payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ایتالیا ایجاد شد، به‌استثنای نواحی خودمختار. پنج کلان‌شهر دیگر بعداً به این فهرست افزوده شدند. کلان‌شهرهای جدید (به‌جز ساساری که در سال ۲۰۲۱ تأسیس شد و از سال ۲۰۲۵ به‌طور رسمی به کار گرفته شد) از ۱ ژانویهٔ ۲۰۱۵ عملیاتی شدند. دولت. کلان‌شهر از یک شهر مرکزی تشکیل می‌شود که به‌عنوان مقر اداری عمل می‌کند، و همچنین شامل شهرداری‌های پیرامونی (کومونه‌ها) است. هر کلان‌شهر توسط یک شهردار کلان‌شهر () اداره می‌شود که در انجام وظایف خود از سوی یک نهاد قانون‌گذاری به نام «شورای کلان‌شهری» (') و یک مجمع غیرقانون‌گذاری
«شورای کلان‌شهری» (') و یک مجمع غیرقانون‌گذاری به نام «کنفرانس کلان‌شهری» (') پشتیبانی می‌گردد. شهردار کلان‌شهری عالی‌ترین مقام اجرایی و اداری کلان‌شهر به‌شمار می‌آید. او نمایندگی کلان‌شهر را بر عهده دارد، جلسات شورای کلان‌شهری را فراخوانده و ریاست می‌کند، اداره‌های کلان‌شهر را مدیریت می‌کند، بر عملکرد خدمات شهری نظارت دارد و بودجهٔ کلان‌شهر را تدوین می‌کند. شهردار کومونهٔ مرکز استان به‌طور خودکار به‌عنوان شهردار کلان‌شهری منصوب می‌شود. شورای کلان‌شهری نهاد اصلی قانون‌گذاری کلان‌شهر به‌شمار می‌آید. این
اصلی قانون‌گذاری کلان‌شهر به‌شمار می‌آید. این شورا لوایح و اصلاحات را به کنفرانس کلان‌شهری پیشنهاد می‌کند و همچنین برنامه‌ها، آیین‌نامه‌ها و مقرراتی را که توسط شهردار کلان‌شهر - مانند بودجه - ارائه می‌شود، تصویب می‌نماید. ترکیب شورا شامل شهرداران و اعضای شورای شهر هر کومونه در محدودهٔ کلان‌شهر است که از میان خود، با استفاده از نظام نمایندگی تناسبی فهرست نیمه‌باز و بر پایهٔ روش دونت (D'Hondt)، انتخاب می‌شوند. اعضای شورای کلان‌شهری برای دوره‌ای پنج‌ساله و به صورت عمومی در سطح کل کلان‌شهر انتخاب می‌شوند؛ در
صورت عمومی در سطح کل کلان‌شهر انتخاب می‌شوند؛ در این انتخابات، آرای مربوط به شوراهای کلان‌شهری بر پایهٔ گروه‌بندی کومونه‌ها (شهرداری‌ها) در نه دستهٔ جمعیتی وزن‌دهی می‌شود، به‌گونه‌ای که آرای شهرداران و اعضای شوراهای شهر در گروه‌های پرجمعیت‌تر ارزش بیشتری از آرای گروه‌های کم‌جمعیت‌تر دارد. شمار اعضای شورا در هر کلان‌شهر به جمعیت آن بستگی دارد: کلان‌شهرهایی با جمعیتی بیش از ۳ میلیون نفر ۲۴ عضو دارند؛ کلان‌شهرهایی با جمعیتی میان ۸۰۰ هزار تا ۳ میلیون نفر ۱۸ عضو دارند؛ و سایر کلان‌شهرها ۱۴ عضو خواهند داشت.
