payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جنگی برای نیروهای دریایی به منظور شناسایی نیروهای دشمن برای درگیری یا دفاع حیاتی است. گشت‌های زمان صلح برای مداخله در فعالیت‌های جنایی و اطمینان از استفاده قانونی از آب‌ها اهمیت دارند. گشت‌های دریایی می‌توانند توسط کشتی‌های سطحی و زیردریایی‌ها، هواپیما (مانند هواگرد گشت دریایی) و سایر وسایل هوایی و حتی توسط ماهواره‌ها انجام شوند. شناسایی انسانی همچنان بخش مهمی از تشخیص فعالیت‌ها باقی مانده است، اما به‌طور فزاینده‌ای سیستم‌های الکترونیکی مورد استفاده قرار می‌گیرند.
باشگاه فوتبال ارچیم (که قبلاً به دلایل حمایت مالی با نام باشگاه فوتبال خان خونس-ارچیم شناخته می‌شد) یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای از اولان‌باتور، مغولستان است که از سال افتتاحیه خود در سال ۱۹۹۶ در لیگ برتر مغولستان بازی می‌کند و ده بار قهرمان شده است. فدراسیون فوتبال مغولستان برای ورود به جام پرزیدنت آسیا ۲۰۱۲ درخواست داد[4] و در نوامبر ۲۰۱۱ توسط ای‌اف‌سی تأیید شد. به عنوان برندگان سوپر جام ۲۰۱۲، ارچیم در این رقابت‌ها حضور یافت. در سال ۲۰۱۷، ارچیم به ای‌اف‌سی کاپ راه یافت و اولین باشگاه مغولستانی شد که به این
راه یافت و اولین باشگاه مغولستانی شد که به این مهم دست می‌یابد. در ۴ آوریل ۲۰۱۷، ۲٬۸۵۰ نفر در مسابقه ای‌اف‌سی کاپ مقابل باشگاه ورزشی کیگوانچا شرکت کردند. این بازی در ورزشگاه ۵٬۰۰۰ نفری مرکز فوتبال ام‌اف‌اف برگزار شد. در حالی که اکثر باشگاه‌های دیگر اولان‌باتور از مرکز فوتبال ام اف‌اف استفاده می‌کنند، ارچیم اولین باشگاهی بود که ورزشگاه اختصاصی خود را داشت. در سال ۲۰۲۰، این باشگاه با خان خونس تیتم ادغام شد تا باشگاه خان خونس - ارچیم اف‌سی را تأسیس کند.
گوشت تخمیرشده یک فرایند مهم نگهداری است که برای گوشت توسعه یافته اما به ندرت به تنهایی استفاده می‌شود. یک نوع رایج از فرآورده‌های گوشتی تخمیرشده، سوسیس است که نمونه‌های قابل توجهی از آن شامل چوریزو، سالامی، سوجوک، پپرونی، نم چوا، سوم مو و سسیسون می‌شود. فرایند تخمیر ممکن است برای قابل خوردن کردن گوشت‌هایی که به صورت عادی مصرف آن برای انسان‌ها سمی است، استفاده شود، مانند غذای ایسلندی هاکارل، که گوشت تخمیرشده کوسه گرینلند است. در سال ۲۰۱۵، آژانس بین‌المللی تحقیقات سرطان وابسته به سازمان بهداشت جهانی، گوشت
تحقیقات سرطان وابسته به سازمان بهداشت جهانی، گوشت فرآوری‌شده، یعنی گوشتی که نمک‌سود، عمل‌آوری، تخمیر یا دودی شده است، را به عنوان «سرطان‌زا برای انسان‌ها» طبقه‌بندی کرد.
مدارس تخصصی در بریتانیا () که گاه در انگلستان و ایرلند شمالی با عنوان «کالج‌های تخصصی» () شناخته می‌شوند؛ مدارسی هستند که بر یک حوزهٔ موضوعی خاص تمرکز دارند که به آن «تخصص» گفته می‌شود؛ یا در برخی موارد، به‌ویژه در آموزش استثنائی در انگلستان، بر یک حوزهٔ خاص از نیازهای آموزشی ویژه تمرکز دارند. هدف این مدارس آن است که در زمینهٔ تخصصی خود به عنوان مراکز برتری شناخته شوند و در برخی موارد ممکن است دانش‌آموزان را بر اساس استعدادشان در آن حوزه انتخاب کنند. با وجود تمرکز بر تخصص، مدارس تخصصی همچنان برنامهٔ درسی
تمرکز بر تخصص، مدارس تخصصی همچنان برنامهٔ درسی کامل را آموزش می‌دهند. بنابراین، تخصص به‌جای آن‌که تغییری اساسی در برنامهٔ درسی باشد، به‌عنوان غنی‌سازی پیشنهاد آموزشی اصلی مدرسه تلقی می‌شود. تفویض اختیار سیاست‌گذاری آموزشی منجر به شکل‌گیری سیاست‌ها و مفاهیم متفاوتی دربارهٔ مدارس تخصصی در چهار کشور تشکیل‌دهندهٔ بریتانیا شده است. در انگلستان، نظامی تقریباً فراگیر از آموزش متوسطهٔ تخصصی ایجاد شده است، به‌طوری‌که تا سال ۲۰۱۹، اکثریت مدارس متوسطه (۳۰۰۰ مدرسه یا ۹۰٪) در یک یا چند موضوع تخصصی فعالیت می‌کردند. در
۹۰٪) در یک یا چند موضوع تخصصی فعالیت می‌کردند. در حالی‌که در ولز و اسکاتلند نظام آموزش جامع حفظ شده و هیچ مدرسهٔ تخصصی در ولز و تعداد اندکی در اسکاتلند وجود دارد. تا سال ۲۰۱۵، در ایرلند شمالی تنها ۱۲ مدرسهٔ تخصصی فعال بودند.
