payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کرافارمز (یا کرافارمز) گروهی از شرکت‌ها است که آلن، بث و فرانک کرافار مدیران آن بودند. مزارع کرافار بزرگ‌ترین کسب و کار خانوادگی لبنیات در نیوزیلند بود. این کسب و کار خانوادگی مالک ۲۲ مزرعه دامداری و لبنیات با تقریباً ۲۰٬۰۰۰ گاو در مناطق مختلف جزیره شمالی بود و در اکتبر ۲۰۰۹ به مرحلهٔ تولیت رسید. مزارع کرافار از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۱ درگیر چندین پرونده پیگرد قانونی به دلیل جرائم مربوط به آلودگی و موارد مربوط به رفاه ضعیف حیوانات بودند. تاریخچه. آلن و فرانک کرافار برادرانی هستند که در وانگانویی بزرگ شده‌اند.
برادرانی هستند که در وانگانویی بزرگ شده‌اند. پدرشان وقتی آلن ۱۱ ساله بود فوت کرد و او مجبور بود تنها گاوشان را با دست بدوشد. فرانک در ۱۴ سالگی مدرسه را ترک کرد و در ۱۶ سالگی اولین شغل شیردوشی خود را آغاز کرد. فرانک، به همراه برادر دیگرش نویل، چهار سال بعد مزرعه‌ای در ماناواتو آوردند. در سال ۱۹۷۳، آلن در یک قرار ملاقات بدون اطلاع قبلی با بث آشنا شد و آنها شروع به کار در مزرعه فرانک کردند. تا ژوئیه ۱۹۷۹، آلن و فرانک کرافار پس از اضافه کردن یک بلوک اجاره‌ای ۳۶۶ هکتاری در سال ۱۹۷۸، از دوشیدن ۱۴۰ گاو از طریق یک
هکتاری در سال ۱۹۷۸، از دوشیدن ۱۴۰ گاو از طریق یک طویله قدیمی که از میان عدل‌ها عبور می‌کرد، به ۴۰۰ گاو با استفاده از همان سیستم، رسیده بودند. تولید ۲۸ هزار تن افزایش یافت کیلوگرم در سال و گله بزرگ آنها به‌طور متوسط روزانه یک کیلو چربی تولید می‌کرد. در سال ۱۹۸۱، فرانک، آلن و بث اولین مزرعه خود را در رپوروا راه‌اندازی کردند. آنها سال بعد با خرید مزرعه همسایه، گسترش خود را آغاز کردند و تا سال ۱۹۹۹، ۶۰۰۰ گاو در مزارع متعدد در سراسر نیوزیلند داشتند. در سال ۲۰۰۹ آنها صاحب ۲۲ مزرعه بودند که ۱۸ تای آنها لبنیاتی
آنها صاحب ۲۲ مزرعه بودند که ۱۸ تای آنها لبنیاتی بودند و ۲۰٬۰۰۰ گاو داشتند، که آنها را به بزرگ‌ترین کسب و کار خانوادگی لبنیات در نیوزیلند تبدیل می‌کرد. در طول دهه ۲۰۰۰، چندین بار در دادگاه محیط زیست به دلیل تخلیه غیرقانونی پساب‌های ذخیره تحت پیگرد قانونی قرار گرفت. در آگوست ۲۰۰۸، ایان بالمه، رئیس کمیته نظارتی محیط زیست وایکاتو، خانواده کرافار را به عنوان «نمونه بارز لبنیات کثیف» توصیف کرد که «سابقه آنها نشان می‌دهد که آبراه‌های عمومی را مکان کاملاً مناسبی برای تخلیه پساب گاوداری خود می‌دانند». خانواده
برای تخلیه پساب گاوداری خود می‌دانند». خانواده کرافار تا آن زمان چهار بار تحت پیگرد قانونی قرار گرفته بودند و دو پیگرد قانونی دیگر نیز در انتظار رسیدگی بود. بالمه اظهار داشت که اکثر کشاورزانی که سیستم‌ها و زیرساخت‌های کشاورزی خوبی دارند، حق دارند از کشاورزانی مانند کرافارها که به صنعت آسیب رساندند، خشمگین باشند. در سال ۲۰۰۹، پس از انتشار ویدئویی در یوتیوب که گوساله‌های گرسنه را در یکی از مزارع آنها نشان می‌داد، آنها توسط ماف به دلیل بی‌توجهی به حیوانات مورد بررسی قرار گرفتند. در اکتبر ۲۰۰۹، پس از آنکه دیگر
بررسی قرار گرفتند. در اکتبر ۲۰۰۹، پس از آنکه دیگر قادر به پرداخت بدهی‌های فزاینده خود نبودند، مزارع به وضعیت توقیف دارایی (یا توقیف اموال) منتقل شدند. در سال ۲۰۱۰، پس از آسیب رساندن به انباری واقع در مزرعه کرافار مزارع خشمگین شدند. پس از انتقاد از خانواده کرافار در رسانه‌ها، استفن اسمیت، کشاورز اهل اومارو، صفحه‌ای در فیسبوک در حمایت از آلن کرافار راه‌اندازی کرد. راسل بوما، پسر یکی از دوستان خانوادگی که در حمله‌ای به خانه‌شان در چند متری خانهٔ خود خانوادهٔ کرافار به قتل رسید، گفت که آنها شش ماه مزرعه‌شان را
