payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کرد که معادل سینایی هر کلمه فلورانسی را ارائه می‌دهد. جیرولامو گیگلی در کتاب جنجالی خود (که در سال ۱۷۱۷ به همراه آثار سنت کاترین سینا منتشر شد) کوشید تا برتری زبان سینایی را بر ایتالیایی فلورانسی اثبات کند. عصر روشنگری. در پایان قرن هفدهم، بحث دیگر به این مسئله که کدام گویش را به عنوان پایه زبان نوشتاری انتخاب کنیم، معطوف نبود، بلکه بر این موضوع متمرکز بود که چه نوع گویش فلورانسی باید مورد استفاده قرار گیرد و تا چه حد باید اجازه داده شود از پایه خود توسعه یابد: آیا باید یک زبان باستانی با واژگان ادبی محدود
آیا باید یک زبان باستانی با واژگان ادبی محدود باقی بماند که از طریق تقلید آموخته شده باشد؛ یا پایبندی کمتری به پایه خود نشان دهد، همان‌طور که ملکیوره سزاروتی در قرن هجدهم اصرار داشت، و واژگان سنتی را با وام گرفتن از سایر زبان‌های اروپایی مانند فرانسوی غنی کند، همان‌طور که پیترو وری و دیگر نویسندگان مجله عصر روشنگری "ایل کافه" استدلال می‌کردند؛ یا اینکه باید یک استاندارد مدرن‌تر مبتنی بر گفتار معاصر فلورانسی‌های تحصیل‌کرده را اتخاذ کرد، همان‌طور که الساندرو مانزونی معتقد بود. با این حال، کسانی که چنین
مانزونی معتقد بود. با این حال، کسانی که چنین جایگزین‌هایی را برای راه‌حل بمبو پیشنهاد می‌کردند در اقلیت بودند؛ اکثریت همچنان با تقلید از نویسندگان بزرگ گذشته به یادگیری زبان ایتالیایی خود ادامه می‌دادند. در نتیجه، زبان ایتالیایی نوشتاری همچنان زبانی بسیار کتابی و بسیار دور از واقعیت‌های گفتاری باقی ماند. آنتونیو سزاری و پیوریسم. قرن نوزدهم شاهد ظهور جنبش ناب‌گرایی ادبی بود. ناب‌گرایی هم بر پایه احترام به قرن چهاردهم و هم بر پایه بی‌میلی به نوواژه‌ها و وام‌گیری‌های خارجی، به ویژه از زبان فرانسه، بنا شده
خارجی، به ویژه از زبان فرانسه، بنا شده بود. ناب‌گرایان با تکیه بر نوشته‌های پیترو بمبو و لئوناردو سالویاتی، معتقد بودند که کاربرد ادبی باید از زبان فلورانسی قرن چهاردهم تقلید کند. این دیدگاه توسط چندین نویسنده عصر روشنگری مورد اعتراض قرار گرفت و اصطلاحات "ناب‌گرایی" ("که" اولین بار در سال‌های ۱۷۵۸–۱۷۵۹ ثبت شدند اما تا سال ۱۸۳۸ در چاپ استفاده نشدند) برای نشان دادن تصنع زبانی یا باستان‌گرایی معرفی شدند. نمایندگان اصلی ناب‌گرایی ، منتقد ادبی ناپلی، باسیلیو پوئوتی (معلم فرانچسکو د سانتیس و جیاچینتو د سیوو) و
(معلم فرانچسکو د سانتیس و جیاچینتو د سیوو) و زبان‌شناس ورونایی، آنتونیو چزاری، بودند که نسخه‌ای غیررسمی و گسترده از "واژگان کروسکا" (۱۸۰۶–۱۱۱) را منتشر کرد. چزاری افراطی‌ترین شکل واکنش علیه نفوذ فرانسه بر زبان ایتالیایی و علیه مواضع مدرنیستی «فاسدکننده» کتاب «"سجو سولا فیلوسوفیا دله زبان»" چزاروتی، به نفع «خلوص» زبانی متون توسکانی قرن چهاردهم را نشان می‌دهد. اثر او به شدت توسط وینچنزو مونتی در پیشنهادش برای اضافات و اصلاحات در "واژگان" (۱۸۱۷–۲۴) مورد حمله قرار گرفت. در رساله‌هایش "«دگلی اسکریتوری دل سنتو و
گرفت. در رساله‌هایش "«دگلی اسکریتوری دل سنتو و د' لورو میتاتوری»" (۱۸۱۸) و "«عشق میهنی دانته و د' لولو کتاب درون زبان ولگار الوکیو»" (۱۸۲۰)، همکار ادبی مونتی، جولیو پرتیکاری، اظهار داشت که زبان هر قرن دیگری به اندازه زبان قرن چهاردهم، ادعاهایی برای ایتالیایی واقعی بودن دارد. الساندرو مانزونی. مانزونی در برابر ماهیت باستانی و مصنوعی زبان ادبی ایتالیایی واکنش نشان داد و با تطبیق زبان رمانش "«نامزد»" در چاپ دوم آن، تا جایی که می‌توانست (زیرا او میلانی بود)، با زبان تحصیل‌کرده فلورانسی زمان خود، در پی احیای آن
زبان تحصیل‌کرده فلورانسی زمان خود، در پی احیای آن برآمد. اما اگرچه این راه حل برای او به عنوان یک نویسنده شخصاً رضایت‌بخش‌تر بود، شکی نیست که راه حل بمبو عملی‌تر بود، زیرا همه کسانی که به آموزش دسترسی داشتند می‌توانستند ایتالیایی را از کتاب‌ها بیاموزند، در حالی که همه فرصت یا تمایل نداشتند که برای مدت طولانی به فلورانس بروند و از گفتار ساکنان آن بیاموزند. دلیل دیگری و مهم‌تر وجود دارد که چرا راه حل مانزونی در سطح ملی قابل قبول نبود. ایتالیایی همیشه چیزی بیش از یک شکل نوشتاری از گویش فلورانسی بوده است.
