payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اکس‌پل پس از توافق با شرکت اسایگنیس (SYGNIS) آلمان، در این کشور وارد بورس شد. در سال ۱۹۹۷، کریستینا گارمندیا بنیاد تحقیقاتی اینبیومد (Inbiomed) را احیا کرد؛ بنیادی که اولین بانک سلول‌های بنیادی بالغ در اسپانیا را ایجاد کرد. همچنین، در سال ۲۰۰۸، شرکت سرمایه‌گذاری خطرپذیر یسیوس کپیتال پارتنرز (YSIOS Capital Partners) را تأسیس کرد، جایی که آنها موفق به جمع‌آوری صندوقی به ارزش ۶۹ میلیون یورو شدند که در حوزه‌های زیست‌فناوری و سلامت تخصص داشت. در مارس ۲۰۰۵، دکتر گارمندیا به‌عنوان رئیس انجمن زیست‌صنعتی اسپانیا
گارمندیا به‌عنوان رئیس انجمن زیست‌صنعتی اسپانیا (Asebio)، انجمنی متشکل از شرکت‌های حوزه زیستی، انتخاب شد. در ادامه، در سال ۲۰۰۶، به عضویت هیئت‌مدیره کنفدراسیون اسپانیایی سازمان‌های کارفرمایی (CEOE) دعوت شد؛ سمتی که تا سال ۲۰۰۸، زمانی که به‌عنوان وزیر علوم و نوآوری اسپانیا منصوب گردید، حفظ کرد. به‌دلیل روحیه کارآفرینی‌اش در حوزه زیست‌فناوری و زیست‌پزشکی، کریستینا گارمندیا در سال ۲۰۰۶ جایزه «فرمین دلا سیرا» از مدرسه سازمان صنعتی (EOI) را دریافت کرد. همچنین در سال ۲۰۰۸، موفق به دریافت جایزه «تامبور د اورو»،
سال ۲۰۰۸، موفق به دریافت جایزه «تامبور د اورو»، بالاترین نشان افتخار از زادگاهش، شد. این جایزه به افرادی اعطا می‌شود که تصویر سان سباستین را ارتقا دهند. این افتخار برای تقدیر از تلاش‌های خانم گارمندیا در ایجاد مجموعه‌ای از شرکت‌های زیست‌فناوری در پارک فناوری سان سباستین و فعالیت‌هایش در حوزه نوآوری به او تعلق گرفت.
زنان در بیسبال () تاریخ طولانی‌ای دارند و در طول سال‌ها تیم‌های زنانهٔ بسیاری وجود داشته‌اند. بیسبال در اواسط قرن نوزدهم در کالج‌های زنان در نیویورک و نیوانگلند بازی می‌شد؛ تیم‌هایی در کالج واسر، کالج اسمیت، کالج ولزلی و کالج مونت هولیوک تشکیل شدند. یک تیم زنانهٔ سیاه‌پوستان آمریکا به نام دالی واردنز فیلادلفیا در سال ۱۸۶۷ تأسیس شد. تعدادی تیم زنانهٔ سیار (barnstorming) در طول تاریخ وجود داشته‌اند، و زنان در مسابقات نمایشی در کنار بازیکنان لیگ اصلی بازی کرده‌اند. در ۲ آوریل ۱۹۳۱، جکی میچل ۱۷ ساله (که در
در ۲ آوریل ۱۹۳۱، جکی میچل ۱۷ ساله (که در ابتدا با نام "Virne Beatrice Mitchell Gilbert" شناخته می‌شد) از تیم چاتانوگا لوکاوتز موفق شد در یک بازی نمایشی بیب روث و لو گریگ را سه‌تایی کند. اما کمیسر بیسبال کِنِساو مَونتِن لَندیس قرارداد او را فسخ کرد. نخستین دختری که در تیم بیسبال دبیرستانی پسران بازی کرد، نلی تواردزیک بود که در ۲۴ آوریل ۱۹۳۵ در تیم بارْتْلِت های اسکول ایندیِنز در وبستر، ماساچوست به میدان رفت و بین سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷ به عنوان بازیکن اصلی در بیس اول بازی کرد. نامهٔ ورزشی و دستکش او در
در بیس اول بازی کرد. نامهٔ ورزشی و دستکش او در نمایشگاه "Diamond Dreams" که به زنان در بیسبال اختصاص دارد، در تالار مشاهیر و موزه ملی بیسبال در کوپرزتاون، نیویورک به نمایش گذاشته شده است. در سال ۱۹۴۶، بازیکن پیشین، ادیت هاتون نخستین زنی شد که به عنوان استعدادیاب مستقل در لیگ برتر بیسبال مشغول به کار شد، زمانی که فیلادلفیا فیلیز از لیگ ملی او را استخدام کرد. در سال ۱۹۸۹، گیل گاردنر از شبکهٔ NBC نخستین زنی شد که به‌طور منظم بازی‌های لیگ برتر بیسبال را برای یک شبکه تلویزیون بزرگ اجرا کرد. در سال ۲۰۱۵، جسیکا
