payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سه نماد میلان، پایتخت لومباردی، نشان مل، گونفالون و پرچم هستند، همان‌طور که در اساسنامه شهرداری آمده است. شعار میلان از یک سپر (سفید) سیمنیت در نقره تشکیل شده است که روی آن صلیب قرمز قرار دارد. کل آن در کنارها با شاخه برگ بو و شاخه بلوط بسته شده است که با یک رنگ سه رنگ به هم متصل شده است. این سپر که با تاج طلایی یا توره رنگ، نماد عنوان شهر پرتاب شده است، از ۱۹ مارس ۱۹۳۴، زمانی که فرمان مربوطه برای اعطای آن توسط دولت صادر شد، در شکل مدرن خود استفاده شده است. صلیب قرمز در یک میدان سفید به عنوان نماد شهر میلان
قرمز در یک میدان سفید به عنوان نماد شهر میلان در قرون وسطی آغاز شد: این موضوع که برای اولین بار در پرچم میلان ظاهر شد، بعداً الهام بخش ایجاد جامه‌های شهر بود. اولین گونفالون میلان، یک پرده نقش‌دار بود که حدود سال ۱۵۶۵ توسط گلدوزی به نام‌های سیپیونه دلفینونه و کامیلو پوسترلا از روی طرح‌های جوزپه آرچیمبولدی و جوزپه مدا ساخته شد. این اثر که تقریباً بیست بار در طول سه قرن بعدی مرمت شده است، در داخل قلعه اسفورزسکو، در "سالا دل گونفالونه،" نگهداری می‌شود. یک نسخه از آن که در پالاتزو مارینو، در "سالا دل آلسی"
از آن که در پالاتزو مارینو، در "سالا دل آلسی" نگهداری می‌شود، در مهم‌ترین مناسبت‌های رسمی برای نمایش شهر میلان به نمایش گذاشته می‌شود. هر دو گونفالون ذکر شده، در مرکز، سنت آمبروز، اسقف میلان و قدیس حامی شهر را به تصویر می‌کشند. وحدت ایتالیا و فرمان واگذاری. با انتقال میلان به پادشاهی ساردینیا (۱۸۵۹)، ابتدا عقاب دو سر حذف شد و بعداً شکل صلیب، سپر و تزئینات تغییر یافت (اکتبر ۱۸۶۰). شورای شهر میلان در ۱۳ مه ۱۸۶۷، پس از اعلام پادشاهی ایتالیا، تغییرات جزئی دیگری را تصویب کرد و موارد بیشتری در سال ۱۸۹۹ اضافه شد.
را تصویب کرد و موارد بیشتری در سال ۱۸۹۹ اضافه شد. در سال ۱۹۳۲، در دوران رژیم فاشیستی، مارکو ویسکونتی "، پودستا" میلان، گام‌هایی برداشت تا مطابق با الزامات قانون فعلی، با صدور یک فرمان "اد هوک"، نشان میلان نیز توسط دولت ایتالیا به رسمیت شناخته شود. در ۱۳ مه، مارکو ویسکونتی در نامه‌ای به فرماندار اظهار داشت که لازم است نشان فعلی که در ساختمان‌های متعدد و در زمینه‌های دیگر وجود دارد، جایگزین شود. او با توجه به زمان‌بر بودن تهیه پیش‌نویس نشان جدید، ایده گنجاندن تبرپوش در نشان فعلی را کنار گذاشت و همچنین
تبرپوش در نشان فعلی را کنار گذاشت و همچنین درخواست به رسمیت شناختن قانونی نشان شهر را کرد که اساساً همان نشان باستانی خواهد بود. در تاریخ ۱۴ ژوئن، فرماندار درخواست را به ریاست شورای وزیران ارسال کرد و جزئیات مربوط به شناسایی پیشین خاندان هابسبورگ را نیز ضمیمه نمود. در حالی که منتظر صدور امتیاز رسمی بودند، پودستا در ۱۶ فوریه ۱۹۳۳ کمیسیونی منصوب کرد که «وظیفه‌اش پیشنهاد طرحی برای نشان شهر میلان بود؛ نشانی که با یادآوری سنت‌های شهر، به الزامات علمیِ نشان‌شناسی و معیارهای زیبایی‌شناسی پاسخ دهد.» این کمیسیون به
و معیارهای زیبایی‌شناسی پاسخ دهد.» این کمیسیون به ریاست پودستا تشکیل شد و اعضای آن عبارت بودند از: جووانی ویتانی، رومولو کاگِزه، لودوویکو پوگلیانی، آلِساندرو جولینی و جورجو نیکودِمی (دبیر). در ۱۹ مارس ۱۹۳۴، پس از چندین یادآوری، فرمان واگذاری توسط دولت ایتالیا صادر شد: از این تاریخ، نشان ملی شکل فعلی خود را به خود گرفت، یعنی یک سپر نقره‌ای سامنیت که روی آن یک صلیب سرخ وجود دارد و بر فراز آن یک تاج برجک‌دار، نماد شهرهای ایتالیا، قرار دارد. نشان شامل «سرلیکتر» بود که پیش‌تر بر اساس فرمان شماره ۱۴۴۰ مورخ ۱۲
بود که پیش‌تر بر اساس فرمان شماره ۱۴۴۰ مورخ ۱۲ اکتبر ۱۹۳۳ برای تمام نشان‌های شهرداری‌ها، استان‌ها و نهادهای عمومی الزامی شده بود. این مقرره بعدتر با فرمان نیابت سلطنت شماره ۳۹۴ مورخ ۱۰ دسامبر ۱۹۴۴ لغو گردید و بدین‌ترتیب بخش یادشده که در قسمت بالای سپر قرار داشت، از نشان حذف شد. در نتیجه، تنها تاج بارودار شهر و حلقه‌ای از برگ‌های بلوط و برگ‌های غار که با روبان سه‌رنگ بسته شده بود، باقی ماند. نشان‌های سستیری میلان. شش «سستیری» میلان (که هر یک با یکی از شش دروازه اصلی شهر میلان مرتبط بودند) و تقسیمات تاریخی
اصلی شهر میلان مرتبط بودند) و تقسیمات تاریخی شهر به‌شمار می‌آمدند، هر کدام نیز نشان ویژهٔ خود را داشتند که نخستین اشاره به آن‌ها به سال ۱۱۶۲ بازمی‌گردد.
