payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دلیل اختلافات خانوادگی، گلیسون در سال ۱۹۱۳ شرکت را ترک کرد. در ژانویه ۱۹۱۴، او به عنوان مدیر شرکت "اینگل ماشین" منصوب شد و یکی از نخستین زنانی بود که از سوی دادگاه ورشکستگی آمریکا به چنین مقامی منصوب شد. تحت مدیریت او، شرکت از بحران مالی خارج شد و بدهی‌هایش را پرداخت کرد. تا پایان سال ۱۹۱۵، کنترل شرکت دوباره به سهامداران بازگردانده شد. در سال ۱۹۱۸، او به عنوان رئیس بانک اولین بانک ملی شرق روچستر منصوب شد. در این دوران، او به پروژه‌های مسکن و ساخت‌وساز مشغول شد و چندین شرکت از جمله پروژه مسکونی Concrest در
شد و چندین شرکت از جمله پروژه مسکونی Concrest در ایست راچستر، نیویورک را راه‌اندازی کرد. این پروژه از فناوری بتن برای ساخت خانه‌های مقاوم و ارزان‌قیمت بهره می‌برد و خانه‌ها با قیمتی کمتر از ۴۰۰۰ دلار فروخته شدند. در دهه ۱۹۲۰، گلیسون برای فرصت‌های تجاری به فرانسه، کالیفرنیا و کارولینای جنوبی سفر کرد.&gt; او یک قلعه در سپتمون خریداری و بازسازی کرد و در این شهر یک کتابخانه و سالن سینما ساخت تا نیروهای اعزامی آمریکا را گرامی بدارد. در این دوره، او به کالیفرنیا سفر کرد تا ساختمان‌های خشتی را مطالعه کند. در سال
سفر کرد تا ساختمان‌های خشتی را مطالعه کند. در سال ۱۹۲۴، شهر برکلی (کالیفرنیا) از او برای کمک به بازسازی پس از یک آتش‌سوزی مشاوره گرفت. در اواخر دهه ۱۹۲۰، او ساخت ساختمان‌های بتنی در سائوسالیتو، کالیفرنیا را آغاز کرد، اما این پروژه به اندازه ساخت‌وسازهای او در راچستر موفق نبود. در خانه زمستانی خود در بووفرت، قصد داشت مجموعه‌ای از آپارتمان‌های باغی را برای هنرمندان و نویسندگان بسازد، اما تا زمان مرگش فقط ده خانه تکمیل شد. این مجموعه بعدها توسط خواهرش النور تکمیل شد و در سال ۱۹۳۳ افتتاح گردید. زندگی شخصی.
تکمیل شد و در سال ۱۹۳۳ افتتاح گردید. زندگی شخصی. خانواده گلیسون با سوزان آنتونی، یکی از ساکنان راچستر، دوست بودند و آنتونی در زمینه کسب‌وکار و تبلیغات به کیت مشاوره می‌داد. گلیسون در سال ۱۹۰۶، جشن تولد ۸۶ سالگی آنتونی را میزبانی کرد، که اندکی پیش از درگذشت آنتونی بود. گلیسون حامی سرسخت حق رأی زنان در ایالات متحده بود. در سال ۱۹۱۲، او مبلغ ۱۲۰۰ دلار به انجمن ملی حق رأی زنان آمریکایی اهدا کرد که یکی از بزرگ‌ترین کمک‌های مالی این انجمن بود. بسیاری از نوشته‌های شخصی او به حمایت‌های او و پدرش از حق رأی زنان
شخصی او به حمایت‌های او و پدرش از حق رأی زنان اشاره دارند. او ازدواج را مانعی برای زندگی حرفه‌ای خود می‌دانست و هرگز ازدواج نکرد و فرزندی نداشت. در دهه ۱۹۲۰، گلیسون به فعالیت‌های خیرخواهانه روی آورد و کمک‌های مالی قابل توجهی به یتیم‌خانه‌ها، کتابخانه‌ها و مدارس کرد. در سال ۱۹۲۹، او یک ملک وسیع را به مؤسسه فناوری راچستر اهدا کرد. درگذشت و میراث. در سال ۱۹۱۳، گلیسون اولین زنی شد که به عضویت انجمن مهندسان آلمان درآمد. در سال ۱۹۱۴، او اولین زنی بود که به عضویت انجمن مهندسان مکانیک آمریکا پذیرفته شد. مدت کوتاهی
مهندسان مکانیک آمریکا پذیرفته شد. مدت کوتاهی بعد، لیڈیا ولد نیز به این انجمن پیوست. در سال ۱۹۳۰، گلیسون نماینده این انجمن در کنفرانس جهانی انرژی در آلمان بود. به دلیل فعالیت‌هایش در زمینه ساخت‌وساز، او همچنین اولین زن عضو مؤسسه بتن آمریکا شد.
