payamvha/North_RAG huggingface dataset:
منفرد که ممکن است برای آن فرد غیرطبیعی تلقی شوند، نمی‌شود، مگر اینکه این رفتارها به‌طور مکرر توسط سایر افراد آن گونه انجام شوند و به‌عنوان بخشی از رفتارنگاری آن گونه شناخته شوند. بیشتر رفتارهای غیرطبیعی در جانوران را می‌توان به‌طور کلی در چند دسته اصلی قرار داد؛ مانند رفتارهای دفعی، رفتارهای تغذیه‌ای، و رفتارهای تکراری و کلیشه‌ای. این دسته‌بندی‌ها کمک می‌کنند تا شناخت بهتری نسبت به انواع مختلف این رفتارها و علل آن‌ها به دست آید. با این حال، بسیاری از رفتارهای غیرطبیعی ممکن است ویژگی‌هایی از چند دسته مختلف
غیرطبیعی ممکن است ویژگی‌هایی از چند دسته مختلف را داشته باشند و بنابراین طبقه‌بندی دقیق و یگانه برای آن‌ها دشوار است. به همین دلیل، در برخی موارد، این رفتارها به‌طور جداگانه و بدون اختصاص به یک دسته خاص مورد بررسی قرار می‌گیرند. عوامل متعددی در بروز این رفتارهای غیرطبیعی نقش دارند. یکی از مهم‌ترین عوامل، شرایط محیطی جانور است، به‌ویژه در جانورانی که در اسارت نگهداری می‌شوند. کمبود فضای مناسب، نبود تحریکات ذهنی و فیزیکی کافی، یا شرایط نامطلوب محیطی می‌توانند باعث افزایش رفتارهای غیرطبیعی و استرس‌زا شوند. به
باعث افزایش رفتارهای غیرطبیعی و استرس‌زا شوند. به عنوان مثال، برخی جانوران در قفس‌های کوچک یا محیط‌های فاقد تنوع، رفتارهای کلیشه‌ای مانند تاب خوردن مکرر یا جویدن بی‌وقفه را بروز می‌دهند. از سوی دیگر، برخی از رفتارهای غیرطبیعی ممکن است ناشی از مشکلات پزشکی یا اختلالات روانی باشند. بیماری‌های جسمی، درد مزمن، یا عفونت‌ها می‌توانند تغییراتی در رفتار جانور ایجاد کنند که از حالت طبیعی خارج است. در این موارد، تشخیص دقیق علت و درمان به موقع اهمیت زیادی دارد. نکته دیگر اینکه این فهرست رفتارهای غیرطبیعی شامل حیوانات
اینکه این فهرست رفتارهای غیرطبیعی شامل حیوانات اصلاح‌شده ژنتیکی نمی‌شود، چرا که در برخی از این جانوران، مانند موش‌های ریلر، رفتارهای غیرطبیعی به صورت مصنوعی و هدفمند توسط تغییرات ژنتیکی ایجاد شده‌اند تا مطالعات علمی در زمینه بیماری‌ها یا عملکرد مغز انجام شود؛ بنابراین، این نوع رفتارها از نظر کاربرد و منشأ، متفاوت از رفتارهای غیرطبیعی در جانوران طبیعی هستند.
معکوس کردن مسیر رودخانه شمالی یا معکوس کردن مسیر رودخانه سیبری، پروژه‌ای بلندپروازانه برای منحرف کردن جریان رودخانه‌های شمالی در اتحاد جماهیر شوروی بود که «بی‌فایده» به اقیانوس منجمد شمالی می‌ریزند و آن را به سمت جنوب و به سمت مناطق کشاورزی پرجمعیت آسیای مرکزی که فاقد آب هستند، منحرف می‌کردند. کار تحقیق و برنامه‌ریزی روی این پروژه در دهه ۱۹۳۰ آغاز شد و در دهه‌های ۱۹۶۰ تا اوایل دهه ۱۹۸۰ در مقیاس وسیعی انجام شد. این پروژه بحث‌برانگیز در سال ۱۹۸۶، عمدتاً به دلایل زیست‌محیطی، بدون انجام کارهای ساختمانی واقعی،
زیست‌محیطی، بدون انجام کارهای ساختمانی واقعی، رها شد. توسعه پروژه‌های تغییر مسیر رودخانه. پروژه تغییر مسیر رودخانه‌های سیبری به دهه ۱۸۳۰ میلادی برمی‌گردد، زمانی که الکساندر شرنک، نقشه‌بردار تزاری، آن را پیشنهاد داد، زمانی که پروژه‌های بزرگ مهندسی کانال (یعنی کانال‌های سوئز و پاناما) در حال شکل‌گیری بودند. پروژه تغییر مسیر بخشی از جریان رودخانه‌های شمالی به سمت جنوب، در مقیاس کوچک‌تر، در دهه ۱۹۳۰ مورد بحث قرار گرفت. در نوامبر ۱۹۳۳، کنفرانس ویژه آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی طرحی را برای «بازسازی ولگا و »
