payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دفتر مؤسس وزارت امور ریاست مشغول فعالیت می‌کند.او از سال ۲۰۲۱ عضو هیئت امنای مؤسسهٔ فرهنگی سلطان بن علی العویس است.
کورتادو یک نوشیدنی اسپانیایی است که از اسپرسو مخلوط با مقدار تقریبی برابر از شیر گرم تشکیل شده است تا اسیدیته آن کاهش یابد، اگرچه نسبت‌های دقیق آن در مناطق مختلف تفاوت‌های قابل توجهی دارد. شیر در کورتادو بخارپز می‌شود، اما به صورت فومی و «بافت‌دار» مانند بسیاری از نوشیدنی‌های قهوه ایتالیایی نیست. کورتادو به‌طور معمول در سرتاسر اسپانیا سرو می‌گردد. واژه "کورتادو" شکل گذشته فعل اسپانیایی () است، به معنای رقیق کردن و می‌تواند به‌طور مختلف به نوشیدنی‌های قهوه یا اسپرسو در کشورهای اسپانیایی و پرتغالی زبان اشاره
اسپرسو در کشورهای اسپانیایی و پرتغالی زبان اشاره کند. نوشیدنی‌های مشابه. در اسپانیا، "کافه سولو کورتو" مقدار کمی قهوه سیاه (معمولاً یک شات اسپرسو) است، در حالی که "کافه کورتادو" یا به‌طور معمول فقط "کورتادو" اسپرسویی است که با کمی شیر مخلوط شده است. اصطلاح "کورتادو" به‌طور کلی با انواع مختلف نوشیدنی‌های قهوه یا اسپرسو که با شیر «بریده» داده شده‌اند، مرتبط است. کورتادو بسیار مشابه یا همانند "ماکیاتوی" ایتالیایی یا "نویزت" فرانسوی است. کورتادیتو در کوبا به‌طور خاص به یک نوشیدنی کوچک مشابه کافه سولو کورتوی
خاص به یک نوشیدنی کوچک مشابه کافه سولو کورتوی اشاره دارد که شامل یک شات اسپرسو استاندارد است، اما برخلاف کورتو سولو، کورتادیتو کوبایی معمولاً با شیر غلیظ شیرین گرم بریده می‌شود، زیرا این نوع شیر به عنوان یک شکل نگهداری شده بیشتر در دسترس است و شیر تازه از نظر تاریخی اغلب در دسترس نبوده است. یک کورتادیتو معمولاً در یک لیوان ویژه سرو می‌شود که اغلب دارای پایه فلزی و دسته سیمی است. چندین نوع نامی شامل کورتادو کوندنسادا، کافه کون لچه کوندنسادا یا بومبون (اسپرسو با شیر غلیظ) است؛ لچه و لچه یک نوع مشابه است، اما
با شیر غلیظ) است؛ لچه و لچه یک نوع مشابه است، اما با شیر غلیظ که در تمام نوشیدنی ادغام شده و یک قاشق خامه روی آن قرار دارد. نوشیدنی کورتادیتو که در دهه ۱۹۶۰ توسط آمریکایی‌های کوبایی‌تبار به محله لیتل هاوانا در میامی، فلوریدا آورده شد و اکنون در سرتاسر شهر یافت می‌شود و بخشی مهم از فرهنگ روزمره، به ویژه در میان کوبایی‌ها است. با این حال، کورتادیتو، از اسپرسو کوبایی متمایز است که علاوه بر شیر شامل شکر نیز می‌شود و روش دم‌آوری خاص خود را به عنوان اسپرسو دارد. در کشورهای غیر اسپانیایی‌زبان که کورتادو در منوی
در کشورهای غیر اسپانیایی‌زبان که کورتادو در منوی قهوه‌های خاص ظاهر می‌شود، معمولاً باید از "کافه ماکیاتو"، "کاپوچینو" یا فلت وایت متمایز شود. ماکیاتو فقط مقدار کمی (یک علامت یا نقطه) فوم شیر اضافه شده دارد، در حالی که یک "کاپوچینو" دارای هم فوم و شیر است. فلت وایت معمولاً با نسبت معادل مشابهی از اسپرسو به شیر تهیه می‌شود، اما از شیر بخارپز و بافت‌دار (مانند میکروفوم) استفاده می‌کند که منجر به نوشیدنی داغ‌تر و سبک‌تری می‌شود که بیشتر به "کافه لاته" شباهت دارد. نوشیدنی مشابهی در استرالیا به عنوان "پیکولو
