payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گیاهان و همچنین حفاظت در برابر اختلالاتی است که می‌توانند رشد را مختل کنند.علاوه بر اقدامات حفاظتی، در صورت نیاز یا تمایل، درختان جدیدی نیز کاشته می‌شوند (کاشت غنی‌سازی). با استفاده از بازتوانی طبیعی یاری‌شده، جنگل‌ها سریع‌تر از رشد طبیعی خود توسعه می‌یابند که این موضوع سهم قابل‌توجهی در تلاش‌های ترسیب کربندارد. همچنین این روش به دلیل کاهش نیاز به نهالستان‌ها، جایگزین کم‌هزینه‌تری برای بازجنگل‌کاری محسوب می‌شود. مؤثرترین روش برای اجرای ANR، روشی بسیار وابسته به مکان است و بسیاری از کشورها، کتابچه‌های
وابسته به مکان است و بسیاری از کشورها، کتابچه‌های راهنمایی در مورد نحوه انتخاب و نگهداری یک پروژه ANR ارائه می‌دهند. رویه فعلی و تاریخچه. این روش در بسیاری از کشورهای آسیایی رایج است. این روش حفاظت در چمن‌های علف شیطان در فیلیپین برای بیش از سه دهه و همچنین در چین برای بیش از پنج دهه استفاده شده است. طبق گزارش فائو، چین از سال ۱۹۹۹ بودجه گسترده‌ای را برای ANR اختصاص داده است تا به طور خاص از خوردگی خاک جلوگیری کند. همچنین فائو گزارش می‌دهد که ANR یک روش رایج در تایلند است. با توجه به اینکه تغییرات اقلیمی
در تایلند است. با توجه به اینکه تغییرات اقلیمی جهانی به یک نگرانی رو به رشد تبدیل شده است، ANR محبوبیت بیشتری پیدا می‌کند. ANR معمولاً بیشتر در جنگل‌های گرمسیری مورد استفاده قرار می‌گرفته است، با این حال، اکنون برای کمک به احیای مناطق جنگلی در تمام انواع اکوسیستم‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. الزامات. برای اجرای بهینه ANR و تضمین بازسازی موفقیت‌آمیز، طیف گسترده‌ای از شرایط مورد نیاز است. یکی از این موارد شامل تراکم کافی از نهال‌های طبیعی احیا شده است، اگرچه تراکم خاص مورد نیاز به عوامل خاصی مانند توزیع،
تراکم خاص مورد نیاز به عوامل خاصی مانند توزیع، فراوانی نسبی گونه، نرخ رشد، حاصلخیزی خاک و غیره بستگی دارد. برای اطمینان از احیای بهینه، محدوده تراکم ۲۰۰ تا ۸۰۰ نهال در هکتار پیشنهاد شده است. در دسترس بودن منابع بذر از جنگل‌های باقیمانده مجاور برای تأمین بذر مورد نیاز برای کلونیزاسیون پوشش گیاهی ضروری است. کنترل یا حذف همه عوامل مزاحم (مانند چرای دام، آتش‌سوزی و قطع درختان) نیز بسیار مهم است. مزایا. اقتصادی. روش بازتوانی طبیعی یاری‌شده (ANR) دارای مزایای متعددی است. ANR بر کاهش موانع زیست‌محیطی تمرکز دارد
است. ANR بر کاهش موانع زیست‌محیطی تمرکز دارد تا بازتوانی طبیعی و رشد را تسریع کند، نه صرفاً کاشت نهال‌ها. این امر امکان استفاده از روشی کم‌هزینه را فراهم می‌کند که هزینه‌های مرتبط با آماده‌سازی محل و کاشت یا پرورش نهال‌ها را حذف می‌کند، که این موضوع در پروژه‌های احیای گسترده بسیار جذاب است. یکی دیگر از مزایا، ایجاد فرصت‌های شغلی است. ANR نیازمند نگهداری مداوم و می‌تواند کاربر باشد، و شامل فعالیت‌هایی مانند وجین علف‌های هرز، فشردن علف‌ها، ایجاد و نگهداری آتش‌شکن و غیره است. این فعالیت‌ها در نهایت می‌تواند
و غیره است. این فعالیت‌ها در نهایت می‌تواند به ایجاد شغل و بهبود معیشت در جوامع محلی یا محروم کمک کند. با این حال، اگر جنگل‌کاری به نفع جامعه نباشد، مثلاً زمانی که زمین برای کشت محصولات غذایی نیاز است، احتمال مشارکت مردم محلی در این روش و موفقیت آن کاهش می‌یابد. محیط زیست. ترسیب کربن، غنی‌سازی تنوع زیستی و بازیابی، تنها چند مورد از مزایای زیست‌محیطی ANR هستند که می‌توانند به بهبود اکوسیستم‌ها و کاهش تغییرات اقلیمی کمک کنند. ANR بر گونه‌های بومی و توالی طبیعی پوشش گیاهی موجود تمرکز دارد، که تضمین می‌کند
پوشش گیاهی موجود تمرکز دارد، که تضمین می‌کند جوامع گیاهی و حیات وحش ساکن حفظ شده و مورد آسیب قرار نگیرند.
