payamvha/North_RAG huggingface dataset:
«به‌طور فزاینده‌ای حقوق مردان را نسبت به زنان در منابع محدود اولویت می‌دادند.» این تغییرات بر دسترسی زنان برمه‌ای به تغذیه، خدمات پزشکی، آموزش حرفه‌ای و دیگر فرصت‌های آموزشی تأثیر منفی گذاشت. زنان برمه‌ای به‌طور ناخواسته به باربران و کارگران بدون دستمزد ارتش تبدیل شدند و قربانی برده‌داری، قتل، شکنجه، تجاوز و حملات شدند. به لحاظ تاریخی، زنان شهری برمه‌ای «از سطح بالایی از قدرت اجتماعی برخوردار بودند»، اما بعدها با محدودیت‌هایی در سخنرانی و دسترسی به موقعیت‌های بالای دولتی و خصوصی مواجه شدند. بر اساس گزارش
بالای دولتی و خصوصی مواجه شدند. بر اساس گزارش AWORC، تعداد بسیار محدودی از زنان برمه‌ای آموزش‌هایی در زمینه حقوق تولیدمثل و روش‌های ایمن جلوگیری از بارداری دریافت می‌کنند، که آن‌ها را در معرض خطر ابتلا به اچ‌آی‌وی و ایدز قرار می‌دهد. جنبش حقوق زنان در برمه از سال ۱۹۱۹ با انجمن «انجمن زنان برمه‌ای» آغاز شد.
فالکونت یک نوع توپ سبک بود که در اواخر قرن پانزدهم توسعه یافت و گلوله‌هایی کوچک‌تر از توپ مشابه خود، یعنی فالکون، پرتاب می‌کرد. در دوران قرون وسطی، توپ‌ها با حکاکی‌های حیوانات مانند خزندگان، پرندگان یا موجودات افسانه‌ای تزئین می‌شدند که این تزئینات بسته به اندازه توپ‌ها متفاوت بود. برای مثال، یک کولورین اغلب با نقش مارها تزئین می‌شد، زیرا دسته‌های توپ‌های اولیه به شکل مار طراحی می‌شدند. فالکونت گلوله‌های کوچک اما کشنده‌ای با وزنی مشابه و اندازه‌ای نزدیک به یک پرنده شکاری پرتاب می‌کرد و به همین دلیل با نقش
یک پرنده شکاری پرتاب می‌کرد و به همین دلیل با نقش فالکون تزئین می‌شد. به‌طور مشابه، تفنگ با گنجشک‌ریشه اوراسیایی مرتبط بود. طول لوله آن تقریباً بود و کالیبری به اندازه داشت و وزنی بین داشت. فالکونت از باروت سیاه برای پرتاب گلوله‌ای به وزن استفاده می‌کرد که برد حداکثر آن تقریباً بود. همچنین از آن می‌شد برای پرتاب گلوله خوشه‌ای استفاده کرد. فالکونت شبیه یک تفنگ آتش‌زن بود که دو چرخ به آن اضافه شده بود تا قابلیت جابجایی آن را افزایش دهد. در دهه ۱۶۲۰ در آلمان، نسخه‌ای عقب‌گذار از آن اختراع شد که در جنگ سی‌ساله
عقب‌گذار از آن اختراع شد که در جنگ سی‌ساله مورد استفاده قرار گرفت. فالکونت‌ها در طول جنگ داخلی انگلستان به دلیل سبک‌تر و ارزان‌تر بودن نسبت به کولورین‌ها، سِیکرها و مینیون‌ها به‌طور گسترده استفاده می‌شدند. در زمان ناآرامی‌ها، اشراف از آنها برای دفاع از خانه‌های بزرگ خود استفاده می‌کردند. اگرچه فالکونت برای استفاده زمینی توسعه داده شده بود، اما در قرن هفدهم برای دفاع از کشتی‌های سبک در نیروی دریایی برجستگی یافت؛ برای مثال، در قایق‌های کوچک برای عملیات یورش استفاده می‌شد.
اسکارلت نوعی پارچه پشمی ظریف و بسیار گران‌قیمت بود که در اروپا قرون وسطی رواج داشت. طبق ارزیابی جان مونرو، «اسکارلت در قرون وسطی پارچه‌ای لوکس و با بهای بسیار بالا بود که همواره از مرغوب‌ترین پشم‌های انگلیسی بافته می‌شد و همیشه با رنگ قرمز کرمیس رنگ‌آمیزی می‌شد، حتی اگر با وسمه یا دیگر مواد رنگ‌آمیزی ترکیب شده باشد. هیچ مدرکی وجود ندارد که از واژه «اسکارلت» برای توصیف سایر منسوجات استفاده شده باشد، هرچند دیگر پارچه‌ها، به‌ویژه ابریشم‌ها، نیز با کرمیس رنگ‌آمیزی می‌شدند.»
