payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سال قبل شهر مقدس را غارت کرده بودند و اعلام کرد: «خدای جاودان در انتقام گرفتن از این جنایت ننگین مردد و تعلل نکرده است» محاصره ناپل هم در خشکی و هم در دریا ادامه یافت. در اول ماه مه، کاپیتان فرانسوی مسئول تفنگداران گاسکون در نبرد کاپو دورسو در زیر دیوارهای شهر کشته شد. اما ناوگان ونیزی که مدت‌ها انتظارش را می‌کشیدند، در ۱۱ ژوئن از راه رسید و بدین ترتیب محاصره شهر را کمی تنگ‌تر کرد. در ۱۳ مه، خبر نبرد به پادشاه فرانسه در پاریس رسید و بلافاصله مراسم "عشای ربانی" در نوتردام پاریس برگزار شد. در ناپل، ذخایر
ربانی" در نوتردام پاریس برگزار شد. در ناپل، ذخایر غذایی به سرعت در حال اتمام بود، در ۱۴ ژوئن، شاهزاده اورانژ از کمبودها نوشت. در بهترین حالت، شهر می‌توانست چند هفته دیگر دوام بیاورد تا اینکه قحطی، نیروهای اسپانیایی را مجبور به تسلیم کرد. با این حال، فاتحان شروع به مشاجره بر سر اسرا کرده بودند. مزدوران جنوایی، به ویژه، از تحویل اسرای اصلی اسپانیایی به ویسکونت لوترک، همان‌طور که فرانسوی‌ها قبلاً فدیه‌ها را برای خود نگه داشته بودند، خودداری کردند. در عوض، فیلیپینو دوریا مهم‌ترین اسیران را نزد عمویش در جنوا
دوریا مهم‌ترین اسیران را نزد عمویش در جنوا فرستاد. در آنجا، مارکه داوالوس مذاکراتی را با دریاسالار جنوایی آغاز کرد تا او با ناوگان خصوصی خود به جبهه بپیوندد. در طول ماه ژوئن، نامه‌هایی با چارلز، امپراتور و پادشاه اسپانیا، رد و بدل شد. سرانجام، در ۳۰ ژوئن، آندره‌آ دوریا خود را به نفع هابسبورگ‌ها اعلام کرد و حمایت خود را از فرانسه پس گرفت. تا ۴ ژوئیه، این خبر به ناپل رسید و فیلیپینو دوریا محاصره ناپل را با کشتی‌های پارویی خود رها کرد. محاصره دریایی ناپل برداشته شد، در حالی که یک بیماری همه‌گیر در اردوگاه
شد، در حالی که یک بیماری همه‌گیر در اردوگاه فرانسوی‌ها شیوع یافت و صفوف محاصره‌کنندگان را تضعیف کرد. در ۱۵ اوت، خود ویسکونت لوترک نیز تسلیم این بیماری شد و نیروهای فرانسوی مجبور به عقب‌نشینی از جنوب ایتالیا شدند. در فرهنگ عامه. برخلاف بسیاری از نبردهای معروف قرن مانند مارینیانو، پاویا یا لپانتو، نبرد کاپو د اورسو توجه کمی را به خود جلب کرده است. با این حال، به نظر می‌رسد شعری طولانی وجود دارد که توسط یکی از شرکت‌کنندگان در نبرد، لودوویکو دی لورنزو مارتلی، سروده شده و این درگیری را که در طول اسارت سه‌ماهه
سروده شده و این درگیری را که در طول اسارت سه‌ماهه شاعر در جنوا سروده شده است، توصیف می‌کند. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
ادوارد چارلتون (۱۵ ژانویه ۱۸۸۸ - ۲۰ ژانویه ۱۹۷۸) یک فوتبالیست انگلیسی بود که به عنوان مدافع کناری برای تیم‌های فولام و کارلایل یونایتد بازی می‌کرد. دوران حرفه‌ای. او بیشتر دوران حرفه‌ای خود را در فولام گذراند و بین سال‌های ۱۹۰۶ تا ۱۹۲۰، ۲۴۹ بازی در لیگ انجام داد و ۷ گل به ثمر رساند، و اولین بازیکنی شد که ۱۰۰ بازی برای این باشگاه انجام داد. او چند سال آخر بازی خود را در کارلایل یونایتد گذراند و در سال ۱۹۲۳ بازنشستگی خود را اعلام کرد. زندگی شخصی. چارلتون در طول جنگ جهانی اول در جی.ال. تامپسون و پسران کار
طول جنگ جهانی اول در جی.ال. تامپسون و پسران کار می‌کرد. او در سال ۱۹۷۸ در سن ۹۰ سالگی درگذشت.
