payamvha/North_RAG huggingface dataset:
منتشر شد. در سال ۲۰۰۵، مقالات "«اتوبوس استالین»" منتشر شد. در ژوئن ۲۰۰۶، مجموعه داستان‌های کوتاه شاو ۱۵۰. داستان‌هایی از کارخانه‌ها و محیط اطراف آن منتشر شد. پناکی با لیموها همکاری و شروع به همکاری کرد. نوشته‌های او همچنین در موضوعات جدید، "میکرو مگا" و ناول روو فرانسه منتشر شده‌اند. از سال ۲۰۰۷، این نویسنده به همراه "نویسندگان ناشناس" درگیر پروژه‌ای شد که شامل نوشتن رمان وقایع‌نگاری‌هایی از سیاره‌ای متروکه با مشارکت و همکاری نویسندگان ناشناس بود. همچنین در سال ۲۰۰۷، او به حزب دموکرات پیوست. در سال ۲۰۰۸
در سال ۲۰۰۷، او به حزب دموکرات پیوست. در سال ۲۰۰۸ مقاله تیر و چکش منتشر شد که در آن او شهرهای بنیان‌گذار فاشیسم در سراسر ایتالیا را توصیف کرد و موضوع فیلم کوتاه چشمان سبز را برای کارگردان کلمنته پرنارلا نوشت. در ۲ مارس ۲۰۱۰، "رمان «کانال موسولینی»"، رمانی دربارهٔ احیای آگرو پونتینو، منتشر شد. این کتاب که توسط نویسنده به عنوان «اثری که برای آن به دنیا آمدم» تعریف شده است، در ۲ ژوئیه همان سال برنده شصت و چهارمین دوره جایزه استرگا، "جایزه آکوی تاریخ" به عنوان «رمان تاریخی سال»، جایزه "کتاب سال" و یکی از
«رمان تاریخی سال»، جایزه "کتاب سال" و یکی از فینالیست‌های جایزه پرمیو کامپیولو شد. این رمان مورد تحسین بخش بزرگی از منتقدان قرار گرفت و به صدر جدول فروش صعود کرد. در ۱۴ نوامبر همان سال، او جایزه "آستیا داپلو را" در آستیا دریافت کرد. در ۳ اوت ۲۰۲۱، پناکی بر اثر حمله قلبی در خانه‌اش در لاتینا درگذشت. لحظاتی قبل از مرگش، او در حال صحبت تلفنی با همسرش بود که ناگهان از حال رفت. همسرش برای کمک پزشکی به آمبولانس زنگ زد. پس از رسیدن به خانه، امدادگران آمبولانس پناکی را مرده یافتند. او ۷۱ سال داشت.
هانس کارل پترلینی (متولد ۱۲ مارس ۱۹۶۱) نویسنده، روزنامه‌نگار، استاد دانشگاه اتریشی و محقق آموزشی است که اصالتاً اهل تیرول جنوبی (سودتیرول/آلتو آدیگه)، استانی خودمختار و عمدتاً آلمانی‌زبان در شمال ایتالیا، است. هانس کارل، مانند بیش از دو سوم مردم این استان، زبان مادری‌اش آلمانی است، زبانی که از نظر تاریخی زبان اکثریت مردم محلی بوده است. برادر بزرگترش، اسکار پترلینی، سیاستمدار است. زندگی‌نامه. هانس کارل در بوزن/بولزانو متولد شد و به همراه خانواده‌اش در جنوب تیرول، تنها چند مایل در جنوب بوزن، بزرگ شد. او در
تیرول، تنها چند مایل در جنوب بوزن، بزرگ شد. او در مدرسه کلاسیکو لیسئو در بوزن تحصیل کرد و در آنجا ، دیپلم دبیرستان ایتالیایی، را دریافت کرد. پترلینی در سال ۱۹۸۲ روزنامه‌نگار شد. پس از اولین تجربیاتش در دولومیتن، روزنامه منطقه‌ای، در مجله خبری هفتگی تیرول جنوبی با دیدگاه‌های لیبرال در مورد سیاست و اقتصاد مشغول به کار شد و سردبیر آن شد. در سال ۱۹۸۲، پس از انتشار مجموعه‌ای از گزارش‌ها در مورد رسوایی‌های سیاسی احتمالی، تحت فشار سیاسی اخراج شد. پس از آن، او به هوبرتوس چرنین و خانواده لنتش پیوست تا یک مجله خبری