عضو دارند؛ و سایر کلان‌شهرها ۱۴ عضو خواهند داشت. کنفرانس کلان‌شهری قوانین و اصلاحات مصوب شورای کلان‌شهر را می‌پذیرد یا رد می‌کند. کنفرانس، نهاد نهایی تصویب بودجهٔ کلان‌شهر به‌شمار می‌آید. تصمیم‌گیری در کنفرانس مستلزم رأی دست‌کم دو سوم کومونه‌های موجود در کلان‌شهر و همچنین اکثریت جمعیت ساکن در آن است. اعضای کنفرانس متشکل از تمامی شهرداران کومونه‌های درون کلان‌شهر هستند. وظایف. کلان‌شهرها وظایف اصلی یک استان را بر عهده دارند که عمدتاً عبارتند از:
برادران آلیناری یکی از قدیمی‌ترین شرکت‌های عکاسی جهان است که در سال ۱۸۵۲ در فلورانس ایتالیا تأسیس شد. آرشیو این شرکت شامل ۵٫۵ میلیون عکس، از داگرئوتایپ گرفته تا عکس‌های دیجیتال مدرن از سراسر جهان است. تأسیس. در سال ۱۸۵۲، لئوپولدو آلی‌ناری یک آتلیهٔ عکاسی تأسیس کرد. دو سال بعد، برادران او جوزپه و روموالدو به او پیوستند تا شرکت ناشران عکاسان برادران آلیناری، یک کارگاه عکاسی، را راه‌اندازی کنند که در ابتدا به مستندسازی آثار برجستهٔ هنری ایتالیا، شامل نقاشی‌ها، مجسمه‌ها، بناها و معماری‌ها اختصاص داشت. آن‌ها پس
مجسمه‌ها، بناها و معماری‌ها اختصاص داشت. آن‌ها پس از آن دامنهٔ پروژهٔ عکاسی خود را گسترش دادند تا شامل شهرها و مناظر طبیعی ایتالیا، همچنین عکاسی پرتره و تصاویر لباس‌های ملی شود. برادران آلی‌ناری به دلیل کیفیت بالای آثارشان شناخته شدند و تا سال ۱۸۶۰، موضوعات پرترهٔ آن‌ها شامل خانوادهٔ سلطنتی ایتالیا نیز می‌شد. سه برادر کار اداره استودیو را به اشتراک گذاشتند، روموآلدو، برادر بزرگتر (۱۸۳۰–۱۸۹۱) جنبه‌های اداری استودیو را اداره می‌کرد؛ لئوناردو (۱۸۳۲–۱۸۶۵)، برادر وسطی، مسئول سازماندهی کسب و کار از جمله سیاست
وسطی، مسئول سازماندهی کسب و کار از جمله سیاست فرهنگی بود؛ جوان‌ترین برادر، جوزپه (۱۸۳۶–۱۸۹۰)، متخصص فنی بود. موضوعات اصلی عکس‌های آنها معماری، بناهای تاریخی و آثار هنری بود. آنها همچنین انتشارات آلیناری را در ایتالیا اداره می‌کردند. کار. این آتلیهٔ عکاسی از فرایند کلدیون برای تولید نگاتیوهای خود استفاده می‌کرد. در سال ۱۸۵۶، آتلیه اولین فهرست چاپی خود را منتشر کرد که دارای متنی به زبان فرانسوی بود. این مجموعه شامل نمای پانورامایی عکاسی‌شده از توسکانی و بناهای تاریخی آن بود، به‌ویژه شهرهای آرتزو، فلورانس،
تاریخی آن بود، به‌ویژه شهرهای آرتزو، فلورانس، سیه‌نا و پیزا. در سال ۱۸۵۵، انتخابی از این تصاویر در نمایشگاه جهانی پاریس به نمایش گذاشته شد، که باعث شد برادران آلی‌ناری به عنوان عکاسان برجستهٔ اروپایی شناخته شوند. سال بعد، آن‌ها مدال طلایی برای یک نمایشگاه در بروکسل دریافت کردند. آن‌ها به ارائهٔ آثار خود در سراسر اروپا ادامه دادند، از جمله نمایشگاه‌هایی در وین، پاریس و میلان. امروز. آلیناری امروزه قدیمی‌ترین شرکت جهان در زمینه عکاسی است. آلیناری "مجموعه‌ای از" عکس‌های خود را در اختیار دارد که شامل بیش از
از" عکس‌های خود را در اختیار دارد که شامل بیش از ۵٬۵۰۰٬۰۰۰ عکس از عکس‌های تاریخی و معاصر خود، از چاپ‌های قدیمی، نگاتیوهای شیشه‌ای گرفته تا فیلم و عکس‌های رنگی است. در سال ۲۰۰۷، این شرکت موزه چندرسانه‌ای و تاریخ عکاسی (MNAF) را در فلورانس ایتالیا افتتاح کرد که برای عموم آزاد است. آلی‌ناری به منظور فراهم کردن دسترسی آسان‌تر و گسترده‌تر برای علاقه‌مندان و پژوهشگران، یک سامانه جستجوی آنلاین برای آرشیو عکاسی خود راه‌اندازی کرده است. این سامانه بر پایه یک سیستم پیشرفته طبقه‌بندی تصویری طراحی شده که در همکاری
پیشرفته طبقه‌بندی تصویری طراحی شده که در همکاری مشترک با دانشگاه فلورانس توسعه یافته است. در حال حاضر این بایگانی دیجیتال شامل بیش از ۳۳۰ هزار تصویر می‌شود و هر روز به طور میانگین ۴۰۰ تصویر تازه به آن افزوده می‌گردد. فرایند دیجیتالی‌سازی آثار با بهره‌گیری از اسکنرهای تخت و همچنین دوربین‌های دیجیتال با وضوح بسیار بالا (۸۰ مگاپیکسل) صورت می‌پذیرد. برای اطمینان از دقت بصری و بازتولید صحیح رنگ‌ها، عملیات تصحیح رنگ در محیطی کاملاً کالیبره‌شده و توسط مانیتورهای تخصصی انجام می‌شود. علاوه بر این، پروفایل رنگی
تخصصی انجام می‌شود. علاوه بر این، پروفایل رنگی تصاویر بر اساس فضای رنگ استاندارد تنظیم شده تا یکنواختی و کیفیت رنگ‌ها در کل مجموعه حفظ شود.[ "" ] بایگانی‌ها. آرشیو برادران آلیناری به همراه آثار سایر عکاسان نگهداری می‌شود. در سال ۲۰۱۹، آرشیو برادران آلیناری توسط منطقه توسکانی خریداری شد که در حال حاضر مدیریت مجموعه بنیاد آلیناری را بر عهده دارد. مجموعه‌ها. بیش از ۵۰۰ عکس چاپ شده از برادران آلیناری در موزه هنرهای زیبای هوستون نگهداری می‌شود. چندین پرتره از برادران آلیناری در مجموعه گالری ملی پرتره لندن
از برادران آلیناری در مجموعه گالری ملی پرتره لندن نگهداری می‌شود.
