payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کادر نظامی () یا کادری نظامی عبارت است از افسران درجه‌دار و افسران وظیفه یک واحد نظامی که مسئول آموزش بقیه واحد هستند. کادر می‌تواند اسکلت دائمی یک واحد باشد که در صورت نیاز می‌توان کل واحد را حول آن ساخت. در کشورهایی که خدمت سربازی اجباری دارند، یک کادر می‌تواند شامل کارکنان دائمی یک هنگ باشد که سربازان وظیفه منصوب شده به آن را آموزش می‌دهند. این اصطلاح از عبارت فرانسوی en cadre گرفته شده است که همان معنی را می‌دهد. در نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا، کادر به گروه یا عضوی از گروهی از رهبران گفته می‌شود،
به گروه یا عضوی از گروهی از رهبران گفته می‌شود، به ویژه در واحدهایی که مدارس آموزشی رسمی را اداره می‌کنند. در اصطلاحات نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا، این کلمه به صورت مفرد و جمع به کار می‌رود. در آکادمی نظامی ایالات متحده، دانشجویان سال بالایی که آموزش‌های پایه دانشجویان سال اول را انجام می‌دهند، کادر نامیده می‌شوند. در نیروهای مسلح بریتانیا، کادر گروهی از مربیان یا واحدی است که مربیان یا افسران درجه‌دار بالقوه را آموزش می‌دهد، که در این صورت معمولاً شامل کارآموزان نیز می‌شود (به عنوان مثال، کادر آموزشی
کارآموزان نیز می‌شود (به عنوان مثال، کادر آموزشی رهبر کوهستان سپاه تفنگداران دریایی سلطنتی). در نیروهای دفاع‌ازخود ژاپن، ترجمه مستقیم این کلمه در زبان ژاپنی "幹部، (kanbu)" است که به افسران درجه‌دار اشاره دارد. نیروی دریانوردی دفاع‌ازخود ژاپن به طور غیررسمی از کلمه "准幹部, jun-kanbu" به معنای "کادر وابسته" استفاده می‌کند، اگر این کلمه به طور مستقیم برای افسران ارشد ترجمه شود، زیرا موقعیت آنها به عنوان افسر ارشد با دو شاخه دیگر (نیروی زمینی دفاع‌ازخود ژاپن و نیروی هوایی دفاع‌ازخود ژاپن) متفاوت است. با اقتباس از
هوایی دفاع‌ازخود ژاپن) متفاوت است. با اقتباس از کاربرد نظامی، در خدمات پلیس کانادا، یک کادر به یک افسر منفرد گفته می‌شود. این کلمه به جای شماره نشان استفاده می‌شود و در سیستم‌های مدیریت سوابق برای اعزام و ورود گزارش استفاده می‌شود.
د لند اف سانشاین (به انگلیسی: "The Land of Sunshine") یک مجله بود که بین سال‌های ۱۸۹۴ تا ۱۹۲۳ در لس‌آنجلس، کالیفرنیا منتشر می‌شد. این نشریه در ژانویهٔ ۱۹۰۲ به نام اوت وست (به انگلیسی: "Out West") تغییر یافت. در سال ۱۹۲۳ این مجله در نشریهٔ اوورلند مانتلی ("Overland Monthly") ادغام شد و با نام اوورلند مانتلی و اوت وست مگزین ("Overland Monthly and Out West Magazine") تا سال ۱۹۳۵ به فعالیت ادامه داد. این مجله آثار نویسندگان برجسته‌ای همچون جان مویر، جک لندن، مری هانتر آستین، شارلوت هال، گریس الری چانینگ و سویی
هانتر آستین، شارلوت هال، گریس الری چانینگ و سویی سِن فار (ادیت مود ایتون) را منتشر می‌کرد. د لند اف سانشاین همچنین به خاطر استفادهٔ «پرزرق‌وبرق» از تصاویر شناخته می‌شد که بسیاری از آن‌ها به سبک ترام بودند. به گفتهٔ جان ویکمن، این مجله «شگفتی‌های کالیفرنیای جنوبی را ستایش می‌کرد و تأثیر چشمگیری بر تصویر اولیهٔ این منطقه و جذابیت آن برای گردشگران داشت.»
پوکمون مینی (به انگلیسی: Pokémon Mini) یک کنسول بازی دستی است که توسط نینتندو با همکاری شرکت پوکمون طراحی و ساخته شده است. این کنسول در ابتدا در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۱ در آمریکای شمالی منتشر شد؛ ماه بعد در ژاپن و در مارس ۲۰۰۲ در اروپا عرضه شد. این سیستم با تم مجموعه پوکمون ساخته شده است و کوچکترین سیستم نینتندو است که تاکنون با کارتریج‌های قابل تعویض تولید شده است و وزن آن کمی کمتر از ۷۰ گرم است. بازی ها. پین بال پوکمون مینی پین‌بال پوکمون مینی یک بازی پین‌بال است که توسط ژوپیتر توسعه داده شده است. بازیکن از
است که توسط ژوپیتر توسعه داده شده است. بازیکن از پوکمون‌هایی مانند دیگلت یا پیکاچو به عنوان مکانیزم «ضربه زدن» استفاده می‌کند. در طول مسیر، بازیکنان می‌توانند پوکمون‌های بیشتری را برای استفاده بگیرند و سایر پوکمون‌ها می‌توانند به عنوان عناصر مانع سطح عمل کنند. ۷۰ مرحله «ماموریت» و ۱۰ مرحله در هر حالت حمله زمانی و حمله امتیازی وجود دارد.
