payamvha/North_RAG huggingface dataset:
محل و زمان ملاقات تعیین گردید: شهر ویلافرانکا، ساعت ۹ صبح روز ۱۱ ژوئیه. این دیدار تاریخی، که بدون حضور نمایندگان ساردینی صورت گرفت، نقطه آغاز توافقی بود که بعدها به «آتش‌بس ویلافرانکا» معروف شد. این اقدام ناپلئون سوم، هرچند از نظر دیپلماتیک جسورانه بود، اما موجب ناامیدی متحدان ایتالیایی‌اش شد؛ زیرا در این توافق، تنها منطقه لومباردی به ساردینی واگذار شد و ونتیا همچنان تحت سلطه اتریش باقی ماند—نتیجه‌ای که با آرمان‌های وحدت‌طلبانه ایتالیا فاصله داشت. با این حال، این دیدار نشان‌دهنده نقش محوری دیپلماسی شخصی در
این دیدار نشان‌دهنده نقش محوری دیپلماسی شخصی در تحولات سیاسی قرن نوزدهم بود، جایی که تصمیمات فردی رهبران می‌توانست مسیر جنگ‌ها و مرزهای آینده اروپا را رقم بزند. ملاقات ناپلئون سوم و فرانتس ژوزف. صبح روز ۱۱ ژوئیه ۱۸۵۹، ناپلئون سوم با فرانتس جوزف بسیار متملقانه رفتار کرد. او که زودتر از بقیه به محل قرار رسیده بود، برای ملاقات با امپراتور اتریش حرکت کرد که در طول مسیر به او ملحق شد. هر دو سوار بر اسب، جاده باقی مانده به ویلافرانکا را طی کردند. این جلسه در کاخ گاندینی مورلی بوگنا، که اکنون بوتاگیسیو نام دارد،
گاندینی مورلی بوگنا، که اکنون بوتاگیسیو نام دارد، برگزار شد جایی که ناپلئون سوم با ارائه شرایطی به عنوان شرایط بریتانیا که در واقع خود به بریتانیایی‌ها پیشنهاد داده بود، فرانتس جوزف را شگفت‌زده کرد، و حتی این تصور را ایجاد کرد که پروس نیز با آن موافق است. این پیشنهادات عبارت بودند از: اینکه ونیز با اتریش باقی بماند، که لومباردی را واگذار کند در حالی که قلعه‌های کوادریلاترو و استان مانتوا را حفظ کند. فرانسیس جوزف، که با این ابتکار عمل روبرو شد و از عدم حمایت اولیه لندن و برلین در طول جنگ ناامید شده بود، به
اولیه لندن و برلین در طول جنگ ناامید شده بود، به ناپلئون سوم ایمان آورد و از او حمایت کرد. امپراتور اتریش همچنین به عنوان پادشاه ونیز، موافقت کرد که بخشی از کنفدراسیون ایتالیا باشد که توسط ناپلئون سوم پیشنهاد شده بود، اما از هرگونه امتیاز بیشتر خودداری کرد. طبق خاطرات شاهزاده الکساندر هسن و راین، این دو پادشاه همچنین تصریح کردند که کاوور باید از دولت پیدمونت برکنار شود، زیرا هر دو او را مخالف صلحی می‌دانستند که در شرف انعقاد بود. گفت‌وگوهای میان ناپلئون سوم و فرانتس ژوزف در ویلافرانکا حدود یک ساعت به طول
و فرانتس ژوزف در ویلافرانکا حدود یک ساعت به طول انجامید—مذاکراتی که در فضایی رسمی اما پرتنش برگزار شد و سرنوشت جنگ دوم استقلال ایتالیا را رقم زد. پس از پایان جلسه، دو امپراتور به فضای باز رفتند و در اقدامی نمادین، سواره‌نظام‌های فرانسه و اتریش را که برای این مناسبت گرد آمده بودند، مورد بازدید قرار دادند. در ادامه، فرانتس ژوزف برای ابراز احترام، ناپلئون سوم را تا بخشی از جاده والجیو همراهی کرد. این همراهی، که فراتر از تشریفات معمول بود، نشانه‌ای از تمایل به آشتی و پایان خصومت‌ها تلقی شد. در پایان مسیر، دو
آشتی و پایان خصومت‌ها تلقی شد. در پایان مسیر، دو امپراتور در برابر دیدگان همراهان و نظامیان، دست یکدیگر را فشردند—حرکتی آشکار و نمادین که به‌عنوان نشانه‌ای از صلح و توافق سیاسی در تاریخ ثبت شد. این لحظه، نه تنها پایان یک جنگ بلکه آغاز مرحله‌ای جدید در روابط قدرت‌های اروپایی بود؛ جایی که دیپلماسی شخصی، نمادها و حرکات نمادین، نقشی هم‌سنگ با نبردهای نظامی در شکل‌دهی به آینده ایفا می‌کردند. مذاکرات آتش‌بس و امضاها. نیم ساعت بعد ، ناپلئون سوم به والجو بازگشت و بلافاصله شاهزاده ناپلئون را فراخواند تا او را از