جنگ اتحادیه کنیاک (۱۵۲۶–۱۵۳۰) بین قلمروهای هابسبورگ چارلز پنجم - عمدتاً امپراتوری مقدس روم و اسپانیا - و اتحادیه کنیاک، اتحادی شامل پادشاهی فرانسه، پاپ کلمنت هفتم، جمهوری ونیز، پادشاهی انگلستان، دوک‌نشین میلان و جمهوری فلورانس، درگرفت. مقدمه. پاپ کلمنت هفتم، که از شکست پادشاهی فرانسه در جنگ ایتالیا در سال ۱۵۲۱ شوکه شده بود، به همراه جمهوری ونیز، شروع به سازماندهی اتحادی برای بیرون راندن چارلز پنجم از شبه جزیره ایتالیا کرد. فرانسیس اول، پس از امضای پیمان مادرید، از اسارت خود در مادرید آزاد شد و به فرانسه
از اسارت خود در مادرید آزاد شد و به فرانسه بازگشت، جایی که به سرعت قصد خود را برای کمک به کلمنت اعلام کرد؛ بنابراین، در ۲۲ مه ۱۵۲۶، اتحادیه کنیاک در شهر کنیاک فرانسه توسط فرانسیس، کلمنت، ونیز، فلورانس و اسفورزای میلان که مایل به از بین بردن هژمونی امپراتوری بر خود بودند، امضا شد. هنری هشتم، پادشاه انگلستان، که درخواست‌هایش برای امضای پیمان در انگلستان بی‌نتیجه ماند، از پیوستن به آن خودداری کرد. حرکات اولیه. اتحاد کوگناک به‌سرعت شهر لودی را تصرف کرد، اما نیروهای امپراتوری وارد لمباردی شدند و به‌زودی
اما نیروهای امپراتوری وارد لمباردی شدند و به‌زودی فرانچسکو اسفورزا را مجبور کردند تا میلان را ترک کند. در همین زمان، خاندان قدرتمند کولونا که از ضعف سیاسی پاپ بهره می‌بردند، حمله‌ای مستقل به رم ترتیب دادند. آن‌ها در سپتامبر ۱۵۲۶ نیروهای پاپی را شکست دادند و برای مدتی کوتاه کنترل شهر را در دست گرفتند. با این حال، پس از دریافت پرداختی قابل توجه، رم را ترک کردند. این رخدادها نشان‌دهنده شکنندگی موقعیت پاپ کلمنت هفتم در برابر هم امپراتوری و هم اشراف ایتالیایی بود، و زمینه‌ساز بی‌ثباتی بیشتر در ایتالیا پیش از
بود، و زمینه‌ساز بی‌ثباتی بیشتر در ایتالیا پیش از غارت بزرگ رم در سال بعد شد. همچنین، ورود خاندان کولونا به عرصه نظامی، نشان‌دهنده نقش پررنگ منافع شخصی و رقابت‌های خانوادگی در تحولات سیاسی آن دوره بود. غارت رم. چارلز پنجم اکنون نیرویی متشکل از ۱۴۰۰۰ مزدور لندسکنشت آلمانی و ۶۰۰۰ سرباز ترسیو اسپانیایی به رهبری گئورگ فروندزبرگ و چارلز بوربونی گرد آورد؛ این نیروها در پیاچنزا با هم متحد شدند و به سمت رم پیشروی کردند. فرانچسکو گوئیچاردینی، که اکنون فرماندهی ارتش‌های پاپ را بر عهده داشت، نتوانست در برابر آنها
پاپ را بر عهده داشت، نتوانست در برابر آنها مقاومت کند؛ و هنگامی که دوک بوربونی کشته شد، ارتش‌های کم‌درآمد شهر را غارت کردند و پاپ را مجبور به پناه بردن به قلعه سنت آنجلو کردند. فرار او با آخرین مقاومت گارد سوئیسی امکان‌پذیر شد. [ "" ] محاصره ناپل. غارت رم و حذف عملی پاپ کلمنت هفتم از صحنه جنگ، واکنش‌های شتاب‌زده‌ای از سوی فرانسه در پی داشت. در ۱۰ اردیبهشت ۱۵۲۷، هنری هشتم و فرانسوای اول پیمان وست‌مینستر را امضا کردند و متعهد شدند که نیروهای خود را علیه شارل پنجم متحد کنند. فرانسوا که سرانجام موفق شده بود
پنجم متحد کنند. فرانسوا که سرانجام موفق شده بود هنری هشتم را به اتحاد کوگناک وارد کند، ارتشی را تحت فرماندهی اودِت دو فوآ و پدرو ناوارو، کنت اولیوتو، از طریق جنوا به سوی ناپل اعزام کرد. در جنوا، آندره‌آ دوریا به‌سرعت به فرانسوی‌ها پیوست و بخش بزرگی از ناوگان جنوایی را در اختیار آنان قرار داد. ارتش فرانسه پس از رسیدن به ناپل، موضع خود را تثبیت کرد و آماده یک محاصره طولانی‌مدت شد. این مرحله از جنگ، نشان‌دهنده تغییرات سریع در اتحادها و واکنش‌های سیاسی اروپا به بحران رم بود؛ بحرانی که نه‌تنها ساختار کلیسا،
به بحران رم بود؛ بحرانی که نه‌تنها ساختار کلیسا، بلکه توازن قدرت در مدیترانه مرکزی را نیز دگرگون ساخت. محاصره جنوا. با این‌که آندره‌آ دوریا در آغاز به اتحاد فرانسه پیوسته بود، اما به‌زودی از آن جدا شد و به خدمت شارل پنجم درآمد. این تغییر ناگهانی در وفاداری، ضربه‌ای سنگین به تلاش‌های فرانسه وارد کرد. در همین زمان، طاعون در اردوگاه فرانسوی‌ها در اطراف ناپل شیوع یافت و موجب فروپاشی کامل محاصره شد؛ بیشتر نیروهای ارتش از بین رفتند و فرماندهان اصلی، از جمله اودِت دو فوآ و پدرو ناوارو، جان باختند. دوریا در جنوا
