payamvha/North_RAG huggingface dataset:
روانی، مانند اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) آغاز کند. در سال ۲۰۰۹، کورتانی یک تماس تلفنی از یک تفنگدار سابق دریافت کرد که ادعا می‌کرد بیش از یک سال است که منتظر دریافت یک سگ خدماتی بوده و در نهایت تصمیم گرفت که امور را به دست خود بگیرد. آنها توله سگ روتوایلر خود را پذیرفته بودند و با کورتانی تماس گرفتند به این امید که او بتواند با او همکاری کند تا خودش این سگ را تربیت کند. این جرقه‌ای بود که سرانجام کورتانی را قانع کرد تا سازمان «عملیات آزادی پنجه‌ها» را تأسیس کند. "عملیات آزادی پنجه‌ها" نام سازمان
را تأسیس کند. "عملیات آزادی پنجه‌ها" نام سازمان غیرانتفاعی کورتانی است که در سال ۲۰۱۰ به امید همکاری با کهنه سربازان برای آموزش سگ‌های خدماتی خود راه‌اندازی شد.
یک اقتباس انیمه ژاپنی از مجموعه داستان‌های "کتاب جنگل" اثر رودیارد کیپلینگ است. این مجموعه در ۵۲ قسمت در سال ۱۹۸۹ پخش شد. این مجموعه که در حقیقت ترکیبی از داستان‌های اصلی موگلی و نسخه والت دیزنی می‌باشد، در کشورهای مختلف در سراسر جهان پخش شد و مورد استقبال بین‌المللی قرار گرفت؛ به ویژه در هند که آهنگ آغازینش با عنوان «بحث در جنگل در جریان است» از اشعار گلزار برگرفته شده بود و میان مردم هند بسیار محبوب شد. نسخه‌ای از این آهنگ بعداً برای انتشار هندی "کتاب جنگل" (۲۰۱۶) از دیزنی استفاده شد.
شِر هایت (؛ ؛ – ) مؤلف و متخصص مطالعات جنسیت اهل آلمان بود. او یک مربی آموزش مسائل جنسی و همچنین یک فمینیست آلمانی بود که در ایالات متحده آمریکا زاده شده بود اما تابعیت آمریکایی خود را رها کرد. کارهای سکس‌شناسی او عمدتاً بر روی تمایلات جنسی زنانه متمرکز بود. هایت بر اساس مطالعات بیولوژیکی جنسی که توسط مسترز و جانسون و آلفرد کینزی انجام شده بود، پژوهش و کارهای آنان را تکمیل کرد و مؤلف "گزارش‌هایت: مطالعه‌ای ملی دربارهٔ جنسیت زنانه" بود. او همچنین به آثار نظری، سیاسی و روان‌شناسی مربوط به جنبش فمینیستی دهه
سیاسی و روان‌شناسی مربوط به جنبش فمینیستی دهه ۱۹۷۰، مانند مقاله "افسانه ارگاسم واژنی" نوشته «آن کودت» اشاره کرد. او در سال ۱۹۹۵ تابعیت ایالات متحده را رها کرده و تابعیت آلمان را پذیرفت. زندگی اولیه، تحصیلات و حرفه. به گفته کاترین کی. سیلی، هایت با نام شِرلی دیانا گرگوری در سنت جوزف، میزوری به دنیا آمد و والدینش، پال و شرلی هرت گرگوری نام داشتند. اندکی پس از پایان جنگ جهانی دوم والدین او از یکدیگر جدا شدند. زمانی که مادرش دوباره ازدواج کرد، نام خانوادگی خود را از همسر ناتنی‌اش، ریچاردهایت گرفت. به گفته
خود را از همسر ناتنی‌اش، ریچاردهایت گرفت. به گفته دوستش، جوانا بریسکو، هایت هرگز پدرش را نشناخته بود و دو بار توسط مادرش رها شده بود؛ پدربزرگ و مادربزرگش او را بزرگ کردند تا زمانی که آن‌ها هم از هم جدا شدند و سپس او برای پرورش به خانهٔ یکی از عمه‌ها فرستاده شد. هایْت از دبیرستان سی‌بریز در دیتونا بیچ، فلوریدا فارغ‌التحصیل شد. پس از دریافت مدرک کارشناسی ارشد در رشته تاریخ از دانشگاه فلوریدا در سال ۱۹۶۷، به نیویورک نقل‌مکان کرد و در دانشگاه کلمبیا ثبت‌نام کرد تا در مقطع دکترای تاریخ اجتماعی ادامه تحصیل دهد.
