payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باشد. PT-76 مجهز به دستگاه ارتباطی تانک، قطب‌نمای ژیروسکوپی، رادیو 10-RT-26E با آنتنی است که در صورت نیاز خود را باز می‌کند. همچنین دارای دو چراغ جلو در جلوی بدنه و یک چراغ جستجو در سمت راست بالای برجک است. این تانک از سایر خودروهای زرهی جنگی شوروی عقب مانده بود زیرا فقط راننده دستگاه دید در شب داشت و همچنین به دلیل نداشتن سیستم‌های حفاظت آتش یا NBC (هسته‌ای، بیولوژیکی، شیمیایی) که به طور قابل توجهی اثربخشی آن را کاهش می‌داد، نبود حفاظت NBC با PT-76B که دارای سیستم حفاظت NBC PAZ ("protivo-atomnaya
که دارای سیستم حفاظت NBC PAZ ("protivo-atomnaya zashchita") است، پایان یافت. از آنجا که فقط راننده تجهیزات دید در شب دارد، خدمه برد دید 4000 متر (13000 فوت) در روز و 600 متر (2000 فوت) در شب دارند.
کراسوخا (؛ انگلیسی: بلادونا یا شب‌بو کشنده) یک سیستم جنگ الکترونیک (EW) روسی، متحرک و زمینی است. این سیستم توسط شرکت کانسرن ریدیو-الکترونیک بر روی پلتفرم‌های مختلف چرخ‌دار تولید می‌شود. اهداف اصلی کراسوخا، سیستم‌های رادیویی-الکترونیکی هوابرد (مانند پهپادها) و سیستم‌های هوایی هدایت‌شده توسط رادار هستند. کراسوخا کاربردهای متعددی در نیروهای مسلح روسیه دارد، فراتر از مرزهای روسیه مستقر شده و به نیروهای مسلح دیگری مانند نیروهای مسلح ایران نیز عرضه شده است. کراسوخا-۲. کراسوخا-۲ یک سیستم باند S است ککه برای ایجاد
کراسوخا-۲ یک سیستم باند S است ککه برای ایجاد اختلال در هواپیماهای هشدار زودهنگام و کنترل هوابرد (AWACS) مانند بوئینگ ئی-۳ سنتری در برد تا طراحی شده است. کراسوخا-۲ همچنین می‌تواند سایر رادارهای هوایی، مانند رادارهای هدایت‌شونده راداری را مختل کند. موشک‌ها، پس از مختل شدن، هدفی کاذب به دور از هدف اصلی دریافت می‌کنند تا اطمینان حاصل شود که موشک‌ها دیگر تهدیدی ایجاد نمی‌کنند. کراسوخا-۲ از اهداف متحرک با اولویت بالا مانند موشک بالستیک کوتاه برد ۹کا۷۲۰ اسکندر محافظت می‌کند. کراسوخا-۴. کراسوخا-۴ یک ایستگاه اخلال
می‌کند. کراسوخا-۴. کراسوخا-۴ یک ایستگاه اخلال چندمنظوره و باند بالا است که بر روی شاسی چهار محور BAZ-6910-022 نصب شده است. این سیستم به کراسوخا-۲ افزوده می‌شود و در باندهای ایکس و کی‌یو عمل می‌کند و به مقابله با سیستم رادار مشترک حمله به هدف (JSTAR) ساخت نورثروپ گرومن E-8 می‌پردازد. کراسوخا-۴ دارای برد کافی برای مختل کردن مؤثر ماهواره‌های مدار پایین زمین (LEO) است و می‌تواند به دستگاه‌های رادیو-الکترونیکی هدف آسیب دائمی وارد کند. رادارهای زمینی نیز هدف مناسبی برای کراسوخا-۴ هستند. تاریخچه عملیاتی. کراسوخا
برای کراسوخا-۴ هستند. تاریخچه عملیاتی. کراسوخا به‌عنوان یک سیستم جنگ الکترونیک، به‌طور خاص برای حمایت از نیروهای روسی در سوریه مستقر شده است. بنا به گزارش‌ها، این سیستم‌ها برای مختل کردن سیگنال‌های GPS پهپادهای نظارتی کوچک ایالات متحده استفاده شده‌اند. این اقدام به‌منظور ایجاد یک نوع سپر الکترونیکی بر روی نیروهای روسی و متحدان آن‌ها در سوریه انجام شده است. در طول مداخله ترکیه در جنگ داخلی سوریه، ظاهراً این سیستم‌ها یک پهپاد بی‌یارکتار را با مختل کردن کنترل آن، از کار انداختند و باعث سقوط آن شدند. نیروهای
آن، از کار انداختند و باعث سقوط آن شدند. نیروهای دفاعی اسرائیل نیز در سال ۲۰۲۱ با مشکلاتی در ارتباط با سیستم مختل‌کننده GPS کراسوخا اس-۴ مواجه شدند که منجر به توسعه موفقیت‌آمیز فناوری‌های هدف‌گیری غیر GPS و ضد مختل‌کننده GPS در اسرائیل شد. در ژوئیه ۲۰۱۸، یک پهپاد مأموریت نظارتی سازمان امنیت و همکاری اروپا، یک سیستم کراسوخا-۲ را در میان سایر تجهیزات جنگ الکترونیک مستقر در نزدیکی چورنوخین، اوکراین، ثبت کرد. در سال ۲۰۱۸، طبق گزارش‌ها، توپ مایکروویو کراسوخا-۴ روسیه با آسیب رساندن به مدارهای الکتریکی یک