حرکت آخر فیلمی در ژانر درام و سیاسی به کارگردانی و تهیه‌کنندگی شهاب حسینی است.
شکارچی و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۴ و به کارگردانی تی. جی. گناناول است. در این فیلم بازیگرانی همچون راجینیکانت، آمیتاب باچان، فهد فاضل، رانا داگوباتی، مانجو واریر، ریتیکا سینگ و دوشارا ویجایان ایفای نقش کرده‌اند.
لئونید ایوانوف (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان ورزشی اتحاد شوروی، مدال دفاع از لنینگراد، و نشان برجسته افتخار شده است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال زنیت سن پترزبورگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده است.
دانشگاه ملی چونگ‌بوک یکی از ده دانشگاه ملی شاخص کره است. نام این دانشگاه از شکل اختصاری رایج نام کره‌ای استان "چونگ‌چونگ‌بوک-دو" برگرفته شده است.
یوری نیرکوف (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان جنگ میهنی (درجه دو)، نشان ستاره سرخ، قهرمان ورزشی اتحاد شوروی، مدال «برای پیروزی بر آلمان در جنگ بزرگ میهنی ۱۹۴۱-۱۹۴۵»، و نشان دوستی شده است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال زسکا مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده است.
واسیلی تروفیموف (; – ) بازیکن فوتبال و بازیکن هاکی روی یخ اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان ورزشی اتحاد شوروی، مدال شجاعت کار، روبان مدال بزرگداشت ۸۵۰مین سالگرد مسکو، نشان دوستی، نشان پرچم سرخ کار، و نشان برجسته افتخار شده است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده است.
تروتولا نامی است که به گروهی از سه متن در مورد پزشکی زنان اشاره دارد که در قرن دوازدهم در شهر بندری سالرنو در جنوب ایتالیا تألیف شده‌اند. این نام از یک شخصیت تاریخی زن به نام تروتا اهل سالرنو، پزشک و نویسنده پزشکی گرفته شده است که با یکی از این سه متن مرتبط بوده است. با این حال، «تروتولا» در قرون وسطی به عنوان یک شخصیت واقعی شناخته شد و از آنجا که متون موسوم به "تروتولا" به‌طور گسترده در سراسر اروپای قرون وسطی، از اسپانیا تا لهستان و سیسیل تا ایرلند، در گردش بودند، «تروتولا» به خودی خود اهمیت تاریخی دارد.