دیرک کسلر ؛ (زادۀ ۱۹ اکتبر ۱۹۴۴) در ویسبادن آلمان، جامعه‌شناس، استاد دانشگاه و متخصص ماکس وبر آلمانی است. او که اکنون بازنشسته است، پیش از این استاد رشته جامعه‌شناسی در دانشگاه ماربورگ بود. او نویسنده کتاب «ماکس وبر: مقدمه‌ای بر زندگی و آثار او» است که اولین بار توسط انتشارات دانشگاه شیکاگو در سال ۱۹۸۸ منتشر شد. زندگینامه. دیرک کاسلر در خانه لبنسبورن در رشته‌کوه تاونوس زاده شد و در مونیخ به همراه مادرش بزرگ شد که به عنوان تندنویس برای موسسه لبنسبورن کار می‌کرد. پدر او یک افسر متأهل اونتراشتورم‌فورر اس‌اس
پدر او یک افسر متأهل اونتراشتورم‌فورر اس‌اس بود. پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسه عالی مونیخ (از سال ۱۹۶۵ ماکس پلانک-ژیمنازیوم)، او در جامعه‌شناسی و (علوم سیاسی) در دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ و مدرسه اقتصاد لندن تحصیل کرد. از سال ۱۹۷۶، تحصیل دوره دکترای خود را در رشته جامعه‌شناسی در مونیخ آغاز کرد و در سال ۱۹۸۳ تحصیلات خود را در آنجا به پایان رساند و دکترای خود را در رشته جامعه‌شناسی (دکترای سیاست) دریافت کرد. از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۲، او بورسیه بنیاد بورسیه تحصیلی آلمان بود. از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۸، او دوره
تحصیلی آلمان بود. از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۸، او دوره آموزشی افسر ذخیره را در تیپ ۲۸ پانزر نیروهای مسلح آلمان گذراند و در سال ۱۹۸۰ به درجه ستوان یکم در نیروی ذخیره ارتقا یافت. از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۴، او عضو شورای شهر (رأی‌دهندگان آزاد) در شهرداری کوتگایزرینگ، ناحیه فورستنفلدبروک، منطقه اداری بایرن علیا بود. دیرک کیسلر از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۷ رهبری باشگاه سیاسی آکادمی انجیلی توتزینگ را بر عهده داشت. پس از مدتی به عنوان محقق مهمان در دانشگاه شیکاگو در پاییز ۱۹۸۱، از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۵ به عنوان استاد جامعه‌شناسی عمومی در
۱۹۸۴ تا ۱۹۹۵ به عنوان استاد جامعه‌شناسی عمومی در دانشگاه هامبورگ به تدریس و تحقیق پرداخت. از مارس ۱۹۹۲ تا مارس ۱۹۹۴، او رئیس دانشکده فلسفه و علوم اجتماعی دانشگاه هامبورگ بود. از سال ۱۹۹۵ تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۲۰۰۹، کرسی جامعه‌شناسی عمومی و از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸، رئیس دانشکده علوم اجتماعی و فلسفه در دانشگاه فیلیپس ماربورگ را بر عهده داشت. در آغاز ترم زمستانی ۲۰۱۰/۱۱، مارکوس شروئر جانشین او در کرسی ماربورگ شد. کیسلر پیش از این، کرسی‌های استادی مهمان طولانی‌تری را در دانشگاه کلن، دانشگاه فلوریدای جنوبی در
را در دانشگاه کلن، دانشگاه فلوریدای جنوبی در سن پترزبورگ، دانشگاه ایندیانا در بلومینگتون، مدرسه عالی مطالعات علوم اجتماعی در پاریس، دانشگاه هومبولت برلین، دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ، موسسه تحقیقات اجتماعی هامبورگ، دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، دانشگاه گراتس و دانشگاه کمبریج داشته است. بین آوریل ۲۰۰۳ و آوریل ۲۰۰۵، او نویسنده مقیم در موناسنسیا، آرشیو ادبی و کتابخانه پایتخت ایالت مونیخ، بود. انجمن جامعه‌شناسی آلمان او را از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳ به عضویت شورای خود برگزید. از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵، او عضو هیئت مدیره