شبکه تلویزیون بزرگ اجرا کرد. در سال ۲۰۱۵، جسیکا مندوزا نخستین تحلیل‌گر زن برای یک بازی لیگ برتر بیسبال در تاریخ ای‌اس‌پی‌ان شد. همچنین، مارگارت دوناهو (۱۸۹۲–۱۹۷۸) نخستین زن مدیر اجرایی غیردارنده در لیگ برتر بیسبال آمریکا بود که در سال ۱۹۱۹ به عنوان ماشین‌نویس برای شیکاگو کابز شروع به کار کرد و در سال ۱۹۲۶ به سمت منشی شرکتی، سپس معاون رئیس و در نهایت منشی اجرایی تیم ارتقا یافت تا در سال ۱۹۵۸ بازنشسته شد. افا مانلی، تنها زن عضو تالار مشاهیر و موزه ملی بیسبال (که در سال ۲۰۰۶ برگزیده شد)، از ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۸ همراه
در سال ۲۰۰۶ برگزیده شد)، از ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۸ همراه همسرش مالک نیوآرک ایگلز در لیگ‌های سیاه‌پوستان بود. تاریخچهٔ اولیه. زنان از دههٔ ۱۸۶۰ بیسبال بازی می‌کردند، اما این امر در آن زمان برای زنان جوان امری غیرمعمول تلقی می‌شد، زیرا بیسبال به عنوان یک ورزش مردانه شناخته می‌شد. در واقع، تا اوایل دههٔ ۱۸۹۰ که تب دوچرخه‌سواری در آمریکا فراگیر شد، زنان معمولاً از انجام فعالیت‌های ورزشی در فضای باز منع می‌شدند. با این حال، همان‌طور که اشاره شد، بیسبال از اواسط قرن نوزدهم در کالج‌های زنان در نیویورک و نیوانگلند بازی
در کالج‌های زنان در نیویورک و نیوانگلند بازی می‌شد؛ تیم‌هایی در کالج واسر، کالج اسمیت، کالج ولزلی و ماونت هُلی‌اُک کالج تشکیل شدند. یک تیم زنانهٔ سیاه‌پوستان آمریکا به نام دالی واردنز فیلادلفیا در سال ۱۸۶۷ تأسیس شد. در اواخر دههٔ ۱۸۹۰، تلاش‌هایی برای تشکیل تیم‌های کاملاً زنانهٔ بیسبال انجام شد که برخی از آن‌ها موفقیت‌هایی نیز کسب کردند. یکی از موفق‌ترین تیم‌ها باستِن بلومِر گرلز بود. این تیم نام خود را از شلوارهای راحتی که برخی از زنان ورزشکار به جای دامن بلند می‌پوشیدند، گرفته بود. زنانی که این شلوارها را
می‌پوشیدند، گرفته بود. زنانی که این شلوارها را می‌پوشیدند، "bloomer girls" نامیده می‌شدند. در برخی شهرها، مقامات محلی تیم‌های زنانهٔ بیسبال، از جمله بلومر گرلز را ممنوع کردند، اما در شهرهای دیگر، تماشاگرانی کنجکاو برای دیدن بازیکنان زن استقبال خوبی از آن‌ها کردند. بلومر گرلز در سال ۱۸۹۷ در سراسر ایالات متحده تور برگزار کردند؛ مطبوعات از آن‌ها به عنوان «قهرمانان زنان جهان» یاد کردند، اگرچه این ادعا ممکن است اغراق تبلیغاتی بوده باشد. یکی از ستاره‌های برجستهٔ این تیم، مود نلسون بود که مهارت‌هایش به‌ویژه در
این تیم، مود نلسون بود که مهارت‌هایش به‌ویژه در پرتاب توپ تحسین می‌شد. در ۵ ژوئیه ۱۸۹۸، لیزی آرلینگتون نخستین زنی شد که در یک تیم حرفه‌ای مردان بازی کرد. او در نهمین اینینگ برای تیم رِدینگ فیلیز در برابر اَلِنتَون پی‌ناتس بازی کرد و بازی را حفظ کرد. مارگارت دوناهو (۱۸۹۲–۱۹۷۸) نخستین زن مدیر اجرایی غیردارنده در لیگ برتر بیسبال آمریکا بود. ۱۹۲۰–۲۰۰۰. شاید شناخته‌شده‌ترین زن جوانی که در اوایل دهه ۱۹۲۰ بیسبال بازی می‌کرد، لیزی مورفی از رود آیلند بود. او اولین زنی بود که در سال ۱۹۲۲ در برابر بازیکنان لیگ برتر
