payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است، منطقه‌ای که به دلیل ذخایر نفت و گاز طبیعی از اهمیت استراتژیک برخوردار است. سایر بخش‌های فلات قاره روسیه معمولاً به نام دریاهای مربوط نامگذاری می‌شوند: فلات قاره بارنتز (فلات دریای بارنتز)، فلات قاره چوکچی (فلات دریای چوکچی) و غیره. به استثنای دریاهای داخلی روسیه، این فلات‌های زمین‌شناسی با سایر کشورهایی که دریاهای مربوط را دارند، مشترک هستند. به عنوان مثال، فلات قاره چوکچی طبق مرز دریایی ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۰ بین روسیه و ایالات متحده مشترک است. ادعای تمدید سال ۲۰۰۱. در ۲۰
متحده مشترک است. ادعای تمدید سال ۲۰۰۱. در ۲۰ دسامبر ۲۰۰۱، روسیه طبق کنوانسیون سازمان ملل متحد در مورد حقوق دریاها (ماده ۷۶، بند ۸)، درخواست رسمی خود را به کمیسیون مرزهای فلات قاره سازمان ملل ارائه داد. در این سند، پیشنهاد شده است که مرزهای بیرونی جدیدی برای فلات قاره روسیه فراتر از منطقه قبلی ۲۰۰ مایل دریایی (۳۷۰) تعیین شود. کیلومتر)، اما در بخش قطب شمال روسیه. سرزمینی که روسیه در این درخواست ادعا کرده است، بخش بزرگی از قطب شمال در بخش روسیه است که تا قطب شمال امتداد دارد. یکی از استدلال‌ها این بود که بخش
امتداد دارد. یکی از استدلال‌ها این بود که بخش شرقی رشته‌کوه لومونوسوف، یک رشته‌کوه زیرآبی که در سراسر حوضه قطبی امتداد دارد، و رشته‌کوه مندلیف امتداد قاره اوراسیا هستند. در سال ۲۰۰۲، کمیسیون سازمان ملل متحد از روسیه درخواست کرد که شواهد علمی بیشتری را در حمایت از ادعای خود ارائه دهد. تحقیقات تکمیلی. تحقیقات بیشتر برای ادعای روسیه در طول سال‌های – به عنوان بخشی از برنامه روسیه برای سال بین‌المللی قطبی برنامه‌ریزی شده بود. این برنامه ساختار و تکامل پوسته زمین را در مناطق قطبی مجاور اوراسیا، مانند مناطق پشته
را در مناطق قطبی مجاور اوراسیا، مانند مناطق پشته مندلیف، پشته آلفا و پشته لومونوسوف، بررسی کرد تا دریابد که آیا آنها با فلات سیبری مرتبط هستند یا خیر. ابزارهای اصلی تحقیق در طول این سفر اکتشافی، کشتی تحقیقاتی "آکادمیک فدوروف"، یخ‌شکن هسته‌ای "روسیه" با دو هلیکوپتر و دستگاه‌های کاوشگر زمین‌شناسی و هواپیمای ایل-۱۸ با دستگاه‌های گرانشی بود. در ژوئن ۲۰۰۷، گروهی متشکل از ۵۰ دانشمند روسی از یک سفر اکتشافی شش هفته‌ای به "روسیه" بازگشتند و با این خبر که رشته‌کوه لومونوسوف به قلمرو فدراسیون روسیه متصل است، از ادعای
به قلمرو فدراسیون روسیه متصل است، از ادعای روسیه بر این مثلث غنی از نفت و گاز حمایت کردند. دانشمندان گفتند که این قلمرو حاوی ۱۰ میلیارد تن ذخایر گاز و نفت است. سپس ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، از این اطلاعات برای تکرار ادعای سال ۲۰۰۱ روسیه استفاده کرد. [ "" ] در ۲ اوت ۲۰۰۷، کاوشگران روسی با یک زیردریایی، پرچم ملی را در کف دریا، زیر قطب شمال، به نشانهٔ حمایت نمادین از ادعای سال ۲۰۰۱، نصب کردند. یک بازوی مکانیکی، یک پرچم تیتانیومی ضد زنگ مخصوص را در عمق در کف دریا در قطب شمال فرو انداخت. . واکنش‌های
در کف دریا در قطب شمال فرو انداخت. . واکنش‌های بین‌المللی. در واکنش به اقدام روسیه در نصب پرچم ملی در بستر دریا در قطب شمال، پیتر مک‌کی، وزیر امور خارجه کانادا، گفت: «این قرن پانزدهم نیست. شما نمی‌توانید به دور دنیا بروید و فقط پرچم‌ها را نصب کنید و بگویید 'ما ادعای مالکیت این قلمرو را داریم'». در پاسخ به این سخنان، سرگئی لاوروف، وزیر امور خارجه فدراسیون روسیه، اظهار داشت: «من از اظهارات همتای کانادایی‌ام مبنی بر اینکه ما در حال نصب پرچم در اطراف هستیم، شگفت‌زده شدم. ما پرچم‌ها را به اطراف پرتاب نمی‌کنیم.
