payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مانند بقیه آنها دوست دارند داستان شما را بشناسند ، بنابراین از خود بپرسید که من در مکانی هستم که می خواهد جاه طلبی من باشد؟ اگر جواب بدون تردید در مرخصی نیست ، زیرا مکانهایی که جاه طلبی شما را خفه می کنند روح شما را به سرقت نمی برد ، بنابراین وقت خود را با آنها هدر ندهید ، به یاد داشته باشید که روح در مکانهایی که با جاه طلبی شما هماهنگ هستند "شکوفا" می شود و در آنجا می بینید که محدودیت های خود را به چالش می کشید و آینده خود را با دست خود ایجاد می کنید اگر احساس کنید که در یک دایره بسته قرار دارید که خلاقیت
کنید که در یک دایره بسته قرار دارید که خلاقیت خود را محکم می کند ، پس زمان آن است که به جستجوی جدید بپردازید.
پارک‌لایف سومین جنگ استودیویی گروه راک انگلیسی بلر است که در ۲۵ آوریل ۱۹۹۴ توسط فود رکوردز منتشر شد. پس از فروش نسبتاً خوب جنگ پیشین آنها "زندگی مدرن آشغال است" (۱۹۹۳)، "پارک‌لایف" با کمک چهار تک‌آهنگ پرفروش خود «دختران و پسران»، «تا انتها»، «پارک‌لایف» و «پایان یک قرن» توانست بلر را در انگلستان به شهرت برساند. "پارک‌لایف" توسط صنعت ضبط صدا بریتانیا چهار بار گواهی پلاتینیوم را دریافت کرده است. منتقدان موسیقی در سال‌های اخیر "پارک‌لایف را" به همراه جنگ "قطعا شاید" از گروه رقیباشان اویسیز را پایه‌های زیرسبک
شاید" از گروه رقیباشان اویسیز را پایه‌های زیرسبک بریت‌پاپ خواندند. بریت‌پاپ به نوبه خود توانست به گسترده‌تر شدن جنبش بریتانیا خفن کمک کند. "پارک‌لایف" توانسته به اهمیت فرهنگی بالایی دست یافته و جایگاه خود را به عنوان نقطه عطفی در موسیقی راک تثبیت کند. در سال ۲۰۱۰ "پارک‌لایف" یکی از ده پوشن هنری بود که بر روی تمبر پستی بریتانیا که توسط پست سلطنتی منتشر شده بود، قرار بگیرد. در سال ۲۰۱۵ "اسپین" "پارک‌لایف" را در فهرست «۳۰۰ جنگ برتر ۱۹۸۵–۲۰۱۴» خود قرار داد. مجله "رولینگ استون" این جنگ را در رتبه ۴۳۸ فهرست «۵۰۰
"رولینگ استون" این جنگ را در رتبه ۴۳۸ فهرست «۵۰۰ آلبوم برتر تمام دوران» خود در سال ۲۰۲۰ قرار داد.
مرحله گروهی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۲ با حضور ۳۲ تیم (۱۶ تیم از منطقه غرب و ۱۶ تیم از منطقه شرق) برگزار شد. این ۳۲ تیم عبارتند از: قرعه‌کشی مرحله گروهی در تاریخ ۶ دسامبر ۲۰۱۱، ساعت ۱۶:۰۰ به وقت در مقر کنفدراسیون فوتبال آسیا در کوالا لامپور، مالزی برگزار شد. ۳۲ تیم در هشت گروه چهار تیمی قرار گرفتند. باشگاه‌های یک کشور نمی‌توانند در یک گروه قرار بگیرند. در هر گروه، تیم‌ها به صورت رفت و برگشت با یکدیگر بازی می‌کردند. بازی‌ها در تاریخ‌های ۶ و ۷ مارس، ۲۰ و ۲۱ مارس، ۳ و ۴ آوریل، ۱۷ و ۱۸ آوریل، ۱ و ۲ مه و ۱۵ و ۱۶ مه
۳ و ۴ آوریل، ۱۷ و ۱۸ آوریل، ۱ و ۲ مه و ۱۵ و ۱۶ مه ۲۰۱۲ برگزار شد. تیم‌های اول و دوم هر گروه به مرحله حذفی راه یافتند. معیارهای تساوی‌شکن. باشگاه‌ها بر اساس امتیاز رتبه‌بندی می‌شوند و معیارهای تساوی‌شکن به ترتیب زیر است: گروه‌ها. هر تیم از ۱ تا ۴ شماره‌گذاری شده بود، این شماره‌ها ترتیب مسابقات را تعیین کردند.
