payamvha/North_RAG huggingface dataset:
توماسو پارادیسو (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه‌سرا و فیلمساز اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "زیر آفتاب ریچونه" اشاره کرد. زندگی و حرفه. پارادیزو که در منطقه پراتی رم در خانواده‌ای با ریشه‌های کامپانیا متولد شد، پس از گذراندن دوران دبیرستان، در رشته فلسفه فارغ‌التحصیل شد. در سال ۲۰۰۹، به همراه مارکو آنتونیو موسلا و مارکو پریماورا گروه «Thegiornalisti» را تأسیس کرد و در سال ۲۰۱۱ با آلبوم "«Vol." "1»"
را تأسیس کرد و در سال ۲۰۱۱ با آلبوم "«Vol." "1»" فعالیت خود را آغاز کرد. این گروه با آلبوم‌های بعدی خود، از جمله «"Fuoricampo" (۲۰۱۴)»، "«Completamente Sold Out" (۲۰۱۶)» و «"Love" (۲۰۱۸)» و همچنین تک‌آهنگ موفق «Riccione (۲۰۱۷)» به طور گسترده شناخته شد. پارادیزو در سال ۲۰۱۵ موسیقی تک آهنگ لوکا کاربونی به نام «Luca lo stesso» را ساخت و در پروژه های مختلفی از جمله نوشتن متن «L'esercito del selfie» و «Partiti adesso» مشارکت داشت. او همچنین برای نینا زی‌لی، نومی، جانی موراندی، فرانچسکا میچلن، لوردانا برته ترانه
جانی موراندی، فرانچسکا میچلن، لوردانا برته ترانه نوشت. در سپتامبر ۲۰۱۹، پارادیسو جدایی خود از گروه «Thegiornalisti» را برای دنبال کردن یک حرفه انفرادی اعلام کرد و حرفه انفرادی خود را با تک آهنگ «Non avere paura» آغاز کرد. در ۴ مارس ۲۰۲۲، او اولین آلبوم خود با نام «"Space Cowboy»" را منتشر کرد. دومین آلبوم استودیویی او با نام «"Sensazione stupenda»" در ۶ اکتبر ۲۰۲۳ منتشر شد. در سال ۲۰۲۲، پارادیسو اولین کارگردانی خود را با فیلم "«Sulle nuvole»" انجام داد.
ادواردو آرنا یسا (متولد ۱۸ اکتبر ۱۹۶۵) سیاستمدار و وکیل پرویی است که از مه ۲۰۲۵ به عنوان نخست‌وزیر پرو خدمت می‌کند. پیش از این، او از سپتامبر ۲۰۲۳ تا مه ۲۰۲۵ وزیر دادگستری و حقوق بشر بوده است.
گوستاوو لینو آدریانزن اولایا (متولد ۲۵ اکتبر ۱۹۶۶) وکیل، سیاستمدار و دیپلمات پرویی است که بین مارس ۲۰۲۴ تا مه ۲۰۲۵ به عنوان نخست‌وزیر پرو خدمت کرده است. پیش از این، او از ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۴ به عنوان نماینده دائم پرو در سازمان کشورهای آمریکایی فعالیت داشته و همچنین از آوریل تا اکتبر ۲۰۱۵ وزیر دادگستری و حقوق بشر در دولت سابق اولانتا هومالا بوده است.
ماسیمو مکس پزالی (؛ زادهٔ ) خواننده و ترانه‌سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۹۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او خواننده و ترانه‌سرای اصلی گروه پاپ راک ۸۸۳ بود. در سال ۲۰۰۴، اولین آلبوم خود "با نام «جهان در دستان توست»" را منتشر کرد. این آلبوم در ایتالیا با موفقیت روبرو شد و از آن زمان پزالی به عنوان یک هنرمند انفرادی باقی مانده است. با در نظر گرفتن کارهای انفرادی او و همچنین آثارش که به ۸۸۳ برمی‌گردد، پزالی بیش از ۱۰ میلیون نسخه از آلبوم‌هایش فروخته است و بدین ترتیب به یکی از محبوب‌ترین خوانندگان
است و بدین ترتیب به یکی از محبوب‌ترین خوانندگان تاریخ موسیقی ایتالیا تبدیل شده است. زندگی و حرفه. مکس پزالی در ۱۴ نوامبر ۱۹۶۷ در پاویا ایتالیا، در ۴۰ کیلومتری جنوب میلان متولد شد. والدین او صاحب یک مغازه گلفروشی در نزدیکی خانه‌شان بودند. در دوران دبیرستان، به دلیل عدم کسب نمرات قبولی لازم، یک سال از تحصیل محروم شد. در همین کلاس بود که با دوست و هم‌گروهی آینده‌اش، مائورو رپتو آشنا شد. پزالی و رپتو هر دو عاشق موسیقی راک اند رول بودند و همین وجه اشتراک بود که آنها را به ایده تشکیل یک گروه موسیقی رساند. آنها
