payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نظام همگرایی آمریکای مرکزی کمیسیونی برای محیط زیست و توسعه ایجاد کرد که مأمور هماهنگی سیاست‌ها، پروژه‌ها و برنامه‌های حفاظت محیط زیست در منطقه بود. این کمیسیون در ۱۲ اکتبر ۱۹۹۴ با امضای «اتحاد برای توسعه پایدار آمریکای مرکزی» اولین طرح مدیریت محیط زیستی منطقه‌ای خود را تصویب کرد.
یوری الکساندرویچ «یورا» بوریسف (؛ زادهٔ ) بازیگر روسی است. او برنده جایزه عقاب طلایی در سال ۲۰۲۱ بود. "جی‌کیو" روسیه او را به‌عنوان بازیگر سال ۲۰۲۰ برگزید. بوریسوف نخستین نقش سینمایی خود را در درام جنایی "النا" (۲۰۱۱) بازی کرد. او میخائیل کلاشنیکف را در فیلم "ای‌کی-۴۷" (۲۰۲۰) به تصویر کشید. او همچنین در فیلم‌هایی مانند "کوپه شماره ۶" (۲۰۲۱) و "آنورا" (۲۰۲۴) بازی کرده است. وی برای بازی در فیلم "آنورا" نامزد جوایز گلوب بهترین، بفتا و اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شده است.
پپروناتا یک خورش آب‌پز سبزیجات ایتالیایی است که معمولاً از فلفل دلمه‌ای قرمز، گوجه‌فرنگی و سیر تشکیل شده است. ممکن است به عنوان سس برای پاستا استفاده شود یا به عنوان مخلفات برای غذاهای گوشت و ماهی سرو شود. همچنین ممکن است به عنوان بخشی از راگو گنجانده شود. آشپزی مالتی از فلفل برشته شده در روغن و سرکه استفاده می کند.
پایال کاپادیا (؛ زادهٔ ۱۹۸۶) فیلم‌ساز هندی است. در سال ۲۰۱۷، فیلم کوتاه او، یعنی "ابرهای بعد از ظهر"، تنها فیلم هندی برگزیده هفتادمین جشنواره فیلم کن بود. در سال ۲۰۲۱، او جایزه چشم طلایی بهترین فیلم مستند را در هفتاد و چهارمین جشنواره فیلم کن برای نخستین فیلم بلندش "شب دانستن هیچ" دریافت کرد. او جایزه بزرگ جشنواره فیلم کن ۲۰۲۴ را برای نخستین فیلم داستانی‌اش "همه آنچه به‌عنوان نور تصور می‌کنیم" برنده شد. این فیلم همچنین برای او نامزدی جایزه گلدن گلوب بهترین کارگردانی را به همراه داشت.وی در جشنواره فیلم کن
کارگردانی را به همراه داشت.وی در جشنواره فیلم کن ۲۰۲۵ عضوی از هیئت داوران است.
تمام آنچه نور می‌پنداریم () فیلمی درام محصول سال ۲۰۲۴ به نویسندگی و کارگردانی پایال کاپادیا است. از بازیگران این فیلم می‌توان به کانی کسروتی، دیویا پرابها، چهایا کدم و هریدو هارون اشاره کرد. این فیلم محصول مشترک بین‌المللی بود که شرکت‌هایی از فرانسه، هند، هلند، لوکزامبورگ و ایتالیا را در بر می‌گرفت. "تمام آنچه نور می‌پنداریم" که به زبان‌های هندی، مالایایی و مراتی ساخته شده است، در هفتاد و هفتمین جشنواره فیلم کن در ۲۳ مه ۲۰۲۴ به نمایش درآمد. این نخستین فیلم هند بعد از سال ۱۹۹۴ بود که در رقابت اصلی شرکت کرد و
بعد از سال ۱۹۹۴ بود که در رقابت اصلی شرکت کرد و جایزه بزرگ را از آن خود کرد. این فیلم اکران محدودی در کرالا، هند، در ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۴ داشت، و نمایش گستردهٔ آن در ۲۹ نوامبر ۲۰۲۴ آغاز شد و نظرات مثبتی دریافت کرد. این فیلم در نظرسنجی "سایت اند ساوند" به‌عنوان بهترین فیلم سال ۲۰۲۴ در صدر قرار گرفت و توسط هیئت ملی بازبینی به عنوان یکی از پنج فیلم بین‌المللی برتر سال ۲۰۲۴ انتخاب شد. این فیلم در هشتاد و دومین مراسم گلدن گلوب نامزد دو جایزه بهترین فیلم خارجی‌زبان و بهترین کارگردانی برای کاپادیا شد.