بلافاصله شاهزاده ناپلئون را فراخواند تا او را از نتیجه مذاکرات مطلع کند و او را به ورونا بفرستد تا مقدمات جلسه ویلافرانکا را تنظیم کند. وقتی شاهزاده ناپلئون رسید، امپراتور فرانسه در حال گفتگو با ویکتور امانوئل دوم بود. در پی فشارهای دیپلماتیک و نظامی، دو بوناپارت—ناپلئون سوم و پسرعمویش پرنس ناپلئون—بر آن شدند که پادشاه ساردینی، ویکتور امانوئل دوم، هرچه سریع‌تر تصمیم نهایی خود را اتخاذ کند. پس از نیم ساعت گفت‌وگو، ناپلئون سوم شخصاً مجموعه‌ای از پیشنهادات را به‌صورت مکتوب تنظیم کرد تا به امپراتوری اتریش
را به‌صورت مکتوب تنظیم کرد تا به امپراتوری اتریش ارائه شود. این پیشنهادها، که هدفشان پایان دادن به جنگ و بازسازی نظم سیاسی در ایتالیا بود، شامل موارد زیر بودند: با این چارچوب پیشنهادی، پرنس ناپلئون راهی ورونا شد تا مذاکرات را با طرف اتریشی آغاز کند. این بسته دیپلماتیک، تلاشی بود برای حفظ توازن میان منافع فرانسه، آرمان‌های وحدت‌طلبانه ایتالیا، و خواسته‌های اتریش—اما در عمل، بسیاری از ملی‌گرایان ایتالیایی آن را ناکافی و محافظه‌کارانه تلقی کردند. این لحظه، بازتابی از پیچیدگی دیپلماسی قرن نوزدهم بود، جایی که
از پیچیدگی دیپلماسی قرن نوزدهم بود، جایی که آرمان‌ها، منافع، و نمادهای مذهبی در هم تنیده می‌شدند. استعفای کاوور. این پیشنهادات سپس توسط ویکتور امانوئل دوم حدود ساعت ۲ بعد از ظهر ۱۱ ژوئیه به کاوور ابلاغ شد. نخست‌وزیر، علاوه بر اینکه امیدهای خود برای آزادسازی تمام شمال ایتالیا از هابسبورگ‌ها را نقش بر آب شده می‌دید، ورود پادشاهی ساردینیا به کنفدراسیون آینده در کنار اتریش را برای اعتبار ملی فاجعه‌بار ارزیابی کرد. به محض بروز این اختلاف نظر جدی بین او و پادشاه، کاوور بعدازظهر از سمت رئیس دولت استعفا داد.
کاوور بعدازظهر از سمت رئیس دولت استعفا داد. پیشنهاد متقابل اتریشی‌ها. در همین حال، در ورونا، فرانتس ژوزف اعتراضات مختلفی را به شاهزاده ناپلئون مطرح کرد و تنها پس از آنکه روشن کرد که دژهای کوادریلاترو و استان مانتوا در اختیار اتریش باقی خواهند ماند، برای بازگشت حاکمان دوست به توسکانی و مودنا می‌توان از سلاح استفاده کرد و برای دو ایالت هیچ قانون اساسی و جدایی اداری بین سفارتخانه‌های پاپ وجود نخواهد داشت، در همان عصر ۱۱ ژوئیه ۱۸۵۹ با امضای پیش‌نویس توافق‌نامه موافقت کرد. بازگشت پرنس ناپلئون از ورونا با رضایت
موافقت کرد. بازگشت پرنس ناپلئون از ورونا با رضایت ناپلئون سوم همراه بود؛ امپراتور فرانسه، پس از بررسی پیشنهادهای متقابل، آن‌ها را پذیرفت و با امضای خود مهر تأیید بر توافق گذاشت. اما واکنش ویکتور امانوئل دوم، پادشاه ساردینی، کاملاً متفاوت بود. او به‌شدت با تصمیم به واگذاری دو دژ کلیدی محافظ لومباردی مخالفت کرد—دژهایی که از نظر نظامی برای دفاع از منطقه حیاتی بودند. از دیدگاه او، بدون این استحکامات، لومباردی در برابر تهدیدات آینده کاملاً آسیب‌پذیر می‌شد. در نتیجه، ویکتور امانوئل از امضای توافق خودداری کرد. آن
ویکتور امانوئل از امضای توافق خودداری کرد. آن شب، او به مونزامبانو بازگشت، جایی که نخست‌وزیرش، کنت کامیللو دی کاوور، در انتظارش بود— «تب‌دار و بسیار آشفته»، همان‌طور که در منابع تاریخی توصیف شده است. کاوور، که با تمام توان برای وحدت ایتالیا تلاش کرده بود، اکنون با توافقی روبه‌رو بود که نه‌تنها آرمان‌های ملی‌گرایانه را نادیده می‌گرفت، بلکه دستاوردهای نظامی را نیز در معرض خطر قرار می‌داد. این لحظه، یکی از پرتنش‌ترین و احساسی‌ترین نقاط در مسیر وحدت ایتالیا بود؛ جایی که اختلاف میان واقع‌گرایی دیپلماتیک فرانسه