روسیه با آسیب رساندن به مدارهای الکتریکی یک هلیکوپتر تهاجمی آپاچی AH-64 آمریکایی در سوریه، آن را زمین‌گیر کرد. در سال ۲۰۲۰، ادعا شد (بدون مدرک) که کراسوخا در اطراف پایگاه نظامی روسیه در گیومری در ارمنستان به‌منظور مقابله با استفاده از پهپادهای مسلح بی‌یارکتار ساخت ترکیه توسط آذربایجان و همچنین هاروپ ساخت اسرائیل به کار رفته است. قرارداد صادرات اولیه به‌طور رسمی در اوت ۲۰۲۱ امضا شد. کراسوخا-۴ مدل‌هایی از این سیستم‌ها در حمله روسیه به اوکراین به کار گرفته شده‌اند، به‌طوری که نیروهای اوکراینی یکی از این
شده‌اند، به‌طوری که نیروهای اوکراینی یکی از این دستگاه‌ها را در میدان نبرد نزدیکی کی‌یف به‌دست آوردند. عکسی که در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده است، ادعا می‌کند که بخشی از این سیستم را نشان می‌دهد که از پایه کامیون خود جدا شده و مقداری آسیب دیده است. این واحد سپس به ایالات متحده برای بررسی ارسال شد. در تاریخ ۹ اوت ۲۰۲۳، یک منبع در صنعت دفاعی روسیه به خبرگزاری دولتی تاس گفت که چندین کشور جنوب شرق آسیا و یک کشور اروپای شرقی، سیستم‌های جنگ الکترونیک کراسوخا و سافایر را سفارش داده‌اند. در اوت ۲۰۲۵، تأیید شد که
را سفارش داده‌اند. در اوت ۲۰۲۵، تأیید شد که روسیه سیستم‌های جنگ الکترونیک کراسوخا را به ایران تحویل داده است.
سواد دیجیتال توانایی فرد در یافتن، ارزیابی و انتقال اطلاعات از طریق تایپ یا پلتفرم‌های رسانه‌ای دیجیتال است. این نوع سواد ترکیبی از مهارت‌های فنی و شناختی است؛ و شامل استفاده از فناوری‌های اطلاعات و ارتباطات برای تولید، ارزیابی و به‌اشتراک‌گذاری اطلاعات، یا بررسی انتقادی تأثیرات اجتماعی و سیاسی این فناوری‌ها می‌شود. در آغاز، سواد دیجیتال بیشتر بر مهارت‌های دیجیتال و رایانه‌های مستقل تمرکز داشت، اما با ظهور اینترنت و استفاده گسترده از شبکه‌های اجتماعی، بخشی از تمرکز آن به سمت دستگاه‌های همراه تغییر یافته
از تمرکز آن به سمت دستگاه‌های همراه تغییر یافته است. سواد دیجیتال به توانایی یافتن، ارزیابی، تولید و انتقال اطلاعات با استفاده از فناوری‌های دیجیتال گفته می‌شود. این مفهوم ترکیبی از مهارت‌های فنی، تفکر انتقادی و درک اجتماعی است که به افراد کمک می‌کند تا در محیط‌های دیجیتال به‌صورت مسئولانه و مؤثر فعالیت کنند. سواد دیجیتال ریشه در سواد رسانه‌ای و اطلاعاتی دارد و از مهارت‌های پایهٔ رایانه‌ای فراتر رفته و اکنون شامل آگاهی اخلاقی، تفکر انتقادی و ارتباط چندرسانه‌ای است. در گذشته، تمرکز بر مقابله با تبلیغات و
است. در گذشته، تمرکز بر مقابله با تبلیغات و پروپاگاندا بود، اما امروزه آموزش ارزیابی پیام‌های رسانه‌ای اهمیت یافته است. سواد دیجیتال شامل مهارت‌هایی مانند: با ظهور هوش مصنوعی، سواد دیجیتال اکنون شامل درک ابزارهای هوشمند، پیامدهای اخلاقی و استفاده مسئولانه از آن‌ها نیز شده است. شبکه‌های اجتماعی شیوه‌های ارتباط، شکل‌گیری هویت و روزنامه‌نگاری را دگرگون کرده‌اند و سواد دیجیتال را به ضرورتی برای مشارکت ایمن و آگاهانه تبدیل کرده‌اند. چالش‌هایی مانند شکاف دیجیتال (تفاوت در دسترسی و مهارت‌ها) و شکاف مشارکت (تفاوت
(تفاوت در دسترسی و مهارت‌ها) و شکاف مشارکت (تفاوت در میزان تعامل دیجیتال) بر یادگیری و مشارکت مدنی تأثیر می‌گذارند. سن، تحصیلات و وضعیت اقتصادی از عوامل مؤثرند. در آموزش، سواد دیجیتال تفکر انتقادی، همکاری و آگاهی جهانی را تقویت می‌کند. در محیط کار نیز برای اشتغال، نوآوری و بهره‌وری حیاتی است. در نهایت، سواد دیجیتال پایهٔ شهروندی دیجیتال است—یعنی توانایی مشارکت اخلاقی و مؤثر در جوامع آنلاین.