بیش از یک شکل نوشتاری از گویش فلورانسی بوده است. اگرچه زبان‌های ملی عموماً از گفتار یک منطقه خاص سرچشمه می‌گیرند، اما آنها همچنین محصول آموزش و فرهنگ هستند و با جذب ویژگی‌هایی از جاهای دیگر، از ریشه‌های محلی خود فراتر می‌روند و به دارایی کل ملت تبدیل می‌شوند. گراتزیادیو ایسایا آسکولی. وقتی در سال‌های بلافاصله پس از اتحاد، مانزونی و پیروانش تلاش کردند زبان ایتالیایی را با برخی از ویژگی‌های محلی کاربرد معاصر فلورانس که در زبان ادبی یافت نمی‌شود، مطابقت دهند، تلاش‌هایشان ناموفق بود و بی‌فایده بودن این کار
تلاش‌هایشان ناموفق بود و بی‌فایده بودن این کار توسط زبان‌شناس بزرگ قرن نوزدهم، گراتزیادیو ایسایا آسکولی، در مقدمه‌اش بر جلد اول "آرشیو زبان‌های ایتالیایی" (۱۸۷۳) آشکار شد. آسکولی فهمید که اگر قرار باشد زبان ایتالیایی به جای اینکه در انحصار نخبگان تحصیل‌کرده باشد، به دارایی گفتاری و نوشتاری کل ملت تبدیل شود، دیگر نمی‌توان این مشکل را به صورت مصنوعی با تحمیل یک مدل حل کرد. او می‌دانست که نمی‌توان مردم عادی را به پذیرش یک استاندارد فرهیخته، چه فلورانسی و چه غیر آن، وادار کرد، مگر اینکه سطح فرهنگ آنها بالا
غیر آن، وادار کرد، مگر اینکه سطح فرهنگ آنها بالا برود تا بتوانند آن را جذب کنند؛ بنابراین، راه حل نه در تلاش برای ترغیب مردم به پذیرش مدل فلورانسی یا هر مدل دیگری، بلکه در افزایش سطح عمومی آموزش کشور و اجازه دادن به روند انتخاب طبیعی برای طی کردن مسیر خود بود. این اساساً اتفاقی است که افتاده است، و در نتیجه، از زمان اتحاد، زبان به دلیل نفوذ روم در اداره دولت و رسانه‌ها، و شمال ایتالیا در زندگی اقتصادی ملت، کمتر و نه بیشتر، حال و هوای فلورانسی پیدا کرده است.
آکادمیا دلا کراسکا ( آکادمی برن » که عموماً به اختصار دلا کروسکا نامیده می‌شود، انجمنی مستقر در فلورانس از محققان زبان‌شناسی و لغت‌شناسی ایتالیایی است. این انجمن یکی از مهم‌ترین مؤسسات تحقیقاتی زبان ایتالیایی، و همچنین قدیمی‌ترین آکادمی زبان‌شناسی در جهان است. "آکادمیا" در سال ۱۵۸۳ در فلورانس تأسیس شد و از آن زمان تاکنون با تلاش‌هایش برای حفظ خلوص زبان ایتالیایی شناخته می‌شود. در زبان ایتالیایی به معنای "سبوس" است، به انتقال استعاره‌ای مبنی بر شباهت کار آن به غربال کردن کمک می‌کند، همان‌طور که نشان آن که
به غربال کردن کمک می‌کند، همان‌طور که نشان آن که غربالی را برای جداسازی کلمات و ساختارهای فاسد (همان‌طور که سبوس از گندم جدا می‌شود) نشان می‌دهد. شعار آکادمی "Il più bel fior ne coglie" ("او زیباترین گل را جمع می‌کند") است، جمله‌ای معروف از شاعر ایتالیایی پترارک. در سال ۱۶۱۲، "آکادمیا" اولین نسخه از فرهنگ لغت خود، "لغت آکادمی کروسکا" , را منتشر کرد که به عنوان الگویی برای آثار مشابه به زبان‌های فرانسوی، اسپانیایی، آلمانی و انگلیسی عمل کرده است. این آکادمی عضو فدراسیون اروپایی مؤسسات ملی زبان‌شناسی است.
