payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نام کِگون) گسترش یافت. پس از سرکوب بودیسم در چین توسط امپراتور ووزونگ (۸۴۲–۸۴۶ میلادی)، مکتب هوآیان از رونق افتاد، اما آموزه‌ها، مفاهیم و زبان آن تأثیر عمیقی بر ذن (چان) بودیسم و فلسفهٔ نئوکنفوسیوسی در دوران سونگ و مینگ گذاشت. منابع. Norden V, Jones N. Huayan Buddhism. Stanford.edu. Published November 5, 2019. Accessed February 25, 2025. https://plato.stanford.edu/entries/buddhism-huayan/ ADZG. Huayan Buddhism and the Phenomenal Universe of the Flower Ornament Sutra - Ancient Dragon Zen Gate. Ancient
Ornament Sutra - Ancient Dragon Zen Gate. Ancient Dragon Zen Gate - Soto Zen Buddhist Meditation. Published February 27, 2019. Accessed February 25, 2025. https://www.ancientdragon.org/huayan-buddhism-and-the-phenomenal-universe-of-the-flower-ornament-sutra/
حادثه بوکیت کپونگ یک رویارویی مسلحانه در سال ۱۹۵۰ در خلال وضعیت اضطراری مالایا بین فدراسیون پلیس مالایا و چریک‌های ارتش آزادیبخش ملی مالایا (MNLA)، شاخه نظامی حزب کمونیست مالایا(MCP) بود. این درگیری در منطقه‌ای پیرامون ایستگاه پلیس بوکیت کپونگ در بوکیت کپونگ رخ داد. ایستگاه پلیس که از چوب ساخته شده بود در سواحل رود موار، در حدود فاصله ۵۹ کیلومتری از شهر موار، ایالت جوهُر قرار داشت.
فازانگ (چینی: 法藏؛ ۶۴۳–۷۱۲ میلادی) یک دانشمند، مترجم و رهبر مذهبی چینی-سُغدی در دوران دودمان تانگ بود. او سومین پیشوای مکتب هوآیان در بودیسم شرق آسیا، از شخصیت‌های کلیدی در دربار امپراتوری چین، و یکی از فیلسوفان برجستهٔ بودایی به‌شمار می‌رفت. برخی پژوهشگران او را مهم‌ترین چهره یا حتی بنیان‌گذار واقعی مکتب هوآیان می‌دانند. تبار فازانگ از مردمان ایرانی‌تبار سُغد، یکی از مراکز مهم تجارت در جادهٔ ابریشم، بود، اما او در پایتخت تانگ، چانگ‌آن (امروزه شی‌آن) به دنیا آمد. خانوادهٔ او با فرهنگ چینی سازگار شده بودند.
آمد. خانوادهٔ او با فرهنگ چینی سازگار شده بودند. فازانگ به‌عنوان مترجمی توانمند و آشنا به زبان سانسکریت شهرت داشت و در تهیهٔ ترجمهٔ جدیدی از نسخهٔ گستردهٔ سوترای گاṇḍاویوها نقش داشت. او همچنین یک تفسیر مستقل بر سوترای گل‌آرایی نوشت که با نام «ثبت پژوهش در اسرار سوترای هوآیان» (Huayan jing tanxuan ji) شناخته می‌شود. فازانگ از طریق ارتباط با شهبانو وو زتیان و نگارش چندین مقاله دربارهٔ فلسفهٔ هوآیان، از جمله «مقالهٔ شیر طلایی»، به ترویج و گسترش این مکتب پرداخت. زندگی اولیه. اطلاعات کمی دربارهٔ اوایل زندگی
زندگی اولیه. اطلاعات کمی دربارهٔ اوایل زندگی فازانگ در دست است. خانوادهٔ او از سغدیان ساکن در محله‌ای سغدی‌نشین در چانگ‌آن بودند. پدرش، کانگ می، در دربار تانگ مقامی رسمی داشت، اما دربارهٔ مادرش اطلاعات دقیقی وجود ندارد. در برخی منابع چینی آمده که او پس از دیدن خوابی که در آن پرتوهای خورشید را می‌بلعید، باردار شد. گفته می‌شود که خانوادهٔ پدری فازانگ ثروتمند بودند، که این امر احتمالاً به پدرش کمک کرد تا در میان اشراف چینی جایگاهی پیدا کند. با این حال، منابع تاریخی دربارهٔ اصالت دقیق خانوادگی او اطلاعات
