payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به خوبی می‌داند، یک چند مترجم کارشناسان روسی در افغانستان بود. پس از بازگشت به ارمنستان به استادی دانشکدهٔ داوید آنهاخت، دانشکدهٔ تربیت معلم، دانشکدهٔ دولتی زبان‌های خارجی بروسوف و دانشگاه هراچیا آجاریان برگزیده شد. پس از آن، ریاست کرسی زبان‌های خارجی، معاونت دانشکدهٔ خاورشناسی و زبان‌های اروپایی همان دانشکده را عهده‌دار شد. وی مؤلف کتاب‌های درسی بوده است. از آثارش:
نوارت آراکلیان (؛ زاده ) فارسی‌پژوه اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۹۵۳ در تهران به دنیا آمد. دوره‌های دبستان و دبیرستان را در ایران به پایان برد. پس از کوچیدن به ارمنستان در دانشگاه دولتی ایروان در رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی سرگرم تحصیل شد. وی در ۱۹۷۶م در رشتهٔ خاورشناسی از دانشگاه دولتی ایروان دانشنامهٔ کارشناسی گرفت. سپس به دبیری، مترجمی و مجری‌گری برنامه‌های فارسی تلویزیون پرداخت. وی چندی کلاس‌های آزاد زبان و ادبیات فارسی مسجد جامع ایروان را اداره و در کلاس‌های فارسی مدرسهٔ پنجاه و نه ایروان تدریس
در کلاس‌های فارسی مدرسهٔ پنجاه و نه ایروان تدریس کرده‌است. از آثارش:
گئورگ دبیر پالاتی (تر-هوهانیسیان) (؛ ؛ ) فرهنگ‌نویس، مترجم، تاریخ‌نگار، خاورشناس و ایران‌شناس اهل ارمنستان بود. به زبان‌های زبان ارمنی، زبان ترکی استانبولی، زبان عبری، زبان یونانی، لاتین، زبان عربی و زبان فارسی تسلط دارد. زندگی‌نامه. گئورگ تر-هوانسیان. گنجینهٔ ادبی ارزشمندی که از او به یادگار مانده در تاریخ خاورشناسی ارمنی بی مانند است. از جمله آثار علمی ارزشمند وی، فرهنگ فارسی-ارمنی است که نخستین واژه‌نامه در نوع خود است. از ویژگی‌های این فرهنگ یکی آن است که آگاهی‌های فراوانی دربارهٔ خدایان باستان،
است که آگاهی‌های فراوانی دربارهٔ خدایان باستان، افسانه‌ها، امثال و حکم و قهرمانان اساطیری ایران در آن آمده است. در این فرهنگ برای هر واژه معانی گوناگون داده شده است. افزون بر آن، نمونه‌هایی از اشعار شاعران قدیم ایران نیز به فارسی و با حروف ارمنی در آن آمده است که در به دست دادن نمونه‌های شعر پارسی همراه با مجموعه‌ای از ترجمهٔ این آثار به ارمنی که غالباً نخستین بار به ادب‌دوستان ارمنی معرفی گردیده در نوع خود بی‌مانند است؛ مثلاً در این فرهنگ برای نخستین بار ترجمهٔ آثاری از سعدی به ارمنی آمده است. همچنین
ترجمهٔ آثاری از سعدی به ارمنی آمده است. همچنین گئورگ دبیر به تدوین کتب درسی زبان‌های فارسی و عربی، دستور زبان فارسی و کتب تاریخی همت گماشته است. وی در اواخر سدهٔ هجدهم میلادی ایران‌شناسی نوین را در میان ارمنی‌ها به راه انداخت و زمینه را برای پیشرفت آن در سدهٔ نوزدهم میلادی آماده ساخت. از دیگرش آثارش:
رزا ساروخانونا کازاریان ( زادهٔ ) نویسنده، فارسی‌پژوه اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۹۳۳ در ایروان به دنیا آمد. در ۱۹۵۸م دانشکدهٔ زبان و ادبیات دانشگاه دولتی ایروان را به پایان رساند و در پژوهشگاه خاورشناسی آکادمی علوم تاجیکستان در شهر دوشنبه آغاز به کار کرد. از ۱۹۶۵م در پژوهشگاه خاورشناسی آکادمی شوروی در مسکو به کار پرداخت. در ۱۹۷۸م از رسالهٔ دکتری خود با نام موضوعات اجتماعی در هجویات یغمای جندقی دفاع کرد. کازاریان در معرفی نسخه‌های دست‌نویس کتابخانهٔ پژوهشگاه خاورشناسی آکادمی علوم جمهوری تاجیکستان
پژوهشگاه خاورشناسی آکادمی علوم جمهوری تاجیکستان با دیگر فارسی‌پژوهان همکاری داشته‌است. آثار. از وی مقاله‌هایی دربارهٔ ادبیات فارسی با نام «یغمای جندقی ۱۷۸۲–۱۸۶۰م» به روسی (ادبیات شرق، مسکو، ۱۹۶۹م) و «ابوشکور بلخی شاعر ایرانی قرن» به روسی (آثار تاریخی و ادبی مردمان شرق، مسکو، ۱۹۸۶م) چاپ و منتشر شده‌است.
