به گفتۀ خودش، توسط مریم مقدس به او نشان داده می‌شد. او در خانواده‌ای فقیر با 9 خواهر و برادر رشد کرد. از کودکی در کارهای خانه و کشاورزی کمک می‌کرد و آموزش رسمی کمی داشت، اما اطرافیانش متوجه تمایل عمیق او به دعا شدند. در 12 سالگی، سه سال در یک مزرعه کار کرد و سپس به یادگیری خیاطی پرداخت. امریش چندین بار تلاش کرد وارد یک صومعه شود؛ اما به دلیل نداشتن مهریه مورد پذیرش قرار نگرفت. در نهایت، راهبه‌های سن کلارا در مونستر او را به شرط یادگیری ارگ‌نوازی پذیرفتند. برای این کار، نزد یک
یادگیری ارگ‌نوازی پذیرفتند. برای این کار، نزد یک موسیقی‌دان به نام سونتگن در کوزفلد رفت، اما به دلیل فقر خانواده سونتگن، بخش زیادی از پس‌انداز خود را برای کمک به آن‌ها خرج کرد. بعدها، یکی از دختران این خانواده همراه او وارد صومعه شد. زندگی مذهبی. در سال 1802 میلادی، امریش و دوستش کلارا سونتگن موفق شدند به صومعه آگوستینی آگنتنبرگ در دولمن بپیوندند. او سال بعد خود را ادا کرد و به دلیل سخت‌گیری در رعایت قوانین صومعه شناخته شد. اما به دلیل ضعف جسمانی و رنج‌های شدید، اغلب بیمار بود. برخی از راهبه‌ها با رفتارهای
اغلب بیمار بود. برخی از راهبه‌ها با رفتارهای او، به ویژه حالات عرفانی‌اش، مشکل داشت. در سال 1812 میلادی، زمانی که ژروم بناپارت، پادشاه وستفالی، دستور تعطیلی صومعه را صادر کرد، امریش به خانه یک بیوه پناه برد. استیگماتا (زخم‌های مقدس). در اوایل سال 1813 میلادی، روی بدن امریش علائمی ظاهر شد که به عنوان استیگماتا شناخته می‌شوند. کشیش محلی دو پزشک را برای بررسی او فراخواند. وقتی خبر این پدیده منتشر شد، مقامات کلیسایی تحقیقات مفصلی را آغاز کردند. برخی از مردم این زخم‌ها را واقعی می‌دانستند، در حالی که عده‌ای
این زخم‌ها را واقعی می‌دانستند، در حالی که عده‌ای معتقد بودند او با همکاری اطرافیانش دست به فریبکاری زده است. در سال 1819 میلادی، مقامات مدنی او را به مکانی دیگر منتقل کرده و سه هفته تحت نظر قرار دادند، اما مدرکی دال بر تقلب پیدا نشد. دیدارهای معنوی و رؤیاها. امریش ادعا می‌کرد که از دوران کودکی با عیسی مسیح گفتگو می‌کرده و روح‌های موجود در برزخ را دیده است. او همچنین مدعی بود که ذات خدا را به صورت سه کرۀ نورانی که در هم نفوذ کرده‌اند، مشاهده کرده است. به گفتۀ او، کودک عیسی در زمان بیماری کودکی‌اش به او
گفتۀ او، کودک عیسی در زمان بیماری کودکی‌اش به او ظاهر شده و گیاهانی را برای درمان به او معرفی کرده بود. به دلیل شهرت فزایندۀ امریش، برخی از چهره‌های مذهبی برجستۀ قرن نوزدهم، از جمله اسقف آیندۀ کلن، یوهان مایکل سایلر و نویسندگانی مانند لونیزه هنسل و فریدریش اشتولبرگ به دیدن او آمدند. تأثیر کلمانس ماریا برنتانو. در زمان دومین بررسی کلیسا از امریش در سال 1819 میلادی، شاعر و نویسندۀ آلمانی، کلمانس ماریا برنتانو با او ملاقات کرد. او معتقد بود که امریش از سوی خدا مأمور شده تا رؤیاهایش را ثبت کند. برنتانو از سال