دارد. نوشیدنی مشابهی در استرالیا به عنوان "پیکولو لاته" یا به سادگی "پیکولو" شناخته می‌شود. این نوشیدنی شامل یک شات "ریسترتو" در یک لیوان "ماکیاتو" است که به شیوه‌ای مشابه "لاته" با شیر بخارپز، پر می‌شود. یک نوشیدنی بزرگ‌تر، که در پرتغال محبوب است، "گالائو" نام دارد که از نسبت ۱:۳ استفاده می‌کند، اما به‌طور کلی مشابه "کورتادو و مانچادو" است. نام‌ها و گونه‌های دیگر. در کاتالان، "تالات" به معنای بریده شدن است، در حالی که نزدیک‌ترین واژه در باسکی "اباکی" و "پینگادو" در پرتغالی است. در ایالات متحده، معنای این
در پرتغالی است. در ایالات متحده، معنای این نام بسته به منطقه متفاوت است، اما در ساحل شرقی ایالات متحده، معمولاً به عنوان "کورتادو" شناخته می‌شود. در جمهوری چک، کافه کاستا کورتادو را با نام تجاری "کورتو کلاسیک" به فروش می‌رساند. گیبرالتار. نام گیبرالتار از سانفرانسیسکو سرچشمه گرفته است، جایی که برشته‌کاران - ابتدا شرکت قهوه بلو باتل، بعدها برشته‌کاران ریتوال کافی و دیگران - با سرو کردن این نوشیدنی در ظروف شیشه‌ای شرکت لیبی گلس با همین نام، روند کورتادو را آغاز کردند. در حالی که برخی منابع ادعا می‌کنند که
آغاز کردند. در حالی که برخی منابع ادعا می‌کنند که هیچ تفاوتی بین "گیبرالتار و کورتادو" وجود ندارد، این دو اصطلاح کاملاً قابل تعویض نیستند. "کورتادو" یک اصطلاح عمومی‌تر است که به هر اسپرسویی که با مقدار تقریبی برابر شیر «بریده» شده اشاره دارد. در مقابل، "گیبرالتار" به‌طور دقیق‌تری با ابعاد ظرف سرو آن – یک لیوان ۱۳۵ میلی‌لیتری (4½ اونس آمریکایی) از شیشه لیبی گیبرالتار تعریف می‌شود. این نوشیدنی معمولاً شامل ۶۰ میلی‌لیتر (۲ اونس آمریکایی) اسپرسو دابل است که با حدود ۷۵ میلی‌لیتر (۲½ اونس آمریکایی) شیر بخارپز
حدود ۷۵ میلی‌لیتر (۲½ اونس آمریکایی) شیر بخارپز فومی پوشانده می‌شود و خود لیوان جزئی جدایی‌ناپذیر از هویت این نوشیدنی است.
بالاد شماره ۳ در لا بمل ماژور، اپوس ۴۷، اثری از فردریک شوپن هست که در قالب بالاد و برای تک‌نوازی پیانو نوشته شده هست. شوپن این اثر را در سال ۱۸۴۱ ساخت و در همان سال منتشر کرد. پیش‌زمینه. به نظر می‌آید این قطعه در تابستان ۱۸۴۱ ساخته شد. نخستین نسخه آلمانی این اثر توسط انتشارات برایتکپف و هرتل به چاپ رسید. شوپن این بالاد را به یکی از شاگردانش تقدیم کرد. گفته می‌شود شوپن برای نوشتن بالاد شماره ۳، از یکی اشعار آدام میتسکیه‌ویچ الهام گرفته بود. ساختار. اجرای معمول این بالاد، بین هفت تا ۸ دقیقه زمان می‌برد. در
این بالاد، بین هفت تا ۸ دقیقه زمان می‌برد. در بالاد شماره ۳، سه تم نواخته می‌شود که پس از تم سوم، تم دوم و تم اول دوباره نواخته می‌شود و سپس قطعه با کودا به پایان می‌رسد. این قطعه تنها بالاد شوپن هست که در گام مینور به پایان نمی‌رسد. تم اول دو بخش دارد که بخش اول آن مانند ترانه، و بخش دوم شبیه رقص هست. در بین چهار بالاد شوپن، بالاد شماره ۳ متراکم‌ترین ساختار را دارد. بالاد شماره ۳، با پرلود «قطرات باران»، اثر دیگری از شوپن، شباهت‌های ساختاری دارد؛ به عنوان مثال در هر دو قطعه در بخش دو دیز مینور، مدلاسیونی
مثال در هر دو قطعه در بخش دو دیز مینور، مدلاسیونی از لا بمل به سل دیز رخ می‌دهد.