شدم. ما پرچم‌ها را به اطراف پرتاب نمی‌کنیم. ما فقط کاری را انجام می‌دهیم که سایر کاشفان انجام دادند. هدف از این سفر اکتشافی به خطر انداختن هیچ حقی از روسیه نیست، بلکه اثبات این است که فلات قاره ما تا قطب شمال و فراتر از آن امتداد دارد.» نتایج تحقیقات. در ۴ اوت ۲۰۱۵، روسیه داده‌های بیشتری را در حمایت از پیشنهاد خود، شامل استدلال‌های جدید مبتنی بر «داده‌های علمی فراوان جمع‌آوری‌شده در سال‌ها تحقیقات قطب شمال»، برای سرزمین‌های قطب شمال به سازمان ملل متحد ارائه کرد. روسیه از طریق این پیشنهاد، ۱٫۲ میلیون
ارائه کرد. روسیه از طریق این پیشنهاد، ۱٫۲ میلیون کیلومتر مربع (بیش از ۴۶۳۰۰۰ مایل مربع) از فلات دریای قطب شمال را که بیش از ۳۵۰ مایل دریایی (حدود ۶۵۰ کیلومتر) از ساحل امتداد دارد، ادعا می‌کند. در ۹ فوریه ۲۰۱۶، روسیه رسماً درخواست تجدیدنظر شده‌ای را به همراه شواهد مستدلی از ادعاهای مالکیت بر بستر اقیانوس منجمد شمالی، از جمله منطقه‌ای در زیر قطب شمال، به سازمان ملل متحد ارائه کرد. پایه شواهد این برنامه شامل شواهد زمین‌شناسی و ژئوفیزیک از نه سفر علمی روسیه است. این سفرها توسط وزارت منابع طبیعی و حفاظت از محیط
این سفرها توسط وزارت منابع طبیعی و حفاظت از محیط زیست با همکاری وزارت دفاع و آکادمی علوم روسیه انجام شده است. لازم است ذکر شود که این سفرها توسط یخ‌شکن‌های علمی و زیردریایی‌ها انجام شده است. علاوه بر این، یک دفتر زمین‌شناسی، جمع‌آوری عمق‌سنج چند پرتوی عمق‌سنجی، اکتشاف لرزه‌ای یکپارچه، اندازه‌گیری‌های ژئوفیزیکی هوایی و نمونه‌برداری زمین‌شناسی از ساختارهای اصلی حوضه‌های آمرآسیا و اوراسیا را انجام داده است. در طول این کار، محققان از یک فناوری منحصر به فرد که به‌طور ویژه برای شرایط دشوار یخ طراحی شده است،
که به‌طور ویژه برای شرایط دشوار یخ طراحی شده است، استفاده کردند. کشتی تحقیقاتی یخ‌شکن "آکادمیک فدوروف" به‌طور خاص برای عملیات لرزه‌نگاری در یخ با ضخامت تا سه متر بازسازی شد. توجیه ادعای روسیه با پیوستگی اندازه رسوبی، عناصر کمپلکس قاعده‌ای، و همچنین پیوستگی و ثبات کلی لایه‌های عمیق پوسته زمین و عدم وجود گسل‌های عرضی امتدادلغز در محل اتصال پشته لومونوسوف و قاره اوراسیا تأیید می‌شود. تمام داده‌های جمع‌آوری‌شده، ویژگی قاره‌ای پشته لومونوسوف، ارتفاعات مندلیف-آلفا، فلات چوکوتکا و همچنین امتداد مداوم این عناصر از
فلات چوکوتکا و همچنین امتداد مداوم این عناصر از فلات کم‌عمق اوراسیا را نشان می‌دهند. در ۹ اوت ۲۰۱۶، تمام این شواهد در نیویورک در چهل و یکمین جلسه کمیسیون سازمان ملل متحد در مورد مرزهای فلات قاره (CLCS) ارائه شد. [ "" ]
پل بولشوی اوستینسکی () یک پل قوسی فولادی است که بر روی رودخانه مسکوا در نزدیکی دهانه رودخانه یاوزا قرار دارد و بلوار رینگ را به منطقه زاموسکورچیه در مسکو، روسیه متصل می‌کند. این پل در ماه مه ۱۹۳۸ توسط وی ام خوورکین (مهندسی سازه)، جی‌پی‌گولتس و دی ام سوبولف (طراحی معماری) تکمیل شد. این شهر توسط سه پل کوچک‌تر احاطه شده است، دو پل از روی یاوزا و یکی از روی کانال وودوتوودنی: پل مالی اوستینسکی، پل آستاخوفسکی (یائوزسکی)، پل کومیساریاتسگی، که در این صفحه نیز توضیح داده شده‌اند. تاریخچه. اولین پل اوستینسکی بر روی
داده شده‌اند. تاریخچه. اولین پل اوستینسکی بر روی رودخانه مسکوا در سال ۱۸۸۱، با طراحی قوسی سه دهانه بسیار رایج توسط ونسپیر ساخته شد. سه دهانه به طول ۳۹٫۵، ۴۴٫۵ و ۳۹٫۵ متر و عرض ۱۹٫۲ متر (۴ خط، شامل دو مسیر تراموا) بودند. هر دهانه توسط ۱۲ قوس پرچ شده معلق بود. تمام پل‌های مرکز شهر که در سال‌های ۱۸۸۰ تا ۱۹۱۱ بر روی رودخانه مسکوا ساخته شدند، از این شکل سه دهانه پیروی می‌کردند. هیچ‌کدام به شکل اصلی خود باقی نمانده‌اند بورودینسکی، نووسپاسکی هنوز روی ستون‌های اصلی قرار دارند، اما قوس‌ها با تیرهای صفحه‌ای جایگزین