برگزید. از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵، او عضو هیئت مدیره DGS بود و از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۵، دوباره به عضویت شورای آن انتخاب شد. در DGS، کسلر ابتکار عمل تهیه و تصویب یک نظامنامه اخلاقی برای جامعه‌شناسی آلمان را به دست گرفت. کسلر که این وظیفه را از سوی رئیس وقت، ولفگانگ زاپف، بر عهده داشت، از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۲ ریاست کمیسیونی را بر عهده داشت که شامل جامعه‌شناسانی چون کریستل هوپف، زیگفرید لامنک، هانسگونتر مایر و برنهارد شفرز بود. یک آیین‌نامه اخلاقی مشترک انجمن جامعه‌شناسی آلمان (DGS) و انجمن حرفه‌ای جامعه‌شناسان آلمان
آلمان (DGS) و انجمن حرفه‌ای جامعه‌شناسان آلمان (انجمن حرفه‌ای جامعه‌شناسان آلمان) از نوامبر ۱۹۹۲ لازم‌الاجرا شده است. علایق پژوهشی کسلر شامل تاریخ جامعه‌شناسی آلمان و بین‌المللی، مطالعه آثار کلاسیک و اصلی آن و مطالعه زندگی و کار دانشگاهی و تأثیر ماکس وبر، جامعه‌شناس آلمانی بود. آثار. دیرک کسلر در آثارش، عمدتاً به تاریخ جامعه‌شناسی، نظریه‌های جامعه‌شناسی، جامعه‌شناسی سیاسی (انقلابها، رسوایی‌های سیاسی)، جامعه‌شناسی علم (ظهور جامعه‌شناسی دانشگاهی)، اخلاق علوم اجتماعی، جامعه‌شناسی دین و تحقیقات ماکس وبر
علوم اجتماعی، جامعه‌شناسی دین و تحقیقات ماکس وبر می‌پردازد. در سال ۲۰۱۴، او زندگینامه جامعی از وبر منتشر کرد. کسلر از سال 1979 به طور منظم از پژوهش های دانشگاهی خود منتشر کرده است. (به ویژه در زوددویچه تسایتونگ، اشپیگل، دی ولت، اشترن، Tageszeitung، فرانکفورتر آلگماینه زایتونگ، دی تسایت (1993)، Die Zeit، و فرانکفورتر روندشاو). او ستون‌های ماهانه منظمی را برای Max (مجله) (1994/1995)، Oberhessische Presse (1997–2009) و از سال 2009 تا 2014 برای مجله آنلاین literaturkritik.de منتشر کرد. از سال 2021، او
literaturkritik.de منتشر کرد. از سال 2021، او خوانندگان بیشتری را مورد خطاب قرار داده است که اخیراً با کتاب «Schön deutsch» (به آلمانی زیبا) ارائه شده است. سفری از اکتشاف.» (2021)، که همراه با روزنامه نگار استفانی فون ویترشیم نوشته شده است. از ژانویه ۲۰۲۳، او ستونی ماهانه با عنوان «معماهای زندگی» را با او در literaturkritik.de منتشر کرده است. او در کتاب زندگینامه خود «دروغ‌ها و شرم» که در سال ۲۰۲۳ منتشر شد، از جمله به ریشه‌های خود به عنوان یک کودک متولد شده در خانواده لبنسبورن اشاره می‌کند.
رمانتیسم ینا، رمانتیک‌های ینا یا رمانتیسم متقدم، نخستین مرحله از رمانتیسم در ادبیات آلمانی است که با آثار گروهی که از حدود ۱۷۹۸ تا ۱۸۰۴ در شهر ینا متمرکز بودند، آغاز می‌شود. این جنبش به عنوان یکی از عوامل مؤثر در توسعه ایده‌آلیسم آلمانی در فلسفه مدرن متاخر در نظر گرفته می‌شود. شرح اجمالی. رهبر گروه ینا، خانم کارولین شلینگ بود که ملاقات‌هایشان را میزبانی می‌کرد. دو عضو دیگر گروه، برادرانِ واضع اصول اولیه‌ی رمانتیسم، آوگوست ویلهلم فن اشلگل و کارل ویلهلم فریدریش اشلگل در مجله‌ی سازمان خود به نام «Athenaeum»
اشلگل در مجله‌ی سازمان خود به نام «Athenaeum» تأکید می‌کردند که نخستین هدف نقد، شناخت و قدردانی از حق «نبوغ» در پیروی از طبیعت خویش است. بهش اعظم تصوری که از این گروه وجود دارد، برساخته از اشعار و قطعاتی رمانیِ «گئورگ فیلیپ فریدریش فریهر فون هاردنبرگ» است که بیشتر با تخلصش نووالیس شناخته می‌شود. یوهان گوتلیب فیشته و فریدریش ویلهلم یوزف شلینگ، همزمان با الاهیات‌شناسِ عصر، فریدریش شلایرماخر که بر فردگرایی در تفکر دینی تأکید می‌ورزید، دکترین رمانتیسم را گسترش دادند. از دیگر چهره‌های برجسته‌ی این حوزه می‌توان
دادند. از دیگر چهره‌های برجسته‌ی این حوزه می‌توان به آگوست لودویخ هولسِن و فریدریش هُلدِرلین اشاره کرد. این گروه در سال ۱۸۰۴ منحل شد. دو سال بعد، جریان دیگری از رمانتیسم در برلین و هایدلبرگ به راه افتاد.
