payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و ۱۹۹۰ با اشتیاق فناوری و منشور اخلاقی هکرها را پذیرفتند. آنها معتقد بودند که فناوری پیشرفته (و داروهای هوشمند) می‌تواند به انسان‌ها کمک کند تا بر محدودیت‌های خود غلبه کنند، به آزادی در فضای مجازی برسند و حتی به موجوداتی فراتر از انسان تبدیل شوند. آنها اغلب ارزش‌ها و زیبایی‌شناسی خود را از طریق هنر سایبری و هکتیویسم بیان می‌کردند. آر.یو. سیریوس، یکی از بنیانگذاران و سردبیر اصلی مجله Mondo 2000، به مروج برجستهٔ ایدئولوژی سایبرپانک تبدیل شد، که پیروان آن پیشگامان صنعت فناوری اطلاعات در سیلیکون‌ولی و ساحل
صنعت فناوری اطلاعات در سیلیکون‌ولی و ساحل غربی آمریکا بودند. در سال ۱۹۹۲، بیلی آیدل تحت تأثیر خرده‌فرهنگ سایبردلیک و ژانر علمی تخیلی سایبرپانک قرار گرفت و در سال ۱۹۹۳ آلبوم مفهومی خود به نام «Cyberpunk» را منتشر کرد. او امیدوار بود که این آلبوم، طرفدارانش و سایر موسیقی‌دانان را با فرصت‌های ارائه شده توسط فناوری دیجیتال و فرهنگ اینترنت آشنا کند. تیموتی لیری و سایر اعضای جنبش سایبردلیک در خلق این آلبوم مشارکت داشتند. با این حال، آلبوم با شکست تجاری و انتقادی مواجه شد و باعث ایجاد دو دستگی در جوامع اینترنتی
مواجه شد و باعث ایجاد دو دستگی در جوامع اینترنتی آن زمان شد. برخی آن را تلاشی برای سوءاستفاده و تجاری‌سازی فرصت‌طلبانه می‌دانستند، در حالی که برخی دیگر تلاش‌های آیدل را بی‌ضرر و خوش‌نیت می‌دانستند و از علاقهٔ جدید او به فرهنگ سایبری استقبال می‌کردند. فروپاشی. پس از فروپاشی حباب اقتصادی دات کام در سال ۲۰۰۰، خوش‌بینی افراطی نسبت به تکنولوژی که در فرهنگ سایبردلیک (در عصر طلایی اینترنت) رواج داشت، جای خود را به واقع‌گرایی داد. بسیاری از طرفداران فناوری (سایبرپانک‌ها) به این نتیجه رسیدند که کامپیوتر، اینترنت و
به این نتیجه رسیدند که کامپیوتر، اینترنت و دیگر فناوری‌های جدید، آن تغییرات اساسی اجتماعی، سیاسی و شخصی را که انتظار داشتند، به ارمغان نیاوردند، به خصوص «جامعهٔ شبکه‌ای» – جامعه‌ای بدون دولت که با ابزارهای سایبری امکان‌پذیر می‌شد، جامعه‌ای که در آن سواد دیجیتالی، هوش، روشنفکری، پیشرفت‌گرایی، خودکفایی و آزادی بیانِ هنجارشکن، یک امر عادی بود و کسی که به اینترنت متصل نبود و تفکر انتقادی نداشت و مرجعیت را زیر سؤال نمی‌برد، «مشکل‌دار» محسوب می‌شد. «آر.یو. سیریوس»، از پیشگامان فضای سایبری، با ناامیدی از این
از پیشگامان فضای سایبری، با ناامیدی از این گریزگرایی سایبردلیک انتقاد کرد و گفت: &gt; [...] هر کسی که باور ندارد ما در تله افتاده‌ایم، خوب به اطرافش نگاه نکرده است. ما در نوعی حکومت سرمایه‌داریِ چندملیتی گیر افتاده‌ایم که قرار نیست به این زودی‌ها از بین برود. ما در محدودیت‌های خودمان به عنوان یک گونه گرفتار شده‌ایم. ما در زمان گرفتار شده‌ایم. در همین حین، هویت اجتماعی، سیاست و اخلاق مدت‌هاست که سیال و بی‌ثبات شده‌اند. [...] فرهنگ سایبری (که اتفاقاً من هم در ایجاد آن سهیم بوده‌ام) تبدیل به یک توجیه‌گر
هم در ایجاد آن سهیم بوده‌ام) تبدیل به یک توجیه‌گر خوشحال برای این مسیر داروینیسم اجتماعیِ انقلاب جمهوری‌خواهان شده است. شما این را همه جای مجلهٔ وایرد می‌بینید - این ترکیب نظریهٔ آشوب و مدل‌سازی بیولوژیکی که به نوعی به عنوان اثبات علمیِ نیاز به کاهش نقش دولت رفاه و در عین حال مقررات‌زدایی و قدرت دادن به شرکت‌های بزرگ، تک‌قطبی و چندملیتی تعبیر می‌شود. شما اساساً شاهدید که دولت-ملت‌ها در حال تجزیه به یک اقتصاد جهانی هستند و همزمان افراد نیز در حال اتمیزه شدن یا تقسیم به زیرگروه‌های جداافتاده هستند، زیرا
شدن یا تقسیم به زیرگروه‌های جداافتاده هستند، زیرا الکترونیک دیجیتال فضا را فشرده می‌کند و در عین حال ارتباطات و توجه را پراکنده می‌نماید. نتیجه این می‌شود که یک زمین بازی هموار برای یک الیگارشی شرکتی در حال تغییر ایجاد می‌شود، که همان چیزی است که الان داریم. منظورم این است که مردم فکر می‌کنند این واقعاً آزادکننده است، چون جامعه پساصنعتی است و برای شرکت‌های بزرگ فناوری امکان‌پذیر است. اما این وحشیانه و غیرانسانی است. شاید نخبگان متصل به اینترنت فکر می‌کنند این یک امر «باحال» است. اما پس در مورد جرم و جنایت
یک امر «باحال» است. اما پس در مورد جرم و جنایت در خیابان‌ها گریه و زاری راه نیندازید یا وانمود نکنید که به اخلاق اهمیت می‌دهید.