بیت آگیون (، که با نام بیت روش هممشالا () نیز شناخته می‌شود) (به معنای تحت‌اللفظی: "خانه نخست‌وزیر") یا به طور کنایه‌آمیز بالفور، اقامتگاه رسمی نخست‌وزیر اسرائیل است. این مکان در خیابان اسمولنسکین ۹، در گوشه خیابان بالفور در محله مرفه‌نشین رهاویا در مرکز اورشلیم واقع شده است. تاریخچه. این خانه بین سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۸ برای ادوارد آگیون، تاجر یهودی-یونانی و ساکن ثروتمند اسکندریه مصر، ساخته شد. طراحی آن را ریچارد کافمن، معمار آلمانی، بر عهده داشت. در سال ۱۹۴۱، پتر دوم یوگسلاوی، در این خانه اقامت داشت. در طول
پتر دوم یوگسلاوی، در این خانه اقامت داشت. در طول جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، این خانه به عنوان بیمارستانی برای جنگجویان ایرگون مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۹۵۲، دولت اسرائیل این خانه را به منظور تبدیل آن به اقامتگاه رسمی وزیر امور خارجه خریداری کرد. در سال ۱۹۷۴، دولت اسرائیل تصمیم گرفت اقامتگاه رسمی نخست‌وزیر را از بیت جولیوس جیکوبز، که بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۴ به عنوان اقامتگاه رسمی نخست‌وزیر اسرائیل خدمت می‌کرد، به بیت آگیون منتقل کند. در طول دهه ۱۹۹۰، به دلایل امنیتی دیواری در اطراف خانه ساخته شد و
به دلایل امنیتی دیواری در اطراف خانه ساخته شد و بخشی از خیابان بالفور به روی ترافیک بسته شد. بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر، تا ژوئیه ۲۰۲۱، بیش از یک ماه پس از برکناری از سمت خود توسط ائتلافی به رهبری نفتالی بنت و یائیر لاپید، در بیت آگیون اقامت داشت. از آن زمان، بازسازی‌ها در بیت آگیون در حال انجام است. در طول دوران نخست‌وزیری، بنت در اقامتگاه خانوادگی خود در رعنانه ماند و لاپید در طول دوران نخست‌وزیری خود عمدتاً در تل آویو زندگی می‌کرد. معماری. این ساختمان از چندین بلوک مربعی متصل به یکدیگر تشکیل شده است و
چندین بلوک مربعی متصل به یکدیگر تشکیل شده است و در مرکز ساختمان یک راه پله وجود دارد که با ردیفی از پنجره‌ها در جلو تزئین شده است. جلوی ساختمان همچنین شامل بخشی است که به صورت دایره‌ای و به شکلی قایق مانند، که از ویژگی‌های سبک بین‌المللی است، قالب‌گیری شده است. خانه با سنگ اورشلیم پوشیده شده است. این بنا شامل یک حیاط داخلی (پاسیو) است - عنصری که با سبک بین‌المللی رایج متفاوت است، اما در بین ساختمان‌های به سبک اسلامی رایج است. پیشنهاد جابجایی محل سکونت. در ۸ فوریه ۲۰۰۹، دولت اسرائیل پروژه آلموگ را تصویب کرد
فوریه ۲۰۰۹، دولت اسرائیل پروژه آلموگ را تصویب کرد که مقرر می‌کرد اقامتگاه رسمی نخست‌وزیر با دفتر او در مجتمع دولتی ادغام شود و بدین ترتیب جایگزین بیت آگیون شود. هزینه این پروژه برنامه‌ریزی شده حدود ۶۵۰ میلیون شِکِل (۱۶۲ میلیون دلار آمریکا) بود و به همین دلیل به عنوان یک پروژه بیش از حد اسراف‌آمیز مورد انتقاد قرار گرفت. در ۵ آوریل، تصمیم به جابجایی اقامتگاه رسمی نخست‌وزیر اسرائیل لغو شد. در سال ۲۰۱۴، طرح آلموگ دوباره آغاز شد. با این حال، در اکتبر ۲۰۱۸، پیشرفت آن متوقف شد. در سال ۲۰۱۹، دفتر نخست‌وزیر شروع به
آن متوقف شد. در سال ۲۰۱۹، دفتر نخست‌وزیر شروع به توسعه یک طرح جایگزین، در مکان دیگری در پردیس دولتی در اورشلیم - پروژه «شیرا» - کرد. علاوه بر این، توصیه شد که تا زمان ساخت ساختمان جدید، دفتر نخست‌وزیر باید نواقص ایمنی و حفاظتی در بیت اغیون را اصلاح و ترمیم کند. پروژه شیرا (به عبری: פרויקט שירה) یک پروژه و ابتکار عمل است که بر ساخت یک ساختمان یکپارچه جدید متمرکز است که به عنوان اقامتگاه رسمی نخست‌وزیر اسرائیل و همچنین دفتر نخست‌وزیری عمل خواهد کرد. این پروژه بین ساختمان‌های فعلی دفتر نخست‌وزیر و وزارت کشور
بین ساختمان‌های فعلی دفتر نخست‌وزیر و وزارت کشور در کریات هایوول، اورشلیم واقع شده است. هزینه این پروژه صدها میلیون شِکِل، نزدیک به یک میلیارد شِکِل (معادل بیش از ۱۵۰٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار) تخمین زده می‌شود. در ابتدا، این پروژه به دفتر معماری «کیمل اشکولوت» واگذار شد. به گفته مقامات دفتر نخست‌وزیر، اگر تصمیم به تصویب پروژه «شیرا» گرفته شود، تکمیل آن حدود شش سال طول خواهد کشید. در ۳۰ ژوئن ۲۰۲۴، دولت نتانیاهو ۳۷٫۵ میلیون شکل جدید برای ساخت مجتمع جدید تصویب کرد.