عضو فدراسیون اروپایی مؤسسات ملی زبان‌شناسی است. تاریخچه. ریشه‌ها. بنیانگذاران و حلقه‌ای مرکب از شاعران، ادبا و حقوقدانان تشکیل می‌داد. اعضا معمولاً در مناسبت‌های شاد و مفرح گرد هم می‌آمدند که در طی آن گفتارهایی با سبکی شاد و بازیگوشانه که نه آغازی دارند و نه پایانی- از بر خوانده می‌شد. کروسکونی‌ها از طنز، هجو و کنایه استفاده می‌کردند تا خود را از فضل‌فروشی آکادمیا فیورنتینا، که توسط گراند دوک کوزیمو اول د مدیچی محافظت می‌شد، دور کنند و خود را در تضاد با سبک سختگیرانه و کلاسیک آن نهاد قرار دهند. این نبرد
سختگیرانه و کلاسیک آن نهاد قرار دهند. این نبرد بدون به خطر انداختن نیت اصلی گروه، که معمولاً ادبی بود، انجام می‌شد و در قالب مباحث ادبی با کیفیت بالا شرح داده می‌شد. مخالفت بکاریا و وری. خلوص زبانی آکادمیا با مخالفت چزاره بکاریا و برادران وری (پیترو و الساندرو) مواجه شد، که از طریق مجله خود، "ایل کافه،" به‌طور سیستماتیک به کهنه‌گرایی‌های آکادمیا به عنوان کوته‌بینی حمله می‌کردند و آکادمیا را محکوم می‌کردند، در حالی که به کسانی مانند گالیله و نیوتن و حتی خود جهان‌وطنی فکری مدرن، به عنوان رقیب استناد
حتی خود جهان‌وطنی فکری مدرن، به عنوان رقیب استناد می‌کردند. با این حال، از آنجایی که گالیله آثار علمی خود را به زبان ایتالیایی فلورانسی، به جای لاتین که برای آثار دانشگاهی آن زمان مرسوم بود، منتشر می‌کرد، همچنین استدلال شده است که او به‌طور ضمنی از هدف آکادمیا حمایت می‌کرد. دوره باروک. فعالیت‌های آکادمی با فراز و نشیب‌هایی تا سال ۱۷۸۳ ادامه یافت، زمانی که پیترو لئوپولدو استعفا داد و به همراه چند تن دیگر از اعضای آکادمی، دومین آکادمی فیورنتینا را تأسیس کرد. با این حال، در سال ۱۸۰۸، سومین آکادمی فیورنتینا
با این حال، در سال ۱۸۰۸، سومین آکادمی فیورنتینا تأسیس شد و با فرمانی در ۱۹ ژانویه ۱۸۱۱ که توسط ناپلئون امضا شد، کروسکا با وضعیت خودمختاری، اساسنامه و اهداف قبلی خود دوباره تأسیس شد. در قرن بیستم، فرمان ۱۱ مارس ۱۹۲۳ ترکیب و هدف آن را تغییر داد. تدوین "واژگان"، که تاکنون وظیفهٔ کروسکا بود، از آن حذف و به یک انجمن خصوصی از محققان واگذار شد؛ کروسکا وظیفهٔ تدوین متون زبان‌شناسی را بر عهده گرفت. با این حال، در سال ۱۹۵۵، برونو میلیورینی و دیگران بحث بازگشت کار تهیهٔ "واژگان" به کروسکا را آغاز کردند. در سال‌های
"واژگان" به کروسکا را آغاز کردند. در سال‌های اخیر. در سال ۲۰۰۷، وب‌سایت ("leonardodigitale.com") که شامل ۳۰۰۰ نقاشی و نوشته از لئوناردو داوینچی بود، با کمک آکادمیا دلا کروسکا برای رمزگشایی برخی از دست‌نوشته‌های این مخترع راه‌اندازی شد. در اوت ۲۰۱۱، موجودیت آکادمیا زمانی به خطر افتاد که جولیو ترمونتی و سیلویو برلوسکونی پیشنهادی برای ریشه‌کن کردن تمام نهادهای دولتی با کمتر از ۷۰ عضو ارائه دادند. در اوت ۲۰۱۵، وب‌سایت آکادمیا توسط هکری مرتبط با داعش هک شد. در فوریه ۲۰۱۶، آکادمیا درخواست یک پسر هشت ساله برای
فوریه ۲۰۱۶، آکادمیا درخواست یک پسر هشت ساله برای کلمه جدید ایتالیایی "petaloso" (پر از گلبرگ) را تأیید کرد. ترکیب. اعضا. اعضا شامل:
کریستیانه فیلانجری دی کاندیدا گونزاگا (؛ ۲۱ اوت ۱۹۷۸) بازیگر و مدل پیشین ایتالیایی است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "من با یک پلیس ازدواج کردم"، "جنایات"، "سیسی"، "مظنون" و "پدر ماتئو" اشاره نمود. زندگی‌نامه. اوایل زندگی. او در خانواده‌ای اشرافی با تباری کهن (خاندان فیلانجری دی کاندیدا گونزاگا، کُنت‌های ناپلی از تبار و ریشهٔ نرمان‌ها هستند) زاده شد و محل تولدش آلمان است. پدرش، آنتونیو، کاوشگر و نیکوکار بود که در کاخ خانوادگی‌شان در سن پوتیتو سانیتیکو،