آلکسی مان‌ویلوف (؛ زادهٔ ۱۹۸۲ میلادی) بازیگر اهل سوئد استوی تباری کردی-روسی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش اکرم سلیم در مجموعه تلویزیونی تریلر جنایی اسکاتلندی "دپارتمان کیو" محصول سال ۲۰۲۵ شناخته می‌شود. او همچنین در مینی‌سریال تاریخی "چرنوبیل" و فصل سوم "جک رایان" (۲۰۲۲) حضور داشته است. از دیگر آثار او می‌توان به آثار سوئدی‌زبان از جمله "پیش از آن‌که بمیریم" (۲۰۱۷)، "مرثیهٔ استکهلم" (۲۰۱۸)، "سگ برتر" (۲۰۲۰)، و "یک روز و نیم" (۲۰۲۳) اشاره کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. آلکسی مان‌ویلوف در سال ۱۹۸۲ در مسکو از
و تحصیلات. آلکسی مان‌ویلوف در سال ۱۹۸۲ در مسکو از مادری روس و پدری کرد اهل سوریه متولد شد. او در ده‌سالگی به سوئد نقل مکان کرد و در یونزبرو نزدیک لینشوپینگ بزرگ شد. وی پیش از آن‌که برای دنبال کردن رؤیای بازیگری به استکهلم برود، در صنعت ساخت‌وساز ساختمان مشغول به فعالیت بود. حرفه. مان‌ویلوف در مجموعه تلویزیونی سوئدی "پیش از آن‌که بمیریم" محصول ۲۰۱۷ نقش داوُر، رهبر یک باند کروات را ایفا کرد. او پیش‌تر با ایفای نقش در مجموعه سوئدی "آرنه دال: مراسم مرگ" توجه تهیه‌کننده ماریانه نوردنبری را جلب کرده بود. او
تهیه‌کننده ماریانه نوردنبری را جلب کرده بود. او همچنین در مجموعه پلیسی-جنایی سوئدی "جوانهٔ خاک" ظاهر شد و در سال ۲۰۲۰ نقش تدی را در "سگ برتر" بازی کرد. او نقش اصلی را در فیلم سوئدی "یک روز و نیم" محصول ۲۰۲۳ بر عهده داشت. او در مجموعه‌های تاریخی انگلیسی‌زبان "چرنوبیل" و "جک رایان"، همچنین فیلم "پیمانکار" محصول ۲۰۲۲ نقش‌آفرینی کرده است. علاوه بر اینها، او یکی از نقش‌های اصلی را در مجموعه تلویزیونی مهیج و جنایی اسکاتلندی "دپارتمان کیو" محصول ۲۰۲۵ ایفا کرد که در آن شخصیت چندلایه‌ای اکرم سلیم را به تصویر کشید.
اکنون فصل شکوفایی فرا رسیده است () که در کشورهای انگلیسی‌زبان با نام غیرقابل‌تصور به‌نمایش درآمد، یک فیلم مهیج سوئدی است که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به آلکسی مانویلوف و لیزا هنی اشاره کرد. داستان. در سال ۲۰۰۵، آلکس در روستایی با مادرش کلارا و پدرش بی‌رحم و خشنی به نام بیورن زندگی می‌کند. کلارا سرانجام خانواده را ترک می‌کند، نزدیک‌ترین دوست آلکس، آنا، به استکهلم نقل مکان می‌کند و الکس نزد عمویش می‌رود. ده سال بعد، آلکس تبدیل به موسیقیدان مشهوری در استکهلم شده است. در طول جشن نیمه
مشهوری در استکهلم شده است. در طول جشن نیمه تابستان، شهر با چند انفجار روبه‌رو می‌شود که یکی از آن‌ها باعث مرگ مادرش می‌شود. آلکس با مدیر برنامه‌اش قطع همکاری می‌کند و به روستای زادگاهش بازمی‌گردد تا پیانوی کلیسا را که قبلاً با آنا روی آن نوازندگی می‌کردند، بخرد. در آنجا دوباره با آنا ملاقات می‌کند که به روستا بازگشته است. وقتی می‌فهمد که او همسر و دختری به نام الین دارد، عصبانی می‌شود و می‌رود. با بدتر شدن حملات به سوئد و فعال شدن ارتش، مردم در باران دچار سانحه شده و اتومبیل‌ها با هم تصادف می‌کنند و آلکس
سانحه شده و اتومبیل‌ها با هم تصادف می‌کنند و آلکس بازمی‌گردد تا به آنا و خانواده‌اش کمک کند. پس از نابودی پارلمان و از کار افتادن شبکه‌های ارتباطی، مادر آنا که وزیر دولت است، موفق می‌شود از استکهلم فرار کرده و به مناطق روستایی برود، جایی که توسط ارتش نجات می‌یابد. در همین حال، پدر آلکس، بیورن، که در ایستگاه ترانسفورماتور کار می‌کند، گروهی از مردان مسلح را که به شبکه برق حمله کرده‌اند، می‌کشد. هلیکوپترها و پرندگان مرده در اثر باران آلوده سقوط می‌کنند و غیرنظامیان برای پناه گرفتن به پناهگاه بمب ایستگاه
غیرنظامیان برای پناه گرفتن به پناهگاه بمب ایستگاه مراجعه می‌کنند. در میان آن‌ها آنا و آلکس زخمی و بیهوش حضور دارند. پس از آنکه آنا برای یافتن الین می‌رود، آلکس به هوش می‌آید و به پدر بی‌پروایش می‌گوید که کلارا مرده است. آنا با دخترش بازمی‌گردد و به الکس می‌گوید که همسرش و بسیاری دیگر توسط هلیکوپترها کشته شده‌اند. اما در واقع کیم زنده است. وقتی هلیکوپترها به ایستگاه برق نزدیک می‌شوند، غیرنظامیان به کلیسای روستا می‌روند تا با ارتشی که از طریق رادیو تماس گرفته‌اند، دیدار کنند. دشمن به ارتش حمله می‌کند و مادر