جایی که اختلاف میان واقع‌گرایی دیپلماتیک فرانسه و آرمان‌گرایی استراتژیک ایتالیا به اوج رسید. کاوور، که به‌زودی استعفا داد، نماد نسلی از رهبران بود که وحدت را نه صرفاً یک پروژه سیاسی، بلکه مأموریتی تاریخی و اخلاقی می‌دانستند. واکنش کاوور. حدود نیمه‌شب ۱۱ ژوئیه ۱۸۵۹، کاوور رسماً هنوز در سمت خود بود و ویکتور امانوئل دوم و مشاورش، کوستانتینو نیگرا، او را از پیشنهاد متقابل اتریشی‌ها که تصویر بدتری برای پادشاهی ساردینیا ترسیم می‌کرد، آگاه کردند. کاوور با صحبت از خیانت ناپلئون سوم و استناد به تعهدات اخلاقی
از خیانت ناپلئون سوم و استناد به تعهدات اخلاقی امپراتور فرانسه نسبت به ایتالیایی‌ها و به افتخار خاندان ساووی، خویشتن‌داری خود را از دست داد. او از ویکتور امانوئل خواست که میدان را به نیروهای فرانسوی و اتریشی که خود مسئله ایتالیا را حل می‌کردند، واگذار کند و پادشاه و اوربانو راتازی را به دسیسه‌چینی علیه خود متهم کرد. به گفته ایزاک آرتوم، در طول مکالمه، کاوور سپس موضوع را عوض کرد و در مواجهه با چیزی که به نظرش فرصتی بی‌نظیر برای رهایی ایتالیایی‌ها از ظلم و ستم بود، از پادشاه خواست که در مقابل پیمان‌های جدید
بود، از پادشاه خواست که در مقابل پیمان‌های جدید سر تعظیم فرود نیاورد، اگر ایتالیا همچنان تحت نفوذ مستقیم یا غیرمستقیم اتریش باقی بماند، به لومباردی راضی نشود، به ندای قلبش گوش دهد و حتی مبارزه را تنها با نیروهای خودش دوباره امتحان کند. بحث با لحنی بسیار تند ادامه یافت. کاوور در سطح شخصی به پادشاه بی‌احترامی کرد، تا جایی که ویکتور امانوئل مجبور شد به او یادآوری کند که او پادشاه است، و کاوور در پاسخ گفت که ایتالیایی‌ها او را می‌شناسند و او پادشاه واقعی است، و همین باعث شد ویکتور امانوئل در این لحظه ناگهان
و همین باعث شد ویکتور امانوئل در این لحظه ناگهان مکالمه را قطع کند و این عبارت را به زبان پیدمونتی، که توسط کوستانتینو نیگرا گزارش شده است، بگوید: " "نیگرا،" او را به خواب بفرست!" کاوور صبح روز بعد مونزامبانو را ترک کرد و تا عصر ۱۲ ژوئیه در تورین بود، جایی که شورای وزیران، بلافاصله تشکیل جلسه داد و استعفای کل دولت را تصویب کرد. امضای ویکتور امانوئل دوم. ویکتور امانوئل دوم در مواجهه با دو گزینه تصرف لومباردی (البته بدون دژهای مستحکم) یا ادامه جنگ به تنهایی، گزینه اول را انتخاب کرد. صبح روز ۱۲ ژوئیه، او نیز
گزینه اول را انتخاب کرد. صبح روز ۱۲ ژوئیه، او نیز آتش‌بس را امضا کرد که در این مرحله برای کل نیروهای حاضر در میدان معتبر شد. با این حال، پادشاه ساردینیا این بند را که احتمالاً توسط ناپلئون سوم به او پیشنهاد شده بود، امضا کرد: «به هر حال به من مربوط می‌شود». به این ترتیب، او خود را در مورد سیر وقایعی که از قبل در خارج از مرزهایش غیرقابل برگشت به نظر می‌رسید، متعهد نکرد: دوک‌نشین‌های پارما و مودنا و دوک‌نشین بزرگ توسکانی در واقع منحل شده بودند و استان‌های متحد ایتالیای مرکزی در حال آماده شدن برای اتحاد با
ایتالیای مرکزی در حال آماده شدن برای اتحاد با پیمونت بودند. شرایط نهایی آتش‌بس. مفاد نهایی آتش‌بس به شرح زیر بود: غیرعملی بودن شرایط نهایی. ناپلئون سوم به دلیل عدم احترام به روح اتحاد، موقتاً از ادعاهای ارضی خود بر ساووا و نیس صرف نظر کرد و از پادشاهی ساردینیا تنها بخش کوچکی از هزینه‌های جنگی متحمل شده در لشکرکشی نظامی را مطالبه نمود. کاوور با بهره‌گیری از عقب‌نشینی اتریش از مرکز ایتالیا، از ماه مه ۱۸۵۹ تمام اقدامات لازم را برای تعیین افرادی جهت مسئولیت مناطق آزاد شده انجام داده بود. در توسکانی، او کارلو