چرنین و خانواده لنتش پیوست تا یک مجله خبری رقیب به نام مشخصات تیرول جنوبی تأسیس کنند. پس از شکست مالی این مجله، مجله سابقش او را به عنوان سردبیر فراخواند و نقش سردبیری خود را بین سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴ از سر گرفت. حرفه روزنامه‌نگاری او آغاز و کثرت‌گرایی دنیای رسانه‌ای تیرول جنوبی را رقم زد، که مدت‌ها با انحصار قومی مشخص می‌شد. مضامین ماندگار در نوشته‌های او شامل تعادل خطرات بین رویارویی خشونت‌آمیز و همزیستی مسالمت‌آمیز در تاریخ اخیر تیرول جنوبی، همراه با سؤالات مرتبط با این موضوع بود که چگونه مردم می‌توانند
مرتبط با این موضوع بود که چگونه مردم می‌توانند فراتر از الگوهای فرهنگی سنتی و خصومت‌های قومی که از زمان الحاق ناخواسته آن به ایتالیا در دهه دوم قرن بیستم، از ویژگی‌های این منطقه بوده است، رشد کنند. در سال‌های اولیه قرن بیست و یکم، او اولین کتاب‌های خود را با مضامین تروریسم تیرول جنوبی و کتاب خود با عنوان «"ما، فرزندان تفویض اختیار تیرول جنوبی» (۲۰۰۳) منتشر کرد". در سال ۲۰۰۴، پترلینی از روزنامه‌نگاری کناره‌گیری کرد و از طریق تحصیل و تحقیق در دانشگاه اینسبروک و دانشکده آموزش دانشگاه آزاد بولزانو (بوزن)،
و دانشکده آموزش دانشگاه آزاد بولزانو (بوزن)، ابتدا با تمرکز بر جنبه‌های روانکاوی و سپس با رویکردهای پدیدارشناختی، به آموزش روی آورد. هدف او بازنگری مضامین نوشته‌های قبلی‌اش از منظری آکادمیک‌تر بود. پایان‌نامه او با عنوان «انفجار قدرت و بی‌قدرتی» که با عنوان «مبارزان آزادی روی مبل» منتشر شد، تلاشی برای ارائه دیدگاهی روانکاوانه در مورد حملات تروریستی در تیرول جنوبی بین سال‌های ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۷ بود. موضوع پایان‌نامه او «سرزمین مادری/خانه» به عنوان یک مفهوم کلی برای هویت سیاسی در تیرول جنوبی بود که در مقاله
برای هویت سیاسی در تیرول جنوبی بود که در مقاله انگلیسی با دسترسی آزاد «خانه مادری بین جهان زندگی و روان‌پریشی دفاعی: یادگیری بین فرهنگی و فراموشی در یک فرهنگ قوم‌محور: مطالعه طولانی‌مدت در مورد شکل‌گیری هویت شوتزن (تیراندازان) جوان» خلاصه شده او مدرک عالی دانشگاهی خود را از اینسبروک برای پایان‌نامه‌ای با عنوان «یادگیری و قدرت: الگوهای آموزش و پرورش در مدارس، فرهنگ و سیاست» دریافت کرد و گواهی تدریس مربوط را نیز دریافت نمود. برای سال تحصیلی ۲۰۱۴/۲۰۱۵، کرسی تدریس «علوم تربیتی عمومی و آموزش بین فرهنگی» را در
«علوم تربیتی عمومی و آموزش بین فرهنگی» را در دانشگاه آلپن-آدریا در کلاگنفورت به دست آورد. در سال ۲۰۲۰، او کرسی یونسکو در آموزش شهروندی جهانی در دانشگاه کلاگنفورت تأسیس کرد و خود صاحب آن شد. در سال ۲۰۲۳، تحقیقات خود را در کتاب دسترسی آزاد «تنوع یادگیری» گردآوری کرد که از طرح‌های هویت قومی تا شهروندی جهانی را در بر می‌گیرد. جدیدترین تمرکز او بر پتانسیل یادگیری تحول‌آفرین برای جهانی عادلانه‌تر و برابرتر است. در کتاب «کانون: دموکراسی، شهروندی جهانی زیست‌محیطی و آموزش دگرگون‌کننده»، ویرایش‌شده توسط پاول کار،
و آموزش دگرگون‌کننده»، ویرایش‌شده توسط پاول کار، جینا تِسه و الوی ریواس-سانچز (۲۰۲۳)، پترلینی فصل «احساس جهان» را نوشت و به بررسی پتانسیل‌ها و معضلات ایجاد همدلی جهانی پرداخت. برای دوره دانشگاهی آموزش شهروندی جهانی (۲۰۱۹–۲۰۲۳)، پترلینی و تیم دوره (یاسمین دونلیک، هایدی گروباوئر، کارین لیبهارت، ورنر وینترشتاینر) جایزه آموزش جهانی را دریافت کردند. او به همراه جَسمین دونلیک، سالنامه مهاجرت و جامعه را ویرایش می‌کند.
