payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کافه فلوریان یک قهوه‌خانه در پروکوراتیه نووه واقع در میدان سن مارکو، ونیز است. این مکان در سال ۱۷۲۰ تأسیس شد و قدیمی‌ترین قهوه‌خانهٔ فعال در ایتالیا و یکی از قدیمی‌ترین‌های جهان است (قدیمی‌ترین قهوه‌خانهٔ فعال جهان کوئینز لین کافی هاوس در آکسفورد است که در سال ۱۶۵۴ تأسیس شد). تاریخچه. فلوریان در ۲۹ دسامبر ۱۷۲۰ با دو اتاق ساده با نام ونیز پیروزمند افتتاح شد، اما خیلی زود به نام کافه فلوریان شناخته شد که برگرفته از نام مالک اولیهٔ آن، فلوریانو فرانچسکونی بود. در آغاز، شخصیت‌های مشهوری چون نمایشنامه‌نویس کارلو
آغاز، شخصیت‌های مشهوری چون نمایشنامه‌نویس کارلو گولدونی، گوته و کازانووا به آن رفت‌وآمد می‌کردند. کازانووا احتمالاً به این دلیل جذب آن شد که کافه فلوریان تنها قهوه‌خانه‌ای بود که اجازهٔ ورود زنان را می‌داد. بعدها لرد بایرون، مارسل پروست و چارلز دیکنز نیز مشتریان همیشگی آن شدند. در میانهٔ قرن هجدهم، این کافه یکی از معدود مکان‌هایی بود که روزنامهٔ اولیهٔ گاسپارو گوتزی با عنوان "گازتای ونتا" در آن فروخته می‌شد و محلی برای گردهمایی افراد از طبقات اجتماعی مختلف بود. در سال ۱۷۵۰، فلوریان به چهار اتاق توسعه یافت.
در سال ۱۷۵۰، فلوریان به چهار اتاق توسعه یافت. در سال ۱۷۷۳، والنتینو فرانچسکونی، نوهٔ فلوریانو، کسب‌وکار را به دست گرفت. در ۱۷۹۶، در فضای انقلابی ناشی از انقلاب فرانسه، دولت ونیز نگران گسترش افکار انقلابی در شهر بود. فلوریان به دلیل مشتریان بین‌المللی، به پاتوق بسیاری از ژاکوبن‌های فرانسوی تبدیل شده بود و به همین دلیل بازرسان دولتی دستور تعطیلی موقت آن را صادر کردند. پس از ورود ارتش فرانسه در مه ۱۷۹۷، فرانچسکونی تابلوی «ونیز پیروزمند» را پایین آورد و تابلوی جدیدی با نام «فلوریان» نصب کرد. در ۱۸۱۴، والنتینو
جدیدی با نام «فلوریان» نصب کرد. در ۱۸۱۴، والنتینو کافه را به پسرش آنتونیو سپرد. تا سال ۱۸۵۸، این مکان به دست وینچنزو پورتا، جووانی پاردلی و پیترو باکانلو افتاد و نیازمند بازسازی بود. لودوویکو کادورین مأمور بازسازی و طراحی مجدد دکوراسیون داخلی شد و اتاق‌های جدیدی با نام‌های «اتاق سنا»، «اتاق یونانی»، «اتاق چینی» و «اتاق شرقی» اضافه کرد. در قرن نوزدهم، فلوریان نقشی مهم در جنبش ریسورجیمنتو ایفا کرد، چرا که «اتاق سنا» محل گردهمایی میهن‌پرستان ونیزی بود. در جریان انقلاب ۱۸۴۸ ونیز، فلوریان حتی به‌طور موقت به
انقلاب ۱۸۴۸ ونیز، فلوریان حتی به‌طور موقت به بیمارستانی برای مجروحان تبدیل شد. بازسازی‌های دیگری در سال‌های ۱۸۷۲ و ۱۸۹۱ انجام شد و دو اتاق دیگر با نام‌های «تالار مردان نامدار» و «تالار فصل‌ها» به آن اضافه گردید. در سال ۱۹۲۰ نیز «اتاق لیبرتی» به مناسبت دویست سالگی افتتاح شد. هنر. در سال ۱۸۵۸، کافه توسط لودوویکو کادورین بازسازی کامل شد. او از بهترین هنرمندان ونیز برای تزئین اتاق‌ها دعوت کرد. اتاق سنا توسط جاکومو کاسا با نقاشی‌هایی چون «عصر روشنگری یا پیشرفت» و «تمدن، ملت‌ها را آموزش می‌دهد» تزئین شد. اتاق
و «تمدن، ملت‌ها را آموزش می‌دهد» تزئین شد. اتاق چینی و اتاق شرقی با نقاشی‌های آنتونیو پاسکوتی الهام‌گرفته از شرق تزئین شدند. تالار مردان نامدار با پرترهٔ ده شخصیت بزرگ ونیزی از جمله مارکو پولو، تیتیان و آندره‌آ پالادیو مزین شد. تالار فصل‌ها یا «تالار آینه‌ها» توسط وینچنزو روتا با چهار تصویر زنانه به‌نمایشگر فصل‌ها تزئین گردید. در سال ۱۹۲۰ نیز اتاق لیبرتی با سبک آرت نوو اضافه شد. از سال ۱۸۹۳، به ابتکار ریکاردو سلواتیکو، فلوریان به محل برگزاری "نمایشگاه بین‌المللی هنر معاصر" تبدیل شد که بعدها به بیناله ونیز
هنر معاصر" تبدیل شد که بعدها به بیناله ونیز مشهور شد. از سال ۱۹۸۸ تاکنون، فلوریان هر دو سال میزبان نمایشگاه‌های هنری معاصر است. گسترش. در اوایل قرن بیست‌ویکم، فلوریان شعبه‌ای در مرکز فلورانس افتتاح کرد.
