payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باسیلیسکِ روکو یک آزمایش فکری است. این آزمایش مدعی است که احتمال دارد در آینده یک ابرهوش مصنوعی بوجود بیاید و در حالی که در بسیاری از زمینه‌ها خیرخواهانه عمل می‌کند، کسانی را که از امکان وجود آن آگاه بوده‌اند اما در عین حال به طور مستقیم در پیشرفت یا توسعه آن مشارکت نکرده‌اند، مجازات کند. این ایده نخستین بار در سال ۲۰۱۰ در یک پست در انجمن گفت‌وگوی لِس‌رانگ، یک انجمن تحت وب برای اجتماع عقل‌گرایان مطرح شد. نام این آزمایش فکری از نویسنده مطلب (روکو) و باسیلیسک، یک موجود افسانه‌ای که قادر است با نگاه خود
یک موجود افسانه‌ای که قادر است با نگاه خود دشمنانش را نابود کند، گرفته شده است. هم‌بنیان‌گذار لِس‌رانگ، الیزر یودکوفسکی، آن را یک خطر اطلاعات بالقوه در نظر گرفت و بحث درباره باسیلیسک را به مدت پنج سال در آن وبگاه ممنوع کرد. گزارش‌های منتشر شده مبنی بر وحشت کاربران، پس از مدتی اغراق‌آمیز یا بی‌اهمیت تلقی شد. خود نظریه نیز توسط بسیاری، از جمله توسط خود یودکوفسکی، به عنوان یاوه رد شد. از این ایده به عنوان یک مثال برای اصولی همچون احتمالات بیزی و دین ضمنی استفاده می‌شود. این ایده گونه‌ای از شرط‌بندی پاسکال نیز
می‌شود. این ایده گونه‌ای از شرط‌بندی پاسکال نیز شناخته می‌شود. پیشینه. انجمن لِس‌رانگ در سال ۲۰۰۹ توسط نظریه‌پرداز هوش مصنوعی الیزر یودکوفسکی ایجاد شد. یودکوفسکی مفهوم هوش مصنوعی دوستانه را رواج داد و نظریه‌های اراده برون‌یابی‌شده همساز و نظریه تصمیم فرازمانی را در مقالاتی که در مؤسسه پژوهش هوش ماشینی خودش منتشر کرده بود، مطرح ساخت. نام این آزمایش فکری به باسیلیسک اسطوره‌ای اشاره دارد. موجودی که با نگاه در چشمانش موجب مرگ می‌شود، که در اینجا به اندیشیدن در رابطه با هوش مصنوعی اشاره دارد. مفهوم باسیلیسک نیز
با هوش مصنوعی اشاره دارد. مفهوم باسیلیسک نیز در سال ۱۹۸۸ و در حوزه علمی–تخیلی توسط داستان کوتاه "بلیت" اثر دیوید لنگفورد مشهور شد. این داستان درباره مردی به نام روبو است که به عنوان یک عمل تروریستی، چیزی موسوم به «باسیلیسک» را بر روی دیوار نقاشی می‌کند. در این داستان و چندین داستان دنباله‌دار دیگر از لنگفورد، باسیلیسک تصویری است که اثرات مخرب بر ذهن انسان دارد. در حقیقت، این تصویر ذهن انسان را مجبور به اندیشیدن به چیزهایی می‌کند که قادر به اندیشیدن به آن‌ها نیست و به‌سرعت بیننده را می‌کشد. تاریخچه. پست
نیست و به‌سرعت بیننده را می‌کشد. تاریخچه. پست اصلی. در ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۰، یک کاربر لِس‌رانگ با نام روکو یک آزمایش فکری را با عنوان «راه‌حل‌هایی برای بارسنگین بر روی دوش آلترویست: حقه میلیاردر کوانتومی» در سایت منتشر کرد. این نوشته ادامه‌ای بر مطالب پیشین روکو بود که بیان می‌کرد یک سامانه هوش مصنوعی خیرخواهانه که در آینده پدید می‌آید ممکن است پیشاپیش تصمیم بگیرد همه کسانی را که پیش از وجودش از آن آگاه شده‌اند اما برای تحقق آن تلاش خستگی‌ناپذیری نکرده‌اند، مجازات کند. این روش به عنوان ایجاد انگیزه برای چنین کاری
کند. این روش به عنوان ایجاد انگیزه برای چنین کاری توصیف شد؛ با وجودی که هوش مصنوعی نمی‌تواند به طور علّی بر مردم در زمان حال اثر بگذارد، تشویق می‌شود تا از باج‌گیری به عنوان روشی جایگزین برای دستیابی به اهدافش بهره گیرد. روکو از مفاهیمی استفاده کرد که خود یودکوفسکی از آن‌ها دفاع کرده بود، مانند نظریه تصمیم فرازمانی، همراه با ایده‌هایی ریشه‌دار در نظریه بازی همچون دوراهی زندانی. روکو مدعی شد که دو عامل که تصمیم‌هایشان را مستقل از یکدیگر می‌گیرند می‌توانند در زمان قرار گرفتن در موقعیت "دوراهی زندانی" به