به قتل رسید، گفت که آنها شش ماه مزرعه‌شان را بدون هیچ دستمزدی اداره کردند و آنها را «عاملان بسیار کارآمدی توصیف کرد که به بسیاری از مردم کمک کرده‌اند.» تخلیه پساب. در سال ۲۰۰۱، شورای ماهی و شکار، کمپین عمومی برای آبراه‌های پاک‌تر در پایین‌دست مزارع لبنیات را آغاز کرد که بعدها به عنوان کمپین لبنیات کثیف شناخته شد. آنها مزارع لبنیات را عامل اصلی آلودگی آبراه‌ها دانستند، به طوری که یک گاو به اندازه چهارده انسان آلودگی ایجاد می‌کند. اولین پیگرد قانونی خانواده کرافار به دلیل تخلیه پساب لبنی به آبراه‌ها در سال
کرافار به دلیل تخلیه پساب لبنی به آبراه‌ها در سال ۲۰۰۱ صورت گرفت، زمانی که شرکت والی که آقای کرافار یکی از مدیران آن است، به دلیل تخلیه غیرقانونی پساب به زمینی که می‌توانست وارد آبراه‌ها شود، ۱۳۰۰۰ دلار جریمه شد. به گفته آلن کرافار، از سال ۲۰۰۳ کدهای انطباق جدیدی اجرا شد که بسیاری از کشاورزان از جمله کرافارها را درگیر کرد. در سال ۲۰۰۷، دو پیگرد قانونی دیگر علیه مطرح شد. شرکت به دلیل تخلیه غیرقانونی پساب لبنی به زمین، ۳۵۰۰۰ دلار جریمه شد. شرکت به دلیل تخلیه فاضلاب لبنی به یکی از شاخه‌های رودخانه اسک، ۱۳۰۰۰
فاضلاب لبنی به یکی از شاخه‌های رودخانه اسک، ۱۳۰۰۰ دلار جریمه شد. در پرونده دوم، آلن کرافار شخصاً ۵۰۰۰ دلار جریمه شد، در حالی که شیردوش مزرعه ۲۰۰۰ دلار جریمه شد. سال بعد، چهارمین پیگرد قانونی تأیید شد و مزرعهٔ در دشت‌های به دلیل تخلیهٔ غیرقانونی پساب لبنی به مبلغ ۳۷۵۰۰ دلار جریمه شد. این بزرگ‌ترین جریمه تا به امروز برای یک پرونده قضایی واحد بود، و قاضی گفت که ارسال یک حکم بازدارنده برای گروه شرکت‌های کرافار ضروری بوده است. در مارس ۲۰۰۹، نشریه نشنال بیزینس ریویو گزارش داد که آلن کرافار و گروه کرافارم، توسط
گزارش داد که آلن کرافار و گروه کرافارم، توسط بسیاری از افراد در این صنعت، به عنوان «نمونه بارز لبنیات کثیف» شناخته شده‌اند. در پاسخ، خانواده کرافار ماشین‌آلات جدیدی آوردند و یکی از پسرانشان به عنوان مأمور انطباق با استانداردها منصوب شد تا اطمینان حاصل کند که همه مزارع از استانداردهای جدید پیروی می‌کنند. چهار ماه بعد، دادگاه محیط زیست، شرکت، آلن کرافار، فرانک کرافار و الیزابت کرافار را به دلیل ۳۴ مورد تخلیه پساب‌های لبنی تحت پیگرد قانونی قرار داد. تخلفات مربوط به نشت پساب لبنیات از استخرها، پدهای خوراک،
مربوط به نشت پساب لبنیات از استخرها، پدهای خوراک، شلنگ آبیاری شکسته و چاهک‌ها بود که منجر به آبیاری بیش از حد چراگاه‌ها می‌شد. دادگاه محیط زیست، شرکت، آلن کرافار و فرانک کرافار را هر کدام به مبلغ ۲۹۵۰۰ دلار جریمه کرد و الیزابت کرافار نیز ۱۵۰۰ دلار جریمه شد که در مجموع به ۹۰۰۰۰ دلار رسید. رفاه حیوانات. در ۲۹ سپتامبر ۲۰۰۹، برنارد هیکی، روزنامه‌نگار حوزه کسب و کار، ویدئویی را در یوتیوب منتشر کرد که گوساله‌های گرسنه و بی‌آب را در مزرعه لبنی بنی‌دیلِ شرکت کرافار فارمز، بین توکوروا و ته کویتی، نشان می‌داد. هیکی
فارمز، بین توکوروا و ته کویتی، نشان می‌داد. هیکی اظهار داشت که وزارت کشاورزی و جنگلداری (ماف) در ۷ سپتامبر ۲۰۰۹ (پس از ضبط ویدیو) از مزرعه بازدید کرده و بسیاری از گوساله‌ها را معدوم کرده است، همان‌طور که کارکنان مزرعه نیز این کار را انجام داده‌اند، اما اجازه داده‌اند که کشاورزی ادامه یابد. هیکی فقدان رفاه حیوانات را به آموزش نامناسب کارکنان و مدیریت ضعیف و فشارهای بدهی‌های گسترده کرافار برای گسترش مزارع کرافار نسبت داد. در ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۹، بازرسان رفاه حیوانات، تمام مزارع متعلق به خانواده کرافار را برای
