payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رفت و او را نزد مردی به نام فهفی بیگ برد. با این حال، پلیس ترکیه مرد اشتباهی را بازجویی کرد. مسیر ونزوئلا. در فوریه ۲۰۲۳، مدلی که ۹۰٪ شبیه آنجلا سلنتانو بود در ونزوئلا پیدا شد اما آزمایش DNA او منفی بود.
مائورا موری (زادهٔ ۴ مه ۱۹۸۲) زن آمریکایی است که شامگاه ۹ فوریهٔ ۲۰۰۴ پس از یک سانحهٔ رانندگی در جادهٔ ۱۱۲ نزدیک وودسویل، روستایی در شهر هورهیل در ایالت نیوهمپشایر، ناپدید شد. سرنوشت او تاکنون نامعلوم مانده است. موری در زمان ناپدید شدن ۲۱ سال داشت و دانشجوی پرستاری در سال سوم دانشگاه ماساچوست در امهرست بود. بعدازظهر دوشنبه ۹ فوریه، پیش از ترک پردیس دانشگاه ماساچوست در امهرست، مائورا در ایمیلی به استادان و سرپرست کاری خود نوشت که به دلیل «درگذشت یکی از اعضای خانواده» یک هفته مرخصی می‌گیرد؛ اما خانواده‌اش
خانواده» یک هفته مرخصی می‌گیرد؛ اما خانواده‌اش بعداً اعلام کردند که در آن زمان هیچ مرگی در خانواده رخ نداده بود. ساعت ۷:۲۷ عصر، یکی از ساکنان منطقه وقوع تصادفی را در یکی از پیچ‌های تند جادهٔ ۱۱۲ و نزدیک خانه‌اش به پلیس گزارش داد. کمی بعد، راننده‌ای که از آنجا عبور می‌کرد و در همان حوالی زندگی می‌کرد، کنار خودرو متوقف شد و از رانندهٔ آن پرسید آیا کمکی لازم دارد یا نه. زن راننده (مائورا) کمک را رد کرد و گفت با امداد خودرو تماس گرفته است. این رهگذر چند دقیقه بعد، وقتی به خانه رسید، ماجرا را به اورژانس اطلاع
بعد، وقتی به خانه رسید، ماجرا را به اورژانس اطلاع داد. ساعت ۷:۴۶ شب مأموران پلیس به محل حادثه رسیدند، اما راننده دیگر آنجا نبود. پلیس پس از ردیابی خودرو، هویت راننده را مائورا موری تشخیص داد. در ابتدا، پلیس فرض را بر این گذاشت که مائورا خودش تصمیم به ناپدید شدن گرفته است و پرونده را به عنوان فرد مفقودشده رسیدگی کرد. این گمانه‌زنی بر اساس آماده‌سازی‌های سفر او (که هیچ‌گونه اطلاعی از آن با دوستان یا خانواده در میان نگذاشته بود) و نبود شواهد آشکار از ارتکاب جرم شکل گرفته بود. در سال ۲۰۰۹، پروندهٔ موری به بخش
شکل گرفته بود. در سال ۲۰۰۹، پروندهٔ موری به بخش پرونده‌های حل‌نشدهٔ نیوهمپشایر واگذار شد و مقامات آن را به عنوان یک مورد «ناپدید شدن مشکوک» رسیدگی می‌کنند. پیش زمینه. اوایل زندگی. مائورا موری در ۴ مهٔ ۱۹۸۲ در براکتون، ماساچوست، به دنیا آمد. او چهارمین فرزند فردریک «فِرِد» و لوری موری بود. یک برادر بزرگ‌تر به نام فرد، دو خواهر بزرگ‌تر به نام‌های کاتلین و جولی، و یک برادر ناتنی کوچک‌تر به نام کورت داشت. مورا در خانواده‌ای ایرلندی-کاتولیک بزرگ شد. هنگامی که شش ساله بود، والدینش از هم طلاق گرفتند و پس از آن
شش ساله بود، والدینش از هم طلاق گرفتند و پس از آن اغلب با مادرش زندگی می‌کرد. موری از دبیرستان منطقه‌ای ویتمن-هانسون در هانسون، ماساچوست فارغ‌التحصیل شد، جایی که ورزشکار برجستهٔ تیم دو و میدانی مدرسه بود. او در آکادمی نظامی ایالات متحده در وست‌پوینتِ نیویورک، پذیرفته شد و سه ترم مهندسی شیمی خواند. با این حال، موری پس از سال اول تحصیلی به این نتیجه رسید که وست‌پوینت مناسب او نیست و به دانشگاه ماساچوست در امهرست رفت تا پرستاری بخواند. قبل از ناپدید شدن. در نوامبر ۲۰۰۳، سه ماه پیش از ناپدید شدن، موری اعتراف
۲۰۰۳، سه ماه پیش از ناپدید شدن، موری اعتراف کرد که جهت سفارش غذا از چندین رستوران محلی، از یک کارت اعتباری مسروقه استفاده کرده است. این اتهام تا ماه دسامبر به حالت تعلیق درآمد تا پس از سه ماه رعایت حُسن رفتار، مختومه گردد. عصر روز ۵ فوریه ۲۰۰۴، در حین انجام وظیفه نگهبانی در محوطه دانشگاه ماساچوست اَمهرست، موری تلفنی با خواهر بزرگ‌تر خود، کاتلین، گفتگو کرد و به بررسی مشکلات ارتباطی او با نامزدش پرداخت. حدود ساعت ۲۲:۳۰ شب، در حالی که موری همچنان در شیفت خود بود، بنا به گزارش‌ها دچار گریه و فروپاشی عاطفی شد.