اهمیت پایداری در نیوزیلند به‌طور فزاینده‌ای مورد توجه قرار گرفته است و دولت گام‌هایی را برای ترویج شیوه‌های پایدار برداشته است. تاریخچه. در طول دوره نسبتاً کوتاه سکونت انسان در نیوزیلند، تغییرات قابل توجهی در محیط طبیعی آن ایجاد شده است. در حالی که برخی افراد و سازمان‌ها مسائل زیست‌محیطی را برجسته کرده‌اند، واکنش‌های دولت در سطوح مرکزی و محلی در ابتدا موردی و موردی بود. پایداری به عنوان یک مفهوم کلیدی از جنبش زیست‌محیطی ظهور کرد که در دهه ۱۹۶۰ به یک نیروی اجتماعی و سیاسی متمایز تبدیل شد. در سال ۱۹۷۲، حزب
اجتماعی و سیاسی متمایز تبدیل شد. در سال ۱۹۷۲، حزب ارزش‌ها تشکیل شد و به اولین حزب سبز در سطح ملی در جهان تبدیل شد. دولت نیوزیلند از آن زمان تاکنون قوانینی را برای گنجاندن اصول پایداری در قانون وضع کرده است، که مهم‌ترین آنها قانون مدیریت منابع ۱۹۹۱ است. این قانون برجسته، اولین قانونی بود که صراحتاً اصل پایداری را پذیرفت. در سال ۲۰۰۳، دولت برنامه اقدام توسعه پایدار را معرفی کرد. در همان سال، برنامه Govt 3 آغاز شد اما بعداً در مارس ۲۰۰۹ متوقف شد. همانند بسیاری از کشورهای دیگر، تقاضا برای محصولات و خدمات
از کشورهای دیگر، تقاضا برای محصولات و خدمات پایدار رو به افزایش بوده و برخی از کسب‌وکارها را بر آن داشته تا به این بازار توجه کنند. در مارس ۲۰۰۷، وست‌پک اولین بانک نیوزیلندی بود که وام مسکن «سبز» ارائه داد. همچنین درخواست‌های فزاینده‌ای برای رشد سبز، مدلی از توسعه اقتصادی که از منابع طبیعی به شیوه‌ای پایدار استفاده می‌کند، وجود داشته است. وزارت توسعه اقتصادی، گروه مشاوره رشد سبز را تأسیس کرد، در حالی که گروه لابی Pure Advantage در ژوئیه ۲۰۱۱ برای حمایت از سیاست‌های اقتصادی پایدار تشکیل شد. در سال ۲۰۱۲،
سیاست‌های اقتصادی پایدار تشکیل شد. در سال ۲۰۱۲، شرکت Pure Advantage گزارشی منتشر کرد که در آن از نیوزیلند خواسته شده بود تا عملکرد زیست‌محیطی و اعتبار جهانی خود را افزایش دهد. با وجود تصویر سبز نیوزیلند، رتبه‌بندی‌های زیست‌محیطی این کشور، از جمله شاخص عملکرد زیست‌محیطی دانشگاه ییل، نشان داده است که این کشور به‌طور مداوم در حال بهبود پایداری نیست. نقاط قوت. پاول گیلدینگ، مشاور، نویسنده و سخنران تجارت بین‌الملل، معتقد است که دامداران نیوزیلندی به دلیل استفاده از سیستم‌های تغذیه دام با مراتع، در مقایسه با
از سیستم‌های تغذیه دام با مراتع، در مقایسه با سیستم‌های تغذیه دام با غلات که معمولاً در ایالات متحده استفاده می‌شود، نسبت به دامداران سایر کشورها مزیت قابل توجهی دارند. به گفته گیلدینگ، یکی دیگر از مزایای آن، شهرت بین‌المللی نیوزیلند به عنوان یک کشور پاک و سبز است - حداقل در مقایسه با بسیاری از کشورهای دیگر. گیلدینگ گفت: «با افزایش تقاضا برای غذای پاک و سبز، وضعیت لبنیات نیوزیلند بهتر می‌شود.» اندازه‌گیری پیشرفت. در سال ۲۰۰۲، مجموعه‌ای از توصیه‌ها در مورد شاخص‌های پایداری ارائه شد. پیشنهاد شد که ردپای
شاخص‌های پایداری ارائه شد. پیشنهاد شد که ردپای اکولوژیکی به عنوان یک شاخص مقرون به صرفه و به راحتی قابل فهم و در دسترس عموم مردم مورد استفاده قرار گیرد. بخش‌ها. آگاهی زیست‌محیطی در نیوزیلند رو به افزایش است و تلاش‌های داوطلبانه برای اتخاذ شیوه‌های پایدارتر، این روند را منعکس می‌کند. ضایعات. کیسه‌های خرید سوپرمارکتی به عنوان وسیله‌ای برای کاهش ضایعات مورد هدف قرار گرفته‌اند. بهره‌وری و صرفه‌جویی در انرژی. دوچرخه‌سواری EECA حمل و نقل عمومی پایداری در شیوه‌های کشاورزی. اگرچه کشاورزی تنها ۷ درصد از تولید
کشاورزی. اگرچه کشاورزی تنها ۷ درصد از تولید ناخالص داخلی نیوزیلند را تشکیل می‌دهد، اما محصولات کشاورزی همچنان یکی از بزرگ‌ترین صادرات این کشور هستند. در حالی که نیوزیلند در تلاش برای پایدارتر شدن است، چالش‌هایی مانند تخریب کیفیت آب، انتشار گازهای گلخانه‌ای و از بین رفتن تنوع زیستی ناشی از تشدید دامداری و سیستم‌های تک‌کشتی است. مطالعه گونزالس-اوروزکو (۲۰۲۰) از این دیدگاه پشتیبانی می‌کند و استدلال می‌کند که ثبات کشاورزی نیوزیلند به توانایی آن در سازگاری با شرایط محیطی متغیر بستگی دارد. پرورش گوسفند یکی از
شرایط محیطی متغیر بستگی دارد. پرورش گوسفند یکی از صنایعی است که برای پایدارتر شدن تلاش می‌کند. این امر با اتخاذ سیستم‌های چرای چرخشی محقق می‌شود که به مراتع اجازه می‌دهد کربن را احیا و ذخیره کنند. استراتژی دیگر شامل سرمایه‌گذاری در بهبود ژنتیکی نژادهای گوسفند برای افزایش بهره‌وری و در عین حال کاهش استفاده از منابع است.