نشریه شیمی و مهندسی شیمی ایران نشریه‌ای علمی-پژوهشی است که در حوزهٔ شیمی و مهندسی شیمی، از سال ۱۳۶۰ توسط پژوهشکده توسعه صنایع شیمیایی ایران، وابسته به جهاد دانشگاهی، منتشر می‌شود. این نشریه به صورت فصل‌نامه، تاکنون 116 شماره پیاپی از مقالات پژوهشی در زمینه‌های مختلف شیمی، مهندسی شیمی، نانوشیمی، شیمی تجزیه، شیمی فیزیک و شیمی کاربردی را منتشر نموده است. زبان انتشار فارسی با چکیده انگلیسی است. مقالات منتشر شده در این مجله در پایگاه‌هایی مانند CAS، ISC، Google Scholar، Magiran، Civilica و NLAI نمایه می‌شوند.
Scholar، Magiran، Civilica و NLAI نمایه می‌شوند. این نمایه‌ها نشان‌دهنده اعتبار علمی و دسترسی گسترده مقالات نشریه هستند.
مدرسه عالی ملی هنرها و صنایع (CNAM)، یکی از معتبرترین مؤسسات آموزش عالی فرانسه است که در سال ۱۷۹۴ توسط اسقف فرانسوی، آنری گرگوار، در دوران انقلاب فرانسه بنیان‌گذاری شد. این مؤسسه که عضو کنفرانس مدارس عالی فرانسه و معادل دانشگاه‌های آیوی لیگ در آمریکا و آکسفورد-کمبریج در بریتانیا محسوب می‌شود، با داشتن بیش از ۷۰ هزار دانشجو و بودجه‌ای بالغ بر ۱۷۴ میلیون یورو، بزرگ‌ترین دانشگاه اروپا در زمینه آموزش از راه دور و آموزش‌های تکمیلی است. CNAM مدارک تحصیلی در رشته‌های مهندسی، علوم، حقوق، مدیریت، حسابداری،
در رشته‌های مهندسی، علوم، حقوق، مدیریت، حسابداری، برنامه‌ریزی شهری و علوم انسانی ارائه می‌دهد و تنها مؤسسه‌ای در اروپا است که امکان دریافت مدرک مهندسی در فیزیک، شیمی و علوم زیستی تا سطح دکترا را به‌صورت کاملاً آنلاین یا ترکیبی فراهم می‌سازد. این مؤسسه در پاریس مستقر است و شعباتی در سراسر فرانسه، کشورهای فرانسوی‌زبان آفریقا، چین، هائیتی، آلمان و سوئیس دارد. همچنین CNAM میزبان موزه هنرها و صنایع (Musée des Arts et Métiers) در منطقه تاریخی لو ماره پاریس است که به نوآوری‌های علمی و صنعتی اختصاص دارد و در سال
به نوآوری‌های علمی و صنعتی اختصاص دارد و در سال ۲۰۱۸ میزبان ۲۵۰ هزار بازدیدکننده بوده است.
الاخباریه ( عربی: الإخبارية‎ ) یک کانال تلویزیونی ماهواره‌ای خبری و رویدادهای جاری سعودی است که در ریاض ، عربستان سعودی مستقر است.
باشگاه فوتبال یوناوا اف‌کی (FK Jonava) یک باشگاه حرفه‌ای در شهر یوناوا، لیتوانی است که در سال ۱۹۹۱ با نام Azotas تأسیس شد. این باشگاه در سال ۱۹۹۶ به Lietava تغییر نام داد و در سال ۲۰۱۷ به نام فعلی خود برگشت. بیشتر دوران فعالیت این تیم در لیگ دسته دوم لیتوانی (I Lyga) بوده و در سال ۲۰۱۵ موفق شد به لیگ برتر *A Lyga* صعود کند. بهترین فصل آن‌ها در سال ۲۰۱۷ رقم خورد که در مرحله نهایی لیگ، رتبه چهارم را کسب کردند. با این حال، در سال ۲۰۱۸ به دلیل تغییرات متعدد در کادر فنی، تیم به دسته پایین‌تر سقوط کرد. در سال
کادر فنی، تیم به دسته پایین‌تر سقوط کرد. در سال ۲۰۲۲ دوباره به لیگ برتر بازگشت. ورزشگاه خانگی این باشگاه، ورزشگاه مرکزی یوناوا با ظرفیت ۲۵۸۰ نفر است. تیم دوم FK Jonava نیز در سال ۲۰۱۸ فعال بود اما پس از سقوط تیم اصلی، کنار گذاشته شد. این باشگاه سابقه‌ای پرنوسان دارد و مدیریت آن همواره برنامه‌های بلندپروازانه‌ای داشته است.