مدرسهٔ استودیویی () نوعی مدرسهٔ متوسطهٔ تخصصی در انگلستان است که برای ارائه مهارت‌های عملی به دانش‌آموزان در محیط‌های کاری، همراه با دوره‌های تحصیلی سنتی آکادمیک و حرفه‌ای طراحی شده است. مانند مدارس سنتی، مدارس استودیویی برنامه درسی ملی را تدریس می‌کنند و مدارک تحصیلی آکادمیک و حرفه‌ای ارائه می‌دهند. با این حال، مدارس استودیویی همچنین ارتباطاتی با کارفرمایان دارند و آموزش‌هایی مرتبط با محیط کار ارائه می‌کنند.
جشنواره بین‌المللی فیلم حقوق بشر "استاکر" () که به عنوان استاکر: جشنواره بین‌المللی فیلم حقوق بشر نیز ترجمه می‌شود و به‌طور خلاصه با نام استاکر یا جشنواره فیلم استاکر نیز شناخته می‌شود، یک جشنواره فیلم است که از سال ۱۹۹۵ سالانه در مسکو و مراکز منطقه‌ای روسیه برگزار می‌شود. تمرکز آن بر حقوق بشر است و توسط انجمن کارگردانان فیلم روسیه اداره می‌شود. تاریخچه. جشنواره استاکر در سال ۱۹۹۵ پس از آنکه گروهی از فیلمسازان روسی دوره شوروی تاریخ روسیه، به ویژه پاکسازی‌های استالینیستی دهه ۱۹۳۰ که در آن بسیاری از مردم از
استالینیستی دهه ۱۹۳۰ که در آن بسیاری از مردم از آزادی خود محروم شدند را بررسی کردند، تأسیس شد. نام این جشنواره از فیلم "استاکر" ساخته کارگردان روسی، آندری تارکوفسکی، گرفته شده است که ارزش‌های جاودانه و جهانی رحمت و عشق به همسایه و مسئولیت شخصی افراد در قبال جامعه را گرامی می‌دارد و بر آن تأکید می‌کند. در این فیلم، یک «استاکر» یک راهنمای حرفه‌ای برای «منطقه» است، کسی که توانایی و تمایل عبور از مرز به مکانی خطرناک و ممنوعه با هدفی خاص را دارد. این کارگردان گفت که «منطقه نماد هیچ چیز نیست، بیش از هر چیز دیگری
که «منطقه نماد هیچ چیز نیست، بیش از هر چیز دیگری در فیلم‌های من: منطقه یک منطقه است، زندگی است». هدف این جشنواره «تلاشی برای نفوذ به «منطقه» کمتر شناخته شده و هیجان‌انگیز برای همه ما» بود. این جشنواره توسط انجمن کارگردانان فیلم روسیه تأسیس شد. گئورگی ژژونوف (۱۹۱۵–۲۰۰۵) بازیگر، چندین سال عضو هیئت داوران این جشنواره بود. او همچنین در طول سال با گروه استاکر به سراسر کشور سفر می‌کرد و برای تماشاگران سخنرانی می‌کرد. بنیاد مک‌آرتور، یک سازمان خیریه مستقر در ایالات متحده، بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۴ در مجموع حدود
متحده، بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۴ در مجموع حدود ۸۵۰٬۰۰۰ دلار را در شش کمک‌هزینه جداگانه به انجمن صنفی برای حمایت از جشنواره اهدا کرد. در سال ۲۰۱۰، یکی از رویدادهای منطقه‌ای آن در کتابخانه عمومی روستوف-نا-دونو برگزار شد. این پنجمین باری بود که این رویداد در این شهر برگزار می‌شد، اما این اولین باری بود که توسط کمک هزینه‌ای از اتحادیه اروپا تأمین مالی می‌شد. فیلم‌های بلندی که به صلح در قفقاز اختصاص داده شده بودند، به نمایش درآمدند و شامل جلسات پرسش و پاسخ با فیلمسازان بودند. فیلم «"زمان رقصنده»" ساخته وادیم
فیلمسازان بودند. فیلم «"زمان رقصنده»" ساخته وادیم عبدالرشیتوف اولین فیلمی بود که به نمایش درآمد. در سال‌های اخیر، جشنواره استاکر که به عنوان یک «رویداد سینمایی در مقیاس بزرگ» توصیف می‌شود، در کورسک برگزار شده است. در دسامبر ۲۰۲۰، در بیست و ششمین دوره جشنواره فیلم، سازندگان فیلم‌های انیمیشن برای اولین بار در جوایز گنجانده شدند. اهداف و توضیحات. این جشنواره با هدف افزایش آگاهی و آموزش مخاطبان در مورد حقوق بشر از طریق سینما و تشویق فیلمسازانی که در مورد حقوق بشر فیلم می‌سازند، برگزار می‌شود. این جشنواره
