payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و به یاد می‌آورد: من در باغ بودم، آنقدر نزدیک که می‌توانستم بازویم را به مادام لا پرنسس دو لامبال، که ناامیدترین و وحشت‌زده‌ترین فرد گروه بود، دراز کنم؛ او بازویم را گرفت. مادام لا پرنسس دو لامبال به من گفت: «ما هرگز به کاخ برنخواهیم گشت.» در طول اقامتشان در جایگاه منشی مجلس قانونگذاری، ماری ترز بیمار شد و مجبور شد او را به صومعه فوئیان منتقل کند. ماری آنتوانت از او خواست که برنگردد، اما با این وجود، به محض اینکه حالش بهتر شد، تصمیم گرفت به خانواده‌اش بازگردد. او همچنین آنها را از مجلس قانونگذاری تا صومعه
او همچنین آنها را از مجلس قانونگذاری تا صومعه فوئیان و از آنجا تا معبد همراهی کرد. زندان. در ۱۹ آگوست ۱۷۹۲، ماری ترز، لوئیز-الیزابت دو کرو دو تورزل و پائولین دو تورزل از خانواده سلطنتی جدا شده و به زندان لا فورس منتقل شدند، جایی که به آنها اجازه داده شد در یک سلول مشترک باشند. آنها همزمان با دو پیشخدمت و سه خدمتکار زن از معبد خارج شدند، زیرا تصمیم گرفته شد که خانواده اجازه نداشته باشند خدمتکاران خود را نگه دارند. در طول قتل‌عام‌های سپتامبر، زندان‌ها مورد حمله اوباش قرار گرفتند و زندانیان در برابر
مورد حمله اوباش قرار گرفتند و زندانیان در برابر دادگاه‌های مردمی که به سرعت تشکیل شده بودند، قرار گرفتند که آنها را به سرعت قضاوت و اعدام کردند. از هر زندانی چند سؤال پرسیده می‌شد، پس از آن زندانی یا با کلمات «زنده باد ملت» آزاد می‌شد و اجازه خروج می‌یافت، یا با کلمات «او را به صومعه ببرید» یا «رهایش کنید» به اعدام محکوم می‌شد، پس از آن محکوم به حیاطی برده می‌شد که بلافاصله توسط جمعیتی متشکل از مردان، زنان و کودکان کشته می‌شد. این قتل‌عام‌ها با مخالفت کارکنان زندان مواجه شد و آنها به بسیاری از زندانیان، به
زندان مواجه شد و آنها به بسیاری از زندانیان، به ویژه زنان، اجازه فرار دادند. از حدود دویست زن، تنها دو نفر در نهایت در زندان کشته شدند. پائولین دو تورزل مخفیانه از زندان خارج شد، اما مادرش و ماری ترز آنقدر مشهور بودند که نمی‌توانستند از این طریق فرار کنند. فرار آنها می‌توانست توجه زیادی را به خود جلب کند. تقریباً تمام زندانیان زنی که قبل از دادگاه‌های زندان لا فورس محاکمه شده بودند، از اتهامات وارده آزاد شدند. در واقع، نه تنها سرخدمتکاران سابق سلطنتی، مادام دو تورزل و ماری آنژلیک دو ماکائو، بلکه پنج زن
دو تورزل و ماری آنژلیک دو ماکائو، بلکه پنج زن دیگر از دربار سلطنتی: ندیمه لوئیز امانوئل دو شاتیون، پرنسس دو تارنت، ندیمه‌های ملکه، ماری الیزابت تیبو و بازیل، پرستار دوفین، سنت برایس، ندیمه خود ماری ترز، ناوار، و همچنین همسر پیشخدمت پادشاه، مادام دو سپتوی، همگی به دادگاه‌ها احضار و از اتهامات تبرئه شدند، همان‌طور که حتی دو عضو مرد دربار سلطنتی، پیشخدمت‌های پادشاه و دوفین، شامیلی و هوئه، نیز تبرئه شدند؛ بنابراین، ماری ترز تا حدودی یک استثنا بود. مرگ. در ۳ سپتامبر ۱۷۹۲، ماری ترز و مادام دو تورزل به همراه دیگر
۱۷۹۲، ماری ترز و مادام دو تورزل به همراه دیگر زندانیان به حیاط برده شدند و منتظر بودند تا به دادگاه برده شوند. او در برابر دادگاهی که با عجله تشکیل شده بود، قرار گرفت و از او خواسته شد که "سوگند یاد کند که آزادی و برابری را دوست داشته باشد و از پادشاه و ملکه و سلطنت متنفر باشد". او موافقت کرد که سوگند آزادی یاد کند اما از محکوم کردن پادشاه، ملکه و سلطنت خودداری کرد. محاکمه او به‌طور خلاصه با کلمات ("خانم را ببرید") به پایان رسید. او تا زمانی که به دادگاه احضار شد، در کنار مادام دو تورزل بود و گفته می‌شود
شد، در کنار مادام دو تورزل بود و گفته می‌شود که متن دقیق محاکمه مختصر شامل بازجویی سریع زیر بوده است: سپس او به سرعت توسط دو نگهبان به درب حیاطی که قتل‌عام در آن در حال وقوع بود، اسکورت شد. در راه او به آنجا، مأموران پدر شوهرش او را دنبال کردند و دوباره او را تشویق کردند که سوگند یاد کند، اما به نظر می‌رسید که او آنها را نمی‌شنود. وقتی بالاخره در باز شد و او در حیاط با اجساد خونین روبرو شد، طبق گزارش‌ها فریاد زد "فی هورور!" (لعنت به ترس!) یا "من گم شده‌ام!" و به عقب افتاد، اما توسط دو نگهبان به جلوی حیاط
و به عقب افتاد، اما توسط دو نگهبان به جلوی حیاط کشیده شد. طبق گزارش‌ها، مأموران پدر شوهرش در میان جمعیت بودند و فریاد می‌زدند "خدایا! خدایا!"، اما خیلی زود با فریادهای "مرگ بر نوکران پنهان دوک دو پنتی‌یور!" ساکت شدند. یکی از قاتلان که سال‌ها بعد محاکمه شد، او را "خانمی کوچک با لباس سفید" توصیف کرد که برای لحظه‌ای تنها ایستاده بود. طبق گزارش‌ها، او ابتدا توسط مردی با نیزه بر سرش مورد اصابت قرار گرفت که باعث شد موهایش روی شانه‌هایش بیفتد و نامه‌ای از ماری آنتوانت را که در موهایش پنهان کرده بود، آشکار کند.
