payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سن مارکو به عنوان یک کافه تاریخی شناخته می‌شود. (کافه تاریخی ایتالیا) از سال ۲۰۰۵ فعالیت خود را آغاز کرده و به عنوان یک نهاد فرهنگی در تریسته به‌طور گسترده مورد توجه قرار گرفته است. این مکان، مقصدی محبوب برای مردم محلی و گردشگران است. ایتالیایی‌ها در سال ۲۰۱۳ برای نجات این کافه تاریخی کمپینی راه انداختند و این کافه مرمت شد. تریسته مدت‌هاست که با فرهنگ قهوه پیوند خورده و اغلب به عنوان «پایتخت جهانی قهوه» از آن یاد می‌شود. کافه‌های این شهر همچنان در مرکز زندگی عمومی قرار دارند و کافه سن مارکو نمونه‌ای برجسته
عمومی قرار دارند و کافه سن مارکو نمونه‌ای برجسته از این سنت است. ساکنان تریسته به دلیل مصرف بالای قهوه خود، به‌طور متوسط تقریباً ۱۰ کیلوگرم به ازای هر نفر در سال، دو برابر میانگین ملی ایتالیا، شناخته می‌شوند. این شهر برای هر ۳۰۰ نفر یک کافه دارد، در حالی که در سایر نقاط ایتالیا برای هر ۴۵۰ نفر یک کافه وجود دارد. معماری. معماری و طراحی داخلی کافه سن مارکو، سبک جدایی‌طلبانهٔ وینی را منعکس می‌کند که شامل نقوش گلدار و پالت رنگی گرم است. این کافه شامل گچ‌بری‌ها و نقاشی‌هایی از هنرمندانی مانند جوزپه باریسون،
و نقاشی‌هایی از هنرمندانی مانند جوزپه باریسون، ویتو تیمل، ناپلئونه کوزی، اوگو فلومیانی و گویدو ماروسیگ است. عناصر تزئینی شامل مدال‌های دیواری با تصاویر برهنه که نماد رودخانه‌های منطقه‌ای هستند. برگ‌ها و دانه‌های قهوه که در ابتدا به رنگ پرچم ایتالیا نقاشی شده‌اند و بعدها ماسکارون‌های چوبی طلاکاری شده و حکاکی شده، و میزهای مرمری با پایه‌های چدنی بر روی پایه‌های پنجه شیر است. ماسکارون‌های چوبی حکاکی شده هنوز از بالای پیشخوان خودنمایی می‌کنند، اثری که به کارگاه نجاری کانته نسبت داده می‌شود. اعتقاد بر این است
نجاری کانته نسبت داده می‌شود. اعتقاد بر این است که برخی از ماسک‌ها اثر نقاش وینی، ویتو تیمل، است که در طول زندگی پر فراز و نشیب خود به این کافه رفت و آمد داشت. برگ‌های برنزی قهوه، سقف را زینت می‌دهند. فضا ترکیبی از عطر قهوه بو داده و کتاب است، چرا که این فضا به عنوان یک کتابفروشی نیز عمل می‌کند. در فضای بیرونی، میزهای فرفورژه رو به کنیسه نزدیک و سبک‌های معماری مختلف قرار دارند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
آخرین اژدها رمانی فانتزی برای کودکان نوشته سیلوانا د ماری است که اولین بار در سال ۲۰۰۴ در ایتالیا با عنوان آخرین الف منتشر شد. داستان در دنیایی پسا آخرالزمانی اتفاق می‌افتد و سفر آخرین الف را دنبال می‌کند، زیرا او به دنبال آخرین اژدها می‌گردد تا جهان بتواند از نو ساخته شود. این کتاب که توسط شان وایتساید به انگلیسی ترجمه شده است، در سال ۲۰۰۶ توسط انتشارات میراماکس در ایالات متحده منتشر شد. همچنین در بریتانیا با عنوان آخرین الف منتشر شده است. این سومین کتاب کودک نویسنده و اولین کتابی است که به انگلیسی ترجمه
نویسنده و اولین کتابی است که به انگلیسی ترجمه شده است. همچنین به فرانسوی، آلمانی، اسپانیایی، پرتغالی و چندین زبان دیگر ترجمه شده است. خلاصه داستان. ChatGPT said: در داستانی دو قسمتی، خواننده به سفری سرشار از طنز، اندوه و مهربانی می‌رود، در دل داستانی دربارهٔ برخورد فرهنگ‌ها، که تمرکز آن بر یک الف یتیم جوان، آخرین الف روی زمین به نام یورش (نام کامل: یورش‌کرونسکوارک‌لجولنراسترینک) است. دهکده او توسط باران‌های سیل‌آسا نابود شده و او خود را در دنیایی می‌یابد که با بی‌تحملی و تاریکی احاطه شده و گرسنه، سرد و خیس
با بی‌تحملی و تاریکی احاطه شده و گرسنه، سرد و خیس است. با ملاقات و دوستی نسبتاً بی‌میلانه با یک شکارچی به نام مونسر و زنی به نام ساجرا، یورش از پیشگویی‌ای آگاه می‌شود و اهمیت خود را در نجات جهان این عصر تاریک درمی‌یابد. برای تحقق پیشگویی و آوردن جهانی که در آن خورشید دوباره بتابد، او ابتدا باید موجودی دیگر که داغدار است را بیابد: آخرین اژدها. پس از کشف اژدها، یورش تصمیم می‌گیرد بماند و او را همراهی کند. بخش دوم داستان سیزده سال بعد رخ می‌دهد؛ اژدها می‌میرد و برای یورش یک تخم باقی می‌گذارد. یورش مسئولیت