تمام مزارع متعلق به خانواده کرافار را برای یافتن موارد بی‌توجهی به حیوانات بازرسی کردند. آنها اظهار داشتند که «مشکلات قابل توجهی در رفاه حیوانات» در بین ۲۰٬۰۰۰ گاو در ۲۲ مزرعه متعلق به خانواده کرافار وجود دارد، از جمله مواردی مانند تراکم بیش از حد دام، تغذیه ناکافی، حیوانات کم وزن و کمبود سرپناه برای گوساله‌ها. در پنج مزرعهٔ کرافار، ۵۰ گاو باید کشته می‌شدند. طبق گزارش‌ها، آلن کرافار گفته بود که ماف مشکلات را بزرگنمایی کرده و بازرسان آن هیچ درکی از کشاورزی ندارند. او گفت؛ «آنها در عمرشان هرگز گاوی را
ندارند. او گفت؛ «آنها در عمرشان هرگز گاوی را ندوشیده و هرگز دست‌هایشان را کثیف نکرده‌اند.» در ۷ ژوئن ۲۰۱۰، سخنگوی وزارت کشاورزی و جنگلداری به روزنامه دومینیون پست اطلاع داد که تحقیقات آنها کامل نشده و هنوز خیلی زود است که بگوییم آیا پیگرد قانونی برای جرائم مربوط به ظلم به حیوانات انجام خواهد شد یا خیر. سخنگوی ماف گفت که تحقیقات به دلیل نیاز به ارزیابی مالکیت، کنترل و مسئولیت رفاه حیوانات در روابط پیچیده گروه مزارع کرافار، زمان‌بر است. در ژوئن ۲۰۱۱، پنج نفر از افراد دخیل در مزرعه لبنیات کرافرز تاهاروآ، در
از افراد دخیل در مزرعه لبنیات کرافرز تاهاروآ، در برابر ۷۱۴ مورد اتهام مربوط به جرائم مربوط به رفاه حیوانات، اظهار بی‌گناهی کردند. دریافت و فروش. در ۵ اکتبر ۲۰۰۹، شرکت کرافر توسط وام دهندگانش به بخش تصفیه دارایی‌ها منتقل شد و مایکل استیاسنی و برندون گیبسون به عنوان تصفیه‌کنندگان دارایی‌ها منصوب شدند. روزنامه نیوزلند هرالد گزارش داد که وست‌پک، رابوبانک و پی‌جی‌جی رایتسون فایننس حدود ۲۰۰ میلیون دلار نیوزیلند بدهکار بودند و به دلیل نقض تعهدات وام‌ها، شرکت کرافار فارمز را به حالت تعلیق درآورده‌اند. خانواده
فارمز را به حالت تعلیق درآورده‌اند. خانواده کرافار می‌گویند رکود اقتصادی و کاهش پرداختی فونترا عامل اصلی دررفتن کسب و کار آنها به مرحله تصفیه حساب بود. در سال ۲۰۰۷، فونترا به ازای هر کیلو شیر خشک ۷٫۹۰ دلار پرداخت کرد که رکورد جدیدی محسوب می‌شود. این رقم در سال ۲۰۰۸ دو دلار کاهش یافت و در سال ۲۰۰۹ به تنها ۴٫۵۵ دلار رسید. خانواده کرافار با استفاده از مزارع موجود خود به عنوان اهرم، به سرعت گسترش یافته بودند و دیگر نمی‌توانستند بدهی خود را پرداخت کنند. شرکت دایری هولدینگ که پیش از این شناخته می‌شد، موافقت کرد
هولدینگ که پیش از این شناخته می‌شد، موافقت کرد که مزارع خانوادگی کرافار را خریداری کند و این خرید منوط به تأیید دفتر سرمایه‌گذاری خارجی بود. نخست‌وزیر جان کی «نگرانی‌هایی» را در مورد فروش زمین به منافع خارجی اذعان می‌کند، و شرکت چینی به پیشنهاد (پایین‌تر) شرکت دولتی لندکورپ اعتراض کرد. در دسامبر ۲۰۱۰، به توصیه دفتر سرمایه‌گذاری خارجی، دولت تصمیم گرفت درخواست برای خرید ۱۶ مزرعه از پذیرندگان را تأیید نکند. در ژانویه ۲۰۱۱، پیشنهادی برای خرید ۱۶ مزرعه جزیره شمالی ارائه داده شد و برای کسب رضایت به دفتر
شمالی ارائه داده شد و برای کسب رضایت به دفتر سرمایه‌گذاری خارجی مراجعه کرد. در ۲۷ ژانویه ۲۰۱۲، وزیر اطلاعات زمین و معاون وزیر دارایی به شرکت گروه شانگهای پنگ‌شین لیمیتد اجازه دادند تا ۱۶ مزرعه کرافار را از طریق شرکت تابعه خود، میلک نیوزیلند هولدینگ لیمیتد، خریداری کند. در ۱۵ فوریه ۲۰۱۲، دادگاه عالی این تصمیم را لغو کرد و پس از بررسی قضایی درخواست شده توسط گروه خرید مزارع کرافار، به دولت دستور داد تا دوباره درخواست را بررسی کند. در ۲۰ آوریل ۲۰۱۲، موریس ویلیامسون، وزیر اطلاعات زمین و جاناتان کولمن، معاون
وزیر اطلاعات زمین و جاناتان کولمن، معاون وزیر دارایی، گزارش اصلاح‌شده‌ای از دفتر سرمایه‌گذاری خارجی را تأیید کردند و به شرکت میلک نیو نیوزیلند اجازه خرید ۱۶ مزرعه کارافار را دادند.