کلیسای گئورگ مقدس (فوکشان) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر فوکشان، شهرستان ورانچا رومانی می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گریگور روشنگر مقدس (برژانی) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر برژانی، استان ترنوپیل اوکراین می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای جامع گریگور روشنگر مقدس (نور ناخیجوان) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر نور ناخیجوان، روستوف-نا-دونو روسیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای یغیساپت مقدس (دومبروه) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای کاتولیک ارمنی واقع در شهر دومبروه، شهرستان سیبیو رومانی می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری باروک طراحی شده است.
قلعه میراماره (به ، به ، به و به ) قلعه‌ای مربوط به قرن نوزدهم است که مستقیماً در خلیج تریسته، بین بارکولا و گرینیانو در تریسته، شمال شرقی ایتالیا قرار دارد. این قلعه از سال ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۰ برای آرشیدوک اتریشی، فردیناند ماکسیمیلیان، و همسرش، شارلوت بلژیکی، که بعدها امپراتور ماکسیمیلیان اول مکزیک و امپراتریس کارلوتا مکزیک شدند، بر اساس طرحی از کارل یونکر ساخته شد. محوطه‌های قلعه شامل یک پارک وسیع صخره‌ای و ساحلی به وسعت ۲۲ هکتار (۵۴ جریب) است که توسط آرش‌دوک طراحی شده است. این محوطه‌ها به‌طور کامل بازطراحی
طراحی شده است. این محوطه‌ها به‌طور کامل بازطراحی شده‌اند تا شامل گونه‌های متنوع درختان و گیاهان گرمسیری باشند. تاریخچه. قلعه میراماره. قلعه میراماره و پارک آن به دستور فردیناند ماکسیمیلیان (۱۸۳۲–۱۸۶۷)، از خاندان هابسبورگ-لورن، ساخته شد. در سال ۱۸۵۰، در سن هجده سالگی، فردیناند ماکسیمیلیان - برادر کوچکتر فرانتس جوزف، امپراتور اتریش - به همراه برادر کوچکتر خود، آرشیدوک چارلز، به تریسته آمد. بلافاصله پس از آن، او به یک سفر دریایی کوتاه در شرق مدیترانه رفت. این سفر او را در قصدش برای دریانوردی و آشنایی با جهان
سفر او را در قصدش برای دریانوردی و آشنایی با جهان مصمم کرد. در سال ۱۸۵۲ به عنوان افسر منصوب شد و در سال ۱۸۵۴ فرمانده کل نیروی دریایی امپراتوری اتریش شد. او تصمیم گرفت به تریسته نقل مکان کند و خانه‌ای رو به دریا بسازد و اطراف آن را پارکی درخور نام و رتبه خود بسازد.[ "" ] طبق سنت تاریخی، زمانی که آرش‌دوک در خلیج در یک توفان ناگهانی گرفتار شد، در لنگرگاه کوچک گریگنانو پناه گرفت و یک برجستگی صخره‌ای بدون پوشش با منشأ سنگ آهکی را به عنوان محل ساخت خانهٔ خود انتخاب کرد. کل مجموعه که برای نخستین بار در اوایل مارس
کرد. کل مجموعه که برای نخستین بار در اوایل مارس ۱۸۵۶ خریداری شد، میرامار نامیده شد؛ احتمالاً این نام برگرفته از اقامتگاه پرنس فرناندوی دوم، پادشاه پرتغال است. قلعه میراماره در سال ۱۸۵۶ توسط کارل یونکر، معمار اتریشی، طراحی شد. ساختار معماری قلعه در سال ۱۸۶۰ تکمیل گردید. سبک معماری آن بازتاب‌دهندهٔ علاقه‌های هنری آرش‌دوک است، که با سبک‌های معماری اتریش، آلمان و انگلستان آشنایی داشت. هنرمند صنعتگر فرانز هافمان و پسرش، جولیوس هافمان، مسئول اثاثیه و تزئینات داخلی شدند. هافمان که در شهر تریست فعالیت می‌کرد،