مراسم ویژه یک فیلم مستند-داستانی ایرانی به کارگردانی میثم شاه‌بابایی و تهیه‌کنندگی مهدی کریمی تفرشی و میثم شاه‌بابایی است که در سال ۱۴۰۲ تولید و در گروه سینمایی هنرو تجربه اکران شد. بازیگرانی چون مهتاب کرامتی و بهزاد دورانی در این فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند. خلاصه داستان. بعد از انتشار خبر فوت نلسون ماندلا (رهبر ضدآپارتاید آفریقای جنوبی)، یک تیم مستندساز ایرانی برای تهیه مستندی از مراسم وداع و خاک‌سپاری او، راهی این کشور می‌شوند. پس از چند روز فیلم‌برداری، در روز خاک‌سپاری، این گروه دچار چالش‌هایی شده و
در روز خاک‌سپاری، این گروه دچار چالش‌هایی شده و توسط پلیس از محل مراسم بیرون رانده می‌شوند. آنها در مسیر بازگشت به پایتخت آفریقا، درگیر اتفاقات غیرمنتظره‌ای شده و از پرواز جا می‌مانند. اکران. فیلم «مراسم ویژه» از روز چهارشنبه ۱۴ آذر ۱۴۰۲ در گروه سینمایی هنروتجربه اکران شد. مراسم رونمایی و نمایش این فیلم در روز سه‌شنبه ۱۳ آذر در پردیس سینمایی چارسو برگزار گردید.
الکس مورفی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری ایرلند است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال جمهوری ایرلند، زیر ۱۹ سال جمهوری ایرلند و زیر ۲۱ سال جمهوری ایرلند بازی کرده است.
پیست اتومبیل‌رانی بی‌ارزش فیلمی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی نیکلاس پری است. در این فیلم بازیگرانی همچون جس بردفورد، جردن براور، جاناتان تیلور توماس، داریل هانا، تیفانی تیسون، پتسی کنسیت، آدریانا فرانتس، میلو ونتیمیگلیا و جمی برگمن ایفای نقش کرده‌اند.
سوز شمالی یا انفجار قطب شمال فیلمی محصول سال ۲۰۱۰ و به کارگردانی برایان ترنچارد-اسمیت است. در این فیلم بازیگرانی همچون مایکل شنکس، الکساندرا دیویس، ساسکیا هامپل، ایندیانا اوانز، رابرت مامون و بروس دیویسن ایفای نقش کرده‌اند.
توماسو آنیلو (۲۹ ژوئن ۱۶۲۰–۱۶ ژوئیه ۱۶۴۷)، که عموماً با نام قراردادی ماسانیلو شناخته می‌شود (،) یک ماهیگیر ایتالیایی بود که رهبر شورش ۱۶۴۷ علیه حکومت هابسبورگ اسپانیا در پادشاهی ناپل شد. نام و محل تولد. تا همین اواخر اعتقاد بر این بود که ماسانیلو اهل آمالفی است، در حالی که در واقع او در ویکو روتو ال مرکاتو، یکی از کوچه‌های متعدد اطراف میدان بازار در ناپل، متولد شده است. منبع این سوءتفاهم این است که آمالفی صرفاً بخشی از نام او بوده است، اما به‌طور سنتی به عنوان اشاره‌ای به محل تولد او تفسیر شده است. برخی
عنوان اشاره‌ای به محل تولد او تفسیر شده است. برخی منابع استدلال می‌کنند که توماسو آنیلو در آمالفی متولد شده است، جایی که او دوست شخصیت منحصر به فرد دیگری به نام راهب پیرونه بود، که به این دلیل به این نام خوانده می‌شد که او به‌طور نادرست از عادت خود برای فرار از عدالت استفاده می‌کرد، اما در واقع، راهزنی بود که در ازای دریافت پول، آدم می‌کشت و در طول قیام ناپل با توماسو همکاری می‌کرد. در سال ۱۸۹۶، شاعر سالواتوره دی جیاکومو با رونویسی از عمل غسل تعمید یافت شده در کلیسای سانتا کاترینا، که در آن آمده است: «در