بودند، «تروتولا» به خودی خود اهمیت تاریخی دارد. متون تروتولا: پیدایش و تألیف. در قرن دوازدهم، شهر بندری سالرنو در جنوب ایتالیا به عنوان «مهم‌ترین مرکز معرفی طب عربی به اروپای غربی» شهرت داشت. مورخان در اشاره به مدرسه سالرنو در قرن دوازدهم، منظورشان از مدرسه، مکتب فکری است: یک جامعه غیررسمی از استادان و شاگردان که در طول قرن دوازدهم، روش‌های کم و بیش رسمی آموزش و تحقیق را توسعه دادند. هیچ مدرکی مبنی بر وجود هیچ نهاد فیزیکی یا حقوقی قبل از قرن سیزدهم وجود ندارد. آثار «بیماری‌های زنان»، «درمان‌های زنان» و
ندارد. آثار «بیماری‌های زنان»، «درمان‌های زنان» و «آرایش و زیبایی زنان» معمولاً در مجموع با عنوان «تروتولا» شناخته می‌شوند. این متون موضوعاتی از زایمان تا لوازم آرایشی را در بر می‌گیرند و با اتکا به منابع گوناگون، از آثار جالینوس تا سنت‌های شفاهی، دستورالعمل‌های عملی ارائه می‌دهند. این نوشته‌ها از نظر سازمان‌دهی و محتوا یکسان نیستند. «بیماری‌های زنان» و «آرایش و زیبایی زنان» در ابتدا به‌صورت ناشناس رواج یافتند تا آنکه در اواخر قرن دوازدهم با «درمان‌های زنان» ترکیب شدند. در چند قرن بعدی، مجموعهٔ تروتولا در
ترکیب شدند. در چند قرن بعدی، مجموعهٔ تروتولا در سراسر اروپا منتشر گردید و بیشترین رواج خود را در قرن چهاردهم میلادی یافت. امروزه بیش از ۱۳۰ نسخه از متون لاتین آن و بیش از ۶۰ نسخه از ترجمه‌های گوناگون به زبان‌های محلی قرون وسطی در دست است. در باب بیماری‌ها و عوارض زنان. کتاب علائم زنان کتابی نوآورانه دربارهٔ بیماری‌های زنان و عوارض آن‌ها بود زیرا تازه به پزشکی در جهان اسلام تکیه می‌کرد. همان‌طور که گرین در سال ۱۹۹۶ نشان داد، «بیماری‌های زنان» به‌طور گسترده‌ای از فصل‌های زنان‌شناسی و زایمانِ، ترجمهٔ لاتین
از فصل‌های زنان‌شناسی و زایمانِ، ترجمهٔ لاتین ابن‌الجزّار توسط کنستانتین آفریقایی، که در اواخر قرن یازدهم تکمیل شده بود، بهره برده است. پزشکی عربی رویکردی بیشتر نظری و فلسفی داشت و از اصول گالن بهره می‌برد. گالن، بر خلاف دیگر پزشکان برجسته، بر این باور بود که قاعدگی یک فرایند لازم و سالم برای دفع مواد اضافی است. او معتقد بود زنان سردتر از مردان هستند و نمی‌توانند مواد غذایی خود را «بپزند»؛ بنابراین باید مادهٔ اضافی را از طریق قاعدگی دفع کنند. نویسنده نیز دید مثبتی نسبت به نقش قاعدگی در سلامت و باروری زنان
مثبتی نسبت به نقش قاعدگی در سلامت و باروری زنان ارائه می‌دهد: «خون قاعدگی ویژه است زیرا در خود موجود زنده‌ای دارد. این مانند یک درخت عمل می‌کند. پیش از آنکه درخت میوه دهد، باید ابتدا گل دهد. خون قاعدگی مانند گل است: باید پیش از میوه—کودک—ظاهر شود.» یکی دیگر از شرایطی که نویسنده به تفصیل بررسی می‌کند، خفگی رحم است؛ که می‌تواند ناشی از، میان دیگر عوامل، افزایش ترشحات زنانه باشد (ایده‌ای دیگر از گالن). به نظر می‌رسد نویسنده بین دو نظریهٔ متفاوت—یکی که معتقد بود رحم می‌تواند در بدن «سرگردان» شود و دیگری که
بود رحم می‌تواند در بدن «سرگردان» شود و دیگری که چنین حرکتی را از نظر آناتومی غیرممکن می‌دانست—در تردید بوده و امکان بالا رفتن رحم تا اندام‌های تنفسی را محتمل می‌داند. سایر موضوعات به تفصیل شامل درمان و رژیم مناسب برای نوزاد تازه متولد شده، اختلالات قاعدگی، افتادگی رحم، فصل‌هایی دربارهٔ زایمان و بارداری و موضوعات متعدد دیگر است. تمام منابع ذکرشده در کتاب مرد بودند: هیپوکرات، اوریباسیوس، دیوسکورید، پائولوس و ژوستینوس. در باب درمان زنان. "کتاب" «دربارهٔ درمان زنان» تنها متن از سه متن "تروتولا" است که در واقع