جمهوری چک حقوق مدنی گسترده‌ای به شهروندان زن ارائه می‌دهد و زنان چکی تاریخ طولانی در مشارکت فعال در جامعه چک دارند. با این وجود، زنان در جمهوری چک همچنان با تبعیض جنسیتی، به ویژه در محیط کاری و عرصه سیاسی مواجه هستند. حق رأی. زنان در چک مدرن از زمان تأسیس آن دارای حق رأی بودند، اگرچه زنان چکی در جنبش‌های قبلی حق رأی در امپراتوری اتریش-مجارستان نیز مشارکت داشتند. زنان در چکسلواکی در سال ۱۹۲۰ با تصویب قانون اساسی توسط مجلس ملی چکسلواکی حق رأی دریافت کردند. این حق در سال ۱۹۱۸ در «اعلامیه واشینگتن» که توسط
این حق در سال ۱۹۱۸ در «اعلامیه واشینگتن» که توسط توماش ماساریک، اولین رئیس‌جمهور چکسلواکی، نوشته شد وعده داده شده بود. این تصمیم پس از جنبش حق رأی در داخل اتریش-مجارستان با حضور فمینیست‌های برجسته چک از جمله فرانتیشکا پلامینکووا، ماریه تومووا، و شارلوت گاریگ ماساریک اتفاق افتاد. جنبش حق رأی چک به شدت با جنبش ملی‌گرایانه ارتقای استقلال مرتبط بود. اگرچه حق رأی تا قانون اساسی ۱۹۲۰ به قانون تبدیل نشده بود، نامزدهای زن در انتخابات چک در اوایل دهه ۱۹۲۰ حضور داشتند. بوزنا ویکوا-کونیتیچکا در سال ۱۹۱۲ اولین زنی بود
بوزنا ویکوا-کونیتیچکا در سال ۱۹۱۲ اولین زنی بود که به دفتر انتخاب شد. در مورد ملاحظاتی که تونس هنگام امضای کنوانسیون رفع همه اشکال تبعیض علیه زنان در سال ۱۹۷۹ نشان داد، آن‌ها حاکی از این هستند که افراد در قدرت هنوز تصمیمی برای برداشتن گام برابری نگرفته‌اند. این توافق‌نامه در ۲۴ ژوئیه ۱۹۸۰ امضا شد، اما با ملاحظاتی مشابه دیگر کشورهای مسلمان، در مورد چند بند از بخش‌های ۱۵، ۱۶ و ۲۹ به دلیل تناقض آن‌ها با مفاد قانون وضعیت شخصی و قرآن. برای گرامیداشت پنجاهمین سالگرد اجرای قانون وضعیت شخصی (تونس), رئیس‌جمهور
سالگرد اجرای قانون وضعیت شخصی (تونس), رئیس‌جمهور زین‌العابدین بن علی دو لایحه را اعلام کرد که توسط مجلس نمایندگان تونس در ۸ می ۲۰۰۷ به تصویب رسید. اولین لایحه حقوق قانونی مسکن مادرانی که حضانت فرزندان را دارند، تقویت می‌کند، و دومین لایحه سن قانونی ازدواج را برای هر دو جنس در ۱۸ سال تعیین می‌کند، علی‌رغم این که سن واقعی میانگین ازدواج قبلاً برای زنان به بیش از ۲۵ سال و برای مردان به ۳۰ سال رسیده بود. حقوق باروری و زندگی خانوادگی. سقط جنین در جمهوری چک تا ۱۲ هفته از بارداری قانونی است. زنان چکی می‌توانند در
هفته از بارداری قانونی است. زنان چکی می‌توانند در این دوره بنا به درخواست خود سقط جنین انجام دهند و سقط جنین می‌تواند برای نجات جان مادر یا در موارد تجاوز یا زنا انجام شود تا ۲۴ هفته پس از بارداری. اکثریت شهروندان چکی، ۷۹٪ در ماه مه ۲۰۲۳، معتقدند که سقط جنین باید به درخواست زنان مجاز باشد. با توجه به اینکه حقوق سقط جنین در کشور همسایه لهستان در سال ۲۰۲۱ به شدت محدود شد، فعالان چک گروهی به نام «Ciocia Czesia»(عمه چک) تأسیس کردند تا به زنان لهستانی در سفر به جمهوری چک برای انجام سقط جنین امن کمک کنند. زایمان
چک برای انجام سقط جنین امن کمک کنند. زایمان در جمهوری چک فرایندی نسبتاً ایمن است و نرخ مرگ و میر مادران و نوزادان پایین است. نرخ مرگ و میر مادران در جمهوری چک ۳ مرگ در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تولد زنده (تا سال ۲۰۱۷) و نرخ مرگ و میر نوزادان ۲٫۴۲ مرگ در هر ۱٬۰۰۰ تولد زنده است که یکی از پایین‌ترین نرخ‌ها در جهان به‌شمار می‌رود. نرخ ایدز کمتر از ۰٫۱٪ در بزرگسالان (در سنین ۱۵–۴۹ سال) است. نرخ باروری کلی (TFR) برابر با ۱٫۴۹ کودک به ازای هر زن است (برآوردهای ۲۰۲۱). همانند بسیاری از کشورهای اروپایی دیگر، تشکیل خانواده در
بسیاری از کشورهای اروپایی دیگر، تشکیل خانواده در جمهوری چک آزادتر شده است. هم‌زیستی بدون ازدواج افزایش یافته و ارتباط بین باروری و ازدواج در چند دهه گذشته کاهش یافته است؛ تا سال ۲۰۱۷، ۴۹٪ از تولدها در جمهوری چک مربوط به زنان مجرد بوده است.
