payamvha/North_RAG huggingface dataset:
امان بماند. با وجود اینکه از منطقه‌ای عبور کرد که حدود یک میلیون کشاورز در آن زندگی می‌کردند، ارتش او هیچ‌گاه بیشتر از ۴۰۰۰ سرباز نداشت که بسیاری از این سربازان به زور وادار به خدمت شده بودند. شورش نیلوفر سفید. در سال ۱۷۹۶، جنبشی مشابه در منطقه کوهستانی که استان سیچوان را از استان‌های هوبی و شانشی در مرکز چین جدا می‌کرد، به وجود آمد که در ابتدا به صورت اعتراض به مالیات‌ها آغاز شد. گروه نیلوفر سفید ساکنان فقیر را به شورش ترغیب کرد و در ازای وفاداری، وعده نجات آن‌ها را داد. این جنبش که ابتدا به عنوان اعتراض
آن‌ها را داد. این جنبش که ابتدا به عنوان اعتراض علیه مالیات‌ها شروع شده بود، به تدریج حمایت و همدردی گسترده‌ای از سوی مردم عادی به دست آورد. در ژانویه ۱۷۹۷، وانگ نانگشیان، متخصص آیین مو و رهبر قوم بویی، شورش نانلونگ را در استان گوئیژو رهبری کرد که در نهایت به شکست انجامید، اما او را در روایت‌های عامه به عنوان قهرمان قوم بویی، در داستان‌هایی چون «بانوی جاویدان وانگ»، جاودان کرد. سرکوب. امپراتور چیان‌لونگ (حکومت ۹۶–۱۷۳۵) هِلین (和琳، برادرِ هِشِن) و فوکانگان را برای سرکوب شورش فرستاد. به‌طور شگفت‌انگیزی،
را برای سرکوب شورش فرستاد. به‌طور شگفت‌انگیزی، شورشیان بدون سازمان‌دهی توانستند نیروهای ناکارآمد و ناکافی امپراتوری چینگ را شکست دهند. پس از مرگ هلین و فوکانگان در جنگ در سال ۱۷۹۶، دولت چینگ مقامات جدیدی فرستاد، اما هیچ‌کدام موفق نبودند. تنها پس از سال ۱۸۰۰ بود که دولت چینگ تاکتیک‌های جدیدی بکار گرفت که شامل تأسیس شبه نظامیان محلی (توآن) برای کمک به محاصره و نابودی نیلوفر سفید بود. امپراتور چیان‌لونگ دستور داد که ارتش پرچم‌های هشتگانه، چه پرچم‌های منچو و چه پرچم‌های هان، نباید برای سرکوب شورش‌های داخلی
چه پرچم‌های هان، نباید برای سرکوب شورش‌های داخلی استفاده شوند؛ بنابراین، حکومت چینگ عمدتاً به ارتش استاندارد سبز هان چینی و شبه نظامیانِ هان متکی بود تا شورش‌هایی مانند نیلوفر سفید را سرکوب کند. فرماندهان چینگ که برای سرکوب شورش نیلوفر سفید فرستاده شده بودند، با مشکلات زیادی در محاصره و پایان دادن به این جنبش مواجه بودند. گروه‌های نیلوفر سفید عمدتاً از تاکتیک‌های چریکی استفاده می‌کردند و پس از متفرق شدن، تقریباً غیرقابل تشخیص از جمعیت محلی بودند. همان‌طور که یکی از مقامات چینگ شکایت کرد: شورشیان همگی از
که یکی از مقامات چینگ شکایت کرد: شورشیان همگی از مردمان خود ما هستند. آن‌ها مانند یک قبیله خارجی نیستند … که بتوان آن‌ها را با مرزهای جغرافیایی جدا کرد و با لباس و زبان متمایزشان شناسایی کرد … هنگامی که گرد هم می‌آیند و علیه دولت قیام می‌کنند، شورشی هستند؛ اما وقتی متفرق می‌شوند و می‌روند، دوباره به شهروندان عادی تبدیل می‌شوند. بدون دشمنی مشخص برای مبارزه، خشونت علیه غیرنظامیان رایج‌تر شد. به دلیل خشونت‌هایشان، نیروهای چینگ به زودی با نام مستعار انجمن «نیلوفر قرمز» شناخته شدند. یک برنامه سیستماتیک برای
قرمز» شناخته شدند. یک برنامه سیستماتیک برای آرام‌سازی اجرا شد: جمعیت محلی در صدها روستای محصور اسکان داده شده و به گروه‌های شبه‌نظامی سازماندهی شدند. در مرحله نهایی، سیاست سرکوب چینگ ترکیبی از تعقیب و نابودی گروه‌های چریکی شورشی با برنامه‌ای برای عفو فراری‌ها بود. در سال ۱۸۰۵، مقامات امپراتوری توانستند شورش نیلوفر سفید را با به‌کارگیری ترکیبی از سیاست‌های نظامی و اجتماعی سرکوب کنند. حدود ۷٬۰۰۰ سرباز با پرچم‌های نظامی منچو از منچوری اعزام شدند که با سربازان ارتش استاندارد سبز از گوئیژو و یون‌نان و همچنین
