payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شد تا اینکه انقلاب ۱۹۱۷ روسیه او را آزاد کرد. پس از آزادی، به ریاست اتحادیه‌های کارگری روسیه انتخاب شد و در سال ۱۹۱۹ عضو کمیتهٔ مرکزی حزب کمونیست شوروی و در سال ۱۹۲۲ عضو دفتر سیاسی حزب شد. در سال ۱۹۲۱ به‌دلیل اعلام استقلال اتحادیه‌ها از مقام خود برکنار شد، اما در ۱۹۲۲ پس از انجام انتقاد از خود دوباره به ریاست بازگشت. تومسکی از بنیان‌گذاران اصلی انترناسیونال سرخ اتحادیه‌های کارگری (پروفینترن) در سال ۱۹۲۰ و دبیر آن بود. بین سال‌های ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۷ از نزدیکی اتحادیه‌های کارگری روسیه و غرب حمایت کرد و در سال ۱۹۲۵
کارگری روسیه و غرب حمایت کرد و در سال ۱۹۲۵ پشت تشکیل کمیتهٔ مشترک اتحادیه‌های انگلو-روسی قرار داشت. او در بحران اتحادیه‌ها در سال ۱۹۲۰ با تروتسکی مخالفت کرد و از محبوبیت زیادی برخوردار بود که این امر با اتحادش با استالین در سال ۱۹۲۵ به او امکان دست‌یابی به قدرت را داد. با این حال، او بعدها با روش‌های استالین مخالفت کرد و به سیاست جمعی‌سازی کشاورزی نیز دشمنی ورزید. از سال ۱۹۲۸ به‌نظر استالین، تومسکی به‌دلیل تسلطش بر دستگاه عظیم اتحادیه‌ها، به مانع اصلی تبدیل شد که باید از میان برداشته می‌شد. اوایل سال ۱۹۲۹
شد که باید از میان برداشته می‌شد. اوایل سال ۱۹۲۹ از دفتر سیاسی کنار گذاشته شد و از ریاست اتحادیه‌ها برکنار گشت. تومسکی در جریان تحقیقات پیش از نخستین دادگاه مسکو در سال ۱۹۳۶، که آغازگر «پاکسازی بزرگ» بود، متهم شد. نام او در جریان محاکمات مسکو اول مطرح شد، زمانی که مدیر انتشارات دولتی بود. از بیم سرنوشتی شوم و برای اجتناب از دستگیری توسط ان‌کاوه‌ده در ۲۳ اوت ۱۹۳۶ خودکشی کرد.
نبرد پیونگ‌یانگ (، چینی: 平壤之戰) دومین نبرد مهم زمینی در جنگ اول چین و ژاپن بود. این نبرد در ۱۵ سپتامبر ۱۸۹۴ در پیونگ‌یانگ کره میان نیروهای ارتش امپراتوری ژاپن میجی و ارتش دودمان چینگ چین رخ داد. حدود ۲۰٬۰۰۰ سرباز چینی از ارتش «هوآی» تحت فرماندهی کل ژنرال «یه‌ ژی‌چائو» در ۴ اوت ۱۸۹۴ به پیونگ‌یانگ رسیده بودند. آن‌ها دیوارهای باستانی شهر را به‌طور گسترده بازسازی کرده بودند و با اتکا به برتری عددی و استحکامات دفاعی، خود را در وضعیت امنی می‌دیدند. ارتش هوآی مجهز به بهترین نیروهای چین بود و تسلیحات مدرنی از جمله
به بهترین نیروهای چین بود و تسلیحات مدرنی از جمله تفنگ‌های ماوزر، توپ‌های صحرایی و مقدار زیادی مهمات در اختیار داشت. فرماندهی نظامی چین قصد داشت پیونگ‌یانگ را به مقر اصلی خود در کره تبدیل کند. ارتش یکم ژاپن به فرماندهی شاهزاده یاماگاتا آریتومو در ۱۵ سپتامبر ۱۸۹۴ از چند سو به پیونگ‌یانگ نزدیک شد. در صبح آن روز، ژاپنی‌ها در حالی که پوشش دفاعی کمی داشتند حمله‌ای مستقیم به گوشه‌های شمالی و جنوب‌شرقی شهر حصارکشی‌شده انجام دادند، اگرچه چینی‌ها مقاومت سرسختانه‌ای انجام دادند، اما ژاپنی‌ها با یک حمله غافلگیرکننده
انجام دادند، اما ژاپنی‌ها با یک حمله غافلگیرکننده از پشت، مواضع آن‌ها را دور زدند. این مانور باعث تلفات سنگین چینی‌ها در مقایسه با ژاپنی‌ها شد. پس از نبرد، ژاپنی‌ها مقدار زیادی تفنگ، توپ و مهمات چینی را که باقی‌مانده بود، به غنیمت گرفتند. پس از شکست در پیونگ‌یانگ، چینی‌ها شمال کره را رها کرده و به رود یالو (مرز چین و کره) عقب‌نشینی کردند. با از دست دادن نیروهای آموزش‌دیده و نخبه دودمان چینگ در کره، ارتش این امپراتوری در منچوری مجبور شد با واحدهای قدیمی‌تر «ارتش استاندارد سبز» تقویت شود که از نظر توان نظامی