علی سلیمان الاسد با نام کامل علی سلیمان احمد ابراهیم سلیمان الوحش (۱۸۷۵–۱۹۶۳) رهبر علویان در لاذقیه و یکی از مخالفان قیمومیت فرانسه بر سوریه و لبنان بود. او پدر رئیس‌جمهور سابق سوریه حافظ اسد و نیز پدربزرگ بشار اسد است. زندگی شخصی. پدر او سلیمان بن احمد بن ابراهیم بن سلیمان الوحش است. خانواده اسد در قرضه، یک شهر علوی در منطقه کوهستانی سنجق لاذقیه متعلق به امپراتوری عثمانی ساکن بودند. آنها از قبیله کلبیه بودند. علی به محافظت از ضعیفان شهرت داشت و در دهه ۱۹۲۰ به پناهندگانی که از استان حلب سابق فرار می‌کردند،
به پناهندگانی که از استان حلب سابق فرار می‌کردند، زمانی که فرانسه بخش‌هایی از آن را به ترکیه واگذار کرد، کمک می‌کرد. او یکی از معدود علوی‌های تحصیل کرده روستای خود و تنها فردی از روستای خود است که مشترک روزنامه است. به دلیل دستاوردهایش، علوی‌ها به علی لقب «اسد» (به معنی شیر) دادند و در سال ۱۹۲۷ او این لقب را به عنوان نام خانوادگی خود انتخاب کرد. علی سه بار ازدواج کرد و برای بیش از سه دهه صاحب یازده فرزند بود. همسر اولش سعده اهل منطقه الحفه است که از او صاحب سه پسر و دو دختر شد. همسر دومش ناعسه، بیست سال از
سه پسر و دو دختر شد. همسر دومش ناعسه، بیست سال از او کوچکتر است. ناعسه دختر عثمان عبود از منطقه القطیلبیه است. علی از ناعسه صاحب یک دختر و پنج پسر شد که یکی از آنها حافظ است که در ۱۹ اکتبر ۱۹۳۰ به دنیا آمد.
بلدرچینی‌شدن یا کوتورنیسم یک بیماری با حساسیت ماهیچه و رابدومیولیز است (تجزیه سلول‌های ماهیچه‌ای) پس از مصرف بلدرچین (معمولا بلدرچین معمولی، "Coturnix coturnix" و نامش را از آن گرفته است) که از گیاهان سمی تغذیه می‌کنند.
کمرکلی سرقهوه‌ای یک پرنده آوازخوان کوچک بومی جنگل‌های کاج در سراسر جنوب شرقی ایالات متحده است. تجزیه و تحلیل‌های ژنتیکی تمایز کمی بین جمعیت‌های شمالی و جنوبی در فلوریدا را نشان داد، اما این مطالعه همچنین تنوع ژنتیکی کمتری را در میان جمعیت‌های فلوریدا جنوبی نشان داد که ممکن است نتیجه افزایش گستگی زیستگاه باشد که مستند شده است. کمرکلی باهاما در گذشته یک زیرگونه در نظر گرفته می‌شد ("S. p. insularis")، از آن زمان به عنوان گونه جداگانه خود طبقه‌بندی شده است. دو مطالعه اخیر دربارهٔ ارزیابی صداها در باهاما و جمعیت
اخیر دربارهٔ ارزیابی صداها در باهاما و جمعیت کمرکلی قاره‌ای تفاوت‌های مهمی را نشان دادند. یکی از مطالعات همچنین نشان داد که جمعیت‌های قاره‌ای و باهاما به صداهای جمعیت دیگر پاسخ تهاجمی نشان نمی‌دهند. این نوع مطالعه پاسخ به صدا اغلب برای کمک به تعریف گونه‌های پنهان استفاده می‌شود. این پرنده، مانند دیگر کمرکلی‌های، دارای منقاری سیاه و تیز میخمانند است که از آن برای کوبیدن دانه‌های باز استفاده می‌کند. این یک مهاجر پیاپی از ایستگاه‌های تغذیه است و علاقه زیادی به دانه‌های آفتابگردان و کیک‌های سوت دارد. این پرنده
دانه‌های آفتابگردان و کیک‌های سوت دارد. این پرنده جسور و کنجکاو، به آسانی توسط انسان قابل دسترسی است. آشکار شده است که کمرکلی سرقهوه‌ای ترجیح می‌دهد که لانه‌های خود را در بالای شاخه‌های کوتاه بسازد.
یازدهمین تری‌یناله دی میلانو یا یازدهمین سه‌سالانهٔ میلان ، سه‌سالانه‌ای در میلان در سال ۱۹۵۷ میلادی بود که توسط دفتر نمایشگاه‌های بین‌المللی (بی‌آی‌ای) تصویب شد. موضوع آن "ارتقای کیفیت بیان در تمدن امروز" بود. مطالب. بررسی مجسمه‌سازی ۵۰ سال گذشته انجام شد که آثاری از امبرتو بوچونی، کنستانتین برانکوزی، الکساندر کالدر، آرتورو مارتینی، آنری ماتیس، هنری مور، پابلو پیکاسو، پیر اگوست رنوآر و اگوست رودن را نشان می‌داد. گیلو دورفلس، لئوناردو ریچی، لوئیجی روسلی و مارکو زانوسو نمایشگاه محصولات صنعتی را برپا کردند. و
زانوسو نمایشگاه محصولات صنعتی را برپا کردند. و یک بخش معماری. تیمو سارپانوا ۲ جایزهٔ بزرگ، کای فرانک، دورا یونگ و کیلیکی سالمنهارا هر کدام یک جایزه بردند. آنتی نورمسنیمی، اوکی نومی، ایلماری تاپیووآرا، ووکو اسکولین، برتل گاردبرگ و سوری یاناگی مدال‌های طلا را به دست آوردند، یاناگی برای چهارپایۀ پروانه‌ای خود. سارا هوپئا برای شیشهٔ لیکور فلامینگو مدال نقره گرفت. پاویون ایالات متحدهٔ آمریکا توسط والتر دوروین تیگ و پل مک‌کاب طراحی شده بود.