مأمور شده تا رؤیاهایش را ثبت کند. برنتانو از سال 1819 تا زمان مرگ امریش در سال 1824 میلادی، یادداشت‌های زیادی از گفتگوهایش با او نوشت. اما از آنجا که امریش به گویش وستفالیایی صحبت می‌کرد، برنتانو نمی‌توانست سخنانش را مستقیماً ثبت کند و معمولاً پس از ترک او، یادداشت‌های خود را به زبان آلمانی معیار می‌نوشت و بعدها آن‌ها را ویرایش می‌کرد. پس از مرگ امریش، برنتانو کتاب‌هایی را بر اساس این یادداشت‌ها منتشر کرد، از جمله "رنج‌های دردناک عیسی مسیح (1833 میلادی)" و "زندگی مریم مقدس (1852 میلادی)". برخی محققان این
"زندگی مریم مقدس (1852 میلادی)". برخی محققان این کتاب‌ها را ساخته و پرداختۀ تخیل برنتانو دانسته‌اند و حتی واتیکان نیز اعتبار آن‌ها را تأیید نکرده است. ادعاهای جعلی بودن نوشته‌ها. در سال 1892 میلادی هنگامی که پروندۀ ترفیع امریش به مقام قدیسان به واتیکان ارسال شد، کارشناسان آلمانی به بررسی یادداشت‌های اصلی برنتانو پرداختند. آن‌ها دریافتند که برنتانو در یادداشت‌هایش از منابع غیررسمی استفاده کرده و برخی روایت‌ها را تغییر داده است. کشیش آلمانی، وینفرید هامپفنر در سال 1923 میلادی پس از بررسی این اسناد، اعلام کرد
سال 1923 میلادی پس از بررسی این اسناد، اعلام کرد که بسیاری از مطالبی که به امریش نسبت داده شده در واقع ساخته و پرداختۀ برنتانو است. در سال 2004 میلادی واتیکان در جریان اعلام تبرک امریش تصریح کرد که نوشته‌های برنتانو از نظر کلیسا معتبر نیستند. مرگ و دفن. امریش در تابستان 1823 میلادی ضعیف‌تر شد و سرانجام در 9 فوریه 1824 میلادی درگذشت. پس از دفن او، به دلیل شایعۀ دزدیه شدن جسدش، قبرش دو بار نبش شد؛ اما مشخص شد که پیکرش دست‌نخورده باقی مانده است. در سال 1975 میلادی، بقایای امریش به کلیسای صلیب مقدس در دولمن
میلادی، بقایای امریش به کلیسای صلیب مقدس در دولمن منتقل شد. هر سال در عید پاک، زائران نوشته‌هایی حاوی دعاها و نذرهایشان را بر سر مزار او می‌گذارند که بعداً سوزانده می‌شود. خانۀ مریم مقدس. اگرچه امریش و برنتانو هرگز به شهر افسوس نرفته بودند، اما در کتاب "زندگی مریم مقدس" شرحی از خانه‌ای ارائه شده که امریش مدعی بود محل زندگی مریم پس از عروج عیسی بوده است. در سال 1881 میلادی، یک کشیش فرانسوی به نام ژولین گویه بر اساس توصیفات این کتاب، خانه‌ای را بر روی تپه‌ای نزدیک افسوس یافت. در ابتدا یافته‌های او جدی گرفته
نزدیک افسوس یافت. در ابتدا یافته‌های او جدی گرفته نشد؛ اما راهبه‌ای به نام ماری دو ماندات-گرانسی تحقیقات او را پیگیری کرد. پاپ لوئی سیزدهم در سال 1896 میلادی از این مکان بازدید کرد و پاپ پیوس دهم در سال 1914 به زائران آن صومعه، امتیازات مذهبی اعطا کرد. پاپ‌های بعدی، از جملۀ ژان پل دوم، نیز این مکان را به عنوان یک مکان مقدس مورد تأیید قرار دادند.
آنر نیفسی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است. وی از سال ۲۰۱۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "نسخه بیمار"، "شرلوک"، "ولف واکرز"، "میراث دروغ‌ها"، "خواب سبک"، "از حالا دلتنگت هستم"، "خانه شوم" و "کتاب‌فروشی" اشاره کرد.