مَها بَیرَقدار الخال (۲۶ فوریهٔ ۱۹۴۷ – ۲۲ فوریه ۲۰۲۵) شاعر و نقاش سوری-لبنانی بود. در دمشق به دنیا آمد. در سال ۱۹۶۷ از مرکز هنرهای زیبا در دمشق فارغ‌التحصیل شد و سپس دیپلم مدیریت بازرگانی را از دانشکدهٔ عالی ترجمهٔ مونیخ آلمان در سال ۱۹۷۹ دریافت کرد. او در سال ۱۹۷۰ با یوسف الخال شاعر لبنانی ازدواج کرد و تابعیت لبنان را گرفت. در روزنامه‌نگاری به عنوان نویسنده فعالیت کرد و همچنین تهیه‌کننده و مجری برنامه‌های تلویزیونی و رادیویی در دمشق بود. ترانه‌های کودکانه و ترانه‌های دینی زیادی نوشت. در بسیاری از
کودکانه و ترانه‌های دینی زیادی نوشت. در بسیاری از کنفرانس‌ها و جشنواره‌های شعر در کشورهای عربی شرکت کرد. او تعدادی نمایشگاه هنری انفرادی و گروهی برگزار کرد و همچنین بین سال‌های ۱۹۷۰–۱۹۷۵ گالری وان را به همراه همسرش مدیریت کرد. زندگی و پیشه. مها بیرقدار در ۲۶ فوریهٔ ۱۹۴۷ در دمشق به دنیا آمد. پدرش، سرهنگ دوم محمد خیر بیرقدار، مردی تحصیل‌کرده و به طراحی علاقه داشت و مادرش، نظمیّه الامین، استعدادی برای طراحی داشت. مها که دختر دوم بود، در خانواده‌ای با چهار فرزند بزرگ شد. خانواده‌اش به حکم شغل پدر، در اکثر
فرزند بزرگ شد. خانواده‌اش به حکم شغل پدر، در اکثر روستاها و شهرهای سوریه نقل مکان کردند. در چهارده سالگی، اولین شعرهایش را نوشت و شروع به کشیدن خطوط بر روی دفتر سفید خود کرد که حاوی مجموعه بزرگی از نقاشی‌های کارت تبریک بود. مها تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسهٔ خدیجه الکبری گذراند و گواهینامه ابتدایی را با درجهٔ ممتاز دریافت کرده است. سپس در مدرسهٔ السادسه در دمشق به تحصیل ادامه داد و گواهینامه بروفیه و کالوریا را با نمرات بسیار خوب اخذ کرد. در همین حین استعداد او در بازیگری و طراحی متبلور شد و او می‌خواست
او در بازیگری و طراحی متبلور شد و او می‌خواست در رشتهٔ تئاتر تحصیل کند، اما این تمایل با مخالفت شدید خانواده‌اش مواجه شد، با توجه به اینکه او از یک خانواده قدیمی و محافظه‌کار سوری برمی‌آمد، به این معنی که دختران نمی‌توانستند شب‌ها بیرون از خانه بمانند. در سال ۱۹۶۴ به مؤسسهٔ هنرهای زیبا در دمشق پیوست و در رشتهٔ نقاشی و مجسمه‌سازی تحصیل کرد و در سال ۱۹۶۷ موفق به اخذ دیپلم نقاشی با نمرهٔ بسیار خوب شد. در سال ۱۹۶۷ عنوان ملکهٔ زیبایی دمشق را به دست آورد و این تجربه‌ای است که معمولاً در مورد آن صحبت نمی‌کرد.او
است که معمولاً در مورد آن صحبت نمی‌کرد.او برای ادامهٔ درس‌های طراحی عازم آلمان شد، اما ورود او به آلمان برای شروع سال دانشگاهی در انستیتوی هنر دیر بود و همین امر او را به تغییر رشته و تحصیل در رشته مدیریت بازرگانی واداشت تا اینکه مدرکی از مؤسسهٔ عالی ترجمه و تجارت مونیخ در سال ۱۹۶۹ دریافت کرد. در همان سال بر اثر سکته قلبی، پدرش فوت کرد و او را مجبور کرد به سوریه بازگردد و در آنجا بماند. سپس وارد عرصهٔ کار رسانه‌ای شد و برنامهٔ شعری را در رادیو سوریه تهیه و ارائه کرد. سال‌ها بعد، در کنار امیلی نصرالله