"با کنگو (Congo) (ابهام‌زدایی) اشتباه نشود." کنگو (Kongo) ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
باشگاه فوتبال نیویزیس یک تیم فوتبال از شهر کِداینیای لیتوانی است که در لیگ Pirma lyga، یعنی لیگ دسته دوم فوتبال این کشور بازی می‌کند. این باشگاه در سال ۱۹۴۶، پس از اشغال لیتوانی توسط اتحاد جماهیر شوروی، با نام *ژالگیریس کِداینیای* تأسیس شد. اما موفقیت‌های واقعی آن از دهه ۱۹۶۰ آغاز شد؛ زمانی که پس از تغییر نام به Nevėžis در سال ۱۹۶۲، توانست سه بار قهرمان لیگ برتر لیتوانی A Lyga شود و پنج بار نیز جام حذفی لیتوانی را فتح کند. پس از فروپاشی اتحاد شوروی و استقلال لیتوانی، این تیم در لیگ برتر بازی کرد، اما نتایج
لیتوانی، این تیم در لیگ برتر بازی کرد، اما نتایج آن دیگر مانند گذشته نبود. در سال‌های بعد، FK Nevėžis بیشتر بین لیگ‌های دسته دوم و سوم جابه‌جا شده و تنها چند حضور محدود در لیگ برتر داشته است.
ویلا لا گائتا ویلایی به سبک معماری التقاطی است که در منطقه سن سیرو و در ساحل دریاچه کومو در کشور ایتالیا واقع شده. تاریخچه. این ویلا توسط دو برادر معمار ایتالیایی با نام‌های جینو و آدولفو کوپده طراحی و در سال ۱۹۲۱ به سفارش خانواده آمبروزولی ساخته شد. ویلا لا گائتا در سال ۲۰۰۶ میلادی به‌عنوان یکی از اماکن مورد فیلم‌برداری برای صحنه‌های فیلم کازینو رویال (۲۰۰۶) انتخاب گردید. این موضوع بر شهرت جهانی ویلا افزود. توصیف. سبک معماری ساختمان ویلا از نوع التقاطی و پرجزئیات است و تلفیقی از مولفه‌های هنر نو نوو و
و پرجزئیات است و تلفیقی از مولفه‌های هنر نو نوو و ساختارهای برگرفته از معماری قرون وسطی را به نمایش می‌گذارد. نمای اصلی بنا که رو به دریاچه است، برج بلندی دارد که متشکل از پنجره‌های دوگانه و یک لاجیا در قسمت فوقانی است. همین سبک معماری در ویلای دیگری نیز واقع در دریاچه کومو به نام ویلا پسینا دیده می‌شود. این شباهت در طول سال‌ها منجر به طرح اتهامات مربوط به کپی‌برداری علیه طراحان ویلا پسینا شده است. محوطه و فضای سبز. در حال حاضر امکان بازدید عمومی از باغ این ویلا وجود ندارد و تنها بخشی از آن از بیرون قابل
ویلا وجود ندارد و تنها بخشی از آن از بیرون قابل مشاهده است. برخی از گونه‌های گیاهی به منظور افزایش فضای قابل استفاده برای ساکنان حذف شده‌اند. با این حال، باغ اصلی که پس از عبور از دروازه آغاز می‌شود، مشابه با همان سبک التقاطی ویلا طراحی شده و شامل گونه‌های گیاهی همچون درخت سرخدار، خاس، شمشاد، برگ‌بو و نخل است. درختان سرو در فضاهای باز نزدیک دریاچه همراه با سدر و کاج در نواحی مرتفع و همچنین دو چنار عظیم بر ساحل خصوصی این ساختمان مشرف هستند. پوشش زیرین باغ شامل درختان برگ‌بو است و پرچین‌هایی از گیاه پیتوسپور
درختان برگ‌بو است و پرچین‌هایی از گیاه پیتوسپور مسیرهای پیاده‌روی را همراهی می‌کنند.