قرار دارند، اما قوس‌ها با تیرهای صفحه‌ای جایگزین شده‌اند). همان‌طور که عکس آرشیو نشان می‌دهد، ترافیک پل و خاکریز در یک سطح از یکدیگر عبور می‌کنند. این احتمالاً مهم‌ترین دلیل جایگزینی پل در دهه ۱۹۳۰ بود (سایر دلایل، عرض ناکافی و فضای کافی برای حمل و نقل بود). رودخانه یاوزای سفلی از قرون وسطی پل‌ها، سدها و آسیاب‌های آبی متعددی داشته است. نقشه شهر در سال ۱۸۵۳ در مجموع چهار گذرگاه از این دست را نشان می‌دهد. یکی از آنها در نهایت بدون جایگزینی تخریب شد، سه پل دیگر (از غرب به شرق) با پل‌های امروزی مالی اوستینسکی،
(از غرب به شرق) با پل‌های امروزی مالی اوستینسکی، آستاخوفسکی (یائوزسکی) و تِسینسکی مطابقت دارند. مهم‌ترین آنها، پل یاوزسکی، که مرکز شهر را به جاده‌های شرقی متصل می‌کند، در سال ۱۸۰۴ با سنگ بازسازی شد. در سال ۱۸۱۲، این پل در مسیر عقب‌نشینی ارتش روسیه هنگام تخلیه مسکو پس از نبرد بورودینو قرار داشت. پل یاوزسکی پس از کشته شدن ایتاستاخوف، رهبر کارگران فولاد بر روی پل در جریان یک راهپیمایی در ۲۸ فوریه ۱۹۱۷، به "آستاخوفسکی" تغییر نام داد. این عنوان تا به امروز رسمی است. قبل از جنگ جهانی دوم، برنامه‌ریزان شهری قصد
است. قبل از جنگ جهانی دوم، برنامه‌ریزان شهری قصد داشتند حلقه بلوار را با اتصالی از طریق زاموسکورچیه تکمیل کنند. این امر مستلزم پلی با ظرفیت ترافیکی بالاتر بود، بنابراین پل بولشوی اوستینسکی جایگزین ساخته شد. پل مالی اوستینسکی و پل یاوزسکی (آستاخوفسکی) نیز تخریب و با همان استاندارد ظرفیت بالا بازسازی شدند. اتصال حلقه هرگز تکمیل نشد. طرح کلی برنامه‌ریزی شده آن را می‌توان به‌طور مبهم توسط زنجیره‌ای از ساختمان‌های بزرگ استالینیستی در نزدیکی ایستگاه متروی ترتیاکوفسکایا ردیابی کرد. ترافیک از طریق پل بولشوی
ردیابی کرد. ترافیک از طریق پل بولشوی اوستینسکی نسبتاً کم است (برخلاف پل‌های شلوغ یاوزا). پل بولشوی اوستینسکی (۱۹۳۸). این پل ۴۰ متر عرض و ۴۷۸ متر طول دارد؛ دهانه اصلی آن ۱۳۴ متر طول دارد و دارای شش قوس فولادی موازی است (فرمول دهانه ۵۰٫۵ + ۱۳۴٫۰ + ۵۰٫۵ متر). عرشه ارتوتروپیک توسط تیرهای شکل پشتیبانی می‌شود؛ شش خط جاده و دو مسیر تراموا روی یک جداکننده برجسته وجود دارد. دو ویژگی این پل را منحصر به فرد می‌کند: پل بولشوی اوستینسکی در سال‌های ۱۹۹۹–۲۰۰۰ بازسازی شد و عرشه جاده با یک نوع ارتوتروپیک بهبود یافته و
شد و عرشه جاده با یک نوع ارتوتروپیک بهبود یافته و سبک‌تر جایگزین شد. این پل تمام جزئیات سازه‌ای اصلی خود را حفظ کرد. پل کومیساریا (۱۹۲۷). اولین پل چوبی کمیساریاتسکی (Комиссариатский мост) بر روی کانال وودوتوودنی از دهه ۱۸۵۰ میلادی، در امتداد کوچه کمیساریاتسکی، وجود داشته است. این پل به نام کریگزکومیساریات جدید، یک انبار نظامی قلعه‌مانند (ساخته شده در ۱۷۷۸–۱۷۸۱) در همان نزدیکی نامگذاری شده است؛ هیچ ارتباطی با کمیساریای سرخ قرن بیستم ندارد. پل موجود کومیساریاتسکی، مسیر پل بولشوی اوستینسکی را از طریق کانال
مسیر پل بولشوی اوستینسکی را از طریق کانال وودوتوودنی به زاموسکورچیه، در ۳۰۰ متری شمال غربی محل قدیمی، ادامه می‌دهد. این پل در سال ۱۹۲۷ توسط بوریس تیاژلوف (با دهانه ۴۶ متر، عرض ۱۹٫۴ متر، از نوع قوسی بتنی کم‌عمق) ساخته شد. با این حال، تنها در سال ۱۹۶۰ به‌طور منظم (از جمله تراموا) مورد استفاده قرار گرفت. پل مالی اوستینسکی (۱۹۳۸). درست روی دهانه یاوزا امتداد دارد و خاکریز مسکوورتسکایا را به سمت غرب تا خاکریز کوتلنیچسکایا ادامه می‌دهد. جایگزین پل فولادی قدیمی (۱۸۸۳) شد. در سال ۱۹۳۸ توسط ام.دی. گایورونسکی
(۱۸۸۳) شد. در سال ۱۹۳۸ توسط ام.دی. گایورونسکی (مهندسی سازه) و آی.وی.تی. کاچنکو (طراحی معماری) ساخته شد. طول کلی ۶۴٫۴ متر، عرض ۴۰ متر (۸ لاین)، از نوع شبکه فولادی. پل آستاخوفسکی (یائوزسکی) (۱۹۴۰). پل آستاخوفسکی (آستاخوفسکی) بر روی یاوزا در سال ۱۹۴۰ توسط گلبرودسکی (مهندسی سازه) و یوتکچنکو (طراحی معماری) در محل پل قدیمی یاوزسکی (۱۸۰۴)، ۲۵۰ متر بالاتر از دهانه یاوزا ساخته شد. طول کلی ۴۶٫۴ متر، عرض ۳۶ متر (۸ لاین)، از نوع شبکه بتنی.