و ارائه کرد. سال‌ها بعد، در کنار امیلی نصرالله نویسنده، سونیا بیروتی روزنامه‌نگار و جمعی از نویسندگان در سردبیری مجلهٔ «فیروز» از انتشارات دارالصیاد شرکت کرد. بیرقدار در دههٔ ۱۹۶۰ در تهیه و ارائه برنامهٔ «شب، شعر و موسیقی» در رادیو دمشق کار کرد. او در بیش از هفتاد شب شعر، از جمله آنهایی که به میزبانی جشنواره «عشق» در لاذقیه برگزار شد، شرکت کرد. بین سالهای ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۷ به عنوان نویسنده و تصویرگر در مجله «فیروز» در دارالصیاد کار کرد و در دههٔ ۱۹۹۰ برنامه‌های فرهنگی را در رادیو لبنان تهیه و ارائه کرد. نبود
فرهنگی را در رادیو لبنان تهیه و ارائه کرد. نبود پدر بر احساسات مها تأثیر گذاشت و تلاش او برای انتشار اولین مجموعه شعرش، نوعی جبران و مقابله با احساس فقدان بود. اشعار مختلفی که در زمان‌های مختلف سروده بود را جمع‌آوری کرد. او با دوست پدرش (که در زمینه چاپ زیاد می‌دانست) از دمشق به سمت به دفتر انتشارات دارالنهار در بیروت رفت. در آنجا با یوسف الخال شاعر (مدیر وقت انتشارات) آشنا شد و به جای انتشار اولین مجموعه شعر خود، آشنایی و آینده‌اش با یوسف الخال آغاز شد.پس از سه ماه مکاتبه‌ای که بین دمشق و بیروت به منظور
از سه ماه مکاتبه‌ای که بین دمشق و بیروت به منظور هماهنگی چاپ دیوان انجام شد، یوسف الخال ازو خواست به بیروت بیاید. آن دو در سال ۱۹۷۰ در قبرس با چیرگی بر خشم خانواده، آداب و رسوم، تفاوت دینی و اختلاف سنی (۳۱ سال) به صورت مدنی ازدواج کردند. آثار شعری او بر عشق، انسان، وطن و ترس متمرکز بود و اولین مجموعه شعر او «علف نمکی» (۱۹۸۷) و پس از آن «نسل عناصر» و سپس «سکوت» بود. نقاشی سهمی موازی با شعر در زندگی مها بیرقدار دارد. او به یک مکتب هنری خاص تعلق ندارد و سبک خاص خود را دارد. اولین نمایشگاه او در گالری ۱ در
خاص خود را دارد. اولین نمایشگاه او در گالری ۱ در زقاق البلاط بود که مدیر و مالک آن همسرش یوسف الخال بود. در نوشتن آثار نمایشی و فیلمنامه نیز آثاری دارد. در لبنان و جهان عرب مورد تجلیل قرار گرفت و جوایز و نشان‌های بسیاری دریافت کرد، از جمله مدال لیاقتی که توسط رئیس‌جمهور امیل لحود در سال ۲۰۰۴ به وی اعطا شد و سپر قدردانی از فرماندهی ارتش. ماها بیرقدار در روز شنبه ۲۲ فوریه ۲۰۲۵ در غزیر درگذشت. دعای رحلت او در ۲۴ فوریه در کلیسای سیده حبشیه در غزیر برگزار شد. زندگی شخصی. مها بیرقدار در سال ۱۹۷۰ با یوسف الخال به
شخصی. مها بیرقدار در سال ۱۹۷۰ با یوسف الخال به صورت مدنی در قبرس ازدواج کرد پیش از آنکه ازدواج مدنی در لبنان شناخته شده باشد. یوسف الخال مسیحی از فرقهٔ پروتستان و خودش مسلمان سنی مذهب بود. هفده سال با همسرش زندگی کرد. حاصل ازدواج آنها دو فرزند بود که بازیگر شدند: وَرد (زادهٔ ۱۹۷۱) و یوسف الخال (زادهٔ ۱۹۷۳).بیرقدار که در مذهب اهل سنت و جماعت زاده و بزرگ شده بود، به مسیحیت گروید.با اینکه یوسف پروتستان بود، آنها دو فرزند خود را در کلیسای کاتولیک مارونی غسل تعمید دادند.