استاندارد سبز» تقویت شود که از نظر توان نظامی ضعیف‌تر بودند. پیشینه. آماده‌سازی چینی‌ها در پیونگ‌یانگ. اگرچه چینی‌ها در سئونگ‌هوان از ژاپنی‌ها شکست خوردند، ولی بخش عمده نیروهای چینی در کره، نه در نزدیکی سئونگ‌هوان، بلکه در شهر شمالی پیونگ‌یانگ مستقر بودند. این شهر در کرانه راست رود تِدونگ قرار داشت؛ رودی پهناور که به‌عنوان مسیر دریایی برای حمل‌ونقل به کار می‌رفت. از میان نیروهای چینی مستقر در پیونگ‌یانگ، هشت هزار نفر از طریق دریا و پنج هزار نفر دیگر از راه زمینی از «منچوری» به این شهر رسیده بودند. به این
زمینی از «منچوری» به این شهر رسیده بودند. به این نیروها، سربازان چینی در حال عقب‌نشینی از «آسان» تحت فرماندهی «یه ژی‌چائو» نیز پیوستند. بر اساس استانداردهای چینی، این نیروها از آموزش و تجهیزات مدرن برخوردار بودند. برخی از پیاده‌نظام‌ها تفنگ‌های «وینچستر» آمریکایی حمل می‌کردند و همچنین چهار توپ صحرایی، شش مسلسل و بیست‌و هشت توپ کوهستانی در اختیار داشتند. با این حال، این سلاح‌ها استاندارد نبودند و تأمین منظم مهمات برای آن‌ها دغدغه‌ای بزرگ محسوب می‌شد. در فاصله اوایل اوت تا اواسط سپتامبر، نیروهای چینی مستقر
اوایل اوت تا اواسط سپتامبر، نیروهای چینی مستقر در پیونگ‌یانگ استحکامات شهر را با خاکریزهای عظیم تقویت کردند. موقعیت جغرافیایی خود شهر نیز به ایجاد یک موضع دفاعی قوی کمک می‌کرد. در شمال شهر، تپه‌هایی قرار داشتند که بلندترین آن‌ها - موسوم به "موکتان-تِی" - بر کل منطقه اشراف داشت. در شرق و جنوب، رودخانه عریض "تدونگ" جریان داشت که دژهایی در امتداد آن ساخته شده بود تا از عبور دشمن جلوگیری کند. تنها منطقه باز و هموار در جنوب غربی شهر قرار داشت که چینی‌ها در آن‌جا سنگرهای مستحکمی احداث کرده بودند. پیشروی ژاپنی‌ها
سنگرهای مستحکمی احداث کرده بودند. پیشروی ژاپنی‌ها به سوی پیونگ‌یانگ. پس از پیروزی در سئونگ‌هوان، ژاپنی‌ها یک تیپ ۸٬۰۰۰ نفری را به فرماندهی ژنرال اوشیما تقویت کردند. بیش از ۷٬۰۰۰ نفر از این نیروها در سئول و چِمولپو (اینچئون کنونی) متمرکز شدند و بدین‌ترتیب بخش‌های جنوبی و مرکزی کره به‌طور کامل در کنترل ژاپن قرار گرفت. با این حال، از آن‌جا که اکثر نیروهای چینی همچنان در شمال کره مستقر بودند، وضعیت نظامی ژاپن ایجاب می‌کرد که بلافاصله نیروهای کمکی به این شبه‌جزیره اعزام شوند. با توجه به اینکه هدف اصلی ژاپنی‌ها
اعزام شوند. با توجه به اینکه هدف اصلی ژاپنی‌ها نیروهای چینی مستقر در پیونگ‌یانگ بود، چهار مسیر برای اعزام نیرو به این شهر پیش رو داشتند: با توجه به محدودیت زمانی و استراتژی ژاپنی‌ها برای اخراج نیروهای چینی از کره قبل از فرا رسیدن زمستان (به منظور جلوگیری از طولانی شدن عملیات نظامی)، مسیر پوسان کنار گذاشته شد. اگرچه انتقال نیرو از این مسیر از نظر لجستیکی مشکلی ایجاد نمی‌کرد و کشتی‌های ترابری خارج از برد ناوگان چینی قرار می‌گرفتند، اما نیروهای پیاده باید بیش از ۶۵۰ کیلومتر را در جاده‌های نامناسب کره طی
بیش از ۶۵۰ کیلومتر را در جاده‌های نامناسب کره طی می‌کردند که بسیار زمان‌بر بود. در نهایت ژاپنی‌ها تصمیم گرفتند نیروهای خود را عمدتاً به چمولپو در ساحل غربی و بخشی را نیز به ونسان در ساحل شرقی منتقل کنند. اگرچه مسیر ونسان به پیونگ‌یانگ نیز به دلیل وضعیت نامناسب جاده‌ها چالش‌برانگیز بود، اما این مسافت تنها حدود ۱۶۰ کیلومتر بود و از طرفی بندر ونسان کاملاً امن محسوب می‌شد، چرا که کشتی‌های ترابری ژاپنی می‌توانستند بدون نیاز به اسکورت به آنجا برسند. اگرچه ژاپنی‌ها امکان پیاده‌سازی نیرو در مصب رود تدونگ را نیز