ارتش استاندارد سبز از گوئیژو و یون‌نان و همچنین ده‌ها هزار مزدور محلی همراه شدند. در بخشی از فرمانی که از سوی امپراتور دائوگوانگ صادر شد این اعتراف موجود است: «اخاذی مأموران محلی بود که مردم را به شورش واداشت…» با تهدید به دستگیری افرادی که در فعالیت‌های فرقه‌ای مشارکت داشتند، مأموران محلی و پلیس از مردم اخاذی می‌کردند. در نتیجه، مشارکت واقعی یک فرد در فعالیت‌های فرقه‌ای تأثیری بر دستگیری او نداشت؛ آنچه واقعاً اهمیت داشت این بود که آیا خواسته‌های مالی برآورده شده بود یا نه. همچنین، مدیران دولتی متون مذهبی
شده بود یا نه. همچنین، مدیران دولتی متون مذهبی که توسط گروه‌های مذهبی استفاده می‌شدند را مصادره و نابود می‌کردند. یکی از این مقامات، هوانگ یوپیان (黃育楩) بود که در کتابی با عنوان «رد مفصل بدعت‌ها» (驳邪详辩) که در سال ۱۸۳۸ نوشته شده بود، ایده‌های منعکس‌شده در این متون دینی را که شامل آموزه‌های ارتدکس کنفوسیوسی و بودایی بودند، رد کرد. از آن زمان، این کتاب به منبعی ارزشمند تبدیل شده است، زیرا به محققان امکان داده است تا باورهای این گروه‌ها را بهتر درک کنند. پایان شورش نیلوفر سفید در سال ۱۸۰۴، پایان افسانه توانایی
نیلوفر سفید در سال ۱۸۰۴، پایان افسانه توانایی نظامی و شکست‌ناپذیری منچوها را نیز به همراه داشت که به افزایش تعداد شورش‌ها در طول قرن نوزدهم کمک کرد. نیلوفر سفید همچنان فعال باقی ماند و ممکن است بر شورش داخلی بزرگ بعدی، یعنی شورش هشت‌ضلعی (Eight Trigrams Uprising) در سال ۱۸۱۳، تأثیر گذاشته باشد. در طی دهه‌های ۱۸۲۰ و ۱۸۳۰، منطقه مرزی بین هنان و آنهوی به‌طور مداوم با شورش‌های نیلوفر سفید روبرو بود. شورشیان نیلوفر سفید اغلب با راهزنان و قاچاقچیان نمک این منطقه همکاری می‌کردند. سایر شاخه‌های جداشده از نیلوفر
همکاری می‌کردند. سایر شاخه‌های جداشده از نیلوفر سفید شامل گروه‌های هشت‌ضلعی، تازیانه‌های ببر و ییهه‌چوان (مبارزان مشت‌های عدالت و هماهنگی) می‌شدند. میراث. چرخش در روند شورش زمانی ایجاد شد که رهبران چینگ به اتکای شبه‌نظامیان محلی که توسط طبقه اشراف در هونان، هوبی و شانشی تشکیل شده بودند، عمل کردند. تجربه سرکوب این شورش منجر به بهبود سازمان‌دهی و آموزش نیروهای شبه‌نظامی شد، چرا که بسیاری از رهبران آن‌ها به‌طور گسترده دربارهٔ روش‌های بسیج، ثبت‌نام و دفاع محلی نوشتند. این گروه‌های شبه‌نظامی بعدها نقش کلیدی در
نوشتند. این گروه‌های شبه‌نظامی بعدها نقش کلیدی در شکست شورش تایپینگ ایفا کردند.
شهرداری ریبیرا گرانده () یک "کنسلخو" (شهرداری) در کیپ ورد است. این شهرداری در بخش شمالی جزیره سانتو آنتائو واقع شده و یک پنجم از مساحت جزیره (۱۶۶٫۵ کیلومتر مربع) را پوشش می‌دهد و خانه تقریباً نیمی از جمعیت آن (۱۸٬۸۹۰ نفر طبق سرشماری ۲۰۱۰) است. مرکز آن شهر پونتا دو سول است. جغرافیا. این شهرداری دارای چشم‌اندازی کوهستانی است که از کوه‌های داخلی جزیره تا ساحل شمالی امتداد دارد. این منطقه دارای چندین دره عمیق رودخانه‌ای است، از جمله دره‌های ریبیرا داگارسا, ریبیرا گرانده و ریبیرا دا توره. این شهرداری از شرق با
گرانده و ریبیرا دا توره. این شهرداری از شرق با شهرداری پل و از جنوب با پورتو نوو مرز دارد. مناطق حفاظت‌شده پارک طبیعی کووا-پائول-ریبیر دا توره، موروچوس و کروزینیا بخشی از این شهرداری را تشکیل می‌دهند. تاریخ. در سال ۱۷۳۲ شهرداری سانتو آنتائو با مرکزیت در شهر ریبیرا گرانده تأسیس شد. در سال ۱۸۶۷ این شهرداری به دو بخش تقسیم شد: شهرداری پاول (شامل منطقه فعلی پل و پورتو نوو) و شهرداری ریبیرا گرانده. این دو در سال ۱۸۹۵ به یک شهرداری ادغام شدند. شهرداری‌های پل و ریبیرا گرانده در سال ۱۹۱۷ دوباره تأسیس شدند.