تاریخی دربارهٔ اصالت دقیق خانوادگی او اطلاعات متناقضی ارائه می‌دهند. در مقابل، استادان و شاگردان فازانگ در منابع تاریخی بهتر ثبت شده‌اند. ژی‌یَن (Zhiyan) استاد اصلی او بود و داوچِنگ و بائوچِن نیز تأثیر زیادی بر او داشتند. فازانگ شاگردان بسیاری داشت، اما منابع فقط از چهار شاگرد اصلی او نام برده‌اند: هوِی‌شیاو، خوای‌جی، هوِی‌ژائو و از همه مشهورتر اویسانگ، که بعدها مکتب هوآئوم را در کره بنیان گذاشت. علاوه بر این، فازانگ احتمالاً شاگردان متعددی از جمله راهبه‌ای به نام فاچِنگ، دو شاگرد کره‌ای دیگر و یک
راهبه‌ای به نام فاچِنگ، دو شاگرد کره‌ای دیگر و یک زندگینامه‌نویس چینی به نام چیانلی داشته است. فازانگ از نوجوانی به آیین بودایی علاقه داشت. در پانزده‌سالگی، او انگشت خود را در برابر استوپای آیوانگ شلیتا (که استخوان انگشت بودا را در خود جای داده بود) سوزاند. این کار در آن زمان نوعی آیین مذهبی رایج بود. با این حال، او پس از جست‌وجو در چانگ‌آن نتوانست استادی مناسب بیابد، بنابراین به کوه ژونگنان رفت و در آنجا به مطالعهٔ سوتره‌های مهایانه، به‌ویژه سوترای گل‌آرایی (Avatamsaka) پرداخت. او همچنین برخی آیین‌های
(Avatamsaka) پرداخت. او همچنین برخی آیین‌های دائویی مانند نوشیدن اکسیرهای گیاهی را تمرین کرد. پس از چندین سال گوشه‌نشینی و با شنیدن خبر بیماری والدینش، به چانگ‌آن بازگشت. در آنجا، با استادش ژی‌یَن آشنا شد و به دلیل دانش وسیعش دربارهٔ سوترای گل‌آرایی او را تحت تأثیر قرار داد. فازانگ حدود ۶۶۳ میلادی به‌عنوان شاگرد غیررسمی نزد ژی‌یَن رفت، اما همچنان سفرهای زیادی انجام می‌داد و نزد او ساکن نشد. پیش از درگذشت ژی‌یَن در ۶۶۸ میلادی، او از دو استاد آیین وینایا، داوچِنگ و بائوچِن، خواست که از فازانگ حمایت کنند. پس
و بائوچِن، خواست که از فازانگ حمایت کنند. پس از آن، داوچنگ به‌عنوان یکی از مدیران معبد تازه‌ساخت تای‌یوانسی در چانگ‌آن منصوب شد. فازانگ نیز برای ادامهٔ زندگی خود، در همین معبد به راهبان بودایی پیوست. برخی منابع قدیمی ادعا کرده‌اند که فازانگ بیش از حد شایستهٔ دریافت سوگندهای بوداسفانه (Bodhisattva Precepts) بوده یا اینکه مراسم راهبان شدن او به‌طور معجزه‌آسایی انجام شده است. اما در واقع، این گزارش‌ها تلاش‌هایی برای توجیه نبود شواهدی از انجام یک آیین رسمی برای ورود او به راهبگی هستند. ۶۷۰–۷۰۰ میلادی. پس از
ورود او به راهبگی هستند. ۶۷۰–۷۰۰ میلادی. پس از ۶۷۰ میلادی، فازانگ پس از پیوستن به راهبان، بین کوه ژونگنان (در معابد ووجنسی و ژی‌شیانگسی) و تای‌یوانسی در پایتخت دررفت‌وآمد بود. او در این دوره به تدریس سوترای گل‌آرایی پرداخت. از ۶۸۰ تا ۶۸۷ میلادی، با راهب هندی دیواکارا در ترجمهٔ متون هندی به چینی همکاری کرد. در سال‌های ۶۸۸–۶۸۹ میلادی، امپراتریس وو زتیان (که در آن زمان هنوز نایب‌السلطنه بود) به فازانگ دستور داد که در لوئویانگ یک تریبون بلند برای تدریس سوترای گل‌آرایی و محل بودی‌ماندا برای هشت گروه شنوندگان
گل‌آرایی و محل بودی‌ماندا برای هشت گروه شنوندگان بسازد. این اقدام باعث ترویج گستردهٔ آموزه‌های هوآیان شد و همچنین رابطهٔ فازانگ با امپراتریس را مستحکم‌تر کرد. در این دوره، فازانگ با مترجم بودایی دیگری به نام دِوِندراپراجنیا همکاری کرد و همچنان با شاگردش اویسانگ (بنیان‌گذار مکتب هوآئوم در کره) در ارتباط بود. این مکاتبات نه‌تنها علاقهٔ عمیق او به شاگردش را نشان می‌دهند، بلکه نگاهی نادر به رابطهٔ دوستانهٔ یک استاد و شاگرد در سنت بودایی ارائه می‌کنند. با تأسیس دودمان ژو توسط امپراتریس وو در ۶۹۰ میلادی، فازانگ