آلفونزینا اورسینی (۱۴۷۲ – ۷ فوریهٔ ۱۵۲۰) نایب‌السلطنه فلورانس بود. او در دوران غیبت پسرش، لورنتزو دو مدیچی، دوک اوربینو، در سال‌های ۱۵۱۵ تا ۱۵۱۹، بر جمهوری فلورانس حکومت می‌کرد. حکومت او باعث ترس برخی افراد از پایان حکومت جمهوری‌خواهانه در فلورانس شد. او از خانواده‌ای اشرافی زاده شد و در پادشاهی ناپولی پرورش یافت. آلفونزینا از سال ۱۴۸۸ همسر پیه‌رو دی لورنزو د مدیچی و مادر لورنتزو دوم د مدیچی و دو دختر بود. او پس از تبعید خاندان مدیچی، به بازگرداندن آن‌ها به قدرت کمک کرد، برای پسرش به دنبال ازدواج سلطنتی با
قدرت کمک کرد، برای پسرش به دنبال ازدواج سلطنتی با خاندان پادشاهی فرانسه بود و در دربار لئون دهم، برادرشوهرش، نفوذ زیادی داشت. در تمام زندگی‌اش، از ثروت، جایگاه و ارتباطات خود برای کمک به فقرا و افراد بی‌صدا بهره برد، اما در عین حال از آن‌ها برای تقویت قدرت و ثروت خانواده‌اش نیز استفاده می‌کرد. او حامی هنر و معماری، هم در فلورانس و هم در رم بود؛ از جمله بازسازی ساختمان‌های مذهبی و ساخت کاخ‌هایی برای خانواده. زندگی اولیه و خانواده. او در سال ۱۴۷۲ زاده شد، دختر کاترینا سانسورینو و روبرتو اورسینی، کنت
شد، دختر کاترینا سانسورینو و روبرتو اورسینی، کنت تاگلیاکوتسو و آلبا بود. در دربار فردیناند یکم ناپل پرورش یافت. در سال ۱۴۸۶، ازدواج او با پیه‌رو دی لورنزو د مدیچی به دست عموی او، برناردو روچلای ترتیب داده شد که به عنوان وکیل در مراسم شرکت کرد. در فوریهٔ ۱۴۸۸، او با جهیزیه‌ای به مبلغ ۱۲۰۰۰ دوکات به همسرش در مراسم ازدواجی در رم پیوست که فردیناند و همسرش خوانا آراگون در آن شرکت داشتند. او نهایتاً در مه ۱۴۸۸ وارد فلورانس شد. همچون همسران پیشین خاندان مدیچی، افراد مذهبی و فقرا از او می‌خواستند تا در
مدیچی، افراد مذهبی و فقرا از او می‌خواستند تا در خواسته‌هایشان از شوهر یا پسرش وساطت کند. از او خواسته می‌شد تا بار مالیاتی را کاهش دهد، شغل فراهم کند و اموال مصادره‌شده را بازگرداند. آلفونزینا، مادرش و کلاریس اورسینی (مادرشوهر و از بستگان دورش) از پروژه بازسازی بزرگ صومعهٔ سانتا لوسیا در فلورانس حمایت کردند. این بازسازی شامل گسترش خوابگاه‌ها برای خواهران دومینیکن، بازسازی کلیسا و افزودن اتاق‌ها و نمازخانه‌های دیگر بود. تعدادی از اتاق‌ها برای استفاده زنان خانوادهٔ مدیچی در مواقع نیاز در نظر گرفته شده بود.
مدیچی در مواقع نیاز در نظر گرفته شده بود. فرزندان. آلفونزینا اورسینی و همسرش سه فرزند داشتند: زندگی سیاسی. شوهر او و دیگر مردان خانواده مدیچی در نوامبر ۱۴۹۴ تبعید شدند، هنگامی که مذاکرات پیه‌رو با شارل هشتم مهاجم، نتوانست مردم را راضی کند. در ۹ نوامبر ۱۴۹۴، جمعیتی خشمگین کاخ مدیچی را غارت کردند و آلفونزینا و مادرش را بیرون راندند و جواهراتشان را گرفتند. آن‌ها سپس در صومعه‌ای که بازسازی کرده بودند اقامت گزیدند. بر اساس قانون فلورانس، زنان و کودکان مشمول تبعید نمی‌شدند، اما منابع مالی و آزادی رفت‌وآمد آن‌ها
نمی‌شدند، اما منابع مالی و آزادی رفت‌وآمد آن‌ها محدود بود. همچنین، بر اساس قانون، زنانی که شوهرشان تبعید شده بود می‌توانستند از جهیزیه خود استفاده کنند، اما جهیزیه آلفونزینا در مصادره اموال خاندان مدیچی گنجانده شده بود. او و مادرش با شارل مذاکره کردند تا تبعید لغو شود، اما او فقط برچسب «یاغی» را برداشت و نتوانست تبعید را لغو کند. در مه ۱۴۹۵، آلفونزینا برای رفتن به رم و پیوستن به شوهرش درخواست داد، اما رد شد. او در سپتامبر همان سال، بدون اجازه به سیه‌نا رفت و به پیه‌رو و برادرش جولیانو د مدیچی، دوک نمور