اورسولا کلر (; فیزیکدان سوئیسی است. او از سال ۱۹۹۳ به عنوان استاد تمام فیزیک در مؤسسه فناوری فدرال زوریخ (ETH زوریخ) سوئیس مشغول به کار بوده است. کلر به عنوان پیشگام در علم و فناوری فوق سریع شناخته می‌شود و بیشتر به خاطر اختراع آینه جاذب اشباع‌شده نیمه‌هادی (SESAM) مشهور است که امکان قفل مد غیرفعال لیزرها را فراهم کرده و انقلابی در کاربردهای لیزر فوق سریع در علم و صنعت ایجاد کرده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال طلای جامعه بین‌المللی حرفه‌ای در اپتیک و فوتونیک کاربردی، عضو پیوسته انجمن مهندسان برق و
و فوتونیک کاربردی، عضو پیوسته انجمن مهندسان برق و الکترونیک، و مدال ادیسون انجمن مهندسان برق و الکترونیک شده است. تحصیلات و فعالیت‌های علمی. کلر در یک خانواده کارگری بزرگ شد. او در سال ۱۹۸۴ مدرک دیپلم فیزیک خود را از ETH زوریخ دریافت کرد و سپس تحصیلات خود را در دانشگاه استنفورد ادامه داد، جایی که در سال ۱۹۸۷ مدرک کارشناسی ارشد و در سال ۱۹۸۹ دکترای خود را در فیزیک کاربردی کسب کرد. موضوع تحقیقات او توسعه یک تکنیک جدید برای اندازه‌گیری نوری بار و ولتاژ در مدارهای مجتمع نوع GaAs بود. فعالیت‌های حرفه‌ای. بین
مجتمع نوع GaAs بود. فعالیت‌های حرفه‌ای. بین سال‌های ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۳، او تحقیقات مستقل خود را به عنوان عضو هیئت فنی در مرکز تحقیقات AT&amp;T بل در هولمدل، نیوجرسی آغاز کرد، جایی که در مورد سوئیچینگ فوتونیک، فناوری لیزر فوق سریع و طیف‌سنجی نیمه‌هادی تحقیق کرد و روشی برای ساخت لیزرهای پالس فوق کوتاه توسعه داد. در سال ۱۹۹۳، او به عنوان استاد دانشیار فیزیک در مؤسسه فناوری فدرال سوئیس در زوریخ منصوب شد و به اولین استاد زن فیزیک در این مؤسسه تبدیل شد. در اکتبر ۱۹۹۷، او به مقام استاد تمامی ارتقا یافت. دستاوردهای
او به مقام استاد تمامی ارتقا یافت. دستاوردهای علمی. حوزه‌های تحقیقاتی او شامل لیزرهای حالت جامد و نیمه‌هادی فوق سریع، توسعه ابزارهای قابل اعتماد و کاربردی برای تولید پرتوهای ایکس فرابنفش شدید (EUV) و علم آتوثانیه است. او اولین روش برای تولید پالس‌های نوری فوق سریع معروف به آینه‌های جاذب اشباع‌شده نیمه‌هادی (SESAM) را توسعه داد که به یک استاندارد جهانی در صنعت برای برش و جوشکاری در زمینه‌هایی از الکترونیک و صنعت خودروسازی تا فناوری ارتباطات، تشخیص پزشکی و جراحی تبدیل شده است. تحقیقات اولیه کلر در زمینه
و جراحی تبدیل شده است. تحقیقات اولیه کلر در زمینه تثبیت فاز پوش حامل و فناوری شانه فرکانسی، بخش جدایی‌ناپذیری از توسعه طیف‌سنجی مبتنی بر لیزر توسط تئودور دبلیو. هانش و جان ال. هال بود که جایزه نوبل فیزیک ۲۰۰۵ را برای آنها به ارمغان آورد. تألیفات و اختراعات. اورسولا کلر بیش از ۵۰۰ مقاله علمی داوری شده منتشر کرده است که بیش از ۵۶۰۰۰ بار مورد استناد قرار گرفته‌اند و شاخص شاخص اچ او ۱۲۳ است. او چندین اختراع در زمینه لیزرهای فوق سریع برای کاربردهای صنعتی و پزشکی به ثبت رسانده است. جوایز و افتخارات. کلر خالق
به ثبت رسانده است. جوایز و افتخارات. کلر خالق «اتوکلاک» است، یکی از دقیق‌ترین دستگاه‌های اندازه‌گیری زمان در جهان که می‌تواند فواصل زمانی تا چند آتوثانیه (یک میلیاردم میلیاردم ثانیه) را ثبت کند. او از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۲ مدیر مرکز ملی تحقیقات سوئیس برای علوم و فناوری‌های فوق سریع مولکولی (NCCR MUST) بوده است. در سال ۲۰۱۸، اورسولا کلر جایزه مخترع اروپایی را در بخش «دستاورد یک عمر فعالیت» دریافت کرد. او در سال ۲۰۱۸ جایزه فوتونیک IEEE و در سال ۲۰۱۹ مدال ادیسون IEEE را دریافت کرده است.
