payamvha/North_RAG huggingface dataset:
درباره من پرس‌وجو کنی... و دوباره فکر کنی." این دیالوگ کلاسیک، اولین نمایش «پیشنهادِ غیرقابلِ رد» ویتو است؛ آلدو تراپانی. آلدو تراپانی، رئیس خانواده جنایتکار تراپانی، پسر جانی و سرافینا تراپانی بود. در ۱۲ سالگی شاهد قتل پدرش توسط خانواده بارزینی بود و دون ویتو کورلئونه به او قول داد زمانی که بزرگتر و قوی‌تر شد می‌تواند انتقام بگیرد. نه سال پس از مرگ پدرش، آلدوی ۲۱ ساله به گروهی خلافکار پیوست که به او احترام نمی‌گذاشتند و با او بدرفتاری می‌کردند. پس از آشنایی با لوکا براسی، آلدو به کسب‌وکار خانواده کورلئونه
با لوکا براسی، آلدو به کسب‌وکار خانواده کورلئونه پیوست و در نیویورک به عضو قدرتمند و مورد احترامی تبدیل شد. او در نهایت به مقام دون نیویورک رسید. آلبرت ولپه. آلبرت ولپه یک شخصیت خیالی در فیلم پدرخوانده قسمت سوم (۱۹۹۰) است که کارمین کاریدی آن را بازی کرده است. کاریدی پیشتر در پدرخوانده: قسمت دوم (۱۹۷۴) نقش کارمین روزاتو را ایفا کرده بود. ولپه در این فیلم به عنوان رئیس سازمان جنایی شیکاگو (Chicago Outfit) در دهه ۱۹۷۰ ظاهر می‌شود. او یکی از روسای مافیایی است که در جلسه آتلانتیک سیتی حضور دارد و هدف ترور قرار
در جلسه آتلانتیک سیتی حضور دارد و هدف ترور قرار می‌گیرد. ولپه از معدود روسایی است که از این حمله جان سالم به در می‌برد. در داستان فیلم، ولپه پس از حمله هلیکوپتری جوئی زازا، به همراه سایر روسای بازمانده با زازا به توافق می‌رسد. این شخصیت بر اساس شخصیت‌های واقعی مافیای شیکاگو در آن دوران ساخته شده است. نکته جالب این است که کارمین کاریدی، بازیگر این نقش، قبلاً در قسمت دوم همین مجموعه فیلم در نقش یک شخصیت کاملاً متفاوت (کارمین روزاتو) ظاهر شده بود که نشان دهنده مهارت او در بازیگری است. مارانزالا. مارانزالا
مهارت او در بازیگری است. مارانزالا. مارانزالا گنگستر ایتالیایی بود که در اوایل قرن بیستم به خاطر مشارکت در گروه "دست سیاه" بدنام شد. او رهبر شبکه جنایی تخصصی در اخاذی، قمار و سرقت مسلحانه بود. شایعاتی وجود داشت که او حامی فانوچی، اخاذ معروفی بود که با تکیه بر این ارتباط مصونیت داشت. با این حال وقتی ویتو کورلئونه فانوچی را کشت، مارانزالا هیچ واکنشی نشان نداد و اینطور فرض شد که بین آنها ارتباطی وجود نداشته است. مارانزالا احتمالاً بر اساس جوزپه مورلو ساخته شده که در اوایل قرن بیستم رهبر مافیا در نیویورک بود.
که در اوایل قرن بیستم رهبر مافیا در نیویورک بود. او همچنین حامی ایگنازیو لوپو بود که شخصیت فانوچی از او الهام گرفته است. نام او همچنین شباهت واضحی به سالواتور مارانزانو، کاپو دی توتتی کاپی تاریخی دارد. پائولو آندولینی. پائولو آندولینی پسر ارشد آنتونیو آندولینی و سینیورا آندولینی و برادر ویتو کورلئونه بود. پسری تندمزاج و عمیقاً وفادار به پدرش که در استفاده از تفنگ ساچمه‌ای سیسیلی "لوپارا" مهارت داشت. او رابطه‌ای نزدیک با برادرش ویتو داشت و اغلب با او بازی می‌کرد و سکوت ذاتی ویتو را دست می‌انداخت. پس از مرگ
و سکوت ذاتی ویتو را دست می‌انداخت. پس از مرگ آنتونیو در سال ۱۹۰۱، پائولو بر سر قاتل پدرش، دون چیچو، سوگند انتقام یاد کرد. اما توسط مردان دون چیچو، موسکا و استرولو، شکار شد و در حالی که در مراسم تشییع جنازه پدرش به پای مادرش افتاده بود، به ضرب گلوله کشته شد. این واقعه مادرش را واداشت تا نزد دون چیچو برود و برای جان آخرین فرزندش، ویتو، التماس کند. وقتی التماس‌هایش بی‌پاسخ ماند، چاقویی بر گلوی دون چیچو گذاشت تا به پسرش فرصت فرار دهد، پیش از آنکه خودش توسط تفنگ موسکا کشته شود. انتقام پائولو و خانواده‌اش در سال