داخلی شدند. هافمان که در شهر تریست فعالیت می‌کرد، صنعتگری ماهر بود که تمایل داشت پیشنهادهای ماکسیمیلیان را دنبال کند. هر دو، یعنی صنعتگر و حامی او، دارای تربیت فرهنگی مشابه بودند و با گرایش‌های اکlektیک زمان خود به خوبی آشنا بودند. این کار که پیوسته تحت نظارت ماکسیمیلیان بود، تنها پس از عزیمت او در سال ۱۸۶۴ به مکزیک به پایان رسید؛ جایی که پس از یک سلطنت کوتاه به عنوان امپراتور، در ژوئن ۱۸۶۷ اعدام شد. ماکسیمیلیان قصد داشت فضایی صمیمی در قلعه، در منطقه‌ای که برای خانواده‌اش در نظر گرفته شده بود، ایجاد کند -
برای خانواده‌اش در نظر گرفته شده بود، ایجاد کند - منطقه‌ای که می‌خواست در تماس با طبیعت باشد و هم روحیه خودش و هم روحیه یک دوره را منعکس کند. در طبقه همکف، که برای استفاده ماکسیمیلیان و همسرش، شارلوت بلژیکی، در نظر گرفته شده بود، اتاق خواب و دفتر آرشیدوک قرار دارند که به ترتیب کابین و کمد عقب کشتی جنگی "نووارا"، کشتی جنگی مورد استفاده ماکسیمیلیان به عنوان فرمانده نیروی دریایی که بین سال‌های ۱۸۵۷ تا ۱۸۵۹ به دور دنیا سفر کرد، را بازسازی می‌کنند؛ کتابخانه که دیوارهای آن با قفسه‌های کتاب پوشیده شده است؛ و
که دیوارهای آن با قفسه‌های کتاب پوشیده شده است؛ و اتاق‌های آرشیدوک با ملیله‌کاری‌های ابریشمی آبی روشن. تمام اتاق‌ها هنوز دارای مبلمان، زیورآلات، مبلمان و اشیاء اصلی مربوط به اواسط قرن نوزدهم هستند. بسیاری از نشان‌های امپراتوری دوم مکزیک، قلعه را تزئین می‌کنند، همچنین تزئینات سنگی در نمای بیرونی قلعه که عقاب آزتک را به تصویر می‌کشد، دیده می‌شود. طبقهٔ اول قلعه شامل فضاهای پذیرایی مهمانان و تالار تخت سلطنتی است. از نکات قابل توجه می‌توان به تخته‌کاری‌های باشکوه سقف و دیوارها و همچنین اتاق‌های نقاشی چین و
سقف و دیوارها و همچنین اتاق‌های نقاشی چین و ژاپن با اثاثیهٔ شرقی آن‌ها اشاره کرد. از جمله جالب‌ترین بخش‌ها، اتاقی است که با نقاشی‌های چزاره دل‌آکووا (۱۸۲۱–۱۹۰۵) تزئین شده و رویدادهای زندگی ماکسیمیلیان و تاریخ قلعه میراماره را به تصویر می‌کشد. در حال حاضر، اتاق‌های قلعه عمدتاً بر اساس طرح اصلی تصمیم‌گرفته‌شده توسط زوج سلطنتی چیده شده‌اند. گزارش عکاسی ارزشمندی که توسط خود آرش‌دوک سفارش داده شده بود، امکان بازسازی دقیق چیدمان اولیه را فراهم کرده است. کاستلتو. پس از آنکه در سال ۱۸۵۲ به عنوان افسر در نیروی
پس از آنکه در سال ۱۸۵۲ به عنوان افسر در نیروی دریایی امپراتوری منصوب شد، ماکسیمیلیان تصمیم گرفت به تریست نقل مکان کند و در آنجا برای مدت‌های طولانی‌تر و با فواصل کوتاه‌تر اقامت داشته باشد. او ویلاای در دامنهٔ تپهٔ سان ویتو را از نیکولو مارکو لازاروویچ اجاره کرد، با بندی در قرارداد که به او اجازه می‌داد تمام تغییراتی را که ضروری می‌دانست اعمال کند. پس از آن، در جریان تکمیل قلعهٔ میراماره، آرش‌دوک یک قلعهٔ کوچک به نام گارتن‌هاوس یا کاستلِتو ساخت که نمای جلوی قلعهٔ اصلی را در مقیاس کوچکتر بازتولید می‌کرد و او
اصلی را در مقیاس کوچکتر بازتولید می‌کرد و او تا کریسمس سال ۱۸۶۰ گاه‌گاهی در آن زندگی می‌کرد. کاستلِتو، که در یک منطقهٔ پانورامیک واقع شده است، از یک طرف به گریگنانو و از طرف دیگر به پارتر محصور در درختان و یک فضای باز روبه‌روی گلخانه‌ها با چشمه‌ای در مرکز آن مشرف است. این ساختمان که بر اساس فرم و روی پایه‌ای مربعی با تراسی رو به قلعه، برج و ورودی طاق‌دار ساخته شده است، دارای تعداد کمی اتاق با دکوراسیون ساده می‌باشد. در طبقهٔ همکف، تزئینات روی گچ به گونه‌ای نقاشی شده‌اند که شبیه چوب به نظر برسند. در طبقهٔ