و برای یورش یک تخم باقی می‌گذارد. یورش مسئولیت بزرگ کردن اژدهای جوان را بر عهده می‌گیرد. او که دلتنگ همراهانش، مونسر و ساجرا، شده است، به دهکده قدیمی بازمی‌گردد تا دخترشان، روبی، را بیابد و از سرنوشت دشواری که برای محافظت از او تحمل کرده‌اند، مطلع می‌شود. با غمگین شدن، یورش تصمیم می‌گیرد از روبی یتیم محافظت کند. سپس الف، اژدهای جوان و روبی به کشور جدیدی مهاجرت می‌کنند و قانون اساسی جدیدی برای اداره جمعیت جهان تازه خود تدوین می‌کنند: «هیچ‌کس نمی‌تواند به کسی ضربه بزند… و همچنین نمی‌توان مردم را به دار
کسی ضربه بزند… و همچنین نمی‌توان مردم را به دار آویخت.» دنباله‌ها. داستان یورش در کتاب «"آخرین غول»" که در سال ۲۰۰۵ در ایتالیا منتشر شد، ادامه می‌یابد. کتاب‌های دیگر این حماسه عبارتند از «آخرین طلسم‌ها» (۲۰۰۸) و «آخرین پیشگویی» (۲۰۱۰). دنباله‌های این کتاب هنوز به زبان انگلیسی منتشر نشده‌اند. نسخه‌های منتخب. ایتالیایی فرانسوی اسپانیایی لتونیایی انگلیسی پرتغالی آلمانی
سپاه داوطلبان زن برای خدمات کمکی نیروهای مسلح جمهوری‌خواه (به ایتالیایی: "Corpo Femminile Volontario per i Servizi Ausiliari delle Forze Armate Repubblicane") که بیشتر با نام سرویس کمکی زنان (ایتالیایی: "Servizio Ausiliario Femminile" SAF) شناخته می‌شود، یک سپاه زنانه از نیروهای مسلح جمهوری سوسیال ایتالیا بود که اجزای آن، که همگی داوطلبانه بودند، معمولاً به عنوان نیروهای کمکی شناخته می‌شدند. تاریخچه. در ۱۸ آوریل ۱۹۴۴، سرویس کمکی زنان تأسیس شد، تحت فرماندهی فاشیست از روزهای نخست، پیرا گاتسکی فونделі. اعضای
فاشیست از روزهای نخست، پیرا گاتسکی فونделі. اعضای این سرویس در ابتدا تنها به ارائه کمک‌های پرستاری در بیمارستان‌های نظامی، کار در ادارات و امور تبلیغاتی می‌پرداختند و ایستگاه‌های سیار پذیرایی برای سربازان راه‌اندازی می‌کردند. در طول دوازده ماه، ۶۰۰۰ زن جوان در شش دوره آموزشی در ونیز و کومو شرکت کردند و تنها پس از آن به فرماندهی‌ها اختصاص یافتند. پس از ۲۵ آوریل ۱۹۴۵، سرویس کمکی زنان منحل شد و پاولینی پیشنهاد داد که تمام اسناد مربوطه نابود شوند تا اعضا از هرگونه تلافی احتمالی در امان باشند. سازمان. فقط زنان
تلافی احتمالی در امان باشند. سازمان. فقط زنان ۱۸ تا ۴۵ ساله اجازه داشتند به صفوف نیروی کمکی زنان بپیوندند. حقوق برای افراد بالاتر ۷۰۰ لیر ایتالیایی و برای افراد تازه استخدام شده ۳۵۰ لیر بود. هر زنی که در این نیرو ثبت نام می‌کرد، مشمول مجازات نظامی می‌شد. سرویس کمکی تحت سه سپاه مختلف ارتش تقسیم شد: خودِ این نیرو اجازه مسلح شدن نداشت، اما با این وجود، زنان در نبرد با سلاح گرم آموزش دیده بودند و در تیپ‌های سیاه و همچنین در ناوگان دهمین ناوگان ام آ اس این نیرو در عملیات مسلحانه شرکت می‌کردند. رتبه‌ها. سرویس
در عملیات مسلحانه شرکت می‌کردند. رتبه‌ها. سرویس کمکی زنان ساختار رتبه‌ای مشابه نیروهای نظامی داشت، اما متناسب با نقش‌های غیرجنگی و اداری زنان طراحی شده بود. این رتبه‌ها به ترتیب مسئولیت و اختیارات اعضا بود و به آن‌ها اجازه می‌داد تا در عملیات‌های پرستاری، اداری، تبلیغاتی و لجستیکی فرماندهی و هماهنگی کنند. به‌طور کلی، رتبه‌ها را می‌توان در سه سطح اصلی دسته‌بندی کرد: رتبه‌های پایه رتبه‌های عالی و فرماندهی این ساختار رتبه‌ای به سرویس اجازه می‌داد تا به صورت منظم و سازمان‌یافته عمل کند و نقش زنان را در حمایت
و سازمان‌یافته عمل کند و نقش زنان را در حمایت از نیروهای نظامی و اداری افزایش دهد، حتی اگر آن‌ها مستقیماً در خط مقدم جنگ حضور نداشتند.