را که در موهایش پنهان کرده بود، آشکار کند. سپس از ناحیه پیشانی زخمی شد که باعث خونریزی او شد و پس از آن توسط جمعیت با ضربات چاقو کشته شد. روایت‌های بسیار متفاوتی از نحوه دقیق مرگ او وجود دارد که توجه زیادی را به خود جلب کرد و سال‌ها پس از انقلاب در تبلیغات مورد استفاده قرار گرفت، که در طی آن بزرگنمایی و اغراق صورت گرفت. به عنوان مثال، برخی گزارش‌ها ادعا می‌کنند که به او تجاوز شده و سینه‌هایش علاوه بر سایر مثله‌های بدنی بریده شده است. با این حال، هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که او در معرض هرگونه مثله جنسی یا
وجود ندارد که او در معرض هرگونه مثله جنسی یا جنایات قرار گرفته باشد، چیزی که به‌طور گسترده در داستان‌های جنجالی پیرامون مرگ ننگین او ادعا شده است. نحوه برخورد با بقایای جسد. نحوه برخورد با بقایای او نیز موضوع داستان‌های متناقض بسیاری بوده است. پس از مرگش، طبق گزارش‌ها، جسد او را برهنه، شکمش را خالی و سر از تنش جدا کردند و سرش را بر نیزه‌ای قرار دادند. چندین شاهد تأیید کرده‌اند که سر او را بر روی نیزه‌ای در خیابان‌ها گرداندند و جمعیت زیادی که فریاد می‌زدند «لا لامبال! لا لامبال!» بدنش را به دنبال او
«لا لامبال! لا لامبال!» بدنش را به دنبال او می‌کشیدند. این مراسم توسط شخصی به نام ام. دو لاموت که یک تار موی او را خرید و بعداً به پدر شوهرش داد، و همچنین توسط برادر لور جونو، شاهد بودند. برخی گزارش‌ها می‌گویند که سر به کافه‌ای در همان نزدیکی آورده شد و در آنجا در مقابل مشتریان قرار داده شد و از آنها خواسته شد که به مناسبت مرگ او بنوشند. برخی گزارش‌ها حاکی از آن است که سر به یک سلمانی برده شد تا موها را بپوشاند تا فوراً قابل تشخیص باشد، اگرچه این موضوع مورد بحث قرار گرفته است. پس از این، سر دوباره بر سر
بحث قرار گرفته است. پس از این، سر دوباره بر سر نیزه قرار داده شد و زیر پنجره ماری آنتوانت در معبد به نمایش گذاشته شد. ماری آنتوانت و خانواده‌اش در آن زمان در اتاقی که سر در آن نمایش داده می‌شد، حضور نداشتند و بنابراین آن را ندیدند. با این حال، همسر یکی از مقامات زندان، مادام تیسون، آن را دید و فریاد زد، که جمعیت با شنیدن فریاد زنی از داخل معبد، فرض کردند که او ماری آنتوانت است. کسانی که آن را حمل می‌کردند، از او می‌خواستند که لب‌های معشوقه‌اش را ببوسد، زیرا این یک تهمت رایج بود که این دو عاشق یکدیگر
زیرا این یک تهمت رایج بود که این دو عاشق یکدیگر بوده‌اند، اما اجازه داده نشد که سر به داخل ساختمان آورده شود. جمعیت درخواست کردند که اجازه ورود به داخل معبد را داشته باشند تا سر را شخصاً به ماری آنتوانت نشان دهند، اما مأموران معبد توانستند آنها را متقاعد کنند که وارد زندان نشوند. در زندگینامه تاریخی آنتونیا فریزر، ماری آنتوانت: سفر، فریزر ادعا می‌کند که ماری آنتوانت در واقع سر دوست دیرینه‌اش را ندیده است، اما از آنچه اتفاق می‌افتاد آگاه بوده است. او می‌گوید: «... مأموران شهرداری نجابت بستن کرکره‌ها را
«... مأموران شهرداری نجابت بستن کرکره‌ها را داشتند و مأموران آنها را از پنجره‌ها دور نگه داشتند… یکی از این مأموران به پادشاه گفت: «... آنها سعی دارند سر مادام دو لامبال را به شما نشان دهند»... خوشبختانه ملکه سپس غش کرد.» پس از این، سر و جسد توسط جمعیت به کاخ رویال برده شد، جایی که دوک اورلئان و معشوقش مارگریت فرانسواز دو بوفون در حال پذیرایی از گروهی از انگلیسی‌ها برای شام بودند. بنا به گزارش‌ها، دوک اورلئان اظهار داشت: «اوه، این سر لامبال است: من آن را از موهای بلندش می‌شناسم. بیایید برای شام بنشینیم»،