ماتیس آموگو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال چلسی بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال فرانسه، زیر ۱۷ سال فرانسه، زیر ۱۸ سال فرانسه، زیر ۱۹ سال فرانسه، و زیر ۲۰ سال فرانسه بازی کرده است. سال‌های ابتدایی. آموگو متولد لو بلان-منیل است، ماتیس آموگو دارای سه برادر است؛ یک برادر بزرگتر، یک دوقلو و یک برادر کوچکتر که همه آن‌ها نیز فوتبال بازی می‌کنند. او از کودکی به فوتبال علاقه‌مند شد و به همراه برادر بزرگترش به تمرینات فوتبال در سوران، فرانسه می‌رفت،
به تمرینات فوتبال در سوران، فرانسه می‌رفت، هرچند که به دلیل سن کم نتوانست در هیچ باشگاهی ثبت‌نام کند. دوران باشگاهی. سال‌های اولیه. پس از اینکه خانواده‌اش به لا فارت گاچر نقل مکان کردند، ماتیس آموگو کار خود را با تیم محلی انتنه بری است آغاز کرد و دو فصل را در آنجا گذراند سپس در سال ۲۰۱۴ به تورسی منتقل شود. در حین حضور در تورسی، او همچنین در آکادمی معتبر فوتبال آی‌ان‌اف کالیفرنیا ثبت‌نام کرد. سن-اِتین. ماتیس آموگو که قبلاً با آکادمی تیم حرفه‌ای سن-اِتین تمرین می‌کرد، به‌طور رسمی در ژوئیه ۲۰۲۱ به این باشگاه
می‌کرد، به‌طور رسمی در ژوئیه ۲۰۲۱ به این باشگاه منتقل شد. پس از یک سال بازی در فوتبال جوانان با سن-اِتین، او به تیم دوم باشگاه ارتقا یافت و در چمپیونات نشنال ۳ رقابت کرد. در میانه فصل اولش در فوتبال بزرگسالان، در آوریل ۲۰۲۳، او اولین قرارداد حرفه‌ای خود را با باشگاه منعقد کرد و قراردادی دو ساله را امضا نمود. او در تاریخ ۱۳ ژانویه ۲۰۲۴ اولین بازی بزرگسالان خود را در تساوی بدون گل مقابل لاوال در مسابقات لیگ ۲ انجام داد، و در نیمه اول لیگ ۱ به عنوان بازیکن اصلی منظم‌تری شناخته شد. چلسی. در تاریخ ۳ فوریه ۲۰۲۵،
منظم‌تری شناخته شد. چلسی. در تاریخ ۳ فوریه ۲۰۲۵، ماتیس آموگو قراردادی هشت‌ساله با باشگاه لیگ برتری چلسی امضا کرد. با مبلغ انتقال گزارش شده ۱۵ میلیون یورو. دوران ملی. ماتیس آموگو که از نژاد کامرونی است، واجد شرایط نمایندگی هر دو کشور کامرون و فرانسه در سطح بین‌المللی است. در سال ۲۰۲۲، پس از عملکردهای چشمگیر در تیم جوانان سن-اِتین، مربی جوانان ملی فرانسه ژان-لوک وانوچی او را برای بازی برابر آلمان دعوت کرد و او در دومین بازی از این دو بازی، اولین بازی خود را در زیر ۱۶ سال انجام داد. با وجود اینکه این تنها
در زیر ۱۶ سال انجام داد. با وجود اینکه این تنها حضور او در تیم زیر ۱۶ سال بود، او همچنان بازیکن مورد علاقه وانوچی باقی ماند و پس از درخشش در سطوح زیر ۱۷ و زیر ۱۸، به تیم ملی دعوت شد. در دومین بازی فرانسه مقابل کره جنوبی، گل ماتیس آموگو در دقیقه ۲ باعث پیروزی ۱–۰ فرانسه شد و اطمینان حاصل کرد که کشورش به مراحل حذفی صعود کند. افتخارات. چلسی زیر ۱۷ سال فرانسه
اِنسو بوگرینسیک (؛ ؛ زادهٔ ) بازیگر اسلوونیایی‌‌تبار اهل اروگوئه است. وی در سال ۲۰۲۴ برندهٔ جایزهٔ پلاتینوی بهترین بازیگر مرد شد. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "شبی دوازده‌ساله"، "انجمن برف" اشاره کرد.
جف اخاتور (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال جنوآ بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال جنوآ اشاره کرد. دوران حرفه‌ای. جف اخاتور فوتبال را در باشگاه دون بوسکو آغاز کرد، که یک باشگاه پایه در منطقه سمپیردارنا شهر جنوا است؛ پس از اینکه توسط استعدادیاب‌های سامپدوریا، ویرتوس اندلا و جنوا شناسایی شد، او در سن هشت سالگی به آکادمی جوانان باشگاه جنوا پیوست. او سپس از رده‌های جوانان "روسوبلو" بالا آمد، و در نهایت در فصل ۲۰۲۳–۲۴ برای تیم‌های
بالا آمد، و در نهایت در فصل ۲۰۲۳–۲۴ برای تیم‌های زیر ۱۸ و زیر ۱۹ سال بازی کرد، و به تیم زیر ۱۸ سال کمک کرد تا عنوان قهرمانی ملی را کسب کند. در ژوئیه ۲۰۲۴، اخاتور شروع به تمرین با تیم اول جنوا در کمپ پیش‌فصل زیر نظر مربی آلبرتو جیلاردینو کرد. در ۹ اوت ۲۰۲۴، او اولین بازی حرفه‌ای خود را برای باشگاه انجام داد و در دقیقه ۸۴ به عنوان بازیکن تعویضی در پیروزی یک بر صفر مقابل رجیانا در نخستین دور وارد میدان شد. در ۱۷ اوت، او اولین بازی خود در سری آ را انجام داد و در دقیقه ۸۶ به جای میلان بدلی وارد میدان شد و در
در دقیقه ۸۶ به جای میلان بدلی وارد میدان شد و در تساوی ۲–۲ با اینتر میلان به میدان رفت. دوران ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال ایتالیا بازی کرده است. زندگی شخصی. اخاتور در جنوا، ایتالیا به دنیا آمده است و والدینش از نژاد نیجریایی هستند.