زنان» تنها متن از سه متن "تروتولا" است که در واقع به تروتا، پزشک سالرنیایی اهل سالرنو، هنگام انتشار به عنوان متنی مستقل نسبت داده می‌شود. با این حال، استدلال شده است که شاید بهتر باشد از تروتا به عنوان «مرجع» پشت این متن به جای نویسنده اصلی آن یاد شود. نویسنده نظریه‌هایی مربوط به بیماری‌های زنان یا علل آنها ارائه نمی‌دهد، بلکه به سادگی خواننده را در مورد نحوه تهیه و استفاده از داروهای پزشکی مطلع می‌کند. انسجام کافی وجود ندارد، اما بخش‌هایی مربوط به بیماری‌های زنان، مردان، کودکان، زیبایی و بیماری‌های عمومی
زنان، مردان، کودکان، زیبایی و بیماری‌های عمومی پزشکی وجود دارد. فراتر از تمرکز ویژه بر درمان باروری، طیف وسیعی از دستورالعمل‌های عملی مانند نحوه «بازگرداندن» بکارت و همچنین درمان‌هایی برای نگرانی‌هایی مانند مشکلات کنترل مثانه و ترک خوردگی لب‌ها ناشی از بوسیدن بیش از حد وجود دارد. در اثری که بر مسائل پزشکی زنان تأکید دارد، درمان‌هایی برای اختلالات مردان نیز گنجانده شده است. در باب لوازم آرایشی زنانه. «"در" باب لوازم آرایشی زنان» رساله‌ای است که چگونگی حفظ و بهبود زیبایی زنان را آموزش می‌دهد. این رساله با
و بهبود زیبایی زنان را آموزش می‌دهد. این رساله با مقدمه‌ای (که بعداً از مجموعه "تروتلا" حذف شد) آغاز می‌شود که در آن نویسنده با ضمیر مذکر به خود اشاره می‌کند و آرزوی خود را برای به دست آوردن «دوستان فراوان و دلپذیر» با گردآوری این مجموعه آموخته‌ها در مورد مراقبت از مو (از جمله موهای بدن)، صورت، لب‌ها، دندان‌ها، دهان و (در نسخه اصلی) اندام تناسلی توضیح می‌دهد. همان‌طور که گرین اشاره کرده است، نویسنده احتمالاً به مخاطبان گسترده‌ای امیدوار بوده است، زیرا مشاهده کرده است که زنان آن سوی کوه‌های آلپ به اسپاهایی
کرده است که زنان آن سوی کوه‌های آلپ به اسپاهایی که زنان ایتالیایی به آن دسترسی داشتند، دسترسی نخواهند داشت و بنابراین دستورالعمل‌هایی برای حمام بخار جایگزین گنجانده است. نویسنده ادعا نمی‌کند که داروهایی که توصیف می‌کند، اختراعات خودش هستند. یک روش درمانی که او ادعا می‌کند شخصاً شاهد آن بوده است، توسط یک زن سیسیلی ایجاد شده است و او درمان دیگری را در همین موضوع (بوی دهان) اضافه کرده است که خودش آن را تأیید می‌کند. در غیر این صورت، به نظر می‌رسد بقیه متن، راهکارهای آموخته‌شده از متخصصان تجربی را گرد هم آورده
آموخته‌شده از متخصصان تجربی را گرد هم آورده است: او به صراحت روش‌هایی را شرح می‌دهد که «قوانین زنانی را که در تمرین هنر آرایش و زیبایی کاربردی یافتم» در آنها گنجانده است. اما اگرچه زنان ممکن است منابع او بوده‌اند، اما مخاطبان مستقیم او نبوده‌اند: او اثر بسیار ساختاریافته خود را برای بهره‌گیری سایر متخصصان مرد که مشتاق بودند، مانند خودش، از دانش خود در زمینه زیباسازی زنان بهره‌مند شوند، ارائه کرده است. در نسخهٔ اصلی متن، نویسنده شش بار برخی از روش‌ها را به زنان مسلمان نسبت می‌دهد، که روش‌های آرایشی آن‌ها
زنان مسلمان نسبت می‌دهد، که روش‌های آرایشی آن‌ها مشخصاً توسط زنان مسیحی در سیسیل تقلید می‌شد. به‌طور کلی، متن تصویری از یک بازار بین‌المللی ادویه‌ها و عطرها ارائه می‌دهد که در جهان اسلام به‌طور منظم داد و ستد می‌شد. صمغ کندر، میخک، دارچین، جوز هندی و گالانگال همگی به‌طور مکرر استفاده می‌شوند. بیش از دو متن دیگر مجموعهٔ تروتولا، به نظر می‌رسد که هم تجربی‌گرایی فرهنگ محلی جنوب ایتالیا و هم فرهنگ مادی غنی فراهم‌شده در نتیجهٔ پذیرش فرهنگ اسلامی توسط پادشاهان نورمن جنوب ایتالیا در سیسیل را به تصویر می‌کشد.