امکان پیاده‌سازی نیرو در مصب رود تدونگ را نیز بررسی کردند، اما به دلیل ریسک بالای این عملیات، آن را به عنوان آخرین گزینه در نظر گرفتند. در ژاپن، ناوگانی متشکل از ۳۰ کشتی ترابری برای این درگیری فراخوانده شده بود که در نزدیکی بندر هیروشیما - بندر اصلی اعزام نیرو به کره - گرد آمده بودند. این کشتی‌ها به صورت گروه‌های جداگانه و بدون محافظ به سمت کره حرکت می‌کردند، با این تفاوت که کشتی‌هایی که از چمولپو حرکت می‌کردند توسط ناوگان جنگی اسکورت می‌شدند. ظرفیت این کشتی‌ها به ژاپنی‌ها اجازه می‌داد در هر بار تنها بین
به ژاپنی‌ها اجازه می‌داد در هر بار تنها بین ۱۰ تا ۱۵ هزار سرباز را به کره منتقل کنند. این محاسبه با در نظر گرفتن این واقعیت انجام شده بود که علاوه بر سربازان، تعداد قابل توجهی کارگر، تجهیزات و تدارکات نیز باید جابجا می‌شدند. در نتیجه، ژاپنی‌ها در هر نوبت تنها قادر به انتقال یک تیپ کامل بودند. استراتژی جنگی ژاپنی‌ها. ارتش اول امپراتوری ژاپن با حدود ۱۰٬۰۰۰ نیرو (آمار دقیق تأیید نشده) تحت فرماندهی مارشال یاماگاتا آریتومو متشکل از دو بخش اصلی بود: نیروهای ژاپنی در ۱۲ ژوئن ۱۸۹۴ بدون مواجهه با مقاومتی در بندر
در ۱۲ ژوئن ۱۸۹۴ بدون مواجهه با مقاومتی در بندر چمولپو پیاده شده بودند. پس از یک عملیات کوتاه مدت در جنوب برای نبرد سئونگ‌هوان در ۲۹ ژوئیه ۱۸۹۴، ارتش اول به سمت پیونگ‌یانگ حرکت کرد و در مسیر به نیروهای کمکی که از طریق بنادر بوسان و ونسان پیاده شده بودند، پیوست. اگرچه نیروهای ژاپنی تحت فرماندهی کل مارشال یاماگاتا آریتومو قرار داشتند و او مسئول طراحی استراتژی نبرد پیونگ‌یانگ بود، اما خود مارشال یاماگتا تا تاریخ ۱۲ سپتامبر همراه نیروها در چمولپو پیاده نشده بود. فرماندهی عملیاتی حمله به پیونگ‌یانگ بر عهده
بود. فرماندهی عملیاتی حمله به پیونگ‌یانگ بر عهده سرلشکر نوزو میچیتسورا بود که نیروهای زیر را هدایت می‌کرد: طرح حمله به این شرح بود: نبرد. ورود نیروهای ژاپنی به میدان نبرد. لشکر اصلی ژاپن بامداد ۱۵ سپتامبر ۱۸۹۴ از جنوب‌غرب به شهر حمله کرد؛ اما پس از دوازده ساعت نبرد سخت، چینی‌ها این یورش را دفع کردند. باران سنگین میدان جنگ را به باتلاقی از گِل و خون تبدیل کرده بود که پر از مجروحان، ارابه‌های تدارکاتی و اسب‌ها بود. همزمان، تیپ ترکیبی ارتش ژاپن به دژهای دفاعی ساحل جنوبی رودخانه تدونگ حمله کرد. اما توپخانه
ساحل جنوبی رودخانه تدونگ حمله کرد. اما توپخانه ژاپنی در فاصله زیادی از میدان نبرد قرار داشت و تأثیر چندانی نداشت. با فرارسیدن شب، ژاپنی‌ها مجبور به تخلیه معدود مواضعی شدند که تصرف کرده بودند. عدم موفقیت اولیه این دو یگان در تصرف پیونگ‌یانگ باعث شد گزارش‌های اولیه روزنامه‌ها از پیروزی چینی‌ها در این نبرد حکایت کنند. در واقعیت اما، ستون‌های وُنسان و سانگ‌نیونگ موفق به تصرف دژ چینی‌ها در موکتان-تِی - واقع در شمال پیونگ‌یانگ - شدند. تسلط بر این موضع به توپخانه ارتش ژاپن اجازه می‌داد به داخل دیوارهای شهر آتش
ارتش ژاپن اجازه می‌داد به داخل دیوارهای شهر آتش بگشاید. این موقعیت برتر نظامی چینی‌ها را وادار به تسلیم در ساعت ۱۶:۳۰ روز ۱۵ سپتامبر کرد. فرمانده چینی تعهد داد نیروهایش درون دروازه‌های شهر باقی خواهند ماند، اما به دلیل تاریک شدن هوا، ژاپنی‌ها ورود به شهر را به روز بعد موکول کردند. در شامگاه ۱۵ سپتامبر، شمار زیادی از سربازان چینی سعی در فرار به سمت سواحل و شهر مرزی ویجو (روستای امروزی اویجو در کره شمالی) در پایین‌دست رود یالو داشتند. تک‌تیراندازان ژاپنی تعداد زیادی از این فراریان را در جاده‌های شمالی کشتند.