کُلد ویو () یک ژانر موسیقی با تعریفی نه چندان دقیق است که در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ در اروپا ظهور کرد. این سبک با لحنِ خشک و بی‌روح در ترانه‌ها، استفاده از ابزارهای اولیه موسیقی الکترونیک و رویکرد و سبکی مینیمالیستی شناخته می‌شود. کُلد ویو از دل گروه‌های پست-پانک که تحت تأثیر گروه الکترونیک آلمانی کرافت‌ورک قرار گرفته بودند، پدید آمد. این گروه‌ها از سینتی‌سایزرهای قابل حمل و مقرون‌به‌صرفه مانند Korg MS-20 استفاده می‌کردند. تعریف. «کُلد ویو» یک توصیف‌گر با تعریفی نه چندان دقیق است که از «موج نو» (New Wave) نشات
نه چندان دقیق است که از «موج نو» (New Wave) نشات می‌گیرد و در اصل برای مجموعه‌ای از سبک‌های پانک و الکترونیک دهه ۱۹۷۰ استفاده می‌شد. دامنهٔ این ژانر در طول تاریخ خود به‌طور مداوم در حال تکامل بوده است. ورونیکا واسیکا، که اصطلاح «مینیمال ویو» (Minimal Wave) را ابداع کرد، این کار را با هدف پیوند دادن اصطلاحاتی مانند «الکترونیک مینیمال»، «موج نو» و «کُلد ویو» که در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ در مجلات موسیقی رایج بودند، انجام داد. ویژگی‌ها. به گفتهٔ تام واتسون از مجلهٔ Crack، «صدای کُلّی (کُلد ویو) کنترل شده و در عین حال
«صدای کُلّی (کُلد ویو) کنترل شده و در عین حال سردتر از صدای پیشینیانِ گستاخشان - پانک با یک ریتم افسرده‌کننده - بود.» واتسون همچنین «گیتار کمتر، تجربیات آنالوگ بیشتر، بخش‌های ریتمیک شدید و مهم‌تر از همه، نگرش شدید DIY (خودت انجامش بده)» را به عنوان بخشی از ایدئولوژی مشترک کُلد ویو معرفی کرد. لویی پتیسون از گاردین گفته است که در دهه ۱۹۸۰ گروه‌های کُلد ویو فرانسوی مانند Martin Dupont, Les Provisoires و Asylum Party «شروع به نواختن موسیقی پست-پانکِ غم‌انگیز به زبان مادری خود کردند، که الهام‌گرفته از گیتارهای
زبان مادری خود کردند، که الهام‌گرفته از گیتارهای سرد و صداهای درامِ تولید شده در استودیو توسط مارتین هانت، تهیه‌کنندهٔ Factory Records بود.» تاریخچه. ریشه‌ها (دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰). اصطلاح «کُلد ویو» در شماره ۲۶ نوامبر ۱۹۷۷ مجلهٔ هفتگی موسیقی بریتانیا، Sounds، ظاهر شد. کپشن عکس روی جلد آن که رالف هوتر و فلورین اشنایدر از کرافت‌ورک را نشان می‌داد، این بود: «موسیقی جدید: موج سرد». در آن سال، Kraftwerk آلبوم Trans-Europe Express را منتشر کرد. این اصطلاح هفته بعد در مجلهٔ Sounds توسط ویوین گلدمن، روزنامه‌نگار،