بنا به گزارش‌ها دچار گریه و فروپاشی عاطفی شد. هنگامی که سرپرستش به میز او رسید، موری "کاملاً بی‌توجه و گيج بود. هیچ واکنشی از خود نشان نمی‌داد و پاسخگو نبود. سرپرست، موری را حوالی ساعت ۱:۲۰ بامداد به اتاق خوابگاهش مشایعت کرد. در پاسخ به پرسش درباره مشکل پیش‌آمده، موری تنها دو کلمه به زبان آورد: "خواهرم." محتوای دقیق این تماس تا اکتبر ۲۰۱۷ ناشناخته ماند، تا زمانی که کاتلین جزئیات مکالمه را علناً توضیح داد: کاتلین، که فردی الکلی بود، آن شب از کلینیک توانبخشی مرخص شده بود و در مسیر بازگشت به خانه، نامزدش او
مرخص شده بود و در مسیر بازگشت به خانه، نامزدش او را به یک فروشگاه مشروبات الکلی برد که این اقدام منجر به عود بیماری‌اش (بازگشت به مصرف) شد. دوشنبه، ۹ فوریه ۲۰۰۴. کمی بعد از نیمه‌شب دوشنبه، ۹ فوریه، موری از رایانه شخصی خود برای جستجوی مسیرهای منطقه‌ی برکشایرز و شهر برلینگتون در ورمونت در وب‌سایت MapQuest استفاده کرد. اولین تماس گزارش‌شده‌ای که موری در روز ۹ فوریه با کسی برقرار کرد، ساعت ۱:۰۰ بعدازظهر بود که ایمیلی به دوست‌پسرش فرستاد: "بیشتر از همیشه دوستت دارم عزیزم. پیام‌هات رو دیدم، ولی راستش، حوصله صحبت
عزیزم. پیام‌هات رو دیدم، ولی راستش، حوصله صحبت کردن با هیچ‌کس رو نداشتم، اما قول می‌دم امروز زنگ بزنم. دوستت دارم، مائورا." موری یک تماس تلفنی هم گرفت تا درباره اجاره یک واحد مسکونی در همان مجموعه‌ی بارتلت، نیوهمپشایر، که خانواده‌اش قبلاً برای تعطیلات به آنجا می‌رفتند، پرس‌وجو کند. سوابق تلفنی نشان می‌دهد این تماس سه دقیقه طول کشید. مالک، واحد مسکونی را به موری اجاره نداد. ساعت ۱:۱۳ بعدازظهر، موری به دلایلی نامشخص با یک دانشجوی پرستاری دیگر تماس گرفت. بعدازظهر روز دوشنبه، ۹ فوریه، در ساعت ۱۳:۲۴، موری به
روز دوشنبه، ۹ فوریه، در ساعت ۱۳:۲۴، موری به یکی از سرپرستان دانشکده پرستاری ایمیل زد و گفت که به دلیل فوت یکی از اعضای خانواده‌اش، یک هفته مرخصی می‌گیرد. اما به گفته خانواده‌اش، چنین فوتی اتفاق نیفتاده بود. موری لباس‌ها، لوازم شخصی و بهداشتی، کتاب‌های دانشگاهی و قرص‌های ضدبارداری را در ماشین خود گذاشته بود. هنگامی که پلیس دانشگاه بعداً اتاق او را گشت، متوجه شدند که بیشتر وسایل او داخل جعبه‌ها بسته‌بندی شده‌اند و تابلوها از دیوار برداشته شده‌اند. مشخص نیست که موری این وسایل را همان روز بسته یا خیر، اما پلیس
موری این وسایل را همان روز بسته یا خیر، اما پلیس در آن زمان گفت که این کار بین یکشنبه شب و دوشنبه صبح انجام شده است. روی این کارتن‌های بسته‌بندی شده، یک نسخه چاپی از یک ایمیل (که موری برای دوست‌پسرش فرستاده بود) قرار داشت. این برگه چاپی، یک سرنخ برای پلیس بود که نشان می‌داد موری احتمالاً قبل از رفتن، با دوست‌پسرش دچار مشکلات عاطفی شده است. حدود ساعت ۱۵:۳۰ موری با سدان سیاه رنگ ساترن مدل ۱۹۹۶ خود، محوطه دانشگاه را ترک کرد؛ کلاس‌های دانشگاه ماساچوست اَمهرست آن روز به دلیل بارش شدید برف (کولاک) تعطیل شده
آن روز به دلیل بارش شدید برف (کولاک) تعطیل شده بودند. ساعت ۱۵:۴۰، موری مبلغ ۲۸۰ دلار از یک دستگاه خودپرداز برداشت کرد. فیلم دوربین مداربسته نشان داد که او تنها بود. در یک فروشگاه مشروبات الکلی، موری حدود ۴۰ دلار نوشیدنی الکلی خرید. فیلم امنیتی دوباره نشان می‌دهد که او هنگام خرید این اقلام تنها بود. موری سپس امهرست را بین ساعت ۴ تا ۵ بعدازظهر ترک کرد. او در ساعت ۱۶:۳۷ با موبایل خود، صندوق صوتی‌اش را بررسی کرد که این، آخرین استفاده ثبت شده از تلفن همراه او بود. تا به امروز، هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که او مقصد
