payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لوئیز آرشامبو () کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل کانادا است. وی دانش‌آموختهٔ دانشگاه کنکوردیا در مونترآل است و مدرک کارشناسی ارشد دارد. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "عزم راسخ ایرنا" اشاره نمود.
آرتور تارنوفسکی (؛ ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۷۱) تدوین‌گر لهستانی‌تبار اهل کانادا است. وی ۳ مرتبه نامزد دریافت جایزه هنرهای تصویری کانادا شده است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "پروژه مرغ مگس‌خوار"، "انسان بودن"، "حساب هیجانی"، "عزم راسخ ایرنا" و "اختفا" اشاره نمود.
زیارت سایگوکو کانن ، زیارتی از سی و سه معبد بودایی در سراسر منطقه کانسای ژاپن است، شبیه به زیارت شیکوکو. علاوه بر سی و سه معبد رسمی، سه معبد دیگر نیز به نام بنگای (番外) نیز وجود دارد. تصویر اصلی در هر معبد گوان یین که برای غربی‌ها به عنوان شفقت بوداسف شناخته می‌شود (گاهی به عنوان «الهه رحمت» ترجمه می‌شود)، وجود دارد. با این حال، بین تصاویر و قدرت‌هایی که دارند، تفاوت‌هایی وجود دارد.
الکساندرا استرلیسکی (؛ زادهٔ ۱۹۸۵ میلادی) نوازنده پیانو، موسیقی‌دان و آهنگساز لهستانی‌تبار اهل کانادا است. وی دانش‌آموختهٔ دانشگاه مونترآل و دانشگاه مک‌گیل است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "باشگاه خریداران دالاس"، "ویرانی"، "دروغ‌های کوچک بزرگ"، "چیزهای تیز" و "عزم راسخ ایرنا" اشاره نمود.
حمید اکبری خامنه ( زاده ی ۲۱ خرداد ۱۳۶۹) فیلمنامه‌نویس ایرانی است. او متولد تهران و دانش‌آموخته‌ی مقطع کارشناسی در رشته‌ی مکانیک است. او نویسندگی آثاری نظیر سگ‌بندهاوایی (فیلم ۱۳۹۹) و دو روز دیرتر، آقای زالو را بر عهده داشته است. او همچنین به همراه سید محمدرضا خردمندان نویسندگی فیلم ناتور دشت را بر عهده داشته است. فیلم هاوایی به نویسندگی او در رتبه‌ی نهم پرفروش‌ترین فیلم‌های سینمای ایران قرار دارد.
تراژدی قدرت در شاهنامه کتابی است از مصطفی رحیمی. این کتاب اولین بار در سال ۱۳۶۹ از سوی انتشارات نیلوفر منتشر شد و در سال ۱۳۷۶ به چاپ دوم رسید. کتاب دارای دو بخش است: بخش اول بحثی است دربارهٔ قدرت زیر شامل موضوعاتی مثل تعریف قدرت، نسبت قدرت و فساد، رابطهٔ خرافات و قدرت و ... است. در بخش دوم، نویسنده تلاش کرده با اشاره به دو داستان از شاهنامه، به ارائهٔ نمونه بپردازد.
جامین بن «جیمی» راسکین (زاده ۱۳ دسامبر ۱۹۶۲) یک وکیل، استاد حقوق و سیاستمدار آمریکایی است که از سال ۲۰۱۷ به عنوان نماینده ایالات متحده در حوزه هشتم کنگره مریلند خدمت می‌کند. او که یکی از اعضای حزب دموکرات است و از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۶ در سنای ایالت مریلند خدمت کرد. این ناحیه قبلاً شامل بخش‌هایی از شهرستان مونتگومری، شهرستانی حومه‌ای در شمال غربی واشینگتن دی سی بود و از طریق شهرستان فردریک روستایی تا مرز پنسیلوانیا امتداد داشت. از زمان تقسیم مجدد در سال ۲۰۲۲، ناحیه راسکین اکنون تنها بخشی از شهرستان مونتگومری را
راسکین اکنون تنها بخشی از شهرستان مونتگومری را در بر می‌گیرد. جامین بن راسکین در واشینگتن دی سی، در ۱۳ دسامبر ۱۹۶۲، از پدر و مادر یهودی باربارا (با نام مستعار بلمن) راسکین و مارکوس راسکین به دنیا آمد. نام او گونه ای از نام پدربزرگ پدری اش، بنیامین راسکین است. مادرش روزنامه‌نگار و رمان‌نویس بود، و پدرش دستیار سابق رئیس‌جمهور جان اف کندی در شورای امنیت ملی، یکی از بنیانگذاران مؤسسه مطالعات سیاست، و یک فعال مترقی بود. اجداد راسکین از روسیه به ایالات متحده مهاجرت کردند.