فین یلتش (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جوانان آلمان بازی کرده است. دوران باشگاهی. فین یلتش کار خود را با رایترسایخ آغاز کرد و سپس در سال ۲۰۱۵ به باشگاه فوتبال نورنبرگ پیوست. در ۱۸ فوریه ۲۰۲۴، فین یلتش اولین بازی حرفه‌ای خود را برای نورنبرگ در بوندس‌لیگا ۲ انجام داد و به عنوان بازیکن تعویضی در نیمه دوم در جریان تساوی ۱–۱ مقابل باشگاه فوتبال کایزرسلاترن به میدان رفت. در ژوئن ۲۰۲۴، او قراردادی جدید و بلندمدت با باشگاه امضا کرد. در ۳ فوریه ۲۰۲۵، فین یلتش قراردادی پنج و نیم
کرد. در ۳ فوریه ۲۰۲۵، فین یلتش قراردادی پنج و نیم ساله با باشگاه فوتبال اشتوتگارت امضا کرد. دوران ملی. فین یلتش بخشی از تیم زیر ۱۷ سال آلمان بود که در سال ۲۰۲۳ هر دو عنوان قهرمانی جام‌جهانی و جام ملت‌های اروپا در رده زیر ۱۷ سال را کسب کرد. او تا رده زیر ۱۹ سال برای آلمان بازی کرده است.
مادهیاماکا (), ; ; زبان‌های تبتی: ; "dbu ma pa"), otherwise known as Śūnyavāda (دکترین خلأ خلاق)، و نیحسوابهاوادا (دکترین نه سوابهاو)، به یک سنت از فلسفه بودایی اشاره دارد که توسط بودایی هندی (راهب بودایی و فیلسوف ناگارجونه (حدود ۱۵۰ - حدود ۲۵۰ پس از میلاد) پایه‌گذاری شد.
نئوبعثیسم، گرایشی چپ افراطی از بعثیسم است که پس از ششمین کنگره ملی حزب بعث در سپتامبر ۱۹۶۳، به ایدئولوژی دولتی سوریه بعثی تبدیل شد. در نتیجه کودتای ۱۹۶۶ سوریه که توسط کمیته نظامی نئوبعث به رهبری صلاح جدید و حافظ اسد راه‌اندازی شد، شاخه منطقه‌ای حزب بعث در سوریه به یک سازمان نظامی تبدیل شد که کاملاً مستقل از فرماندهی ملی حزب اصلی بعث شد. نئوبعثیسم، به عنوان انحرافی از بعثیسم، توصیف شده است که با تأکید بر سابقه ارتش و پاکسازی رهبری کلاسیک بعثی گارد قدیمی، از جمله میشل عفلق و صلاح‌الدین بیطار، از مبانی
از جمله میشل عفلق و صلاح‌الدین بیطار، از مبانی ایدئولوژیک پان عربیستی خود فاصله گرفته است. رژیم نئوبعثی سوریه که از ایدئولوژی‌های چپ افراطی مانند سوسیالیسم انقلابی و مارکسیسم حمایت می‌کرد، پان‌عربیسم را کنار گذاشت و به دنبال تقویت روابط با اتحاد جماهیر شوروی رفت و با ملی‌گرایان عرب مانند ناصری‌ها و بعثی‌های عراق، به‌ویژه طرفداران صدام حسین، درگیر شد. افسران نئوبعثی، از زمان به دست گرفتن قدرت در رژیم بعثی سوریه در پی کودتای ۱۹۶۳ سوریه، نخبگان غیرنظامی سنتی را پاکسازی کردند تا یک دیکتاتوری نظامی که در خطوط
را پاکسازی کردند تا یک دیکتاتوری نظامی که در خطوط تمامیت‌خواهی عمل می‌کرد، برقرار کنند. نئوبعثیسم، اساساً با «اسدیسم»، مرتبط است که بر اساس سیاست‌های دولت‌های متوالی حافظ اسد و پسرش، بشار اسد، استوار است. این نظام که عمدتاً با خویشاوندسالاری و فرقه‌گرایی شناخته می‌شد، با به دست گرفتن قدرت توسط حافظ اسد در کودتای ۱۹۷۰ سوریه، منجر به تثبیت سلطه اقلیت علوی در ارتش و نیروهای امنیتی شد. تبلیغات دولتی، اسدیسم را به عنوان جریانی نئوبعثی، نشان می‌داد که ایدئولوژی بعثی را با نیازهای دوران مدرن، تطبیق داده است.