شهرداری پرایا () یک "کنسلخو" (شهرداری) در کیپ ورد است. این شهرداری در بخش جنوبی جزیره سانتیاگو، دماغه سبز واقع شده است. مرکز آن شهر پرایا است که پایتخت کیپ ورد می‌باشد. مساحت آن است و جمعیت آن طبق سرشماری ۲۰۱۰، ۱۳۱٬۷۱۹ نفر بوده است. شهرداری پرایا شامل یک "فریگزیسیا" (پارشیا مدنی)، نوئسا سنیورا دا گراسا می‌باشد. ساختمان شهرداری در منطقه پلاتو از شهر واقع شده است. تاریخ. پرایا یکی از قدیمی‌ترین شهرداری‌های کیپ ورد است. این شهرداری در قرن هجدهم تأسیس شد، زمانی که شهر "Praia de Santa Maria" به عنوان شهر شناخته
که شهر "Praia de Santa Maria" به عنوان شهر شناخته شد و پایتخت جدید دماغه سبز پرتغال گردید. در طول تاریخ، قلمرو شهرداری آن به‌طور مداوم کاهش یافته است به دلیل افزایش جمعیت. تا پایان قرن نوزدهم، شهرداری پرایا نیمی از جنوب جزیره را در بر می‌گرفت، در حالی که نیمه شمالی آن شهرداری بزرگتر از حال حاضر سانتا کاتارینا بود. در سال ۱۹۷۱، دو پارشیا شمالی شهرداری پرایا جدا شده و شهرداری سانتا کوروز را تشکیل دادند، و پارشیا سائو سالوادور دو موندو به شهرداری سانتا کاتارینا پیوست. در سال ۱۹۹۴، دو پارشیا دیگر از شهرداری
پیوست. در سال ۱۹۹۴، دو پارشیا دیگر از شهرداری پرایا جدا شده و شهرداری سائو دومینگو را تشکیل دادند. در سال ۲۰۰۵، دو پارشیا غربی شهرداری پرایا جدا شده و شهرداری ریبیرای گراندی دو سانتیاگو را تشکیل دادند.
شهرداری تارفال () یک "کنسلخو" (شهرداری) در کیپ ورد است. این شهرداری در بخش شمالی جزیره سانتیاگو واقع شده است. مرکز آن شهر تارفال است. جمعیت آن طبق سرشماری ۲۰۱۰، ۱۸٬۵۶۵ نفر بوده است و مساحت آن ۱۲۰٫۸ کیلومتر مربع است. تاریخ. این شهرداری در سال ۱۹۱۷ تأسیس شد، زمانی که دو پارشیا شمالی شهرداری قدیمی سانتا کاترینا جدا شده و شهرداری تارفال را تشکیل دادند. در سال ۱۹۹۷، بخش جنوب‌شرقی شهرداری تارفال جدا شده و شهرداری سائو میگوئل را تشکیل داد. تحت حکومت آنتونیو سالازار، اردوگاه کار اجباری تارفال در دشت جنوبی شهر (چاو
اردوگاه کار اجباری تارفال در دشت جنوبی شهر (چاو بوم) برای نگهداری مخالفان رژیم سیاسی ساخته شد.
شهرداری مستروس () یک "شهرداری" در کیپ ورد است. این شهرداری در بخش شمال شرقی جزیره فوگو، دماغه سبز واقع شده و ۱۹٪ از مساحت جزیره را پوشش می‌دهد و خانه ۲۶٪ از جمعیت آن است. مرکز آن شهر مستروس ("ایگریجا") است. جمعیت آن در سرشماری ۲۰۱۰ برابر با ۹٬۵۲۴ نفر بوده و مساحت آن ۸۹٫۴۵ km2 است. جغرافیا. مستروس بین دامنه‌های شمال شرقی کوه آتشفشانی پیکو دو فوگو و اقیانوس اطلس واقع شده است. بخش جنوب غربی شهرداری () در داخل پارک طبیعی فوگو قرار دارد که جنگل مونته وله را شامل می‌شود. مستروس یک منطقه کشاورزی است و محصول اصلی
می‌شود. مستروس یک منطقه کشاورزی است و محصول اصلی آن قهوه است. تاریخ. شهرداری مستروس در ژانویه ۱۹۹۲ ایجاد شد، زمانی که شهرداری قدیمی فوگو به دو بخش تقسیم شد؛ بخش جنوب غربی به شهرداری سان فیلیپه و بخش شمال شرقی به شهرداری مستروس تبدیل شد.