نقاشی شده‌اند که شبیه چوب به نظر برسند. در طبقهٔ اول، تزئینات بسیار شبیه به ویلا لازاروویچ است، که می‌تواند به تصمیم ماکسیمیلیان برای انتقال بخشی از تزئینات ویلا، که نخستین محل اقامت او در تریست بود، به کاستلِتو مرتبط باشد. در واقع، اتاق‌های با سبک‌های امپراتوری عثمانی و آلمانی و همچنین اتاقی که با پنل‌هایی از تصاویر زنانه تزئین شده است، شباهت‌های قابل توجهی بین دو ساختمان ایجاد می‌کنند و گرایش‌های هنری زمان را برجسته می‌سازند: تزئینات فراوان، دیوارهای پوشیده از نقاشی، تعداد زیادی اشیای تزئینی، پرده‌های
از نقاشی، تعداد زیادی اشیای تزئینی، پرده‌های سنگین و اتاق‌هایی مملو از مبلمان. کاستلتو با تاریخ ماکسیمیلیان و شارلوت پیوند خورده است. شارلوت از اواخر سال ۱۸۶۶ تا تابستان ۱۸۶۷، بین بازگشتش از مکزیک و سفرش به بلژیک، در اینجا اقامت داشت. همچنین بخشی از اثاثیه قلعه میراماره در دوره‌ای که دوک آئوستا در آنجا اقامت داشت، در این مکان قرار داشت. پارک میراماره. پارک میراماره که زمانی هیچ پوشش گیاهی نداشت و اکنون مساحتی بالغ بر دارد، بر روی دماغه‌ای سنگی مشرف به دریای آدریاتیک قرار دارد. این مکان توسط کارل یونکر، طبق
آدریاتیک قرار دارد. این مکان توسط کارل یونکر، طبق خواسته‌های آرشیدوک ماکسیمیلیان که با دقت ساخت محل اقامت خود را دنبال می‌کرد، برنامه‌ریزی و مرتب شد. از نظر گیاه‌شناسی، باغبانی به نام جوزف لاوب فراخوانده شد، اما در سال ۱۸۵۹ جای خود را به آنتون جلینک، یک بوهمیایی که در سفر دریایی ناوچه "نووارا" به دور دنیا شرکت کرده بود، داد. این پارک که کار ساخت آن از سال ۱۸۵۶ آغاز شد، نمونه‌ای کلاسیک از کاشت مصنوعی و ترکیبی درختان و بوته‌های جنگلی چوبی است و در ترکیب جذابیت یک محیط معمولاً شمالی و یک بافت مدیترانه‌ای موفق
یک محیط معمولاً شمالی و یک بافت مدیترانه‌ای موفق عمل کرده است. برخلاف باغ باروک، باغ انگلیسی - که میراماره از آن الگوبرداری شده است - رابطه جدیدی با طبیعت را معرفی می‌کند که ناشی از حساسیت متفاوت نسبت به دنیای مادی است. به همین دلیل است که هنگام قدم زدن در مسیرهای پارک، می‌توانید در فضایی نفس بکشید که با زندگی صاحب آن و رابطه عاشقانه او با طبیعت، که نمونه بارز دوران اوست، پیوند محکمی دارد. قبل از سال ۱۸۵۶، منطقه پارک خالی از سکنه بود و فقط تعدادی درختچه و بوته خاردار داشت. از سوی دیگر، امروزه گروهی از
و بوته خاردار داشت. از سوی دیگر، امروزه گروهی از گونه‌های مختلف درختان وجود دارند که عمدتاً منشأ غیراروپایی دارند یا در هر صورت بومی این منطقه نیستند. در عرض ده سال، سروهای لبنان، شمال آفریقا و هیمالیا به همراه صنوبرها و صنوبرهای اسپانیا، سروهای کالیفرنیا و مکزیک، گونه‌های مختلف کاج از آسیا و آمریکا کاشته شدند که برخی از نمونه‌های عجیب و غریب مانند سکویای غول‌پیکر و جینکو بیلوبا به آنها اضافه شد. میراماره به عنوان یک باغ خصوصی و نه به عنوان یک پارک در نظر گرفته شده بود. در واقع، ورودی یادبود یا مسیر
نظر گرفته شده بود. در واقع، ورودی یادبود یا مسیر ماشین‌رو به قلعه ندارد. این باغ، باغی از شگفتی‌ها بود که برای استفاده عمومی در نظر گرفته نشده بود، حتی اگر دوک اعظم چند روز در هفته آن را به روی عموم باز می‌کرد. جویبارها، استخرها، مسیرهای پیچ در پیچ، درختانی که بر اساس مدل‌های طبیعی کاشته شده‌اند، و برخی مناطق چمن‌کاری شده، از ویژگی‌های بارز باغ‌های انگلیسی هستند. ناهمواری زمین، طرح نامنظم دماغه را مطلوب می‌کرد و دگرگونی مصنوعی را با محیط طبیعی ترکیب می‌کرد. این پارک همچنین با وجود برخی از ساختمان‌های موجود
