payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قذافی به زنان گفت: «اسلام باید دین تمام اروپا شود.» سه نفر از آنها، دو ایتالیایی و یک اسپانیایی، با حجاب آمده بودند زیرا به اسلام گرویده بودند. همچنین، در این مورد، حضور رهبر لیبی در ایتالیا جنجال قابل توجهی را برانگیخت. به‌طور خاص، سناتور مارکو پردوکا (از فهرست حزبی اما بونینو - حزب دموکرات) و رادیکال‌های ایتالیایی به دلیل اقامت آنها در پادگان سالوو داکویستو اعتراض کردند. برای مقابله با اقامت قذافی در این پادگان، یک گروه فلش ماب (جنبش اعتراضی) سازماندهی شد. یادداشت تفاهم ایتالیا و لیبی (۲۰۱۷). این
شد. یادداشت تفاهم ایتالیا و لیبی (۲۰۱۷). این تفاهم‌نامه که رسماً «یادداشت تفاهم همکاری در زمینه‌های توسعه، مبارزه با مهاجرت غیرقانونی، قاچاق انسان و قاچاق سوخت و تقویت امنیت مرزها بین دولت لیبی و جمهوری ایتالیا» نامیده می‌شود، در ۲ فوریه ۲۰۱۷ توسط پائولو جنتیلونی، نخست‌وزیر ایتالیا، و فائز السراج، نخست‌وزیر دولت وفاق ملی لیبی، امضا شد. این تفاهم‌نامه، همکاری دوجانبه بین ایتالیا و لیبی در زمینه مهاجرت را که قبلاً توسط پیمان دوستی، مشارکت و همکاری تنظیم شده بود، تمدید می‌کند. هدف اصلی این تفاهم‌نامه، ارتقای
تمدید می‌کند. هدف اصلی این تفاهم‌نامه، ارتقای همکاری دوجانبه در زمینه کنترل مرزها در مسیر مدیترانه مرکزی است. این مسیر آخرین بخش سفر مهاجران کشورهای جنوب صحرای آفریقا است که از نیجر از طریق لیبی و از لیبی به سواحل ایتالیا عبور می‌کنند. طبق این تفاهم‌نامه، طرفین مایل به حمایت از پروژه‌های توسعه‌ای در لیبی و آموزش پرسنل لیبیایی هستند که در مراکز پذیرش کار می‌کنند. برون‌سپاری کنترل مهاجرت با مشکل مواجه شده است. کمیسر حقوق بشر تأکید کرد که جلوگیری از خروج و بازگشت مهاجران به لیبی، نقض حقوق بشر را افزایش داده
مهاجران به لیبی، نقض حقوق بشر را افزایش داده است. با وجود این، این تفاهم‌نامه به‌طور خودکار در سال ۲۰۲۰ برای یک دوره سه ساله تمدید شد. روابط دوجانبه. هیئت‌های دیپلماتیک مقیم. یک اتاق بازرگانی ایتالیایی-لیبیایی (به زبان‌های ایتالیایی و عربی) در رم و دیگری در طرابلس واقع شده است.
کاپیتان مردم (به ) یک عنوان اداری بود که در قرون وسطی در ایتالیا مورد استفاده قرار می‌گرفت و اساساً برای ایجاد تعادل در قدرت و اقتدار خانواده‌های اشرافی دولت‌شهرهای ایتالیا وضع شده بود. تاریخچه. این منصب در اوایل قرن سیزدهم میلادی پدید آمد، زمانی که طبقات نوظهور و ثروتمند مردم عادی (شامل بازرگانان، حرفه‌مندان، صنعتگران و در شهرهای بندری، مالکان کشتی‌ها بودند) آغاز به ایفای نقش در اداره امور شهری در دولت‌شهرهای مختلف ایتالیا کردند. این طبقات، که به‌تدریج قدرت اقتصادی و اجتماعی بیشتری به‌دست می‌آوردند،
قدرت اقتصادی و اجتماعی بیشتری به‌دست می‌آوردند، نیازمند مقام اداری‌ای بودند که بتواند در برابر نفوذ سیاسی اشراف‌زادگان ایستادگی کند. این اشراف معمولاً توسط مقاماتی نمایندگی می‌شدند؛ عنوانی که به عالی‌ترین قضات و مدیران اجرایی در شهرهای قرون وسطایی ایتالیا اطلاق می‌گردید. در پاسخ به این نیاز، منصب کاپیتان مردم شکل گرفت؛ مقامی که نماینده منافع طبقات مردمی در ساختار قدرت شهری بود. یکی از نخستین نمونه‌های ثبت‌شده این مقام در شهر بولونیا در شمال ایتالیا در سال ۱۲۲۸ منصوب شد. این تحول، بخشی از روند گسترده‌تر