داتوک سری دکتر نورعینی بنت احمد (جاوی: نورعینی بنت أحمد؛ زاده ۷ نوامبر ۱۹۶۷) یک سیاستمدار مالزیایی است که از ماه دسامبر ۲۰۲۳ به عنوان معاون وزیر زنان، خانواده و توسعه جامعه در دولت انور ابراهیم، نخست‌وزیر و وزیر نانسی شکری از دسامبر ۲۰۲۳ به خدمت مشغول بوده است، او از مارس ۲۰۰۸ نماینده پارلمان (MP) از حوزه انتخاباتی پاریت سولونگ بود. او به عنوان وزیر آموزش عالی برای دومین دوره تحت مدیریت ائتلاف سیاسی باریسان ناسیونال (BN) در دوره نخست‌وزیر سابق اسماعیل صبری یعقوب از اوت ۲۰۲۱ تا سقوط دولت ائتلافی باریسان
یعقوب از اوت ۲۰۲۱ تا سقوط دولت ائتلافی باریسان ناسیونال در نوامبر ۲۰۲۲، و اولین دوره در دوره تحت مدیریت ائتلاف سیاسی پریکاتان ناسیونال (PN) در دوره نخست‌وزیر سابق محی‌الدین یاسین از مارس ۲۰۲۰ تا استعفای او در اوت ۲۰۲۱ خدمت کرد. او یکی از اعضای سازمان ملی مالایی‌تباران متحد (UMNO)، یک حزب از ائتلاف سیاسی باریسان ناسیونال است. او همچنین از ماه ژوئن ۲۰۱۸ به عنوان دهمین رئیس زنان حزب سازمان ملی مالایی‌تباران متحد خدمت کرده است، از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۹ دومین رئیس شاخه جوانان (بخش بانوان) حزب سازمان ملی
رئیس شاخه جوانان (بخش بانوان) حزب سازمان ملی مالایی‌تباران متحد بوده و از سال ۲۰۰۱ تا ارتقای خود به سمت رئیس شاخه جوانان (بخش بانوان) در سال ۲۰۰۴، به عنوان اولین معاون این شاخه فعالیت کرده است. او قبلاً رئیس اولیاء امور توسعه مالکان خرد صنعت کائوچو (RISDA) از مارس ۲۰۲۳ تا ژانویه ۲۰۲۴ بود. او همچنین اولین "رئیس" زن PAC در تاریخ مالزی است. انتصاب او به عنوان معاون وزیر در ترمیم کابینه در سال ۲۰۲۳ یک اتفاق نادر در دوران سیاسی مالزی است زیرا او وزیر سابق فدرال در کابینه محی‌الدین و کابینه اسماعیل صبری بود. او
در کابینه محی‌الدین و کابینه اسماعیل صبری بود. او به همراه شمس الانوار نصره و ام. کولاسگاران یکی از سه معاون وزیری است که قبلاً وزیر فدرال بودند.
جووانی باتیستا سالوی دا ساسوفراتو (به ؛ زادهٔ ۲۵ اوت ۱۶۰۹ – درگذشتهٔ ۸ اوت ۱۶۸۵) که همچنین با نام جیووانی باتیستا سالوی نیز شناخته می‌شود، نقاش باروک ایتالیایی بود که به خاطر تعهد باستانی‌اش به سبک رافائل شهرت داشت. وی اغلب تنها توسط شهر محل تولدش (ساسوفراتو)، همان‌طور که در زمان او مرسوم بود، نامیده می‌شود، و همچنین، عمدتا نامش در کنار داوینچی و کاراواجو دیده می‌شود.
جی‌دی اکس ته‌یانگ (؛ همچنین با نام GDYB نیز شناخته می‌شود) گروه موسیقی دوتایی اهل کره جنوبی متشکل از جی دراگون و ته‌یانگ از گروه پسرانه کره‌ای بیگ بنگ بود که توسط وای‌جی انترتینمنت شکل گرفت. پس از چندین سال فعالیت انفرادی، این دو به صورت رسمی تک‌آهنگ «پسر خوب» را در سال ۲۰۱۴ منتشر کردند که در صدر جدول ترانه‌های دیجیتال جهانی "بیلبورد" قرار گرفت و بیش از یک میلیون نسخه دیجیتال در کره جنوبی فروخت.
جی‌دی اند تی‌اوپی () گروه موسیقی دوتایی کره‌ای هیپ هاپ/پاپ اهل کره جنوبی متشکل از جی دراگون و تی.او. پی، رپرهای گروه پسرانه کره‌ای بیگ بنگ بود که در سال ۲۰۱۰ شکل گرفت. اولین آلبوم گروه به نام "جی‌دی اند تی‌اوپی" (۲۰۱۰) یک موفقیت تجاری بود و به یکی از پرفروش‌ترین آلبوم‌های کره جنوبی در آن سال تبدیل شد. پس از پنج سال وقفه، این گروه تک‌آهنگ «Zutter» را منتشر کرد که به جایگاه شماره دو در جدول دیجیتال گائون رسید.