زنبورهای خانم بری (Berry Bees) یک مجموعه کتاب کودک ایتالیایی است که توسط کارولینا کاپریا و ماریا مارتوچی، که با نام کت لو بلان نیز شناخته می‌شود، نوشته شده است. این مجموعه که در ۲۷ مارس ۲۰۱۸ توسط انتشارات فابری منتشر شد، تاکنون ۶ عنوان دارد. معمولاً دو کتاب در یک روز منتشر می‌شوند. این کتاب‌ها به زبان‌های اسپانیایی، کاتالان، پرتغالی، اسلوونیایی، فرانسوی، ترکی، روسی، رومانیایی، مجارستانی، عربی و مقدونی ترجمه شده‌اند. هنوز به انگلیسی ترجمه نشده است. خلاصه داستان. لولا، بابی و ژولیت سه دختر هستند که استعدادهای
لولا، بابی و ژولیت سه دختر هستند که استعدادهای استثنایی، دوستی و زندگی مخفی دارند. خانم بری مرموز آنها را به مأموران زنبورها در BIA (آژانس اطلاعاتی زنبورها) تبدیل کرد. با توانایی آنها در هک سیستم‌ها، خواندن ذهن و چابکی، آنها به مأموریت‌هایی فرستاده می‌شدند که مأموران بزرگسال نمی‌توانستند انجام دهند. سریال‌های تلویزیونی. در ۱۶ اکتبر ۲۰۱۸، اعلام شد که یک سریال انیمیشنی بر اساس کتاب‌ها در حال تولید است. این سریال در ۵ اکتبر ۲۰۱۹ در شبکه 9Go! در استرالیا به نمایش درآمد.
جیمز برترم کالِپ (۲۰ نوامبر ۱۸۹۲ – ۱۹ ژوئن ۱۹۶۵) یک بیوشیمیست کانادایی و از اعضای گروه تورنتو بود که انسولین را تصفیه و آن را به صورتی که امروزه بیماران دیابتی از آن استفاده می‌کنند، پدید آورد. او از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۴۱ به عنوان رئیس بخش بیوشیمی در دانشگاه مک گیل و از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۶۱ به عنوان رئیس دانشکده پزشکی در دانشگاه وسترن انتاریو خدمت کرد، جایی که او عضو هیئت مدیره انجمن کاپا آلفا بود. تحصیلات. کالپ در بلویل، انتاریو به دنیا آمد، در سن ۱۵ سالگی در دانشگاه تورنتو، کالج ترینیتی ثبت نام کرد و به تحصیل در
تورنتو، کالج ترینیتی ثبت نام کرد و به تحصیل در رشته‌های فیزیولوژی و بیوشیمی پرداخت. او در سال ۱۹۱۶ مدرک دکتری خود را در رشته بیوشیمی از همان دانشگاه دریافت کرد. شغل. در سال ۱۹۱۵، کالپ در سن ۲۲ سالگی، اندکی پیش از اتمام دوره دکتری خود، سمت سخنرانی در دانشکده پزشکی دانشگاه آلبرتا در ادمونتون، در گروه فیزیولوژی را پذیرفت. او به مدت ۷ سال این سمت را بر عهده داشت و سرانجام در سال ۱۹۲۲ به مقام استاد و رئیس گروه بیوشیمی ارتقا یافت. تحقیقات او در آن زمان عمدتاً بر روی شیمی خون مهره‌داران و بی‌مهرگان متمرکز بود.