کشتی‌های نِمی دو کشتی با اندازه‌های متفاوت بودند که در زمان سلطنت امپراتور روم کالیگولا در قرن اول پس از میلاد در دریاچه نِمی ساخته شدند. اگر چه هدف از کشتی‌ها با قطعیت روشن نیست، اما تصور می‌شد که ایندو کشتی‌هایی تفریحی بودند. کشتی بزرگتر یک قصر شناور استادانه بود که حاوی مقادیری سنگ مرمر، کف موزاییک، گرمایش و لوله کشی، و امکاناتی مانند حمام بود. هر دو کشتی دارای فناوری بودند که تصور می‌شد که خیلی دیرتر به لحاظ تاریخی توسعه یافته است. گفته شده است که امپراتور تحت تأثیر سبک زندگی تجملاتی حاکمان هلنیستی
تحت تأثیر سبک زندگی تجملاتی حاکمان هلنیستی سیراکوز و مصر بطلمیوسی بوده است. این کشتی ها که در سال ۱۹۲۹ از بستر دریاچه بازیابی شدند، در سال ۱۹۴۴ در طول جنگ جهانی دوم در اثر آتش سوزی نابود شدند. کشتی بزرگتر ۷۳ متر در طول و ۲۴ متر پهنا داشت. طول کشتی دیگر ۷۰ بود و عرض آن ۲۰ متر. مکان اکتشاف. دریاچه نمی ( ، ) یک دریاچه آتشفشانی مدور کوچک در منطقه لاتزیو ایتالیا است، جنوب رم. سطح آن است و حداکثر عمق . در مورد اینکه چرا امپراتور کالیگولا تصمیم به ساخت دو کشتی بزرگ روی چنین دریاچه کوچکی گرفت، حدس و گمان‌های
بزرگ روی چنین دریاچه کوچکی گرفت، حدس و گمان‌های متفاوتی وجود دارد. با توجه به اندازه کشتی‌ها، مدت‌ها تصور می‌شد که کشتی‌های تفریحی هستند، اما از آنجایی که دریاچه مقدس بود، طبق قوانین روم هیچ کشتی نمی‌توانست روی آن حرکت کند (به نقل از پلینی جوان در Litterae VIII-2) و استثنا از آن مستلزم یک معافیت مذهبی بود. کالیگولا به‌ویژه از فرقه مصری ایزیس که در رم تأسیس کرده بود، حمایت می‌کرد و همچنین از کیش دیانا نمورنسیس حمایت می‌کرد، که در سنت رومی تلفیق‌گرایی ، احتمالاً او را گونه‌ای از ایزیس می‌نگریست. شهرهای
احتمالاً او را گونه‌ای از ایزیس می‌نگریست. شهرهای گنزانو و نمی در طرف مقابل دریاچه و بالای دیواره های دهانه قرار دارند. گنزانو توسط رومیان به الهه سینتیا تقدیم شد، فرقه ای که با کیش دیانا نمورنسیس مرتبط است. نمی در زمان رومیان وجود نداشت. نام نِمی از کلمه لاتین "nemus Aricinum" (بیلستانِ Ariccia) گرفته شده است، آریچا یک شهر مهم در نزدیکی دریاچه است که با پرستش دیانا و خدای ویربیوس (نام لاتین هیپولوتوس ، مرد جوانی که دایانا دوستش داشت) مرتبط است. در نمی ویرانه‌های معبد باستانی اختصاص داده شده به دیانا قرار
معبد باستانی اختصاص داده شده به دیانا قرار دارد که از طریق راه ویربیا به جادهٔ آپیا (جاده رومی بین رم و بریندیزی) متصل می‌شد. در زمان امپراتوری روم ، منطقه اطراف گنزانو توسط شهروندان ثروتمند رومی به دلیل هوای پاک، آب بدون آلودگی و دمای خنک تر در طول ماه های گرم تابستان مورد استفاده قرار می‌گرفت. این دریاچه خُرداقلیم خاص خود را دارد و توسط دیواره های دهانه از باد محافظت می‌شود. یوهان ولفگانگ فون گوته ، لرد بایرون و شارل گونو همگی در نِمی زندگی می‌کردند و انعکاس ماه را که در تابستان در مرکز دریاچه دیده
و انعکاس ماه را که در تابستان در مرکز دریاچه دیده می‌شد، ثبت کرده‌اند. این پدیده منشأ نام رومی دریاچه، "Speculum Dianae" (آینه دیانا) است. بازیابی. ماهیگیران محلی از مدت‌ها پیش از وجود این لاشه‌ها آگاه بودند و آنها را کاوش کرده و آثار کوچکی را برداشته بودند و اغلب از قلاب‌های قلاب‌گیر برای بیرون کشیدن قطعات استفاده می‌کردند و به گردشگران می‌فروختند. در سال ۱۴۴۶، پروسپرو کاردینال کولونا و لئون باتیستا آلبرتی داستانهای مربوط به بقایای بقایای را دنبال کردند و آنها را در عمق کشف کردند. ، که در آن زمان برای