بود که در کاخ خانوادگی‌شان در سن پوتیتو سانیتیکو، مجموعه‌ای از اشیای بومیان جنگل‌های آمازون و ماتو گروسو را گردآوری کرده بود. او همچنین از مدافعان سرسخت تأسیس پارک ملی ماتزه به‌شمار می‌رفت. مادرش، الیزابت فلکل، اهل بوهم و زادهٔ پراگ در سال ۱۹۳۸ است؛ شهری که ناچار شد آن را همراه با خانواده‌اش در طول جنگ جهانی دوم ترک کند. او نقاش برجستهٔ شمایل‌های روسی است. خواهرش، ایوون کارولینا، دوران کودکی خود را برای مدت طولانی در برزیل گذراند. کریستیانه مدتی کوتاه به عنوان راهنمای گردشگری فعالیت کرد و سپس به حرفهٔ
عنوان راهنمای گردشگری فعالیت کرد و سپس به حرفهٔ مدلینگ روی آورد. کریستیانه فعالیت بازیگری‌اش را پس از شرکت در مسابقهٔ دوشیزه شایستهٔ ایتالیا در سال ۱۹۹۷ آغاز شد؛ که در آنجا رتبهٔ سوم را به دست آورد. وی در سال ۱۹۹۸، اجرای یک برنامهٔ مُد را در شبکهٔ کابلی «استریم تی‌وی» بر عهده گرفت. در سال ۱۹۹۹ با فیلم "هنوز نمی‌دانیم" پا به دنیای سینما گذاشت و در آن نقش مارینا را ایفا کرد. همچنین در همان سال، چهرهٔ تبلیغاتی شرکت مخابراتی تلکام ایتالیا شد و افزون بر حضور در مواد تبلیغاتی، در چندین آگهی بازرگانی با روایتی
مواد تبلیغاتی، در چندین آگهی بازرگانی با روایتی پیوسته نیز ظاهر شد. دهه ۲۰۰۰. سپس در مجموعه‌های تلویزیونی مختلفی ایفای نقش کرد، از جمله "تیم" (۲۰۰۰)، "زنی برای رفاقت ۳" (۲۰۰۱)، "اما مگر سرایدار هیچ‌وقت اینجا نیست؟"، "دل‌های ربوده‌شده" و "پرلاسکا – یک قهرمان ایتالیایی" (۲۰۰۲)، "عاشقان و رازها" (۲۰۰۴) و "عاشقان و رازها ۲" (۲۰۰۵). در سال ۲۰۰۶ نقش لورنتسا پترای را در "رنگ‌های جوانی" به کارگردانی جانلوئیجی کالدرونه ایفا کرد؛ در سال ۲۰۰۷ بازیگر نقش اصلی مینی‌سریالی در شبکهٔ رای ۱ با عنوان "ما تنها هزار نفر
در شبکهٔ رای ۱ با عنوان "ما تنها هزار نفر بودیم" به کارگردانی استفانو رئالی بود که در آن نقش ایزابلا را بازی کرد. همچنین در همان سال، سریال "من با یک پلیس ازدواج کردم" را با کارگردانی کارمینه الیا بازی کرد؛ در این سریال، همراه با فلاویو اینسینا نقش اصلی را بر عهده داشت و بازیگرانی چون جووانا رالی، باربارا بوشه و لوئیزا کورنا نیز در آن حضور داشتند. در پاییز ۲۰۰۸ از جمله بازیگران اصلی سریال "جنایت‌های سفید" بود. دهه ۲۰۱۰. در سال ۲۰۱۰ بار دیگر در سریال "من با یک پلیس ازدواج کردم ۲" نقش‌آفرینی کرد. در سال ۲۰۱۱
پلیس ازدواج کردم ۲" نقش‌آفرینی کرد. در سال ۲۰۱۱ در "دبیرستانی‌ها ۳" نقش معلمی به نام استرادا را بازی کرد و در سال ۲۰۱۲ نقش جوزپینا گوارینو را در "ژنرال راهزنان" ایفا کرد. در سال ۲۰۱۴ نقش سوفیا را در فصل ششم "خانواده چزارونی" بازی کرد و در سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۷ از بازیگران اصلی دو فصل سریال "بهشت بانوان" بود. از سال ۲۰۲۱، نقش ایرنه پیرونتی را در سریال "مینا سپتامبر" در شبکهٔ رای۱ ایفا می‌کند و نقش فلوریانا، همسر سابق شخصیت اصلی سری اول "یک معلم" با بازی آلساندرو گاسمان را نیز بازی کرده است. زندگی شخصی. از
گاسمان را نیز بازی کرده است. زندگی شخصی. از سپتامبر ۲۰۱۰، کریستیانه فیلانجری با لوکا پرنازی، سازندهٔ اهل رم، ازدواج کرده است. در آوریل ۲۰۱۲ این زوج صاحب پسری به نام آلساندرو شدند.
دیوید اودوگو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان است که در حال حاضر برای میلان در پست مدافع بازی می‌کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال آلمان بازی کرده است.