تا در مقطع دکترای تاریخ اجتماعی ادامه تحصیل دهد. هایت گفته بود که دلیل عدم تکمیل این دوره، محافظه‌کارانه بودن دانشگاه کلمبیا در آن زمان بود. او در حین تحصیل در دانشگاه کلمبیا برای مجله پلی‌بوی ثبت‌نام کرده و در آن عکس‌های برهنه گرفت. در دهه ۱۹۷۰، بخشی از تحقیقات خود را هنگامی که در سازمان ملی زنان بود انجام داد. معروف‌ترین اثر او، "گزارش‌هایت: مطالعه‌ای ملی دربارهٔ جنسیت زنانه" در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. در سال ۱۹۸۸، او در نسخهٔ طولانی برنامه گفتگومحور تلویزیونی بریتانیایی «آفتر دارک» همراه با جیمز دیردن، مری
بریتانیایی «آفتر دارک» همراه با جیمز دیردن، مری وایت‌هاوس، جوآن ویندام و نعیم عطالله شرکت کرد. در سال ۱۹۸۹، جوانا بریسکو که بعدها به یکی از دوستان نزدیک او تبدیل شد مصاحبه‌ای با او در لندن انجام داد و در غالب موارد هم در خانه او سکونت داشت. هجده ماه بعد، او به دلیل «حملات رسانه‌ای وحشیانه، تعقیب، تحقیر عمومی و تهدید به مرگ» ایالات متحده آمریکا را ترک کرد. تمام این عوامل باعث از دست دادن ناشران آمریکایی و درآمد او در آن کشور شد، علی‌رغم اینکه «گزارش‌هایت» ۵۰ میلیون نسخه فروخته بود که به‌عنوان ۳۰ امین کتاب
میلیون نسخه فروخته بود که به‌عنوان ۳۰ امین کتاب پرفروش تاریخ تخمین زده می‌شد. به گفته بریسکو، او بین پاریس، هتل کنتینگزون و یک تشک روی زمین در یک سکونتگاه شمال لندن در حال جابه‌جایی بود و بین هزینه‌کردن و صرفه‌جویی دائم در نوسان بود. بین سال‌های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۷، او عمدتاً در فرانسه و آپارتمان کوچک بریسکو زندگی می‌کرد. او تمایل داشت شب‌ها بنویسد و روزها بخوابد. بریسکو گفته بود که‌هایت «تأثیر فوق‌العاده‌ای بر مردم داشت – دارای کاریزمایی عجیب و ظریف بود که آن‌ها را جذب می‌کرد.» هایت در دانشگاه نیهون (توکیو،
را جذب می‌کرد.» هایت در دانشگاه نیهون (توکیو، ژاپن)، دانشگاه چونگ کینگ در چین و دانشگاه میمونیدس در نورث میامی بیچ، فلوریدا تدریس کرده بود. تمرکز پژوهشی. هایت بر درک نحوه نگرش افراد به تجربه جنسی و معنایی که برای آن‌ها دارد، متمرکز بود. هایت معتقد بود که آسان بودن ارگاسم در زنان حین خودارضایی با کلیشه‌های سنتی در مورد جنسیت زنان تناقض دارد. پژوهش‌های هایت به این نتیجه رسید که ۷۰٪ از زنان از طریق آمیزش جنسی دخولی و ضربه‌ای ارگاسم تجربه نمی‌کنند، اما به راحتی قادر به رسیدن به ارگاسم از طریق خودارضایی یا
قادر به رسیدن به ارگاسم از طریق خودارضایی یا تحریک مستقیم کلیتوریس هستند. هایت و همچنین الیزابت لوید مسترز و جانسون را به دلیل وارد کردن غیرانتقادی نگرش‌های فرهنگی در مورد رفتار جنسی در تحقیقات خود مورد انتقاد قرار دادند. به عنوان مثال، این استدلال که تحریک کافی کلیتوریس برای رسیدن به ارگاسم باید با دخول متوالی در حین مقاربت انجام شود و این استنباط که عدم موفقیت در این امر نشانه‌ای از «ناکارآمدی جنسی» زنانه است. در حالی که‌هایت نقش حیاتی کینزی و مسترز و جانسون را در تحقیقات جنسی انکار نمی‌کرد، او معتقد بود
را در تحقیقات جنسی انکار نمی‌کرد، او معتقد بود که جامعه باید ساختار فرهنگی و شخصی تجربه جنسی را درک کند تا نتیجه پژوهش قابل تعمیم به رفتار جنسی خارج از محیط آزمایشگاه شود. او اظهار داشت که محدود کردن موضوعات پژوهشی به زنان «متعارف» که گزارش می‌دهند که حین آمیزش جنسی ارگاسم دارند، تحقیق را بر پایه فرضیه نادرستی بنا کرده که داشتن ارگاسم در طول آمیزش جنسی امری معمول است، چیزی که تحقیقات خودش به‌طور قوی آن را رد می‌کند. زندگی شخصی. در سال ۱۹۸۵، هایت با پیانیست کنسرت آلمانی فریدریش هوریکه که ۱۹ سال از او
کنسرت آلمانی فریدریش هوریکه که ۱۹ سال از او جوان‌تر بود ازدواج کرد. این زوج در سال ۱۹۹۹ از هم جدا شدند. هایت در سال ۲۰۱۲ با پال سالیوان ازدواج کرد. آن‌ها چندین بار در سراسر اروپا جابه‌جا شدند و در نهایت در شمال لندن در انگلستان ساکن شدند. در سال ۱۹۹۵، هایت در سفارت سابق ایالات متحده در بُن تابعیت آمریکایی خود را لغو کرد. او تابعیت آلمان را پذیرفت زیرا جامعه آلمان را نسبت به تلاش‌هایش تحمل‌پذیرتر و آزاداندیش‌تر می‌دانست. به دلیل لغو تابعیت پیش از پذیرش رسمی تابعیت آلمان، هایت به‌طور موقت بدون تابعیت شد. در
تابعیت آلمان، هایت به‌طور موقت بدون تابعیت شد. در سپتامبر ۲۰۲۰، هایت بر اثر دژنراسیون کورتیکوبازال در سن ۷۷ سالگی درگذشت. میراث. فیلم مستند زندگی‌نامه ناپدید شدن شِر هایت به کارگردانی نیکول نیونهام، در جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۲۳ برای نخستین بار به نمایش درآمد و در نوامبر ۲۰۲۳ در ایالات متحده آمریکا منتشر شد.
