payamvha/North_RAG huggingface dataset:
چند ماه بعد با هم ادغام شدند و جمهوری سیسپدان را تشکیل دادند که شورای عالی آن در ۱۱ مه ۱۷۹۸، پرچمی سه رنگ را در نوارهای عمودی و بدون نشان، نماد یا حروف تصویب کرد. پرچم جمهوری سیسپدان تا سال ۱۸۰۲ حفظ شد، زمانی که به جمهوری ناپلئونی ایتالیا (۱۸۰۲–۱۸۰۵) تغییر نام داد و پرچم جدیدی تصویب شد، این بار با زمینه‌ای قرمز که یک مربع سبز را در یک لوزی سفید حمل می‌کرد؛ پرچم ریاست جمهوری ایتالیا که از ۱۴ اکتبر ۲۰۰۰ استفاده می‌شود، از این پرچم الهام گرفته شده است. در این دوره بود که سه رنگ سبز، سفید و قرمز عمدتاً در تخیل
بود که سه رنگ سبز، سفید و قرمز عمدتاً در تخیل جمعی ایتالیایی‌ها نفوذ کرد و به نمادی بی‌چون و چرا از ایتالیایی بودن تبدیل شد. در کمتر از ۲۰ سال، پرچم قرمز، سفید و سبز از یک پرچم ساده مشتق شده از پرچم فرانسه، ویژگی خاص خود را به دست آورد و بسیار مشهور و شناخته شد. در همان سال، پس از تاجگذاری ناپلئون به عنوان اولین امپراتور فرانسه، جمهوری ایتالیا به اولین پادشاهی ناپلئونی ایتالیا (۱۸۰۵–۱۸۱۴) یا "ایتالیکو"، تحت حکومت مستقیم او تبدیل شد. پرچم پادشاهی ایتالیا، پرچم جمهوری به شکل مستطیلی بود که عقاب طلایی
پرچم جمهوری به شکل مستطیلی بود که عقاب طلایی ناپلئونی بر آن نقش بسته بود. این پرچم تا سقوط ناپلئون در سال ۱۸۱۴ مورد استفاده قرار گرفت. با سقوط ناپلئون و احیای رژیم‌های سلطنتی مطلق‌گرا، پرچم سه رنگ ایتالیا به زیر زمین رفت و به نمادی از جنبش‌های میهن‌پرستانه‌ای تبدیل شد که در ایتالیا شروع به گسترش کردند و نمادی که تمام تلاش‌های مردم ایتالیا را برای آزادی و استقلال متحد می‌کرد. در پادشاهی لمباردی-ونیز، ایالتی وابسته به امپراتوری اتریش که پس از سقوط ناپلئون متولد شد، کسانی که پرچم سه‌رنگ ایتالیا را به نمایش
شد، کسانی که پرچم سه‌رنگ ایتالیا را به نمایش می‌گذاشتند، به اعدام محکوم می‌شدند. هدف اتریشی‌ها در واقع، با استناد به سخنان امپراتور فرانتس جوزف اول اتریش، این بود: «"[پرچم سه رنگ ممنوع شد تا] مردم فراموش کنند که ایتالیایی هستند."» پس از دوران ناپلئون، پرچم سه رنگ به نمادی از مبارزه برای وحدت ایتالیا تبدیل شد. در واقع، این پرچم در طول انقلاب‌های ۱۸۲۰، انقلاب‌های ۱۸۳۰، انقلاب‌های ۱۸۴۸، نخستین جنگ استقلال ایتالیا، جنگ دوم استقلال ایتالیا، لشکرکشی هزاران نفر و سومین جنگ استقلال ایتالیا به تصویب رسید. با اعلام
سومین جنگ استقلال ایتالیا به تصویب رسید. با اعلام پادشاهی ایتالیا، پرچم سبز، سفید و قرمز به پرچم ملی ایتالیای متحد تبدیل شد. پرچم سه‌رنگ معنایی جهانی و فراگیر داشت که هم سلطنت‌طلبان و جمهوری‌خواهان، هم مترقیان و هم محافظه‌کاران و هم گوئلف‌ها و همچنین گیبلین‌ها در آن سهیم بودند. به همین دلیل نیز پرچم سه رنگ به عنوان پرچم ایتالیای متحد انتخاب شد. در ۱۳ ژوئن ۱۹۴۶، جمهوری ایتالیا رسماً تأسیس شد. پرچم ایتالیا با فرمان شماره ۱ رئیس شورای وزیران مورخ ۱۹ ژوئن ۱۹۴۶ اصلاح شد. در مقایسه با پرچم سلطنتی، نشان ساووی حذف
شد. در مقایسه با پرچم سلطنتی، نشان ساووی حذف شد. این تصمیم بعداً در جلسه ۲۴ مارس ۱۹۴۷ توسط مجلس مؤسسان تأیید شد که در آن ماده ۱۲ قانون اساسی ایتالیا که متعاقباً توسط پارلمان ایتالیا تصویب شد، گنجانده شد که بیان می‌کند: اعضای مجلس مؤسسان هنگام تصویب این ماده عمیقاً تحت تأثیر قرار گرفتند و به نشانه شادی و احترام، اندکی پس از تصویب، از جای خود برخاستند و کف زدند. جشن‌ها. در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۶، با همان قانونی که جشنواره سه رنگ را تأسیس کرد، یک کمیته ملی متشکل از بیست عضو با هدف سازماندهی اولین بزرگداشت رسمی تولد