زنی بود که در سال ۱۹۲۲ در برابر بازیکنان لیگ برتر بیسبال بازی کرد. مورفی که در پست بیس اول بازی می‌کرد، برای تیم مستقلان پراویدنس (رود آیلند) به میدان می‌رفت و خبرنگاران ورزشی مهارت‌های او در میدان را تحسین می‌کردند. نویسندگان ورزشی عنوان کردند که او به‌اندازه یک بازیکن مرد توانمند بود و اشاره داشتند که او هفته‌ای ۳۰۰ دلار دریافت می‌کرد، مبلغی که از دستمزد بسیاری از بازیکنان لیگ‌های فرعی در دهه ۱۹۲۰ بیشتر بود. مورفی که از ده‌سالگی بیسبال را آغاز کرده بود، رؤیای حضور در لیگ برتر را در سر داشت اما موفق به
رؤیای حضور در لیگ برتر را در سر داشت اما موفق به تحقق این هدف نشد. بااین‌حال، او در سال ۱۹۲۲ اولین زن بازیکن بیسبال شد که در برابر بازیکنان لیگ برتر بازی کرد، در دیداری خیریه که ستاره‌های لیگ نیوانگلند و لیگ آمریکا را در برابر بوستون رد ساکس قرار می‌داد. او توانست دوران حرفه‌ای طولانی در لیگ‌های نیمه‌حرفه‌ای داشته باشد و یک تیم سیار را هدایت کند که در سراسر شرق ایالات متحده به بازی می‌پرداخت. بنا بر گزارش‌های مطبوعاتی، او طرفداران وفاداری داشت که برای تماشای بازی‌های او و تیمش حضور می‌یافتند. دوران حرفه‌ای
بازی‌های او و تیمش حضور می‌یافتند. دوران حرفه‌ای لیزی مورفی در بیسبال از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۳۵ ادامه داشت. در حالی که مورفی شناخته‌شده‌ترین زنی بود که در دهه ۱۹۲۰ در یک تیم کاملاً مردانه بازی می‌کرد، دست‌کم یک زن ورزشکار دیگر نیز بود که توانایی بازی بیسبال داشت. بتی شنکل از فیلادلفیا نه‌تنها در دوران دبیرستان با پسران بیسبال بازی می‌کرد، بلکه در دیگر ورزش‌ها از جمله بسکتبال، فوتبال و دوچرخه‌سواری نیز مهارت داشت. در ۲ آوریل ۱۹۳۱، جکی میچل ۱۷ ساله (با نام اصلی «ویرن بیاتریس میچل گیلبرت») از تیم چاتانوگا لوک‌آوتز
بیاتریس میچل گیلبرت») از تیم چاتانوگا لوک‌آوتز در یک بازی نمایشی موفق شد بیب روث و لو گیریگ را سه‌بار استرایک کند. در نتیجه این اتفاق، کمیسیونر بیسبال کینساو مانتین لندیس قرارداد او را باطل کرد. نخستین دختری که در یک تیم بیسبال دبیرستانی پسران بازی کرد، نلی تواردزیک بود که در ۲۴ آوریل ۱۹۳۵ به میدان رفت. تواردزیک در پست بیس اول برای تیم بارتلت ایندیانز از ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷ بازی کرد. نامه دبیرستانی او و دستکشش در نمایشگاه «رؤیاهای الماس» که ویژه زنان در بیسبال است، در تالار مشاهیر و موزه ملی بیسبال در کوپرزتاون،
در تالار مشاهیر و موزه ملی بیسبال در کوپرزتاون، نیویورک به نمایش گذاشته شده است. افا منلی که در سال ۲۰۰۶ به‌عنوان تنها زن عضو تالار مشاهیر و موزه ملی بیسبال شناخته شد، از ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۸ به‌عنوان هم‌مالک تیم نیوارک ایگلز در لیگ سیاه‌پوستان بیسبال فعالیت می‌کرد.
منتقدان دانشگاهی به برابری جنسیتی در دوره ویکتوریا به‌عنوان نمونه‌ای از تفاوت چشمگیر میان قدرت و ثروت ملی بریتانیا در مقایسه با شرایط اجتماعی آن اشاره کرده‌اند. این دوره به نام ملکه ویکتوریا نام‌گذاری شده است. زنان حق رأی نداشتند، نمی‌توانستند شکایت کنند، و زنان متأهل مالکیت محدودی بر اموال خود داشتند. در عین حال، زنان پس از انقلاب صنعتی با تعداد بیشتری وارد نیروی کار شدند. فمینیسم در میان طبقه متوسط تحصیل‌کرده گسترش یافت، قوانین تبعیض‌آمیز لغو شد و جنبش حق رأی زنان در سال‌های پایانی عصر ویکتوریا شتاب گرفت.