یهووا (Jehovah) (/dʒɪˈhoʊvə/) شکل لاتینی‌شدهٔ واژهٔ عبری יְהֹוָה‎ (یِهُوْوَه) است، که یکی از تلفظ‌های ممکن برای تتراگراماتون (יהוה‎ / YHWH)، نام خاص خدای اسرائیل در کتاب مقدس عبری (عهد عتیق) به‌شمار می‌رود. تتراگراماتون یکی از هفت نام مقدس خدا در یهودیت و شکلی از نام خدا در مسیحیت محسوب می‌شود. اجماع میان پژوهشگران بر این است که تلفظ تاریخی تتراگراماتون در زمان تدوین تورات (قرن ششم پیش از میلاد) احتمالاً یَهْوِه (Yahweh) بوده است. این تلفظ تاریخی به‌مرور از بین رفت، زیرا در دوران یهودیت معبد دوم (قرن سوم تا
رفت، زیرا در دوران یهودیت معبد دوم (قرن سوم تا دوم پیش از میلاد)، تلفظ نام خدا ممنوع شد و به‌جای آن از واژهٔ آدونای (Adonai) به‌معنای «سرور من» استفاده می‌کردند. نقطه‌گذاری‌های مصوت عبری واژهٔ آدونای بعدها توسط ماسورت‌ها به تتراگراماتون افزوده شد و شکل حاصل در حدود قرن دوازدهم میلادی به‌صورت یِهُوْوَه (Yehowah) آوانویسی شد. شکل‌های مشتق‌شدهٔ Iehouah و Jehovah نخستین‌بار در قرن شانزدهم ظاهر شدند. ویلیام تیندل نخستین کسی بود که تلفظ «Jehovah» را در ترجمهٔ خود از خروج ۶:۳ وارد کرد، و این واژه در برخی
خود از خروج ۶:۳ وارد کرد، و این واژه در برخی ترجمه‌های اولیهٔ انگلیسی مانند کتاب مقدس ژنو و نسخهٔ شاه جیمز نیز دیده می‌شود. کنفرانس اسقف‌های کاتولیک ایالات متحده اعلام کرده است که برای تلفظ تتراگراماتون، باید مصوت‌هایی افزوده شوند که شکل نوشتاری و گفتاری نام را تغییر دهند (مانند «Yahweh» یا «Jehovah»). واژهٔ Jehovah در عهد عتیق برخی ترجمه‌های رایج مانند نسخهٔ استاندارد آمریکایی (۱۹۰۱) و ترجمهٔ تحت‌اللفظی یانگ (۱۸۶۲، ۱۸۹۹) دیده می‌شود؛ ترجمهٔ New World Translation (1961 ، ۲۰۱۳) نیز از Jehovah در هر دو عهد
(1961 ، ۲۰۱۳) نیز از Jehovah در هر دو عهد عتیق و جدید استفاده کرده است. با این حال، در بیشتر ترجمه‌های اصلی انگلیسی، واژهٔ Jehovah دیده نمی‌شود؛ برخی از آن‌ها از Yahweh استفاده می‌کنند، اما بیشترشان همچنان از واژهٔ «Lord» یا «LORD» برای اشاره به تتراگراماتون بهره می‌برند.
مدرسه ملی پل‌ها و راه‌ها (École nationale des ponts et chaussées) که به اختصار ENPC نامیده می‌شود و با لقب Ponts نیز شناخته می‌شود، پیش‌تر با عنوان École des Ponts ParisTech شناخته می‌شد. این مدرسه یکی از مدارس عالی تخصصی فرانسه در حوزه‌های علوم، مهندسی و فناوری است و زیرمجموعه‌ای از مؤسسه پلی‌تکنیک پاریس، یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی، به‌شمار می‌رود. این مدرسه در سال ۱۷۴۷ توسط دانیل-شارل تردن تأسیس شد و یکی از قدیمی‌ترین و معتبرترین مدارس عالی فرانسه محسوب می‌شود. در گذشته، مأموریت اصلی این مدرسه آموزش
می‌شود. در گذشته، مأموریت اصلی این مدرسه آموزش مهندسان دولتی و مهندسان عمران بود، اما امروزه برنامه‌های آموزشی گسترده‌ای در زمینه‌های علوم رایانه، ریاضیات کاربردی، مهندسی عمران، مکانیک، مالی، اقتصاد، نوآوری، مطالعات شهری، محیط زیست و مهندسی حمل‌ونقل ارائه می‌دهد. مدرسه پل‌ها امروزه چهره‌ای بین‌المللی دارد؛ ۴۳ درصد از دانشجویان آن مدرک دوگانه از دانشگاه‌های خارجی دریافت می‌کنند و ۳۰ درصد از دانشجویان دوره مهندسی آن را دانشجویان بین‌المللی تشکیل می‌دهند. دفتر مرکزی این مدرسه در مارن-لا-واله، یکی از حومه‌های
مرکزی این مدرسه در مارن-لا-واله، یکی از حومه‌های پاریس، قرار دارد. این مدرسه از بنیان‌گذاران مؤسسه فناوری پاریس (ParisTech) و مدرسه اقتصاد پاریس بوده است. مدرسه تحت نظارت وزارت بوم‌شناسی، توسعه پایدار و انرژی فرانسه فعالیت می‌کند. از تاریخ ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۴، این مدرسه به‌طور رسمی به عضویت مؤسسه پلی‌تکنیک پاریس درآمده است.