در کلیسای سانتا کاترینا، که در آن آمده است: «در ۲۹ ژوئن ۱۶۲۰، توماسو آنیلو، پسر سیکو دامالفی و آنتونیا گارگانو توسط من دون جیوانی ماتئو پتا غسل تعمید داده شد و توسط آگوستینو موناکو و جووانا د لیتو در ویکو روتو از قلم مقدس برداشته شد.» این جشن در روز تولد و در همان کلیسایی برگزار شد که در سال ۱۶۴۱، توماسو آنیلو بعداً با برناردینا پیزای شانزده ساله ازدواج کرد. جوزپه گالاسو، مورخ، اظهار داشت که این سوءتفاهم «توسط نگرش آگاهانه قدرت و فرهنگ رسمی در ناپل اسپانیا پرورش یافته و تشویق شده است. شهر وفادار نمی‌توانست
یافته و تشویق شده است. شهر وفادار نمی‌توانست و نمی‌توانست حضور یک کافر، یک شورشی و کسی را که دولت اسپانیا را در ناپل زیر سؤال برده بود، بپذیرد.» در ۷ ژوئیه ۱۹۹۷، در سیصد و پنجاهمین سالگرد قیام مردمی، شهر ناپل کتیبه‌ای را به افتخار ماسانیلو در ویکو روتو آل مرکاتو قرار داد. از تولد تا ۱۶۴۷. خانواده ماسانیلو فروتن بودند اما فقیر نبودند. پدرش، فرانچسکو (چیکو) دِ آمالفی، ماهیگیر و مغازه‌دار بود. مادرش، آنتونیا گارگانو، خانه‌داری بود که قبل از ازدواج، ماسانیلو را باردار شد. او دو برادر کوچکتر و یک خواهر داشت:
را باردار شد. او دو برادر کوچکتر و یک خواهر داشت: جیووانی، که یکی دیگر از رهبران شورش بود؛ فرانچسکو، که در نوزادی درگذشت؛ و گراتزیا. خانه‌ای که او در آن زندگی می‌کرد در محله پندینو، جایی که مالیات ماهی جمع‌آوری می‌شد، و نزدیک به پورتا نولانا بود که به عوارض آرد مربوط می‌شد. در آن زمان، ناپل حدود ۲۵۰٬۰۰۰ نفر جمعیت داشت و یکی از پرجمعیت‌ترین کلان‌شهرهای اروپا بود. میدان بازار، جایی که ماسانیلو تمام عمر خود را در آن گذراند، مرکز اصلی بود. این میدان غرفه‌هایی داشت که انواع کالاها را می‌فروختند، جایی بود که
داشت که انواع کالاها را می‌فروختند، جایی بود که آکروبات‌ها برای مردم عادی نمایش اجرا می‌کردند و در روزگار کنراد سوابیا، محل اعدام‌های عمومی بود. در طول دهه ۱۶۴۰، اسپانیای تحت سلطه هابسبورگ با مجموعه‌ای طولانی از درگیری‌های فاجعه‌بار روبرو بود: شورش هلند (۱۵۶۸–۱۶۴۸)، جنگ سی ساله (۱۶۱۸–۱۶۴۸)، شورش کاتالونیا (۱۶۴۰–۱۶۵۹) و جدایی پرتغال (۱۶۴۰–۱۶۶۸). برای حمایت از تلاش‌های جنگی، تاج و تخت ایبری بار مالیاتی سنگینی را بر نایب‌السلطنه ناپل تحمیل کرد تا خزانه امپراتوری وسیع خود را که عصر طلایی آن ناگزیر به پایان
وسیع خود را که عصر طلایی آن ناگزیر به پایان می‌رسید، بازسازی کند. ماسانیلو، که مانند پدرش ماهیگیر و فروشنده ماهی بود، توسط معاصرانش اینگونه توصیف شده است:... مرد جوانی بیست و هفت ساله، زیبا و برازنده، صورتش قهوه‌ای و تا حدودی آفتاب سوخته بود: چشمان مشکی، موهای بور، با طره‌هایی که تا گردنش امتداد داشت. او اغلب برای فرار از مالیات، ماهی را مستقیماً به خانه‌های اشراف می‌آورد، اما تقریباً همیشه در حین انجام وظیفه توسط مأموران مالیات دستگیر و زندانی می‌شد. با این حال، فعالیت اصلی او قاچاق بود، به طوری که در سال
حال، فعالیت اصلی او قاچاق بود، به طوری که در سال ۱۶۴۶ شهرت او به عنوان یک قاچاقچی ماهر در بازار کاملاً تثبیت شده بود. او عمدتاً برای اشراف فئودال، از جمله مارچسا دی بریِنزا و دون دیومده کارافا، دوک مادالونی، کار می‌کرد که تقریباً مانند یک برده با او رفتار می‌کرد. همسرش برناردینا، که به دلیل آوردن جورابی پر از آرد به شهر و فرار از وظیفه دستگیر شده بود، به مدت هشت روز زندانی شد. ماسانیلو برای آزادی خود مجبور به پرداخت صد کرون باج شد که او را بدهکار کرد. طبق سنت، این ماجرا بود که در او میل به انتقام از مردم