انفورماتیک جنگل، علمی ترکیبی از جنگل‌داری و انفورماتیک است که تأکید ویژه‌ای بر جمع‌آوری، مدیریت و پردازش داده‌ها، اطلاعات و دانش و تلفیق مفاهیم و نظریه‌های انفورماتیک خاص برای غنی‌سازی مدیریت جنگل و جنگل‌داری دارد؛ این رشته رابطه‌ای مشابه با علوم کتابداری و اطلاع‌رسانی دارد. این یک علم میان رشته‌ای است که عمدتاً با جمع‌آوری، طبقه‌بندی، دستکاری، ذخیره، بازیابی و انتشار اطلاعات سروکار دارد. اطلاعات، در این زمینه، شامل اسناد قابل خواندن توسط انسان و ماشین می‌شود. نمونه‌هایی از اسناد قابل خواندن توسط انسان شامل
نمونه‌هایی از اسناد قابل خواندن توسط انسان شامل نقشه‌ها، برگه‌های اطلاعات میدانی، برنامه‌های عملیاتی و برنامه‌های مدیریت دارایی بلندمدت با متن روایی است. اسناد قابل خواندن توسط ماشین شامل فایل‌هایی برای سامانه اطلاعات جغرافیایی (GIS)، سامانه موقعیت‌یابی جهانی (GPS) و سایر برنامه‌ها مانند صفحات گسترده و سیستم‌های مدیریت پایگاه داده رابطه‌ای هستند. همانند علم مدیریت، انفورماتیک جنگل از سیستم‌های پشتیبانی تصمیم‌گیری، مدل‌سازی ریاضی، آمار و الگوریتم‌های مهندسی، تحقیق در عملیات، علوم کامپیوتر و هوش مصنوعی برای
تحقیق در عملیات، علوم کامپیوتر و هوش مصنوعی برای پشتیبانی از فعالیت‌های تصمیم‌گیری استفاده می‌کند. مسائل رایج جنگلداری شامل برنامه‌ریزی برداشت، برازش مدل، نمونه‌برداری بهینه، سنجش از دور، تخصیص خدمه، طبقه‌بندی تصویر، زمان‌بندی تیمار و مسائل قطع الوار است که بسیاری از آنها را می‌توان به صورت مسائل بهینه‌سازی فرموله کرد (مثلاً مسئله تخصیص تعمیم‌یافته، مسئله فروشنده دوره‌گرد، مسئله کوله پشتی، زمان‌بندی مغازه کارها و مسائل مسیریابی وسایل نقلیه). این حوزه شامل پردازش اطلاعات و مهندسی سامانه اطلاعاتی، سامانه
پردازش اطلاعات و مهندسی سامانه اطلاعاتی، سامانه پشتیبانی تصمیم‌گیری، GIS و GPS می‌شود. زمینه تحقیقاتی شامل مطالعات ساختار، الگوریتم‌ها، رفتار و تعاملات سیستم‌های طبیعی و مصنوعی است که اطلاعات مربوط به اکوسیستم‌های جنگلی را ذخیره، پردازش، دسترسی و منتقل می‌کنند. تاریخچه. در سال ۱۹۷۰، جی.جی. گروات مقاله‌ای با عنوان «اطلاعات مدیریتی و رایانه‌ها در جنگلداری» منتشر کرد. در این مقاله، نویسنده ابعاد مختلف اطلاعات مدیریتی را توصیف و بررسی می‌کند (مانند عملیات، هزینه‌ها، موقعیت مکانی و زمان) و به موضوعاتی از قبیل
موقعیت مکانی و زمان) و به موضوعاتی از قبیل ماهیت اطلاعات و تصمیم‌گیری‌های مدیریتی، اطلاعات مدیریتی در حوزه جنگلداری، خود سامانه اطلاعات مدیریتی، کاربرد رایانه‌ها، ساختار یک سامانه مبتنی بر رایانه، مقایسه میان سامانه‌های دستی و رایانه‌ای، و تأثیر این سامانه‌ها بر مدیران میدانی می‌پردازد. نویسنده در پایان نتیجه‌گیری می‌کند که استفاده از رایانه برای پردازش داده‌های مدیریتی، در سازمان‌هایی با اندازه بحرانی، ممکن است از نظر هزینه و ارتقای کیفیت اطلاعات قابل توجیه باشد. در زمان نگارش آن مقاله، رایانه‌ها،
توجیه باشد. در زمان نگارش آن مقاله، رایانه‌ها، پایگاه‌های داده و سیستم‌های اطلاعات جغرافیایی هنوز در مراحل ابتدایی خود بودند و ابزارهایی مانند سامانه موقعیت‌یاب جهانی امروزی هنوز اختراع نشده بودند. سیستم‌های پایگاه داده مدیریت برای کسب‌وکارها رواج بیشتری داشتند. در طول ۳۰ سال بعد، کامپیوترها قدرتمندتر، کوچک‌تر و ارزان‌تر شدند. سیستم‌های مدیریت پایگاه داده رابطه‌ای در تجارت رایج شده‌اند، بررسی سیستم‌های کامپیوتری با زبان‌هایی مانند SQL استاندارد شده است و شبکه‌های سریع‌تر برای یکپارچه‌سازی داده‌ها و اطلاعات