جینا النا زفورا لومبروزو (همچنین با نام فررو-لومبروزو شناخته می‌شود؛ ۵ اکتبر ۱۸۷۲ در پاویا - ۲۷ مارس ۱۹۴۴ در ژنو) پزشک، نویسنده، روان‌پزشک و جرم‌شناس ایتالیایی بود که بیشتر به خاطر نوشته‌های ناشناسش در زمینه جرم‌شناسی و روان‌پزشکی که با پدرش، انسان‌شناس، چزاره لومبروزو، نوشته بود و نوشته‌های انفرادی‌اش در مورد وضعیت زنان و صنعتی شدن به یاد آورده می‌شود. او همسر مورخ و نویسنده ایتالیایی، گوگلیلمو فررو، بود. زندگی. جینا النا زفورا لومبروزو در ۵ اکتبر ۱۸۷۲ در پاویا متولد شد. او دومین فرزند از پنج فرزند پدرش،
پاویا متولد شد. او دومین فرزند از پنج فرزند پدرش، انسان‌شناس ایتالیایی، سزارا لومبروزو بود. او پس از تحصیل در رشته ادبیات و فلسفه، در سال ۱۸۹۱ دیپلم پزشکی گرفت. عنوان پایان‌نامه او "«فواید انحطاط"» بود. او پزشک، نویسنده، روان‌پزشک و جرم‌شناس ایتالیایی بود که بیشتر به خاطر نوشته‌های ناشناسش در زمینه جرم‌شناسی و روان‌پزشکی که با پدرش چزاره لومبروزو نوشته بود، و نوشته‌های انفرادی‌اش در مورد وضعیت زنان و صنعتی شدن، به یاد آورده می‌شود. او همسر مورخ و نویسنده ایتالیایی، گوگلیلمو فررو (۱۸۷۱–۱۹۴۲) بود و از این رو
گوگلیلمو فررو (۱۸۷۱–۱۹۴۲) بود و از این رو نام خانوادگی فررو-لومبروزو را برای خود برگزید. پسر آنها، لئو فررو (۱۹۰۳–۱۹۳۳)، نویسنده و نمایشنامه‌نویس، در یک تصادف رانندگی در سانتافه (ایالات متحده آمریکا) درگذشت. لومبروزو یک ضد فمینیست و ضد حق رأی زنان بود. او "کتاب" «"روح زن: تأملاتی در باب زندگی"» را در سال ۱۹۲۰ منتشر کرد و توجه بین‌المللی را به خود جلب کرد. این کتاب به دوازده زبان و در سه نسخه منتشر شد. برخی ادعا کردند که ظاهراً نسخه فرانسوی مسئول شکست حق رأی در فرانسه بوده است. در سال ۱۹۲۷، لومبروزو در کنار
در فرانسه بوده است. در سال ۱۹۲۷، لومبروزو در کنار ماریا مونتسوری به عنوان یکی از «روانشناسان و متخصصان بهداشت برتر» مجله دفترچه‌های روان‌پزشکی معرفی شد. او در ۲۷ مارس ۱۹۴۴ در ژنو درگذشت. او به همراه همسر و پسرش در گورستان سلطنتی ژنو، سوئیس به خاک سپرده شده است.
سلیلیا لولینی (۱ مه ۱۸۹۰–۲۴ نوامبر ۱۹۶۳) پزشک ایتالیایی بود. او به تأسیس فدراسیون بین‌المللی زنان پزشک و انجمن پزشکی زنان ایتالیا کمک کرد. اوایل زندگی. کللیا لولینی در رم متولد شد، دختر ویتوریو لولینی و . پدرش وکیل و مادرش روزنامه‌نگار و فمینیست بود. هر چهار دختر لولینی (اولگا، ، لیویا و کللیا) تحصیلات عالی و مشاغل حرفه‌ای را دنبال کردند. کللیا لولینی مدرک پزشکی خود را در سال ۱۹۱۵ به پایان رساند. شغل. در طول جنگ جهانی اول، او به عنوان جراح در یک بیمارستان نظامی در ونیز ثبت نام کرد و مشغول به کار شد. در سال
در ونیز ثبت نام کرد و مشغول به کار شد. در سال ۱۹۱۹، او در کنفرانس بین‌المللی پزشکان زن انجمن زنان مسیحی جوان در نیویورک شرکت کرد، که در آن سخنرانی‌ای در مورد «فحشا و پیشگیری از بیماری‌های مقاربتی در ایتالیا» ارائه داد، و تلاش‌های خود را برای افزودن بهداشت اجتماعی به برنامه‌های درسی مدارس دولتی ایتالیا شرح داد. او همچنین یک کلینیک پیش از زایمان برای زنان مجرد در رم افتتاح کرد. او یکی از بنیانگذاران فدراسیون بین‌المللی زنان پزشک شد. او و میرا کارکوپینو-فراری کمی بعد انجمن پزشکی زنان ایتالیا را تأسیس کردند.
کمی بعد انجمن پزشکی زنان ایتالیا را تأسیس کردند. تجربه شخصی او از بیماری سل، از جمله دو سال اقامت در آسایشگاه، منجر به تمرکز او بر مراقبت از بیماران مسلول شد. از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۸ او مسئول کنسرسیوم ضد سل ماسا بود. او در سال ۱۹۳۸ به طرابلس نقل مکان کرد و کار خود را در زمینه سل در آنجا ادامه داد. زندگی شخصی و میراث. سلیلیا لولینی به زبان‌های ایتالیایی، فرانسوی، آلمانی، انگلیسی و عربی صحبت می‌کرد. او در سال ۱۹۶۳، در سن ۷۳ سالگی، پس از عمل جراحی چشم در طرابلس درگذشت. سیلویا موری رمانی با "عنوان «ماه کامل»"
درگذشت. سیلویا موری رمانی با "عنوان «ماه کامل»" (۲۰۱۴) نوشت که بر اساس دوران حضور لولینی در کنسرسیوم ضد سل در ماسا نوشته شده بود.