آیرین گوت آپدایک (؛ – ) با نام اصلی ایرِنا گوت () پرستار لهستانی بود که به خاطر کمک به یهودیان لهستانی که توسط آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم تحت آزار و اذیت قرار گرفتند، شهرت بین‌المللی به دست آورد. او به دلیل به خطر انداختن جان خود برای نجات دوازده شهروند یهودی، لقب افتخاری «درستکار در میان ملل» را از ید وشم دریافت کرد. زندگی‌نامه. ایرنا گوت در دوران بین دو جنگ در یک خانواده کاتولیک در کوژینیتسه لهستان به دنیا آمد و یکی از پنج دختر خانواده بود. خانواده او به رادوم نقل مکان کردند و او در آنجا پیش از تهاجم
به رادوم نقل مکان کردند و او در آنجا پیش از تهاجم نازی-شوروی به لهستان در سال ۱۹۳۹ در دانشکدهٔ پرستاری ثبت نام کرد. در جریان این تهاجم، او سعی کرد برای حفظ جانش مخفی شود، اما سربازان روسی او را پیدا کرده و پس از ضرب و شتم، به او تجاوز کردند. گوت در ابتدای اشغال لهستان آلمان مجبور به کار در یک کارخانه مهمات شد، اما کمی بعد یک سرگرد ورماخت به نام «ادوارد روگمر» که متوجه شده بود او به زبان آلمانی تسلط دارد، وی را استخدام کرد تا در آشپزخانه هتلی که اغلب در خدمت مقامات نازی بود، کار کند. در این دوره بود که گوت
مقامات نازی بود، کار کند. در این دوره بود که گوت مشاهده کرد یک سرباز آلمانی در محله یهودی‌نشین نزدیک هتل، نوزادی را از آغوش مادرش جدا کرد و نوزاد را با سر به زمین انداخت و گویا کودک را کشت. او که وحشت‌زده شده بود، ابتدا می‌خواست ایمان و اعتقاد دینی خود را کنار بگذارد، اما متوجه شد که مردم بین انجام کار خوب یا بد، انتخاب دارند و مصمم شد که در هر فرصت ممکن، به یهودیان کمک کند. گوت که می‌دانست زندگی خود را به خطر می‌اندازد، مخفیانه غذا را از هتل می‌گرفت و به گتوی تارنوپل تحویل می‌داد. اندک اندک، گوت یهودیان
گتوی تارنوپل تحویل می‌داد. اندک اندک، گوت یهودیان را به صورت غیرقانونی از محله یهودی‌نشین به جنگل‌های اطراف می‌برد و برای آنها غذا می‌آورد. در همین حال، «ادوارد روگمر» از گوت خواست که به عنوان خانه‌دار در ویلای او کار کند. گوت ۱۲ یهودی را در سرداب آن خانه پنهان کرد. این افراد هنگامی که صاحبخانهٔ آلمانی در منزل نبود، بیرون می‌آمدند و به گوت در انجام امور منزل و تمیزکردن آن کمک می‌کردند. با این حال روگمر به ماجرای پنهان شدن یهودیان در آنجا پی برد. روگمر با آنکه می‌دانست جان همگی آنها بدون استثنا (از جمله
آنکه می‌دانست جان همگی آنها بدون استثنا (از جمله خودش) در خطر است، اما به شرطی که گوت معشوقه او شود، قبول کرد تا رازش را مخفی نگه دارد. روگمر در سال ۱۹۴۴ پیش از پیشروی روسیه با آلمان‌ها فرار کرد. گوت و چندین یهودی نیز از لهستان تحت اشغال شوروی به‌سوی غرب و به آلمان تحت اشغال متفقین گریختند. در آنجا، او را در اردوگاه افراد آواره قرار دادند و در همانجا بود که با ویلیام آپدایک، یکی از کارکنان سازمان ملل متحد از شهر نیویورک آشنا شد. سرانجام گوت به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و اندکی پس از آن در سال ۱۹۵۶ با
آمریکا مهاجرت کرد و اندکی پس از آن در سال ۱۹۵۶ با ویلیام آپدایک ازدواج کرد. آنها با هم صاحب یک دختر شدند. ویلیام آپدایک در سال ۱۹۹۳ درگذشت، در حالی که گوت در سال ۲۰۰۳ به‌دنبال عوارض ناشی از هپاتیت درگذشت. قدردانی. آیرین گوت پس از سالها سکوت در مورد تجربه دوران جنگ خود، در سال ۱۹۷۵ پس از شنیدن ادعای یک نئونازی مبنی بر اینکه هولوکاست هرگز رخ نداده بود، متقاعد شد که صحبت کند. گوت کارِ سخنرانی عمومی و بازگو کردن خاطرات خود از وقایع آن دوران را آغاز کرد که در کتاب خاطرات او «"در دستان من: خاطرات یک نجات‌دهنده