زنان در سال‌های پایانی عصر ویکتوریا شتاب گرفت. در دوره ویکتوریا، حداقل از نگاه طبقه متوسط، زنان به‌عنوان متعلق به حوزه داخلی دیده می‌شدند و این کلیشه انتظارات سخت‌گیرانه‌ای برای زنان ایجاد می‌کرد که خانه‌ای تمیز برای خانواده‌شان فراهم کنند، غذا آماده کنند و فرزندان خود را پرورش دهند. در این دوران، حقوق زنان بسیار محدود بود و آن‌ها پس از ازدواج مالکیت درآمد، اموال فیزیکی (به‌جز املاک) و هرگونه وجه نقدی را که به دست می‌آوردند، از دست می‌دادند. حقوق زنان. پیش از تصویب قانون دارایی زنان متأهل ۱۸۷۰ و قانون
پیش از تصویب قانون دارایی زنان متأهل ۱۸۷۰ و قانون دارایی زنان متأهل ۱۸۸۲، حقوق قانونی و مالکیت زنان متأهل در بریتانیا به‌شدت محدود بود. طبق حقوق عرفی انگلیس، زن متأهل استقلال قانونی خود را از دست می‌داد، نمی‌توانست قرارداد ببندد یا شکایت کند و اموال و تعهدات او عمدتاً تحت کنترل شوهرش قرار می‌گرفتند. هرگونه دارایی شخصی که زن در طول ازدواج به دست می‌آورد، عملاً در اختیار کامل شوهر قرار می‌گرفت. زن متأهل نمی‌توانست بدون رضایت شوهر هیچ‌گونه اموالی را واگذار کند. در صورت طلاق، زنان معمولاً هیچ حقی بر اموالی که
در صورت طلاق، زنان معمولاً هیچ حقی بر اموالی که در طول ازدواج به‌دست آمده بود، نداشتند و اغلب در فقر رها می‌شدند. در برخی موارد، زنان می‌توانستند مالکیت اموالی را که پیش از ازدواج داشتند، حفظ کنند. افزون بر جهیزیه، تعهدنامه ازدواج به زنان متأهل اجازه می‌داد تا بهره‌ای از اموال قبلی یا موروثی خود را تحت سرپرستی نگه داشته و درآمد مستقلی از شوهر خود داشته باشند. در کشورهایی مانند فرانسه، زنان حقوق قانونی خود را نسبت به اموالی که پیش از ازدواج داشتند، حفظ می‌کردند. با این حال، طبق کد ناپلئون، وضعیت قانونی زنان
با این حال، طبق کد ناپلئون، وضعیت قانونی زنان در طول ازدواج مشابه وضعیت آن‌ها در حقوق عرفی انگلیس بود (شوهر به‌طور قانونی کنترل تمام دارایی‌های خانوادگی را در اختیار داشت و زنان بدون اجازه شوهر نمی‌توانستند اموال خود را واگذار کنند). تفاوت عمده این بود که در فرانسه، پس از طلاق، تمام اموالی که در طول ازدواج به‌دست آمده بود، به‌طور مساوی تقسیم می‌شد. ازدواج حق زن را برای رضایت به رابطه جنسی با شوهرش از میان برمی‌داشت و در عمل به شوهر «مالکیت» بدن زن را می‌داد. از دیدگاه مدرن فمینیستی، این رضایت زناشویی به یک
از دیدگاه مدرن فمینیستی، این رضایت زناشویی به یک قرارداد تبدیل می‌شد که در آن زن خود را به میل شوهرش تسلیم می‌کرد و این امر نوعی برده‌داری داوطلبانه به‌شمار می‌رفت. بحث‌های دانشگاهی دربارهٔ آزادی جنسی زنان در دوره ویکتوریا در قوانین (قوانین بیماری‌های مسری)، گفتمان پزشکی و مؤسسات درمانی (بیمارستان و آسایشگاه لندن لاک) بازتاب داشت. حقوق و امتیازات زنان ویکتوریایی محدود بود و هم زنان مجرد و هم متأهل با سختی‌ها و نابرابری‌های گوناگونی روبرو بودند. زنان در این دوران از نظر مالی و جنسی در موضع ضعف قرار داشتند و
از نظر مالی و جنسی در موضع ضعف قرار داشتند و در ازدواج و جامعه با تبعیض‌های بسیاری مواجه می‌شدند. تفاوت‌های آشکاری میان حقوق مردان و زنان در این دوره وجود داشت؛ مردان از ثبات بیشتر، وضعیت مالی بهتر و قدرت بر خانه‌هایشان برخوردار بودند. ازدواج برای زنان ویکتوریایی به قراردادی تبدیل شده بود که خروج از آن در دوران ویکتوریا بسیار دشوار، اگر نگوییم غیرممکن، بود، به‌ویژه بدون داشتن تخصص حقوقی. گروه‌های مدافع حقوق زنان برای برابری مبارزه کردند و با گذشت زمان پیشرفت‌هایی به‌دست آوردند؛ اما بسیاری از زنان
پیشرفت‌هایی به‌دست آوردند؛ اما بسیاری از زنان ویکتوریایی همچنان تحت کنترل و حتی ظلم همسران خود قرار داشتند، از جمله خشونت جنسی، سوءرفتار لفظی و محرومیت اقتصادی یا جنسی، و هیچ راه فراری نداشتند. درحالی‌که شوهران آزادانه روابط نامشروع داشتند، همسرانشان مجبور به تحمل خیانت بودند، زیرا حقی برای طلاق بر اساس این دلایل نداشتند و طلاق به‌عنوان تابو شناخته می‌شد. فرمانده خانواده. «فرمانده خانواده» اصطلاحی است که در سال ۱۸۶۱ توسط ایزابلا بیتون در کتاب راهنمای تأثیرگذار او، "کتاب مدیریت خانه خانم بیتون"، معرفی شد.