دیدار کنند. دشمن به ارتش حمله می‌کند و مادر آنا را می‌کشد، اما آلکس با برخورد ماشین به هلیکوپتر دشمن را نابود می‌کند و بیورن نیز با برخورد هواپیمایش به هلیکوپتر دیگر، آن را ساقط می‌کند. او در این راه جان می‌دهد اما آلکس، آنا و الین را نجات می‌دهد. در کلیسای روستا که تخریب شده و در آتش است، آلکس به آنا می‌گوید که کیم هنوز زنده است و سپس پیانو می‌نوازد تا اینکه به دلیل سلاح‌های شیمیایی موجود در باران، حافظه‌اش را از دست می‌دهد. کیم آنا را با خود می‌برد. کلیپ‌های خبری در طول تیتراژ نشان می‌دهد که ۸۰۰٬۰۰۰
خبری در طول تیتراژ نشان می‌دهد که ۸۰۰٬۰۰۰ سوئدی حافظه خود را از دست داده‌اند و تصاویر ولادیمیر پوتین حاکی از آن است که روسیه پشت این حملات بوده است. تأمین مالی تولید. تأمین مالی. فیلم به صورت پروژه سرمایه‌گذاری جمعی در کیک‌استارتر در سال ۲۰۱۵ آغاز شد که در آن پروژه موفق به جذب ۸۰۰٬۰۰۰ کرون سوئد (۱۰۰٬۰۰۰ دلار) شد. پس از تأمین مالی اولیه از طریق جمع‌سپاری، فیلم حمایت‌های مالی سنتی‌تری نیز دریافت کرد از جمله از فیلمستادن، سِونسکا بیو و دیگران. بودجه نهایی فیلم ۱۸٫۵ میلیون کرون سوئد (۲٫۲ میلیون دلار) بود.
فیلم ۱۸٫۵ میلیون کرون سوئد (۲٫۲ میلیون دلار) بود. موسیقی. گوستاف اسپتز موسیقی متن فیلم را ساخته است.[۹] این موسیقی شامل نسخه‌ای از سرود سنتی سوئدی تابستانی «اکنون فصل شکوفایی فرا رسیده» است که نام فیلم نیز از آن گرفته شده است. این سرود با تابستان مرتبط است و فیلم در طول جشن نیمه تابستان (میدسامر) روایت می‌شود. انتشار. فیلم در تاریخ ۲۰ ژوئن ۲۰۱۸ در سوئد منتشر شد، دو روز پیش از جشن نیمه تابستان در سوئد، و داستان فیلم نیز در همین زمان اتفاق می‌افتد. عنوان سوئدی فیلم نام یک سرود سنتی است که به شدت با فصل
سوئدی فیلم نام یک سرود سنتی است که به شدت با فصل تابستان مرتبط است: اکنون فصل شکوفایی فرا رسیده است. در نخستین آخر هفته پس از انتشار، فیلم غیرقابل‌تصور دومین فیلم پرفروش سینماهای سوئد بود. در مارس ۲۰۱۹ شرکت اعلام کرد که این فیلم به ۱۰۰ کشور فروخته شده است که آن را به یکی از بزرگ‌ترین صادرات صنعت فیلم سوئد در سال ۲۰۱۸ تبدیل کرده است. بازخورد. واکنش منتقدان. در وب‌سایت گردآورنده نقدها راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس ۲۳ نقد، امتیاز تأیید ۷۸٪ را کسب کرده است و میانگین امتیاز آن ۶٫۸ از ۱۰ می‌باشد.
فیلمستادن () یک استودیو فیلم‌سازی واقع در محلهٔ روسوندا در ناحیهٔ شهرداری سولنا در استکهلم، سوئد بود. تاریخچه. فیلمستادن زمانی یکی از مدرن‌ترین استودیوهای فیلم‌سازی اروپا به‌شمار می‌رفت. این استودیو در سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۰ بر اساس طراحی‌های معمار سوئدی، اِبه کرونه (۱۸۸۵–۱۹۶۰) ساخته شد. مالکیت و ادارهٔ آن بر عهدهٔ استودیوهای اس‌اف، بزرگ‌ترین شرکت تولید فیلم سوئد در آن زمان بود. حدود ۴۰۰ فیلم در فیلمستادن ساخته شده‌اند. نخستین فیلمی که در فیلمستادن فیلم‌برداری شد، "کالسکه شبح" (۱۹۲۱) به کارگردانی ویکتور
شد، "کالسکه شبح" (۱۹۲۱) به کارگردانی ویکتور شوستروم بود. تقریباً همهٔ بازیگران و کارگردانان سوئدی قرن بیستم با فیلمستادن ارتباطی داشته‌اند. در سال ۱۹۶۹، اس‌اف فیلمستادن را ترک کرد و این استودیوها توسط تهیه‌کنندگان کوچک فیلم، تولید درام‌های تلویزیونی و تئاتر ملی ریکستئاترن مورد استفاده قرار گرفتند. یکی از آخرین فیلم‌های بزرگی که بخشی از آن در فیلمستادن فیلم‌برداری شد، "مهاجران" (۱۹۷۱) به کارگردانی یان تروئل بود. بیشتر ساختمان‌ها تا آغاز قرن بیست و یکم نسبتاً خوب حفظ شده بودند، تا زمانی که فیلمستادن مجبور شد
خوب حفظ شده بودند، تا زمانی که فیلمستادن مجبور شد جای خود را به یک پروژهٔ مسکونی بدهد. با این حال، برخی از ساختمان‌ها بازسازی شده‌اند و استودیوهای اس‌اف دفتر مرکزی خود را دوباره به یکی از ساختمان‌های پیشین استودیو منتقل کرده‌اند.