چهار روز ناپل () فیلمی ایتالیایی ساخت سال ۱۹۶۲ به کارگردانی نانی لوی است که داستان آن در دوران قیام (۲۸ سپتامبر ۱۹۴۳ تا ۱ اکتبر ۱۹۴۳) که نام فیلم نیز از آن گرفته شده، روی می‌دهد. بازیگرانی چون رجینا بیانکی ، آلدو ژیفره ، لئا ماساری ، ژان سورل ، فرانکو اسپورتلی ، چارلز بلمونت ، جان ماریا ولونته و فرانک ولف در این فیلم بازی می‌کنند. این فیلم جایزه نقره‌ای بهترین کارگردانی را دریافت کرده است و نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی و بهترین فیلمنامه غیراقتباسی و جایزه بفتا برای بهترین فیلم بوده است. در
و جایزه بفتا برای بهترین فیلم بوده است. در سومین جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو در سال ۱۹۶۳، این فیلم جایزه فیپرشی را دریافت کرد. طرح. پس از آتش‌بس میان ایتالیا و متفقین در جنگ جهانی دوم، نیروهای آلمانی ناپل را اشغال کردند و شروع به تیراندازی به مقاومت‌کنندگان، تخریب تأسیسات بندری و جمع‌آوری مردان جوان برای انتقال به آلمان به عنوان نیروی کار اجباری کردند. جمعیت شهر که از نزدیک بودن نیروهای متفقین و مصمم بودن آنها برای ایجاد اختلال در تبعیدها آگاه بودند، پس از اعدام عمومی یک ملوان ایتالیایی، علیه آلمانی‌ها
از اعدام عمومی یک ملوان ایتالیایی، علیه آلمانی‌ها شورش کردند. این امر باعث شورش خودجوش در میان ناپلی‌ها شد که با وجود سلاح‌ها و سازماندهی محدود خود، با پیشروی از ساحل سالرنو، نیروهای آلمانی را درست قبل از رسیدن نیروهای متفقین مجبور به عقب‌نشینی از شهر کردند. تولید. این فیلم در خیابان‌های ناپل، جایی که وقایع واقعاً اتفاق افتاده بود، فیلمبرداری شد. تهیه‌کنندگان فیلم با تأکید اظهار داشتند که «ستارگان» فیلم «مردم ناپل» هستند و به احترام آنها و کسانی که جان باختند، بازیگران حرفه‌ای موافقت کردند که نامشان را از
بازیگران حرفه‌ای موافقت کردند که نامشان را از تیتراژ فیلم حذف کنند. پذیرش. "فیلم «چهار روز ناپل»" بر اساس ۵ نقد، در وب‌سایت جمع‌آوری نقد و بررسی راتن تومیتوز، امتیاز تأیید ۸۰٪ و میانگین امتیاز ۷.۵ از ۱۰ را دارد.
ماریو ورچلینو (; – ) ژنرال نیروی زمینی ایتالیا بود که در جنگ عثمانی و ایتالیا، جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم حضور داشت. زندگی‌نامه. ورچلینو در سال ۱۸۷۹ در آسته زاده شد و فعالیت نظامی خود را به عنوان ستوان دوم توپخانه در سال ۱۸۹۸ آغاز کرد. پس از تحصیل در مدرسه جنگ ارتش سلطنتی ایتالیا، به ستاد کل منتقل شد و در طول جنگ ایتالیا و ترکیه در لیبی جنگید. سپس در جنگ جهانی اول به عنوان فرمانده هنگ اول توپخانه کوهستانی شرکت کرد. از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۱ فرماندهی اس‌آی‌ام، از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۴ فرماندهی سپاه توپخانه ارتش
از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۴ فرماندهی سپاه توپخانه ارتش آلساندریا را بر عهده داشت، در سال ۱۹۳۴ فرمانده لشکر ۱ پیاده سوپرگا شد و در سال بعد فرماندهی مدرسه جنگ و سپاه ارتش تورین را به دست گرفت که به مدت پنج سال این سمت را بر عهده داشت. در سال ۱۹۴۰ فرمانده ارتش پو شد که تا زمان ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم در ۱۰ ژوئن، همچنان فرماندهی آن را بر عهده داشت. ارتش در طول حمله کوتاه علیه فرانسه در حالت ذخیره نگه داشته شد؛ در این دوره، ورچلینو نقشه تی۱ را برای حمله به تیچینو تدوین کرد، که با این حال هرگز به اجرا در نیامد. در