خاطرات او «"در دستان من: خاطرات یک نجات‌دهنده هولوکاست"» به اوج خود رسید. در سال ۱۹۸۲، او توسط ید وشم به عنوان یک درستکار لهستانی در میان ملل شناخته شد و مورد تجلیل قرار گرفت. در سال ۲۰۱۲، سرگرد ادوارد روگمر هم توسط ید وشم به عنوان یک درستکار آلمانی در میان ملل شناخته شد و مورد تجلیل قرار گرفت. خدمت به کنیسه و تبرک توسط پاپ. در ۹ ژوئن ۱۹۹۵، گوت در مراسم مشترک یهودیان و کاتولیک‌ها که در کنیسه «شیر ها-مالوت» در ارواین، کالیفرنیا برگزار شد، توسط پاپ ژان پل دوم مورد آمرزش و تبرک قرار گرفت و پاپ از او دعوت کرد
مورد آمرزش و تبرک قرار گرفت و پاپ از او دعوت کرد تا دیداری رسمی با او داشته باشد. تبرک پاپ و ملاقات حضوری با پاپ توسط یکی از اعضای مجمع کلیسا به نام «آلن بوینوس» با کمک «پدر بزرگوار، جوزف کارپ» از کلیسای کاتولیک مرکزی لهستانی جان پل دوم در یوربا لیندا، کالیفرنیا میسر شد. تبرک و آمرزش توسط پاپ، نخستین به رسمیت شناختن و قدردانی از تلاش‌های او در طول هولوکاست توسط کلیسای کاتولیک بود. گوت گفت: «این بزرگ‌ترین هدیه‌ای بود که می‌توانستم برای هر کاری که در زندگی انجام داده‌ام، دریافت کنم.» آیرین گوت در ژوئیه ۱۹۹۷،
داده‌ام، دریافت کنم.» آیرین گوت در ژوئیه ۱۹۹۷، به همراه مدیرش، آلن بوینوس، و همسر او، روزنامه‌نگار روزالی بوینوس، برای یک مستند داستانی تلویزیونی که توسط زوج بوینوس برای «برنامهٔ زندهٔ پرایم‌تایم ای‌بی‌سی» ساخته شده بود، به اسرائیل سفر کرد که این برنامه در ۱۰ ژوئن ۱۹۹۸ پخش شد و گوت در آن به دیدار «هرمان مورکس» یکی از دوازده یهودی بازمانده‌ای که او جانشان را نجات داده بود، رفت. در این سفر، آلن بوینس ترتیب یک ملاقات خصوصی با رئیس‌جمهور و نخست‌وزیر پیشین اسرائیل شیمون پرز و رئیس پارلمان دَن تیخن را در کْنِسِت
شیمون پرز و رئیس پارلمان دَن تیخن را در کْنِسِت را مهیا کرد. میراث. شرح حال او در قالب کتابی تحت عنوانِ «"در دستان من: خاطرات یک نجات‌دهنده هولوکاست"» در سال ۱۹۹۹ منتشر شد. بر پایه این کتاب نمایشنامه‌ای در ۲۹ مارس ۲۰۰۹ در خیابان برادوی به روی صحنه رفت و در آن توا فلدشو نقش گوت را بازی کرده بود. این نمایشنامه با بازخوردهای متناقضی مواجه شد. در سال ۲۰۲۳ فیلمی لهستانی-کانادایی به نام "عزم راسخ ایرنا" با بازی سوفی نیلیس در نقش او منتشر شد.
الکساندر میلیچویچ (؛ زادهٔ ۲۱ اکتبر ۱۹۹۰) بازیگر، دوبلور و صداپیشه صربی‌تبار اهل لهستان است. وی دانش‌آموختهٔ آکادمی ملی هنرهای نمایشی الکساندر زلوروویچ در ورشو است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "دوستان"، "پدر متیو"، "رنگ‌های خوشبختی"، "دختران جنگ"، "ع چون عشق" و "عزم راسخ ایرنا" اشاره نمود.
کارچف (؛ ) شهرکی در شهرستان اوتووتسک در استان ماسوویان واقع در گمینا کارچو است که بر کرانهٔ راست رودخانهٔ ویستولا قرار دارد و ۱۰٬۲۷۱ (آمار ۲۰۱۰) جمعیت دارد. این منطقهٔ مسکونی از سال ۱۵۴۸ میلادی به فرمان سیگیسمونت یکم پیر امتیاز شهری خود را دریافت کرد. در جریان کشتار کاتین در سال ۱۹۴۰ سه نفر از اهالی این شهر جزء اعدام‌شدگان بودند.