لیو یوان (؛ زادهٔ ۱۰ اکتبر ۱۹۹۶) که به‌طور حرفه‌ای با نام لیو هائوران و همچنین توربو لیو شناخته می‌شود، بازیگر اهل چین است. لیو در فهرست ۱۰۰ سلبریتی چینی "فوربز" در سال ۲۰۱۷ به جایگاه هشتاد و نهم، در سال ۲۰۱۹ به جایگاه نوزدهم و در سال ۲۰۲۰ به جایگاه هجدهم رسید.
قلعه لوآره یک قلعه و صومعه به سبک رمانسک است که در نزدیکی شهری به همین نام در استان اوئسکا در منطقه خودمختار آراگون اسپانیا واقع شده است. این قلعه یکی از قدیمی‌ترین قلعه‌های اسپانیا است. تاریخچه. این قلعه عمدتاً در طول قرن‌های ۱۱ و ۱۳ میلادی ساخته شده است، زمانی که موقعیت آن در مرز بین سرزمین‌های مسیحی و مسلمان به آن اهمیت استراتژیک می‌داد. اولین پروژه از دو برنامه بزرگ ساختمانی حدوداً در سال ۱۰۲۰ آغاز شد، زمانی که سانچو ال‌مایور (۹۴–۱۰۶۳) سرزمین‌های اطراف قلعه را از مسلمانان پس‌گرفت. پس از سال ۱۰۷۰، لوئاره
را از مسلمانان پس‌گرفت. پس از سال ۱۰۷۰، لوئاره اهمیت فزاینده ای پیدا کرد. در سال ۱۰۷۳، پادشاه سانچو رامیرس جامعه ای از شوالیه‌های آگوستینی را تأسیس کرد و از لوئاره برای فتح اوئسکا در سال ۱۰۹۴ آماده شد. با این حال، در سال ۱۰۹۷، جانشین او، پیتر اول آراگون و ناوارا، تمام کالاهای لوئاره را به صومعه سلطنتی جدید در مونته‌آراگون وقف کرد. این شواهد نشان می‌دهد که دومین برنامه ساخت‌وساز بزرگ بین سال‌های ۱۰۷۳ و ۱۰۹۷ انجام شد و ظاهراً بسیاری از ساختمان‌ها به این دوره مربوط می‌شوند. با این حال، در مقایسه با سایر
دوره مربوط می‌شوند. با این حال، در مقایسه با سایر بناهای تاریخی، همچنین مشخص است که برنامه ساختمانی و تزئینی تا قرن دوازدهم ادامه یافت. این مکان در فیلم حماسی "قلمرو بهشت" محصول ۲۰۰۵ ظاهر شده بود. معماری. موقعیت قلعه بر روی یک رخنمون صخره ای بر طرح تأثیر گذاشت. وجود یک ساختار واحد امکان‌پذیر نبود و مانند بسیاری از قلعه‌ها، لوئاره مجموعه ای از ساختمان‌ها بود که توسط دیوارهای پرده‌ای محصور شده بودند. در اصل طرح داخلی شامل دو برج و یک نمازخانه در پشت چندین دیوار پرده‌ای بود. در اواخر قرن یازدهم، کلیسای کوچک
پرده‌ای بود. در اواخر قرن یازدهم، کلیسای کوچک دیگری به سبک رمانسک درست در خارج از دیوارهای قلعه ساخته شد. بیرونی‌ترین دیوارهای قلعه و هشت برج آن در قرن سیزدهم یا چهاردهم ساخته شده‌اند. کلیسا و قلعه مورد بازسازی‌های متعددی قرار گرفته‌اند که یکی از آنها در سال ۱۹۱۳ انجام شد و بازسازی‌های بعدی، به ویژه در دهه ۱۹۷۰، منجر به مرمت بسیاری از دیوارها و برج‌هایی شد که از بین رفته بودند. حداقل سه برج که دو تای آنها باقی مانده‌اند، نگهدارنده () و «برج ملکه» () و همچنین کلیسای کوچکی که به سنت ماری از والورده اختصاص
کلیسای کوچکی که به سنت ماری از والورده اختصاص داده شده و دیوارهای متصل به این کمپین نسبت داده شده است. این انبار به صورت ایزوله در مقابل استحکامات ساخته شده بود که توسط یک پل چوبی به آن متصل می‌شد. شامل یک زیرزمین و پنج طبقه بود. شامل یک زیرزمین و سه طبقه است، به ویژه برای سه مجموعه پنجره دو قوس، با ستون‌هایی اغراق‌آمیز و سرستون‌های ذوزنقه‌ای که به هر دو فرم معماری لومباردی و مستعربی مربوط می‌شود. نمازخانه از یک شبستان تک سلولی تشکیل شده است که با یک اپید شرقی با طاق نیم دایره ای پوشیده شده است. سقف چوبی
شرقی با طاق نیم دایره ای پوشیده شده است. سقف چوبی اولیه شبستان با یک طاق در اواخر قرن یازدهم جایگزین شد.