نورمن جنوب ایتالیا در سیسیل را به تصویر می‌کشد. میراث قرون وسطایی تروتولا. متون "تروتولا" «محبوب‌ترین مجموعه مطالب در مورد پزشکی زنان از اواخر قرن دوازدهم تا پانزدهم» محسوب می‌شوند. نزدیک به ۲۰۰ نسخه خطی موجود (لاتین و بومی) از "تروتولا" تنها بخش کوچکی از تعداد اصلی آن را نشان می‌دهد که از اواخر قرن دوازدهم تا پایان قرن پانزدهم در سراسر اروپا در گردش بود. نسخه‌های خاصی از "تروتولا" در سراسر اروپا رواج یافت. این آثار در حدود قرن چهاردهم به اوج محبوبیت خود در لاتین رسیدند. ترجمه‌های فراوان به زبان‌های بومی
لاتین رسیدند. ترجمه‌های فراوان به زبان‌های بومی قرون وسطایی، محبوبیت این متون را تا قرن پانزدهم و در آلمان و انگلستان تا قرن شانزدهم ادامه داد. گردش خون به زبان لاتین. هر سه متن مجموعهٔ تروتولا برای چندین قرن به‌صورت مستقل منتشر می‌شدند. هر یک از این متون در نسخه‌های مختلفی یافت می‌شوند که احتمالاً ناشی از دست‌کاری‌ها یا اصلاحات ویراستاران و نسخه‌نویسان بعدی است. با این حال، تا اواخر قرن دوازدهم، یک یا چند ویراستار ناشناس به ارتباط ذاتی این سه متن مستقل سالرنویی در زمینهٔ پزشکی و آرایش زنان پی بردند و
سالرنویی در زمینهٔ پزشکی و آرایش زنان پی بردند و آن‌ها را در قالب یک مجموعهٔ واحد گرد آوردند. در سال ۱۹۹۶، هنگامی که گرین تمامی نسخه‌های موجود دست‌نوشتهٔ تروتولا را بررسی کرد، هشت نسخهٔ مختلف از مجموعهٔ لاتین تروتولا را شناسایی نمود. این نسخه‌ها گاه در واژه‌گذاری تفاوت دارند و گاه به‌وضوح با اضافه، حذف یا جابجایی بخش‌هایی از متن متمایز می‌شوند. آنچه به نام «مجموعهٔ استاندارد» شناخته می‌شود، نمایانگر مرحلهٔ تکامل‌یافته‌تر متن است و به‌ویژه در محیط‌های دانشگاهی جذابیت داشت. بررسی مالکیت نسخه‌های لاتین
دانشگاهی جذابیت داشت. بررسی مالکیت نسخه‌های لاتین تروتولا نشان داد که این متون تنها در دست پزشکان دانشمند غرب و مرکز اروپا نبوده، بلکه در دست راهبان در انگلستان، آلمان و سوئیس؛ جراحان در ایتالیا و کاتالونیا؛ و حتی برخی پادشاهان فرانسه و انگلستان نیز بوده است. ترجمه‌های زبان‌های عامیانه قرون وسطی. گرایش به استفاده از زبان‌های بومی برای نگارش پزشکی از قرن دوازدهم آغاز شد و در اواخر قرون وسطی به‌طور فزاینده‌ای افزایش یافت. بنابراین، ترجمه‌های متعدد بومی از "تروتولا" بخشی از یک روند کلی بودند. اولین ترجمه
"تروتولا" بخشی از یک روند کلی بودند. اولین ترجمه شناخته شده به زبان عبری بود که در اواخر قرن دوازدهم در جایی در جنوب فرانسه انجام شد. ترجمه‌های بعدی، در قرن سیزدهم، به زبان‌های آنگلو-نورمن و فرانسوی باستان بودند. و در قرن‌های چهاردهم و پانزدهم، ترجمه‌هایی به زبان‌های هلندی، انگلیسی میانه، فرانسوی (دوباره)، آلمانی، ایرلندی و ایتالیایی وجود دارد. اخیراً، ترجمه‌ای کاتالان از یکی از متون "تروتولا" در یک مجموعه پزشکی مربوط به قرن پانزدهم که در کتابخانه ریکاردیانا در فلورانس نگهداری می‌شود، کشف شده است. این
در فلورانس نگهداری می‌شود، کشف شده است. این ترجمه ناقص از کتاب در اینجا توسط کاتب (احتمالاً جراحی که برای استفاده شخصی خود نسخه‌برداری می‌کرده) با نسخه لاتین متن تطبیق داده شده و تفاوت‌ها برجسته شده‌اند. وجود ترجمه‌های بومی نشان می‌دهد که متون "تروتولا" مخاطبان جدیدی پیدا می‌کردند. تقریباً مطمئناً این اتفاق می‌افتاد، اما نه لزوماً زنان. تنها هفت مورد از تقریباً دو دوجین ترجمه قرون وسطایی به صراحت مخاطبان زن را مخاطب قرار می‌دهند و حتی برخی از این ترجمه‌ها توسط خوانندگان مرد انتخاب شده‌اند. اولین مالک زن