«خودت انجام بده مستر بین» نهمین قسمت از مجموعه تلویزیونی بریتانیایی "مستر بین" است که توسط تولیدات تایگر اسپکت و تلویزیون تیمز برای تلویزیون سنترال ایندیپندنت تولید شده است. این قسمت نخستین بار در ۱۰ ژانویه ۱۹۹۴ از شبکه آی‌تی‌وی پخش شد و در طول پخش اصلی خود توسط ۱۵٫۶۰ میلیون بیننده تماشا شد. داستان. بخش اول. مستر بین که هیجان‌زده است، دو دوست خود، روپرت و هوبرت را برای یک مهمانی در شب سال نو ۱۹۹۳ به آپارتمان خود دعوت کرده و در حال انجام آخرین کارهای تزیینات است. تزیینات او شامل یک دایره از صندلی‌ها در اتاق
است. تزیینات او شامل یک دایره از صندلی‌ها در اتاق نشیمن و چند بادکنک آویزان از در ورودی است. روپرت و هوبرت از راه می‌رسند، اما متوجه می‌شوند که این مهمانی آن چیزی نیست که انتظارش را داشتند: بین به مهمانان خود کلاه‌های مهمانی ساخته شده از روزنامه می‌دهد، صندلی‌های مشخصی را به آن‌ها اختصاص می‌دهد و تنها سرگرمی موجود یک دستگاه پخش موسیقی است. سپس بین برای آماده کردن خوراکی‌ها به آشپزخانه می‌رود. اما متوجه می‌شود که تویگلت‌ها را تمام کرده است، بنابراین ابتکار به خرج می‌دهد و شاخه‌ای از درخت بیرون پنجره
به خرج می‌دهد و شاخه‌ای از درخت بیرون پنجره آشپزخانه را با ساطور خرد می‌کند و چوب‌های کوچک را در مارمیت فرو می‌برد تا شبیه تویگلت به نظر برسند. سپس یک بطری شامپاین باز می‌کند، اما می‌بیند که فقط به اندازه نصف یک لیوان در آن باقی مانده است. بین دوباره ابتکار به خرج می‌دهد و با استفاده از یک بطری سرکه و افزودن شکر، آن را شیرین می‌کند. هرچه از شب می‌گذرد، آشکار می‌شود که روپرت و هوبرت اصلاً خوش نمی‌گذرانند. آن‌ها متوجه می‌شوند که «غذایی» که به آن‌ها داده شده واقعی نیست و از خوردن آن خودداری می‌کنند، هرچند بین
نیست و از خوردن آن خودداری می‌کنند، هرچند بین غذای خودش را می‌خورد و وانمود می‌کند که از سرکه لذت می‌برد. سپس بین دوباره به آشپزخانه می‌رود و مقداری بادام زمینی از ظرف غذای پرنده‌ها برمی‌دارد و آن‌ها را در بشقابی می‌ریزد. در همین حین، روپرت و هوبرت ساعت اتاق نشیمن را کمی جلو می‌کشند تا به نیمه‌شب برسد. وقتی بین برمی‌گردد، ساعت زنگ نیمه‌شب را می‌نوازد. آن‌ها دست‌های یکدیگر را می‌گیرند و برای جشن گرفتن «از گذشته‌های دور» را می‌خوانند. سپس روپرت و هوبرت وانمود به خمیازه کشیدن می‌کنند و ادعا می‌کنند که خسته
به خمیازه کشیدن می‌کنند و ادعا می‌کنند که خسته هستند. بنابراین بین دستگیره در را که به دلایلی آن را برداشته و در یک کاسه میوه گذاشته بود (این یک شوخی تکراری در طول این قسمت است)، دوباره سر جایش می‌گذارد و به آن‌ها شب‌به‌خیر می‌گوید. درست بیرون در، روپرت و هوبرت با دو زن روبرو می‌شوند که به کلاه‌های کاغذی آن‌ها می‌خندند و سپس وارد آپارتمان همسایه می‌شوند؛ جایی که یک مهمانی پرشور سال نو در جریان است. آن‌ها سپس فکر می‌کنند که آیا بروند یا به مهمانی وارد شوند، و در نهایت دومی را انتخاب می‌کنند. در همین حال،
و در نهایت دومی را انتخاب می‌کنند. در همین حال، بین در تختخواب است و تدی را کنار خود می‌گذارد، سپس چراغ را خاموش کرده و به خواب می‌رود. با این حال، صدای شمارش معکوس مهمانی آپارتمان روبرو و همچنین صدای آواز خواندن «از گذشته‌های دور» توسط آن‌ها را می‌شنود، که نشان می‌دهد سال نو واقعی فرا رسیده است. بین که گیج شده است، دوباره چراغ را روشن می‌کند و یک ساعت زنگ‌دار از کشوی خود بیرون می‌آورد که نشان می‌دهد کمی از نیمه‌شب گذشته است (در این لحظه، ساعت اتاق نشیمن ۱:۴۰ را نشان می‌دهد). او از اینکه می‌فهمد روپرت و