آتلانتا در جنگ داخلی آمریکا ()، شهر آتلانتا، در شهرستان فولتن (جورجیا)، یک مرکز مهم ریلی و تجاری در زمان جنگ داخلی آمریکا بود. اگرچه این شهر از نظر جمعیت نسبتاً کوچک است، اما در جریان کمپین آتلانتا در سال ۱۸۶۴، زمانی که یک ارتش اتحادیه قدرتمند از تنسی نزدیک شد، به یک نقطه بحرانی اختلاف تبدیل شد و در نهایت موجب انحلال کنفدراسیون شد. سقوط آتلانتا نقطه حساسی در جنگ داخلی بود که به اتحادیه (جنگ داخلی آمریکا) اعتماد بیشتری داد و (همراه با پیروزی‌های خلیج موبایل و وینچستر) منجر انتخاب مجدد آبراهام لینکلن در
و وینچستر) منجر انتخاب مجدد آبراهام لینکلن در انتخابات سال ۱۸۶۴ ریاست‌جمهوری ایالات متحده شد. تصرف «شهر دروازه‌ای جنوب» (آتلانتا) برای لینکلن به ویژه از اهمیت بالایی برخوردار بود، زیرا او در موقعیت یک مبارزه انتخاباتی جنجالی علیه رقیب دموکرات خود جورج بی مک‌کلن قرار داشت. سقوط آتلانتا (۱–۲ سپتامبر ۱۸۶۴). ژنرال هود با قطع تمام خطوط تدارکاتی خود، آتلانتا را ترک کرد. در شب اول سپتامبر، نیروهایش از شهر به سمت لاوجوی (جورجیا) راهپیمایی کردند. ژنرال هود دستور داد که ۸۱ واگن قطار پر از مهمات و سایر تجهیزات نظامی
که ۸۱ واگن قطار پر از مهمات و سایر تجهیزات نظامی نابود شوند. صدای آتش و انفجار ناشی از آن تا کیلومترها شنیده می‌شد. ژنرال شرمن در گزارش رسمی خود اظهار داشت:
فرانچسکو چیلئا ‌ (پالمی ۲۳ ژوئیه ۱۸۶۶ - واراتزه ۲۰ نوامبر ۱۹۵۰) آهنگساز ایتالیایی بود. امروزه او به ویژه برای اپراهای لارلسیانا و آدریانا لکوورور شناخته می‌شود. زندگینامه. چیلئا که در پالمی، نزدیک رجیو دی کالابریا، متولد شده بود، فرزند یک وکیل برجسته بود و در ابتدا قصد داشت راه پدرش را در حرفه وکالت ادامه دهد. اما از همان آغاز، زمانی که در چهار سالگی اجرایی از اپرای نورما اثر وینچنزو بلینی را شنید و به شدت تحت تأثیر آن قرار گرفت، استعداد خود را در موسیقی نشان داد. او برای تحصیل موسیقی به کنسرواتوار سن پیترو
داد. او برای تحصیل موسیقی به کنسرواتوار سن پیترو آ ماجلا به ناپل فرستاده شد، جایی که او به سرعت پشتکار و استعداد زودهنگام خود را نشان داد و مدال طلا را از وزارت آموزش و پرورش دریافت کرد. در سال ۱۸۸۹، برای امتحان نهایی پایان دوره تحصیلی‌اش، اپرای جینا را با لیبرتویی از انریکو گولیشیانی که اقتباسی از نمایشنامه قدیمی فرانسوی «کاترین، یا صلیب طلایی» اثر بارون آن-اونوره-ژوزف دوویریه دو ملسویل (۱۷۸۷-۱۸۶۵) بود، ارائه داد. این «ملودرام رمانتیک» در تئاتر کالج اجرا شد و توجه ناشران سونزونیو را به خود جلب کرد، که در
و توجه ناشران سونزونیو را به خود جلب کرد، که در سال ۱۸۹۲ اجرای دوم آن را در فلورانس ترتیب دادند. سونزونیو سپس به چیلئا سفارش «لا تیلدا»، اپرای وریسمو در سه پرده کوتاه بر روی اشعار «غیرت روستایی» اثر پیترو ماسکانی، را داد. لا تیلدا با لیبرتوی آنجلو زاناردینی، نخستین اجرای موفق خود را در آوریل 1892 در تئاتر پالیانو در فلورانس داشت و پس از اجرا در تعدادی از تئاترهای ایتالیا، در 24 سپتامبر 1892 به همراه سایر آثار شرکت سونزونیو به نمایشگاه وین رسید. آهنگساز هرگز همدلی زیادی با این اثر نشان نداد، موضوعی که با
همدلی زیادی با این اثر نشان نداد، موضوعی که با اکراه موافقت کرد برای جلب رضایت سونزونیو و جلوگیری از از دست دادن یک فرصت حرفه‌ای نادر، به موسیقی تبدیل شود. از دست رفتن پارتیتور ارکستر این اثر مانع از احیای مدرن آن شده است. با این حال، ارکستراسیون جدید توسط موسیقی‌شناس و آهنگساز، جانکوزیمو روسو، امکان اجرای مدرن آن را در سال 2025 فراهم کرد که از آن یک سی‌دی صوتی تهیه شد. در ۲۷ نوامبر ۱۸۹۷، تئاتر لیریکو در میلان شاهد نخستین اجرای سومین اپرای چیلئا، «لارلسیانا»، بر اساس نمایشنامه‌ای از آلفونس دوده، با