توسط خوانندگان مرد انتخاب شده‌اند. اولین مالک زن مستند نسخه‌ای از "تروتولا"، دوروتیا سوزانا فون در فالتز، دوشس ساکسونی-وایمار (۱۵۴۴–۱۵۹۲) است که برای استفاده شخصی خود، نسخه‌ای از ترجمه‌های جفتی آلمانی یوهانس هارتلیب از کتاب‌های «"اسرار زنان" آلبرتوس ماگنوس» و "«کتاب تروتولا» را" تهیه کرده بود. شهرت «تروتولا» در قرون وسطی. خوانندگان قرون وسطایی متون تروتولا دلیلی برای شک به انتساب‌هایی که در دست‌نوشته‌ها می‌دیدند نداشتند و بنابراین «تروتولا» (به شرطی که این واژه را به‌عنوان نام شخص و نه عنوان درک می‌کردند)
واژه را به‌عنوان نام شخص و نه عنوان درک می‌کردند) به‌عنوان مرجع معتبر در پزشکی زنان پذیرفته می‌شد. به‌عنوان مثال، پزشک پتروس هیسپانوس (میانهٔ قرن سیزدهم) بارها «دومینا تروتولا» (بانوی تروتولا) را در بخش خود دربارهٔ بیماری‌ها و شرایط زنان در زنان‌شناسی و زایمان نقل می‌کند. ریچارد دو فورنیوال (درگذشت ۱۲۶۰)، صدر اعظم، شاعر و پزشک آمیان، نسخه‌ای سفارش داد که با عبارت («اینجا کتاب تروتولا، درمانگر زن سالرنویی، دربارهٔ درمان‌های زنان آغاز می‌شود») شروع می‌شد. دو نسخه از مجموعهٔ لاتین تروتولا شامل تصویرسازی تخیلی
از مجموعهٔ لاتین تروتولا شامل تصویرسازی تخیلی از نویسنده هستند؛ تصویر جوهری قلم‌وشور موجود در یک دست‌نوشتهٔ اوایل قرن چهاردهم که اکنون در کتابخانهٔ ولکام نگهداری می‌شود، شناخته‌شده‌ترین تصویر «تروتولا» است. با این حال، چند اشارهٔ قرن سیزدهمی به «تروتولا» او را تنها به‌عنوان مرجع در آرایش زنان ذکر می‌کنند. در کنار نقش «او» به عنوان یک مرجع پزشکی، «تروتولا» از قرن سیزدهم به بعد، کارکرد جدیدی را آغاز کرد: سخنگویی برای دیدگاه‌های زن‌ستیزانه در مورد طبیعت زنان. این امر تا حدودی به یک روند کلی برای کسب اطلاعات
این امر تا حدودی به یک روند کلی برای کسب اطلاعات در مورد «اسرار زنان»، یعنی فرآیندهای تولید مثل، مرتبط بود. هنگامی که یوهانس هارتلیب، پزشک مونیخی (متوفی ۱۴۶۸)، ترجمه آلمانی از "تروتولا" را انجام داد، نه تنها جایگاه «تروتولا» را به مقام یک ملکه ارتقا داد، بلکه متن را با کتاب شبه‌آلبرتی «"اسرار زنان»" نیز مرتبط کرد. متنی به نام "پلاسیدس و تیمئوس،" به «تروتولا» اقتدار ویژه‌ای نسبت می‌دهد، هم به دلیل آنچه که او «در خود احساس می‌کرد، زیرا زن بود»، و هم به این دلیل که «همه زنان افکار درونی خود را راحت‌تر از هر
که «همه زنان افکار درونی خود را راحت‌تر از هر مردی برای او آشکار می‌کردند و طبیعت خود را به او می‌گفتند». جفری چاوسر نیز همین نگرش را تکرار می‌کند وقتی نام «تروتولا» را در «کتاب همسران شرور» خود می‌آورد، مجموعه‌ای از نوشته‌های ضد زناشویی و زن‌ستیزانه متعلق به همسر باث، جانکین، شوهر پنجم، همان‌طور که در «داستان همسر باث» (مقدمه، (D)، ۶۶۹–۸۵) از «حکایت‌های کنتربری» آمده است. میراث مدرن تروتولا. نسخه‌های رنسانس تروتولا و بحث‌های اولیه دربارهٔ حق تألیف. متون "تروتولا" اولین بار در سال ۱۵۴۴، کاملاً دیرهنگام در
اولین بار در سال ۱۵۴۴، کاملاً دیرهنگام در روند چاپ، که برای متون پزشکی از دهه ۱۴۷۰ آغاز شده بود، به چاپ رسیدند. "تروتولا" نه به این دلیل منتشر شد که هنوز برای پزشکان فرهیخته کاربرد بالینی فوری داشت (در قرن پانزدهم توسط متون متنوع دیگری جایگزین شده بود)، بلکه به این دلیل منتشر شد که به تازگی توسط ناشری در استراسبورگ، یوهانس شوتوس، به عنوان شاهدی بر پزشکی تجربی «کشف» شده بود. شوتوس، همکار پزشک خود، گئورگ کراوت، را متقاعد کرد تا "تروتولا را" ویرایش کند، که سپس شوتوس آن را در جلدی به نام مجموعه داروهای پزشکی