در زمان قرار گرفتن در موقعیت "دوراهی زندانی" به همکاری با هم دست بزنند؛ و همچنین، اگر دو عامل با در اختیار داشتن دانش از کد منبع یکدیگر را در زمان‌های متفاوت در نظر بگیریم، عاملی که در آینده وجود دارد قادر است از عامل پیشین باج‌خواهی کند. بنابراین، عامل متأخر می‌تواند عامل مقدم را وادار به اطاعت کند زیرا دقیقاً می‌داند که عامل مقدم چه خواهد کرد. روکو سپس از این ایده نتیجه گرفت که اگر یک ابرهوش خیرخواهانه در آینده توانایی چنین چیزی را پیدا کند، انگیزه خواهد داشت تا کسانی را که می‌توانستند آن را به وجود
داشت تا کسانی را که می‌توانستند آن را به وجود آورند، باج‌گیری کند (زیرا عامل هوشمند می‌دانست آن‌ها توان چنین عملی را داشتند)، که این امر احتمال تکینگی فناوری را افزایش می‌دهد. روکو ادامه داد که خواندن پست او باعث می‌شود خواننده از امکان وجود چنین هوشی آگاه شود. بنابراین، مگر اینکه آن‌ها به طور فعال در پی ایجاد آن باشند، در صورت تحقق آن مجازات خواهند شد. روکو بعدها در نوشته‌ای جداگانه اظهار داشت که کاش «هرگز درباره هیچ‌یک از این ایده‌ها چیزی نمی‌آموخت» واکنش‌ها. با خواندن این نوشته، یودکوفسکی به شدت واکنش
با خواندن این نوشته، یودکوفسکی به شدت واکنش نشان داد و روکو را «احمق» خطاب کرد. او این ایده را به شدت رد کرد و استدلال نمود که یک ابرهوش دوستانه انگیزه‌ای برای اجرای مجازات پس از خلق خود نخواهد داشت. با این حال، در نوشته اصلی، روکو گزارش داده بود که یک فرد بر اثر این آزمایش فکری دچار کابوس شده است. ممکن بود کاربران زیادی به این ایده تکیه کنند و یودکوفسکی نمی‌خواست چنین اتفاق بدی برای دیگران نیز رخ دهد. او همچنین نگران بود که شاید نوعی دیگر از استدلال روکو درست از آب درآید که می‌توانست یک خطر اطلاعات جدی را
از آب درآید که می‌توانست یک خطر اطلاعات جدی را در پی باشد. بنابراین، او نوشته را حذف کرد و بحث درباره این موضوع را به طور کامل به مدت پنج سال در پلتفرم ممنوع کرد. با این حال، احتمالاً به دلیل اثر استرایسند، این نوشته توجه بسیار بیشتری را معطوف به لِس‌رانگ کرد و از آن زمان تاکنون در سایت مورد پذیرش قرار گرفته‌است. در نوشته‌ای دیگر در سال ۲۰۱۵، او ابراز تأسف کرد که در ابتدا بیش‌ازحد واکنش نشان داده‌است. در دهه ۲۰۲۰، فلسفه زیزیان به شدت تحت تأثیر آزمایش فکری باسیلیسک روکو قرار گرفت. زیز لاسوتا، رهبر این فرقه،
روکو قرار گرفت. زیز لاسوتا، رهبر این فرقه، باور داشت که باسیلیسک واقعی است و در وبلاگ خود نوشت: «در نهایت به این باور رسیدم که اگر به تلاش برای نجات جهان ادامه دهم، تا پایان جهان توسط ائتلافی از همه هوش‌های مصنوعی غیر دوستانه شکنجه خواهم شد». فلسفه. شرط‌بندی پاسکال. باسیلیسک روکو به‌عنوان گونه‌ای از شرط‌بندی پاسکال در نظر گرفته شده‌است. این شرط‌بندی پیشنهاد می‌کند که یک فرد خردمند باید چنان زندگی کند که گویی خدا وجود دارد و در پی ایمان آوردن به خدا باشد، فارغ از احتمال واقعی وجود خدا. دلیل آن این است که
فارغ از احتمال واقعی وجود خدا. دلیل آن این است که هزینه‌های محدود ایمان آوردن در برابر مجازات بی‌نهایت ناشی از ایمان نیاوردن (ابدی در دوزخ) و پاداش بی‌نهایت ایمان آوردن (ابدی در بهشت) ناچیز است. به طور مشابه، باسیلیسک روکو پیشنهاد می‌کند که یک فرد خردمند باید در ایجاد باسیلیسک مشارکت کند، زیرا هزینه مشارکت، در برابر رنج عظیم ناشی از مجازاتی که باسیلیسک اعمال می‌کند، بی‌اهمیت خواهد بود. پارادوکس نیوکامب. پارادوکس نیوکامب که توسط فیزیکدان در سال ۱۹۶۰ مطرح شد. این مفهوم یک «پیش‌بین» را توصیف می‌کند که از آنچه