روی شیمی خون مهره‌داران و بی‌مهرگان متمرکز بود. موفقیت انسولین. جان مک‌لاود بر کارهای فردریک بنتینگ و چارلز بِست در جست‌وجوی درمانی برای دیابت نظارت می‌کرد؛ پژوهشی که آن دو از ماه مه ۱۹۲۱ آغاز کرده بودند. در دسامبر همان سال، هنگامی که بنتینگ و بِست در پالایش عصارهٔ پانکراس با دشواری روبه‌رو شدند، مک‌لاود، جیمز کالِپ را از سایر پروژه‌های پژوهشی‌اش آزاد کرد تا به این گروه بپیوندد. وظیفهٔ کالِپ آن بود که انسولین را در قالبی خالص‌تر و قابل استفاده‌تر از آنچه تاکنون به دست بنتینگ و بِست فراهم آمده بود، آماده
تاکنون به دست بنتینگ و بِست فراهم آمده بود، آماده سازد. در ژانویهٔ ۱۹۲۲، پس از آنکه لئونارد تامپسونِ ۱۴ ساله بر اثر تزریق نخستین نمونهٔ انسولین دچار واکنشی شدید و آلرژیک شد، کالِپ موفق شد عصاره‌ای از پانکراس فراهم آورد که به اندازهٔ کافی خالص بود تا تامپسون بهبود یابد و امکان آغاز آزمایش‌های بالینی فراهم شود. با وجود این دستاورد، بنتینگ به جای شادمانی، به خشم آمد و آنچه کالِپ یافته بود را «نه مایهٔ جشن که تهدیدی تازه» پنداشت. گزارش شده است که میان ۱۷ تا ۲۴ ژانویه، مشاجره‌ای تند میان کالِپ و بنتینگ در
۲۴ ژانویه، مشاجره‌ای تند میان کالِپ و بنتینگ در آزمایشگاه درگرفت؛ گفته‌اند هنگامی رخ داد که «کالِپ به آزمایشگاه بنتینگ و بِست رفت و اعلام کرد که فرمول تازهٔ عصاره را در اختیارشان نخواهد گذاشت (که شاید با موافقت یا بی‌اطلاعی مک‌لاود بوده باشد) و حتی در اندیشه است که گروه را ترک کند و روند پالایش را به نام خود ثبت اختراع نماید.» یکی از همکاران بعدتر این ماجرا را با کاریکاتوری دست انداخت: «بنتینگ سوار بر پشت کالِپ نشسته و تصویر با عنوان کشف انسولین نقش بسته بود.» با این همه، اندکی بعد آزمایش‌های بالینی با
بود.» با این همه، اندکی بعد آزمایش‌های بالینی با موفقیت به انجام رسید و آیندهٔ انسولین تضمین شد. در پی آن، بنتینگ، بِست و کالِپ حق امتیاز انسولین را به طور مشترک به نام خود ثبت کردند و سپس آن را تنها به بهای یک دلار به دانشگاه تورنتو واگذار نمودند. مرگ. جیمز کالپ در ۱۹ ژوئن ۱۹۶۵ میلادی در سن ۷۲ سالگی در لندن، انتاریو درگذشت. علت دقیق مرگ او مشخص نیست، اما برخی منابع گزارش کرده‌اند که او بر اثر سکته مغزی درگذشت.
تاریخچه زنان در مقاومت ایتالیا نقش کلیدی برای جنبش پارتیزانی در مبارزه با فاشیسم در طول جنگ جهانی دوم ایفا می‌کند. آنها با انجام وظایف مهم، برای بازپس‌گیری آزادی و عدالت کشور خود جنگیدند. در سراسر ایتالیا، زنان پارتیزان هر روز می‌جنگیدند تا مایحتاج اولیه برای تأمین زندگی همراهان خود را فراهم کنند و منابع را منتقل می‌کردند، زیرا آن‌ها کمتر به عنوان تهدید تلقی می‌شدند. گروه‌های سازمان‌یافته‌ای از زنان وجود داشتند که به فعالیت‌های ضدفاشیستی می‌پرداختند، جمع‌آوری کمک‌های مالی می‌کردند و به زندانیان سیاسی کمک
کمک‌های مالی می‌کردند و به زندانیان سیاسی کمک می‌رساندند. همچنین این زنان در حفظ ارتباطات و شرکت در عملیات‌های نظامی نیز فعالیت داشتند. زنانی که در مقاومت شرکت داشتند، بخشی از سازمان‌هایی مانند گروه‌های مقاومت میهنی (GAP) و تیم‌های اقدام میهنی (SAP) بودند و همچنین گروه‌های دفاع زنان و کمک به مبارزان آزادی (GDD) را تأسیس کردند که «برای همه زنان از هر قشر و طبقه اجتماعی، با هر ایده سیاسی یا ایمان مذهبی که مایل به شرکت در کار آزادسازی میهن خود و مبارزه برای رهایی خود هستند، باز است». گروه‌های دفاع زنان و کمک
