payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را منتشر کنید و آن را در سریع‌ترین زمان ممکن منتشر کنید تا از محبوبیت گروه استفاده کنید، اما کاملاً اشتباه است.» در سال ۲۰۱۱، گادفلش (همراه با گروه‌های بلک سبث، نیپالم دث، جوداس پریست و لد زپلین) توسط پروژهٔ آرشیوی Home of Metal مستقر در بریتانیا به عنوان مشارکت کنندگان مهم ژانر هوی متال شناخته شدند. با جذب این افتخار، برودریک به تأیید وجود آلبوم جدید گادفلش در سال ۲۰۱۲ ادامه داد و گفت که به احتمال زیاد در سال ۲۰۱۳ پس از یک آلبوم چندآهنگه جدید منتشر خواهد شد. در سال ۲۰۱۳، گادفلش اولین ضبط جدید خود را در
شد. در سال ۲۰۱۳، گادفلش اولین ضبط جدید خود را در بیش از دوازده سال، جلدی از گروه Slaughter ("لعنت به مرگ") از طریق سری دیسک فلکسی مجلهٔ "دسیبل" منتشر کرد. دیسک فلکسی در شمارهٔ نوامبر ۲۰۱۳ "دسیبل" گنجانده شد. بعداً در سال ۲۰۱۳، گادفلش آلبوم "خالص" را به‌طور کامل در فستیوال رودبرن اجرا کرد و در بخشی از مجموعه، همپسون گیتار را اجرا کرد. در سال ۲۰۱۴، برودریک گفت که انحلال گادفلش بهترین کاری است که آنها تا به حال انجام داده‌اند و اظهار داشت که آلبوم آیندهٔ مورد علاقهٔ او از سال ۱۹۹۴ "بی‌خود" بوده است. دنیایی که
او از سال ۱۹۹۴ "بی‌خود" بوده است. دنیایی که فقط با آتش روشن می‌شود (۲۰۲۱–۲۰۱۴). گادفلش از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ در استودیوی خصوصی برودریک بود و بر روی هفتمین آلبوم خود کار می‌کرد. این روند به دلیل تعهد برودریک به ساخت یک آلبوم گادفلش مناسب به جای بهره‌برداری توخالی از توجه رسانه‌ای اصلاحات کند بود. پس از یک فرایند طولانی بازبینی، آلبوم چندآهنگه "افول و سقوط" ۲۰۱۴ و آلبوم "دنیایی که فقط با آتش روشن می‌شود" در سال ۲۰۱۴ از آن جلسات بیرون آمدند، که در هر دوی آنها برودریک با یک گیتار هشت سیم حضور داشت. این آلبوم
برودریک با یک گیتار هشت سیم حضور داشت. این آلبوم اولین آلبوم گروه بود که در ایالات متحده نمودار شد، و با تحسین منتقدان مواجه شد، به دلیل وزن بسیار زیادش مورد تحسین قرار گرفت و به عنوان بازگشت ایده‌آل برای گادفلش مورد تحسین قرار گرفت. از نظر موزیکال، برودریک بیان کرد که "دنیایی که فقط با آتش روشن می‌شود" بیشتر شبیه به "استریت‌کلینر" و "خالص" است و گرین اضافه کرد که از نظر روحی به آن چند نسخهٔ اول نزدیک است. برودریک در مورد صدای آلبوم گفت: «این بسیار مینیمال و بسیار بسیار وحشیانه است - یک ضبط نسبتاً
مینیمال و بسیار بسیار وحشیانه است - یک ضبط نسبتاً نابخشودنی، واقعاً، من فکر می‌کنم.» "افول و سقوط" و "دنیایی که فقط با آتش روشن می‌شود" نسخه‌های اینداستریال سنگین، تحریف‌شده و مبتنی بر ریف بودند که برودریک آن را بازگشتی به سادگی مستقیم شکل اصلی گادفلش می‌دید. تمام ضبط، مهندسی، آثار هنری و بسته‌بندی توسط گادفلش از طریق ناشر خود برودریک، آوالانچ رکوردینگز انجام شد. پس از تعدادی تور در حمایت از آلبوم "دنیایی که فقط با آتش روشن می‌شود" و تلاش ناموفق برای انتشار ریمیکس "در دوبله" با ارائهٔ درامز اضافی توسط
ریمیکس "در دوبله" با ارائهٔ درامز اضافی توسط پارسونز، گادفلش در سال ۲۰۱۶ برای آلبوم جدید به استودیو بازگشت. "ارسال خود"، هشتمین آلبوم استودیویی گروه، در ۱۷ نوامبر ۲۰۱۷، اندکی پس از اجرای کامل آلبوم "استریت‌کلینر" منتشر شد. "ارسال خود" برخلاف "دنیایی که فقط با آتش روشن می‌شود" تمرکزش بر بازگشتی عظیم، درونگراتر و بدخلق‌تر بود. بیشتر ریف‌های متال سنتی به نفع فضای، نویز و آزمایش حذف شدند. "ارسال خود" همانند نسخهٔ قبلی خود، تحسین بالایی دریافت کرد و هر دو در فهرست پایان سال چندین نشریه ظاهر شدند. پس از انتشار