۱۲۲۸ منصوب شد. این تحول، بخشی از روند گسترده‌تر دگرگونی‌های اجتماعی و سیاسی در ایتالیا بود که در آن، ساختارهای سنتی قدرت اشرافی به چالش کشیده می‌شدند و نهادهای جدیدی برای نمایندگی گروه‌های نوظهور شکل می‌گرفتند. منصب "کاپیتان مردم" بعدها در بسیاری از شهرهای دیگر نیز رواج یافت و به یکی از عناصر کلیدی در تعادل قدرت میان مردم و اشراف تبدیل شد. "کاپیتان مردم"کنترل "پودستا" را بر عهده داشت، که گاهی اوقات توسط دو شورای خودمختار با نمایندگان اصناف محلی صنعتگران و پیشه وران ( در کنار هم قرار می‌گرفت) و
صنعتگران و پیشه وران ( در کنار هم قرار می‌گرفت) و "گونفالونیری‌ها"، رهبران واحدهای نظامی مرتبط با بخش‌های شهر. در جمهوری فلورانس، از سال ۱۲۵۰ میلادی، به عنوان بخشی از تلاش برای آزادسازی شهر از حکومت فردریک دوم "، «کاپیتانو دل پوپولو»" وجود داشت. [ "" ] چنین منصبی در مراحل اولیه جمهوری جنوا نیز وجود داشت، که در سال ۱۲۵۷ گولیلمو بوکانگرا را به عنوان اولین "کاپیتان مردمی" خود انتخاب کرد. با این‌که منصب "کاپیتان مردم" در آغاز برای تقویت قدرت طبقات مردمی و مقابله با نفوذ اشراف‌زادگان ایجاد شده بود، اما در نیمه
با نفوذ اشراف‌زادگان ایجاد شده بود، اما در نیمه دوم قرن سیزدهم به بستری برای استبداد و سلطه موروثی تبدیل شد. خانواده‌های بانفوذ، از جمله همان اشرافیانی که این منصب در ابتدا برای کنار زدن آن‌ها از قدرت طراحی شده بود، به‌تدریج توانستند کنترل فرایند انتخاب صاحب‌منصب را در دست بگیرند. با تسلط بر روند انتخاباتی، این خاندان‌ها قدرت اداره شهرها و مناطق محل سکونت خود را به‌دست آوردند و نفوذی پایدار و طولانی‌مدت برای خود رقم زدند. در نتیجه، ساختار سیاسی "کومونه"—یعنی دولت‌شهرهای مستقل با اداره جمعی—به‌تدریج دگرگون
دولت‌شهرهای مستقل با اداره جمعی—به‌تدریج دگرگون شد و به "سینیوریا" یا حکومت اشرافی موروثی تبدیل گردید. این تحول، نه‌تنها نشان‌دهنده شکست نسبی آرمان‌های مردمی در برابر قدرت سازمان‌یافته اشراف بود، بلکه آغازگر دوره‌ای از تمرکز قدرت در دست خاندان‌های خاص شد که در بسیاری از شهرهای ایتالیا تا قرن‌های بعد ادامه یافت. به‌این‌ترتیب، منصبی که در ابتدا نماد مشارکت مردمی بود، به ابزاری برای تثبیت سلطه فردی و خانوادگی بدل شد.
کن استون (؛ زادهٔ ) نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است. استون نویسنده، استاد «کتاب مقدس، فرهنگ و هرمنوتیک» در مدرسه الهیات شیکاگو و عضو کلیسای متحد مسیح است. او ریاست بخش قرائت، نظریه و کتاب مقدس انجمن ادبیات کتاب مقدس را بر عهده دارد. استون که برنده جایزه ادبی لاندا شده است، بخش زیادی از تحقیقات و نوشته‌های خود را بر رابطه بین هرمنوتیک کتاب مقدس و مسائل مربوط به جنسیت و تمایلات جنسی (به الهیات کوئیر مراجعه کنید) متمرکز کرده است. سایر علایق تحقیقاتی و آموزشی او شامل رابطه بین نظریه انتقادی و تفسیر کتاب
او شامل رابطه بین نظریه انتقادی و تفسیر کتاب مقدس و مسائل مربوط به جنسیت، تمایلات جنسی، حیوانات و بوم‌شناسی است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه ادبی لامدا شده است.