عضو با هدف سازماندهی اولین بزرگداشت رسمی تولد پرچم ایتالیا تشکیل شد. این کمیته متشکل از شخصیت‌های نهادی، از جمله رئیس مجلس و اعضای جامعه مدنی، به ویژه از حوزه تاریخی و فرهنگی بود. در آن زمان همچنین پیشنهاد شد که این تاریخ جشن گرفته نشود یا حتی خود پرچم اصلاح شود، فرضیه‌هایی که به سختی توسط اعضای پارلمان پذیرفته شد. در رجیو نل امیلیا، جشن سه رنگ در میدان پرامپولینی، روبروی تالار شهر، با حضور یکی از مهم‌ترین مقامات دولتی (رئیس‌جمهور ایتالیا یا رئیس مجلس) برگزار می‌شود، که در مراسم «برافراشته شدن پرچم با
برگزار می‌شود، که در مراسم «برافراشته شدن پرچم با اشعار "سرود ملی ایتالیا"» شرکت می‌کند و به عنوان نشان افتخار نظامی، کپی پرچم جمهوری سیسپادانه را به نمایش می‌گذارد. در رم، در کاخ کوئیرینال، در عوض، مراسم تعویض گارد تشریفاتی را به شکلی رسمی با استقرار و رژه هنگ کوراتزیری با لباس فرم رسمی و اجرای فانفار هنگ سواره نظام کارابینیری پیش‌بینی می‌کند. این مراسم رسمی فقط در سه مناسبت دیگر، در طول جشن‌های سالگرد اتحاد ایتالیا (۱۷ مارس)، جشن جمهوری (۲ ژوئن) و روز وحدت ملی و نیروهای مسلح (۴ نوامبر) برگزار می‌شود.
ماریا کارمه فورکادل ای لوئیس ( تلفظ کاتالان غربی: [ˈkaɾme foɾkaˈðeʎ] ؛ متولد ۲۹ مه ۱۹۵۵) سیاستمدار اسپانیایی اهل کاتالونیا است . او رئیس سابق پارلمان کاتالونیا و همچنین معلم دبیرستان کاتالونیا است که به خاطر فعالیت‌های استقلال‌طلبانه‌اش شناخته می‌شود . زندگی نامه. اوایل زندگی. فورکادل در ژرتا ، اسپانیا متولد شد . او دختر یک خانواده‌ی فقیر است؛ پدرش کشاورز و راننده‌ی کامیون بود. او در ژرتا متولد شد و در 18 سالگی به سابادل نقل مکان کرد، جایی که در حال حاضر زندگی می‌کند. فورکادل دارای مدرک فلسفه و مطالعات
زندگی می‌کند. فورکادل دارای مدرک فلسفه و مطالعات ارتباطات از دانشگاه خودمختار بارسلونا و مدرک کارشناسی ارشد زبان‌شناسی کاتالان از همان دانشگاه است. او از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۲ در ایستگاه تلویزیونی TVE Catalunya و با سازمان‌های رسانه‌ای مختلف دیگری کار کرده است. فورکادل از سال ۱۹۸۵ کارمند دولت در وزارت آموزش کاتالان، از سال ۱۹۹۲ به عنوان هماهنگ‌کننده عادی‌سازی زبانی برای خدمات آموزشی کاتالان این وزارتخانه و از سال ۲۰۰۴ به عنوان مشاور مطالعات بین فرهنگی، زبان و انسجام اجتماعی در Vallès Occidental فعالیت داشته
انسجام اجتماعی در Vallès Occidental فعالیت داشته است. او کتاب‌های درسی، کتاب‌هایی در مورد زبان و ادبیات و یک فرهنگ لغت منتشر کرده است. او نویسنده‌ای همکار برای رسانه‌های مختلف بوده و در مورد برنامه‌ریزی زبان، زبان و هویت می‌نویسد. او عضو "کمیسیون کرامت (Commissió de la Dignitat" )، سازمانی که برای بازگرداندن اسناد مصادره شده توسط رژیم فرانکو به صاحبان اصلی آنها تلاش می‌کند، و همچنین عضو کمیته ارتباطات "Plataforma pel Dret de Decidir" (پلاتفورم حق تصمیم‌گیری) است. حرفه سیاسی. فورکادل عضو حزب جمهوری‌خواه
است. حرفه سیاسی. فورکادل عضو حزب جمهوری‌خواه کاتالونیا بوده و از سال 2003 تا 2007 به عنوان عضو شورای شهر برای این حزب سیاسی در سابادل خدمت کرده است. در 22 آوریل 2012، اعضای هیئت اجرایی مجلس ملی کاتالونیا (ANC)، فورکادل را به عنوان رئیس ANC انتخاب کردند. کارلس کاستلانوس به عنوان معاون رئیس و جوردی مارتینز به عنوان دبیر به او پیوستند. در طول تابستان 2012، ANC راهپیمایی‌هایی برای استقلال در سراسر کاتالونیا ترتیب داد. فورکادل به عنوان رئیس ANC، یکی از چهره‌های اصلی سازماندهی راهپیمایی‌های « کاتالونیا، ایالت