و به پیه‌رو و برادرش جولیانو د مدیچی، دوک نمور پیوست. مادرش نیز در مارس ۱۴۹۷ از فلورانس تبعید شد. پیه‌رو در سال ۱۵۰۳ در تبعید درگذشت. آلفونزینا در سال ۱۵۰۷ برای مدتی کوتاه به فلورانس بازگشت تا برای دخترش کلاریس همسر بیابد و حق جهیزیه‌اش را مطالبه کند. او مورد استقبال مردم قرار گرفت و برای بازگشت خاندان مدیچی تلاش کرد. با میانجی‌گری لوکرزیا د مدیچی، کلاریس در دسامبر ۱۵۰۸ با فیلیپو استروتزی در رم نامزد شد و خاندان استروتزی را به اردوگاه مدیچی وارد کرد. آلفونزینا برای دخترش جهیزیه‌ای به مبلغ ۴۰۰۰ دوکات فراهم
برای دخترش جهیزیه‌ای به مبلغ ۴۰۰۰ دوکات فراهم کرد. در سال ۱۵۰۷، رهبر فلورانس، پیه‌رو سودرینی از برادرش، کاردینال فرانچسکو سودرینی خواست که موضوع جهیزیه را حل کند، اما پیشرفت کند بود. در ۱۵۰۸، او از ژولیوس دوم خواست که دارایی‌های کاردینال را توقیف کند تا بتواند حق خود را بگیرد، اما این نیز نتیجه‌ای نداشت. او تا اواخر ۱۵۱۰ به پول جهیزیه‌اش دست نیافت. تبعید خاندان مدیچی تا سپتامبر ۱۵۱۲ ادامه داشت، اگرچه آلفونزینا در رم باقی ماند. وقتی برادرشوهرش به عنوان لئون دهم انتخاب شد، او از این موقعیت برای افزایش درآمد
دهم انتخاب شد، او از این موقعیت برای افزایش درآمد و تأمین بودجه بیشتر برای پسرش بهره برد. تا سال ۱۵۱۴، با اینکه متوجه کمبود منابع مالی پاپ شد، همچنان به منافع خانواده‌اش اولویت داد. او یک سال تلاش کرد تا دامادش را به سمت خزانه‌دار کل واتیکان برساند، تا خانواده‌اش به خزانه واتیکان دسترسی مستقیم داشته باشند. در این زمان، میان اعضای خانواده بر سر پست‌ها و مناصب مهم اختلافاتی به وجود آمد. آلفونزینا تلاش داشت تا قدرت مطلق فلورانس در دست پسرش باشد، در حالی که گروهی به رهبری لوکرزیا د مدیچی (۱۴۷۰–۱۵۵۳) خواهان
گروهی به رهبری لوکرزیا د مدیچی (۱۴۷۰–۱۵۵۳) خواهان حکومتی تقسیم‌شده‌تر بودند. آلفونزینا حتی لورنتزو را تشویق می‌کرد تا در انتخابات فلورانس دخالت کند تا افراد «درست» انتخاب شوند. او مرتباً به پسرش یادآوری می‌کرد که به خانواده‌هایی که به مدیچی‌ها و اورسینی‌ها وفادار بوده‌اند، پاداش دهد. در همین زمان، برای ازدواج سلطنتی پسرش نیز تلاش می‌کرد و ازدواج با شاهزاده‌ای اسپانیایی را مدنظر داشت. در نهایت، او به هدفش رسید و لورنتزو با مادلن دو لا تور دوورنی ازدواج کرد.
آلیس ژوزفین ماری میلیا با نام اصلی میلیون (۵ مه ۱۸۸۴ – ۱۹ مه ۱۹۵۷) پیشگام ورزش زنان بود. تلاش‌های او در حمایت از ورزشکاران زن باعث شد که رویدادهای بیشتری برای زنان در المپیک سریع‌تر پذیرفته شود. میلیا که عضو باشگاه Fémina Sport بود (باشگاهی که در سال ۱۹۱۱ تأسیس شد)، در سال ۱۹۱۷ به تشکیل فدراسیون ورزشی زنان فرانسه کمک کرد و خزانه‌دار آن شد؛ سپس در مارس ۱۹۱۹، به عنوان رئیس آن انتخاب شد. در سال ۱۹۲۱، او به سازماندهی بازی‌های جهانی زنان ۱۹۲۱ کمک کرد و پس از آن بازی‌های جهانی زنان را بنیان گذاشت، که در چهار دوره
جهانی زنان را بنیان گذاشت، که در چهار دوره از ۱۹۲۲ تا ۱۹۳۴ برگزار شد. او همچنین یک تیم فوتبال زنان فرانسه را در سال ۱۹۲۰ برای یک تور در بریتانیا سرپرستی کرد. در ۸ مارس ۲۰۲۱، تندیسی یادبود از میلیا در ساختمان کمیته ملی المپیک و ورزش‌های فرانسه در پاریس رونمایی شد. اوایل زندگی. آلیس ژوزفین ماری میلیون در ۵ مه ۱۸۸۴ در نانت و به عنوان فرزند اول از پنج فرزند به دنیا آمد. والدینش خواربارفروش بودند. مادرش بعداً به عنوان خیاط کار می‌کرد و پدرش کارمند اداره بود. در سال ۱۹۰۴، میلیا به انگلستان رفت و با ژوزف میلیا،