او، "کتاب مدیریت خانه خانم بیتون"، معرفی شد. او در این کتاب توضیح می‌دهد که بانوی خانه را می‌توان با فرمانده یک ارتش یا رهبر یک بنگاه مقایسه کرد. برای اداره یک خانه محترم و تأمین خوشبختی، آسایش و رفاه خانواده، او باید وظایف خود را با هوشمندی و دقت انجام دهد. برای نمونه، او باید سازماندهی، تفویض اختیار و راهنمایی خدمتکاران را بر عهده بگیرد؛ امری که آسان نبود، زیرا بسیاری از آنان افراد قابل اعتمادی نبودند. خوانندگان طبقه متوسطِ بالای کتاب بیتون ممکن بود تعداد زیادی «خدمتکار خانگی» در اختیار داشته باشند، که
زیادی «خدمتکار خانگی» در اختیار داشته باشند، که به نظارت بانوی خانه نیاز داشتند. بیتون به خوانندگان خود توصیه می‌کند که یک «دفتر حسابداری خانه» برای پیگیری مخارج داشته باشند. او پیشنهاد می‌کند که ورودی‌های این دفتر به‌صورت روزانه ثبت شوند و مانده حساب‌ها هر ماه بررسی گردد. علاوه بر نظارت بر دستمزد خدمتکاران، بانوی خانه مسئول ثبت و بررسی پرداخت‌ها به کسبه‌ای چون قصابان و نانواها نیز بود. اگر خانه‌ای توانایی استخدام یک خانه‌دار را داشت، که وظایف او شامل مدیریت حساب‌های خانه می‌شد، بیتون توصیه می‌کند که
مدیریت حساب‌های خانه می‌شد، بیتون توصیه می‌کند که خوانندگانش به‌طور منظم حساب‌های خانه‌دار را بررسی کنند تا از بروز هرگونه مشکل جلوگیری شود. بیتون جدولی از نقش‌های مختلف خدمتکاران خانگی و مقیاس مناسب دستمزد سالانه آنان ارائه می‌دهد («در لباس خدمت» به این معنا بود که کارفرما غذا و لباس کار را برای خدمتکار تأمین می‌کرد). تعداد زیاد خدمتکاران و وظایف آنان در دوران ویکتوریا نشان می‌دهد که چرا داشتن مهارت در امور لجستیکی برای بانوی خانه سودمند بود. بیتون توضیح می‌دهد که فهرست کامل خدمتکاران در این جدول، معمولاً
که فهرست کامل خدمتکاران در این جدول، معمولاً در خانه یک «نجیب‌زاده ثروتمند» یافت می‌شود؛ خوانندگان کتاب او باید اندازه کارکنان و میزان حقوق آنان را بر اساس بودجه موجود خانه و عواملی مانند سطح تجربه خدمتکاران تنظیم کنند. زندگی خانگی طبقه کارگر. زندگی خانوادگی برای طبقه کارگر بسیار کمتر از دیگر اقشار جامعه راحت بود. استانداردهای قانونی برای حداقل شرایط مسکن، مفهومی جدید در دوران ویکتوریا بود و یک زنِ خانه‌دار از طبقه کارگر مسئول بود که خانواده‌اش را تا حد امکان در خانه‌هایی که اغلب در حال فرسایش و پوسیدگی
در خانه‌هایی که اغلب در حال فرسایش و پوسیدگی بودند، تمیز، گرم و خشک نگه دارد (خانه‌های تراسی پیش از قانون‌گذاری در بریتانیا). در لندن، تراکم بیش از حد جمعیت در محله‌های فقیرنشین که محل زندگی طبقه کارگر بود، به معضلی فراگیر تبدیل شده بود (نگاه کنید به زندگی و کار مردم در لندن). زندگی خانواده‌ها در اتاق‌های کوچک امری معمول بود. در بدترین مناطق، نمونه‌هایی از قبیل ۹۰ نفر که در یک خانه ۱۰ اتاقه زندگی می‌کردند، یا ۱۲ نفر که در یک اتاق (به ابعاد ۷ فوت و ۳ اینچ در ۱۴ فوت) سکونت داشتند، مشاهده می‌شد. اجاره‌بها
در ۱۴ فوت) سکونت داشتند، مشاهده می‌شد. اجاره‌بها بسیار سنگین بود؛ ۸۵ درصد از خانوارهای طبقه کارگر در لندن حداقل یک‌پنجم درآمد خود را صرف اجاره می‌کردند و ۵۰ درصد آنان بین یک‌چهارم تا نیمی از درآمدشان را برای اجاره خانه می‌پرداختند. هرچه محله فقیرتر بود، اجاره‌ها به‌طور مطلق بالاتر بود؛ موضوعی که حتی آدام اسمیت را نیز متحیر کرده بود. اجاره‌بها در منطقه اولد نیکول، در نزدیکی هکنی، بر حسب هر فوت مکعب، پنج تا یازده برابر بیشتر از اجاره‌بها در خیابان‌ها و میدان‌های لوکس وست اند لندن بود. مالکان این خانه‌های
لوکس وست اند لندن بود. مالکان این خانه‌های محله‌های فقیرنشین شامل اشراف، کشیشان و تراست‌های سرمایه‌گذاری مربوط به املاک افراد بلندپایه‌ای بودند که سال‌ها پیش درگذشته بودند. انجام کارهای خانه برای زنانی که خدمتکار نداشتند، شامل مقدار زیادی شست‌وشو و نظافت می‌شد. گرد زغال حاصل از اجاق‌ها (و کارخانه‌ها) بزرگ‌ترین معضل زنان خانه‌دار ویکتوریایی در حفظ پاکیزگی خانه بود. این گرد زغال که با باد و مه جابه‌جا می‌شد، پنجره‌ها، لباس‌ها، مبلمان و فرش‌ها را می‌پوشاند. رخت‌شویی معمولاً هفته‌ای یک‌بار انجام می‌شد و
رخت‌شویی معمولاً هفته‌ای یک‌بار انجام می‌شد و لباس‌ها به‌صورت دستی در یک تشت بزرگ از جنس روی یا مس شسته می‌شدند؛ امری که تصور می‌شد به بهداشت کمک کرده و از تأثیرات شیطانی جلوگیری می‌کند. مقداری آب گرم به تشت اضافه می‌شد و گاهی یک مشت سودا برای نرم کردن آب به آن افزوده می‌شد. پرده‌ها هر دو هفته یک‌بار پایین آورده و شسته می‌شدند، زیرا به‌شدت با دود زغال سیاه می‌شدند و برای تمیز شدن باید ابتدا در آب نمک خیسانده می‌شدند. یکی دیگر از کارهای روزانه مهم، که نشانه‌ای از احترام و حیثیت اجتماعی محسوب می‌شد، شستن و
از احترام و حیثیت اجتماعی محسوب می‌شد، شستن و سابیدن پله چوبی ورودی خانه در هر صبح بود.