آنها را به ایده تشکیل یک گروه موسیقی رساند. آنها با هم برای تعطیلات به ایالات متحده رفتند. در طول اقامتشان، یک سینتی‌سایزر ارزان، یک درام کیت و چند سی‌دی خریداری کردند و پس از بازگشت به پاویا، بلافاصله شروع به نوشتن موسیقی کردند. از آنجایی که رپتو و پزالی از طرفداران پروپاقرص موتورسیکلت به ویژه هارلی-دیویدسن بودند، تصمیم گرفتند نام گروه را «۸۸۳» بگذارند که برگرفته از نام تجاری این برند بود. پزالی و رپتو فعالیت حرفه‌ای خود را در جشنواره موسیقی کاستروکارو در سال ۱۹۹۱ با آهنگ «Non Me La Menare» آغاز کردند که
سال ۱۹۹۱ با آهنگ «Non Me La Menare» آغاز کردند که در ایتالیا به موفقیت چشمگیری دست یافت. اولین آلبوم آنها با نام "«Hanno Ucciso L'Uomo Ragno»" در سال ۱۹۹۲ در جدول‌های موسیقی ایتالیا به رتبه اول رسید. دومین آلبوم آنها با نام "«Nord sud ovest est»" "و" تک‌آهنگ‌های «Sei un mito» و «Come Mai» رتبه اول را به خود اختصاص داد. در سال ۱۹۹۳، پزالی و روزاریو فیورلو با آهنگ «Come Mai» برنده «جشنواره موسیقی ایتالیا» شدند. در سال ۲۰۰۳، پزالی کار بر روی اولین آلبوم انفرادی خود با نام «"Il Mondo Insieme a Te»" را آغاز کرد
خود با نام «"Il Mondo Insieme a Te»" را آغاز کرد که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد. سبک آهنگسازی او تفاوت چندانی با موسیقی‌اش در گروم ۸۸۳ نداشت. مضامین اصلی آهنگ‌های او همچنان دوستی، صداقت و روابط بود. در سال ۲۰۰۵، یک آلبوم از بهترین آهنگ‌هایش با نام «۸۸۳/مکس پزالی» منتشر شد که شامل یک دی‌وی‌دی با تمام موزیک ویدیوهای ساخته شده تا آن زمان بود. این آلبوم به مدت ۱۰ هفته در صدر جدول آلبوم‌ها قرار گرفت. دومین آلبوم انفرادی او با نام «"Time Out»" در سال ۲۰۰۷ منتشر شد. این آلبوم موفقیت بزرگی را به دست آورد و محبوب‌ترین
آلبوم موفقیت بزرگی را به دست آورد و محبوب‌ترین آهنگ‌های آن در طول تابستان در صدر جدول‌ها باقی ماندند. پزالی به دلیل رویکرد دوستانه، اجرای صحنه‌ای جذاب و تعهدش به موسیقی‌اش، مورد علاقه طرفدارانش است. در سال ۲۰۰۸، او با آلبوم جدید "«Max Live 2008»" منتشر شد که شامل بهترین آهنگ‌های اجراهای زنده او و همچنین شامل دو آهنگ منتشر نشده بود. در تابستان ۲۰۰۸، تور زنده مکس در ماه ژوئن آغاز شد و در بیش از ۲۵ شهر ایتالیا اجرا شد. اولین کنسرت در مونزا برگزار شد؛ پزالی با ۲۴ کنسرت دیگر ادامه یافت و با آخرین اجرای صحنه‌ای
۲۴ کنسرت دیگر ادامه یافت و با آخرین اجرای صحنه‌ای خود در ۳۱ دسامبر در کاستروکارو به پایان رسید. پس از این تور، او تصمیم گرفت فعلاً استراحت کند. در سال ۲۰۱۱، پزالی آلبوم جدید «"Terraferma» را" منتشر کرد، در حالی که در سال ۲۰۱۲ مجموعه‌ای از آهنگ‌های او که با معروف‌ترین رپ ایتالیا خوانده شده بود، در آلبوم "«Hanno Ucciso L'Uomo Ragno 2012»" منتشر شد. در سال ۲۰۱۳، آلبوم «"Max 20»" خود را منتشر کرد که شامل ۱۴ آهنگ قدیمی از ۸۸۳ و از دوران انفرادی او، در دوئت با هنرمندان مختلف موسیقی ایتالیایی، به همراه پنج آهنگ
مختلف موسیقی ایتالیایی، به همراه پنج آهنگ که قبلاً منتشر نشده بودند، بود. در سال ۲۰۱۵ «"Astronave Max»" منتشر شد. در سال ۲۰۱۷، تک‌آهنگ جدید او با نام «Le Canzoni alla Radio» با همراهی نیل راجرز منتشر شد. در همان سال، پزالی آلبوم خود را با عنوان «"Le Canzoni alla Radio»" منتشر کرد که شامل آهنگ‌های قدیمی از ۸۸۳ و به علاوه هفت آهنگ منتشر نشده دیگر بود. وی در سال ۲۰۱۸، تور خود را با نک و فرانچسکو رنگا آغاز کرد، و "آلبوم" "«Max Nek Renga, Il Disco»" را منتشر کرد که شامل اجراهای زنده پزالی، نک و رنگا است.