خود هستند، باز است». گروه‌های دفاع زنان و کمک به مبارزان آزادی (GDD) همچنین برای تضمین حقوق زنان در نظر گرفته شده بودند، زنانی که اغلب سرپرست خانواده می‌شدند، در حالی که شوهرانشان در ارتش ثبت نام می‌کردند. آنها از داخل کارخانه‌ها (جایی که جای مردان درگیر در جنگ را گرفته بودند)، اعتصابات و تظاهرات علیه فاشیسم را سازماندهی می‌کردند. نقش‌ها. وظایفی که زنان در مقاومت ایتالیا بر عهده داشتند، اغلب به‌طور مشخص تعیین می‌شد: آن‌ها تیم‌های امداد اولیه برای کمک به مجروحان و بیماران تشکیل می‌دادند، در جمع‌آوری پوشاک،
و بیماران تشکیل می‌دادند، در جمع‌آوری پوشاک، غذا و دارو مشارکت می‌کردند، مراقبت از اجساد و حمایت از خانواده‌های شهدای مقاومت را بر عهده داشتند. زنان برای جامعه پارتیزان حیاتی بودند: علاوه بر آشپزی، شست‌وشو، خیاطی و کمک به مجروحان، در جلسات شرکت می‌کردند و سهم سیاسی و سازمانی خود را ارائه می‌دادند. علاوه بر این، در صورت نیاز، توانایی استفاده از سلاح را نیز داشتند. وظایف ارتباطی آن‌ها به‌ویژه ارزشمند بود: با زیرکی اغلب موفق می‌شدند از ایست‌های بازرسی دشمن عبور کنند تا به مقصد خود برسند و بتوانند با نیروهای
کنند تا به مقصد خود برسند و بتوانند با نیروهای نظامی تماس گرفته و اطلاعاتی دربارهٔ تحرکات جدید دشمن به آن‌ها بدهند. اعمال آنها به اندازه اعمال مردان خطرناک بود و وقتی اسیر می‌شدند، وحشیانه‌ترین شکنجه‌ها را متحمل می‌شدند. آنها واقعاً در استتار سلاح و مهمات زیرک بودند: وقتی آلمانی‌ها متوجه آنها با چیزی می‌شدند که آنها را مجرم جلوه می‌داد، اغلب با اعلام وظایف مهم برای انجام دادن، درست مانند اعضای بیمار خانواده که باید از آنها مراقبت می‌شد یا کودکان گرسنه که باید از آنها مراقبت می‌شد، موفق می‌شدند از بازرسی
باید از آنها مراقبت می‌شد، موفق می‌شدند از بازرسی فرار کنند. اگر صحبت از حوزه خانواده‌شان باشد، زنان واقعاً با زبانی جهانی صحبت می‌کردند که قادر به برانگیختن احساسات و حساسیت‌های پنهان بود. در دوران جنگ جهانی دوم، زنان نقش مهمی را در سطح اقتصادی-تولیدی نیز به دست آوردند. در حالی که مردان به ارتش فراخوانده شدند، آنها مجبور بودند جایگزین آنها در صنعت و کشاورزی شوند. زنان عمدتاً در بخش‌های نساجی، مواد غذایی و صنعتی کار می‌کردند، اما تا حد زیادی در خط مونتاژ، مشاغل عمومی و مزارع نیز حضور داشتند، جایی که
مشاغل عمومی و مزارع نیز حضور داشتند، جایی که خسته‌کننده‌ترین فعالیت‌ها، که به‌طور سنتی مختص مردان بود، انجام می‌شد. در این بخش‌ها، آن‌ها اغلب تظاهرات برگزار می‌کردند و شعارهایی مانند «می‌خواهیم در صلح زندگی کنیم» یا «نان می‌خواهیم، بس است با دلالان» سر می‌دادند. به‌ویژه در مناطق روستایی، خانه‌های خود را با ریسک شخصی در اختیار مجروحان، بیماران در حال بهبودی و پناهندگان قرار می‌دادند. زنان همچنین به جمع‌آوری کمک‌های مالی می‌پرداختند تا از خانواده‌های بازداشت‌شدگان، قربانیان نازی‌های فاشیست و خانواده‌های
قربانیان نازی‌های فاشیست و خانواده‌های پارتیزان‌های نیازمند حمایت کنند. فعالیت‌های تبلیغاتی سیاسی آن‌ها نیز بسیار شدید بود و علاوه بر آن، اعمال خرابکاری و تصرف انبارهای مواد غذایی آلمانی را انجام می‌دادند. پیک‌های پارتیزانی یا «کارمندان». نقش پیام‌رسان اغلب بر عهده زنان جوانی بین ۱۶ تا ۱۸ سال بود، زیرا تصور می‌شد کمتر مشکوک به نظر برسند و بنابراین تحت بازرسی قرار نمی‌گرفتند. این پیام‌رسان‌ها هم وظیفه برقرار کردن ارتباط بین یگان‌های مختلف را داشتند و هم حفظ تماس بین پارتیزان‌ها و خانواده‌هایشان. بدون کمک
تماس بین پارتیزان‌ها و خانواده‌هایشان. بدون کمک آن‌ها، تمام فعالیت‌ها متوقف می‌شد و انجام آن‌ها بسیار دشوار می‌گردید. در داخل تیپ، "کارکنان" اغلب نقش اساسی پرستار را نیز بر عهده داشتند و با پزشکان و داروسازان در تماس بودند تا زخم‌ها و حتی شپش‌های سربازان را درمان کنند. پیام‌رسان‌ها مسلح نبودند و به همین دلیل وظیفه آن‌ها بسیار خطرناک بود. هدفشان این بود که دیده نشوند؛ بنابراین لباس‌های ساده می‌پوشیدند و از کیف‌های دولایه برای پنهان کردن وسایلی که باید حمل می‌کردند استفاده می‌کردند. آن‌ها نقش کلیدی در