اولگا هارتمن (; – ) دانشمند در زمینه جانورشناسی اهل ایالات متحده آمریکا بود. اولگا هارتمن (۱۷ مه ۱۹۰۰ – ۵ ژانویه ۱۹۷۴) یک جانورشناس بی‌مهرگان و پلی‌کیت‌شناس آمریکایی بود. او دانشجوی اس. اف. لایت در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی بود و بعدها به عنوان پژوهشگر در بنیاد آلن هنکاک و استاد زیست‌شناسی در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی فعالیت کرد. هارتمن که از دهه ۱۹۳۰ تا ۱۹۷۰ فعال بود، در زمینه پلی‌کیت‌ها، گروهی از کرم‌های حلقوی دریایی، تخصص داشت و به عنوان یک فهرست‌نگار و سیستماتیک‌دان پلی‌کیت‌ها شناخته می‌شد. او یکی از سه
پلی‌کیت‌ها شناخته می‌شد. او یکی از سه نویسنده پرکار در این حوزه محسوب می‌شود و در طول زندگی خود ۴۷۳ گونه پلی‌کیت را توصیف کرد. اوایل زندگی. پس از دبیرستان، هارتمن تحصیلات کارشناسی خود را در دانشگاه ایلینوی در اربانا-شمپین (لیسانس هنر، ۱۹۲۶) به پایان رساند. پس از فارغ‌التحصیلی، به تدریس در یک مدرسه خصوصی پرداخت، اما این مدرسه پس از چند سال ورشکسته شد. دانشگاه کالیفرنیا، برکلی. هارتمن در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی نام‌نویسی کرد و تحصیلات تکمیلی خود را آغاز نمود. در سال ۱۹۳۳، او در کلاس‌های تابستانی و سفرهای
در سال ۱۹۳۳، او در کلاس‌های تابستانی و سفرهای میدانی جانورشناسی بی‌مهرگان به سرپرستی اس. اف. لایت در ماس بیچ، کالیفرنیا شرکت کرد، جایی که برای اولین بار مطالعه پلی‌کیت‌ها را آغاز نمود. او و سایر دانشجویان از سپیده‌دم در آب‌های جزر و مدی به جمع‌آوری نمونه‌ها می‌پرداختند و پس از غروب، تا نیمه‌شب در آزمایشگاه به مطالعه می‌پرداختند. موهر که از همکاران هارتمن و دانشجوی سابق لایت بود، اشاره می‌کند که هارتمن از مسن‌ترین دانشجویان کلاس در ماس بیچ بود، اما در عین حال چابک‌ترین نیز محسوب می‌شد. در حالی که بیشتر
حال چابک‌ترین نیز محسوب می‌شد. در حالی که بیشتر دانشجویان روی صخره‌های خزه‌پوش سر می‌خوردند، هارتمن به راحتی روی آن‌ها حرکت می‌کرد. او پایان‌نامه کارشناسی ارشد خود را با عنوان "بازبینی گونه‌های پلی‌کیت خانواده Spionidae در کالیفرنیا" (کارشناسی ارشد، ۱۹۳۳) نوشت، و رساله دکترای خود را با عنوان "پلی‌کیت‌های ناحیه ساحلی کالیفرنیا" (دکترا، ۱۹۳۶) تحت سرپرستی لایت به پایان رساند. طبقه‌بندی و سیستماتیک پلی‌کیت‌ها. پس از سال ۱۹۳۶، هارتمن به سراسر جهان سفر کرد و نمونه‌هایی جمع‌آوری نمود و برای مدت کوتاهی در مؤسسات
جمع‌آوری نمود و برای مدت کوتاهی در مؤسسات تحقیقاتی مختلف کار کرد. او چندین ماه را به‌عنوان جانورشناس پژوهشی در مؤسسه اقیانوس‌شناسی اسکریپس در سال ۱۹۳۷ گذراند. هارتمن در سال ۱۹۳۹ موفق به دریافت کمک‌هزینه بورسیه پژوهشی سارا برلینر شد که به او امکان سفر برای مطالعه مجموعه‌های کرم‌های حلقوی در اروپا و ایالات متحده را جهت آماده‌سازی یک تک‌نگاری در این زمینه داد. از ژوئن ۱۹۳۹ تا مه ۱۹۴۰، او از مجموعه‌های موزه‌های سراسر جهان بازدید کرد و آن‌ها را مورد تجزیه و تحلیل قرار داد. سفر خود را از موزه تاریخ طبیعی لندن
قرار داد. سفر خود را از موزه تاریخ طبیعی لندن آغاز کرد و سپس به موزه تاریخ طبیعی سوئد، موزه ملی تاریخ طبیعی (آمریکا), آکادمی علوم طبیعی دانشگاه درکسل، موزه جانورشناسی تطبیقی، موزه تاریخ طبیعی آمریکا، و موزه تاریخ طبیعی پیبادی رفت. در تابستان ۱۹۴۰، او در آزمایشگاه زیست‌شناسی شیلات ایالات متحده در جزیره پیورز، بووفرت، کارولینای شمالی، تحت نظارت مدیر هربرت اف. پرایثرچ کار کرد. در گزارش خود از این پژوهش، "کرم‌های حلقوی دریایی کارولینای شمالی" (۱۹۴۵)، هارتمن ۱۰۴ گونه از کرم‌های چندشکلی را توصیف کرد (که بیشتر
گونه از کرم‌های چندشکلی را توصیف کرد (که بیشتر آن‌ها را خود جمع‌آوری کرده بود)، جنس‌ها و گونه‌های جدیدی را معرفی کرد، بازنگری‌هایی در گونه‌های شناخته‌شده انجام داد، روابط همزیستی را مستند کرد، و فهرست‌های دقیقی از زیستگاه و پراکنش آن‌ها در ساحل شرقی آمریکا ارائه داد. طبیعت‌شناس هری سی. ییتمن نقل می‌کند که هارتمن روزی به مدیر پرایثرچ گفت: «کار من در زمینه رده‌بندی کرم‌های حلقوی، علم محض است و هیچ ارزش عملی برای بشریت ندارد.» پرایثرچ پاسخ داد: «چیزی به نام علم محض وجود ندارد… بیایید منتظر بمانیم و ببینیم.»