زیادی از این فراریان را در جاده‌های شمالی کشتند. با تسلیم چینی‌ها، در ساعات اولیه صبح روز بعد، دو ستون ژاپنی بدون مقاومت از دروازه شمالی شهر وارد شدند. اما به دلیل عدم امکان ارتباط با سایر نیروهای ژاپنی، وقتی لشکر اصلی روز بعد به دروازه غربی شهر حمله کرد، با تعجب دریافت که دروازه کاملاً بی‌دفاع است. در ادامه آن صبح، تیپ ترکیبی نیز از دروازه جنوبی وارد شهر شد. در طول نبرد پیونگ‌یانگ، نیروهای چینی به هیچ وجه قادر به مقابله مؤثر با ژاپنی‌ها نبودند. پیامدهای نبرد پیونگ‌یانگ. پس از نبرد پیونگ‌یانگ، فرماندهی
نبرد پیونگ‌یانگ. پس از نبرد پیونگ‌یانگ، فرماندهی ارتش اول ژاپن، به دلیل بیماری مارشال یاماگاتا آریتومو به ژنرال نوزو میچیتسورا منتقل شد. سپهبد اوکو یاسوکاتا نیز فرماندهی لشکر پنجم استانی (هیروشیما) که پیش از این تحت فرمان ژنرال نوزو بود، برعهده گرفت. ژاپنی‌ها بدون برخورد یا مقاومتی، به سمت شمال و به سوی رود یالو پیشروی کردند. چینی‌ها (مانند روس‌ها ده سال بعد در جنگ روسیه و ژاپن) تصمیم گرفته بودند کره شمالی را رها کرده و از ساحل شمالی رود یالو دفاع کنند. ارتش هُوآی که تحت امر فرماندهی کل ارتش چین ژنرال لی
هُوآی که تحت امر فرماندهی کل ارتش چین ژنرال لی هونگ‌ژانگ بود و به عنوان برترین ارتش چین به شمار می‌رفت؛ متحمل تلفات سنگینی شد و عملاً از هم پاشید. این شکست پایگاه شخص فرماندهی کل ارتش را نیز در دربار چین تضعیف کرد. «زو بائوگویی» (۱۸۳۷–۱۸۹۴) ژنرال مشهور و مسلمان دودمان چینگ که اهل استان شاندونگ بود، در پیونگ‌یانگ و در اثر آتش توپخانه ژاپن کشته شد.
آنه‌مون () یک فیلم درام به کارگردانی رونان دی-لوئیس در نخستین تجربهٔ کارگردانی اوست و فیلم‌نامهٔ آن را همراه پدرش دنیل دی-لوئیس نوشته است. این فیلم نخستین بازگشت دنیل دی-لوئیس به عرصهٔ بازیگری پس از فیلم "رشته خیال" (۲۰۱۷) به‌شمار می‌رود و بازیگرانی چون شان بین، صفیه اوکلی گرین و سامانتا مورتون نیز در آن ایفای نقش کرده‌اند. "آنه‌مون" نخستین نمایش جهانی خود را در جشنواره فیلم نیویورک ۲۰۲۵ خواهد داشت و سپس از ۳ اکتبر ۲۰۲۵ به صورت محدود در ایالات متحده توسط فوکس فیچرز اکران می‌شود و یک هفته بعد، از ۱۰ اکتبر
فیچرز اکران می‌شود و یک هفته بعد، از ۱۰ اکتبر اکران آن گسترش می‌یابد. تولید. در سپتامبر ۲۰۲۴ اعلام شد که دنیل دی-لوئیس پس از بازنشستگی در سال ۲۰۱۷ و پس از اکران فیلم "رشته خیال"، به عرصهٔ بازیگری بازمی‌گردد. رونان دی-لوئیس برای کارگردانی این فیلم انتخاب شد و فیلم‌نامهٔ آن را به همراه پدرش، دنیل دی-لوئیس نوشت. همچنین شان بین، سامانتا مورتون، ساموئل باتملی و صفیه اوکلی گرین به گروه بازیگران پیوستند. جین پیتری به‌عنوان طراح لباس و کریس آدی به‌عنوان طراح صحنه در این پروژه حضور دارند. فیلم‌برداری اصلی از ۱
در این پروژه حضور دارند. فیلم‌برداری اصلی از ۱ اکتبر ۲۰۲۴ در منچستر، انگلستان آغاز شد. اواخر همان ماه، هنگام فیلم‌برداری در هندبریج در شهر چستر، تولید با وقفه مواجه شد؛ زیرا مأموران راهنمایی و رانندگی بر روی چند خودروی صحنه که مربوط به دههٔ ۱۹۸۰ بودند و در کنار خطوط زرد دوتایی پارک شده بودند، جریمهٔ پارکینگ الصاق کردند. سخنگوی شورای چشایر غرب و چستر توضیح داد که اگرچه درخواست برای پارک خودروهای فنی پشتیبانی فیلم‌برداری در مناطق محدود پذیرفته شده بود، اما این مجوز شامل خودروهای صحنه نمی‌شد و درخواست جداگانه
مجوز شامل خودروهای صحنه نمی‌شد و درخواست جداگانه برای بستن کامل خیابان در طول فیلم‌برداری نیز رد شده بود، زیرا این اقدام «بیش از حد مزاحم» برای ساکنان ارزیابی شده بود. انتشار. "آنِه‌مون" قرار است از ۳ اکتبر ۲۰۲۵ به‌صورت محدود در سینماهای ایالات متحده اکران شود و از ۱۰ اکتبر در سراسر کشور به نمایش درآید.