مرگ و زندگی شهرهای بزرگ آمریکایی () کتابی است به قلم جین جیکوبز که در سال ۱۹۶۱ منتشر شد. جیکوبز در این اثر سیاست‌ها و مفروضات برنامه‌ریزی شهری در دهه ۱۹۵۰ را، که به زعم او عامل زوال بسیاری از محله‌های شهری در ایالات متحده آمریکا بود، به چالش می‌کشد. این کتاب مؤثرترین و شناخته‌شده‌ترین اثر جیکوبز است. جیکوبز منتقد برنامه‌ریزان شهری «خردگرا» ی دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به ویژه رابرت موزز و آثار لو کوربوزیه بود. به باور جیکوبز اولویت برنامه‌ریزی شهری باید نیازها و تجربه‌های ساکنان باشد و برنامه‌ریزان شهری مدرنیست این
ساکنان باشد و برنامه‌ریزان شهری مدرنیست این امر را نادیده گرفته بودند و نگاهشان به پیچیدگی زندگی انسانی در جوامع غنی و با تنوع فرهنگی ساده‌انگارانه و منتزع بود. جیکوبز مخالف برنامه‌های احیای شهری در مقیاس کلان که غالباً به تغییر بافت محله‌ها و ساخت بزرگراه منجر می‌شد بود. وی در عوض مدافع توسعه با کاربری ترکیبی و خیابان‌هایی پیاده‌مدار با ناظران خیابان جهت حفظ نظم عمومی بود. جیکوبز همچنین از نگاهداری بافت موجود شهرها از جمله ساختمان‌های قدیمی و جامعه‌های با سابقه دفاع می‌کند. محتوای کتاب. مفروضات
با سابقه دفاع می‌کند. محتوای کتاب. مفروضات برنامه‌ریزی شهری. جیکوبز کتاب را با این جمله آغاز می‌کند که «این کتاب حمله‌ای است علیه بازسازی و برنامه‌ریزی شهری کنونی.» وی سپس به بازگویی تجربه بازدیدش از نورت اند، بوستون در سال ۱۹۵۹ می‌پردازد و می‌گوید که او این محله را محیطی امن، سرزنده، سالم و دوستانه یافته بود، و این تجربه را با مصاحبه‌هایش با برنامه‌ریزان و مسئولان شهری و مالی منطقه مقایسه می‌کند که به او می‌گفتند که نورت اند محله‌ای زاغه‌نشین و ناجور است و به‌شدت نیاز به نقشه و برنامه‌ای برای بازسازی
و به‌شدت نیاز به نقشه و برنامه‌ای برای بازسازی دارد. جیکوبز نظریه‌های باب روز شهرسازی و برنامه‌ریزی شهری را «خرافات ظریف و پیچیدهٔ جاافتاده» ای می‌نامد که در خط فکری و تبارشناسی دیوانسالاران، بانکداران، و شهرسازان نفوذ کرده‌اند و سپس تبارشناسی این نظریات را بررسی می‌کند. توصیف. جیکوبز تاریخچهٔ توسعه نظریات برنامه‌ریزی شهری معاصر را با طرح باغ‌شهر ابنیزر هوارد آغاز می‌کند. باغ‌شهر هوارد طرح جامع جدید برای شهری خودکفا بود که از سر و صدا و آلودگی‌های لندن قرن نوزدهم دوری گزیده و با کمربند سبز کشاورزی‌اش،
قرن نوزدهم دوری گزیده و با کمربند سبز کشاورزی‌اش، مشتمل بر مدارس و مناطق مسکونی است که یک مرکز تجاری را دور گرفته‌اند. هر باغ‌شهر حداکثر ۳۰٬۰۰۰ شهروند می‌داشت و لازم بود نوعی اقتدار بر آن حاکم باشد که با دقت کاربری‌های زمین را تحت نظر داشته باشد و جلوی افزایش تراکم جمعیت و تجاوز فعالیت‌های تجاری مازاد به دیگر مناطق باغ‌شهر را بگیرد. بیرون از مرزهای کمربندهای سبز شهر امکان استقرار کارخانه‌های صنعتی وجود داشت، به‌شرطی که پشت فضاهای سبز پنهان شده باشند. ایدهٔ باغ‌شهر نخستین بار در بریتانیا در توسعه لتچوورث
باغ‌شهر نخستین بار در بریتانیا در توسعه لتچوورث گاردن سیتی و ولوین گاردن سیتی و در آمریکا در حومه رادبرن، نیوجرسی به‌کار گرفته شد. جیکوبز تأثیر آرای هوارد در آمریکا را از مسیر اندیشمندانی چون لوئیس مامفورد، کلرنس استاین، هنری رایت، و کاترین بائر پی می‌گیرد و به آن‌ها عنوان «مرکزیت‌زداها» یاد می‌کند. مرکزیت‌زداها بر آن بودند تا با بهره بردن از برنامه‌ریزی منطقه‌ای وضع شهرهای شلوغ و پرجمعیت را بهبود ببخشند و ساکنان آن‌ها را به زندگی در حومه‌ها و مناطق پیرامونی با تراکم جمعیتی پایین جذب کنند تا از شلوغی و