فیلمستادن () بزرگ‌ترین زنجیره سینما در سوئد است و در سال ۱۹۹۸ پس از تقسیم شرکت سوِنسک فیلم‌اینداستری به شرکت‌های اس‌اف و اس‌اف بیو تأسیس شد. این شرکت متعلق به گروه اروپایی اودئون سینماز گروپ است که از سال ۲۰۱۷ در مالکیت بزرگ‌ترین گروه سینمایی جهان، یعنی شرکت آمریکایی ای‌ام‌سی قرار دارد. این شرکت در سال ۲۰۱۹ به دلیل فروش به سینماهای ای‌ام‌سی، در اداره ثبت شرکت‌ها با نام «فیلمستادن» نام‌گذاری مجدد شد.
راکس یک موشک هوا به سطح مستقل با برد دورایستای افزایش‌یافته است که توسط سامانه‌های دفاعی پیشرفته رافائل توسعه یافته است. این موشک که برای درگیری با اهداف ثابت و متحرک با ارزش بالا طراحی شده، به‌ویژه در محیط‌های بدون GPS مؤثر است. این موشک از فناوری‌های سامانه‌های موجود رافائل مانند پوپای و اسپایک بهره می‌برد، و از یک تقویت‌کننده هدف‌گیری موشک اسپارو استفاده می‌کند. این موشک چندین ویژگی کلیدی از جمله دقت بالا با احتمال خطای دایره‌ای (CEP) ۳ متر، قابلیت کارکرد در روز و شب در تمام شرایط آب و هوایی و مقاومت در
در روز و شب در تمام شرایط آب و هوایی و مقاومت در برابر اختلال الکترونیکی را ارائه می‌دهد. این موشک به کلاهک نفوذی یا انفجاری ترکشی مجهز است و می‌تواند به خوبی در خارج از پوشش پدافند هوایی دشمن مستقر شود. برای ناوبری و هدف‌یابی، موشک راکس از ترکیبی از سامانه ناوبری اینرسیایی (INS)، جی‌پی‌اس و یک جستجوگر الکترواپتیکی استفاده می‌کند. سیستم هدایت نهایی از فناوری تطبیق صحنه یا آشیانه‌یابی ضد تشعشع برای اطمینان از انهدام هدف، حتی در سناریوهایی که جی‌پی‌اس در با اختلال مواجه است، بهره می‌برد. موشک‌های راکس را
اختلال مواجه است، بهره می‌برد. موشک‌های راکس را می‌توان جنگنده اف-۱۶ یا اف-۳۵ شلیک کرد. از این موشک برای اولین بار در نمایشگاه هوایی هند ۲۰۱۹ در بنگلور رونمایی شد. "فایننشال تایمز" گزارش داد که این موشک احتمالاً در حملات فروردین ۱۴۰۳ اسرائیل به ایران مورد استفاده قرار گرفته است.