بعثی را با نیازهای دوران مدرن، تطبیق داده است. نئوبعثیسم توسط بنیان‌گذار ایدئولوژی بعثی، میشل عفلق، به دلیل انحراف از اصول اولیه بعثیسم، مورد انتقاد قرار گرفته است. مجموعه‌ای از حملات انقلابی که توسط فرماندهی عملیات نظامی و شبه‌نظامیان متحد آن در اواخر ۲۰۲۴ آغاز شد، منجر به سقوط رژیم اسد در دسامبر ۲۰۲۴ شد. از آن زمان، بقایای دستگاه نظامی بعث و وفاداران به خانواده اسد، وارد درگیری‌های خشونت‌آمیز در سراسر پایگاه‌های علوی در لاذقیه، طرطوس و بخش‌هایی از غرب سوریه شده‌اند.
آگوستین پاردیا (؛ زادهٔ ) بازیگر، خواننده، آهنگساز، موسیقی‌دان و گیتارنواز اهل آرژانتین است. او کار بازیگری را از سن یازده سالگی آغاز کرد و بابت نقش‌آفرینی‌هایش نامزد دریافت جایزهٔ کرکس سیمین بهترین بازیگر جدید از انجمن منتقدان فیلم آرژانتین و همچنین برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر جوان در جشنواره فیلم گرامادو شد. در «جشنوارهٔ سینمایی تاندیل سینه» نیز وی موفق به کسب «دیپلم افتخار هیئت داوران» و «جایزهٔ پاتاکون بهترین بازیگر مرد» گردید. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به
تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "کلبه دریا"، ""، "انجمن برف" اشاره کرد.
خائیمه مارتین جیمز (؛ زادهٔ ) مشهور به لوتا () موسیقی‌دان، خواننده، ترانه‌پرداز، تهیه‌کننده، دی‌جی و بازیگر اهل آرژانتین است. وی از سال ۲۰۱۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است و تا کنون ۳ آلبوم استودیویی منتشر کرده که بابت یکی از آنها در سال ۲۰۲۰، نامزدِ دریافتِ جایزه گرمی لاتین شد. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "انجمن برف" اشاره نمود.
ات دِ گیتز (به انگلیسی: At the Gates) یک گروه سوئدی دث متال از یوتبری است که در سال ۱۹۹۰ تشکیل شد. این گروه در کنار گروه‌های این فلیمز و دارک ترنکوئیلیتی یکی از پایه‌گذاران اصلی ملودیک دث متال سبک یوتبری بود. قبل از اولین انحلال آنها در سال ۱۹۹۶، ات د گیتز چهار آلبوم منتشر کرد که با آلبوم "سلاخی روح" (۱۹۹۵) پایان یافت که به عنوان نقطهٔ عطفی در صحنهٔ دث متال سوئد در اواسط دههٔ ۱۹۹۰ دیده می‌شد. پس از اتحاد مجدد برای یک تور یک باره در سال ۲۰۰۸، گروه یک بار دیگر در سال ۲۰۱۱ اصلاح شد و از آن زمان تاکنون سه آلبوم
در سال ۲۰۱۱ اصلاح شد و از آن زمان تاکنون سه آلبوم دیگر منتشر کرده‌اند: "در جنگ با واقعیت" (۲۰۱۴)، "برای نوشیدن از شب" (۲۰۱۸) و "کابوس وجود" (۲۰۲۱). سبک موسیقی و میراث. سبک موسیقی ات د گیتز به عنوان ملودیک دث متال و دث متال توصیف شده است. کارهای اولیهٔ گروه «روشی پیشرفته و پیچیده برای ساخت آهنگ‌هایی با سیالیت و تنوع ملودیک ماهرانه» را ارائه کرد که بر دث متال تکنیکی و همچنین بر روی سبک بلک متال آلبوم "گرسنگی ترانسیلوانیایی" از گروه دارک‌ثرون تأثیر گذاشت. بیشتر این مواد توسط آلف سونسون ساخته شده است که به
این مواد توسط آلف سونسون ساخته شده است که به گفته نوازندهٔ گیتار آندرس بیورلر، غم و اندوه سوئدی موسیقی محلی نوردیک را با دث متال و موسیقی کلاسیک ترکیب کرده است. سبک بعدی ات د گیتز «کل منطقهٔ یوتبری را الهام بخشید»، اما با ترک گروه توسط سونسون، موفقیت تجاری آلبوم "سلاخی روح" از ساختارهای ترانهٔ سنتی‌تر تشکیل شد: «[...] یک آلبوم مرگ ملودیک بدون زواید که تمام نکات اساسی سبک را تحت تأثیر قرار داد». جوایز. ات د گیتز در سال ۱۹۹۶ نامزد دریافت جایزهٔ گرمی سوئدی (گرمیس) برای آلبوم "سلاخی روح" شدند، اما برنده نشدند.