و آنها را در عمق کشف کردند. ، که در آن زمان برای نجات مؤثر بسیار عمیق بود. آنها با استفاده از طناب هایی با قلاب به کشتی ها آسیب رساندند تا تخته ها را از آنها جدا کنند. آلبرتی فراتر از نوع چوب و پوشیده شدن آن با غلاف سربی از این کاوش ها متوجه شد. در سال ۱۵۳۵، فرانچسکو دی مارکی با استفاده از کلاه غواصی روی کشتی غواصی کرد. یافته‌های او شامل آجر، سنگ‌فرش‌های مرمر، برنز، مس، مصنوعات سربی و تعداد زیادی تیرهای چوبی بود. از مواد بازیابی شده، روشن شد که در ساخت کشتی‌ها از مفاصل مورتیس و تنون استفاده شده است. با
از مفاصل مورتیس و تنون استفاده شده است. با وجود نجات موفقیت آمیز کل سازه ها و قطعات، هیچ علاقه آکادمیک به کشتی‌ها وجود نداشت، بنابراین تحقیقات بیشتری انجام نشد. اشیاء کشف شده گم شده‌اند و سرنوشت آنها مشخص نیست. در سال ۱۸۲۷، علاقه به بازیابی کشتی‌ها دوباره احیا شد و این باور عمومی شد که مواد اولیه به دست آمده یا بخشی از معبد دیانا بوده است یا از ویلای ژولیوس سزار (که توسط سوتونیوس نقل شده است). آنسیو فوسکونی یک سکوی شناور ساخت که می‌توانست با آن لاشه ها را بالا ببرد. در حین بالابردن، چند تا از کابل هایش
بالا ببرد. در حین بالابردن، چند تا از کابل هایش پاره شد و او پروژه را متوقف کرد تا بتواند کابل های قوی تری پیدا کند. وقتی برگشت، متوجه شد که مردم محلی سکوی او را برای ساخت بشکه های شراب برچیده‌اند. این باعث شد که او از این پروژه صرف نظر کند. در سال ۱۸۹۵، با حمایت وزارت آموزش، دانشگاه‌ها و پژوهش ایتالیا ، سیگنور الیزئو بورگی مطالعه سیستماتیک محل کشتی‌های غرق شده را آغاز کرد و برای نخستین بار متوجه شد که این مکان دارای دو کشتی غرق شده است. از جمله موادی که بورگی به دست آورد، سر پنجه برنزی یکی از سکان ها و
بورگی به دست آورد، سر پنجه برنزی یکی از سکان ها و سرهای برنزی بسیاری از حیوانات وحشی بود. بورگی تمام یافته های خود را در موزه خود قرار داد و پیشنهاد فروش مجموعه را به دولت داد. الوارهایی که او پیدا کرد دور انداخته و گم شدند، در حالی که هیچ ارجاع متنی برای هیچ یک از یافته‌های او ثبت نشد. فلیچه برنابئی، مدیر کل دپارتمان آثار باستانی و هنرهای زیبا، ادعا کرد که تمامی آثار برای موزه ملی وجود دارد و گزارشی مبنی بر توقف بازیابی به دلیل "ویران شدن دو کشتی شکسته" ارائه کرد. یک مهندس از "نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا"
کرد. یک مهندس از "نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا" سایت را بررسی کرد تا امکان بازیابی دو کشتی دست نخورده را تعیین کند. مهندس به این نتیجه رسید که تنها راه عملی، زهکشی جزئی دریاچه است. در سال ۱۹۲۷، بنیتو موسولینی ، رئیس شورای وزیران ، به گوئیدو اوچلی دستور داد که دریاچه را تخلیه و کشتی‌ها را بازیابی کند. با کمک "نیروی" دریایی سلطنتی ایتالیا)، "ارتش سلطنتی ایتالیا"، صنعت و افراد خصوصی، یک مجرای آب زیرزمینی روم باستان که دریاچه را به مزارع خارج از دهانه ارتباط می‌داد، دوباره فعال شد. این مجرا در ۲۰ اکتبر ۱۹۲۸ به
دوباره فعال شد. این مجرا در ۲۰ اکتبر ۱۹۲۸ به یک سکوی پمپاژ شناور متصل شد و سطح دریاچه شروع به کاهش کرد. در ۲۸ مارس ۱۹۲۹، سطح آب کاهش یافته بود ، و اولین کشتی ("ناو اصلی") سطح را شکست. در ۱۰ ژوئن ۱۹۳۱، "ناو اصلی" بازیابی شد و کشتی دوم ("ناو دوم") در معرض دید قرار گرفت. در این زمان سطح آب با حذف بیش از 40,000,000 متر مکعب آب، بیش از کاهش یافته بود. در نتیجه کاهش وزن، در ۲۱ اوت ۱۹۳۱، ۵۰۰ هزار متر مکعب گل از لایه های زیرین فوران کرد که باعث شد از کف دریاچه فروکش کند. کار متوقف شد و در حالی که خطرات ادامه پروژه