بنای یادبود سووروف ( مجسمه برنزی "ژنرالیسیمو" الکساندر سووروف در سن پترزبورگ واقع شده است. این مجسمه در مرکز میدان سووروف، روبروی میدان مارس و پل ترینیتی و بین کاخ مرمر و عمارت سالتیکوف قرار دارد. این بنا در سال ۱۷۹۹ به دستور امپراتور پاول اول برای بزرگداشت لشکرکشی سووروف به ایتالیا در همان سال ساخته شد و اجرای آن به مجسمه‌ساز میخائیل کوزلوفسکی سپرده شد. طرح او در اوایل سال ۱۸۰۰ تصویب شد و سووروف را در لباس تمثیلی خدای مریخ به تصویر می‌کشید. این مجسمه از برنز ریخته‌گری شد، اما نه پاول و نه سووروف زنده
برنز ریخته‌گری شد، اما نه پاول و نه سووروف زنده نماندند تا رونمایی از آن را که در ماه مه ۱۸۰۱ انجام شد، ببینند. این بنای یادبود، نشانگر تعدادی از اولین‌ها بود، این اولین بنای یادبود در روسیه برای شخصی غیر از یکی از اعضای خانواده امپراتوری بود و اولین باری بود که در طول زندگی این شخص، بنای یادبودی سفارش داده می‌شد. همچنین اولین بنای یادبود بزرگی بود که کاملاً توسط صنعتگران روسی ساخته شد. قرار بود این بنای یادبود در ابتدا در گاتچینا قرار گیرد، هرچند این مکان به چمنزارهای تزاریتسین و بعدها به میدان مارس تغییر
چمنزارهای تزاریتسین و بعدها به میدان مارس تغییر یافت. این بنا در حضور امپراتور الکساندر اول، بسیاری از ژنرال‌های او و پسر سووروف، آرکادی، رونمایی شد. این بنای یادبود در سال ۱۸۱۸ به عنوان بخشی از بازسازی کلی منطقه توسط معمار کارلو روسی به مکان فعلی خود منتقل شد. اکنون در مرکز میدان سووروف قرار دارد. پایه آن در دهه ۱۸۳۰ تعویض شد و از محاصره لنینگراد بدون آسیب جان سالم به در برد. کمیسیون. این بنای یادبود به دستور امپراتور پاول اول، برای بزرگداشت لشکرکشی سووروف به ایتالیا در سال ۱۷۹۹ ساخته شد، که برای آن عنوان
به ایتالیا در سال ۱۷۹۹ ساخته شد، که برای آن عنوان پیروزی «شاهزاده ایتالیا» را دریافت کرد. روی پایه گرانیتی این کتیبه حک شده است: "شاهزاده ایتالیا، کنت سووروف-ریمنیکی. ۱۸۰۱." طراحی و اجرا. مجسمه سووروف بین سال‌های ۱۷۹۹ تا ۱۸۰۱ توسط میخائیل کوزلوفسکی از برنز ساخته شد و طرح پیشنهادی او در ژانویه ۱۸۰۰ تصویب شد سووروف در لباس تمثیلی خدای مریخ، با شمشیری برافراشته در دست راست و سپری در دست چپ، با زره و کلاهخود کلاسیک به تصویر کشیده شده است. چهره این مجسمه دقیقاً شبیه سووروف نیست، اما قرار است نمادی از یک چهره
شبیه سووروف نیست، اما قرار است نمادی از یک چهره «قهرمانانه» باشد. این مجسمه در کنار محرابی با نقش برجسته‌های ایمان، امید و عشق ایستاده است که بر روی آن تاج پاپ و تاج‌های اتریش و پادشاهی ساردینیا قرار گرفته و توسط سپر مجسمه که نشان ملی روسیه را بر خود دارد، محافظت می‌شود. کارتوش روی پایه توسط مجسمه‌هایی که نمایانگر نبوغ جلال هستند، پشتیبانی می‌شود. این بنای یادبود توسط واسیلی اکیموف در کارگاه ریخته‌گری آکادمی سلطنتی هنرها از جنس برنز ریخته‌گری شد و نقش برجسته برنزی روی پایه آن توسط فئودور گوردیف تراشیده شده
برنزی روی پایه آن توسط فئودور گوردیف تراشیده شده است. در توافقی که با اکیموف در ۱۲ اکتبر ۱۸۰۰ امضا شد، مقرر شد که مجسمه تا ۱ آوریل ۱۸۰۱ ریخته‌گری و صیقل داده شود. با این حال، ریخته‌گری با حجم کار بسیار سنگینی روبرو بود، زیرا دروازه‌های قلعه میخائیلوفسکی و مجسمه‌ها، کاسه‌ها و گلدان‌های آبشار بزرگ در کاخ پترهوف در آنجا ریخته‌گری می‌شدند و در نتیجه ساخت این بنای یادبود با تأخیرهایی مواجه شد. پایه از سنگ مرمر به طرح آندری ورونیخین و با استفاده از مواد باقی مانده از ساخت کلیسای جامع سنت ایزاک ساخته شد.