کریستین روکا (متولد ۲۳ ژانویه ۱۹۶۸) روزنامه‌نگار و وبلاگ‌نویس ایتالیایی است. او به عنوان نویسنده، نویسنده مقاله "«سفری به سوی بارنی»" (۲۰۱۰) است که سفری به دنیای مردخای ریچلر، نویسنده "«نسخه بارنی»" است. شغل. روکا که در آلکامو، در منطقه سیسیل در جنوب ایتالیا متولد شد، در رشته حقوق از دانشگاه کاتولیک ساکرو کور در میلان فارغ‌التحصیل شد. پس از آن، فعالیت سیاسی خود را با حزب رادیکال مارکو پانلا و اما بونینو آغاز کرد. در سال ۱۹۹۱، او دستیار پارلمانی پپینو کالدریسی بود. چند سال بعد، از زمان تأسیس، خود را وقف
بود. چند سال بعد، از زمان تأسیس، خود را وقف روزنامه‌نگاری با "ایل فوگلیو" جولیانو فرارا کرد. او همچنین خبرنگار "ایل سول ۲۴ اور" است و در "ونیتی فیر ایتالیا" می‌نویسد، که عمدتاً به سیاست آمریکا و بین‌المللی می‌پردازد. تا دسامبر ۲۰۱۳، او هر یکشنبه یک ستون موسیقی با عنوان "گومالاکا" برای "سول ۲۴ اور" می‌نوشت و از فوریه ۲۰۱۲ مدیر مجله، ضمیمه ماهانه همان روزنامه است. از سال ۲۰۰۲، او یک وبلاگ روزنامه، "Camilloblog.it"، را اداره می‌کند که در طبقه‌بندی بین‌المللی ویکیو به مقام اول رسیده است. در ۴ اکتبر ۲۰۱۲، روکا
به مقام اول رسیده است. در ۴ اکتبر ۲۰۱۲، روکا در توییتر با ماسیمو بوردین به جدل پرداخت. در طول پخش رادیویی مطبوعات و رژیم غذایی، بوردین از رفت و آمدهای مکرر روکا با نیکولو پولاری و پیو پمپا در ستاد سیسمی در رابطه با مقالات نوشته شده در مورد پرونده نیجرگیت پرده برداشت. روز بعد، فرارا در "ایل فولیو" در مورد این اختلاف نظر اظهار نظر کرد و گفت که منابع روکا «گزارش‌های رسمی سنای آمریکا و کمیسیون‌های مختلف تحقیق بریتانیا در مورد رسوایی‌های مختلف مرتبط با آن رویداد» بوده است و ملاقات با پولاری و پمپا تنها پس از
بوده است و ملاقات با پولاری و پمپا تنها پس از انتشار مقالات انجام شده است. روزنامه‌های "لا رپوبلیکا" و "ایل فاتو کووتیدیانو" با نقل از همان مقاله نوشته شده توسط فرارا، از کمپینی برای انتشار اطلاعات نادرست به نفع اداره اطلاعات نظامی ایتالیا علیه نظرسنجی‌های انجام شده توسط جوزپه داوانزو و کارلو بونینی در مورد نیجرگیت صحبت کردند. از سپتامبر ۲۰۱۹ او سردبیر "لینکیستا" است.
آئورلیو پادوانی (Aurelio Padovani)‌ (پورتیچی،‌ ۲۸ فوریه ۱۸۸۹ - ۱۶ ژوئن ۱۹۲۶) از رهبران اولیه جنبش فاشیست ایتالیا بود. زندگینامه. پادوانی در پورتیچی متولد شد. او در سال ۱۹۱۰ با یک معلم مدرسه ازدواج کرد و از او صاحب شش فرزند شد و شغل دفتری داشت. او که در سن ۱۸ سالگی داوطلبانه به برسالیری پیوسته بود، در طول جنگ ایتالیا و عثمانی و جنگ جهانی اول در هنگ یازدهم خدمت کرد و در نهایت به درجه سروانی رسید. در ۴ آوریل ۱۹۲۰، پادوانی در سازمان فاشیستی بنیتو موسولینی ثبت نام کرد. در سال ۱۹۲۱، پادوانی به عنوان رئیس فاشیست
کرد. در سال ۱۹۲۱، پادوانی به عنوان رئیس فاشیست شهر ناپل ظهور کرد. او که شخصیتی کاریزماتیک بود، در دوران حکومتش تعداد ثبت‌نام‌ها افزایش یافت و نامزدهای مورد حمایت فاشیست‌ها در انتخابات ۱۹۲۱ در ناپل به طور نامتناسبی خوب عمل کردند. او در راهپیمایی اکتبر ۱۹۲۲ موسولینی به سمت رم شرکت کرد و پس از آن به سرعت به چهره‌ای برجسته در جنوب تبدیل شد و به عنوان راس منطقه کامپانیا از اقتدار عالی برخوردار شد. با این حال، به همان سرعت، رقابت‌ها و تنش‌های داخلی افزایش یافت. پادوانی از نمایندگان جناح چپ فاشیسم بود و از حزب به
از نمایندگان جناح چپ فاشیسم بود و از حزب به خاطر بورژوا شدن بیش از حد به قیمت منافع کارگران انتقاد می‌کرد. او که یک جمهوری‌خواه قسم‌خورده بود، همچنین از تمایلات موسولینی به سلطنت ایتالیا بیزار بود. پادوانی همچنین با فراماسونری که موسولینی با آن مخالف بود، مرتبط بود و بنابراین پادوانی مجبور شد در فوریه ۱۹۲۳ از روابط خود با آن سازمان دست بکشد. پادوانی با سازش‌های سیاسی مانند ادغام با ملی‌گرایان مخالف بود و چنین اقداماتی را خیانت به ریشه‌های «انقلابی» فاشیسم می‌دانست. این امر به ضرر او تمام شد، زیرا