رفاه حیوانات در نیوزیلند توسط قانون رفاه حیوانات مصوب ۱۹۹۹ اداره می‌شود و تعدادی از سازمان‌ها به‌طور فعال از رفاه حیوانات و حقوق حیوانات حمایت می‌کنند. کنترل آفات و شیوه‌های کشاورزی با توجه به مسائل مربوط به رفاه حیوانات مورد بررسی دقیق قرار گرفته‌اند. قانونی بودن کشتن سگ‌ها و گربه‌ها برای مصرف خوراکی نیز مورد انتقاد قرار گرفته است. مسائل مربوط به رفاه حیوانات. اقتصاد نیوزیلند به شدت به کشاورزی وابسته است و بسیاری از مسائل مربوط به رفاه حیوانات مربوط به بخش کشاورزی است. اگرچه نیوزیلند استانداردهای بالایی
کشاورزی است. اگرچه نیوزیلند استانداردهای بالایی برای رفاه حیوانات دارد، اما گزارشی در سال ۲۰۱۶ از کمیته ملی مشورتی رفاه حیوانات، که به بررسی استفاده از جعبه‌های زایمان در مزارع خوک پرداخته بود، نشان داد که صنعت گوشت خوک الزامات آن را طبق قانون رفاه خوک‌ها (۲۰۱۰) نمی‌پذیرد و عدم رعایت قوانین رفاه خوک‌ها (۲۰۱۰) توسط این صنعت امری عادی است. علاوه بر این، قانون رفاه خوک‌ها (۲۰۱۰) با حقوق حیوانات برای ابراز الگوهای رفتاری طبیعی که در قانون رفاه حیوانات ۱۹۹۹ ذکر شده است، مغایرت دارد از سال ۲۰۲۳، دو سوم گوشت خوک
شده است، مغایرت دارد از سال ۲۰۲۳، دو سوم گوشت خوک مصرفی در نیوزیلند از کشورهایی با استانداردهای پایین‌تر رفاه خوک، مانند ایالات متحده و کانادا، وارد می‌شود که می‌توانند آن را ارزان‌تر تولید کنند. نگرانی‌هایی در مورد رفاه حیوانات در مزرعه بحث‌برانگیز وجود داشت و در ژوئن ۲۰۱۱، پنج نفر از افراد درگیر در مزرعه لبنیات در ۷۱۴ مورد اتهام مربوط به جرائم مربوط به رفاه حیوانات، اظهار بی‌گناهی کردند. در سال ۲۰۱۳، یک کشاورز پس از شکستن یا آسیب رساندن به دم ۲۳۰ گاو، به جرم نقض حقوق حیوانات محکوم و از داشتن گاو محروم
جرم نقض حقوق حیوانات محکوم و از داشتن گاو محروم شد. این بدترین مورد از این نوع بود که مقامات دیده بودند. درخواست رضایت منابع تحت قانون مدیریت منابع ۱۹۹۱ برای کشاورزی فشرده گاو در حوزه مکنزی در سال ۲۰۰۹ به دلیل نگرانی‌ها در مورد رفاه حیوانات، با مخالفت روبرو شد، اگرچه رفاه حیوانات بخشی نیست. این درخواست طبق مفاد «درخواست» شد. استفاده از ماده ۱۰۸۰ در نیوزیلند (به عنوان یک اقدام کنترل آفات و سلامت حیوانات) به دلایل رفاه حیوانات با مخالفت‌هایی روبرو شده است، اما ارزیابی سال ۲۰۰۷ از ماده ۱۰۸۰ (سدیم
شده است، اما ارزیابی سال ۲۰۰۷ از ماده ۱۰۸۰ (سدیم فلوئورواستات) نشان داد که مزایای آن بر خطراتش غلبه دارد. در سال ۲۰۱۰، مقاله‌ای با عنوان "«ابزارهای کنترل آفات ما چقدر انسانی هستند؟»" تهیه کرد. عوامل سمی مختلف مهره‌داران مانند ۱۰۸۰، برودیفاکوم، کوله کلسیفرول و غیره، تله‌های کشنده در گونه‌های پستانداران، روش‌های کنترل خرگوش در لانه و تله‌های نگهدارنده پا، روتنون، آلفاکلروالوز به بررسی «تأثیر رفاه حیوانات» (انسانی بودن) این ابزارهای کنترل پرداختند. این مقاله به تفصیل شرح می‌دهد که چگونه سموم مختلف بر حیوانات