دودمان ژو توسط امپراتریس وو در ۶۹۰ میلادی، فازانگ به تدریس سوترای گل‌آرایی ادامه داد و به سفرهای متعددی پرداخت. او همچنین با کاهنان دائویی مناظره کرد. با این حال، در مقطعی (بین ۶۹۴ تا مه ۶۹۵ میلادی)، به جنوب چین تبعید شد، اما در اوت ۶۹۵ میلادی دوباره بازگشت. در همان سال، نسخهٔ جدید سوترای گل‌آرایی که توسط تیم ترجمهٔ شیکشاناندا انجام شده بود، منتشر شد و طی مراسمی جشن گرفته شد. فازانگ سپس به تدریس این سوتره پرداخت. در یکی از این جلسات در حدود ۷۰۰ میلادی، در هنگام سخنرانی او زلزله‌ای رخ داد که این رویداد
در هنگام سخنرانی او زلزله‌ای رخ داد که این رویداد به‌عنوان نشانه‌ای مبارک تلقی شد. در سال ۶۹۷ میلادی، فازانگ در سرکوب شورش خیتان‌ها نقشی مهم ایفا کرد. او مراسم آیینی بودایی برگزار کرد تا به ارتش چین در پیروزی کمک کند. این اقدام رابطهٔ او را با امپراتریس وو محکم‌تر کرد و موفقیت در جنگ موج جدیدی از علاقه به بودیسم در دربار را برانگیخت. برخی منابع اشاره کرده‌اند که فازانگ احتمالاً از نسخهٔ زوانزانگ از دعاهای بودایی (Dhāraṇī) مربوط به آوالوکیته‌سورا، که شامل اذکار اسرارآمیز برای دفع دشمنان بود، استفاده کرد تا
اسرارآمیز برای دفع دشمنان بود، استفاده کرد تا ارتش چین را تقویت کند. ۷۰۰–۷۱۳ میلادی. قرن هشتم میلادی شاهد تحولات و ناآرامی‌های سیاسی بسیاری بود. بین سال‌های ۷۰۰ تا ۷۰۵ میلادی، فازانگ به دستور امپراتریس وو به فعالیت‌های ترجمه‌ای خود ادامه داد. او با تیم ترجمهٔ شیکشاناندا همکاری کرد تا نسخه‌ای جدید از "سوترای لانکاواتارا" را تهیه کند که در سال ۷۰۴ میلادی تکمیل شد. در این دوره، گفته می‌شود که فازانگ به معبد فامن سفر کرد تا یک یادگار مقدس بودایی را بازیابد که گفته می‌شد خاصیت شفابخشی دارد. در آنجا، آیین‌های
گفته می‌شد خاصیت شفابخشی دارد. در آنجا، آیین‌های نیایش متعددی پیرامون این یادگار برگزار شد. پس از کناره‌گیری وو زتیان از قدرت به دلیل کشمکش‌های سیاسی، لی شیان دوباره به تخت نشست و فازانگ وفاداری خود را به او اعلام کرد. همچنین، در جریان یک شورش سیاسی، فازانگ با ارائهٔ اطلاعات مهم به امپراتور، به سرکوب آن کمک کرد. در نتیجه، در سال ۷۰۵ میلادی، ژونگ زونگ او را به مقام افتخاری رتبهٔ پنجم ارتقا داد و یک معبد نیز به افتخار او (Shengshansi) بازسازی شد. در سال ۷۰۶ میلادی، فازانگ به تیم ترجمهٔ بودیروچی پیوست تا بر
میلادی، فازانگ به تیم ترجمهٔ بودیروچی پیوست تا بر روی "سوترای ماهاراتناکوتا" ("Da Baoji jing") کار کند. این پروژه برای سال‌ها مرکز فعالیت‌های علمی او بود و تا پس از درگذشتش در ۷۱۳ میلادی تکمیل نشد. معجزهٔ باران و نفوذ دربار. در سال‌های ۷۰۸ تا ۷۰۹ میلادی، خشکسالی شدیدی در مناطق اطراف پایتخت رخ داد. فازانگ به فرمان امپراتور، آیین‌های مذهبی لازم را برای درخواست باران اجرا کرد. به گفتهٔ منابع تاریخی، در روز هفتم، باران شدیدی شروع به باریدن کرد و ده شبانه‌روز ادامه یافت، که موجب خشنودی ژونگ زونگ شد. به نظر
ادامه یافت، که موجب خشنودی ژونگ زونگ شد. به نظر می‌رسد که فازانگ در این مراسم از دُهرانی مهاپراتیسارا (رقص باران) که در متون بودایی ذکر شده، استفاده کرده است. در سال‌های پایانی زندگی، فازانگ حمایت بیشتری از سوی دربار دریافت کرد و به گسترش معابد بودایی هوآیان در چانگ‌آن، لوئویانگ، وو و یُوئه (ژجیانگ و جیانگسو) کمک کرد. بنا بر گزارش‌های زندگینامه‌نویس او، چوی چی‌وون، در این دوره تعداد انجمن‌های مطالعهٔ سوترای گل‌آرایی که توسط غیرراهبان بودایی برگزار می‌شد، از ده هزار فراتر رفت. فازانگ در ۱۶ دسامبر ۷۱۲ میلادی