موسکا کشته شود. انتقام پائولو و خانواده‌اش در سال ۱۹۲۲ گرفته شد، وقتی ویتو هر سه نفر - موسکا، استرولو و دون چیچو - را به قتل رساند. بر اساس توصیفات کتاب خانواده کورلئونه، رابطه پائولو و ویتو شباهت قابل توجهی به رابطه سانی و مایکل، پسران ویتو دارد. کالو. کالو چوپان و محافظی وفادار (اگرچه چندان باهوش نبود) بود که برای دون توماسینو کار می‌کرد. او از جوانی به خدمت دون توماسینو درآمد و در استفاده از تفنگ ساچمه‌ای "لوپارا" مهارت داشت. زمانی که مایکل کورلئونه به سیسیل گریخت، کالو و دوستش فابریزیو مأمور محافظت از
گریخت، کالو و دوستش فابریزیو مأمور محافظت از او شدند. این سه رابطه دوستانه نزدیکی برقرار کردند تا اینکه فابریزیو به مایکل خیانت کرد و با انفجاری که منجر به مرگ آپولونیا (همسر مایکل) شد، تلاش کرد او را بکشد. کالو به مدت چهار دهه پس از آن به طور وفادارانه به توماسینو خدمت کرد. در دهه ۱۹۷۰، هنگامی که سلامت دون توماسینو رو به افول گذاشت، کالو به عنوان رئیس موقت کلن، مسئولیت اداره امور روزمره را بر عهده گرفت. پنج خانواده. پنج خانواده، پنج خانواده مافیایی بزرگ در رمان و فیلم پدرخوانده هستند. این خانواده‌ها بر
در رمان و فیلم پدرخوانده هستند. این خانواده‌ها بر اساس پنج خانواده واقعی مافیایی نیویورک سیتی، پنج خانواده بزرگ تبهکار ایتالیایی-آمریکایی ساخته شده‌اند. خانواده کورلئونه. رؤسای خانواده کورلئونه: ویتو کورلئونه (۱۹۲۰-۱۹۵۵) مایکل کورلئونه (۱۹۵۵-۱۹۸۰) وینسنت کورلئونه (۱۹۸۰-نامعلوم) خانواده تاتالیا. رؤسای خانواده تاتالیا: فیلیپ تاتالیا (دهه ۱۹۲۰-۱۹۵۵) ریکاردو "ریکو" تاتالیا (۱۹۵۵-۱۹۶۲) اسوالدو "اوزی" آلتوبلو (۱۹۶۲-۱۹۸۰) خانواده بارزینی. رؤسای خانواده بارزینی: جوزپه ماریپوزا (دهه ۱۹۲۰-۱۹۳۴) امیلیو بارزینی
جوزپه ماریپوزا (دهه ۱۹۲۰-۱۹۳۴) امیلیو بارزینی (۱۹۳۴-۱۹۵۵) پاولی فورتوناتو (۱۹۵۵- نامعلوم) خانواده کونیو. رؤسای خانواده کونیو: کارمین کونیو/اوتیلیو کونیو (دهه ۱۹۲۰-۱۹۵۵) لئو کونیو (۱۹۵۵-۱۹۷۹) خانواده استراچی. رؤسای خانواده استراچی: آنتونیو استراچی/ویکتور استراچی (دهه ۱۹۲۰-۱۹۵۵) ماریو استراچی (۱۹۵۵-۱۹۷۲) رؤسای کمیسیون مافیا. ۱۹۲۷-۱۹۳۴ — فیلیپ کونیو ۱۹۳۴-۱۹۴۵ — ویتو کورلئونه ۱۹۴۵-۱۹۵۵ — امیلیو بارزینی ۱۹۵۵-۱۹۷۰ — مایکل کورلئونه ۱۹۷۰-۱۹۷۹ — دون آلتوبلو دیگر خانواده‌ها. خانواده مارانزانو. خانواده جنایتکار
خانواده‌ها. خانواده مارانزانو. خانواده جنایتکار مارانزانو یک سازمان تبهکار در نیویورک بود که توسط مهاجر سیسیلی سالواتوره مارانزانو تأسیس و رهبری می‌شد. تا اوایل دهه ۱۹۳۰، خانواده مارانزانو تمام فعالیت‌های قمار در منهتن را کنترل می‌کرد: بازی‌های تاس در اسکله‌ها، وام‌های غیرقانونی، شرط‌بندی روی مسابقات ورزشی و اسب‌دوانی، خانه‌های قمار غیرقانونی و بخت‌آزمایی در هارلم. مارانزانو با آل کاپون در شیکاگو دوستی داشت و رابطه‌ای قوی با خانواده تاتالیا برقرار کرده بود. همچنین ارتباطات سیاسی با رهبران تجاری قدرتمند
همچنین ارتباطات سیاسی با رهبران تجاری قدرتمند داشت. در سال ۱۹۳۳، ویتو کورلئونه پیشنهاد تقسیم سود و ارتباطات سیاسی را داد که مارانزانو رد کرد. این امر موجب جنگ روغن زیتون شد. مارانزانو دو قاتل حرفه‌ای کاپون را برای کشتن ویتو فرستاد، اما لوکا براسی آن‌ها را کشت. مارانزانو متوجه شد در حال شکست است و کاپون از درگیری کنار کشید. دارایی‌های مارانزانو مصادره شد و سربازانش او را ترک کردند. وقتی مارانزانو برای مذاکره با ویتو درخواست ملاقات کرد، مشاوران ارشدش با ویتو توافق کردند. مارانزانو در یک رستوران بروکلین توسط