سریع‌تر برای یکپارچه‌سازی داده‌ها و اطلاعات بسیار یکپارچه شده‌اند. در آن زمان، سامانه اطلاعات جغرافیایی که می‌توانستند روی کامپیوترهای رومیزی اجرا شوند و برای کارهای مختلف سفارشی‌سازی شوند نیز توسعه یافتند، اما به عنوان سیستم‌های جداگانه. ظرف ۱۰ سال گذشته، رشته‌های تخصصی تحصیلی در سطح دانشگاه در چندین دانشکده جنگل‌داری ارائه می‌شوند که در آن‌ها دانشجویان اصول کمی‌سازی، مدل‌سازی، تجزیه و تحلیل توصیفی و پیش‌بینی‌کننده ویژگی‌های منابع طبیعی مورد نیاز برای مدیریت صحیح اکوسیستم‌های جنگلی را می‌آموزند.
چمنزار شهری یا علفزار شهری، زمین شهری خالی است که به فضای سبز تبدیل شده است. این تعریف می‌تواند در کشورها و رشته‌های مختلف متفاوت باشد، اما در گسترده‌ترین حالت، شامل مراتع، چمنزارها و باغ‌ها و همچنین پارک‌های عمومی و خصوصی، زمین‌های خالی، بقایای مناظر روستایی و مناطق واقع در امتداد راهروهای حمل و نقل می‌شود. اگر قبلاً توسعه یافته بودند، سازه‌هایی که زمین‌های شهری را اشغال می‌کردند، تخریب شده‌اند و مناطق پراکنده‌ای از فضای سبز را که معمولاً بدون مراقبت و مدیریت هستند، به جا گذاشته‌اند و یک پارک ناخواسته را
هستند، به جا گذاشته‌اند و یک پارک ناخواسته را تشکیل داده‌اند. همچنین می‌توان فضاهایی را عمداً برای تسهیل امکانات رفاهی ایجاد کرد، مانند کمربندهای سبز، باغ‌های اجتماعی و زیستگاه‌های حفاظت‌شده حیات وحش. زمین‌های قهوه‌ای شهری، مراتع آلوده‌ای هستند که زیر چتر مراتع شهری قرار می‌گیرند. فضاهای سبز شهری دسته بزرگتری هستند که علاوه بر سایر فضاها، شامل چمنزارهای شهری نیز می‌شوند. علل. دشت‌های شهری می‌توانند ناشی از عوامل مختلفی باشند. آنها می‌توانند زمینی باشند که قبلاً توسعه یافته و از آن زمان پاکسازی شده است، یا
توسعه یافته و از آن زمان پاکسازی شده است، یا بقایای چشم‌انداز طبیعی باشند. در حالت اول، ارزش ساختمان‌های قدیمی ممکن است آنقدر پایین بیاید که انگیزه‌های مالی برای مالکان آنها جهت نگهداری از آنها یا مصادره توسط دولت محلی در پاسخ به مالیات‌های پرداخت نشده بر املاک، ایجاد نکند. در بسیاری از موارد، شهرها سازه‌های خالی را تخریب می‌کنند زیرا این سازه‌ها تهدیدی برای سلامت و ایمنی (مانند خطرات آتش‌سوزی) محسوب می‌شوند یا به عنوان مکانی برای فعالیت‌های مجرمانه مورد استفاده قرار می‌گیرند. ممکن است مناطقی از ساختمان‌ها
قرار می‌گیرند. ممکن است مناطقی از ساختمان‌ها به عنوان بخشی از طرح احیا با هدف توسعه مجدد زمین، پاکسازی شوند. در مناطق مستعد سیل، سازمان‌های دولتی ممکن است قطعات زمین‌های توسعه‌یافته را خریداری کرده و سپس سازه‌ها را برای بهبود زهکشی در هنگام سیل تخریب کنند. می‌توان محله‌های نزدیک به مکان‌های اصلی پاکسازی صنعتی یا زیست‌محیطی را خریداری و مسطح کرد تا یک منطقه حائل ایجاد شود و خطرات مرتبط با آلودگی یا حوادث صنعتی به حداقل برسد. علاوه بر این، ساکنان شهر ممکن است فضای خالی برنامه‌ریزی نشده را با پارک‌های شهری یا
فضای خالی برنامه‌ریزی نشده را با پارک‌های شهری یا باغ‌های اجتماعی پر کنند. دولت‌ها و گروه‌های غیرانتفاعی همچنین می‌توانند باغ‌های اجتماعی و مناطق حفاظت‌شده ایجاد کنند تا زیستگاه حیات وحش را احیا یا دوباره معرفی کنند، به محیط زیست کمک کنند و مردم را در مورد چمنزار آموزش دهند. دیترویت، میشیگان، یکی از شهرهای خاصی است که دشت‌های شهری زیادی دارد. مزایا. بسیاری از مطالعات نشان می‌دهند که شهرنشینی با از دست دادن تنوع زیستی مرتبط بوده است. علاوه بر این، مناظر شهری باقی مانده معمولاً قادر به پشتیبانی از شبکه‌های