تفصیل شرح می‌دهد که چگونه سموم مختلف بر حیوانات مختلف تأثیر می‌گذارند. اطلاعات مربوط به سطح هوشیاری در زمان‌ها/رویدادهای مختلف پس از مصرف دارو هنوز برای ارزیابی کامل تجربیات منفی و انسانی بودن آن مورد نیاز است. تحقیقات حیوانی. تحقیقات حیوانی تحت نظارت قانون رفاه حیوانات مصوب ۱۹۹۹ است و سازمان‌هایی که از حیوانات استفاده می‌کنند باید از یک آیین‌نامه اخلاقی مصوب پیروی کنند. این سند، سیاست‌ها و رویه‌هایی را که باید توسط سازمان و کمیته اخلاق حیوانات آن اتخاذ و دنبال شوند، تعیین می‌کند. هر پروژه باید توسط یک
و دنبال شوند، تعیین می‌کند. هر پروژه باید توسط یک کمیسیون نظارت بر کمیسیون (AEC) که شامل اعضای غیرمتخصص است، تأیید و نظارت شود. حیوانات همراه. پس از آنکه یک مرد تونگایی ساکن نیوزیلند در سال ۲۰۰۹ سگ خود را در حیاط خلوت خود پخت، درخواست‌هایی برای ممنوعیت این عمل مطرح شد، اما این اتفاق نیفتاد. حمل و نقل دام. در ۱۴ آوریل ۲۰۲۱، دولت نیوزیلند اعلام کرد که به منظور ارتقاء استانداردهای رفاه حیوانات، تصمیم گرفته است که صادرات دام از طریق دریا را تا سال ۲۰۲۳ پس از یک دوره گذار تا دو سال، به تدریج متوقف کند. این
یک دوره گذار تا دو سال، به تدریج متوقف کند. این اولین کشور در تاریخ بود که این کار را انجام داد؛ فعالان از استرالیا و سایر کشورها خواستند که از این اقدام پیروی کنند. قاچاق حیات وحش. نیوزیلند تعدادی گونه نادر و در معرض خطر انقراض دارد و مواردی از قاچاق حیات وحش گزارش شده است. گروه اجرای قوانین حیات وحش، متشکل از سه اداره دولتی، به‌طور مشترک قاچاق به نیوزیلند و از نیوزیلند را بررسی می‌کنند. این سه سازمان عبارتند از: خدمات گمرکی نیوزیلند، وزارت کشاورزی و جنگلداری و وزارت حفاظت از محیط زیست. نیوزیلند یکی از
و وزارت حفاظت از محیط زیست. نیوزیلند یکی از امضاکنندگان کنوانسیون تجارت بین‌المللی گونه‌های در معرض خطر جانوران و گیاهان وحشی (CITES) است که برای اطمینان از عدم تهدید بقای گونه‌های جانوری و گیاهی توسط تجارت بین‌المللی ایجاد شده است. CITES توسط وزارت حفاظت از محیط زیست اداره می‌شود. تعدادی از سازمان‌ها در نیوزیلند به‌طور فعال مسائل مربوط به رفاه حیوانات را دنبال می‌کنند. انجمن سلطنتی پیشگیری از ظلم به حیوانات نیوزیلند یا به‌طور رایج‌تر، قدیمی‌ترین سازمان حمایت از حیوانات در نیوزیلند، در سال ۱۸۸۲ در داندین
از حیوانات در نیوزیلند، در سال ۱۸۸۲ در داندین تشکیل شد و از انجمن انگلیسی پیشگیری از ظلم به حیوانات الهام گرفته شده بود. (نجات حیوانات از استثمار) یک گروه مدافع حقوق حیوانات است که تعدادی کمپین پر سر و صدا را اجرا کرده است. انجمن کمپینی علیه پرورش متراکم خوک به راه انداخت که در آن کمدین مایک کینگ حضور داشت، کسی که پیش از این در یک کمپین تبلیغاتی، فروش گوشت خوک را تبلیغ می‌کرد. مؤسسه خیریه بین‌المللی رفاه حیوانات، با نام «حمایت جهانی از حیوانات»، شعبه‌ای در نیوزیلند دارد. منابع. رفاه حیوانات در وزارت صنایع
نیوزیلند دارد. منابع. رفاه حیوانات در وزارت صنایع اولیه
آکادمی سینما و تلویزیون کانادا یک سازمان غیرانتفاعی کانادایی است که در سال ۱۹۷۹ برای قدردانی از دستاوردهای بیش از ۴۰۰۰ متخصص صنعت فیلم و تلویزیون کانادا، به‌ویژه از طریق جوایز سینمایی کانادا، تأسیس شد. وظیفه آکادمی تجلیل از دستاوردهای برجسته؛ افزایش آگاهی عمومی و افزایش حضور مخاطبان در سینما و تلویزیون کانادا و قدردانی از آنها؛ و ارائهٔ برنامه‌ها، کنفرانس‌ها و انتشارات توسعهٔ حرفه‌ای با کیفیت بالا و بسیار مورد نیاز است.