توافق کردند. مارانزانو در یک رستوران بروکلین توسط سالواتور تسیو و چهار قاتل دیگر کشته شد. امپراتوری او به خانواده کورلئونه پیوست و آنها به قدرتمندترین خانواده تبهکار نیویورک تبدیل شدند. خانواده مارانزالا. خانواده مارانزالا قدیمی‌ترین سازمان مافیایی نیویورک محسوب می‌شد که توسط مارانزالا تأسیس شد. شایعات حاکی از آن است که او یکی از سران گروه بدنام "دست سیاه" بوده است. سرنوشت این گروه پس از ظهور سازمان‌های مافیایی دیگر نامشخص است - ممکن است منحل شده باشد یا به عنوان پیشینیان یکی از پنج خانواده نیویورک عمل
به عنوان پیشینیان یکی از پنج خانواده نیویورک عمل کرده باشد. اعضای شناخته‌شده: - مارانزالا (بنیانگذار) - جو پیسانی - ویلی بوفالینو خانواده ماریپوزا. خانواده ماریپوزا یکی از نخستین خانواده‌های مافیایی نیویورک بود که در دهه‌های ۱۹۲۰ تا اوایل ۱۹۳۰ تحت رهبری جوزپه ماریپوزا فعالیت می‌کرد. ماریپوزا با متحد کردن بسیاری از باندهای خیابانی زیر پرچم خود، از جمله امیلیو بارزینی، برادرش اتوره، دومنیکو مازا و برادران روساتو، به قدرت و نفوذ رسید. در دوران ممنوعیت الکل، این خانواده به نیرویی مسلط در نیویورک تبدیل شد و با
خانواده به نیرویی مسلط در نیویورک تبدیل شد و با گروه شیکاگو به رهبری آل کاپون اتحاد تشکیل داد. در سال ۱۹۳۴، پس از نابودی سازمان لاکونتی، ماریپوزا در جلسه‌ای با سایر روسای نیویورک (از جمله ویتو کورلئونه) خود را "کاپو دی توتتی کاپی" (رئیس روسا) اعلام کرد. اما مدت کوتاهی پس از این جلسه، جنگ بین ماریپوزا و کورلئونه درگرفت. اگرچه ماریپوزا از نظر تعداد برتر بود، اما توسط ویتو کورلئونه شکست خورد و توسط زیردستان خود به او خیانت شد. او در جلسه‌ای با سالواتور تسیو در بروکلین، توسط تسیو و توماسینو چینکومانی به قتل
در بروکلین، توسط تسیو و توماسینو چینکومانی به قتل رسید. خانواده بارزینی از بقایای سازمان ماریپوزا تشکیل شد. اگرچه بارزینی به کورلئونه خیانت کرده بود، اما کینه‌ای از خانواده کورلئونه به دل داشت که یک دهه بعد به جنگ پنج خانواده منجر شد. اعضای کلیدی: - جوزپه ماریپوزا (رئیس) - امیلیو بارزینی - اتوره بارزینی - دومنیکو مازا - برادران روساتو زمینه‌های فعالیت: - قاچاق الکل در دوران ممنوعیت - کنترل باندهای خیابانی نیویورک - اتحاد با مافیای شیکاگو خانواده گرکو (فیلادلفیا). خانواده جنایتکار گرکو یک سازمان تبهکار در
خانواده جنایتکار گرکو یک سازمان تبهکار در فیلادلفیا بود که در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ تحت رهبری فرانک گرکو فعالیت می‌کرد. این خانواده در اوایل دهه ۱۹۶۰ جایگزین سندیکای فورلنزا در کمیسیون شد. رهبران: - دون فرانک گرکو معاونان: - نامشخص مشاوران: - نامشخص کاپوها: - نامشخص سربازان: - نامشخص مجریان: - پوبلیو سانتینی - وینی گولاماری سندیکای فورلنزا. سندیکای فورلنزا (معروف به پسران جاده لیک‌ویل) یک سازمان تبهکار در کلیولند بود که عمدتاً متشکل از ایتالیایی‌ها و یهودیان تحت رهبری وینسنت فورلنزا فعالیت می‌کرد. این سازمان
رهبری وینسنت فورلنزا فعالیت می‌کرد. این سازمان ارتباطات نزدیکی با خانواده بارزینی در نیویورک و سندیکای راث در میامی داشت. این گروه قدرتمندترین سازمان قمار در ایالات متحده محسوب می‌شد. آنها سرمایه‌گذاری سنگینی در لاس وگاس داشتند و مالک مشترک هتل تروپیگالا بودند تا زمانی که خانواده کورلئونه کنترل آن را به دست گرفت. در اواخر دهه ۱۹۵۰، آنها در هتل‌ها و کازینوهای هاوانا سرمایه‌گذاری کردند و مالکیت کازینو نشنال را به دست آوردند، اندکی قبل از اینکه توسط انقلابیون فیدل کاسترو مصادره شود. در اوایل دهه ۱۹۶۰، آنها با
کاسترو مصادره شود. در اوایل دهه ۱۹۶۰، آنها با شیکاگو اوتفیت و نیک جراچی شروع به توطئه کردند. سالواتور ناردوچی، مشاور فورلنزا، بعدها به دلیل خیانت و حمایت پنهانی از مایکل کورلئونه به قتل رسید. این موضوع منجر به سقوط آنها شد، چرا که دون فورلنزا پس از حمله قلبی و در حالی که به بیمارستان منتقل می‌شد، به دریاچه پرتاب شد. جایگاه آنها در کمیسیون توسط خانواده گرکو از فیلادلفیا پر شد. گروه جاده لیک‌ویل بر اساس گروه واقعی "میفیلد رود ماب" از کلیولند ساخته شده که نام اصلی آن "باند جاده لیک‌ویو" بود. ساختار خانواده