اصلی سازماندهی راهپیمایی‌های « کاتالونیا، ایالت بعدی در اروپا » در سال 2012 و « راه کاتالونیا» در سال 2013 بود. در 17 مه 2014، او با 97 درصد آرا دوباره به عنوان رئیس ANC انتخاب شد. فورکادل جایزه جوآن بلانکا 2014 را از شهر پرپینیان به پاس تعهدش به دفاع از فرهنگ و هویت کاتالونیا دریافت کرد. در 16 مه 2015، جوردی سانچز ای پیکانیول به عنوان رئیس ANC جانشین او شد. او توسط اعضای هیئت اجرایی انتخاب شد، با وجود اینکه لیز کاسترو بیشترین آرا را کسب کرده بود. در ژوئیه بعد اعلام شد که فورکادل در انتخابات پارلمانی
بعد اعلام شد که فورکادل در انتخابات پارلمانی کاتالونیا که در 27 سپتامبر برگزار می‌شود، نامزد خواهد شد و در فهرست انتخاباتی ائتلاف طرفدار استقلال « با هم برای بله» برای استان بارسلونا، پس از رائول روموا، در جایگاه دوم قرار خواهد گرفت. در 26 اکتبر 2015، فورکادل به عنوان رئیس پارلمان کاتالونیا انتخاب شد. حبس. مقالات اصلی: همه‌پرسی استقلال کاتالونیا، ۲۰۱۷ ؛ اعلام استقلال کاتالونیا ؛ بحران قانون اساسی اسپانیا ۲۰۱۷-۲۰۱۸ ؛ و محاکمه رهبران استقلال کاتالونیا پس از اعلام استقلال کاتالونیا در ۲۷ اکتبر ۲۰۱۷، فورکادل
اعلام استقلال کاتالونیا در ۲۷ اکتبر ۲۰۱۷، فورکادل توسط دیوان عالی کشور به اتهام جرایم شورش و فتنه انگیزی مورد تحقیق قرار گرفت. او اولین بار در تاریخ 2 نوامبر 2017 در دیوان عالی کشور حاضر شد، اما قاضی اعلام جرم او را که قرار بود به 9 نوامبر موکول کند، به تعویق انداخت. در 9 نوامبر 2017، فورکادل تنها یک شب به زندان آلکالا مکو مادرید فرستاده شد ، به دلیل نقشش به عنوان رئیس پارلمان کاتالونیا به دلیل رسیدگی به لایحه همه‌پرسی استقلال در پارلمان ، با استفاده از رویه اضطراری که توسط دادگاه قانون اساسی باطل اعلام
اضطراری که توسط دادگاه قانون اساسی باطل اعلام شد، نقض حقوق مشارکت احزاب مخالف و تحریف انتشار این پروژه، زیرا دبیرکل پارلمان از رسیدگی به آن به دلیل مغایرت با قانون اساسی خودداری کرد. همچنین، قرار بود روز بعد "پیش‌نویس قانون ناپایداری قانونی" که به دنبال شکستن یکجانبه وحدت اسپانیا بود، رسیدگی شود. او در همان روز با وثیقه احتیاطی 150،000 یورویی آزاد شد. در دسامبر همان سال، او دوباره به عنوان نامزد حزب جمهوری‌خواه اسکوئرا به انتخابات پارلمان راه یافت. او در 17 ژانویه 2018، عضویت خود را به عنوان نماینده
در 17 ژانویه 2018، عضویت خود را به عنوان نماینده پارلمان تمدید کرد، اما برای انتخاب مجدد به عنوان رئیس مجلس استعفا داد و راجر تورنت جانشین او شد . در 24 مارس 2018، پس از رأی‌گیری ناموفق برای انتصاب جوردی تورول به عنوان رئیس دولت کاتالونیا، او به همراه مارتا روویرا و دولورس باسا از سمت معاونت استعفا داد . یک روز پس از آن، در 23 مارس 2018، جوردی تورول ، نامزد ریاست جمهوری ، کارمه فورکادل، رئیس سابق پارلمان و سه وزیر برکنار شده به زندان پیش از محاکمه فرستاده شدند. در ۱ فوریه ۲۰۱۹، او به زندان آلکالا-مکو در
شدند. در ۱ فوریه ۲۰۱۹، او به زندان آلکالا-مکو در مادرید بازگردانده شد تا با حکمی که در ۱۲ فوریه ۲۰۱۹ آغاز شد و در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۹ به پایان رسید و به رأی نهایی موکول شد، روبرو شود. در ۱۴ اکتبر ۲۰۱۹، او به جرم فتنه به ۱۱ سال و شش ماه زندان و سلب صلاحیت قضایی محکوم شد. این حکم توسط هفت قاضی در دیوان عالی اسپانیا، پس از یک محاکمه چهار ماهه با حضور ۴۲۲ شاهد، صادر شد. او در ژوئن 2021 پس از عفو دولتی، به همراه هشت سیاستمدار دیگر که در ارتباط با همه‌پرسی استقلال کاتالونیا زندانی شده بودند، آزاد شد .