سال ۱۹۰۴، میلیا به انگلستان رفت و با ژوزف میلیا، که او نیز اهل نانت بود، ازدواج کرد. آن‌ها فرزندی نداشتند و همسرش در سال ۱۹۰۸ درگذشت. میلیا در دوران اقامت در انگلستان، به روئینگ (ورزش) روی آورد.&lt; پس از مرگ همسرش، به سفرهای زیادی رفت و با یادگیری زبان‌های مختلف توانست در آغاز جنگ جهانی اول به عنوان مترجم در فرانسه مشغول به کار شود. او همچنین در شنا و هاکی روی چمن نیز فعالیت داشت. تشکیل فدراسیون ورزشی زنان بین‌المللی. پیر دو کوبرتن به‌عنوان احیاگر بازی‌های المپیک و بنیان‌گذار کمیته بین‌المللی المپیک در
المپیک و بنیان‌گذار کمیته بین‌المللی المپیک در سال ۱۸۹۴ شناخته می‌شود. در المپیک ۱۹۰۰ برای اولین بار به زنان اجازه شرکت داده شد، اما فقط در گلف و تنیس. به‌تدریج زنان توانستند در رشته‌هایی مانند شنا حضور یابند، اما رویدادهای دو و میدانی برای زنان همچنان در المپیک وجود نداشت. میلیا که عضو باشگاه Fémina Sport بود، در سال ۱۹۱۷ به تشکیل فدراسیون ورزشی زنان فرانسه کمک کرد و در مارس ۱۹۱۹ رئیس آن شد. در سال ۱۹۱۹، میلیا از اتحادیه بین‌المللی فدراسیون‌های دو و میدانی (IAAF) درخواست کرد که مسابقات دو و میدانی زنان را
(IAAF) درخواست کرد که مسابقات دو و میدانی زنان را در المپیک تابستانی ۱۹۲۴ بگنجاند، اما با مخالفت مواجه شد. او سپس به سازماندهی المپیاد زنان ۱۹۲۱ در مونت‌کارلو پرداخت؛ رویدادی که به‌عنوان پاسخی به مخالفت با حضور زنان در المپیک تلقی می‌شود. تاریخ‌دان ورزشی، فلورانس کارپنتیه، در سال ۲۰۱۸ نوشت که میلیا در رویداد ۱۹۲۱ شرکت نکرد و بر این باور است که میلیا برای تضمین کنترل فمینیستی بر رقابت‌های ورزشی بین‌المللی زنان، فدراسیون ورزشی زنان بین‌المللی (FSFI) را تأسیس کرد و بازی‌های جهانی زنان ۱۹۲۲ را راه‌اندازی نمود
کرد و بازی‌های جهانی زنان ۱۹۲۲ را راه‌اندازی نمود که در تقابل با المپیاد زنان ۱۹۲۲ بود. اسناد بایگانی فدراسیون دو و میدانی فرانسه نشان می‌دهد که مارسل دلابر، معاون رئیس فدراسیون و رئیس کمیته برگزارکننده المپیاد زنان ۱۹۲۱، هدف از آن رویداد را کنترل دو و میدانی زنان توسط فدراسیون می‌دانست. المپیاد زنان ۱۹۲۱ در زمینی که قبلاً برای تیراندازی به کبوتر استفاده می‌شد برگزار شد و پیست دویدن نداشت. در سال ۱۹۲۲، حدود ۳۰۰ ورزشکار از هفت کشور در مسابقات شرکت کردند. نسخه‌های بعدی المپیاد زنان در ۱۹۲۳ و ۱۹۲۴ برگزار شد.
بعدی المپیاد زنان در ۱۹۲۳ و ۱۹۲۴ برگزار شد. در همین حال، میلیا در سال ۱۹۱۷ یک تورنمنت موفق فوتبال زنان را برگزار کرد، و در سال ۱۹۲۰ تیمی از زنان پاریسی را گرد آورد که به بریتانیا سفر کردند و به نمایندگی از فرانسه در نخستین تورنمنت بین‌المللی فوتبال زنان اروپا مقابل باشگاه فوتبال زنان دیک کر به میدان رفتند. از اوایل دهه ۱۹۲۰، او برای مجلاتی از جمله "Le Soldat de Demain" و "لکیپ" مقاله می‌نوشت و به ترویج فوتبال زنان می‌پرداخت.
کلارا آلگرا بایرون (۱۲ ژانویهٔ ۱۸۱۷ – ۲۰ آوریل ۱۸۲۲) دختر غیرقانونی شاعر لرد بایرون و کلر کلیرمانت بود. او در باث، انگلستان به دنیا آمد و مادرش در ابتدا نام آلبا به معنای «سپیده‌دم» یا «سفید» را برایش برگزید. در ابتدا با مادرش، خواهر ناتنی مادرش مری شلی و شوهر مری، پرسی بیش شلی زندگی می‌کرد. در پانزده‌ماهگی به پدرش، بایرون، سپرده شد که نامش را به آلگرا تغییر داد. بایرون او را به خانواده‌های ناتنی سپرد و سپس به یک صومعه کاتولیک رومی فرستاد، جایی که در سن پنج‌سالگی بر اثر تیفوس یا مالاریا درگذشت. اوایل زندگی.