اتحاد جماهیر شوروی طرحی را برای «بازسازی ولگا و » تصویب کرد که شامل انحراف بخشی از آب‌های پچورا و دووینای شمالی به ولگا بود - دو رودخانه در شمال روسیه اروپایی که به دریاهای اقیانوس منجمد شمالی می‌ریزند. سپس تحقیقات در این راستا توسط هیدروپروجکت، مؤسسه سد و کانال به رهبری سرگئی یاکوولویچ ژوک، انجام شد. برخی از نقشه‌های طراحی توسط مؤسسه ژوک تهیه شدند، اما بدون تبلیغات زیاد یا کار ساختمانی واقعی. در ژانویه ۱۹۶۱، چند سال پس از مرگ ژوک، نیکیتا خروشچف یادداشتی از ژوک و مهندس دیگری به نام جی. روسو، در مورد طرح
از ژوک و مهندس دیگری به نام جی. روسو، در مورد طرح تغییر مسیر رودخانه به کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی ارائه داد. علیرغم برکناری خروشچف در سال ۱۹۶۴، مذاکرات در مورد پروژه‌های تبدیل رودخانه‌های اصلی پچورا، توبول، ایشیم، ایرتیش و اوب در اواخر دهه ۱۹۶۰ از سر گرفته شد. حدود ۱۲۰ مؤسسه و آژانس در مطالعهٔ تأثیر که توسط آکادمی علوم هماهنگ شده بود، شرکت کردند؛ دوازده کنفرانس در این مورد برگزار شد. مروجان این پروژه ادعا کردند که تولید غذای اضافی به دلیل در دسترس بودن آب سیبری برای آبیاری در آسیای مرکزی
در دسترس بودن آب سیبری برای آبیاری در آسیای مرکزی می‌تواند غذای حدود ۲۰۰ میلیون نفر را تأمین کند. این برنامه‌ها نه تنها شامل آبیاری، بلکه شامل احیای دریاچه آرال و دریای خزر که در حال کوچک شدن بودند نیز می‌شد. در دهه ۱۹۷۰ ساخت و ساز برای منحرف کردن رودخانه پچورا از طریق رودخانه کاما به سمت ولگا و دریای خزر در جنوب غربی روسیه آغاز شد. در سال ۱۹۷۱، در جلسه‌ای از آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در وین، شوروی اطلاعاتی در مورد عملیات خاکی در مسیر کانال پچورا-کاما با استفاده از سه انفجار هسته‌ای ۱۵ کیلوتنی برای
با استفاده از سه انفجار هسته‌ای ۱۵ کیلوتنی برای اقتصاد ملی در فاصله فاش کرد. از هم جدا شده، که نشان دهندهٔ ریزش رادیواکتیو ناچیز است. با این حال، هیچ کار ساختمانی دیگری، چه هسته‌ای و چه غیر آن، روی آن کانال انجام نشد. تخمین زده شد که اگر این روند ادامه می‌یافت، برای تکمیل ترازبندی کانال، به ۲۵۰ انفجار هسته‌ای دیگر نیاز بود. آلودگی روی سطح قابل مدیریت تشخیص داده شد. در ایالات متحده، نظر کارشناسان متفاوت بود و برخی این پروژه را تأیید می‌کردند. گلن ورث، فیزیکدان آزمایشگاه لارنس لیورمور دانشگاه کالیفرنیا،
آزمایشگاه لارنس لیورمور دانشگاه کالیفرنیا، اظهار داشت که این روش «هم ایمن و هم اقتصادی» است. برخی دیگر از کاهش جریان آب رودخانه‌ها نگران سرد شدن آب و هوا بودند، در حالی که برخی دیگر فکر می‌کردند افزایش شوری، یخ‌ها را ذوب کرده و باعث گرم شدن زمین می‌شود. کار بیشتر روی این کانال آبیاری خیلی زود متوقف شد. در دهه ۱۹۸۰ پیشنهاد شد که حداقل ۱۲ رودخانه متصل به اقیانوس منجمد شمالی به سمت جنوب تغییر مسیر دهند. در آن زمان تخمین زده می‌شد که اگر سالانه ۳۷٫۸ میلیارد متر مکعب آب اضافی به سمت اروپایی روسیه و ۶۰ میلیارد
مکعب آب اضافی به سمت اروپایی روسیه و ۶۰ میلیارد متر مکعب به سیبری بازگردانده شود، یک یخبندان دیگر رخ خواهد داد (و ذوب شدن یخ‌ها در بهار را به تأخیر می‌اندازد) و فصل کوتاه کشت در شمال را دو هفته کوتاه‌تر خواهد کرد. در آن زمان، نگرانی زیادی در مورد تأثیر نامطلوب سرمایش اقلیمی وجود داشت و این امر به مخالفت‌ها دامن زد و این طرح مورد توجه قرار نگرفت. نگرانی‌ها از مشکلات جدی ناشی از یخ ضخیمی که انتظار می‌رفت تا پس از زمستان در مخازن پیشنهادی باقی بماند، وجود داشت. همچنین بیم آن می‌رفت که طولانی شدن هوای زمستانی
