payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تراکتور جان دیر مدل GP یک تراکتور ردیف‌کار بود که ابتدا با قابلیت شخم‌زنی دو شیار و سپس سه شیار، توسط شرکت جان دیر از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۵ تولید می‌شد. این تراکتور در ابتدا با نام جان دیر مدل C شناخته می‌شد، اما به دلیل دشواری در تشخیص بین مدل C و مدل D در مکالمات تلفنی آن زمان، نام آن به GP تغییر یافت. این مدل در پاسخ به خط تولید تراکتورهای عمومی فارم‌ال رگولار بود که تحت برند فارم‌ال توسط شرکت اینترنشنال هاروستر تولید می‌شدند.
مسیحیت در ایتالیا از زمان جدایی شرق و غرب، از نظر تاریخی با تسلط کلیسای کاتولیک مشخص شده است. با این حال، این کشور همچنین محل زندگی اقلیت‌های قابل توجه مسیحی، به ویژه مسیحیان ارتدکس شرقی، پروتستان‌ها و شاهدان یهوه است. قدیسان حامی این کشور فرانسیس آسیزی و کاترین سینا هستند. نمای کلی. بر اساس یک نظرسنجی در سال ۲۰۲۳ توسط مؤسسهٔ پژوهشی ایپسوس (مستقر در فرانسه)، ۶۸٪ از ساکنان کشور به مسیحیت پایبند بودند، که شامل ۶۱٪ کاتولیک، ۴٪ پروتستانتیسم و ۳٪ سایر مسیحیان می‌شد. همچنین ۲۸٪ بی‌دین بودند، ۲٪ ترجیح دادند اظهار
همچنین ۲۸٪ بی‌دین بودند، ۲٪ ترجیح دادند اظهار نظر نکنند، ۱٪ مسلمان و ۱٪ به سایر ادیان پایبند بودند. دربارهٔ شهروندان ایتالیایی در ایتالیا، بر اساس نظرسنجی یوروبارومتر سال ۲۰۰۵ (که به نمایندگی از کمیسیون اروپا انجام شد)، ۸۵٫۶٪ از جمعیت ایتالیا مسیحی بودند (۷۸٫۹٪ کاتولیک، ۴٫۶٪ ارتدکس، ۰٫۶٪ پروتستان و ۱٫۵٪ سایر مسیحیان)، در حالی که ۲٫۶٪ به سایر ادیان تعلق داشتند و ۱۱٫۷٪ بی‌دین بودند (۷٫۵٪ خداناباور و ۴٫۲٪ آگنوستیک). یوروبارومتر سال ۲۰۲۱ تخمین زد که ۸۴٫۴٪ جمعیت مسیحی هستند (که ۷۹٫۲٪ آن‌ها کاتولیک بودند)، ۱۱٫۶٪
مسیحی هستند (که ۷۹٫۲٪ آن‌ها کاتولیک بودند)، ۱۱٫۶٪ آگنوستیک یا خداناباور و ۳٫۲٪ به سایر ادیان پایبند بودند. کلیسای کاتولیک. پیش از اتحاد ایتالیا، بخش بزرگی از شبه جزیره ایتالیا بخشی از ایالات پاپی بود. پس از اتحاد در سال ۱۸۶۰، به دلیل کمک فرانسه، پاپ کنترل رم و لاتزیو را حفظ کرد. این امر در ۲۰ سپتامبر ۱۸۷۰، اندکی پس از شکست ناپلئون سوم، پایان یافت. پادشاهی ایتالیا پایتخت خود را به رم منتقل کرد و کلیسای کاتولیک هرگونه قدرت دنیوی باقی مانده را از دست داد. شکست پاپ توسط پادشاهی ایتالیا منجر به دوره‌ای طولانی
پاپ توسط پادشاهی ایتالیا منجر به دوره‌ای طولانی از خصومت بین قدرت‌های کلیسایی و ایتالیایی شد. این امر منجر به این شد که کلیسای کاتولیک به پیروان خود پیشنهاد دهد که در امور کشور شرکت نکنند و در نتیجه سیاست ایتالیا سکولاریزه شود. پادشاهی ایتالیا و کلیسای کاتولیک با انعقاد پیمان لاتران، دوباره به ایتالیای فاشیست نزدیک شدند. از جمله موارد دیگر، این پیمان امکان تأسیس شهر واتیکان، یک کشور کوچک که مقر مقدس بر آن صلاحیت کامل دارد، را فراهم کرد. پیمان لاتران پس از سقوط فاشیسم و تأسیس جمهوری پابرجا ماند و در سال
سقوط فاشیسم و تأسیس جمهوری پابرجا ماند و در سال ۱۹۸۴ به‌طور قابل توجهی اصلاح شد. به همین دلایل تاریخی و جغرافیایی، بسیاری از پاپ‌ها در ایالت‌های پیش از وحدت ایتالیا یا در پادشاهی ایتالیا متولد شدند. پاپ فرانسیس از آرژانتین، پس از ژان پل دوم (۱۹۷۸–۲۰۰۵) از لهستان و بندیکت شانزدهم (۲۰۰۵–۲۰۱۳) از باواریا، آلمان، سومین پاپ غیر ایتالیایی متوالی بود. اکثر فرقه‌های مذهبی برجسته کاتولیک، از جمله فرانسیسکن‌ها (از جمله فرقه راهبان صغیر، فرقه راهبان صغیر کاپوچین و فرقه راهبان صغیر صومعه‌ای)، سیلسیان‌ها، یسوعیان،
