payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فاشیست (که توسط قانون اساسی ممنوع شده بود) شناخته می‌شد، در سال ۱۹۷۳ توسط دولت ایتالیا منحل شد. اعضای باقی‌مانده این گروه در سال ۱۹۷۴ اوردینه نِرو («نظم سیاه») را تشکیل دادند. اعضا و رهبران Movimento Politico Ordine Nuovo در چندین حمله تروریستی از جمله بمب‌گذاری پیازا فونتانا ۱۹۶۹ دست داشتند. تاریخچه. پیش از این، "L'Ordine Nuovo" («نظم نو») نام یک روزنامه چپ رادیکال بود که در اوایل دهه ۱۹۲۰ توسط آنتونیو گرامشی منتشر می‌شد و پیروان گرامشی «اوردینوویستی» نامیده می‌شدند. اما بعدها این اصطلاح در زبان ایتالیایی
می‌شدند. اما بعدها این اصطلاح در زبان ایتالیایی و زبان‌های دیگر توسط فاشیسم و نازیسم تصاحب شد و پیشینه چپ‌گرای آن فراموش شد. سازمان راست افراطی که اینجا مورد اشاره است، که اعضایش نیز «اوردینوویستی» لقب گرفته بودند، در واقع از جریان داخلی و سپس یک شکاف در جنبش اجتماعی ایتالیا (MSI) شکل گرفت. در سال ۱۹۵۴ آرتورو میکلینی، یک میانه‌رو که به دنبال ائتلاف با حزب سلطنت‌طلب ایتالیا و احتمالاً دموکراسی مسیحی بود، دبیرکل MSI شد. این امر منجر به جدایی سختگیرترین و روحانی‌ترین جریان، جریان ایوولی (که نازیسم نیز مرجع آن
جریان، جریان ایوولی (که نازیسم نیز مرجع آن بود)، به رهبری پینو رائوتی، لِلو گرازیانی و سرجیو بالداسینی شد. آن‌ها هرگونه مصالحه‌ای که حزب را از اصول اشرافی دور کند، رد کردند. اوردینه نووو سختگیر و روحانی سپس در رم تأسیس شد، اما همچنان بخشی از MSI باقی ماند. جدایی واقعی از MSI در کنگره MSI در میلان در ۱۹۵۶ رخ داد. پینو رائوتی اعلام کرد که به دلیل ناامیدی از گرایش میانه‌روی MSI، جنبش او صحنه سیاسی را ترک کرده و «Centro Studi Ordine Nuovo»، انجمنی اختصاصی برای «مطالعات و تحلیل‌های سیاسی» ایجاد می‌کند. این
«مطالعات و تحلیل‌های سیاسی» ایجاد می‌کند. این انجمن قصد داشت تا ایدئولوژی ژولیوس ایوولا را به طور واقعی پیاده کند، یعنی رد اشرافی جامعه مدرن و مادی‌گرا. یکی از نشریات اوردینه نووو اعلام کرد: «کار اوردینه نووو از ۱۹۵۳ تاکنون چیزی جز تلاش برای انتقال آموزه‌های J. ایوولا به سطح سیاسی نبوده‌است.» ایوولا نیز اوردینه نووو را «تنها گروهی که در عقاید خود ثابت‌قدم مانده و به مصالحه تن نداده» تأیید کرد. نشریات ON قدرت‌های محور شکست‌خورده و جنبش‌های فاشیستی پیش از جنگ و همچنین سازمان نظامی مخفی و نیروهای نظامی
از جنگ و همچنین سازمان نظامی مخفی و نیروهای نظامی آفریقای جنوبی و رودزیا را تمجید می‌کردند. ON تمامی نهادهای مشخصه مدرنیته—سرمایه‌داری، سوسیالیسم، دموکراسی پارلمانی و غیره—را رد می‌کرد. همچنین شدیداً یهودستیز بود. با این حال، اوردینه نووو دارای سازماندهی شبکه‌ای و سلسله‌مراتبی در قلمرو ایتالیا بود و اغلب بیشتر شبیه یک سازمان سیاسی فراپارلمانی عمل می‌کرد تا یک «مرکز مطالعاتی» ساده. در میانه دهه ۱۹۶۰، اوردینه نووو حدود ده هزار عضو داشت. اوردینه نووو در سطح علنی به عنوان یک گروه فعال سیاسی حضور داشت، اما
علنی به عنوان یک گروه فعال سیاسی حضور داشت، اما اعضایش همچنین در درگیری‌های خیابانی (اسکوادرایسمو) مشارکت کرده و در چندین تلاش کودتا و حمله تروریستی دست داشتند. اوردینه نووو ارتباطاتی با دیگر گروه‌های نئوفاشیست خارج از ایتالیا از جمله نظم نو اروپای جدید و جوان اروپا داشت. همچنین با سازمان‌های اطلاعاتی ایتالیا (SIFAR و جانشین آن SID) ارتباط داشته و از آن‌ها بودجه دریافت می‌کرد.