دو فوآ و پدرو ناوارو، جان باختند. دوریا در جنوا حمله‌ای موفقیت‌آمیز ترتیب داد، محاصره شهر را شکست و فرانسوی‌ها را در ساوونا مجبور به تسلیم کرد. هم‌زمان، نیروی کمکی فرانسه به فرماندهی فرانسوا دو بوربون، کنت سن‌پول، در نبرد لاندریانو به‌طور قاطع شکست خورد. این مجموعه شکست‌ها، امیدهای فرانسوای اول برای بازپس‌گیری سلطه بر ایتالیا را به‌کلی نقش بر آب کرد و عملاً پایان نفوذ فرانسه در شبه‌جزیره را رقم زد. در نتیجه، شارل پنجم نه‌تنها موقعیت خود را در ایتالیا تثبیت کرد، بلکه توانست از این پیروزی‌ها برای تحکیم قدرت
کرد، بلکه توانست از این پیروزی‌ها برای تحکیم قدرت امپراتوری در سراسر اروپا بهره‌برداری کند. این تحولات، نقطه عطفی در تاریخ سیاسی و نظامی قرن شانزدهم بود و مسیر آینده روابط میان قدرت‌های بزرگ اروپایی را شکل داد. بارسلونا، کامبری و بولونیا. پس از شکست ارتش‌هایش، فرانسیس به دنبال صلح با چارلز بود. مذاکرات در ژوئیه ۱۵۲۹ در شهر مرزی کامبره آغاز شد؛ این مذاکرات عمدتاً بین مادر فرانسیس، لوئیز ساووی، از طرف فرانسوی‌ها و خواهرشوهرش مارگارت اتریشی از طرف برادرزاده‌اش امپراتور انجام شد (که منجر به شناخته شدن آن به
امپراتور انجام شد (که منجر به شناخته شدن آن به عنوان صلح بانوان شد)، خود چارلز کمی قبل از آن از بارسلونا "به" ایتالیا سفر کرده بود. شرایط نهایی تا حد زیادی منعکس کننده شرایط پیمان مادرید سه سال قبل بود؛ فرانسیس حقوق خود را بر آرتوا، فلاندر و تورنه واگذار کرد و موظف شد قبل از آزادی پسرانش، دو میلیون اکو طلایی باج بپردازد. با این حال، تسلیم تحقیرآمیز خود بورگوندی و نکات مختلف مربوط به چارلز دو بوربون، که دو سال قبل کشته شده بود و دیگر کاندیدای رهبری پادشاهی مستقل پرووانس نبود، حذف شد. پیمان نهایی کامبره، که
پرووانس نبود، حذف شد. پیمان نهایی کامبره، که در ۳ اوت امضا شد، فرانسه را از جنگ خارج کرد و ونیز، فلورانس و پاپ را در مقابل چارلز تنها گذاشت. شارل پس از ورود به جنوا، برای ملاقات با پاپ به بولونیا رفت. کلمنت، شرکت‌کنندگان در غارت رم را تبرئه کرد و قول داد که شارل را تاجگذاری کند. در عوض، راونا و سرویا را دریافت کرد؛ شهرهایی که جمهوری ونیز مجبور شده بود آنها را - به همراه متصرفات باقی‌مانده‌اش در آپولیا - به شارل تسلیم کند، در ازای اینکه اجازه داشته باشد دارایی‌هایی را که در مارینیانو به دست آورده بود، حفظ
را که در مارینیانو به دست آورده بود، حفظ کند. سرانجام، فرانچسکو اجازه یافت به میلان بازگردد - شارل از طرح قبلی خود برای به تخت نشاندن الساندرو د مدیچی، تا حدی به دلیل اعتراضات ونیزی‌ها - در ازای مبلغ ۹۰۰۰۰۰ اسکودی صرف نظر کرده بود. سقوط جمهوری فلورانس. تنها جمهوری فلورانس بود که تا واپسین لحظات در برابر نیروهای امپراتوری، به فرماندهی شاهزاده اورانژ، مقاومت کرد. ارتش فلورانس به رهبری فرانچسکو فروچو در نبرد گاوینانا در سال ۱۵۳۰ با نیروهای امپراتوری درگیر شد. هرچند خود شاهزاده اورانژ در این نبرد کشته شد، اما
هرچند خود شاهزاده اورانژ در این نبرد کشته شد، اما ارتش امپراتوری پیروزی قاطعی به‌دست‌آورد و جمهوری فلورانس ده روز بعد تسلیم شد. پس از این شکست، پاپ کلمنت هفتم، آلِساندرو دِ مدیچی را به‌عنوان دوک فلورانس منصوب کرد. از آن پس، فلورانس از یک جمهوری آزاد به قلمروی موروثی تحت سلطه خاندان قدرتمند مدیچی تبدیل شد، و با این انتصاب، قرن‌ها حکومت جمهوری‌خواهانه در این شهر به پایان رسید. این تحول نه‌تنها ساختار سیاسی فلورانس را دگرگون کرد، بلکه نشانه‌ای از تثبیت قدرت‌های سلطنتی و اشرافی در برابر آرمان‌های مردمی و
سلطنتی و اشرافی در برابر آرمان‌های مردمی و نهادهای انتخابی در ایتالیا بود.