سنت، این ماجرا بود که در او میل به انتقام از مردم علیه ستمگرانشان را برانگیخت. در طول مدت اقامتش در زندان، او با «دریاسالار بزرگ» و دکترای حقوق، مارکو ویتاله، پسر نامشروع یک وکیل مشهور، آشنا شد که او را با برخی از اعضای طبقه متوسط که از سوءاستفاده‌های مداوم مأمور مالیات و امتیازات اشراف خسته شده بودند، آشنا کرد. ماسانیلو همچنین شاگرد نویسنده‌ای به نام دون جولیو جنوینو، کشیشی هشتاد ساله با سابقه دفاع از مردم، شد. در سال ۱۶۱۹، در دوران تصدی نایب‌السلطنه دون پدرو تلز-گیرون، سومین دوک اوسونا، جنوینو دو بار
پدرو تلز-گیرون، سومین دوک اوسونا، جنوینو دو بار فراخوانده شد تا نماینده منافع مردم در برابر اشراف باشد و اساساً نقش یک تریبون قدیمی را ایفا کند. با این حال، در سال ۱۶۲۰، او توسط شورای امور داخلی برکنار و در مکانی دور از ناپل زندانی شد. او در سال ۱۶۳۹ به شهر بازگشت و بلافاصله شروع به مبارزه برای حقوق مردم اطرافش کرد و گروه بزرگی از آشوبگران را تشکیل داد، از جمله: فرانچسکو آنتونیو آرپاخا، کارمند قدیمی و مورد اعتمادش، ساوینو بوکاردو، راهب کارملیت، مارکو ویتاله که قبلاً به او اشاره شد و فرماندهان مختلف مناطق
که قبلاً به او اشاره شد و فرماندهان مختلف مناطق شهر و تعداد زیادی از «لاتزارینی‌ها». شورش. سوء مدیریت و ظلم مالی در طول جنگ سی ساله، نارضایتی زیادی را در سراسر پادشاهی ناپل برانگیخت. در ماه مه ۱۶۴۷ شورشی در پالرمو رخ داد و مردم ناپل از الگوی سیسیلی‌ها پیروی کردند. دلیل اصلی قیام اخیر، وضع مالیات جدید بر میوه و سایر مواد غذایی معمولی فقرا بود و محرک اصلی این جنبش، ماسانیلو بود که فرماندهی ناراضیان را به دست گرفت. این شورش در ۷ ژوئیه ۱۶۴۷ با شورشی در دروازه‌های شهر بین میوه‌فروشان اطراف و مأموران گمرک آغاز
شهر بین میوه‌فروشان اطراف و مأموران گمرک آغاز شد. مأموران مجبور به فرار شدند و اداره گمرک به آتش کشیده شد. سپس شورشیان به ناپل ریختند و به زور وارد کاخ نایب‌السلطنه، رودریگو پونس د لئون، دوک منفور آرکوس، شدند که ابتدا مجبور شد در صومعه‌ای در همسایگی، سپس در قلعه سنت‌المو و در نهایت در قلعه نووو پناه بگیرد. ماسانیلو تلاش کرد تا جمعیت را منضبط کند و غرایز مخرب آنها را مهار کند و تا حدودی نیز موفق شد. او که لباس ماهیگیری به تن داشت، از روی داربست چوبی بیرون خانه‌اش به حضار سخنرانی می‌کرد و عدالت را اجرا
خانه‌اش به حضار سخنرانی می‌کرد و عدالت را اجرا می‌کرد. چندین شورشی، از جمله دوک مادالونی، از مخالفان نایب‌السلطنه، و برادرش جوزپه کارافا، که برای ایجاد آشوب به ناپل آمده بود، توسط او به مرگ محکوم و اعدام شدند. جمعیت که هر روز سلاح‌های بیشتری به دست می‌آورد و سرکش‌تر می‌شد، شهر را به وحشت انداخت، سربازانی را که از بیرون فراخوانده شده بودند، بیرون راند و ماسانیلو را به عنوان " کاپیتان کل " انتخاب کرد. شورش حتی به استان‌ها نیز گسترش می‌یافت. جنوینو و ماسانیلو خواستار برابری بین مردم و اشراف در شورای شهر و