آباره روستوکینو که با نام پل میلیونی نیز شناخته می‌شود، یک آباره سنگی تاریخی است که بر روی رودخانه یاوزا در منطقهٔ روستوکینو شهر مسکو، روسیه قرار دارد. ساخت این آباره در فاصلهٔ سال‌های ۱۷۸۰ تا ۱۸۰۴ انجام شد و هدف از احداث آن، انتقال آب از منابع طبیعی اطراف به مناطق مرکزی شهر بود. این آباره بخشی از شبکهٔ آبرسانی میتیشچی محسوب می‌شد که نخستین تأسیسات آب‌رسانی متمرکز در مسکو به‌شمار می‌رفت. طراحی و ساخت آن تحت نظارت مهندسان آن دوران انجام شد و از مصالحی مانند سنگ و آجر بهره گرفته شد. امروزه، آباره روستوکینو
سنگ و آجر بهره گرفته شد. امروزه، آباره روستوکینو تنها سازهٔ باقی‌مانده از این سامانهٔ آبرسانی تاریخی است و به‌عنوان یکی از آثار مهندسی در قرن هجدهم در روسیه شناخته می‌شود. تاریخچه. این کانال به دستور کاترین دوم روسیه برای مهندسی فریدریش ویلهلم باوئر ساخته شد. کاترین هزینه ۱٫۱ میلیون روبل و ۴۰۰ سرباز را تصویب کرد. سازندگان از سنگ‌های دست دوم باقی مانده از تخریب استحکامات بِلی گورود استفاده کردند. ساخت و ساز، که مرتباً متوقف می‌شد، به مدت ۲۵ سال به طول انجامید، زیرا مهندسان سرباز برای جنگ با ترکیه
طول انجامید، زیرا مهندسان سرباز برای جنگ با ترکیه (۱۷۸۷–۱۷۹۲) و کارهای مختلف دیگر احضار شدند. در این فرایند، کاترین و باوئر هر دو درگذشتند. سرهنگ ایوان جرارد پس از مرگ باوئر در سال ۱۷۸۳ رهبری این پروژه را بر عهده گرفت. پسر کاترین، پاول اول، مجبور شد ۴۰۰۰۰۰ روبل تأمین مالی کند؛ الکساندر اول ۲۰۰۰۰۰ روبل به آن اضافه کرد. در نهایت، این کانال با هزینه بی‌سابقه ۲ میلیون روبل تکمیل شد، به همین دلیل "پل میلیونی" نامیده شد. مشخصات. طول کل است، ارتفاع از سطح رودخانه یاوزا . ۲۱ طاق وجود دارد که هر کدام دهانه دارند. .
. ۲۱ طاق وجود دارد که هر کدام دهانه دارند. . کانال آب با مصالح بنایی اولیه عرض و ارتفاع در دهه ۱۸۵۰ با لوله آهنی جایگزین شد. آب به‌طور طبیعی از طریق یک کانال بنایی ۲۰ کیلومتری به سیستمی از شیرهای آب فواره‌ای جریان می‌یافت؛ در سال ۱۸۹۲، این سیستم با ساخت پمپ‌ها و مخازن آب در شهر ارتقا یافت. آبرسانی میتیشچی در سال ۱۹۳۷ بسته شد، زمانی که یک آبرسانی بهتر، بخشی از پروژه کانال مسکو، تکمیل شد. پارک آکوداکت. بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷، این آباره تحت مرمت قرار گرفت و به یک پل عابر پیاده تبدیل شد. متخصصان یک لوله اصلی
یک پل عابر پیاده تبدیل شد. متخصصان یک لوله اصلی گرمایش را برداشتند، نرده‌ها و یک سقف تزئینی نصب کردند و نورپردازی معماری به آن افزودند. در اطراف این بنای معماری، پارکی با مسیرهای راحت و نیمکت ایجاد شد. در سال ۲۰۱۳، پل و مناطق اطراف آن به مدیریت پارک سوکولنیکی منتقل شد. «پارک آباره» به‌طور منظم میزبان جشنواره‌ها و رویدادهای جشن، از جشن‌های کریسمس گرفته تا نمایش‌های چندرسانه‌ای است. گالری آباره در آخر هفته‌ها و تعطیلات رسمی برای بازدیدکنندگان باز است. در مارس ۲۰۱۸، برنامه‌هایی برای بهبود بیشتر پارک اعلام شد.