فاشیسم می‌دانست. این امر به ضرر او تمام شد، زیرا ملی‌گرایان هنوز نفوذ قابل توجهی در روستاها داشتند و یک ملی‌گرای سابق در منطقه ناپل، پائولو گرکو، دوستان مهمی در تجارت داشت. در 19 مه 1923، پادوانی مجبور به استعفا شد تا گرکو بتواند جای او را بگیرد. پادوانی به اعتراض خود به وفاداری به حزب فاشیست ادامه داد و بعداً دوباره به کار خود بازگشت، هرچند هرگز به مناصب دولتی بازنگشت. شرایط دراماتیک و عجیب پیرامون مرگ او در رسانه‌های خارجی گزارش شد. او در حالی که برای استقبال از جمعی از تحسین‌کنندگانش از بالکن خانه‌اش
از جمعی از تحسین‌کنندگانش از بالکن خانه‌اش بیرون می‌رفت، بالکن به طرز غیرقابل توضیحی فرو ریخت و پادوانی و هشت نفر دیگر را کشت. مدت‌هاست که گمان می‌رود این حادثه یک بازی کثیف بوده است، زیرا محبوبیت و نفوذ پایدار پادوانی احتمالاً منبع ناراحتی موسولینی بود. هزاران نفر برای مراسم تشییع جنازه پادوانی گرد هم آمدند. در سال ۱۹۳۴، میدان سانتا ماریا دگلی آنجلی در ناپل به میدان آئورلیو پادوانی تغییر نام داد و بنای یادبود بزرگی به نام او ساخته شد. پس از جنگ جهانی دوم، نام میدان به میدان قبلی برگردانده شد و بنای یادبود
میدان به میدان قبلی برگردانده شد و بنای یادبود برچیده شد و سرنوشت آن تا سال ۲۰۱۰ که بقایای آن در تونل بوربون پیدا شد، فراموش شد. پادوانی در گورستان پوجورئاله ناپل به خاک سپرده شده است.
آربریش یک گویش از زبان آلبانیایی است که توسط جوامع آلبانی‌تبار (که به آربریش‌ها معروفند) در جنوب ایتالیا صحبت می‌شود. این زبان نمایانگر یک پدیده منحصربه‌فرد از حفظ زبان در یک بستر زبانی کاملاً متفاوت برای چندین قرن است.نام بومی این زبان ( Arbëresh)به معنای «زبان آلبانیایی‌ها» است و جزو خانواده زبانی آلبانیایی جنوبی از خانواده زبانی هندواروپایی می باشد.از زبان‌های خویشاوند این زبان می توان به زبان آلبانیایی مدرن (که در آلبانی و کوزوو صحبت می‌شود) و زبان آرمنیش (Arvanitika در یونان) اشاره کرد. پراکندگی. محل
(Arvanitika در یونان) اشاره کرد. پراکندگی. محل اصلی پراکندگی این زبان مناطق متعددی در جنوب ایتالیا، به ویژه در کالابریا، سیسیل، پولیا و مولیزه است. تعداد سخنوران. تخمین‌ها متفاوت است اما حدودا بین ۵۰,۰۰۰ تا ۱۰۰,۰۰۰ نفربه این زبان صحبت می کنند که اکثر آن‌ها دو زبانه بوده و به ایتالیایی نیز مسلط هستند. وضعیت زبانی. این زبان جزو زبان های در معرض خطر Endangered طبقه‌بندی می‌شود، زیرا انتقال زبان به نسل‌های جوان در حال کاهش است. ریشه‌شناسی و تاریخچه. زبان آربریش مستقیماً از گویش‌های آلبانیایی جنوبی توسکی
آربریش مستقیماً از گویش‌های آلبانیایی جنوبی توسکی (Tosk)مشتق شده است که توسط مهاجرانی که بین قرن‌های ۱۵ تا ۱۸ میلادی از آلبانی و بالکان به دلیل تهاجم امپراتوری عثمانی به ایتالیا مهاجرت کردند، به این مناطق آورده شد. حفظ ویژگی‌های قدیمی: به دلیل انزوای جغرافیایی در جوامع خود در ایتالیا، این زبان بسیاری از ویژگی‌های آوایی، واژگانی و دستوری آلبانیایی قدیمی را حفظ کرده است که ممکن است در آلبانیایی مدرن تغییر یافته باشند. تأثیرات زبانی: زبان آربریش تحت تأثیر شدید زبان‌های محلی ایتالیا، به ویژه ایتالیایی و
شدید زبان‌های محلی ایتالیا، به ویژه ایتالیایی و گویش‌های محلی جنوب ایتالیا، قرار گرفته و واژگان زیادی از این زبان‌ها وام گرفته است. تنوع گویشی. آربریش یک زبان واحد نیست، بلکه مجموعه‌ای از گویش‌ها است که عمدتاً بر اساس منطقه سکونت دسته‌بندی می‌شوند. این گویش‌ها به دو گروه اصلی تقسیم می‌شوند: گروه شمالی (مانند مقاصد اصلی در مولیزه و بخش‌هایی از پولیا): این گویش‌ها تمایل بیشتری به حفظ ویژگی‌های قدیمی‌تر دارند. گروه جنوبی (مانند مقاصد در سیسیل و کالابریا): این گویش‌ها ممکن است تحت تأثیر گویش‌های محلی جنوب
این گویش‌ها ممکن است تحت تأثیر گویش‌های محلی جنوب ایتالیا بیشتر تغییر کرده باشند. وضعیت حفاظتی و رسمیت. رسمیت. آربریش در سطح ملی در ایتالیا رسمیت دولتی ندارد، اما تحت حمایت قانونی قانون شماره ۴۸۲/۱۹۹۹ (قانون حفاظت از زبان‌های اقلیت تاریخی ایتالیا) قرار گرفته است. تلاش‌های احیا. سازمان‌های محلی و خود جامعه آربریش تلاش‌هایی برای آموزش زبان در مدارس محلی و تولید محتوای رسانه‌ای (مانند کتاب‌ها و مستندات) برای حفظ آن انجام می‌دهند.