موهای بلندش می‌شناسم. بیایید برای شام بنشینیم»، در حالی که بوفون فریاد زد: «خدایا! آنها روزی سر مرا نیز اینگونه حمل خواهند کرد!» مأموران پدر شوهرش، که وظیفه داشتند بقایای او را به دست آورند و موقتاً دفن کنند تا بتوانند در درو دفن شوند، ظاهراً با جمعیت قاطی شدند تا بتوانند آن را به دست آورند. آنها با گفتن اینکه او هرگز در آنجا زندگی نکرده، بلکه در تویلری یا هتل لووا زندگی کرده است، مانع از قصد جمعیت برای نمایش بقایای جسد در مقابل خانه ماری ترز و پدر شوهرش در هتل تولوز شدند. هنگامی که شارلا، حامل سر، وارد یک
هتل تولوز شدند. هنگامی که شارلا، حامل سر، وارد یک میخانه شد و سر را بیرون گذاشت، یکی از مأموران، پوینتل، سر را برداشت و آن را در گورستانی نزدیک بیمارستان کوئینزه وینگتس به خاک سپرد. در حالی که مراسم تشییع جنازه مورد سؤال قرار نمی‌گیرد، گزارش‌های مربوط به نحوه برخورد با جسد او مورد سؤال قرار گرفته است. پنج شهروند بخش محلی پاریس، هرولین، کوئرول، پوکه، فری و روسل، جسد او را (منهای سرش که هنوز روی نیزه به نمایش گذاشته شده بود) کمی پس از مرگش به مقامات تحویل دادند. روایت‌های سلطنت‌طلبان از این حادثه ادعا می‌کند
روایت‌های سلطنت‌طلبان از این حادثه ادعا می‌کند که جسد او به مدت یک روز کامل در خیابان به نمایش گذاشته شده است، اما این احتمال وجود ندارد، زیرا پروتکل‌های رسمی به صراحت بیان می‌کنند که جسد بلافاصله پس از مرگ او به مقامات تحویل داده شده است. در حالی که وضعیت جسد توصیف نشده است، در واقع هیچ چیزی وجود ندارد که نشان دهد شکمش بیرون آورده شده یا حتی لباس‌هایش درآورده شده است: این گزارش تمام چیزهایی را که او هنگام مرگ در جیب‌هایش داشته است، بازگو می‌کند و نشان می‌دهد که جسد بدون سر او به‌طور عادی و با لباس کامل
که جسد بدون سر او به‌طور عادی و با لباس کامل روی یک گاری به مقامات تحویل داده شده است، نه اینکه طبق داستان‌های جنجالی، بدون لباس در خیابان کشیده شده باشد. جسد او، مانند جسد برادر شوهرش فیلیپ اگالیته، هرگز پیدا نشد. به گفته مادام توسو، به او دستور داده شد تا یک ماسک مرگ بسازد. شاهزاده خانم دو لامبال یکی از ۳۷ زنی بود که در جریان قتل‌عام سپتامبر در پاریس به قتل رسیدند و یکی از تنها دو زنی بود که در خارج از لا سالپتریه کشته شدند، دیگری ماری گردلر از کونسیرژری بود. در رسانه‌ها. شاهزاده خانم دو لامبال در چندین
بود. در رسانه‌ها. شاهزاده خانم دو لامبال در چندین فیلم و مینی سریال به تصویر کشیده شده است. دو مورد از قابل توجه‌ترین تصاویر توسط آنیتا لوئیز در فیلم ماری آنتوانت ساخته دبلیو. اس. ون دایک در سال ۱۹۳۸ و توسط مری نای در فیلم ماری آنتوانت ساخته سوفیا کاپولا در سال ۲۰۰۶ بود. در مینی‌سریال «انقلاب فرانسه» محصول ۱۹۸۹، گابریل لازور نقش او را بازی کرد. در سریال تلویزیونی «ماری آنتوانت» که پخش آن از سال ۲۰۲۲ آغاز شد، جاسمین بلکبورو نقش او را بازی می‌کند. همچنین در کتاب کودکانه «شاهزاده خانم کوچک» محصول ۱۹۰۵ از او
کتاب کودکانه «شاهزاده خانم کوچک» محصول ۱۹۰۵ از او نام برده شده است - شخصیت اصلی، سارا، مجذوب انقلاب فرانسه است و مرگ شاهزاده خانم را برای دوستش تعریف می‌کند.