تا به امروز، هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که او مقصد خود را به کسی اطلاع داده باشد، یا هیچ مدرکی دال بر اینکه اصلاً مقصدی را انتخاب کرده باشد. ساعت ۱۹:۲۷: گزارش تصادف رانندگی. کمی بعد از ساعت ۱۹:۰۰، یکی از ساکنان وودسویل، نیوهمپشایر، صدای بلندی شبیه ضربه را در بیرون خانه‌اش شنید. او از پنجره، یک خودرو را دید که کنار توده برف در جاده ۱۱۲ نیوهمپشایر (معروف به جاده وایلد آمونوساک) و در پیچ تند کنار خانه‌اش متوقف شده بود. جهت خودرو به سمت غرب بود در حالی که در خط شرقی جاده قرار داشت. او ساعت ۱۹:۲۷ عصر با اداره
شرقی جاده قرار داشت. او ساعت ۱۹:۲۷ عصر با اداره کلانتر شهرستان گرافتون تماس گرفت تا تصادف را گزارش کند. طبق گزارش تماس ۹۱۱، این زن ادعا کرده بود که مردی را در حال سیگار کشیدن داخل خودرو دیده است. با این حال، او بعداً اظهار داشت که نه مردی و نه فردی در حال سیگار کشیدن را ندیده، بلکه نوری قرمزرنگ شبیه به نور تلفن همراه را از داخل خودرو مشاهده کرده است. یک راننده عبوری، که راننده اتوبوس مدرسه و ساکن همان نزدیکی بود، در محل حادثه توقف کرد. او هم خودروی تصادفی و هم یک زن جوان را دید که اطراف آن قدم می‌زد.
و هم یک زن جوان را دید که اطراف آن قدم می‌زد. راننده اتوبوس متوجه شد که زن جوان خونریزی یا جراحت ظاهری ندارد، اما سردش شده و می‌لرزد. او پیشنهاد داد که برای کمک تماس بگیرد. زن از او خواست که با پلیس تماس نگیرد (در یک گزارش پلیس آمده است که "التماس کرده") و به او اطمینان داد که قبلاً با امداد خودرو تماس گرفته است. (بعدا مشخص شد که هرگز چنین تماسی با امداد خودرو ثبت نشده است). راننده اتوبوس که می‌دانست آن منطقه آنتن‌دهی تلفن همراه ندارد، به خانه رفت و با پلیس تماس گرفت. تماس او در ساعت ۱۹:۴۳ توسط اداره پلیس
تماس گرفت. تماس او در ساعت ۱۹:۴۳ توسط اداره پلیس دریافت شد. راننده اتوبوس هنگام تماس، قادر به دیدن خودروی موری نبود، اما متوجه شد که قبل از رسیدن پلیس، چندین خودرو از جاده عبور کردند. یک ساکن محلی دیگر که از محل کار به خانه می‌آمد، ادعا می‌کند که حدود ساعت ۱۹:۳۷ از صحنه عبور کرده و یک خودروی شاسی‌بلند پلیس را دیده که روبه‌روی خودروی موری پارک شده بود. او برای لحظه‌ای توقف کرد، اما کسی را در داخل یا خارج هیچ‌یک از خودروها ندید و تصمیم گرفت به مسیرش ادامه دهد و به خانه برود. این اظهارات شاهد، با گزارش رسمی
و به خانه برود. این اظهارات شاهد، با گزارش رسمی پلیس که زمان رسیدن پلیس هیوِریل را ۹ دقیقه دیرتر ثبت کرده، در تضاد است. ساعت ۱۹:۴۶: رسیدن پلیس به محل حادثه. طبق گزارش رسمی پلیس، ساعت ۱۹:۴۶، یک افسر پلیس هیوریل به صحنه حادثه رسید، اما راننده زن ناپدید شده بود. هیچ‌کس داخل یا اطراف خودرو نبود. خودرو از سمت راننده به یک درخت برخورد کرده بود و چراغ جلوی سمت چپ به‌شدت آسیب دیده و رادیاتور ماشین را به داخل فن فشار داده بود که باعث از کار افتادن خودرو شده بود. شیشه جلوی خودرو از سمت راننده ترک خورده بود و هر دو