کرد، که با این حال هرگز به اجرا در نیامد. در نوامبر ۱۹۴۰، او به عنوان فرمانده ارتش نهم منصوب شد که در آلبانی مستقر شد و در جنگ یونان و ایتالیا شرکت داشت. او در فوریه ۱۹۴۱، زمانی که دستیار پادشاه ویکتور امانوئل سوم شد، فرماندهی ارتش را ترک کرد. در آوریل ۱۹۴۱، فرماندهی ارتش چهارم، مستقر در شمال غربی ایتالیا در مرز با فرانسه، به او واگذار شد. در نوامبر ۱۹۴۲، ارتش چهارم در طول عملیات آنتون، جنوب فرانسه را اشغال کرد. پس از آن، وظایف اشغال در این منطقه به آن محول شد. نیروهای ایتالیایی به ندرت توسط مقاومت فرانسه
شد. نیروهای ایتالیایی به ندرت توسط مقاومت فرانسه مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفتند و ورچلینو از همکاری با نازی‌ها در جمع‌آوری یهودیان ساکن در منطقه اشغالی فرانسه تحت کنترل آنها خودداری کرد و مانع از اخراج یهودیان در منطقه اشغالی ایتالیا شد که به پناهگاهی امن برای ده‌ها هزار یهودی فراری از منطقه آلمان تبدیل شد. یواخیم فون ریبنتروپ، وزیر امور خارجه آلمان، به موسولینی شکایت کرد که "محافل نظامی ایتالیا درک درستی از مسئله یهودیان ندارند. در اواخر تابستان ۱۹۴۳، به دلیل وخامت اوضاع در ایتالیا، تصمیمی مبنی بر
به دلیل وخامت اوضاع در ایتالیا، تصمیمی مبنی بر بازگرداندن ارتش چهارم و تحویل منطقه اشغالی در فرانسه به آلمانی‌ها گرفته شد. خروج از فرانسه در حال انجام بود که آتش‌بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ اعلام شد و نیروهای آلمانی عملیات آخسه را آغاز کردند. ارتش چهارم که بین فرانسه، پیدمونت و لیگوریا پراکنده شده بود، توسط نیروهای متحد فیلد مارشال‌های گرد فون روندشتت از پرووانس و اروین رومل از ایتالیا مورد حمله قرار گرفت و به تدریج بین ۹ تا ۱۱ سپتامبر از هم پاشید. نیروهای ایتالیایی بخشی از تونل فرژو را منفجر کردند و در
ایتالیایی بخشی از تونل فرژو را منفجر کردند و در نیس، گرنوبل، چمبری، منتون و مونت سنیس مقاومت کردند، اما شکست خوردند. بخشی از سربازان پراکنده شدند و سعی کردند به خانه‌های خود برسند، برخی دیگر تصمیم گرفتند به آلمانی‌ها بپیوندند، در حالی که گروه‌های قابل توجهی تصمیم گرفتند با اشغال مخالفت کنند و به کوهستان رفتند، جایی که به گروه‌های غیرنظامی ضد فاشیست پیوستند و بدین ترتیب اولین گروه‌های پارتیزانی را در پیدمونت تشکیل دادند. در ۱۲ سپتامبر، ژنرال ورچلینو رسماً ارتش خود را منحل کرد، در حالی که ژنرال رافائلو
ارتش خود را منحل کرد، در حالی که ژنرال رافائلو اوپرتی، مسئول فرماندهی ارتش، گنجینه ارتش را که بخشی از آن بعداً برای تأمین مالی مقاومت استفاده شد، تأمین کرد. در همان روز، ورچلینو به همراه کارکنانش توسط آلمانی‌ها دستگیر و ابتدا در تولون و سپس در آلمان زندانی شد و تا پایان جنگ در آنجا زندانی بود. او در سال ۱۹۴۵ آزاد شد و در همان سال ارتش را ترک کرد. او در ۱۱ ژوئیه ۱۹۶۱ در خانه‌اش در سانرمو به دلیل نارسایی قلبی درگذشت.
ایکی فرناندز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است که در حال حاضر برای بایر لورکوزن در پست هافبک بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به بوکا جونیورز القادسیه عربستان سعودی و اتلتیکو تیگره اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال و زیر ۲۳ سال آرژانتین بازی کرده است.
ارتش نهم ایتالیا () یک ارتش میدانی ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم بود. در طول جنگ جهانی اول پس از نبرد کاپورتو در نوامبر ۱۹۱۷، ارتش ایتالیا توسط آرماندو دیاز به‌طور کامل سازماندهی مجدد شد. ارتش نهم جدید ایتالیا تحت فرماندهی پائولو مورونه تشکیل شد. این ارتش از دو سپاه پیاده، یک سپاه سواره‌نظام، لشکر ۶ چکسلواکی تشکیل می‌شد و به عنوان نیروی ذخیره در نبردهای موفقیت‌آمیز رودخانه پیاوه (ژوئن ۱۹۱۸) و ویتوریو ونتو (اکتبر-نوامبر ۱۹۱۸) شرکت کرد. ارتش نهم ایتالیا در جنگ جهانی دوم در حمله نافرجام