هندبال قهرمانی جهان ۲۰۲۵ (به انگلیسی:2025 men's world championship) یک تورنمنت هندبال بود که توسط فدراسیون بین‌المللی هندبال و با حضور ۳۲ تیم و به میزبانی دانمارک، نروژ و کرواسی برگزار می‌شد. این مسابقه با برگزاری ۱۰۸ بازی در ۲ فوریه به پایان رسید. انتخاب میزبان. در ۱۱ اکتبر ۲۰۱۸ ۵ تیم برای میزبانی مسابقات پیشنهاد دادند ولی بعد سوئیس به تنهایی پیشنهاد میزبانی داد، در حالی که کرواسی جای خود را در پیشنهاد سه‌گانه پیدا کرد. صربستان نیز پیشنهاد خود را پس گرفت، در حالی که مجارستان هم درخواست و هم تعویق برای
در حالی که مجارستان هم درخواست و هم تعویق برای مسابقات بعدی ارائه داد. متقاضیان به این شکل درآمدند: پس در نتیجه کرواسی/ دانمارک/ نروژ بدون هیچ رقیبی به عنوان میزبان این مسابقات انتخاب شدند
اسکار پرودنت (؛ زاده ۹ ژانویه ۱۹۴۴) خواننده، ترانه‌سرا، تنظیم‌کننده، نوازنده و آهنگساز اهل ایتالیا است. حرفه. پرودنت در روسیگلیون ایتالیا متولد شد و در سنین جوانی درام، پیانو و گیتار آموخت. در پانزده سالگی، هنگام تحصیل در دبیرستان، توسط کالین هیکس به عنوان درامر تور اروپایی او انتخاب شد. در بازگشت به ایتالیا، او درامر گروه لوئیجی تنکو برای اجراهای زنده‌اش شد. زیر نظر نانی ریکوردی تهیه‌کننده موسیقی، او چندین تک‌آهنگ در دهه شصت منتشر کرد و در چندین جشنواره موسیقی از جمله کانتاگریو شرکت کرد. نقطه عطف دوران
موسیقی از جمله کانتاگریو شرکت کرد. نقطه عطف دوران حرفه‌ای او، آشنایی با ایوانو فوساتی بود که با او چندین آهنگ برتر گروه راک پراگرسیو دلیریوم را ساخت و پس از جدایی فوساتی از گروه، آلبوم "«پوکو پریما دل‌آئورورا»" را با همکاری او منتشر کرد. آن‌ها همچنین برای چندین هنرمند دیگر آهنگ ساختند، از جمله آهنگ «Pensiero stupendo» برای پتی پراو که در صدر فهرست آهنگ‌های پرفروش ایتالیا قرار گرفت. در ۲۵ نوامبر ۲۰۲۳، او و ایوانو فوساتی ، به همراه گروه موسیقی یونیورسال از شرکت پابلیک انمی به دلیل سرقت ادبی آهنگشان شکایت
شرکت پابلیک انمی به دلیل سرقت ادبی آهنگشان شکایت کردند، زیرا نام آن‌ها را به عنوان نویسنده اثر «سخت‌تر از آن چیزی که فکر می‌کنید» قید نکرده بودند.
تولو گلفارلی (زاده ۲۴ ژوئن ۱۸۵۲، بولونیا - ۳۰ مارس ۱۹۲۸، بولونیا) مجسمه‌ساز و نقاش ایتالیایی بود. زندگی‌نامه. او فرزند انریکو گلفارلی، یک زرگر، و همسرش ویتوریا، با نام خانوادگی باسولی، بود. پدرش او را با فنون حکاکی و فلزکاری آشنا کرد و از سال ۱۸۶۴ تا ۱۸۶۷ در مدارس فنی تحصیل کرد در سال ۱۸۷۵، به لطف یارانه‌ای که از شهرداری چزنا دریافت کرد، توانست به رم نقل مکان کند و در آنجا در کارگاه‌های مجسمه‌سازی به نام گالیاردی مشغول به کار شد. در سال ۱۸۸۰، او به ناپل نقل مکان کرد تا نزد دومنیکو مورلی و فیلیپو پالیزی
نقل مکان کرد تا نزد دومنیکو مورلی و فیلیپو پالیزی آموزش‌های بیشتری ببیند. سال بعد، او برای ورود به آکادمی هنرهای زیبا درخواست داد، اما موفق نشد. علاوه بر مطالعات رسمی، دوستی او با وینچنزو جمیتو تمایلات او را به سمت رئالیسم تشویق کرد. سفرهای مکرر او را قادر ساخت تا در سراسر ایتالیا سفارش‌هایی دریافت کند. در پایان دهه ۱۸۸۰، او به بخشی از حلقه فرهنگی بولونیز تبدیل شد، جایی که روابط مادام‌العمری با جوسوئه کاردوچی و جووانی پاسکولی برقرار کرد. او که همیشه در تلاش برای بهبود تکنیک خود بود، با سالوینو سالوینی در
برای بهبود تکنیک خود بود، با سالوینو سالوینی در آکادمی هنرهای زیبای بولونیا همکاری کرد. در طول دهه‌های ۱۸۸۰ و ۱۸۹۰، او در مسابقات متعددی برای مجسمه‌ها و بناهای یادبود شرکت کرد. از جمله موارد قابل توجه می‌توان به مجسمه جوزپه گاریبالدی که قرار بود در پروجا (۱۸۸۵) نصب شود و مجسمه کریستف کلمب که قرار بود در شهر نیویورک (۱۸۹۰) نصب شود، اشاره کرد. هر دو سفارش به رقبای دیگری داده شد. بزرگ‌ترین پروژه او شامل ده بنای یادبود در کلیسای جامع بولونیا بود که در طول دهه‌های ۱۸۹۰ و ۱۹۰۰ ساخته شدند. از سال ۱۸۸۷ تا ۱۸۹۳، او
۱۸۹۰ و ۱۹۰۰ ساخته شدند. از سال ۱۸۸۷ تا ۱۸۹۳، او معلم «مدرسه حرفه‌ای هنرهای تزئینی» بود و به عنوان عضو افتخاری آکادمی انتخاب شد. در سال ۱۹۰۲، با زایرا پترینی (۱۸۶۸–۱۹۴۸) ازدواج کرد که حاصل آن دو پسر بود. سال بعد، او به عنوان شوالیه جمهوری سن مارینو برگزیده شد. در سال ۱۹۱۲، به عنوان استاد آکادمی منصوب شد؛ سمتی که تا سال ۱۹۲۱ در اختیار داشت. تا ژانویه ۱۹۲۳، وضعیت نامناسب سلامتی او را مجبور به ترک تمام سمت‌های دانشگاهی‌اش کرد و او را با مشکلات اقتصادی شدیدی روبرو ساخت. او سال‌های پایانی عمر خود را در انزوا
روبرو ساخت. او سال‌های پایانی عمر خود را در انزوا گذراند.