مانده از ساخت کلیسای جامع سنت ایزاک ساخته شد. کوزلوفسکی چندین شکایت علیه پیمانکاران سازنده پایه مطرح کرد و آنها را به کار ضعیف متهم کرد. پس از تکمیل، مجسمه ارتفاع دارد. با پایه ارتفاع. رسماً در رونمایی شد. این اولین بنای یادبود در روسیه برای شخصی غیر از عضوی از خانواده امپراتوری یا اسلاف اولیه آن بود و اولین باری بود که یک بنای یادبود در طول زندگی شخص سفارش داده می‌شد. همچنین اولین بنای یادبود بزرگی بود که کاملاً توسط صنعتگران روسی ساخته شده بود. در این رویداد، نه سووروف و نه پاول زنده نماندند تا تکمیل آن
نه سووروف و نه پاول زنده نماندند تا تکمیل آن را ببینند. سووروف در ماه مه ۱۸۰۰ درگذشت، در حالی که پاول در جریان کودتای کاخ در مارس ۱۸۰۱ کشته شد. در عوض، امپراتور جدید، پسر پاول، الکساندر اول، به همراه بسیاری از ژنرال‌هایش و پسر سووروف، آرکادی، در مراسم رونمایی شرکت کردند. مکان. قرار بود این بنای یادبود در ابتدا در گاتچینا قرار گیرد، تا اینکه امپراتور پاول مکان جدیدی را تعیین کرد تا به اقامتگاه جدیدش در قلعه میخائیلوفسکی نزدیک باشد. این بنای یادبود در ابتدا در قسمت جنوبی چمنزارهای تزاریتسین، که اکنون میدان
در قسمت جنوبی چمنزارهای تزاریتسین، که اکنون میدان مارس نامیده می‌شود، نزدیک رودخانه مویکا قرار داشت. در سال ۱۸۱۸، منطقه اطراف قلعه میخائیلوفسکی توسط معمار کارلو روسی بازسازی شد، که پیشنهاد انتقال بنای یادبود به میدانی تازه ایجاد شده رو به رودخانه نوا را داد. امپراتور الکساندر اول این پیشنهاد را تأیید کرد و این میدان به میدان سووروف معروف شد. در مقطعی بین سال‌های ۱۸۰۱ تا ۱۸۱۸، حصاری زنجیری که توسط گلوله‌های توپ پشتیبانی می‌شد، در اطراف بنای یادبود ساخته شد. در سال ۱۸۳۴ مشخص شد که پایه مرمری اصلی ترک خورده
در سال ۱۸۳۴ مشخص شد که پایه مرمری اصلی ترک خورده است و بین سال‌های ۱۸۳۶ تا ۱۸۳۸ با یک پایه گرانیتی صورتی با همان طرح جایگزین شد در طول محاصره لنینگراد، نقشه‌هایی برای پنهان کردن بنای یادبود در زیرزمین خانه‌ای در همان نزدیکی کشیده شد، اما دهانه پنجره خیلی کوچک بود و نقشه پنهان کردن بنای یادبود هرگز عملی نشد. داستانی مطرح شد مبنی بر اینکه یکی از بمب‌های متعددی که بر روی شهر انداخته شد، با فاصله کمی از کنار بنای یادبود عبور کرده و به زیرزمین خانه برخورد کرده است. این بنای یادبود موضوع شعری از وسولود
کرده است. این بنای یادبود موضوع شعری از وسولود روژدستونسکی در سال ۱۹۴۱ با عنوان «بنای یادبود سووروف» بود که سطرهای آغازین آن به این موضوع اختصاص دارد.«در میان فضاهای آفتابی بالتیک، بر فراز نوای پهناور، به عنوان خدای جنگ، سووروف برنزی گل رزتصویری از شکوه نبرد روسیه."این بنای یادبود از محاصره لنینگراد بدون آسیب جان سالم به در برد. مدل‌های اولیه این بنای یادبود در گالری ترتیاکوف مسکو و موزه روسیه سن پترزبورگ به نمایش گذاشته شده‌اند.
مجسمه لنین در ایستگاه فنلاند در سن پترزبورگ یکی از مشهورترین مجسمه‌های ولادیمیر لنین در روسیه است. این مجسمه که در سال ۱۹۲۶ ساخته شد، یکی از اولین مجسمه‌های بزرگ لنین بود که ظرف سه سال پس از مرگش تکمیل شد. این مجسمه مردی را نشان می‌دهد که کمی پس از ورودش به ایستگاه در سال ۱۹۱۷ از تبعید به خارج از کشور، از بالای یک ماشین زرهی سخنرانی می‌کند. این مجسمه توسط مجسمه‌ساز سرگئی آ. اوسیف و معماران ولادیمیر شوکو و ولادیمیر هلفریچ به سبک سازه‌گرایی اولیه طراحی شده است. سبک و حالت مجسمه توسط آثار بعدی تقلید شده است.
سبک و حالت مجسمه توسط آثار بعدی تقلید شده است. این مجسمه یکی از معدود مجسمه‌های سن پترزبورگ است که پس از سقوط اتحاد جماهیر شوروی باقی مانده است. این مجسمه در یک حمله بمب‌گذاری در سال ۲۰۰۹ آسیب دید، اما از آن زمان تاکنون تعمیر شده است. لنین در ایستگاه فنلاند. ولادیمیر لنین، رهبر انقلابی روسیه، در طول جنگ جهانی اول در سوئیس در تبعید زندگی می‌کرد. پس از انقلاب فوریه، مقامات آلمانی به او اجازه دادند تا با قطار مهر و موم شده از طریق خاک آلمان و از طریق سوئد بی‌طرف به پتروگراد (که در آن زمان سن پترزبورگ نامیده