احساسات ضد کاتالان نامی جمعی است که به گرایش‌های مختلفی در اسپانیا ، فرانسه و ایتالیا داده می‌شود که بیانگر تحقیر، تبعیض یا نفرت از کاتالونیا ، کاتالان‌ها ، فرهنگ کاتالان ، ملی‌گرایی کاتالان ، زبان کاتالان یا تاریخ آن است. همچنین می‌توان از آن به عنوان ضد کاتالانیسم ( کاتالان : "anticatalanisme" ، IPA: [ˌantikətələˈnizmə] ) یا کاتالانوفوبیا یاد کرد . توضیحات. در یک زمینه تاریخی، ضد کاتالانیسم خود را به عنوان یک نگرش خصمانه نسبت به زبان ، مردم ، سنت‌ها یا هر چیزی که با کاتالونیا شناخته می‌شود، ابراز می‌کند.
چیزی که با کاتالونیا شناخته می‌شود، ابراز می‌کند. در یک زمینه سیاسی، ممکن است خود را به عنوان واکنشی به نفوذ ناسیونالیسم سیاسی کاتالان در این منطقه ابراز کند. در شدیدترین شرایط، این امر ممکن است به عنوان کاتالانوفوبیا نیز شناخته شود ، اگرچه به خودی خود یک فوبیا نیست. چندین جنبش سیاسی که به دلیل سازماندهی تحریم محصولات کاتالونیا شناخته می‌شوند، نیز به طور فعال با ضد کاتالانیسم شناخته می‌شوند. احساسات ضد کاتالان اغلب بیانگر انکار وجود، به هر میزان یا شکلی، هویت ملی کاتالان ، چه در گذشته و چه در حال حاضر است.
ملی کاتالان ، چه در گذشته و چه در حال حاضر است. گاهی اوقات، کاتالان‌ها در خارج از کشور یا در داخل کاتالونیا، اغلب در واکنش به استفاده از زبان کاتالان، مورد آزار و اذیت کلامی یا محرومیت از ارائه کالا و خدمات قرار گرفته‌اند. تاریخچه. ایتالیا در قرون وسطی. مورخ آنتونی سیمون اظهار می‌کند که بین قرن‌های ۱۲ تا ۱۵، گسترش نظامی تاج آراگون به سیسیل ، ساردینیا و جنوب ایتالیا و ورود بازرگانان کاتالان به این بازارها، حس عمیقی از خصومت علیه کاتالان‌ها - که اغلب به عنوان اسپانیایی شناخته می‌شدند - ایجاد کرد. بازتاب‌های
اسپانیایی شناخته می‌شدند - ایجاد کرد. بازتاب‌های این حس را می‌توان در آثار ادبی دانته آلیگیری ، جووانی بوکاچیو ، فرانچسکو پترارکا ، لوئیجی آلامانی ، پیترو آرتینو یا سرافینو آکیلانو یافت . او اظهار می‌کند که این یک احساس ضد کاتالانی بود که بیشتر فرهنگی-زبانی بود تا سیاسی-سرزمینی، به دلیل اعتراضات به انتخاب آلفونسو د بورخا در سال ۱۴۵۵ به عنوان پاپ کالیکستوس سوم به دلیل "بربر و کاتالان" بودن. اسپانیا در اوایل دوران مدرن. اتحاد دودمانی تاج کاستیل با تاج آراگون از طریق پادشاهان کاتولیک صورت گرفت . هژمونی کاستیل
طریق پادشاهان کاتولیک صورت گرفت . هژمونی کاستیل در پادشاهی تازه تأسیس اسپانیا، قلمروهای پیرامونی را تحت حکومت سلطنتی مستقر در مادرید از سال ۱۵۶۱ قرار داد، حکومتی که عمدتاً از مردم با اصالت کاستیل تشکیل شده بود. در آغاز قرن شانزدهم، شاه فردیناند دوم آراگون ، پس از مرگ ملکه ایزابلای اول کاستیا، از کاستیا اخراج و به عنوان یک مزاحم شناخته شد و اشراف کاستیا او را به شیوه‌ای تحقیرآمیز «پیرمرد احمق کاتالان» خطاب می‌کردند . طبق فرمان نوئوا پلانتا در سال 1716 که توسط فیلیپ پنجم پس از جنگ جانشینی اسپانیا (1701-1714)
فیلیپ پنجم پس از جنگ جانشینی اسپانیا (1701-1714) صادر شد، اکثر قوانین و نهادهای عمومی شاهزاده‌نشین کاتالونیا لغو شد، که منجر به حاشیه‌نشینی زبان و فرهنگ کاتالان و به جای آن زبان اسپانیایی شد . استفاده اداری از زبان کاتالان با زبان اسپانیایی جایگزین شد. در حالی که از نظر تئوری این جایگزینی صرفاً بر حضار سلطنتی تأثیر می‌گذاشت، پادشاه دستورالعمل‌های محرمانه‌ای را به افسران سلطنتی در قلمرو کاتالان ارائه داد: آنها "حداکثر دقت را برای معرفی زبان کاستیلی به کار خواهند گرفت، و برای این منظور او معتدل‌ترین و
کار خواهند گرفت، و برای این منظور او معتدل‌ترین و پنهان‌ترین اقدامات را انجام خواهد داد تا این اثر حاصل شود، بدون اینکه کسی متوجه این دقت شود." فرامین نوئوا پلانتا اقدامات سلطنتی با هدف سرکوب کسانی بود که در طول جنگ جانشینی شکست خورده بودند و آغازگر ایجاد یک دولت متمرکز اسپانیایی به سبک فرانسوی مطابق با قوانین کاستیا بود و برای اولین بار پادشاهی اسپانیا را تأسیس کرد. این تمرکزگرایی در طول قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم مدت زیادی طول کشید و در دوران دیکتاتوری فرانکو و ترور سفید به حداکثر سطح خود رسید .