آلفردو فیلیپینی (فرارا، ۲۲ اکتبر ۱۹۲۴ - فرارا، ۱ ژوئن ۲۰۲۰) مجسمه‌ساز، نقاش و تصویرگر ایتالیایی بود. زندگی. آموزش. او که در خانواده‌ای از آدولفو و پاسکواروسا کونتری متولد شده بود، در نوجوانی به عنوان صنعتگر در دوناتو سانتینی، تولیدکننده اسباب‌بازی‌های چوبی در فرارا، کار می‌کرد. او پس از ابتلا به سل مجبور به ترک شغل خود و بستری شدن در آسایشگاه والتلینا شد. در آنجا با نقاش اهل کونئو اگو بیانکی آشنا شد که اولین درس‌های طراحی و نقاشی خود را به او آموخت. پس از بهبودی و بازگشت به فرارا، او یکی از بنیانگذاران حلقه
و بازگشت به فرارا، او یکی از بنیانگذاران حلقه هنری بود که با آن، از ژانویه ۱۹۴۶ در سرسرای تئاتر شهرداری، اولین نمایشگاه‌های گروهی خود را برگزار کرد. نقاشی. او به عنوان یک نقاش، به ویژه ژانر منظره را پرورش داد و از موضوعات مقدس یا اساطیری مربوط به فیگور غافل نشد. او که مجذوب کروماتیسم برگرفته از سنت ونیزی شده بود، مناظر متعددی از دولومیت‌ها، رومانیا ریویرا و دشت فرارا را به تصویر کشید. بین سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۱، او در مدرسه آزاد برهنه در آکادمی هنرهای زیبای بولونیا، پس از گذراندن دوره‌های ماسکالچی و
زیبای بولونیا، پس از گذراندن دوره‌های ماسکالچی و مونتاناری، شرکت کرد. کپی‌ها و مرمت‌ها. او همچنین خود را وقف کپی کردن نقاشی‌های کلاسیک مختلف از تیتیان، پائولو ورونزه، زورباران و تیپولو کرد: کپی اثر میکل‌آنژ، دونی توندو، هنوز مشهور است که با قاب چوبی ظریفی از چوب درخت نمدار که توسط او تراشیده شده، با برگ‌های بلوط و مدال‌هایی از هشت منطقه پالیو فرارا، غنی شده است. در برخی از آثار، اندازه‌ها را در مقایسه با نسخه اصلی کاهش می‌دهد، مانند ونوس و آدونیس اثر پائولو ورونزه، در حالی که در برخی دیگر، مقیاس ۱:۱ را حفظ
ورونزه، در حالی که در برخی دیگر، مقیاس ۱:۱ را حفظ می‌کند، مانند باکاناله دگلی آندری اثر تیتیانو. در مورد مرمت‌ها، او خود را وقف مجسمه‌ها و نقاشی‌ها، چه باستانی و چه مدرن، کرد. مجسمه‌سازی. او که یکی از بنیانگذاران باشگاه هنر دوستان بود، در سال ۱۹۸۲ در کارگاه مجسمه‌سازی که توسط همشهری‌اش، لائرته میلانی، در مدرسه خصوصی واقع در کلیسای سابق سن نیکولو برگزار می‌شد، شرکت کرد. از آن زمان، او به‌طور متناوب به مجسمه‌سازی و نقاشی روی سه‌پایه می‌پرداخت و نمایشگاه‌های شخصی مختلفی را در بسیاری از مناطق ایتالیا برگزار
شخصی مختلفی را در بسیاری از مناطق ایتالیا برگزار کرد. آثار او که مجذوب مضامین اسطوره‌ای، مقدس، ورزشی و نمادگرایانه شده بود، از آموزه‌های رنسانس که با سبک میلانی و با تأثیراتی از آریگو مینربی تا فرانچسکو مسینا آلوده شده بود، سرچشمه می‌گرفت و همچنین درس‌هایی را کسب می‌کرد که فراتر از بازنمایی صرفاً ناتورالیستی بود و کانووا و همچنین وریسموی وینچنزو جمیتو یا جوزپه ویرژیلی چندوجهی و همچنین حضور شخصی همکارش اولدریکو فابری را تحسین می‌کرد. به عنوان مدرکی دال بر اینکه او چقدر عمیقاً در بافت فرارا ریشه دوانده بود،
او چقدر عمیقاً در بافت فرارا ریشه دوانده بود، در دهه نود میلادی پرچم‌های برخی از مناطق شهر پالیو (سنت جورجیو ، سنت مورلیو ، سنت رومانو) و مقبره آدامو توسلی جوان، پرچم‌داری که به طرز غم‌انگیزی درگذشت، را طراحی کرد، جایی که او دوباره به تصویر اسب شاخدار، که برای بورسو دِسته و منطقه سانتا ماریا در وادو عزیز است، بازگشت.