الیزابت ساووی (; – ) آریستوکرات و سیاستمدار اهل ایتالیا بود. او از طریق ازدواج با آرشیدوک راینر جوزف اتریش، نایب‌السلطنه پادشاهی لومباردی-ونیز بود. او عمه و مادرزن ویکتور امانوئل دوم، اولین پادشاه ایتالیای متحد، بود. از بدو تولد، او عضوی از خاندان ساووی-کاریگنانو بود. زندگی‌نامه. ماریا فرانچسکا الیزابتا کارلوتا جوزپینا در پاریس از چارلز امانوئل، شاهزاده کارینیانو و پرنسس ماریا کریستینا از ساکسونی متولد شد. او یک برادر بزرگتر، چارلز آلبرت، پادشاه آینده ساردینیا، داشت. دوران کودکی. ماریا الیزابت ساووی دختر
داشت. دوران کودکی. ماریا الیزابت ساووی دختر شاهزاده چارلز امانوئل ساووی-کارینیانو و پرنسس ماریا کریستینا از ساکسونی، دختر دوک کورلند بود. چهار ماه پس از تولدش، در ۱۶ اوت، پدرش در زندانی در جمهوری فرانسه درگذشت. بیوه او، ماریا کریستینا، در دربار سلطنتی در درسدن، پاریس و ژنو زندگی می‌کرد. برادرش، شاهزاده چارلز آلبرت، در ارتش ناپلئون به درجه افسری رسید. در سال ۱۸۱۰، پرنسس ماریا کریستینا با جوزف ماکسیمیلین تیبو دو مونتلر ازدواج کرد که توسط امپراتور به درجه شاهزاده ارتقا یافته بود. پس از سقوط ناپلئون، کنگره
ارتقا یافته بود. پس از سقوط ناپلئون، کنگره وین، چارلز آلبرت را به عنوان وارث آینده تاج و تخت پادشاهی ساردینیا به رسمیت شناخت، که در سال ۱۸۱۷ به پیمونت بازگشت و با آرشیدوشس ماریا ترزا از هابسبورگ-لورن، دختر فردیناند سوم، دوک بزرگ توسکانی، ازدواج کرد. ازدواج. در ۲۸ مه ۱۸۲۰، او در پراگ با آرشیدوک راینر جوزف اتریش، نایب‌السلطنه پادشاهی لومباردی-ونیز، ازدواج کرد. دربار نایب‌السلطنه میلان. دربار میلان مسئولیت‌های اداری نداشت، بلکه بیشتر وظایف تشریفاتی را بر عهده داشت. در سال ۱۸۳۱، برادر الیزابت، چارلز آلبرت،
داشت. در سال ۱۸۳۱، برادر الیزابت، چارلز آلبرت، پادشاه ساردینیا شد. هابسبورگ‌ها به دنبال تقویت روابط با هر دو طرف بودند و در سال ۱۸۴۲، دختر بزرگ آرشیدوک رینیه، آرشیدوشس ماریا آدلاید، با ولیعهد ویکتور امانوئل، پسر چارلز آلبرت، ازدواج کرد. دوران آرشیدوک رینیه در سال ۱۸۴۸ در بحبوحه جنبش‌های انقلابی به پایان رسید. در ژانویه ۱۸۴۸، نایب‌السلطنه و همسرش به وین سفر کردند. در ۱۵ مارس ۱۸۴۸، چارلز آلبرت به اتریش اعلام جنگ کرد. در ۱۸ مارس، میلان علیه مارشال رادتزکی، که به عنوان فرماندار نظامی منصوب شده بود، قیام کرد و
به عنوان فرماندار نظامی منصوب شده بود، قیام کرد و ارتش امپراتوری را به پیروزی رساند و ارتش ساردینیا را در اولین جنگ استقلال ایتالیا شکست داد. مرگ. آرشیدوک رینیه در ژانویه ۱۸۵۳ درگذشت. ماریا الیزابت سه سال پس از او زنده ماند و در روز کریسمس، ۲۵ دسامبر ۱۸۵۶، بر اثر بیماری سل درگذشت. او در کلیسای جامع بولزانو، جایی که همسرش نیز سه سال قبل در آنجا دفن شده بود، به خاک سپرده شد. فرزندان. او از راینر صاحب هشت فرزند شد:
ژوزفین لورن (; – ) از بدو تولد، شاهدخت خاندان لورن و از طریق ازدواج، شاهدخت کاریگنان بود. او مادربزرگ پدری شاه چارلز آلبرت ساردینیا بود که خاندان سلطنتی مدرن ایتالیا از او سرچشمه می‌گیرد. زندگی‌نامه. ماری ژوزفین ترز دو لورن دومین فرزند از چهار فرزند لویی دو لورن، پرنس دو بریون، از اعضای خاندان گیز، از جمله بانفوذترین خانواده‌های رژیم باستانی فرانسه بود. شاخه ارشد و مستقل خاندان لورن در طول زندگی او از طریق ازدواج آخرین دوک حاکم، فرانسیس، با ماریا ترزا از اتریش با خاندان امپراتوری هابسبورگ ادغام شد. مادرش
با خاندان امپراتوری هابسبورگ ادغام شد. مادرش شاهدخت لوئیز جولی کنستانس از روهان (۱۷۳۵–۱۸۱۵) بود که او نیز به خانواده‌ای قدرتمند از شاهزادگان بیگانه، یعنی خاندان روهان، تعلق داشت. برادرش، شارل اوژن دو لورن، شاهزاده دو لامبس (۲۵ سپتامبر ۱۷۵۱–۱۱ نوامبر ۱۸۲۵)، در سال ۱۷۷۰ ماری آنتوانت، خویشاوند خود، را از وین به فرانسه همراهی کرد، سفیر اتریش در فرانسه شد و آخرین مرد از شاخه گیز خاندان لورن بود. در ۱۸ اکتبر ۱۷۶۸، ژوزفین با شاهزاده ویکتور آمادئوس ساووا، پسر و وارث لویی ویکتور، شاهزاده کاریگنان و همسر آلمانی‌اش،
لویی ویکتور، شاهزاده کاریگنان و همسر آلمانی‌اش، کریستین هنریته لندگراوین از هسن-روتنبرگ، ازدواج کرد. آمادئوس همچنین برادر شاهدخت دو لامبال، محرم اسرار غم‌انگیز ملکه ماری آنتوانت بود. شاهزاده چارلز امانوئل ساووی در ۲۴ اکتبر ۱۷۷۰ از ژوزفین در تورین به دنیا آمد. او در سن ۴۳ سالگی در تورین در کاخ کاریگنانو درگذشت و تا سال ۱۸۱۶ در کلیسای جامع تورین به خاک سپرده شد، تا اینکه در زمان سلطنت ویکتور امانوئل اول ساردینیا به کلیسای سوپرگا منتقل شد. خانواده. ماری-ژوزفین ترز لورن، دختر لویی-شارل دو لورن، شاهزاده لمبس،
ترز لورن، دختر لویی-شارل دو لورن، شاهزاده لمبس، نتیجه هنری لورن، دومین فرزند از چهار فرزند بود. پدرش عضو خاندان گیز، شاخه‌ای از خاندان لورن بود که پس از ازدواج آخرین وارث مرد با ماریا ترزای اتریشی، در خاندان هابسبورگ ادغام شد. ژوزفین به عنوان یکی از نوادگان خاندان گیز، عنوان والاحضرت را داشت. مادرش از خاندان روهان، یکی از قدرتمندترین خانواده‌های فرانسه، بود. خواهر و برادرهای او عبارت بودند از: او مسافری خستگی‌ناپذیر، نویسنده رمان‌هایی (که هرگز منتشر نشدند) نزدیک به ایده‌های روشنگری بود و سالن‌های ادبی و
نزدیک به ایده‌های روشنگری بود و سالن‌های ادبی و جلسات فلسفی را در مورد مسائل عدالت اجتماعی و دین ترویج می‌کرد. او تحول پارک قلعه سلطنتی راکونیجی را ترویج داد و هدایت آثار را به پرگلیاسکو سپرد. مرگ. شاهزاده خانم جوزپینا ترزا از کارینیانو، که توسط میشل گالو در سال ۱۷۹۷ به تصویر کشیده شده است. جوزپینا در سال ۱۷۹۷ در سن ۴۳ سالگی در پالازو کارینیانو، محل اقامت شاهزاده‌های کارینیانو، در تورین درگذشت. او تا سال ۱۸۱۶ در کلیسای جامع تورین به خاک سپرده شد، تا اینکه در زمان سلطنت ویکتور امانوئل اول ساردینیا به کلیسای
زمان سلطنت ویکتور امانوئل اول ساردینیا به کلیسای سوپرگا منتقل شد.