بر اساس نمایشنامه‌ای از آلفونس دوده، با لیبرتویی از لئوپولدو مارنکو بود. در میان بازیگران، انریکو کاروزو جوان نیز حضور داشت که با موفقیت زیادی «سوگنامه‌ای برای فدریکو» را اجرا کرد، عاشقانه‌ای که قرار بود خاطره اپرا را حتی تا به امروز زنده نگه دارد. در واقع، لارلسیانا شکستی بود که چیلئا، با اطمینان از ارزش این اثر، بارها و بارها سعی در جبران آن داشت و در طول بقیه عمر خود تغییرات اساسی و دقیقی در آن ایجاد کرد. در پارتیتورهایی که امروزه می‌شنویم، به سختی می‌توان حتی یک میزان را یافت که کاملاً بدون تغییر از
حتی یک میزان را یافت که کاملاً بدون تغییر از نسخه اصلی باشد. با این حال، اپرای اصلاح‌شده هنوز موفق نبود، به جز دوره کوتاهی در دهه ۱۹۳۰ که از حمایت سیاسی آهنگساز که از طریق ارتباط شخصی با بنیتو موسولینی ایجاد شده بود، بهره‌مند شد. این آهنگساز بار دیگر در تئاتر لیریکو در میلان، در ۶ نوامبر ۱۹۰۲ و دوباره با انریکو کاروزو، با اجرای اپرای چهار پرده‌ای آدریانا لکوورور با استقبال پرشوری روبرو شد. این اپرا با لیبرتویی از آرتورو کولوتی، در پاریس قرن ۱۸ و بر اساس نمایشنامه‌ای از اوژن اسکریب ساخته شده است. آدریانا
از اوژن اسکریب ساخته شده است. آدریانا لکوورور، آن اپرایی است که امروزه مخاطبان بین‌المللی چیلئا را بدان می‌شناسند و خودانگیختگی سبک ملودیک برگرفته از مکتب ناپلی را همراه با سایه‌زنی هارمونیک و تُنال تحت تأثیر آهنگسازان فرانسوی مانند ماسنه نشان می‌دهد. تعدادی نمونه بازمانده وجود دارد که مهارت‌های متوسط ​​چیلئا را به عنوان یک نوازنده مستند می‌کند. چیلئا در ضبط بخشی از دوئت «نه شریف‌تر» کاروزو را در پیانو همراهی کرد و همزمان (نوامبر ۱۹۰۲) ضبط دیگری با خواننده باریتون،‌ د لوکا انجام داد. در سال ۱۹۰۴، برای
باریتون،‌ د لوکا انجام داد. در سال ۱۹۰۴، برای گرامافون (و شرکت تایپ‌رایتر)، او با خواننده تنور فرناندو د لوچا در «روح در بند» از آدریانا لکوورور و آهنگ «لونتانانزا» را همراهی کرد. به گفته مایکل هنستوک (در زندگینامه د لوچا)، حتی با توجه به تکنیک‌های ضبط خام آن زمان، نوازندگی پیانو چیلئا تخت و بی‌روح به نظر می‌رسد. آخرین اپرای چیلئا، که در ۱۵ آوریل ۱۹۰۷ در لا اسکالا در میلان به رهبری آرتورو توسکانینی برای نخستین بار اجرا شد، تراژدی سه پرده‌ای «گلوریا» بود که باز هم با لیبرتویی از کولوتی و بر اساس
بود که باز هم با لیبرتویی از کولوتی و بر اساس نمایشنامه‌ای از ویکتورین ساردو اجرا شد. این اپرا تنها پس از دو اجرا کنار گذاشته شد؛ و شکست این اثر، حتی با وجود تلاش آهنگساز برای بازنگری بعدی، کافی بود تا او صحنه اپرا را برای همیشه ترک کند. با این حال، نشانه‌هایی از برخی پروژه‌های اپرایی ناتمام بعدی وجود دارد که به عنوان بخش‌ها یا طرح‌هایی از لیبرتویی باقی مانده‌اند، مانند «بازگشت عشق»‌ (Il ritorno della'amoreّ) اثر رناتو سیمونی؛ و مالنا (Malena) و «گل رز پمپئی» اثر اتوره موسکینو (دومی به تاریخ «ناپل، ۲۰ مه
اثر اتوره موسکینو (دومی به تاریخ «ناپل، ۲۰ مه ۱۹۲۴»). برخی منابع همچنین به اپرایی مربوط به سال ۱۹۰۹ اشاره می‌کنند که تکمیل شده اما هرگز اجرا نشده و «ازدواج سلواجو» ("Il matrimonio selvaggio") نام دارد، اما هیچ نسخه‌ای از آن باقی نمانده و خود چیلئا نیز در کتاب خاطراتش (Ricordi) هیچ اشاره‌ای به این اثر نکرده است. با این وجود، او به ساختن موسیقی مجلسی و برخی موسیقی‌های ارکسترال ادامه داد. در سال ۱۹۱۳، او یک پوئم سمفونی به افتخار جوزپه وردی با اشعاری از سم بنلی ساخت که نخستین بار در تئاتر کارلو فلیچه در جنوا