جوزپه دوکرو (متولد ۱۹۶۶ در رم) مجسمه‌ساز ایتالیایی و عضو آکادمی پاپی هنرهای زیبا و ادبیات ویرتوسی آل پانتئون است. زندگی. دوکرو، متولد ۱۹۶۶، در نقاشی تمپرا و طراحی‌های سیاه و سفید شروع به کار کرد. در طول خدمت سربازی، مجموعه‌ای از پرتره‌ها را از رفقایش نقاشی کرد. پس از مدتی آزمایش، از جمله در کارگاه‌های نقاش فیگوراتیو جیووانی کولاچی و مجسمه‌ساز ویتو چیپولا، دوکرو خود را کاملاً وقف هنرهای تجسمی کرد. با وجود برخی رویکردها به انتزاع، اکثر آثار دوکرو از هنر امپراتوری روم و هلنیستی و همچنین پویایی مجسمه‌سازی باروک
روم و هلنیستی و همچنین پویایی مجسمه‌سازی باروک تقلید می‌کنند. او در سفال، سرامیک‌های لعاب‌دار، مرمر و ریخته‌گری برنز با موم از دست رفته کار می‌کند. جدا از بوزتی‌های متعدد، آثار دوکرو شامل پروژه‌هایی در محدوده حفاظت از میراث و همچنین سفارش‌های خصوصی و همچنین کلیسا می‌شود. از سال ۲۰۱۳، دوکرو عضو آکادمی هنرهای زیبای پاپی (کلاس نقاشی) است. او در رم زندگی و کار می‌کند. آثار (منتخب). آثار اصلی دوکرو تاکنون عبارتند از:
برناردو چنینی ((۱۴۱۴/۱۵ - حدود ۱۴۹۸) یک زرگر، مجسمه‌ساز و چاپگر اولیه ایتالیایی اهل فلورانس بود. او به عنوان یک مجسمه‌ساز، از دستیاران لورنزو گیبرتی در پروژه طولانی تولید جفت دوم درها - "درهای بهشت" - برای باتیسترو دی سن جیووانی بود. او اولین کتاب چاپ شده در فلورانس را تهیه کرد. نقاش و نویسنده کتاب معروفی در مورد صنایع دستی، چنینو دِ آندریا چنینی، عضوی از همان خانواده فلورانسی بود. آثار مجسمه‌سازی و طلاسازی. مجموعه‌ای از مجسمه‌های نقره‌ای او که در موزه اپرای دومو، فلورانس نگهداری می‌شوند، نمایانگر آثار او
دومو، فلورانس نگهداری می‌شوند، نمایانگر آثار او به عنوان یک مجسمه‌ساز-زرگر هستند. این مجسمه‌ها شامل یک نقش برجسته بلند با ترکیبی از دو قسمت از عهد جدید، "«اعلان به زکریا» و «ملاقات"» هستند که سهم چنینی در محراب نقره‌ای سنت جووانی (که قبلاً در تعمیدگاه بود) بود، پروژه‌ای که توسط چندین نسل از مجسمه‌سازان انجام شد. صلیب‌های نقره‌ای آن نیز توسط چنینی ساخته شده است و "پیکره" روی صلیب نیز به او نسبت داده شده است. چاپگر از نوع قابل حمل. چِنینی با شنیدن فرایند جدید چاپ با حروف چاپی متحرک و دیدن چند کتاب چاپی، این
چاپ با حروف چاپی متحرک و دیدن چند کتاب چاپی، این روش را برای خود حل کرد، فونت مخصوص به خود را ریخت و با همکاری پسرانش پیترو، شاعر اومانیست و تذهیب‌کار نسخه‌های خطی، و دومنیکو، اولین کتاب از مجموعه کتاب‌های چاپ‌شده در فلورانس را که از سال ۱۴۷۱ شروع به چاپ کرد، تولید کرد. این کتاب شرحی بر ویرژیل، با عنوان «"در تریای ویرژیلی اپرا اکسپوزیتیو»" نوشتهٔ دستورنویس اواخر قرن چهارم ، مائوروس سرویوس هونوراتوس، بود. در صفحه اول کتاب، چنینی از اختراع خود یاد می‌کند و در پایان، لاف پیروزمندانه فلورانسی‌ها آمده است:
و در پایان، لاف پیروزمندانه فلورانسی‌ها آمده است: «فلورنتینی‌ها نبوغی ندارند» و تاریخ ۹ اکتبر ۱۴۷۱ آمده است. محتوای کلاسیک از ویژگی‌های اینکونابولای فلورانس بود: «چاپ اولیه فلورانس، به ویژه، نشان‌دهنده حجم زیادی از متون و دستور زبان‌های کلاسیک و سایر آثار انسان‌گرایانه است، در مقایسه با آثار مذهبی که اکثر شهرهای دیگر ایتالیا در آن زمان تولید می‌کردند.» («چاپ فلورانس قرن پانزدهم» ۲۰۰۳). بقایای قابل مشاهده خانواده چنینی. کاخ چنینی که تا حدودی مربوط به قرن سیزدهم است، در "خیابان فائِنزا"، مرکز قدرت خانواده،
است، در "خیابان فائِنزا"، مرکز قدرت خانواده، اکنون تا حد زیادی به عنوان هتل بازسازی شده است. خیابان فائِنزا برای مدت طولانی محل استقرار چاپخانه‌های فلورانس بود. برناردو چنینی در ضلع جنوبی کلیسای جامع سن لورنزو دفن شده است.