خواستار برابری بین مردم و اشراف در شورای شهر و منشور جدیدی برای ناپل شدند. هدف آنها فروپاشی دولت نبود، بلکه همکاری با نایب‌السلطنه برای از بین بردن کنترل اشراف بود. ماسانیلو رهبری جمعیتی نزدیک به هزار نفر را بر عهده داشت که به غارت زرادخانه‌ها و گشودن زندان‌ها پرداختند و مسئولیت شهر را به او سپردند. سرانجام، نایب‌السلطنه، که مذاکراتش با ماسانیلو بارها به دلیل آشوب‌های جدید قطع می‌شد، با اعطای تمام امتیازات درخواستی به کار خود پایان داد. در ۱۳ ژوئیه ۱۶۴۷، با میانجیگری کاردینال آسکانیو فیلومارینیو، اسقف اعظم
میانجیگری کاردینال آسکانیو فیلومارینیو، اسقف اعظم ناپل، کنوانسیونی بین دوک آرکوس و ماسانیلو به عنوان «رهبر وفادارترین مردم ناپل» امضا شد که به موجب آن شورشیان عفو شدند، مالیات‌های ظالمانه‌تر لغو شد و شهروندان از حقوق خاصی از جمله حق ادامه خدمت تا زمان تصویب معاهده توسط پادشاه برخوردار شدند. دوک زیرک آرکوس سپس ماسانیلو را به کاخ دعوت کرد، عنوان «کاپیتان کل مردم ناپل» او را تأیید کرد، یک زنجیر طلا به او داد و به او مستمری پیشنهاد داد. ماسانیلو مستمری را رد کرد و از افتخارات خود گذشت و گفت که می‌خواهد به
کرد و از افتخارات خود گذشت و گفت که می‌خواهد به زندگی قدیمی خود به عنوان ماهیگیر بازگردد؛ اما نایب‌السلطنه از او پذیرایی کرد و تا حدودی به دلیل فشار و هیجان روزهای گذشته، تا حدودی به دلیل سرگیجه ناشی از تغییر شگفت‌آور سرنوشتش، یا شاید، همان‌طور که اعتقاد بر این بود، به دلیل مسموم شدن، عقل خود را از دست داد و مانند یک دیوانه دیوانه رفتار کرد. نایب‌السلطنه تسلیم شد، اما اشراف ناپل مقاومت کردند: تلاشی برای ترور ماسانیلو صورت گرفت، اما سپس در ۱۳ ژوئیه، در حالی که لباس‌های فاخر و صندلی طلایی بر تن داشت، در
که لباس‌های فاخر و صندلی طلایی بر تن داشت، در مراسمی رسمی در کلیسای جامع به عنوان کاپیتان کل تأیید شد. ماسانیلو به سرعت و به طرز عجیبی رفتار غیرمنطقی سلف پوپولیست رومی خود، کولا دی رینزو، را که ۳۰۰ سال قبل از او بود، تکرار کرد. پس از فرار از حبس خانگی در ۱۶ ژوئیه، ماسانیلو به کلیسای کارمین رفت، جایی که اسقف اعظم در حال برگزاری مراسم عشای ربانی برای جشن بانوی کارمل بود. ماسانیلو با کفرگویی، همشهریان خود را محکوم کرد. او دوباره دستگیر و به صومعه‌ای در همان نزدیکی برده شد، جایی که توسط گروهی از بازرگانان غلات
برده شد، جایی که توسط گروهی از بازرگانان غلات ترور شد. سر او را بریدند و توسط گروهی از افراد خشن به نزد نایب‌السلطنه آوردند و جسدش را در خارج از شهر دفن کردند. اما روز بعد، مردم که از تغییر مقیاس‌های توزین نان خشمگین شده بودند، از خشم دیوانه‌وار خود توبه کردند. جسد ماسانیلو از خاک بیرون آورده شد و تشییع جنازه باشکوهی برای او برگزار شد که در آن خود نایب‌السلطنه نیز حضور داشت. نایب‌السلطنه، ناامیدانه تلاش کرد تا اداره شهر را به دست جنوینو بسپارد، اما جنوینو نتوانست در برابر خواسته‌های مردم مقاومت کند.
نتوانست در برابر خواسته‌های مردم مقاومت کند. افراط‌گرایان قدرت را به دست گرفتند. انقلاب دوم در ماه اوت رخ داد که به تبعید جنوینو و اعلام جمهوری ناپل تحت حمایت فرانسه منجر شد. اسپانیایی‌ها سرانجام در آوریل ۱۶۴۸ ناپل را پس گرفتند. ماسانیلو در هنر و نظریه سیاسی. ماسانیلو بارها در تصاویر ناپلی قرن‌های پس از مرگش به تصویر کشیده شده است.