کلاب ایگلز، که قبلاً با نام ایگلز ماله شناخته می‌شد، یک باشگاه ورزشی مستقر در ماله، مالدیو است. این باشگاه بیشتر به خاطر تیم فوتبال خود شناخته می‌شود. این تیم در سال ۲۰۰۶ به لیگ دیوهی صعود کرد و فصل بعد به لیگ دسته دوم سقوط کرد. آنها پس از چند سال، دوباره در سال ۲۰۱۱ به لیگ برتر صعود کردند. تاریخچه. باشگاه ایگلز در ۲۲ ژوئن ۱۹۸۹ تأسیس شد و در سال ۲۰۰۶ به لیگ برتر دیوهی صعود کرد. پس از پیروزی در دور مقدماتی مقابل تیمفو سیتی در اولین حضور خود در ای‌اف‌سی کاپ در آوریل ۲۰۲۱، در ۱۵ اوت آنها در پلی‌آف مقدماتی به
آوریل ۲۰۲۱، در ۱۵ اوت آنها در پلی‌آف مقدماتی به مصاف تیم بنگالورو هند رفتند، اما بازی را با نتیجه ۱–۰ واگذار کردند.
پرونده جوانا ریواس یک اختلاف قضایی بین جوانا ریواس و شریک وقتش، فرانچسکو آرکوری، بود. این پرونده شامل قضات از اسپانیا و ایتالیا می‌شد، زیرا ریواس در شهر گرانادا در آندالوسیا و آرکوری در ایتالیا ساکن بودند. این پرونده بازتاب سیاسی و رسانه‌ای گسترده‌ای داشت، زیرا شامل خشونت جنسیتی توسط آرکوری علیه جوانا ریواس بود، و در عین حال ریواس به جرم ربودن کودک محکوم شد به دلیل اینکه اجازه بازگشت کودکان به ایتالیا با پدرشان را نداد. رسانه‌های اسپانیا پوشش گسترده‌ای از پرونده ارائه دادند و عمدتاً مواضع حمایتی از جوانا
پرونده ارائه دادند و عمدتاً مواضع حمایتی از جوانا ریواس داشتند. هم‌زمان، تظاهرات متعددی در حمایت از مادر در اسپانیا برگزار شد که با شعارهای فمینیستی و حمایت شخصیت‌ها و احزاب سیاسی همراه بود. اولین دستور قضایی در دسامبر ۲۰۱۶ صادر شد و ریواس را ملزم به تحویل فرزندانش به محل اقامت معمولشان در ایتالیا کرد که در آوریل ۲۰۱۷ توسط دادگاه گرانادا تأیید شد. در ژوئیه همان سال، تاریخ جدیدی برای تحویل فرزندان تعیین شد و در اوت، کودکان به ایتالیا بازگردانده شدند، جایی که پس از صدور حکم جستجو و دستگیری علیه ریواس، باقی
پس از صدور حکم جستجو و دستگیری علیه ریواس، باقی ماندند. در ژوئیه ۲۰۱۸، جوانا ریواس به پنج سال زندان و پرداخت خسارت محکوم شد. زمینه. شکایات قبلی. جوانا ریواس و فرانچسکو آرکوری در ۲۰۰۴ در لندن با هم آشنا شدند و سه سال با هم بودند، و آرکوری به اسپانیا مهاجرت کرد. در ۲۰۰۹، ریواس و آرکوری درگیر یک اختلاف خانوادگی شدند که ریواس از آسیب به دست رنج برد و شکایتی علیه آرکوری به دلیل سوءرفتار ثبت کرد. آرکوری نیز ریواس را به سوءرفتار متهم کرد زیرا او صدماتی به ران و گردنش داشت. هر دو به توافقی رسیدند که آرکوری به
و گردنش داشت. هر دو به توافقی رسیدند که آرکوری به دلایل کیفری آسیب‌رسانی اعتراف کرد و به سه ماه زندان و دستور محدودیت یک سال و سه ماه محکوم شد. او بعداً گفت که از این توافق پشیمان است. آرکوری وارد زندان نشد و پس از یک سال جدایی و نقض دستور محدودیت، ریواس و آرکوری دوباره در شهر کوچک کارلوفورته در جزیره سن پیترو، ساردینیا زندگی مشترک خود را آغاز کردند و دومین فرزند خود را داشتند. پرونده جوانا ریواس. در مه ۲۰۱۶، ریواس کارلوفورته را ترک و به ماراسنا، شهری در گرانادا، با دو فرزندش رفت. به گفته او، دلیل این