فرانکو و ترور سفید به حداکثر سطح خود رسید . قرن‌های نوزدهم و بیستم. در قرن نوزدهم، اقتصاد اسپانیا عمدتاً تحت سلطه تولیدات کشاورزی مانند غلات کاستیل بود که برای فروش در بازارهای اروپایی در نظر گرفته شده بود. در این مناطق، بورژوازی و زمین‌داران، که توسط دولت مرکزی حمایت می‌شدند، طرفدار سیاست تجارت آزاد بودند. در مقابل، بورژوازی کاتالونیا عمدتاً صنعتی و تولیدکننده منسوجات بود ، بنابراین به عوارض گمرکی قابل توجهی علاقه‌مند بود. این مبارزه بخش عمده‌ای از جامعه کاتالونیا را بسیج کرد. این مبارزه «در بقیه اسپانیا
را بسیج کرد. این مبارزه «در بقیه اسپانیا تصویری از یک کاتالونیای خودخواه و منفعت‌طلب ایجاد می‌کند که مصمم است حتی به قیمت از دست دادن هرگونه منافع اسپانیایی به اهداف خود برسد». احساسات ضد کاتالانی را می‌توان در یک پوگروم در آرژانتین ، در طول هفته غم‌انگیز آرژانتین ، در سال 1919 یافت. این پوگروم برای حمله بی‌رحمانه به یهودیان و کاتالان‌ها، احتمالاً به دلیل نفوذ ناسیونالیسم اسپانیایی ، طراحی شده بود . آزار و اذیت در اسپانیای فرانکو. همچنین ببینید: سیاست‌های زبانی اسپانیای فرانکویست دیکتاتوری فرانسیسکو فرانکو
اسپانیای فرانکویست دیکتاتوری فرانسیسکو فرانکو (1939-1975) نه تنها شاهد سرکوب آزادی‌های دموکراتیک بود، بلکه زبان و فرهنگ کاتالان نیز در سطح بی‌سابقه‌ای سرکوب شد، از سیستم آموزشی حذف و به حوزه خانواده رانده شد. کاستیلی (اسپانیایی) به تنها زبان آموزش، مدیریت، تجارت و رسانه‌ها تبدیل شد. در طول جنگ داخلی اسپانیا ، علیرغم حضور کاتالان‌هایی که در ارتش شورشیان خدمت می‌کردند ، استفاده لفظی از کاتالانوفوبیا توسط جناح شورشیان مستقیماً به تهدیدات و شیوع درگیری‌های قومی با ماهیت نسل‌کشی منجر شد، همانطور که پل پرستون در
با ماهیت نسل‌کشی منجر شد، همانطور که پل پرستون در "هولوکاست اسپانیا" اشاره می‌کند: «در روزهای پس از اشغال لیدا (...) زندانیان جمهوری‌خواه که به عنوان کاتالان شناسایی می‌شدند، بدون محاکمه اعدام می‌شدند. هر کسی را که به زبان کاتالان صحبت می‌کرد، به احتمال زیاد دستگیر می‌شد. وحشیگری خودسرانه سرکوب ضد کاتالان به حدی رسید که خود فرانکو مجبور شد دستوری صادر کند که تصریح می‌کرد از اشتباهاتی که بعداً می‌توان از آنها پشیمان شد، باید اجتناب شود...» «نمونه‌هایی از قتل دهقانان به هیچ دلیل آشکاری جز صحبت به زبان
از قتل دهقانان به هیچ دلیل آشکاری جز صحبت به زبان کاتالان وجود دارد.» حتی ماکسیمیانو گارسیا، عضو فالانژ ، اشکال شدید کاتالان هراسی را از جناح شورشی ضبط کرد: «شما می‌توانستید مرتباً در برخی رسانه‌ها این جمله را بشنوید که باید در کاتالونیا نمک پاشیده شود. این به چنان سطح بالایی از بیگانه‌هراسی می‌رسد که خود ژنرال فرانکو دستور توقف نسل‌کشی در حال وقوع را صادر می‌کرد.» در ۱۵ ژانویه ۱۹۳۹، تاراگونا به دست نیروهای فرانکو افتاد و فاتحان، مراسم عشای ربانی کاتولیک را در کلیسای جامع به رهبری خوزه آرترو ، روحانی
را در کلیسای جامع به رهبری خوزه آرترو ، روحانی کلیسای جامع سالامانکا، برگزار کردند. آرتورو در خطبه خود گفت: «کثافت‌های کاتالان! شما لیاقت خورشیدی که بر شما می‌تابد را ندارید.» دستگیری‌ها و محاکمات فوری بلافاصله آغاز شد. در ۲۶ ژانویه، نیروهای فرانکو بارسلونا را تصرف کردند. طبق شهادت وابسته نظامی بریتانیا در دولت فرانکو، اولین کسانی که وارد پایتخت کاتالان شدند، نیروهای تیپ ناوار به فرماندهی ژنرال سولچاگا بودند «نه به این دلیل که بهتر جنگیده‌اند، بلکه به این دلیل که بهتر نفرت می‌ورزند. به خصوص وقتی که هدف