حزب ملی بلوچستان یا حزب ملی بلوچستان (منگل) ( اردو : بلوچستان نیشنل پارتی ؛ "Balūcān Nēśanal Pārtī" ) یک حزب سیاسی در بلوچستان پاکستان است . حزب ملی بلوچستان به حقوق استانی بیشتر و خودمختاری بیشتر برای استان بلوچستان از طریق مبارزه مسالمت‌آمیز و دموکراتیک اعتقاد دارد. تاریخچه. در سال ۱۹۷۲، حزب ملی عوامی یا NAP پس از پیروزی در انتخابات، اولین دولت منتخب در بلوچستان را تشکیل داد و عطاءالله منگل به عنوان اولین سروزیر بلوچستان سوگند یاد کرد . نه ماه پس از تشکیل دولت NAP، این دولت توسط ذوالفقار علی بوتو سرنگون
دولت NAP، این دولت توسط ذوالفقار علی بوتو سرنگون شد . او از ادعای اکبر بوگتی مبنی بر اینکه رژیم عطاءالله منگل قصد تجزیه پاکستان و آزادسازی بلوچستان را دارد، به عنوان دلیل این برکناری استفاده کرد. منگل، غوث بخش بزنجو ، گلخان نصیر ، خیربخش مری و دیگر رهبران NAP به زندان افتادند. آنها پس از سرنگونی دولت بوتو توسط محمد ضیاءالحق ، پس از گذراندن بیش از چهار سال اسارت، آزاد شدند. در این زمان اختلافاتی بین رهبری NAP ایجاد شده بود، بنابراین در حالی که منگل، بزنجو و نصیر به ستاد NAP رفتند، خیربخش مری و شیرمحمد مری
نصیر به ستاد NAP رفتند، خیربخش مری و شیرمحمد مری به خانه‌های خود بازگشتند. بعدها، بیزنجو پس از بروز اختلافاتی بین او و ولی خان بر سر انقلاب کابل (او از انقلاب حمایت می‌کرد در حالی که ولی خان مخالف آن بود)، حزب ملی پاکستان یا PNP را تشکیل داد . نصیر به PNP پیوست و رئیس شاخه بلوچستان آن شد در حالی که منگل به لندن تبعید شد. در سال 1996، منگل به پاکستان بازگشت و حزب ملی بلوچستان را تشکیل داد. حزب ملی بلوچستان (BNP) در انتخابات ۱۹۹۷ پیروز شد و توانست یک دولت ائتلافی در بلوچستان با پسر منگل، اختر منگل، به عنوان
در بلوچستان با پسر منگل، اختر منگل، به عنوان سروزیر تشکیل دهد. این دولت دوام زیادی نیاورد، زیرا اختلافاتی بین دولت ایالتی بلوچستان و دولت فدرال آغاز شد. حزب ملی بلوچستان (BNP) پس از برکناری اولین دولت خود، در هیچ انتخاباتی شرکت نکرده است. در سال ۲۰۰۲، این حزب در اعتراض به کودتای نظامی اکتبر ۱۹۹۹ ژنرال پرویز مشرف که به اتحاد مذهبی طرفدار ارتش اجازه داد تقریباً در تمام حوزه‌های انتخابیه میانه‌رو و ملی‌گرا پیروز شود، در انتخابات شرکت نکرد. اگرچه چند عضو حزب به طور مستقل در انتخابات شرکت کردند. یکی از این اعضا
طور مستقل در انتخابات شرکت کردند. یکی از این اعضا به مجلس ملی پاکستان ، یکی به مجلس سنای پاکستان و دو نفر به نام‌های میر اکبر منگل و میر اختر حسین لانگوو به مجلس ایالتی راه یافتند. در سال 2006، بوگتی توسط ارتش پاکستان کشته شد. حزب ملی بلوجچستان (BNP) هنگام آغاز عملیات در بلوچستان به شدت از دولت انتقاد کرده بود و پس از مرگ بوگتی، هر چهار نماینده منتخب مستقل آن از کرسی‌های خود در مجالس ملی و ایالتی استعفا دادند. در دسامبر 2006، اختر منگل به اتهام دستور دادن به محافظان امنیتی خود برای ضرب و شتم پرسنل سرویس
به محافظان امنیتی خود برای ضرب و شتم پرسنل سرویس مخفی دستگیر شد. منگل اظهار داشت که این مأموران سرویس مخفی سعی کرده بودند فرزندانش را هنگام بازگشت از مدرسه بربایند و در نتیجه، محافظان امنیتی آنها را مورد ضرب و شتم قرار داده بودند. به گفته اقبال حیدر، دبیرکل کمیسیون حقوق بشر پاکستان ، در طول محاکمه‌اش ، "آقای منگل را به دادگاه آوردند و به داخل قفس آهنی با میله‌هایی که در گوشه‌ای دور از وکیلش قرار داشت، هل دادند." منگل در سال 2008، پس از به قدرت رسیدن دولت حزب مردم پاکستان ، پس از گذراندن تقریباً یک سال و
حزب مردم پاکستان ، پس از گذراندن تقریباً یک سال و نیم زندان آزاد شد . پس از دستگیری اختر منگل، بقیه رهبری حزب ملی بنگلادش (BNP) نیز عمدتاً به دلیل پرونده‌های MPO زندانی شدند. در 2 دسامبر، ساجد ترین از دفترش دستگیر شد، حبیب جلیب بلوچ ، میر اختر حسین لانگوو و اکبر منگل نیز در همان روز دستگیر شدند. جهانزیب جمالدینی نیز در ماه دسامبر دستگیر شد. سپس، در 3 ژانویه 2007، میر نورالدین منگل، رئیس موقت حزب ملی بلوچستان، نیز به همراه دیگر فعالان در حالی که در راه ملاقات با کارگران زندانی حزب ملی بلوچستان در خضدار