دومین سموئیل ۱۲ ()، دوازدهمین فصل از کتاب دوم سموئیل در عهد عتیق از مسیحی کتاب مقدس یا بخش دوم کتاب‌های سموئیل در کتاب مقدس عبری است. طبق سنت یهودی، این کتاب به پیامبر سموئیل نسبت داده شده است، و پیامبران جاد و ناتان مطالبی به آن افزوده‌اند. اما محققان مدرن آن را ترکیبی از تعدادی متن مستقل از اعصار مختلف از حدود ۶۳۰ تا ۵۴۰ پیش از میلاد می‌دانند. این فصل شامل شرح سلطنت داوود در اورشلیم است. این بخش در بخشی شامل دوم سموئیل ۹–۲۰ قرار دارد و تا اول پادشاهان ۱–۲ ادامه می‌یابد که به مبارزات قدرت بین پسران داوود
ادامه می‌یابد که به مبارزات قدرت بین پسران داوود برای جانشینی تاج و تخت داوود می‌پردازد تا اینکه «پادشاهی در دست سلیمان مستقر شد» (اول پادشاهان ۲:۴۶).
دولت‌شهرهای ایتالیا، واحدهای سیاسی و سرزمینی مستقل متعددی بودند که از دوران باستان تا تشکیل پادشاهی ایتالیا در اواخر قرن نوزدهم در شبه‌جزیره ایتالیا وجود داشتند. این دولت‌شهرها، که هر یک دارای ساختار حکومتی، ارتش، قوانین و سیاست‌های خاص خود بودند، نقش مهمی در تاریخ فرهنگی، اقتصادی و سیاسی اروپا ایفا کردند. در دوره‌های مختلف، از جمهوری‌های بازرگانی مانند ونیز و جنوا گرفته تا مراکز هنری و علمی چون فلورانس و بولونیا، این شهرها به کانون‌هایی برای شکوفایی رنسانس، تجارت بین‌المللی، و رقابت‌های سیاسی تبدیل شدند.
تجارت بین‌المللی، و رقابت‌های سیاسی تبدیل شدند. هرچند برخی از این دولت‌شهرها در ابتدا تحت سلطه امپراتوری روم یا کلیسا بودند، اما با گذر زمان، استقلال بیشتری یافتند و به‌ویژه در قرون وسطی و رنسانس، به قدرت‌های منطقه‌ای تبدیل شدند. رقابت میان آن‌ها، گاه به جنگ‌های داخلی و اتحادهای متغیر منجر می‌شد، و گاه به همکاری‌های فرهنگی و اقتصادی. این تنوع و پویایی سیاسی، زمینه‌ساز رشد نهادهای مدنی، بانکداری، هنر، و فلسفه شد. با آغاز قرن نوزدهم و گسترش جنبش‌های وحدت‌طلبانه، دولت‌شهرهای ایتالیایی به‌تدریج در روند اتحاد
دولت‌شهرهای ایتالیایی به‌تدریج در روند اتحاد ملی ادغام شدند. این فرایند، که با نام "وحدت ایتالیا" شناخته می‌شود، در نهایت به تأسیس پادشاهی ایتالیا در سال ۱۸۶۱ انجامید و استقلال دولت‌شهرها را پایان داد. با این حال، میراث آن‌ها همچنان در فرهنگ، معماری، و هویت محلی ایتالیا باقی مانده است. دولت‌شهرهای باستانی ایتالیا شامل اتروسک (دودکاپلیس)، لاتین، که مشهورترین آنها رومی است، و یونانی (مگنا گراسیا) بودند، اما همچنین ریشه‌های اومبریا، سلتیک و سایر تمدن‌ها را نیز داشتند. پس از سقوط امپراتوری روم غربی،
را نیز داشتند. پس از سقوط امپراتوری روم غربی، سکونتگاه‌های شهری در ایتالیا عموماً از تداوم بیشتری نسبت به سکونتگاه‌های اروپای غربی برخوردار بودند. بسیاری از این شهرها بازماندگان شهرهای اتروسک، اومبریا و رومی پیشین بودند که در امپراتوری روم وجود داشتند. نهادهای جمهوری روم نیز پابرجا مانده بودند. برخی از اربابان فئودال با نیروی کار برده و زمین‌های وسیع وجود داشتند، اما تا قرن یازدهم، بسیاری از شهرها، از جمله ونیز، میلان، فلورانس، جنوا، پیزا، لوکا، کرمونا، سینا، چیتا دی کاستلو، پروجا و بسیاری دیگر، به