محض وجود ندارد… بیایید منتظر بمانیم و ببینیم.» یک سال بعد، هارتمن فراخوانده شد تا نوعی کرم حلقوی را که به درون صدف‌های صدف خوراکی نفوذ کرده و آن‌ها را ضعیف می‌کرد، شناسایی کند. او مقصر را، که تهدیدی برای مزارع صدف در میلدفورد، کنتیکت بود، شناسایی کرد و آن را "Polydora websteri" نام‌گذاری و توصیف کرد تا آن را از "P. caeca" و "P. ciliata" متمایز کند. توصیفات و تصاویر ریخت‌شناسی ارائه‌شده توسط هارتمن به انجام آزمایشی برای بررسی تأثیر این کرم‌ها بر افزایش مرگ‌ومیر صدف‌های آلوده کمک کرد. در سال ۱۹۶۶، هارتمن یک
صدف‌های آلوده کمک کرد. در سال ۱۹۶۶، هارتمن یک فهرست جامع از کرم‌های چندشکلی منطقه هاوایی منتشر کرد که تا حدی مبتنی بر داده‌های اکتشافات تاریخی اوایل قرن بیستم بود. این سوابق بعداً توسط دیل استراوهن، پیتر جی. واین، و جولی اچ. بیلی-بروک مورد بررسی و گسترش قرار گرفت.
کلاریس دوریس هِلمن پِپِر (۲۸ اوت ۱۹۱۰ – ۲۸ مارس ۱۹۷۳) تاریخ‌نگار علم آمریکایی بود که به‌عنوان «یکی از نخستین تاریخ‌نگاران حرفه‌ای علم در ایالات متحده» شناخته می‌شود. او در زمینهٔ نجوم قرن شانزدهم و هفدهم تخصص داشت، کتابی دربارهٔ دنباله‌دار بزرگ ۱۵۷۷ نوشت و مترجم کتابی دیگر، یعنی زندگی‌نامهٔ یوهانس کپلر، بود. وی استاد مؤسسه پرت و سپس کالج کوئینز، دانشگاه شهری نیویورک شد و عضویت در چندین انجمن علمی برجسته را دریافت کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. هِلمن در ۲۸ اوت ۱۹۱۰ در نیویورک زاده شد. پدرش، آلفرد مایر هِلمن،
۱۹۱۰ در نیویورک زاده شد. پدرش، آلفرد مایر هِلمن، پزشک متخصص زنان و زایمان و یک کتاب‌دوست بود. مادرش، کلاریس (با نام پیشین بلوم)، بعدها تنها زن عضو هیئت مدیرهٔ بیمارستان سیدنهام شد. او در سال ۱۹۲۶ از مدرسه هوراس من فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۳۰ مدرک کارشناسی خود را در ریاضیات و نجوم از کالج واسر دریافت کرد، جایی که به عضویت انجمن فی بتا کاپا نیز درآمد. سپس، به‌عنوان پژوهشگر کالج واسر در کالج رادکلیف ادامه تحصیل داد و در سال ۱۹۳۱ مدرک کارشناسی ارشد خود را در تاریخ علم از رادکلیف دریافت کرد. به گفتهٔ
را در تاریخ علم از رادکلیف دریافت کرد. به گفتهٔ زندگی‌نامه‌نویس جوزف داوبن، این یکی از نخستین مدارک عالی تاریخ علم در ایالات متحده بود. در رادکلیف، جرج سارتن، تاریخ‌نگار علم در دانشگاه هاروارد، از استادان راهنمای او شد. او به‌عنوان دانشجوی دکتری در دانشگاه کلمبیا تحصیل کرد و با وقفه‌ای برای ازدواج و پرورش دو دختر، در سال ۱۹۴۳ مدرک دکتری خود را دریافت کرد. پایان‌نامهٔ او با عنوان "دنباله‌دار ۱۵۷۷: جایگاه آن در تاریخ نجوم" به دنباله‌دار بزرگ ۱۵۷۷ می‌پرداخت. او در این پژوهش، از استاد دانشگاه کلمبیا، فردریک
او در این پژوهش، از استاد دانشگاه کلمبیا، فردریک بری، برای راهنمایی‌اش سپاسگزاری کرد و از جرج سارتن و لین تورندایک برای تشویق‌ها، پیشنهادها و انتقادهایشان قدردانی نمود. این پایان‌نامه در سال ۱۹۴۴ توسط انتشارات دانشگاه کلمبیا به‌صورت کتاب منتشر و در سال ۱۹۷۱ توسط انتشارات AMS نیویورک تجدید چاپ شد. دوران کاری و زندگی بعدی. در سال ۱۹۴۹، هِلمن به‌مدت ده سال عضو شورای انجمن تاریخ علم بود. در سال ۱۹۵۱، او به عضویت هیئت علمی مؤسسه پرت در دپارتمان مطالعات اجتماعی درآمد و در اوایل دهه ۱۹۵۰ تلاش‌هایی برای تأسیس بخش