باقی مانده معمولاً قادر به پشتیبانی از شبکه‌های غذایی پیچیده‌ای که قبلاً میزبان آنها بودند، نیستند و به زیستگاه‌های جدیدی برای گونه‌های بیگانه بسیار سازگار، مانند موش‌ها، سوسک‌ها و کبوترها تبدیل می‌شوند. با جایگزینی مناظر طبیعی با مناظر شهری، خدمات اکوسیستم منطقه می‌تواند کاهش یابد. به همین دلیل، در مناطق شهری فضاهای سبز و مراتع حتی حیاتی‌تر هستند. این مناطق نه تنها از طریق فراهم کردن فضایی برای فعالیت‌های اوقات فراغت و تعامل اجتماعی، زندگی انسان را بهبود می‌بخشند، بلکه مزایای مستقیمی برای سلامتی مانند
می‌بخشند، بلکه مزایای مستقیمی برای سلامتی مانند کاهش آلودگی هوا نیز دارند. آنها همچنین خانه‌هایی برای گرده افشان‌های مهم مانند زنبورهای وحشی فراهم می‌کنند. علیرغم مسائلی که پیرامون پاکسازی و نگهداری آنها وجود دارد، حتی مراتع کوچک شهری نیز می‌توانند از نظر اکولوژیکی تأثیر بزرگی داشته باشند. در ملبورن استرالیا، در محل یادبود تانرمینرویت و مالبوی هینر، تنها سه سال پس از کاشت مجدد با انواع گونه‌های بومی و انجام عملیات نگهداری، فضای سبز تعداد و تنوع حشرات اطراف را افزایش داده است.
یارانه سوخت‌های فسیلی، یارانه انرژی بر روی سوخت‌های فسیلی است. تحت یک تعریف محدود، یارانه‌های سوخت‌های فسیلی در سال ۲۰۲۲ در مجموع حدود ۱٫۵ تریلیون دلار بوده است. تحت تعریف جامع‌تر، مجموع آنها حدود ۷ تریلیون دلار بود. این موارد ممکن است شامل تخفیف‌های مالیاتی بر مصرف، مانند مالیات فروش کمتر بر گاز طبیعی برای گرمایش منازل مسکونی؛ یا یارانه‌های تولید، مانند تخفیف‌های مالیاتی بر اکتشاف نفت، باشد. یا ممکن است اثرات جانبی منفی رایگان یا ارزان باشند؛ مانند آلودگی هوا یا تغییرات اقلیمی ناشی از سوزاندن بنزین،
هوا یا تغییرات اقلیمی ناشی از سوزاندن بنزین، گازوئیل و سوخت جت. برخی از یارانه‌های سوخت فسیلی از طریق تولید برق، مانند یارانه برای نیروگاه‌های زغال‌سنگ، پرداخت می‌شوند. حذف یارانه‌های سوخت‌های فسیلی، خطرات آلودگی هوا بر سلامت را کاهش می‌دهد، و انتشار جهانی کربن را تا حد زیادی کاهش می‌دهد و در نتیجه به محدود کردن تغییرات اقلیمی کمک می‌کند. محققان سیاست‌گذاری تخمین می‌زنند که پول بسیار بیشتری صرف یارانه‌های سوخت‌های فسیلی می‌شود تا یارانه‌های کشاورزی مضر برای محیط زیست یا یارانه‌های آب مضر برای محیط زیست
محیط زیست یا یارانه‌های آب مضر برای محیط زیست آژانس بین‌المللی انرژی می‌گوید: «قیمت بالای سوخت‌های فسیلی بیشترین آسیب را به فقرا وارد می‌کند، اما یارانه‌ها به ندرت به خوبی برای محافظت از گروه‌های آسیب‌پذیر هدفمند می‌شوند و معمولاً به نفع بخش‌های مرفه‌تر جمعیت هستند.» با وجود اینکه کشورهای گروه ۲۰ متعهد شده‌اند که یارانه‌های ناکارآمد سوخت‌های فسیلی را به تدریج حذف کنند، آنها به دلیل تقاضای رأی‌دهندگان، یا برای امنیت انرژی ادامه می‌یابند. تعریف. یارانه‌های سوخت‌های فسیلی به عنوان «هر اقدام دولتی که هزینه
سوخت‌های فسیلی به عنوان «هر اقدام دولتی که هزینه تولید انرژی سوخت‌های فسیلی را کاهش می‌دهد، قیمت دریافتی توسط تولیدکنندگان انرژی را افزایش می‌دهد یا قیمت پرداختی توسط مصرف‌کنندگان انرژی را کاهش می‌دهد» توصیف شده‌اند. در نظر گرفتن اثرات جانبی منفی مانند هزینه‌های بهداشتی، منجر به مجموع بسیار بزرگتری می‌شود. بنابراین، طبق تعریف صندوق بین‌المللی پول، آنها بسیار بزرگتر از تعاریف OECD و آژانس بین‌المللی انرژی (IEA) هستند. بسته به سهم تولید شده توسط سوخت‌های فسیلی، می‌توان یارانه‌های برق و گرما را در نظر گرفت.