بشر فیلم می‌سازند، برگزار می‌شود. این جشنواره بهترین فیلم‌های بلند و مستند با موضوع حقوق بشر را نه فقط برای گروه کوچکی از متخصصان، بلکه برای مخاطبان بسیار زیادی ارائه می‌دهد. سینما به عنوان راهی برای ارتباط و گفتگو با تعداد زیادی از بینندگان در نظر گرفته می‌شود. سینما به مردم این فرصت را می‌دهد تا فیلم‌هایی را که نمایانگر استانداردها و هنجارهای حفاظت از حقوق بشر هستند، تماشا و مورد بحث قرار دهند. این فیلم‌ها در قوانین روسیه، کنوانسیون‌های بین‌المللی و اعلامیه جهانی حقوق بشر گنجانده شده‌اند. این جشنواره
جهانی حقوق بشر گنجانده شده‌اند. این جشنواره غیرتجاری و غیرسیاسی است و تمام نمایش‌ها رایگان هستند. این جشنواره فیلم هر ساله در ۱۰ دسامبر، روزی که تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر در سراسر جهان گرامی داشته می‌شود، افتتاح می‌شود. در این روز، جوایز ویژه استاکر برای حقوق بشر به قهرمانان حقوق بشر فیلم‌های مستند در مسکو اهدا می‌شود. برنامه‌های اصلی جشنواره فیلم عبارتند از: هر ساله بیش از ۱۲۰ فیلم در این جشنواره شرکت می‌کنند که ده‌ها هزار بیننده در جشنواره اصلی مسکو آنها را تماشا می‌کنند و سپس بیش از ۱۰۰۰۰۰ بیننده در
را تماشا می‌کنند و سپس بیش از ۱۰۰۰۰۰ بیننده در نمایش‌ها و جلسات بحث رایگان در ده شهر روسیه شرکت می‌کنند. به این ترتیب مردم در زمینه حفاظت از حقوق بشر آموزش می‌بینند. جشنواره فیلم استاکر اکنون یک رویداد مهم در زندگی اجتماعی و فرهنگی روسیه است و همچنان به بازتاب طیف وسیعی از مسائل حقوق بشر در جهان از طریق ابزارهای سینمایی ادامه می‌دهد. جشنواره استاکر ۲۰۲۲ از ۱۰ تا ۱۵ دسامبر ۲۰۲۲ برگزار می‌شود. حکومتداری. این جشنواره توسط انجمن کارگردانان فیلم روسیه با همکاری شریک اصلی خود، بنیاد میخائیل پروخوروف، اداره
شریک اصلی خود، بنیاد میخائیل پروخوروف، اداره می‌شود که این جشنواره را به عنوان «تنها جشنواره از این نوع در روسیه… که با هدف ایجاد آگاهی از حقوق قانونی در میان مخاطبان گسترده با استفاده از فیلم - و تشویق فیلمسازان به ساخت فیلم‌هایی دربارهٔ حقوق بشر» برگزار می‌شود، توصیف کرد. وادیم آبدراشیتوف، هنرمند مردمی روسیه، رئیس انجمن و جشنواره است. جوایز. ۲۰۲۱. در سال ۲۰۲۱، سرگرد ویاچسلاو ایزمایلوف، قهرمان حقوق بشر که در فیلم "«به مرد کچل شلیک نکنید!»" ساخته آنا آرتمیوا حضور دارد، جایزه قهرمان را از آن خود کرد و این
حضور دارد، جایزه قهرمان را از آن خود کرد و این فیلم جایزه هیئت داوران برای بهترین مستند را از آن خود کرد. گفته می‌شود سرگرد ایزمایلوف حداقل ۱۷۴ نفر را از اسارت هر دو طرف در جنگ اول چچن در اواسط دهه ۱۹۹۰ نجات داده است. در سال ۲۰۰۷، ایزمایلوف که در آن زمان بازنشسته شده بود و به عنوان خبرنگار نظامی برای "نوایا گازتا" کار می‌کرد، و عضوی از تیم روزنامه‌نگارانی بود که در سال ۲۰۰۶ در مورد قتل روزنامه‌نگار آنا پولیتکوفسکایا تحقیق می‌کردند، ادعا کرد که می‌داند چه کسی دستور مرگ او را داده است. او همچنین به
چه کسی دستور مرگ او را داده است. او همچنین به خانواده‌ها کمک کرد تا پسرانشان را که در جنگ چچن مفقود شده بودند، پیدا کنند.