آتش‌نشانی در سراسر جهان به‌طور تاریخی حرفه‌ای عمدتاً مردانه بوده است. با این حال، از دههٔ ۱۹۷۰، زنان در آتش‌نشانی‌های حرفه‌ای و آتش‌نشانی داوطلبانه در چندین کشور حضور یافته‌اند. در دوران معاصر، زنان در نقش‌های مختلفی در خدمات آتش‌نشانی از جمله به عنوان فرمانده آتش‌نشانی فعالیت کرده‌اند. با این وجود، حتی در کشورهایی که بیشترین تعداد زنان آتش‌نشان را دارند، زنان کمتر از ۲۰ درصد نیروی آتش‌نشانی را تشکیل می‌دهند. تاریخچه. بسیاری از تمدن‌های باستانی نوعی سازمان آتش‌نشانی داشته‌اند. یکی از نخستین خدمات آتش‌نشانی
داشته‌اند. یکی از نخستین خدمات آتش‌نشانی ثبت‌شده در امپراتوری روم وجود داشت. بومیان جزیره استرالیا برای هزاران سال به مدیریت و مقابله با آتش‌سوزی‌های طبیعی پرداخته بودند که زنان نیز در این امر مشارکت داشتند. از قرن هجدهم به بعد، آتش‌نشانی سازمان‌یافته‌تر شد که ابتدا تحت هدایت شرکت‌های بیمه و سپس با ظهور خدمات دولتی آتش‌نشانی در قرن نوزدهم توسعه یافت. در سال ۱۸۱۸، مالی ویلیامز به عنوان نخستین زن آتش‌نشان در ایالات متحده آمریکا ثبت شد. او که برده‌ای در نیویورک بود، به یک گروه داوطلبانه آتش‌نشانی پیوست. در
بود، به یک گروه داوطلبانه آتش‌نشانی پیوست. در بریتانیا، زنان جوان ساکن خوابگاه‌ها آموزش‌هایی در زمینهٔ آتش‌سوزی، از جمله نجات با نردبان بلند، دریافت می‌کردند. در جنگ جهانی دوم، زنان در خدمات آتش‌نشانی در بریتانیا، استرالیا و نیوزیلند هم در نقش‌های پشتیبانی و هم در خط مقدم فعالیت داشتند. در پی موج دوم فمینیسم و تصویب قوانین مرتبط با فرصت‌های شغلی برابر، موانع رسمی برای ورود زنان از دههٔ ۱۹۷۰ به بعد برچیده شد. نخستین زن آتش‌نشان در بریتانیا (مری جوی لنگدن) در سال ۱۹۷۶ استخدام شد، و نخستین آتش‌نشان زن در
در سال ۱۹۷۶ استخدام شد، و نخستین آتش‌نشان زن در نیوزیلند (آن بری) در سال ۱۹۸۱ به این حرفه پیوست. بسیاری از آتش‌نشانی‌ها آزمون‌های سخت آمادگی جسمانی را به‌عنوان شرط ورود قرار دادند که این امر مانعی غیررسمی برای زنان ایجاد کرد و در کشورهای مختلف منجر به پرونده‌های قضایی شد. در سال ۱۹۷۹، آن بری که در مرکز ارتباطات آتش‌نشانی کار می‌کرد، درخواست پیوستن به خدمات آتش‌نشانی نیوزیلند را ارائه داد اما به دلیل جنسیتش رد شد. او پس از دو سال مبارزهٔ قانونی، در سال ۱۹۸۱ اجازه یافت تا به‌عنوان آتش‌نشان حرفه‌ای به این
اجازه یافت تا به‌عنوان آتش‌نشان حرفه‌ای به این سازمان بپیوندد. در سال ۱۹۸۲، برندا برکمن در پرونده‌ای علیه آتش‌نشانی نیویورک، آزمون محدودکنندهٔ آمادگی جسمانی را به چالش کشید و پیروز شد. او همراه با ۴۰ زن دیگر نخستین گروه زنان آتش‌نشان این شهر را تشکیل دادند. پرونده‌ای مشابه در دیوان عالی کانادا منجر به این حکم شد که آتش‌نشانی‌ها نمی‌توانند از آزمون‌های آمادگی جسمانی محدودکننده استفاده کنند، مگر آنکه بتوانند نیاز به آن را اثبات کنند. با این وجود، درصد استخدام زنان در آتش‌نشانی همچنان پایین است. در بریتانیا،