سوزاندن مرده شریر () یک فیلم ترسناک فراطبیعی آمریکایی است به کارگردانی سباستین وانیچک و نویسندگی مشترک او و فلوران برنارد است. در این فیلم سهیلا یعقوب، هانتر دوهان، لوسیان بیوکنن و تندی رایت به ایفای نقش پرداخته‌اند. این اثر، سومین فیلم مستقل در مجموعه "ظهور مرده شریر" (۲۰۲۳) و ششمین قسمت از سری فیلم‌های "مرده شریر" به‌شمار می‌آید. تولید. در فوریه ۲۰۲۴ اعلام شد که یک فیلم اسپین آف از "ظهور مرده شریر" در دست توسعه است. سباستین وانیچک برای کارگردانی این فیلم قرارداد بست و فیلم‌نامهٔ آن با فلوران برنارد
فیلم قرارداد بست و فیلم‌نامهٔ آن با فلوران برنارد مشترکاً نوشت. سم ریمی، سازندهٔ مجموعه، پس از تحت تأثیر قرار گرفتن از اولین تجربه کارگردانی وانیچک با فیلم "Infested"، او را برای این پروژه استخدام کرد. ریمی و رابرت تاپرت به‌عنوان تهیه‌کننده از طریق شرکت گاست هاوس پیکچرز فعالیت می‌کنند و بروس کمبل و لی کرونین نیز به‌عنوان تهیه‌کنندگان اجرایی در این پروژه حضور دارند. در مه ۲۰۲۵، سهیلا یعقوب به‌عنوان بازیگر اصلی فیلم معرفی شد و تولید فیلم با سرمایه مشترک شرکت‌های نیو لاین سینما و سونی پیکچرز انجام می‌شود. در
نیو لاین سینما و سونی پیکچرز انجام می‌شود. در اواخر همان ماه، هانتر دوهان، لوسیان بیوکنن و تندی رایت نیز به جمع بازیگران اضافه شدند. فیلم‌برداری. فیلم‌برداری اصلی در نیوزیلند از ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۵ آغاز شد و فیلیپ لوزانو به‌عنوان فیلم‌بردار پروژه فعالیت می‌کند. انتشار. "سوزاندن مرده شریر" قرار است در ۲۴ ژوئیه ۲۰۲۶ در سینماهای ایالات متحده اکران شود. وارنر برادرز پیکچرز مسئول اکران داخلی فیلم است و سونی پیکچرز توزیع بین‌المللی را در تمام مناطق به‌جز بریتانیا و فرانسه بر عهده دارد. در بریتانیا و فرانسه توزیع فیلم
بر عهده دارد. در بریتانیا و فرانسه توزیع فیلم به‌ترتیب توسط استودیو کانال و متروپولیتن فیلم‌اکسپورت انجام خواهد شد.
صفیه گریس اوکلی-گرین (؛ زادهٔ ژوئن ۲۰۰۱) بازیگر انگلیسی است. او برای نقش‌آفرینی در فیلم ترسناک "خارج از تاریکی" (۲۰۲۲) برندهٔ جایزه فیلم ایندیپندنت بریتانیا و جایزه بفتای اسکاتلند شد. وی در سال ۲۰۲۳ از سوی نشریهٔ "اسکرین اینترنشنال" به‌عنوان ستارهٔ فردا معرفی شد. اوایل زندگی. اوکلی-گرین در سات‌ارک، لندن، انگلستان به دنیا آمد و سپس به داربی‌شر نقل مکان کرد. او در تلویژن ورک‌شاپ در ناتینگهام آموزش دید. او از سال ۲۰۲۳ در دانشگاه مشغول تحصیل رشتهٔ روان‌شناسی است. حرفه. در سال ۲۰۲۱، اوکلی گرین در فیلم کوتاه
است. حرفه. در سال ۲۰۲۱، اوکلی گرین در فیلم کوتاه ترسناک "آمرزش‌خوانی" در کنار بلا رمزی، از دیگر بازیگران آموزش‌دیده در تلویژن ورک‌شاپ، ایفای نقش کرد. این فیلم کوتاه پس از موفقیت رمزی در مجموعه تلویزیونی "آخرین بازمانده از ما" در شبکهٔ اچ‌بی‌او و افزایش شهرت او، توجه بیشتری را به خود جلب کرد. اوکلی گرین نخستین تجربهٔ سینمایی خود را با بازی در فیلم زندگی‌نامه‌ای "اتاق رنگ" (۲۰۲۱) برای اسکای سینما و در کنار فیبی داینور به دست آورد. نخستین حضور تلویزیونی‌اش در نقش سیندرلا جکسون در مجموعهٔ جنایی "شروود" (۲۰۲۲)
نقش سیندرلا جکسون در مجموعهٔ جنایی "شروود" (۲۰۲۲) از بی‌بی‌سی وان بود. همچنین در سال ۲۰۲۲، او در فیلم ترسناک اسکاتلندی "خارج از تاریکی" (که پیش‌تر با نام "خاستگاه" شناخته می‌شد) نقش‌آفرینی کرد؛ نقشی که برای آن، در دسامبر همان سال، جایزه فیلم ایندیپندنت بریتانیا را در بخش بازیگر نوظهور دریافت کرد. او همچنین برای این نقش، جایزهٔ بهترین بازیگر زن فیلم را از بفتای اسکاتلند گرفت. در سال ۲۰۲۳، اوکلی گرین نقش تکرارشوندهٔ اندی را در فصل اول مجموعه کمدی "فوق‌العاده" دیزنی پلاس بازی کرد. او همچنین در فصل دوم مجموعه
دیزنی پلاس بازی کرد. او همچنین در فصل دوم مجموعه "پروژه لازاروس" از اسکای مکس و مجموعه "دختران سوزان" از پارامونت پلاس ایفای نقش کرده است.