فیلیپو آنتونیو چیفاریلو (۳ ژوئیه ۱۸۶۴، مولفتا - ۵ آوریل ۱۹۳۶، ناپل) مجسمه‌ساز ایتالیایی بود؛ که عمدتاً پیکره‌ها و نیم‌تنه‌های کوچک می‌ساخت. زندگی‌نامه. او اولین فرزند از پنج فرزند فردیناندو چیفاریلو، خواننده‌ای اهل باری، و همسرش، جیووانا با نام مستعار روتیلیانو بود. در حالی که او هنوز پسر بچه بود، خانواده‌اش به ناپل نقل مکان کردند، جایی که پدرش تلاش ناموفقی برای پیشرفت شغلی خود انجام داد و آنها به فقر افتادند. در آنجا بود که او در تلاش برای حمایت از خانواده‌اش، شروع به نمایش توانایی‌های هنری خود کرد.
شروع به نمایش توانایی‌های هنری خود کرد. سرانجام، او توانست وارد آکادمی هنرهای زیبای ناپولی شود، جایی که نزد نقاش، جواکینو توما، تحصیل کرد. علاقه او به مجسمه‌سازی باعث شد مدتی را در رم و مونیخ بگذراند. او تا سال ۱۸۸۱ به‌طور منظم نمایشگاه برگزار می‌کرد و در سال ۱۸۸۳ در ناپل جایزه‌ای دریافت کرد. اولین موفقیت واقعی او در نمایشگاه جهانی (۱۸۸۹) در پاریس به دست آمد. پس از آن، او در رم زندگی کرد. در سال ۱۸۹۹، او شروع به برگزاری نمایشگاه در دوسالانه ونیز کرد. او بعدها به عنوان فرمانده نشان تاج ایتالیا منصوب شد. در
به عنوان فرمانده نشان تاج ایتالیا منصوب شد. در سال ۱۸۹۴، او با خواننده فرانسوی ماریا دو براون، که با نام هنری‌اش، بلانش دو مرسی، شناخته می‌شد، ازدواج کرد. نامه‌های تحسین‌آمیزی که بلانش از طرفدارانش دریافت می‌کرد، او را به حسادت واداشت. در مقطعی، او سمت مدیر کارخانه‌ای را که اشیاء هنری می‌ساخت، در پاسائو، آلمان، پذیرفت تا بلانش را از رم دور کند. بلانش در آنجا احساس انزوا کرد و مدتی را در یک تور ناموفق در ایالات متحده گذراند. آنها سرانجام به رم بازگشتند. در سال ۱۹۰۵، او با وکیل بلانش که گمان می‌کرد معشوق
سال ۱۹۰۵، او با وکیل بلانش که گمان می‌کرد معشوق بلانش است، از خانه‌شان بیرون آمد. پس از یک نزاع جدی، او یک اسلحه خرید و در ۱۰ اوت، بلانش را به قتل رساند و پنج بار با یک هفت‌تیر به او شلیک کرد. او ادعا کرد که بلانش ابتدا او را با اسلحه تهدید کرده است. محاکمه او با دفاع جانانه وکیل، گائتانو مانفردی (۱۸۴۹–۱۹۱۲)، در دادگاه بدوی کامپوباسو، سر و صدای زیادی به پا کرد. پس از دو سال، او به دلیل عدم انتساب تبرئه شد. تقریباً معادل جنون موقت. پس از آزادی، او به ناپل بازگشت، جایی که توانست حرفه خود را از سر بگیرد.