موتو هاگیو مانگاکای ژاپنی است. وی به‌دلیل نقش برجسته‌ای که در "شوجو" مانگا (مانگایی که برای دختران جوان و نوجوان ساخته می‌شود) داشته است، شناخته می‌شود. هاگیو مهم‌ترین هنرمند در این سبک و یکی از تأثیرگذارترین مانگاکاهای تاریخ محسوب می‌شود و منتقدان او را «خدای "شوجو" مانگا» نامیده‌اند. هاگیو در سال ۱۹۶۹ فعالیت خود را به‌عنوان مانگاکا در شرکت انتشاراتی کودانشا آغاز کرد و سپس در سال ۱۹۷۱ به شوگاکوکان پیوست، جایی که توانست آثار ساختارشکن و نامتعارف‌تر خود را منتشر کند که پیش‌تر توسط دیگر ناشران رد شده بود.
منتشر کند که پیش‌تر توسط دیگر ناشران رد شده بود. اولین مجموعه‌های او در شوگاکوکان — فانتزی خون‌آشامی "خاندان پو"، درام "شونن-آی" "قلب توماس" و تریلر علمی-تخیلی "آن‌ها یازده نفر بودند" — از نخستین آثار "شوجو" مانگا بودند که به موفقیت گستردهٔ انتقادی و تجاری در جریان اصلی دست یافتند. پس از این، هاگیو به‌عنوان یکی از چهره‌های کلیدی گروه سال ۲۴ شناخته شد، گروهی متشکل از مانگاکاهای زن که در دههٔ ۱۹۷۰ تأثیری شگرف بر "شوجو" مانگا نهادند. آن‌ها با معرفی سبک‌های زیبایی‌شناختی جدید و گسترش این سبک برای پذیرش ژانرهای
جدید و گسترش این سبک برای پذیرش ژانرهای نو، تحولی اساسی در آن ایجاد نمودند. از دههٔ ۱۹۸۰، هاگیو بیشتر بر خلق مانگاهای ویژهٔ بزرگسالان تمرکز کرده است که در مجلهٔ "پتی فلاور" و نشریهٔ جانشین آن، "فلاورز"، منتشر شده‌اند. از جمله آثار برجستهٔ او در این دوره، می‌توان به "مارجینال"، "خدایی بی‌رحم فرمان می‌راند" و "نانوهانا" اشاره کرد. اگرچه هاگیو عمدتاً در ژانرهای علمی-تخیلی، فانتزی و "شونن-آی" فعالیت می‌کند، مانگاهای او طیف گسترده‌ای از درون‌مایه‌ها و موضوعات را در بر می‌گیرد، از جمله کمدی، درام تاریخی و مسائل
در بر می‌گیرد، از جمله کمدی، درام تاریخی و مسائل اجتماعی و زیست‌محیطی. او تاکنون جوایز متعددی را هم در ژاپن و هم در سطح بین‌المللی دریافت کرده است، از جمله نشان خورشید فروزان، مدال افتخار و عنوان شخصیت دارای شایستگی فرهنگی. زندگی‌نامه. اوایل زندگی و حرفه. موتو هاگیو در ۱۲ می ۱۹۴۹ در اوموتا، فوکوئوکا زاده شد. او دومین فرزند از میان چهار فرزند خانواده بود. پدرش کارگر بارانداز و مادرش خانه‌دار بود. خانوادهٔ هاگیو به‌دلیل شغل پدرش، بارها میان اوموتا و سوئیتا در استان اوساکا نقل مکان کردند. هاگیو از سنین پایین
استان اوساکا نقل مکان کردند. هاگیو از سنین پایین در اوقات فراغت خود به طراحی می‌پرداخت و همراه با خواهر بزرگ‌ترش در کلاس‌های خصوصی هنر شرکت می‌کرد. در سال سوم دبستان، او شروع به خواندن مانگاهایی کرد که از "کاشی-هون" (فروشگاه‌های اجارهٔ کتاب) و کتابخانهٔ مدرسه‌اش تهیه می‌کرد. با این حال، والدینش او را از علاقه‌اش به تصویرگری و مانگا دلسرد می‌ساختند. هاگیو بیان کرد که آن‌ها مانگا را «چیزی برای کودکانی که هنوز مهارت خواندن ندارند» و «مانعی برای درس خواندن» می‌دانستند. این مسئله به یکی از عوامل اصلی بدل شد که
این مسئله به یکی از عوامل اصلی بدل شد که رابطه‌اش با والدینش را در تمام عمر دچار تنش ساخت. در دوران کودکی، هاگیو آثار هنرمندانی چون اوسامو تزوکا، شوتارو ایشینوموری، هیدکو میزونو و ماساکو واتانابه را مطالعه کرد و از آن‌ها تأثیر پذیرفت. افزون بر این، ادبیات داستانی نویسندگان ژاپنی همچون کنجی میازاوا و آثار نویسندگان علمی-تخیلی و فانتزی غربی مانند آیزاک آسیموف، آرتور سی. کلارک و رابرت آنسون هاین‌لاین نیز بر او اثر گذاشتند. هاگیو پس از خواندن مانگای "شینْسِنگومی" اثر تزوکا در سال ۱۹۶۵، به‌طور جدی به حرفه‌ای