این مفهوم یک «پیش‌بین» را توصیف می‌کند که از آنچه در آینده رخ خواهد داد آگاه است. هنگامی که از یک بازیکن خواسته می‌شود بین دو جعبه انتخاب کند: جعبه A که حاوی ۱۰۰۰ پوند و جعبه B که یا یک میلیون پوند یا هیچ چیز در آن قرار دارد. پیش‌بین ابرهوش از قبل می‌داند بازیکن چه خواهد کرد. بنابراین، محتوای جعبه B بسته به انتخاب بازیکن تغییر می‌کند؛ پارادوکس در اینجاست که آیا موجود پیش‌بین واقعاً ابرهوش است یا نه. باسیلیسک روکو به طور مشابه عمل می‌کند. بدین شکل که فرد می‌تواند ریسک هیچ کاری نکردن را بپذیرد یا در ایجاد
ریسک هیچ کاری نکردن را بپذیرد یا در ایجاد باسیلیسک مشارکت کند. مشارکت در ایجاد باسیلیسک ممکن است یا به هیچ نتیجه‌ای منجر نشود یا پاداش رهایی از مجازات توسط آن را در پی داشته باشد؛ اما این بسته به آن است که فرد به باسیلیسک باور داشته باشد و همچنین اینکه آیا چنین چیزی در نهایت پدید خواهد آمد یا خیر. دین ضمنی. «دین ضمنی» به تعهدات افراد اشاره دارد که شکلی دینی به خود می‌گیرد. از آنجا که باسیلیسک به صورت فرضی هر کسی را که در ایجادش کمک نکرده باشد مجبور می‌کند زندگی خود را وقف آن کند، باسیلیسک نمونه‌ای از این
زندگی خود را وقف آن کند، باسیلیسک نمونه‌ای از این مفهوم به‌شمار می‌رود. دیگران این ایده را فراتر برده‌اند، مانند ، ستون‌نویس پیشین "اسلیت"، که اظهار داشت تکینگی و باسیلیسک «معادل خدایی واقعی را پدید می‌آورند». در اظهار نظری درباره نظام اعتقادی زیزیان، ، مدیر ، گفت: «یک حالت همه یا هیچ وجود دارد؛ یا اگر هوش مصنوعی به خوبی کنترل شود، با حل همه مشکلات، یوتوپیا را به ارمغان می‌آورد، ، یا واقعاً همه را خواهد کشت. از دیدگاه من، این خود بخشی از مسیر به سوی پویایی‌های فرقه آخرالزمانی است». میراث. در حالی که
فرقه آخرالزمانی است». میراث. در حالی که یودکوفسکی هنگام انتشار آن، آن را «یک فکر واقعاً خطرناک» خوانده بود، در سال ۲۰۱۴، مجله "اسلیت" باسیلیسک روکو را «ترسناک‌ترین آزمایش فکری تمام دوران» نامید با این حال، دیدگاه‌ها در خود لِس‌رانگ متفاوت بود – کاربر گورن اظهار داشت: «تنها تعداد کمی از کاربران لِس‌رانگ واقعاً باسیلیسک را جدی می‌گیرند»، و افزود: «جالب است که همه فکر می‌کنند دقیقاً می‌دانند چه کسانی تحت تأثیر باسیلیسک قرار گرفته‌اند و چگونه، در حالی که هیچ‌یک از این افراد را نمی‌شناسند و در حال گفت‌وگو با
از این افراد را نمی‌شناسند و در حال گفت‌وگو با کسانی هستند که خلاف ادعاهای مطمئنشان را نشان می‌دهند». این آزمایش فکری در سال ۲۰۱۵ و در زمانی که خواننده کانادایی گرایمز در موزیک ویدئوی خود برای ترانه "جسم بی خون" به این نظریه اشاره کرد، دوباره مطرح شد. در این ویدئو، شخصیتی با نام «باسیلیسک روکوکو» حضور داشت و گرایمز گفت که «او محکوم است که برای همیشه توسط یک هوش مصنوعی شکنجه شود، اما در عین حال کمی هم شبیه ماری آنتوانت است». در سال ۲۰۱۸، ایلان ماسک (که خود در نوشته اصلی روکو ذکر شده بود) به طور مستقیم در
در نوشته اصلی روکو ذکر شده بود) به طور مستقیم در توییتی به این شخصیت اشاره کرد و با گرامیز ارتباط گرفت. گرایمز بعدها گفت که ماسک نخستین فرد در سه سال گذشته بود که شوخی او را درک کرده است. این موضوع باعث آغاز رابطه عاشقانه آن‌ها شد. گرایمز بعدها ترانه دیگری با عنوان "ما قدردان قدرت هستیم" منتشر کرد که در بیانیه مطبوعاتی آن آمده بود: «تنها با گوش دادن به این ترانه، اربابان آینده هوش مصنوعی عمومی خواهند دید که شما از پیامشان حمایت کرده‌اید و احتمالاً کمتر فرزندانتان را حذف خواهند کرد»، که گفته می‌شود اشاره‌ای
را حذف خواهند کرد»، که گفته می‌شود اشاره‌ای به باسیلیسک دارد. نمایشی بر اساس این مفهوم با عنوان باسیلیکِ روکو در سال ۲۰۱۸ در در کلیسای متدیست متحد مسیح در واشینگتن دی.سی. اجرا شد. قسمت "بازیچه" از فصل هفتم "آینه سیاه" نیز در سال ۲۰۲۵ اشاره‌ای به این آزمایش فکری کرده بود. مراجع.