گرانادا، با دو فرزندش رفت. به گفته او، دلیل این تصمیم «وضعیت روزمره سرکوب، انزوا و بدرفتاری برای بیش از دو سال» بوده‌است. ریواس با ادعای بیماری و عدم توانایی برای بازگشت در تاریخ مقرر، آرکوری را فریب داد. در ژوئیه ۲۰۱۶، ریواس اولین شکایت را به نگهبانان مدنی ماراسنا درباره سوءرفتار جسمی و روانی ادعایی توسط آرکوری ارائه داد، اما رد شد. در دسامبر ۲۰۱۶، ریواس دوباره علیه شریک خود به دلیل سوءرفتار شکایت کرد و این بار افزود که فرزند بزرگترش نیز قربانی بوده‌است. هم‌زمان، در ۱۴ دسامبر، دادگاهی در گرانادا ریواس را
در ۱۴ دسامبر، دادگاهی در گرانادا ریواس را ملزم به «تحویل فوری» کودکان به پدرشان در ایتالیا کرد، حکمی که در آوریل ۲۰۱۷ قطعی شد، پس از آن که آرکوری حضانت و قیمومت کودکان را از دادگاه کالیاری دریافت کرد. از آن زمان، اهمیت رسانه‌ای پرونده جوانا ریواس افزایش یافت. ریواس ۱۵۰٬۰۰۰ امضا برای جلوگیری از ارسال فرزندانش به ایتالیا جمع‌آوری کرد. پس از چند ماه، در آوریل ۲۰۱۷ دادگاه درخواست تجدیدنظر ریواس را رد و دوباره «تحویل فوری» به ایتالیا را دستور داد و تحویل کودکان در ۲۶ ژوئیه تعیین شد. در این روز، ریواس با
کودکان در ۲۶ ژوئیه تعیین شد. در این روز، ریواس با فرزندانش مخفی شد. با هشتگ «#juanaestaenmicasa»، تظاهرات گسترده‌ای در سراسر اسپانیا در حمایت از ریواس برگزار شد. تصمیم او برای فرار از عدالت، حمایت بالاترین مقامات سیاسی آندالوسیا، از جمله رئیس‌جمهور سوسانا دیاز و رهبر حزب پودموس، ترزا رودریگز را جلب کرد. ریواس به احضاریه جدید دادگاه مراجعه نکرد و در ۲۲ اوت ۲۰۱۷ دستگیر شد. در ۲۸ اوت، کودکان را به آرکوری تحویل داد و آن‌ها به ایتالیا رفتند. در ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۸، ریواس به پنج سال زندان، شش سال محرومیت از حق سرپرستی
به پنج سال زندان، شش سال محرومیت از حق سرپرستی والدین، ۳۰٬۰۰۰ یورو غرامت به همسر سابق و پرداخت هزینه‌های قانونی محکوم شد. دادگاه اعلام کرد که ریواس دو جرم ربودن کودکان مرتکب شده و هیچ تخفیفی در شکایات سوءرفتار نپذیرفته‌است. پس از حکم. در اکتبر ۲۰۱۸، ریواس تصمیم گرفت دیگر از خدمات وکیل خود، خوزه استانیسلاو لوپز، استفاده نکند. همان ماه، ریواس بار دیگر از تحویل کودکان خودداری و در خانه دوستی نزدیک کالیاری پنهان شد و گفت تنها زمانی آن‌ها را بازمی‌گرداند که قاضی او را مجبور کند. در آوریل ۲۰۲۱، دادگاه عالی حکم
او را مجبور کند. در آوریل ۲۰۲۱، دادگاه عالی حکم او را به دو سال و نیم کاهش داد و شش سال محرومیت از سرپرستی والدین و پرداخت ۱۲٬۰۰۰ یورو غرامت به پدر کودکان را تأیید کرد. ریواس در ۱۱ ژوئن ۲۰۲۱ وارد مرکز بازپروری شد و برای اجرای حکم زندان حاضر شد. در ۱۵ ژوئن ۲۰۲۱، او با پابند الکترونیکی به خانه منتقل شد. در جلسه هیئت وزیران در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۱، ریواس مورد عفو جزئی قرار گرفت و مدت زندان او به یک سال و سه ماه کاهش یافت و مجازات محرومیت از سرپرستی والدین به ۱۸۰ روز خدمات اجتماعی تغییر یافت. در مارس ۲۰۲۲، دادگاه
خدمات اجتماعی تغییر یافت. در مارس ۲۰۲۲، دادگاه گرانادا حکم زندان او را معلق کرد به شرط اینکه در سه سال آینده جرم جدیدی مرتکب نشود و در برنامه‌های تربیت مثبت والدین شرکت کند.