سالی آن فرانسیس جونز (به انگلیسی: Sally-Anne Frances Jones؛ ۱۷ نوامبر ۱۹۶۸ – ژوئن ۲۰۱۷) تروریسم بریتانیایی، اسلام‌گرا و عضوگیر و تبلیغ‌کننده تعیین‌شده توسط سازمان ملل متحد برای داعش بود که با نام‌های ام حسین البریتانی، سکینه حسین و بیوه سفید شناخته می‌شد. گمان می‌رود که او در ژوئن ۲۰۱۷ در حمله پهپادی آمریکا کشته شده باشد. اوایل زندگی. جونز در گرینویچ، جنوب شرقی لندن متولد شد. او تک فرزند بود و والدینش در کودکی او از هم جدا شدند؛ پدرش کمی بعد، زمانی که جونز ۱۰ ساله بود، خودکشی کرد. او که در خانواده‌ای
جونز ۱۰ ساله بود، خودکشی کرد. او که در خانواده‌ای کاتولیک بزرگ شده بود، در نوجوانی در گروه‌های جوانان مسیحی شرکت می‌کرد و در ۱۶ سالگی مدرسه را ترک کرد و در شرکت لورئال مشغول به کار شد و لوازم آرایشی می‌فروخت. جونز، گیتاریست و خواننده سابق پانک راک که در دههٔ ۱۹۹۰ در یک گروه موسیقی کاملاً زنانه به نام کرانچ فعالیت می‌کرد. گزارش شده‌است که با کمک‌های رفاهی (که او انکار می‌کرد) در یک خانه شورایی در چتم، کنت زندگی می‌کرد و قبل از عزیمت به سوریه از یک بانک غذا استفاده می‌کرد. او که زمان زیادی را در اینترنت
استفاده می‌کرد. او که زمان زیادی را در اینترنت می‌گذراند، به افسونگری و سبک‌های زندگی جایگزین علاقه‌مند شد. داعش. جونز به اسلام روی آورد و شریک زندگی قبلی خود را ترک کرد ودر تبادل نظر در رسانه‌های اجتماعی با دیپش گادر، روزنامه‌نگار "ساندی تایمز"، ادعا کرد که جنگ عراق او را (حدود ماه مهٔ ۲۰۱۳) به آرمان داعش علاقه‌مند کرده‌است. او به‌‌همراه جنید حسین، که مسئول جذب هکرها برای داعش بود، به جذب نیرو و تبلیغ برای داعش می‌پرداخت. جونز در اواخر سال ۲۰۱۳ به‌همراه پسر کوچکترش به سوریه سفر کرد تا به حسین، که اصالتاً
کوچکترش به سوریه سفر کرد تا به حسین، که اصالتاً اهل بیرمنگام بود و خیلی زود همسرش شد، بپیوندد. جنید حسین در ۲۵ اوت ۲۰۱۵ در اثر حمله پهپادی ایالات متحده کشته شد. پس از مرگ جنید حسین، جونز اظهار داشت که شوهرش توسط «بزرگترین دشمن خدا» کشته شده‌است. جونز به دیپش گادر گفت: «او الگوی خوبی برای فرزندانم بود.» ماه بعد، جونز یکی از چهار بریتانیایی بود که به درخواست نخست وزیر دیوید کامرون در فهرست افراد تحت تعقیب سازمان ملل قرار گرفت. اعتقاد بر این بود که این اولین باری است که یک کشور یکی از اتباع خود را در فهرست
باری است که یک کشور یکی از اتباع خود را در فهرست عوامل داعش قرار می‌دهد. جونز در پاسخ در توییتر گفت: «به مبارزه با انگلستان... تا آخرین نفس ادامه خواهد داد.» فعالیت آنلاین جونز با نقش او به‌عنوان رهبر شاخه زنان گردان مخفی انور العولقی مطابقت داشت. در این نقش، جونز مسئول آموزش تمام زنان اروپایی یا مهاجران، در استفاده از سلاح و تاکتیک‌ها بود. طبق اسناد فاش شده داعش، این مهاجران سپس آموزش دیده و برای انجام مأموریت‌های انتحاری در غرب آموزش می‌دیدند. علیرغم برخی گزارش‌ها، به گفته کیم سنگوپتا در روزنامه
برخی گزارش‌ها، به گفته کیم سنگوپتا در روزنامه "ایندیپندنت"، هیچ مدرکی مبنی بر رهبری گروه‌های تماماً زنانه اعضای داعش توسط او در نبرد وجود ندارد. طبق گزارش "پروژه مبارزه با افراط‌گرایی" (CEP)، جونز از توییتر برای تبلیغ داعش استفاده می‌کرد. اعتقاد بر این است که او صدها زن بریتانیایی را برای کار در داعش استخدام کرده و در سال ۲۰۱۵ از هواداران زن در بریتانیا خواسته بود تا در ماه رمضان در لندن، گلاسکو و ولز حملات تروریستی انجام دهند. اسناد دادگاه آمریکا که در بهار ۲۰۱۷ منتشر شد، جونز و همسرش را به حداقل دوازده