کند. کار متوقف شد و در حالی که خطرات ادامه پروژه مورد بحث بود، دریاچه شروع به پر کردن مجدد کرد. از آنجایی که ناو دوم قبلاً تا حدی خشک شده بود، غوطه ور شدن باعث آسیب قابل توجهی به آن شد. در ۱۰ نوامبر ۱۹۳۱، وزیر فواید عامه دستور داد این پروژه و تمام تحقیقات متوقف شود. در ۱۹ فوریه ۱۹۳۲، وزارت نیروی دریایی، که در بازیابی شریک بود، از موسولینی درخواست کرد که پروژه را از سر بگیرد. با پیوستن به وزارت آموزش، آنها مجوز لازم را دریافت کردند و پمپاژ برای تخلیه دریاچه در ۲۸ مارس ۱۹۳۲ دوباره آغاز شد. در همین زمان یک
در ۲۸ مارس ۱۹۳۲ دوباره آغاز شد. در همین زمان یک قایق کوچک پیدا شد که حدود درازا داشت و سر آن نوک تیز و دم آن مربع بود. برای غرق کردن آن با سنگ بارگیری شده بود و گمان می‌رفت که هم عصر با کشتی‌ها باشد. مشکلات فنی تا اکتبر ۱۹۳۲ مانع از بازیابی "ناو دوم" شد. یک موزه هدفمند ساخته شده بر روی هر دو کشتی در ژانویه ۱۹۳۶ افتتاح شد. نحوهٔ ساخت، تزئینات و شناورسازی. هر دو کشتی با استفاده از "روش ویترویوس" ساخته شدند، تکنیکی که رومی ها برای اولین بار در ساخت پوسته استفاده می کردند. گونه‌های چوب انتخاب شده به خوبی برای
می کردند. گونه‌های چوب انتخاب شده به خوبی برای کشتی سازی مدیترانه کار می‌کردند. کشتی‌رانان از بلوط برای مازه و ستون‌های انتهایی، ستون فقرات کشتی استفاده می‌کردند. آنها همچنین از بلوط برای قاب بندی داخلی، تیرهای عبوری و پایه‌ها استفاده کردند. برای تیرها و قاب‌ها از الوارهای منحنی طبیعی استفاده می‌شد. کشتی سازان مدیترانه ای چوب‌های نرم مانند کاج و صنوبر را به دلیل انعطاف پذیری و مقاومت در برابر آب ارزشمند می‌دانستند. آنها تخته‌بندی را در بدنه بیرونی و الوارهای ضخیم‌شده در بیرون و داخل، ویل‌ها و رشته‌ها را
ضخیم‌شده در بیرون و داخل، ویل‌ها و رشته‌ها را فراهم می‌کردند، که همگی باید در جای خود خم می‌شدند. بدنه در سه لایه غلاف سربی پوشانده شده بود تا از چوب ها در برابر کرم‌های کشتی محافظت شود. از آنجایی که در دریاچه های آب شیرین هیچ کرم کشتی‌ای وجود ندارد، این ویژگی طراحی نه تنها هزینه و وزن زیادی داشت، بلکه بی‌فایده بود. اما این نشانه‌ای است که بدنه کشتی‌های نمی به جای طراحی در راستای هدف، بر اساس روش‌های استاندارد کشتی‌سازی رومی ساخته شده‌اند. الوارهای بالا با رنگ و پشم قیر خورده محافظت می‌شدند و بسیاری از
با رنگ و پشم قیر خورده محافظت می‌شدند و بسیاری از سطوح آنها با سنگ مرمر ، موزاییک و کاشی های مسی طلاکاری شده تزئین شده بود. عدم هماهنگی بین ساختار بدنه و ساختار روبنا وجود داشت، که نشان می‌دهد معماران دریایی بدنه‌ها را طراحی کرده‌اند و معماران عمران پس از اتمام بدنه، روبنا را برای استفاده از فضای موجود پس از تکمیل بدنه طراحی کردند. پس از بازیابی، بدنه کشتی ها کاملا خالی و بدون تزئینات یافته شد. آنها با استفاده از پاررو هایی به بلندی هدایت می‌شدند. "ناو دوم" مجهز به چهار محل پارو، دو تا از هر ربع و دو تا از
مجهز به چهار محل پارو، دو تا از هر ربع و دو تا از شانه‌های کشتی، در حالی که "کشتی نخست" مجهز به دو محل پارو بود. جفت‌های مشابهی از تخته‌های فرمان غالباً در تصاویر کشتی‌های اوایل قرن دوم میلادی دیده می‌شوند. "ناو دوم" تقریباً به طور قطع از پاروها نیرو می گرفت، زیرا تکیه گاه‌های ساختاری برای موقعیت های پارویی در امتداد کناره های بدنه بیرون زده است. "ناو نخست" هیچ وسیله محرکه قابل مشاهده‌ای نداشت، بنابراین به احتمال زیاد هنگام استفاده به مرکز دریاچه کشیده می شد. یک لوله سربی که روی یکی از خرابه ها پیدا شده