همچنین بیم آن می‌رفت که طولانی شدن هوای زمستانی باعث افزایش بادهای بهاری و کاهش باران‌های حیاتی شود. نگران‌کننده‌تر اینکه، برخی دانشمندان هشدار دادند که اگر اقیانوس منجمد شمالی با آب شیرین دوباره پر نشود، شورتر می‌شود و نقطه انجماد آن پایین می‌آید و یخ‌های دریا شروع به ذوب شدن می‌کنند و احتمالاً روند گرمایش جهانی آغاز می‌شود. دانشمندان دیگر نگران بودند که عکس این اتفاق بیفتد: با کاهش جریان آب شیرین گرم‌تر، یخ‌های قطبی ممکن است گسترش یابند. مایکل کلی، اقلیم‌شناس بریتانیایی، دربارهٔ عواقب دیگر این تغییر مسیر
بریتانیایی، دربارهٔ عواقب دیگر این تغییر مسیر هشدار داد: تغییرات در بادها و جریان‌های قطبی ممکن است بارندگی را در مناطقی که از تغییر مسیر رودخانه بهره‌مند می‌شوند، کاهش دهد. انتقاد از این پروژه و لغو آن. در سال ۱۹۸۶، قطعنامه‌ای با عنوان «در مورد توقف کار بر روی انتقال بخشی از جریان رودخانه‌های شمالی و سیبری» توسط دفتر سیاسی کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی تصویب شد که بحث در مورد این موضوع را بیش از یک دهه متوقف کرد. اتحاد جماهیر شوروی و سپس روسیه این مطالعات را با دیگر قدرت‌های منطقه‌ای ادامه
این مطالعات را با دیگر قدرت‌های منطقه‌ای ادامه داده‌اند و هزینه‌ها و مزایای بازگرداندن رودخانه‌های سیبری به جنوب و استفاده از آب تغییر مسیر یافته در روسیه و کشورهای آسیای مرکزی به علاوه مناطق همسایه چین را برای کشاورزی، مصارف خانگی و صنعتی و شاید همچنین برای احیای جریان آب به دریای آرال سنجیده‌اند. درخواست‌ها برای از سرگیری پروژه. در اوایل قرن بیست و یکم، علاقه به این پروژه «بازگشت آب» سیبری دوباره از سر گرفته شد و کشورهای آسیای مرکزی (نورسلطان نظربایف، رئیس‌جمهور قزاقستان ، اسلام کریموف، رئیس‌جمهور
رئیس‌جمهور قزاقستان ، اسلام کریموف، رئیس‌جمهور ازبکستان و همچنین روسای جمهور قرقیزستان و تاجیکستان) اجلاس غیررسمی با روسیه و چین برای بحث در مورد این پروژه برگزار کردند. این پیشنهادات با استقبال پرشور یکی از بانفوذترین سیاستمداران روسیه در آن زمان، یعنی یوری لوژکوف، شهردار مسکو، روبرو شد.
ناپایداری جوی وضعیتی است که در آن اتمسفر زمین ناپایدار تلقی می‌شود و در نتیجه آب و هوای محلی از نظر فاصله و زمان بسیار متغیر است.[ "" ] ناپایداری جوی حرکت عمودی را تشویق می‌کند، که مستقیماً با انواع مختلف سیستم‌های آب و هوایی و شدت آنها مرتبط است. برای مثال، در شرایط ناپایدار، یک بسته هوای بالا رفته، هوای اطراف خنک‌تر و چگال‌تر را پیدا می‌کند و این باعث می‌شود که بسته هوا در یک حلقه بازخورد مثبت، مستعد صعود بیشتر شود. در هواشناسی، ناپایداری را می‌توان با شاخص‌های مختلفی مانند عدد ریچاردسون بالک، شاخص لیفت،
مختلفی مانند عدد ریچاردسون بالک، شاخص لیفت، شاخص K، انرژی پتانسیل همرفتی موجود (CAPE)، شاخص شوالتر و مجموع‌های عمودی توصیف کرد. این شاخص‌ها، و همچنین خود ناپایداری جوی، شامل تغییرات دما در تروپوسفر با ارتفاع یا آهنگ کاهش می‌شوند. اثرات ناپایداری جوی در جوهای مرطوب شامل ایجاد توفان تندری است که بر فراز اقیانوس‌های گرم می‌تواند منجر به چرخندزایی حاره‌ای و آشفتگی شود. در جوهای خشک، سراب‌های تحتانی، تنوره دیو، دیوهای بخار و گردبادهای آتشین می‌توانند تشکیل شوند. جو پایدار می‌تواند با باران‌ریزه، مه، افزایش