اثر تزوکا در سال ۱۹۶۵، به‌طور جدی به حرفه‌ای شدن در دنیای مانگا اندیشید، و در سال ۱۹۶۷ آغاز به ارسال دست‌نوشته‌های مانگای خود به ناشران گوناگون، از جمله کودانشا، شوئیشا و مجلهٔ مانگای "کام" که متعلق به خود تزوکا بود، کرد. در سال آخر دبیرستان، هاگیو با مانگاکا، آشنا شد. او نیز در اوموتا زندگی می‌کرد و هم‌زمان با تحصیل در دبیرستان، به‌دنبال حرفه‌ای شدن در کودانشا بود. هیراتا پس از فارغ‌التحصیلی، به توکیو نقل مکان کرد و پیشنهاد داد که هاگیو را به ویراستار خود معرفی کند؛ پیشنهادی که هاگیو پذیرفت. هاگیو در اوت
معرفی کند؛ پیشنهادی که هاگیو پذیرفت. هاگیو در اوت ۱۹۶۹ با انتشار داستان کوتاه "لولو تو میمی" در مجلهٔ مانگای "ناکایوشی" متعلق به کودانشا، نخستین حضور حرفه‌ای خود را به‌عنوان مانگاکا تجربه کرد و در سپتامبر همان سال، داستان کوتاه "سوتکی نا ماشو" را منتشر ساخت. او در "ناکایوشی" تحت نظر ویراستاری جدید مشغول به کار شد، اما با محدودیت‌های ویرایشی این مجله دست و پنجه نرم می‌کرد: "ناکایوشی" عمدتاً مانگاهای ورزشی مخصوص کودکان منتشر می‌کرد، در حالی که هاگیو به نوشتن داستان‌های علمی-تخیلی و فانتزی با موضوعات و مضامین
علمی-تخیلی و فانتزی با موضوعات و مضامین بالغانه و پخته‌تر علاقه داشت. چهار دست‌نوشتهٔ بعدی که برای "ناکایوشی" ارسال کرد، رد شدند و ویراستاران از او خواستند که داستان‌هایی «جالب‌تر و شادتر» بنویسد. هاگیو در سال ۱۹۷۰ دو مانگای تکباره (تک‌فصلی) با نام‌های "گربهٔ باحال" و "باکوهاتسو گایشا" در "ناکایوشی" منتشر کرد. شکوفایی و گروه سال ۲۴. هاگیو کمی پس از آغاز فعالیت حرفه‌ای‌اش، با ، یکی از طرفدارانش که از طریق "ناکایوشی" با آثار او آشنا شده بود، مکاتبه‌ای دوستانه را آغاز کرد. ماسویاما نسخه‌ای از رمان "دمیان" اثر
را آغاز کرد. ماسویاما نسخه‌ای از رمان "دمیان" اثر هرمان هسه را به هاگیو هدیه داد؛ نویسنده‌ای که آثارش تأثیری عمیق بر هاگیو گذاشت و به‌شکلی چشمگیر بر مانگاهای او اثر داشت. در همان زمان، ویراستار هاگیو او را به‌عنوان دستیار کیکو تاکمیا — مانگاکایی که آثارش در "ناکایوشی"، "کام" و "مارگارت" منتشر شده بود — منصوب کرد. این دو هنرمند به‌سرعت با یکدیگر دوست شدند و تاکمیا پیشنهاد داد که با هم در آپارتمانی در توکیو زندگی کنند؛ اما هاگیو که هنوز در خانهٔ والدینش در اوموتا زندگی می‌کرد و نسبت به آیندهٔ حرفه‌ای خود در
زندگی می‌کرد و نسبت به آیندهٔ حرفه‌ای خود در دنیای مانگا مطمئن نبود، ابتدا این پیشنهاد را رد کرد. مدتی بعد تاکمیا، هاگیو را به ، ویراستار شوگاکوکان و سردبیر مجلهٔ مانگای "بساتسو شوجو کامیک" معرفی کرد. یاماموتو با انتشار دست‌نوشته‌های هاگیو که پیش‌تر رد شده بودند، موافقت کرد و پس از آن، هاگیو پیشنهاد تاکمیا برای نقل مکان به توکیو را پذیرفت. در سال ۱۹۷۱، هاگیو و تاکمیا به خانه‌ای اجاره‌ای در اوایزومیگاکوئنچو، نریما، توکیو نقل مکان کردند. این خانه در نزدیکی محل زندگی نوریه ماسویاما قرار داشت. این سه زن تصمیم