برای آلبوم "سلاخی روح" شدند، اما برنده نشدند. آنها در فوریه ۲۰۱۵ جایزهٔ گرمی سوئدی را برای آلبوم بازگشتی در سال ۲۰۱۴ "در جنگ با واقعیت" دریافت کردند. این گروه همچنین در ژوئن ۲۰۱۵ جایزهٔ الهام خدایان طلایی مجلهٔ "متال همر" را دریافت کرد. اعضای گروه. اعضای کنونی اعضای پیشین نوازندگان جلسه‌ای و تور
کارلوس پائس رودریگس (؛ زادهٔ ) نویسنده، سخنران انگیزشی، سرمایه‌گذار و بازیکن سابق راگبی ۱۵ نفره اهل اروگوئه و یکی از بازماندگان سانحۀ پرواز شماره ۵۷۱ نیروی هوایی اروگوئه در کوه‌های آند است. کتاب او «"پس از روز دهم"» پرفروش‌ترین کتاب سال شد و ۱۴ بار تجدید چاپ گردید. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "انجمن برف" اشاره کرد.
ماکسیمیلیانو دِ لا کروس (؛ زادهٔ ) بازیگر، طنزنویس و مجری اهل اروگوئه است. وی از سال ۱۹۹۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "انجمن برف" اشاره کرد. وی بابت مشارکت‌های هنری-فرهنگی‌اش برندهٔ جوایز متعددی شده است.
ضبط صوت در ایران از دورهٔ قاجار شروع شد و به تدریج با پیشرفت فناوری ضبط‌کردن صدا، این روند در ایران نیز پیشرفت کرد. از آنجا که بخشی از نخستین موارد ضبط صوت ایرانیان، در ابتدا خارج از ایران صورت گرفته بود، این مقاله به آن موارد نیز اشاره می‌کند، اما به موارد ضبط صوت ایرانیان یا موسیقی ایرانی که در خارج از ایران رخ داده و جزء موارد اولیه نبوده، نمی‌پردازد. گرامافون. نام گرامافون (یا فونوگراف) برگرفته از نام کمپانی گرامافون است که سازندهٔ دستگاهی به همین نام بود. نخستین دستگاه فونوگراف در اواخر دورهٔ ناصرالدین
نخستین دستگاه فونوگراف در اواخر دورهٔ ناصرالدین شاه قاجار به ایران آورده شد و در آن زمان، با نام «حافظ الصوت» یا «حبس الصوت» به آن اشاره می‌شد. ورود دستگاه گرامافون توسط کمپانی گرامافون به ایران در سال ۱۲۸۴ ه‍.خ و در زمان حکومت مظفرالدین شاه قاجار صورت گرفت. در ابتدا اهالی دربار و اشراف، و سپس مردم با گرامافون آشنا شدند و از طریق آن با آثار موسیقی نیز آشنا شدند. نخستین تلاش‌ها برای ضبط صدا روی صفحهٔ گرامافون، در زمان قاجار و در پنج دوره رخ داد. دور اول همان سال ۱۲۸۴ بود که در تهران انجام شد. دور دوم سال
سال ۱۲۸۴ بود که در تهران انجام شد. دور دوم سال ۱۲۸۶ در پاریس، دور سوم سال ۱۲۸۸ در لندن، دور چهارم سال ۱۲۹۱ در تهران، و دور پنجم سال ۱۲۹۳ در تلفیس انجام شدند. محتوایی که روی صفحه‌ها ضبط می‌شد شامل سخنان اعضای دربار، محتوای موسیقی، و آثار کمدی یا نمایشی بود. یک تفاوت مهم بین دور اول با دورهای بعدی (به خصوص دور چهارم و پنجم که پس از استبداد صغیر و فرار محمدعلی‌شاه رخ دادند) در آن بود که دور اول به سفارش دربار انجام شد و شامل ضبط صدای مظفرالدین شاه و درباریان، و گروه موسیقی دربار بود، در حالی که در دوره‌های