کاترین بیچر (؛ زادهٔ ۶ سپتامبر ۱۸۰۰ – درگذشتهٔ ۱۲ مه ۱۸۷۸) آموزگار، نویسنده، اصلاح‌طلب اجتماعی و یکی از چهره‌های برجسته در تاریخ آموزش زنان در ایالات متحده بود. او در قرن نوزدهم میلادی، یکی از پیشگامان جنبش آموزش دختران در آمریکا به‌شمار می‌رفت و تأکید ویژه‌ای بر آموزش زنان به عنوان ستون‌های جامعه داشت. بیچر چندین مدرسه برای دختران تأسیس کرد و با نگارش کتاب‌ها و مقالات مختلف، به ارتقای نقش زنان در آموزش و جامعه یاری رساند. زندگی و پیشینه. کاترین بیچر در سال ۱۸۰۰ در ایست‌هارتفورد، کنتیکت، در خانواده‌ای مذهبی
در ایست‌هارتفورد، کنتیکت، در خانواده‌ای مذهبی و فرهنگی به دنیا آمد. پدرش لایمن بیچر، کشیش پرآوازه پرسبیترینی بود و خانواده‌اش در میان روشنفکران آمریکایی قرن نوزدهم جایگاهی ویژه داشتند. خواهر کوچکتر او، «هریت بیچر استو»، نویسنده مشهور رمان ضد برده‌داری «کلبه عمو تام» بود. بیچر در دوران جوانی آموزش رسمی محدودی دریافت کرد، اما با پشتکار فراوان، به تحصیل علوم انسانی و الهیات پرداخت. پس از مرگ نامزدش در یک سانحه دریایی، او تصمیم گرفت باقی زندگی‌اش را وقف آموزش و اصلاح اجتماعی کند. فعالیت‌های آموزشی. در سال
و اصلاح اجتماعی کند. فعالیت‌های آموزشی. در سال ۱۸۲۳، بیچر نخستین مدرسه خود را با نام «مؤسسه زنان هارتفورد» در کنتیکت بنیان گذاشت. این مدرسه با هدف فراهم‌آوردن آموزش عالی برای دختران در زمانی که امکانات آموزشی برای زنان محدود بود، تأسیس شد. برنامه درسی مدرسه شامل علوم، ریاضیات، فلسفه، موسیقی، ادبیات کلاسیک و اصول تعلیم و تربیت بود. روش‌های آموزشی بیچر نوآورانه محسوب می‌شدند و تأکید او بر آموزش فکری، مذهبی و اخلاقی دختران، الگویی برای مدارس دیگر شد. او باور داشت که زنان نقش کلیدی در پرورش نسل آینده دارند و
داشت که زنان نقش کلیدی در پرورش نسل آینده دارند و آموزش آنان نه تنها برای خودشان، بلکه برای خانواده و جامعه نیز ضروری است. در دیدگاه بیچر، خانه مرکز تربیت شهروندان صالح بود و مادران، معلمان نخستین هر نسل به‌شمار می‌رفتند. آثار و دیدگاه‌ها. کاترین بیچر نویسنده‌ای پرکار بود و آثار متعددی دربارهٔ آموزش، دین و نقش اجتماعی زنان منتشر کرد. از جمله مهم‌ترین آثار او می‌توان به کتاب‌های زیر اشاره کرد: «اقتصاد داخلی آمریکا» (The American Woman's Home) که به همراه خواهرش، هریت بیچر استو، نوشته شد و راهنمایی جامع در
هریت بیچر استو، نوشته شد و راهنمایی جامع در زمینه مدیریت خانه و تربیت فرزندان بود. «رساله‌ای دربارهٔ مسئولیت زنان نسبت به آموزش مذهبی» (Essay on the Education of Female Teachers) «فنون تدریس» (Suggestions Respecting Improvements in Education) بیچر استدلال می‌کرد که زنان به‌واسطه استعدادهای طبیعی خود، برای نقش‌های آموزشی و اخلاقی در خانواده و جامعه مناسب‌تر هستند. در حالی‌که او از حقوق زنان در آموزش حمایت می‌کرد، اما در برابر برخی جنبه‌های فمینیسم اولیه، به‌ویژه مشارکت سیاسی زنان، محتاط بود. او بر قدرت
به‌ویژه مشارکت سیاسی زنان، محتاط بود. او بر قدرت اخلاقی زنان تأکید داشت و آن را وسیله‌ای برای اصلاح جامعه می‌دانست. تأسیس مدارس و تأثیرات اجتماعی. بیچر به همراه دیگر اصلاح‌طلبان، در تأسیس مدارس دخترانه در غرب آمریکا نقش مهمی ایفا کرد. او در سال‌های ۱۸۳۰ و ۱۸۴۰ با سازمان‌دهی معلمان زن و اعزام آن‌ها به ایالت‌های غربی نوظهور، به گسترش آموزش دختران در مناطق کمتر توسعه‌یافته کمک کرد. او همچنین «انجمن ملی ارتقای آموزش» را بنیان نهاد که هدف آن تربیت معلمان زن برای مناطق روستایی و فقیر بود. این برنامه، هزاران زن
مناطق روستایی و فقیر بود. این برنامه، هزاران زن را توانمند ساخت تا به‌عنوان معلم در سراسر آمریکا فعالیت کنند. بیچر معتقد بود که تدریس، حرفه‌ای شرافتمندانه و مناسب برای زنان است و به آن‌ها استقلال مالی می‌دهد. میراث. کاترین بیچر یکی از پایه‌گذاران آموزش دختران در آمریکا محسوب می‌شود. افکار و دستاوردهای او زمینه‌ساز تحولاتی در نگرش به نقش اجتماعی زنان در قرن نوزدهم شد. در حالی‌که برخی دیدگاه‌های او در مورد نقش‌های سنتی زنان مورد نقد قرار گرفته‌اند، اما تلاش‌های بی‌وقفه‌اش برای گسترش آموزش، تأثیر عمیقی بر
بی‌وقفه‌اش برای گسترش آموزش، تأثیر عمیقی بر تاریخ آموزشی آمریکا گذاشت. تا پایان عمر، او در عرصه آموزش، نوشتن و مشاوره آموزشی فعال باقی ماند. بیچر در سال ۱۸۷۸ در ایلینوی درگذشت.