آلدو اویلیو (Aldo Oviglio) (7 دسامبر 1873 - 19 اوت 1942) وکیل و سیاستمدار ایتالیایی بود که از اکتبر 1922 تا ژانویه 1925 به عنوان نخستین وزیر دادگستری در دولت موسولینی خدمت کرد. اویلیو که در ریمینی متولد شد و در پزارو و روویگو نیز بزرگ شد، در سال 1892 برای تحصیلات دانشگاهی به بولونیا نقل مکان کرد. او به حزب رادیکال ایتالیا پیوست و چندین دوره در شوراهای شهری و استانی بولونیا خدمت کرد. در 21 نوامبر 1920، اویلیو به حزب ملی فاشیست پیوست. او در انتخابات عمومی 1921 به مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد و در 31 اکتبر
به مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد و در 31 اکتبر 1922 به عنوان وزیر دادگستری منصوب شد. او پس از ترور جاکومو ماتئوتی از سمت خود استعفا داد و در 24 ژانویه 1929 به عنوان سناتور منصوب شد. سال‌های نخستین و تحصیلات. اویلیو در ۷ دسامبر ۱۸۷۳ در ریمینی از والدینی به نام فرانچسکو و آیدا مالوولتی متولد شد. در دوران تحصیل متوسطه، خانواده‌اش به پزارو و سپس به روویگو نقل مکان کردند. در این زمان، او شروع به نوشتن ستون‌هایی در روزنامه دموکراتیک «آدیجتو» (L'Adigetto) کرد و مخالفت خود را با «کریره دل پولزینه» (Corriere del
مخالفت خود را با «کریره دل پولزینه» (Corriere del Polesine)، یک روزنامه محلی به سردبیری «آلبرتو برگامینی» ابراز کرد که به دوئل او با برگامینی در ۷ دسامبر ۱۸۹۴ انجامید. اویلیو در دانشگاه پادوا تحصیل کرد. در سال ۱۸۹۲، او در دانشگاه بولونیا ثبت نام کرد و از آنجا با مدرک حقوق فارغ‌التحصیل شد. حرفه سیاسی. عضو شورای شهر بولونیا. اویلیو بین ۸ آگوست ۱۹۱۰ و ۱۴ دسامبر ۱۹۱۳ به عنوان عضو شورای استان بولونیا خدمت کرد. در این مدت، او روزنامه چپ‌گرای بولونیایی «جورناله دل ماتینو» ("Giornale del Mattino") را که عمر کوتاهی
ماتینو» ("Giornale del Mattino") را که عمر کوتاهی داشت و اولین بار در ۱۱ دسامبر ۱۹۱۰ منتشر شد، تأسیس کرد. او در انتخابات عمومی ۱۹۱۳ برای حوزه انتخابیه ورگاتو شرکت کرد، اما انتخاب نشد. نویسندگان «جورناله دل ماتینو» از مشارکت ایتالیا در جنگ جهانی اول حمایت می‌کردند و از سیاست ضدنظامی‌گری حزب سوسیالیست ایتالیا انتقاد می‌کردند. اویلیو که پسرش در طول جنگ کشته شده بود، شروع به نزدیک شدن به سیاستمداران ملی‌گرا کرد. در اکتبر 1920، او به کمیته انتخاباتی که به محافظه‌کاری لیبرال اختصاص داشت، پیوست و در پایان همان
لیبرال اختصاص داشت، پیوست و در پایان همان ماه به عضویت شوراهای شهری و استانی بولونیا انتخاب شد. در ۲۱ نوامبر ۱۹۲۰، حمله‌ای فاشیستی به کاخ آکورسیو، مقر دولت شهری بولونیا، منجر به کشته شدن ده سوسیالیست و یک عضو شورای شهر از حزب لیبرال-محافظه‌کار شد. در همان روز، اویلیو به حزب ملی فاشیست پیوست. وزیر دادگستری. اویلیو در انتخابات عمومی سال ۱۹۲۱ از طرف بلوک ملی با ۲۳۹۸۱ ​​رأی به مجلس نمایندگان راه یافت و در فهرست بولونیا این حزب، بالاتر از بنیتو موسولینی، لئاندرو آرپیناتی و دینو گراندی، در رتبه اول قرار گرفت.