دوره‌های عالی زنان در مسکو () بین سال‌های ۱۸۷۲ تا ۱۹۱۸ (با وقفه‌ای در سال‌های ۱۸۸۸ تا ۱۹۰۰) دانشگاهی برای زنان بود و پس از آن به دومین دانشگاه دولتی مسکو تبدیل شد. این دانشگاه یکی از بزرگ‌ترین و برجسته‌ترین مؤسسات آموزش عالی زنان در امپراتوری روسیه بود و تنها پس از دوره‌های بستوژف در سن پترزبورگ در رتبه دوم قرار داشت. این دانشگاه توسط ولادیمیر اول. گوئریه تأسیس و اداره می‌شد. اطلاعات تاریخی. دوره اول (۱۸۷۲–۱۸۸۸). در آغاز سال ۱۸۷۱، استاد تمام وقت تاریخ عمومی دانشگاه مسکو، وی.آی. گوریه، یادداشتی به متولی
دانشگاه مسکو، وی.آی. گوریه، یادداشتی به متولی منطقه آموزشی مسکو، شاهزاده ای.پی. شیرینسکی-شیخماتوف، در مورد توصیه افتتاح دوره‌های عالی زنان در مسکو ارسال کرد و پیش‌نویس «مقررات مربوط به دوره‌های عالی زنان» را به آن اضافه کرد که در آن هدف و برنامه دوره‌های ایجاد شده را تشریح کرده بود. گوریه، وزیر آموزش عمومی، کنت دیمیتری آ. تولستوی، را متقاعد کرد تا یک مدرسه عالی برای زنان در مسکو را تصویب کند. در ماه مه ۱۸۷۲، وزیر آموزش عمومی، کنت دی.ای. تولستوی، با افتتاح دوره‌های عالی زنان در مسکو به عنوان یک مؤسسه آموزشی
عالی زنان در مسکو به عنوان یک مؤسسه آموزشی خصوصی موافقت کرد و «مقررات مربوط به دوره‌های عالی زنان» را تصویب کرد. در اول نوامبر ۱۸۷۲، در ولخونکا ۱۶، در ساختمان اولین سالن ورزشی مردان، مراسم افتتاحیه باشکوه دوره‌های عالی زنان مسکو (دوره‌های پروفسور وی.آی. گوریر) برگزار شد، که در آن اساتید دانشگاه امپراتوری مسکو، کشیش ای.ام. ایوانتسوف-پلاتونوف، اس.ام. سولوویف و وی.آی. گوریر سخنرانی کردند. بودجه دوره شامل شهریه و کمک‌های داوطلبانه بود. اولین کمک‌ها از همسر گوریر، اودوکیا ایوانوونا، عمه‌اش، ای.کی. استانکویچ
اودوکیا ایوانوونا، عمه‌اش، ای.کی. استانکویچ (سالانه ۵۰۰ روبل) و کی.تی. سولداتنکوف (سالانه ۱۰۰ روبل) تأمین می‌شد. ۱۳٪ از منابع درآمد دوره‌ها، سود سهام اوراق قرضه خریداری شده توسط گوریر به همراه بخشی از درآمد حاصل از فعالیت‌های دوره‌ها بود. علاوه بر این، شرکت‌کنندگان دوره (۱٪) نیز برای خرید کتاب برای کتابخانه دوره پول جمع‌آوری کردند. برای تأمین بودجه دوره، گوریر اجراهای خیریه‌ای را در تئاتر سولودوفنیکوف به روی صحنه برد. برای درآمد حاصل از اجراها در سال ۱۸۸۳، به ۴۶ شنونده کمک هزینه پرداخت شد. علاوه بر این،
به ۴۶ شنونده کمک هزینه پرداخت شد. علاوه بر این، بودجه از طریق فروش کتاب‌ها و کارت پستال‌های چاپ شده در چاپخانه خودشان تأمین می‌شد. در ابتدا، آموزش برای ۲ سال طراحی شده بود و از سال ۱۸۷۹، طبق منشور جدید، ۳ سال. دوره‌های مسکو دارای جهت‌گیری تاریخی و زبان‌شناسی بودند، دروس اجباری تصویب شدند: تاریخ روسیه و تاریخ عمومی، ادبیات روسی و ادبیات عمومی، تاریخ تمدن و تاریخ هنر، فیزیک. برای کسانی که مایل بودند، قرار بود زبان‌های خارجی، ریاضیات و بهداشت تدریس شود. هزینه کلاس‌ها به این صورت بود: ۳۰ روبل در سال برای کل
کلاس‌ها به این صورت بود: ۳۰ روبل در سال برای کل دوره یک دانشجو و ۱۰ روبل در سال برای یک موضوع جداگانه - داوطلبان - پرداخت می‌شد. در سال ۱۸۷۵، هزینه سالانه ۵۰ روبل بود؛ سپس - ۱۰۰ روبل در سال. در کل حجم منابع مالی ورودی، شهریه بیش از ۷۵٪ بود؛ بخشی از وجوه (تا ۷٪) کمک‌های داوطلبانه بود؛ از سال ۱۸۷۵ تا ۱۸۸۲، اداره بازرگانی مسکو ۵۰۰ روبل در سال برای ۱۰ بورسیه تحصیلی اختصاص داد. در سال‌های ۱۸۷۲–۱۸۷۳، دوره‌ها در ولخونکا در مرکز شهر مسکو، در سال‌های ۱۸۷۳–۱۸۷۶ در محل موزه دانش کاربردی در خیابان پرچیستنکا ۳۲ و در