بر اثر تیفوس یا مالاریا درگذشت. اوایل زندگی. آلگرا حاصل رابطه‌ای کوتاه‌مدت میان شاعر رمانتیک و مادر جوان و شیفته‌اش بود که در خانه خواهر ناتنی و شوهرخواهرش در وضعیت مالی نامساعدی زندگی می‌کرد. کلیرمانت در دوران بارداری به بایرون نامه نوشت و از او خواست تا قول دهد از او و فرزندش مراقبت کند، اما بایرون به این نامه‌ها پاسخی نداد. پس از تولد، در ابتدا آلگرا را به خانه جیمز هنری لی هانت بردند و او را به‌عنوان دختر یکی از بستگان معرفی کردند. چند ماه بعد، شلی‌ها و کلیرمانت کودک را به‌عنوان فرزند «پذیرفته‌شده» به
کلیرمانت کودک را به‌عنوان فرزند «پذیرفته‌شده» به خانه بازگرداندند. کلیرمانت رابطهٔ نزدیکی با دخترش برقرار کرد و در دفتر خاطرات خود با شادی از ارتباط جسمی و عاطفی‌شان نوشت، اما فشارهای مالی و احساسی شلی‌ها نگهداری از کودک را برایش دشوار کرده بود. شلی‌ها به آلگرا علاقه داشتند، اما مری شلی نگران بود همسایگان تصور کنند پرسی بیش شلی پدر واقعی آلگراست، چرا که رابطه کلیرمانت با بایرون در حال افشا شدن بود. ویلیام گادوین، پدر مری و ناپدری کلیرمانت، با شنیدن خبر تولد آلگرا، بلافاصله چنین نتیجه‌گیری کرد. مری در
تولد آلگرا، بلافاصله چنین نتیجه‌گیری کرد. مری در نامه‌ای در اکتبر ۱۸۱۷ به پرسی نوشت که پسر خردسالشان ویلیام از آلگرا خوشش نمی‌آید، اما خواهر نوزادش کلارا را دوست دارد. او واکنش پسرش به آلگرا را، که هیچ نسبت خونی با او نداشت، به‌عنوان «دلیلی در تأیید نظریهٔ محبت غریزی طبیعی» دانست. افزون بر این، شلی‌ها دائماً در بدهی بودند و مری شلی تمایل داشت کودک به بایرون سپرده شود و خواهر ناتنی‌اش، که رابطه‌ای بیش از حد نزدیک با شوهرش داشت، خانه را ترک کند. پس از تولد آلگرا، شلی در نامه‌ای به بایرون نوشت که «از هماهنگی
شلی در نامه‌ای به بایرون نوشت که «از هماهنگی شگفت‌انگیز» و زیبایی «موجود کوچکی که ما… او را آلبا یا سپیده‌دم می‌نامیم» می‌گوید. او از بایرون دربارهٔ برنامه‌هایش برای کودک پرسید. اما بعداً اذعان کرد که حضور کودک باعث شرمندگی شده است. بایرون از خواهر ناتنی‌اش آگوستا لی خواست آلگرا را به سرپرستی بگیرد، اما او نپذیرفت. بایرون که به کلیرمانت بدبین بود و در ابتدا در پدری خود شک داشت، سرانجام با گرفتن حضانت آلگرا موافقت کرد، به شرط آنکه مادرش ارتباط محدودی با او داشته باشد. شلی به کلیرمانت هشدار داد که این شاید
داشته باشد. شلی به کلیرمانت هشدار داد که این شاید بهترین راه برای کودک نباشد، اما کلیرمانت امیدوار بود فرزندش با پدرش زندگی راحت‌تری داشته باشد و آینده‌اش بهتر باشد. او به بایرون نوشت: «فرزندم را برای اینکه خیلی دوستش دارم، به تو سپردم». بایرون خواست نام کودک از آلبا، که با نام مستعار «آلبه» (نامی که کلیرمانت برای بایرون به کار می‌برد) نیز مرتبط بود، به آلگرا تغییر کند، که در ایتالیایی به معنای «شاد و پرتحرک» است و به اصطلاح موسیقایی تندا نیز مربوط می‌شود. در راه سپردن کودک به بایرون، کلیرمانت در دفتر
در راه سپردن کودک به بایرون، کلیرمانت در دفتر خاطراتش نوشت که دخترش را در دوور (انگلستان) شسته است، اما بعد آن بخش را خط زد، انگار از نوشتن نام کودک ترسیده باشد. کودک با نام کلارا آلگرا غسل تعمید داده شد، پیش از آنکه مادرش او را به بایرون بسپارد. بایرون در نظر داشت نام خانوادگی او را «بایرُن» بنویسد تا از دختر قانونی‌اش ایدا لاولیس متمایز باشد. او پیشنهاد کرد هزینه نگهداری کودک را در ماه‌های اول زندگی بپردازد، اما شلی با ناراحتی رد کرد و گفت این مبلغ ناچیز است. اگرچه در ابتدا با ملاقات کلرمونت با دخترشان