به پتروگراد (که در آن زمان سن پترزبورگ نامیده می‌شد) سفر کند. با رسیدن به ایستگاه فنلاند این شهر، با جمعیتی از هواداران بلشویک‌ها روبرو شد و از برجک یک ماشین زرهی بالا رفت. او با ماشین به ستاد بلشویک‌ها در کاخ کشینسکایا رفت و سخنرانی‌ای در حمایت از بلشویسم و محکوم کردن منشویک‌های میانه‌رو و حزب انقلابی سوسیالیست ایراد کرد. پس از جنگ داخلی روسیه، لنین رهبری اتحاد جماهیر شوروی کمونیستی را بر عهده داشت، اما در ۲۱ ژانویه ۱۹۲۴ بر اثر سکته مغزی درگذشت مجسمه. این مجسمه که در سال ۱۹۲۶ ساخته شد، یکی از اولین
این مجسمه که در سال ۱۹۲۶ ساخته شد، یکی از اولین مجسمه‌های بزرگ لنین است که در اتحاد جماهیر شوروی ساخته شده است، اگرچه مجسمه‌ای در ولگوگراد قبل از آن ساخته شده است. این مجسمه، لنین را در حال سخنرانی از بالای ماشین زرهی نشان می‌دهد. این مجسمه توسط مجسمه‌ساز سرگئی آ. اوسیف و معماران ولادیمیر شکوکو و وی.جی. گلفریش به سبک اولیه ساخت‌گرایی ساخته شده است. این مجسمه از برنز ساخته شده است در حالی که پایه آن که نمایانگر ماشین زرهی است، از سنگ است. این مجسمه، لنین را با کت و شلوار و کراوات، جلیقه و پالتو، که
لنین را با کت و شلوار و کراوات، جلیقه و پالتو، که لباس‌هایی مرتبط با موقعیت بعدی او به عنوان رهبر اتحاد جماهیر شوروی هستند، به جای لباس او در سال ۱۹۱۷ به عنوان یک رهبر انقلابی، به تصویر می‌کشد. مانند سایر تصاویر لنین از این دوره، او سر برهنه به تصویر کشیده شده است (کلاه او در جیب سمت راست پالتو قرار گرفته است). لنین با دست راست خود که تا ارتفاع شانه بالا آمده، کف دست به جلو و انگشت شست بالا کشیده شده، به تصویر کشیده شده است. این حالت «تماس تاکسی» در بسیاری از مجسمه‌های لنین رایج است، اگرچه لورا بونل، استاد
مجسمه‌های لنین رایج است، اگرچه لورا بونل، استاد برکلی، اظهار می‌کند که این تصویر با نسخه‌های بعدی متفاوت است، زیرا بازوی لنین برای نشان دادن یک حرکت جهت‌دار استفاده می‌شود، نه برای دعا به توده مردم. دست چپ مجسمه، یقه پالتو و کت و شلوار لنین را گرفته است. این بنای یادبود توسط استاد آکسفورد، پنلوپه کرتیس، به عنوان «اولین بنای یادبود مهم» لنین توصیف شده و سبکی را ایجاد می‌کند که توسط مجسمه‌های بعدی بسیار تکرار شده است. جوزف برودسکی این مجسمه را اولین مجسمه‌ای می‌دانست که شخصی را بر فراز یک ماشین زرهی به تصویر
که شخصی را بر فراز یک ماشین زرهی به تصویر می‌کشد و آن را با سنت مجسمه‌های سوار بر اسب رهبران پیشین مقایسه می‌کرد. تاریخچه. این مجسمه در ۷ نوامبر ۱۹۲۶ رونمایی شد. در ابتدا در یک میدان کوچک در مقابل ایستگاه قرار داشت، اما پس از بازسازی میدان پس از جنگ جهانی دوم و ایجاد یک میدان جدید و بزرگتر لنین، به موقعیت جدیدی منتقل شد. این مجسمه رو به رودخانه نوا و بولشوی دام، که قبلاً مقر کاگ‌ب در شهر بود و اکنون توسط سرویس امنیتی فدرال استفاده می‌شود، قرار دارد. تا سال ۱۹۷۹، هر ایستگاه در لنینگراد (پتروگراد پنج روز پس
۱۹۷۹، هر ایستگاه در لنینگراد (پتروگراد پنج روز پس از مرگ لنین دوباره تغییر نام داد) یک مجسمه یا نیم‌تنه از لنین داشت. پس از سقوط اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، اکثر این مجسمه‌ها تخریب شدند. مجسمه ایستگاه فنلاند یکی از معدود مجسمه‌هایی است که باقی مانده و یکی از مشهورترین مجسمه‌های این کشور است. ساعت ۴:۳۰ صبح اول آوریل ۲۰۰۹، مجسمه مورد حمله بمب قرار گرفت. سوراخی به ابعاد به باسن مجسمه ضربه زده شد. مهاجمان هرگز دستگیر نشدند. مجسمه برای تعمیر برده شد و در آوریل ۲۰۱۰ دوباره نصب شد. پیوند به بیرون.