محل موزه دانش کاربردی در خیابان پرچیستنکا ۳۲ و در سال‌های ۱۸۷۷–۱۸۸۸ در ساختمانی که مخصوص موزه پلی‌تکنیک ساخته شده بود، قرار داشتند. دانش‌آموزان عادی باید هنگام ورود، گواهی پایان تحصیلات متوسطه خود را ارائه می‌دادند یا در آزمون ورودی تاریخ روسیه و تاریخ عمومی، ادبیات روسی و عمومی قبول می‌شدند. شنوندگان همچنین یک زندگینامه، گواهی رفتار اخلاقی و صداقت سیاسی از فرماندار کل، دو قطعه عکس و بدون استثنا، اجازه از مرد ارشد خانواده یا همسر را ارائه می‌دادند. تعداد دانشجویان در دوره‌ها در آن زمان بسیار زیاد بود: در
در دوره‌ها در آن زمان بسیار زیاد بود: در سال اول پس از افتتاح دوره‌ها، به ۷۰ نفر رسید (بیشتر دانشجویان از دوره‌های لوبنسکی نقل مکان کردند)، سپس تا سال ۱۸۷۸ بین ۱۰۳ تا ۱۰۷ نفر در نوسان بود و از سال ۱۸۷۹ تعداد دانشجویان به تدریج افزایش یافت و در سال تحصیلی ۱۸۸۴/۸۵ به ۲۵۶ نفر رسید. در سال ۱۸۸۱، یک رشته جدید بشردوستانه در دوره‌ها معرفی شد - تاریخ فلسفه. سخنرانی‌ها در این دوره‌ها توسط اساتید مشهور دانشگاه مسکو ارائه می‌شد (در اساسنامه به‌طور خاص تصریح شده بود که عمدتاً اساتید دانشگاه به عنوان مدرس دعوت
بود که عمدتاً اساتید دانشگاه به عنوان مدرس دعوت می‌شوند). از جمله اولین اساتید می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: پروفسور فئودور آ. بردیخین (فیزیک، نجوم)، پروفسور الکساندر ن. وسلوفسکی (ادبیات روسیه)، پروفسور پاول گ. وینوگرادوف (تاریخ قرون وسطی)، پروفسور واسیلی او. کلیوچفسکی (تاریخ روسیه)، رئیس دانشگاه مسکو، پروفسور ولادیمیر س. سولوویف (تاریخ فلسفه)، ل.م. لوپاتین (تاریخ فلسفه)، ولادیمیر آی. گوئریه (تاریخ)، پروفسور نیکولای آی. استوروژنکو (ادبیات عمومی)، پروفسور ان.اس. تیخونراوف (ادبیات باستان روسیه)، فئودور آی.
تیخونراوف (ادبیات باستان روسیه)، فئودور آی. بوسلایف (تاریخ هنر). از سال ۱۸۷۷، تاریخ زبان روسی و ادبیات باستان روسیه توسط وی.اف. میلر تدریس می‌شد. کار این دوره‌ها تحت نظارت شورای آموزشی به ریاست پروفسور سرگئی ام. سولوویف بود. کمیته متولی دوره‌ها شامل ای.کی. استانکویچ (نام خانوادگی: بودیسکو (۱۸۲۴–۱۹۰۴)، همسر ای.وی. استانکویچ)، کوزما تی. سولداتیونکوف، ای.آی. گوریر بود. به مدت ۱۶ سال، این دوره‌ها ۴۱ دیپلم صادر کردند که حق تدریس در کلاس‌های ارشد سالن‌های ورزشی زنان را به آنها می‌داد، علاوه بر این، ۳۲۲ دانش‌آموز
را به آنها می‌داد، علاوه بر این، ۳۲۲ دانش‌آموز امتحانات نهایی را گذراندند که به آنها حق تدریس در کلاس‌های پایین‌تر سالن‌های ورزشی را می‌داد. در سال ۱۸۸۶، وزارت آموزش عمومی، به نمایندگی وزیر آی.دی. دلیانوف، پذیرش در تمام دوره‌های عالی زنان را ممنوع کرد و انگیزه این اقدام را نیاز به تدوین برنامه‌های درسی جدید و انتقال دوره‌ها به حمایت دولت عنوان کرد و در سال ۱۸۸۸ آنها تعطیل شدند. دوره‌های آموزشی گوریه، مانند همتای خود در سن پترزبورگ، برای جلوگیری از تحصیل زنان روس در خارج از کشور تأسیس شد، کاری که از زمان
روس در خارج از کشور تأسیس شد، کاری که از زمان بسته شدن دانشگاه‌ها به روی زنان در روسیه در سال ۱۸۶۳ انجام داده بودند. این دوره‌ها آموزش در سطح دانشگاه را ارائه می‌دادند، اما برخلاف دوره‌های آموزشی مردان، اجازه صدور هیچ مدرک رسمی نداشتند و از بودجه دولتی نیز برخوردار نبودند. این دوره‌ها در سال ۱۸۸۸ تعطیل شدند اما در سال ۱۹۰۰ دوباره بازگشایی شدند. دوره دوم (۱۹۰۰–۱۹۱۸). در سال ۱۹۰۰، فارغ التحصیلان موسسات آموزش متوسطه از ۴۱ استان وارد این دوره‌ها شدند. دوره‌های جدید دیگر یک مؤسسه خصوصی نبودند و بخشی از بودجه را
دیگر یک مؤسسه خصوصی نبودند و بخشی از بودجه را از وزارت آموزش عمومی دریافت می‌کردند. مدت تحصیل در دوره‌ها در سال ۱۹۰۰ به چهار سال افزایش یافت. دوره‌های تازه افتتاح شده دارای دو بخش بودند - تاریخی-فلسفی و فیزیکی-ریاضی. در سال ۱۹۰۶، طبق منشور جدید، ساختار هیئت علمی دوره‌ها تأسیس شد. علاوه بر دو دانشکده موجود، یک دانشکده پزشکی (که اکنون دانشگاه ملی تحقیقات پزشکی روسیه به نام نیکولای پیروگوف نامیده می‌شود) افتتاح شد که ساختار دوره‌ها را به ساختار یک دانشگاه کلاسیک نزدیک می‌کرد (قبل از انقلاب، دانشگاه‌ها در