شد. یک لوله سربی که روی یکی از خرابه ها پیدا شده بود، دارای "مهر گایوس سزار آگوستوس ژرمانیکوس" بود در حالی که بسیاری از کاشی ها دارای تاریخ ساخت بودند. در مجموع، تردید کمی در مورد اینکه کشتی‌ها چه زمانی ساخته شده‌اند یا برای چه کسی ساخته شده‌اند، باقی می‌گذارد. سوئتونیوس دو کشتی ساخته شده برای کالیگولا را توصیف می کند. "... ده کرانه پارو... مدفوع آنها پر از جواهرات بود... حمام ها، گالری‌ها و سالن‌ها در آن فراوان بود و با تنوع زیادی از انگورها و درختان میوه عرضه می‌شد." منطقی است که حدس بزنیم که کشتی‌های
عرضه می‌شد." منطقی است که حدس بزنیم که کشتی‌های نمی به استانداردهای مشابه مجهز شده بودند. یک سال پس از شناورسازی، پس از ترور کالیگولا (۲۴ ژانویه ۴۱ پس از میلاد)، کشتی ها از اشیاء گرانبها خالی گشته، بیش از حد بارگیری و سپس عمدا غرق شدند.
فرانسیس میشل باتور (؛ ؛ – ) یک اقتصاددان و سیاست‌مدار مجارستانی-آمریکایی بود. او استاد ممتاز دانشکده اقتصاد سیاسی هاروارد کندی بود. او در بوداپست مجارستان به دنیا آمد. باتور در مؤسسه فناوری ماساچوست تحصیل کرد و در سال ۱۹۵۶ مدرک دکترا گرفت. او از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۷ قائم‌مقام مشاور امنیت ملی ایالات متحده بود. او همچنین دستیار ویژه رئیس‌جمهور لیندون بی. جانسون بود. فرانسیس اِم. باتور استاد بازنشسته اقتصاد سیاسی در دانشکده دولتی کندی هاروارد بود جایی که او رئیس مؤسس برنامه سیاست عمومی دانشکده و مدیر مطالعات آن
مؤسس برنامه سیاست عمومی دانشکده و مدیر مطالعات آن بود. او قبل از آمدن به هاروارد در سال ۱۹۶۷ به عنوان معاون مشاور امنیت ملی رئیس‌جمهور لیندون بی. جانسون خدمت می‌کرد و روابط ایالات متحده و اروپا و سیاست‌های اقتصادی خارجی را پوشش می‌داد. به مناسبت خروج او از کاخ سفید، اکونومیست لندن مقاله‌ای را درباره خدمات وی با عنوان «دستیار اروپا» منتشر کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک‌هزینه گوگنهایم شده است.
چربی سفید چربی خام و سفت گوشت گوساله، بره یا گوسفندی است که در اطراف کمر و کلیه‌ها یافت می‌شود. چربی سفید دارای نقطه ذوب بین و سفت‌شدگی بین است. نقطه دودی بالا آن را برای سرخ کردن عمیق و تولید شیرینی ایدئال می‌سازد. استفاده اولیه از پربی سفید برای تهیه پیه است، اگرچه از آن به عنوان یک ماده در آشپزی نیز استفاده می‌شود، به‌ویژه در پودینگ‌های پخته‌شده سنتی، مانند پودینگ کریسمس بریتانیا است. چربی سفید در فرآیندی به نام رنده کردن به پیه تبدیل می‌شود که شامل ذوب کردن چربی‌ها و آرام‌پزی درازمدت و سپس صاف کردن و
کردن چربی‌ها و آرام‌پزی درازمدت و سپس صاف کردن و سپس سرد شدن است. سپس کل فرایند معمولاً برای پالایش محصول تکرار می‌شود. دسترسی. چربی سفید از پیش بسته‌بندی شده‌ای که در سوپرمارکت‌ها به فروش می‌رسد، چربی سفید کم‌آب است. آن را با آرد مخلوط می‌کنند تا در دمای اتاق پایدار شود، و در هنگام استفاده از آن برای دستورالعمل‌هایی که نیاز به چربی سفید تازه دارند، نیاز به مراقبت دارد، زیرا نسبت آرد به چربی می‌تواند تغییر کند. بیشتر دستورالعمل‌های نوین فرآوری‌شده چربی سفید بسته‌بندی‌شده را مشخص می‌کنند. چربی سفید سبزیجات
بسته‌بندی‌شده را مشخص می‌کنند. چربی سفید سبزیجات نیز موجود است که از روغن نباتی تصفیه‌شده تهیه می‌شود. خوراک پرنده. کیک چربی سفید معمولاً برای تغذیه پرندگان وحشی استفاده می‌شود و ممکن است با دیگر چربی‌های جامد مانند گوشت خوک درست شود. جو دوسر، دان پرندگان، آرد ذرت، کشمش و آجیل بدون نمک اغلب در کیک‌های چربی سفید گنجانده می‌شوند. در آمریکای شمالی، پرندگانی مانند دارکوب‌ها، سهره طلایی، سازونشنین، کاردینال، توکاها، زاغ‌ها، سسک تاجی، کبودمرغ، چرخ‌ریسو، کمرکلی، الیکایی و سار ، دان‌خوری پرندگان را ترجیح می‌دهند.