تاریخچه نظامی ایتالیا در طول جنگ جهانی اول () اگرچه ایتالیا عضوی از اتحاد مثلث بود، اما وقتی جنگ با اعلام جنگ اتریش-مجارستان به صربستان در ۲۸ ژوئیه ۱۹۱۴ آغاز شد، به قدرت‌های مرکزی - آلمان و اتریش-مجارستان - نپیوست. در واقع، دو قدرت مرکزی در حالی که اتحاد مثلث قرار بود یک اتحاد دفاعی باشد، حالت تهاجمی به خود گرفته بودند. علاوه بر این، اتحاد مثلث تشخیص داد که ایتالیا و اتریش-مجارستان هر دو به بالکان علاقه‌مند هستند و از هر دو کشور می‌خواستند قبل از تغییر وضع موجود با یکدیگر مشورت کنند و برای هرگونه مزیتی در
موجود با یکدیگر مشورت کنند و برای هرگونه مزیتی در آن منطقه غرامت بپردازند: اتریش-مجارستان قبل از صدور اولتیماتوم به صربستان با آلمان مشورت کرد اما با ایتالیا مشورت نکرد و قبل از پایان جنگ از هرگونه غرامتی خودداری کرد. تقریباً یک سال پس از آغاز جنگ، پس از مذاکرات موازی مخفی با هر دو طرف (با متفقین که در آن ایتالیا در صورت پیروزی برای قلمرو مذاکره می‌کرد و با قدرت‌های مرکزی برای به دست آوردن قلمرو در صورت بی‌طرفی) ایتالیا در کنار متفقین وارد جنگ شد. ایتالیا در امتداد مرز شمالی، از جمله ارتفاعات آلپ ایتالیای
امتداد مرز شمالی، از جمله ارتفاعات آلپ ایتالیای کنونی با زمستان‌های بسیار سرد و در امتداد رودخانه ایسونزو، شروع به جنگ با اتریش-مجارستان کرد. ارتش ایتالیا بارها حمله کرد و با وجود پیروزی در تعدادی از نبردها، متحمل خسارات سنگینی شد و پیشرفت کمی داشت زیرا زمین به نفع مدافع بود. در سال ۱۹۱۶، ایتالیایی‌ها حمله سودتیرول را متوقف کردند و گوریزیا را فتح کردند. با این حال، ایتالیا در سال ۱۹۱۷ پس از خروج روسیه از جنگ، توسط یک ضدحمله آلمانی-اتریشی در نبرد کاپورتو مجبور به عقب‌نشینی شد و به قدرت‌های مرکزی اجازه داد
به عقب‌نشینی شد و به قدرت‌های مرکزی اجازه داد تا از جبهه شرقی نیروهای کمکی را به جبهه ایتالیا منتقل کنند. حمله قدرت‌های مرکزی توسط ایتالیا در نبرد مونته گراپا در نوامبر ۱۹۱۷ و نبرد رودخانه پیاوه در مه ۱۹۱۸ متوقف شد. ایتالیا در نبرد دوم مارن و حمله صد روزه بعدی در جبهه غربی شرکت کرد. در ۲۴ اکتبر ۱۹۱۸، ایتالیایی‌ها، با وجود تعداد کمتر، خط دفاعی اتریش را در ویتوریو ونتو شکستند؛ در نتیجه، امپراتوری چند صد ساله هابسبورگ فروپاشید. ایتالیا سرزمین‌های از دست رفته پس از نبرد کاپورتو در نوامبر سال قبل را پس گرفت و
پس از نبرد کاپورتو در نوامبر سال قبل را پس گرفت و به ترنتو و تریسته نقل مکان کرد. نبرد در ۴ نوامبر ۱۹۱۸ پایان یافت. نیروهای مسلح ایتالیا همچنین در جبهه آفریقا، جبهه بالکان، جبهه خاورمیانه درگیر شدند و سپس در اشغال قسطنطنیه شرکت کردند. در پایان جنگ جهانی اول، ایتالیا به همراه بریتانیا، فرانسه و ژاپن با یک کرسی دائمی در شورای اجرایی جامعه ملل به رسمیت شناخته شد. روی پرایس این تجربه را به شرح زیر خلاصه کرد: امید دولت این بود که این جنگ اوج مبارزه ایتالیا برای استقلال ملی باشد. متحدان جدید او به او قول «مرزهای
ملی باشد. متحدان جدید او به او قول «مرزهای طبیعی» را که مدت‌ها به دنبال آن بود - ترنتینو و تریسته - و چیزهای بیشتری را دادند. در پایان خصومت‌ها، او واقعاً قلمرو خود را گسترش داد، اما از کنفرانس صلح ناراضی و از پاداشی که برای سه سال و نیم جنگ تلخ دریافت کرده بود، بیرون آمد. او نیم میلیون نفر از شریف‌ترین جوانان خود را از دست داده بود، اقتصادش فقیر شده بود و اختلافات داخلی‌اش تلخ‌تر از همیشه بود. آن نزاع نمی‌توانست در چارچوب رژیم پارلمانی قدیمی حل شود. جنگی که قرار بود اوج ریزورجیمنتو باشد، دیکتاتوری فاشیستی