اصلی آن "باند جاده لیک‌ویو" بود. ساختار خانواده فورلنزا (دهه ۱۹۲۰ تا ۱۹۶۱): - رئیس: وینسنت فورلنزا - معاون: نامشخص - مشاور: سالواتور ناردوچی - کاپو: نامشخص - سرباز: آنتونی فایرنزا، آنتونی بوکاتلی - همکاران: فائوستو جراچی، نیک جراچی، هایمن راث، امیلیو بارزینی روسا: دهه ۱۹۲۰ تا ۱۹۶۱ — وینسنت فورلنزا مشاوران: دهه ۱۹۲۰ تا ۱۹۶۱ — سالواتور ناردوچی خانواده زالوچی (دیترویت). خانواده جنایتکار زالوچی یک سازمان تبهکار مستقر در دیترویت است که توسط جوزف زالوچی در دهه ۱۹۳۰ تأسیس شد. این خانواده به عنوان یکی از
در دهه ۱۹۳۰ تأسیس شد. این خانواده به عنوان یکی از صلح‌طلب‌ترین خانواده‌های عضو کمیسیون شهرت داشت و رئیس آن مورد احترام تمام اعضای سازمان، از جمله ویتو کورلئونه - متحد دیرینه خانواده - بود. خانواده زالوچی مالک یکی از پیست‌های مسابقه اسب‌دوانی در دیترویت و بخش قابل توجهی از کسب‌وکار قمار بود. در دهه ۱۹۴۰، هنگامی که قاچاق مواد مخدر در سراسر ایالات متحده گسترش یافت، دون زالوچی ابتدا مقاومت کرد، اما سرانجام پذیرفت که حداقل می‌تواند بر رعایت اعتدال در این زمینه نظارت داشته باشد. این خانواده در طول دهه‌های ۱۹۵۰ و
داشته باشد. این خانواده در طول دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ قدرت خود را حفظ کرد تا زمان مرگ دون جوزپه. خانواده جنایتکار زالوچی بر اساس سازمان تبهکار دیترویت پارتنرشیپ ساخته شده است. روسای خانواده: دهه ۱۹۳۰ تا ۱۹۷۰ — جوزف زالوچی شیکاگو اوتفیت (شیکاگو). شیکاگو اوتفیت (همچنین معروف به گروه کولوسیو) یک سازمان تبهکار مستقر در شیکاگو است که توسط جیاکومو کولوسیو تأسیس شد. این گروه مستقل از پنج خانواده نیویورک فعالیت می‌کرد و در اواسط دهه ۱۹۲۰ تحت کنترل آل کاپون قرار گرفت. در ابتدا به دلیل شهرت به خشونت، از عضویت در
گرفت. در ابتدا به دلیل شهرت به خشونت، از عضویت در کمیسیون محروم بود. پنج خانواده نیویورک توافق کرده بودند که تمام مناطق غرب شیکاگو تحت کنترل این گروه باشد، به استثنای لاس وگاس که شهر آزاد اعلام شد. در سال ۱۹۳۲، هنگامی که کاپون به دلیل فرار مالیاتی دستگیر شد، پل ریکا کنترل کسب و کار را در دست گرفت در حالی که فرانک نیتی به عنوان چهره ظاهری عمل می‌کرد. پس از کناره‌گیری ریکا در سال ۱۹۴۷، لوئی روسو جایگزین او شد و در اواسط دهه ۱۹۵۰ موفق به کسب کرسی در کمیسیون گردید. پس از کشته شدن روسو در درگیری با تام هاگن،
گردید. پس از کشته شدن روسو در درگیری با تام هاگن، جان ویلون جانشین او شد. در دهه ۱۹۵۰، این گروه با استفاده از صندوق بازنشستگی اتحادیه رانندگان، سرمایه‌گذاری سنگینی در لاس وگاس انجام داد و طی چند دهه با اختلاس از کازینوها میلیون‌ها دلار به دست آورد. آلبرت ولپه در دهه ۱۹۷۰ رهبری گروه را بر عهده گرفت، اما او نیز در میان روسایی بود که در سال ۱۹۷۹ در جلسه کمیسیون در آتلانتیک سیتی توسط حمله هلیکوپتر کشته شدند. روسای گروه: ۱۹۱۰-۱۹۲۰ --- جیاکومو کولوسیو ۱۹۲۰-۱۹۲۵ --- جانی توریو ۱۹۲۵-۱۹۳۲ — آل کاپون ۱۹۳۲-۱۹۴۳ —
--- جانی توریو ۱۹۲۵-۱۹۳۲ — آل کاپون ۱۹۳۲-۱۹۴۳ — فرانک نیتی ۱۹۴۳-۱۹۴۷ — پل ریکا ۱۹۴۷-۱۹۶۱ — لوئی روسو ۱۹۶۱-۱۹۷۰ — جان ویلون ۱۹۷۰-۱۹۷۹ — آلبرت ولپه خانواده ترامونتی (نیواورلئان). خانواده جنایتکار ترامونتی یک سازمان تبهکار در جنوب ایالات متحده بود که قدیمی ترین سازمان مافیایی کشور محسوب می‌شد. کارلو ترامونتی از دهه ۱۹۳۰ تا ۱۹۶۰ ریاست این خانواده را بر عهده داشت. فعالیت اصلی این خانواده قمار بود و آنها سرمایه‌گذاری سنگینی در کازینوها و فاحشه‌خانه‌های هاوانا انجام داده بودند. آنها همچنین یکی از مجلل‌ترین