و در اوایل دهه ۱۹۵۰ تلاش‌هایی برای تأسیس بخش نیویورک انجمن تاریخ علم انجام داد. در سال ۱۹۵۹، او دومین کتاب خود، ترجمهٔ زندگی‌نامهٔ یوهانس کپلر، نوشتهٔ ماکس کاسپار، را منتشر کرد که در سال ۱۹۹۳ توسط انتشارات دوور تجدید چاپ شد. در همان سال، او نمایندهٔ ایالات متحده در کنگرهٔ اتحادیه بین‌المللی تاریخ و فلسفه علم در اسپانیا بود و در سال ۱۹۶۲، دبیر کنگرهٔ بعدی در دانشگاه کرنل شد. پژوهش‌های او در سال‌های ۱۹۵۹–۱۹۶۰ با حمایت بنیاد ملی علوم انجام شد. او ضمن ادامهٔ فعالیت در مؤسسه پرت، در سال ۱۹۶۴ به‌عنوان استاد مدعو
در مؤسسه پرت، در سال ۱۹۶۴ به‌عنوان استاد مدعو در دانشگاه نیویورک مشغول به کار شد و در سال ۱۹۶۶ به کالج کوئینز، دانشگاه شهری نیویورک پیوست و همچنین در مرکز تحصیلات تکمیلی دانشگاه شهری نیویورک تدریس کرد. او در ۲۸ مارس ۱۹۷۳، پس از یک دوره بیماری طولانی، در نیویورک درگذشت. همسرش، مورتون پِپِر (وکیل و رئیس انجمن یهودیان نابینا)، پس از او ازدواج مجدد کرد و تا سال ۱۹۸۸ زندگی کرد. دخترانش، آلیس و کارول پِپِر، با دو برادر که هر دو به‌عنوان دانشگاهی فعالیت داشتند، رابرت ال. و پل ر. کوپر، ازدواج کردند. کتاب‌ها.
رابرت ال. و پل ر. کوپر، ازدواج کردند. کتاب‌ها. دنباله‌دار ۱۵۷۷. کتاب هِلمن، "دنباله‌دار ۱۵۷۷: جایگاه آن در تاریخ نجوم"، مجموعه‌ای از روایت‌های مربوط به دنباله‌دار بزرگ ۱۵۷۷ از نویسندگان زمان خود را گردآوری و دسته‌بندی کرده است. این کتاب شامل دو فصل مقدماتی است که بر اساس کارهای لین تورندایک و جرج سارتن به خلاصه‌ای از دانسته‌های پیشین دربارهٔ دنباله‌دارها می‌پردازد. این اثر با تمرکز بر اندازه‌گیری اختلاف منظر و کاربرد آن در تعیین موقعیت دنباله‌دار نسبت به ماه، دسته‌بندی‌هایی را ارائه می‌دهد. برخی از منجمان
دسته‌بندی‌هایی را ارائه می‌دهد. برخی از منجمان بر این باور بودند که این دنباله‌دار نزدیک‌تر از ماه است، درحالی‌که دیگران با مشاهدهٔ عدم اختلاف منظر، آن را دورتر دانسته‌اند (به‌ویژه تیکو براهه). هرچند براهه خود نظریه خورشیدمرکزی نیکلاس کوپرنیک را رد کرد و به نظام تیکویی که نوعی نظریه زمین‌مرکزی بود، پایبند ماند، اما مشاهداتش از دنباله‌دار ۱۵۷۷ تردیدهای جدی دربارهٔ این مدل ایجاد کرد و نقشی کلیدی در انقلاب کوپرنیکی ایفا نمود. این تغییر دیدگاه در بررسی‌های منتقدان نیز بازتاب یافته است. پرل کیبر، در بررسی
منتقدان نیز بازتاب یافته است. پرل کیبر، در بررسی اولیه، کتاب را به‌عنوان بخشی از تداوم اندیشهٔ قرون وسطی می‌بیند، درحالی‌که در بازنشر دههٔ ۱۹۷۰، ویلیام اچ. داناهیو انتخاب هِلمن برای گنجاندن منابع غیرنجومی را "تحسین‌برانگیز و قدرتمند" می‌خواند. تا سال ۱۹۹۵، آلبرت ون هِلْدِن، استاد تاریخ در دانشگاه رایس، این کتاب را "اثر مرجع استاندارد در مورد دنباله‌دار ۱۵۷۷" نامید. کپلر. تاریخ‌نگار آلمانی ماکس کاسپار ۵۰ سال را صرف گردآوری و ویرایش آثار یوهانس کپلر کرد. کتاب "کپلر"، زندگی‌نامهٔ او، در ابتدا در سال ۱۹۴۸ به
"کپلر"، زندگی‌نامهٔ او، در ابتدا در سال ۱۹۴۸ به زبان آلمانی منتشر شد و در سال‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۵۸ تجدید چاپ گردید، اما تا پیش از ترجمهٔ هلمن، هیچ اثری مشابه آن به زبان انگلیسی وجود نداشت. ویلیام دی. استالمن، منتقدی که در "ساینس (مجله)" می‌نوشت، کتاب کاسپار را زندگی‌نامه‌ای قطعی و ترجمهٔ هلمن را اثری عالی، روان و مورد انتظار توصیف کرده است. علاوه بر ترجمهٔ متن اصلی کاسپار، هلمن پانوشت‌هایی حاوی اطلاعات تاریخی و زندگی‌نامه‌ای اضافه کرد که در نسخهٔ اصلی تا حد زیادی غایب بودند و برخی اشتباهات را نیز اصلاح نمود.