قرار بود اوج ریزورجیمنتو باشد، دیکتاتوری فاشیستی را به وجود آورد. چیزی، در جایی، اشتباه پیش رفته بود. از بی‌طرفی تا مداخله. ایتالیا عضو اتحاد مثلث با آلمان و اتریش-مجارستان بود. با وجود این، در سال‌های قبل از جنگ، ایتالیا روابط دیپلماتیک خود را با بریتانیا و فرانسه افزایش داده بود. این به این دلیل بود که دولت ایتالیا متقاعد شده بود که حمایت از اتریش (دشمن سنتی ایتالیا در طول ریزورجیمنتو قرن نوزدهم) سرزمین‌های مورد نظر ایتالیا را به دست نخواهد آورد: تریسته، ایستریا، زارا و دالماتیا، که همگی متعلق به اتریش
ایستریا، زارا و دالماتیا، که همگی متعلق به اتریش بودند. در واقع، یک توافق پنهانی که در سال ۱۹۰۲ با فرانسه امضا شد، به شدت با عضویت ایتالیا در اتحاد مثلث در تضاد بود. چند روز پس از شروع جنگ، در ۳ اوت ۱۹۱۴، دولت به رهبری آنتونیو سالاندرای محافظه‌کار، اعلام کرد که ایتالیا نیروهای خود را اعزام نخواهد کرد و معتقد بود که اتحاد مثلث تنها موضع دفاعی دارد و اتریش-مجارستان متجاوز بوده است. پس از آن، سالاندرا و وزیر امور خارجه، سیدنی سونینو، شروع به بررسی این موضوع کردند که کدام طرف بهترین پاداش را برای ورود ایتالیا
که کدام طرف بهترین پاداش را برای ورود ایتالیا به جنگ یا بی‌طرفی آن اعطا می‌کند. اگرچه اکثر اعضای کابینه (از جمله نخست‌وزیر سابق، جیووانی جولیتی) کاملاً مخالف مداخله بودند، اما روشنفکران متعددی، از جمله سوسیالیست‌هایی مانند ایوانوئه بونومی، لئونیدا بیسولاتی و پس از ۱۸ اکتبر ۱۹۱۴، بنیتو موسولینی، طرفدار مداخله بودند که در آن زمان عمدتاً توسط احزاب ملی‌گرا و لیبرال حمایت می‌شد. سوسیالیست‌های طرفدار مداخله معتقد بودند که پس از توزیع سلاح بین مردم، می‌توانستند جنگ را به یک انقلاب تبدیل کنند. بی‌طرفی ایتالیا
جنگ را به یک انقلاب تبدیل کنند. بی‌طرفی ایتالیا همچنین به نفع بی‌طرفی اسپانیا بود. مذاکره با قدرت‌های مرکزی برای بی‌طرف نگه داشتن ایتالیا شکست خورد: قرار بود پس از پیروزی، ایتالیا ترنتینو را به دست آورد اما نه تیرول جنوبی، بخشی از ساحل اتریش را نه تریسته، شاید تونس را، اما تنها پس از پایان جنگ و در حالی که ایتالیا فوراً آنها را می‌خواست. مذاکره با متفقین منجر به پیمان لندن (۲۶ آوریل ۱۹۱۵) شد که توسط سونینو بدون تصویب پارلمان ایتالیا امضا شد. طبق این پیمان، پس از پیروزی، ایتالیا قرار بود ترنتینو و تیرول
پس از پیروزی، ایتالیا قرار بود ترنتینو و تیرول جنوبی را تا گذرگاه برنر، کل ساحل اتریش (به همراه تریسته)، گوریزیا و گرادیسکا (فریولی شرقی) و ایستریا (اما بدون فیومه)، بخش‌هایی از کارنیولای غربی (ایدریجا و ایلیرسکا بیستریکا) و دالماتیای شمال غربی را به همراه زارا و بیشتر جزایر، اما بدون اسپلیت، به دست آورد. سایر توافقات مربوط به حاکمیت بندر والونا، استان آنتالیا در ترکیه و بخشی از مستعمرات آلمان در آفریقا بود. در ۳ مه ۱۹۱۵، ایتالیا رسماً اتحاد سه‌گانه را لغو کرد. در روزهای بعد، جولیتی و اکثریت بی‌طرف پارلمان
در روزهای بعد، جولیتی و اکثریت بی‌طرف پارلمان با اعلام جنگ مخالفت کردند، در حالی که جمعیت ملی‌گرا در اماکن عمومی به نفع آن تظاهرات کردند. جولیتی از حمایت اکثریت پارلمان ایتالیا برخوردار بود، بنابراین در ۱۳ مه، سالاندرا استعفای خود را به پادشاه ویکتور امانوئل سوم ارائه داد، اما سپس جولیتی فهمید که پیمان لندن قبلاً امضا شده است: جولیتی از ترس درگیری بین تاج و پارلمان و پیامدهای آن بر ثبات داخلی و روابط خارجی، عمل انجام شده را پذیرفت، از نخست‌وزیری امتناع ورزید و استعفای سالاندرا پذیرفته نشد. در ۲۳ مه،