انجام داده بودند. آنها همچنین یکی از مجلل‌ترین هتل‌های میامی بیچ را در اختیار داشتند. در سال ۱۹۶۴، کارلو ترامونتی ترور رئیس جمهور جیمز شیا را دستور داد. اندکی قبل از آنکه برای شهادت در برابر هیئت منصفه احضار شود، با دو گلوله در سر و یک تبر در شکم پیدا شد. آگوستینو ترامونتی، برادر کوچکتر و مشاور او، جانشینش شد. چند سال بعد، آگوستینو نیز قبل از شهادت در مورد ترور شیا، تحت شرایط مشکوکی درگذشت. متی پاریسی در دهه ۱۹۷۰ رئیس خانواده ترامونتی شد. روسای خانواده: ۱۹۳۴-۱۹۶۴ — کارلو ترامونتی ?۱۹۶۴-۱۹۶ — آگوستینو
۱۹۳۴-۱۹۶۴ — کارلو ترامونتی ?۱۹۶۴-۱۹۶ — آگوستینو ترامونتی نامعلوم-۱۹۷۹ — متی پاریسی خانواده جنایتکار ویرجیلیو. خانواده ویرجیلیو یک سازمان تبهکار مستقر در فلوریدا بود که تحت رهبری سانتو ویرجیلیو فعالیت می‌کرد. این خانواده منافع کلانی در کوبا داشت که پس از سرنگونی فولخنسیو باتیستا در سال ۱۹۵۹ از دست رفت. خانواده ویرجیلیو در داستان بر اساس خانواده تبهکار ترافیکانته ساخته شده است. در رمان بازگشت پدرخوانده، خانواده دراگو معادل خانواده ویرجیلیو محسوب می‌شود. روسای خانواده: - سانتو ویرجیلیو (دهه ۱۹۵۰) مناطق نفوذ:
خانواده: - سانتو ویرجیلیو (دهه ۱۹۵۰) مناطق نفوذ: - فلوریدا - کوبا (پیش از انقلاب ۱۹۵۹) فعالیت‌های کلیدی: - قمار - سرمایه‌گذاری در کازینوهای کوبا - روابط با رژیم باتیستا خانواده دی میو. خانواده جنایتکار دی میو از نیوجرسی تحت رهبری مایک دی میو بود و در سال ۱۹۳۴ به محض تأسیس کمیسیون به آن پیوست. این خانواده به دلیل نزدیکی نیوجرسی به نیویورک، یکی از اولین اعضای کمیسیون در کنار پنج خانواده اصلی بود. خانواده دی میو معادل داستانی خانواده جنایتکار واقعی دی کاوالکانته در نیوجرسی است. همچنین این خانواده ارجاعی به
در نیوجرسی است. همچنین این خانواده ارجاعی به خانواده تبهکار نیوجرسی در سریال سوپرانوها محسوب می‌شود. روسای خانواده: ??۱۹۳۴-۱۹ — مایک دی میو خانواده مولیناری. خانواده جنایتکار مولیناری یک سازمان تبهکار در سانفرانسیسکو بود که توسط آنتونی مولیناری تأسیس شد. این خانواده با خانواده فالکونه از لس آنجلس متحد بود. تخصص اصلی آنها در قاچاق مواد مخدر از مرزها و فعالیت در بنادر سانفرانسیسکو بود. همچنین در زمینه شرط بندی ورزشی پیشتاز بودند. ساختار خانواده مولیناری (دهه ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۵): - رئیس: آنتونی مولیناری - معاون:
۱۹۳۰ تا ۱۹۵۵): - رئیس: آنتونی مولیناری - معاون: نیکودمو مولیناری - مشاور: دینو مولیناری - کاپو: نامشخص - سرباز: لفت مانکوزو ساختار خانواده مولیناری (۱۹۵۵ تا نامشخص): - رئیس: نیکودمو مولیناری - معاون: دینو مولیناری - مشاور: نامشخص - کاپو: نامشخص - سرباز: نامشخص روسای خانواده: دهه ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۵ - آنتونی مولیناری ۱۹۵۵ تا نامشخص - نیکودمو مولیناری خانواده پانزا. خانواده جنایتکار پانزا یک سازمان تبهکار در بوستون بود که تحت رهبری دومینیک پانزا فعالیت می‌کرد. این خانواده به دلیل رفتارهای وحشیانه و خشن، مورد تحقیر
به دلیل رفتارهای وحشیانه و خشن، مورد تحقیر دیگر خانواده‌های مافیایی قرار داشت. خانواده پانزا بر اساس خانواده جنایتکار پاتریارکا ساخته شده است. روسای خانواده: دهه ۱۹۴۰ تا نامشخص — دومینیک پانزا خانواده جنایتکار مانگانو. خانواده مانگانو توسط ساموئله مانگانو در سیسیل تأسیس شد. او یک سیسیلی قدیمی بود که برای گسترش امپراتوری تجاری خود - به ویژه از طریق بستگانش - به آمریکا مهاجرت کرد. ساموئله مانگانو مورد احترام مایکل کورلئونه و هایمن راث بود و در جشن تولد راث در هاوانا حضور داشت. پس از مرگ راث، کنترل هتل سویلای