کلاسیک نزدیک می‌کرد (قبل از انقلاب، دانشگاه‌ها در روسیه، به‌طور معمول، از چهار دانشکده تشکیل می‌شدند: تاریخی - فلسفی، فیزیکی و ریاضی، پزشکی و حقوقی). از سال ۱۹۱۱، بیمارستان باخروشینسایا به پایگاه بالینی دانشکده پزشکی تبدیل شده است. در سال تحصیلی ۱۹۰۶–۱۹۰۷، سیستم چرخه موضوعی تدریس در دوره‌ها به جای سیستم دوره با تخصص در سال آخر معرفی شد. برنامه‌های درسی جدید نیز در همه دانشکده‌ها تصویب شد. ۱۵ ساعت در هفته برای مطالعه دروس اجباری اختصاص داده شد. تا سال ۱۹۰۵، وی.آی. گوئریه دوباره مدیر دوره‌ها بود. در سال
وی.آی. گوئریه دوباره مدیر دوره‌ها بود. در سال ۱۹۰۵، در غیاب وی.آی. گوئریه که در خارج از کشور بود، ولادیمیر اول. ورنادسکی به عنوان مدیر انتخاب شد. با این حال، به دلیل اینکه ورنادسکی همزمان به عنوان معاون رئیس دانشگاه امپراتوری مسکو انتخاب شده بود، هرگز وظایف خود را در دوره‌ها بر عهده نگرفت. در همان سال، سرگئی آ. چاپلیگین به عنوان مدیر دوره‌ها انتخاب شد.
مسکورترنز بزرگ‌ترین ناوگان اتوبوس برقی در اروپا را پیش از ناوگان لندن اداره می‌کند. بیش از ۲۳۵۰ اتوبوس برقی در مسکو مشغول به کار هستند. ، آنها بیش از ۴۰۰ میلیون مسافر را جابجا کرده‌اند. تا ژوئیه ۲۰۲۴، اتوبوس‌های برقی در بیش از ۱۳۰ مسیر خدمات‌رسانی می‌کنند. این ناوگان شامل نزدیک به ۱۹۰۰ دستگاه کاماز-۶۲۸۲، بیش از ۴۰۰ دستگاه لیاز-۶۲۷۴، ۱۲ دستگاه کاماز-۵۲۲۲۲ و همچنین مینی‌بوس‌های برقی است. در مورد عرضه اتوبوس‌های برقی انتقاداتی وجود داشته است، مانند هزینه بالای اتوبوس‌های برقی، مدت زمان لازم برای شارژ وسایل
اتوبوس‌های برقی، مدت زمان لازم برای شارژ وسایل نقلیه، حساسیت به دمای پایین و جایگزینی اتوبوس‌های برقی. تاریخچه. اولین اتوبوس برقی باتری‌دار در پایان سال ۲۰۱۸ وارد خیابان‌های مسکو شد. طبق مفاد قراردادها، در سال‌های ۲۰۱۸–۲۰۱۹، تولیدکنندگان داخلی گاز (خودروساز روسی) و کاماز ۳۰۰ اتوبوس برقی به مسکو تحویل دادند. ۷۰۰ اتوبوس برقی دیگر نیز در سال‌های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱ به مسکو تحویل داده شد. بنابراین، ناوگان اتوبوس برقی مسکو تنها در ۳ سال به ۱۰۰۰ دستگاه رسید و به بزرگ‌ترین ناوگان اتوبوس برقی در اروپا تبدیل شد. انتظار
ناوگان اتوبوس برقی در اروپا تبدیل شد. انتظار می‌رفت ۴۵۰ تا ۵۰۰ اتوبوس دیگر نیز در سال ۲۰۲۲ تحویل داده شود. مسکورترنز خاطرنشان کرد که کل ناوگان اتوبوسرانی تا سال ۲۰۳۰ با استفاده از اتوبوس‌های برقی و پیل سوختی هیدروژنی، بدون انتشار گازهای گلخانه‌ای خواهد بود. بیشتر باتری‌ها و تجهیزات نیروی محرکه اتوبوس‌های برقی مسکو توسط شرکت درایو الکترو ساخته شده است که قطعات ۶۰۰ دستگاه از وسایل نقلیه برقی این شهر را تولید و تأمین کرده است. مسکو قصد دارد تا سال ۲۰۳۰ تمام اتوبوس‌های دیزلی و سی‌ان‌جی خود را به‌طور کامل با
اتوبوس‌های دیزلی و سی‌ان‌جی خود را به‌طور کامل با اتوبوس‌های برقی جایگزین کند و از سال ۲۰۲۱ به بعد دیگر هیچ اتوبوس دیزلی سفارش داده نخواهد شد. در سال ۲۰۲۲، اعلام شد که اتوبوس‌های پیل سوختی هیدروژنی کاماز به صورت آزمایشی در شهر مورد استفاده قرار خواهند گرفت. در ژانویه ۲۰۲۳، سرگئی سوبیانین، شهردار مسکو، خاطرنشان کرد که تا سال ۲۰۲۴ حدود ۱۰۰۰ اتوبوس اضافی تحویل داده خواهد شد. بین سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۳، معرفی اتوبوس‌های برقی، انتشار CO2 را حدود ۱۳۰۰۰۰ تن کاهش داده است. تا ژوئیه ۲۰۲۴، بیش از ۱۷۰۰ اتوبوس برقی در