دلیل که بهتر نفرت می‌ورزند. به خصوص وقتی که هدف نفرت، کاتالونیا یا یک کاتالان باشد.» محققانی چون رافائل آراسیل، خوان الیور و آنتونی سگورا معتقد بودند که تا سال 1951، آزار و اذیت زبان کاتالان "کامل" بود. در برخی مکان‌ها، دانشجویان مجبور بودند همکلاسی‌های خود را که به زبان کاتالان صحبت می‌کردند، محکوم کنند. در این دوره، زبان کاتالان نیز بر روی سنگ قبرها ممنوع بود. بین سال‌های 1939 تا 1943 چاپ کتاب به زبان کاتالان عملاً ناپدید شد. با شکست آلمان نازی در سال 1945، برخی از اقدامات سختگیرانه شروع به برداشته شدن
برخی از اقدامات سختگیرانه شروع به برداشته شدن کردند و در حالی که زبان اسپانیایی تنها زبان ترویج شده باقی ماند، تعداد محدودی از ادبیات کاتالان شروع به تحمل کردند. با این حال، آثاری که برای جوانان در نظر گرفته شده بود، محدود به یادگیری زبان نوشتاری شد. بعدها، گشایش رژیم، تغییر کوچکی در به حاشیه راندن زبان ایجاد کرد، مانند پخش اولین برنامه تلویزیونی به زبان کاتالان در TVE ( "تئاتر کاتالان" ) در سال 1964 و جنبش "Nova Cançó (آهنگ جدید)" (1961)، اگرچه هنوز محدودیت‌هایی مانند ممنوعیت آواز خواندن خوان مانوئل سرات
مانند ممنوعیت آواز خواندن خوان مانوئل سرات به زبان کاتالان در مسابقه آواز یوروویژن در سال 1968 وجود داشت. در سال ۱۹۶۸، در بحثی درباره فعالیت‌های فرهنگی به زبان کاتالان، جی.بی. سندروس، تاجر کاتالان، تلاش کرد تا وزیر وقت فرانکو، مانوئل فراگا ایریبارنه، را متقاعد کند تا دستور جمع‌آوری اولین نسخه از «تاریخ مصور کاتالونیا» را لغو کند. برعکس، فراگا در نهایت به تمجید از دفعات مختلفی پرداخت که اسپانیا به کاتالونیا حمله نظامی کرده بود و اعلام کرد که در صورت لزوم آماده است دوباره این کار را انجام دهد. پس از گذار
آماده است دوباره این کار را انجام دهد. پس از گذار اسپانیا به دموکراسی. در سال 1992، عملیات پلیسی موسوم به « عملیات گارزون » منجر به دستگیری 45 فعال و سیاستمدار طرفدار استقلال کاتالونیا در آستانه المپیک تابستانی در بارسلونا ، به اتهام عضویت در سازمان مسلح طرفدار استقلال کاتالونیا، ترا لیور، بدون ارائه مدرک واقعی شد. 25 نفر از دستگیرشدگان در سلول انفرادی نگهداری شدند. آنها شکنجه توسط پلیس اسپانیا و تهدید به خشونت و تجاوز به خود و خانواده‌هایشان، و همچنین توهین‌های مداوم ضد کاتالان و کاتالان هراسانه را محکوم
مداوم ضد کاتالان و کاتالان هراسانه را محکوم کردند. رشد مجدد احساسات ضد کاتالانی در اسپانیا در دهه اول قرن بیست و یکم، از جمله دلایل دیگر، با اصلاح اساسنامه خودمختاری کاتالونیا و درخواست‌های جامعه کاتالونیا برای بازگرداندن « اسناد سالامانکا »، مجموعه‌ای از اسناد که در طول جنگ داخلی اسپانیا توسط ارتش فرانکو به منظور سرکوب شدید، به طور گسترده از افراد و سازمان‌ها در کاتالونیا مصادره شده بود ، مشخص شد. در سال 2006، حزب محافظه‌کار مردم اسپانیا (PP) یک کمپین تبلیغاتی علیه «پیمان اساسنامه کاتالونیا و شکایات مربوط
علیه «پیمان اساسنامه کاتالونیا و شکایات مربوط به اندلس» راه‌اندازی کرد. با این حال، 14 ماده از اساسنامه خودمختاری کاتالونیا که حزب PP آنها را خلاف قانون اساسی می‌دانست، در اساسنامه خودمختاری اندلس نیز به همین شکل آمده بود ، که کاملاً مورد حمایت حزب به ریاست ماریانو راخوی بود . از سوی دیگر، در جامعه خودمختار والنسیا ، ضدیت با کاتالانیسم از زمان گذار دموکراتیک بخشی از استراتژی راست سیاسی بوده است و به عنوان ابزاری برای جنبش منطقه‌ای راست‌گرای والنسیا معروف به " بلاوریسم " عمل کرده است. در 11 آوریل 1993، گیلم