با تراکم جمعیتی پایین جذب کنند تا از شلوغی و تراکم مرکز شهری کاسته شود. جیکوبز بر سوگیری ضدشهری طرفداران باغ‌شهرها و مرکزیت‌زداها تأکید می‌کند و می‌گوید که این گروه‌ها بر آن بودند که جوامع باید واحدهای خودکفا و مستقل باشند، اینکه کاربری‌های غیر دقیق و تعریف‌نشده زمین منجر به حاکمیت آشفته، غیرقابل‌پیش‌بینی و منفی می‌شود، اینکه خیابان مکانی مضر برای ارتباطهای انسانی است و خانه‌ها باید از خیابان‌ها روی بگردانند و به فضاهای سبز محافظت شده چشم‌انداز داشته باشند، اینکه مناطق شهری عظیم که با جاده‌های شریانی به
اینکه مناطق شهری عظیم که با جاده‌های شریانی به یکدیگر متصل می‌شوند از مناطق کوچک که با جاده‌های متقاطع و متداخل به هم وصل می‌شوند بهتر هستند، اینکه همه جزئیات مهم باید طراحی شود و مطابق نقشه جامع ایجاد شود نه اینکه به دست سازوکار ارگانیک شکل بگیرد، و اینکه باید از تراکم جمعیتی پرهیز کرد و دستکم آن را به گونه‌ای شکل داد که به ایجاد نوعی جداسازی منجر شود. جیکوبز در ادامهٔ مرورش بر تاریخ شهرسازی رایج، از لو کوربوزیه یاد می‌کند که کانسپت شهر درخشانش مشتمل بر بیست و چهار برج آسمانخراش در پارکی عظیم است. شهر
بیست و چهار برج آسمانخراش در پارکی عظیم است. شهر درخشان که در هکتار ۱۲۰۰ نفر جمعیت دارد و تضاد با ایده‌آل ساختمان‌های کم ارتفاع و محلات کم‌جمعیت مرکزیت‌گراها است، راهی است برای تعمیم مفاهیم اصلی باغ‌شهر (مناطق شهری عظیم، برنامه‌ریزی سخت‌گیرانه محلات، دسترسی آسان خودرو، و تعبیه پهنه‌های گسترده چمنزار برای بیرون نگاه داشتن عابران پیاده از خیابان‌ها) به خود شهر با هدف بازآفرینی مراکز شهری‌ای که دچار رکود شده‌اند. جیکوبز مقدمه‌اش را با اشاره به جنبش شهر زیبا به پایان می‌برد. هدف شهر زیبا گنجاندن مراکز مدنی،
به پایان می‌برد. هدف شهر زیبا گنجاندن مراکز مدنی، بلوارهای باروک، و پارک‌های یادمانی در مناطق اصلی شهری است. نقد جیکوبز. جیکوبز اذعان دارد که پیشنهادهای باغ‌شهر و مرکزیت‌گراها در جای خودشان کارایی دارند و شهرک‌های حومه‌ای با استفاده از فضاهای سبز گسترده و خانه‌سازی با تراکم پایین، نیازهای اشخاصی که در این مناطق سکونت می‌کنند (و غالباً به زندگی مبتنی بر خودروی شخصی و حریم شخصی وابسته‌اند) را اقناع کند. مشکل جیکوبز با این نظریات در آن است که سوگیری ضدشهری آن‌ها به‌نحوی در اجماع رایج دانشگاهی و سیاسی در مورد
به‌نحوی در اجماع رایج دانشگاهی و سیاسی در مورد چگونگی طراحی خود شهرها نفوذ کرده و و بر برنامه‌های درسی دانشگاه‌ها و مقررات کشوری و محلی دربارهٔ خانه‌سازی، وام‌های مسکن، بازسازی شهری و پهنه‌بندی تأثیر گذاشته است. جیکوبز با ایده‌های لو کوربوزیه تسامح کمتری دارد و می‌گوید با اینکه شهر رؤیایی او غیرعملی و به دور از سیاق واقعی شهرهای موجود بود، «معماران با سرگشتگی از آن استقبال کردند و به‌تدریج در ده‌ها پروژه از مجموعه‌های مسکونی برای طبقه‌های کم‌درآمد تا ساختمان‌های اداری تبلور یافت.» جیکوبز همچنین عنوان
اداری تبلور یافت.» جیکوبز همچنین عنوان می‌کند که مساعی تک‌افتاده جنبش شهر زیبا، در تلاش برای اینکه به «شهر روز کاری» آلوده نشوند، از جذب بازدیدکننده بازماندند و در معرض زوال و مردگی و تبدیل شدن به زاغه قرار گرفتند و از قضا به انحطاط فضاهای شهری شتاب دادند. اهمیت پیاده‌روها. جیکوبز پیاده‌روها را سازوکار مرکزی در حفظ نظم شهری می‌داند. «این نظم شهری از حرکت و تغییر ساخته شده است و با اینکه خود هنر نیست و زندگی است، می‌توان آن را فرم هنری شهر دانست و به رقص شبیهش دانست.» برای جیکوبز، پیاده‌رو صحنه روزمره‌ای