کیوی یا کیوی یکی از محصولات عمده صادراتی باغبانی برای نیوزیلند است. نیوزیلند اولین کیوی تجاری قابل کشت را توسعه داد و بازارهای صادراتی را توسعه داد و تقاضا برای این میوه را که امروزه وجود دارد، ایجاد کرد. امروزه نیوزیلند دومین کشور تولیدکننده کیوی، پس از چین و ایتالیا است، و تقریباً ۳۰٪ از سهم بازار را در اختیار دارد. در فصل ۲۰۰۸–۲۰۰۹، ارزش صادرات کیوی نیوزیلند ۱٫۴۵ میلیارد دلار نیوزیلند بود. منشأ میوه. کیوی از مناطق کوهستانی مرکز چین، از جمله استان‌های مدرن هونان و هوبئی، سرچشمه می‌گیرد. اگرچه در حال حاضر
هونان و هوبئی، سرچشمه می‌گیرد. اگرچه در حال حاضر هیچ مدرکی مبنی بر کشت کیوی به عنوان یک محصول سنتی در چین وجود ندارد، حتی در اوایل قرن بیستم، جوامع روستایی در این مناطق به‌طور سنتی میوه‌های وحشی از جنس "آکتینیدیا" را برای فروش در بازارها جمع‌آوری می‌کردند. کشت کیوی کرک‌دار در اوایل قرن بیستم از چین گسترش یافت، زمانی که بذرهای گونه 'کیوی کرکی' توسط مری ایزابل فریزر، مدیر کالج دخترانه وانگانویی، به نیوزیلند معرفی شد. فریزر پس از بازدید از خواهرش، یک معلم مبلغ مذهبی که در ییچانگ، استان هوبئی چین، در سال ۱۹۰۳
مذهبی که در ییچانگ، استان هوبئی چین، در سال ۱۹۰۳ زندگی می‌کرد، بذرها را به نیوزیلند آورد. این میوه توسط ارنست هنری ویلسون، گردآورنده گیاهان بریتانیایی، در میان جوامع غربی ساکن ییچانگ رواج یافته بود و دانه‌هایی که فریزر با خود آورده بود، احتمالاً از گیاهانی بودند که توسط ویلسون از سیچوان جمع‌آوری شده بودند. در حالی که دانه‌های کیوی نیز در همان دوره زمانی به ایالات متحده و اروپا معرفی شدند، تنها دانه‌های نیوزیلند به انواع تجاری تبدیل شدند. بذرها در سال ۱۹۰۶ توسط الکساندر آلیسون، متخصص نهالستان، در ملک خود در
الکساندر آلیسون، متخصص نهالستان، در ملک خود در لتهام، در جنوب وانگانویی، کاشته شدند و تاک‌ها اولین بار در سال ۱۹۱۰ باردهی دادند. آلیسون بذرها را به سایر نهالستان‌ها و باغداران در سراسر جزیره شمالی داد، و تا سال ۱۹۱۷، این گیاه با نام انگور فرنگی چینی به نهالستان‌ها فروخته می‌شد و پرورش‌دهندگان تشویق می‌شدند که میوه‌های کشیده یا بیضی‌شکل بزرگ‌تر را انتخاب کنند. این نام تا دهه ۱۹۶۰ نام رایج این میوه در نیوزیلند باقی ماند. با گذشت زمان، ارقام متعددی توسط پرورش‌دهندگان مختلف پرورش داده شدند. در اوایل دهه ۱۹۵۰،
مختلف پرورش داده شدند. در اوایل دهه ۱۹۵۰، هارولد موات از بخش تحقیقات میوه وزارت تحقیقات علمی و صنعتی، بسیاری از گونه‌های مهم شناخته شده، از جمله ابوت، آلیسون، برونو، گریسی، هیوارد، مونتگومری و الموود را طبقه‌بندی و استاندارد کرد. برونو، که به نام برونو جاست نامگذاری شده بود، به خاطر کشیده بودن خاصش شناخته می‌شد، در حالی که هیوارد مهم‌ترین رقم از نظر تجاری محسوب می‌شد. همه این ارقام از سه گیاه مجزا (یک تاک نر و دو تاک ماده) که توسط آلیسون پرورش داده شده‌اند، نشأت گرفته‌اند. هیوارد حدود سال ۱۹۲۴ در آوندیل،
نشأت گرفته‌اند. هیوارد حدود سال ۱۹۲۴ در آوندیل، نیوزیلند توسعه یافت و به نام خالق آن، هیوارد رایت، نامگذاری شد. اولین صادرات از سال ۱۹۵۹، این رقم تا اواخر دهه ۱۹۶۰ به رقم غالب کیوی صادراتی از نیوزیلند تبدیل شده بود، و تا سال ۱۹۷۵ تنها رقم صادراتی بود، تا دهه ۱۹۹۰. ریشه‌های این صنعت. تا دهه ۱۹۲۰، گیاهان کیوی در نهالستان‌ها فروخته می‌شدند و در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ به‌طور فزاینده‌ای محبوب شدند، اگرچه در درجه اول در باغ‌های خصوصی پرورش داده می‌شدند و گهگاه در بازارهای محلی فروخته می‌شدند. برونو جاست،
در بازارهای محلی فروخته می‌شدند. برونو جاست، پرورش‌دهنده، تأثیر عمده‌ای در ایجاد محبوبیت این گیاهان داشت، کسی که در اواخر دهه ۱۹۲۰ حدود ۸۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ گیاه را در سراسر جزیره شمالی، عمدتاً در مناطق تائورانگا و ته پوکه، فروخت. اولین باغ‌های تجاری در نیوزیلند توسط فرد جی. واکر در اوایل دهه ۱۹۳۰ در نزدیکی وانگانویی تأسیس شد، و پس از آن، آنهایی که در خلیج فراوانی بودند. یکی از شناخته‌شده‌ترین باغداران اولیه خلیج پلنتی، جیم مک‌لافلین بود که اغلب به عنوان «پدر» صنعت کیوی از او یاد می‌شود و کاشت تاک را در سال ۱۹۳۲