زنان در آتش‌نشانی همچنان پایین است. در بریتانیا، زنان تنها ۵٪ از نیروهای آتش‌نشانی را تشکیل می‌دهند، که این میزان از درصد زنان در پلیس (۲۹٪)، امدادگران (۳۸٪) و نیروهای نظامی (۱۰٪) کمتر است. گزارشی از سازمان آتش‌نشانی لندن نشان داد که عواملی مانند تصویر رسانه‌ای از آتش‌نشانی، کمبود اطلاعات برای دختران جوان و برداشت‌های نادرست از این حرفه، از جمله موانع جذب زنان به این حوزه هستند. دیگر مشکلات شامل الگوهای شیفتی هستند که برای مادران دارای فرزند خردسال نامناسب‌اند. بر پایهٔ کشور. استرالیا. بومیان جزیره
بر پایهٔ کشور. استرالیا. بومیان جزیره استرالیا در ۶۰٬۰۰۰ سال پیش از ورود مهاجران اروپایی، روش‌هایی برای مدیریت آتش‌سوزی جنگل توسعه داده بودند که زنان نیز در آن مشارکت داشتند. آتش‌نشانی زنان آمازون. به‌جز این پیشگامان بومی، نخستین گروه تماماً زنانهٔ آتش‌نشانی در سال ۱۹۰۱ در آرمیدال تشکیل شد. این گروه در واکنش به آتش‌سوزی در خانهٔ کانینگهام در همان شهر تأسیس شد. این گروه که با نام "آمازون‌ها" شناخته می‌شد، یک گروه داوطلب بود که در کنار گروه مردانهٔ آتش‌نشانی رسمی فعالیت می‌کرد و نخستین نمونه در استرالیا از
رسمی فعالیت می‌کرد و نخستین نمونه در استرالیا از همکاری روتین میان گروه‌های زنانه و مردانه در تمرینات آتش‌نشانی با تجهیزات مشابه بود. "مینی وب" نخستین زن در استرالیا بود که به مقام فرماندهی در آتش‌نشانی رسید. ایجاد گروه آتش‌نشانی زنان آمازون و طراحی لباس‌های عملیاتی و رسمی آن‌ها تحت تأثیر "کاپیتان وب"، فرماندهٔ آتش‌نشانی آرمیدال، انجام شد. کاپیتان "ج. ت.ا. وب" در سال ۱۸۹۸ به این مقام رسید و تا زمان درگذشتش در ۱۷ مه ۱۹۲۴ در این جایگاه ماند. او در اوایل دههٔ ۱۹۰۰ نخستین گروه زنانهٔ آتش‌نشانی را تأسیس کرد و
۱۹۰۰ نخستین گروه زنانهٔ آتش‌نشانی را تأسیس کرد و همچنین در اکتبر ۱۹۲۳ گروه آتش‌نشانی دخترانه در "مدرسهٔ دخترانهٔ نیو انگلند" و یک گروه آتش‌نشانی در "مدرسهٔ آرمیدال" را آموزش داد. "موزهٔ آتش‌نشانی پنریث" مجموعه‌ای آرشیوی دربارهٔ فعالیت‌های کاپیتان وب دارد. وب از انگلستان مهاجرت کرده بود، جایی که گروه‌های آتش‌نشانی زنانه در مدارس شبانه‌روزی دخترانه امری رایج بودند (برای اطلاعات بیشتر به بخش بریتانیا در همین صفحه مراجعه کنید). گروه آمازون‌ها یک ابتکار محلی منحصربه‌فرد بود و فرزندان خانوادهٔ وب در هر دو گروه
بود و فرزندان خانوادهٔ وب در هر دو گروه مردانه و زنانه عضو بودند. این مدل در سایر نقاط استرالیا اجرا نشد. با این حال، "دابو دیسپچ" و "ایندیپندنت بولتن" در سال ۱۹۰۵ گزارش کردند که گروه‌های آتش‌نشانی دابو در رویدادی در این شهر با حضور بیش از ۷۰ گروه از سراسر نیو ساوت ولز شرکت کردند و گروه آمازون‌ها نمایش مهارت‌های استفاده از نردبان و نجات جان را اجرا کرد. برخلاف بریتانیا، ایالت‌های استرالیا در دوران جنگ جهانی اول گروه‌های داوطلبانهٔ زنانه تشکیل ندادند، و با وجود استقبال گسترده از آمازون‌ها در سال‌های ۱۹۰۱ تا
استقبال گسترده از آمازون‌ها در سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۵، هیچ ایالت دیگری این ایده را دنبال نکرد. "کاپیتان مینی وب" بعدها به عنوان پرستار در جنگ جهانی اول خدمت کرد.