جلوی خودرو از سمت راننده ترک خورده بود و هر دو کیسه هوا فعال شده بودند. خودرو قفل بود. در داخل و خارج خودرو، افسر پلیس لکه‌های قرمزی کشف کرد که به نظر شراب قرمز بودند. در داخل خودرو، او یک بطری آبجوی خالی و یک جعبه شراب فرانزیای آسیب‌دیده را روی صندلی عقب پیدا کرد. علاوه بر این، یک کارت امداد خودرو به نام موری؛ دستکش، لوح‌های فشرده (سی دی)، لوازم آرایشی و جواهرات الماس؛ مسیرهای رانندگی به سمت برلینگتون و حیوان عروسکی محبوب موری را یافت. کارت عابر بانک، کارت‌های اعتباری و تلفن همراه موری گمشده بودند و
کارت‌های اعتباری و تلفن همراه موری گمشده بودند و هیچ‌یک از آن‌ها پس از ناپدید شدن او پیدا یا استفاده نشده‌اند. جو مک‌گی، روزنامه‌نگار نشریه پتریوت لجر در کوئینسی ماساچوست، این حادثه را این‌گونه خلاصه کرده است: «در یک پیچ تند، او از جاده خارج شد، ماشینش به درخت برخورد کرد، در همان لحظه، یک نفر که راننده اتوبوس و از همسایگان بود، سر رسید. او پرسید که آیا به کمک نیاز دارد؟ موری درخواست کمک را رد کرد. حدود ۱۰ دقیقه بعد، پلیس در صحنه حاضر شد و مائورا موری ناپدید شده بود.» ساعت ۲۰:۰۰ تا ۲۱:۳۰ : گزارش مشاهده. بین
شده بود.» ساعت ۲۰:۰۰ تا ۲۱:۳۰ : گزارش مشاهده. بین ساعت ۲۰:۰۰ تا ۲۰:۳۰، یک پیمانکار که از فرانکونیا، نیوهمپشایر، در حال رفتن به خانه بود، گزارش داد که یک فرد جوان را در حال حرکت سریع با پای پیاده به سمت شرق در جاده ۱۱۲ دیده است. این مکان حدود ۶ تا ۸ کیلومتر شرقِ جایی بود که خودروی موری کشف شد. او متوجه شد که فرد جوان شلوار جین، یک کت تیره و یک کلاه (هودی) رنگ روشن پوشیده است. این پیمانکار، گزارش مشاهده خود را فوراً به پلیس نداد، زیرا در مورد تاریخ دچار سردرگمی بود و بعد از گذشت سه ماه (پس از بررسی سوابق
بود و بعد از گذشت سه ماه (پس از بررسی سوابق کاری خود) متوجه شد که فرد جوان را در همان شبی دیده که موری ناپدید شده است افسر حاضر در صحنه و راننده اتوبوس، در منطقه به جستجوی موری پرداختند. کمی قبل از ساعت ۲۰:۰۰، نیروهای امداد و یک ماشین آتش‌نشانی به صحنه رسیدند. تا ساعت ۲۰:۴۹، خودرو به یک گاراژ در همان نزدیکی یدک کشیده شد. حدود ساعت ۲۱:۳۰، افسر حاضر در صحنه از آنجا رفت. تلاش برای جستجو. تحقیقات اولیه (۲۰۰۴-۲۰۰۵). گزارش شده بود که موری یک کت تیره، شلوار جین و یک کوله‌پشتی سیاه به تن دارد. ساعت ۱۵:۲۰، یک پیام
یک کوله‌پشتی سیاه به تن دارد. ساعت ۱۵:۲۰، یک پیام صوتی روی دستگاه پیغام‌گیر خانه فِرِد (پدر موری) گذاشته شد که اعلام می‌کرد خودروی او رها شده پیدا شده است. فِرِد در خارج از ایالت مشغول کار بود و این تماس را دریافت نکرد. ساعت ۱۷:۰۰، یکی از خواهران بزرگ‌تر موری با پدرش تماس گرفت تا او را از وضعیت مطلع کند. سپس فِرِد با پلیس هیوِریل تماس گرفت و به او گفته شد که اگر تا صبح روز بعد موری به عنوان فردی سالم گزارش نشود، اداره شکار و ماهیگیری نیوهمپشایر جستجو را آغاز خواهد کرد. فِرِد در ۱۱ فوریه، پیش از طلوع آفتاب،
خواهد کرد. فِرِد در ۱۱ فوریه، پیش از طلوع آفتاب، به هیوِریل رسید. ساعت ۸:۰۰ صبح، خانواده موری، اداره شکار و ماهیگیری نیوهمپشایر و بقیه جستجو را آغاز کردند. یک سگ ردیاب، بوی یکی از دستکش‌های موری را تا ۱۰۰ یارد (حدود ۹۱ متر) در شرق محل کشف خودرو دنبال کرد اما بو در آنجا از بین رفت. این امر برای پلیس نشان داد که او منطقه را با خودروی دیگری ترک کرده است. ساعت ۱۷:۰۰، دوست‌پسر موری به همراه والدینش به هیوِریل رسیدند. از دوست‌پسر موری به صورت خصوصی بازجویی شد و سپس والدینش نیز برای پرسش و پاسخ به او ملحق شدند.