۲۰۱۸، برنامه‌هایی برای بهبود بیشتر پارک اعلام شد. بعداً در همان سال، پارک آباره از پارک سوکولنیکی به مدیریت دفتر نگهداری مسکن منطقه روستوکینو منتقل شد. آباره ایچکا (تخریب شده). یک آبار کوچک‌تر و تک‌دهانه بر روی رودخانه ایچکا در طول نوسازی سیستم میتیشچی در سال‌های ۱۸۸۸ تا ۱۸۹۲ ساخته شد. این آباره در سال ۱۹۹۷ برای ساخت بزرگراه مکد تخریب شد.
پل ژیوپینسی () پل زیبا (Picturesque Bridge) یک پل کابلی است که بر روی رودخانه مسکوا در شمال غربی مسکو، روسیه قرار دارد. این اولین پل کابلی مسکو است. این پل در ۲۷ دسامبر ۲۰۰۷ افتتاح شد. . همچنین این پل بلندترین پل کابلی در اروپا است. طراح این پروژه معمار نیکولای شوماکوف است. طراحی و مشخصات. این پل از این جهت منحصر به فرد است که بیشتر طول آن در امتداد رودخانه است، نه در عرض آن (به نقشه سایت مراجعه کنید). بنابراین، پل و بزرگراهی که روی آن قرار دارد، از منطقه حفاظت‌شده جزیره سربریانی بور عبور می‌کند. طول کل
حفاظت‌شده جزیره سربریانی بور عبور می‌کند. طول کل عرشه S شکل بیش از ۱٫۵ کیلومتر است، که شامل یک بخش اصلی به طول ۴۰۹٫۵ متر و عرض ۴۷ متر است که ۳۰ متر بالاتر و "در امتداد" خط مرکزی رودخانه مسکو امتداد دارد. ستون اصلی یک قوس ۱۰۵ متری "در امتداد" رودخانه است که وزن عرشه را از طریق ۷۸ کابل تحمل می‌کند. زیر بالای طاق، سازه‌ای دیسک‌مانند وجود دارد که قرار بود یک رستوران در آن قرار گیرد. پروژه رستوران اکنون به دلیل نگرانی‌های ایمنی در برابر آتش‌سوزی و کمبود سرمایه‌گذاری رها شده است. عملیات. پل ژیوپیسنی در ۲۷ دسامبر
رها شده است. عملیات. پل ژیوپیسنی در ۲۷ دسامبر ۲۰۰۷ افتتاح شد. در اوایل سال ۲۰۰۸، ساکنان مسکو در وبلاگ‌های شخصی خود - که بعداً توسط رسانه‌ها نیز بازتاب یافت - شروع به بحث در مورد مسائل فنی ادعایی در ساخت پل، مانند شل بودن مهره‌ها و فقدان بست‌ها در پوشش‌های محافظ گره‌های لنگر کابلی کردند. پس از بازرسی برنامه‌ریزی نشده توسط روستکنادزور (سرویس فدرال نظارت بر محیط زیست، فناوری و هسته‌ای)، این نگرانی‌ها رد شد. معلوم شد که پوشش‌ها هنوز به‌طور دائم با پیچ‌های فلزی بسته نشده‌اند، زیرا میراگرهای داخلی مهارها هنوز در
نشده‌اند، زیرا میراگرهای داخلی مهارها هنوز در حال تنظیم بودند که باعث سوء تفاهم در بین مردم شده بود. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲، مقامات شهری محدودیت‌های ترافیکی شبانه (از ساعت ۲۳:۰۰ تا ۶:۰۰) را بر روی پل و تونل شمال غربی مجاور در جهت نووریژسکویه اعمال کردند. این کار برای انجام آزمایش جامع سیستم‌های ایمنی تونل و اطمینان از نصب ایمن سازه‌های عرشه مشاهده انجام شد. به‌طور معمول، ترافیک به یک خط و در برخی موارد، دو خط محدود می‌شد. در ابتدا، قرار بود یک رستوران برای کپسول عرشه مشاهده ساخته شود، اما این ایده در نهایت