ساخت که نخستین بار در تئاتر کارلو فلیچه در جنوا اجرا شد. پس از آن، او خود را عمدتاً وقف آموزش کرد و مدیر کنسرواتوار وینچنزو بلینی در پالرمو و سپس در کنسرواتوار سن پیترو آ مایلا در ناپل شد، همان جایی که دوران تدریس خود را در سال ۱۹۳۶ به پایان رساند. در سال‌های آخر عمر، بینایی چیلئا رو به ضعف گذاشت، اما ذهنش به اندازه کافی فعال بود تا خوانندگان آن زمان را تشویق و با آنها کار کند. از جمله آخرین فعالیت‌های موسیقی او، شرکت دادن ماگدا اولیورو، صدای سوپرانو بود که چیلئا اجراهای او در نقش اصلی آدریانا لکوورور را
چیلئا اجراهای او در نقش اصلی آدریانا لکوورور را به ویژه تحسین می‌کرد. چیلئا در سالهای پایانی عمر، در واراتزه، شهری در نزدیکی ساونا در لیگوریا، ساکن شد، جایی که به او شهروندی افتخاری اعطا شد. چیلئا در همانجا درگذشت. در پی درگذشت او، نام کنسرواتوار موسیقی و تئاتر کوموناله رجو دی کالابریا را به یاد او بدین نام تغییر دادند. در شهر زادگاهش، پالمی، آرامگاهی به یاد او ساخته شد که با صحنه‌هایی از اسطوره اورفئوس تزئین شده است. زندگی شخصی. چیلئا در ۲۶ ژوئن ۱۹۰۹، در واراتزه با Donna Rosa Lavarello ازدواج کرد. آثار.
واراتزه با Donna Rosa Lavarello ازدواج کرد. آثار. اپراها آثار دیگر صدا و پیانو منابع.
اَشجان (۱ ژوئیهٔ ۱۹۷۵) بازیگر ایرانی-اماراتی است. حرفهٔ هنری خود را با اجرای نمایش در تهران آغاز کرد. از سال ۱۹۹۶ فعالیت خود را در تئاتر، رادیو و تلویزیون امارات آغاز کرد. او در طول حرفهٔ خود در منطقهٔ عربی خلیج فارس به شهرت وسیع دست یافت و در آثار متعدد تئاتر، تلویزیون و سینما بازی کرد، از جمله: "بادهای شمال، ثروتمند و خسیس، غَشمَشم، زمان طنّاف، خانم نوره، گل‌های مریم، موج‌های آرام، جنون مال، بازی سرنوشت". زندگی و پیشه. اَشجان بَخیت در ۱ ژوئیهٔ ۱۹۷۵/ ۱۰ تیر ۱۳۵۴ زاده شد. علاقه‌مندی او به هنر از دوران کودکی
۱۳۵۴ زاده شد. علاقه‌مندی او به هنر از دوران کودکی شکل گرفت. در فعالیت‌های مدرسه و اجرای نمایش‌های مناسبتی حضور داشت و علاقه و شور ویژه‌ای نسبت به بازیگری و سینما نشان می‌داد. در کودکی به تماشای فیلم‌ها و سریال‌های تلویزیونی می‌پرداخت و نقش‌آفرینی بازیگران را تقلید می‌کرد. هرچند اطرافیانش این علاقه‌مندی‌ها را جدی نمی‌گرفتند و حتی گاه با طنز و تمسخر به رؤیای او برای بازیگر شدن می‌نگریستند، او همین واکنش‌ها را انگیزه‌ای می‌داند که به او عزم بیشتری داد تا برای تحقق آرزوهای هنری کودکی خود حرکت کند. پس از پایان
تحقق آرزوهای هنری کودکی خود حرکت کند. پس از پایان تحصیلات متوسطه، اشجان برای ادامه تحصیل به ایران رفت و در رشتهٔ ادبیات فارسی وارد دانشگاه تهران شد و با مدرک کارشناسی فارغ‌التحصیل شد. آشنایی عمیق او با متون کهن و نیز آثار ادبیات جهانی موجب شد که همچنان پیوندی میان رشته دانشگاهی‌اش و علاقه‌اش به هنر احساس کند. در همین دوران یکی از کارگردانان تئاتر ایران او را برای ایفای نقشی در نمایش «چشمهایش به رنگ دریا» برگزید؛ اثری که اشجان آن را نخستین تجربهٔ جدی خود بر صحنه می‌داند. با وجود موفقیت در این نقش، او ترجیح
صحنه می‌داند. با وجود موفقیت در این نقش، او ترجیح داد مدتی در مقام دستیار کارگردان و همچنین به‌عنوان تکنسین صدا فعالیت کند تا با تئاتر عمیقاً آشنا شود. افزون بر این، اشجان تجربهٔ بازی در یک فیلم سینمایی را نیز در همان دوره به دست آورد. پس از بازگشت از ایران، اشجان وارد امارات شد و به صحنه‌های تئاتر کشور روی آورد. در آغاز با بی‌توجهی مسئولان مواجه می‌شد تا اینکه کارگردان محمد شیخ الزور او را برای همکاری در نمایشی کودکانه دعوت کرد؛ نمایشی که اشجان در آن هم به‌عنوان دستیار کارگردان و هم به‌عنوان تکنسین صدا