۱:۴۰ را نشان می‌دهد). او از اینکه می‌فهمد روپرت و هوبرت او را فریب داده و به مهمانی بزرگ‌تر در همسایگی‌اش رفته‌اند، عصبانی می‌شود و دوباره چراغ را خاموش کرده و به خواب برمی‌گردد. در روز سال نو، بین برای استفاده کامل از تخفیف‌های ژانویه، به فروشگاه بزرگ آردینگ و هابز می‌رود. بین با فاش کردن اینکه «فرد» جلوی صف یک مانکن بوده که قبلاً خودش آن را آنجا گذاشته بود، موفق می‌شود صف را رد کند. بین وسایل زیادی از جمله یک صندلی راحتی که در ویترین بود، خریداری می‌کند. بخش دوم. چون بین نمی‌توانست تمام خریدهایش را به
بخش دوم. چون بین نمی‌توانست تمام خریدهایش را به همراه خودش در مینی جای دهد، تصمیم می‌گیرد از روی صندلی راحتی که روی سقف خودرو است، آن را براند. او از طناب برای کنترل فرمان و از یک جارو برای فشردن پدال‌ها استفاده می‌کند. همه چیز خوب پیش می‌رود تا اینکه بین وارد یک خیابان سرازیری تند می‌شود. وقتی قسمت بالایی جارو را که با آن ترمز می‌گرفت، از دست می‌دهد، مجبور می‌شود مینی را به عقب یک کامیون حمل تشک بکوبد. در آپارتمان، بین با وسایل جدیدی که خریده بود، شروع به بازسازی می‌کند. نخست متوجه می‌شود که جابه‌جا کردن
بازسازی می‌کند. نخست متوجه می‌شود که جابه‌جا کردن میز از جلوی سوراخ دیوار آشپزخانه غیرعملی است، چون دیگر نمی‌تواند وقتی در آشپزخانه است، وسایل را از طریق سوراخ روی میز بگذارد. راه حل او: فقط سوراخ را جابه‌جا کند. بعد از اینکه با استفاده از سه مداد (یکی در دهانش و یکی در هر دست) اندازه‌گیری‌های دقیقی انجام می‌دهد، با اره‌ عمودبر یک قسمت از دیوار را می‌برد و آن را به جای سوراخ قبلی منتقل می‌کند. اما او بی‌خبر است از اینکه در سمت دیگر دیوار چه چیزی قرار دارد و در حین کار، یک کابل تلفن و چندین عکس را پاره
و در حین کار، یک کابل تلفن و چندین عکس را پاره می‌کند. سپس او شروع به رنگ‌آمیزی کل اتاق نشیمن می‌کند، اما متوجه می‌شود که موهای قلم‌مویش کاملاً خشک و سفت شده‌اند و به زودی داخل سطل رنگ می‌افتند. او به طرز بی‌رحمانه‌ای ابتکار به خرج می‌دهد و دسته قلم‌مو را در قسمت پشتی تدی فرو می‌کند و از سر آن برای رنگ کردن دیوارها استفاده می‌کند. اما تنها چند خط رنگ می‌زند که به طور تصادفی مقداری رنگ روی وسایل خانه‌اش می‌ریزد. سپس بین نقشه‌ای دیگر می‌کشد. او با دقت تمام وسایل اتاق نشیمن و آشپزخانه را با روزنامه می‌پوشاند
اتاق نشیمن و آشپزخانه را با روزنامه می‌پوشاند و وقتی روزنامه برای پوشاندن ساعتش کم می‌آورد، از کلاهی که هوبرت جا گذاشته بود استفاده می‌کند. سپس یک فشفشه بزرگ را داخل سطل رنگ می‌گذارد تا آن را منفجر کند. فتیله را روشن می‌کند و از آپارتمان خارج می‌شود. در همان لحظه، هوبرت خسته و پشیمان از آپارتمان همسایه بیرون می‌آید و متوجه می‌شود کلاهش را در آپارتمان بین جا گذاشته و برای برداشتن آن وارد می‌شود، درست در لحظه‌ای که فشفشه منفجر می‌شود. بین به آپارتمانش برمی‌گردد و از اینکه توانسته دیوار را با موفقیت رنگ کند،
و از اینکه توانسته دیوار را با موفقیت رنگ کند، راضی است. اما با دیدن ردپاهای سفید هوبرت از در ورودی و یک سایه از او که در حال برداشتن کلاهش است، روی قسمتی از دیوار که تنها نقطه رنگ‌نشده است، شوکه می‌شود. صحنه اضافه. یک صحنه اضافه، که در نسخه اصلی پخش‌شده از این قسمت وجود نداشت، در نسخه‌های آمریکایی پخش‌شده از اچ‌بی‌او و همچنین در برخی نسخه‌های خانگی گنجانده شده بود. بین در حال خرید در فروشگاه بزرگ است که چشمانش به صندلی‌ای می‌افتد که قصد خرید آن را دارد. وقتی به صندلی راحتی نزدیک می‌شود، متوجه می‌شود که یک