امانوئل فیلیبرت، شاهزاده کارینیانو (; – ) پسر و وارث توماس فرانسیس، شاهزاده کارینیانو بود. او کاخ کارینیانو را در تورین ساخت. زندگی‌نامه. او در موتیر در فرانسه امروزی ناشنوا به دنیا آمد. او سرانجام یادگرفت که با لب‌خوانی و صحبت کردن با چند کلمه، هرچند با سختی زیاد، با دیگران ارتباط برقرار کند. در جوانی، او را نزد کشیش اسپانیایی، دون مانوئل رامیرز، معلم مشهور ناشنوایان در اسپانیا، فرستادند. فیلیبرت تحت راهنمایی او خواندن و نوشتن را آموخت. او تحت راهنمایی الساندرو تسارو، به تحصیل طیف وسیعی از علوم پرداخت و
تسارو، به تحصیل طیف وسیعی از علوم پرداخت و استعداد زیادی از خود نشان داد. خواهر او، پرنسس لوئیز کریستین، همسر شاهزاده موروثی فردیناند ماکسیمیلیان از بادن-بادن بود. پرنسس لوئیز کریستین و پرنس فردیناند ماکسیمیلیان والدین لودویگ ویلهلم بادن-بادن، از خاندان تورکنلویی مشهور، بودند. فیلیبرت در بیست سالگی، در آخرین لشکرکشی‌های پدرش توماس در لومباردی، با شجاعت فراوان، به عنوان جانشین او انتخاب شد. دو سال بعد، او به عنوان سرهنگ سواره نظام در خدمت پسر عموی دور خود، لویی چهاردهم، پادشاه فرانسه، منصوب شد. در سال ۱۶۵۸،
چهاردهم، پادشاه فرانسه، منصوب شد. در سال ۱۶۵۸، فیلیبرت توسط پسر عموی اولش، شارل امانوئل دوم، دوک ساووی، در غیاب او به درجه سپهبدی ارتقا یافت. در سال ۱۶۶۳، او به عنوان فرماندار شهر آسته منصوب شد. هنگامی که شارل امانوئل در سال ۱۶۷۵ درگذشت، پسر و وارث او، ویکتور آمادئوس، تنها نه سال داشت. فیلیبرت وارث احتمالی ساووی شد، مگر اینکه ویکتور آمادئوس وارث پسری داشته باشد (که این اتفاق تا سال ۱۶۹۹ رخ نداد). فیلیبر، که یک متخصص بزرگ معماری بود، سفارش ساخت کاخ کارینیانو در تورین را که بین سال‌های ۱۶۷۹ تا ۱۶۸۴ ساخته شد،
در تورین را که بین سال‌های ۱۶۷۹ تا ۱۶۸۴ ساخته شد، داد. او همچنین بازسازی‌های اساسی در قلعه راکونیجی انجام داد. گوارینو گوارینی یک خانه قدیمی‌تر را بازسازی کرد، در حالی که پروژه پارک به آندره لو نوتر سپرده شد که باغ‌های باشکوهی به سبک فرانسوی را محقق کرد. در نوامبر ۱۷۰۱، فیلیبر به عنوان فیلیپ پنجم اسپانیا در یک ازدواج نیابتی بین فیلیپ پنجم و دخترعمویش ماریا لوئیزا از ساووا، عمل کرد. او همچنین به عنوان پدرخوانده خواهر ماریا لوئیزا، پرنسس ماریا آدلاید، مادر لویی پانزدهم، عمل کرد. فیلیبر در ۲۱ آوریل ۱۷۰۹ در
لویی پانزدهم، عمل کرد. فیلیبر در ۲۱ آوریل ۱۷۰۹ در تورین درگذشت. در سال ۱۸۳۶، بقایای او به کلیسای سن میشل دلا چیوسا در تورین آورده شد. ازدواج و فرزندان. در ۱۰ نوامبر ۱۶۸۴، فیلیبر با ماریا آنجلا کاترینا دِسته، دختر ژنرال فقید بورسو دِسته و ایپولیتا دِسته، خواهرزاده بورسو، در قلعه راکونیجی ازدواج کرد. ماریا آنجلا کاترینا دِسته عضوی از خانواده دوک‌های مودنا بود. این ازدواج با مخالفت لویی چهاردهم فرانسه روبرو شد، زیرا او می‌خواست فیلیبر با یک شاهزاده خانم فرانسوی ازدواج کند، زیرا جایگاه او به عنوان وارث
فرانسوی ازدواج کند، زیرا جایگاه او به عنوان وارث دوک‌نشین ساووی بود (ماری ترز دو بوربون یا یکی از خواهرانش عروس پیشنهادی بود، زیرا لویی چهاردهم هیچ دختر مشروعی نداشت). در سال ۱۶۸۵، پس از وساطت ویتوریو آمادئو دوم، فیلیبر از لویی چهاردهم اجازه بازگشت به تورین را گرفت. او و کاترینا صاحب دو دختر و دو پسر شدند که از میان آنها تنها پسرشان ویتوریو آمادئو صاحب فرزند شد.
مسابقات دو ۱۰۰ متر مردان در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ در تاریخ ۱۳ و ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۵ در ورزشگاه ملی توکیو برگزار شد. سوابق. قبل از شروع مسابقات رکوردها به شرح زیر بود: استانداردهای صلاحیت. استاندارد لازم برای واجد شرایط شدن خودکار برای ورود به مسابقات ۱۰٫۰۰ ثانیه بود. برنامه. برنامه رویداد دو ۱۰۰ متر مردان در مسابقات به وقت محلی (UTC+9)، به شرح زیر بود: نتایج. نیمه نهایی. مرحله نیمه نهایی مسابقه ۱۰۰ متر در ۱۴ سپتامبر برگزار شد. دو ورزشکار اول هر گروه (س) و دو دونده سریع بعدی (س) به فینال راه پیدا کردند.