و گروه موسیقی دربار بود، در حالی که در دوره‌های بعدی صدای برخی خوانندگان غیر درباری و برخی زنان خواننده روی صفحه ضبط شد. پس از سال ۱۲۹۳ تا سال ۱۳۰۶ (یعنی برای ۱۴ سال) به دلیل شرایط نامطلوب سیاسی و اقتصادی، ضبط صفحه در ایران انجام نشد. در نتیجه، برخی از موسیقی‌دانان که در همین سال‌ها درگذشتند (همچون میرزا عبدالله فراهانی، میرزا حسینقلی، و درویش‌خان) فرصت این که آثارشان را روی صفحه ضبط کنند، نیافتند. از بین پنج صفحه‌ای که در دورهٔ اول روی گرامافون ضبط شدند، سه صفحه با صدای مظفرالدین شاه، اتابک اعظم، و وزیر
سه صفحه با صدای مظفرالدین شاه، اتابک اعظم، و وزیر امور خارجهٔ وقت ایران باقی مانده‌اند. در دور دوم ضبط صفحه‌ها، برای نخستین بار صدای زنان خواننده نیز ضبط شد. از میان ۱۴۳ اثری که در این دوره ضبط شدند، ۷۷ اثر متعلق به سه خوانندهٔ زن با نام‌های افتخار خانم، امجد خانم، و زری خانم بودند. هر سهٔ آن‌ها آثاری از تصنیف‌های عارف قزوینی را ضبط کردند. با توجه به لهجهٔ این سه زن، گمان زده می‌شود که آن‌ها از اقلیت‌های مذهبی ایران بوده‌اند. در سال ۱۳۰۶ ه‍.خ که حکومت پهلوی استقرار یافته بود، کمپانی‌های دیگری نظیر
پهلوی استقرار یافته بود، کمپانی‌های دیگری نظیر هیزمسترزویس و پولیفون به ایران آمدند و وسعت چشمگیرتری به ضبط و پخش آثار صوتی پرداختند. در این دوره، جامعهٔ ایران هم به تجددگرایی روی آورده بود و دستگاه‌های گرامافون به هتل‌ها، رستوران‌ها و قهوه‌خانه‌ها راه یافتند. اما پس از آنکه تصنیف‌هایی همچون مرغ سحر با صدای ملوک ضرابی، «ای دست حق» (اثر عارف قزوینی، با صدای قمرالملوک وزیری) و اشعار محمدتقی بهار (با صدای جمال صفوی) از این طریق ضبط و پخش شدند، حکومت پی‌برد که گرامافون تنها وسیله‌ای تجملی نیست و می‌توانند
که گرامافون تنها وسیله‌ای تجملی نیست و می‌توانند مانند مطبوعات برای حکومت خطرساز باشد. در نتیجه، در سال ۱۳۰۷ هیئت دولت محدودیت‌هایی برای قراردادهای ضبط موسیقی و شرایط ضبط و پخش آنان تصویب کرد. در دورهٔ پهلوی، صفحه‌های گرامافون با قابلیت ضبط روی هر دو سوی صفحه متداول گشتند. صفحه‌های گرامافون تا دههٔ ۱۳۵۰ ه‍.خ رسانه‌ای تأثیرگذار در تاریخ اجتماعی ایران بودند و از آن زمان به بعد، رسانه‌های صوتی دیگر جایگزین آن شدند. نوار کاست. نوار مغناطیسی در دههٔ ۱۹۴۰ م. ساخته شد و فرم اولیهٔ آن دستگاه‌های قرقره‌ای بودند.
شد و فرم اولیهٔ آن دستگاه‌های قرقره‌ای بودند. سپس شکل جمع‌وجورتر نوار مغناطیسی به صورت نوار کاست ساخته شد و رواج یافت. در سال‌های ۱۳۴۵ تا ۱۳۵۵ ه‍.خ چند کاست از برنامه گل‌ها و برخی ارکسترها و تکنوازی‌ها توسط سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران و شرکت‌های خصوصی روی کاست ضبط و منتشر شدند. لوح فشرده. لوح فشرده در دههٔ ۱۹۸۰ م. ابداع شد و نخستین آلبوم‌هایی که مشخصاً برای ضبط روی لوح فشرده ساخته شدند نیز در همان دهه ضبط شدند. رسانه‌های جاری. رسانه جاری (یا استریم) فناوری جدیدتری است که امکان پخش موسیقی را از طریق
فناوری جدیدتری است که امکان پخش موسیقی را از طریق اینترنت و بدون استفاده از رسانه‌های فیزیکی فراهم می‌کند.