غایب بودند و برخی اشتباهات را نیز اصلاح نمود. برخی متونی که کپلر به لاتین نوشته و توسط کاسپار نقل شده بودند، همچنان بدون ترجمه باقی ماندند. نسخهٔ ۱۹۹۳ انتشارات دوور مقدمه‌ای جدید و کتاب‌نامه‌ای را که اوون جینگریچ و آلن سگوندز به آن افزودند، شامل می‌شود. آلبرت ون هلدن، منتقد کتاب، آن را اثری استاندارد و بی‌رقیب در زمینهٔ زندگی‌نامهٔ کپلر دانسته و ترجمهٔ هلمن را «زیبا» توصیف کرده است. شناخت. چندین انجمن علمی با انتخاب هلمن به‌عنوان عضو (یا در مورد انجمن‌هایی با عضویت آزاد، به رتبه‌ای بالاتر در انجمن علمی) از
عضویت آزاد، به رتبه‌ای بالاتر در انجمن علمی) از او تقدیر کردند: او در سال ۱۹۶۰ به‌عنوان عضو انجمن سلطنتی اخترشناسان بریتانیا انتخاب شد. او در سال ۱۹۶۳ به آکادمی بین‌المللی تاریخ علم پیوست و در سال ۱۹۶۹ به عضویت کامل آن درآمد. همچنین، وی عضو انجمن پیشبرد علوم آمریکا نیز بود. اسناد و مدارک هلمن در کتابخانه‌های دانشگاه کلمبیا نگهداری می‌شوند.
رز ماری جین اینگام (; – ) گیاه‌شناس و مترجم علمی انگلیسی بود. او به عنوان دستیار پژوهشی در گروه گیاه‌شناسی دانشگاه لیدز تحت نظر جوزف هربرت پریستلی منصوب شد و همراه با او، نخستین کسانی بودند که دیواره سلولی را از مریستم باقلا جدا کردند. آن‌ها این دیواره‌های سلولی را تجزیه و تحلیل کردند و نتیجه گرفتند که حاوی پروتئین هستند. اینگهام آزمایش‌هایی بر روی کامبیوم چوب‌پنبه‌ای درختان انجام داد تا نحوه عملکرد سلول‌ها را تحت تغییر جهت بررسی کند و دریافت که تغییرات عمیقی در تقسیم و کشیدگی سلولی در روپوست گیاهان رخ
عمیقی در تقسیم و کشیدگی سلولی در روپوست گیاهان رخ می‌دهد. در لیدز، اینگهام به عنوان دستیار مقیم و دبیر افتخاری لیگ بریتانیایی منصوب شد. در سال ۱۹۳۰، او به‌عنوان افسر علمی و مترجم در دفتر امپراتوری ژنتیک گیاهی و زراعی در دانشکده کشاورزی کمبریج، انگلستان، پیوست. این دفتر مسئول انتشار مجموعه‌ای از چکیده دربارهٔ جنبه‌های مختلف اصلاح نباتات و ژنتیک بود. در سال ۱۹۳۲، او با آلبرت اینگهام، که در آن زمان همکار و مدیر مطالعات در کالج کینگ، کمبریج بود، ازدواج کرد. اینگهام سال‌های جنگ را در پرینستون، همراه با دو پسرش
سال‌های جنگ را در پرینستون، همراه با دو پسرش گذراند، زیرا پس از سفر به آمریکا درست قبل از آغاز جنگ جهانی دوم، تمایلی به بازگشت به انگلستان نداشت. در سال‌های پایانی زندگی، او و همسرش به‌طور گسترده سفر کردند و سرانجام در سال ۱۹۸۲ در کمبریج درگذشت. اوایل زندگی. اینگهام در در کرومر هاوس، کرومر تراس، لیدز، متولد شد و در کلیسای انگلستان در دونهد سنت اندرو، ویلتشر، در ۱۴سپتامبر ۱۸۹۷ تعمید یافت. او کوچک‌ترین دختر هلن مری تاپرکری، ، و آلبرت دارل بود. والدین او در ۱۶می ۱۸۹۰ در دونهد سنت اندرو ازدواج کردند. هلن مری
۱۸۹۰ در دونهد سنت اندرو ازدواج کردند. هلن مری دختر کشیش هوراس ادوارد چپمن، یکی از کشیش کلیسای انگلستان در دونهد سنت اندرو, و آدلاید ماریا، با نام خانوادگیفلتچر بود. پدر اینگهام، پسر کشیش تاپر کری و هلن جین، با نام خانوادگیسندمن بود. او در کالج ایتن و کرایست چرچ، آکسفورد، آکسفورد تحصیل کرد و در کالج الهیات کودسدون ریپون آموزش دید. او کشیش لیدز بود و سپس به‌عنوان کشیش کلیسای سنت مارگارت در لوئستافت منصوب شد. در سال ۱۹۱۰، او به‌عنوان کشیش مقیم یورک منصوب شد و بعدها کشیش هادرزفیلد شد. از سال ۱۹۳۸، او کشیش