هاوانا حضور داشت. پس از مرگ راث، کنترل هتل سویلای بیلتمور را به دست آورد، اما با به قدرت رسیدن فیدل کاسترو مجبور به فرار شد. رنگ این خانواده فیروزه‌ای یا آبی روشن است. پس از انقلاب، مانگانو با دومینیک معامله کرد و اجازه یافت یک انبار در میامی برای ارسال خودرو به سیسیل تأسیس کند. اما هایمن راث با علم به اینکه دومینیک مانگانوها را مقصر خواهد دانست، علیه او توطئه کرد و جنگی بین گروه‌های تبهکار شعله‌ور شد. حتی پس از آشکار شدن خیانت راث، ترپانی‌ها چاره‌ای جز ادامه جنگ نداشتند. در نهایت، مانگانوها زمانی نابود
جنگ نداشتند. در نهایت، مانگانوها زمانی نابود شدند که دومینیک و مردانش مقر آنها را ویران کردند. اعضا: - رئیس (دون): ساموئله مانگانو - معاون: پروونزانو پورکو، جورجو استروتزی - مشاور: پائولو ریچیتلو - کاپو: دوفو اسپینی، بالدو کامپی - سربازها: لوکینو اولیاری، جووانی کوربینلی، گوچیو فرارا، ژاکوپو واننی، ماریو مانگانو - همکاران: دیل مانگانو (کشاورز)، دیل مانگانو (بقال) خانواده بوچیکیو. خانواده بوچیکیو یک کلان مافیایی از سیسیل جنوبی بودند که پس از سرکوب توسط موسولینی به آمریکا مهاجرت کردند و در دره هادسون نزدیک
به آمریکا مهاجرت کردند و در دره هادسون نزدیک نیویورک ساکن شدند. آنها به عنوان میانجی بین خانواده‌های مافیایی فعالیت می‌کردند. این خانواده به پیوندهای خانوادگی بسیار قوی و روحیه انتقام‌جویانه افراطی معروف بودند. اگر به یکی از اعضای آنها آسیب می‌رسید، تمام خانواده بدون ترس از تهدید یا مرگ، تا نابودی کامل مقصر پیش می‌رفتند. این ویژگی باعث شد خدمات گروگان‌گیری را به خانواده‌های دیگر ارائه دهند. در مذاکرات، خانواده میزبان یکی از بوچیکیوها را به عنوان گروگان می‌داد. اگر مذاکره‌کننده اصلی کشته می‌شد، گروگان نیز
اگر مذاکره‌کننده اصلی کشته می‌شد، گروگان نیز کشته می‌شد و بوچیکیوها از خانواده قاتل انتقام می‌گرفتند. مثلاً در ملاقات مایکل با سولوتزو، سولوتزو یک بوچیکیو را به عنوان گروگان فرستاد، اگر مایکل کشته می‌شد، کلمنزا گروگان را می‌کشت و بوچیکیوها سولوتزو را مسئول می‌دانستند (نه کلمنزا را). اعضای برجسته شامل دون لوئیس بوچیکیو، فلیکس بوچیکیو و ایتالو بوچیکیو بودند. احتمالاً الهام گرفته از خانواده مورلو یا دیکاوالکانته واقعی بودند. در نهایت، با کشته شدن کارمینه مارینو و کاهش اعضا، نقش میانجی‌گری آنها پایان یافت. کلن
و کاهش اعضا، نقش میانجی‌گری آنها پایان یافت. کلن ایندلیکاتو. کلن ایندلیکاتو یک گروه مافیایی در پالرمو، سیسیل بود. رهبر قدرتمند آنها چزاره ایندلیکاتو بود که به عنوان کاپو دی توتتی کاپی (رئیس روسا) در سیسیل حکمرانی می‌کرد و با مشت آهنین حکومت می‌کرد. این کلن نقش مهمی در توزیع هروئین از سیسیل به ایالات متحده داشت و به طور نزدیک با خانواده استراچی همکاری می‌کرد، زیرا بیشتر هروئین از طریق اسکله‌های نیوجرسی قاچاق می‌شد. خانواده سیانو. یک گروه مافیایی تحت رهبری دون سیانو بود که پس از انتقام کشتن رئیس مافیای قبلی
سیانو بود که پس از انتقام کشتن رئیس مافیای قبلی به دلیل قتل پدرش، قدرت را به دست گرفت. این خانواده در بیساکوینو، شهری نزدیک به کورلئون، مستقر بود. در سال ۱۹۴۸، این خانواده زمانی تضعیف شد که دون سیانو توسط سالواتوره جولیانو به قتل رسید. کلن آرزانا. کلن آرزانا در پیانا دی گریچی در استان پالرمو تشکیل شد و تحت رهبری دون آرزانا قرار داشت که برخلاف سایر رهبران مافیایی آن دوره، فردی صلح‌طلب و دلسوز بود و اغلب عدالت را با رحمت درمی‌آمیخت. این کلن زمانی تضعیف شد که دون آرزانا در ملک پرنس به قتل رسید. کلن دون پیدو.