حمل می‌کردند استفاده می‌کردند. آن‌ها نقش کلیدی در برقراری ارتباط بین شهر و کوه‌ها از همان ابتدای جنگ چریکی داشتند. به‌ویژه در دشوارترین لحظات، پیام‌رسان‌ها بسیاری از مجروحان را نجات دادند و تقریباً تمام ارتباطاتی را که توسط عملیات دشمن قطع شده بود، دوباره برقرار کردند. آنها کیلومترها با دوچرخه، پیاده، گاهی با اتوبوس و کامیون، و گاهی هم در قطار به همراه گاوها سفر می‌کردند تا اخبار بیاورند، سلاح و مهمات حمل کنند، در باران و باد، در میان بمباران و مسلسل، حتی اگر هر بار با خطر افتادن به دست نازی‌ها روبرو
حتی اگر هر بار با خطر افتادن به دست نازی‌ها روبرو بودند. در طول جابجایی‌ها، آنها همیشه در خط مقدم بودند: وقتی واحد پارتیزانی به نزدیکی یک مرکز مسکونی می‌رسید، این پیک بود که ابتدا وارد روستا می‌شد تا مطمئن شود هیچ دشمنی وجود ندارد و به پارتیزان‌ها چراغ سبز نشان دهد تا به پیشروی ادامه دهند. شخصیت "کارکنان" بسیار مورد احترام بود، زیرا نقش مهم آنها بیشتر به خاطر خطری که با آن مواجه بودند، شناخته می‌شد. یکی از "کارکنانی" که مدال طلای شجاعت نظامی را دریافت کرد، کارلا کاپونی، یک پارتیزان ایتالیایی بود که در سال
کارلا کاپونی، یک پارتیزان ایتالیایی بود که در سال ۲۰۰۰ درگذشت. مبارزان. زنان زیادی بودند که به عنوان پارتیزانی علیه فاشیسم نازی جنگیدند. اولین دسته از مبارزان زن در اواسط سال ۱۹۴۴ در پیمونت تشکیل شد و تیپ «جامبونه» یکی از تیپ‌های پارتیزانی متعددی بود که در طول مقاومت ایجاد شد و عمدتاً با حزب کمونیست مرتبط بود، اما اعضای کمیته آزادی ملی، حزب سوسیالیست ایتالیا، حزب عمل یا دموکراسی مسیحی نیز در آن عضویت داشتند. تیپ دیگری در جنوا تشکیل شد که نام یک میهن‌پرست را که توسط فاشیست‌ها تیرباران شده بود، به خود گرفت.
که توسط فاشیست‌ها تیرباران شده بود، به خود گرفت. یک گردان در سال ۱۹۴۴ در بیلا تشکیل شد و از کارگران نساجی تیپ «ندو» تشکیل شده بود. آنها اسلحه به دست گرفتند و در برخی موارد به عنوان سرگروه انتخاب شدند و کل تیپ را هدایت کردند. یک نمونه بارز، کارلا کاپونی است که در مقاومت رم شرکت داشت و به معاون فرمانده یک گروه عملیاتی در رم تبدیل شد. همراهانش مانع از آن شدند که او سلاح داشته باشد، زیرا ترجیح می‌دادند او به انجام سایر وظایف بپردازد؛ بنابراین در اکتبر ۱۹۴۳، در یک اتوبوس شلوغ، کارلا اسلحه‌ای را از یک سرباز GNR
یک اتوبوس شلوغ، کارلا اسلحه‌ای را از یک سرباز GNR که کنار او بود دزدید. در سال ۱۹۴۴، او از سازمان‌دهندگان حمله خیابان رازلّا علیه یک واحد ارتش آلمان بود (از این عمل، نازی‌ها بهانه‌ای برای کشتار فوسه آردئاتینه گرفتند). او به خاطر شرکت در مأموریت‌های متعدد، با مدال طلای شجاعت نظامی مورد تقدیر قرار گرفت و به عنوان یک مبارز پارتیزان با رتبه کاپیتان شناخته شد. زنان با استفاده از سلاح، به دنیای عمدتاً مردانهٔ آن زمان حمله کردند، اما این کار را برای احساس مهم بودن انجام ندادند: این یک ضرورت بود در شرایطی که
بودن انجام ندادند: این یک ضرورت بود در شرایطی که همکاری برای آرمانی که کل جمعیت را درگیر می‌کرد، درست بود. در اوایل، برخی از پارتیزان‌ها علیه حضور زنان در تشکیلات نظامی اعتراض می‌کردند، اما در نهایت حتی بدبین‌ترین افراد نیز مجبور به تغییر نظر خود شدند. زنان در کوهستان و سرما در نبردها می‌جنگیدند و در برخی موارد، خود را وقف اقدامات خرابکارانه نظامی واقعی می‌کردند و در عین حال جان خود را به خطر می‌انداختند. به جز برخی موارد استثنا که به شدت محکوم و مورد بحث قرار می‌گرفتند، دوستی واقعی بین پارتیزان‌های زن و