شوتوس آن را در جلدی به نام مجموعه داروهای پزشکی امتحان شده و واقعی گنجاند، که شامل "فیزیکا" تروتا از سالرنو، تقریباً معاصر، هیلدگارد اهل بینگن، نیز می‌شد. کراوت، با دیدن بی‌نظمی در متون، اما بدون تشخیص اینکه این اثر در واقع کار سه نویسندهٔ جداگانه است، کل اثر را در ۶۱ فصل موضوعی بازچینش کرد. او همچنین جسارت تغییر متن را در اینجا و آنجا به خرج داد. همان‌طور که گرین خاطرنشان کرده است، «طنز تلاش کراوت برای ارائه یک متن واحد، منظم و کاملاً منطقی به «تروتولا» این بود که در این فرایند، او قرار بود برای ۴۰۰ سال
بود که در این فرایند، او قرار بود برای ۴۰۰ سال آینده، سهم متمایز زن تاریخی، تروتا، را پنهان کند.» کراوت (و ناشر او، شوتوس) انتساب متن(ها) به «تروتولا» را حفظ کردند. در واقع، با انتخاب یک عنوان جدید و واحد («کتاب تروتولا دربارهٔ درمان بیماری‌های زنان پیش، حین و پس از زایمان»)—کراوت و شوتوس با افتخار هویت زنانهٔ «تروتولا» را برجسته کردند. شوتوس او را چنین ستود: «زنی که به هیچ وجه عادی نیست، بلکه از تجربه و دانش فراوان برخوردار است.» در فرایند «پاک‌سازی» متن، کراوت تمام نشانه‌های آشکار دال بر اینکه این متن یک
تمام نشانه‌های آشکار دال بر اینکه این متن یک اثر قرون وسطایی است و نه کهن، را حذف کرد. وقتی متن بعداً در سال ۱۵۴۷ چاپ شد (و تمام چاپ‌های بعدی تروتولا بر اساس نسخهٔ کراوت انجام گرفت)، در مجموعه‌ای با عنوان («آثار تمام پزشکان لاتین قدیم که انواع بیماری‌ها و درمان‌های گوناگون را شرح داده و جمع‌آوری کرده‌اند») منتشر گردید. از آن زمان تا قرن هجدهم، تروتولا به‌گونه‌ای رفتار شد که گویی یک متن کهن است. همان‌طور که گرین اشاره می‌کند: «بنابراین 'تروتولا'، بر خلاف هیلدگار، از بررسی‌های انسان‌گرایان رنسانس جان سالم به
از بررسی‌های انسان‌گرایان رنسانس جان سالم به در برد، زیرا توانست پیوندهای قرون وسطایی خود را پشت سر بگذارد. اما همین موفقیت بود که در نهایت او را از هویت زنانه‌اش تهی کرد. هنگامی که تروتولا بین سال‌های ۱۵۵۰ تا ۱۵۷۲ در هشت چاپ دیگر بازنشر شد، این به دلیل این نبود که اثر یک زن است، بلکه به این دلیل بود که اثر یک نویسنده‌ای بسیار کهن تلقی می‌شد.» «تروتولا» در سال ۱۵۶۶ توسط هانس کاسپار ولف، که اولین کسی بود که "تروتولا را" در مجموعه‌ای از متون زنان‌شناسی گنجاند، «بدون زن» شد. ولف نام نویسنده را از «تروتولا» به
«بدون زن» شد. ولف نام نویسنده را از «تروتولا» به اروس، برده مرد آزاد شده ملکه روم، جولیا، اصلاح کرد: «کتاب مسائل زنان اروس، پزشک [و] آزاد شده جولیا، که برخی او را به طور نامعقولی «تروتولا» نامیده‌اند». این ایده از هادریانوس جونیوس (آدریان دجونگه، ۱۵۱۱-۱۵۷۵)، پزشک هلندی، گرفته شده است که معتقد بود تحریفات متنی، عامل بسیاری از انتساب‌های نادرست متون باستانی است. همانطور که گرین اشاره کرده است، با این حال، اگرچه حذف «تروتولا» بیشتر عملی از روی تعصب اومانیستی در ویرایش بود تا زن‌ستیزی آشکار، اما این واقعیت که
ویرایش بود تا زن‌ستیزی آشکار، اما این واقعیت که اکنون هیچ نویسنده زنی در میان نویسندگان نوظهور حوزه زنان و زایمان باقی نمانده بود، هرگز مورد توجه قرار نگرفت.