است. تا ژوئیه ۲۰۲۴، بیش از ۱۷۰۰ اتوبوس برقی در حدود ۱۳۰ مسیر در حال خدمت‌رسانی بودند. انتقاد. حتی قبل از راه‌اندازی، پروژه اتوبوس برقی مسکو توسط کارشناسان و مسافران مورد انتقاد قرار گرفت، از جمله: برخی شکایات جدی نیز به دلیل انطباق این نوع حمل و نقل با الزامات فعلی ایمنی در برابر آتش ایجاد می‌شود، زیرا اتوبوس برقی از عناصر الکتروشیمیایی به عنوان نیروی کشش استفاده می‌کند که در امتداد قسمت اصلی سقف قرار گرفته‌اند و تا نیمی از فضای آزاد را اشغال می‌کنند. تا به امروز، هیچ تصادف مرگباری در جهان در بین مسافران
امروز، هیچ تصادف مرگباری در جهان در بین مسافران این نوع حمل و نقل ثبت نشده است، اما آتش‌سوزی‌های جدی با خودروهای سواری رخ داده است. یکی از اولین تصادفات مربوط به یک اتوبوس برقی در مسکو در ژوئیه ۲۰۱۹ در خیابان بودیونی رخ داد که در نتیجه آن ۱۲ نفر در اثر برخورد با یک خودروی سواری و یک تراموا مجروح شدند. خاطرنشان می‌شود که هرگونه ضربه به باتری‌ها، به‌طور معمول، بر عمر مفید باقی مانده آنها در آینده تأثیر منفی می‌گذارد و استفاده احتمالی از سلول‌های باتری بسیار فرسوده یا آسیب دیده می‌تواند خطرات مرگبار افت فشار
یا آسیب دیده می‌تواند خطرات مرگبار افت فشار آنها و انفجار بعدی همه عناصر روی سقف را به همراه داشته باشد. حامیان حفظ ترولی‌بوس مسکو معتقدند که معرفی اتوبوس‌های برقی یک هدف دارد - پوشش حذف ترولی‌بوس. این روایت با این واقعیت پشتیبانی می‌شود که بیشتر مسیرهای اتوبوس برقی موجود (۱۲ از ۲۱) در گذشته مسیرهای ترولی‌بوس بوده‌اند، و همچنین این واقعیت که این پروژه تنها پس از خشم عمومی از جایگزینی مسیرهای ترولی‌بوس با مسیرهای اتوبوس به‌طور جدی مورد بحث قرار گرفت. کارشناسان همچنین معتقدند که تغییر به اتوبوس‌های برقی از
همچنین معتقدند که تغییر به اتوبوس‌های برقی از نظر فنی و اقتصادی غیرعملی است و انتخاب نوع شارژ برای مسکو بهینه نیست. محاسبات کارشناسان بارها نشان داده است که استفاده از اتوبوس‌های برقی در مسیرهایی با شبکه تماس موجود، سودآور و ناکارآمد است. جایگزینی گسترده اتوبوس‌های دارای موتور احتراق داخلی با اتوبوس‌های برقی، با توجه به اتمام عمر مفید آنها، ممکن است بر وجود شبکه مسیر به شکل تثبیت‌شده تأثیر بیشتری بگذارد و منجر به کاهش تعدادی از مسیرهای مهم شود که تنها با ترکیب برخی مسیرها با مسیرهای دیگر یا با تغییر اساسی
برخی مسیرها با مسیرهای دیگر یا با تغییر اساسی کل شبکه مسیر در منطقه با اتصال به مراکز حمل و نقل ترمینال در نزدیکی ایستگاه‌های مترو جبران خواهد شد. در عین حال، وزارت حمل و نقل نتوانسته است هیچ توجیه اقتصادی برای اثربخشی اتوبوس‌های برقی با شارژ فوق سریع در مقایسه با اتوبوس‌های برقی با افزایش سفر خودران ارائه دهد. تنها ارائه این پروژه از سال ۲۰۱۷ شامل ارقامی است که در آن هزینه نگهداری نهایی اتوبوس‌های برقی ۱۰ برابر ارزان‌تر است. با این حال، محاسبات دقیقی که اعتبار این شاخص‌ها را تأیید کند، در این ارائه ارائه
این شاخص‌ها را تأیید کند، در این ارائه ارائه نشده است. علاوه بر این، در دسامبر ۲۰۱۹، نشریه بازا نامه‌ای از ماکسیم لیکسوتوف به وزارت حمل و نقل منتشر کرد که در آن وزارت حمل و نقل اذعان می‌کند که بهره‌برداری از یک اتوبوس برقی فوق سریع حدود یک میلیون روبل در سال گران‌تر از یک اتوبوس یا اتوبوس برقی است. از زمان آغاز این پروژه، وزارت حمل و نقل بارها از موفقیت آن گزارش داده است. در ۲۶ دسامبر ۲۰۱۹، میزگردی با موضوع «چشم‌انداز توسعه اتوبوس‌های برقی و خطر حذف اتوبوس‌های برقی» توسط داریا بسدینا، نماینده حزب یابلوکو،
برقی» توسط داریا بسدینا، نماینده حزب یابلوکو، در دومای شهر مسکو برگزار شد که در آن شرکت‌کنندگان، شامل تولیدکنندگان وسایل نقلیه برقی، نمایندگان شرکت‌های فعال و کارشناسان حمل و نقل، ناکارآمدی فناوری انتخاب شده برای شارژ اتوبوس‌های برقی برای مسکو را به رسمیت شناختند. نمایندگان وزارت حمل و نقل در این رویداد شرکت نکردند.