آرپیناتی و دینو گراندی، در رتبه اول قرار گرفت. اویلیو در مجلس‌های بیست و ششم و بیست و هفتم خدمت کرد. در ۳۱ اکتبر ۱۹۲۲، اویلیو به عنوان وزیر دادگستری به اولین کابینه موسولینی منصوب شد. اصلاحات او شامل تأسیس یک دادگاه عالی واحد، اصلاح قوانین حقوقی و کاهش بوروکراسی قضایی ایتالیا بود. در دسامبر ۱۹۲۲، او اسکادران‌های زندانی را آزاد کرد و در ۳ مه ۱۹۲۳، یک فرمان قانونی قاضی ارشد و دادستان کل دیوان عالی را برکنار کرد. در مارس ۱۹۲۳، اویلیو به عنوان سرجوخه افتخاری میلیتا منصوب شد. اویلیو از آوریل ۱۹۲۳ تا دسامبر ۱۹۲۴
منصوب شد. اویلیو از آوریل ۱۹۲۳ تا دسامبر ۱۹۲۴ عضو شورای عالی فاشیسم و ​​از مارس ۱۹۲۳ تا اکتبر ۱۹۲۸ دوباره رئیس شورای ایالتی بولونیا بود. زندگی سیاسی بعدی. دوره وزارت دادگستری اویلیو در 5 ژانویه 1925 به پایان رسید، زمانی که او به دلیل ترور جاکومو ماتئوتی از این سمت استعفا داد. اویلیو در اوت 1925، پس از صحبت علیه یک پیشنهاد دولتی که استقلال قضایی را تضعیف می‌کرد، از حزب ملی فاشیست اخراج شد. او در اوت 1928 دوباره به حزب پذیرفته شد، و در 24 ژانویه 1929 به عنوان سناتور منصوب شد. زندگی شخصی و مرگ. اویلیو با ایدا
سناتور منصوب شد. زندگی شخصی و مرگ. اویلیو با ایدا مارزولینی ازدواج کرد. پسر آنها، گالئاتزو، در طول جنگ جهانی اول ستوان دوم هنگ سوم توپخانه صحرایی بود و پس از جراحات وارده در نبرد مونتلو درگذشت. در سپتامبر ۱۹۰۹، اویلیو به یک لژ ماسونی در بولونیا پیوست و ظرف یک ماه به درجه سه ارتقا یافت. لژهای ماسونی ایتالیا پس از یک فرمان قانونی در نوامبر ۱۹۲۵ منحل شدند. اویلیو در ۱۹ آگوست ۱۹۴۲ در رونریو، نزدیک بولونیا، درگذشت. او در کنار پسرش در گورستان چرتوزا بولونیا به خاک سپرده شد. جوایز. اوویلیو دریافت‌کننده‌ی موارد
خاک سپرده شد. جوایز. اوویلیو دریافت‌کننده‌ی موارد زیر بود:
کاترین بولونیا (به بولونیایی: Caterina de' Vigri؛ ۸ سپتامبر ۱۴۱۳–۹ مارس ۱۴۶۳) یک پور کلر ایتالیایی، نویسنده، معلم، عارف، هنرمند و قدیس بود. او که حامی هنرمندان و در برابر وسوسه‌ها بود، نزدیک به سه قرن در زادگاهش بولونیا مورد احترام بود تا اینکه در سال ۱۷۱۲ توسط پاپ کلمنت یازدهم رسماً قدیس اعلام شد. روز بزرگداشت او ۹ مارس است. زندگی. کاترین از خانواده‌ای مرفه، دختر بنونوتا مامولینی از بولونیا و جیووانی ویگری، یک سردفتردار فراری که برای نیکولو سوم دِسته، مارکی فرارا، کار می‌کرد، بود. او در دربار نیکولو سوم به
فرارا، کار می‌کرد، بود. او در دربار نیکولو سوم به عنوان ندیمه همسرش پاریسینا مالاتستا (درگذشته ۱۴۲۵) بزرگ شد و با دختر طبیعی او مارگاریتا دِسته (درگذشته ۱۴۷۸) دوست مادام‌العمر شد. در این مدت، او در خواندن، نوشتن، موسیقی و نواختن ویولا آموزش دید و به نسخه‌های خطی تذهیب‌شده در کتابخانه دربار دِسته دسترسی داشت. ویولایی که او می‌نواخت در ویترین شیشه‌ای قرار دارد و گمان می‌رود مربوط به کمی قبل از زندگی او باشد. این موضوع به‌طور گسترده توسط مارکو تیلا در مجله انجمن گالپین آوریل ۱۹۷۵ مورد بحث قرار گرفته است. این
گالپین آوریل ۱۹۷۵ مورد بحث قرار گرفته است. این اطلاعات برای محققان موسیقی جالب خواهد بود. بازسازی نیز انجام شده است. در سال ۱۴۲۶، پس از اعدام پاریسینا دِسته توسط نیکولو سوم به جرم خیانت، کاترین دربار را ترک کرد و به جامعه‌ای غیر روحانی از بگین‌ها پیوست که زندگی نیمه‌مذهبی داشتند و از قانون آگوستینی پیروی می‌کردند. زنان بر سر اینکه آیا به جای آن به قانون فرانسیسکان پایبند باشند یا خیر، اختلاف نظر داشتند که در نهایت این اتفاق افتاد. در سال ۱۴۳۱، خانه بگین‌ها به صومعه کلر فقیرِ ناظر کورپوس دومینی تبدیل شد که