است. اگرچه در ابتدا با ملاقات کلرمونت با دخترشان موافقت کرده بود، بایرون از توافق خود عقب‌نشینی کرد. شلی اغلب تلاش می‌کرد بایرون را متقاعد کند که اجازه دهد کلرمونت دخترش را ببیند و آن‌ها راه‌هایی برای بازگرداندن حضانت او بررسی می‌کردند. کلرمونت از گزارش‌هایی در سال ۱۸۲۰ که حاکی از ابتلای دخترش به مالاریا بود و اینکه بایرون او را در اوج تابستان به راونای گرم منتقل کرده، نگران شد. کلرمونت نوشت که اگر قرار است آلگرا زنده بماند، باید به آب‌وهوایی سالم‌تر منتقل شود و از بایرون خواست که دخترشان را به باگنی دی
شود و از بایرون خواست که دخترشان را به باگنی دی لوکا، شهری کوهستانی با آب‌وهوای خنک، بفرستد. با این حال، بایرون نمی‌خواست آلگرا را برای بزرگ شدن در خانهٔ شلی‌ها بازگرداند، زیرا مطمئن بود او از رژیم غذایی گیاه‌خواری بیمار می‌شود و به خداناباوری آموزش داده خواهد شد. او یادآور شد که تمام فرزندان دیگر خانواده شلی مرده‌اند: سه فرزند نخست خانواده شلی همگی در کودکی درگذشتند. بایرون شایعاتی را باور داشت مبنی بر اینکه کودک چهارم، پرسی بیش شلی، دختر کلرمونت از شلی و خواهر ناتنی آلگرا بوده است. النا در سال ۱۸۲۰ در
و خواهر ناتنی آلگرا بوده است. النا در سال ۱۸۲۰ در خانهٔ سرپرستی، در ۱۷ ماهگی درگذشت. شلی در نامه‌ای به همسرش مری نوشت که آلگرا در سال ۱۸۱۸ رنگ‌پریده و آرام به نظر می‌رسید. وقتی او را در اوت ۱۸۲۱ دوباره در صومعه کاپوچین سنت جیووانی در بانیاکاوالو دید—مدرسه شبانه‌روزی‌ای که دختران اشراف در آن تحصیل می‌کردند—دوباره احساس کرد که او بیش از حد رنگ‌پریده است. آلگرا برای سنش بلند و باریک، با موهای بور فرفری، چشمان آبی و چهره‌ای ظریف بود. او به‌طرز دل‌نشینی حرکت می‌کرد. لباس موسلین سفید با پیش‌بند ابریشمی سیاه و
لباس موسلین سفید با پیش‌بند ابریشمی سیاه و شلوار زیرپوش به تن داشت. در جریان دیدار سه‌ساعته‌اش با شلی، تخت‌خوابش، صندلی‌ای که شام می‌خورد و کالسکه کوچکی که همراه بهترین دوستش هنگام قدم‌زنی در باغ استفاده می‌کردند را نشان داد. شلی نوشت: «من برایش یک سبد قنادی (حرفه) آورده بودم، و پیش از آنکه خودش چیزی بخورد، آن‌ها را میان دوستانش و همه راهبه‌ها تقسیم کرد.» شلی از آموزش کلیسای کاتولیک که به آلگرا داده می‌شد، خشمگین بود، اگرچه ابتدا به بایرون گفته بود با فرستادن او به صومعه موافق است. آلگرا اکنون دعاهایی را
او به صومعه موافق است. آلگرا اکنون دعاهایی را از حفظ می‌دانست. «(علاوه بر) بهشت و فرشتگان … فهرستی طولانی از قدیسان دارد—و همیشه دربارهٔ بامبینو حرف می‌زند… ایده بزرگ کردن چنین موجود شیرینی در میان این مزخرفات تا شانزده‌سالگی!» او نوشت. پس از پنج ماه در مدرسه صومعه، رفتار او نیز بهبود یافته بود؛ او با میل از راهبه‌ها اطاعت می‌کرد و منضبط بود، اگرچه شلی نمی‌پنداشت که راهبه‌ها بیش از حد با او سختگیر بوده‌اند. شلی گرچه معتقد بود دخترک اکنون جدی‌تر و متفکرتر از قبل شده، اما می‌گفت که «شادابی بیش از حدش» را از
قبل شده، اما می‌گفت که «شادابی بیش از حدش» را از دست نداده است. راهبه‌ها نیز وقتی آلگرا حین بازی با شلی شیطنتی کرد، او را تنبیه نکردند. برخی از راهبه‌ها هنگام بازی پنهان شدند و آلگرا زنگی را که برای فراخوانی راهبه‌ها استفاده می‌شد، به صدا درآورد و مادر صومعه مجبور شد فوراً راهبه‌ها را مطلع کند تا در وضعیت نامناسب بیرون نیایند. در پایان دیدار، آلگرا از شلی خواست به مادرش بگوید «یک بوسه و یک لباس طلایی می‌خواهد و آیا می‌شود لطفاً از پاپا و مامینا بخواهد به دیدنش بیایند؟» آلگرا دیگر خاطره‌ای از کلرمونت نداشت،
بیایند؟» آلگرا دیگر خاطره‌ای از کلرمونت نداشت، اما به «مامینا»، معشوقه بایرون، ترزا کنتس گوئیچیولی، که نقش مادرانه‌اش را ایفا کرده بود، دل‌بسته شده بود. ترزا اسباب‌بازی‌های دوران کودکی‌اش را به آلگرا داده بود و هنگام بیماری‌های کودکی با او بازی می‌کرد. کلرمونت همواره با تصمیم بایرون برای فرستادن آلگرا به صومعه مخالف بود و اندکی پس از انتقال، نامه‌ای خشمگینانه و محکوم‌کننده برای او نوشت و او را متهم به شکستن قولش مبنی بر اینکه دخترشان هرگز از یکی از والدینش جدا نخواهد بود، کرد. او بر این باور بود که شرایط