کیوی از او یاد می‌شود و کاشت تاک را در سال ۱۹۳۲ در تِ پوک آغاز کرد. این محصول در طول جنگ جهانی دوم، به دلیل افزایش محدودیت‌ها در واردات میوه به نیوزیلند، علاقه بیشتری به نیوزیلند نشان داد و این میوه در بین نظامیان بریتانیایی و آمریکایی مستقر در نیوزیلند در طول جنگ جهانی دوم محبوبیت پیدا کرد. تا دهه ۱۹۵۰، تعداد فزاینده‌ای از باغ‌های کیوی برای تأمین بازار داخلی کاشته شدند. در سال ۱۹۵۲، مک‌لافلین به فدراسیون میوه نیوزیلند مراجعه کرد که موافقت کرد حمل و نقل و بازاریابی میوه به بازارهای خارج از کشور را تسهیل
بازاریابی میوه به بازارهای خارج از کشور را تسهیل کند. این اولین صادرات انگور فرنگی چینی از نیوزیلند بود. صادرات بین‌المللی به دلیل تحقیقات پیشگامانه در مورد چگونگی قابلیت حمل و نقل میوه توسط جان پیلکینگتون هادسون و دیگران در وزارت کشاورزی ولینگتون امکان‌پذیر شد. محموله‌های اولیه از سال ۱۹۵۳ عمدتاً شامل کیوی رقم ابوت و تعداد کمی کیوی برونو بودند. این محموله‌ها عمدتاً به بریتانیا و استرالیا ارسال می‌شدند. در سال ۱۹۵۵، وزارت تحقیقات علمی و صنعتی نیوزیلند اولین تحقیقات خود را در مورد اصلاح نژاد مرتبط با کیوی
تحقیقات خود را در مورد اصلاح نژاد مرتبط با کیوی انجام داد، زمانی که این وزارتخانه "کیوی قطب شمال" (معروف به کیوی) را از انگلستان به نیوزیلند وارد کرد. تغییر نام تجاری انگور فرنگی چینی. در اواخر دهه ۱۹۵۰، واردکنندگان میوه در کالیفرنیا به دلیل ترس مأموران قرنطینه وزارت کشاورزی ایالات متحده از احتمال آلودگی به قارچ آنتراکنوز، که یک مشکل شناخته شده مرتبط با انگور فرنگی اروپایی است و در نزدیکی زمین رشد می‌کند و به راحتی توسط خاک آلوده می‌شود، مشکلاتی را در مورد نام انگور فرنگی چینی گزارش کردند. نام «ملونت» توسط
انگور فرنگی چینی گزارش کردند. نام «ملونت» توسط هاروی ترنر از شرکت نیوزیلندی پیشنهاد شد و این میوه در دهه ۱۹۵۰ برای مدت کوتاهی با این نام به ایالات متحده صادر شد. یک واردکننده آمریکایی به نام نورمن سونداگ از شرکت زیل و شرکا در سانفرانسیسکو، شکایت کرد که این نام به بدی انگور فرنگی چینی است زیرا خربزه و انواع توت هر دو مشمول تعرفه‌های بالای واردات هستند و در عوض درخواست یک نام کوتاه مائوری کرد که به سرعت تداعی‌کننده نیوزیلند باشد. نام کیوی توسط جک ترنر در جریان ملاقاتی بین سر هاروی ترنر، جک ترنر و گراهام ترنر
ملاقاتی بین سر هاروی ترنر، جک ترنر و گراهام ترنر در ژوئن ۱۹۵۹ ابداع شد. این نام به گونه‌ای انتخاب شد که مشابه میوه گل ساعتی باشد، اما کیوی را نیز در بر بگیرد، نامی غیررسمی که برای توصیف نیوزیلندی‌ها استفاده می‌شود و ترنر احساس می‌کرد که نظامیان ایالات متحده مستقر در اقیانوس آرام در طول جنگ جهانی دوم با آن ارتباط خوبی خواهند داشت. اولین اشاره چاپی شناخته شده به کیوی از بروشور که مربوط به سپتامبر ۱۹۵۹ است. این نام جدید خیلی زود به‌طور گسترده در کالیفرنیا مورد استفاده قرار گرفت، که بخشی از آن به خاطر فریدا
استفاده قرار گرفت، که بخشی از آن به خاطر فریدا کاپلان، بنیانگذار شرکت فریدا در لوس آلامیتوس بود که نقش کلیدی در رواج کیوی در ایالات متحده داشت و مدیران فروشگاه‌های زنجیره‌ای را متقاعد کرد که این میوه را عرضه کنند. یکی دیگر از عوامل اصلی در ایجاد محبوبیت این نام، استفاده از آن توسط باغداران کالیفرنیایی بود که هنگام پرورش محصول در محل، این نام را برگزیدند. این میوه تا دهه ۱۹۶۰ در نیوزیلند همچنان با نام انگور فرنگی چینی شناخته می‌شد، اما به تدریج از محبوبیت آن کاسته شد. تا سال ۱۹۷۰، تمام صادرات نیوزیلند از
آن کاسته شد. تا سال ۱۹۷۰، تمام صادرات نیوزیلند از نام کیوی استفاده می‌کردند. افسانه‌های متعددی با نامگذاری کیوی مرتبط هستند، از جمله اینکه تغییر نام با احساسات ضد چینی در ایالات متحده مرتبط بوده است، یا اینکه این میوه به نام پرنده کیوی، نماد ملی نیوزیلند با ظاهری مشابه میوه، نامگذاری شده است.