می‌توان یارانه‌های برق و گرما را در نظر گرفت. گاهی اوقات در مورد اینکه از کدام تعریف استفاده شود، اختلاف نظر وجود دارد: برای مثال، دولت بریتانیا در سال ۲۰۲۱ اعلام کرد که از تعریف IEA استفاده می‌کند و به سوخت‌های فسیلی یارانه نمی‌دهد، اما دیگران در همان سال گفتند که طبق تعریف OECD، این کار را انجام می‌دهد. اندازه‌گیری. یارانه‌ها را می‌توان از طریق جمع‌بندی یارانه‌های مستقیم دولتی، مقایسه قیمت‌ها در یک کشور با قیمت‌های بازار جهانی، و گاهی با تلاش برای در نظر گرفتن هزینه‌های آسیب به سلامت انسان و اقلیم،
نظر گرفتن هزینه‌های آسیب به سلامت انسان و اقلیم، برآورد کرد. بر اساس گزارش هیئت بین‌دولتی تغییرات اقلیم در سال ۲۰۲۳، تعیین قیمت واقعی سوخت‌های فسیلی که بازتاب‌دهنده هزینه‌های واقعی آن‌ها باشد، می‌تواند تا سال ۲۰۳۰ انتشار جهانی دی‌اکسید کربن را تا ۱۰٪ کاهش دهد. مؤسسه بین‌المللی توسعه پایدار (IISD) نیز اعلام کرده است که کشورهای گروه هفت باید هر سال یارانه‌های خود را مطابق باسند ۲۰۳۰ یونسکو از اهداف توسعه پایدار (SDG) در زمینه یارانه‌های سوخت فسیلی منتشر کنند. هزینه مالی حمایت دولت‌ها از سوخت‌های فسیلی در سال
هزینه مالی حمایت دولت‌ها از سوخت‌های فسیلی در سال ۲۰۲۳ به ۱٫۱ تریلیون دلار آمریکا رسید که بخش عمده‌ای (۹۰٪) از آن مربوط به مصرف سوخت‌های فسیلی بود. هزینه مالی حمایت از مصرف‌کنندگان خانگی در این سال ۱۸۹ میلیارد دلار و برای صنایع تولیدی و دیگر بخش‌های صنعتی ۱۰۳٫۸ میلیارد دلار بوده است. سازمان توسعه و همکاری اقتصادی (OECD) اعلام کرد که «بیشتر این حمایت‌ها فاقد هدف‌گذاری نظام‌مند برای اقشار نیازمند بوده‌اند که این امر نگرانی‌هایی را در زمینه عدالت و کارآمدی به‌وجود می‌آورد.» مشوق‌های اقتصادی برای کاهش کربن از
می‌آورد.» مشوق‌های اقتصادی برای کاهش کربن از طریق مالیات بر سوخت، مالیات بر کربن، سامانه‌های تجارت انتشار (ETSs) و مکانیزم‌های حمایتی کاهش‌دهنده قیمت – که در مجموع با نرخ مؤثر خالص کربن (Net Effective Carbon Rate یا Net ECR) سنجیده می‌شوند – به‌طور متوسط برابر با ۱۴ یورو به ازای هر تن معادل دی‌اکسیدکربن (€/tCO2e) در سال ۲۰۲۳ بوده است. سهم انتشار گازهای گلخانه‌ای تحت پوشش Net ECR مثبت ۴۲٪ بوده و تنها ۲۷٪ از این انتشارها تحت پوشش قیمت‌گذاری صریح کربن (یعنی مالیات بر کربن یا سامانه‌های تجارت انتشار) قرار
مالیات بر کربن یا سامانه‌های تجارت انتشار) قرار گرفته‌اند.