جو پایدار می‌تواند با باران‌ریزه، مه، افزایش آلودگی هوا، کمبود تلاطم و تشکیل موج‌های کوچک همراه باشد. فرم‌ها. دو شکل اصلی از ناپایداری جوی وجود دارد. در شرایط "ناپایداری همرفتی"، اختلاط حرارتی از طریق همرفت به شکل صعود هوای گرم منجر به ایجاد ابرها و احتمالاً بارندگی یا توفان تندری می‌شود. "ناپایداری دینامیکی" از طریق حرکت افقی هوا و نیروهای فیزیکی که هوا در معرض آنها قرار می‌گیرد، مانند نیروی کوریولیس و نیروی شیو فشار، ایجاد می‌شود؛ در نتیجه، بلند شدن و اختلاط دینامیکی، ابر، بارش و طوفان را اغلب در
و اختلاط دینامیکی، ابر، بارش و طوفان را اغلب در هواشناسی مقیاس سینوپتیک ایجاد می‌کند. علت بی‌ثباتی. ثبات جو به‌طور جزئی به میزان رطوبت موجود در آن بستگی دارد. در تروپوسفری بسیار خشک، اگر دمای هوا با ارتفاع کمتر از ۹٫۸ درجه سانتی‌گراد (۱۷٫۶ درجه فارنهایت) به ازای هر کیلومتر کاهش یابد، جو پایدار تلقی می‌شود، ولی اگر کاهش دما بیش از این مقدار باشد، جو ناپایدار است. این نرخ کاهش دما به‌ازای ارتفاع، نرخ کاهش آدیاباتیک خشک نامیده می‌شود. در تروپوسفری کاملاً مرطوب، کاهش دما با ارتفاع کمتر از ۶ درجه سانتی‌گراد (۱۱
کاهش دما با ارتفاع کمتر از ۶ درجه سانتی‌گراد (۱۱ درجه فارنهایت) به ازای هر کیلومتر، نشانه ثبات جو است و کاهش‌های بیشتر از این مقدار بیانگر ناپایداری است. در بازه بین ۶ تا ۹٫۸ درجه سانتی‌گراد کاهش دما به ازای هر کیلومتر ارتفاع، وضعیت جو به‌عنوان «شرطی ناپایدار» توصیف می‌شود. شاخص‌های مورد استفاده برای تعیین آن. شاخص برداشته شده. شاخص ارتفاع (LI) که معمولاً بر حسب کلوین بیان می‌شود، اختلاف دمای بین دمای محیط Te(p) و یک بسته هوا که به صورت فرایند بی‌دررو Tp(p) در ارتفاع فشار معین در تروپوسفر، معمولاً ۵۰۰
در ارتفاع فشار معین در تروپوسفر، معمولاً ۵۰۰ هکتوپاسکال (mb) بالا می‌رود، است. وقتی مقدار مثبت باشد، جو (در ارتفاع مربوطه) پایدار است و وقتی مقدار منفی باشد، جو ناپایدار است. با مقادیر کمتر از -۲، رعد و برق و با مقادیر کمتر از -۶، آب و هوای نامساعد پیش‌بینی می‌شود. شاخص K. شاخص K به صورت حسابی به دست می‌آید: شاخص K = (دمای ۸۵۰ هکتوپاسکال – دمای ۵۰۰ هکتوپاسکال) + نقطه شبنم ۸۵۰ هکتوپاسکال – افت نقطه شبنم ۷۰۰ هکتوپاسکال
صادرات آب شامل صادرات آب شیرین از یک کشور به کشور دیگر است. افزایش بزرگ جمعیت و رشد اقتصادی در سراسر جهان در طول قرن بیستم، بر منابع آب شیرین جهان فشار بزرگی وارد کرد. با تغییر آب و هوا، انتظار می‌رود که در این قرن تقاضای بیشتری برای منابع آب داشته باشند. کمبود آب به یک نگرانی بین‌المللی تبدیل شده است و آب شیرین به عنوان «طلا آبی» و «نفت قرن ۲۱» توصیف شده است. صادرات آب از کانادا به آمریکا. کانادا ۷ درصد از منابع تجدیدپذیر آب شیرین جهان را در اختیار دارد. صادرات آب شیرین بین کانادا و ایالات متحده در حال
صادرات آب شیرین بین کانادا و ایالات متحده در حال حاضر در مقیاس کوچکی، عمدتاً به صورت صادرات آب معدنی انجام می‌شود. صنعت آب معدنی، آب را در ظروفی که معمولاً بزرگتر از بیست لیتر نیستند، صادر می‌کند. اما حتی این هم می‌تواند بحث‌برانگیز باشدشرکت بزرگ چندملیتی مواد غذایی نستله متهم به تلاش برای «تخلیه» آب شهر هیلزبورگ، انتاریو، در سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳، در جریان خشکسالی، شد. از سال ۱۸۵۰، آمریکایی‌ها بخش زیادی از آب رودخانه شیکاگو را که به‌طور طبیعی به دریاچه میشیگان می‌ریخت، از طریق کانال بهداشتی و کشتیرانی
میشیگان می‌ریخت، از طریق کانال بهداشتی و کشتیرانی شیکاگو به حوضه می‌سی‌سی‌پی منحرف کرده‌اند. با این حال، در آن مورد، هدف، تصاحب آبی که در غیر این صورت به دریاچه‌های بزرگ می‌ریخت، نبود، بلکه هدایت فاضلاب شیکاگو به سمتی دور از دریاچه میشیگان، منبع آب آشامیدنی شیکاگو، بود. نیازها. بسیاری از ایالت‌های آمریکا در چند دهه گذشته با کمبود آب مواجه بوده‌اند و این امر بازاری برای آب شیرین ایجاد کرده است که می‌تواند برای کانادا سودآور باشد. در جنوب غربی ایالات متحده، افزایش جمعیت و سبک زندگی که مقادیر زیادی آب مصرف