ژیلبر-لوک دویاناز (زادهٔ ۱۹ ژوئیه ۱۹۵۳) یک سیاستمدار فرانسوی است. او عضو حزب سوسیالیست است. وی از سال ۲۰۱۸ عضو سنا بوده است. او از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵ مشاور عمومی رون بود. در سال ۲۰۱۷ به عنوان مشاور شهرداری ویلوربان انتخاب شد. او چندین دوره به عنوان معاون شهردار ویلوربان خدمت کرده است. او همچنین ریاست گروه دوستی بین‌پارلمانی فرانسه و ارمنستان را بر عهده دارد. زندگی‌نامه. ژیلبر-لوک دویاناز در سال ۱۹۵۳ در لیون، فرانسه متولد شد. او تقریباً بدون وقفه عضو بوده و مسئولیت‌های مختلفی را بر عهده گرفته است. او محقق مرکز
مختلفی را بر عهده گرفته است. او محقق مرکز مطالعات فنی لیون بود. وی برای اولین بار در سال ۱۹۸۳ به عنوان مشاور شهرداری شهر ویلوربان منصوب شد.
کیک چربی سفید یا توپ چربی مکمل‌های غذایی برای پرندگان وحشی هستند که در تغذیه پرندگان استفاده می‌شوند. آنها معمولاً از دانه‌های آفتابگردان و دانه‌های گندم یا جو دوسر مخلوط با چربی سفید، چربی گوشت خوک یا روغن نارگیل تشکیل شده‌اند. مخلوط‌های بیشتر ممکن است دارای آجیل، میوه‌ها، کرم‌های مفتولی و دیگر حشرات باشد. در کنار توپ‌ها، که عمدتاً در اروپای شمالی و مرکزی رایج است، کیک‌های چربی ممکن است شکل‌های مختلفی مانند مستطیل، حلقه یا چرخی داشته باشند. توپ‌های چربی اغلب در یک توری پلاستیکی خوب فروخته می‌شوند که امکان
در یک توری پلاستیکی خوب فروخته می‌شوند که امکان آویزان کردن آنها را فراهم می‌کند، مانند روی شاخه‌ها یا در بوته‌ها. با این حال، تورها می‌توانند خطری برای گونه‌های دیگر مانند گوزن‌ها باشند که ممکن است توپ‌ها را پیدا کنند و آنها را کامل بخورند. دیگر شکل‌های کیک چربی را می‌توان در قفس‌های آویزان قرار داد.
دریاچه نِمی ( ، ) یک دریاچه آتشفشانی مدور کوچک در منطقه لاتزیو ایتالیا است، جنوب رم. سطح آن است و حداکثر عمق . لاشه کشتی‌های نمی در این دریاچه کشف شد.
سرخ‌قبای بیابانی، کاردینال بیابانی یا پیرولوکسیا (pyrrhuloxia) یک پرنده آوازخوان آمریکایی شمالی با اندازه متوسط است که در جنوب غربی آمریکا و شمال مکزیک یافت می‌شود. این گونه متمایز با منقاری کوتاه و تنومند و تاج و بال‌های قرمزرنگ، شباهت زیادی به کاردینال شمالی و کاردینال شنگرفی دارد که از یک سرده هستند. این کاردینال نسبتاً غیرمهاجر است، اگرچه گاهی ممکن است کمی به سوی شمال از محدوده معمول خود منحرف شود. کاردینال بیابانی زیستگاه در امتداد بستر رودخانه را ترجیح می‌دهد. در مناطقی که دامنه کاردینال بیابانی و
می‌دهد. در مناطقی که دامنه کاردینال بیابانی و کاردینال شمالی همپوشانی دارند، دورگه‌زایی ممکن است بین آنها رخ دهد. از آنجایی که مناطق گسترده‌ای از زیستگاه کاردینال بیابانی در محدوده شمالی آن به دست انسان‌ها رفته است، برخلاف کاردینال شمالی، به نظر می‌رسد جمعیت پیشین در حال کاهش اندکی باشد.