و بعدها کشیش هادرزفیلد شد. از سال ۱۹۳۸، او کشیش دربار سلطنتی و در مونت‌کارلو بود. با وجود اینکه نام اصلی او آلبرت دارل بود، در میان دوستانش با نام "تاپر" شناخته می‌شد و جان گیلبرت لاکهارت در زندگی‌نامه کوسمو گوردون لانگ، او را این‌گونه توصیف کرده است: تحصیلات. اینگهام تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه Claire House، یک مدرسه دخترانه در نورث پارید، لوئستافت، گذراند. این مدرسه در آموزش زبان فرانسه تخصص داشت. در ده سالگی، او در آزمون‌های مقدماتی زبان فرانسه که توسط انجمن ملی استادان زبان فرانسه در انگلستان
که توسط انجمن ملی استادان زبان فرانسه در انگلستان برگزار می‌شد، برنده جایزه شد. او در این رقابت با دانش‌آموزان مدارس برتر دخترانهٔ انگلستان به رقابت پرداخت. آزمون‌های کتبی شامل ترجمه و نگارش (نثر و شعر)، مقاله، و پرسش‌هایی دربارهٔ ادبیات فرانسه از قرن هفدهم تا نوزدهم بود. در همان سال، او در نقش "فیلامنت" در اجرای صحنه‌هایی از نمایش "زنان دانشمند" اثر مولیر در مدرسه نقش‌آفرینی کرد. اینگهام علاقهٔ اولیه‌ای به گیاه‌شناسی نشان داد. در دوران کودکی، او گل‌های وحشی جمع‌آوری می‌کرد تا در نمایشگاه‌های محلی محله
وحشی جمع‌آوری می‌کرد تا در نمایشگاه‌های محلی محله مدنی به نمایش بگذارد. مادربزرگش، هلن جین کری، یک گیاه‌شناس آماتور و گردآورنده نمونه‌های گیاهی بود، که در دوره ویکتوریا، این یک سرگرمی محبوب و مد بود. در سال ۱۹۱۶، اینگهام وارد دانشگاه لیدز شد تا گیاه‌شناسی بخواند. تنها طی سه سال، او به‌عنوان دانشجوی پژوهشی در گروه گیاه‌شناسی لیدز فعالیت کرد و روی جذب آب در نوک در حال رشد ریشهٔ گیاهان تحقیق کرد. در سال ۱۹۱۹، او در آزمایشگاه سیتادل هیل وابسته به انجمن زیست‌شناسی دریایی بریتانیا در پلیموث، جانورشناسی عمومی
دریایی بریتانیا در پلیموث، جانورشناسی عمومی مطالعه کرد. دوست او، آنی ردمن کینگ، که در ویت‌وود هال لیدز اقامت داشت، در این آزمایشگاه به‌عنوان محقق ری لنکستر فعالیت می‌کرد.ردمن کینگ در زمانی که اینگهام دانشجوی پژوهشی دوره کارشناسی ارشد بود، ناظر خوابگاه بود. حرفه. در ژانویه ۱۹۲۲، اینگهام به‌عنوان دستیار پژوهشی در گروه گیاه‌شناسی دانشگاه لیدز منصوب شد، جایی که جوزف هیوبرت پریستلی رئیس دانشکده علوم بود. او و پریستلی اولین کسانی بودند که دیواره‌های سلولی را از بافت‌های مریستمی "باقلا" جدا کردند. آن‌ها این
از بافت‌های مریستمی "باقلا" جدا کردند. آن‌ها این دیواره‌ها را از نظر پروتئین، سلولز و پکتین بررسی کردند و نتیجه گرفتند که دیواره‌ها حاوی پروتئین هستند. همچنین، آن‌ها زمان اولین تولید سلولز در گیاهان، تفاوت‌های رشد شاخه و ریشه، و نقش کامبیوم چوب‌پنبه را مورد مطالعه قرار دادند. این مطالعات فیزیولوژی گیاهی منجر به انتشار دو مقاله در "New Phytologist" شد. بعدها، او نتایج منتشرنشدهٔ این آزمایش‌ها روی جنین‌های باقلا را در اختیار گیاه‌شناس بریتانیایی ویلیام پیرسال قرار داد. از او به‌عنوان "دانشمندی درخشان" یاد
قرار داد. از او به‌عنوان "دانشمندی درخشان" یاد می‌شد، و در ۲۸ ژوئن ۱۹۲۸، به پاس تحقیقات و پایان‌نامه‌اش مدرک کارشناسی ارشد دریافت کرد. در فوریه ۱۹۳۰، اینگهام به‌عنوان مترجم و افسر علمی به دفتر امپراتوری ژنتیک گیاهی و محصولات کشاورزی، در مؤسسه اصلاح نباتات، کمبریج پیوست. سر رولند بیفن اولین مدیر این دفتر بود، و پنری استنلی هادسون، که معاون مدیر بود، به‌عنوان ناظر او عمل می‌کرد. اینگهام به زبان‌های فرانسوی، ایتالیایی، آلمانی و سوئدی مسلط بود، و در مجموع، این دفتر توانایی ترجمه از زبان‌های اسپانیایی، هلندی و
دفتر توانایی ترجمه از زبان‌های اسپانیایی، هلندی و روسی را نیز داشت. مقالات خلاصه‌ای از جنبه‌های مختلف اصلاح نباتات و ژنتیک نوشته می‌شد که برخی از آن‌ها نیاز به ترجمهٔ کامل داشتند. این خلاصه‌ها در یک مجله فصلی به نام "Plant Breeding Abstracts" منتشر می‌شد.