جوزپینا آلیورتی (۱۸۹۴–۱۹۸۲) یک ژئوفیزیکدان ایتالیایی بود که در چندین زمینه فیزیک زمینی تخصص داشت. او به خاطر توسعه روش آلیورتی-لوورا برای اندازه‌گیری رادیواکتیویته آب به یاد آورده می‌شود. زندگی‌نامه. جوزپینا در ۴ دسامبر ۱۸۹۴ در سوما لومباردو (وارسه)، ایتالیا متولد شد. او حداقل یک خواهر به نام ترزا آلیورتی داشت که با او بسیار صمیمی ماند. جوزپینا آلیورتی در سال ۱۹۱۹ با افتخار در رشته فیزیک از دانشگاه تورین فارغ‌التحصیل شد. از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۵، او استاد مسئول ژئودزی و ژئوفیزیک در تورین بود و سپس از سال ۱۹۳۶ تا
و ژئوفیزیک در تورین بود و سپس از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۵۱ فیزیک زمینی را نیز تدریس می‌کرد. در سال ۱۹۳۷، وزارت کشاورزی و جنگلداری ایتالیا اعلام کرد که آلیورتی در یک مسابقه ژئوفیزیک بالاترین امتیاز را کسب کرده است و به عنوان برنده، مدیر رصدخانه ژئوفیزیک پاویا، ایتالیا شد و در همان زمان، در دانشگاه پاویا فیزیک زمینی تدریس می‌کرد. آلیورتی در سال ۱۹۴۹ به ناپل نقل مکان کرد تا دوران تدریس خود را در مؤسسه دانشگاه نیروی دریایی آنجا (که اکنون دانشگاه پارتنوپ نامیده می‌شود) ادامه دهد، جایی که او رئیس هواشناسی و اقیانوس‌شناسی
دهد، جایی که او رئیس هواشناسی و اقیانوس‌شناسی بود. در آنجا، از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰، زمانی که بازنشسته شد، رئیس دانشکده علوم دریایی شد. آلیورتی در ۱۰ ژوئن ۱۹۸۲ در ناپل درگذشت. خلاصه تحقیق. تحقیقات رسمی آلیورتی در سال ۱۹۲۰ با مطالعاتی در مورد غلظت رسوبات الکترولیتی آغاز شد. او با گسترش کار خود در زمینه فیزیک زمینی، مجموعه‌ای از آزمایش‌ها را در مورد الکتریسیته و رادیواکتیویته طبیعی جو آغاز کرد. در سال ۱۹۳۷، کار او جایزه ده ساله انجمن پیشرفت علوم ایتالیا برای مطالعات ژئوفیزیک را برای او به ارمغان آورد. او با
مطالعات ژئوفیزیک را برای او به ارمغان آورد. او با همکاری فیزیکدان جوزپه لوورا (۱۹۱۲–۱۹۹۰) و با استفاده از روشی که با او توسعه داد (که به روش آلیورتی-لوورا معروف است)، محققان را قادر ساخت تا رادیواکتیویته آب را محاسبه کنند. به گفته لینگوری، تحقیقات او در مورد رادیواکتیویته قابل توجه بود.به لطف توسعه یک روش کمی برای اندازه‌گیری رادیواکتیویته هوا بر اساس خواص جریان الکتریکی، او توانست سهم رادیواکتیویته در یونیزاسیون هوا را تعیین کند. به‌طور خاص، او دریافت که هوای جوی نزدیک خاک قاره‌ای همیشه حاوی رادون و
که هوای جوی نزدیک خاک قاره‌ای همیشه حاوی رادون و همچنین محصولات تجزیه آن و گاهی حتی توریم است. برعکس، او حضور کمیاب رادیواکتیویته را در هوای دریا تشخیص داد.بعدها، با همکاری دوباره با لوورا، آلیورتی پیشرفت‌های قابل توجهی در تحقیقات آئروسل دریایی ایجاد کرد. از آنجا که او عضو کمیته فرعی اقیانوس‌شناسی شورای تحقیقات ملی ایتالیا بود، برنامه سفر پنج سفر دریایی علمی در دریای تیرنی را که بین سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۰ انجام شد، تدوین کرد. داده‌های جمع‌آوری‌شده در این سفرها به محققان این امکان را داد تا میانگین تبخیر
سفرها به محققان این امکان را داد تا میانگین تبخیر سالانه این دریا را محاسبه کنند و نقطه شروعی برای بررسی‌های آینده تنگه جبل الطارق (۱۹۶۱) و دریای تیرنی (۱۹۶۳) بود. سایر علایق تحصیلی. آلیورتی حتی در حالی که علاقه اصلی خود یعنی اقیانوس‌شناسی فیزیکی را دنبال می‌کرد، تا سال‌های آخر عمرش به مطالعه الکتریسیته جوی و یخچال‌شناسی، با همکاری محققان دانشگاه تورین در کول دولن در دره آئوستا، ادامه داد. سپس با همکاری فیزیکدان ریاضی، کارلو سومیگلیانا، کوه‌ها را از دیدگاه ریاضی مطالعه کرد. او به ویژه به یخچال طبیعی لیس در
مطالعه کرد. او به ویژه به یخچال طبیعی لیس در مونته روزا علاقه داشت. ابزار پرتو کیهانی آلیورتی-لوورا. طبق گفتهٔ حوزه علمیه اسقفی اعظم میلان، این کلیسا رصدخانه فیزیک زمینی خود را داشت که شامل ابزار پرتو کیهانی آلیورتی-لوورا برای اندازه‌گیری تابش کیهانی بود.فعالیت‌های رصدخانه شامل هواشناسی، زلزله‌شناسی، الکتریسیته جوی، رادیواکتیویته و تابش کیهانی بود. در واقع، پس از مدتی، رصدخانه به ابزاری با امضای آلیورتی-لوورا مجهز شد که توسط تکنسین‌ها و "سازندگان ابزار مشهور و تانک‌ها" از تورین ساخته شده بود. این ابزار
و تانک‌ها" از تورین ساخته شده بود. این ابزار شامل یک الکترومتر ولف و چهار محفظه یونیزاسیون با منبع تغذیه ولتاژ بالا بود. این اولین ابزاری بود که برای بررسی رادیواکتیویته و پرتوهای کیهانی به کار گرفته شد. باید به خاطر داشت که در آن سال‌ها محفظه‌های یونیزاسیون متصل به الکترومترها بهترین و مدرن‌ترین ابزارها برای انجام این نوع اندازه‌گیری بودند.