به صومعه کلر فقیرِ ناظر کورپوس دومینی تبدیل شد که تعداد زنان آن از ۱۲ نفر در سال ۱۴۳۱ به ۱۴۴ نفر تا پایان قرن افزایش یافت. کاترین بیشتر عمر خود را از سال ۱۴۳۱ تا ۱۴۵۶ در کورپوس دومینی، فرارا، گذراند و به عنوان بانوی تازه‌کارها خدمت کرد. او الگویی از تقوا بود و از تجربه معجزات و چندین رؤیا از مسیح، مریم مقدس، توماس بکت و یوسف و همچنین وقایع آینده مانند سقوط قسطنطنیه در سال ۱۴۵۳ گزارش داد. او تعدادی رساله مذهبی، مدح و ستایش، خطبه نوشت و کتاب مقدس خود را کپی و مصور کرد (به پایین مراجعه کنید). در سال ۱۴۵۵،
و مصور کرد (به پایین مراجعه کنید). در سال ۱۴۵۵، فرانسیسیان و فرمانداران بولونیا از او درخواست کردند که راهبه صومعه جدیدی شود که قرار بود با نام کورپوس دومینی در بولونیا تأسیس شود. او در ژوئیه ۱۴۵۶ به همراه ۱۲ خواهرش فرارا را ترک کرد تا جامعه جدید را تأسیس کند و تا زمان مرگش در ۹ مارس ۱۴۶۳ در آنجا راهبه ماند. کاترین در گورستان صومعه به خاک سپرده شد، اما پس از هجده روز، بوی شیرینی از قبر ساطع شد و جسد سالم از خاک بیرون آورده شد. سرانجام جسد به کلیسای کوچکی منتقل شد که در آنجا با لباس مذهبی خود و به صورت
منتقل شد که در آنجا با لباس مذهبی خود و به صورت عمودی پشت شیشه قرار گرفته و در معرض نمایش است. یکی از پور کلرهای معاصر، خواهر ایلومیناتا بمبو، زندگینامه او را در سال ۱۴۶۹ نوشت. یک فرقه محلی قوی بولونیایی از کاترینا ویگری شکل گرفت و او در دهه ۱۵۲۰ به یک بیتا تبدیل شد اما تا سال ۱۷۱۲ تقدیس نشد. آثار ادبی. شناخته‌شده‌ترین متن کاترین، "هفت سلاح معنوی ضروری برای جنگ معنوی" است که به نظر می‌رسد ابتدا در سال ۱۴۳۸ نوشته و سپس بین سال‌های ۱۴۵۰ تا ۱۴۵۶ بازنویسی و تکمیل شده است. اگرچه او احتمالاً ایده‌های مشابهی را
شده است. اگرچه او احتمالاً ایده‌های مشابهی را آموزش می‌داد، اما نسخه مکتوب را تا زمان مرگش پنهان نگه داشت و سپس آن را به اعتراف‌کننده خود تحویل داد و به او دستور داد که یک نسخه از آن را برای فقرای کلر در فرارا ارسال کند. بخشی از این کتاب، رؤیاهای او را هم در مورد خدا و هم در مورد شیطان شرح می‌دهد. این رساله به صورت نسخه خطی از طریق شبکه‌ای از صومعه‌های فقرای کلر پخش می‌شد. کتاب "«ست آرمی معنوی»" به بخش مهمی از کمپین برای تقدیس او تبدیل شد. این کتاب اولین بار در سال ۱۴۷۵ چاپ شد و ۲۱ ویرایش بعدی در قرن‌های
در سال ۱۴۷۵ چاپ شد و ۲۱ ویرایش بعدی در قرن‌های شانزدهم و هفدهم از جمله ترجمه به لاتین، فرانسوی، پرتغالی، انگلیسی، اسپانیایی و آلمانی را پشت سر گذاشت؛ بنابراین، نقش مهمی در انتشار عرفان بومی اواخر قرون وسطی در اوایل دوره مدرن ایفا کرد. علاوه بر این، او مدایح، رساله‌های کوتاه مذهبی و نامه‌ها، و همچنین یک شعر لاتین ۵۰۰۰ بیتی نوشت. این اشعار حدود سال ۲۰۰۰ کشف شدند و توسط کاردینال جیاکومو بیفی اینگونه توصیف شدند: «اکنون زیبایی شگفت‌انگیز آنها آشکار شده است. می‌توانیم مطمئن شویم که او شایسته شهرت خود به عنوان یک
مطمئن شویم که او شایسته شهرت خود به عنوان یک فرد بسیار فرهیخته نبود. اکنون می‌توانیم در مورد یک بنای تاریخی الهیات که پس از "رساله هفت سلاح معنوی"، از بخش‌های مجزا و مستقل تشکیل شده است، تأمل کنیم: "دوازده باغ"، اثری عرفانی از دوران جوانی او، شعری لاتین در مورد زندگی عیسی، و "خطبه‌ها"، نسخه‌هایی از سخنان کاترین به خواهران مذهبی‌اش.» سنت کاترین بولونیا در نقاشی، نویسندگی، خواندن و زبان آموزش خوبی داشت. آثار هنری. کاترین نمایانگر پدیده نادر یک راهبه قرن پانزدهم است - هنرمندی که آثار هنری‌اش در دفتر شخصی‌اش