ارتش نهم ایتالیا در جنگ جهانی دوم در حمله نافرجام ایتالیا به یونان در سال ۱۹۴۰ و حمله به یوگسلاوی در سال ۱۹۴۱ شرکت داشت. سپس تا زمان تسلیم ایتالیا در سال ۱۹۴۳، به پادگان ایتالیایی سرزمین‌های اشغالی یا ضمیمه شده پادشاهی آلبانی و فرمانداری مونته‌نگرو ایتالیا منتقل شد. تاریخچه. فرماندهی ارتش نهم در ۱ ژوئن ۱۹۱۸ در مونتانیانا در استان پادوا به عنوان تغییر شکل فرماندهی ارتش پنجم تأسیس شد. ارتش نهم، تحت فرماندهی سپهبد پائولو مورون، مستقیماً در عملیات‌ها شرکت نمی‌کرد، اما همیشه به عنوان نیروی ذخیره در اختیار
نمی‌کرد، اما همیشه به عنوان نیروی ذخیره در اختیار فرماندهی عالی خدمت می‌کرد. در نهایت، در ۱۵ فوریه ۱۹۱۹، فرماندهی ارتش نهم به فرماندهی ارتش هشتم تبدیل شد، در ۱ اوت به فرماندهی نیروهای سلطنتی ونیز جولیا تبدیل شد و در ۳۱ دسامبر ۱۹۱۹ منحل گردید. جنگ جهانی دوم. ارتش نهم در ۹ نوامبر ۱۹۴۰ در پوگرادتس، آلبانی، به عنوان تغییر شکل فرماندهی ارتش پو با ادغام سپاه بیست و ششم ارتش، که از قبل در منطقه بالایی دوولی بود، و سپاه سوم ارتش که از ایتالیا می‌آمد، بازسازی شد. این دو واحد برای محافظت از دشت کورچیانو، در بخش
این دو واحد برای محافظت از دشت کورچیانو، در بخش شمالی مرز یونان و آلبانی، بین دریاچه پرسپا و ارسکه، استقرار دفاعی به عهده گرفتند. برخی از واحدهای سپاه سوم ارتش در ساحل غربی دریاچه اوهرید و شمال آن، با وظیفه محافظت از مرز آلبانی و یوگسلاوی، مستقر شدند. در روزهای اول نوامبر، یونانی‌ها به منتهی‌الیه شمالی بخش ارتش نهم حمله کردند، جایی که اگرچه آنها موفق به شکستن خط در نزدیکی بیلیشت، در دریاچه پرسپا، شدند، اما توسط نیروهای ایتالیایی مهار شدند. در سیزدهم همان ماه، حملات مکرر جدیدی توسط ارتش یونان با شدت خاصی در
حملات مکرر جدیدی توسط ارتش یونان با شدت خاصی در امتداد کل جبهه ارتش نهم انجام شد. نفوذ ارتش یونان در جناحین توده کوه مورووا، واقع در مرکز استقرار، و در ارسکه، پیوندی با ارتش یازدهم، واحدهای ایتالیایی را مجبور به ترک دشت کورچه و عقب‌نشینی به خط عقب‌تر کرد. در ۲۴ نوامبر، حمله‌ای خشونت‌آمیز از سوی ارتش یونان، به سمت دریاچه اوهرید، به یونانی‌ها اجازه داد تا پس از یک نبرد چهار روزه، شهر پوگرادک را تصرف کنند. در ۸ دسامبر، نیروهای ارتش نهم، نواری بین سواحل غربی دریاچه اوهرید و توده توموری را اشغال کردند و
غربی دریاچه اوهرید و توده توموری را اشغال کردند و تلاش‌های یونان در امتداد دره دوولی و دره توموریزا برای گشودن مسیری به الباسان بی‌فایده بود. پس از کاهش فعالیت زمستانی، نبردها در مارس ۱۹۴۱، به‌ویژه از ۴ تا ۱۸ مارس، با از دست دادن و بازپس‌گیری بسیاری از مواضع، با قدرت از سر گرفته شد. از ۳۰ مارس، ارتش نهم وظیفه دفاع از مرز آلبانی و یوگسلاوی را در بخشی که از دشت اسکاتاری محافظت می‌کرد، بر عهده گرفت. پس از آغاز خصومت‌ها علیه یوگسلاوی، واحدهای ارتش نهم در خط مرزی مستقر شدند و در ۱۰ آوریل، پیشروی خود را به داخل
مستقر شدند و در ۱۰ آوریل، پیشروی خود را به داخل خاک یوگسلاوی، در امتداد دو محور نفوذ، یکی به سمت دیبر و دیگری به سمت استروگا، آغاز کردند و در ۱۲ آوریل این دو مکان را اشغال کردند. پس از درخواست آتش‌بس توسط یوگسلاوی در ۱۸ آوریل، واحدهایی که در عملیات شرکت کرده بودند، درگیر فعالیت‌های تجسسی و پادگانی شدند. واحدهای ارتش نهم که در جبهه یونان-آلبانی درگیر بودند، در ۱۳ آوریل به حمله پرداختند و پس از نبردهای مکرر، در ۱۵ آوریل کورچا را اشغال کردند. از ۱۶ آوریل، کل جبهه به سمت شرق متمرکز شد و ارتش نهم در ۱۷ آوریل