مراسم خاکسپاری اسلامی دارای آداب و آیین‌های نسبتاً مشخصی است، هرچند این آداب ممکن است بسته به منطقه و سنت‌های محلی متفاوت باشد. با این حال، در همهٔ موارد، شریعت (قانون دینی اسلامی) بر دفن هرچه سریع‌تر بدن تأکید دارد. متوفی ابتدا غُسل داده می‌شود و سپس در پارچه‌ای ساده و سفید کفن می‌گردد. پس از آن نماز میّت خوانده می‌شود. سوزاندن جسد در اسلام به‌شدت ممنوع است و بدن بدون تابوت در خاک دفن می‌شود، در حالی که سر متوفی به سمت مکه قرار می‌گیرد. عزاداری برای فرد درگذشته معمولاً سه روز به طول می‌انجامد، مگر برای زن
معمولاً سه روز به طول می‌انجامد، مگر برای زن بیوه که مدت عِدّۀ او چهار ماه و ده روز است. آماده‌سازی بدن. دعای آغازین. به‌محض دریافت خبر درگذشت، معمول است که آیه‌ای از قرآن تلاوت شود؛ «به‌راستی که ما از آنِ خداوندیم و یقیناً به‌سوی او بازمی‌گردیم» (سورۀ ۲، آیۀ ۱۵۶). غسل. جسد متوفی توسط اعضای خانواده یا افرادی از همان جنسیتِ متوفی شست‌وشو (غُسل) داده می‌شود. نحوهٔ انجام، روش، سبک و وسایل مورد استفاده برای غسل دادن جسد ممکن است بسته به محل و زمان متفاوت باشد، اما همواره باید با آب گرم انجام گیرد. غسل دادن بدن
همواره باید با آب گرم انجام گیرد. غسل دادن بدن مرده یکی از اعمال ضروری سنت پیامبر اسلام محمد به‌شمار می‌آید که نمادی از پاکیزگی جسمی و روحی است. در سنت اسلامی، جسد متوفی معمولاً تعداد فردی از دفعات (دست‌کم یک بار) شست‌وشو داده می‌شود و در این فرایند، بخش‌هایی از بدن که طبق شریعت باید پوشیده بماند (عورت)، با پارچه‌ای پوشانده می‌شود. کفن‌پوشی. پس از غسل، بدن در پارچه‌ای ساده و سفید (که به آن کَفَن گفته می‌شود) پیچیده می‌شود. این کار به منظور حفظ حرمت و پوشیدگی متوفی انجام می‌گیرد و گاهی خانواده نیز در این
متوفی انجام می‌گیرد و گاهی خانواده نیز در این مراسم حضور دارند. جزئیات این آیین، از جمله جنس، شیوه و رنگ پارچه ممکن است در مناطق مختلف، تفاوت داشته باشد. به همین دلیل، مسلمانان معمولاً ترجیح می‌دهند از پارچهٔ سفید نخی برای کفن استفاده کنند. بر اساس سنت، مردان تنها با سه تکه پارچه و زنان با پنج تکه پارچه کفن می‌شوند. در مجموع، این آیین بازتاب اصل اسلامی برابری همهٔ انسان‌ها در مرگ است؛ بدین معنا که همگان به شیوه‌ای یکسان به خاک سپرده می‌شوند و خداوند همهٔ بندگان را برابر می‌بیند. اگر مسلمانی بدون خانواده یا
را برابر می‌بیند. اگر مسلمانی بدون خانواده یا دوستانی که بتوانند وظیفهٔ غسل و کفن او را بر عهده گیرند از دنیا برود، بزرگان جامعهٔ اسلامی ترتیبی می‌دهند تا این آیین‌ها انجام شود. نماز میّت. پس از اعلام خبر درگذشت، مسلمانان جامعهٔ محل گرد هم می‌آیند تا به صورت جمعی برای آمرزش متوفی دعا کنند. این نماز که به‌طور کلی صلاةَ الجَنازَة نامیده می‌شود، از ارکان مهم آیین خاکسپاری اسلامی است. نماز جنازه بدین صورت برگزار می‌شود: مراسم تدفین. پس از غسل، کفن و نماز، پیکر برای خاکسپاری برده می‌شود. تدفین معمولاً در
پیکر برای خاکسپاری برده می‌شود. تدفین معمولاً در کوتاه‌ترین زمان ممکن، و در حالت ایده‌آل ظرف ۲۴ ساعت پس از مرگ انجام می‌گیرد تا هم حرمت متوفی رعایت شود و هم از تأخیر بی‌مورد جلوگیری گردد.با این حال، رسوم مربوط به تدفین ممکن است بسته به مذهب اسلامی فرد متفاوت باشد. مسلمانان معمولاً می‌کوشند بر اساس احادیث مربوط به شیوهٔ صحیح دفن عمل کنند.در برخی سنت‌های اسلامی، تنها مردان مجاز به حضور در مراسم تدفین هستند. قبر باید عمود بر جهت قبله (یعنی مکه) حفر شود. در اسلام از تابوت استفاده نمی‌شود؛ بلکه در کف قبر سنگ یا
از تابوت استفاده نمی‌شود؛ بلکه در کف قبر سنگ یا چوب گذاشته می‌شود تا بدن بر آن قرار گیرد. جسد بر پهلوی راست و رو به قبله در قبر نهاده می‌شود.پس از قرار دادن جسد، هر یک از حاضران سه مشت خاک بر روی آن می‌ریزند و همراه با آن دعا می‌خوانند.قبر به صورت ساده نگه داشته می‌شود و در سنت اسلامی نیازی به سنگ قبر نیست؛ تنها می‌توان نشانه‌ای کوچک برای مشخص کردن محل دفن گذاشت. سوگواری. اندوهگین شدن از مرگ عزیزان و گریه برای آنان امری طبیعی و پذیرفته است.بر اساس دیدگاه اهل سنت، دورهٔ سوگواری سه روز است، مگر برای بیوهها