به صندلی راحتی نزدیک می‌شود، متوجه می‌شود که یک فروشنده در حال نمایش امکانات آن به یک زوج مسن است. بین که می‌فهمد آن زوج قصد خرید صندلی را دارند، راه‌هایی برای فریب دادن آن‌ها پیدا می‌کند تا فکر کنند صندلی خراب است: ابتدا آن را از برق می‌کشد که بلافاصله توسط فروشنده متوجه می‌شود. در حالی که زن مسن با لذت روی صندلی نشسته است، بین مخفیانه به جعبه کنترل روی دسته‌ صندلی نزدیک می‌شود و سیم‌های داخل آن را دستکاری می‌کند، بدون اینکه زن متوجه شود. این بار که زن سعی می‌کند از قابلیت خواباندن صندلی استفاده کند،
سعی می‌کند از قابلیت خواباندن صندلی استفاده کند، صندلی روی او خم می‌شود و او را در میان خود فشرده می‌کند؛ او با صدای بلند از همسر کم‌شنوای خود که تنها چند متر آن طرف‌تر است، کمک می‌خواهد، اما صدایش شنیده نمی‌شود. علاوه بر این، بین صدای موسیقی پخش‌شده از بلندگوهای فروشگاه را زیاد می‌کند تا شنیدن صدای زن سخت‌تر شود. در نهایت، زن به پشت می‌افتد. صحنه‌ای که بین سر عکس پرنسس دایانا را از بدنش جدا می‌کند، پس از مرگ او در یک تصادف رانندگی در پاریس در سال ۱۹۹۷، از پخش‌های بعدی حذف شد. با این حال، برخی کشورها این
پخش‌های بعدی حذف شد. با این حال، برخی کشورها این صحنه را پس از مرگ دایانا نیز نمایش دادند. تولید. صحنه‌های بیرونی با استفاده از نوار ویدئویی ئی‌ان‌جی در آردینگ و هابز (که در آن زمان به عنوان فروشگاه آلدرز اداره می‌شد) در بترسی فیلم‌برداری شدند. صحنه‌های استودیویی در استودیوهای تدینگتون ضبط شدند، هرچند به دلایل ایمنی، بخشی از پرده سوم بدون حضور تماشاگران زنده فیلم‌برداری شد. این قسمت همچنین اولین اثری بود که توسط پیتر بنت-جونز، بنیان‌گذار شرکت تایگر اسپکت، تولید شد. در دومین پخش این قسمت، ۱۲٫۹۶ میلیون
تولید شد. در دومین پخش این قسمت، ۱۲٫۹۶ میلیون بیننده آن را تماشا کردند که از دو قسمت پایانی مجموعه بیشتر بود. میراث. "افسانه‌زدایان" پس از الهام گرفتن از بازپخش این قسمت، ایده رنگ‌آمیزی با مواد منفجره را در "کنترل ذهن" آزمایش کرد. آن‌ها نخست آزمایش‌هایی انجام دادند تا ببینند آیا واقعاً امکان دارد کل یک اتاق را با منفجر کردن یک فشفشه در سطل رنگ، رنگ کرد یا نه، اما این روش توسط آزمایش غیرممکن تشخیص داده شد. در بازبینی بعدی در قسمت "نقاشی با مواد منفجره/قایق دوشاخه"، روشی که جیمی هاینمن با الهام از تکنیک مستر
روشی که جیمی هاینمن با الهام از تکنیک مستر بین، با استفاده از یک کره فلزی آزمایش کرد نیز اشتباه ثابت شد. در مقابل، روش آدام سویج با استفاده از یک قاب به شکل دانه برف جواب داد، اما آنقدر خوب نبود که بتوان آن را ساختگی، تأییدشده یا حتی محتمل دانست. صحنه پرده دوم که در آن بین برای نگه داشتن خودرویش از یک آجر آویزان به یک ریسمان استفاده می‌کند و ترمز دستی را آزاد می‌نماید، بعدها در قسمت «صورتی‌پوش» از مجموعه پویانمایی مستر بین دوباره استفاده شد؛ در این قسمت، بین از همین روش برای دستگیری دزدها استفاده می‌کند.
از همین روش برای دستگیری دزدها استفاده می‌کند. در سال ۲۰۰۹، روآن اتکینسون در گودوود ریوایول به مناسبت پنجاهمین سالگرد تولید مینی، در یک بازآفرینی از صحنه رانندگی با خودرو ظاهر شد. در سال ۲۰۱۵، به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد این مجموعه، بازآفرینی صحنه رانندگی با خودرو در مرکز لندن برگزار شد و با گرفتن عکس یادگاری در مقابل کاخ باکینگهام به پایان رسید.