دمای اتمسفری یا دمای جوّی () به اندازه‌گیری دما در سطوح مختلف اتمسفر زمین گفته می‌شود. فشار اتمسفری تحت تأثیر چندین عامل است، از جمله تابش ورودی خورشیدی، رطوبت و ارتفاع. مخفف MAAT اغلب برای اشاره به میانگین سالانه دمای هوای یک مکان جغرافیایی به‌کار می‌رود. دمای هوای نزدیک به سطح. دمای هوای نزدیک به سطح زمین در رصدخانه‌های هواشناسی و ایستگاه‌های هواشناسی اندازه‌گیری می‌شود. این کار معمولاً با استفاده از دماسنج‌هایی انجام می‌شود که در پناهگاهی مانند جعبه اسکرین استیونسون که یک سرپناه ابزار استاندارد، دارای
استیونسون که یک سرپناه ابزار استاندارد، دارای تهویه مناسب و با رنگ سفید است، مستقر شده‌اند. دماسنج‌ها باید ۱٫۲۵ تا ۲ متر بالاتر از سطح زمین قرار گیرند. جزئیات این تنظیمات توسط سازمان جهانی هواشناسی (WMO) تعریف شده است. میانگین روزانه واقعی دما را می‌توان با استفاده از یکدما-آب‌نگار ضبط‌کننده پیوسته به‌دست‌آورد. معمولاً این پارامتر با میانگین خوانش‌های گسسته (به عنوان مثال خوانش‌های ۲۴ ساعته، چهار خوانش ۶ ساعته و غیره) یا با میانگین حداقل و حداکثر خوانش روزانه به صورت تقریبی اندازه‌گیری می‌شود. هرچند
روزانه به صورت تقریبی اندازه‌گیری می‌شود. هرچند اندازه‌گیری از روی میانگین حداقل و حداکثر خوانش روزانه می‌تواند منجر به دمای متوسط تا ۱ درجه سلسیوس سردتر یا گرم‌تر از میانگین واقعی شود. میانگین دمای هوای سطحی جهان حدود ۱۴ درجه سلسیوس است. تغییرات دما در برابر ارتفاع. دما در ارتفاعات مختلف نسبت به سطح زمین بسیار متفاوت است. این تفاوت در دما چهار لایه موجود در اتمسفر زمین را مشخص می‌کند که عبارتند از تروپوسفر، استراتوسفر، مزوسفر و ترموسفر. تروپوسفر پایین‌ترین لایه از این چهار لایه است و از سطح زمین تا حدود
لایه از این چهار لایه است و از سطح زمین تا حدود در جوّ زمین امتداد دارد، یعنی جایی که تروپوپاز (مرز بین استراتوسفر و تروپوسفر) قرار دارد. عرض تروپوسفر بسته به عرض جغرافیایی می‌تواند متفاوت باشد: به عنوان مثال، تروپوسفر در مناطق مدارگانی ضخیم‌تر و در حدود است، زیرا مناطق مدارگانی معمولاً گرم‌تر هستند. از سوی دیگر عرض تروپوسفر در قطب‌ها نازک‌تر و در حدود است، زیرا قطب‌ها سردتر هستند. به ازای هر کیلومتر افزایش ارتفاع، دمای هوا به‌طور متوسط ۶٫۵ درجه سلسیوس (۱۱٫۷ درجه فارنهایت) کاهش می‌یابد. از آنجا که تروپوسفر
درجه فارنهایت) کاهش می‌یابد. از آنجا که تروپوسفر گرم‌ترین دماهای خود را نزدیک به سطح زمین تجربه می‌کند، حجم بالایی از حرکت عمودی گرما و بخار آب در نزدیک سطح وجود دارد که باعث تلاطم‌های جوّی می‌شود. این تلاطم، همراه با وجود بخار آب، دلیلی بر این است که چرا تغییرات وضع هوا در تروپوسفر رخ می‌دهد. پس از تروپوپاز، لایه استراتوسفر قرار دارد. این لایه از تروپوپاز تا استراتوپاز در ارتفاع حدود ، امتداد دارد. با افزایش ارتفاع از تروپوپاز تا ارتفاع ، دما ثابت می‌ماند، پس از این ارتفاع، با افزایش ارتفاع، دما نیز شروع
پس از این ارتفاع، با افزایش ارتفاع، دما نیز شروع به افزایش می‌کند. از این به عنوان وارونگی یاد می‌شود و به دلیل این وارونگی است که استراتوسفر دارای تلاطم نیست. استراتوسفر گرمای خود را از خورشید و لایه ازون که جذب‌کننده تابش فرابنفش است، دریافت می‌کند. لایه بعدی یعنی مزوسفر، از استراتوپاز تا مزوپاز در ارتفاع امتداد دارد. در مزوسفر دما با افزایش ارتفاع کاهش می‌یابد و سردترین دمای جوّ زمین در این لایه است. این کاهش دما را می‌توان به کاهش تابش‌های دریافتی از خورشید نسبت داد که بیشتر آن قبلاً توسط ترموسفر جذب
نسبت داد که بیشتر آن قبلاً توسط ترموسفر جذب شده است. لایه چهارم جوّ زمین به عنوان ترموسفر شناخته می‌شود و از مزوپاز تا «بالای» اتمسفر برخوردی گسترش می‌یابد. به دلیل دریافت پرتوهای یونیزان قوی در سطح کمربند تابشی ون آلن، برخی از گرم‌ترین دماها را می‌توان در اینجا یافت.