در مجلهٔ Sounds توسط ویوین گلدمن، روزنامه‌نگار، در مقاله‌ای دربارهٔ Siouxsie and the Banshees تکرار شد که در آن نوشت: «موج سرد، موجی سرد که بر سر شما می‌شکند و برای یک ثانیه نمی‌دانید که آیا دوباره روشنایی روز را خواهید دید یا خیر». در سال ۱۹۷۷، گروه Siouxsie and the Banshees موسیقی خود را «سرد، ماشینی و در عین حال پرشور» توصیف کردند و مجله Sounds دربارهٔ این گروه پیشگویی کرد: «[آن‌ها] مثل یک کارخانه صنعتی قرن بیست و یکم به نظر می‌رسند [...] به غرش موج سرد از دههٔ ۷۰ به دههٔ ۸۰ گوش دهید». بین اواخر دهه
از دههٔ ۷۰ به دههٔ ۸۰ گوش دهید». بین اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰، گروهی از موسیقی‌دانان فرانسوی، بلژیکی و لهستانی با نام "کُلد ویو" ظهور کردند. صحنه فرانسوی به عنوان "la vague froide" نیز شناخته می‌شد، اصطلاحی که توسط مطبوعات موسیقی فرانسه برای توصیف صدای گروه Marquis de Sade ابداع شد. به گفته مجله وایس، برجسته‌ترین گروه‌های این سبک Marquis de Sade, Asylum Party و Twilight Ritual بودند. جیمز گرین، نویسندهٔ Brave Punk World، آلبوم Dantzig Twist گروه Marquis de Sade در سال ۱۹۷۹ را به عنوان "یک اثر
Marquis de Sade در سال ۱۹۷۹ را به عنوان "یک اثر کلاسیک" این ژانر معرفی کرد. او همچنین به KaS Product به عنوان گروهی اشاره کرد که "در اوایل دهه ۱۹۸۰ کُلد ویو را به مکان‌های سردتری سوق داد و در نهایت به یکی از صداهای برجستهٔ آن تبدیل شد." هنرمندان و ناشران کاسِت‌های (نوارهای) کُلد ویو در منطقه بنلوکس از طریق یک فرهنگ کاست زیرزمینی با یکدیگر ارتباط برقرار می‌کردند؛ شرکت Insane Music متعلق به آلن نف در بلژیک به شدت در فرهنگ کاست اروپا فعال بود. Schoolwerth همچنین اظهار داشت که ال مارگولیس از Sound of Pig Tapes
اظهار داشت که ال مارگولیس از Sound of Pig Tapes نیویورک و کریس فینی از Harsh Reality Music تنسی که در صحنهٔ موسیقی اینداستریال/تجربی فعال بودند، عمدتاً مسئول معرفی هنرمندان مینیمال سینث و کُلد ویو به ایالات متحده بودند. احیای دوباره (دههٔ ۲۰۰۰). Wierd Records به ایجاد علاقه به این سبک در ایالات متحده اعتبار دارد، در حالی که The Liberty Snake Club در محبوبیت آن در بریتانیا نقش زیادی داشت. مجموعهٔ So Young but So Cold از Tigersushi Records که توسط ایوان اسماگه گردآوری شده است، یکی از اسناد این صحنه است. تام
گردآوری شده است، یکی از اسناد این صحنه است. تام واتسون، روزنامه‌نگار Crack، به مجموعهٔ Cold Waves and Minimal Electronics (2010) از Angular Recordings به عنوان یک مجموعهٔ «حیاتی» اشاره کرد. مهمانی هفتگی چهارشنبه شب‌های Wierd Records در نیویورک توسط لویی پتیسون، روزنامه‌نگار گاردین، به عنوان مرکز احیای کُلد ویو و مینیمال سینث در اوایل دهه ۲۰۰۰ توصیف شد. از هنرمندانی که در این مهمانی‌ها اجرا کردند می‌توان به Blacklist و Xeno &amp; Oaklander اشاره کرد. گروه انگلیسی-آلمانی لبنن هانوور که یک گروه تأثیرگذار در
لبنن هانوور که یک گروه تأثیرگذار در احیای این سبک بود، در سال ۲۰۱۰ تشکیل شد.