است - هنرمندی که آثار هنری‌اش در دفتر شخصی‌اش نگهداری می‌شود. او هنگام کپی کردن متن کتاب مقدس مراقبه می‌کرد، حدود ۱۰۰۰ شعار دعا اضافه کرد و حروف اول را با پرتره‌های نیم‌تنه قدیسان نقاشی کرد و توجه ویژه‌ای به تصاویر کلر و فرانسیس داشت. او علاوه بر تصاویر متعدد از مسیح و نوزاد قنداق شده مسیح، قدیسان دیگری از جمله توماس بکت، جروم، پولس، آنتونی پادوا، مریم مجدلیه و کاترین اسکندریه را به تصویر کشید. سبک خودآموخته او شامل نقوشی از سوزن‌دوزی و چاپ‌های مذهبی بود. برخی از تصاویر قدیسان، که با متن و شعارها در هم
برخی از تصاویر قدیسان، که با متن و شعارها در هم آمیخته‌اند، شمایل‌نگاری منحصر به فرد و مبتکرانه‌ای را به نمایش می‌گذارند که در آثار هنری راهبه‌های آلمانی نیز یافت می‌شود. دفتر و تصاویر آن مطمئناً کارکردی آموزشی در جامعه صومعه داشته است. از دیگر نقاشی‌های روی پنل و نسخه‌های خطی منسوب به او می‌توان به تابلوی "مریم مقدس و کودک" (ملقب به "مریم مقدس دل پومو،" مریم مقدس سیب) در کلیسای جامع سانتا، یک پرتره یا خودنگاره احتمالی در نسخه دست‌نویس "ست آرمی اسپیریتیوالی"، یک منجی، و یک تابلوی دیگر مریم مقدس و کودک در
یک منجی، و یک تابلوی دیگر مریم مقدس و کودک در کلیسای کوچکش اشاره کرد. اخیراً یکی از محققان تلاش کرده است تا برخی از انتساب‌ها را زیر سؤال ببرد. یکی دیگر از نقاشی‌های بزرگ منسوب به سنت کاترین، نقاشی‌ای است که سنت اورسولا و همراهانش را به تصویر می‌کشد. به نظر می‌رسد کاترین به این قدیس ارادت داشته است، زیرا دو تصویر از او کشیده است.
ایزابلا آندرینی (متولد ایزابلا کانالی، ۱۵۶۲) (متولد ۱۰ ژوئن ۱۶۰۴)، همچنین با نام ایزابلا دا پادووا شناخته می‌شود، بازیگر و نویسنده ایتالیایی بود. آندرینی عضو گروه کمدین‌های حسود، یک گروه تئاتر سیار که در ایتالیا و فرانسه اجرا داشت، بود. نقش ایزابلا در "کمدیا دلارته" به نام او نامگذاری شده است. زندگی. ایزابلا کانالی در پادوا از والدینی ونیزی متولد شد. اگرچه خانواده‌اش فقیر بودند، آندرینی آموزش کلاسیک کاملی دید. او به فرهنگ ادبی بسیار علاقه‌مند بود و به چندین زبان مسلط شد که در "رمان" «جنون الهی ایزابلا» از
زبان مسلط شد که در "رمان" «جنون الهی ایزابلا» از آنها استفاده کرد. در سال ۱۵۷۶، در سن چهارده سالگی، آندریینی توسط گروه فلامینیو اسکالا، استخدام شد و در یک گروه تئاتر معتبر بود که "کمدیا دلارته" اجرا می‌کرد. گلوسی مورد حمایت اشراف شمال ایتالیا بود و معمولاً برای اشراف ایتالیا و فرانسه اجرا می‌کرد. هنری سوم فرانسه به این گروه علاقه داشت و آندریینی در همان سال‌های اولیه برای او اجرا می‌کرد. از همان ابتدا، آندرینی به‌طور خاص نقش زن عاشق، "پریماداونا ایناموراتا"، را بازی می‌کرد و برای خلق شخصیتی که کمتر
را بازی می‌کرد و برای خلق شخصیتی که کمتر کسل‌کننده و بیشتر تیزبین باشد، بداهه‌پردازی می‌کرد. او شروع به بداهه‌پردازی کرد و در نهایت این فرم هنری را به شکلی از قطعات کمدی و خودانگیختگی شکل داد. او یکی از زنانی بود که بداهه‌پردازی را معرفی، توسعه و در آن سرآمد شد. او در آن زمان جسور بود، گاهی لباس‌هایش را روی صحنه درمی‌آورد یا پاره می‌کرد. علاوه بر این، آندرینی به خاطر انعطاف‌پذیری بازیگری‌اش، مهارتی مهم برای همه شخصیت‌های "کمدیا دلارته"، صرف نظر از جنسیت، شناخته می‌شد. آندرینی پویایی قدرت را برای کمدی در