انقلاب عراق ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
پارک طبیعی روسنسکی لوم (به ) یک منطقه حفاظت شده در شهرداری ایوانوو ، استان روسه ، شمال بلغارستان است. این پارک در 26 فوریه 1970، به منظور حفاظت از دره روسنسکی لوم ، آخرین شاخه سمت راست مهم دانوب، تأسیس شد. مساحت این پارک است. محوطه پارک در دوران ماقبل تاریخ ایجاد شده. بین قرن 12 و 14، در دوران امپراتوری دوم بلغارستان ، این منطقه برای راهبان جذاب شد و چندین صومعه-غار در آن تاسیس شد. در نتیجه به یک مرکز فرهنگی مهم تبدیل شد. پس از فتح منطقه توسط امپراتوری عثمانی ، آنها شروع به زوال کردند. بقایای صومعه‌ها اکنون
، آنها شروع به زوال کردند. بقایای صومعه‌ها اکنون بخشی از کلیساهای سنگ تراشی شده در سایت میراث جهانی است و در داخل پارک قرار دارد. این دره ایزوله است و امکان ایجاد یک محیط طبیعی را فراهم می کند که ویژگی های جانوران و گیاهان مدیترانه و اروپای مرکزی را ترکیب می کند. بخش اعظم این منطقه را جنگل پوشانده است. پارک طبیعی یکی از جاذبه های گردشگری مهم است. عمده فعالیت های این پارک شامل بازدید از کلیساهای سنگ‌تراش، قایقرانی و بازدید از غارها است.
جنگ مصر ممکن است به این موارد اشاره داشته باشد:
معاون نخست‌وزیر بریتانیا ()بریتانیا عنوانی افتخاری است که به وزیر پادشاهی و یکی از اعضای کابینه بریتانیا داده می‌شود که معمولاً به معنای وزیر ارشد، معاون رهبر حزب حاکم یا متحد سیاسی کلیدی نخست‌وزیر است. این مسئولیت مستلزم هیچ گونه مسئولیت قانونی خاصی نیست، هرچند که ممکن است برخی از آنها به دارندهٔ چنین عنوانی منصوب شود و معمولاً با یک پست وزارت امور خارجه همراه است. این عنوان همیشه مورد استفاده قرار نمی‌گیرد و نخست‌وزیرها به‌عنوان معاونانی با عنوان وزیر امور خارجه یا معاونان غیررسمی بدون عنوان افتخاری منصوب
خارجه یا معاونان غیررسمی بدون عنوان افتخاری منصوب می‌شوند. معاون فعلی نخست‌وزیر آنجلا رینر است. در قانون اساسی. "معاون نخست‌وزیر" بریتانیا یک عنوان استو پادشاهان به‌طور متوالی از به‌رسمیت شناختن این سمت خودداری کرده‌اند.
اعتراضات سوریه ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
کوارتت هاوانا () فیلمی به کارگردانی فرناندو کُلومو است که در سال ۱۹۹۸ ساخته شد. این فیلم نخستین بار در در ۵ ژوئیه ۱۹۹۹ در جشنواره فیلم‌های اسپانیایی مالاگا نمایش داده شد و نامزد دریافت جایزه «کاکتوس طلایی» گردید. خاویر کامارا در سال ۲۰۰۰ بابت هنرنمایی در این فیلم برنده جایزه بهترین بازیگر مرد در «جشنواره بین‌المللی فیلم کمدی پنیسکولا» شد.
اعتراضات لیبی ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
دیزی گرانادوس (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کوبا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "۷ روز در هاوانا"، "کوارتت هاوانا" و "خاطرات توسعه‌نیافتگی" اشاره کرد.
کودتای سوریه ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
مصریان باستان مجموعه ای مفصل از مراسم تشییع جنازه داشتند که به اعتقاد آنها برای اطمینان از جاودانگی آنها پس از مرگ ضروری است. این آیین‌ها شامل مومیایی کردن جسد، گذاشتن طلسم‌های جادویی و دفن با وسایل خاصی بود که تصور می‌شد در زندگی پس از مرگ مورد نیاز فرد مرده است. روند تدفین باستانی در طول زمان با کنار گذاشتن آداب و رسوم قدیمی و پذیرفتن آداب و رسوم جدید تکامل یافت، اما چندین عنصر مهم این روند ادامه یافت. اگرچه جزئیات خاص در طول زمان تغییر کرد، اما آماده‌سازی جسد، طلسم‌ها و وسایل قبر، همه بخش‌های ضروری یک