دی-بیت () یک زیرسبک از موسیقی هاردکور پانک است که در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ میلادی در بریتانیا شکل گرفت. این سبک از گروه دیسچارج (Discharge) الهام گرفته شده و نامش را از ضرب‌آهنگ درام خاص این گروه گرفته است. دی-بیت به خاطر صدای خشن، کوبنده و گاهی اوقات آشفته‌اش شناخته می‌شود که با گیتارهای دیستورشن سنگین، باس پرقدرت و خواننده‌ای که معمولاً فریاد می‌زند یا به صورت خشن آواز می‌خواند، همراه است. در ایران نیز گروه‌های دی-بیت وجود دارند که به فعالیت می‌پردازند. اگرچه این سبک در ایران به اندازهٔ سبک‌های دیگر موسیقی
این سبک در ایران به اندازهٔ سبک‌های دیگر موسیقی زیرزمینی شناخته شده نیست، اما طرفداران خاص خود را دارد. تأثیر دی-بیت. دی-بیت تأثیر قابل توجهی بر صحنهٔ هاردکور پانک و دیگر سبک‌های موسیقی زیرزمینی داشته است. این سبک الهام‌بخش گروه‌های بی‌شماری در سراسر جهان بوده است و به شکل‌گیری سبک‌های دیگری مانند کراست پانک کمک کرده است. دی-بیت همچنین به خاطر پیام‌های سیاسی و اجتماعی‌اش شناخته شده است و اغلب به عنوان موسیقی اعتراضی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
بِهار یک مجله سیاسی بوسنیایی بود که بین سال‌های ۱۹۰۰ و ۱۹۱۱ دو بار در ماه منتشر می‌شد کلمه "behar" (به معنای شکوفه در بوسنیایی) از واژه فارسی «بهار» گرفته شده است. این مجله در سال ۱۹۰۰ توسط روشنفکران بوسنیایی چون اجم مولابدیچ، سافوت بیگ باشاگیچ و عثمان نوری هاجیچ با کمک مالی آدماگا مشیچ تأسیس شد. بِهار در طول هشت سال اول تأسیسش عمدتاً بر موضوعات مذهبی و خانوادگی متمرکز بود. مجله مقالاتی در مورد دین و گذشته اسلامی، آثار ادبی نویسندگان محلی و ترجمه ادبیات شرقی منتشر می‌کرد. مجله تا جلد هفتم به‌طور منظم ۴ صفحه
منتشر می‌کرد. مجله تا جلد هفتم به‌طور منظم ۴ صفحه متن به زبان ترکی عثمانی منتشر می‌کرد، در حالی که از جلد نهم به بعد با زبان مجله کرواتی نیز منتشر شد. این مجله با الفبای لاتین گاج منتشر می‌شد. علاوه بر بشاگیچ و مولابدیچ، موسی خازیم خاتیچ، جمال الدین چاوشویچ و لیودویت دوورنیکویچ نیز در دهه انتشار مجله به عنوان سردبیر آن فعالیت کردند. از سال ۱۹۲۷ تا سال ۱۹۴۳ مجلهٔ تازه‌ای به نام "نووی بهار" (شکوفه نو) توسط حمدیجا کرشولیاکوویچ و حسین دوبراویچ منتشر شد.
ترش‌کور یا ثرش‌کور () یک زیرسبک افراطی از موسیقی هاردکور پانک است که در اوایل دهه ۱۹۸۰ در ایالات متحده پدید آمد. این سبک با ترکیب سرعت و شدت ترش متال با سادگی و بی‌پیرایگی هاردکور پانک شناخته می‌شود. تأثیر ترش‌کور. ترش‌کور تأثیر قابل توجهی بر صحنهٔ هاردکور پانک و دیگر سبک‌های موسیقی زیرزمینی داشته است. این سبک الهام‌بخش گروه‌های بی‌شماری در سراسر جهان بوده است و به شکل‌گیری سبک‌های دیگری مانند گرایندکور (grindcore) و پاور وایولنس (powerviolence) کمک کرده است. ترش‌کور همچنین به خاطر پیام‌های سیاسی و
کرده است. ترش‌کور همچنین به خاطر پیام‌های سیاسی و اجتماعی‌اش شناخته شده است و اغلب به عنوان موسیقی اعتراضی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
جرج ئی. دیویس (; – ) به عنوان پدر بنیان‌گذار رشته مهندسی شیمی شناخته می‌شود.
فرهنگ موج‌سواری () یک سبک زندگی است که حول محور ورزش موج‌سواری و فعالیت‌های مرتبط با آن شکل گرفته است. این فرهنگ ریشه در جزایر پلی‌نزی دارد و در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ در ایالات متحده آمریکا به محبوبیت رسید. امروزه، موج‌سواری در سراسر جهان گسترش یافته و به یک ورزش و سبک زندگی جهانی تبدیل شده است. فرهنگ موج‌سواری در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به اوج محبوبیت خود رسید (به‌ویژه در هاوایی، استرالیا و کالیفرنیا). موج‌سواری بر موسیقی، مد، ادبیات، فیلم، هنر و زبان عامیانهٔ جوانان در فرهنگ عامه تأثیر گذاشته است. با گسترش این