آزاد شده انجام داده بود. در توسکانی، او کارلو بن کومپانی دی مومبلو را منصوب کرد؛ در بولونیا، مودنا و پارما، ماسیمو دازگلیو، لوئیجی کارلو فارینی و دیوداتو پالیری را به قدرت رساند. این افراد بلافاصله دولت‌های موقت طرفدار پیدمونت را تشکیل دادند. پس از آن، در سفارتخانه‌های پاپ، ایمولا، فائنتسا، فورلی، چزنا، ریمینی، فرارا، راونا و سایر شهرهای کوچک نیز آزاد شدند. این وضعیت به نفع همه‌پرسی‌هایی بود که برای الحاق به پادشاهی ساردینیا برگزار شد، که بین ۱۴ تا ۲۱ اوت در دوک‌نشین مودنا و در ۱۱ و ۱۲ سپتامبر ۱۸۵۹ در
در دوک‌نشین مودنا و در ۱۱ و ۱۲ سپتامبر ۱۸۵۹ در دوک‌نشین پارما برگزار شد. در هر دو مورد، نتایج به نفع الحاق بود. متعاقباً، هیئت‌های پاپ، دوک‌نشین‌ها و توسکانی به عنوان استان‌های متحد ایتالیای مرکزی متحد شدند، که در آن ارتشی بسیج شد که قرار بود حدود ۲۵ تا ۳۰ هزار نفر باشد. این تحولات و مقاومت دولت‌های موقت، تحقق بندی در آتش‌بس ویلافرانکا که احیای نهادهای قدیمی را پیش‌بینی می‌کرد، غیرممکن ساخت. همچنین ایجاد کنفدراسیونی از ایالت‌های ایتالیایی غیرممکن بود و اجرای اصلاحات مورد نظر در ایالت‌های پاپ نیز امکان‌پذیر
اصلاحات مورد نظر در ایالت‌های پاپ نیز امکان‌پذیر نبود. با وجود این، آتش‌بس ویلافرانکا با پیمان زوریخ در نوامبر ۱۸۵۹ رسمیت یافت. دقیقاً، هرچند تنها شرط عملی‌شده در توافق ویلافرانکا واگذاری لومباردی به پادشاهی ساردینی بود، اما این رخداد از نظر سیاسی و تاریخی وزنی بسیار سنگین داشت. واگذاری لومباردی نه‌تنها یک پیروزی نظامی برای جنبش وحدت‌طلبانه ایتالیا بود، بلکه ضربه‌ای بی‌سابقه به موقعیت اتریش در شبه‌جزیره ایتالیا وارد کرد. از سال ۱۷۰۶، اتریش بر منطقه لومباردی سلطه داشت—بخشی از میراث هابسبورگی که در کنگره وین
سلطه داشت—بخشی از میراث هابسبورگی که در کنگره وین تثبیت شده بود و نماد نفوذ اتریش در جنوب اروپا محسوب می‌شد. از دست دادن این منطقه، به‌ویژه پس از شکست در نبردهای ماجنتا و سولفرینو، نشان‌دهنده افول قدرت اتریش در برابر نیروهای ملی‌گرای نوظهور و اتحادهای جدید مانند ساردینی-فرانسوی بود. این شکست، نقطه‌ای تعیین‌کننده در «مسئله ایتالیا» بود—موضوعی که برای دهه‌ها یکی از محورهای رقابت قدرت‌های بزرگ اروپا به‌شمار می‌رفت. با واگذاری لومباردی، اتریش نه‌تنها بخشی از قلمرو خود را از دست داد، بلکه اعتبار سیاسی‌اش در
قلمرو خود را از دست داد، بلکه اعتبار سیاسی‌اش در میان دولت‌های آلمانی و اروپای مرکزی نیز تضعیف شد. این تحول، مسیر را برای تحولات بعدی هموار کرد: از جمله اتحاد بیشتر مناطق ایتالیایی تحت رهبری ساردینی، و در نهایت، تشکیل پادشاهی متحد ایتالیا در سال ۱۸۶۱. اگر بخواهیم این لحظه را در یک جمله خلاصه کنیم: واگذاری لومباردی، پایان یک عصر برای اتریش و آغاز عصر جدیدی برای ایتالیا بود. پیامدهای این حادثه و روابط فرانسه و پیمونت. پس از پیمان زوریخ، فرانسه خود را در نقش مبهم قدرت محافظ ایالات پاپی و متحد اصلی پادشاهی
مبهم قدرت محافظ ایالات پاپی و متحد اصلی پادشاهی ساردینیا یافت - ابهامی که به ناپلئون سوم اجازه داد تا پایان امپراتوری دوم نفوذ تعیین‌کننده‌ای بر امور ایتالیا داشته باشد. با این حال، بلافاصله پس از آن، بن‌بستی ایجاد شد، زیرا دولت‌های موقت ایتالیای مرکزی از بازگرداندن قدرت به حاکمان سابق خودداری کردند و دولت پیدمونتی لا مارمورا نیز شجاعت اعلام الحاق سرزمین‌های آزاد شده را نداشت؛ بنابراین، در ۲۲ دسامبر ۱۸۵۹، ویکتور امانوئل دوم استعفا داد تا کاوور را به قدرت بازگرداند. کنت که در ۲۱ ژانویه ۱۸۶۰ به ریاست شورای