آلیچا ایوانسکا (; – ) (همچنین شناخته‌شده با نام آلیشیا ایوانسکا) جامعه‌شناس، دانشگاهی و نویسنده لهستانی بود. او در خانواده‌ای از اشراف زمین‌دار لهستان زاده شد که اعضای آن به طبقه اینتلیجنتسیا تعلق داشتند و او را به دنبال کردن رویاهای ادبی‌اش ترغیب کردند. ایوانسکا از سال ۱۹۳۵ شروع به انتشار شعر در مجلات ادبی مختلف کرد. پس از تحصیلات دبیرستان، در رشته فلسفه در دانشگاه ورشو ثبت‌نام کرد و سپس تحصیلات خود را برای دریافت مدرک کارشناسی ارشد ادامه داد. با آغاز جنگ جهانی دوم، او به اتحادیه مبارزه مسلحانه پیوست و
جهانی دوم، او به اتحادیه مبارزه مسلحانه پیوست و به‌عنوان پیک فعالیت کرد. در جریان قیام ورشو در سال ۱۹۴۴، او به مقاومت ضدکمونیستی زیرزمینی پیوست. پس از پایان جنگ، زمانی که دستگیری‌های مربوط به جنبش زیرزمینی آغاز شد، ایوانسکا مجبور شد در سال ۱۹۴۸ به ایالات متحده بگریزد و با بی‌میلی درخواست پناهندگی کرد. ایوانسکا که در ابتدا تسلط چندانی به زبان انگلیسی نداشت، با دشواری‌هایی در تطبیق با زندگی جدید مواجه شد. او برای تکمیل مطالعات دکتری خود در دانشگاه کلمبیا ثبت‌نام کرد، اما تا سال ۱۹۵۷ موفق به دریافت مدرک خود
کرد، اما تا سال ۱۹۵۷ موفق به دریافت مدرک خود نشد. به دلیل عدم توانایی در یافتن موقعیت استادی، او چندین قرارداد کوتاه‌مدت در دانشگاه‌های سنتی سیاه‌پوستان که تحت تأثیر جدایی نژادی در ایالات متحده آمریکا بودند، از جمله دانشگاه آتلانتا و کالج تالادگا پذیرفت. او در این دانشگاه‌ها دربارهٔ شباهت‌های بین آزار و اذیت‌های سیاسی، مذهبی و نژادی در اروپا و تبعیض نژادی در ایالات متحده سخنرانی می‌کرد. در سال ۱۹۵۴، او به دانشگاه شیکاگو رفت و تحت نظر انسان‌شناس آمریکایی سال تَکس به مطالعه پرداخت. او مشتاق سفر به مکزیک برای
تَکس به مطالعه پرداخت. او مشتاق سفر به مکزیک برای تحقیقات میدانی بود، بنابراین در سال ۱۹۵۷ ازدواج کرد و تابعیت آمریکایی گرفت. تحقیقاتش دربارهٔ مردم مازاهوا باعث شد که یونسکو او را به‌عنوان یک جامعه‌شناس به رسمیت بشناسد و در نهایت در سال ۱۹۶۵ او را به استادی در دانشگاه ایالتی نیویورک در آلبانی منصوب کردند. ایوانسکا تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۸۵ در این دانشگاه فعالیت داشت. او که هرگز در ایالات متحده احساس راحتی نمی‌کرد، در همان سال به لندن نقل مکان کرد و دوران جدیدی از خلاقیت ادبی را آغاز نمود. در سال ۱۹۸۹،
جدیدی از خلاقیت ادبی را آغاز نمود. در سال ۱۹۸۹، با نشان شوالیه نشان افتخار تولد لهستان مفتخر شد. پس از تشخیص سرطان ریه در سال ۱۹۹۶، آخرین خاطرات خود را دربارهٔ سیستم بهداشتی بریتانیا نوشت. از آنجایی که آثار علمی او به زبان انگلیسی و آثار ادبی‌اش به زبان لهستانی بودند، میراث او دچار دوگانگی شد. پژوهش‌های اخیر تلاش کرده‌اند که هر دو جنبه فعالیت‌های او را بررسی کنند و سهم او را در انسان‌شناسی و ادبیات بازیابی نمایند. اوایل زندگی. آلیچا ایوانسکا در ۱۳ مه ۱۹۱۸ در خانواده‌ای اشرافی در املاک , در نزدیکی لوبلین،