شد و در آوریل ۲۰۱۰ دوباره نصب شد. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
بنای یادبود یاکوف باکلانوف ( Якову Бакланову) یک بنای یادبود برنزی برای ژنرال یاکوف باکلانوف، شرکت‌کننده در جنگ قفقاز، است. این بنا در ابتدا در سن پترزبورگ در گورستان صومعه اسمولنی بالای قبر فرمانده قرار داشت. این بنا با کمک‌های خصوصی ساخته شده است. در سال ۱۹۰۹، در جریان جشن صدمین سالگرد تولد یاکوف باکلانوف، تصمیم گرفته شد که انتقال تدفین به نووچرکاسک ضروری است. استخوان‌ها به همراه بنای یادبود در سال ۱۹۱۱ به نووچرکاسک منتقل شدند. تابوت باکلانوف در زیارتگاهی در زیر کلیسای جامع نووچرکاسک قرار داده شد. ترکیب
در زیر کلیسای جامع نووچرکاسک قرار داده شد. ترکیب مجسمه با برخی تنظیمات در پایه، در میدان یرماکا قالب‌گیری شد. این بنای یادبود در جنوب کلیسای جامع نووچرکاسک واقع شده است. مراسم افتتاحیه این بنای یادبود در ۵ اکتبر ۱۹۱۱ برگزار شد. تاریخچه. پس از مرگ باکلانوف در سال ۱۸۷۳، آتمان نظامی میخائیل چرتکوف درخواست کرد که یک عملیات ضربتی برای این بنای یادبود آغاز شود. تا آغاز سال ۱۸۷۵، ۲۳۱۴٫۰۲ روبل جمع‌آوری شد. یک مینیاتور از این بنای یادبود توسط ن. ناباکوف طراحی شد. این بنا در خانه اشراف در نووچرکاسک به نمایش گذاشته
بنا در خانه اشراف در نووچرکاسک به نمایش گذاشته شد. نسخه‌ای که توسط مجسمه‌ساز دیلیف پیشنهاد شده بود، هیچ‌کس را راضی نکرد. دان سوپریور، استادان برجسته پترزبورگ را برای اجرای طرح تصویب‌شده مأمور کرد. استاد یفیموف تخته‌سنگ یکپارچه گرانیتی را پردازش و طاق دفن را تزئین کرد. ریخته‌گری مجسمه تحت نظارت طراح برنز مشهور فرانسوی، فلیکس شوپن، انجام می‌شد. توپ‌های آهنی که توسط پیش‌نویس تهیه شده بودند، به دلیل کمبود پول، با گوی‌های گرانیتی جایگزین شدند. در سال ۱۹۱۱، این بنای یادبود به‌طور کامل به نووچرکاسک منتقل شد. روند
یادبود به‌طور کامل به نووچرکاسک منتقل شد. روند انتقال با همکاری نهادهای محلی و حمایت مالی محدود انجام گرفت. این یادبود پس از نصب در مکان جدید، به‌عنوان نمادی از مقاومت، افتخار تاریخی و هویت فرهنگی منطقه شناخته شد و در مراسم‌های رسمی و ملی مورد احترام قرار گرفت. عناصر طلاکاری شده و برنزی در دهه ۱۹۳۰ برچیده و به آهن قراضه منتقل شدند. مرمت بنای یادبود تحت رهبری ا. تراسنکو در ۴ ژوئن ۱۹۹۵، سال صد و نود و پنجمین سالگرد نووچرکاسک، به پایان رسید. این پروژه با مشارکت متخصصان مرمت، حمایت شهرداری و همکاری نهادهای
متخصصان مرمت، حمایت شهرداری و همکاری نهادهای فرهنگی انجام شد و جلوه‌ای تازه به بنای تاریخی بخشید. توضیحات. این بنای یادبود یک تخته سنگ گرانیتی است که با برقع قزاق و یک پرچم جنگی با آخرین جمله از اعتقادنامه نیقیه پوشیده شده است ": «ما رستاخیز مردگان و حیات جهان آینده را انتظار داریم. آمین.»" () روی آن نوشته شده است. ششکای یک ژنرال از زیر برقع قابل مشاهده است. تاج مجسمه با یک پاپاخای برنزی تزئین شده است. مکان‌های افتخار نظامی باکلانوف در شهر در دو طرف پایه حک شده است. یک مدال برنزی با عبارت حک شده: «سپهبد
حک شده است. یک مدال برنزی با عبارت حک شده: «سپهبد استان دان هوست، یاکوف پتروویچ باکلانوف، متولد ۱۸۰۹، درگذشته ۱۸ اکتبر ۱۸۷۳». این مدال در کنار بنای یادبود نصب شده و با طراحی دقیق و حکاکی برجسته، یادآور جایگاه والای باکلانوف در تاریخ نظامی روسیه است. او یکی از فرماندهان برجستهٔ ارتش امپراتوری بود که در جنگ‌های قفقاز نقش مهمی ایفا کرد و به‌عنوان قهرمان ملی شناخته می‌شود.
ابلیسک رومیانتسف ( یک ابلیسک گرانیتی واقع در سن پترزبورگ است. این ابلیسک در مرکز میدان رومیانتسف قرار دارد. در جزیره واسیلیفسکی، بین کاخ منشیکوف و موسسه نقاشی، مجسمه‌سازی و معماری سن پترزبورگ. این ابلیسک یادبود پیروزی‌های کنت پیوتر رومیانتسف در طول جنگ روسیه و ترکیه بین سال‌های ۱۷۶۸ تا ۱۷۷۴ و خدمت او در جنگ روسیه و ترکیه ۱۷۸۷ تا ۱۷۹۲ است. ایده ساخت این بنای یادبود در اواخر سلطنت ملکه کاترین کبیر شکل گرفت و توسط پسر و جانشین او، امپراتور پاول اول، در سال ۱۷۹۹ محقق شد. پاول تلاش کرده بود تا وارثان رومیانتسف