در فرهنگ عامه تأثیر گذاشته است. با گسترش این فرهنگ در سراسر جهان، تعداد موج‌سواران همواره رو به افزایش است. فرهنگ موج‌سواری تأثیر قابل توجهی بر مد، موسیقی، فیلم و تلویزیون داشته است. بسیاری از برندهای لباس و لوازم جانبی از سبک موج‌سواری الهام می‌گیرند. موسیقی موج‌سواری نیز به یک ژانر محبوب تبدیل شده است و در بسیاری از فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی به نمایش درآمده است. در سال‌های اخیر، موج‌سواری در ایران نیز در حال رشد است. سواحل جنوبی ایران، به ویژه سواحل چابهار و کنارک، به مقاصدی محبوب برای موج‌سواران
چابهار و کنارک، به مقاصدی محبوب برای موج‌سواران تبدیل شده‌اند. موج‌سواری در ایران هنوز در مراحل اولیهٔ توسعه قرار دارد. ویژگی‌های فرهنگ موج‌سواری. اشتیاق موج‌سواران برای یافتن بهترین موج‌ها برای سواری با تخته‌هایشان، آن‌ها را به شرایطی وابسته می‌کند که ممکن است به سرعت تغییر کنند، چون آب و هوا و تأثیر آن بر سطح اقیانوس غیرقابل پیش‌بینی است. از آنجایی که موج‌سواری به وجود خط ساحلی اقیانوسی با سواحل نیاز دارد، فرهنگ زندگی ساحلی اغلب بر موج‌سواران تأثیر می‌گذاشت و بالعکس. مجلهٔ سِرفر (Surfer) در دههٔ ۱۹۶۰،
و بالعکس. مجلهٔ سِرفر (Surfer) در دههٔ ۱۹۶۰، زمانی که موج‌سواری محبوبیت پیدا کرد، تأسیس شد و اولین رسانه‌ای بود که به فرهنگ موج‌سواری پرداخت و شامل فعالیت‌های محیط زیستی نیز می‌شد. کارکنان این مجله می‌گفتند اگر سخت مشغول کار باشند و کسی فریاد بزند «موج‌ها بلند شدن!»، همه به سرعت دفتر را ترک می‌کنند. بومی‌گرایی یا قلمروگرایی نیز بخشی از فرهنگ موج‌سواری است که در آن افراد یا گروه‌هایی از موج‌سواران، نقاط کلیدی موج‌سواری خاصی را متعلق به خود می‌دانند. جنبه‌هایی از فرهنگ موج‌سواری دههٔ ۱۹۶۰ در کالیفرنیای
از فرهنگ موج‌سواری دههٔ ۱۹۶۰ در کالیفرنیای جنوبی، جایی که برای اولین بار رواج پیدا کرد، شامل ماشین‌های وودیWoodie (استیشن‌واگن‌های چوبی)، بیکینی و دیگر لباس‌های ساحلی، مانند شلوارک‌های گشاد مخصوص موج‌سواری و موسیقی موج‌سواری می‌شود. موج‌سواران اسکیت‌برد را توسعه دادند تا بتوانند روی زمین «موج‌سواری» کنند و همچنین ورزش‌های تخته‌ای دیگری را ابداع کردند. تاریخچه. روایت غالب از تاریخچه موج‌سواری ("heʻe nalu"؛ به معنای لغوی، سر خوردن روی موج) ریشه‌های آن را در جنوب اقیانوس آرام می‌داند، جایی که این عمل در طول
جنوب اقیانوس آرام می‌داند، جایی که این عمل در طول قرن‌ها به صورت آیینی درآمد. اجماع انسان‌شناسان و مورخان این است که موج‌سواری در سراسر پلی‌نزی و جاهای دیگر در اقیانوس آرام در دوران پیشامدرن انجام می‌شده و موج‌سواری حداقل برای ۱۵۰۰ سال در هاوایی از نظر فرهنگی اهمیت داشته است. فرهنگ موج‌سواری در هاوایی اکنون بسیار متفاوت با سال ۱۷۷۸ است، زمانی که کاپیتان جیمز کوک به قلمرو این جزیره پا گذاشت. خانواده سلطنتی هاوایی صدها سال بر قلمرو اقیانوس حکومت می‌کردند، اگرچه این جزایر تا زمانی که کامهامها اول پادشاهی
اگرچه این جزایر تا زمانی که کامهامها اول پادشاهی جزایر هاوایی را در سال ۱۸۱۰ تأسیس کرد، متحد نشدند. جامعه سنتی هاوایی توسط سیستمی از ممنوعیت‌ها به نام "kapu" (تابو) سازماندهی می‌شد که تمام جنبه‌های زندگی جزیره‌نشینان - سیاسی، اجتماعی و مذهبی - را تعیین می‌کرد. این قوانین همه چیز را از اینکه چه غذاهایی بخورند تا نحوه ساخت تخته موج‌سواری را دیکته می‌کرد. در نتیجه، جامعه به دو طبقه اجتماعی، طبقه سلطنتی و طبقه عوام تقسیم می‌شد. بهترین نقاط موج‌سواری برای خانواده سلطنتی رزرو شده بود، در حالی که مردم عادی به