افزایش جمعیت و سبک زندگی که مقادیر زیادی آب مصرف می‌کند، باعث شده است که بیشتر سفره‌های آب زیرزمینی و رودخانه‌های منطقه بیش از حد مورد استفاده قرار گیرند. آب سفره آب زیرزمینی اوگلالا، که بخش عمده‌ای از غرب و مرکز ایالات متحده را تأمین می‌کند، در سال ۲۰۰۱ هشت برابر سریع‌تر از نرخ تجدید آب مصرف شد. انتظار می‌رود با گرم شدن آب و هوا، تقاضا برای این آب شیرین افزایش یابد. با افزایش جمعیت و صنایع و وقوع تغییرات اقلیمی، فشار بیشتری بر کشورهای غنی از آب مانند کانادا وارد خواهد شد تا آب خود را به کشورهایی که کمبود
وارد خواهد شد تا آب خود را به کشورهایی که کمبود آب دارند صادر کنند. در اوایل سال ۲۰۱۴، گری دوئر، سفیر کانادا در ایالات متحده، گفت که تا سال ۲۰۲۰ فشار بر کیفیت و کمیت آب بسیار زیاد خواهد بود. او پیش‌بینی کرد که بحث‌ها و اختلافات آبی بین دو کشور، درگیری بر سر خط لوله کی‌استون ایکس‌ال را در مقایسه با آن «احمقانه» جلوه خواهد داد. پیشنهادات. پیشنهادهای متعددی در مورد انتقال مقادیر زیادی آب شیرین از حوضه دریاچه‌های بزرگ به ایالات متحده ارائه شده است. این امر شامل انتقال بین حوضه‌ای آب از طریق مرز بین‌المللی بین
انتقال بین حوضه‌ای آب از طریق مرز بین‌المللی بین کانادا و ایالات متحده با استفاده از یک مخزن مصنوعی خواهد بود. هیچ‌یک از این پیشنهادها تاکنون اجرا نشده‌اند، عمدتاً به دلیل موانع زیست‌محیطی و مالی. طرح‌هایی برای صادرات آب از کانادا به ایالات متحده در مقیاس بزرگ در گذشته پیشنهاد شده است. این طرح‌ها عبارتند از: نگرانی‌ها. در کانادا از دهه ۱۹۶۰ نگرانی‌هایی در مورد صادرات آب به ایالات متحده وجود داشته است، زمانی که ایالت‌های جنوب غربی ایالات متحده اولین کمبود آب خود را تجربه کردند و شروع به جستجوی منابع آب برای
خود را تجربه کردند و شروع به جستجوی منابع آب برای افزایش ذخایر بیش از حد خود کردند. برداشت گسترده آب از دریاچه‌ها، تأثیر منفی بر اکوسیستم‌های آنها خواهد گذاشت، غلظت آلودگی را افزایش می‌دهد و به جوامع گیاهی و جانوری آسیب می‌رساند. مسائل حقوقی. آب از دهه ۱۹۸۰ به عنوان یک کالا تحت توافقنامه تجارت آزاد آمریکای شمالی (NAFTA) طبقه‌بندی شده است. این امر تنش‌ها را در بحث صادرات آب افزایش داده است. اگرچه هیچ‌یک از قوانین نفتا کانادا را مجبور به شروع صادرات عمده آب خود نمی‌کند، اما اگر کانادا داوطلبانه تصمیم به شروع
نمی‌کند، اما اگر کانادا داوطلبانه تصمیم به شروع صادرات بگیرد، متوقف کردن آن در آینده بسیار دشوار خواهد بود. آلاسکا. از آنجایی که کانادا موضع محکمی علیه صادرات آب اتخاذ کرده است، برخی از شرکت‌ها تمرکز خود را به آلاسکا تغییر داده‌اند. آلاسکا اولین حوزه قضایی در جهان بود که صادرات تجاری آب فله را مجاز دانست و پتانسیل زیادی برای صادرات آب دارد. یکی از طرح‌ها، انتقال آب از آلاسکا به چین با تانکر است. این آب برای مونتاژ ویفرهای کامپیوتری توسط نیروی کار نسبتاً ارزان چین مورد استفاده قرار خواهد گرفت. ویفرهای
ارزان چین مورد استفاده قرار خواهد گرفت. ویفرهای کامپیوتری به آب شیرین بسیار خالص نیاز دارند. این امر هزینه نمک‌زدایی از آب شور را به طرز سرسام‌آوری بالا می‌برد و طرح‌هایی مانند این را که برای مصارف خانگی سودآور نیستند، برای مصارف صنعتی سودآور می‌کند.