سپس والدینش نیز برای پرسش و پاسخ به او ملحق شدند. ساعت ۱۹:۰۰، پلیس گفت که معتقد است موری یا قصد فرار داشته یا قصد خودکشی؛ خانواده او این احتمالات را دور از ذهن می‌دانستند. دوست‌پسر موری در طول پرواز به هیوِریل، تلفن همراه خود را خاموش کرده بود. او در مقطعی یک پیام صوتی دریافت کرد که معتقد بود صدای گریه و هق‌هق موری است. این تماس از طریق یک کارت تلفن صادرشده توسط صلیب سرخ آمریکا ردیابی شد. ۱۲ فوریه ساعت ۱۵:۰۵، پلیس گزارش داد که موری ممکن است به سمت منطقه بزرگراه کانکاماگوس رفته باشد و او «در فهرست افراد در
کانکاماگوس رفته باشد و او «در فهرست افراد در معرض خطر و احتمالاً دارای تمایلات خودکشی» قرار گرفته است. گزارش پلیس همچنین بیان داشت که موری در محل تصادف مست بوده است، اگرچه راننده اتوبوسی که با او صحبت کرده بود، گفته بود که او نشانه‌ای از مستی نداشته. رئیس پلیس هیوِریل گفت: «نگرانی ما این است که او ناراحت یا دارای تمایلات خودکشی باشد.» خانواده موری، جستجوی خود را به ایالت ورمونت گسترش دادند، زیرا از اینکه مقامات آنجا از ناپدید شدن او مطلع نشده بودند، ناراحت بودند. اگرچه رسیدگی به پرونده‌های افراد مفقودشده
بودند. اگرچه رسیدگی به پرونده‌های افراد مفقودشده معمولاً توسط پلیس محلی و ایالتی انجام می‌شود، اما اف‌بی‌آی ده روز پس از ناپدید شدن موری به تحقیقات پیوست. اف‌بی‌آی با اقوام او در ماساچوست مصاحبه کرد و رئیس پلیس هیوِریل اعلام کرد که جستجو اکنون در سراسر کشور در جریان است. ده روز پس از ناپدید شدن، اداره شکار و ماهیگیری نیوهمپشایر دومین جستجوی زمینی و هوایی را انجام داد و از یک هلیکوپتر مجهز به دوربین تصویربرداری حرارتی، سگ‌های ردیاب و سگ‌های جسدیاب استفاده کرد. در ۲۶ فوریه، خواهر بزرگ‌تر موری یک لباس زیر
کرد. در ۲۶ فوریه، خواهر بزرگ‌تر موری یک لباس زیر زنانه سفید و پاره را که در برف و در یک مسیر دورافتاده در نزدیکی جاده فرنچ پاند افتاده بود، کشف کرد، اما آزمایش‌های دی‌ان‌ای نشان داد که لباس زیر متعلق به موری نبوده است. در پایان ماه فوریه، پلیس وسایل کشف‌شده در خودروی موری را به خانواده‌اش بازگرداند. ناپدید شدن بریانا میتلند در ماه مارس ۲۰۰۴ در مونتگومری، ورمونت، که تنها ۶۶ مایل (۱۱۰ کیلومتر) از آخرین محل مشاهده موری در وودسویل فاصله داشت، به دلیل شباهت‌های موجود، منجر به مقایسه‌هایی از سوی رسانه‌ها و
موجود، منجر به مقایسه‌هایی از سوی رسانه‌ها و مأموران اجرای قانون شد. با این حال، پلیس ایالتی اعلام کرد که هیچ ارتباطی بین این دو پرونده وجود ندارد. در آوریل و مجدداً در ژوئن، پلیس نیوهمپشایر و ورمونت هرگونه ارتباط بین پرونده موری و میتلند را رد کردند. آن‌ها در یک بیانیه مطبوعاتی اعلام کردند که معتقدند «مائورا به سمت مقصدی نامعلوم می‌رفت و ممکن است برای ادامه مسیر به آنجا، سوار خودروی دیگری شده باشد»، و افزودند که هیچ مدرکی دال بر ارتکاب جرم کشف نکرده‌اند. آن‌ها همچنین احتمال وجود یک قاتل سریالی را رد
آن‌ها همچنین احتمال وجود یک قاتل سریالی را رد کردند. ژوئیه ۲۰۰۴–دسامبر ۲۰۰۵. در ۱ ژوئیه، پلیس وسایلی را که در خودروی موری پیدا شده بود، برای بررسی مجدد از خانواده‌اش پس گرفت. در ۱۳ ژوئیه، جستجویی در شعاع یک مایل (حدود ۱.۶ کیلومتر) توسط نزدیک به ۱۰۰ نفر، از جمله پلیس‌های ایالتی، امدادگران و داوطلبان انجام شد. این چهارمین جستجو در اطراف محل تصادف و اولین جستجویی بود که بدون وجود برف بر روی زمین انجام می‌شد. تمرکز اصلی پلیس بر یافتن کوله‌پشتی سیاهی بود که موری همراه داشت اما در خودرویش پیدا نشده بود. پلیس