جانت گاتری (؛ زادهٔ )راننده سابق مسابقات اتومبیلرانی آمریکایی است. او اولین زنی است که در هر دو مسابقه معروف ایندیاناپلیس ۵۰۰ و دیتونا ۵۰۰ در سال ۱۹۷۷ شرکت کرد و موفق به کسب مجوز شد. گاتری اولین بار در سال ۱۹۷۶ تلاش ناموفقی برای ورود به ایندیاناپلیس ۵۰۰ داشت. او در مجموع در سه دوره از مسابقات ایندیاناپلیس ۵۰۰ در سالهای ۱۹۷۷ تا ۱۹۷۹ شرکت کرد. همچنین او اولین زنی است که توانست یک دور کامل در مسابقات سری جام ناسکار پیشتاز باشد. گاتری در اصل مهندس هوافضا بود و پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه میشیگان با مدرک
و پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه میشیگان با مدرک فیزیک در سال ۱۹۶۰، در شرکت ریپابلیک اوییشن مشغول به کار شد. او در ۱۹ ژانویه ۲۰۲۴ جایزه لندمارک ناسکار را دریافت کرد. مسیر حرفه‌ای در اتومبیلرانی. گاتری در سال ۱۹۶۳ با یک جگوار ایکس‌کی۱۴۰ در مسابقات باشگاه خودروهای اسپرت آمریکا شروع به رانندگی کرد و تا سال ۱۹۷۲ به صورت تمام وقت به این حرفه پرداخت. در کارنامه ورزشی او دو پیروزی در کلاس‌های مختلف مسابقات استقامتی معروف ۱۲ ساعته سبورگ دیده می‌شود. در مسابقات جهانی ۶۰۰ سال ۱۹۷۶، گاتری با کسب مقام پانزدهم، اولین
۶۰۰ سال ۱۹۷۶، گاتری با کسب مقام پانزدهم، اولین زنی شد که در یک مسابقه سوپرسپیدوی جام وینستون ناسکار شرکت می‌کند. او در آن فصل در چهار مسابقه دیگر نیز شرکت کرد. در فصل بعد، اولین حضور خود در دیتونا ۵۰۰ را تجربه کرد و با وجود از کار افتادن دو سیلندر خودروی او در ده دور پایانی، در جایگاه دوازدهم قرار گرفت. عملکرد او در این مسابقه باعث شد عنوان بهترین تازه‌کار را کسب کند. در مجموع، گاتری در چهار فصل در ۳۳ مسابقه ناسکار شرکت کرد. بهترین نتیجه او مقام ششم در بریستول در سال ۱۹۷۷ بود که تا سال ۲۰۱۴ که دانیکا
بریستول در سال ۱۹۷۷ بود که تا سال ۲۰۱۴ که دانیکا پاتریک به این نتیجه رسید، بهترین نتیجه یک زن در مسابقات سطح اول ناسکار در دوران مدرن محسوب می‌شد. چالش‌ها و دستاوردها. گاتری در سال ۱۹۷۷ با خودروی رولا ولستدت در ایندیاناپلیس ۵۰۰ شرکت کرد اما با مشکلات موتور در جایگاه بیست‌ونهم قرار گرفت. او در دو دوره دیگر از این مسابقات نیز شرکت کرد و در سال ۱۹۷۸ با وجود شکستگی مچ دست (که دو روز قبل در یک مسابقه تنیس خیریه اتفاق افتاده بود) و پنهان کردن آن از مسئولان مسابقه، به مقام نهم رسید. در مجموع، او در ۱۱ رویداد
به مقام نهم رسید. در مجموع، او در ۱۱ رویداد ایندی کار شرکت کرد که بهترین نتیجه‌اش مقام پنجم بود. در سال ۱۹۷۶، بسیاری از رانندگان مرد این ورزش ادعا کردند که عدم موفقیت گاتری در کسب مجوز به دلیل جنسیت اوست. این اظهارات باعث خشم ای.جی. فویت، برنده سه دوره مسابقات شد تا جایی که او یک خودروی یدکی به گاتری قرض داد تا تست شیک‌دان انجام دهد. بهترین زمان تمرین گاتری با خودروی فویت برای کسب مجوز کافی بود، اما او نتوانست از طریق حمایت مالی شرکت‌ها بودجه لازم را تأمین کند و مجبور به بازنشستگی شد. میراث و افتخارات. با
کند و مجبور به بازنشستگی شد. میراث و افتخارات. با این حال، جایگاه گاتری در تاریخ تثبیت شد. در سال ۱۹۷۹، مجموعه کارت‌های تجاری سوپرسیسترز منتشر شد که یکی از آنها تصویر و نام گاتری را داشت. کلاه ایمنی و لباس مسابقه او در مؤسسه اسمیتسونین نگهداری می‌شود و او یکی از اولین افرادی بود که به تالار مشاهیر ورزشی زنان جهان راه یافت. در ۲۷ آوریل ۲۰۰۶، او به تالار مشاهیر موتوراسپورت بین‌المللی اینداکت شد. خودزندگینامه او با عنوان «جنت گاتری: زندگی در حداکثر سرعت" که در سال ۲۰۰۵ منتشر شد، مورد تحسین نشریاتی مانند ورزش