ده هزار فراتر رفت. فازانگ در ۱۶ دسامبر ۷۱۲ میلادی (در سن ۶۹ سالگی) در معبد بزرگ جیانفو درگذشت. امپراتور رویزونگ با اهدای کمک مالی سخاوتمندانه‌ای به یاد او، به احترامش ادای دین کرد. فازانگ در جنوب معبد هوآیانسی، در دشت شن‌هه به خاک سپرده شد. تأثیرات و میراث فازانگ. بزرگ‌ترین تأثیر فازانگ بر شاگرد برجسته‌اش، اویسانگ (۶۲۵–۷۰۲) بود که بعدها مکتب هوآیان کره‌ای را تأسیس کرد. رابطهٔ او و اویسانگ به‌خوبی ثبت شده و نشان‌دهندهٔ دوستی عمیق و مکاتبات مداوم آنها در طول زندگی‌شان است. فازانگ همچنین تأثیر زیادی بر یکی
زندگی‌شان است. فازانگ همچنین تأثیر زیادی بر یکی دیگر از شاگردان کره‌ای خود، سیمسانگ (ژاپنی: شین‌جو) داشت. سیمسانگ تعالیم هوآیان را به ژاپن منتقل کرد و استاد روبن (۶۸۹–۷۷۳) بود که بعدها مکتب کِگون (نسخهٔ ژاپنی هوآیان) را بنیان نهاد. یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای فازانگ در گسترش بودیسم هوآیان در چین، ترجمهٔ سوترای گل‌آرایی ("Avatamsaka sutra") بود. او در این پروژه با اساتید هندی و چینی متعددی همکاری کرد و تفسیری مهم بر این سوتره نوشت. تعالیم سوترای گل‌آرایی از طریق سخنرانی‌های گسترده و همچنین رابطهٔ نزدیک
از طریق سخنرانی‌های گسترده و همچنین رابطهٔ نزدیک فازانگ با وو زتیان و درباریان ترویج شد، که در نهایت به ساخت و گسترش معابد هوآیان در چانگ‌آن، وو و یُوئه منجر شد. فازانگ همچنین نقش مهمی در بهبود و ترویج فناوری چاپ چوبی (چاپ چوبی) ایفا کرد و از این روش برای چاپ متون بودایی استفاده کرد. در واقع، قدیمی‌ترین متن چاپ چوبی دارای تاریخ ثبت‌شده، نسخه‌ای از سوترای دُهرانی بود که توسط فازانگ در سال ۷۰۴ میلادی ترجمه شد. این نسخه در معبد پولگوکسا در کره کشف شده است.
میونای (؛ یک زن سُغدی در قرن چهارم میلادی بود که توسط همسرش، نَنَی‌دات، در دووان (دون‌هوانگ) چین رها شد و به تنگدستی افتاد. اطلاعات مربوط به او از نامه‌های باستانی سغدی (شماره ۱ و ۳) به‌دست آمده است. در نامهٔ باستانی شماره ۱، میونای به مادرش، چَتیس، نامه می‌نویسد و وضعیت خود و فرزندش، شاین را توضیح می‌دهد. او می‌گوید که سعی کرده کسی را پیدا کند که او را نزد مادرش ببرد، اما کسی حاضر به کمک نیست، بنابراین «برای زنده ماندن به کمک‌های یک موبد زرتشتی وابسته‌ام.» در نامهٔ باستانی شماره ۳، میونای خطاب به همسرش،
در نامهٔ باستانی شماره ۳، میونای خطاب به همسرش، نَنَی‌دات، نامه‌ای پر از شکایت می‌نویسد. او از این که همسرش هرگز به نامه‌هایش پاسخ نداده یا برای او پولی نفرستاده، گلایه می‌کند و می‌نویسد: «من از فرمان تو پیروی کردم و به دون‌هوانگ آمدم، و نه سخن مادرم را شنیدم و نه برادرانم را. بی‌شک در همان روزی که فرمان تو را اطاعت کردم، خدایان بر من خشمگین بودند!» در پایان‌نامه، میونای خشم خود را آشکارا ابراز می‌کند و می‌نویسد: «ترجیح می‌دهم همسر یک سگ یا خوک باشم تا همسر تو!»
قانون گونه‌های در خطر ( , SARA) بخشی از قانون فدرال کانادا است که در ۱۲ دسامبر ۲۰۰۲ در کانادا به قانون تبدیل شد. این برنامه برای برآورده کردن یکی از تعهدات کلیدی کانادا در کنوانسیون بین‌المللی تنوع زیستی طراحی شده است. هدف این "قانون" جلوگیری از ناپدید شدن گونه‌های حیات وحش در کانادا با حفاظت از جانداران در معرض خطر یا در تهدید و زیستگاه‌های آنها است. همچنین گونه‌هایی را که هنوز در معرض خطر نیستند، اما وجود یا زیستگاه آنها در خطر است، مدیریت می‌کند.