سنگرام سینگ اول (۱۲ آوریل ۱۴۸۲ - ۳۰ ژانویه ۱۵۲۸)، که بیشتر با نام رانا سنگا شناخته می‌شود ، از سال ۱۵۰۹ تا ۱۵۲۸ مهاراجه از میوار بود. او که عضوی از سلسله سیسودیا بود، بخش‌هایی از راجستان ، گجرات ، مادیا پرادش ، هاریانا ، سند و اوتار پرادش امروزی را با پایتخت خود در چیتورگره کنترل می‌کرد. اوایل زندگی و الحاق. سانگا فرزند شاه رایمال و ملکه راتان کونوار، شاهزاده خانمی از قبیله جهلا از حلواد ، بود . اگرچه متون معاصر به سال تولد او اشاره‌ای نمی‌کنند، اما برخی از موقعیت‌های نجومی سیارات را در زمان تولد او ارائه
موقعیت‌های نجومی سیارات را در زمان تولد او ارائه می‌دهند و آنها را فرخنده می‌نامند. بر اساس این موقعیت‌ها، با فرض موقعیت‌های خاص سیارات دیگر و بر اساس کتیبه کومبهالگار ، مورخ گوریشانکار هیراچاند اوجها سال تولد سانگا را 1482 محاسبه کرد. سانگا سومین پسر رایمال بود. با این حال، به دلیل شرایط و پس از نبردی شدید با برادرانش پریتویراج و جاگمال، که در آن یکی از چشمانش را از دست داد، سرانجام در سال 1509 بر تخت سلطنت میوار نشست. دوران نظامی. سانگا در دوران نظامی خود، سلاطین دهلی ، مالوا و گجرات را در هجده نبرد تن
سلاطین دهلی ، مالوا و گجرات را در هجده نبرد تن به تن شکست داد و با فتح بخش بزرگی از راجستان امروزی ، مادیا پرادش و بخش شمالی گجرات ، قلمرو خود را گسترش داد . او همچنین بر بخش‌هایی از هاریانا ، اوتار پرادش و آمارکوت ، سند، کنترل داشت . پس از به سلطنت رسیدن، سانگا از طریق دیپلماسی و اتحادهای زناشویی، قبایل متخاصم راجپوتانا را دوباره متحد کرد. بابر در "بابورنامه" به چالش‌هایی که در هند با آن مواجه بود، اشاره کرد. او سانگا را به عنوان بزرگترین پادشاه کافر هندوستان در کنار کریشنا دوارایا از امپراتوری
کافر هندوستان در کنار کریشنا دوارایا از امپراتوری ویجایاناگارا در جنوب هند توصیف کرد . بابر همچنین گفت: "سانگا اخیراً با جسارت و شمشیر خود چنان بزرگ شده بود که پادشاهی او بخش قابل توجهی از شمال هند را شامل می‌شد ." طبق افسانه‌ها، سانگا در ۱۰۰ نبرد شرکت کرده و تنها یک بار شکست خورده بود. او مچ دست خود را از دست داد، از ناحیه پا فلج شد و هشتاد زخم در بدنش از درگیری‌های مختلف دیده شد. سانگا در دوران نظامی درخشان خود، سلاطین دهلی ، مالوا و گجرات را در ۱۸ نبرد تن به تن شکست داد و با فتح بخش بزرگی از راجستان
تن به تن شکست داد و با فتح بخش بزرگی از راجستان امروزی، قلمرو خود را گسترش داد. رانا همچنین توانست بر مالوا تسلط یابد و بر بخش‌های شمالی گجرات تسلط یابد . راجپوت‌های هند او را به عنوان رهبر خود در برابر سلطان‌ها می‌دیدند. او برای اولین بار از زمان سقوط سلسله راجپوت پارامارا در سال ۱۳۰۵ میلادی، حکومت راجپوت را در مالوا دوباره برقرار کرد . او همچنین مالیات جزیه را که قبلاً توسط حاکمان مسلمان وضع شده بود، از هندوها حذف کرد. او آخرین پادشاه مستقل هندو در شمال هند محسوب می‌شود که قلمرو قابل توجهی را کنترل
هند محسوب می‌شود که قلمرو قابل توجهی را کنترل می‌کرد و در برخی متون معاصر به عنوان "امپراتور هندو" توصیف شده است . حمله به مالوا. نوشتار‌های اصلی: نبرد گاگرون و درگیری میوار-مالوا مدینی رای، وزیر شورشی سلطان مالوا، برای تاج و تخت مالوا با محمود مبارزه مرگ و زندگی می‌کرد و رانا سانگا به او قول کمک داد. در نتیجه، نیروهای سلطنتی گجرات و مالوا با سیسودیاها به رهبری سانگا در گاگرون روبرو شدند . این نبرد منجر به پیروزی قاطع راجپوت‌ها شد. پس از پیروزی در نبرد و سایر درگیری‌های پس از آن، سانگا، مالوا شرقی و شمالی
درگیری‌های پس از آن، سانگا، مالوا شرقی و شمالی را به همراه چاندری تصرف کرد. رای چاندری را پایتخت خود قرار داد، در حالی که سیلهادیتیا تومار خود را به عنوان حاکم منطقه رایسن و سارنگپور تثبیت کرد. به گفته مورخ ساتیش چاندرا، این وقایع بین سال‌های 1518 تا 1519 رخ داده است. پس از پیروزی و استقرار حکومت هندوها در شرق و شمال مالوا، سانگا به رای دستور داد تا مالیات جزیه را از هندوهای منطقه حذف کند. جنگ‌ها علیه لودی‌ها. مقالات اصلی: نبرد خاتولی ، نبرد ظلپور ، تهاجم ابراهیم لودی به رانتامبور ، و فهرست درگیری‌های