ورزید و استعفای سالاندرا پذیرفته نشد. در ۲۳ مه، ایتالیا به اتریش-مجارستان اعلام جنگ کرد. پس از آن، اعلان جنگ به امپراتوری عثمانی (۲۱ اوت ۱۹۱۵، پس از اولتیماتوم ۳ اوت)، بلغارستان (۱۹ اکتبر ۱۹۱۵) و امپراتوری آلمان (۲۸ اوت ۱۹۱۶) صورت گرفت. ایتالیا همچنین با هدف تکمیل وحدت ملی با الحاق ترنتینو-آلتو آدیجه و جولیان مارس وارد جنگ جهانی اول شد: به همین دلیل، مداخله ایتالیا در جنگ جهانی اول، چهارمین جنگ استقلال ایتالیا نیز محسوب می‌شود، در یک دیدگاه تاریخ‌نگاری که در دومی، پایان اتحاد ایتالیا را مشخص می‌کند، که
در دومی، پایان اتحاد ایتالیا را مشخص می‌کند، که اقدامات نظامی آن در طول انقلاب‌های ۱۸۴۸ با اولین جنگ استقلال ایتالیا آغاز شد. جبهه ایتالیا. توپوگرافی. جبهه ایتالیا از گذرگاه استلویو (در مثلث مرزی بین ایتالیا، اتریش-مجارستان و سوئیس) در امتداد مرزهای تیرول، کارینتی و ساحلی تا ایزونزو امتداد داشت. طول کل آن حدود ۶۵۰ کیلومتر (۴۰۰ مایل) بود که ۴۰۰ کیلومتر (۲۵۰ مایل) آن در زمین‌های مرتفع آلپی قرار داشت. این اطلاعات مربوط به اندازه‌گیری‌ها به صورت کروپ‌فلت است. با در نظر گرفتن زمین طبیعی، گردنه‌ها، قله‌ها و
با در نظر گرفتن زمین طبیعی، گردنه‌ها، قله‌ها و پشته‌های متعدد با اختلاف ارتفاع ناشی از آن، طول مؤثر چندین هزار کیلومتر بود. این جبهه مناطق جغرافیایی بسیار متفاوتی را در بر می‌گرفت: در سه بخش اول - از گذرگاه استلویو تا آلپ‌های جولیان در منطقه تارویزیو، از میان سرزمین‌های کوهستانی عبور می‌کرد، جایی که میانگین ارتفاع پشته‌ها به ۲۷۰۰ تا ۳۲۰۰ متر می‌رسید. مناطق کوهستانی مرتفع‌تر دارای ناهمواری‌های بسیار زیاد با پوشش گیاهی کم هستند. ارتفاعات بیش از ۲۵۰۰ متر نیز توسط یخچال‌های طبیعی پوشیده شده‌اند. چشم‌انداز بایر
یخچال‌های طبیعی پوشیده شده‌اند. چشم‌انداز بایر و فقدان زمین‌های زراعی کافی منجر به توسعه اندک این ارتفاعات بلند شد؛ سکونتگاه‌ها عمدتاً به مناطق پست‌تر محدود می‌شدند. از رشته‌کوه‌های آلپ جولیان تا دریای آدریاتیک، کوه‌ها دائماً در حال کاهش ارتفاع هستند و تنها به ندرت به ۱۰۰۰ متر می‌رسند، مانند منطقه اطراف گوریزیا. این منطقه همچنین کم جمعیت است و با آب و هوای خشن با زمستان‌های سرد و تابستان‌های بسیار گرم و خشک مشخص می‌شود. یک چشم‌انداز کارستی ناهموار در اطراف دره ایسونزو، که در مجاورت دامنه‌های ایتالیایی آلپ
دره ایسونزو، که در مجاورت دامنه‌های ایتالیایی آلپ در جنوب غربی قرار دارد، گسترده شده است. ویژگی‌های توپوگرافی منطقه مقدم تأثیر مشخصی بر روند جنگ داشت. به عنوان مثال، زمین سنگی حفر سنگر را دشوار می‌کرد و علاوه بر این، سنگ کارست در دره ایسونزو به یک خطر اضافی برای سربازان تبدیل شد. اگر نارنجک‌ها روی سطح متخلخل منفجر می‌شدند، قطعات سنگ منفجر شده به عنوان ترکش اضافی عمل می‌کردند. بسیج. آرشیدوک اوگن، که پیش از این فرماندهی نیروهای بالکان را بر عهده داشت، در ۲۲ مه ۱۹۱۵ به درجه ژنرالی ارتقا یافت و فرماندهی عالی