همراه داشت اما در خودرویش پیدا نشده بود. پلیس اعلام کرد که این جستجو «هیچ نتیجه قطعی» در پی نداشته است. اواخر سال ۲۰۰۴، مردی ادعا کرد که یک چاقوی زنگ‌زده و لکه‌دار را به پدر موری تحویل داده است. این چاقو متعلق به برادر آن مرد بود که سابقه کیفری داشت و کمتر از یک مایل با محل کشف خودروی موری فاصله داشت. گفته می‌شد که برادر او و دوست‌دخترش پس از ناپدید شدن موری، رفتارهای عجیبی از خود نشان داده‌اند، و برادر آن مرد ادعا کرده بود که اعتقاد دارد از آن چاقو برای قتل موری استفاده شده است. چند روز پس از تحویل چاقو
موری استفاده شده است. چند روز پس از تحویل چاقو به پدر موری، برادر آن مرد ظاهراً خودروی ولوو خود را اوراق کرده بود. اعضای خانواده مردی که چاقو را تحویل داده بود، ادعا کردند که او این داستان را برای دریافت پول جایزه در تحقیقات ساخته است و سابقه مصرف مواد مخدر داشته است. جستجوهای بعدی (۲۰۰۶–۲۰۱۰). در سال ۲۰۰۶، «اتحادیه بازرسان نیوهمپشایر» که متشکل از ده افسر و کارآگاه بازنشسته پلیس بود، به همراه «بنیاد مولی بیش»، کار روی این پرونده را آغاز کردند. تام شمیشاک، رئیس سابق پلیس و عضو «انجمن کارآگاهان خصوصی
رئیس سابق پلیس و عضو «انجمن کارآگاهان خصوصی ماساچوست»، گفت: «به نظر می‌رسد... که این موضوع چیزی فراتر از یک پرونده ساده مفقودشدن است. احتمال دارد اتفاق شومی در اینجا رخ داده باشد.» در اکتبر ۲۰۰۶، داوطلبان یک جستجوی دو روزه را در چند مایلی محل کشف خودروی موری رهبری کردند. در کمد یک خانه چوبی در حدود ۱ مایل (۱.۶ کیلومتر) دورتر از محل تصادف، سگ‌های جسدیاب ظاهراً به شدت واکنش نشان دادند، که احتمال وجود بقایای انسان را مطرح کرد. این خانه قبلاً محل اقامت مردی بود که برادرش در سال ۲۰۰۴ چاقوی زنگ‌زده را به فِرِد
که برادرش در سال ۲۰۰۴ چاقوی زنگ‌زده را به فِرِد (پدر موری) داده بود. نمونه‌ای از موکت آن خانه به پلیس ایالتی نیوهمپشایر فرستاده شد، اما نتایج آن به صورت عمومی منتشر نشد. در ژوئیه ۲۰۰۸، داوطلبان جستجوی دو روزه دیگری را در مناطق جنگلی هیوِریل سازماندهی کردند. این گروه شامل تیم‌های سگ‌های ردیاب و کارآگاهان خصوصی بود. پیشرفت های بعدی (۲۰۱۱ تاکنون). در سال ۲۰۱۴، مقاله‌ای که در دهمین سالگرد ناپدید شدن مائورا در نشریه نیویورک دیلی نیوز منتشر شد، گزارش شد که فِرِد موری معتقد است دخترش مرده و در همان شب ناپدید شدن،
معتقد است دخترش مرده و در همان شب ناپدید شدن، ربوده شده است. در فوریه ۲۰۱۹، در پانزدهمین سالگرد ناپدید شدن موری، فِرِد مجدداً اعتقاد خود مبنی بر مرگ دخترش و همچنین سوءظنش به خانه نزدیک محل حادثه که سگ‌های جسدیاب به آن واکنش نشان داده بودند را تکرار کرد و گفت: «من قویاً معتقدم که دخترم آنجاست.» در اوایل آوریل همان سال، عملیات حفاری در زیرزمین آن خانه انجام شد. فِرِد قبلاً می‌خواست آن ملک را جستجو کند، اما مالکان قبلی همکاری نکرده بودند. پس از فروش ملک، مالکان جدید اجازه چندین عملیات جستجو را دادند؛ با این
جدید اجازه چندین عملیات جستجو را دادند؛ با این حال، حفاری که در اوایل آوریل انجام شد، «هیچ چیز قطعی، جز آنچه به نظر می‌رسید یک تکه سفال یا لوله قدیمی باشد» پیدا نکرد. در ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۱، پلیس ایالتی نیوهمپشایر اعلام کرد که چند تکه استخوان در کوه لون در لینکلن، نیوهمپشایر، تقریباً ۲۵ مایل (۴۰ کیلومتر) شرق محل تصادف پیدا شده‌اند. به گفته خواهر موری، او قبلاً به این کوه رفته بود و با منطقه آشنایی داشت. تکه‌های استخوان «بسیار کوچک» توصیف شدند و انتظار می‌رفت حداقل دو ماه طول بکشد تا مشخص شود آیا متعلق به موری
دو ماه طول بکشد تا مشخص شود آیا متعلق به موری هستند یا خیر. در ماه نوامبر، اعلام شد که این بقایا متعلق به موری نبوده‌اند.