کاخ کارینیانو () یک ساختمان تاریخی در مرکز تورین، ایتالیا است که موزه ریسورجیمنتو را در خود جای داده است. این بنا، اقامتگاه خصوصی شاهزاده‌های کارینیانو بود که به نام او نامگذاری شده است. نمای گرد آن با سایر نماهای همین سازه متفاوت است. این بنا در خیابان آکادمیا دله ساینز واقع شده است. در سال ۱۹۹۷، این بنا به همراه ۱۳ اقامتگاه دیگر خاندان ساووی در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت. تاریخچه. ساخت کاخ کارینیانو به دستور امانوئل فیلیبرت، شاهزاده کارینیانو، انجام شد. شاهزاده، معمار گوارینو گوارینی را مأمور کرد
شد. شاهزاده، معمار گوارینو گوارینی را مأمور کرد تا اقامتگاهی مناسب برای خانه خود و خانه دانشجویی خاندان حاکم ساوی طراحی کند. گوارینی این سازه را به شکل مربع، با نمای شرقی مستقیم و مهار شده و نمای بیضوی در غرب طراحی کرد. گوارینی همچنین یک حیاط جلویی در مرکز کاخ اضافه کرد. ساخت و ساز در سال ۱۶۷۹، زمانی که شاهزاده ۵۱ ساله بود، آغاز شد. تزئینات بالای پنجره‌های پیانو نوبیل، یادآور لشکرکشی خانواده کارینیانو به همراه هنگ کارینیان-سالیِر علیه ایروکواها در سال ۱۶۶۷ است. فضای داخلی باشکوه توصیف شده و دارای نقاشی‌های
فضای داخلی باشکوه توصیف شده و دارای نقاشی‌های دیواری و تزئینات گچبری چشمگیری است. در میان نقاشی‌های دیواری، برخی از آنها اثر استفانو لنیانی به نام ایل لنیانینو هستند. راه پله اصلی با مجسمه‌های نیم تنه اثر پیترو سومازی تزئین شده است. این ساختمان که با آجر و به سبک معمول باروک ساخته شده است، دارای نمای اصلی بیضی شکل است. این نما تنها نمونه معماری شهری است که از ریتم موج‌دار «مقعر-محدب-مقعر» که توسط فرانچسکو بورومینی در کلیسای سن کارلو آله کواترو فونتانه در رم بنا نهاده شده است، استفاده می‌کند. این کاخ محل
رم بنا نهاده شده است، استفاده می‌کند. این کاخ محل تولد ماری لوئیز، پرنسس دو لامبال در سال ۱۷۴۹ - محرم اسرار ماری آنتوانت بود و در سال ۱۷۹۲ به خاطر او درگذشت. چارلز امانوئل، شاهزاده کارینیانو در سال ۱۷۷۰ در آنجا متولد شد. همچنین محل تولد اولین پادشاه ایتالیا، ویکتور امانوئل دوم در سال ۱۸۲۰ بود. از سال ۱۸۴۸ تا ۱۸۶۱، این کاخ به عنوان مجلس نمایندگان پارلمان پادشاهی ساردینیا مورد استفاده قرار می‌گرفت. در سال ۱۸۶۱، با ایجاد پارلمان پادشاهی تازه متحد ایتالیا، این اتاق به اندازه کافی بزرگ نبود تا مجلس نمایندگان را
به اندازه کافی بزرگ نبود تا مجلس نمایندگان را در خود جای دهد، که به جای دیگری منتقل شد. شرح. کاخ کارینیانو از دو بخش تشکیل شده است، یکی مربوط به قرن هفدهم و دیگری مربوط به قرن نوزدهم. بخش قرن هفدهم که توسط گوارینو گوارینی طراحی شده، دارای پلانی به شکل سی است و به باغ‌ها باز می‌شود. این بنا از دو بال تشکیل شده است، یکی در شمال، معروف به بال «نیمه‌شب» (به سمت خیابان چزاره باتیستی امروزی) و دیگری در جنوب، معروف به بال «جنوبی» (به سمت خیابان پرنسیپ آمدئو امروزی) و نمایی رو به میدان کارینیانو امروزی که مشرف به
و نمایی رو به میدان کارینیانو امروزی که مشرف به تئاتر کارینیانو و کاخ کالج نوبیلی (که اکنون محل آکادمی علوم و موزه مصر است) نیز می‌باشد. در ناحیه پشت آن، به سمت میدان کارلو آلبرتو امروزی، باغ‌ها و اصطبل‌ها قرار داشتند که نمای آنها در کتابخانه دانشگاه ملی نگهداری می‌شود. این کاخ با مصالح تقریباً خام سطوح سفالی، که در طبقه اول قاب‌های پنجره را به تزئینات پیچیده‌ای تبدیل می‌کنند که به شاهکارهای خانواده کارینیانو اشاره دارد، مانند پیروزی در کانادا که در کنار فرانسوی‌ها در سال ۱۶۶۷ علیه بومیان ایروکوا با هنگ