جسد، طلسم‌ها و وسایل قبر، همه بخش‌های ضروری یک تشییع جنازه مصری بود. تاریخچه. اگرچه هیچ نوشته‌ای از دوره پیش از تشکیل پادشاهی در مصر (حدود ۶۰۰۰ تا ۳۱۵۰ پیش از میلاد) باقی نمانده است، محققان معتقدند اهمیت جسم مادی و حفظ آن در همین زمان نشات گرفته است. این احتمالاً توضیح می‌دهد که چرا مردم آن زمان از رسم معمول سوزاندن در میان فرهنگ‌های همسایه پیروی نمی‌کردند، بلکه مرده‌ها را دفن می‌کردند. برخی از محققان بر این باورند که مصریان دوران پیش از سلسله می‌ترسیدند که در صورت بدرفتاری با اجساد پس از مرگ، دوباره زنده
در صورت بدرفتاری با اجساد پس از مرگ، دوباره زنده شوند و انتقام بگیرند. تدفین‌های اولیه در گودال‌های بیضی شکل ساده و کم عمق با چند وسیله معمولی بود. گاهی افراد و حیوانات متعددی را در یک قبر به صورت طبقه‌ای قرار می‌دادند. با گذشت زمان، ساختمان و چینش قبرها پیچیده‌تر شدند. اجساد در یک تابوت سر باز حصیری قرار می‌گرفتند و بعداً استفاده از تابوت‌های چوبی یا سفالی انتخاب رواج داده شد. در قبرها وسایل تدفین مانند جواهرات، غذا، تختهٔ بازی و سنگ چخماق تیز شده بود. از دوره قبل از آغاز سلسله پادشاهی تا آخرین سلسله
از دوره قبل از آغاز سلسله پادشاهی تا آخرین سلسله بطلمیوسی، تمرکز فرهنگی دائمی بر زندگی ابدی و قطعیت وجود انسان در جهان فراتر از مرگ وجود داشت. این اعتقاد به زندگی پس از مرگ در دفن اشیاء قبر در مقبره‌ها بروز داده می‌شد. اعتقادات مصریان به زندگی پس از مرگ در سراسر جهان باستان از طریق تجارت و انتقال فرهنگی شناخته شد و بر تمدن‌ها و ادیان دیگر تأثیر گذاشت. قابل ذکر است که این باور از طریق جاده ابریشم به خوبی شناخته شد. مصریان بر این باور بودند که افراد بر اساس این که بتوانند هدفی را در آنجا انجام دهند در زندگی
که بتوانند هدفی را در آنجا انجام دهند در زندگی پس از مرگ پذیرفته می‌شوند. به عنوان مثال، تصور می‌شد که پادشاه به دلیل فرمانروای مصر باستان بودن، اجازه ورود به زندگی پس از مرگ را داشته باشد. اجسادهای انسان‌های قربانی شده یافت شده در مقبره‌های سلطنتی اولیه، این احتمال را تقویت می‌کند که در زندگی پس از مرگ هرکس به هدفی باید عمل کند. کسانی که قربانی شدند احتمالاً برای خدمت به پادشاه در زندگی پس از مرگ، جان خود را از دست داده‌اند. در نهایت مجسمه‌ها و نقاشی‌های دیواری جایگزین قربانیان انسانی می‌شوند. نه تنها
دیواری جایگزین قربانیان انسانی می‌شوند. نه تنها طبقات فرودست جامعه به لطف و نظر فرعون تکیه می‌کردند، بلکه طبقات اشراف نیز به لطف فرعون متکی بودند. آنها معتقد بودند که پس از مرگ، پادشاهان به خدایان تبدیل می‌شوند که می‌توانند به افراد خاصی توانایی زندگی پس از مرگ را بدهند. این باور از دوره پیش از سلسله پادشاهی تا پادشاهی کهن وجود داشت. در دوره اول میانی، اهمیت فرعون کاهش یافت. طلسم‌ها و وردهای تشییع جنازه که قبلاً به استفاده سلطنتی محدود می‌شد، به‌طور گسترده در دسترس قرار گرفت. فراعنه دیگر خدا-پادشاه نبودند.
دسترس قرار گرفت. فراعنه دیگر خدا-پادشاه نبودند. دوره پیش از سلطنت. آداب و رسوم تشییع جنازه در دوره قبل از پادشاهان از آداب و رسوم دوران پیش از تاریخ خاورمیانه توسعه یافت. در ابتدا مردم در دوره بدریان (۴۴۰۰ تا ۳۸۰۰ ق. م) گورهای گرد حفر کردند. در پایان دوره قبل از سلسله پادشاهی، تعداد فزاینده‌ای از اشیاء همراه با مرده‌ها در گورهای مستطیلی قرار می‌گرفتند، و شواهد فزاینده‌ای از مناسک انجام شده توسط مصریان دوره نقاده دوم (۳۶۵۰–۳۳۰۰ قبل از میلاد) وجود دارد. در این نقطه، اجساد به‌طور منظم به صورت خمیده و فشرده
این نقطه، اجساد به‌طور منظم به صورت خمیده و فشرده چیده می‌شدند و صورت به سمت شرق و طلوع خورشید یا غرب که در این دوره تاریخی سرزمین مردگان بود، قرار می‌گرفت. هنرمندان کوزه‌ها را با تشییع جنازه و شاید تصاویری از رقص آیینی نقاشی می‌کردند. پیکرهای زنان برهنه با صورت‌های پرنده مانند و پاهایشان در زیر دامن نیز ظاهر شد. برخی از قبرها از نظر وسایل درون مقبره، بسیار غنی تر از سایرین بودند که نشان دهنده آغاز طبقه‌بندی اجتماعی است. تفاوت‌های جنسیتی در تدفین با گنجاندن سلاح در قبور مردان و لوازم آرایشی در قبور زنان