صندوق امانی زرتشتیان اروپا (، ZTFE) سازمانی مذهبی، فرهنگی و اجتماعی برای زرتشتیان ساکن اروپا، به ویژه بریتانیا است. این سازمان را ۳۱ اکتبر ۱۸۶۱ مونچرجی هرموشجی کاما و دادابهای نائوروجی تأسیس کردند. در زمان تأسیس این صندوق تقریباً پنجاه زرتشتی در انگلستان حضور داشتند که عمدتاً دانشجو بودند. با این حال، زرتشتیان مدت‌ها قبل از تأسیس ZTFE در بریتانیا حضور داشته‌اند؛ اولین ورود پارسی شناخته شده، نوروز رستم مانک ست (نوروز رستمجی) در سال ۱۷۲۱ یا ۱۷۲۴ بود. در حال حاضر، حدود ۵۰۰۰ نفر عضو ZTFE هستند. دبیرخانه و محل
حدود ۵۰۰۰ نفر عضو ZTFE هستند. دبیرخانه و محل اصلی وابسته به این سازمان، مرکز زرتشتیان در منطقه رینرز لین در هارو است. این مرکز، سینما آس سابق با معماری درجه دو* است که در فهرست آثار هنری قرار دارد. علاوه بر این، ZTFE مدیریت «آرامگاه پارسیان» را که در سال ۱۸۶۲ در گورستان بروک‌وود تأسیس شد هم بر عهده دارد. این گورستان تنها گورستان فعال زرتشتیان در اروپا است. در سال‌های اخیر افرادی چون شاهزاده فیلیپ، دوک ادینبورگ؛ روآن ویلیامز؛ اسقف اعظم کانتربری؛ شاهزاده ادوارد، ارل وسکس؛ و سوفی، کنتس وسکس از مرکز زرتشتیان
ارل وسکس؛ و سوفی، کنتس وسکس از مرکز زرتشتیان بازدید کرده‌اند. تاریخچه. اولین اقدام رسمی برای سازماندهی جامعه رو به رشد پارسی در بریتانیا از سوی مونچرجی کاما بود. دادابهای نائوروجی در سال ۱۸۶۱ طی نامه‌نگاری‌هایی به پنجاه پارسی که در لندن بودند، به او پیوست. صندوق‌های امانی زرتشتیان اروپا در ابتدا با نام Europena Zarthost Dharmanu Khatu (صندوق‌های مذهبی زرتشتیان در اروپا به زبان گجراتی) در کنزینگتون، لندن تأسیس شد. اولین جلسه با حضور پانزده پارسی در محل سکونت کاما در خیابان دوونشایر، پلاک ۲۴، برگزار شد.
کاما در خیابان دوونشایر، پلاک ۲۴، برگزار شد. صندوق‌های مذهبی زرتشتیان اروپا برای خرید زمین برای دفن مردگان، کمک به زرتشتیان سرگردان یا بی‌بضاعت، خرید و تولید کتاب در مورد زرتشتی‌گری، تأمین مالی تحقیقات در مورد زرتشتی‌گری، تأسیس نیایشگاه، و همچنین به عنوان صندوقی عمومی برای هزینه‌های متفرقه فعالیت می‌کرد. طبق مقررات آن، چهار نفر از هفت متولی اجرایی باید دانشجو می‌بودند و سایر اعضا نماینده انجمن در دانشگاه آکسفورد، دانشگاه کمبریج و دانشگاه ادینبورگ بودند. اگرچه این انجمن در ابتدا فقط از پارسیان تشکیل شده
اگرچه این انجمن در ابتدا فقط از پارسیان تشکیل شده بود، اما این انجمن برای مبارزه در راستای حقوق زرتشتیان تحت آزار و اذیت در ایران هم فعال بود. دادابهای نائوروجی و منچرجی بهوناگری، هر دو رئیس ZTFE و نماینده مجلس، در این مورد در مجلس عوام سخنرانی کردند. در شش باری که ناصرالدین شاه قاجار از لندن بازدید کرد، هیئت‌های پارسی از ZTFE برای دفاع از همکیشان ایرانی خود که در دوران سلسله قاجار به شدت مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفتند، حضور داشتند.
روبین دوت (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال هندی‌تبار اهل آلمان است. وی سرمربی تیم‌هایی همچون باشگاه ورزشی فرایبورگ، باشگاه فوتبال بایر لورکوزن، باشگاه ورزشی وردر برمن و باشگاه فوتبال بوخوم بوده است.