دره لوآر (، )، با درازای ۲۸۰ کیلومتر، یک درّه در میانهٔ مسیر رودخانهٔ لوآر در مرکز فرانسه و واقع در دو منطقهٔ پی دو لا لوآر و سانتر-وال دو لوآر است. مساحت درهٔ لوآر حدود ۸۰۰ کیلومتر مربع است. به دلیل فراوانی تاکستان‌ها، باغ‌های میوه (مانند گیلاس) و مزارع کنگر فرنگی و مارچوبه که در امتداد کرانهٔ رودخانه قرار دارند، از درهٔ لوآر به عنوان "گهواره فرانسوی‌ها" و "باغ فرانسه" یاد می‌شود. این دره که به خاطر شهرهای تاریخی، معماری و شراب‌هایش قابل توجه است، از دورهٔ پارینه‌سنگی میانی مسکون بوده است. در سال ۲۰۰۰،
پارینه‌سنگی میانی مسکون بوده است. در سال ۲۰۰۰، یونسکو بخش مرکزی دره رودخانهٔ لوآر را به فهرست میراث جهانی خود اضافه کرد. جغرافیا و اقلیم. در کرانه این دره چند شهر تاریخی فرانسه شامل آمبوآز, آنژه, بلوآ, شینون, مونسورو, اورلئان, سومور و تور قرار دارند. آب و هوا در بیشتر سال مطلوب است و رودخانه اغلب به عنوان خط مرزی در آب‌و‌هوای فرانسه بین آب‌وهوای شمالی و جنوبی عمل می‌کند. این رودخانه تأثیر قابل توجهی بر اقلیم میانی منطقه دارد و چند درجه به دما می‌افزاید. آب‌وهوا می‌تواند با یخبندان بهاری خنک باشد در حالی که
می‌تواند با یخبندان بهاری خنک باشد در حالی که ماه‌های برداشت شراب ممکن است بارانی باشد. تابستان‌ها گرم است. با این حال، تأثیرات اقیانوس اطلس هوا را با نسیم معتدل می‌کند. دما، بارندگی و میانگین زمان تابش آفتاب در آنژه: شراب. منطقه شراب دره لوآر یکی از شناخته‌شده‌ترین مناطق تولید شراب در جهان است و شامل چندین منطقه شراب‌سازی فرانسوی است که درامتداد رودخانه از منطقه موسکاده در ساحل اقیانوس اطلس تا مناطق سانسر و پوئی-فومه درست در جنوب‌شرقی شهراورلئان در شمال‌مرکزی فرانسه واقع شده‌اند. شراب‌های لوآر معمولاً طعم
فرانسه واقع شده‌اند. شراب‌های لوآر معمولاً طعم میوه‌ای تازه و ترد دارند. فرهنگ. در ۲ دسامبر ۲۰۰۰، یونسکو بخش مرکزی دره رودخانه، بین شالون سور لوآر و سولی سور لوآر را به فهرست میراث جهانی خود اضافه کرد. کمیته یونسکو با انتخاب این منطقه که شامل "دپارتمان‌های" لوآره، لوآر-ا-شر، اندره-ا-لوآر و ماین-ا-لوآر می‌شود، اعلام کرد که دره لوآر: «یک چشم‌انداز فرهنگی استثنایی با زیبایی بی‌نظیر، شامل شهرها و روستاهای تاریخی، بناهای معماری باشکوه - "شاتوها"- و نیز زمین‌هایی است که طی قرن‌ها تعامل بین اقوام محلی و محیط
است که طی قرن‌ها تعامل بین اقوام محلی و محیط پیرامونشان، به ویژه خود رودخانه لوآر، شکل گرفته‌ و پروانده شده‌اند.» معماری. میراث معماری در شهرهای تاریخی این دره، به ویژه شاتوهای آن، مانند شاتو دو مونسورو، شاتو دآمبواز، شاتو دآزای-لو-ریدو ، شاتو دو شامبور، شاتو شینون، شاتو دو ریوو ، شاتو دوسه ، شاتو دو ویلاندری و شنونسو، قابل توجه است. این کاخ‌ها که تعدادشان به بیش از سیصد می‌رسد، شامل استحکامات قلعه‌ای ساخته‌شده در سده دهم میلادی و همچنین شکوه و جلال کاخ‌هایی است که پانصد سال بعد ساخته شده‌اند. هنگامی که
است که پانصد سال بعد ساخته شده‌اند. هنگامی که پادشاهان فرانسوی شروع به ساخت کاخ‌های عظیم خود در اینجا کردند، اشراف، که نمی‌خواستند یا حتی جرات نمی‌کردند از مقر قدرت دور باشند، از آنها پیروی کردند. حضور آنها در دره سرسبز و حاصلخیز، بهترین طراحان منظر را به خود جلب کرد. علاوه بر کاخ‌های فراوان، بناهای فرهنگی دره لوآر تا حد زیادی آرمان‌های رنسانس و عصر روشنگری را در اندیشه و طراحی اروپای غربی نشان می‌دهند. اقتصاد. کمیسیون اروپا گزارش داد که در سال ۲۰۱۶، سه دسته، بخش عمده‌ای از اقتصاد منطقه پی-دو-لا-لوآر را