زندگی نوریه ماسویاما قرار داشت. این سه زن تصمیم گرفتند فضایی مشابه محافل ادبی قرن نوزدهم فرانسه ایجاد کنند و آن را «سالن اوئیزومی» نام نهادند. هدف سالن اوئیزومی، ارتقای کیفیت و جایگاه "شوجو" مانگا بود؛ سبکی که در آن زمان از سوی منتقدان به چشم داستان‌هایی سبک و کم‌ارزش برای کودکان خردسال دیده می‌شد. بسیاری از هنرمندان "شوجو" از این مکان بازدید کردند، از جمله شیو ساتو، یاسوکو ساکاتا، یوکیکو کای، آکیکو هاتسو، نانائه ساسایا، مینکو یامادا، آیکو ایتو، میچی تاراساوا و میساکو ناچی. این گروه از هنرمندان بعدها به
و میساکو ناچی. این گروه از هنرمندان بعدها به گروه سال ۲۴ شهرت یافتند. گروه سال ۲۴ تأثیری چشمگیر بر توسعهٔ "شوجو" مانگا داشت؛ از جمله با معرفی سبک‌های زیبایی‌شناختی نو و گسترش دامنهٔ این سبک از طریق درآمیختن آن با عناصر علمی-تخیلی، داستان تاریخی، داستان ماجراجویی و نیز عشق همجنس‌گرایانه: هم عشق میان مردان ("شونن-آی" و "یائویی") و هم میان زنان ("یوری"). در همین دوره، هاگیو در سال ۱۹۷۱ مانگای "شونن-آی" "گومنازیوم نوامبر" را به‌صورت تکباره منتشر کرد. پس از آن، در سال ۱۹۷۲ مانگای فانتزی خون‌آشامی "خاندان پو" را
سال ۱۹۷۲ مانگای فانتزی خون‌آشامی "خاندان پو" را منتشر ساخت؛ اثری که نخستین موفقیت بزرگ او از نظر تجاری و انتقادی محسوب می‌شود. "خاندان پو" همچنین نخستین مانگایی بود که شوگاکوکان به‌صورت "تانکوبون" منتشر کرد. نسخهٔ نخست "تانکوبون" این اثر در سه روز اول انتشار، تمام ۳۰٬۰۰۰ نسخهٔ چاپ اولیهٔ خود را فروخت، که در آن زمان فروشی بی‌سابقه برای یک مانگای "شوجو" محسوب می‌شد، خصوصاً اثری که هنوز اقتباس انیمه‌ای نداشت. پس از سفری که هاگیو، ماسویاما و یاماگیشی در سال ۱۹۷۳ به اروپا داشتند، تاکمیا اعلام کرد که سالن
۱۹۷۳ به اروپا داشتند، تاکمیا اعلام کرد که سالن اوئیزومی منحل خواهد شد، زیرا ترجیح می‌داد حرفه‌اش را به‌تنهایی ادامه دهد. دهه‌ها بعد، هاگیو و تاکمیا فاش کردند که در سال ۱۹۷۳ میان آن‌ها اختلافی رخ داد که هرگز حل نشد. تاکمیا در خاطرات خود از حسادت و عقده حقارت نسبت به هاگیو نوشته است، در حالی که هاگیو بیان کرده که رابطه‌شان تحت تأثیر اتهاماتی که منتقدان به او وارد می‌کردند — مبنی بر اینکه آثار "شونن-آی" او از تاکمیا کپی‌برداری شده‌اند — تیره و تار شده بود. با این حال، نوآوری‌هایی که گروه سال ۲۴ در "شوجو"
با این حال، نوآوری‌هایی که گروه سال ۲۴ در "شوجو" مانگا ایجاد کردند، نقش بسزایی در پیشرفت این سبک داشت و آن را به نقطه‌ای رساند که منتقدان از آن به‌عنوان «عصر طلایی» "شوجو" مانگا یاد می‌کنند. حرفه به‌عنوان یک مانگاکا. در پی موفقیت انتقادی و تجاری "گل رز ورسایلس"، اثر ریوکو ایکدا (یکی از اعضای گروه سال ۲۴)، ویراستار هاگیو، ، از او خواست که مجموعه‌ای با همان میزان پیچیدگی و طول برای انتشار در مجلهٔ مانگای "شوکان شوجو کامیک" بیافریند. نتیجهٔ این درخواست، مانگای "قلب توماس" بود، نسخهٔ سریالی و بلندتر اثر پیشین
"قلب توماس" بود، نسخهٔ سریالی و بلندتر اثر پیشین هاگیو، "گومنازیوم نوامبر"، که از سال ۱۹۷۴ در این مجله به چاپ رسید. این اثر در آغاز بازخوردهای ضعیفی از سوی مخاطبان دریافت کرد، اما در پایان انتشارش، به یکی از محبوب‌ترین مجموعه‌های "شوکان شوجو کامیک" تبدیل شده بود. موفقیت انتقادی و تجاری "خاندان پو" و "قلب توماس" سبب شد که هاگیو از محدودیت‌های ویرایشی رها شود و بتواند آثار علمی-تخیلی را که پیش‌تر رد شده بودند، منتشر کند. در آن زمان، این ژانر برای مخاطبان زن نامناسب تلقی می‌شد و عملاً در دنیای "شوجو" مانگا