سینا، چیتا دی کاستلو، پروجا و بسیاری دیگر، به کلان‌شهرهای تجاری بزرگی تبدیل شده بودند که توانستند از حاکمیت‌های رسمی خود استقلال کسب کنند. برخی از این شهرها اهمیت بیشتری یافتند و به دوک‌نشین‌ها و امپراتوری‌های دریایی تبدیل شدند. دوران باستان. شهرهای ماگنا گراسیا و اتروریا از نخستین نمونه‌های دولت‌شهر در تاریخ ایتالیا به‌شمار می‌روند. ماگنا گراسیا، که شامل مستعمرات یونانی در جنوب ایتالیا بود، و اترووریا، سرزمین تمدن اتروسکی‌ها در مرکز شبه‌جزیره، هر دو ساختارهای سیاسی مستقلی داشتند که بر پایه شهر و قلمرو
سیاسی مستقلی داشتند که بر پایه شهر و قلمرو پیرامون آن شکل گرفته بودند. در کنار این‌ها، سکونت‌گاه لاتینی رم نیز در سال ۷۵۳ پیش از میلاد تأسیس شد و در آغاز خود یک دولت‌شهر مستقل بود. رم، پس از گسترش قدرتش، اقدام به تأسیس مستعمرات و شهرهای تابع در سراسر ایتالیا کرد، که بسیاری از آن‌ها بر پایه سکونت‌گاه‌های پیشین اتروسکی، آمبری یا سلتیک بنا شدند. این شبکه گسترده از شهرهای رومی، با ساختارهای اداری، قضایی و مذهبی منسجم، حتی پس از سقوط امپراتوری روم غربی در قرن پنجم میلادی، به حیات خود ادامه داد. ایتالیا در قرون
میلادی، به حیات خود ادامه داد. ایتالیا در قرون وسطی، همین زیرساخت شهری رومی زمینه‌ساز ظهور دوباره دولت‌شهرها در ایتالیا شد. شهرهایی چون فلورانس، جنوا، ونیز و بولونیا، با تکیه بر میراث شهری و سازمانی روم، به مراکز قدرت سیاسی، اقتصادی و فرهنگی تبدیل شدند. این پیوستگی تاریخی میان شهرهای باستانی و دولت‌شهرهای قرون وسطایی، یکی از ویژگی‌های منحصربه‌فرد تاریخ ایتالیاست که نقش مهمی در شکل‌گیری هویت شهری و منطقه‌ای آن ایفا کرده است. دوره قرون وسطی و مدرن. از جمله اولین دولت‌شهرهای قرون وسطایی ایتالیا که از قرن هفتم
دولت‌شهرهای قرون وسطایی ایتالیا که از قرن هفتم میلادی شروع به ظهور کردند، می‌توان به دوک‌نشین ناپل، دوک‌نشین آمالفی، گائتا و جمهوری ونیز اشاره کرد که اگرچه اسماً تحت کنترل بیزانس بودند، اما عملاً مستقل بودند. دوک‌نشین اسپولتو و دوک‌نشین بنونتو تحت کنترل لومبارد بودند. کمون‌ها. دیگر دولت‌شهرهای اولیه ایتالیایی که در شمال و مرکز ایتالیا ظاهر شدند، در نتیجه مبارزه برای کسب خودمختاری بیشتر در طول حکومت امپراتوری مقدس روم پدید آمدند. اتحادیه لومبارد اتحادی بود که در اوج خود اکثر شهرهای شمال ایتالیا از جمله
که در اوج خود اکثر شهرهای شمال ایتالیا از جمله میلان، پیاچنزا، کرمونا، مانتوا، کرما، برگامو، برشا، بولونیا، پادوا، ترویزو، ویچنزا، ورونا، لودی، رجیو امیلیا و پارما را در بر می‌گرفت، اگرچه عضویت در آن در طول زمان تغییر می‌کرد. سایر دولت‌شهرها به این شهرهای "کمون" وابسته بودند، مانند جنوا، تورین و در مرکز ایتالیا، دولت‌شهرهای فلورانس، پیزا، لوکا، سینا، آنکونا، چیتا دی کاستلو، پروجا، ترنی، آسیسی و غیره. دوشیزگان. در جنوب روم و ایالت‌های پاپ، دوک‌نشین‌های سالرنو، آمالفی، دوک‌نشین ناپل و دوک‌نشین گائتا قرار