در خانواده‌ای اشرافی در املاک , در نزدیکی لوبلین، از پدر و مادری به نام‌های استانسیواوا ستاخنا (نام پیش از ازدواج: میوکوفسکا) و یان ایوانسکی زاده شد. منشأ دقیق اجداد او نامشخص است، اما داستان‌های خانوادگی حاکی از آن است که نخستین نیای او، یان کانته ایوانسکی، یا به‌عنوان کارگر در املاک جنگلی سانگوشکو، یا به‌عنوان یک اسیر جنگی، یا به‌عنوان یک پناهنده سیاسی روسی به تارنوف آمده بود. سوابق دفن نشان می‌دهد که این خانواده از اشراف خُرد بوده و نشان خانوادگی یاستشِمب‌یتس را حمل می‌کردند. پدربزرگ او، اوت ایوانسکی،
را حمل می‌کردند. پدربزرگ او، اوت ایوانسکی، دارایی‌های قابل‌توجهی در اوکراین داشت، اما به‌منظور فرار از ناآرامی‌های مرزی در دوران جنگ جهانی اول و قیام لهستان بزرگ، املاک خود را فروخت و خانواده را به استان لوبلین منتقل کرد. ایوانسکا در این املاک به دنیا آمد، اما زمانی که ناآرامی‌ها به گاردزینیتسه رسید، خانواده او ملک را فروختند و به روستای کورژینا، نزدیک پوزنان، نقل مکان کردند. پدر ایوانسکا پیش‌تر بیوه شده بود و سپس از همسر دومش جدا شد. ازدواج سوم او با مادر ایوانسکا بحث‌برانگیز بود، هم به دلیل شهرت او به
ایوانسکا بحث‌برانگیز بود، هم به دلیل شهرت او به عنوان مردی بوهِم و زن‌باره، و هم به دلیل اختلاف سنی ۱۹ ساله بین آن‌ها. سبک زندگی تجملاتی او که اغلب فراتر از توان مالی‌اش بود و درگیری‌هایش با روحانیون محلی، خانواده را مجبور به نقل مکان به ژتْنیا کرد. این جابه‌جایی برای ایوانسکا تجربه‌ای تلخ بود و او برای باقی عمرش خود را سرگردان می‌دانست. خانه والدینش پناهگاهی برای روشنفکران بود و اغلب محل گردهمایی اسکاماندرها بود، به‌ویژه که پسرعموی پدرش، یاروسواف ایواشکیه‌ویچ، از اعضای گروه شاعران تجربی اسکاماندر بود و
از اعضای گروه شاعران تجربی اسکاماندر بود و مادرش نیز شاعر بود. هنگامی که ایوانسکا به نوشتن علاقه نشان داد، پدرش با شاعر یولیان توئیم مشورت کرد تا مهارت او را بهبود بخشد. ایوانسکا تحصیلات دبیرستانی خود را در دبیرستان ژنرال زامویسکی در پوزنان آغاز کرد، اما به‌زودی به دبیرستان پوزلت-شاختمایروا در ورشو منتقل شد. فضای آزادتر این مدرسه بهتر با روحیه او سازگار بود و منجر به فارغ‌التحصیلی او در اواسط دهه ۱۹۳۰ شد. پس از انتشار نخستین شعر خود در سال ۱۹۳۵ در مجله ادبی "" (منطقه شاعران)، او به‌سرعت شروع به انتشار آثار
"" (منطقه شاعران)، او به‌سرعت شروع به انتشار آثار خود در مجلات دیگر کرد. در سال ۱۹۳۶، برای تحصیل در رشته فلسفه زیر نظر تادئوش کوتابینسکی در دانشگاه ورشو ثبت‌نام کرد. حرفه. مقاومت لهستان. با آگاهی از نزدیک شدن جنگ، ایوانسکا به دیدار خانواده خود رفت و محلی برای ذخیره ملزوماتی که ممکن بود در طول درگیری نیاز باشد ایجاد کرد. سپس به ورشو بازگشت، جایی که به سازمان جنبش مقاومت لهستان در جنگ جهانی دوم با نام "اتحادیه مبارزه مسلحانه" پیوست. او با واندا پیلسوتسکا، دوست دوران گیمنازیوم خود همکاری کرد. ایوانسکا که با
دوران گیمنازیوم خود همکاری کرد. ایوانسکا که با اسم رمز «سنجاب» شناخته می‌شد، به عنوان پیک فعالیت داشت. همچنین پیام‌های زندانیان محبوس در پاویاک را به خانواده‌هایشان می‌رساند. در بهار ۱۹۴۰، دوباره با گرالوسکی که او نیز عضوی از مقاومت و دارای نام رمز «پانکراچ» بود، دیدار کرد و رابطه‌ای عاشقانه بین آنها شکل گرفت. ایوانسکا در مسیر ورشو-کراکوف با واندا نامیسووسکا کار می‌کرد، در حالی که گرالوسکی به عنوان پیک در مسیرهای خارجی برای دولت در تبعید لهستان فعالیت داشت. در ۱۸ ژانویه ۱۹۴۲، آن دو ازدواج کردند، اما