فرقه راهبان صغیر صومعه‌ای)، سیلسیان‌ها، یسوعیان، بندیکتین‌ها، مبلغان کلام الهی، دومینیکن‌ها، رستگاری‌خواهان، کارملیت‌های بی‌روح و مریم معصوم، نیز دفتر مرکزی خود را در رم دارند. قلمرو ایتالیا به ۲۲۵ اسقف‌نشین کاتولیک تقسیم شده است (که اسقف‌های آنها از سال ۱۹۵۲ در کنفرانس اسقفی ایتالیا، CEI که از نظر سیاسی تأثیرگذار است، سازماندهی شده‌اند)، حال حاضر توسط کاردینال ماتئو زوپی رهبری می‌شود. طبق آمار کلیسا (که اعضای فعال فعلی را در نظر نمی‌گیرد)، ۵۷٬۶۶۵٬۰۰۰ ایتالیایی، یعنی ۹۶٫۶٪ از جمعیت کشور، به عنوان کاتولیک
یعنی ۹۶٫۶٪ از جمعیت کشور، به عنوان کاتولیک غسل تعمید داده شده‌اند. زندگی کلیسایی تا حدودی پر جنب و جوش است و با وجود سکولاریزاسیون، برخی از فعال‌ترین جنبش‌ها و انجمن‌ها، کاتولیک هستند، از جمله سازمان‌های متنوعی مانند اقدام کاتولیک (AC)، انجمن راهنمایان و پیشاهنگان کاتولیک ایتالیا (AGESCI)، انجمن عشای ربانی و آزادی (CL)، راه نئوکاتکومنال، جنبش فوکولار، انجمن‌های مسیحی کارگران ایتالیایی (ACLI)، جامعه سنت اجیدیو و غیره که اکثر آنها در فعالیت‌های اجتماعی مشارکت داشته‌اند و اغلب اعضای خود را در سیاست ایتالیا
داشته‌اند و اغلب اعضای خود را در سیاست ایتالیا عرضه کرده‌اند. از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۹۴، سیاست ایتالیا تحت سلطه حزب دموکراسی مسیحی بود، حزبی با الهام از کاتولیک اما رسماً غیر فرقه‌ای که اکثر رؤسای جمهور و تمام نخست وزیران ایتالیا به جز دو نفر را در آن دوره زمانی از آن خود کرد. رئیس‌جمهور فعلی ایتالیا، سرجو ماتارلا، دموکرات مسیحی سابق، و نخست‌وزیر سابق ، ماتئو رنزی به ترتیب رهبران AC و AGESCI بوده‌اند، در حالی که رئیس سابق CEI، کاردینال آنجلو باگناسکو، مدت‌ها دستیار AGESCI بود. سایر فرقه‌های مسیحی. گذشته از
دستیار AGESCI بود. سایر فرقه‌های مسیحی. گذشته از کلیسای لاتین کلیسای کاتولیک، ایتالیا دو نهاد مهم مسیحی دیگر نیز دارد که بومی شبه جزیره هستند: کلیسای کاتولیک ایتالیایی-آلبانیایی، یکی از بیست و سه کلیسای کاتولیک شرقی که با پاپ در ارتباط هستند، و کلیسای انجیلی والدنسی، یک جنبش مسیحی که در اواخر قرن دوازدهم از لیون سرچشمه گرفت و اندکی پس از شروع اصلاحات، الهیات کالوینیستی را پذیرفت (همچنین به والدنسی‌ها مراجعه کنید). این دو کلیسا به ترتیب اکثریت جمعیت را در پیانا دلی آلبانیزی، سیسیل و لونگرو، کالابریا و به
پیانا دلی آلبانیزی، سیسیل و لونگرو، کالابریا و به اصطلاح «دره‌های والدنسی» (وال پلیسه، وال کیسونه و واله ژرماناسکا) در پیمونت غربی شامل می‌شوند. بیشتر پروتستان‌های اصلی تاریخی، از جمله والدوسیان‌ها (۳۰۰۰۰ عضو)، باپتیست‌ها (اتحادیه مسیحیان انجیلی باپتیست ایتالیا، ۱۵۰۰۰ عضو)، لوتری‌های عمدتاً آلمانی زبان (کلیسای لوتری انجیلی در ایتالیا، ۷۰۰۰ عضو)، متدیست‌ها (کلیسای انجیلی متدیست در ایتالیا، ۵۰۰۰ عضو) و جوامع کوچک کالوینیستی و پرسبیتری، به همراه بخش ایتالیایی ارتش نجات (۲۰۰۰ عضو) و برخی از فرقه‌های کوچک
ارتش نجات (۲۰۰۰ عضو) و برخی از فرقه‌های کوچک انجیلی و پنطیکاستی، به فدراسیون کلیساهای انجیلی در ایتالیا وابسته هستند. در زمینه پروتستان، همچنین شایان ذکر است که کلیسای مسیحی انجیلی برادران (۱۹۰۰۰ عضو) و بخش ایتالیایی کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم (۱۸۰۰۰ عضو) نیز در این فدراسیون عضویت دارند. مهاجرت، اقلیت‌های مسیحی، به ویژه ارتدکس شرقی و ارتدکس شرقی را تقویت کرده است. طبق آمار، در سال ۲۰۲۳ این کشور تقریباً ۱٫۸ مسیحی ارتدکس را در خود جای داده بود. در میان موارد اخیر، کلیسای ارتدکس رومانیایی، که دارای