نامناسب تلقی می‌شد و عملاً در دنیای "شوجو" مانگا وجود نداشت. "آن‌ها یازده نفر بودند"، نخستین مجموعه مانگای علمی-تخیلی منتشرشدهٔ هاگیو، از سال ۱۹۷۵ در مجلهٔ "بساتسو شوجو کامیک" انتشار یافت. هاگیو به‌تدریج جایگاه خود را به‌عنوان نویسنده‌ای در ژانر علمی-تخیلی تثبیت کرد و از محدودیت‌های مجلات "شوجو" فاصله گرفت. در همین راستا، در سال ۱۹۷۷، مانگایی اقتباسی از رمان "هیاکو اوکو نو هیرو تو سن‌اوکو نو یورو" نوشتهٔ نویسندهٔ ژانر علمی-تخیلی، ریو میتسوسه، در مجلهٔ "شونن" مانگای "ویکلی شونن چمپین" منتشر ساخت. پس از آن،
مانگای "ویکلی شونن چمپین" منتشر ساخت. پس از آن، چندین اقتباس مانگایی از آثار ری بردبری خلق کرد، از جمله مانگای تکباره آنتولوژی "او وا اوچوسن نو او" که در سال ۱۹۷۷ آغاز شد، "گین نو سانکاکو" در سال ۱۹۸۰ و همچنین چندین مانگای تکباره در مجلهٔ علمی-تخیلی "اس-اف مگزین". هاگیو در این دوره آثاری علمی-تخیلی برای مجلات "شوجو" نیز آفرید. از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به "استار رد" اشاره کرد، که میان سال‌های ۱۹۷۸ تا ۱۹۷۹ در "شوکان شوجو کامیک" منتشر شد. در سال ۱۹۸۰، جونیا یاماموتو به‌عنوان سردبیر بنیان‌گذار مجلهٔ "پتی
یاماموتو به‌عنوان سردبیر بنیان‌گذار مجلهٔ "پتی فلاور" در انتشارات شوگاکوکان منصوب شد. مخاطبان هدف این مجلهٔ جدید، زنان بزرگسال بودند. هاگیو به این مجله پیوست و در آنجا کنترل کامل ویرایشی بر آثار خود به دست آورد. در دهه‌های بعد، هاگیو بسیاری از آثارش را در "پتی فلاور" و نشریهٔ جانشین آن، "فلاورز"، منتشر کرد. این آثار به‌دلیل درون‌مایه و موضوعات بالغانه و پخته‌تر، از سایر کارهای او متمایز بودند. از جمله آثار برجستهٔ هاگیو در این دوره می‌توان به تریلر جنایی "مش" (۱۹۸۰)، مجموعهٔ علمی-تخیلی پسا-آخرالزمانی
"مش" (۱۹۸۰)، مجموعهٔ علمی-تخیلی پسا-آخرالزمانی "مارجینال" (۱۹۸۵ تا ۱۹۸۷)، نیمه خودزندگی‌نامهٔ "دختر ایگوانا" (۱۹۹۲)، و "خدایی بی‌رحم فرمان می‌راند" (۱۹۹۳ تا ۲۰۰۱) اشاره کرد. در این دوره، آثار هاگیو در کل از تحولات جدید در "شوجو" مانگا، مانند مانگاهای اروتیک هنرمندانی چون کیوکو اوکازاکی و "جوسی" مانگای هنرمندانی نظیر اریکا ساکورازاوا، تأثیر نپذیرفتند. هاگیو در سال ۲۰۱۱ به‌عنوان استاد مهمان، تدریس مطالعات مانگا را در دانشگاه هنر و طراحی جشیبی آغاز کرد. در همان سال، حادثهٔ اتمی فوکوشیما رخ داد. هاگیو با
همان سال، حادثهٔ اتمی فوکوشیما رخ داد. هاگیو با انتشار مجموعه مانگای "نانوهانا"، پس از کوتوبوکی شیریاگاری به یکی از نخستین مانگاکاهایی بدل شد که به‌طور مستقیم به این فاجعه در آثار خود پرداخت. شهرت هاگیو به‌عنوان هنرمندی برجسته، تأثیر بسزایی در ترغیب سایر مانگاکاها به پرداختن به این فاجعه در آثارشان داشت. در سال ۲۰۱۶، برای گرامیداشت پانزدهمین سالگرد انتشار مجلهٔ "فلاورز"، هاگیو بازگشتی به "خاندان پو" داشت و پس از نزدیک به چهل سال از پایان مجموعهٔ اصلی، فصل‌های جدیدی از این مانگا را در این مجله منتشر ساخت.