با کارگران زندانی حزب ملی بلوچستان در خضدار بودند، دستگیر شد
جرولامو " نینو " بیکسیو (، ۲ اکتبر ۱۸۲۱–۱۶ دسامبر ۱۸۷۳) ژنرال، میهن‌پرست و سیاستمدار ایتالیایی و یکی از برجسته‌ترین چهره‌های اتحاد ایتالیا بود. زندگی و حرفه. او با نام جرولامو بیکسیو در جنوا متولد شد. بیکسیو در کودکی توسط والدینش مجبور شد در نیروی دریایی پادشاهی ساردینیا مشغول به کار شود. پس از ماجراجویی‌های متعدد در نقاط مختلف جهان، در سال ۱۸۴۶ به ایتالیا بازگشت و به ناوگان پیوست. در ۴ نوامبر ۱۸۴۷، او با گرفتن افسار اسب چارلز آلبرت و فریاد زدن «از تیچینو عبور کنید، اعلیحضرت، و ما همه با شما هستیم» در جنوا،
کنید، اعلیحضرت، و ما همه با شما هستیم» در جنوا، خود را به رخ کشید. او در طول نبرد ۱۸۴۸ جنگید، در سال ۱۸۴۹ در رم به فرماندهی جوزپه گاریبالدی کاپیتان شد، یک گردان کامل فرانسوی را به اسارت گرفت و مدال طلای شجاعت نظامی را به دست آورد. در سال ۱۸۵۹ فرماندهی یک گردان از شکارچیان آلپ را بر عهده داشت، در نبرد وارسه جنگید و صلیب نظامی ساووی را دریافت کرد. او که یکی از سازمان‌دهندگان لشکرکشی هزار نفری گاریبالدی در سال ۱۸۶۰ علیه پادشاهی دو سیسیل بود، در نبرد کالاتافیمی اوضاع را به نفع هزار نفری تغییر داد. در همین حال،
اوضاع را به نفع هزار نفری تغییر داد. در همین حال، دهقانان سیسیلی به اصلاحاتی در شرایط محدودکننده‌ای که توسط زمین‌داران اشرافی اعمال می‌شد، امیدوار بودند - و از گاریبالدی به آن دست نیافتند. این امید با فرمان گاریبالدی در ۲ ژوئن ۱۸۶۰ مبنی بر توزیع مجدد زمین تقویت شد. در روستای کوچک برونته، سیسیل در استان کاتانیا، شورشی رخ داد که به گفته گاریبالدی توسط جنایتکاران و راهزنان محلی رهبری می‌شد و باعث قتل‌عام ۱۶ نفر از جمله دهقانان، افسران، اشراف (از جمله دو کودک) و یک کشیش شد. در طول شورش، تئاتر شهر و بایگانی
و یک کشیش شد. در طول شورش، تئاتر شهر و بایگانی شهرداری به آتش کشیده شد. در ۴ اوت ۱۸۶۰، گاریبالدی تصمیم گرفت بیکسیو را برای سرکوب شورش و مجازات مسئولان آن بفرستد. به محض رسیدن او با دو گردان از پیراهن قرمزها، بیکسیو روستا را محاصره و با موفقیت تصرف کرد. متأسفانه، اکثر کسانی که باعث شورش شده بودند، فرار کرده بودند. بیکسیو یک دادگاه نظامی ترتیب داد که ۱۵۰ نفر از مردم محلی را گناهکار شناخت و ۵ نفر از آنها را به اعدام محکوم کرد. این ماجرا نشان دهنده تعصب بیکسیو در مورد سیسیل بود و باعث شد او به همسرش بنویسد:
در مورد سیسیل بود و باعث شد او به همسرش بنویسد: «در این مناطق کشتن دشمن کافی نیست، بلکه لازم است آنها را شکنجه داد، زنده زنده در شعله‌های آرام سوزاند… آنها مناطقی هستند که باید نابود شوند یا حداقل از جمعیتشان کاسته شود، مردم آنها برای متمدن شدن به آفریقا فرستاده شوند.» تا ۲۱ اوت، بیکسیو و گاریبالدین‌ها وارد رجیو کالابریا، در سرزمین اصلی ناپل، شدند. او در نبرد ولتورنو شرکت کرد، جایی که پایش شکست. او که در سال ۱۸۶۱ به عنوان نماینده انتخاب شد، تلاش کرد تا کاوور و گاریبالدی را آشتی دهد. در سال ۱۸۶۶، در رأس
و گاریبالدی را آشتی دهد. در سال ۱۸۶۶، در رأس لشکر هفتم، عقب‌نشینی ایتالیا از نبرد کاستوزا را پوشش داد و فراخوان اتریشی‌ها برای تسلیم را نادیده گرفت. در فوریه ۱۸۷۰ به عنوان سناتور منصوب شد و در سپتامبر بعد، فرماندهی یک لشکر را در جریان جنبش علیه رم به او سپردند، چیویتاوکیا را تصرف کرد و در ۲۰ سپتامبر ۱۸۷۰، در تصرف رم شرکت کرد که اتحاد ایتالیا را تکمیل کرد. در ۱۶ دسامبر ۱۸۷۳، او در خلیج آچه در سوماترا بر اثر وبا در مسیر باتاویا (جاکارتا امروزی) درگذشت، جایی که قرار بود فرماندهی یک سفر تجاری را بر عهده بگیرد.
قرار بود فرماندهی یک سفر تجاری را بر عهده بگیرد. محل دقیق قبر او نامشخص ماند. مردم محلی گزارش دادند که او در ساحل دفن شده است و قبر او در هنگام مد دریا دیده نمی‌شد. در سال ۱۸۷۶، یک لشکرکشی نظامی کوچک از نیروهای هند شرقی هلند برای تعیین محل دقیق اعزام شد، اما با فاجعه‌ای روبرو شد زیرا چندین سرباز در این تلاش به طرز وحشیانه‌ای کشته شدند.