سنت، دورهٔ سوگواری سه روز است، مگر برای بیوهها که مدت بیشتری باید در عزا بمانند.شیوه‌های سوگواری اسلامی شامل افزایش عبادت، پذیرش دیدارکنندگان و تسلیت‌ها، و پرهیز از پوشیدن لباس‌های زینتی و استفاده از زیورآلات مطابق با دستور قرآن است.زنان بیوه باید دوران، یعنی «عدّه» را رعایت کنند که چهار ماه و ده روز به طول می‌انجامد. اهل سنت انتظار دارند که ابراز اندوه در چارچوب وقار باشد و رفتارهایی همچون نوحه‌خوانی با صدای بلند، شیون، فریاد زدن، به‌سینه یا به‌صورت زدن، کندن مو یا پاره‌کردن لباس، شکستن اشیاء، خراشیدن
کندن مو یا پاره‌کردن لباس، شکستن اشیاء، خراشیدن چهره یا گفتن جملاتی که به چالش با قدرت خدا تعبیر شود (مانند: «اگر خدا وجود داشت و عادل بود، چنین ظلمی را روا نمی‌داشت») ممنوع است. با این حال، اندوه و گریه در حدی که به فرد کمک کند با فقدان عزیزش کنار بیاید، در چارچوب آیین‌های تدفین مجاز است، مشروط بر آنکه با احترام به خداوند همراه باشد. بیوگان. بر اساس آنچه در قرآن آمده است، بیوه‌ها موظف به رعایت دوران عزاداری طولانی‌تری هستند که «عده» نامیده می‌شود و مدت آن چهار ماه قمری و ده روز است.عالمان اسلامی این حکم
چهار ماه قمری و ده روز است.عالمان اسلامی این حکم را نوعی توازن میان عزاداری برای مرگ شوهر و محافظت از بیوه در برابر سرزنش‌های فرهنگی یا اجتماعی می‌دانند، در صورتی که او پس از مرگ شوهرش به ازدواج مجدد علاقه‌مند شود؛ امری که اغلب به دلیل ضرورت‌های اقتصادی رخ می‌دهد.این حکم همچنین برای پاسداشت حقوق مالی جنین در صورت بارداری زن وضع شده است، زیرا این مدت برای روشن شدن باردار بودن یا نبودن بیوه کافی است. صدقه و دعا. صدقه و دعا بخش جدایی‌ناپذیر آیین‌های خاکسپاری هستند. انجام اعمال خیریه به نیابت از متوفی، اعتقاد
انجام اعمال خیریه به نیابت از متوفی، اعتقاد بر این است که به روح او سود می‌رساند.
باشگاه فوتبال هانتاروادی یونایتد یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای مستقر در باگو، میانمار است و نماینده ناحیه باگو می‌باشد. این باشگاه در سال ۲۰۰۹ یکی از اعضای بنیانگذار لیگ ملی میانمار بود. این باشگاه در اولین دوره مسابقات جام حذفی این لیگ، جام حذفی میانمار ۲۰۰۹، در جایگاه ششم قرار گرفت. در سال ۲۰۱۲، این باشگاه نام خود را از اوکتا یونایتد به هانتاروادی یونایتد تغییر داد. این باشگاه با نام اوکتا یونایتد، اولین جام بزرگ خود را با قهرمانی در جام حذفی میانمار در سال ۲۰۱۰ به دست آورد.
قتل لورنزو کوتو‌نیو در تورین، ایتالیا در تاریخ ۱۱ آوریل ۱۹۷۸ رخ داد. قربانی یکی از اعضای پلیس زندان ایتالیا بود که در زندان‌های تورین خدمت می‌کرد و در جریان سال‌های سرب در کمینی از سوی بریگاد سرخ به قتل رسید. تاریخچه. صبح روز ۱۱ آوریل ۱۹۷۸، کوتو‌نیو در حال خروج از ساختمانی در آدرس لونگو دورا ناپولی ۶۰ برای رفتن به محل کار خود بود. زمانی که او از آسانسور خارج شد، دو عضو بریگاد سرخ، "کریستوفورو پیانکونه" و "نادیا پونتی"، چندین بار به پای او شلیک کردند تا وی را زانو بزنند. هرچند زخمی شده بود، کوتو‌نیو خود را
زانو بزنند. هرچند زخمی شده بود، کوتو‌نیو خود را به بیرون از ساختمان کشاند و با شلیک به سوی تروریست‌ها، موفق شد هر دو را هدف قرار دهد. "پاتریتسیو پچی"، تروریست سابق بریگاد سرخ که بعدها به خبرچین تبدیل شد، نوشت که کوتو‌نیو ابتدا تنها به پیانکونه، مهاجم مرد، شلیک کرد و او را به شدت زخمی نمود. هنگامی که پونتی آماده شلیک دوباره به کوتو‌نیو شد، هر دو همزمان آتش گشودند و کوتو‌نیو پونتی را از ناحیه دست و ران زخمی کرد. در این هنگام، تروریست سوم "وینچنزو آچلا" که در خودرویی سرقتی منتظر بود، مداخله کرده و با شلیک از
خودرویی سرقتی منتظر بود، مداخله کرده و با شلیک از پشت، گلوله‌ای به قلب و سر کوتو‌نیو زد که باعث مرگ او شد. پچی در خاطرات خود نوشت: «باید بگویم که آن کوتو‌نیو نشان داد که شجاعت بزرگی دارد». پیانکونه که از سوی همدستانش در بخش اورژانس بیمارستان رها شد، دستگیر و به جرم شش قتل و دو اقدام به قتل محکوم گردید. او نخستین عضو بریگاد سرخ در تورین بود که در جریان کمپین تروریستی گسترده‌شان شناسایی و بازداشت شد.