سلاح در قبور مردان و لوازم آرایشی در قبور زنان پدیدار شد. در سال ۳۶۰۰ قبل از میلاد، مصریان شروع به مومیایی کردن مردگان کرده بودند و آنها را در باندهای کتانی با روغن مخصوص مومیایی (رزین مخروطی و عصاره گیاهان معطر) مومیایی می‌کردند. دوره سلسله نخست مصر: ظهور مقبره‌ها و تابوت‌ها. در سلسله اول، برخی از مصریان آنقدر ثروتمند بودند که به جای قرار دادن اجساد خود در گورهای گودالی ساده که در شن و ماسه حفر شده بودند، مقبره بر روی مردگان خود بسازند. مقبره مستطیل شکل و آجری با اتاق تدفین زیرزمینی، که در باستان‌شناسی
و آجری با اتاق تدفین زیرزمینی، که در باستان‌شناسی مدرن مصطبه نامیده می‌شود، در دوره سلسله نخست پادشاهی توسعه یافت. این مقبره‌ها دارای دیوارهای طاقچه مانند بودند، سبکی از ساختمان که به آن نقوش کاخ-نما می‌گویند، زیرا دیوارها شبیه دیوارهای اطراف کاخ فرعون بودند. با این حال، از آنجایی که مردم عادی و همچنین پادشاهان چنین مقبره‌هایی داشتند، معماری نشان می‌دهد که در هنگام مرگ، برخی از افراد ثروتمند به جایگاه والایی دست یافته‌اند. بعدها در دوره تاریخی مشخص می‌شود که آن فرد متوفی با خدای مردگان، اوزیریس مرتبط بوده
آن فرد متوفی با خدای مردگان، اوزیریس مرتبط بوده است. وسایل‌های درون مقبره‌ها گسترش یافت و شامل مبلمان، جواهرات، و تخته‌های بازی و همچنین سلاح‌ها، لوازم آرایشی و مواد غذایی در کوزه‌های تزئین شده بود که قبلاً در دوره پیش از سلسله‌ای شناخته شده بود. در غنی‌ترین مقبره‌ها، تعداد اشیای قبر به هزاران می‌رسید. فقط تابوت‌های تازه اختراع شده برای بدن به‌طور خاص برای مقبره ساخته شده است. برخی شواهد غیرقابل قطعیت برای مومیایی کردن وجود دارد. دیگر اشیاء موجود در مقبره‌ها که در زندگی روزمره مورد استفاده قرار می‌گرفتند
که در زندگی روزمره مورد استفاده قرار می‌گرفتند نشان می‌دهند که در سلسله اول مصریان پیش‌بینی می‌کردند که در زندگی بعدی به چنین اشیایی نیاز داشته باشند. تداوم بیشتر از این زندگی به زندگی بعدی را می‌توان در موقعیت مقبره‌ها یافت: آن دسته از افرادی که در طول زندگی خود به پادشاه خدمت می‌کردند، مقبره‌های نزدیک به پادشاه خود را انتخاب می‌کردند. استفاده از سنگ یادبود در جلوی مقبره در سلسله اول پادشاهی آغاز شد که نشان دهنده تمایل به شخصی‌سازی کردن مقبره با نام متوفی است. دوره پادشاهی کهن: آغاز ظهور اهرام و مومیایی
است. دوره پادشاهی کهن: آغاز ظهور اهرام و مومیایی کردن. در پادشاهی کهن، پادشاهان برای اولین بار اهرام را برای مقبره‌های خود ساختند که با مصطبههای سنگی برای مقامات بلندپایه اطراف فرعون، احاطه شده بود. این واقعیت که اکثر مقامات عالی‌رتبه نیز از بستگان سلطنتی بودند، انگیزه دیگری را برای نزدیک بودن مقبره‌ها به هم نشان می‌دهد؛ این مجموعه‌ها در واقع گورستان خانوادگی نیز بوده‌اند. برای افراد رده بالا، اجساد را مومیایی می‌کردند، در باندهای کتانی می‌پیچیدند، گاهی با گچ قالب‌گیری می‌پوشانند و در تابوت‌های چوبی ساده
گچ قالب‌گیری می‌پوشانند و در تابوت‌های چوبی ساده قرار می‌دادند. در پایان پادشاهی کهن، ماسک‌های مومیایی در کارتونیج (کتانی آغشته به گچ، مدل‌سازی و رنگ آمیزی) نیز ظاهر شد. از کوزه‌های کانوپیک برای نگه داشتن اندام‌های داخلی آنها استفاده می‌شد. طلسم‌های طلا، فیانس (نوعی مهره رنگی) و عقیق جگری رنگ ابتدا در اشکال مختلف برای محافظت از قسمت‌های مختلف بدن ظاهر شدند. اغلب، نقش برجسته‌هایی از اقلام روزمره بر روی دیوارها حک می‌شد تا وسایل فرد متوفی درون مقبره را تکمیل کند، که آنها را از طریق به تصویر کشیدن در دسترس