پایان سال چندین نشریه ظاهر شدند. پس از انتشار "ارسال خود"، برودریک از مصاحبه اجتناب کرد، به این امید که به شنوندگان زمان بدهد تا نظرات خود را در مورد موسیقی شکل دهند و بخشی از «عرفان» آلبوم را حفظ کنند. گادفلش چند تور کوتاه را آغاز کرد و جشنواره‌های پراکنده‌ای را اجرا کرد، از جمله نسخۀ جشنوارۀ رودبرن ۲۰۱۸ که در آن برای اولین بار تمام آلبوم "بی‌خود" را به صورت زنده اجرا کردند. برودریک یک ماه را صرف برنامه‌ریزی مجدد سازهای کوبه‌ای آلبوم از ابتدا کرد زیرا قطعات اصلی درام دیگر وجود نداشت. برودریک در مصاحبه‌ای
اصلی درام دیگر وجود نداشت. برودریک در مصاحبه‌ای با مجلهٔ فرانسوی "نیو نویز" گفت که "بی‌خود" آخرین آلبوم گادفلش بود که او می‌خواست به‌طور کامل آن را اجرا کند. آلبوم تلفیقی "زنده باد جسم جدید"، در ژوئیه ۲۰۲۱ منتشر شد. این آلبوم تقریباً تمام مطالب استودیویی گروه را که از زمان اصلاحات در سال ۲۰۱۰ منتشر شده بود، نشان می‌داد. یک نسخهٔ دیجیتال کوتاه شده، "جسم جدید در دوبله جلد ۱"، که شامل اکثر ریمیکس‌های دوران اصلاحات گادفلش به همراه دو آهنگ منتشر نشده از جلسات آلبوم "ارسال خود" است، قبل از جمع‌آوری کامل منتشر
آلبوم "ارسال خود" است، قبل از جمع‌آوری کامل منتشر شد. آلبوم پاکسازی (۲۰۲۲–اکنون). گادفلش کار روی یک آلبوم جدید را تا ژانویه ۲۰۲۲ آغاز کرده بود و آلبوم زندهٔ مستند اجرای "خالص" در جشنواره رودبرن ۲۰۱۳ با عنوان "خالص: زنده"، در نوامبر همان سال منتشر شد. نهمین آلبوم استودیویی گروه، "پاکسازی"، در ژوئن ۲۰۲۳، قبل از تک‌آهنگ «نرو» (به انگلیسی: Nero) منتشر شد. سبک و تأثیر. سبک موسیقی و میراث. آنها با الهام گرفتن از گروه‌های اینداستریال و نویز اولیه مانند ترابینگ گریسل، Whitehouse و همچنین از موسیقی امبینت برایان
Whitehouse و همچنین از موسیقی امبینت برایان اینو، گروه نویز راک سوانز، نوآوران پست پانک کیلینگ جوک و همچنین سوزی اند د بنشیز و Public Image Ltd گروه متال بلک سبث و طیف گسترده‌ای از هنرمندان هیپ هاپ مانند پابلیک انمی، Eric B. &amp; Rakim و ران-دی.ام.سی، تأثیر گرفتند. گادفلش از پیشگامان اینداستریال متال و پست متال بودند و به عنوان یک گروه آوانگارد متال و گروه اکستریم متال قابل توجه به حساب می‌آیند. برودریک و گرین هر دو از عنوان اینداستریال متال فاصله گرفته‌اند، اگرچه اذعان دارند که این برچسب در سطح تحت
اگرچه اذعان دارند که این برچسب در سطح تحت اللفظی دقیق است. آنها گادفلش را ادامهٔ پست پانک می‌دانند، مخصوصاً در مورد تقویت صدای گروه کیلینگ جوک. وقتی در سال ۲۰۰۵ از برودریک پرسیده شد که چه احساسی دارد از اینکه یکی از بنیانگذاران اینداستریال متال است، گفت: «فکر می‌کنم به‌طور تصادفی این سبک را ایجاد کردم. حتی واقعاً نمی‌دانم این سبک چیست، من فقط موسیقی می‌سازم.» او این بیانیه را در سال ۲۰۱۸ با نامیدن اصطلاح اینداستریال متال «محدود کننده» گسترش داد. صدای گادفلش با ترکیبی از ضربات برنامه‌ریزی شده ماشین درام،
با ترکیبی از ضربات برنامه‌ریزی شده ماشین درام، بیس پرکاشن و گیتار هوی متال اعوجاج شده مشخص می‌شود. اگرچه گروه بعداً در سال‌های ۱۹۹۶ و ۲۰۰۱ از درامر انسانی برای آهنگ‌های "عشق و نفرت" و "سرودها" استفاده کرد (تصمیمی که برودریک معتقد بود هویت موسیقایی گروه را به خطر می‌اندازد)، صدای اولیه گادفلش تحت تأثیر حلقه‌های درام مصنوعی و سفت بود. تمرکز غیر معمول روی بیس در آن نسخه‌های تأثیرگذار اولیه، ریتم‌ها، سینث‌سایزر و نمونه‌برداری به «ماشین» یا «ماشین‌ها» نسبت داده می‌شدند. در ابتدا استفاده از کوبهٔ مکانیکی از سر