رائد سعد، از فرماندهان ارشد گردان‌های عزالدین قسام، شاخه نظامی حماس، است. او سمت رئیس بخش عملیات را بر عهده دارد و بر زیرساخت‌های حیاتی نظامی، از جمله تولید موشک، شبکه‌های تونلی و پست‌های فرماندهی مخفی در غزه نظارت دارد. حرفه نظامی. رائد سعد در درجه اول به خاطر نقش رهبری‌اش در شاخه نظامی حماس شناخته می‌شود، او بر جنبه‌های حیاتی مانند ساخت سلاح و عملیات تونل نظارت داشت. او اغلب به عنوان یک برنامه‌ریز عملیاتی کلیدی در بخش‌های جنوبی و شهر غزه خدمت می‌کرد. به‌طور گسترده به عنوان نفر چهارم در سلسله مراتب نظامی
گسترده به عنوان نفر چهارم در سلسله مراتب نظامی حماس پس از محمد ضیف، مروان عیسی و یحیی سنوار شناخته می‌شود. او به عنوان «چهار قلب» در کارت‌های بازی تحت تعقیب حماس شناخته می‌شود. ادعای مرگ. در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۴، نیروی هوایی اسرائیل حمله هوایی بزرگی را به اردوگاه پناهندگان الشاطی در شهر غزه انجام داد و به‌طور خاص سعد را هدف قرار داد. هیچ تأیید فوری از وضعیت او منتشر نشد، اگرچه گزارش‌های متعدد حاکی از آن بود که او احتمالاً کشته شده است. تا ژوئن ۲۰۲۵، نه ارتش اسرائیل و نه حماس مرگ رائد سعد را تأیید یا تکذیب
اسرائیل و نه حماس مرگ رائد سعد را تأیید یا تکذیب نکرده‌اند و محل اختفای او همچنان نامعلوم است.
باشگاه فوتبال کاسوکا یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای از برونئی مستقر در بندر سری بگاوان است که در حال حاضر در سوپر لیگ برونئی بازی می‌کند.
لیچو جورجیری (۱ ژوئن ۱۹۲۵ – ۲۰ مارس ۱۹۸۷) یک ژنرال نیروی هوایی ایتالیا بود که به دست شاخه‌ای از سازمان بریگاد سرخ ترور شد. زندگینامه. جورجیِری در تریسته زاده شد. او در سال ۱۹۴۹ در رشته مهندسی دریایی و مکانیک از دانشگاه تریسته فارغ‌التحصیل گردید و سپس در سال ۱۹۵۰ به عنوان افسر سپاه مهندسی نیروی هوایی ایتالیا مشغول خدمت شد. در سال ۱۹۸۳ به سمت ژنرال بازرس ارتقا یافت و فرماندهی سپاه و مدیریت اداره تسلیحات هوایی نیروی هوایی را بر عهده گرفت. او همچنین در دانشگاه‌های تریسته و رم دروس مربوط به موشک‌ها و پیشرانش
تریسته و رم دروس مربوط به موشک‌ها و پیشرانش فضایی را تدریس می‌کرد. در ۲۰ مارس ۱۹۸۷، جورجیِری در رم در کمینی از سوی واحدی از بریگاد سرخ با نام «اتحاد کمونیست‌های رزمنده» هدف قرار گرفت. موتورسیکلتی با دو سرنشین به خودرو او نزدیک شد و پنج گلوله شلیک کرد که منجر به کشته شدن وی گردید. او پیش‌تر در دسامبر ۱۹۸۶ از یک سوءقصد نافرجام جان سالم به در برده بود، اما تدابیر حفاظتی‌اش افزایش نیافت. تروریست‌های عامل ترور، "کلودیو ناستی" و "دانیله منلا"، در سال ۱۹۹۱ به ۱۰ سال زندان محکوم شدند. یک لاکهید اف-۱۰۴ که در
۱۰ سال زندان محکوم شدند. یک لاکهید اف-۱۰۴ که در فرودگاه تریسته به نمایش گذاشته شده، به یاد او نام‌گذاری شده‌است.
باشگاه فوتبال ویساخا یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای مستقر در پنوم پن است. این باشگاه که در سال ۲۰۱۶ تأسیس شد، در لیگ برتر کامبوج رقابت می‌کند. ویساخا از سال ۲۰۲۰ تاکنون ۳ بار متوالی قهرمان جام هون سن شده است و به دور پلی‌آف ۲۰۲۱ و ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۲۲ راه یافته است. بخش زنان این باشگاه در لیگ زنان کامبوج بازی می‌کند.