به‌عنوان دستیار کارگردان و هم به‌عنوان تکنسین صدا نقش داشت. این اثر در چندین مکان به اجرا درآمد و با استقبال مثبت تماشاگران روبه‌رو شد. نقطهٔ عطف فعالیت‌های اشجان با اجرای نمایشی در تئاتر مجتمع فرهنگی رقم خورد؛ جایی که به‌عنوان تکنسین صدا در میان تماشاگران قرار داشت. در همان‌جا علاء النعیمی او را برای همکاری در یک نمایش دعوت کرد و پس از مطالعهٔ متن، اشجان نقش‌آفرینی در نمایش به نویسندگی صالح كرامه را پذیرفت. این اثر ابتدا در روزهای تئاتر شارجه اجرا شد و سپس روی صحنه‌های مختلف در امارات و نیز در جشنواره
سپس روی صحنه‌های مختلف در امارات و نیز در جشنواره تئاتر امان در اردن به نمایش درآمد. در هر بار اجرا، نمایش با استقبال گسترده روبه‌رو شد و اشجان توانست توجه تماشاگران و منتقدان را به‌عنوان چهره‌ای تازه و توانمند در عرصهٔ تئاتر جلب کند. فعالیت‌های هنری اشجان تنها به صحنهٔ تئاتر محدود نماند، بلکه حضور خود را به حوزه‌های رادیو، تلویزیون و سینما نیز گسترش داد. او نخستین تجربهٔ رادیویی‌اش را با ایفای نقش در سریال آغاز کرد و سپس اپرتی نوشتهٔ شیخه فاطمه را از طریق رادیوی رأس‌الخیمه اجرا نمود. همچنین با رادیوی
رادیوی رأس‌الخیمه اجرا نمود. همچنین با رادیوی شارجه در سریال همکاری داشت. این آثار، نقاط عطفی در آغاز راه حرفه‌ای او بودند که جایگاهش را در صحنهٔ هنری تقویت کرده و توانایی او را در تنوع‌بخشی به شیوه‌های مختلف اجرا به نمایش گذاشتند. در ۲۰۰۱، نخستین آلبوم موسیقی خود با عنوان آماده کرد؛ اثری که شامل نه قطعه به زبان‌های عربی و فارسی بوده و با رویکردی طربی و مقام‌محور، پیوندی میان موسیقی فارسی و مقامی عربی برقرار می‌کند. در مصاحبه‌ای با "الشرق الأوسط" زبان عربی را زبانی زیبا و دلنشین توصیف کرده و با اشاره به
را زبانی زیبا و دلنشین توصیف کرده و با اشاره به علاقه‌مندی‌اش به پیگیری، مطالعه و گوش‌سپردن به آثار موسیقی عربی، بر ظرافت‌ها و زیبایی‌های این زبان تأکید کرده است. او در عین حال یادآور شده که «هرچند زبان فارسی همچنان بر بیان هنری‌اش غالب است، اما شنونده تفاوت چندانی احساس نمی‌کند، زیرا در اجراهای او هماهنگی و پیوندی طبیعی میان موسیقی و آواز فارسی و عربی از طریق تنوع مقامات به وجود می‌آید.» او در بازیگری درخشید و در مدت کوتاهی توانست به شهرتی قابل توجه در صحنهٔ هنری امارات دست یابد. کارنامهٔ هنری او شامل
صحنهٔ هنری امارات دست یابد. کارنامهٔ هنری او شامل بازی در آثار متعدد سینمایی و نمایشی در ایران و امارات، اجرای ترانه‌های نمایشی و همکاری با شبکهٔ دبی در سریال‌های تلویزیونی («توطئه‌های خانوادگی») به کارگردانی عبدالوهاب الهندی و به کارگردانی علی البلوشی است. ایفای نقش «اُم علاوی» در مجموعه کارتونی الفریج (۲۰۰۶) بُعد تازه‌ای به شهرت و شناخته‌شدن او افزود.
فرانچسکا مامبرو (؛ زادهٔ ) فعال و تروریست ایتالیایی است که عضو برجستهٔ راست‌گرای افراطی هسته‌های مسلح انقلابی ایتالیا (NAR) بود. او در مارس ۱۹۸۲ در رم به عنوان مظنون بمب‌گذاری در بولونیا در اوت ۱۹۸۰ دستگیر شد. مامبرو محاکمه و به جرم این بمب‌گذاری محکوم شد، با اتهامات مجموعاً ۹۶ قتل. او به نه حبس ابد یا ۸۴ سال زندان محکوم شد. مامبرو در سال ۲۰۱۳ به مرخصی مشروط رسید و حکم او پنج سال بعد پایان یافت. زندگی اولیه. مامبرو در ۲۵ آوریل ۱۹۵۹ در کیتی، تنها دختر خانواده‌ای چهار فرزند، متولد شد (برادران او ماریانو،
چهار فرزند، متولد شد (برادران او ماریانو، ماریو و ایتالوی بودند). پدر مامبرو مارشال امنیت عمومی بود. خانوادهٔ او در کودکی به رم نقل مکان کردند و در نزدیکی پیازا بولونیا ساکن شدند. مامبرو در مدرسهٔ معلمی تحصیل کرد. سیاست‌های راست‌گرای افراطی. مامبرو در دوران تحصیل در لیسه فعال شد و بعدها به جنبش اجتماعی ایتالیا پیوست، ابتدا در بخش جوانان و سپس در FUAN که در دفتر مرکزی آن در ویا سیه‌نا فعالیت می‌کرد. مامبرو همچنین عضو مبارزهٔ مردمی بود که در آن زمان توسط تئودورو بوانتمپو و پائولو سینورلی رهبری می‌شد.