جدیدی از این مانگا را در این مجله منتشر ساخت. سبک و تأثیرات. هنگامی که از هاگیو دربارهٔ تأثیرات بصری‌اش پرسیدند، پاسخ داد که از صفحه‌آرایی شوتارو ایشینوموری، طراحی لباس هیدکو میزونو و چشم‌های شخصیت‌های ماساکو یاشیرو الهام گرفته است. در اوایل دههٔ ۱۹۷۰، هاگیو و دیگر اعضای گروه سال ۲۴، نقش مهمی در تثبیت "شوجو" مانگا به‌عنوان سبکی مستقل از مانگا ایفا کردند. آن‌ها با ادامه و گسترش دستاوردهای هنرمندانی چون ماکوتو تاکاهاشی در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، به ایجاد «دستور زبان بصری "شوجو" مانگا» کمک کردند. از مهم‌ترین این
بصری "شوجو" مانگا» کمک کردند. از مهم‌ترین این نوآوری‌ها، استفاده از تک‌گویی‌های درونی بود که بیرون از بالون گفت‌وگو و پراکنده در سراسر صفحه نوشته می‌شد. این تک‌گویی‌ها، امکان کاوش در احساسات و دنیای درونی شخصیت‌ها را فراهم می‌ساخت و تا حدی جای خالی روایت سوم‌شخص در مانگا را پر می‌نمود. در مانگاهای هاگیو، تک‌گویی‌های درونی اغلب با بن‌مایه‌های نمادینی همراه‌اند که از مرز پنل‌ها فراتر می‌روند و با یکدیگر هم‌پوشانی دارند، به گونه‌ای که حالتی شبیه به مونتاژ یا کلاژ ایجاد کرده و به تصاویر حسی سه‌بعدی می‌بخشند.
کلاژ ایجاد کرده و به تصاویر حسی سه‌بعدی می‌بخشند. این بن‌مایه‌ها معمولاً شامل عناصر تزئینی مانند گل‌ها، ابرها و اسکرین‌تون‌ها هستند، اما خطوط، درخشش‌ها و نام‌آواها را نیز در برمی‌گیرند که به «کاوش درونی شخصیت‌ها» کمک می‌کنند. هاگیو همچنین از پرتره‌های تمام‌قد شخصیت‌های اصلی استفاده می‌کند — تکنیکی که ماکوتو تاکاهاشی بنیان‌گذارش بود — و نیز از نماهای نزدیک و برهم‌نمودهٔ شخصیت‌ها برای تأکید بر اهمیت آن‌ها در روایت بهره می‌گیرد. او میزانسن و نورپردازی‌هایی با کنتراست شدید میان سایه و روشنایی به کار می‌برد که
کنتراست شدید میان سایه و روشنایی به کار می‌برد که جلوه‌ای نمایشی و تئاتری به آثارش می‌بخشد. زمانی که هاگیو در سال ۱۹۸۰ با مانگای "مش" شروع به خلق مانگا برای مخاطبان بزرگسال کرد، سبکی واقع‌گرایانه‌تر در پیش گرفت. یکی از تغییرات مهم، تغییر در شکل بدن شخصیت‌هایش بود. تا پیش از آن، طراحی شخصیت‌های او از سبک رایج "شوجو" پیروی می‌کرد، که در آن سر نسبت به باقی بدن بزرگ‌تر بود. او همچنین صفحه‌آرایی مانگاهایش را به‌تدریج تغییر داد، به‌ویژه در دههٔ ۲۰۰۰، تا سبکش برای نسل جدید خوانندگان قابل فهم‌تر باشد. درون‌مایه و
نسل جدید خوانندگان قابل فهم‌تر باشد. درون‌مایه و بن‌مایه‌ها. هاگیو عمدتاً در ژانرهای علمی-تخیلی، فانتزی و عشق پسرانه فعالیت می‌کند، هرچند آثار او گستره‌ای وسیع از موضوعات و درون‌مایه‌های گوناگون را در بر می‌گیرد. این تنوع به‌ویژه در داستان‌های کوتاهش مشهود است، آثاری که به مضامین و ژانرهایی همچون کمدی، درام تاریخی و مسائل اجتماعی و زیست‌محیطی پرداخته‌اند. گرچه آثار هاگیو عمدتاً برای مخاطبان زن نوشته شده‌اند، خوانندگان مرد را نیز به خود جذب می‌کنند. خانواده‌های از هم گسیخته. هاگیو همواره رابطه‌ای دشوار با
از هم گسیخته. هاگیو همواره رابطه‌ای دشوار با والدین خود داشته است؛ آنان حتی پس از آنکه او به موفقیتی گسترده از نظر تجاری و انتقادی دست یافت، همچنان با حرفه‌اش به‌عنوان مانگاکا مخالف بودند. سرانجام در سال ۲۰۱۰، هنگامی که هاگیو ۶۱ سال داشت، مادرش حرفهٔ او را پذیرفت. این رابطهٔ پرتنش، در کنار علاقهٔ شخصی هاگیو به روان‌شناسی خانواده، تأثیری عمیق بر مانگاهای او داشته است. خانواده‌ها و درام خانوادگی از جمله بن‌مایه‌های پرتکرار در آثارش به‌شمار می‌روند، به‌ویژه دوقلوها که ریشه در خیال‌پردازی دوران کودکی او دارد؛