کنت که در ۲۱ ژانویه ۱۸۶۰ به ریاست شورای وزیران بازگشت، با پیشنهاد فرانسه برای حل مسئله سرزمین‌های آزاد شده مواجه شد: الحاق دوک‌نشین‌های پارما و مودنا به پیمونت، کنترل رومانیا تحت فرمان پاپ توسط ساووی، پادشاهی جداگانه در توسکانی تحت رهبری یکی از اعضای خاندان ساووی، و واگذاری نیس و ساووی به فرانسه. در صورت رد این پیشنهاد، پیمونت مجبور می‌شد به تنهایی در مقابل اتریش که شرایط نهایی آتش‌بس را به رسمیت نمی‌شناخت، با این وضعیت روبرو شود. بنابراین، واگذاری نیس و ساووی بهایی بود که فرانسه برای الحاق بخش عمده‌ای از
بهایی بود که فرانسه برای الحاق بخش عمده‌ای از ایتالیای مرکزی به پیمونت مطالبه می‌کرد. در مقایسه با توافقات اتحاد ساردینیا و فرانسه، این راه حل، الحاق ونتو را جایگزین پیدمونت کرد. کاوور پس از آنکه الحاق پارما، مودنا و رومانیا را عملاً تثبیت کرد، با سرپیچی از فرانسه، در توسکانی (۱۱–۱۲ مارس ۱۸۶۰) همه‌پرسی ترتیب داد که نتایج آن الحاق دوک‌نشین بزرگ به پادشاهی ساردینیا را نیز مشروعیت بخشید. دولت فرانسه با ناراحتی زیادی واکنش نشان داد و بلافاصله خواستار واگذاری ساووی و نیس شد که با امضای پیمان تورین در ۲۴ مارس
ساووی و نیس شد که با امضای پیمان تورین در ۲۴ مارس ۱۸۶۰ انجام شد؛ بنابراین، در ازای این دو استان، پادشاهی ساردینیا نه تنها لومباردی، بلکه آنچه اکنون امیلیا-رومانیا و توسکانی نامیده می‌شود را نیز به دست آورد. این ترتیب ارضی جدید مانع از مداخله نظامی مستقیم اتریش در سرزمین‌های باقی‌مانده پاپ و پادشاهی دو سیسیل در حمایت از حاکمان می‌شد، زیرا ارتش آن مجبور می‌شد از مناطقی که اکنون بخشی از پادشاهی ساردینیا هستند، عبور کند. در این مرحله، ویکتور امانوئل دوم و کاوور به مزیت سیاسی بزرگی که از شکست اتریش به دست آورده
به مزیت سیاسی بزرگی که از شکست اتریش به دست آورده بودند، پی بردند و در سال ۱۸۶۰ با جوزپه گاریبالدی رهبری روند اتحاد ایتالیا را از سر گرفتند.
اصطلاح پادشاهی ساردینی به ایالت ساووی از سال ۱۷۲۰ تا ۱۸۶۱ اشاره دارد. از سال ۱۷۲۰ تا ۱۸۴۷، تنها جزیره ساردینیا به‌طور خاص بخشی از پادشاهی ساردینیا بود، در حالی که سایر متصرفات سرزمین اصلی (عمدتاً دوک‌نشین ساووی، شاهزاده‌نشین پیمونت ، شهرستان نیس، دوک‌نشین جنوا و دیگران) به‌طور مستقل در اختیار خاندان ساووی بودند، از این رو یک سلطنت مرکب و یک اتحادیه شخصی تشکیل می‌دادند، که رسماً به عنوان «ایالت‌های اعلیحضرت پادشاه ساردینیا» نامیده می‌شد. این وضعیت با قانون اتحاد کامل در سال ۱۸۴۷ تغییر کرد و یک پادشاهی واحد
کامل در سال ۱۸۴۷ تغییر کرد و یک پادشاهی واحد ایجاد کرد. با توجه به اینکه پیه‌مونت مرکز قدرت و بخش برجسته‌ای از این نهاد بود، این ایالت همچنین به عنوان ساردینیا-پیه‌مونت یا پیه‌مونت-ساردینیا و گاهی به اشتباه به عنوان پادشاهی پیه‌مونت شناخته می‌شود. این تحول، زمینه‌ساز نقش فعال‌تر این پادشاهی در روند وحدت ایتالیا شد. با رهبری چهره‌هایی چون کنت کامیللو دی کاوور و پادشاه ویکتور امانوئل دوم، ساردینی–پیمونت توانست به محور اصلی اتحاد ملی تبدیل شود و در سال ۱۸۶۱، با اعلام پادشاهی ایتالیا، این ساختار تاریخی جای خود