جیمز تورنس (۲۸ ژوئیه ۱۸۸۹–۲ ژوئیه ۱۹۴۹) بازیکن و مربی فوتبال اسکاتلندی بود. او به مدت شانزده سال به عنوان مهاجم برای فولام بازی کرد و همچنین دو فصل را در والسال گذراند که از جمله یک فصل به عنوان مربی بود. دوران حرفه‌ای. او که در سال ۱۹۱۰ از اشفیلد به فولام پیوست، ۱۶ سال را در این باشگاه گذراند و در مجموع ۳۵۵ بازی در لیگ انجام داد و ۳۵ گل به ثمر رساند. او مهاجمی همه‌کاره بود و در چهار پست تهاجمی مختلف برای فولام بازی می‌کرد. تقریباً در تمام مدت حضورش در کریون کاتج، این باشگاه در دسته دوم بود و هدایت آن را
کاتج، این باشگاه در دسته دوم بود و هدایت آن را فیل کلسو بر عهده داشت. اندی داکت از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۶ هدایت این تیم را بر عهده داشت. او در ژوئیه ۱۹۲۶ به والسال رفت و در فصل ۱۹۲۸–۱۹۲۷ جایگزین دیوید اشورث به عنوان سرمربی شد. او پیروزی ۷–۰ مقابل کاونتری سیتی در لیگ دسته سوم جنوب را رقم زد و دیوید فیرهورست و موزز لین را به خدمت گرفت. تورنس چهل بازی لیگ و جام حذفی برای این باشگاه انجام داد و در پایان فصل فلوز پارک را ترک کرد. زندگی شخصی. تورنس در طول جنگ جهانی اول به عنوان سازنده دیگ بخار کشتی در اسکاتلند کار
اول به عنوان سازنده دیگ بخار کشتی در اسکاتلند کار می‌کرد. او بعداً برای یک شرکت تلفن کار کرد و در ژوئیه ۱۹۴۹ بر اثر سرطان درگذشت.
گروه‌های رزمی ایتالیایی (به ایتالیایی: Italian Fasces of Combat) (که همچنین به عنوان "گروه‌های مبارز ایتالیایی" یا "لیگ‌های مبارز ایتالیایی" ترجمه می‌شود) یک سازمان فاشیستی ایتالیایی بود که توسط بنیتو موسولینی در سال ۱۹۱۹ ایجاد شد. این سازمان جانشین «گروه‌های اقدام انقلابی» (Fasci d'Azione Rivoluzionaria) بود و به طور قابل توجهی راست‌گراتر از سلف خود بود. گروه‌های رزمی ایتالیایی در سال 1921 در حزب ملی فاشیست بازسازماندهی مجدد شد. «گروه‌های رزمی ایتالیایی» توسط موسولینی و حامیانش پس از جنگ جهانی اول، در
توسط موسولینی و حامیانش پس از جنگ جهانی اول، در نشستی که در مارس ۱۹۱۹ در میلان برگزار شد، تأسیس شد. این یک سازمان ملی‌گرای افراطی بود که قصد داشت کهنه سربازان جنگ را از طیف‌های سیاسی مختلف جذب کند، در ابتدا بدون جهت‌گیری سیاسی مشخص. این سازمان ارتباط نزدیکی با روزنامه موسولینی، «مردم ایتالیا»، داشت و موسولینی در طول حیات این جنبش به عنوان رهبر (Duce) آن خدمت کرد. پس از نتیجه بسیار ضعیف در انتخابات ایتالیا در سال ۱۹۱۹، که در آن هیچ عضوی از این گروه به هیچ سمتی انتخاب نشد، این سازمان بیشتر به سمت راست گرایش
انتخاب نشد، این سازمان بیشتر به سمت راست گرایش پیدا کرد و به استفاده از خشونت شبه‌نظامی علیه مخالفان سیاسی خود، به ویژه اعضای حزب سوسیالیست ایتالیا، شهرت یافت. این گروه با حمایت شبه‌نظامیان پیراهن سیاه خود و اتحاد سیاسی با دولت جووانی جولیتی و انجمن ملی‌گرای ایتالیا، توانست برای اولین بار پس از انتخابات ۱۹۲۱ وارد پارلمان ایتالیا شود. در نوامبر همان سال، فاشی ایتالیایی دی کامبتیمنتو ("Fasci Italiani di Combattimento") نام خود را به حزب ملی فاشیست تغییر داد و خود را بازسازی کرد. تاریخچه. پیش‌زمینه. بنیتو