جدا نخواهد بود، کرد. او بر این باور بود که شرایط جسمی در صومعه‌ها ناسالم و آموزش ارائه‌شده ضعیف است و همین باعث «جهل و فساد زنان ایتالیایی می‌شود، همه‌شان دانش‌آموختگان صومعه‌اند. آن‌ها همسران بد و مادرانی غیرطبیعی‌اند، شهوت‌ران و جاهل؛ مایهٔ ننگ و بدبختی جامعه … این اقدام برای تو انبوهی دشمن و سرزنش به بار خواهد آورد.» در مارس ۱۸۲۲، او طرحی برای ربودن دخترش از صومعه کشید و از شلی خواست نامه‌ای جعلی با امضای بایرون تهیه کند. شلی نپذیرفت. بایرون دقیقاً به این دلیل آلگرا را به صومعه فرستاد که برخلاف معشوق
این دلیل آلگرا را به صومعه فرستاد که برخلاف معشوق سابقش کلرمونت، دید مثبتی به رفتار و نگرش زنان ایتالیایی‌ای که در صومعه تحصیل کرده بودند، داشت. او با چیزی که «اخلاق سست» و رفتار «بیمارستان سلطنتی بتلم» کلرمونت می‌نامید مخالف بود و نمی‌خواست او بر آلگرا تأثیر بگذارد. او همچنین باور داشت که دخترش، با توجه به نامشروع بودنش، شانس بسیار بهتری برای ازدواج خوب در ایتالیا نسبت به انگلستان خواهد داشت. دختری کاتولیک با جهیزیه‌ای مناسب که در صومعه تربیت شده، شانس خوبی برای ازدواج با طبقه بالای جامعه ایتالیا دارد. او
برای ازدواج با طبقه بالای جامعه ایتالیا دارد. او می‌خواست کودک به یک کاتولیک رومی تبدیل شود، که آن را «بهترین دین» می‌دانست. بایرون در نامه‌ای به ریچارد بلگریو هاپنر در سپتامبر ۱۸۲۰ نوشت: «اگر کلر فکر می‌کند که روزی در اخلاق یا آموزش کودک دخالت خواهد کرد، اشتباه می‌کند؛ هرگز چنین اجازه‌ای به او نخواهم داد. دختر باید مسیحی و اگر ممکن باشد زن شوهردار شود.» او افزود که مادرش تنها با «محدودیت‌های لازم» می‌تواند آلگرا را ببیند. بایرون در نامه‌ای به کلرمونت نوشت که دو برابر شهریهٔ معمول را برای مدرسه صومعه
نوشت که دو برابر شهریهٔ معمول را برای مدرسه صومعه پرداخت کرده تا اطمینان حاصل کند که آلگرا بهترین مراقبت را از سوی راهبه‌ها دریافت می‌کند. او در مارس ۱۸۲۱ به هاپنر نوشت که آلگرا در صومعه بهتر از آنچه نزد او بود، مراقبت می‌شود. معشوقه‌اش، ترزا، کنتس گوئیچیولی، تجربهٔ خوشی در مدرسهٔ شبانه‌روزی صومعه داشت که از پنج‌سالگی در آن زندگی کرده بود، و بایرون را قانع کرده بود که صومعه بهترین مکان برای آلگراست. او همچنین صومعه را امن‌ترین مکان برای کودک می‌دانست، با توجه به خطر انقلاب در پادشاهی دو سیسیل. آلگرا از سوی
به خطر انقلاب در پادشاهی دو سیسیل. آلگرا از سوی راهبه‌های صومعه که او را «آلگرینا» می‌خواندند، بسیار مورد محبت قرار می‌گرفت و یک‌بار هم خویشاوندان ترزا به دیدنش آمدند. احتمالاً با کمک زیاد راهبه‌ها، آلگرای چهارساله نامه‌ای به زبان ایتالیایی برای پدرش نوشت که در ۲۱ سپتامبر ۱۸۲۱ تاریخ داشت و از او خواست به دیدنش بیاید: بابای عزیزم. چون ایام جشنواره است، خیلی دوست دارم بابایم به دیدنم بیاید، چون خواسته‌های زیادی دارم. برای خوشحال کردن آلگرینایت که دوستت دارد، نمی‌آیی؟ رئیس صومعه یادداشتی ضمیمه کرد و بایرون را
رئیس صومعه یادداشتی ضمیمه کرد و بایرون را دعوت کرد پیش از رفتن به پیزا به دیدن آلگرا بیاید و به او اطمینان داد که «چقدر او را دوست دارند». بایرون پشت این نامه نوشت: «صادقانه است، ولی خیلی دلگرم‌کننده نیست—چون می‌خواهد مرا ببیند چون «جشنواره است» تا از بابا کمی نان‌زنجبیلی بگیرد—فکر می‌کنم.» بایرون هرگز به این نامه پاسخ نداد و در طول سیزده ماهی که آلگرا در صومعه بود، به دیدارش نرفت.