جورجانا مازی (۶ اوت ۱۹۵۸ – ۱۲ مه ۱۹۷۷) دانشجو و فعال ایتالیایی بود که در جریان یک اعتراض در رم در ۱۲ مه ۱۹۷۷ کشته شد. شرایط مرگ او همچنان نامشخص باقی مانده‌است. پیش‌زمینه. فضای سیاسی. فضای سیاسی خشونت‌آمیز که ایتالیا در دهه ۱۹۷۰ تجربه می‌کرد، در رم به‌ویژه محسوس بود. در ۱۷ فوریه ۱۹۷۷، در دانشگاه ساپینزا درگیری‌هایی رخ داد؛ زمانی که جنبش دانشجویی (شامل اعضای هندی‌های متروپولیتن و اتونومیا اوپرایا) با خشونت به سخنرانی سی‌جی‌ال به دبیرکلی لوچانو لاما اعتراض کردند. در ۱۲ مارس ۱۹۷۷، طی یک راهپیمایی اعتراضی
کردند. در ۱۲ مارس ۱۹۷۷، طی یک راهپیمایی اعتراضی گسترده، تیراندازی میان پلیس و تظاهرکنندگان به‌سختی جلوگیری شد. در ۲۱ آوریل ۱۹۷۷، دانشجویان اتونومیست دوباره کوشیدند دانشگاه ساپینزا را اشغال کنند. پلیس برای تخلیه وارد عمل شد و دانشجویان با کوکتل مولوتف و تیراندازی پاسخ دادند. در این درگیری‌ها افسر پلیس «ستیمیو پاسمونتی» کشته و سه مأمور دیگر زخمی شدند. روز بعد، وزیر کشور ایتالیا فرانچسکو کوسیگا ممنوعیت سراسری تجمعات عمومی در شهر را اعلام کرد که تا پایان ماه ادامه داشت. قربانی. جورجانا مازی در ۶ اوت ۱۹۵۸ به
ادامه داشت. قربانی. جورجانا مازی در ۶ اوت ۱۹۵۸ به دنیا آمد و همراه والدین و خواهر بزرگ‌ترش در ویاتریونفاله رم، نزدیک بیمارستان سان فیلیپو نری زندگی می‌کرد. او در سال ۱۹۷۷ سال آخر تحصیل خود در دبیرستان علمی «ل. پاستور» را می‌گذراند. مازی عضو حزب رادیکال و فعال فمینیست بود. او در ۱۲ مه ۱۹۷۷ به همراه دوست‌پسرش جیانفرانکو پاپینی در تحصن رادیکال‌ها شرکت داشت که در همان‌جا کشته شد. رویداد. در ۱۲ مه ۱۹۷۷، حزب رادیکال و سازمان چپ افراطی لوتا کونتینوا تحصنی در میدان ناوونا رم برگزار کردند. این تظاهرات برای اعتراض
ناوونا رم برگزار کردند. این تظاهرات برای اعتراض به ممنوعیت برگزاری سالگرد همه‌پرسی طلاق و جمع‌آوری امضا برای همه‌پرسی‌های پیش‌ِرو در مورد تأمین مالی احزاب و نظم عمومی شکل گرفته بود. در کنار فعالان رادیکال، دانشجویان جنبش ۱۹۷۷ و اعضای اتونومیا اوپرایا (برخی مسلح) نیز حضور داشتند. حدود ۵٬۰۰۰ نیروی امنیتی نیز در محل حاضر بودند که بخشی از آنان در لباس شخصی در میان جمعیت قرار داشتند. درگیری‌ها از بعدازظهر آغاز شد. حوالی ساعت ۲ بعدازظهر، میدان ناوونا بسته شد و بمب‌های آتش‌زا، گاز اشک‌آور و گلوله شلیک شد. تا ساعت
آتش‌زا، گاز اشک‌آور و گلوله شلیک شد. تا ساعت ۷ عصر، تلاش نمایندگان پارلمان ایتالیا برای تخلیه امن تظاهرکنندگان از طریق پل گاریبالدی به سمت تراستوره ظاهراً موفق بود. اما با آغاز خروج، شدت خشونت بیشتر شد. پلیس در سوی شمالی پل صف کشید و معترضان به سمت میدان بلی عقب می‌رفتند. در ساعت ۷:۵۵ عصر، در میان هرج‌ومرج، شاهدان دیدند که مازی ناگهان بر زمین افتاد و سپس با خودرو به بیمارستان منتقل شد، جایی که مرگ او بر اثر اصابت گلوله کالیبر .۲۲ از پشت تأیید شد. عامل تیراندازی تا امروز ناشناس مانده‌است. مارکو پانلا و حزب
تا امروز ناشناس مانده‌است. مارکو پانلا و حزب رادیکال بارها فرانچسکو کوسیگا وزیر کشور وقت را به مسئولیت اخلاقی در مرگ مازی متهم کردند و بر حضور مأموران مسلح لباس‌شخصی در میان جمعیت تأکید داشتند. کوسیگا نیز در پاسخ پانلا را مقصر برگزاری تجمع با وجود خطرات آشکار دانست.