جبهه به سمت شرق متمرکز شد و ارتش نهم در ۱۷ آوریل دوباره ارسکه را اشغال کرد و از منطقه دریاچه‌های پیندوس به مرز یونان-آلبانی رسید. در اول ژوئیه ۱۹۴۱، ارتش نهم، با وظایف و کارکردهای گسترده‌ترش، نام خود را به فرماندهی عالی نیروهای مسلح آلبانی تغییر داد و سپاه‌های سوم و بیست و ششم ارتش را به ارتش یازدهم واگذار کرد و در عوض سپاه‌های چهارم و چهاردهم ارتش را دریافت نمود. پس از این تحول، مسئولیت دفاع از خاک آلبانی، جنوب دالماتیا، تا رودخانه‌های نرتوا، کوزوو و دیبرانو را بر عهده گرفت. در اول دسامبر، سپاه چهاردهم از
را بر عهده گرفت. در اول دسامبر، سپاه چهاردهم از ارتش نهم جدا شد و خودمختار شد و به پادگان مونته‌نگرو واگذار گردید. در ازای سپاه چهاردهم، ارتش نهم سپاه بیست و پنجم را دریافت کرد و همچنین صلاحیت نیروهای مستقر در جزایر ایونی کورفو، سانتا مائورا، کفالونیا و زاکینتوس را نیز بر عهده گرفت. از فوریه ۱۹۴۲، کنترل جزایر ایونی به ارتش یازدهم منتقل شد. در طول سال ۱۹۴۲، فرماندهی عالی نیروهای مسلح آلبانی به هماهنگی دفاع ارضی و ساحلی آلبانی ادامه داد. در ۱ ژوئن ۱۹۴۳، فرماندهی عالی نیروهای مسلح آلبانی، عنوان ارتش نهم را از
عالی نیروهای مسلح آلبانی، عنوان ارتش نهم را از سر گرفت و واحدهای آن تا سپتامبر وظایف دفاعی و پادگانی خود را انجام دادند. در ۱۹ سپتامبر ۱۹۴۳، پس از وقایع ناشی از آتش‌بس، فرماندهی ارتش نهم منحل شد.
ارتش چهارم ایتالیا () ارتش میدانی ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم بود. در طول جنگ جهانی اول، ارتش چهارم بین فلات آسیاگو و کوه‌های آلپ کارنیک مستقر بود. در طول فاجعه کاپورتو، این ارتش مجبور به عقب‌نشینی به توده کوه گراپا شد، جایی که در نبرد دفاعی کوه گراپا پیروز شد. سپس در نبرد موفقیت‌آمیز رودخانه پیاوه (ژوئن ۱۹۱۸) و نبرد ویتوریو ونتو (اکتبر-نوامبر ۱۹۱۸) شرکت کرد. در آغاز جنگ جهانی دوم، ارتش چهارم یکی از سه ارتشی بود که گروه ارتش غرب را به فرماندهی شاهزاده ژنرال اومبرتو دی ساوویا تشکیل
به فرماندهی شاهزاده ژنرال اومبرتو دی ساوویا تشکیل می‌داد. ارتش چهارم به همراه ارتش اول ایتالیا و ارتش هفتم ایتالیا (که در حالت ذخیره نگه داشته شده بود)، در طول حمله ایتالیا به فرانسه به نیروهای فرانسوی حمله کرد. پس از آتش‌بس فرانسه-ایتالیا، ارتش چهارم منطقه کوچکی از فرانسه را اشغال کرد که در نوامبر ۱۹۴۲ گسترش یافت، زمانی که در جریان پرونده آنتون، ایتالیایی‌ها تمام جنوب شرقی فرانسه و کرس را اشغال کردند. پس از آتش‌بس کاسیبیل در سپتامبر ۱۹۴۳، ارتش چهارم تسلیم آلمانی‌ها شد. تاریخچه. ارتش چهارم از فرماندهی ارتش
شد. تاریخچه. ارتش چهارم از فرماندهی ارتش تعیین‌شده در بولونیا مشتق شده بود که در اکتبر ۱۹۱۴ به فرماندهی ارتش چهارم تبدیل شد. هنگامی که پادشاهی ایتالیا در ۲۴ مه ۱۹۱۵ وارد جنگ شد، ارتش چهارم، تحت فرماندهی سپهبد لوئیجی ناوا و با مقر در ویتوریو ونتو، سپاه اول ارتش به فرماندهی سپهبد اوتاویو راگنی، سپاه نهم ارتش به فرماندهی ژنرال پیترو مارینی و فرماندهی منطقه کارنیا به فرماندهی سپهبد کلمنته لِکیو را تحت فرماندهی خود داشت. رئیس ستاد ارتش سرلشکر اورسته باندینی بود. این واحد بزرگ نیروهای خود را از گذرگاه سردا تا
این واحد بزرگ نیروهای خود را از گذرگاه سردا تا مونته پرالبا (منبع پیاوه) در جبهه‌ای به طول تقریبی ۷۵ کیلومتر مستقر کرد و طبق نیات ژنرال لوئیجی کادورنا، فرمانده عالی ارتش سلطنتی، قرار بود به حمله عمومی با تصرف قلعه‌های سکستن، لندرو و والپارولا با عملیاتی با ویژگی و قدرت مشخص، آغاز کند. اولین هدف این عملیات، تصرف تقاطع توبلاخ در سمت راست و تپه‌های اطراف رشته کوه سلا در سمت چپ بود. ارتش چهارم نتوانست انتظارات را برآورده کند و ژنرال ناوا خود را به عنوان محتاط‌ترین فرمانده ارتش ایتالیا معرفی کرد. در پایان ژوئن