سال ۲۰۰۵ منتشر شد، مورد تحسین نشریاتی مانند ورزش مصور قرار گرفت. مبارزه با تبعیض جنسیتی در ورزش‌های موتوری. گاتری در مصاحبه‌ای پیشگامانه در سال ۱۹۸۷ با تریسی دادز برای لس‌آنجلس تایمز، از کمبود حمایت مالی برای رانندگان زن ابراز تاسف کرد. او گفت: «مردان حمایت مالی دریافت می‌کنند و زنان نمی‌توانند. این ناعادلانه به نظر می‌رسد. اما چه کسی به ناعادلانه اهمیت می‌دهد؟ آنچه مهم است نتیجه نهایی است.» در سال ۲۰۲۰، وقتی پیپا مان با وجود رانندگی در سال قبل، نتوانست بودجه لازم برای شرکت در ایندیاناپلیس ۵۰۰ را تأمین کند
لازم برای شرکت در ایندیاناپلیس ۵۰۰ را تأمین کند و هیچ راننده زنی در مسابقات حضور نداشت، گاتری گفت به دلیل ناامیدی بعید است مسابقات را تماشا کند. او در ابتدا تمایلی به پرداختن به موضوع تبعیض جنسیتی در ورزش‌های موتوری نداشت، اما پس از کسب مجوز برای اولین ایندیاناپلیس ۵۰۰ در سال ۱۹۷۷ و شرکت در رژه شهری، نگرشش تغییر کرد. گاتری توضیح داد: «مردانی بودند که دختران کوچک را روی شانه‌هایشان گذاشته بودند و آنها را تکان می‌دادند، گویی من نماینده امید برای آینده هستم.» در سال ۲۰۱۱، گاتری نامه‌ای در حمایت از حق رانندگی
در سال ۲۰۱۱، گاتری نامه‌ای در حمایت از حق رانندگی زنان در عربستان سعودی امضا کرد. این نامه از پادشاه عربستان سعودی خواستار حمایت از برگزاری گراندپری زنان عربستان شد. این ایده توسط دیوید کیز، فعال حقوق بشر مطرح شده بود.
نشان شایستگی یک مدال شایستگی لبنانی و بالاترین نشان افتخار در لبنان است. در ۱۶ ژانویه ۱۹۲۲ توسط مقامات رسمی تأسیس شد، از زمان آغاز به کار به غیرنظامیانی که اعمال جوانمردانه و وفاداری به ملت انجام می‌دهند، پاداش داده است. این نشان می‌تواند پس از مرگ به آنهایی که سزاوار آن هستند، اعطا گردد. تاریخچه. با اعلام دولت لبنان بزرگ در ۱۹۲۰، مقامات قیمومت در تلاش ایجاد یک مدال ویژه بودند که توسط دولت لبنان به نام «نشان شایستگی لبنان» اعطا می‌شد. یک رقابت برای انتخاب بهترین طرح برگزار شد که توسط هنرمند جورج قُرم برنده
طرح برگزار شد که توسط هنرمند جورج قُرم برنده شد. طرح برندهٔ او یک مرد لبنانی را در لباس سنتی نشان می‌داد که از حمله یک شیر به یک قریهٔ لبنانی جلوگیری می‌کرد. فرمانروای لبنان بزرگ در ۱۶ ژانویه ۱۹۲۲ قطعنامهٔ ۱۰۸ را صادر کرد و در مادهٔ اول آن تصریح کرد: «مدال افتخاری به نام مدال شایستگی لبنان برای پاداش دادن به کسانی که کارهای جوانمردی و وفاداری انجام می‌دهند، ایجاد شده است و می‌توان آن را پس از مرگ به کسانی اعطا کرد که شایستهٔ آن هستند». نشان شایستگی لبنان با تصمیم شماره ۱۰۸۰ در ۱۶ ژانویه ۱۹۲۲ ایجاد شد و تحت
تصمیم شماره ۱۰۸۰ در ۱۶ ژانویه ۱۹۲۲ ایجاد شد و تحت فرمان مربوط به آیین‌نامهٔ تزئینات (قانون شماره ۱۲۲، ۱۲ ژوئن ۱۹۵۹) است. رتبه‌ها. رتبه‌بندی این نشان شامل دو درجه و چهار دسته منظم به شرح زیر است:
عشق فوتبال (به انگلیسی: "") فیلم مستند بلند اجتماعی به کارگردانی و تهیه‌کنندگی شارمین مجتهدزاده و پالیز خوشدل است که در سال ۲۰۲۲ تولید شده است. این فیلم به موضوع تبعیض جنسیتی و حقوق زنان در ایران می‌پردازد و داستان زهرا، دختر ۲۷ ساله‌ای را روایت می‌کند که برای ورود به استادیوم و تماشای بازی فوتبال، خود را به شکل مردان درمی‌آورد. زهرا خوشنواز در حین فیلم‌برداری مستند برای فعالیت و تبلیغ در ارتباط با ورود زنان به استادیوم دستگیر و روانه زندان می‌شود. این مستند در اولین حضور خود در جشنواره بوسان کره جنوبی