موارد اخیر، کلیسای ارتدکس رومانیایی، که دارای اسقف‌نشین ایتالیا است، و کلیسای ارتدکس یونان از طریق کلیسای اسقفی قسطنطنیه، که اسقف‌نشین ایتالیا و اسقف‌نشین اروپای جنوبی آن در ونیز قرار دارد، به ویژه مرتبط هستند. ماسیمو اینتروویگن، بنیانگذار و مدیر سسنور (یک سازمان غیرانتفاعی متمرکز بر مطالعه تکثرگرایی مذهبی) زمانی پیش‌بینی کرد که به لطف مهاجرت مداوم از اروپای شرقی، مسیحیان ارتدکس می‌توانند به زودی به دومین گروه مذهبی بزرگ کشور تبدیل شوند و از مسلمانان پیشی بگیرند. همچنین پروتستانتیسم، به‌ویژه در اشکال
بگیرند. همچنین پروتستانتیسم، به‌ویژه در اشکال اوانجلیکال و پنتکاستال، در حال رشد است: اینتروویگنه یادآوری می‌کند که جرجیو بوشارد، یک کشیش والدنی، به او گفته بود که «زمانی که او متولد شد، پروتستان ایتالیایی معمولی مرد بود، در پیمونت زندگی می‌کرد، نام خانوادگی‌اش مانند بوشارد بود و والدنی بود»، در حالی که «امروزه، مؤمن پروتستان ایتالیایی معمولی زن است، در کامپانیا یا سیسیل زندگی می‌کند، نام خانوادگی‌اش اسپوزیتو است و پنتکاستال است». جای تعجب نیست که «مجمع خداوند در ایتالیا» (۱۵۰٬۰۰۰ عضو)، «فدراسیون کلیساهای
در ایتالیا» (۱۵۰٬۰۰۰ عضو)، «فدراسیون کلیساهای پنتکاستال» (۵۰٬۰۰۰ عضو) و چندین فرقهٔ اوانجلیکال/پنتکاستال کوچک‌تر اکثریت جوامع خود را در جنوب کشور دارند. علاوه بر این، چندین کلیسای مهاجر، به‌ویژه کلیساهای پنتکاستال آفریقایی و کلیساهای آفریقایی‌تبار، که عمدتاً اوانجلیکال و/یا پنتکاستال هستند، در کشور ریشه می‌دوانند، به‌ویژه در شمال، جایی که اکثر ساکنان خارجی زندگی می‌کنند. در میان سریع‌ترین فرقه‌های مذهبی نوظهور در ایتالیا، جایگاه ویژه‌ای برای شاهدان یهوه وجود دارد که حدود ۴۲۰٬۰۰۰ نفر از جمله اعضا و دیگر
وجود دارد که حدود ۴۲۰٬۰۰۰ نفر از جمله اعضا و دیگر افرادی که به‌طور منظم در جلسات جماعت شرکت می‌کنند، پیرو دارند. از سوی دیگر، مورمون‌ها اکنون حدود ۲۸٬۵۰۰ نفر هستند، که این امر عمدتاً به فعالیت‌های مبلغین آنان از ایالات متحده مربوط می‌شود. بر اساس آمار کاریتاس ایتالیا (شاخهٔ خیریهٔ کنفرانس اسقف‌های ایتالیا)، در سال ۲۰۲۳ جمعیت مهاجران ۴۸٫۲٪ مسیحی بوده است که از این میان ۲۶٫۸٪ ارتدکس، ۱۶٫۵٪ کاتولیک، ۴٫۳٪ پروتستان و ۰٫۷٪ به سایر ادیان تعلق داشتند. بر اساس همان منبع، در سال ۲۰۱۲، ایتالیا میزبان ۸۵۰ «کلیسای
منبع، در سال ۲۰۱۲، ایتالیا میزبان ۸۵۰ «کلیسای نو-پنتکاستال آفریقایی»، ۷۵۰ جامعهٔ کاتولیک با زبان خارجی و ۳۵۵ پاریش ارتدکس بوده است.
«درست مثل بهشت» ترانه‌ای از گروهٔ موسیقی راک انگلیسی د کیور می‌باشد. اعضای گروه بخش عمدهٔ این ترانه را طی جلسات ضبط در جنوب فرانسه در سال ۱۹۸۷ نوشتند. متن ترانه توسط خوانندهٔ اصلی گروه، رابرت اسمیث، نوشته شد، که از سفر گذشته‌اش به ساحل با همسر آینده‌اش الهام گرفته بود. خاطرات اسمیث از این سفر پایه و اساس موزیک ویدئوی همراه با ترانه را شکل داد. پیش از آنکه اسمیث متن ترانه را کامل کند، نسخهٔ بی‌کلام قطعه در تم برنامهٔ تلویزیونی فرانسوی "لس انفانتس دو راک" مورد استفاده قرار گرفت. «درست مثل بهشت» سومین تک‌آهنگ
استفاده قرار گرفت. «درست مثل بهشت» سومین تک‌آهنگ منتشرشده از آلبوم ۱۹۸۷ آن‌ها تحت عنوان "مرا ببوس، مرا ببوس، مرا" "ببوس" بود. این اثر اولین موفقیت گروه در آمریکا محسوب می‌شد و در سال ۱۹۸۸ به رتبهٔ ۴۰ جدول "بیلبورد" دست یافت. این اثر از سوی منتقدان مورد تحسین قرار گرفته و توسط هنرمندانی از قبیل دایناسور جونیور و کتی ملوآ بازخوانی شده‌است. رابرت اسمیث اظهار داشته که «درست مثل بهشت» را از قوی‌ترین ترانه‌های گروه می‌داند.