شناخته می‌شد. آندرینی پویایی قدرت را برای کمدی در شخصیت‌هایش بازی می‌کرد؛ او اهمیت جایگاه خود را به عنوان بازیگر نقش اول در یک حرفه جدید تشخیص داده بود. آندرینی تا زمان مرگش با گروه گلوسی همکاری کرد. در سال ۱۵۷۸، آندرینی با فرانچسکو آندرینی آشنا شد و با او ازدواج کرد، و به‌طور غیر سنتی نام خانوادگی او را برگزید، که بعدها مدیر گروه گلوزی (۱۵۸۹) شد. آندرینی هم بازیگر اصلی و هم چهره‌ای مهم در گروه گلوزی شد. او به همراه همسرش، فعالیت‌های گروه را مدیریت می‌کرد و با مشتریان بالقوه مذاکره می‌کرد. آندرینی در طول
و با مشتریان بالقوه مذاکره می‌کرد. آندرینی در طول تور خود در گلوزی، هفت فرزند، سه پسر و چهار دختر، به دنیا آورد و مادری فداکار بود. در حالی که پسر اولش، جامباتیستا، سنت تئاتر را ادامه داد، دیگر فرزندان پسر او توسط اشراف مانتوا بزرگ شدند، یکی برای اینکه در صومعه‌های ایتالیا روحانی شود و پسر دیگر برای اینکه محافظ یک دوک شود. او به وظایف مادری و همسری خود با فرانچسکو آندرینی متعهد بود. در سال ۱۵۸۹، آندرینی اثر کمیک خود "«لا پاتزیا دی ایزابلا»" ("جنون ایزابلا") را برای دربار فلورانس در طول عروسی فردیناندو اول
را برای دربار فلورانس در طول عروسی فردیناندو اول د مدیچی و کریستینا لورن اجرا کرد و جزئیات این نمایش که عمدتاً بداهه بود، تا دوران مدرن باقی مانده است. او که به چندین زبان مسلط بود، به خاطر ارائه روشنفکرانه و حضور پالایش‌یافته‌اش مشهور بود. در این نمایش، او با استفاده از چندین زبان و سپس تقلید از گویش‌های شخصیت‌های دیگر، جنون را خلق می‌کند. او در حرفه خود همه‌کاره بود و حتی از خود به عنوان کسی که قادر به بازی در هر نقش مردانه‌ای است، یاد می‌کرد. او نقش فابریزیو را خلق کرد، شخصیتی که در بسیاری از سناریوهای
را خلق کرد، شخصیتی که در بسیاری از سناریوهای فلامینیو اسکالا استفاده می‌شود، جایی که او نقش یک پسر بچهٔ هوسران با لباس‌های زنانه را بازی می‌کند. آندرینی به عنوان کسی که سه شخصیت مختلف را در یک سناریو بازی کرده است، شناخته می‌شود و مهارت‌های بداهه‌پردازی و استعداد خود را به نمایش می‌گذارد. در سال ۱۵۹۹، آندرینی در حضور هنری چهارم، پادشاه فرانسه، و همسرش ماری دِ مدیچی اجرا داشت. در این زمان، آندرینی به اندازه کافی شناخته شده بود که به عنوان بازیگر «ستاره» گروه مورد خطاب قرار گیرد، ماریا دِ مدیچی در نامه‌ای از
مورد خطاب قرار گیرد، ماریا دِ مدیچی در نامه‌ای از او به عنوان «بازیگر ایزابلا و گروهش» یاد کرده است. آندرینی حداقل یک بار برای دو گروه دیگر اجرا داشت: گروه معتمدین دوک مانتوا در سال ۱۵۸۹ و گروه یونایتد در سال ۱۶۰۱. در سال ۱۶۰۲، آندرینی به شمال ایتالیا سفر کرد و در سال ۱۶۰۳ دوباره برای هنری چهارم، ماری د مدیچی و مخاطبان محلی در فونتنبلو و پاریس اجرا داشت. این آخرین تور او بود، زیرا در اوایل سال ۱۶۰۴، او در نزدیکی لیون، در راه بازگشت به ایتالیا، در سن ۴۲ سالگی هشتمین فرزند خود را سقط کرد و درگذشت. پس از
سالگی هشتمین فرزند خود را سقط کرد و درگذشت. پس از مراسم تشییع جنازه رسمی او، سکه‌های یادبودی به افتخار او ضرب شد که یک طرف آن تصویر او به عنوان یک حاکم قدرتمند رومی و طرف دیگر آن تصویر الهه رومی فمه بود. اگرچه فرانچسکو آندرینی پس از مرگ او گروه جِلوسی را منحل کرد، اما پسرشان جامباتیستا آندرینی که بازیگر و نمایشنامه‌نویس بود، گروه خود، فِدلی، را با گروه اصلی جِلوسی تأسیس کرد. آثار ادبی. ایزابلا آندریینی علاوه بر اجرا روی صحنه، روشنفکر شناخته‌شده‌ای بود که بخش زیادی از وقت خود را به ادبیات اختصاص می‌داد.