زنان در ایسلند () از برابری جنسیتی نسبتاً خوبی برخوردارند. تا سال ۲۰۱۸، ۸۸٪ از زنان در سن کار مشغول به کار بودند، ۶۵٪ از دانشجویان دانشگاه‌ها را زنان تشکیل می‌دادند و ۴۱٪ از اعضای آلدینگ زن بودند. با این حال، زنان همچنان حدود ۱۴٪ کمتر از مردان درآمد دارند، هرچند این آمار ساعت‌های کاری، اضافه‌کاری و انتخاب‌های شغلی را در نظر نمی‌گیرد. ایسلند بالاترین میزان حضور زنان در بازار کار را در جهان دارد و از تخصیص کمک‌هزینه‌های قابل‌توجهی برای مراقبت از کودکانِ زنان شاغل برخوردار است. این کشور دارای مرخصی والدینی
شاغل برخوردار است. این کشور دارای مرخصی والدینی بی‌طرف از نظر جنسیتی است که شامل سهمیه‌ای برای هر والد و بخشی انتقال‌پذیر است. ایسلند را می‌توان یکی از فمینیستی‌ترین کشورهای جهان دانست، چرا که در سال ۲۰۱۱ برای دومین سال متوالی این عنوان را دریافت کرد. ایسلند نخستین کشوری بود که رئیس‌جمهوری زن، ویگدیس فینبوگادوتیر، را در سال ۱۹۸۰ انتخاب کرد. این کشور همچنین نخستین نخست‌وزیر زن و آشکارا همجنس‌گرا را داشت؛ یوهانا سیگورداردوتیر در سال ۲۰۰۹ به این سمت انتخاب شد. ایسلند از نظر مجمع جهانی اقتصاد در رتبه‌بندی
شد. ایسلند از نظر مجمع جهانی اقتصاد در رتبه‌بندی گزارش جهانی فاصله جنسیتی کمترین شکاف جنسیتی را دارد، جایگاهی که از سال ۲۰۰۹ حفظ کرده است. در سال ۲۰۲۰، این کشور دارای شکاف ۱۲٫۲٪ بود که بر اساس چهار شاخص سلامت، آموزش، مشارکت اقتصادی و فرصت‌ها، و پیشرفت سیاسی سنجیده شده بود. تفاوت دستمزد بین زنان و مردان با نرخی کاهش می‌یابد که پیش‌بینی می‌شود برابری کامل تا سال ۲۰۶۸ حاصل شود. به‌طور متوسط، زنان در ایسلند ۷۲٪ از حقوق مردان را دریافت می‌کنند و همچنان در معرض خشونت خانگی و جنسی قرار دارند. زنان ایسلندی در برخی
خانگی و جنسی قرار دارند. زنان ایسلندی در برخی از حرفه‌های تخصصی لزوماً عملکرد بهتری نسبت به سایر کشورها ندارند؛ به عنوان مثال، درصد پزشکان زن در ایسلند یکی از پایین‌ترین‌ها در میان کشورهای سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) است و تنها ژاپن، کره جنوبی، لوکزامبورگ و ایالات متحده آمریکا درصد کمتری از پزشکان زن دارند. تاریخچه. دوران وایکینگ‌ها (۷۹۳–۱۰۶۶). عصر استقرار (حدود ۸۷۰–۹۳۰). هم مردان و هم زنان نورس در جریان مهاجرت‌های عصر وایکینگ از اسکاندیناوی، به انگلستان، جزایر شتلند و اورکنی، و ایسلند مهاجرت
انگلستان، جزایر شتلند و اورکنی، و ایسلند مهاجرت کردند. زنان نورس همراه با مردان به عنوان کاوشگران و بعدها به عنوان مهاجران در استقرار ایسلند سفر کردند. تعداد زیادی از زنان از ایرلند و بریتانیا به عنوان برده ربوده شدند - بیش از ۶۰٪ از زنان امروزی ایسلندی دارای دی‌ان‌ای سلتیک از این اجداد برده هستند. مهاجر اود خردمند (کتلسدوتیر) یکی از نخستین زنان ایسلندی شناخته‌شده بود. او یکی از چهار مهاجر اصلی در تاریخ اولیه ایسلند بود. از دیگر شخصیت‌های برجسته ایسلندی اولیه می‌توان به کاوشگر گودرید توربیارناردوتیر، شاعر
می‌توان به کاوشگر گودرید توربیارناردوتیر، شاعر استینون رفسدوتیر و تورگرد ایگیلسدوتیر، همسر اولاف طاووس اشاره کرد. عصر استقرار در سال ۹۳۰ میلادی با تأسیس آلدینگ پایان یافت. دوران مشترک‌المنافع اولیه. در دوران وایکینگ‌ها، زنان نورس در کنار مردان در کشاورزی و تجارت فعالیت داشتند و اغلب زمانی که همسرانشان در سفر یا کشته شده بودند، مسئولیت اداره امور را بر عهده می‌گرفتند. کارگاه‌هایی برای تولید منسوجات پشمی توسط زنان در ایسلند یافت شده است. منسوجات در ایسلند قرون وسطایی به عنوان شکلی از ارز مورد استفاده قرار