و خود را بازسازی کرد. تاریخچه. پیش‌زمینه. بنیتو موسولینی در طول جنگ جهانی اول در ارتش سلطنتی ایتالیا جنگید تا اینکه در فوریه ۱۹۱۷ زخمی شد و پس از شش ماه بستری شدن در بیمارستان از ارتش مرخص شد. پس از بازگشت به میلان، موسولینی به سمت سردبیر «مردم ایتالیا»، روزنامه‌ای که در ابتدا در نوامبر ۱۹۱۴ برای حمایت از ورود ایتالیا به جنگ تأسیس کرده بود، بازگشت. خوانندگان این روزنامه در غیاب او کاهش یافته بود، اما موسولینی با موفقیت این روزنامه را با تمرکز بر تفسیر جنگ احیا کرد. او در پی جلب نظر اعضای سابق و هواداران
احیا کرد. او در پی جلب نظر اعضای سابق و هواداران حزب فاشی د آزیونه ریوولوزیوناریا بود که در سال ۱۹۱۵ تحت رهبری او از فعالان پرشور طرفدار جنگ بودند. موسولینی یک جنبش سیاسی جدید به رهبری جانبازان جنگ را در نظر داشت، استدلال می‌کرد که فقط کسانی که برای کشور خود جنگیده‌اند، برای حکومت کردن مناسب هستند، و خواستار «حکومت مردان در سنگرها» شد که به یک طبقه حاکم جدید، «اشراف فردا» تبدیل شوند. در سال‌های ۱۹۱۷ و ۱۹۱۸، با ادامه جنگ، موسولینی و روزنامه «مردم ایتالیا» بودجه هنگفتی از تولیدکنندگان بزرگ اسلحه و بازرگانان
هنگفتی از تولیدکنندگان بزرگ اسلحه و بازرگانان در میلان دریافت کردند. تاریخدان دنیس مک اسمیت می‌نویسد: «احتمالاً این جریان پول از سوی شرکت‌های بزرگ به هیچ وجه بر سیاست‌های روزنامه او تأثیری نداشته است»، اما دشمنان موسولینی می‌پرسیدند: «چرا این شرکت‌ها از چنین روزنامه کوچکی حمایت می‌کنند، مگر اینکه برای ارائه خدمات باشد؟» در سال ۱۹۱۹، پس از پایان جنگ جهانی اول، پیمان ورسای منجر به تصرف تیرول جنوبی، ترنتینو، ایستریا و تریسته از اتریش-مجارستان توسط ایتالیا شد. ملی‌گرایان ایتالیایی همچنین خواستار فیوم و منطقه
ملی‌گرایان ایتالیایی همچنین خواستار فیوم و منطقه دالماتیا در ساحل دریای آدریاتیک بودند؛ از این رو احساس می‌کردند که با آنها ناعادلانه رفتار شده و از یک «پیروزی ناقص» سخن می‌گفتند. نیروهای ویژه ایتالیایی از جنگ، معروف به آردیتی، از مشکلات ایتالیا عصبانی بودند. موسولینی با آنها همدردی می‌کرد و ادعا می‌کرد که تجربیات جنگی آنها را به اشتراک گذاشته است. از این رو آنها به جنبش او پیوستند و در نهایت به "Squadrismo" تبدیل شدند. موسولینی در سال ۱۹۱۹ از روزنامه خود برای حمایت از ترکیبی التقاطی از پیشنهادهای
خود برای حمایت از ترکیبی التقاطی از پیشنهادهای «دراماتیک و چشم‌نواز» که از دیدگاه‌های طیف‌های سیاسی مختلف الهام گرفته شده بود، استفاده کرد، زیرا او «بسیار بیشتر به تاکتیک‌ها اهمیت می‌داد تا ایده‌ها» و متوجه شد که تناقض خوانندگانش را آزار نمی‌دهد. موسولینی در این زمان «به ترتیب به عنوان قهرمان لیگ و سپس ملی‌گرا، به عنوان سوسیالیست و سپس محافظه‌کار، به عنوان سلطنت‌طلب و سپس جمهوری‌خواه ظاهر می‌شد» و فعالانه آرزو داشت تمام گزینه‌های سیاسی خود را باز نگه دارد. تاسیس «گروه‌های رزمی فاشی». موسولینی و گروهی متشکل
«گروه‌های رزمی فاشی». موسولینی و گروهی متشکل از پنجاه تا دویست نفر از هوادارانش گروه‌های رزمی ایتالیایی را تأسیس کردند که در 23 مارس 1919 در سالنی که توسط بازرگانان میلانی در میدان سن سپولکرو فراهم شده بود، گرد هم آمدند. در مورد اینکه این سازمان جدید رسماً نماینده چه چیزی بود، سردرگمی زیادی وجود داشت. به طور کلی، مواضع آن اساساً با مواضع فاشیسم بعدی متفاوت بود، زیرا فاشیای اولیه مخالفت خود را با سانسور، نظامی‌گری و دیکتاتوری اعلام می‌کرد. موسولینی نوشت که «ما بیش از هر چیز آزادی‌خواه هستیم و آزادی را برای