کلیسای کاتولیک ایتالیا یا کلیسای کاتولیک در ایتالیا، بخشی از کلیسای کاتولیک جهانی است که با پاپ در رم، تحت نظر کنفرانس اسقف‌های ایتالیا، در ارتباط است. پاپ همچنین به عنوان نخست‌وزیر ایتالیا و اسقف رم خدمت می‌کند. علاوه بر جمهوری ایتالیا، دو ایالت مستقل دیگر نیز در اسقف‌نشین‌های ایتالیا گنجانده شده‌اند: سان مارینو و شهر واتیکان. در کلیسای کاتولیک ایتالیا ۲۲۵ اسقف‌نشین وجود دارد. پاپ در شهر واتیکان، که در رم محصور شده است، اقامت دارد. رم که از زمان امپراتوری روم مرکز اصلی زیارت مسیحیان بوده است، معمولاً به
روم مرکز اصلی زیارت مسیحیان بوده است، معمولاً به عنوان «خانه» کلیسای کاتولیک در نظر گرفته می‌شود، زیرا جایی است که سنت پیتر در آن اقامت گزید، خدمت کرد، به عنوان اسقف خدمت کرد و درگذشت. یادگارهای او به همراه سنت پولس و بسیاری دیگر از قدیسان مسیحیت اولیه در رم قرار دارند. به لطف رنسانس ایتالیا، هنر کلیسایی در ایتالیا خارق‌العاده است، از جمله آثار لئوناردو داوینچی، میکل‌آنژ، فرا کارناوال، جیان لورنزو برنینی، ساندرو بوتیچلی، تینتورتو، تیتیان، رافائل و جوتو و غیره. معماری کلیساهای ایتالیا نیز به همان اندازه
غیره. معماری کلیساهای ایتالیا نیز به همان اندازه تماشایی و از نظر تاریخی برای فرهنگ غرب مهم است، به ویژه کلیسای جامع سنت پیتر در رم، کلیسای جامع سنت مارک در ونیز و کلیسای جامع فلورانس اثر برونلسکی که شامل درهای «دروازه‌های بهشت» در تعمیدگاه اثر لورنزو گیبرتی می‌شود. وضعیت کلیسای کاتولیک به عنوان تنها دین رسمی در ایتالیا در سال ۱۹۸۵ و با مذاکره مجدد در مورد پیمان لاتران پایان یافت. تاریخچه. مسیحیت در قرن اول میلادی وارد شبه‌جزیرهٔ ایتالیا شد، احتمالاً توسط مسافران، بازرگانان یا سربازان ناشناخته. نامه پولس
مسافران، بازرگانان یا سربازان ناشناخته. نامه پولس رسول به رومیان، خطاب به آنهاست و حضور مسیحیان رومی را در قرن اول گواهی می‌دهد. مسیحیان در روم نیز با سنت پیتر و سنت پولس رسول در ارتباط بودند که هر دو برای مأموریت به روم رفتند و سرانجام در آنجا به شهادت رسیدند. یکی از نخستین اسقف‌ها و پاپ‌های ایتالیا، کلمنت رومی بود که حدود سال ۹۶ میلادی نامه‌ای به جامعه مسیحی در کورینس (رساله اول قرنتس) نوشت. کلیسای ایتالیا در طول تاریخ دو هزار ساله خود، از نظر اندازه و نفوذ رشد کرد و (گاهی قبل از شهادت) برخی از بزرگ‌ترین
رشد کرد و (گاهی قبل از شهادت) برخی از بزرگ‌ترین رهبران و محرکان مسیحیت کاتولیک از جمله پریسیلا و آکیلا؛ اگناتیوس انطاکی، شهید در رم؛ پولیکارپ، شهید در رم و شاگرد یوحنای انجیل‌نویس؛ اگنس، شهید رومی؛ لارنس، شهید؛ ژوستین شهید، معلم و شهید؛ هیپولیتوس، کشیش و شهید؛ سیسیلیا، شهید رومی؛ آمبروز اهل میلان، اسقف و پزشک کلیسا؛ جروم، متکلم و پزشک کلیسا؛ بندیکت اهل نورسیا، بنیانگذار فرقه بندیکتی و رهبانیت غربی؛ پاپ لئون یکم، اسقف رم و پزشک کلیسا؛ گرگوری کبیر، اسقف رم و پزشک کلیسا؛ آگوستین اهل کانتربری، راهب رومی، مبلغ
پزشک کلیسا؛ آگوستین اهل کانتربری، راهب رومی، مبلغ بندیکتی در انگلستان، که بعدها اسقف انگلیسی شد؛ را در خود جای داد. اوربان دوم، پاپ یا اسقف رم که خواستار اولین جنگ صلیبی شد؛ آنسلم کانتربری، فیلسوف ایتالیایی‌تبار، استاد کلیسا و بعدها اسقف انگلیسی؛ فرانسیس آسیزی، عارف و بنیانگذار فرانسیسکن‌ها؛ بوناونتورا اهل باگنوره، متکلم فرانسیسکن و استاد کلیسا؛ توماس آکویناس، متکلم دومینیکن، فیلسوف و استاد کلیسا؛ دانته، شاعر؛ کاترین سینا، عارف، اصلاح‌گر و استاد کلیسا؛ مونته‌وردی، آهنگساز؛ روبرت بلارمین اهل توسکانی، متکلم
آهنگساز؛ روبرت بلارمین اهل توسکانی، متکلم یسوعی و استاد کلیسا؛ آنتونیو ویوالدی، کشیش و آهنگساز؛ لئو سیزدهم، اسقف رم و مصلح اجتماعی؛ پیوس دوازدهم، اسقف رم؛ ژان بیست و سوم، اسقف رم و آغازگر شورای دوم واتیکان، و بسیاری دیگر. می‌توان بنیانگذاران جنبش‌های مختلف کلیسایی غیرروحانی معاصر، به ویژه لوئیجی جیوسانی، بنیانگذار «ارتباط و آزادی»، و کیارا لوبیچ، بنیانگذار جنبش فوکولار، و همچنین، آندره‌آ ریکاردی، بنیانگذار «جامعه سنت اجیدیو»، که اکنون یکی از سازمان‌های بزرگ ایمانی در جهان است، را به این فهرست اضافه کرد.