عرشه مشاهده ساخته شود، اما این ایده در نهایت کنار گذاشته شد. دلیل اصلی آن نبود سیستم فاضلاب بود: به دلیل باد و ارتعاشات ناشی از وسایل نقلیه، سازه حرکت قابل توجهی را تجربه می‌کند که می‌تواند منجر به پارگی لوله‌های فاضلاب شود. به دلیل کمبود بودجه، نصب سیستم‌های ارتباطی و اتصال به حالت تعلیق درآمد و استفاده از «بشقاب پرنده» به عنوان رستوران را غیرممکن کرد. در سال ۲۰۱۱، مقامات مسکو پیشنهاد افتتاح یک دفتر ثبت احوال (ZAGS) را روی پل ژیوپیسنی دادند. قرار بود یک سالن در پایه سازه نگهدارنده در ساحل راست، در یک
سالن در پایه سازه نگهدارنده در ساحل راست، در یک ساختمان ساختمانی سابق، و سالن دوم در داخل کپسول رصد قرار گیرد. در ابتدا، افتتاح کاخ عروسی برای سال ۲۰۱۴ برنامه‌ریزی شده بود و کارهای داخلی انجام شد. با این حال، برخی از عناصر داخلی بعداً از بین رفتند و مشکلات گرمایشی در داخل کپسول به وجود آمد که خطری برای پایداری سازه آن ایجاد کرد. تا سال ۲۰۱۶، کارهای اصلی ساخت و ساز تکمیل شد، اما در نصب آسانسورها مشکلاتی وجود داشت. یک سال بعد، یک شرکت فرانسوی پروژه نصب آسانسورهایی با شفت‌های منحنی متناسب با شکل کپسول را بر
با شفت‌های منحنی متناسب با شکل کپسول را بر عهده گرفت. افتتاح برای سال ۲۰۱۸ برنامه‌ریزی شده بود. تا سال ۲۰۲۴، کپسول پل معلق بلااستفاده مانده است. دفتر ثبت احوال هرگز افتتاح نشد، دلیل اصلی آن الزامات ایمنی در برابر آتش‌سوزی حل نشده بود. سرنوشت بیضی شکل همچنان نامشخص است.
پیر گرابه، متولد ۶ دسامبر ۱۹۰۸ در لشو دو فوند و درگذشته ۱۹ ژوئیه ۲۰۰۳ در لوزان، سیاستمدار سوئیسی و عضو حزب سوسیالیست بود. او از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۸ عضو شورای فدرال و در سال ۱۹۷۵ رئیس کنفدراسیون بود زندگی‌نامه. پیر گرابه در ۶ دسامبر ۱۹۰۸ در لشو-دو-فوند متولد شد. او اصالتاً اهل همان شهر و اهل لانگنبروک، در کانتون بازل-لاندشافت بود. پدرش ارنست-پل گرابه (۱۸۷۵–۱۹۵۶)، عضو شورای ملی از ۱۹۱۲ تا ۱۹۴۳، و فعال فمینیست بلانش وویلومیه بود. فعالیت سیاسی. کانتون. پیر گرابه، عضو حزب سوسیالیست، از دهه ۱۹۳۰ برخلاف بسیاری از
عضو حزب سوسیالیست، از دهه ۱۹۳۰ برخلاف بسیاری از سوسیالیست‌های وودوا که به لئون نیکول ژنوی نزدیک بودند و به اتحاد جماهیر شوروی گرایش داشتند، با کمونیست‌ها سرسختی نشان داد. عضویت در شورای ملی. پیر گرابر، از ژوئن ۱۹۴۲ تا ژوئن ۱۹۶۲ و از دسامبر ۱۹۶۳ تا دسامبر ۱۹۶۹ در شورای ملی، مجلس سفلی مجمع فدرال، عضویت داشت و در سال ۱۹۶۶ رئیس آن بود او همچنین از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۶۹ رهبری گروه پارلمانی سوسیالیست‌ها را بر عهده داشت. شورای فدرال. پیر گرابر در ۱۰ دسامبر ۱۹۶۹ با ۱۸۸ رأی از ۲۲۱ رأی معتبر به عضویت شورای فدرال سویس
رأی از ۲۲۱ رأی معتبر به عضویت شورای فدرال سویس انتخاب شد و جانشین همکار حزبی خود ویلی اشپولر (۱۹۰۲–۱۹۹۰) شد.