فرانسوی‌ها در سال ۱۶۶۷ علیه بومیان ایروکوا با هنگ کارینیان-سالیِر به دست آمد، استثنایی بر خطی بودن نظامی تورین قرن هفدهم است. فرم‌های نرم روی نما، که بین فضاهای مقعر و محدب بازی می‌کنند، نشان دهنده دانش طراح از نقاشی‌های جیان لورنزو برنینی برای کاخ لوور است. اقامتگاه کارینیانو عمداً به عنوان گسستی از طراحی یکنواخت نمای ساختمان‌هایی ارائه شده است که بدون وقفه از جاده پو به میدان قلعه و سپس به میدان سن کارلو فعلی (که در آن زمان میدان سلطنتی نام داشت) امتداد داشتند و از کونترادا نووا، ویا روما امروزی (که در
داشتند و از کونترادا نووا، ویا روما امروزی (که در اوایل دهه ۱۹۳۰ بزرگ و بازسازی شد) عبور می‌کردند؛ بنابراین، استراتژی سیاسی خانواده کارینیانو در تنوع ساختمان آشکار شد، به طوری که امانوئل فیلیبرتو وارث احتمالی دوک‌نشین بود. روکو کومانِدی، ازدواج ژوپیتر و جونو، تورین، کاخ کارینیانو، آپارتمان شاهزادگان، اتاق خواب چارلز آلبرت، جزئیات سقف کار ساخت و ساز که در سال ۱۶۷۹ آغاز شد، منجر به ایجاد آپارتمان‌های خصوصی شاهزاده در بال نیمه‌شب در طبقه همکف و آپارتمان‌های دولتی در بال نیمه‌روز (معروف به آپارتمان شاهزادگان)
در بال نیمه‌روز (معروف به آپارتمان شاهزادگان) شد. در طبقه اول، آپارتمان‌های اعضای خانواده در دو بال قرار گرفتند. نقاش استفانو ماریا لنیانی، معروف به لنیانینو، و تیم گچ‌بران و کوادراتوریست‌های او، مسئولیت اجرای تزئینات طبقه اول اشرافی را بر عهده داشتند، اما از این کارهای تصویری، تنها طاق‌های اتاق تشریفاتی با تابلوی شاهزاده‌ای که مینروا به جونو هدیه داده بود، اتاق عروس با تابلوی پیروزی دیانا و اتاق خواب با تابلوی المپ و طبقه همکف باقی مانده‌اند. در اینجا، نقاش طاق‌های آپارتمان نیمه‌شب را با مضامین اساطیری
طاق‌های آپارتمان نیمه‌شب را با مضامین اساطیری نقاشی کرد، در حالی که در آپارتمان نیمه‌روز، طاق‌های اتاق‌های طلایی را که به دلیل تزئین دیوارها با کنده‌کاری‌های چوبی طلاکاری شده و آینه‌ها به این نام خوانده می‌شدند، نقاشی کرد. در اتاق رژه یا «اتاق نبرد» به دلیل نقاشی‌های روی دیوارها که نبردهای بنیانگذار خانواده، توماسو دی ساوویا کارینیانو (که حضورش با پرتره موجود در اتاق، کپی از اصل اثر ون دایک که در موزه استاتلیشه برلین نگهداری می‌شود، یادآوری می‌شود) را به تصویر می‌کشد، طاق، تمثیل جونو را به تصویر می‌کشد، در
می‌کشد، طاق، تمثیل جونو را به تصویر می‌کشد، در حالی که در اتاق بعدی، به نام «فصول»، طاق، نمایانگر اوج هرکول، تمثیلی از شاهزاده مقیم و خانواده‌اش است. اتاق بعدی، به نام «اتاق خواب کارلو آلبرتو»، که بین پایان قرن هجدهم و دهه دوم قرن نوزدهم تغییر یافته است، با یک اتاق نشیمن با حلقه‌های طلایی درهم تنیده بر روی زمینه آینه‌ای، شبیه به طرح‌های جیاکومو پرگلیاسکو، مشخص می‌شود، در حالی که روی طاق، شاید پایین‌تر از طاق قبلی، تمثیل عروسی ژوپیتر و جونو، احتمالاً اثر روکو کومانِدی، نمایش داده شده است. این تخت خواب چهار
کومانِدی، نمایش داده شده است. این تخت خواب چهار ستونه عظیم که قدمت آن به دهه ۱۹۲۰ میلادی برمی‌گردد، توسط پیترو آکورسی، عتیقه‌فروش، خریداری و در سال ۱۹۶۱، به مناسبت صدمین سالگرد اتحاد ایتالیا، در اینجا قرار داده شد. این ساختمان قرن نوزدهمی، یک بخش الحاقی وسیع است که از بال‌های قرن هفدهمی امتداد یافته و سپس با نمایی باشکوه به سبک التقاطی و شبه رنسانسی، به میدان کارلو آلبرتو منتهی می‌شود. این بخش الحاقی که بین سال‌های ۱۸۶۴ تا ۱۸۷۱ با طرحی از دومنیکو فری ساخته شد، قرار بود اتاق ایتالیایی‌ها را در خود جای دهد.