ایمانی در جهان است، را به این فهرست اضافه کرد. امروز. در سال ۲۰۲۱، تقریباً ۷۹٫۲٪ از جمعیت ایتالیا خود را کاتولیک معرفی کردند. ایتالیا دارای ۲۲۵ اسقفیه و کلان‌اسقفیه است که بیش از هر کشور دیگری در جهان به استثنای برزیل است. این کشور همچنین بیشترین تعداد پاریش‌ها (۲۵٬۶۹۴)، روحانیان زن (۱۰۲٬۰۸۹) و مرد (۲۳٬۷۱۹) و کشیش‌ها (۴۴٬۹۰۶ شامل کشیشان سکولار یا اسقفی و کشیشان متعلق به نهادهای مذهبی مردانه) را دارد. در سال ۱۹۸۶، پاپ ژان پل دوم ۱۰۱ اسقفیهٔ ایتالیایی را منحل کرد. تا سال ۲۰۲۴، ایتالیا دارای مجموعاً ۴۱ اسقفیه
کرد. تا سال ۲۰۲۴، ایتالیا دارای مجموعاً ۴۱ اسقفیه است یا «در شخص اسقف» متحد شده‌اند. اسقف‌های ایتالیا کنفرانس اسقف‌های ایتالیا را تشکیل می‌دهند، که به‌عنوان یک نهاد همکار برای انجام برخی وظایف مشخص‌شده در حقوق کلیسایی فعالیت می‌کند. برخلاف اکثر کنفرانس‌های اسقفی، رئیس کنفرانس ایتالیا توسط پاپ، به‌عنوان نخستین اسقف ایتالیا، منصوب می‌شود. از ماه مهٔ ۲۰۲۲، رئیس این کنفرانس اسقفی کاردینال ماتئو ماریا زوپی است.
گوانزی (به چینی: 管子) یک متنِ سیاسی و فلسفی چینیِ ناشناس و البته مهم است. متن هان فیزی که در اوایل سلسله هان گردآوری شده است، نسخه‌های قدیمی‌تر و مشابهی را معرفی می‌کند که قدمتشان به اواخر دوره دولت‌های متخاصم برمی‌گردد. علیرغم قدمت دیرهنگامِ گوانزی، یکی از متونی است که نمایانگر مفاهیم اقتصاد-سیاسی‌ای است که بعدها در دوره بهار و پاییز توسعه یافته‌اند. این کتاب با بیش از ۱۳۵۰۰۰ حرف، یکی از طولانی‌ترین متون فلسفی اولیه‌ی چینی است که در اصل شامل ۸۶ فصل بوده ولی ۷۶ فصل آن باقی مانده است. این کتاب، موضوعات
ولی ۷۶ فصل آن باقی مانده است. این کتاب، موضوعات گسترده‌ای را پوشش می‌دهد؛ موردِ مشهورش، مطالبی پیرامونِ تنظیم قیمت کالاها از طریق مفهوم «سبک و سنگین» (轻重) است. شو گوانگچی، دانشمند کشاورزی در سلسله مینگ هم از "گوانزی" و "شونزی" نقل قول می‌کرد.
تراکتور جان دیر ۴۰۲۰ یک مدل تراکتور کشاورزی بود که توسط شرکت جان دیر از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۲ ساخته شد.این مدل جایگزین تراکتور تقریباً مشابه ۴۰۱۰ شد که در سال ۱۹۶۰ با سری "نسل جدید" جان دیر معرفی شده بود. ۴۰۲۰ نسبت به مدل قبلی، پیشرفت‌های متعددی از جمله اسب بخار بیشتر، محورهای عقب سنگین‌تر و قفل دیفرانسیل داشت.۴۰۲۰ با سه گزینه موتور دیزل، بنزینی و گاز مایع (LPG) تولید شد. موتور دیزل شش سیلندر آن، ۸۴ اسب بخار در میله کششی (drawbar) و ۹۱ اسب بخار در شفت توان (PTO) داشت. گیربکس استاندارد آن، "Syncro Range" جان دیر
داشت. گیربکس استاندارد آن، "Syncro Range" جان دیر با ۸ دنده جلو و ۲ دنده عقب بود و یک گیربکس با قابلیت تعویض دنده زیر بار (power shift) نیز به صورت سفارشی ارائه می‌شد. از دیگر امکانات اختیاری می‌توان به چرخ‌های عقب دوقلو و کابین بسته با سیستم‌های گرمایش و تهویه مطبوع اشاره کرد.۴۰۲۰ به دلیل محبوبیت بسیار زیادش اهمیت دارد؛ بیش از ۱۸۴،۰۰۰ دستگاه از آن ساخته شد و در زمان خود، محبوب‌ترین تراکتور بود.