۲۰۱۷ منتشر شد، جونز و همسرش را به حداقل دوازده توطئه داعش مرتبط دانست؛ بسیاری از این توطئه‌ها یا رخ ندادند یا در حین اجرا خنثی شدند. او در انتشار سه فهرست آنلاین از پرسنل نظامی ایالات متحده که به‌عنوان اهداف بالقوه برای جهادگرایان در نظر گرفته شده بودند، نقش داشت. جونز حتی با انتشار اطلاعات شخصی این سربازان به صورت آنلاین برای تسهیل یافتن آنها، به طور خاص جان ۱۰۰ سرباز را هدف قرار داد. در توییت‌های دیگر، جونز با قرار دادن نام سربازان خاص در موضوع توییت‌هایش، از آنها نام برد. یکی از اعضای یگان ویژه نیروی
از آنها نام برد. یکی از اعضای یگان ویژه نیروی دریایی که در کشتن اسامه بن لادن دست داشت، در این هدف‌گیری شخصی قرار گرفت. در این زمان، طبق گزارش‌ها، ارتش آمریکا او را «در اولویت بالا» برای ترور می‌دانست. تصور می‌شود که معنادارترین کمک جونز به این سازمان تروریستی، نفوذی بوده که او توانست بر زنان در سراسر جهان، به ویژه زنان غربی، برای پیوستن به داعش اعمال کند. او گفته بود که «رهبری یک گردان از زنان جهادی» را بر عهده دارد. احتمال مرگ. در اکتبر ۲۰۱۷، روزنامه "دیلی میرور" گزارش داد که جونز به همراه پسر ۱۲ ساله‌اش
میرور" گزارش داد که جونز به همراه پسر ۱۲ ساله‌اش در حمله پهپادی آمریکا در ژوئن ۲۰۱۷ کشته شده‌است. در حالی که گمان می‌رود مادر و پسر در رقه هنگام فرار از حمله پهپادی کشته شده‌اند، این موضوع تأیید نشده‌است زیرا شواهد دی‌ان‌ای هرگز به دست نیامد. گمان می‌رود این دو نفر در راه میادین تحت اشغال داعش بودند. به گفته شیراز ماهر، جونز اولین زنی است که مستقیماً هدف حمله هوایی قرار گرفته و یکی از تنها دو زنی است که در آن زمان توسط وزارت امور خارجه آمریکا به‌عنوان یک جنگجوی تروریست خارجی در نظر گرفته شده بود. جونز
جنگجوی تروریست خارجی در نظر گرفته شده بود. جونز تصمیم گرفته بود پسر کوچکترش را به‌عنوان یک سرباز کودک داعش بزرگ کند. شریک سابق او در اوت ۲۰۱۶ گفت که پسرشان در ویدئویی شرکت کرده‌است که در آن، او به همراه چهار پسر دیگر، پنج گروگان کرد را از پشت سر هدف گلوله قرار داده‌است. جونز بیانیه‌ای صادر کرد و گفت که آن پسر، پسر او نیست. جونز و همسر داعشی‌اش مرتباً از پسرشان به‌عنوان سپر انسانی استفاده می‌کردند تا از هدف قرار گرفتن توسط حملات پهپادها جلوگیری کنند. پرونده حقوقی قتل جوجو و مادرش مورد اعتراض قرار گرفته است
حقوقی قتل جوجو و مادرش مورد اعتراض قرار گرفته است زیرا سن او به این معنی است که او «غیرنظامی» بوده‌است. طبق دستورالعمل کمیته بین‌المللی صلیب سرخ، جونز ممکن است عضو داعش محسوب نشود (اگر عضو داعش بود، هدف مشروعی محسوب می‌شد)، زیرا او «وظیفه رزمی مستمر» انجام نداده‌است. عفو بین‌الملل گفت که قتل جونز و پسرش «از نظر قانونی قابل تردید» است. پسر بزرگتر، که ۲۰ سال داشت، در بریتانیا ماند. گزارش مرگ جوجو در نوامبر ۲۰۱۷ توسط منابع سوری مورد مناقشه قرار گرفت. با این حال، در ژانویهٔ ۲۰۱۸، دیپش گادر از روزنامه ساندی
حال، در ژانویهٔ ۲۰۱۸، دیپش گادر از روزنامه ساندی تایمز از یک «منبع آگاه» نوشت که به او گفته بود «۹۹.۹٪ مطمئن است که هر دو کشته شده‌اند». الکساندرا کوتی، یکی از اعضای گروه تروریستی «بیتلز»، در اواخر ماه مهٔ ۲۰۱۹ در "اخبار آی‌تی‌وی" گفت که جونز و پسرش در ساختمانی که در ۲۵ مهٔ ۲۰۱۷، چند روز پس از بمب‌گذاری در منچستر آرنا، مورد اصابت گلوله قرار گرفت، کشته شدند.