بخش عمده‌ای از اقتصاد منطقه پی-دو-لا-لوآر را تشکیل می‌دادند: خدمات (از جمله گردشگری) ۶۶.۷٪ از اشتغال و صنعت و کشاورزی به ترتیب ۲۶.۵٪ و ۳.۹٪ از کار منطقه را تشکیل می‌دادند. نرخ بیکاری ۸.۸٪ بود. در سال ۲۰۱۵، این منطقه از نظر عملکرد اقتصادی با تولید ۵.۰٪ از تولید ناخالص داخلی، در رتبه هشتم فرانسه قرار گرفت. بخش‌های مهم اقتصادی شامل کالاهای چرمی، نساجی، کشتی‌سازی/ساخت‌وساز و هوانوردی، کشاورزی و فرآوری مواد غذایی و همچنین صنعت پلاستیک بودند. به گفته منبع دیگری، گردشگری در دره لوار توسط بیش از ۷۰۰ هتل و ۵۵۰
گردشگری در دره لوار توسط بیش از ۷۰۰ هتل و ۵۵۰ رستوران در منطقه پشتیبانی می‌شود. علاوه بر کاخ‌ها و حدود ۷۰۰ بنای تاریخی ثبت‌شده دیگر، جاذبه‌های گردشگری شامل سه پارک طبیعی منطقه‌ای، ۵۵۰ کیلومتر مسیر دوچرخه‌سواری، بیش از ۱۰۰ موزه و ۳۰ زمین گلف بود. در آوریل ۲۰۱۹، بخش سفر گاردین، یکی از مکان‌های دره لوآر را در فهرست "۲۰ روستای زیبای فرانسه" قرار داد: مونترسور، «روستایی افسانه‌ای با تاریخی غنی» که گواه آن «بازار پشم، تالار کاردو، ... ساختمان لوجی دو شانسلیه سده شانزدهمی، ... پیاده‌روی کنار رودخانه، بالکن‌های
شانزدهمی، ... پیاده‌روی کنار رودخانه، بالکن‌های ایندروا، [و] ... پل ژاردینیه» است. بر اساس گزارش سال ۲۰۱۷ سی‌ان‌ان ، ۴۲ شاتو منطقه لوآر که میراث جهانی یونسکو را تشکیل می دهند، سالانه بیش از ۳/۳ میلیون بازدیدکننده دارند.
کارولین شلینگ ( به آلمانی: "کارولین") ، زاده با فامیلیِ Michaelis، بیوه‌ی بومر، مطلقه‌ی شلگل (۲ سپتامبر ۱۷۶۳ گوتینگن – ۷ سپتامبر ۱۸۰۹ ماولبرون)، یک روشنفکر آلمانی بود. او از اعضای گروهی موسوم به «Universitätsmamsellen»، متشکل از پنج زن دانشگاهی، دختران آکادمیسین‌های دانشگاه گوتینگن در سده‌های ۱۸ و ۱۹ میلادی بود. کارولین، از بنیانگذارانِ رمانتیسم آلمانی است.
اتمیزه شدن اولتراسونیک فرایندی است که در آن یک مایع، هنگام تماس با سطحی که با فرکانس‌های فراصوتی ارتعاش می‌کند، امواج موئینی ایستا ایجاد می‌کند که منجر به پرتاب قطرات ریز می‌شود. با افزایش دامنه این امواج، قله‌های موج می‌توانند به ارتفاع بحرانی برسند که در آن نیروهای پیوستگی مایع بر اثر کشش سطحی غلبه می‌کنند و در نتیجه قطرات کوچکی از نوک موج جدا و پرتاب می‌شوند. این فناوری به دلیل توانایی در تولید قطرات یکنواخت و با اندازهٔ بسیار کوچک، در زمینه‌هایی همچون داروسازی، اسپری‌سازی سوخت، تولید نانوذرات و مه‌پاشی
اسپری‌سازی سوخت، تولید نانوذرات و مه‌پاشی صنعتی کاربرد گسترده‌ای پیدا کرده است. مکانیزم و اصول. تشکیل قطرات در طی اتمیزه‌سازی اولتراسونیک همچنان پدیده‌ای پیچیده و به‌طور کامل درک نشده است، هرچند نظریه‌های مختلفی برای توضیح آن ارائه شده‌اند. یکی از نظریه‌های اصلی، فرضیهٔ موج موئینی لانگ است که بیان می‌کند قطرات در قلهٔ امواج موئینی روی سطح مایع تشکیل می‌شوند. لانگ فرمولی توسعه داد که اندازهٔ قطرات را به طول موج موئینی مرتبط می‌کرد. برآورد قطر متوسط با استفاده از یک ثابت به دست آمد که بعدها توسط یاسودا اصلاح
از یک ثابت به دست آمد که بعدها توسط یاسودا اصلاح شد تا پیش‌بینی دقیق‌تری از قطرات کوچکتر در محدودهٔ میکرومتری ارائه دهد. این پیش‌بینی با نتایج به‌دست‌آمده از پراش لیزری همخوانی خوبی دارد، هرچند روش‌های دیگر قطرات ریزتری را شناسایی کرده‌اند که مدل لانگ آن‌ها را در نظر نمی‌گیرد. نظریهٔ جایگزین، فرضیهٔ کاویتاسیون سولنر است. این نظریه تشکیل قطرات را به کاویتاسیون مرتبط می‌سازد؛ پدیده‌ای که در آن حباب‌ها به‌سرعت تشکیل و فرو می‌ریزند و در اثر آن موج‌های ضربه‌ای ایجاد می‌شوند که سطح مایع را به قطرات خرد می‌کنند.