«درخشش» ترانه‌ای از گروهٔ موسیقی پست-پانک انگلیسی سوزی اند د بنشیز می‌باشد که در ۲۵ مهٔ سال ۱۹۸۴ از سوی پالیدور رکوردز به‌عنوان دومین تک‌آهنگ از ششمین آلبوم استودیویی گروه تحت عنوان "کفتار" منتشر گردید. انتشار. «درخشش» به صورت نسخه‌ای کوتاه‌تر و کمی متفاوت برای رادیو ۲۵ مهٔ سال ۱۹۸۴ از سوی پالیدور رکوردز به‌عنوان دومین تک‌آهنگ از ششمین آلبوم استودیویی گروه تحت عنوان "کفتار" منتشر گردید.این تک‌آهنگ به رتبهٔ ۳۳ جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا رسید و یازدهمین ترانهٔ سوزی اند د بنشیز بود که جزو ۴۰ ترانهٔ برتر
ترانهٔ سوزی اند د بنشیز بود که جزو ۴۰ ترانهٔ برتر بریتانیا قرار گرفت.
چهار روز ناپل (ایتالیایی: "Quattro giornate di Napoli") قیامی در ناپل، ایتالیا، علیه نیروهای اشغالگر آلمان نازی از ۲۷ سپتامبر تا ۳۰ سپتامبر ۱۹۴۳، بلافاصله قبل از ورود نیروهای متفقین به ناپل در ۱ اکتبر در طول جنگ جهانی دوم بود. قیام خودجوش مقاومت ناپل و ایتالیا علیه نیروهای اشغالگر آلمان، علیرغم تسلیحات محدود آنها و بدون سازماندهی یا برنامه‌ریزی مناسب، با موفقیت برنامه‌های آلمان برای تبعید دسته‌جمعی ناپل، نابودی شهر و جلوگیری از دستیابی نیروهای متفقین به یک پایگاه استراتژیک را مختل کرد. متعاقباً به این شهر
پایگاه استراتژیک را مختل کرد. متعاقباً به این شهر مدال طلای شجاعت نظامی اعطا شد. این چهار روز سالانه جشن گرفته می‌شوند و موضوع فیلم "«چهار روز ناپل»" در سال ۱۹۶۲ بودند. مقدمه. پیشینه تاریخی. از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳، ناپل شاهد بمباران‌های سنگین متفقین بود که خسارات شدید و تلفات زیاد در میان غیرنظامیان به همراه داشت. محاسبه شده است که در این حملات حدود ۲۰٬۰۰۰ غیرنظامی جان خود را از دست دادند. تنها در حملهٔ ۴ اوت ۱۹۴۳ بیش از ۳٬۰۰۰ نفر کشته شدند و در انفجار کشتی کاترینا کوستا در بندر در تاریخ ۲۸ مارس حدود ۶۰۰ نفر
کوستا در بندر در تاریخ ۲۸ مارس حدود ۶۰۰ نفر کشته و ۳٬۰۰۰ نفر زخمی شدند. میراث هنری و فرهنگی شهر نیز دچار آسیب شد، از جمله تخریب جزئی کلیسای سانتا کیارا در تاریخ ۴ دسامبر ۱۹۴۲. با پیشروی متفقین در جنوب ایتالیا، ضدفاشیست‌ها در ناحیهٔ ناپل، از جمله فاوستو نیکولینی، کلادیو فِری و آدولفو اومودئو، شروع به برقراری ارتباط نزدیک‌تر با فرماندهان متفقین کردند و خواستار آزادی ناپل شدند. از ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، روزی که آتش‌بس بین ایتالیا و نیروهای مسلح متفقین لازم‌الاجرا شد، نیروهای ارتش ایتالیا در منطقه، مانند اکثر واحدهای
نیروهای ارتش ایتالیا در منطقه، مانند اکثر واحدهای آن زمان، بدون دستور به سمت ناپل حرکت کردند. در آنجا، به دلیل حملات بمباران بی‌وقفه و عدم تعادل نیروها، وضعیت از قبل دشوار بود، به طوری که ۲۰۰۰۰ آلمانی در مقابل ۵۰۰۰ ایتالیایی در کل کامپانیا قرار داشتند. اوضاع در ناپل به زودی به هرج و مرج تبدیل شد و بسیاری از مقامات بالاتر، یا قادر به ابتکار عمل نبودند یا حتی مستقیماً با نازی‌ها همکاری می‌کردند، شهر را ترک کردند و به دنبال آنها نیروهای ایتالیایی نیز گریختند. از جمله کسانی که فرار کردند می‌توان به ریکاردو
از جمله کسانی که فرار کردند می‌توان به ریکاردو پنتیمالی و اتوره دل تتو، ژنرال‌هایی که مسئولیت نظامی ناپل به آنها سپرده شده بود، اشاره کرد که با لباس غیرنظامی فرار کردند. آخرین اقدامات دل تتو قبل از فرار، تحویل شهر به ارتش آلمان و انتشار فرمانی مبنی بر ممنوعیت تجمعات و اجازه دادن به ارتش برای تیراندازی به کسانی بود که این ممنوعیت را نادیده می‌گرفتند. با این حال، تلاش‌های پراکنده اما خونین برای مقاومت در سراسر پادگان‌های زانزور، تا پادگان‌های کارابینیری در پاسترنگو و در بیست و یکمین " "مرکز شناسایی