خانهٔ الکساندر بستوژف که با عنوان خانه-موزهٔ یادبود آ.ای. بستوژف-مارلینسکی نیز شناخته می‌شود، موزه‌ای اختصاصی در شهر دربند، جمهوری داغستان در روسیه است. این خانه محل زندگی نویسنده و دکابریست برجسته، الکساندر بستوژف، در سال‌های ۱۸۳۰ تا ۱۸۳۴ بوده است. او پس از تبعید در یاکوتسک به قفقاز منتقل شد، جایی که به دلیل مشارکت در قیام میدان سنا در سال ۱۸۲۵ به آنجا فرستاده شد. این موزه بخشی از مجموعه موزه-ذخیره‌گاه تاریخی، معماری و باستان‌شناسی ایالت دربند محسوب می‌شود و شامل اسناد، آثار هنری، دست‌نوشته‌ها، و اشیای
و شامل اسناد، آثار هنری، دست‌نوشته‌ها، و اشیای شخصی متعلق به بستوژف است. تاریخچه. این موزه یک مجموعه یادبود است که شامل یک خانه سنگی دو طبقه و یک حیاط است که نمونه بارزی از معماری دربند در اواخر قرن ۱۸ و اوایل قرن ۱۹ است و در بخش قدیمی (محله) شهر واقع شده است. نویسنده تبعیدی دسامبریست، الکساندر بستوژف، به مدت چهار سال از سال ۱۸۳۰ تا ۱۸۳۴ در این خانه زندگی می‌کرد امروزه، ساختمان موزه یک بنای تاریخی با اهمیت فدرال است. یک پلاک یادبود به یادبود الکساندر بستوژف بر روی دیوار خانه نصب شده است. پس از انقلاب، این
بر روی دیوار خانه نصب شده است. پس از انقلاب، این خانه برای مدت طولانی در مالکیت خصوصی بود، تا اینکه مدیر موزه تاریخ محلی دربند، پیوتر ایوانوویچ اسپاسکی، ابتکار ایجاد موزه در آن را به دست گرفت. او با همکاری مقامات محلی و پژوهشگران فرهنگی، فرایند مستندسازی و بازسازی خانه را آغاز کرد تا آن را به یک مکان یادبود عمومی تبدیل کند. در سال ۱۹۴۱، این ساختمان خریداری شد، اما آغاز جنگ بزرگ میهنی ۱۹۱۴–۱۹۴۵ سازماندهی موزه را به تأخیر انداخت. برای مدت طولانی، خانه خالی بود، سپس یک کتابخانه کودکان در آن قرار گرفت، و در
بود، سپس یک کتابخانه کودکان در آن قرار گرفت، و در سال ۱۹۸۶ مرمت آن آغاز شد و با مشارکت نهادهای فرهنگی محلی، در ۱۲ اکتبر ۱۹۸۸ موزه افتتاح شد. نمایشگاه خانه-موزه در دو طبقه واقع شده و از چهار سالن تشکیل شده است. در اتاق‌های نشیمن سابق، اثاثیه اتاق‌های بستوژف بازسازی شده‌اند، جایی که هم اقلام اصیل مورد استفاده نویسنده دسامبریست (یک مبل چوبی، صندلی، یک پیانو، یک میز) و هم وسایل و ظروف خانگی به نمایش گذاشته شده‌اند و فضای داخلی و دکوراسیون خانه یک ساکن ثروتمند دربند در قرن نوزدهم را بازسازی می‌کنند. افزون بر
دربند در قرن نوزدهم را بازسازی می‌کنند. افزون بر این، تابلوهای اطلاعاتی در کنار هر شیء، توضیحاتی دربارهٔ منشأ، دوره تاریخی و کاربرد آن ارائه می‌دهند. نورپردازی ملایم و چیدمان دقیق اشیاء، تجربه‌ای نزدیک به زندگی روزمره بستوژف در دوران تبعید را برای بازدیدکنندگان فراهم می‌سازد. بخش جداگانه‌ای از نمایشگاه موزه به فعالیت‌های موزه‌ای و علمی پیوتر ایوانوویچ اسپاسکی، سازمان‌دهنده خانه-موزه الکساندر بستوژف، اختصاص داده شده است. یکی از اشیاء به نمایش گذاشته‌شده در موزه، سنگ قبر اولگا نسترتسوا، خیاط ۱۹ ساله‌ای است
موزه، سنگ قبر اولگا نسترتسوا، خیاط ۱۹ ساله‌ای است که بنا بر برخی منابع، با الکساندر بستوژف ارتباط داشته است. اولگا در پی حادثه‌ای در خانه‌اش درگذشت. سنگ قبر او با طراحی ساده در بخشی از موزه نگهداری می‌شود. اطلاعات بیشتر دربارهٔ زندگی شخصی او و ارتباطش با بستوژف در منابع تاریخی محدود است و نیازمند بررسی بیشتر منابع معتبر می‌باشد.
پراودا ۱۰، ساختمانی برجسته در منطقهٔ معروف سنت پترزبورگ است که اغلب توسط مردم محلی به عنوان سن پترزبورگ داستایوفسکی شناخته می‌شود. در طول زمان، این ساختمان به عنوان محل اقامت بازرگانان، خانهٔ اجاره‌ای و بعدها، در دورهٔ اتحاد جماهیر شوروی، به عنوان باشگاه راه‌آهن و پس از آن به عنوان «کاخ فرهنگ» اتحادیهٔ کارگران مواد غذایی مورد استفاده قرار گرفت. پس از سال‌ها رها شدن به دلیل آتش‌سوزی که بیشتر قسمت‌های ساختمان را ویران کرد، آنچه از ساخت و ساز باقی مانده بود، مورد بازسازی اساسی قرار گرفت و به عنوان تنها هتل تحت