گیاه جاذب حشرات ، به گیاهانی گفته می‌شود که حشرات را جذب می‌کنند. به همین دلیل، گیاهان حشره‌دوست مفید به‌طور هدفمند وارد یک اکوسیستم می‌شوند تا منابع گرده و شهد را افزایش دهند، منابعی که برای دشمنان طبیعی آفات مضر یا ناخواسته حیاتی هستند. علاوه بر اینکه این گیاهان باعث کنترل طبیعی و مؤثر آفتمی‌شوند، حشرات مفید جذب‌شده توسط آنها در گرده‌افشانی گیاهان نیز نقش مهمی ایفا می‌کنند. این ترکیب به حفظ تعادل زیستی و سلامت اکوسیستم کمک می‌کند. این گیاهان به‌صورت هدفمند در مناطق کشاورزی و باغ‌ها کاشته می‌شوند تا منابع
در مناطق کشاورزی و باغ‌ها کاشته می‌شوند تا منابع گرده و شهد را برای حشرات مفید مانند کفشدوزک‌ها، زنبورها، مگس‌های بالک‌دار فراهم کنند. این حشرات نقش مهمی در کنترل طبیعی جمعیت آفات دارند و به کاهش استفاده از سموم شیمیایی کمک می‌کنند. علاوه بر کنترل آفات، گیاهان حشره‌دوست باعث جذب حشرات گرده‌افشان می‌شوند که نقش کلیدی در افزایش کیفیت و کمیت محصولات کشاورزی دارند. به این ترتیب، حضور این گیاهان به حفظ تنوع زیستی، پایداری اکوسیستم و بهبود سلامت خاک و گیاهان کمک می‌کند. همچنین، تنوع گونه‌های گیاهی در این دسته از
همچنین، تنوع گونه‌های گیاهی در این دسته از گیاهان می‌تواند جمعیت حشرات مفید را در طول زمان حفظ کند، حتی زمانی که این گیاهان برداشت یا از بین بروند. در نهایت، استفاده از گیاهان حشره‌دوست راهکاری پایدار و زیست‌محیطی برای بهبود عملکرد اکوسیستم‌های کشاورزی و حفظ تعادل طبیعی محیط زیست محسوب می‌شود. گیاهان حشره‌دوست گیاهانی هستند که به جذب و حمایت از حشرات مفید کمک می‌کنند. این حشرات مفید شامل کفشدوزک‌ها، زنبورها، سوسک‌های زمینی ،مگس گلزار و زنبورهای انگلی می‌شوند. علاوه بر این حشرات، حیوانات دیگری مانند شامل
علاوه بر این حشرات، حیوانات دیگری مانند شامل مارمولک‌ها، عنکبوت‌ها، وزغ‌ها و مرغ‌های مگس‌خوار هستند. مطالعات نشان داده‌اند که تراکم حشرات مفید در مناطقی که گیاهان حشره‌دوست کاشته شده‌اند تا ده برابر بیشتر است. همچنین میزان مرگ و میر حشرات آفت مانند شپشک‌ها، به دلیل حضور دشمنان طبیعی آنها، می‌تواند در این مناطق دو برابر شود.[ "" ] علاوه بر این، تنوع گیاهان حشره‌خوار می‌تواند جمعیت حشرات مفید را افزایش دهد، به طوری که این سطوح حتی در صورت حذف یا از بین رفتن گیاهان حشره‌خوار نیز می‌توانند حفظ شوند. برای
گیاهان حشره‌خوار نیز می‌توانند حفظ شوند. برای حداکثر بهره در باغ، گیاهان حشره‌کش را می‌توان در کنار گیاهان باغی مورد نظر که این مزیت را ندارند، پرورش داد. حشراتی که به گیاهان حشره‌کش جذب می‌شوند، به سایر گیاهان باغی مجاور نیز کمک می‌کنند. بسیاری از اعضای خانواده چتریان گیاهان حشره‌کش بسیار خوبی هستند. رازیانه، آنجلیکا، گشنیز (گشنیز)، شوید و هویج وحشی، همگی به تعداد زیاد گل‌های ریز مورد نیاز زنبورهای انگلی را فراهم می‌کنند. انواع شبدر، بومادران و سداب نیز حشرات انگلی و شکارچی را جذب می‌کنند. گیاهان کم‌رشد
انگلی و شکارچی را جذب می‌کنند. گیاهان کم‌رشد مانند آویشن، رزماری یا نعناع، پناهگاهی برای سوسک‌های خاکی و سایر حشرات مفید فراهم می‌کنند. گل‌های مرکب (گل مینا و بابونه) و نعناع (نعناع دشتی، نعناع فلفلی یا علف گربه) زنبورهای شکارچی، مگس‌های گل و مگس‌های دزد را جذب می‌کنند. زنبورها کرم‌ها و لاروها را برای تغذیه جوجه‌های خود شکار می‌کنند، در حالی که مگس‌های شکارچی و انگلی به انواع مختلفی از حشرات، از جمله زنجرک‌ها و کرم‌های برگ‌خوار، حمله می‌کنند. سایر گیاهان حشره‌دار عبارتند از: گیاهان خردل مانند "خردل چینی"،
عبارتند از: گیاهان خردل مانند "خردل چینی"، گندم سیاه، گل همیشه بهار (جعفری پاکوتاه مینیاتوری)، آقطی ، نعنای کره‌ای، پیچک "،" زالزالک.