بازگشت، جایی که توانست حرفه خود را از سر بگیرد. بدشانسی‌های او در سال ۱۹۱۴ ادامه یافت، زمانی که همسر دومش، اولینا فابری بیست و دو ساله، که تنها سه هفته قبل با او ازدواج کرده بود، بر اثر سوختگی شدید ناشی از ریختن الکل از اجاق گاز درگذشت. او آنقدر زنده ماند که او را از هرگونه مسئولیتی مبری کرد. در سال ۱۹۲۸، او برای سومین بار با آنا مارزل از آلمان ازدواج کرد. آنها صاحب دو فرزند شدند، از جمله بازیگر مشهور، آنتونیو سیفاریلو. با این حال، او از افسردگی شدید رنج می‌برد و در سن هفتاد و یک سالگی در استودیوی خود با
و در سن هفتاد و یک سالگی در استودیوی خود با شلیک گلوله به سر خودکشی کرد. در سال ۱۹۳۱، او زندگینامه‌ای "با عنوان" «سه زندگی در یک» نوشت که برای مدت کوتاهی محبوب شد. در سال‌های پایانی عمرش، او بر پرتره‌های نیم‌تنه تمرکز کرد.
لوئیجی کانینا (; – ) باستان‌شناس و معمار ایتالیایی بود. او به همراه جوزپه والادیه، از چهره‌های برجسته نئوکلاسیسیسم باستان‌شناختی صحیح در اوایل قرن نوزدهم رم بودند. او دومین دریافت‌کننده مدال طلای سلطنتی بود که در سال ۱۸۴۹ اعطا شد. در انگلستان، او فضای داخلی قلعه آلنویک، نورث‌آمبرلند را مرمت کرد. زندگی‌نامه. لوئیجی کانینا، معمار و باستان‌شناس ایتالیایی، در سال ۱۷۹۵ در کازاله مونفراتو متولد شد. او در دانشگاه تورین (۱۸۱۰–۱۸۱۲) زیر نظر فردیناندو بونسینوره و دستیارش جوزپه تالوچی (۱۷۸۲–۱۸۶۳) معماری خواند. پس از
جوزپه تالوچی (۱۷۸۲–۱۸۶۳) معماری خواند. پس از خدمت (۱۸۱۲–۱۸۱۴) در قلعه آلساندریا، تحصیلات خود را از سر گرفت و در سال ۱۸۱۴ مدرک معماری خود را دریافت کرد. او یک دوره کارآموزی را زیر نظر تالوچی گذراند، که به او کمک کرد تا یک کمک هزینه سه ساله از دربار تورین برای تحصیل بیشتر در رم دریافت کند، جایی که کانینا در ژانویه ۱۸۱۸ در آنجا اقامت گزید. او زیر نظر ماریانو واسی (۱۷۴۴–۱۸۲۰)، عتیقه‌شناس، محقق و ناشر، روی حکاکی بناهای تاریخی رومی کار کرد و در پایان دوره سه ساله خود به عنوان پانسیوناتو، نقشه‌ای از کولوسئوم را
خود به عنوان پانسیوناتو، نقشه‌ای از کولوسئوم را به معماران آکادمی سن لوکا، از جمله جوزپه والادیه، ارائه داد که بسیار تحت تأثیر قرار گرفتند. اوایل دوران کاری. در سال ۱۸۲۴، کانینا برای اجرای طرح خود برای گسترش باغ‌های ویلا بورگزه در رم منصوب شد. طرح کانینا (۱۰ نقاشی آبرنگ، ۱۸۲۰–۱۸۲۲؛ رم، کتابخانه کازاناتنس) از روی ویلای هادریان در تیوولی الگوبرداری شده بود و یک راه‌حل معماری برای ورودی اصلی جدید در نزدیکی دروازه مردم و دو پلی که از روی خیابان سه مادون عبور می‌کنند، ارائه می‌داد. در پل اول، جاده از هر طرف
می‌کنند، ارائه می‌داد. در پل اول، جاده از هر طرف توسط پیش‌آمدگی‌های مصری احاطه شده است: دو هرم هرمی شکل و دو ستون هرمی کوتاه که توسط رواق‌هایی با سرستون‌های نیلوفر آبی به هم متصل شده‌اند (۱۸۲۶–۱۸۲۷). جاده روی پل دوم از زیر طاق سپتیموس سوروس عبور می‌کند. این طاق با یک طاق ضربی تکی و تزئینات ساده طراحی شده است. اتاق زیر شیروانی با یک سکوی سه پله‌ای جایگزین شده است که از یک مجسمه باستانی بازسازی شده (سپتیموس سوروس)، بخشی از یک بنای باغ سابق، پشتیبانی می‌کند. ورودی اصلی (در میدان فعلی فلامینیو) با پروپیلایای
ورودی اصلی (در میدان فعلی فلامینیو) با پروپیلایای بزرگ ایونیک (۱۸۲۷–۱۸۳۳) که تحت تأثیر پورتا تیسینس اثر لوئیجی کانیولا در میلان قرار دارد، برجسته شده است. دروازه آهنی زیبا، که با نقوش یونانی تزئین شده است، توسط دو رواق با تیمپانی احاطه شده است که بر فراز آنها آکروتریا با عقاب‌ها و گریفین‌ها با برجستگی کم قرار دارد. میدان جلوی دروازه نیز توسط کانینا طراحی شده است. کانینا پس از جانشینی ویرجیلیو فونتانا به عنوان معمار املاک بورگزه، (۱۸۲۵–۱۸۲۷) با پروژه‌های کوچکتر در ویلا بورگزه ادامه داد. او بر روی نمای سبک