بیش از هر چیز آزادی‌خواه هستیم و آزادی را برای همه، حتی برای دشمنانمان، دوست داریم.». در همان زمان، او همچنین گفت که آزادی اندیشه و بیان از «والاترین مظاهر تمدن بشری» هستند. موسولینی در جلسه ۲۳ مارس ۱۹۱۹ دو سخنرانی ایراد کرد که شامل مجموعه‌ای از پیشنهادهای کلی بود که برای جلب نظر چپ‌گرایان و راست‌گرایان در نظر گرفته شده بود. برای چپ‌گرایان، پیشنهادهایی برای تبدیل ایتالیا به یک جمهوری مبتنی بر حق رأی برابر برای هر دو جنس (در آن زمان فقط مردان می‌توانستند رأی دهند)، برگزاری همه‌پرسی، لغو سنا و حذف تمام
رأی دهند)، برگزاری همه‌پرسی، لغو سنا و حذف تمام عناوین مبتنی بر کاست یا طبقه و موارد دیگر وجود داشت. برای راست‌گرایان، موسولینی ادعاهای ناسیونالیستی بر سر فیومه و دالماتیا را تأیید کرد و فاشی‌ها پیشنهاد دادند که دولت از عرصه کسب و کار خارج شود و بخش‌های بزرگی از اقتصاد از کنترل عمومی به کنترل خصوصی منتقل شود. "مانیفست گروه‌های رزمی ایتالیایی" روز بعد در روزنامه موسولینی، ایل پوپولو دیتالیا، که ارتباط نزدیکی با آن داشت، منتشر شد. با این حال، "مردم ایتالیا" روزنامه رسمی فاشی نبود و همیشه سازمانی جدا از آن
روزنامه رسمی فاشی نبود و همیشه سازمانی جدا از آن باقی ماند؛ نشریه رسمی این جنبش، روزنامه هفتگی ایل فاچو ("Il Fascio") بود که مدتی بعد، زمانی که انتشار آن از نظر مالی مقرون به صرفه شد، تأسیس شد. کمی پس از تأسیس، فاشی ایتالیایی دی کامبتیمنتو (Fasci Italiani di Combattimento) شروع به خشونت سیاسی علیه دشمنان خود کرد. در 15 آوریل 1919، دفاتر و تجهیزات چاپ روزنامه اصلی سوسیالیستی، "آوانتی!"، توسط گروهی از فاشیست‌ها به رهبری مارینتی و فروچو وکی مورد حمله و تخریب قرار گرفت. موسولینی خود مسئولیت این حمله را بر عهده
گرفت. موسولینی خود مسئولیت این حمله را بر عهده نگرفت، اما از آن دفاع کرد و آن را «اولین دستاورد مادی انقلاب فاشیستی» دانست. در 9 و 10 اکتبر، اولین کنگره در فلورانس برگزار شد. در نوامبر ۱۹۱۹، انتخابات پارلمانی در ایتالیا برگزار شد. حزب فاشیست ایتالیا به هر یک از شاخه‌های محلی خود اجازه داد تا به هر نحوی که صلاح می‌داند، به انتخابات نزدیک شود. بسیاری از شاخه‌های محلی برنامه انتخاباتی خود را تعیین کردند و برخی به شدت به راست متمایل شدند، اگرچه موسولینی و شاخه میلان او یک برنامه چپ‌گرایانه و ضد روحانیت ارائه
میلان او یک برنامه چپ‌گرایانه و ضد روحانیت ارائه دادند. این تلاشی برای جلب آرا از سوسیالیست‌ها بود، اما زمانی که موسولینی و حزبش کمتر از ۵۰۰۰ رأی کسب کردند، در مقایسه با ۱۹۰۰۰۰ رأی سوسیالیست‌ها تنها در میلان، به یک فاجعه انتخاباتی تبدیل شد. نتیجه انتخابات چنان ناامیدکننده بود که حتی در روستای زادگاه موسولینی، پره‌داپیو، حتی یک نفر هم به او رأی نداد. در یک مراسم تشییع جنازه ساختگی پس از انتخابات، اعضای حزب سوسیالیست ایتالیا تابوتی را که نام موسولینی بر آن بود، حمل کردند و آن را از مقابل آپارتمان او عبور
بود، حمل کردند و آن را از مقابل آپارتمان او عبور دادند تا نمادی از پایان دوران سیاسی او باشد. تغییر جهت و صعود. پس از نتایج فاجعه‌بار انتخابات نوامبر ۱۹۱۹، تعداد اعضای فاشی‌ها کاهش یافت و تا پایان سال کمتر از ۴۰۰۰ عضو باقی ماندند. موسولینی برای مدت کوتاهی به ترک سیاست، مهاجرت از ایتالیا و دنبال کردن حرفه داستان‌نویسی فکر کرد.[ با این حال، خیلی زود مشخص شد که پارلمان تازه انتخاب شده قادر به تشکیل هیچ ائتلافی برای تشکیل دولت نیست. بزرگترین حزب، سوسیالیست‌ها بودند، وضعیتی که محافظه‌کاران را نگران کرد و آنها