می‌شدند. در ابتدا استفاده از کوبهٔ مکانیکی از سر ناچاری انجام می‌شد. وقتی برودریک دوباره به گروه Fall of Because با گرین ملحق شد تا گادفلش را تشکیل دهد، ضربات مورد نظر او برای نواختن آکوستیک بسیار دشوار بود، بنابراین او در عوض از دستگاه درام Alesis HR-16 استفاده کرد. این تصمیم هم برای گادفلش و هم برای اینداستریال متال به‌طور کلی تعیین‌کننده خواهد بود. روند نوشتن و ضبط گادفلش توسط برودریک هدایت می‌شود و به‌طور کلی بدون کمک یک استودیو یا تهیه‌کنندهٔ حرفه‌ای اتفاق می‌افتد. به گفته برودریک، «۵۰٪ از مطالب
اتفاق می‌افتد. به گفته برودریک، «۵۰٪ از مطالب گادفلش اغلب از ریتم‌ها و شیارها زاده شده است»" و او فرایند ضبط دستی را «ابتدایی» نامید. در مورد گام گروه، گرین در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۹۷ گفت: «ما تا جایی که می‌توانستیم پایین می‌آمدیم. ما نمی‌توانستیم چیزی بشنویم! اما در نهایت مجبور شدیم آهنگی را برای گام انتخاب کنیم، بنابراین دو دیز ماژور را انتخاب کردیم. کم و سنگین است، اما هنوز هم می‌توانید نت‌ها را تشخیص دهید.» برای آلبوم‌های اولیه گادفلش، گیتارها به B کوک می‌شوند. با شروع آلبوم "دنیایی که فقط با آتش روشن
می‌شوند. با شروع آلبوم "دنیایی که فقط با آتش روشن می‌شود" در سال ۲۰۱۴، برودریک شروع به استفاده از یک گیتار ۸ سیمی با تنظیم F شارپ کرد. مایک پاتن از گروه‌های فیث نو مور و مستر بانگل یکی از طرفداران صدای گادفلش است و آن‌ها را «به طرز مضحکی سنگین» و «یکی از معدود گروه‌هایی می‌داند که می‌توانند شما را متعجب کنند که آیا باتری استریوی شما در حال تمام شدن است یا خیر». پس از جدایی جیم مارتین از گروه در سال ۱۹۹۳ پاتون از برودریک دعوت کرد تا به عنوان نوازندهٔ گیتار به فیث نو مور بپیوندد. همچنین از او خواسته شد تا
به فیث نو مور بپیوندد. همچنین از او خواسته شد تا مدت کوتاهی پس از تور گادفلش با آنها و گروه تایپ او نگاتیو در ایالات متحده در سال ۱۹۹۴ به گروه دانزیگ بپیوندد. در هر دو مورد، برودریک پیشنهاد را رد کرد و به نفع ادامهٔ اقامت در بریتانیا و کار روی موسیقی خود بود. هنرمندان دیگری مانند متالیکا، فیر فکتوری، کورن، Isis و نوروسیس، پلیکان، Prurient و هلمت، پرانگ، نیل‌بامب، کد اورنج، Mortiis و دوین تاونسند و Converge از گادفلش الهام گرفتند، و سال ۲۰۱۴ در وبگاه خبری MetalSucks نوشتند. «همه از گروه ناین اینچ نیلز گرفته
نوشتند. «همه از گروه ناین اینچ نیلز گرفته تا فیر فکتوری و Batillus احتمالاً چند چک به آنها بدهکار هستند». علیرغم تحسین منتقدان و نوازندگان دیگر، گادفلش تنها موفقیت تجاری حداقلی را تجربه کرده است. در سال ۲۰۰۲، اندکی قبل از انحلال گروه، برودریک گفت که هیچ توهمی در مورد فروش استادیوم‌ها ندارد. هدف گادفلش به گفته او صرفاً انتشار آلبوم‌های خوب بود. سبک بصری. برودریک و گرین که به سینمای ترسناک و خانه هنری علاقه داشتند، ارجاعات زیادی به این گونه فیلم‌ها در گادفلش وارد کردند. تصویری که در قسمت جلوی آلبوم چندآهنگه
وارد کردند. تصویری که در قسمت جلوی آلبوم چندآهنگه "گادفلش" در سال ۱۹۸۸ قرار دارد، عکسی از فیلم "دومی‌های" جان فرانکن‌هایمر محصول ۱۹۶۶ است. جلد آلبوم "استریت‌کلینر" تصویری از فیلم "احوال دگرگون‌شده"، یک فیلم ترسناک محصول ۱۹۸۰ توسط کارگردان کن راسل است، و نت‌های لاین آلبوم دارای فریم‌هایی از "کله‌پاک‌کن" دیوید لینچ (۱۹۷۷) است. جلد "بی‌رحم" از فیلم تجربی "سایه‌های نیمروز" محصول ۱۹۴۳ توسط مایا درن گرفته شده است. برودریک بارها از فیلم دیگری از راسل به نام "شیاطین" (۱۹۷۱) به عنوان تأثیری از صدای گادفلش یاد کرد.