" بلاوریسم " عمل کرده است. در 11 آوریل 1993، گیلم آگولو ، فعال والنسیایی طرفدار استقلال کاتالونیا و ضد فاشیست ، توسط گروهی از نئونازی‌ها و ملی‌گرایان اسپانیایی در مونتانخوس ترور شد . اعضای خانواده و سازمان‌های چپ‌گرا و طرفدار استقلال، انگیزه این جنایت را سیاسی دانستند، زیرا جوانانی که در این قتل دخالت داشتند به خاطر ایدئولوژی اسپانیایی و فاشیستی خود شناخته شده بودند و همچنین از ایدئولوژی ضد فاشیستی آگولو اطلاع داشتند. در دهه ۲۰۱۰، برخی سازمان‌ها و وبلاگ‌های خبری جعلی مانند "«دولچا کاتالونیا»" که ارتباط
خبری جعلی مانند "«دولچا کاتالونیا»" که ارتباط نزدیکی با راست افراطی اسپانیا و کاتولیک‌های افراطی دارند، به ابزاری برای ضدکاتالانیسم، شبه‌تاریخ و جدایی‌طلبی زبانی تبدیل شده‌اند . زبان و فرهنگ جمعیتی حدود 10 میلیون نفر که به زبان کاتالان-والنسی صحبت می‌کنند، عملاً در رسانه‌های اسپانیایی وجود ندارد. در عین حال، رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی وسیله‌ای برای انتشار نوعی کاتالانوفوبیای ظریف یا آشکار هستند که با ملی‌گرایی پیش پا افتاده اسپانیایی همراه است. ادغام درجات مختلف کاتالانوفوبیا در ملی‌گرایی پیش پا افتاده
مختلف کاتالانوفوبیا در ملی‌گرایی پیش پا افتاده بخش‌های بزرگی از جامعه اسپانیا، در فریادهای حمله‌ای مانند "a por ellos, oé" توسط مردم و همچنین توسط نیروهای انتظامی اسپانیا، در جریان سرکوب پلیسی همه‌پرسی استقلال کاتالونیا در سال 2017، تصعید می‌شود . آمار. واقعیت این احساسات در مطالعات انجام شده توسط مؤسسات مختلف نظرسنجی بیان شده است. کاتالان‌ها همواره به عنوان کم‌ارزش‌ترین مردم اسپانیا شناخته می‌شدند؛ پس از آنها معمولاً باسک‌ها قرار دارند. در سال 2020، مرکز مطالعات نظری، نظرسنجی‌ای را در مورد علایق و عدم
مطالعات نظری، نظرسنجی‌ای را در مورد علایق و عدم علایق اسپانیایی‌ها انجام داد. طبق نتایج این گزارش، کاتالونیا جامعه خودمختاری است که تاکنون کمترین همدردی را از بقیه ایجاد می‌کند. تجدیدنظرطلبی تاریخی اسپانیایی. ضد کاتالانیسم را می‌توان در بحث‌های مربوط به تاریخ کاتالونیا و رابطه آن با تاریخ اسپانیا، عموماً در فضاهای غیرآکادمیک، یافت که بخشی از ناسیونالیسم عامیانه نیز هست. استدلال‌های شبه‌تاریخی اسپانیایی علیه کاتالونیا که عمدتاً بر اساس کلیشه‌های باقی‌مانده از تاریخ‌نگاری رمانتیک اسپانیایی با مبنای
از تاریخ‌نگاری رمانتیک اسپانیایی با مبنای کاستیلیایی، که توسط دیکتاتوری فرانکو ترویج و بعداً تثبیت شد، صورت می‌گیرد، به دنبال کم‌اهمیت جلوه دادن یا انکار هرگونه نقش، حضور خارجی یا سازمان سیاسی خاص مردم کاتالونیا در گذشته هستند. این امر به ویژه در دهه‌های اول قرن بیست و یکم به دلیل افزایش تقاضا برای خودمختاری کاتالان‌ها رواج یافت و اغلب به عنوان ابزاری برای انکار هرگونه مشروعیت تاریخی احتمالی مطالبات کاتالان‌ها مورد استفاده قرار می‌گرفت. انتشار استدلال‌های شبه تاریخی توسط رسانه‌ها و افراد مخالف خودمختاری
شبه تاریخی توسط رسانه‌ها و افراد مخالف خودمختاری کاتالونیا و افراد مرتبط با راست سیاسی و همچنین انتشار توسط شبکه‌های اجتماعی تسهیل شد . برخی از مباحث تکراری عبارتند از:
ورزشگاه شهر المپیک () یک ورزشگاه فوتبال است که در بخش شرقی تاشکند، ازبکستان، در مجموعه دهکده المپیک در خیابان ازبکستان نو واقع شده است. ساخت این ورزشگاه در ۹ نوامبر ۲۰۲۲ آغاز شد و در ۱۸ اوت ۲۰۲۵ توسط شرکت ساختمانی چینی CAMC Engineering به پایان رسید. این ورزشگاه در اوت ۲۰۲۵ با میزبانی مسابقات جام ملت‌های آسیای مرکزی ۲۰۲۵ بازگشایی شد.