پروژه کالپاسار یا پروژه توسعه خلیج خامبات، ساخت ۳۰ طول کیلومتر بر روی خلیج خامبات در هند برای ایجاد یک مخزن عظیم ساحلی آب شیرین برای آبیاری، آشامیدن و مصارف صنعتی. این پروژه با سد دریایی ۳۰ کیلومتری، ظرفیت ذخیره ۱۰ میلیارد متر مکعب آب شیرین، معادل ۲۵٪ از میانگین جریان آب باران سالانه گجرات، از رودخانه‌هایی مانند نارمادا، ماهی، دهدار، سابارماتی، لیمبدی-باگوو و دو رودخانه کوچک دیگر را خواهد داشت. همچنین یک جاده ارتباطی ۱۰ بانده بر روی سد ایجاد خواهد شد که فاصله بین سائوراشترا و جنوب گجرات را تا حد زیادی کاهش
بین سائوراشترا و جنوب گجرات را تا حد زیادی کاهش می‌دهد. این پروژه که بزرگ‌ترین دریاچه آب شیرین جهان را در محیط دریایی ایجاد خواهد کرد، بدون احتساب هزینه نیروگاه جزر و مدی، ۹۰ هزار کرور روپیه یا ۱۲٫۷۵ میلیارد دلار آمریکا (تخمین‌های ۲۰۱۵–۲۰۱۶ با تورم سالانه ۸ درصد) هزینه خواهد داشت. این پروژه شامل ساخت "«سد کالپاسار»" اصلی در خلیج خامبات و یک سد دیگر بهادبوت بر روی رودخانه نارمادا و همچنین کانالی است که این دو را به هم متصل می‌کند. هزینه‌ها به‌طور جدی از سال ۲۰۰۴ آغاز شد، و تا سال ۲۰۱۸، ۲۵۰ کرور روپیه برای
۲۰۰۴ آغاز شد، و تا سال ۲۰۱۸، ۲۵۰ کرور روپیه برای مطالعات و بررسی‌های مختلف امکان‌سنجی هزینه شده است. تا ژوئیه ۲۰۱۹، ۲۵ مورد از ۴۳ مطالعه امکان‌سنجی برای تأثیرات اکولوژیکی، زیست‌محیطی، اجتماعی و مالی و غیره تکمیل شده بود؛ ۸ مورد دیگر در حال انجام بود؛ ۱۰ بررسی باقی‌مانده ۳ تا ۵ سال طول خواهد کشید تا تکمیل شود، یعنی تا سال‌های ۲۰۲۱–۲۰۲۳. قرار بود گزارش تفصیلی پروژه (DPR) تا پایان سال ۲۰۱۸ تکمیل شود اگر این پروژه عملی شود، حداقل ۲۰ سال (تا سال‌های ۲۰۳۵–۲۰۳۸) طول خواهد کشید تا تکمیل شود، از جمله ۳ تا ۵ سال
طول خواهد کشید تا تکمیل شود، از جمله ۳ تا ۵ سال مطالعات امکان‌سنجی قبل از ساخت که در حال حاضر در حال انجام است، و ۱۲ تا ۱۵ سال ساخت و ساز پس از آن که هنوز آغاز نشده است. تا سال ۲۰۱۸، هیچ مجوز زیست‌محیطی یا مجوز دیگری برای سد کالپاسار اخذ نشده است. در همین حال، ساخت سد بهادبوت، که بخش کوچکتری از پروژه است، در سال ۲۰۲۰ آغاز شد. سالانه بیش از ۳۰٬۰۰۰ میلیون متر مکعب آب تنها از رودخانه نارمادا به دلیل کمبود ظرفیت ذخیره‌سازی و سدها به دریا می‌ریزد، بنابراین کارشناسان خواستار بررسی سیاست آب گجرات برای تسریع پروژه
خواستار بررسی سیاست آب گجرات برای تسریع پروژه کالپاسار شده‌اند. پروژه‌های مشابه کمی برای مهار آب‌های سیلاب مازاد رودخانه‌های هند در دست اجرا هستند. پیشینه. ریشه‌شناسی. "کالپاسار" به معنای دریاچه ای است که تمام آرزوها را برآورده می‌کند. ساختار این کلمه شبیه به، اسطوره‌شناسی هندو است - درخت آرزو. تاریخچه. خلیج خامبات در سال ۱۹۷۵ توسط آقای اریک ویلسون، کارشناس برنامه توسعه سازمان ملل متحد، به عنوان مکانی امیدوارکننده برای تولید برق از جزر و مد شناسایی شد. سپس به دولت‌های متوالی، جزئیات امکان‌سنجی پروژه‌ای که
به دولت‌های متوالی، جزئیات امکان‌سنجی پروژه‌ای که به درستی توسط دکتر آنیل کین، مبتکر آن، پروژه کالپاسار نامگذاری شده بود، ارائه شد. او این پروژه را در دهه ۸۰ به عنوان یک پروژه عملی، مفهوم‌سازی کرده بود. در سال‌های ۱۹۸۸–۱۹۸۹، یک گزارش شناسایی برای سدی که بر فراز خلیج خامبات قرار دارد، تهیه شد. این گزارش نتیجه گرفت که با فرض شرایط مناسب پایه، بستن خلیج فارس از نظر فنی امکان‌پذیر است. مطالعات هنوز ادامه دارد و طول سد پیشنهادی کاهش یافته و مؤلفه نیروی جزر و مد حذف شده است. هزینه پروژه تا سال ۲۰۲۲، ۸۵۰۰۰ کرور