بازسازی اساسی قرار گرفت و به عنوان تنها هتل تحت نام موزهٔ دولتی ارمیتاژ افتتاح شد. تاریخچه. شکل‌گیری محله بین زاگورودنی پراسپکت و خیابان داستایوسکوگو، جایی که ساختمان هتل در آن واقع شده است، به اوایل قرن نوزدهم برمی‌گردد. از سال ۱۷۳۹، خیابان پراودا بخشی از خیابان بولشایا اوفیتسرسکایا بود و در سال ۱۸۲۹ نام خود را به آن داد: کابینتسکایا، زیرا دفاتر اعلیحضرت (کابینه) در اینجا قرار داشتند. این خیابان برای اتصال دهکده کاخ، واقع در اطراف کلیسای ولادیمیرسکایا، به اقامتگاه‌های گارد نجات هنگ سمنوفسکی ساخته شد. در
اقامتگاه‌های گارد نجات هنگ سمنوفسکی ساخته شد. در سال ۱۹۳۲، خیابان کابینتسکایا به نام روزنامه پراودا که در این منطقه منتشر می‌شد، تغییر نام داد و از آن زمان به بعد این نام بدون تغییر باقی ماند.در دهه ۱۸۲۰، قطعه زمین روزنامه پراودا، شماره ۱۰، متعلق به تاجر چیچف بود. در دهه ۱۸۳۰، مالکیت آن به آی. لبوف، تاجری از صنف اول، واگذار شد. اولین اشاره‌ها به خود ساختمان به سال ۱۸۳۵ برمی‌گردد، زمانی که نقشه‌های اولیه معماری به هیئت اداری شهر ارائه شد. طرح اولیه ساخته شده توسط معمار خولوپوف، یک ساختمان سه طبقه با یک نمای
توسط معمار خولوپوف، یک ساختمان سه طبقه با یک نمای جلویی و ۲ بال را نشان می‌داد. بخش مسکونی اصلی، متشکل از دو طبقه، در سراسر حیاط امتداد یافته و توسط یک بال سه طبقه در سمت راست و یک ساختمان یک طبقه در سمت چپ متصل شده بود که به ساختمان ظاهری شبیه به حرف روسی "П" می‌داد. سبک کلی ساختمان و جزئیات طراحی، آشکارا پراودا ۱۰ را به دوره کلاسیک‌گرایی محض نسبت می‌دهد. در ژوئن ۱۸۳۵، طرح جدیدی به هیئت اجرایی شهر ارائه شد. این پروژه پیشنهاد ساخت یک ساختمان دو طبقه در پشت حیاط، با بالکنی با سه پنجره و شبکه مشبک و ورودی
حیاط، با بالکنی با سه پنجره و شبکه مشبک و ورودی باغ واقع در زیر بالکن را می‌داد. جزئیات معماری نما کاملاً ساده بود: قاب پنجره ساده، هر پنجره دوم با لبه‌هایی در بالا. قرار بود یک بال سه طبقه با شش در در طبقه همکف باشد، و بال دیگر - یک طبقه - با چهار دهانه پهن و یک در در مرکز، که به احتمال زیاد به عنوان کالسکه خانه مورد استفاده قرار می‌گرفت. یکی از پیشنهادها این پروژه، بستن گذرگاه آزاد به باغ با ایجاد یک الحاقیه به ساختمان اصلی بود تا کل زمین را اشغال کند. این پروژه تصویب شد و الحاقیه ساخته شد. با این حال،
پروژه تصویب شد و الحاقیه ساخته شد. با این حال، پروژه دیگری برای بازسازی ساختمان توسط معمار. در سال ۱۸۳۷ پیشنهاد شد. در آن زمان، دو طبقه از خانه در آن سوی زمین از قبل ساخته شده بود، با ۱۵ پنجره در طبقه اول و یک پنجره کناری در طبقه همکف ساختمان الحاقی. علیرغم اینکه این عمارت در مالکیت بازرگانان بود، هیچ طرحی نشان از استانی بودن نداشت، بلکه برعکس، طرح‌ها پویایی توسعه ساختمان‌های موجود، بهبود مستمر آنها، ساده‌سازی فرم‌ها و جزئیات معماری را نشان می‌دادند. مالکیت این ملک در ۲۵ ژوئن ۱۸۷۳ به پسر شهروند افتخاری،
این ملک در ۲۵ ژوئن ۱۸۷۳ به پسر شهروند افتخاری، الکساندر ایوانوویچ لبوف، منتقل شد. بعدها در دهه ۱۸۷۰، پراودا ۱۰ ساکنان محترم دیگری نیز داشت: سرتیپ پیتر فون بریسکورن، عضو شورای دربار ای.ان. لادوگا، و عضو شورای دربار ای.اس. رمیزوف، از افسران وزارت کشور. این عمارت تا سال ۱۸۸۹ هیچ تغییری نکرد، تا اینکه به مالک جدید - تئودور کروز، یک نجیب‌زاده و لیسانس حقوق - فروخته شد. شش ماه پس از خرید ملک، کروز پیشنهادی را که توسط معمار کوشیریا تهیه شده بود، برای بازسازی جناح راست، ساخت یک انبار و یک حصار سنگی ارائه داد. قرار
ساخت یک انبار و یک حصار سنگی ارائه داد. قرار بود جناح جدید از آجر با دو دروازه و ورودی در مرکز ساخته شود. در اکتبر ۱۸۹۰، عمارت با تمام الحاقات به رهن گذاشته شد و برای مدتی این ملک متعلق به یک کاپیتان بازنشسته سواره نظام، ایلیا پتروویچ لاریونوف، بود و به عنوان خانه اجاره‌ای مورد استفاده قرار می‌گرفت. ساختمان تحت بازسازی اساسی قرار گرفت؛ حیاط با حصار فلزی باشکوهی بر پایه سنگی از خیابان جدا شد و باغی در اطراف تمام ساختمان‌ها ساخته شد. چند سال بعد، این ملک به رئیس چمبرلین، آجودان ژنرال نیکولای واسیلیویچ وویکوف