سلطنتی رزرو شده بود، در حالی که مردم عادی به مکان‌هایی با موج‌های کوچکتر و شکل‌گیری ضعیف‌تر منتقل می‌شدند. کد kapu طول مناسب تخته‌هایی را که باید استفاده شود، با توجه به وضعیت سوارکار، تعیین می‌کرد. مردم عادی تخته‌هایی به طول ۱۲ تا ۱۴ فوت سوار می‌شدند، در حالی که خانواده سلطنتی تخته‌هایی به طول ۱۶ تا ۲۴ فوت سوار می‌شدند. اگرچه تاریخ‌نگاری سفیدپوستان (haole) بر زوال فرهنگ موج‌سواری در هاوایی تأکید کرده است که با ورود مبلغان آمریکایی در سال ۱۸۲۰ آغاز شد، که برهنگی، قمار و تمایلات جنسی معمولی مرتبط با
که برهنگی، قمار و تمایلات جنسی معمولی مرتبط با موج‌سواری را ناپسند می‌دانستند، محققان بومی هاوایی در حال ارزیابی مجدد تاریخ خود هستند و ادعا می‌کنند که برخلاف روایت غالب، بومیان هاوایی در قلمرو poʻina nalu (منطقه موج‌سواری) عاملیت داشته‌اند و در برابر تجاوز استعمار مقاومت کرده‌اند. در اوایل دهه ۱۹۰۰، الکساندر هیوم فورد و جک لندن به‌طور فعال تلاش کردند تا بومیان هاوایی را در حوزه فرهنگی خودشان به حاشیه برانند و از موج‌سواری به عنوان وسیله‌ای برای جذب گردشگران بهره‌برداری کنند. اگرچه جرج فریث و دیگر
گردشگران بهره‌برداری کنند. اگرچه جرج فریث و دیگر هاوایی‌ها به فورد و لندن موج‌سواری را آموزش داده بودند، اما آن‌ها به تأسیس باشگاه Outrigger Canoe (تأسیس شده در سال ۱۹۱۱) ادامه دادند و آن را "سازمانی برای haole" اعلام کردند. در پاسخ، فریث و دوک کاهاناموکو باشگاه چند نژادی هوی نالو (باشگاه موج‌ها) را در وایکیکی راه‌اندازی کردند تا کنترل وضعیت خود را در منطقه موج‌سواری اعمال کنند و اقیانوس را به عنوان یک قلمرو هاوایی حفظ کنند و از آن در برابر استعمار غرب که سرزمین آن‌ها را گرفته بود دفاع کنند. گسترش جهانی
سرزمین آن‌ها را گرفته بود دفاع کنند. گسترش جهانی موج‌سواری از هاوایی نیز در اوایل قرن بیستم آغاز شد، زمانی که فریث و کاهاناموکو در ایالات متحده، استرالیا و نیوزلند نمایش‌هایی را ارائه کردند. فریث و کاهاناموکو سفیران اصلی موج‌سواری بودند. فریث در سال ۱۹۰۷ به جنوب کالیفرنیا نقل مکان کرد و در آنجا این ورزش را در بسیاری از سواحل، از جمله ونیز و ردوندو بیچ، به نمایش گذاشت. از آغاز دهه ۱۹۶۰، موج‌سواری توسط موج‌سواران فداکار، عمدتاً از کالیفرنیا و استرالیا، در جستجوی موج‌های جدید در مکان‌های دور، بیشتر گسترش
جستجوی موج‌های جدید در مکان‌های دور، بیشتر گسترش یافت. جنبه معنوی. موج‌سواری برای مردم هاوایی باستان بسیار مقدس بود. آن‌ها مطالعهٔ امواج را "ka nalu" می‌نامیدند و خاطرهٔ موج‌سواران بزرگ را در سرودها و آهنگ‌هایی (meles) که از قرن پانزدهم به جا مانده است، حفظ می‌کردند. بسیاری از رؤسا سرود مخصوص موج‌سواری خودشان را داشتند که مهارتشان را در این ورزش ستایش می‌کرد؛ این سرودها را فقط یک خوانندهٔ حرفه‌ای می‌توانست بخواند که هر رئیس یکی از آن‌ها را در خدمت خود داشت. با اینکه برخی مورخان می‌گویند موج‌سواری فقط مخصوص
با اینکه برخی مورخان می‌گویند موج‌سواری فقط مخصوص "aliʻi" یا حاکمان موروثی هاوایی بوده، اما در واقع هاوایی‌های همهٔ طبقات و جنسیت‌ها، چه جوان و چه پیر، این هنر را تمرین می‌کردند. پس از مرگ پادشاه کامهامها اول در سال ۱۸۱۹، پسرش لی‌هولی‌هو (کامهامها دوم)، به درخواست همسر محبوب کامهامها، "Kaʻahumanu"، که خود را نایب‌السلطنه اعلام کرده بود، سیستم "kapu" (تابو) را که زندگی جزیره‌نشینان را کنترل می‌کرد، لغو کرد. در نتیجهٔ این اقدام، معابد و مجسمه‌های خدایان تخریب شدند؛ اگرچه بسیاری از بت‌ها در زمان شکستن تابوها
شدند؛ اگرچه بسیاری از بت‌ها در زمان شکستن تابوها پنهان شده بودند، اما بعداً اغلب به تحریک مبلغان آمریکایی کلیسای پروتستان، پیدا و سوزانده شدند. ککوآئوکلانی، پسرعموی لی‌هولی‌هو، که توسط عمویش کامهامها اول مسئولیت دفاع از خدایان، معابد و پرستش آن‌ها را بر عهده داشت، با این تغییر مخالفت کرد و رهبری کاهنان، درباریان و رئوسای محلی مخالف لغو تابوها را بر عهده گرفت. او در میدان نبرد Kuamo'o در جزیرهٔ هاوایی با لی‌هولی‌هو روبرو شد، اما نیروهای پادشاه به رهبری کالانی‌موکو، آخرین مدافعان دین باستانی را شکست دادند.