دون آرزانا در ملک پرنس به قتل رسید. کلن دون پیدو. کلن دون پیدو یک گروه مافیایی از کالتانیستتا بود که در دهه ۱۹۴۰ تحت رهبری دون پیدو فعالیت می‌کرد. این کلن تا زمان مرگ دون پیدو بدست سالواتوره جولیانو در سال ۱۹۴۸، یکی از گروه‌های پیشرو در سیسیل محسوب می‌شد. کلن مارکوزی. کلن مارکوزی یک گروه مافیایی تحت رهبری دون مارکوزی بود که در ویلامورا فعالیت می‌کرد. این کلن اساساً با کشته شدن دون مارکوزی در سال ۱۹۴۸ از بین رفت. کلن بوچیلا. کلن بوچیلا یک گروه مافیایی در شهر پارتینیکو، استان پالرمو، سیسیل بود. این کلن در
پارتینیکو، استان پالرمو، سیسیل بود. این کلن در دهه ۱۹۴۰ تحت رهبری دون بوچیلا فعالیت می‌کرد و به عنوان یکی از برجسته‌ترین گروه‌های مافیایی سیسیل شناخته می‌شد. اعضا: - دون بوچیلا (رئیس) - وینچنزو پنتانجلی همکاران: - فرانک پنتانجلی - کروچه مالو - دون سیانو - دون آرزانا - دون پیدو - دون مارکوزی - گویدو کوینتانا کلن کوینتانا. کلن کوینتانا تحت رهبری گویدو کوینتانا بود و در ابتدا در مونته‌لپره مستقر بود. با این حال، کوینتانا نتوانست با سالواتوره جولیانو بر سر نفوذ در این منطقه رقابت کند و در عوض در کورلئون نفوذ
در این منطقه رقابت کند و در عوض در کورلئون نفوذ یافت. این موضوع منجر به رقابت او با دون توماسینو، رئیس کلن توماسینو شد. برخلاف روش مذاکره‌ای، کلن کوینتانا سازمانی بی‌رحم بود که معمولاً رقبای خود را حذف می‌کرد. این کلن پس از کشته شدن دون کوینتانا توسط سالواتوره جولیانو تضعیف شد و نفوذ خود را در کورلئونه از دست داد. با این حال، پس از کشته شدن جولیانو، کلن دوباره کنترل مونته‌لپره را به دست گرفت. کلن توماسینو. کلن توماسینو یک گروه مافیایی از شهر کورلئونه بود. در سال ۱۹۰۱، دون چیچو دستور قتل آنتونیو کورلئونه
در سال ۱۹۰۱، دون چیچو دستور قتل آنتونیو کورلئونه (پدر ویتو) را صادر کرد چون به او تسلیم نشده بود، و همچنین دستور قتل پائولو (برادر بزرگتر ویتو) را به دلیل سوگند انتقام داد. ویتو و مادرش برای درخواست امنیت نزد دون چیچو رفتند، اما او امتناع کرد. مادر ویتو با چاقو به دون چیچو حمله کرد تا ویتو فرار کند. ویتو با کمک بستگانش به نیویورک فرستاده شد و نامش به اشتباه به "ویتو کورلئونه" تغییر یافت. سالها بعد، ویتو بزرگسال به سیسیل بازگشت و از دون چیچو و عواملش (استرولو و موسکا) انتقام گرفت. توماسینو، متحد وفادار
و موسکا) انتقام گرفت. توماسینو، متحد وفادار ویتو، به عنوان رئیس جدید مافیا در کورلئونه انتخاب شد. در سال ۱۹۴۶، پس از قتل سولوتزو و کاپیتان مک کلاسکی توسط مایکل (پسر کوچک ویتو)، مایکل برای در امان ماندن از خانواده تاتالیا و پلیس نیویورک به سیسیل فرستاده شد و تحت حمایت توماسینو قرار گرفت. در اواخر دهه ۱۹۴۰، این کلن درگیر جنگ قلمرو با گویدو کوینتانا (که از مونته لپره توسط سالواتوره جولیانو اخراج شده بود) بر سر کنترل کورلئونه شد. کوینتانا موقتاً کنترل کورلئونه را به دست گرفت، اما با کشته شدنش توسط جولیانو، این