دانست.» برای جیکوبز، پیاده‌رو صحنه روزمره‌ای برای «بالهٔ ظریفی است که در آن رقصنده‌ها و دسته‌های بازیگران هر کدام نقشی دارند که به‌شکی معجزه‌وار یکدیگر را تقویت می‌کنند و به ایجاد کل منظمی منجر می‌شود.» جیکوبز می‌گوید که تفاوت اصلی شهر با حومه‌ها و شهرک‌ها در این است که شهرها پر از غریبه‌هایند و به عبارت دقیق‌تر نسبت غریبه‌ها به آشنایان لزوماً در همه‌جای شهر (حتی دم در خانه فرد) عدد بزرگی است، چرا که تراکم جمعیت در این دایرهٔ کوچک جغرافیایی بالاست؛ بنابراین یکی از اصلی‌ترین چالش‌های شهر این است که ساکنان
یکی از اصلی‌ترین چالش‌های شهر این است که ساکنان آن در میان این حجم از غریبه‌های همواره متغیر احساس امنیت، ایمنی و یکپارچگی اجتماعی بکنند. پیاده‌رو سالم سازوکاریی ضروری برای رسیدن به این اهداف است و نقش مهمی در جلوگیری از جرایم و ایجاد ارتباط بین افراد دارد. جیکوبز بر این نکته تأکید دارد که باید پیاده‌رو را در ترکیب با محیط فیزیکی‌اش در نگریست چرا که «پیاده‌رو خود به تنهایی هیچ است و انتزاعی بیش نیست و تنها در پیوند با ساختمان‌ها و کاربری‌های دیگری که در تماس با پیاده‌رو (یا پیاده‌روهای دیگر مجاور آن) هستند
با پیاده‌رو (یا پیاده‌روهای دیگر مجاور آن) هستند معنا پیدا می‌کند.» امنیت. جیکوبز می‌گوید که پیاده‌روها و کسانی که از پیاده‌رو استفاده می‌کنند فعالانه در محافظت از مدنیت و نظم شهری مشارکت می‌کنند و صرفاً «ذی‌نفعان منفعل امنیت یا قربانیان ناتوان خطرهای شهر» نیستند. پیاده‌رو سالم شهری جهت تأمین امنیت نیاز به نظارت دائم پلیس ندارد بلکه متکی بر «شبکه‌ای ظریف و گویی ناخودآگاه از کنترل داوطلبانه از سوی ساکنان است و مجریان آن خود این ساکنان هستند.» به گفتهٔ او خیابانی که به‌اندازهٔ کافی از آن استفاده می‌شود
خیابانی که به‌اندازهٔ کافی از آن استفاده می‌شود معمولاً از جرم و جنایت ایمن است و خیابان‌های خالی مستعد خط هستند، چرا که تراکم جمعیت کاربران انسانی جلوی بیشتر جرائم خشن را می‌گیرد یا حداقل باعث می‌شود که جمعی لازم از نجاتگرها و امدادگرها، موارد بحرانی را سامان دهند. هرچه یک خیابان شلوغ‌تر و فعال‌تر باشد، جذابیت و جالب بودن آن برای رهگذاران و ساکنان بیشتر است و افراد ترغیب می‌شوند که بیشتر در آن راه بروند یا از داخل خانه یا محل کار آن به آن چشم بدوزند و این امر جمع بزرگتری از پاسبان‌های ناخودآگاه را ایجاد
امر جمع بزرگتری از پاسبان‌های ناخودآگاه را ایجاد می‌کند که ممکن است علائم بدوی هرگونه دردسر را شاهد باشند. به عبارت دیگر، پیاده‌روهای سالم حجم بالای غریبه‌های شهر را از نوعی تهدید به نوعی فرصت تبدیل می‌کنند. این سازوکار خودنظارتی به‌ویژه در خیابان‌هایی که تحت نظارت «صاحبان طبیعی» شان هستند قوی‌تر است. این افراد کسانی هستند که فعالانه از تماشای خیابان لذت می‌برند و ذاتاً خود را مسئول نگهداری از منشور اخلاقی تلویحی خیابان می‌دانند و اطمینان دارند که اگر مجبور به اقدامی شوند دیگران از آن‌ها حمایت می‌کنند. این
به اقدامی شوند دیگران از آن‌ها حمایت می‌کنند. این افراد در خط مقدم حفظ نظم پیاده‌رو قرار دارند و اگر در مواردی لزوم داشت اقتدار نیروی پلیس حضور ایشان را تکمیل می‌کند. جیکوبز در ادامه نتیجه‌گیری می‌کند که سه کیفیت برای تأمین امنیت خیابان‌های شهر الزامی است: از زمان چاپ کتاب، تعداد قابل‌توجهی از پژوهش‌های جرم‌شناختی مفهوم ناظران خیابان را در علوم پیشگیری از جرم به‌کار برده‌اند. جیکوبز این «صاحبان طبیعی» را در مقابل «پرندگان رهگذر» قرار می‌دهد که عابران و ساکنان موقتی و بدون احساس مسئولیتی استند که «هیچ
ساکنان موقتی و بدون احساس مسئولیتی استند که «هیچ نمی‌دانند که چگونه از خیابانشان مراقبت کنند.» جیکوبز می‌گوید با اینکه محلات می‌توانند تعداد زیادی از این افراد را در خود جذب کنند، «اگر این محلات تنها به مجموعه‌های مسکونی‌ای از این پرندگان رهگذر تبدیل شوند، خیابان‌ها به تدریج امنیت خود را از دست می‌دهند.» جیکوبز همچنین راهروها، آسانسورها و راه‌پله‌های خالی مجموعه‌های مسکونی عمومی (طرح‌های مسکن‌سازی) را به خیابان‌های تشبیه می‌کند. این فضاهای کور که با همان الگو و طرح آپارتمان‌های قشرهای توانمند ساخته