قرار می‌گرفتند، دوستی واقعی بین پارتیزان‌های زن و مرد در تیپ‌ها ایجاد شد. مهم‌تر از همه، زنان حمایت اخلاقی قوی‌ای را در گروه ایجاد کردند که در آن لحظات دشوار ضروری بود. بسیاری از مبارزان زن دستگیر و شکنجه شدند، به اردوگاه‌های کار اجباری برده شدند و سپس به اعدام محکوم شدند. نمایندگان نهادها. در واقعیت‌های ژئوپلیتیکی ایجاد شده در طول جنگ آزادی‌بخش، زنان نقش‌های مسئولیت‌های نهادی را نیز بر عهده داشتند. این مورد مربوط به گیزلا فلوریانینی، اولین زن در ایتالیا است که بین سپتامبر و اکتبر ۱۹۴۴ در جمهوری پارتیزانی
که بین سپتامبر و اکتبر ۱۹۴۴ در جمهوری پارتیزانی اوسولا، سمت دولتی داشت. او که زنی فرهیخته و باهوش بود، بلافاصله به مرجعی برای ضد فاشیست‌های ایتالیایی تبدیل شد. او مسئول گروه‌های دفاع از زنان بود و نقش کمیسر برای کمک و ارتباط با سازمان‌های توده‌ای جمهوری اوسولا به او سپرده شد. سهم او در «چهل روز آزادی» جمهوری اوسولا (این جمهوری از ۲ سپتامبر تا ۲۲ اکتبر ۱۹۴۴ وجود داشت)، حمله پارتیزان‌ها به نیروهای فاشیست و شکست آنها و در نتیجه اعلام جمهوری بود. به همین دلیل این دوره که «چهل روز آزادی» نامیده می‌شود، چنان
این دوره که «چهل روز آزادی» نامیده می‌شود، چنان اساسی بود که به نماد آن تبدیل شد. بین سال‌های ۱۹۴۴ و ۱۹۴۵، او به تشکیلات گاریبالدی در والسسیا رسید و به مبارزه ادامه داد. در آن زمان، او رئیس کمیته سازماندهی زنان شد. در پایان درگیری، او به عضویت شورای ملی منصوب شد و متعاقباً به عنوان معاون مجلس نمایندگان انتخاب شد. یکی دیگر از زنانی که در مقاومت نقش‌های سیاسی داشت ، نیلده یوتی بود. او در سنین بسیار کم، راه پدرش را که در نوجوانی فوت کرد، دنبال کرد و به PCI (حزب کمونیست ایتالیا) پیوست. اولین وظیفه او در
(حزب کمونیست ایتالیا) پیوست. اولین وظیفه او در مقاومت، اجرای دستورات بود. اولین تعهد مهم او، مسئولیت گروه‌های دفاع از زنان بود که در جمع‌آوری لباس، دارو و غذا برای پارتیزان‌ها ضروری بود. پس از همه‌پرسی نهادی ایتالیا در ۲ ژوئن ۱۹۴۶، نیلده یوتی ابتدا به عنوان یک معاون ساده و سپس به عنوان عضو مجلس مؤسسان به پارلمان انتخاب شد و به ایجاد ماده ۳ قانون اساسی ایتالیا کمک کرد که در آن برابری شهروندان تضمین شده بود: «همه شهروندان از شأن اجتماعی برابر برخوردارند و در برابر قانون برابرند، بدون تمایز جنسیت، نژاد، زبان،
قانون برابرند، بدون تمایز جنسیت، نژاد، زبان، مذهب، عقاید سیاسی، شرایط شخصی و اجتماعی.»
محمدرضا بیک (زادهٔ ۱۹ بهمن ۱۳۷۸ در مشهد) بازیکن والیبال ایرانی است که در پست دریافت‌کننده قدرتی بازی می‌کند. او در حال حاضر عضو تیم زسکا صوفیه در لیگ والیبال بلغارستان است. زندگی و حرفه. محمدرضا بیک والیبال را از تیم‌های جوانان ایران آغاز کرد و در تیم‌های مختلف داخلی حضور داشت. او پس از درخشش در لیگ برتر ایران، مسیر حرفه‌ای خود را به اروپا باز کرد. لژیونری در اروپا. محمدرضا بیک اولین بار در سال ۲۰۲۱ به لیگ پرتغال رفت و با تیم Sporting Caldas قرارداد امضا کرد. این تیم در آن فصل در جدول لیگ پرتغال جایگاه هفتم
این تیم در آن فصل در جدول لیگ پرتغال جایگاه هفتم را داشت. در سال ۲۰۲۲، بیک به لیگ فنلاند منتقل شد و با تیم آکا والی قرارداد یک‌ساله امضا کرد. این تیم در فصل گذشته در رتبه سوم لیگ فنلاند قرار داشت و در رقابت‌های Challenge Cup اروپا شرکت می‌کرد. پس از فنلاند، بیک به لیگ یونان و سپس لیگ بلغارستان پیوست و هم‌اکنون عضو تیم زسکا صوفیه است.