آخرین مدافعان دین باستانی را شکست دادند. اعتقاد به قدرت خدایان زمانی تضعیف شد که کسانی که با آن‌ها مخالفت می‌کردند، هیچ مجازات الهی دریافت نکردند. از زمان‌های قدیم در میان بومیان هاوایی، کاهن (kahuna) پیش از بریدن درخت برای ساخت تختهٔ موج‌سواری، هدایایی از ماهی در کنار درخت می‌گذاشت، دعا می‌خواند و دیگر مراسم مذهبی را انجام می‌داد. آن‌ها معتقد بودند که درختانی که تخته‌های موج‌سواری خود (papa heʻe nalu) را از آن‌ها می‌ساختند، روح (ʻuhane) دارند و از تنهٔ درختان اقاقیای koa برای ساخت آن‌ها استفاده می‌کردند.
اقاقیای koa برای ساخت آن‌ها استفاده می‌کردند. تخته‌های شنا روی شکم (bodyboards) یا pae poʻo آن‌ها و همچنین تخته‌های موج‌سواری kikoʻo و alaia از درخت koa ساخته می‌شدند. اما olo، طولانی‌ترین و سنگین‌ترین تخته‌های موج‌سواری، از چوب سبک‌تر و شناورتر درخت ویلیویلی ساخته می‌شدند و فقط مخصوص اشراف بودند. Heiaus مکان‌های عبادت هاوایی‌ها بودند که در آن‌ها قربانی می‌کردند. این مکان‌ها شامل معابد و همچنین اشیاء طبیعی یا ویژگی‌های چشم‌انداز بودند. هر فعالیت در فرهنگ هاوایی با یک آیین مذهبی مرتبط با یک خدا یا خود
هاوایی با یک آیین مذهبی مرتبط با یک خدا یا خود فعالیت، مانند موج‌سواری، مرتبط بود. وقتی اقیانوس آرام بود و موجی برای موج‌سواری وجود نداشت، کاهن (kahuna) سطح دریا را با رشته‌های بلند گیاه نیلوفر پیچ (pohuehue) می‌بست و همراه با موج‌سواران سرود می‌خواند: خود این سرود به نام pohuehue، برگرفته از نام نیلوفر پیچ، نامیده می‌شد. در خلیج Kahaluʻu در ساحل Kona، یک heiau موج‌سواری نسبتاً خوب حفظ شده به نام Kuʻemanu Heiau وجود دارد، یک سازهٔ بزرگ ساخته شده از سنگ گدازهٔ سیاه. در اینجا، هاوایی‌های باستانی محلی برای
سیاه. در اینجا، هاوایی‌های باستانی محلی برای موج‌سواری خوب دعا می‌کردند. بسیاری از موج‌سواران امروزه عشق خود به این ورزش را با اعتقادات مذهبی یا معنوی خود ترکیب می‌کنند؛ مثلاً در هانتینگتون بیچ، کالیفرنیا، یک کلیسای محلی مسیحی غیر فرقه‌ای گاهی اوقات صبح زود یکشنبه برای برگزاری مراسم مذهبی در ساحل جمع می‌شوند. پس از دعای پایانی، کشیش و حضار برای موج‌سواری صبحگاهی به دریا می‌روند. در جوامع مختلف موج‌سواری، مراسم «پدل اوت» یا مراسم یادبود موج‌سواران درگذشته، گاهی در سالگرد فوت آنها برگزار می‌شود، مانند مراسم
در سالگرد فوت آنها برگزار می‌شود، مانند مراسم یادبود ادی آیکاو که هر ساله در خلیج وایمیا، هاوایی برگزار می‌شود. شرکت‌کنندگان در مراسم یادبود با حلقه‌های گل دور گردن یا با گل‌های آزاد (گاهی بین دندان‌هایشان) به سمت مکان مناسب پارو می‌زنند. سپس شرکت‌کنندگان در یک دایره قرار می‌گیرند، دست‌هایشان را می‌گیرند و در سکوت دعا می‌کنند. گاهی اوقات آنها دست‌های گره کرده خود را به سمت آسمان بلند می‌کنند و سپس گل‌ها یا حلقه‌های گل خود را در مرکز دایره می‌اندازند. پس از آن، آنها به سمت ساحل پارو می‌زنند تا جلسه
پس از آن، آنها به سمت ساحل پارو می‌زنند تا جلسه موج‌سواری خود را آغاز کنند. اغلب این مراسم در هنگام طلوع یا غروب خورشید برگزار می‌شود. در مکان‌هایی با اسکله، مانند هانتینگتون بیچ کالیفرنیا، این مراسم می‌تواند در نزدیکی انتهای اسکله برگزار شود تا هر غیر موج‌سواری، مانند بستگان مسن، بتوانند تماشا کنند و شرکت کنند. اغلب شرکت کنندگان روی اسکله دسته گل‌هایی را در مرکز دایره می‌اندازند. زنان موج‌سوار. در گذشته‌های دور، در پلی‌نزی، زنان هم‌پای مردان به موج‌سواری می‌پرداختند. این موضوع به‌ویژه در هاوایی مشهود بود،