(۱۹۷۱) به عنوان تأثیری از صدای گادفلش یاد کرد. علاوه بر این، گادفلش در سال ۱۹۹۵ در فیلم "مخفیگاه" ظاهر شد. در یکی از صحنه‌های باشگاهی فیلم، برودریک و گرین را می‌توان در حال اجرا روی صحنه در پس‌زمینه و اجرای آهنگ «نیهیل» از آلبوم "دنیای سرد" مشاهده کرد. جدا از سینما، شمایل نگاری مسیحی به اطلاع‌رسانی سبک بصری گادفلش کمک کرد. برودریک که در اصل ضد مذهبی بود، کلیساها و تصاویر مربوط به آنها را ترسناک می‌دانست. برودریک در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۶ گفت: «تصورات دین، احساسی مانند وقتی وارد کلیسای جامع می‌شوید، احساس
احساسی مانند وقتی وارد کلیسای جامع می‌شوید، احساس ارعاب عظیمی که از دین مسیحی به شما دست می‌دهد - به نظر من همه چیز مربوط به مذهب کاملاً وسواسی است.» برودریک این مکان عبادت را «خفه‌کننده» و «تنگناهراسی» توصیف کرد و گفت که نقش زیادی در شکل‌گیری سبک گادفلش داشت. جلدهای "استریت‌کلینر"، "آهنگ‌های عشق و نفرت"، "عشق و نفرت در دوبله" و "دنیایی که فقط با آتش روشن می‌شود" چنین تصاویر مسیحی را به نمایش می‌گذارند، مانند اجراهای زندهٔ گادفلش. سبک آوازی و تم‌های غزلی. آوازهای اولیهٔ گادفلش به صورت جیغ‌زدن و دث گرول، و
اولیهٔ گادفلش به صورت جیغ‌زدن و دث گرول، و اشعار کمیاب بود. با گذشت زمان، تحول برودریک گسترش یافت و شامل آواز خواندن، نرم‌تر و لحظات ملودی شد، همه چیزهایی که او با جسو بیشتر به بررسی آنها می‌پردازد. "آهنگ‌های عشق و نفرت" و "سرودها" بیشترین وفور آواز گادفلش را دیدند، در حالی که "دنیایی که فقط با آتش روشن می‌شود" و "ارسال خود" به سبک عمدتاً مختصر برودریک بازگشتند. صدای برودریک با جاز کلمن خوانندهٔ کیلینگ جوک مقایسه شده است، که علاوه بر کلوین موریس از دیسچارج و کارهای اولیه مایکل گیرا با سوانز، تأثیر آوازی
و کارهای اولیه مایکل گیرا با سوانز، تأثیر آوازی خودخوانده‌ای دارد. اشعار گادفلش مرموز، تاریک و به‌طور کلی پراکنده هستند. بسیاری از مضامین گادفلش با درگیری درونی، خشونت، تخریب، فساد، مذهب، از دست دادن، افراط‌های عاطفی و ترس سروکار دارند. در سال ۲۰۱۲، برودریک اظهار داشت که آواز خواندن برای او «یک شر ضروری» است و او هرگز احساس نمی‌کند که می‌تواند آن را به درستی انجام دهد. نقش آوازخوان صرفاً به این دلیل بود که به اندازه کافی جسور بود که به میکروفون نزدیک شود. سایمون رینولدز از مجلهٔ "Melody Maker" در یک بررسی
رینولدز از مجلهٔ "Melody Maker" در یک بررسی در سال ۱۹۹۰ از آلبوم چندآهنگه خود گروه اشاره کرد که موسیقی گادفلش علیه مردانگی آشکاری که در اکثر متال‌ها وجود دارد، شورش کرد. او نوشت: «به جای اینکه خود را زنانه کنند، ترجیح می‌دهند مردانگی‌شان شکست بخورد، بدن قوی‌شان خرد و پودر شود». برودریک این احساس را در همان سال تکرار کرد و به «جشن ایگوی مردانه که بیشتر متال را به همراه دارد» توهین کرد و گادفلش را از بیان مردانه دور کرد. او در سال ۲۰۱۲ موضع خود را تقویت کرد و گفت: «گادفلش آن مرد همه چیز فاتح نیست، روی صحنه
و گفت: «گادفلش آن مرد همه چیز فاتح نیست، روی صحنه با شمشیر لعنتی و گفت که آنها (تجاوز و غارت) خواهند کرد. کمدی ناب.» در طول کار گروه، برودریک به تأکید بر کیفیت دفاعی موسیقی بر کیفیت تهاجمی آن ادامه داد و از پرخاشگری به عنوان سپری در برابر آسیب‌های روانی جهان یاد کرد. برودریک از غزلیات و مضمون‌های لئونارد کوهن الهام گرفته است. هر دو هنرمند آلبومی با عنوان "ترانه‌های عشق و نفرت" دارند و قطعهٔ گادفلش «آهنگ استاد اولانج» ترکیبی از دو عنوان آهنگ کوهن است. گادفلش در آهنگ موترا (از "خالص") شعر «درد تو اینجا