که ریشه در خیال‌پردازی دوران کودکی او دارد؛ هاگیو در کودکی آرزو می‌کرد خواهری دوقلو داشته باشد تا مادرش توجه بیشتری به او نشان دهد. مادران نیز در آثار هاگیو معمولاً شخصیت‌هایی هستند که ناتوان از دوست داشتن فرزندان خود به تصویر کشیده می‌شوند و اغلب می‌میرند. هاگیو در آغاز به مانگا به چشم فرصتی برای به تصویر کشیدن «چیزی زیبا» می‌نگریست، نه واقعیتی «زشت». از این رو، در نخستین آثارش از به‌کارگیری فضاهای معاصر ژاپنی پرهیز کرد و به‌جای آن، محیط‌هایی اروپایی یا علمی-تخیلی و فرازمینی را برگزید. با این حال، این
علمی-تخیلی و فرازمینی را برگزید. با این حال، این آثار اولیه نیز به روابط خانوادگی ناکارآمد می‌پرداختند. نمونه‌ای از این رویکرد را می‌توان در مانگای تکبارهٔ "بیانکا" (۱۹۷۰) مشاهده کرد، که داستان گوتیک انتقام‌جویانه‌ای از سوی کودکی علیه والدین و دیگر چهره‌های صاحب قدرت بزرگسال است. مانگای تکبارهٔ "دختر ایگوانا" (۱۹۹۲) نقطه عطفی در زندگی و حرفهٔ هاگیو به‌شمار می‌آید. این داستان نیمه خودزندگی‌نامه‌ای روایتگر دختری است که مادرش او را همچون ایگوانا می‌بیند و طردش می‌کند؛ دختر نیز این طردشدگی را درونی می‌سازد و
می‌کند؛ دختر نیز این طردشدگی را درونی می‌سازد و خود را ایگوانا می‌پندارد. هاگیو فرایند نگارش این اثر را تلاشی برای آشتی با خانواده‌اش توصیف کرده است، و پس از انتشار آن، توانست با آسودگی بیشتری به نگارش داستان‌هایی در بستر ژاپن معاصر بپردازد. با این همه، درام خانوادگی همچنان یکی از درون‌مایه‌های ثابت در آثارش باقی ماند و در قالب داستان‌هایی که به مسائلی چون ترک فرزند، تجاوز به محارم و سقط جنین می‌پردازند، جلوه‌گر می‌شود. "بی‌شونن" و "شونن-آی". به‌طور کلی، آثار هاگیو بیشتر دارای پروتاگونیست‌های مرد هستند تا
هاگیو بیشتر دارای پروتاگونیست‌های مرد هستند تا زن، به‌ویژه "بی‌شونن" ( «پسران زیبا»، اصطلاحی برای مردان جوان خوش‌چهره و آندروجینی). او از «حس رهایی» که در نوشتن شخصیت‌های مرد تجربه می‌کند سخن گفته است، زیرا این امر به او اجازه می‌دهد افکار و مفاهیم را آزادانه بیان کند، در حالی که پروتاگونیست‌های زن با محدودیت‌های جامعه‌ای پدرسالار مواجه اند. هاگیو نخستین بار شخصیت‌های "بی‌شونن" را در اثر خود "گومنازیوم نوامبر" در سال ۱۹۷۱ معرفی کرد. این مجموعه در یک مدرسهٔ شبانه‌روزی پسرانه جریان دارد، هرچند که در پیش‌نویس
پسرانه جریان دارد، هرچند که در پیش‌نویس اولیه، فضای آن یک مدرسهٔ شبانه‌روزی دخترانه بود تا با هنجارهای "شوجو" مانگای آن زمان همخوانی داشته باشد؛ در نتیجه، داستان در قالب ژانر کلاس اس شکل می‌گرفت. اما هاگیو که از این نسخه ناراضی بود، شخصیت‌های اصلی را به "بی‌شونن" تغییر داد؛ تغییری که داستان را با ژانر نوظهور "شونن-آی"، که پیشگام مانگای امروزی عشق پسرانه محسوب می‌شود، همسو ساخت. "بی‌شونن‌"های آثار هاگیو هم غیرجنسی اند و هم آندروجینی: از نظر اجتماعی مردانه، از نظر فیزیکی آندروجینی و از نظر روانی زنانه. معنای
نظر فیزیکی آندروجینی و از نظر روانی زنانه. معنای این ابهام جنسیتی از سوی منتقدان به شیوه‌های گوناگونی تفسیر شده است: جیمز ولکر، پژوهشگر مانگا، آن را از دیدگاه کوئیر، والایش هویت لزبین سرکوب‌شده تعبیر کرده است، درحالی‌که از منظر فمینیستی، چیزوکو اوئنو، جامعه‌شناس، آن را تلاشی برای گریز از دوگانه پدرسالارانه از طریق آفرینش «جنس سوم» دانسته است. داستان علمی-تخیلی فمینیستی. آثار علمی-تخیلی هاگیو به موضوعات و مضامینی می‌پردازند که در این ژانر رایج اند، مانند شبیه‌سازی انسان و سفر در زمان؛ اما همچنین از ظرفیت
انسان و سفر در زمان؛ اما همچنین از ظرفیت این ژانر برای به تصویر کشیدن دنیاهایی بهره می‌برند که در آن‌ها تفاوت‌ها و نابرابری‌های قدرت جنسیتی با دنیای واقعی تفاوت دارند. مانگاهای علمی-تخیلی هاگیو اغلب به مسائلی چون جایگاه زنان در جامعه، مادر بودن و سیالیت جنسیتی می‌پردازند و به‌ویژه از آثار اورسولا لو گویین الهام گرفته‌اند. از نمونه‌های برجستهٔ این آثار می‌توان به "آن‌ها یازده نفر بودند" اشاره کرد، که شخصیت‌هایی را به تصویر می‌کشد که متعلق به نژادی هستند که در بدو تولد آسکشوال اند و جنسیت آن‌ها در بزرگسالی