استیل‌هارت () یک گروه گلم متال آمریکایی است که در سال ۱۹۸۹ در نورواک، کنتیکت تشکیل شد. اعضای بنیان‌گذار این گروه که اولین آلبوم را ضبط کردند شامل میلینکو ماتیجویچ، خواننده، کریس ریسولا، گیتاریست اصلی، فرانک دی‌کستانزو، گیتاریست ریتم، جیمز وارد، نوازنده گیتار بیس و جان فاولر، درامر، بودند. هم‌اکنون میلینکو ماتیویچ، مایک هامبرت، جو پسیا و جیمز وارد اعضای گروه هستند. اولین آلبوم استیل‌هارت، با نام با نام گروه خودشان استیل‌هارت در سال در ۱۰ مه ۱۹۹۰ منتشر شد. این آلبوم در ۳۰ ژوئیه ۱۹۹۱ توسط انجمن صنعت ضبط موسیقی
آلبوم در ۳۰ ژوئیه ۱۹۹۱ توسط انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا گواهی طلا دریافت کرد.
بیمارستان عمومی بی دی پتیت پارسی () بیمارستانی در کومبالا هیل، بمبئی است. تاریخچه. در سال ۱۸۹۶، هند دچار قحطی شدیدی شد و مردم بمبئی از بیماری‌های کشنده زیادی رنج می‌بردند. ناوروجی هرموسجی پاتوک، مدیر پتیت میلز، به خانواده پتیت پیشنهاد تأسیس بیمارستانی برای جامعه پارسی را داد. این بیمارستان را صنعتگر مشهور پارسی، بومانجی دینشاو پتیت، تأسیس کرد. او ۵۰۰ روپیه پیشنهاد داده و بودجه آن را تأمین کرد. ناوروجی نصروانجی وادیا و کخوشرو ان بهادرجی ۱۰٬۰۰۰ روپیه از طرف پنچایات پارسی برای احداث بیمارستان اهدا کردند. آنها
پارسی برای احداث بیمارستان اهدا کردند. آنها بیمارستانی موقت هم در پارل تأسیس کردند. بومانجی املاک خود در هتل خانوادگی کومبالا هیل و ۵۰٬۰۰۰ روپیه وثیقه اهدا کرد. کمیته کمک مالی او را پذیرفت و موافقت کرد که بیمارستان را به نام او نامگذاری کنند. در سال ۱۹۰۷، پایه و اساس بیمارستان را فرماندار بمبئی، سر جورج کلارک، گذاشت. برای اداره بیمارستان، از جامعه زرتشتی کمک‌های مالی دریافت می‌شود. امکانات. این بیمارستان بخشی اصلی، رختشویخانه، بخش تغذیه، خانه سالمندان، درمانگاه و اقامتگاه پزشکان دارد. بخش اصلی در سال ۲۰۰۹
و اقامتگاه پزشکان دارد. بخش اصلی در سال ۲۰۰۹ بازسازی شده است. این بیمارستان برای فقرا امتیاز ویژه‌ای ارائه می‌دهد. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
رادیو مارکونی یک شرکت ایتالیایی است که از سال ۱۹۹۳ تجهیزات صوتی و تصویری و رادیویی را نصب و سرویس می‌کند. این شرکت سیستم‌های ارتباطی چندرسانه‌ای تعاملی طراحی می‌کند. این شرکت همچنین چندین برنامه کاربردی برای تئاترها، مراکز کنفرانس، موزه‌ها و استادیوم‌ها توسعه داده است. [ "" ] این شرکت در طول حیات خود به مرکز خدمات‌رسانی برای برندهایی مانند سونی، سنهایزر، نویمان و تله‌ویک تبدیل شده است و مشتریانی از رادیو، تلویزیون، تئاتر، مقامات دولتی و نیروهای امنیتی دارد. تاریخچه. در سال ۲۰۰۴، پس از تکمیل پروژه‌ای برای
تاریخچه. در سال ۲۰۰۴، پس از تکمیل پروژه‌ای برای تئاتر آلا اسکالا در میلان، رادیو مارکونی از یک شرکت با نام تجاری نامشخص به یک شرکت با مسئولیت محدود تبدیل شد. رادیو مارکونی در سال ۲۰۰۶ تمرکز خود را بر توسعه فناوری‌های اختصاصی آغاز کرد و گسترش بین‌المللی خود را آغاز کرد، به طوری که اولین پروژه بین‌المللی آن در سال ۲۰۰۷ در خانه اپرای اسلو به اجرا درآمد. این شرکت در نوامبر ۲۰۰۷ درخواست ثبت اختراع خود را در ایتالیا ارائه داد. در سال ۲۰۰۹، این شرکت فناوری خود را با هدف کاهش مصرف انرژی توسعه داد. فناوری
خود را با هدف کاهش مصرف انرژی توسعه داد. فناوری چندرسانه‌ای (معروف به موده۲۳). درخواست‌های ثبت اختراع به اروپا، ایالات متحده، کانادا، چین، عمان، قطر و امارات متحده عربی گسترش یافت. در سال ۲۰۱۰، این شرکت برای فناوری موده۲۳ خود در کشور مبدأ، حق ثبت اختراع دریافت کرد. کاربردهای آن به سایر بازارهای موازی، مانند بازارهای مرتبط با ورزش، گسترش می‌یابد. در سال ۲۰۱۱، رادیو مارکونی در اولین نصب گسترده جهانی فناوری چندرسانه‌ای تعاملی در خانه اپرای سلطنتی مسقط در عمان مشارکت داشت. این پروژه در بخش «غیرفعال‌ترین مرکز