در آهنگ موترا (از "خالص") شعر «درد تو اینجا اعتبار نیست / فقط سایه زخم من است» از آهنگ «اولانج» در آلبوم یادشده کوهن به عاریت گرفته است. اجراهای زنده. گادفلش معمولاً به صورت دو نفره اجرا می‌کند، با گرین بیس می‌نوازد و برودریک هم گیتار و هم آواز را ارائه می‌کند در حالی که ضربات کوبه‌ای روی بلندگوها پخش می‌شود، اغلب با صدای بسیار بالا. با این حال، این ترکیب در طول زندگی حرفه‌ای گروه ثابت نبوده است. در کنسرت‌های حمایت از آلبوم "استریت‌کلینر"، نویل گه گاه روی صحنه می‌آمد و گیتار دوم می‌نواخت، و همپسون همین کار
می‌آمد و گیتار دوم می‌نواخت، و همپسون همین کار را برای آلبوم "خالص" انجام داد. برای تورهای حمایت از آلبوم‌های "بی‌خود"، "آوازهای عشق و نفرت" و "سرودها"، گروه با یک درامر اجرای زنده نوازندگی می‌کرد، اگرچه برودریک معتقد بود که این ادغام یک گام اشتباه است. در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۴، او توضیح داد که اضافه شدن ضربی مانتیا و پارسونز «چیزی شگفت‌انگیز» را برای گادفلش به ارمغان آورد، اما نام گروه باید تغییر می‌کرد تا تمرکز اصلی بر درام‌های ماشینی کمرنگ نشود. تعداد انگشت شماری از نوازندگان دیگر به‌طور خلاصه با گادفلش
شماری از نوازندگان دیگر به‌طور خلاصه با گادفلش اجرا کرده‌اند: میک هریس در سال ۱۹۹۱؛ دیارموید دالتون در سالهای ۱۹۹۷، ۱۹۹۹ و ۲۰۰۱؛ استیو هاف در ۱۹۹۷ و ۱۹۹۹ و پل ریون و جاز کلمن از کیلینگ جوک در سال ۲۰۰۲. نمایش صحنه‌ای گروه، مانند موسیقی آنها، مینیمال و متمرکز است. گادفلش فقط گهگاه از ماشین دود استفاده می‌کند و چراغ‌ها عموماً ساکن هستند. توبی کوک از مجلهٔ آنلاین "The Quietus" این رویکرد غیرمعمول را در بررسی یک کنسرت در سال ۲۰۱۴ برجسته کرد و نوشت: «بیش از حد روشن و بدون یخ خشک در دید، آنها به طرز نگران
حد روشن و بدون یخ خشک در دید، آنها به طرز نگران کننده‌ای در معرض دید به نظر می‌رسند». تصاویری از پراکندگی شهری صنعتی، شمایل نگاری مسیحی و مناظر آخرالزمانی در پروژکتور می‌چرخند. خود موسیقی به‌عنوان پر سر و صدا و طاقت‌فرسا ارائه می‌شود، به طوری که برخی از منتقدان صدا را حتی از کارهای استودیویی گروه نیز ناهنجارتر و ناهماهنگ‌تر می‌دانند. وقفه بین آهنگ‌ها معمولاً با بازخورد صوتی پر می‌شود و گروه به ندرت با جمعیت صحبت می‌کند. برودریک در پاسخ به سؤالی در مورد حضور کم‌حرف گادفلش در صحنه گفت: «من با مردم ارتباط
کم‌حرف گادفلش در صحنه گفت: «من با مردم ارتباط برقرار نمی‌کنم. ما فقط موسیقی می‌سازیم. ما روی صحنه می‌آییم و به هیچ‌کس چیزی نمی‌گویم. و این به تنهایی مردم را واقعاً دیوانه کرد. به نظر من واقعاً عجیب است، نمی‌توانم باور کنم که مردم یک گروه را انکار کنند، زیرا من به آنها نمی‌گویم که امشب چقدر به آنها اردنگی (به انگلیسی: kick their asses) می‌زنم. در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۱، برودریک اجرای زنده را «یک شر ضروری» خواند که «به ندرت درست است و اغلب اشتباه است»، اما در عین حال گفت که گادفلش «حتی احتمالاً بیشتر یک گروه
عین حال گفت که گادفلش «حتی احتمالاً بیشتر یک گروه زنده است تا یک گروه ضبط شده.» زیرا این نقص‌ها فقط برای برجسته‌کردن هرج و مرج ساینده موسیقی کار می‌کنند (که این چیزی است که منتقدان نیز متوجه شده‌اند). برودریک ادامه داد که این «خشم» گادفلش بود که باعث شد آن را در یک محیط زنده اجرا کند.