نامه‌های باستانی سغدی از مهم‌ترین اسناد تاریخی مربوط به سغدیان، پنج نامهٔ تقریباً کامل است که در ۱۹۰۷ میلادی توسط اورل اشتاین، باستان‌شناس مشهور بریتانیایی، در یک برج دیده‌بانی چینی در نزدیکی دروازه یشم کشف شد. این منطقه یک پست مرزی محافظتی در غرب دووان (دون‌هوانگ) بود که دروازهٔ ورود به چین محسوب می‌شد. این نامه‌ها در ۹۰ کیلومتری غرب دون‌هوانگ و ۵۵۰ کیلومتری شرق لولان (یکی دیگر از مراکز مهم جاده ابریشم) پیدا شدند. به نظر می‌رسد که این نامه‌ها توسط یک پادگان چینی ضبط شده‌اند، زیرا در آن زمان کنترل چین بر
چینی ضبط شده‌اند، زیرا در آن زمان کنترل چین بر این ناحیه در معرض تهدید بود. این نامه‌ها به این دلیل ارزشمند هستند که قدیمی‌ترین نمونه‌های شناخته‌شده از زبان سغدی به‌شمار می‌آیند می‌شوند. این نامه‌ها در اوایل قرن چهارم میلادی، روی کاغذ و توسط تاجران و خانواده‌های سغدی در غرب چین نوشته شده‌اند. گیرندگان این نامه‌ها در سرزمین‌های سغدی یا شهرهای تجاری دیگر مانند لولان سکونت داشتند. این اسناد نگاهی کم‌نظیر به زندگی و دغدغه‌های تاجران خارجی در چین ارائه می‌دهند. در این نامه‌ها به سغدیانی اشاره شده که در آن زمان
در این نامه‌ها به سغدیانی اشاره شده که در آن زمان در پایتخت چین، لویانگ (در استان هنان)، زندگی می‌کردند. همچنین، شهرهای مهم دون‌هوانگ، جیوچوان (سوزوی باستانی)، وو-وی (لیانگژو سابق) و جین‌چنگ نیز به‌عنوان مراکز اصلی تجارت سغدیان در چین نام برده شده‌اند. نکتهٔ قابل توجه این است که دو مورد از این نامه‌ها توسط زنان نوشته شده‌اند که تصویری کم‌سابقه از نقش زنان در جامعهٔ سغدیان به‌دست می‌دهد. محتوای یکی از این نامه‌های که به‌دست زنی به نام میونای نوشته شده، شکایت از شوهر اوست که وی را در تنگدستی رها کرده است.
از شوهر اوست که وی را در تنگدستی رها کرده است. سُغدیان، مردمانی ایرانی‌تبار بودند که بین قرون چهارم تا نهم میلادی در تجارت جاده ابریشم نقش مهمی داشتند. سرزمین اصلی آن‌ها در محدودهٔ امروزی سمرقند در آسیای مرکزی قرار داشت و قلمرو آن‌ها شامل جنوب ازبکستان و غرب تاجیکستان می‌شد. تاجران سغدی به سراسر اوراسیا سفر می‌کردند و منابع چینی هوش تجاری و مهارت‌های بازرگانی آن‌ها را ستوده‌اند. برخی از سغدیان ساکن در چین به مقامات اداری نیز تبدیل شدند. زبان سغدی به‌طور گسترده برای ارتباط در مسیرهای تجاری استفاده می‌شد و
برای ارتباط در مسیرهای تجاری استفاده می‌شد و برخی متون بودایی در چین توسط سغدیان ترجمه شدند. شواهد حضور سغدیان در شمال پاکستان امروزی شامل کتیبه‌هایی بر روی صخره‌ها در مسیرهای تجاری است. یافته‌های باستان‌شناسی در شهرهای سغدی آسیای مرکزی، معماری و نقاشی‌های چشمگیری را آشکار کرده که تمدن شهری و چندفرهنگی این مردم را نشان می‌دهد، هرچند که آن‌ها هرگز یک امپراتوری بزرگ تأسیس نکردند. ویژگی‌های نامه‌ها. قدمت این نامه‌ها مورد بحث‌های علمی بوده، اما پژوهش‌های پروفسور نیکلاس سیمز-ویلیامز و همکارانش، تاریخ ۳۱۳–۳۱۴
نیکلاس سیمز-ویلیامز و همکارانش، تاریخ ۳۱۳–۳۱۴ میلادی را محتمل‌تر می‌دانند. دو مورد از این نامه‌ها (شماره‌های ۱ و ۳) توسط یک زن در مضیقه نوشته شده که در دون‌هوانگ رها شده بود، در حالی که نامه‌های ۲ و ۵ به فعالیت‌های تجاری نویسندگانشان مربوط می‌شود. اگرچه اسناد گسترده‌تری از سده‌های بعدی در آسیای مرکزی کشف شده‌اند، اما نامه‌های باستانی سغدی، قدیمی‌ترین نمونه‌های مهم از نوشته‌های سغدی هستند و اطلاعات ارزشمندی دربارهٔ تاریخ اولیهٔ مهاجرت سغدیان در شرق جاده ابریشم ارائه می‌دهند. نامهٔ شماره ۲ احتمالاً توسط