لورا سرتا (سپتامبر ۱۴۶۹–۱۴۹۹) یکی از برجسته‌ترین نویسندگان اومانیست و فمینیست قرن پانزدهم ایتالیا بود. سرتا اولین کسی بود که مسائل زنان و دوستی‌هایش با زنان را در مرکز توجه آثارش قرار داد. سرتا در سال‌های ۱۴۸۸ تا ۱۴۹۲ در برشا، ورونا و ونیز می‌نوشت و به خاطر نوشته‌هایش در قالب نامه به دیگر روشنفکران شناخته می‌شود. نامه‌های او شامل مسائل شخصی و خاطرات دوران کودکی‌اش بود و موضوعاتی مانند آموزش زنان، جنگ و ازدواج را مورد بحث قرار می‌داد. سرتا، مانند اولین اومانیست بزرگ، پترارک، ادعا می‌کرد که از طریق نوشته‌هایش
بزرگ، پترارک، ادعا می‌کرد که از طریق نوشته‌هایش به دنبال شهرت و جاودانگی است. به نظر می‌رسید که نامه‌های او برای مخاطبان عام در نظر گرفته شده است. زندگی و حرفه. سرتا در سپتامبر ۱۴۶۹ در برشا در خانواده‌ای از طبقه بالا متولد شد. او کودکی بیمارگونه بود که از بی‌خوابی رنج می‌برد. او اولین فرزند از شش فرزند بود. او سه برادر به نام‌های ایپولیتو، دانیل و باسیلیو و دو خواهر به نام‌های دئوداتا و دیانا داشت. خانواده‌اش به دلیل جایگاه پدرش در ایتالیا بسیار محبوب بودند. سیلوسترو سرتا وکیل و قاضی پادشاه و مادرش،
بودند. سیلوسترو سرتا وکیل و قاضی پادشاه و مادرش، ورونیکا دی لنو، تاجر مشهوری بود. از آنجایی که پدرش و سرتا به آموزش اعتقاد داشتند، در هفت سالگی پدرش او را به صومعه فرستاد. در آنجا او زندگی خود را وقف فعالیت‌های فکری کرد و تحصیلات دانشگاهی خود را آغاز کرد. او اصول مذهبی، خواندن، نوشتن و زبان لاتین را نزد راهبه آموخت. راهبه به عنوان معلم و مربی او تأثیر زیادی در زندگی سرتا داشت. راهبه به سرتا آموخت که از ساعات آخر شب تا قبل از طلوع آفتاب، در حالی که همه می‌خوابیدند، برای گلدوزی، نوشتن و مطالعه استفاده کند.
برای گلدوزی، نوشتن و مطالعه استفاده کند. در هفت سالگی، معلمش دوره‌های دستور زبان لاتین را به او آموزش داد. او همچنین به او یاد داد که چگونه با سوزن نقاشی بکشد، کاری که خودش شبانه‌روز تمرین می‌کرد. پس از دو سال در صومعه، پدرش از سرتا خواست که در سن نه سالگی برای مراقبت از خواهر و برادرهایش به خانه برگردد. پس از چند ماه ماندن در خانه، او برای ادامه تحصیل به صومعه بازگشت. در سن دوازده سالگی، پدرش دوباره او را احضار کرد تا به خانه بیاید و مسئولیت‌های مختلف خانه، از جمله نظارت بر آموزش برادرانش و خدمت به عنوان
از جمله نظارت بر آموزش برادرانش و خدمت به عنوان منشی پدرش را بر عهده بگیرد. احتمالاً پدرش او را در تحصیلات پس از دبستان راهنمایی کرده است. در این زمان، سرتا علاقه زیادی به ریاضیات، طالع بینی، کشاورزی و موضوع مورد علاقه‌اش، فلسفه اخلاق، نشان داد. در سال ۱۴۸۴، سرتا در سن پانزده سالگی با پیترو سرینا ازدواج کرد. سرینا تاجری اهل ونیز بود، اما علایق مشترکی به دانشگاه داشت. مشکلاتی بین این دو در ازدواجشان پدیدار شد. او در نامه‌هایش به پیترو سرینا نوشت: «شما مرا به تنبلی متهم می‌کنید و به خاطر سکوت طولانی‌ام به من
تنبلی متهم می‌کنید و به خاطر سکوت طولانی‌ام به من حمله می‌کنید، انگار که من متهم دادگاه هستم. شما طوری رفتار می‌کنید که انگار من از آن دسته افرادی هستم که برای غریبه‌ها نامه می‌نویسم و فقط شما را نادیده می‌گیرم، انگار که شما را فراموش می‌کنم، در حالی که در واقع من به شما جایگاه افتخاری بالاتر از سایر مردان دانشمند می‌دهم.» با وجود این استدلال‌ها، برای سرتا، این یکی از شادترین لحظات زندگی‌اش بود. او در نامه‌هایش، یک ازدواج ایده‌آل را به عنوان مشارکتی مبتنی بر احترام، احترام، صداقت و عشق متقابل تصور می‌کرد.