به دست گرفت، اما با کشته شدنش توسط جولیانو، این موفقیت دوام نیاورد. دهه‌ها بعد در سال ۱۹۸۰، دون توماسینو توسط قاتلی به نام موسکای مونته‌لپره کشته شد. پس از کشته شدن کالو (وفادار به توماسینو) در تلاش برای انتقام، احتمالاً کلن توماسینو منحل شد. ساختار کلن دون چیچو (۱۸۹۰-۱۹۲۲): - رئیس: دون چیچو - عوامل: موسکا، استرولو ساختار کلن توماسینو (۱۹۲۲-۱۹۸۰): - رئیس: دون توماسینو - عوامل: کالو، فابریزیو، استفانو آندولینی - همکاران: دکتر تازا، بندینو روسا: ۱۸۹۰-۱۹۲۲ — دون چیچو ۱۹۲۲-۱۹۸۰ — دون توماسینو ۱۹۷۰-۱۹۸۰ (موقت)
چیچو ۱۹۲۲-۱۹۸۰ — دون توماسینو ۱۹۷۰-۱۹۸۰ (موقت) — کالو کلن کلمنزا. کلن کلمنزا یک گروه مافیایی در استان تراپانی سیسیل بود که توسط دومنیکو کلمنزا - برادر بزرگتر پیتر کلمنزا - رهبری می‌شد. این کلن با خانواده کورلئونه در نیویورک ارتباط داشت و به عنوان منبع جذب نیروهای جدید عمل می‌کرد که هر پنج سال یکبار توسط پیتر کلمنزا به آمریکا منتقل می‌شدند. اعضای اصلی: - دومنیکو کلمنزا (رئیس کلن) همکاران: - پیتر کلمنزا - ویتو کورلئونه - مایکل کورلئونه - خانواده مونتانا (فلوریدا) - خانواده هیوئیت (تگزاس) - گروه اسکارفیس
- خانواده هیوئیت (تگزاس) - گروه اسکارفیس (اوهایو) - خانواده دی‌وازی (نیویورک) - خانواده دل‌وکو (نیویورک) - خانواده مالسترا (نیویورک)
تور شناور یک تکنیک ماهیگیری است که در آن تورها، که به آنها تور شناور می‌گویند، به صورت عمودی در ستون آب آویزان می‌شوند بدون اینکه به کف آب متصل شوند. تورها توسط شناورهایی که به طنابی در امتداد بالای تور متصل شده‌اند و وزنه‌هایی که به طناب دیگری در امتداد پایین تور متصل شده‌اند، در آب به صورت عمودی نگه داشته می‌شوند. تورهای شناور عموماً بر خواص درهم‌تنیدگی تورهایی که به صورت شل چسبانده شده‌اند، متکی هستند. چین‌های تور شل، بسیار شبیه پرده پنجره، به دم و باله‌های ماهی گیر می‌کنند و در حالی که ماهی برای فرار
ماهی گیر می‌کنند و در حالی که ماهی برای فرار تقلا می‌کند، آن را در تور شل می‌پیچند. با این حال، اگر ماهی‌ها هنگام گیر کردن آبشش‌هایشان در تور صید شوند، این تورها می‌توانند به عنوان تور آبشش نیز عمل کنند. اندازه تور بسته به ماهی مورد نظر متفاوت است. این تورها معمولاً دسته‌های ماهی‌های دریایی را هدف قرار می‌دهند. به‌طور سنتی، تورهای ماهیگیری از مواد آلی مانند کنف ساخته می‌شدند که زیست‌تخریب‌پذیر بودند. قبل از سال ۱۹۵۰، تورها معمولاً اندازه چشمه بزرگتری داشتند. تور بزرگتر فقط ماهی‌های بزرگتر را می‌گرفت و به
تور بزرگتر فقط ماهی‌های بزرگتر را می‌گرفت و به ماهی‌های کوچکتر و جوان‌تر اجازه می‌داد از آن عبور کنند. وقتی ماهیگیری با تور ماهیگیری در دهه ۱۹۵۰ میلادی رواج پیدا کرد، این صنعت به مواد مصنوعی با اندازه چشمه کوچکتر روی آورد. تورهای مصنوعی دوام بیشتری دارند، بی‌بو هستند و ممکن است در آب تقریباً نامرئی باشند و تجزیه بیولوژیکی نمی‌شوند. بیشتر کشورها ماهیگیری با تورهای ماهیگیری را در قلمرو خود تنظیم می‌کنند. چنین ماهیگیری‌هایی اغلب توسط توافق‌نامه‌های بین‌المللی نیز تنظیم می‌شوند. ماهیگیری با تور ماهیگیری به