ابریشم ارائه می‌دهند. نامهٔ شماره ۲ احتمالاً توسط تاجری مقیم جین‌چنگ (لانژو امروزی، در استان گانسو) نوشته شده است. او این نامه را به دفتر مرکزی در سمرقند ارسال کرده بود. بخش اول این نامه به مهاجرت سغدیان در چین و نابودی دو شهر مهم چینی یه و پایتخت وقت، لویانگ توسط هون‌ها در ۳۱۱ میلادی اشاره دارد. بخش دوم به نحوهٔ توزیع سرمایه‌ای که نویسنده در وطن سپرده بود مربوط می‌شود. نامهٔ شماره ۵ از شهر گوزانگ (وو-وی امروزی، در راهرو هِکسی، شمال‌غرب لویانگ) ارسال شده است. گیرندهٔ این نامه احتمالاً در ختن، یکی از شهرهای
گیرندهٔ این نامه احتمالاً در ختن، یکی از شهرهای مهم مسیر جنوبی جاده ابریشم، زندگی می‌کرد. این نامه نیز به آشفتگی و شرایط دشوار چین اشاره دارد. نویسنده توضیح می‌دهد که همکار تجاری‌اش، غاوتوس، او را رها کرده و او مجبور شده از دون‌هوانگ به گوزانگ بازگردد. نامه‌ها نام چندین کالای تجاری را ذکر می‌کنند، از جمله: معنای برخی اصطلاحات مرتبط با کالاهای دیگر مشخص نیست. از مقادیر ذکرشده در نامه‌ها می‌توان دریافت که حجم تجارت کم بوده، اما روی کالاهای گران‌قیمت و سبک متمرکز بوده است.
حمله روبات‌ها () با نام اصلی کارت‌های روباز () یک فیلم جاسوسی اسپانیایی-فرانسوی به کارگردانی خسوس فرانکو است که در سال ۱۹۶۶ منتشر شد. از بازیگران فیلم می‌توان به ادی کنستانتین، فرانسوا برایون و فرناندو ری اشاره کرد.
تونل سن آدریان یا لیزاراته به عنوان برجسته‌ترین نقطه در مسیر تاریخی باسکی راه سنت جیمز شناخته می‌شود. این تونل شامل یک غار طبیعی است که توسط فرسایش آب در سنگ ایجاد شده (که به آن "لیزاراته" می‌گویند، احتمالاً از «لیزه آراته» به معنای 'دروازه سنگی غار' مشتق شده است) و در دو سمت شمالی و جنوبی دهانه دارد؛ درون آن نیز یک صومعه کوچک وجود دارد. این تونل یک مسیر طبیعی را فراهم می‌کند که استان‌های گیپوسکوا و آلابا/آرابا را از هم جدا می‌کند (مرز دقیق در "آلتو دی لا هورکا" قرار دارد).
Clearlake Capital Group، LP یک شرکت سهام خصوصی است که در سال ۲۰۰۶ تاسیس شد و بر بخش های فناوری، صنعتی و مصرف کننده تمرکز دارد. دفتر مرکزی این شرکت در سانتا مونیکا با شعبه های آن در دالاس ، لندن و دوبلین قرار دارد. در سال ۲۰۲۲، این شرکت بخشی از یک کنسرسیوم سرمایه‌گذار به نام بلوکو بود که چلسی را خریداری کرد. در سال ۲۰۲۴، Clearlake Capital در رتبه بندی "Private Equity International" PEI ۳۰۰ از بزرگ ترین شرکت های سهام خصوصی در جهان در رتبه شانزدهم قرار گرفت.
ایسکمی حاد اندام (ALI) زمانی اتفاق می‌افتد که یک عضو به‌طور ناگهانی در عرض 14 روز پس از شروع علائم، فاقد گردش جریان خون شود. از سوی دیگر، زمانی که علائم بیش از 14 روز باشد، ایسکمی اندام بحرانی ( نامیده می‌شود. CLI مرحله پایانی بیماری عروق محیطی است که در آن هنوز مقداری گردش خون جانبی (مسیرهای گردش خون متناوب) وجود دارد که مقداری جریان خون (هر چند ناکافی) را به قسمت‌های انتهایی اندام‌ها می‌رساند. در حالی که اندام‌ها در عارضه ایسکمی حاد و مزمن اندام ممکن است بدون نبض باشند، اندام ایسکمیک مزمن به دلیل شبکه
بدون نبض باشند، اندام ایسکمیک مزمن به دلیل شبکه شریان جانبی به خوبی توسعه یافته، معمولاً گرم و صورتی هستند و نیازی به مداخله اورژانسی برای جلوگیری از از دست دادن اندام ندارند، در حالی که ALI یک عارضه اورژانسی عروق است. ایسکمی حاد اندام معمولاً در اثر آمبولی یا ترومبوز یا به ندرت در اثر دیسکسیون یا تروما ایجاد می‌شود. ترومبوز معمولاً در اثر بیماری عروق محیطی (بیماری تصلب شرایین که منجر به انسداد عروق خونی می‌شود) ایجاد می‌گردد، در حالی که آمبولی معمولاً منشأ قلبی دارد. در ایالات متحده تخمین زده می‌شود که