امیر حسین قیاسی (زادهٔ ) کمدین، نویسنده و مجری ایرانی است. او در دههٔ ۱۳۹۰ با حضور در مسابقهٔ خنداننده شو شناخته شد و بعدها با تولید تاک‌شوها و اجرای برنامه‌های اینترنتی طنز به شهرت رسید. او به همراه ابوطالب حسینی از چهره‌های شاخص موج جدید طنز اینترنتی در ایران شناخته می‌شوند. زندگی و حرفه. قیاسی در اوایل دههٔ ۱۳۹۰ فعالیت طنز خود را در فضای مجازی آغاز کرد. نقطهٔ عطف کار او شرکت در بخش «خنداننده شو» در برنامهٔ خندوانه بود که موجب شناخته‌شدن وی در سطح ملی شد. او سپس وارد عرصهٔ تولید محتوای اینترنتی شد و در
او سپس وارد عرصهٔ تولید محتوای اینترنتی شد و در کنار ابوطالب حسینی برنامه‌هایی با سبک تاک‌شو و استندآپ در فضای دیجیتال تولید کرد. نیمه شب. از سال ۱۴۰۴، قیاسی اجرای برنامهٔ اینترنتی «نیمه شب» را بر عهده گرفت. این تاک‌شو ترکیبی از گفت‌وگو با مهمانان و آیتم‌های طنز است و به گفتهٔ رسانه‌ها فصل تازه‌ای در کار او محسوب می‌شود. سبک کاری. طنز قیاسی بیشتر بر مشاهدات اجتماعی و روایت‌های روزمره استوار است. منتقدان او را نمایندهٔ نسلی می‌دانند که طنز را از قالب‌های سنتی تلویزیون به بستر دیجیتال و رسانه‌های نوین منتقل
تلویزیون به بستر دیجیتال و رسانه‌های نوین منتقل کرده‌اند.
فدریکو آلدرواندی (۱۷ ژوئیه ۱۹۸۷ در فرارا – ۲۵ سپتامبر ۲۰۰۵ در فرارا) دانشجوی ایتالیایی بود که توسط چهار پلیس کشته شد. رویدادهای ۲۵ سپتامبر ۲۰۰۵. این حادثه در نزدیکی ویاله ایپودرومو در فرارا رخ داد. شب هنگام، آلدرواندی در حال پیاده‌روی بود که توسط دو پلیس، انزو پونتانی و لوکا پولاستری، متوقف شد. علت توقف گزارش‌هایی دربارهٔ ایجاد مزاحمت شبانه بود. پلیس با خودروی گشت Alfa 3 مسیر او را مسدود کرد. آلدرواندی آن شب مقداری مواد مخدر مصرف کرده بود. دو پلیس، مدعی حمله بدون دلیل شدند و درخواست کمک کردند. دو افسر دیگر،
بدون دلیل شدند و درخواست کمک کردند. دو افسر دیگر، پائولو فورلانی و مونیکا سگاتو، با خودروی گشت Alfa 2 رسیدند. چهار پلیس با هم، آلدرواندی را دست‌بسته و به زمین فشار دادند. سپس حملهٔ خشنی صورت گرفت. فشردن سینه و ضربات متعدد باعث مرگ نوجوان شد. پس از پنج ساعت خانواده از مرگ او مطلع شدند. او بیش از پنجاه جراحت، کبودی و زخم در بخش‌های مختلف بدن داشت. مرگ او ناشی از شوک تشخیص داده نشد. پیشنهاد اولیهٔ رسمی این بود که مرگ آلدرواندی ناشی از مصرف مواد مخدر باشد. پس از سکوت و انحراف طولانی، در نوامبر ۲۰۰۸ عکسی از
از سکوت و انحراف طولانی، در نوامبر ۲۰۰۸ عکسی از پروندهٔ دادگاه نشان داد که یک هماتوم قلبی در ناحیه دسته هیس عامل اصلی مرگ بوده است. همچنین، فشار روی سینه در حالت دست‌بسته باعث خفگی شد. آلدرواندی همچنین دچار شکستگی صورت و جمجمه بود. اولین محاکمه در ۶ ژوئیه ۲۰۰۹ با محکومیت چهار پلیس به پایان رسید؛ آن‌ها به «افراط» و عمل «بی‌احتیاط» با توجه به برتری عددی و ضربات باتوم محکوم شدند. حکم اولیه سه سال و شش ماه بود که به دلیل عفو جنجالی ۲۰۰۶ توسط پارلمان ایتالیا کاهش یافت. حکم محکومیت توسط دادگاه عالی ایتالیا در ۲۱
یافت. حکم محکومیت توسط دادگاه عالی ایتالیا در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۲ تأیید شد. دادگاه عالی نوشت که شرایط هیجان عصبی نوجوان «نیازمند گفت‌وگو و مداخلهٔ کنترل‌شده بود» اما چهار پلیس «با بی‌توجهی به درخواست کمک آلدرواندی چندین ضربه وارد کردند».
لئاندرو وری (سن ویتو کتینو، ۱۰ نوامبر ۱۹۰۳ – لایوگلیا، ۱۳ دسامبر ۱۹۳۸) کارابینیه ایتالیایی بود. زندگی‌نامه. وری در سن ویتو کتینو، کیتی به دنیا آمد. او از آوریل تا سپتامبر ۱۹۲۳ در مدرسهٔ رم دورهٔ آموزشی دانشجویان کارابینیری را گذراند. پس از انتصاب به عنوان کارابینیه، به لشکر کیتی منصوب شد. در دسامبر ۱۹۲۶ به لشکر تره‌ویزو منتقل شد و سال بعد به لشکر پادووا رفت و در مه ۱۹۳۰ به لشکر رم انتقال یافت. در دسامبر ۱۹۳۱ به لشکر جنوا، شرکت نورو انتقال یافت. شش سال بعد به رتبهٔ "اپونتاتو" ارتقا یافت و به ایستگاه آلاسیو