این پارک همچنین با وجود برخی از ساختمان‌های موجود در پروژه یونکر مشخص می‌شود: "کاستلتو" - که محل سکونت ماکسیمیلیان و شارلوت بود - که کار روی آن همزمان با کار بر روی قلعه آغاز شد؛ گلخانه‌هایی که برای پرورش گیاهانی که قرار بود در پارک قرار گیرند در نظر گرفته شده بودند؛ ویرانه‌های کلیسای کوچک اختصاص داده شده به "سنت کانسیانو" که در محراب آن صلیبی ساخته شده از چوب ناوچه "نووارا" که در سال ۱۸۹۹ ساخته شده بود، حفظ شده است؛ و در نهایت یک خانه کوچک که امروزه به عنوان کافی‌شاپ استفاده می‌شود، " "خانه سوئیسی" "، که
کافی‌شاپ استفاده می‌شود، " "خانه سوئیسی" "، که در لبه دریاچه قوها قرار دارد. تا سال ۱۹۵۴، میراماره به عنوان مقر نیروهای اشغالگر آلمانی، نیوزیلندی، بریتانیایی و آمریکایی مورد استفاده قرار می‌گرفت. سرانجام در سال ۱۹۵۵، این مجموعه با نام پارک میراماره برای عموم بازگشایی شد و مدیریت آن به "انجمن معماری و تاریخ میراث، هنر و مردم‌شناسی" منطقه فریولی-ونیز جولیا واگذار شد. امروزه این باغ‌ها در طول فصل تابستان میزبان نمایش‌های دیدنی مانند نمایش موزیکال «"سیسی"» که داستان امپراتوری را در محیط طبیعی خود زنده می‌کند و
امپراتوری را در محیط طبیعی خود زنده می‌کند و کنسرت‌های مختلف هستند. اصطبل‌های قلعه میراماره. ماکسیمیلیان نقشه اصطبل‌های قلعه میراماره را سفارش داد که طراحی آن بین سال‌های ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۰ توسط معمار کارل یونکر انجام شد. او از قبل تمام کارهایی را که قرار بود در منطقه میراماره انجام شود، برنامه‌ریزی کرده بود: قلعه، پارک و تمام مسیرهای دسترسی آن، "کاستلتو"، "پورتیچولو" ("بندر کوچک")، گلخانه‌ها، خانه سوئیسی و غرفه در پشت حیاط. طرح‌های یونکر، نقشه ساختمان اصطبل را، چه در کلیت آن و چه در هر بخش که به کاربری خاصی
چه در کلیت آن و چه در هر بخش که به کاربری خاصی اختصاص داده شده بود، مشخص می‌کرد. این ساختمان از سه بخش تشکیل شده است که یک حیاط مرکزی رو به دریا را احاطه کرده‌اند. این بنا در جاده‌ای که به تریسته منتهی می‌شود، در مکانی امن و امن و با فاصله از قلعه واقع شده است. این بنا ارتفاع دارد. مربع. بخش مرکزی برای اسب‌ها در نظر گرفته شده بود: طرح‌های یونکر شامل محل اصطبل حیوانات، که محیط پایینی را می‌پوشاند. دو بال، کاملاً متقارن، به سه بخش تقسیم می‌شوند: نزدیک اصطبل‌ها، اتاقک‌هایی برای مهار؛ سپس محل اقامت کارکنان و
اتاقک‌هایی برای مهار؛ سپس محل اقامت کارکنان و در نهایت، آشپزخانه‌ها، نزدیک دریا. غرفه بزرگ در پشت برای کالسکه‌ها رزرو شده بود. دسترسی آن در ضلع غربی از دو در اصلی (یکی احتمالاً ورودی و دیگری خروجی) تشکیل شده است. بین دو جنگ جهانی، زمانی که قلعه محل سکونت دوک‌های آئوستا بود، تغییراتی در اصطبل‌ها ایجاد شد. میراماره پس از ۱۸۶۷. پس از مرگ ماکسیمیلیان اول در مکزیک در ژوئن ۱۸۶۷ و عزیمت شارلوت به بلژیک، قلعه و پارک همچنان مکانی بودند که خاندان هابسبورگ دوره‌های کوتاهی را در آنجا می‌گذراندند. پیش از این در سپتامبر
را در آنجا می‌گذراندند. پیش از این در سپتامبر ۱۸۸۲، امپراتور فرانتس ژوزف به همراه ملکه الیزابت و وارث تاج و تخت رودولف به همراه همسرش استفانی بلژیکی، در جریان یک سفر رسمی به تریسته در میراماره اقامت داشتند و از افراد سرشناس شهر پذیرایی کردند. در اوت ۱۸۸۵، دوشس اعظم استفانی چند روزی در آنجا اقامت داشت. بین سال‌های ۱۸۶۹ تا ۱۸۹۶، اقامت ملکه الیزابت حداقل چهارده بار در آنجا ثبت شده است. در ۲۲ مارس ۱۹۰۰، استفانی بلژیکی - خواهرزاده شارلوت و بیوه رودولف - کلیسای کوچک قلعه را برای ازدواج دوم خود با اشراف‌زاده