مول آنتونلیانا () مول آنتونلیانا یک ساختمان برجسته و مهم در تورین، ایتالیا است که به نام معمار آن، آلساندرو آنتونلی، نامگذاری شده است. مول در زبان ایتالیایی به ساختمانی با ابعاد عظیم گفته می‌شود. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۸۶۳، اندکی پس از اتحاد ایتالیا آغاز شد و در سال ۱۸۸۹، پس از مرگ معمار، به پایان رسید. این مکان که در ابتدا به عنوان یک کنیسه در نظر گرفته شده بود، اکنون موزه ملی سینما را در خود جای داده است و گمان می‌رود بلندترین موزه در جهان باشد. تصویری از این ساختمان بر روی سکه ۲ سنتی ایتالیایی
تصویری از این ساختمان بر روی سکه ۲ سنتی ایتالیایی نقش بسته است. طاق‌های کاتالان در سقف طبقه همکف زیر دهلیز خودنمایی می‌کنند که در ایتالیا نسبتاً نادر اما در اسپانیا، جایی که منشأ آنها بوده، محبوب هستند. در فرهنگ عامه. فریدریش نیچه این ساختمان را بسیار تحسین می‌کرد و آن را با شخصیت زرتشت مرتبط می‌دانست و نوشت: "پیش از این، از کنار مول آنتونلیانا عبور می‌کردم، شاید درخشان‌ترین اثر معماری که تاکنون ساخته شده است—عجیب است که هیچ اسمی ندارد—در نتیجه‌ی یک رانندگی مطلق به ارتفاعات—هیچ چیز را به اندازه زرتشت من به
مطلق به ارتفاعات—هیچ چیز را به اندازه زرتشت من به یاد نمی‌آورد. من آن را «اینک انسان» نامیدم با این روحیه و فضای خالی عظیمی که در اطراف آن ایجاد شده و آن را احاطه کرده." این ساختمان در چهارمین قسمت از برنامه تلویزیونی یک رئالیتی شو آمریکایی به نام «مسابقه شگفت‌انگیز ۲۰» حضور داشت. این ساختمان (از جمله فضای داخلی و موزه سینمای آن) به طور گسترده در فیلم ایتالیایی «"دوپو مزانوته"» "(پس از نیمه‌شب)" محصول ۲۰۰۴ مورد استفاده قرار گرفت. یک نسخهٔ سبک‌سازی‌شده از این ساختمان در لوگوی المپیک زمستانی ۲۰۰۶ مورد
از این ساختمان در لوگوی المپیک زمستانی ۲۰۰۶ مورد استفاده قرار گرفت. این ساختمان در بازی‌های زمستانی المپیک ویژه ۲۰۲۵ مورد استفاده قرار گرفت، ایندفعه به عنوان کلاه مولی، یک سمور آبی استفاده شد.
گورودکی (; ; ) یک ورزش فولکلور روسی است. از نظر مفهومی شبیه بولینگ و همچنین تا حدودی شبیه بازی «نعل‌های اسب» است، هدف این بازی این است که با پرتاب چوب بیسبال به سمت گروه‌هایی از اسکیتل‌ها که در الگوهای مختلف چیده شده‌اند، آن‌ها را از دور خارج کنند. اسکیتل‌ها یا پین‌ها، "گورودکی" (به معنای واقعی کلمه «شهرهای کوچک» یا «شهرک‌ها») نامیده می‌شوند و منطقه مربعی که در آن چیده شده‌اند"، گورود" («شهر») نامیده می‌شود. محبوبیت آن به کارلیا، فنلاند، سوئد، اینگریا، بخش‌هایی از لیتوانی و استونی نیز گسترش یافته ااست. در