هیچ چیز رایگان به ما داده نشد () یک فیلم مستند محصول سال ۲۰۱۴ به کارگردانی اریک اسر است. این فیلم تصویری از آنیتا مالاوازی، پارتیزان سابق و بعدها فعال اتحادیه کارگری است که با نام مستعار لیلا، یکی از معدود زنان عالی‌رتبه فرماندهی در جنبش مقاومت ایتالیا در طول اشغال ایتالیا توسط آلمان در جنگ جهانی دوم محسوب می‌شود. خلاصه داستان. این فیلم مقاومت ایتالیا در جنگ جهانی دوم را از دید زنان پارتیزان کمونیست روایت می‌کند. در مجموعه‌ای از مصاحبه‌ها، شخصیت اصلی، مالاوازی، دربارهٔ فعالیت‌های خود به‌عنوان مبارز مقاومت
دربارهٔ فعالیت‌های خود به‌عنوان مبارز مقاومت سخن می‌گوید. روایت زمانی فیلم با اشغال کشور توسط نیروهای آلمانی در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ (رجوع کنید به آتش‌بس کاسیبیله) آغاز شده و با روز آزادی در ۲۵ آوریل ۱۹۴۵ به پایان می‌رسد. در طول این مدت، مالاوازی از نقش حمایتی برای برادرش به فعالیت مخفی و نهایتاً فرماندهی واحد خود در کوه‌ها می‌رسد. در جریان فیلم، او به دیدار دوستانش جینا مونسیگولی و پیِرینا بونیلاوری، هر دو مبارز سابق مقاومت که در طول جنگ با آن‌ها آشنا شده بود، می‌رود. برای این سه زن، تجربه حضور در مقاومت نقطه
می‌رود. برای این سه زن، تجربه حضور در مقاومت نقطه آغاز رهایی شخصی‌شان در جامعه‌ای پدرسالار بود. تاریخچه. "«هیچ چیز رایگان به ما داده نشد»" اولین نمایش خود را در ۲۰ ژانویه ۲۰۱۴ در جشنواره سینمای افراطی جهان سن سباستین در وراکروز، مکزیک تجربه کرد. اولین نمایش اروپایی آن در ۱۰ مارس در روزهای فیلم زنان ۲۰۱۴ در وین، اولین نمایش ایتالیایی آن کمی پس از آن در ۲۲ مارس ۲۰۱۴ در جشنواره فیلم زنان در میلان بود. فیلم "هیچ چیز رایگان به ما داده نشد" در ۲۰ ژانویه ۲۰۱۴ در جشنواره "جشنواره جهانی فیلم‌های افراطی سن سباستین"
"جشنواره جهانی فیلم‌های افراطی سن سباستین" در وراکروز، مکزیک، برای نخستین بار به نمایش درآمد. طبق وب‌سایت فیلم، این فیلم از نظر مالی توسط صندوق همبستگی بورسیه تحصیلی هانس-باکلر-استیفتونگ حمایت شده است. مؤسسه تاریخی در رجیو امیلیا، ایستورکو، حقوق تمام تصاویر آرشیوی را در اختیار دارد؛ این مؤسسه پشتیبانی لجستیکی از فیلم را فراهم کرده است. استقبال انتقادی. هیئت داوران جشنواره جهانی سینمای افراطی سن سباستین در توضیح دلایل خود برای اعطای این جایزه گفتند که این فیلم «بینش قانع‌کننده‌ای در مورد اهمیت نقش
که این فیلم «بینش قانع‌کننده‌ای در مورد اهمیت نقش پارتیزان‌های میهن‌پرست در جنگ جهانی دوم در ایتالیا ارائه می‌دهد»، ضمن اینکه به «درک سینمایی بی‌نقص آن از موضوع» نیز اشاره کردند. اینگرید استرابل در وبلاگ خود دربارهٔ فیلم نوشت که تا به حال تنها «افراد مطلع» از مشارکت زنان ایتالیایی در مبارزه پارتیزان‌ها اطلاع داشتند و این بحث در آلمان «به شدت غایب» بوده است. فیلمساز، اریک اسِر، «نه تنها موفق شد داستان این سه پارتیزان را روایت کند و بینش روشنی دربارهٔ انگیزه‌ها و مشارکت بسیاری دیگر در این روند ارائه دهد،
و مشارکت بسیاری دیگر در این روند ارائه دهد، بلکه توانست زنان را وادار کند تا دربارهٔ احساسات و تجربیات شخصی خود به‌طور صریح و بی‌پیرایه صحبت کنند. با این کار، عمقی به فیلم بخشید که فراتر از ستایش قهرمانانه است و به‌طور بازگشتی شجاعت و خدمت تاریخی این زنان را ارج می‌نهد، امری که تا کنون به شدت کمبود آن احساس می‌شد. فیلمی شگفت‌انگیز که امیدوارم توسط بسیاری دیده شود.» در دسامبر ۲۰۱۴، روزنامه‌نگار مارکوس همرشمیت در مجله آنلاین تله‌پولیس نوشت که این فیلم «هیچ نوع رمانتیسیسم باندیرا روسا یا فتیشیسم نظامی» را به