در ویلا بورگزه ادامه داد. او بر روی نمای سبک یونانی و اتاق مصری در کازینو واگنوزی در خارج از پورتا دل پوپولو کار کرد و در کاخ بورگزه و کلیسای بورگزه در سانتا ماریا ماجوره تعمیر و نگهداری و نوسازی انجام داد. او یک بالابر مکانیکی برای کاخ بورگزه طراحی کرد. او همچنین طی یک دوره ۲۰ ساله، بر نوسازی ساختمان‌های اطراف میدان بورگزه و محله مجاور آن نظارت داشت. کار باستان‌شناسی. کانینا در طول زندگی خود علایق باستان‌شناسی و تاریخی خود را دنبال کرد. در سال ۱۸۲۷، او جلد اول شاهکار خود، معماری باستانی توصیف و نمایش داده
اول شاهکار خود، معماری باستانی توصیف و نمایش داده شده در اسناد را منتشر کرد که باستان‌شناسی، تاریخ معماری و معماری شهری را در سه بخش دربارهٔ یونان، روم و مصر پوشش می‌دهد. بخش دوم، معماری رومی، از سال ۱۸۳۰ به صورت بخش بخش منتشر شد و توسط مؤسسه چاپ و حکاکی خود کانینا منتشر شد. این اثر دوره‌ای از فعالیت شدید تایپوگرافی و ویراستاری را در سراسر صنعت نشر روم آغاز کرد. معماری مصری که در سال ۱۸۳۹ منتشر شد، در واقع شامل تمام سبک‌های غیرکلاسیک معماری باستانی بود. در سال ۱۸۳۹، پس از هدایت کاوش‌ها در املاک بورگزه (به
سال ۱۸۳۹، پس از هدایت کاوش‌ها در املاک بورگزه (به عنوان مثال موزاییک تورنووا در سال ۱۸۳۴؛ کاوش‌ها در تپه اسکوئیلین، ۱۸۴۸–۵۰)، کانینا به عنوان کمیسر آنتیچیتا دی روما منصوب شد و به عنوان مدیر کاوش‌ها در توسکولوم و وی منصوب شد. در پست اخیر، او جانشین لوئیجی بیوندی (۱۷۷۶–۱۸۳۹) شد که از سال ۱۸۲۵ با او همکاری داشت. ستونی روبروی کلیسای سنت سباستین در جاده آپیان نزدیک رم، کار کانینا را در نجات بسیاری از ویرانه‌های رومی و تبدیل جاده به پارک باستان‌شناسی امروزی ثبت کرده است. حرفه بعدی. روابط کانینا با دربار پیدمونته
است. حرفه بعدی. روابط کانینا با دربار پیدمونته با سفری به تورین (۱۸۴۳) در همراهی مری کریستینا، که به کانینا مأموریت مطالعه معماری مسیحی و پیشنهادهای کلیسای جامع تورین را داد، ادامه یافت. این اثر (۱۸۴۳) سهم مهمی در نظریه معماری قرن نوزدهم داشت، از جمله بحث در مورد فرم کلیساها، که کانینا برای آن نوع باسیلیکایی را پیشنهاد داد. تقریباً در همین زمان، کانینا تکمیل‌کننده‌ای بر کار آنتوان دسگودتز در مورد بناهای باستانی روم را تکمیل کرد و در مورد معماری عبرانیان باستان و معبد اورشلیم (۱۸۴۵) نوشت و تلاش کرد تا دومی
و معبد اورشلیم (۱۸۴۵) نوشت و تلاش کرد تا دومی را بازسازی کند. کانینا همچنین در سال ۱۸۴۵ از لندن بازدید کرد، جایی که با استفاده از ارتباطات موجود با اعضای مؤسسه سلطنتی معماران بریتانیا، به ویژه چارلز رابرت کاکرل و توماس لورتون دونالدسون، ارتباط برقرار کرد. در همان سال، پروژه‌ای برای کلیسای محراب اوروپا، بیلا، به او سپرده شد که برای آن نقشه‌های بزرگ و یک مدل چوبی تهیه کرد (بیلا، بایگانی و موزه سانتوریو). او دوباره در سال ۱۸۵۱ برای بازدید از نمایشگاه بزرگ به لندن سفر کرد و سال بعد، در نشریه‌ای با صفحات متعدد،
سفر کرد و سال بعد، در نشریه‌ای با صفحات متعدد، پیشنهاد تزئین کاخ کریستال جوزف پاکستون به سبک پمپئی و همچنین استفاده از تزئینات مشتق شده از متنوع‌ترین تمدن‌های باستانی، از جنس آهن و چوب، در انواع مختلف ساختمان‌های مدرن را داد. در اوایل دهه ۱۸۵۰، کانینا مطالعات باستان‌شناسی خود را بر کاوش‌های فروم رومی، در محل باسیلیکا جولیا (۱۸۵۰) و در جاده آپیا (۱۸۵۰–۱۸۵۳) متمرکز کرد. او همچنین در کارهای مقدماتی زهکشی باتلاق‌های پونتین مشارکت داشت و فعال‌سازی مجدد آکوا مارسیا در رم را برنامه‌ریزی کرد. در سال ۱۸۵۵، او به