زنان در ماداگاسکار به‌طور کلی بیشتر از مردان عمر می‌کنند و تعداد آنها از مردان بیشتر است. آنها به‌طور سنتی در سنین پایین ازدواج می‌کنند و تابع شوهرانشان هستند. تقریباً یک سوم از زنان ماداگاسکار اولین فرزند خود را قبل از رسیدن به سن ۱۹ سالگی به دنیا می‌آورند و کسانی که می‌خواهند بارداری را به تأخیر بیندازند ممکن است به وسایل جلوگیری از بارداری دسترسی نداشته باشند. با وجود اینکه سقط جنین در ماداگاسکار غیرقانونی و بدون هیچ استثنایی است، این عمل رایج است، و تخمین زده می‌شود که ۲۴ درصد از زنان حداقل یک بار سقط
زده می‌شود که ۲۴ درصد از زنان حداقل یک بار سقط جنین داشته‌اند. در حالی که از نظر قانونی برابر با مردان هستند، در برخی زمینه‌ها حقوق مالکیت و فرصت‌های شغلی نابرابر دارند. سلامت. زنان ماداگاسکار دارای امید به زندگی بالاتری نسبت به مردان هستند؛ به‌طور متوسط ۶۱٫۳ سال برای زنان در مقابل ۵۷٫۷ سال برای مردان در سال ۲۰۱۰. تعداد زنان نسبت به مردان بیشتر است؛ زنان ۵۰٫۳ درصد از جمعیت کشور را در سال ۲۰۱۰ تشکیل می‌دهند که برابر با ۱۹٬۶۶۹٬۹۵۳ نفر است. کم‌خونی در زنان ماداگاسکار رایج است و ۳۶ درصد از آن‌ها به نوعی از این
رایج است و ۳۶ درصد از آن‌ها به نوعی از این بیماری مبتلا هستند که بیشتر به شکل خفیف رخ می‌دهد. شیوع این بیماری در سال‌های اخیر کاهش یافته است. شیوع ایدز در ماداگاسکار کمتر از میانگین قاره آفریقا است و نرخ ملی آن حدود ۱ درصد برآورد شده است. زنان باردار نرخ ابتلای پایینی داشتند؛ با این حال، نرخ سایر بیماری‌های مقاربتی به‌ویژه سیفلیس در این کشور بالا است. زندگی خانوادگی. طبق قوانین ماداگاسکار، زنان باید حداقل ۱۴ سال سن داشته باشند تا بتوانند ازدواج کنند، که کمتر از حداقل سن قانونی برای مردان است. پیش از رسیدن
از حداقل سن قانونی برای مردان است. پیش از رسیدن به سن ۱۸ سالگی، تنها رضایت والدین برای ازدواج یک زن کافی است، در حالی که زنان بالای ۱۸ سال باید رضایت خود را اعلام کنند. طبق گزارش سازمان ملل متحد، از میان زنان بین سنین ۱۵ تا ۱۹ سال، ۳۴ درصد پیش از این ازدواج کرده‌اند. چندهمسری ممنوع است، گرچه هنوز در برخی موارد رخ می‌دهد. فرهنگ ماداگاسکار به‌طور سنتی پدرسالارانه است. باروری. اگرچه نرخ باروری کل در ماداگاسکار در حال کاهش است، تعداد زیاد زنان در سن باروری باعث شده است که شتاب جمعیتی تعداد کل تولدها را افزایش
شده است که شتاب جمعیتی تعداد کل تولدها را افزایش دهد. انتظار می‌رود این تأثیر ظرف ۳۰ سال کاهش یابد. تقریباً یک سوم از زنان ماداگاسکاری زیر ۱۹ سال حداقل یک فرزند داشته‌اند، و بیشتر آن‌ها شیر می‌دهند؛ به‌طوری‌که ۵۱ درصد از آن‌ها به‌صورت انحصاری تا شش ماهگی فرزند خود شیر می‌دهند. اگرچه زنان ماداگاسکاری به‌طور فزاینده‌ای از وسایل جلوگیری از بارداری خوراکی و تزریقی استفاده می‌کنند، این روش‌ها هنوز کافی نیستند؛ تنها ۱٫۵ درصد از زنان از وسایل جلوگیری از بارداری کاشتنی استفاده می‌کنند. نرخ سقط جنین حدود ۱ در ۱۰
کاشتنی استفاده می‌کنند. نرخ سقط جنین حدود ۱ در ۱۰ تخمین زده شده است، به‌طوری‌که ۲۴ درصد از زنان حداقل یک بار سقط جنین داشته‌اند. ۱۵ درصد از زنان متأهل که مایل به استفاده از وسایل جلوگیری از بارداری هستند، به طرح‌های برنامه‌ریزی خانواده دسترسی ندارند. در بیشتر موارد، شوهر زن به‌طور کامل یا جزئی تصمیم می‌گیرد که چه اقداماتی باید انجام شود. یک دیدگاه اقلیت (نگاه ۹ درصد از زنان و ۸ درصد از مردان) بر این باور است که ممکن است یک شوهر، همسر خود را به دلیل امتناع از برقراری رابطه جنسی کتک بزند. تأثیر آموزش در نرخ