کوچک قلعه را برای ازدواج دوم خود با اشراف‌زاده مجارستانی، المر د لونیای، انتخاب کرد. از ۹ مارس تا ۱۱ آوریل ۱۹۱۴، وارث تاج و تخت، آرشیدوک فرانتس فردیناند، به همراه همسر و پسرانش در قلعه زندگی کرد و از امپراتور آلمانی ویلیام پذیرایی کرد. دو ماه بعد، ولیعهد در سارایوو ترور شد. همچنین دیدار آخرین امپراتور چارلز و همسرش زیتا از سارایوو شایان توجه است. در طول جنگ جهانی اول، تمام مبلمان و آثار هنری متعلق به قلعه به وین منتقل و در کاخ‌های شونبرون و بلودر و کتابخانه‌های دربار نگهداری شدند. در پایان جنگ، کل قلمرو
دربار نگهداری شدند. در پایان جنگ، کل قلمرو میراماره تحت کنترل مستقیم دولت ایتالیا قرار گرفت. بین اکتبر ۱۹۲۵ و مارس ۱۹۲۶، با توافق متقابل دو دولت، اتریش تمام اثاثیه را بازگرداند تا بازسازی فضای داخلی اصلی قلعه امکان‌پذیر شود. مرمت اثاثیه و اتاق‌ها، تحت نظارت سرپرستی سلطنتی، به این معنی بود که موزه می‌تواند در ۲۴ مارس ۱۹۲۹ برای عموم افتتاح شود. دو سال بعد، دولت میراماره را به دوک آمدئو از آئوستا، کاپیتان اولین لشکر هوایی مستقر در گوریتزیا، واگذار کرد که تا سال ۱۹۳۷ که به عنوان نایب‌السلطنه اتیوپی منصوب شد،
۱۹۳۷ که به عنوان نایب‌السلطنه اتیوپی منصوب شد، به‌طور مداوم در آنجا زندگی می‌کرد. این قلعه همچنین تا اواسط سال ۱۹۴۳ محل سکونت خانواده دوک بود. موزه. بازدیدکنندگان قلعه می‌توانند موارد زیر را ببینند: اتاق‌های ماکسیمیلیان و همسرش، شارلوت؛ اتاق‌های مهمان؛ اتاق اطلاعات که تاریخچه قلعه و ساخت پارک را روایت می‌کند؛ آپارتمان دوک آمادئو از آئوستا با مبلمانی از دهه ۱۹۳۰ به سبک خردگرایی. تمام اتاق‌ها هنوز دارای مبلمان، زیورآلات، مبلمان و اشیاء اصلی مربوط به اواسط قرن نوزدهم هستند. اتاق موسیقی که شارلوت در آن فورته
نوزدهم هستند. اتاق موسیقی که شارلوت در آن فورته پیانو می‌نواخت، اکنون در اتاق VII به نمایش گذاشته شده است. در اتاق XIX مجموعه‌ای از نقاشی‌های چزاره دل‌آکوا وجود دارد که تاریخ میراماره را به تصویر می‌کشد. در نهایت، بازدیدکنندگان می‌توانند از اتاق تاج و تخت که اخیراً به شکوه سابق خود بازسازی شده است، بازدید کنند.
شورش اسکندربیگ (آلبانیایی: "Kryengritja e Skënderbeut") یک شورش تقریباً ۲۵ ساله ضد عثمانی بود که توسط فرمانده نظامی آلبانیایی، اسکندربیگ، در آلبانی امروزی و کشورهای همسایه آن رهبری می‌شد. این شورش، نمونه‌ای نادر و موفق از مقاومت مسیحیان در قرن پانزدهم بود و از طریق رهبری او، آلبانیایی‌ها در جنگ چریکی علیه عثمانی‌ها رهبری شدند. در ۲ مارس ۱۴۴۴، رؤسای قبایل و اشراف آلبانیایی منطقه‌ای علیه امپراتوری عثمانی متحد شدند و اتحادیه لژه را تأسیس کردند. این ائتلاف تا سال ۱۴۷۹ با موفقیت با نیروهای عثمانی جنگید و پس از
۱۴۷۹ با موفقیت با نیروهای عثمانی جنگید و پس از آن منحل شد. پس از مرگ اسکندربیک در سال ۱۴۶۸، این اتحادیه تحت رهبری لک دوکاگجینی به مبارزه ادامه داد. شورش اسکندربیک نشان دهنده واکنش بخش‌هایی از جامعه محلی و اربابان فئودال در برابر از دست دادن امتیاز و اجحاف‌های دولت عثمانی بود که از آن رنجیده بودند. ["نیازمند منبع"] به دلیل درگیری‌های مکرر بین خانواده‌های رقیب در آلبانی در طول شورش اسکندربیک، به ویژه بین اسکندربیک و لک دوکاگجینی، رابرت السی، محقق مطالعات آلبانی، این دوره را بیشتر به عنوان یک جنگ داخلی آلبانی