اعلام پادشاهی ایتالیا، این ساختار تاریخی جای خود را به دولت جدید داد. پادشاهی قرون وسطایی ساردینیا پیش از آنکه به مالکیت خاندان ساووی درآید، بخشی از تاج آراگون و سپس امپراتوری رو به رشد اسپانیا بود. با پیمان لاهه (۱۷۲۰)، جزیره ساردینیا و عنوان پادشاهی آن توسط مدعیان تاج و تخت اسپانیا از خاندان هابسبورگ و بوربون به دوک ساووی، ویکتور آمادئوس دوم، واگذار شد. ساوویاری‌ها آن را با متصرفات تاریخی خود در شبه جزیره ایتالیا متحد کردند و این پادشاهی به تدریج با ایالت‌های شبه جزیره شناخته شد که علاوه بر ساووی و
ایالت‌های شبه جزیره شناخته شد که علاوه بر ساووی و آئوستا، شامل متصرفات سلسله‌ای مانند شاهزاده‌نشین پیمونت و شهرستان نیس نیز می‌شد که ساوویاری‌ها از قرن سیزدهم و از سال ۱۳۸۸ میلادی به ترتیب بر هر دوی آنها کنترل داشتند. این توصیف به‌خوبی نشان می‌دهد که چگونه پادشاهی ساردینی، علی‌رغم نامش، در عمل یک دولت شبه‌جزیره‌ای با تمرکز قدرت در پیمونت بود. تحت سلطه خاندان ساووا، ساختار سیاسی و فرهنگی این پادشاهی از همان ابتدا به‌طور کامل در سرزمین‌های اصلی اروپایی آن متمرکز بود، نه در جزیره ساردینی. نکات کلیدی این وضعیت
بود، نه در جزیره ساردینی. نکات کلیدی این وضعیت عبارت‌اند از: تمرکز قدرت در پیمونت: شهر تورین، که از قرن شانزدهم پایتخت ساووا بود، به‌صورت "دفاکتو" مرکز واقعی حکومت، سیاست، و فرهنگ پادشاهی ساردینی محسوب می‌شد. اهمیت ثانویه جزیره ساردینی: هرچند کالیاری به‌طور "دژوره" پایتخت جزیره و محل استقرار نایب‌السلطنه‌ها بود، اما نقش آن در تصمیم‌گیری‌های کلان بسیار محدود بود. ادغام کامل در سال ۱۸۴۷: با تصویب قانون "اتحاد کامل"، این ساختار غیررسمی رسمیت یافت و تمامی نهادهای حکومتی در تورین متمرکز شدند. این اقدام، پادشاهی
حکومتی در تورین متمرکز شدند. این اقدام، پادشاهی ساردینی را از یک پادشاهی مرکب به یک دولت واحد تبدیل کرد. این تمرکز قدرت در تورین، نه‌تنها مسیر وحدت ایتالیا را تسهیل کرد، بلکه باعث شد که پیمونت—با نهادهای مدرن، ارتش منظم، و دیپلماسی فعال—به موتور محرک جنبش ملی‌گرایی ایتالیایی تبدیل شود. در واقع، پادشاهی ساردینی بیشتر شبیه به «پادشاهی پیمونت» عمل می‌کرد، حتی اگر نام رسمی‌اش چیز دیگری بود. هنگامی که قلمرو شبه جزیره‌ای خاندان ساووی اشغال و در نهایت توسط فرانسه ناپلئونی ضمیمه شد، پادشاه ساردینیا برای اولین بار
ناپلئونی ضمیمه شد، پادشاه ساردینیا برای اولین بار در تاریخ ساردینیا تحت حکومت ساووی، به‌طور موقت در این جزیره اقامت گزید. کنگره وین (۱۸۱۴–۱۸۱۵)، که پس از شکست ناپلئون، اروپا را بازسازی کرد، متصرفات شبه جزیره‌ای ساووی را به ساووی بازگرداند و لیگوریا را که از جمهوری جنوا گرفته شده بود، به آن افزود. پس از الحاق ژنو به سوئیس، پیمان تورین (۱۸۱۶) کاروژ و مناطق مجاور آن را به کانتون تازه تأسیس ژنو سوئیس منتقل کرد. در سال‌های ۱۸۴۷–۱۸۴۸، از طریق قانون اتحادی مشابه قانون بین بریتانیای کبیر و ایرلند، ایالت‌های مختلف
بین بریتانیای کبیر و ایرلند، ایالت‌های مختلف ساووی تحت یک سیستم حقوقی با پایتخت آنها در تورین متحد شدند و قانون اساسی، "اساسنامه آلبرتینو"، به آنها اعطا شد. در زمان جنگ کریمه در سال ۱۸۵۳، ساووی‌ها پادشاهی را به یک قدرت قوی تبدیل کرده بودند. پس از آن، لومباردی (۱۸۵۹)، ایالت‌های مرکزی ایتالیا و پادشاهی دو سیسیل (۱۸۶۰)، ونیز (۱۸۶۶) و ایالت‌های پاپ (۱۸۷۰) به آن ملحق شدند. در ۱۷ مارس ۱۸۶۱، برای انعکاس دقیق‌تر وسعت جغرافیایی، فرهنگی و سیاسی جدید خود، پادشاهی ساردینیا نام خود را با اعلام پادشاهی ایتالیا عوض کرد،