ساموئل باتملی (؛ زادهٔ ۱۴ ژوئن ۲۰۰۱) بازیگر انگلیسی است. او در ۹ سالگی بازیگری را آغاز کرد و نخستین حضور حرفه‌ای خود را در فیلم "تیراناسور" (۲۰۱۱) تجربه کرد. پس از ایفای نقش برندن کلاهر در مجموعهٔ "جزیرهٔ راکت" محصول شبکهٔ سی‌بی‌بی‌سی، باتملی در نقش جردن ویلسون در مجموعهٔ درام مدرسه‌ای "پل اَکلی" از کانال ۴ ظاهر شد و سپس در آثار "اول من را ببوس" و "لدهود" بازی کرد. او در سال ۲۰۲۱ نقش دین پکستون را در اقتباس سینمایی "همه در مورد جیمی صحبت می‌کنند" ایفا کرد و پس از آن در مجموعه‌های تلویزیونی همچون "معلم" و
و پس از آن در مجموعه‌های تلویزیونی همچون "معلم" و "پسر جایی" حضور یافت. وی همچنین در فیلم آخرین تفنگدار در نقش روری و در کنار پیرس برازنان بازی کرد؛ فیلمی که دربارهٔ یک کهنه‌سرباز جنگ جهانی دوم است. زندگی اولیه. ساموئل باتملی در ۱۴ ژوئن ۲۰۰۱ در ویبسی، برادفورد، انگلستان به دنیا آمد. او در آکادمی لایتکلیف تحصیل کرد. باتملی عضو انجمن نمایش‌های اپرای آماتور سنت پلز باترشا بود.
تَندی رایت (؛ زادهٔ ۴ مه ۱۹۷۰) بازیگر اهل نیوزیلند است. او ابتدا با ایفای نقش پرستار کارولین باکستون در مجموعه تلویزیونی طولانی مدت نیوزیلندی "شارتلند استریت" به شهرت رسید. او بیشتر به خاطر نقش‌های خود به عنوان فن پارتینگتون در "هفت کلاس با آقای گورمسبی"، کاترین دووال در "هیچ چیز جزئی نیست" و روث در "پرل" شناخته می‌شود. او همچنین نقش لورا ترنر در مجموعه "۸۰۰ واژه" ایفا کرده است. زندگی‌نامه. رایت در زامبیا و در خانواده‌ای نیوزیلندی به دنیا آمد. پدرش ورنون رایت و مادرش دینا پریستلی هستند. او در ولینگتون،
رایت و مادرش دینا پریستلی هستند. او در ولینگتون، نیوزیلند بزرگ شد و در دبیرستان ولینگتون و دانشگاه ویکتوریا ولینگتون تحصیل کرد. او در سال ۱۹۹۴ از مدرسه هنرهای نمایشی نیوزیلند توی واکاری با دیپلم بازیگری فارغ‌التحصیل شد. پدرش، ورنون رایت، خبرنگار سابق مجله "The Listener" است که اکنون در زامبیا زندگی می‌کند و مادرش دینا نویسنده و بازیگر در ولینگتون است. رایت دو خواهر دارد: نیکی (مشاور سیاست‌های DOC) و جاستین (ویراستار فیلم) و همچنین دو خواهر ناتنی: استفانی (معمار اطلاعات) و ویکتوریا (معلم). همسر او، مایکل
(معمار اطلاعات) و ویکتوریا (معلم). همسر او، مایکل بران، نیز بازیگر است و آن‌ها به همراه دخترشان، اولیو، در اوکلند، نیوزیلند زندگی می‌کنند. حرفه. از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰، او در مجموعه "شارتلند استریت" نقش پرستار کارولین باکستون را ایفا کرد. دیگر نقش‌های او شامل "پاور رنجرز: اس.پی. دی"، "کرش پالاس"، "خارج از آبی"، "هفت کلاس با آقای گورمسبی"، "کودکان گمشده"، "گوسفندان سیاه" و "افسانه جوینده" هستند. در سال ۲۰۱۰، او نقش کالی روس، همسر شخصیت اصلی را در مجموعه "این زندگی من نیست" بازی کرد. نقش مهم بعدی او بین سال‌های
من نیست" بازی کرد. نقش مهم بعدی او بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴ در مجموعه تلویزیونی نیوزیلندی "هیچ چیز جزئی نیست" بود، که در آن دکتر کاترین دووال را بازی می‌کرد. او در سال ۲۰۱۴ در مجموعه درام دلهره‌آور "بازگشتگان" نقش کلر وینشیپ را ایفا کرد. رایت نایب رئیس اتحادیه صنفی بازیگران نیوزیلند، Equity New Zealand است.