آلودگی آب در کانتربری، نیوزیلند، به یک مسائل زیست‌محیطی تبدیل شده است که عمدتاً به دلیل آلودگی ناشی از منابع کشاورزی و همچنین منابع صنعتی و شهری است. منابع آب تحت صلاحیت اداره محیط زیست کانتربری طبق قانون مدیریت منابع (RMA) قرار دارند؛ برداشت و استفاده از آب برای اهداف آبیاری نیاز به رضایت منبع دارد. آب شهری کرایست‌چرچ از سفره‌های آب زیرزمینی زیر شهر تأمین می‌شود. پیشینه. به دلیل اثر سایه باران کوه‌های آلپ جنوبی، میزان بارندگی در کانتربری کمتر از بسیاری از مناطق دیگر کشور و بین ۵۰۰ تا ۷۰۰ است. میلی‌متر در
مناطق دیگر کشور و بین ۵۰۰ تا ۷۰۰ است. میلی‌متر در سال. آب حاصل از ذوب برف و یخ و همچنین آب ناشی از بارندگی، به رودخانه‌های عمدتاً بافته شده در دشت‌های کانتربری سرازیر می‌شود. رودخانه‌ها سفره‌های آب زیرزمینی زیر دشت‌ها را تغذیه می‌کنند. منطقه کانتربری به‌طور سنتی کشاورزی و دامداری بود، اما تعداد زیادی از صنایع لبنی در این منطقه تغییر کاربری داده شده‌اند. در سال‌های اخیر ، دامداری در سراسر جزیره جنوبی گسترش چشمگیری داشته است. دامداری نیاز به استفاده شدید از آب دارد و تقاضای زیادی را برای منابع آب در منطقه
آب دارد و تقاضای زیادی را برای منابع آب در منطقه کانتربری ایجاد می‌کند. مسائل. رودخانه‌ها و آب‌های زیرزمینی با نیترات و "باکتری ای‌کولای" آلوده می‌شوند. بر اساس داده‌های سال ۲۰۱۷ سازمان محیط زیست کانتربری، غلظت نیترات در آب‌های زیرزمینی در حدود ۷ درصد از چاه‌های تحت نظارت، بالاتر از استانداردهای آب آشامیدنی است. طبق گزارش پیشرفت سال ۲۰۱۷ سازمان محیط زیست کانتربری در مورد استراتژی مدیریت آب کانتربری، ۷۱٪ از ۲۲۴ چاه نمونه‌برداری شده در سال ۲۰۱۵ هیچ روند افزایشی یا کاهشی در میزان نیترات نشان ندادند، ۲۵٪ از
یا کاهشی در میزان نیترات نشان ندادند، ۲۵٪ از چاه‌ها روند افزایشی نیترات و ۴٪ روند کاهشی نیترات را نشان دادند. طبق اعلام وزارت محیط زیست، ۷۷ درصد از رودخانه‌ها و دریاچه‌های کانتربری برای شنا عالی یا مناسب و ۴ درصد ضعیف ارزیابی شده‌اند. مواد مغذی معدنی، که نشانه‌ای از کیفیت آب هستند، کم در نظر گرفته می‌شوند اما با نزدیک شدن به ساحل افزایش می‌یابند. در سال‌های ۲۰۰۰–۲۰۰۱، ۲۸٪ از مکان‌های آزمایش‌شده به دلیل وجود آلاینده‌های آلی در وضعیت «هشدار» طبقه‌بندی شدند. آلودگی آب دو رودخانه آون/اوتاکارو و اوپاواهو/هیتکوت
آب دو رودخانه آون/اوتاکارو و اوپاواهو/هیتکوت که از شهر کرایست‌چرچ می‌گذرد، نگران‌کننده است. فاضلاب تصفیه نشده می‌تواند در مواقع بارندگی زیاد به رودخانه‌ها سرازیر شود. مصب رودخانه‌ای که دو رودخانه در آن تخلیه می‌شدند، آب تصفیه‌شده‌ای از تصفیه‌خانه فاضلاب که فاضلاب شهر را تصفیه می‌کرد، دریافت می‌کرد. با این حال، یک خط لوله برای تخلیه آب به خلیج پگاسوس ساخته شد. این سامانه در سال ۲۰۱۰ عملیاتی شد. طرح آب دشت‌های مرکزی، طرحی در مقیاس بزرگ برای انحراف آب، سدسازی، شبکه‌سازی و آبیاری در منطقه‌ای به مساحت ۶۰٬۰۰۰