قلبی دارد. در ایالات متحده تخمین زده می‌شود که ALI در ۱۴ نفر از هر ۱۰۰۰۰۰ نفر در سال رخ می‌دهد. با مراقبت‌های جراحی مناسب، ایسکمی حاد اندام یک وضعیت بسیار قابل درمان است. با این حال، درمان تأخیری (بیش از ۶ تا ۱۲ ساعت) می‌تواند منجر به ناتوانی دائمی، قطع عضو و/یا مرگ شود. تشخیص زودهنگام و گام‌هایی در جهت رفع مشکل با تکنیک‌های حفظ اندام می‌تواند اندام را نجات دهد. سندرم کمپارتمان یک عارضه گاه به گاه است که ممکن است در ایسکمی حاد اندام نیز به دلیل بیوتوکسین‌هایی که دور انسداد تجمع می‌یابند و منجر به ادم
که دور انسداد تجمع می‌یابند و منجر به ادم می‌شوند، رخ دهد. علائم و نشانه‌ها. علائم ایسکمی حاد اندام می‌تواند از چند دقیقه تا چند روز رخ دهد. علائم کلاسیک ایسکمی حاد اندام عبارتند از: این علائم "شش P" نامیده می‌شوند. آنها معمولاً به اشتباه به سندرم کمپارتمان نسبت داده می‌شوند. علائم همچنین ممکن است شامل لنگش متناوب یا درد در هنگام استراحت باشد. در مراحل پایانی، خواب رفتگی (بی‌حسی کامل) به دلیل مرگ سلول‌های عصبی جایگزین پارستزی می‌شود. در موارد شدید، قانقاریا می‌تواند به‌طور ناگهانی رخ دهد و به سرعت گسترش
می‌تواند به‌طور ناگهانی رخ دهد و به سرعت گسترش یابد، و باید ظرف شش ساعت پس از ایسکمی، درمان شود. هنگامی که بیماران با حمله ناگهانی و شدید مراجعه می‌کنند، انسداد آمبولیک برای آنها باید در نظر گرفته شود. انسداد حاد شریانی نیز ممکن است منجر به اسپاسم شریانی شود که باعث ظاهر سفید «مرمری» می‌گردد. بیمارانی که علل آمبولیک (تکه کوچکی از ضایعات که از جای دیگری در بدن مانند قلب جدا می‌شود) دارند، اغلب با کاهش نبض‌های یک طرفه خود را نشان می‌دهند، در حالی که بیمارانی که دارای ترومبوتیک (لخته‌ای که مستقیماً در رگ خونی
دارای ترومبوتیک (لخته‌ای که مستقیماً در رگ خونی تشکیل می‌شود) علت ALI آن‌ها است، مانند تصلب شرایین، عارضه اغلب با کاهش نبض‌های دو طرفه تظاهر می‌کنند. علل. بیشتر ایسکمی حاد اندام ناشی از ترومبوز (۴۰٪ موارد)، آمبولی (۳۰٪)، ترومبوز پیوند عروقی (۲۰٪)، ترومبوز توسط آنوریسم شریان پوپلیتئال (۵٪) و ترومای حاد (۵٪) است. عوامل خطر. عوامل خطر عبارتند از: سابقه دیابت، بیماری عروق کرونر، استعمال دخانیات، فیبریلاسیون دهلیزی، اختلالات انعقادی بیش از حد، بیماری‌های خودایمنی، یا بیماری‌های مؤثر بر بافت‌های همبند، مانند
یا بیماری‌های مؤثر بر بافت‌های همبند، مانند سندرم اهلرز-دانلوس. در غیر این صورت در یک بیمار که هیچ فاکتور خطر شناخته شده‌ای ندارد، باید به فیبریلاسیون دهلیزی همراه با آمبولی مشکوک بود. ترومبوز. ترومبوز زمانی رخ می‌دهد که یک لخته خون در داخل یک سرخرگ تشکیل شود که می‌تواند ناشی از تصلب شرایین یا حالت انعقادپذیری بالا باشد. این عارضه منجر به انسداد شریان و در نتیجه ایسکمی می‌شود. برخلاف علل آمبولی ایسکمی اندام، ترومبوز پیشرونده است و با گذشت زمان ایجاد می‌شود. در حالت‌های انعقادپذیری بالا، ترومبوز می‌تواند در
در حالت‌های انعقادپذیری بالا، ترومبوز می‌تواند در نواحی بدون آترواسکلروز رخ دهد و معمولاً در بیماران مبتلا به بدخیمی، افزایش تمایل به لخته شدن خون یا جریان خون کم ظاهر می‌شود. آمبولی. منابع رایج آمبولی که منجر به انسداد شریانی می‌شود شامل ترومبوس از قلب یا ضایعات از آئورت پروگزیمال است. با عبور آمبولی از طریق شریان‌های محیطی که باریک‌تر هستند، خطر انسداد افزایش می‌یابد. شریان‌هایی که بیشتر تحت تأثیر آمبولی قرار می‌گیرند شامل شریان فمورال مشترک، ایلیاک مشترک و انشعابات شریان پوپلیتئال است. ترومبوز پیوند