اسرائیل واسکز کستانیدا (۲۵ دسامبر ۱۹۷۷ – ۲ دسامبر ۲۰۲۴) بوکسور حرفه‌ای بازنشسته اهل مکزیک بود که از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۱۰ به رقابت پرداخت. او سه بار قهرمان جهان در دسته فوق بنتام‌وید شد و از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۵ عنوان قهرمانی فدراسیون بین‌المللی بوکس را در اختیار داشت. او همچنین، از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸، دو بار عناوین قهرمانی شورای جهانی بوکس و مجله رینگ را کسب کرد. واسکز بیشتر به خاطر مجموعه چهار مبارزه‌ای خود با هموطن مکزیکی‌اش، رافائل مارکز شناخته می‌شود. دوران حرفه‌ای. در سال ۱۹۹۵، واسکز در سن ۱۷ سالگی به دنیای بوکس
در سال ۱۹۹۵، واسکز در سن ۱۷ سالگی به دنیای بوکس حرفه‌ای وارد شد. او در اولین مبارزاتش، نه حریف خود را ناک‌اوت کرد، اما پس از آن خود در یک مبارزه ناک‌اوت شد. او که عمدتاً در ایالات متحده و در دسته وزن‌های سبک‌تر مبارزه می‌کرد، ۱۱ حریف خود را شکست داد. از جمله کسانی که واسکز شکست داد می‌توان به اسکار لاریوس اشاره کرد. واسکز با کسب ۱۲ پیروزی متوالی، در سال ۲۰۰۲ با لاریوس در یک مبارزه مجدد برای کسب عنوان موقت قهرمانی "شورای جهانی بوکس" به میدان رفت. این بار، او توسط حریفش شکست خورد و در دور دوازدهم متوقف شد.
توسط حریفش شکست خورد و در دور دوازدهم متوقف شد. واسکز با پیروزی بر خورخه الیسر جولیو، دارنده عنوان قهرمانی جهان، به مسیر پیروزی بازگشت و در سال ۲۰۰۴ عنوان خالی قهرمانی فدراسیون بین‌المللی بوکس در دسته فوق سبک را در برابر حریف چپ‌دست خود، خوزه لوئیس والبوئنا، به دست آورد. در اولین دفاع او از عنوان قهرمانی فدراسیون بین‌المللی بوکس، او آرتیوم سیمونیان، بوکسور شکست‌ناپذیر ارمنی را در دور پنجم ناک‌اوت کرد. در سال ۲۰۰۵، واسکز تصمیم گرفت به جای دفاع از عنوان قهرمانی فدراسیون بین‌المللی بوکس خود، برای سومین بار با
فدراسیون بین‌المللی بوکس خود، برای سومین بار با قهرمان شورای جهانی بوکس، اسکار لاریوس، مبارزه کند. او در این مبارزه با ناک‌اوت فنی در دور سوم پیروز شد. این پیروزی پس از آنکه مبارزه به دلیل بریدگی بزرگ بالای چشم چپ لاریوس متوقف شد، به‌دست آمد. در تاریخ ۱۰ ژوئن ۲۰۰۶، واسکز در مبارزه‌ای ایوان هرناندز (۲۳-۱-۱) را شکست داد. در تاریخ ۱۶ سپتامبر ۲۰۰۶، واسکز قهرمان سازمان جهانی بوکس در دسته بنتام‌وید، یعنی خوانی گونزالس را شکست داد. در این مبارزه، واسکز دو بار به زمین افتاد اما توانست در دور دهم با ناک‌اوت فنی،
زمین افتاد اما توانست در دور دهم با ناک‌اوت فنی، پیروز شود. واسکز در برابر مارکز. در مبارزه بعدی خود، در تاریخ ۳ مارس ۲۰۰۷، واسکز عنوان خود را به رافائل مارکز، که شماره یک دسته بنتام‌وید بود، باخت. با وجود اینکه واسکز در دور سوم موفق به ناک‌داون کردن مارکز شد، به دلیل مشکلات تنفسی ناشی از شکستگی بینی، در پایان دور هفتم از ادامه مبارزه انصراف داد. در یک مبارزه مجدد در تاریخ ۴ اوت ۲۰۰۷، واسکز توانست عنوان خود را بازپس‌گیرد. با وجود جراحت‌هایی که در هر دو چشمش ایجاد شده بود، او در دور ششم مارکز را ناک‌اوت کرد
ایجاد شده بود، او در دور ششم مارکز را ناک‌اوت کرد و این مبارزه به بهترین عنوان مبارزه سال ۲۰۰۷ از سوی "رینگ مگزین" معرفی شد. دور سوم این مبارزه نیز به عنوان «بهترین راند بوکس سال» انتخاب شد. او برای بار سوم در تاریخ ۱ مارس ۲۰۰۸ با مارکز مبارزه کرد و از طریق ناک‌داون در دور چهارم به پیروزی با تصمیم داوران در یک مبارزه دست یافت. مارکز به خاطر ضربات پایین در دور دهم یک امتیاز از دست داد و در ثانیه‌های پایانی دور دوازدهم نیز شمارش هشت‌گانه شد. این مبارزه به عنوان مبارزه سال ۲۰۰۸ از سوی "رینگ مگزین" انتخاب شد و
مبارزه سال ۲۰۰۸ از سوی "رینگ مگزین" انتخاب شد و دور چهارم نیز به عنوان بهترین راند سال نام‌گذاری شد. سه‌گانه واسکز و مارکز به عنوان یکی از بهترین سه‌گانه‌های بوکس در سال‌های اخیر شناخته شده است. در تاریخ ۱۸ دسامبر ۲۰۰۸، واسکز به دلیل عدم دفاع از عنوان قهرمانی خود به مدت معین، آن هم به خاطر جداشدگی شبکیه که در مبارزه سومش با مارکز دچار آن شده بود، از عنوان قهرمانی "شورای جهانی بوکس" خود محروم شد. پس از انجام سه عمل جراحی، واسکز در تاریخ ۱۵ مه ۲۰۰۹ مجاز به از سرگیری تمرینات شد. در تاریخ ۲۲ مه ۲۰۱۰، واسکز
از سرگیری تمرینات شد. در تاریخ ۲۲ مه ۲۰۱۰، واسکز برای بار چهارم با مارکز به میدان رفت. این مبارزه در دسته دسته فوق سبک برگزار شد و در سالنی واقع در لس آنجلس در کشور ایالات متحده انجام شد. این مسابقه که به نام «یک بار برای همیشه» برگزار شد، به صورت زنده از شبکه "شوتایم" پخش گردید. مارکز در دور سوم با ناک‌اوت فنی بر واسکز پیروز شد و نتیجه سری مبارزاتشان را به تساوی دو بر دو رساند. پس از مبارزه، مارکز اظهار داشت: با این حال، برخی ناظران بر این باور بودند که واسکز، که به شدت افت کرده بود، باید بازنشسته شود.