در پاسترنگو و در بیست و یکمین " "مرکز شناسایی اولیه""قلعه دل‌اوو رخ داد. آشفتگی. در روزهای پس از امضای آتش‌بس، موارد بی‌تحملی و مقاومت مسلحانه علیه نیروهای آلمانی اشغالگر ناپل شدت گرفت و سازمان‌یافته‌تر شد، از جمله در ۱ سپتامبر، زمانی که یک تظاهرات دانشجویی در میدان پلازیو دل پلبیسیتو برگزار شد و نخستین جلسهٔ مدرسهٔ "لیچئو سانازارو" در وومرو تشکیل گردید. در ۹ سپتامبر، گروهی از شهروندان با نیروهای آلمانی در کاخ پالاتزو دئی تله‌فونی برخورد کردند و موفق شدند به خیابان سانتا بریجیدا فرار کنند. این حادثهٔ اخیر
خیابان سانتا بریجیدا فرار کنند. این حادثهٔ اخیر شامل یکی از اعضای کارابینیری بود که برای دفاع از یک فروشگاه در برابر سربازان آلمانی که قصد غارت آن را داشتند، تیراندازی کرد. در ۱۰ سپتامبر، بین میدان پلازیو دل پلبیسیتو و باغ‌های پایین آن، نخستین درگیری خونین رخ داد، که در آن مردم ناپل موفق شدند چندین خودروی نظامی آلمانی را متوقف کنند. در این درگیری‌ها، سه ملوان آلمانی و سه سرباز آلمانی کشته شدند. نیروهای اشغالگر با استفاده از دستوری از سوی یک مقام ایتالیایی، که هم‌وطنانش را فراخواند تا برخی از گروگان‌های خود
هم‌وطنانش را فراخواند تا برخی از گروگان‌های خود و تمام سلاح‌هایشان را تحویل دهند، موفق شدند تعدادی از کسانی را که توسط شورشیان زندانی شده بودند، آزاد کنند. انتقام‌جویی در پی درگیری‌های میدان پلبیسیتو سریعاً رخ داد و آلمانی‌ها کتابخانهٔ ملی را آتش زدند و به جمعیتی که در آنجا گرد آمده بودند، تیراندازی کردند. در ۱۲ سپتامبر، تعداد زیادی از سربازان در خیابان‌های ناپل کشته شدند و حدود ۴٬۰۰۰ سرباز و غیرنظامی ایتالیایی برای کار اجباری تبعید شدند. در اطلاعیه‌ای در ۲۲ سپتامبر، کار اجباری در جریان جنگ جهانی دوم برای
سپتامبر، کار اجباری در جریان جنگ جهانی دوم برای همهٔ مردان ۱۸ تا ۳۳ ساله اعلام شد، که باید به اردوگاه‌های کاری در شمال ایتالیا و آلمان فرستاده می‌شدند. مردم ناپل از اجرای این دستور سر باز زدند و هنگامی که مردان جمع‌آوری شده و به ورزشگاه وومرو آورده شدند، شورش مدنی آغاز شد. رویدادهای پیش از چهار روز. مجموعه‌ای از اعدام‌های بی‌رویه، غارت، کنترل جمعیت غیرنظامی، فقر فزاینده و ویرانی ناشی از جنگ، موجب شد که شورشی کاملاً خودجوش و بدون سازماندهی خارجی در شهر آغاز شود. در ۲۲ سپتامبر، ساکنان محله وومرو توانستند
شود. در ۲۲ سپتامبر، ساکنان محله وومرو توانستند مهمات یک آتشبار توپخانه ایتالیایی را سرقت کنند. در ۲۵ سپتامبر نیز ۲۵۰ قبضه تفنگ از یک مدرسه به سرقت رفت. سرهنگ شول در ۲۳ سپتامبر دستور اقدامات اضافی برای سرکوب جمعیت را صادر کرد، از جمله تخلیه کامل (در مدت ۲۰ ساعت همان روز) تمام منطقه ساحلی تا عمق ۳۰۰ متری (۳۲۸ یارد) از خط آب. حدود ۲۴۰٬۰۰۰ نفر مجبور می‌شدند خانه‌های خود را ترک کنند تا یک «منطقه امنیتی نظامی» ایجاد شود، اقدامی که می‌توانست مقدمه‌ای برای نابودی بندر باشد. تقریباً به‌طور هم‌زمان، اطلاعیه‌ای از
بندر باشد. تقریباً به‌طور هم‌زمان، اطلاعیه‌ای از سوی فرماندار شهر صادر شد که کار اجباری برای تمام مردان بین ۱۸ تا ۳۰ سال را الزامی می‌کرد؛ در واقع تبعید اجباری به اردوگاه‌های کار در آلمان. تنها ۱۵۰ ناپلی از ۳۰٬۰۰۰ نفری که برنامه‌ریزی شده بود پاسخ دادند، و این امر باعث شد شول سربازان را برای دستگیری و اعدام فوری مخالفان به ناپل بفرستد. در پاسخ، در ۲۶ سپتامبر، جمعیتی غیرمسلح به خیابان‌ها ریختند، با دستگیری‌های نازی‌ها مخالفت کردند و بازداشت‌شدگان را از تبعید آزاد کردند. شورشیان به‌زودی با سربازان سابق