مه ۱۹۱۵ به درجه ژنرالی ارتقا یافت و فرماندهی عالی جبهه جدید جنوب غربی به او واگذار شد. ارتش پنجم به همراه رئیس ستادش، آلفرد کراوس، سازماندهی مجدد شد و تحت فرماندهی ژنرال دی. اینف. سوِتوزار بوروویچ، که در ۲۷ مه از جبهه شرقی رسیده بود، قرار گرفت. گروهبان لندِس‌وِرتِیدیگونگز در تیرول برای محافظت از مرزهای تیرول به ژنرال ویکتور دانکل تحویل داده شد. این گروه شامل سپاه آلپن آلمان بود که برای عملیات در کوه‌های مرتفع مناسب بود، اولین لشکرها در ۲۶ مه رسیدند. اندکی بعد، سپاه آلپن در عملیات جنگی علیه واحدهای
اندکی بعد، سپاه آلپن در عملیات جنگی علیه واحدهای ایتالیایی شرکت کرد، اگرچه امپراتوری آلمان تا ۲۸ اوت ۱۹۱۶ رسماً با ایتالیا در جنگ نبود. «گروه ارتش روهر» تحت فرماندهی فرانتس روهر فون دنتا قرار داشت و قرار بود جبهه کارینتی را تأمین کند. انتقال ارتش پنجم و نیروهای اضافی از شرق به راحتی انجام شد؛ ظرف چند هفته، آرشیدوک اوژن حدود ۲۲۵۰۰۰ سرباز را تحت فرماندهی خود داشت. در ژوئن، لشکر ۴۸ (تئودور گابریل) و سرانجام، در ژوئیه، چهار هنگ کایزریگر و سه هنگ لندشوتزن از گالیسیا اضافه شدند. یکی از مزایای اصلی دفاع
از گالیسیا اضافه شدند. یکی از مزایای اصلی دفاع اتریش-مجارستان، استقرار آن در زمین‌های مرتفع بود. ایتالیا در ۲۲ مه ۱۹۱۵ دستور بسیج عمومی را صادر کرد و تا پایان ژوئن، چهار ارتش به منطقه مرزی شمال شرقی پیشروی کرده بودند. در طرح استقرار ستاد کل ایتالیا (کماندو سوپرمو) تحت فرماندهی وزیر امور خارجه لوئیجی کادورنا، سه نکته اصلی تعیین شده بود: قرار بود ارتش اول جبهه تیرول را از غرب و جنوب محاصره کند. قرار بود ارتش چهارم در کادوره و کارنیا موضع بگیرد. از سوی دیگر، ارتش‌های دوم و سوم در آلپ‌های جولیان و ایزونزو در
ارتش‌های دوم و سوم در آلپ‌های جولیان و ایزونزو در مقابل ارتش پنجم کوک قرار داشتند. اگرچه نیروهای مسلح ایتالیا از نظر عددی برتر بودند، اما در ابتدا اوضاع در جبهه جنوب غربی به طرز شگفت‌آوری آرام بود. هیچ تلاشی برای نفوذ در جبهه تیرول انجام نشد و هیچ حمله بزرگی نیز در ایزونزو صورت نگرفت. به دلیل اجرای مردد نقشه‌های حمله کادورنا، فرصت برای زدن ضربه سرنوشت‌ساز درست در همان ابتدا از دست رفت. فرمانده کلتوس پیچلر، رئیس ستاد ال‌وی‌کی تیرول، نوشت: یک حمله عمومی به مهم‌ترین نقاط نفوذ، مانند استیلفسر یوخ، اچتال،
به مهم‌ترین نقاط نفوذ، مانند استیلفسر یوخ، اچتال، والسوگانا، رولپاس، کروزبرگپاس با توجه به نیروهای دفاعی بسیار ضعیف در ماه مه، می‌توانست به موفقیت‌های قابل توجهی برای دشمن منجر شود. اینکه از فرصت دستیابی به یک نفوذ سریع استفاده نشد، تا حدودی به دلیل بسیج کند ارتش ایتالیا بود. به دلیل شبکه حمل و نقل ضعیف، تأمین نیروها و تجهیزات جنگی تنها در اواسط ژوئن، یعنی یک ماه دیرتر از آنچه رهبری نظامی تخمین زده بود، امکان‌پذیر شد. ارتش ایتالیا همچنین از کاستی‌های بسیاری در سطح ساختاری رنج می‌برد. قطعات توپخانه و مهمات
در سطح ساختاری رنج می‌برد. قطعات توپخانه و مهمات تنها حوزه‌ای نبودند که کمبودها در آن حاد بود. در اوت ۱۹۱۴، ارتش ایتالیا فقط ۷۵۰۰۰۰ تفنگ از مدل استاندارد کارکانو ۱۸۹۱ در اختیار داشت و اصلاً نارنجک دستی در دسترس نداشت. این کمبود تجهیزات، به ویژه دامنه و کارایی آموزش را در طول سال‌های ۱۹۱۴ و ۱۹۱۵ محدود کرد. مهمات نیز به شدت مورد نیاز بود: در ژوئیه ۱۹۱۴، تنها حدود ۷۰۰ گلوله برای هر تفنگ موجود بود، با وجود درخواست کادورنا مبنی بر اینکه برای آماده‌سازی جنگ، هر کدام ۲۰۰۰ گلوله داشته باشند، تا مه ۱۹۱۵ ارتش تنها