واسکز، که به شدت افت کرده بود، باید بازنشسته شود. فرانک اسپینوزا، مدیر مبارزات واسکز، اعلام کرد که «حرفه او به پایان رسیده است.» چهارمین قسمت از رقابت واسکز-مارکز، آخرین مبارزه حرفه‌ای واسکز بود.
دانشگاه زنان سئول () (SWU) یک دانشگاه در ناحیه نو وون، سئول، کره جنوبی است. این دانشگاه شامل پنج کالج است. دانشگاه زنان سئول یک مؤسسهٔ اعطای مدرک دکترا است. هوانگ کیونگ کوه مؤسس و اولین رئیس دانشگاه زنان سئول بود.
هرم خوابیده () یک سنگ سرپوش است که معمولاً در قسمت بالایی اهرام مصر یا ابلیسک نصب می‌شده است. هرم خوابیده معمولاً از سنگ آهک، ماسه‌سنگ، بازالت یا گرانیت ساخته و گاهی، با صفحات مس، طلا یا الکتروم پوشانده می‌شدند. از دوران پادشاهی میانه مصر به بعد، اغلب هرم‌های خوابیده با عناوین سلطنتی و نمادهای مذهبی حکاکی می‌شدند.
برایان هو (انگلیسی: Brian Ho؛ زادۀ ۲۷ اوت ۲۰۰۲) که با نام برایان شناخته می‌شود، خواننده و رقصندۀ اهل کانادا است. او یکی از اعضای گروه پسرانۀ امپرس‌اندوان است.
سقوط ایر فورس وان (انگلیسی: Air Force One Down) یک فیلم اکشن و دلهره‌آور آمریکایی محصول سال ۲۰۲۴ به کارگردانی جیمز بامفورد، نویسندگی و تهیه کنندگی استیون پل، با بازی کاترین مک‌نامارا، ایان بوهن، داشا پولانکو، راده شربجیا و آنتونی مایکل هال است. این فیلم توسط ریپابلیک پیکچرز در ۹ فوریه ۲۰۲۴ توزیع شد. داستان. آلیسون مایلز، یک مأمور سرویس مخفی، پس از تلاش تروریست‌ها برای ربودن ایر فورس وان، مجبور می‌شود ادواردز، رئیس‌جمهور ایالات متحده را نجات دهد. ساخت. تصویربرداری اصلی این فیلم در مارس ۲۰۲۳ به پایان رسید.
اصلی این فیلم در مارس ۲۰۲۳ به پایان رسید. بازخوردها. در وب‌سایت جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز از برسی ۹ نقد منتقدان دارای میانگین امتیاز ۳٫۸ از ۱۰ می‌باشد.
سرستونی () در معماری عبارت است از بخش زیرین سر ستون که معمولاً به شکل چهارگوش یا گِرد مقعر است. عملکرد آن هم معمولاً فراهم‌کردن یک سطح نگهدارندهٔ بزرگ است و به عنوان تکیه‌گاهی برای دریافت وزن طاق عمل می‌کند
تسورونه (به ژاپنی: ツルネ -風舞高校弓道部- هپبورن: Tsurune: Kazemai Kōkō Kyūdō-bu - به فارسی: باشگاه کمانگیری مدرسه کازمای) یک لایت ناول ژاپنی است به نویسندگی کوتوکو آیانو و تصویرگری چیناتسو موریموتو. جلد اول این رمان در سال ۲۰۱۶ یک جایزۀ ویژه را در جشنواره کیوتو انیمیشن دریافت کرد. یک اقتباس از این رمان به‌صورت انیمه توسط کیوتو انیمیشن ساخته و از تاریخ اکتبر ۲۰۱۸ تا ژانویه ۲۰۱۹ از تلویزیون پخش شد. یک فیلم تلفیقی نیز از روی رمان و انیمه ساخته و در آگوست ۲۰۲۲ پخش شد. فصل دوم انیمه از ژانویه ۲۰۲۳ تا مارس ۲۰۲۳ پخش شد.