نام خود را با اعلام پادشاهی ایتالیا عوض کرد، و پایتخت آن در نهایت ابتدا به فلورانس و سپس به رم منتقل شد؛ بنابراین، پادشاهی ساردینیا به رهبری ساووی ، سلف قانونی پادشاهی ایتالیا بود که به نوبه خود سلف جمهوری ایتالیای امروزی است. اصطلاحات. پادشاهی ساردینیا عنوانی با بالاترین رتبه در میان سرزمین‌های تحت تصرف خاندان ساووی بود و از این رو این عنوان اغلب برای اشاره به کل متصرفات آنها استفاده می‌شد و می‌شود. در واقع، ساووی‌ها نه بر یک دولت واحد، بلکه بر مجموعه‌ای پیچیده از نهادها و عناوین مختلف با پیشینه‌های
پیچیده از نهادها و عناوین مختلف با پیشینه‌های نهادی، فرهنگی و حقوقی متفاوت حکومت می‌کردند. این موارد شامل دوک‌نشین ساووی، دوک‌نشین آئوستا، شاهزاده‌نشین پیدمونت و شهرستان نیس می‌شد که به عنوان مثال بخشی مجزا و نه از نظر حقوقی از پادشاهی ساردینیا بودند که تنها شامل خود جزیره ساردینیا می‌شد. اوضاع با اتحاد کامل سال ۱۸۴۷ تغییر کرد، قانونی از سوی شاه چارلز آلبرت ساردینیا که اختلافات اداری بین ایالت‌های سرزمین اصلی و جزیره ساردینیا را لغو کرد و یک پادشاهی واحد ایجاد کرد. خود ساووی‌ها به کل متصرفات خود به عنوان
کرد. خود ساووی‌ها به کل متصرفات خود به عنوان «ایالت‌های پادشاه ساردینیا» (ایتالیایی: "gli Stati del Re di Sardegna") اشاره می‌کردند. مورخان امروزی از اصطلاح "ایالت ساووی" برای اشاره به این موجودیت استفاده می‌کنند که نمونه‌ای از سلطنت مرکب است که در آن سرزمین‌های مختلف و متمایز بسیاری با داشتن یک حاکم واحد در یک اتحادیه شخصی متحد می‌شوند. تاریخچه. تاریخ اولیه ساووی. در طول قرن سوم پیش از میلاد، آلوبروگه‌ها در منطقه‌ای بین رون و آلپ ساکن شدند. این منطقه که آلوبریجیا و بعدها در لاتین «ساپادیا» نامیده شد، به
و بعدها در لاتین «ساپادیا» نامیده شد، به امپراتوری روم ملحق شد. در قرن پنجم، منطقه ساووی توسط امپراتوری روم غربی به بورگوندی‌ها واگذار شد و بخشی از پادشاهی بورگوندی شد. پیمونت در اوایل دوران تاریخی محل سکونت قبایل سلتو- لیگوریایی مانند تاورینی‌ها و سالاسی‌ها بود. آنها بعدها تسلیم رومی‌ها شدند ()، که چندین مستعمره از جمله "آگوستا تاورینوروم" (تورین) و "اپوردیا" (ایوریا) را در آنجا تأسیس کرد. پس از سقوط امپراتوری روم غربی، این منطقه بارها مورد حمله بورگوندی‌ها، گوت‌ها (قرن ۵)، بیزانسی‌ها، لومباردها (قرن ۶) و
گوت‌ها (قرن ۵)، بیزانسی‌ها، لومباردها (قرن ۶) و فرانک‌ها (۷۷۳) قرار گرفت. در آن زمان، آنچه که امروزه به عنوان پیمونت شناخته می‌شود، به عنوان بخشی از پادشاهی ایتالیا در امپراتوری مقدس روم، به چندین مارک و شهرستان تقسیم شده بود. این روایت تاریخی، مسیر شکل‌گیری قدرت خاندان ساووا را در شمال غرب ایتالیا و بخش‌هایی از فرانسه امروزی به‌خوبی ترسیم می‌کند—روندی که در نهایت زمینه‌ساز نقش محوری آن‌ها در وحدت ایتالیا شد. سال ۱۰۴۶: اوتو، کنت ساووی منطقه پیمونت را به قلمرو اصلی ساووا افزود. در آن زمان، مرکز حکومت در شهر
اصلی ساووا افزود. در آن زمان، مرکز حکومت در شهر شامبری بود—شهری که امروزه در فرانسه قرار دارد و در قرون وسطی نقش مهمی در سیاست منطقه‌ای ایفا می‌کرد. استقلال مناطق دیگر: با وجود گسترش قلمرو ساووا، برخی مناطق مانند آستی و آلساندریا به‌عنوان کومونه قدرتمند مستقل باقی ماندند. همچنین مارکی‌نشین‌های سالوتسو و مونفرات نیز استقلال خود را حفظ کردند و گاه در رقابت با ساووا قرار داشتند. ارتقاء به دوک‌نشین در ۱۴۱۶: با افزایش قدرت خاندان ساووا، کنت‌نشین ساووا به دوک‌نشین ارتقاء یافت—گامی مهم در تثبیت جایگاه این خاندان