تئودورو بوانتمپو و پائولو سینورلی رهبری می‌شد. تاریخ‌نگار آندریا کولومبو معتقد است رویداد شکل‌دهندهٔ دوران جوانی مامبرو، کشتار آکا لارنتیا در ۷ ژانویهٔ ۱۹۷۸ بود، که به گفته او بسیاری از فعالان MSI را به روی آوردن به مبارزهٔ مسلحانه تشویق کرد. او به گروه گروه‌های مسلح انقلابی پیوست که در آن زمان توسط والریو فیوراونتی رهبری می‌شد و او قبلاً در دوران کودکی با او آشنا شده بود. این دو به زودی رابطه‌ای را آغاز کردند. ریکاردو بوکا این زوج را چنین توصیف می‌کند: یکی از اولین اقدامات مامبرو با گروه، در ۷ مارس ۱۹۷۹
از اولین اقدامات مامبرو با گروه، در ۷ مارس ۱۹۷۹ بود—شب قبل از سالگرد روز جهانی زن—که او یک بمب دست‌ساز در منطقهٔ پراتی رم قرار داد؛ فیوراونتی همراه با چند نفر دیگر او را پوشش دادند. در ۳۰ مارس سال بعد، مامبرو، فیوراونتی و دیگران به یک پایگاه ارتش در پادوا حمله و آنجا را سرقت کردند، که در آن مسلسل‌ها، تفنگ‌های خودکار، تپانچه و مهمات به سرقت رفت. هنگام فرار، مامبرو حروف "BR" را بر دیوار پادگان نوشت تا تحقیقات بعدی پلیس را گمراه کند. دو ماه بعد، مامبرو در واحدی شرکت داشت که در حمله‌ای به یک دبیرستان در رم، یک
شرکت داشت که در حمله‌ای به یک دبیرستان در رم، یک پلیس را کشت و دیگری زخمی شد. او در اکتبر ۱۹۸۱، کاپیتان ۲۶ سالهٔ فرانچسکو استراولو، مأمور اجرای قانون که گروه‌های راست‌گرا را در ایتالیا بررسی می‌کرد، به قتل رساند و به طور علنی اعلام کرد: ما به تصاحب قدرت یا آموزش دادن مردم علاقه‌ای نداریم. آنچه برای ما مهم است اخلاق ماست، کشتن دشمنان و نابود کردن خائنان. ارادهٔ مبارزه ما را از روزی به روز دیگر نگه می‌دارد، تشنگی انتقام غذای ماست ... ما از مردن یا پایان دادن روزهای خود در زندان نمی‌ترسیم؛ تنها ترس ما این است
خود در زندان نمی‌ترسیم؛ تنها ترس ما این است که نتوانیم همه چیز و همهٔ افراد را پاک کنیم. در ۵ مارس ۱۹۸۲، در جریان تیراندازی با پلیس پس از سرقت از بانکا نازیوناله دل لاورو در رم، مامبرو از ناحیهٔ کشالهٔ ران مورد اصابت گلوله قرار گرفت و به شدت مجروح شد. او به اورژانس بیمارستان سانتو اسپیریتو منتقل شد؛ زنده ماند اما در همانجا دستگیر شد. دستگیری، محاکمه و زندان. کشتار بولونیا در ۲ اوت ۱۹۸۰ رخ داده بود. پس از دستگیری در سال ۱۹۸۲، مامبرو و فیوراونتی محاکمه و به حبس ابد محکوم شدند. مامبرو به بی‌گناهی خود در
به حبس ابد محکوم شدند. مامبرو به بی‌گناهی خود در بمب‌گذاری ادامه داد و اشاره کرد که با توجه به تعداد دیگر قتل‌هایی که اعتراف کرده بود، برای او دلیلی برای دروغ گفتن وجود نداشت. مامبرو مجموعاً به ۹۶ قتل (شامل ۸۵ قتل در بولونیا) و همچنین سرقت، مالکیت غیرقانونی سلاح، ورود غیرمجاز به خانه، آدم‌ربایی، مشارکت در گروه‌های شورشی، فعالیت‌های تروریستی و توطئه متهم شد. در سال ۱۹۸۵، او با والریو فیوراونتی ازدواج کرد، شریک دههٔ گذشتهٔ خود و با او در سال ۲۰۰۱ دختری به دنیا آورد. مامبرو، همراه با فیوراونتی، مسئولیت اخلاقی