کدام ۲۰۰۰ گلوله داشته باشند، تا مه ۱۹۱۵ ارتش تنها موفق به تهیه ۹۰۰ گلوله برای هر تفنگ شده بود. در همین حال، امیلیو دی بونو می‌نویسد که «در طول سال ۱۹۱۵، نارنجک‌های دستی در سنگرها ناشناخته باقی ماندند.». اولین مسلسل‌های ایتالیا، نمونه‌های اولیه بودند، مانند مسلسل‌های پرینو مدل ۱۹۰۸ یا ماکسیم که در سال ۱۹۱۳ از تولیدکننده بریتانیایی ویکرز خریداری شدند. مطابق با طرح ۱۹۱۱ برای ایجاد ۶۰۲ بخش مسلسل. تا اوت ۱۹۱۴ تنها ۱۵۰ دستگاه از این مسلسل‌ها ایجاد شده بود، به این معنی که در هر هنگ فقط یک دسته مسلسل وجود داشت،
معنی که در هر هنگ فقط یک دسته مسلسل وجود داشت، برخلاف یک دسته برای هر گردان، همان‌طور که در برنامه‌ها پیش‌بینی شده بود. تا مه ۱۹۱۵، فیات-ریولی مدل ۱۹۱۴ به مسلسل استاندارد ارتش ایتالیا تبدیل شد و در مجموع ۳۰۹ دسته با ۶۱۸ توپ ایجاد شد؛ اگرچه این یک پیشرفت بود، اما هنوز نیمی از تعداد برنامه‌ریزی شده بود و بسیاری از گردان‌ها را بدون آن رها می‌کرد. در مقابل، یک هنگ استاندارد کی.یو. کی چهار دسته مسلسل داشت، ام‌جی ۰۷/۱۲، یکی برای هر گردان، در حالی که یک هنگ استاندارد بریتانیا تا فوریه ۱۹۱۵ چهار دسته مسلسل برای هر
بریتانیا تا فوریه ۱۹۱۵ چهار دسته مسلسل برای هر گردان داشت. در طول جنگ ایتالیا و ترکیه در لیبی (۱۹۱۱–۱۹۱۲)، ارتش ایتالیا از کمبود تجهیزات و مهمات رنج می‌برد که قبل از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول هنوز برطرف نشده بود. در آغاز این لشکرکشی، نیروهای اتریش-مجارستان ارتفاعات آلپ جولیان و فلات کارست را اشغال و در آنها استحکامات دفاعی ایجاد کردند، اما ایتالیایی‌ها در ابتدا با نسبت سه به یک از حریفان خود پیشی گرفتند. نبردهای ایسونزو در سال ۱۹۱۵. اولین گلوله‌ها در سپیده دم ۲۴ مه ۱۹۱۵ به سمت مواضع دشمن در سروینیانو
دم ۲۴ مه ۱۹۱۵ به سمت مواضع دشمن در سروینیانو دل فریولی شلیک شدند که چند ساعت بعد تصرف شد. در همان روز، ناوگان اتریش-مجارستان ایستگاه‌های راه‌آهن مانفردونیا و آنکونا را بمباران کرد. اولین تلفات ایتالیایی‌ها ریکاردو دی گیوستو بود. تلاش اصلی قرار بود در دره‌های ایسونزو و ویپاوا و در فلات کارست، در جهت لیوبلیانا، متمرکز شود. نیروهای ایتالیایی در ابتدا موفقیت‌هایی داشتند، اما مانند جبهه غربی، این لشکرکشی به زودی به جنگ سنگر تبدیل شد. تفاوت اصلی این بود که سنگرها باید به جای گل و لای، در صخره‌ها و یخچال‌های آلپ
باید به جای گل و لای، در صخره‌ها و یخچال‌های آلپ و اغلب تا ارتفاع ۳۰۰۰ متری (۹۸۰۰ فوت) حفر می‌شدند. در آغاز نبرد اول ایزونزو در ۲۳ ژوئن ۱۹۱۵، نیروهای ایتالیایی سه برابر بیشتر از اتریشی‌ها بودند، اما نتوانستند به خطوط دفاعی قوی اتریش-مجارستان در ارتفاعات شمال غربی گوریزیا و گرادیسکا نفوذ کنند. از آنجا که نیروهای اتریشی زمین‌های مرتفع‌تری را اشغال کرده بودند، ایتالیایی‌ها در حین صعود، حملات دشواری را انجام دادند؛ بنابراین، نیروهای ایتالیایی نتوانستند خیلی از رودخانه فراتر بروند و نبرد در ۷ ژوئیه ۱۹۱۵ پایان
رودخانه فراتر بروند و نبرد در ۷ ژوئیه ۱۹۱۵ پایان یافت. با وجود یک سپاه افسر حرفه‌ای، واحدهای ایتالیایی که به شدت از تجهیزات کافی برخوردار نبودند، روحیه کافی نداشتند. همچنین بسیاری از سربازان از فرمانده تازه منصوب شده ایتالیایی، ژنرال لوئیجی کادورنا، عمیقاً بیزار بودند. علاوه بر این، کمبود تجهیزات و مهمات از پیش موجود، پیشرفت را کند کرد و تمام انتظارات برای یک پیروزی «به سبک ناپلئونی» را نقش بر آب کرد. مانند اکثر ارتش‌های معاصر، ارتش ایتالیا در درجه اول از اسب‌ها برای حمل و نقل استفاده می‌کرد، اما در