و انشعابات شریان پوپلیتئال است. ترومبوز پیوند عروقی. ترومبوز در نتیجه مداخلات قلبی به‌طور فزاینده ای رایج شده است. لخته ممکن است در غلاف یا نوک کاتتر ایجاد شود که به‌طور بالقوه باعث آمبولی در حین برداشتن غلاف می‌شود. آنوریسم. ترومبوزهای تشکیل شده در داخل آنوریسم اغلب در شریان پوپلیتئال دیده می‌شوند. گزارش شده است که ایسکمی حاد اندام ناشی از آنوریسم شریان پوپلیتئال ۲۰ تا ۶۰ درصد احتمال از دست دادن اندام و ۱۲ درصد مرگ و میر دارد. تروما. ایسکمی حاد اندام همچنین ممکن است به دلیل اختلال تروماتیک جریان خون در
ممکن است به دلیل اختلال تروماتیک جریان خون در اندام ایجاد شود که ممکن است با علائم سخت یا علائم نرم آسیب عروقی ظاهر شود. علائم سخت شامل خونریزی ضربانی، هماتوم‌های در حال گسترش (جمع شده خون) یا عدم وجود نبض دیستال است و باید به صورت اورژانسی مورد عمل جراحی قرار گیرد. علائم نرم شامل کاهش نبض یا آسیب عصبی است. تشخیص. پس از شناسایی علائم و نشانه‌های ایسکمی حاد اندام، باید علت و محل انسداد و شدت آن بررسی شود. معاینه بالینی نبض می‌تواند برای تشخیص محل انسداد با یافتن ناحیه ای که نبض در آن تشخیص داده می‌شود تا
یافتن ناحیه ای که نبض در آن تشخیص داده می‌شود تا ناحیه ای که نبض از بین می‌رود، انجام شود. همچنین دمای پوست در ناحیه بدون نبض در مقایسه با مناطقی که نبض‌ها وجود دارند سردتر است. ارزیابی داپلر اغلب اولین انتخاب تصویربرداری برای تشخیص ALI است زیرا ارزان، در دسترس، غیر تهاجمی است و می‌تواند در مدت زمان کوتاهی انجام شود. برای نشان دادن وسعت و شدت ایسکمی با نشان دادن جریان در شریان‌های کوچکتر استفاده می‌شود. انسداد شریان با کاهش یا عدم وجود جریان در دیستال انسداد دیده می‌شود. سونوگرافی داپلر حتی می‌تواند پلاک
دیده می‌شود. سونوگرافی داپلر حتی می‌تواند پلاک آمبولیک و ترومبوتیک را تشخیص دهد. اولی یک ترومب مشخص و گرد را نشان می‌دهد، در حالی که دومی لومن شریانی باریک با پلاک آترواسکلروتیک را نشان می‌دهد. اگرچه سونوگرافی داپلر اطلاعات بسیار خوبی را ارائه می‌دهد، اما ممکن است در ارزیابی شریان‌های آئورت یا ایلیاک در بیمارانی که چاق هستند یا گاز قابل توجهی دارند، مشکل‌هایی وجود داشته باشد. سایر ابزارهای تشخیصی سونوگرافی دوبلکس، سی‌تی آنژیوگرافی (CTA) و آنژیوگرافی تشدید مغناطیسی (MRA) هستند. CTA و MRA تصاویر با وضوح
مغناطیسی (MRA) هستند. CTA و MRA تصاویر با وضوح بالاتری را ارائه می‌دهند که در برنامه‌ریزی ریواسکولاریزیشن مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما ممکن است به دلیل محدودیت‌های زمانی، تنها در بیمارانی که اندام در معرض خطری ندارند، استفاده شوند. CTA از تشعشع استفاده می‌کند و ممکن است عروقی را که در دیستال انسداد قرار دارند، برای باز رگ‌سازی جذب ماده نداشته باشد، اما بسیار سریعتر از MRA است. در درمان ایسکمی حاد اندام، زمان‌بندی همه چیز است. بیمارانی که مشکوک به ALI هستند نیز باید برای آمبولی قلبی، ترومبوز قلبی،
هستند نیز باید برای آمبولی قلبی، ترومبوز قلبی، انفارکتوس میوکارد و عملکرد قلب، رادیوگرافی قفسه سینه و اکوکاردیوگرام ارزیابی دریافت کنند. مقیاس طبقه‌بندی رادرفورد پرکاربردترین سیستم برای تعیین پیش آگهی و استراتژی مدیریت در این عارضه است. پیشگیری. پیشگیری اولیه از ایسکمی حاد اندام با آگاهی از بیماری شریان محیطی (PAD) شروع می‌شود. در بیماران مبتلا به PAD، ترک سیگار، کنترل وزن، کنترل فشار خون، کنترل دیابت، فعالیت بدنی و کنترل ریتم در مبتلایان به فیبریلاسیون دهلیزی باید در بیمار مورد تشویق قرار گیرد. اصلاح شیوه