ارتقاء یافت—گامی مهم در تثبیت جایگاه این خاندان در میان اشراف اروپا. انتقال پایتخت به تورین در ۱۵۶۳: دوک امانوئل فیلیبرت، که پس از جنگ‌های ایتالیا به قدرت رسید، تصمیم گرفت مرکز حکومت را از شامبری به تورین منتقل کند. این اقدام نه‌تنها به تمرکز قدرت در پیمونت انجامید، بلکه تورین را به قلب سیاسی و فرهنگی دولت ساووا تبدیل کرد—شهری که بعدها نقش کلیدی در وحدت ایتالیا ایفا کرد. این تحولات، نشان‌دهنده روند تدریجی تمرکز قدرت، گسترش قلمرو، و شکل‌گیری هویت سیاسی‌ای بود که در قرن نوزدهم به پادشاهی ساردینی–پیمونت و سپس
که در قرن نوزدهم به پادشاهی ساردینی–پیمونت و سپس به پادشاهی ایتالیا انجامید. معاوضه ساردینیا با سیسیل. سلطه اسپانیا بر ساردینیا در آغاز قرن هجدهم، در نتیجه جنگ جانشینی اسپانیا، پایان یافت. طبق پیمان اوترخت (۱۷۱۳)، امپراتوری اروپایی اسپانیا تقسیم شد: ساووی سیسیل و بخش‌هایی از دوک‌نشین میلان را دریافت کرد، در حالی که چارلز ششم (امپراتور مقدس روم و آرشیدوک اتریش)، هلند اسپانیا، پادشاهی ناپل، ساردینیا و بخش عمده‌ای از دوک‌نشین میلان را دریافت کرد. در جریان جنگ اتحاد چهارگانه، ویکتور آمادئوس دوم، که در آن زمان
اتحاد چهارگانه، ویکتور آمادئوس دوم، که در آن زمان دوک ساووا، شاهزاده پیمونت و پادشاه سیسیل بود، ناچار شد در توافقی با هابسبورگ‌های اتریش، جزیره سیسیل را واگذار کند و در ازای آن جزیره ساردینی را دریافت نماید. این تبادل در پیمان لاهه در تاریخ ۱۷ فوریه ۱۷۲۰ به‌طور رسمی تصویب شد. از آن‌جا که پادشاهی ساردینی از قرن چهاردهم وجود داشت، این تبادل به ویکتور آمادئوس اجازه داد تا عنوان سلطنتی خود را حفظ کند، حتی با وجود از دست دادن سیسیل. از سال ۱۷۲۰ تا ۱۷۹۸، زمانی که ناپلئون به ایتالیا حمله کرد، حکومت عملی پادشاهی
ناپلئون به ایتالیا حمله کرد، حکومت عملی پادشاهی در تورین مستقر بود، هرچند کالیاری از سال ۱۳۲۴ پایتخت رسمی جزیره ساردینی محسوب می‌شد. با تبعید خاندان ساووا در پی حمله ناپلئون، کالیاری بار دیگر به مرکز عملی حکومت تبدیل شد و این وضعیت تا سال ۱۸۱۴ ادامه یافت. پس از شکست ناپلئون و بازگشت خاندان ساووا، حکومت دوباره به تورین منتقل شد، اما این شهر تا سال ۱۸۴۷ به‌طور رسمی پایتخت پادشاهی ساردینی محسوب نمی‌شد. در آن سال، با تصویب قانون ادغام کامل، تورین به‌عنوان پایتخت رسمی و دائمی پادشاهی ساردینی تثبیت شد و ساختار
رسمی و دائمی پادشاهی ساردینی تثبیت شد و ساختار مرکب دولت به یک نظام واحد تبدیل گردید. ویکتور آمادئوس در ابتدا در سال ۱۷۲۰ در برابر تبادل ساردینیا با سیسیل مقاومت کرد. تا سال ۱۷۲۳، او همچنان خود را پادشاه سیسیل می‌دانست تا پادشاه ساردینیا. این دولت عنوان رسمی پادشاهی ساردینیا، قبرس و اورشلیم را به خود گرفت، زیرا خاندان ساووی هنوز مدعی تاج و تخت قبرس و اورشلیم بودند، اگرچه هر دو مدت‌ها تحت حکومت عثمانی بودند. در سال‌های ۱۷۶۷–۱۷۶۹، چارلز امانوئل سوم مجمع‌الجزایر مادالنا در تنگه بونیفاچیو را از جمهوری جنوا
مادالنا در تنگه بونیفاچیو را از جمهوری جنوا ضمیمه کرد و آن را به عنوان بخشی از ساردینیا اعلام کرد که از آن زمان به بعد بخشی از منطقه ساردینیا شد. از دوره ایبری در ساردینیا، زبان‌های رایج شامل ساردینیایی، کورسیایی، کاتالان و اسپانیایی بودند. زبان‌های دیگر شامل فرانسوی، پیدمونتی، لیگوریایی، اکسیتان و آرپیتان بودند. در دوره ساوویارد به عنوان یک کشور مرکب، زبان ایتالیایی که در کنار زبان فرانسوی از قرن شانزدهم از طریق فرمان ریوولی در شبه جزیره رسمی شده بود، در سال ۱۷۶۰ به ساردینیا معرفی شد. با فرمان ریجو