همان الگو و طرح آپارتمان‌های قشرهای توانمند ساخته شده‌اند، امکاناتی که در آن ساختمان‌ها وجود دارد از جمله کنترل ورودی‌ها، دربان، مسئول آسانسور، مدیر ساختمان توانمند و دیگر کارکردهای نظارتی را ندارند و نمی‌توانند حضور غریبه‌ها را کنترل کنند و ازین رو حضور غریبه‌ها ناگزیر تبدیل به خطر می‌شود. این فضاها فضاهایی عمومی هستند اما از دید عموم پنهان شده‌اند و «امکان نظارت و محافظت از امنیتی که در خیابان‌ها به واسطه ناظران خیابان شهری ایجاد می‌شود را ندارند» و به نقاط اشتعالی برای رفتارهای مخرب و بدکارانه تبدیل
نقاط اشتعالی برای رفتارهای مخرب و بدکارانه تبدیل شده‌اند. هرچه ساکنان بیرون آپارتمان‌هایشان احساس ناامنی بیشتری بکنند، از زندگی عمومی ساختمانشان دورتر می‌شوند و رفتارهایی مشابه پرندگان رهگذر به نمایش می‌گذارند. این مشکلات حل‌نشدنی نیستند. جیکوبز مدعی است که در یک مجموعه مسکونی در بروکلین با باز کردن دید عمومی به راهروها و تبدیل آن‌ها به زمین بازی و محل پیک‌نیک مستأجران رفتارهای تخریب‌گرانه در این مجموعه کاهش یافته است. بر اساس این ایده که لازمه امنیت شهری بدون استفاده از نیروهای رسمی پلیسی، پیاده‌راه‌های
بدون استفاده از نیروهای رسمی پلیسی، پیاده‌راه‌های شلوغ و پرفعالیت است، جیکوبز می‌گوید که باید تعداد قابل توجه مغازه، بار، رستوران و دیگر فضاهای عمومی در راستای پیاده‌راه پخش شده باشند تا فعالیت‌های لازم جهت تأمین این ناظران خیابان وجود داشته باشد. به باور جیکوبز اگر برنامه‌ریزان شهری پیاده‌راه‌ها را نادیده بگیرند، خیابان‌ها خلوت و ناامن خواهد شد و ساکنان به سه سازوکار پناه می‌برند: ارتباط. پیاده‌روها باعث تسهیل بازه‌ای گسترده از برهم‌کنش‌های اجتماعی روزمره می‌شوند، از آدرس پرسیدن یا مشورت با مغازه‌داران
می‌شوند، از آدرس پرسیدن یا مشورت با مغازه‌داران گرفته تا سلام کردن به رهگذران و نوازش کردن سگ‌های خانگی حاضر در مسیر. «بیشتر این برخوردها جزئی هستند اما جمع و انباشت آن‌ها به هیچ عنوان جزئی نیست.» جمع این برخوردها «شبکه‌ای از اعتمادها و احترام‌های عمومی است» که در عین حال هیچ مسئولیت خصوصی را متوجه افراد نمی‌کند. به‌عبارت دیگر ساکنان و رهگذران می‌دانند که می‌توانند در زندگی پیاده‌رو شرکت داشته باشند بدون آنکه در روابط شخصی و دردسرآور یکدیگر گرفتار و درگیر شوند یا اینکه این موارد زندگی شخصی‌شان را تحت شعاع
یا اینکه این موارد زندگی شخصی‌شان را تحت شعاع قرار دهد. جیکوبز این پیاده‌روها را با مناطقی بدون زندگی پیاده‌رویی (از جمله حومه‌هایی با تراکم جمعیت پایین) مقایسه می‌کند که در آن‌ها ساکنان مجبورند یا بخش بزرگی از زندگی شخصی خود را با گروه کوچکی از افراد نزدیک به اشتراک بگذارند یا هیچ ارتباطی با همسایگان خود نداشته باشند و ازین رو لازم است در انتخاب همسایگان و روابطشان دقت به خرج بدهند و این نوع روابط تنها در قشرهای متوسط رو به بالا که امکان انتخاب دارد امکان‌پذیر است و برای دیگران ممکن نیست. ساکنان جاهایی که
است و برای دیگران ممکن نیست. ساکنان جاهایی که زندگی پیاده‌رویی در آن وجود ندارد عادت کرده‌اند تا از ارتباط‌های ساده با غریبه‌ها (به‌ویژه افرادی با نژاد، میزان درآمد یا تحصیلات متفاوت) اجتناب کنند تا جاییکه تصور ارتباط با افرادی متفاوت با خودشان را نمی‌توانند بکنند. وضع در در پیاده‌روهای شلوغ و پرفعالیت متفاوت است چرا که به همه افراد به یک میزان کرامت، حق تقدم، و اجازه معاشرت داده می‌شود بدون اینکه ترسی از نقض شدن حریم خصوصی افراد یا ایجاد مسئولیت‌های فردی جدید وجود داشته باشد. بنابراین از قضا ساکنان