سانتیاگو لوندونیو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است که در حال حاضر برای انویگادو در پست مهاجم بازی می‌کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال کلمبیا بازی کرده است. دوران باشگاهی. سانتیاگو لوندونیو در مدئین در آنتیوکیا در کلمبیا زاده شد. فوتبالش را از تیم محلی "پایپه اوریبه" آغاز کرد. پس از دیدار مقابل آن‌ها، تیم حرفه‌ای انویگادو به او فرصت آزمایش داد که با موفقیت آن را گذراند و در هشت‌سالگی به این باشگاه پیوست. در مسیر پیشرفت در آکادمی، او به نمایندگی از دپارتمان آنتیوکیا در قهرمانی ملی زیر ۱۳ سال سال ۲۰۲۲
آنتیوکیا در قهرمانی ملی زیر ۱۳ سال سال ۲۰۲۲ فراخوانده شد که استانش به مقام نایب قهرمانی رسید. او پس از قهرمانی در مسابقات ملی زیر ۱۵ سال با انویگادو و گلزنی در فینال مقابل دپورتیوو کالی، برای نخستین بار در مارس ۲۰۲۳ به تیم بزرگسالان دعوت شد، پیش از دیدار جام کلمبیا مقابل تیگرس. او بازی را آغاز کرد اما در نیمه‌ٔ دوم به جای ییلمار چلدون تعویض شد و انویگادو پس از تساوی ۰–۰ در ضربات پنالتی با نتیجه ۴–۱ شکست خورد. دوران ملی. لوندونیو در سال ۲۰۲۲ برای دو اردوی تیم ملی فوتبال تیم ملی فوتبال زیر ۱۵ سال کلمبیا دعوت
ملی فوتبال تیم ملی فوتبال زیر ۱۵ سال کلمبیا دعوت شد. در ژانویه سال بعد، دوباره به فهرست تیم برای شرکت در مسابقات دوستانه XXVI Mundialito Tahuichi در بولیوی دعوت شد.
باشگاه فوتبال انویگادو () یک باشگاه فوتبال مستقر در انویگادو، کلمبیا است که در حال حاضر در لیگ سری آ کلمبیا، "بالاترین" رده لیگ فوتبال در این کشور، به رقابت می‌پردازد. تاریخچه. این باشگاه در ۱۴ اکتبر ۱۹۸۹ تأسیس شد و با قهرمانی در نخستین دورهٔ دسته دوم فوتبال کلمبیا که در سال ۱۹۹۱ برگزار شد، نخستین تیمی بود که به دسته برتر فوتبال کلمبیا صعود کرد. در آن تورنمنت، آن‌ها در گروه نهایی بالاتر از آلیانزا یانوس، باشگاه ال کوندور و اتلتیکو اوئیلا قرار گرفتند. انویگادو توانست جایگاه خود را به‌عنوان یک تیم دسته اول
توانست جایگاه خود را به‌عنوان یک تیم دسته اول تثبیت کند و برای نخستین بار در سال ۱۹۹۴ به مراحل نهایی لیگ راه یابد، زمانی که در جایگاه هشتم قرار گرفت. آن‌ها در مرحله نیمه‌نهایی حذف شدند و در گروه خود سوم شدند. آن‌ها همچنین به مراحل نهایی رقابت‌ها در آپرتورای ۲۰۰۲ نیز رسیدند که در آن مرحله نیز در گروه نیمه‌نهایی خود سوم شدند و در آپرتورای ۲۰۰۵ در گروه خود دوم شدند، تنها یک امتیاز کمتر از فینالیست نهایی یعنی سانتا فه. انویگادو در ۱۲ نوامبر ۲۰۰۶، پس از شکست ۱–۰ مقابل کوسوتا دپورتیوو در آخرین هفتهٔ تورنمنت