این دوره را بیشتر به عنوان یک جنگ داخلی آلبانی توصیف کرد. با این حال، اسکندربیک در سال ۱۴۵۳ با لک آشتی کرد و در سال ۱۴۵۶ دوباره با جرج آریانیتی متحد شد. پیشینه. در آلبانی، شورش علیه عثمانی‌ها سال‌ها پیش از آنکه اسکندربیک ارتش عثمانی را ترک کند، در حال شعله‌ور شدن بود. قابل توجه‌ترین شورش قبلی، شورش سال‌های ۱۴۳۲–۱۴۳۶ بود که عمدتاً توسط جرج آریانیتی رهبری می‌شد. اگرچه اسکندربیک در طول این شورش توسط بستگانش حمایت شد، اما او به سلطان وفادار ماند و با عثمانی‌ها نجنگید. پس از سرکوب این شورش توسط عثمانی‌ها،
نجنگید. پس از سرکوب این شورش توسط عثمانی‌ها، آریانیتی دوباره در اوت ۱۴۴۳ علیه عثمانی‌ها در منطقه آلبانی مرکزی قیام کرد. اسکندربیگ تنها پس از جنگ صلیبی پیروزمندانه وارنا در سال ۱۴۴۳ تصمیم گرفت مقام خود در سنجاق‌بی عثمانی را ترک کند و علیه عثمانی‌ها شورش کند. موفقیت‌های صلیبیون الهام‌بخش شورش اسکندربیگ و شورش کنستانتین یازدهم پالایولوگوس در مستبد موریا بود. در اوایل نوامبر ۱۴۴۳، اسکندربیگ در طول نبرد نیش، در حالی که علیه صلیبیون جان هونیادی می‌جنگید، از نیروهای سلطان مراد دوم جدا شد. اسکندربیگ به همراه ۳۰۰
سلطان مراد دوم جدا شد. اسکندربیگ به همراه ۳۰۰ آلبانیایی دیگر که در ارتش عثمانی خدمت می‌کردند، میدان را ترک کرد. او بلافاصله افراد خود را به کرویه هدایت کرد، جایی که در ۲۸ نوامبر به آنجا رسید، و با استفاده از نامه‌ای جعلی از سلطان مراد به فرماندار کرویه، حاکم شهر شد. اسکندربیگ برای تقویت نیت خود مبنی بر به دست آوردن کنترل قلمروهای سابق زتا، خود را وارث خاندان بالشا اعلام کرد. پس از تصرف برخی قلعه‌های کم‌اهمیت‌تر اطراف (پترلا، پرزه، گوری ای بارده، سوتیگراد، مودریچ و دیگران) و در نهایت به دست آوردن کنترل بر
مودریچ و دیگران) و در نهایت به دست آوردن کنترل بر قلمروهای بیشتری نسبت به پدرش گجون کاستریوتی، اسکندربیگ از اسلام روی گرداند و خود را انتقام‌گیرنده خانواده و کشورش اعلام کرد. او پرچمی قرمز با عقاب دو سر سیاه بر روی آن برافراشت: آلبانی تا به امروز از پرچمی مشابه به عنوان نماد ملی خود استفاده می‌کند. نیروها. دوروتئوس، اسقف اعظم اوهرید و روحانیون و بویارهای اسقف اعظم اوهرید به همراه تعداد قابل توجهی از شهروندان مسیحی اوهرید، به دلیل فعالیت‌های ضد عثمانی خود در طول شورش اسکندربیگ، در سال ۱۴۶۶ توسط سلطان به
در طول شورش اسکندربیگ، در سال ۱۴۶۶ توسط سلطان به استانبول تبعید شدند. شورش اسکندربیگ همچنین توسط یونانیان در موریا حمایت می‌شد. به گفته فن نولی، ولادان جوریسا، قابل اعتمادترین مشاور اسکندربیگ، بود. هیمارا نیز از جنگ حمایت کرد و مردانی را برای جنگیدن تحت فرمان اسکندربیگ فراهم نمود. اتحادیه لژه (۱۴۴۴–۱۴۵۰). در ۲ مارس ۱۴۴۴، سران منطقه‌ای آلبانیایی و زتان علیه امپراتوری عثمانی متحد شدند. این اتحاد (اتحادیه لژه) در لژه ونیزی شکل گرفت. اعضای اصلی این اتحادیه عبارت بودند از آریانیتی، بالشیچ، دوکاگجینی، موزاکا،
بودند از آریانیتی، بالشیچ، دوکاگجینی، موزاکا، اسپانی، توپیا و کرنویویچی. همه مورخان پیشین و بسیاری از مورخان مدرن، اخبار مارین بارلتی را در مورد این جلسه در لژه (بدون توجه به اهمیت یکسان آن) پذیرفتند، اگرچه هیچ سند ونیزی معاصری از آن نامی نبرده است. بارلتی از این جلسه به عنوان "شورای عمومی" یا "شورای جهانی" [شورای عمومی یا کل] یاد کرد. اصطلاح «اتحادیه لژه» توسط مورخان بعدی ابداع شد. نبردهای اولیه. کنت مایر ستون ادعا می‌کند که اکثر روایت‌های مربوط به فعالیت‌های اسکندربیگ در دوره ۱۴۴۳–۱۴۴۴ «بسیار بیشتر از