جنگ دوم «ندرانگتا» یک مبارزه داخلی در «ندرانگتا»، یک سازمان جنایی در کالابریا (جنوب ایتالیا) بود. این درگیری از سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۱ در رجیو کالابریا ادامه داشت. عملاً تمام «ندرانگتا» ها در رجیو کالابریا در یکی از دو جناح مخالف گروه‌بندی شدند: طایفه‌های «کوندلو»، «ایمرتی»، «سراینو» و «روسمینی» از یک طرف و طایفه‌های «دی استفانو»، «تگانو»، «لیبری» و «لاتلا» از طرف دیگر. پیشینه. پیشینه جنگ، کشمکش بر سر قراردادهای عمومی در رابطه با اعلام ساخت پلی بود که کالابریا و سیسیل را از طریق تنگه مسینا بین رجیو کالابریا و
و سیسیل را از طریق تنگه مسینا بین رجیو کالابریا و مسینا به هم متصل می‌کرد. انگیزه دیگر، تلاش خاندان د استفانو برای تجاوز به قلمرو ایمرتی‌ها در ویلا سن جیووانی، شهری که روبروی شهر مسینا در آن سوی تنگه باریک قرار داشت، بود. آغاز درگیری. این دشمنی با ازدواج جوزپینا کوندلو - خواهر برادران کوندلو، از رؤسای فرعی د استفانو - و آنتونیو ایمرتی، رهبر "قبیله" همسایه در ویلا سن جیووانی، آغاز شد. پائولو د استفانو، رئیس قبیله، از اتحاد جدیدی که ممکن بود پایگاه قدرت او را به چالش بکشد، هراسان شد. این درگیری در سال ۱۹۸۵،
به چالش بکشد، هراسان شد. این درگیری در سال ۱۹۸۵، دو سال پس از ازدواج، به اوج خود رسید و عملاً تمام قبیله‌های شهر رجیو کالابریا را در یکی از دو جناح مخالف گروه‌بندی کرد. قبیله د استفانو خود را برای این نبرد از طریق ازدواج دیگری، بین اوراتزیو د استفانو، برادر کوچکتر پائولو، و آنتونیتا بنستاره، خواهرزاده رئیس، جیووانی تگانو، آماده کرد. این عروسی که در ۲ دسامبر ۱۹۸۵ جشن گرفته شد، اتحاد بین د استفانوس و قبیله قدرتمند تگانو را تثبیت کرد. جنگ با یک حمله بمب‌گذاری شده با خودرو به آنتونیو ایمرتی در ویلا سن جیووانی
شده با خودرو به آنتونیو ایمرتی در ویلا سن جیووانی در ۱۱ اکتبر ۱۹۸۵ آغاز شد که منجر به کشته شدن سه نفر از محافظان او شد. ایمرتی هنگام خروج از ساختمان شرکت بیمه‌ای که در خفا اداره می‌کرد، دستگیر شد. دو روز بعد، ایمرتی در تلافی، در ۱۳ اکتبر ۱۹۸۵، پائولو دی استفانو و یکی از محافظانش را به کمین انداخت و کشت. برادران پائولو و دومنیکو کوندلو در ژانویه ۱۹۸۸ به جرم قتل دی استفانو دستگیر شدند. دومنیکو لیبری به عنوان رهبر اتحاد با جیووانی تگانو، جانشین د استفانو شد. لیبری به یکی از اهداف اصلی طوایف مخالف تبدیل شد. در
به یکی از اهداف اصلی طوایف مخالف تبدیل شد. در حالی که در زندان بود، یک تک تیرانداز پسرش پاسکواله روکو لیبری را در سپتامبر ۱۹۸۸، هنگام قدم زدن در حیاط زندان، به قتل رساند. شش ماه بعد، در مارس ۱۹۸۹، یک تک تیرانداز لیبری را که توسط کارابینیری احاطه شده بود، هنگام خروج از دادگاه در رجیو کالابریا، جایی که باید در محاکمه علیه «ندرانگتا» حاضر می‌شد، از دست داد. صلح. پس از نزدیک به شش سال، جنگ نه برنده‌ای داشت و نه بازنده‌ای. در سپتامبر ۱۹۹۱ با تحریک دومنیکو لیبری و خانوادهٔ تگانو، صلحی برای این دشمنی خونین برقرار