تولید برنج در میانمار تقریباً ۴۳ درصد از کل تولید محصولات کشاورزی این کشور را تشکیل می‌دهد و این کشور را به هفتمین تولیدکننده بزرگ برنج در جهان تبدیل کرده است. از ۶۷٫۶ میلیون هکتار زمین، ۱۲٫۸ میلیون هکتار برای کشت استفاده می‌شود. تنها در سال ۲۰۱۹، میانمار ۱۳٬۳۰۰ میلیون تن برنج سفید (milled rice) تولید کرد. در طول تاریخ، میانمار به دلیل آب و هوای مناسب برای شالیزارهای برنج و مداخله دولت در قالب سیاست‌های کشاورزی، خود را به عنوان یک کشور بزرگ تولیدکننده و صادرکننده برنج تثبیت کرده است. تولید با استفاده از
برنج تثبیت کرده است. تولید با استفاده از روش‌های سنتی کشت، به ویژه در فصل بارندگی‌های موسمی انجام می‌شود که منجر به بسط انواع مختلف برنج شده است. سیاست‌های اقتصادی جهانی در سال‌های اخیر منجر به افزایش همکاری‌های بین‌المللی با سازمان‌های مردم‌نهاد و سایر سازمان‌ها شده است که کمک‌های مالی و فناوری در دسترس کشاورزان برنج قرار داده‌اند.
جنگل‌زدایی در نیوزیلند در گذشته یک مسئله زیست‌محیطی بحث‌برانگیز بوده است، اما جنگل‌های بومی (که به صورت عامیانه «بوته» نامیده می‌شوند) اکنون از حمایت قانونی برخوردارند و انسان‌ها اجازه دستکاری آنها را ندارند. پوشش جنگلی پیش از انسان. از آنجایی که نیوزیلند آخرین سرزمین بزرگی بود که انسان‌ها در آن ساکن شدند، مطالعهٔ تغییرات انسان‌شناسی در آن آسان‌تر از کشورهایی با تاریخ انسانی طولانی‌تر است. تصویری از پوشش گیاهی با استفاده از بقایای باستان‌شناسی و فسیلی، به ویژه دانه‌های گرده از جنگل‌های قدیمی، ساخته شده است.
دانه‌های گرده از جنگل‌های قدیمی، ساخته شده است. جنگل‌های دست‌نخورده در جزیره استوارت و جزیره اولوا یافت می‌شوند، اما در طول پلیستوسن این مناطق پوشیده از علف و بوته‌زار بوده‌اند. در طول آخرین دوره یخبندان، درختان پودوکارپ، پهن‌برگ و جنگل‌های راش در شمال نیوزیلند رشد کردند. شهرک مائوری. پیش از ورود مائوری‌ها، نیوزیلند تقریباً به‌طور کامل پوشیده از جنگل بود، به‌جز مناطق مرتفع آلپ و مناطقی که تحت تأثیر فعالیت‌های آتشفشانی قرار داشتند. مائوری‌ها حدود ۱۰۰۰ سال پیش شروع به سکونت در این کشور کردند و تا سال ۱۸۴۰،
شروع به سکونت در این کشور کردند و تا سال ۱۸۴۰، زمانی که اروپایی‌ها بخش کوچکی از کل جمعیت را تشکیل می‌دادند، پوشش جنگلی به‌طور قابل توجهی از ۸۵٪ به ۵۳٪ کاهش یافت. شهرک اروپایی. وقتی اولین اروپایی‌ها در سال ۱۷۶۹ از راه رسیدند، هنوز پوشش جنگلی انبوه و متراکمی وجود داشت. کاوشگران اولیه مانند کوک و بنکس این سرزمین را به عنوان «جنگل‌های عظیم، درختان بلند و بهترین الوار» توصیف کردند. تا قرن نوزدهم، چوب عمدتاً برای تعمیر کشتی‌های بادبانی مورد استفاده قرار می‌گرفت. با افزایش سریع جمعیت مستعمره نیو ساوت ولز، نیاز به
افزایش سریع جمعیت مستعمره نیو ساوت ولز، نیاز به چوب از نیوزیلند رو به افزایش گذاشت. صادرات چوب، عمدتاً چوب کائوری، به یک صنعت بزرگ برای نیوزیلند تبدیل شد. سوابقی از دهه ۱۸۴۰ وجود دارد که بیان می‌کند ۵۰ تا ۱۰۰ کشتی می‌توانستند در بندر کایپارا به ساحل بسته شوند و با الوارهایی از تیرهای شناور غول‌پیکر که می‌توانستند ۱۰۰۰۰ الوار را همزمان در خود جای دهند، پر شوند. علاوه بر این، به عنوان نوعی الوار، بسیاری از پیشگامان، درختان کائوری را به دلیل صمغی که از آنها برای ساخت لاک و مشمع کف اتاق تولید می‌کردند، عمدتاً