تبعید آزاد کردند. شورشیان به‌زودی با سربازان سابق ایتالیایی که تا آن زمان در خفا مانده بودند، همراه شدند. چهار روز. ۲۷ سپتامبر. در ۲۷ سپتامبر، تعداد زیادی از نیروهای آلمانی حدود ۸٬۰۰۰ ناپلی را دستگیر کردند و ۴۰۰ تا ۵۰۰ شورشی مسلح در پاسخ حمله کردند. یکی از نخستین درگیری‌ها در وومرو رخ داد، جایی که گروهی از مردان مسلح یک خودروی آلمانی را متوقف کرده و راننده آن را کشتند. همان روز، نبردهای شدیدی در بخش‌های مختلف شهر میان شورشیان و سربازان آلمانی درگرفت. آلمانی‌ها آغاز به عقب‌نشینی کردند، تحت تأثیر خبری که
آغاز به عقب‌نشینی کردند، تحت تأثیر خبری که بعداً دروغ از آب درآمد، مبنی بر نزدیک بودن پیاده شدن متفقین در باگنولی. یک ستوان ایتالیایی به نام انزو استیمولو گروهی ۲۰۰ نفره از شورشیان را علیه انبار اسلحه در کاستل سانت المو رهبری کرد، که در عصر همان روز سقوط کرد، هرچند نیروهای کمکی آلمان از مناطق ویلا فلوریدیانا و کامپو اسپورتیو دل لیتوریو رسیدند. در همین حال، گروهی از شهروندان به پارک کاپودیمونته رفتند، در واکنش به شایعاتی مبنی بر این که آلمانی‌ها در آنجا زندانیان را اعدام می‌کنند. همچنین شورشیان نقشه‌ای
زندانیان را اعدام می‌کنند. همچنین شورشیان نقشه‌ای ریختند تا مهندسان آلمانی را از تخریب پل سانیتا (پل مادالنا چراسولو) بازدارند تا مرکز شهر ایزوله نشود، نقشه‌ای که روز بعد اجرا شد. عصر همان روز، شورشیان به زرادخانه‌های تسلیحاتی در پادگان‌های ویا فوریا و ویا سن جووانی آ کربونارا یورش بردند و آن‌ها را غارت کردند. ۲۸ سپتامبر. در ۲۸ سپتامبر، شدت نبردها افزایش یافت و تعداد بیشتری از شهروندان ناپلی به شورش پیوستند. در ماتردئی، یک گشت آلمانی که در ساختمانی غیرنظامی پناه گرفته بود، ساعت‌ها محاصره شد تا این که
پناه گرفته بود، ساعت‌ها محاصره شد تا این که نیروهای کمکی رسیدند. سه ناپلی در این نبرد کشته شدند. در پورتا کاپوانا، گروهی ۴۰ نفره مسلح به تفنگ و مسلسل، یک ایست بازرسی ایجاد کردند، شش سرباز دشمن را کشتند و چهار نفر دیگر را به اسارت گرفتند. درگیری‌های دیگری در ماسیو آنجویینو، واستو و مونته‌اولیوتو رخ داد. آلمانی‌ها در وومرو یورش برده و زندانیانی را در کامپو اسپورتیو دل لیتوریو گرفتند، که همین امر باعث شد گروهی به رهبری انزو استیمولو روز بعد به زمین ورزشی حمله کرده و زندانیان را آزاد کنند. ۲۹ سپتامبر. در سومین
و زندانیان را آزاد کنند. ۲۹ سپتامبر. در سومین روز شورش، خیابان‌های ناپل شاهد نبردهای شدید بود. به دلیل نبود ارتباط با سازمان‌های ملی ضد فاشیست مانند فرونته ناتسیوناله (شاخه‌ای از کمیته آزادی‌بخش ملی), قیام همچنان بدون رهبری مرکزی بود و عملیات به دست رهبران محلی انجام می‌شد. در میدان جوزپه مازینی، گروهی بزرگ از آلمانی‌ها که با تانک‌ها تقویت شده بودند، به ۵۰ شورشی حمله کردند و ۱۲ نفر را کشتند و بیش از ۱۵ نفر دیگر را زخمی کردند. محله کارگری پونتیچلی هدف گلوله‌باران شدید توپخانه قرار گرفت و پس از آن، واحدهای
شدید توپخانه قرار گرفت و پس از آن، واحدهای آلمانی چندین قتل‌عام بی‌رویه در میان مردم مرتکب شدند. درگیری‌های دیگری در نزدیکی فرودگاه کاپودیچینو و پیاتزا اوتوکالی رخ داد که در آن سه خلبان ایتالیایی کشته شدند. در همان زمان، در مقر آلمانی‌ها در کورسو ویتوریو امانوئله، که به‌طور مکرر مورد حمله شورشیان بود، مذاکراتی میان شول و انزو استیمولو آغاز شد تا در ازای آزادی زندانیان کامپو اسپورتیو، آلمانی‌ها اجازه خروج آزادانه از ناپل را داشته باشند. ۳۰ سپتامبر. در حالی که نیروهای آلمانی پیش از رسیدن نیروهای