این موضوع به‌ویژه در هاوایی مشهود بود، جایی که موج‌سواری برای همه، از کودکان گرفته تا زنان و مردان، امری عادی بود. ملکه کاهومانو، قدرتمندترین همسر کامهامها، به موج‌سواری در مکانی علاقه داشت که امروزه کستلز نامیده می‌شود. این مکان در وایکیکی در ساحل جنوبی اوآهو قرار دارد و در گذشته تنها خانواده سلطنتی اجازه موج‌سواری در آنجا را داشتند. کاهومانو با جثه بزرگ و مهارت بالا، توانایی پارو زدن با تخته موج‌سواری سنتی (olo) و گرفتن موج‌های بزرگ را داشت. تا دهه ۱۸۳۰، زنان همچنان در موج‌سواری هاوایی فعال بودند، اما با
همچنان در موج‌سواری هاوایی فعال بودند، اما با ورود مبلغان آمریکایی و آموزش‌های آنان مبنی بر نامناسب بودن موج‌سواری برای زنان، این فعالیت برای زنان متوقف شد. موج‌سواری زنان تا اواخر دهه ۱۸۰۰ در اطراف جزایر هاوایی از سر گرفته نشد. پس از جنگ جهانی دوم، موج‌سواری دوباره محبوبیت یافت و تعداد شرکت‌کنندگان افزایش یافت. دوک کاهاناموکو و تام بلیک، از پیشگامان ورزش‌های آبی، زنان را به موج‌سواری تشویق می‌کردند. بلیک معتقد بود که موج‌سواری به زنان کمک می‌کند تا تناسب اندام خود را حفظ کنند. یک دهه بعد، با افزایش حضور
اندام خود را حفظ کنند. یک دهه بعد، با افزایش حضور زنان در فیلم‌های موج‌سواری، محبوبیت موج‌سواری زنان دوباره اوج گرفت. فیلم Gidget و سریال‌های تلویزیونی آن نمونه‌هایی از این فیلم‌ها بودند. با این حال، پیام اصلی این آثار این بود که زنان باید تماشاگر موج‌سواری باشند نه شرکت‌کننده در آن. زنان به دلیل شرکت در موج‌سواری با واکنش‌های منفی روبرو می‌شدند و «مردانه» یا «پسر صفت» خطاب می‌شدند. به همین دلیل، تصمیم گرفتند تا خودشان این ورزش را مدیریت کنند و مسابقات موج‌سواری زنان را برگزار کنند. در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰
زنان را برگزار کنند. در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ مسابقاتی برای زنان برگزار می‌شد، اما این مسابقات در سطح آماتور بودند. در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ زنان وارد مسابقات حرفه‌ای موج‌سواری شدند و این باعث شد تا سبک موج‌سواری زنان تغییر کند و به جای تمرکز بر جذابیت ظاهری، بیشتر بر روی قدرت و سرعت خود به عنوان یک ورزشکار تمرکز کنند. امروزه، موج‌سواران حرفه‌ای زن هنوز هم برای اینکه به عنوان یک ورزشکار شناخته شوند، با مشکلاتی روبرو هستند و رسانه‌های موج‌سواری همچنان آن‌ها را مورد قضاوت و نگاه جنسیتی قرار می‌دهند. موج‌سواران
مورد قضاوت و نگاه جنسیتی قرار می‌دهند. موج‌سواران زن حرفه‌ای همچنین می‌گویند که در مقایسه با مردان، دستمزد کمتری دریافت می‌کنند و در مسابقات جوایز نقدی برابر با مردان را دریافت نمی‌کنند. این نابرابری در مورد حمایت مالی شرکت‌های بزرگ از برندهای موج‌سواری نیز وجود دارد. این شرکت‌ها ترجیح می‌دهند با موج‌سواران زن جذاب‌تر قرارداد ببندند تا آنهایی که با استعدادتر هستند. در حال حاضر برخی از گروه‌های موج‌سواری در تلاش هستند تا زنان رنگین‌پوست را بیشتر در فرهنگ موج‌سواری وارد کنند. یکی از این گروه‌ها "Textured
موج‌سواری وارد کنند. یکی از این گروه‌ها "Textured Waves" است که به زنان رنگین‌پوست اختصاص دارد. هدف آن‌ها این است که موج‌سواری را برای همه در دسترس‌تر کنند و افرادی را که با تصویر کلیشه‌ای یک موج‌سوار مطابقت ندارند، بپذیرند. دختران ساحلی. دختر ساحلیBeach bunnies اصطلاحی است که در آمریکای شمالی برای زنانی استفاده می‌شود که وقت آزاد خود را در ساحل می‌گذرانند. در فرهنگ موج‌سواری، ممکن است به یک موج‌سوار زن نیز اشاره داشته باشد. دختران ساحلی به خاطر زمانی که صرف برنزه کردن می‌کنند، شناخته می‌شوند و معمولاً با