بودند، وضعیتی که محافظه‌کاران را نگران کرد و آنها را وادار کرد تا به دنبال متحدان سیاسی جدیدی برای جلوگیری از هرگونه دولت سوسیالیستی بالقوه باشند. موسولینی فرصتی را برای تغییر جهت فاشی‌ها به سمت اتحاد با راست سیاسی سنتی دید و تصمیم گرفت در سیاست باقی بماند. موسولینی و فاشی‌ها از طریق یک کمپین روزنامه‌ای به نفع افزایش تسلیحات و افزایش ناوگان تجاری، یارانه‌های جدیدی از گروه‌های تجاری دریافت کردند. آنها همچنین حمایت خود را از به قدرت رسیدن گابریل دانونزیو در شهر فیوم اعلام کردند و از مردم برای حمایت از
در شهر فیوم اعلام کردند و از مردم برای حمایت از دانونزیو کمک مالی خواستند. این پول هرگز به دانونزیو نرسید و توسط فاشی‌ها برای اهداف خودشان مصادره شد. در طول دوسالانه‌ی سرخ (Biennio Rosso)، در تابستان 1920، موجی از اعتصابات و اشغال کارخانه‌ها توسط کارگران سوسیالیست، صنعتگران و زمین‌داران را بیشتر ترغیب کرد تا از جنبش فاشیستی حمایت مالی کنند. فاشی‌ها شاخه‌های جدیدی را در سراسر کشور تأسیس کردند و شبه‌نظامیان شبه‌نظامی خود را که به پیراهن سیاه معروف بودند، به شدت گسترش دادند. آنها به بهانه‌ی نجات کشور از
به شدت گسترش دادند. آنها به بهانه‌ی نجات کشور از کمونیسم، موجی از خشونت را در زمستان 1920-1921 آغاز کردند. تا پاییز ۱۹۲۰، فاشیست‌ها تمرکز خود را به روستاها معطوف کرده بودند، جایی که خود را مصمم‌ترین مخالف سوسیالیست‌ها و تنها کسانی که مایل به انجام اعمال خشونت‌آمیز بودند، معرفی می‌کردند. فاشیست‌ها به شدت از روستاها نیرو جذب می‌کردند و عضویت آنها در هفت ماه آخر سال ۱۹۲۰ ده برابر شد. آنها به طور فزاینده‌ای از جوخه‌هایی که تا حدودی از کهنه سربازان نظامی تشکیل شده بودند و اغلب توسط افسران سابق ارتش رهبری
شده بودند و اغلب توسط افسران سابق ارتش رهبری می‌شدند، برای انجام «عملیات‌های تنبیهی» جهت غارت مقرهای سوسیالیست‌ها و از هم پاشیدن اتحادیه‌های کارگری استفاده می‌کردند. خود موسولینی در این زمان کنترل نسبتاً کمی بر جوخه‌های مسلح فاشیستی داشت، اما از آنها برای نشان دادن قدرت خود در میز مذاکره با سایر احزاب سیاسی استفاده می‌کرد. برای انتخابات ماه مه 1921، فاشی‌ها با دولت جووانی جولیتی وارد ائتلاف شدند، که معتقد بود می‌تواند از آنها علیه سوسیالیست‌ها و حزب کمونیست تازه تأسیس ایتالیا استفاده کند. ائتلاف به رهبری
تازه تأسیس ایتالیا استفاده کند. ائتلاف به رهبری جولیتی، بلوک ملی نامیده شد و موسولینی فاشی خود را به عنوان نماینده "جناح راست افراطی" این گروه معرفی کرد. این اولین باری بود که او خود را در جناح راست افراطی معرفی می‌کرد. او شروع به صحبت در مورد ایتالیایی‌ها به عنوان نژاد برتر کرد و گفت که "سیاست خارجی فاشیست در کلمات "امپریالیسم" و "توسعه ملی" خلاصه می‌شود.". انتخابات در فضایی خشونت‌آمیز برگزار شد. از آنجایی که فاشیست‌ها اکنون در ائتلاف با دولت بودند، به آنها اجازه داده شد تا قانون را زیر پا بگذارند و
آنها اجازه داده شد تا قانون را زیر پا بگذارند و مخالفان خود را با مصونیت از مجازات مرعوب کنند. پلیس گاهی اوقات کامیون‌های آنها را به سمت جوخه‌های فاشیستی کند می‌کرد، واحدهای ارتش گاهی به آنها سلاح می‌دادند و قضات معمولاً آنها را از اتهامات وارده علیه خود بی‌گناه تشخیص می‌دادند. برخی از مناطق کشور تا روز انتخابات تحت کنترل مؤثر فاشیست‌ها بودند. در نتیجه، گروه‌های رزمی ایتالیایی نتیجه انتخاباتی بسیار بهتری نسبت به سال 1919 داشت، اما هنوز تنها 7٪ آرا و 35 کرسی در پارلمان (از مجموع 535 کرسی) را به دست آورد.