فردی جدید وجود داشته باشد. بنابراین از قضا ساکنان شهرک‌های حومه‌ای با تراکم جمعیت پایین حریم خصوصی کمتری نسبت به ساکنان شهرهای پرجمعیت دارند و ازین رو دوستان و آشنایان کمتری خواهند داشت. اجتماعی‌سازی کودکان. پیاده‌رو جایی مناسب برای بازی کودکان زیر نظارت عمومی والدین و دیگر صاحبان طبیعی خیابان است. از آن مهم‌تر پیاده‌رو جایی است که کودکان نخستین بنیادهای زندگی مدنی موفق را می‌آموزند، اینکه اشخاص باید کمی مسئولیت عمومی در قبال یکدیگر بپذیرند حتی اگر با هم ارتباطی نداشته باشند. کودکان با مشاهده کنش‌ها و
ارتباطی نداشته باشند. کودکان با مشاهده کنش‌ها و واکنش‌های بیشمار این امر را که صاحبان طبیعی خیابان بدون اینکه مسئولیتی رسمی داشته باشند در امنیت و سلامت آن نقش دارند را درمی‌آموزند. این درس را نمی‌توان به‌صورت رسمی به کودکان یاد داد چرا که آن مسئولیت ارگانیک و غیررسمی است. جیکوبز می‌گوید که پیاده‌روهایی با عرض سی تا سی و پنج فوت (نه تا ده و نیم متری) می‌توانند فضایی مناسب بازی عمومی کودکان، کاشت درختان جهت ایجاد سایه، سیرکولاسیون رهگذران، زندگی عمومی بزرگسالان و حتی توقف بیجا و وقت‌گذرانی ایجاد کند. او
و حتی توقف بیجا و وقت‌گذرانی ایجاد کند. او اذعان دارد که چنین پیاده‌رویی در زمانهٔ اتومبیل‌ها نعمتی است که در دسترس همه محله‌ها نیست، ولی می‌توان پیاده‌روهای بیست فوتی (شش متری) ایجاد کرد که می‌تواند فضایی برای بازی کودکان (به جز طناب‌بازی) بسازد و حتی اگر پیاده‌رو عرض کمتری داشته باشد اگر موقعیت آن در دسترس و خیابان‌ها جذاب باشند می‌تواند جایی مناسب برای حضور و رشد کودکان باشد. نقش پارک‌ها. نظریه‌های رایج شهرسازی پارک‌ها را نعمتی می‌دانند که به «ساکنان محروم شهری اعطا شده است.» جیکوبز از خواننده می‌خواهد
شهری اعطا شده است.» جیکوبز از خواننده می‌خواهد که این نظریه را به چالش بکشند و پارک‌ها را «مکان‌هایی محروم بدانند که به نعمت زندگی و حضوری که از سوی شهروندان به آن‌ها اعطا می‌شود نیاز دارند.» هماننده پیاده‌روها، پارک‌های سرزنده و موفق پارک‌هایی هستند که «به‌خاطر غنای کاربردهای فیزیکی در مجاورت آن‌ها، کاربران آن و همچنین زمان استفاده این کاربران از پارک در طول روز غنا می‌یابد.» جیکوبز از چهار اصل در طراحی پارک‌های خوب یاد می‌کند: پیچیدگی (غنای کاربردها و کاربران)، مرکزیت (محل تقاطع یا محل مکث یا اوج در
کاربران)، مرکزیت (محل تقاطع یا محل مکث یا اوج در پارک)، دسترسی به نور آفتاب، و محاط بودن (حضور ساختمان و غنای محیط مجاور پارک) قانون بنیادی پیاده‌راه‌های محلات در مورد پارک‌ها نیز صدق می‌کند: «سرزندگی و غنای تجربه‌ها باعث افزایش سرزندگی می‌شود و ملال و مردگی از زندگی فضا می‌کاهد.» جیکوبز اذعان دارد که پارکی با طراحی خوب در نقطه مرکزی یک محله می‌تواند نقطهٔ قوت مهمی باشد، ولی به این دلیل که تعداد زیادی از پروژه‌های شهری هستند که به خاطر کمبود بودجه ناتمام می‌مانند، خرج کردن بودجهٔ شهری و کاربری‌های زمین
می‌مانند، خرج کردن بودجهٔ شهری و کاربری‌های زمین برای ساخت پارک و زمین بازی و معمولاً در مقیاس‌های بزرگ‌تر از نیاز و در مکان‌هایی که در مسیر دائم استفاده ساکنان منطقه نیست منجر به ایجاد فضاهایی خسته‌کننده و ناراحت می‌شود که به کار بهبود وضع زندگی کاربران نمی‌آید. محله‌های شهری. جیکوبز از نظریات معاصر شهرسازی در مورد این امر که برداشتشان از محله‌های شهری واحدهایی مدولار و مستقل با جمعیت حدود ۷۰۰۰ نفر (جمعیت کافی برای پر کردن یک مدرسه ابتدایی و پشتیبانی از یک بازارچه محلی و یک مرکز محله) انتقاد می‌کند. او