مهدی وکیل (زادهٔ ۱۲۸۶) دیپلمات ایرانی بود. او به مدت ۱۲ سال به عنوان نماینده دائم ایران در سازمان ملل متحد خدمت کرد. آخرین سمت وی سفیر کبیر ایران در واتیکان بود. او در دورهٔ دوم وزارت علی‌اصغر حکمت (۱۳۳۷) به علت سابقهٔ فرهنگی و آشنایی که با حکمت داشت از وزارت فرهنگ و هنر به وزارت امور خارجه انتقال یافت. بعد از انتقال به وزارت امور خارجه به‌عنوان نماینده دائم ایران در سازمان ملل متحد در نیویورک منصوب شد و ۱۲ سال نمایندهٔ ایران در آن سازمان بود. آخرین سمت وی نیز سفارت در واتیکان (۱۳۵۴ تا ۱۳۵۵) بود. وی داماد
نیز سفارت در واتیکان (۱۳۵۴ تا ۱۳۵۵) بود. وی داماد رجبعلی منصور (نخست‌وزیر رضاشاه و محمدرضاشاه) بود و حسنعلی منصور (نخست‌وزیر محمدرضاشاه) برادر همسرش بود. مهدی وکیل متعلق به نسل پیش از جنگ جهانی دوم بود لذا زبان اول او فرانسه بود، البته به انگلیسی نیز تسلط کامل داشت. نطق‌های خود را در سازمان ملل متحد بیشتر به فرانسه ایراد می‌کرد و در امور بین‌المللی و سازمان ملل متحد تبحر داشت. او از نسلی کلاسیک بود؛ بسیار مبادی آداب، با شخصیتی رسمی و تجربه کار در جامعه ملل را نیز داشت. شایان ذکر است که مهدی وکیل پس از
ملل را نیز داشت. شایان ذکر است که مهدی وکیل پس از تأسیس سازمان ملل متحد به دبیرخانه این سازمان پیوست و مدارج ترقی را در این نهاد بین‌المللی تا سمت معاونت دبیرکل طی کرد. مهدی وکیل و تقی نصر دو ایرانی بودند که در آن زمان، در دبیرخانه حائز رتبه D-1 بودند که عملاً معادل پست معاونت دبیرکل به حساب می‌آمد. زندگی. او در ۱۲۸۶ متولد شد. تحصیلات ابتدائی و متوسطه را در تهران و تحصیلات عالی را در فرانسه به اتمام رسانید و دکترای حقوق از دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی پاریس دریافت کرد. وکیل در سال ۱۳۰۶ در وزارت فرهنگ استخدام
کرد. وکیل در سال ۱۳۰۶ در وزارت فرهنگ استخدام شد. چندی معلم زبان فرانسه در مدارس متوسطه تهران بود. بعد مترجم ادارهٔ عتیقات و موزه و کتابخانه وزارت فرهنگ گردید. مدتی ریاست ادارهٔ دفتر وزارتی را برعهده داشت تا وابستهٔ افتخاری ایران در بروکسل گردید. پس از بازگشت از بلژیک رئیس اداره تعلیمات عالیهٔ وزارت فرهنگ شد و آنگاه به ریاست دبیرخانه دانشگاه تهران منصوب گردید. در همین سمت چندی تدریس تاریخ دیپلماسی دانشکده حقوق و علوم سیاسی بر عهده او قرار گرفت. از دیگر مشاغل وی رئیس ادارهٔ سرپرستی دانشجویان ایرانی مقیم
وی رئیس ادارهٔ سرپرستی دانشجویان ایرانی مقیم پاریس بود، سپس مستشار فرهنگی ایران در فرانسه شد و پس از آن به عضویت شورای اقتصادی در سازمان ملل متحد درآمد و در همین زمان از وزارت فرهنگ به وزارت امور خارجه انتقال یافت و به سمت سفیر کبیر و نمایندهٔ دائم ایران در سازمان ملل متحد منصوب گردید. مهدی وکیل به زبان‌های فرانسه، انگلیسی و آلمانی تسلط کامل داشت و هنگام مأموریت در سازمان ملل متحد مورد احترام تمام نمایندگان کشورها بود. آخرین شغل سیاسی مهدی وکیل، سفیر کبیری ایران در واتیکان بود.
ایرج امینی (زادهٔ ۱۳۱۴) دیپلمات ایرانی است. او سفیر کبیر ایران در تونس در دوران پهلوی و فرزند علی امینی نخست‌وزیر ایران در دوران محمدرضاشاه پهلوی است. او تحصیل کردهٔ علوم اجتماعی در دانشگاه تهران و علوم سیاسی در دانشگاه جورج واشینگتن می‌باشد. وی بعد از اتمام تحصیلات عالیهٔ خود در ایران، فرانسه و آمریکا، در سال ۱۳۴۴ به وزارت امور خارجه راه یافت و به مأموریت‌های لندن و سفارت در تونس رفت. با انتقال به وزارت دربار، چند سال مشاور اشرف پهلوی بود و به همراه او در سفرهای بسیاری به خارج از کشور حضور داشت و همچنین در