فصل دوم انیمه از ژانویه ۲۰۲۳ تا مارس ۲۰۲۳ پخش شد. نسخه دوبله فارسی این انیمه در فروردین سال ۱۴۰۳ روی آنتن شبکه امید رفت. داستان. میناتو نارومیا پسری است که به خاطر علاقۀ وافرش به تیراندازی کیودو، در باشگاه ورزشی مدرسه راهنمایی عضو بود اما به خاطر حادثه‌ای که در تورنمنت آخر برای او پیش آمد، از کیودو دست کشید. وقتی به دبیرستان رفت، دوستان دوران کودکی او یعنی سیا تاکه‌هایا و ریوهی یامانوچی سعی می‌کنند تا او دوباره ورزش کیودو را از سر بگیرد و در تیم دبیرستان عضو شود. اما نارومیا از قبول این پیشنهاد سر باز
عضو شود. اما نارومیا از قبول این پیشنهاد سر باز می‌زند. با این حال نارومیا ناگهان شب‌هنگام، مرد مرموزی را ملاقات می‌کند که در جنگل در معبد شیندو در حال تیراندازی است. این ملاقات مایۀ الهام میناتو بود تا دوباره کیودو را از سر بگیرد. میناتو به باشگاه کیودو دبیرستان کازمای پیوسته و همراه با دوستان قدیمی و هم‌تیمی‌های جدیدش، نانو کیساراگی و کایتو اونوگی، خود را برای مسابقات آماده می‌کند. کاراکترها. باشگاه کمانگیری دبیرستان کازمای. میناتو دانش‌آموزی سال اولی است که در دوران کودکی با سیا و ریوهی دوست بود و دوران
که در دوران کودکی با سیا و ریوهی دوست بود و دوران راهنمایی هم‌تیمی شو و سیا در تیم کمانگیری مدرسه بود. البته میناتو و شو قبل از رفتن به مدرسه راهنمایی یک معلم کمانگیری داشتند. مادر نارومیا در یک صانحه تصادف فوت کرد و خود او نیز حین این صانحه مجروح شد و حالا بسیاری از کارهای خانه مانند پختن غذا بر دوش اوست. سریال با استرس کمانگیری میناتو شروع می‌شود. این استرس برای او در شکل تمایل به شل کردن تیر و گم کردن هدف ظاهر می‌شود. سیا یک دانش‌آموز سال اولی است. او در دوران کودکی با میناتو و ریوهی دوست بود و در دوران
دوران کودکی با میناتو و ریوهی دوست بود و در دوران راهنمایی هم‌تیمی شو و میناتو در تیم کمانگیری مدرسه بود. او اکنون رئیس باشگاه و کاپیتان تیم پسران است. سیا باهوش و شاگرد اول کلاس در دبیرستان کازمای شده است. با اینکه دوست ندارد در مورد خودش صحبت کند، آشکارا برای رابطه خود و میناتو ارزش زیادی قائل است، حتی تا اندازه‌ای که سیستم آموزشی مدرسه معتبرتر کیریساکی ترک کند و به دنبال میناتو به کازمای رود، به این امید که او را متقاعد کند که کیودو را دوباره شروع کند. ریوهی نیز یک سال اولی است و دوست دوران کودکی میناتو
نیز یک سال اولی است و دوست دوران کودکی میناتو و سیاست. او به مدرسه راهنمایی دیگری رفته بود، اما در دبیرستان دوباره با آنها هم‌مدرسه‌ای شد. او نیز عضو تیم کیودو دبیرستان است و نسبتاً مبتدی است. ماجرای علاقه‌مندی او به کیودو به دوران راهنمایی برمی‌گردد. ریوهی بعد از تماشای کمانگیری میناتو در مسابقه، در مدرسه راهنمایی شروع به یادگیری کیودو کرد. نانائو سال اولی، پسر عمۀ کایتو و عضو تیم کیودو دبیرستان است. او ظاهری جذاب و طرفداران زیادی دارد. کایتو نیز سال اولی، پسر عموی نانائو و در تیم کیودو دبیرستان عضو است.
پسر عموی نانائو و در تیم کیودو دبیرستان عضو است. کیودو را واقعاً جدی می‌گیرد و نسبت به کسانی که اینطور فکر نمی‌کنند، بسیار انتقاد برخورد می‌کند. بسیاری از سال اولی‌های تازه‌وارد در باشگاه، ترس از کایتو را به عنوان دلیل ترک کردن باشگاه ذکر کرده‌اند. ریکا یک دانش‌آموز سال اولی و کاپیتان تیم دختران هست. دختران دیگر او را بسیار تحسین می‌کنند. یونا دانش‌آموز سال اولی و در تیم دختران عضو هست. تومیو، که او را تومی سنسی یا کماندار اُنی نیز می‌نامند، معلمی است که به عنوان مشاور باشگاه کیودو این دبیرستان فعالیت