حذف شده است. هزینه پروژه تا سال ۲۰۲۲، ۸۵۰۰۰ کرور تخمین زده شده است. گزارش شده است که در صورت امکان‌پذیر بودن و تأیید، تکمیل این پروژه ممکن است ۲۰ سال طول بکشد. جزئیات پروژه. اهداف. هدف کالپاسار ایجاد یک مخزن ساحلی آب شیرین در خلیج خامبات با ساخت سدی است که کرانه شرقی و غربی خلیج را به هم متصل می‌کند. در این مخزن، رواناب رودخانه‌های سابارماتی، ماهی، دهدار و نارمادا به همراه آب رودخانه‌های سائوراشترا که به خلیج خامبات می‌ریزند، ذخیره خواهد شد. قرار است از آب‌های ذخیره شده برای آبیاری، نیازهای آب خانگی و
آب‌های ذخیره شده برای آبیاری، نیازهای آب خانگی و صنعتی در منطقه سائوراشترا استفاده شود. کالپاسار به عنوان راه حل آشکار برای حل مشکلات تهدیدکننده آب آشامیدنی و آبیاری در سائوراشترا، چه در کوتاه مدت و چه در بلندمدت، در نظر گرفته می‌شود. پس از بسته شدن خلیج، سطح آب درون مخزن را می‌توان کنترل کرد در حالی که نوسانات جزر و مدی در خارج از مخزن ادامه دارد و از این رو، می‌توان از آن برای تولید انرژی جزر و مدی استفاده کرد. علاوه بر ذخیره آب شیرین و تولید برق از جزر و مد، کالپاسار همچنین احیای زمین، بهبود حمل و نقل و
مد، کالپاسار همچنین احیای زمین، بهبود حمل و نقل و توسعه شیلات را هدف قرار داده است. مطابق با این پروژه، یک مخزن عظیم آب شیرین در سمت بالادست سد با جمع‌آوری آب‌های مازاد رودخانه‌های متعدد ساخته خواهد شد. این پروژه، چهار مشکل حیاتی ایالت گجرات، یعنی آب، برق، حمل و نقل جاده‌ای-ریلی و توسعه بنادر را حل خواهد کرد. دامنه و هزینه. طرح و محدوده اصلی رها شده. طرح اولیه، یک سد بزرگتر به همراه یک نیروگاه جزر و مدی را در نظر گرفته بود. در بیانیه‌ای از سوی دولت ایالتی آمده است که این پروژه ۵۵۰۰۰ کرور روپیه‌ای (۱۱٫۷
آمده است که این پروژه ۵۵۰۰۰ کرور روپیه‌ای (۱۱٫۷ میلیارد دلاری) که قرار است تا سال ۲۰۲۰ تکمیل شود، دارای یک مخزن عظیم آب شیرین با ظرفیت ذخیره ناخالص ۱۶۷۹۱ میلیون متر مکعب آب خواهد بود. سدی به طول یک کیلومتر بر روی خلیج خامبات که غوغا در باونگر را به هانسوت در منطقه بهاروچ متصل می‌کند و فاصله بین این دو را ۲۲۵ کیلومتر کاهش می‌دهد. کیلومتر. این نیروگاه دارای یک نیروگاه تولید برق از جزر و مد با ظرفیت نصب شده ۵۸۸۰ مگاوات خواهد بود. تخمین دیگری توسط دولت در اکتبر ۲۰۱۰ ارائه شد که بیان می‌کرد سد پیشنهادی درست در
۲۰۱۰ ارائه شد که بیان می‌کرد سد پیشنهادی درست در شمال باونگر در غرب تا آلاندار در داهج در شرق ساخته خواهد شد. در سال ۲۰۱۷، طرح اصلاح‌شده پروژه، اندازه دریاچه را به جای طرح اولیه سد ۶۴ کیلومتری، با تنها ۳۰ کیلومتر سد دریایی کاهش داد. محدوده فعلی اصلاح و کاهش یافته است. در سال ۲۰۱۷، دامنه و اندازه پروژه سد کاهش یافت و به جای یک سد طولانی‌تر کالپاسار در امتداد خلیج [نامشخص]، اکنون یک سد کوتاه‌تر کالپاسار در امتداد خلیج خامبات به همراه یک سد دیگر بهادبوت بر روی رودخانه نارمادا و کانالی که این دو را به هم متصل
رودخانه نارمادا و کانالی که این دو را به هم متصل می‌کند، در نظر گرفته شده است. پروژه انرژی جزر و مدی از محدوده بررسی حذف شده است، که می‌تواند به عنوان یک پروژه جداگانه در نظر گرفته شود. مسائل. رودخانه نارمادا یکی از ۱۱۱ آبراه هند است که حمل و نقل آبی در هند را تسهیل می‌کند. طراحی فعلی سد بهادوت توسط دولت گجرات فقط به کشتی‌های کلاس III با ظرفیت کمتر اجازه عبور می‌دهد، در حالی که طبق اطلاعیه وزارت حمل و نقل آب اتحادیه، کشتی‌های کلاس IV با ظرفیت بالاتر پیش‌بینی شده‌اند، در نتیجه دولت اتحادیه از دولت گجرات