ساخت لاک و مشمع کف اتاق تولید می‌کردند، عمدتاً در جزیره شمالی نزدیک اوکلند، ارزشمند یافتند. استعمارگران از روش‌های غیرمتعارف برای جمع‌آوری این صمغ از درختان زنده استفاده می‌کردند. قطع این درختان و زمین اطراف آنها منجر به تخریب زمین و غیرقابل استفاده شدن آن برای کشاورزی شد (وین، صفحه ۱۰۸). بدون درختانی که خاک و آوار را به زمین نگه دارند، آب آزادانه جریان یافت و باعث سیل مکرر و منظم شد. از آنجایی که بیشتر نیوزیلند پوشیده از بوته‌های انبوه بود، اغلب از تکنیک بریدن و سوزاندن برای آماده‌سازی زمین‌های مورد نیاز
و سوزاندن برای آماده‌سازی زمین‌های مورد نیاز برای کشاورزی در مناطق جنگلی استفاده می‌شد. این عمل به دلیل پیچیدگی کنترل آتش‌سوزی، چندان مسئولانه انجام نشد و ناخواسته منجر به آتش‌سوزی مناطق وسیعی از زمین شد. هزاران هکتار زمین به‌طور تصادفی سوخته و نابود شدند. پس از امضای پیمان وایتانگی در سال ۱۸۴۰، مهاجران گسترش سریعی را آغاز کردند. جنگل‌زدایی برای بسیاری از کاربردها، از جمله پاکسازی زمین برای کشاورزی و باغ‌ها و چوب برای ساخت و ساز، ادامه یافت. حدود از زمین نیز به دلیل آتش‌سوزی‌های جنگلی ناشی از فعالیت‌های
نیز به دلیل آتش‌سوزی‌های جنگلی ناشی از فعالیت‌های انسانی تنها در عرض چند روز از بین رفت. به مهاجران اغلب زمین‌هایی مانند هوم‌استیدز اعطا می‌شد، با این شرط که اگر به اندازه کافی بوته‌زارها را پاکسازی نکنند، آن را از دست بدهند. افزایش نرخ جنگل‌زدایی می‌تواند با افزایش ناگهانی استفاده از کارخانه‌های چوب‌بری مرتبط باشد. در سال ۱۸۴۳ تنها شش کارخانه چوب‌بری، در سال ۱۸۴۷ دوازده، در سال ۱۸۵۵ پانزده و در سال ۱۸۶۸ نود و سه کارخانه وجود داشت، که رشدی بیش از پانزده برابر در بیست و پنج سال را نشان می‌دهد. بسیاری از
برابر در بیست و پنج سال را نشان می‌دهد. بسیاری از شهرک‌های اره‌کشی به نوبه خود با تبدیل شدن به ایستگاه‌های راه‌آهن پشتیبانی شدند و منجر به افزایش فضای سبز و دسترسی به مشاغل گردیدند. با گذشت زمان، آسیاب‌ها نیز پربارتر شدند. این عوامل به ایجاد نرخ تصاعدی جنگل‌زدایی در سراسر کشور کمک کردند. اگرچه در سال ۱۸۸۵، وزارت جنگلداری ایالت، جنگل‌ها را برای حفاظت از منابع چوب کنار گذاشت، اما به مدت ۱۰۰ سال به کشاورزان نیوزیلندی مشوق‌هایی پرداخت می‌شد یا یارانه‌هایی برای پاکسازی زمین از درختان یا «بهبود» زمین برای
برای پاکسازی زمین از درختان یا «بهبود» زمین برای کشاورزی ارائه می‌شد. نیمی از نیوزیلند اکنون به زمین‌های کشاورزی تبدیل شده است، برای مثال، بیشتر پهنه‌های رودخانه‌ای ساحل غربی اکنون به مراتع تبدیل شده‌اند. از بین بردن جنگل‌ها به انقراض گونه‌های بومی کمک کرد. با از بین بردن جنگل‌های بومی نیوزیلند، انسان‌ها چشم‌اندازی با شرایط آب و هوایی ایجاد کردند که به ملخ شاخ کوتاه "Phaulacridium marginale" اجازه می‌دهد تا دامنه خود را در سراسر کشور گسترش دهد. تاریخ اخیر. تا دهه ۱۹۷۰، جنبش محیط زیست اقدام مستقیمی را برای
تا دهه ۱۹۷۰، جنبش محیط زیست اقدام مستقیمی را برای حفاظت از جنگل‌های نیوزیلند آغاز کرد. کمپین‌های اقدام مستقیم قابل توجه در جنگل پورورا با استیون کینگ و ساحل غربی با شورای اقدام جنگل‌های بومی و اقدام جنگل‌های بومی بودند. تمام قطع درختان جنگل‌های بومی در زمین‌های عمومی در سال ۲۰۰۲ پایان یافت، زمانی که دولت به رهبری حزب کارگر به وعده انتخاباتی خود مبنی بر توقف قطع درختان عمل کرد. در سال ۲۰۰۵، جنگلداری بیش از پوشش داد یا ۲۹٪ از کشور، متشکل از از جنگل‌های بومی و از جنگل‌های کاشته شده. تخمین اداره آمار نیوزیلند
از جنگل‌های کاشته شده. تخمین اداره آمار نیوزیلند شامل مناطقی با بیش از بود. با حداقل ۱۰٪ پوشش تاجی و حداقل ارتفاع بالقوه در زمان سررسید.