آمالفی، دوک‌نشین ناپل و دوک‌نشین گائتا قرار داشتند. دیگر شهرهای مستقل ، باری و ترانی بودند که در سال ۱۱۳۰ در پادشاهی نورمن تازه تأسیس سیسیل متحد شدند. جمهوری‌های دریایی. آمالفی، گائتا و ونیز در قرن یازدهم، جمهوری‌های دریایی خودمختاری بودند. حدود سال ۱۱۰۰، جنوا، پیزا و آنکونا نیز به عنوان جمهوری‌های دریایی مستقل ظهور کردند: تجارت، کشتی‌سازی و بانکداری به پشتیبانی از نیروی دریایی قدرتمند آنها در مدیترانه در قرون وسطی کمک می‌کرد. تفاوت با شمال اروپا. بین قرن‌های دوازدهم و سیزدهم، ایتالیا با اروپای فئودالی در
دوازدهم و سیزدهم، ایتالیا با اروپای فئودالی در شمال آلپ بسیار متفاوت بود. شبه جزیره ترکیبی از عناصر سیاسی و فرهنگی بود، نه یک کشور متحد. طبیعت کوهستانی و ناهموار چشم‌انداز ایتالیا، مانعی جدی برای ارتباط مؤثر میان شهرها بود و همین ویژگی جغرافیایی نقش مهمی در شکل‌گیری و دوام دولت‌شهرهای ایتالیایی ایفا کرد. در حالی که بیشتر مناطق شبه‌جزیره با کوه‌ها و دره‌های عمیق از یکدیگر جدا می‌شدند، دشت پو در شمال ایتالیا تنها ناحیه وسیع و پیوسته‌ای بود که امکان ارتباط و تحرک نظامی را فراهم می‌کرد. به همین دلیل، بسیاری از
نظامی را فراهم می‌کرد. به همین دلیل، بسیاری از دولت‌شهرهایی که در این منطقه قرار داشتند، در برابر تهاجمات آسیب‌پذیرتر بودند و در طول زمان به‌راحتی سقوط کردند یا تحت سلطه قدرت‌های بزرگ‌تر قرار گرفتند. در مقابل، دولت‌شهرهایی که در مناطق ناهموارتر و دشوارتر از نظر دسترسی قرار داشتند، توانستند مدت بیشتری استقلال خود را حفظ کنند. فلورانس، با موقعیت کوهستانی‌اش در توسکانی، و ونیز، که در دل تالابی محافظت‌شده بنا شده بود، نمونه‌های بارز این پایداری هستند. ونیز به‌ویژه به‌دلیل موقعیت جغرافیایی منحصربه‌فردش، از
به‌ویژه به‌دلیل موقعیت جغرافیایی منحصربه‌فردش، از حملات زمینی مصون بود و توانست به یکی از قدرتمندترین جمهوری‌های دریایی در تاریخ اروپا تبدیل شود. این تفاوت‌های جغرافیایی، نه‌تنها بر دوام سیاسی دولت‌شهرها تأثیر گذاشت، بلکه بر مسیر توسعه اقتصادی، فرهنگی و نظامی آن‌ها نیز نقش تعیین‌کننده‌ای داشت. زمین ناهموار آلپ مانع از حمله امپراتوران مقدس روم یا شاهزادگان و اربابان مختلف آلمانی به بخش شمالی ایتالیا می‌شد و این کشور را از کنترل سیاسی دائمی آلمان در امان نگه می‌داشت. عمدتاً به همین دلایل، هیچ سلطنت قدرتمندی
می‌داشت. عمدتاً به همین دلایل، هیچ سلطنت قدرتمندی مانند آنچه در بقیه اروپا رخ داد، پدیدار نشد. اقتدار امپراتوری مقدس روم بر قلمرو شمالی ایتالیا، به ویژه پس از سال ۱۱۷۷، "عملاً" فقط اسمی بود. در عوض، دولت-شهرهای خودمختار (گاهی اوقات مستقل "دوفاکتو") پدیدار شدند. در حالی که آن احساسات رومی، شهری و جمهوری‌خواهانه همچنان پابرجا بود، جنبش‌ها و تغییرات زیادی در جریان بود. ایتالیا اولین بار تغییرات اروپا را از قرن یازدهم تا سیزدهم احساس کرد. معمولاً موارد زیر وجود داشت: درآمد. در طول دوره‌ای حدوداً چهار قرنه، از
داشت: درآمد. در طول دوره‌ای حدوداً چهار قرنه، از قرن یازدهم تا قرن پانزدهم میلادی، درآمد سرانه در شمال ایتالیا تقریباً سه برابر شد—رشد چشم‌گیری که نشان‌دهنده تحول عمیق اقتصادی و اجتماعی در این منطقه بود. این رشد در بستر جامعه‌ای رخ داد که به‌شدت پویا، در حال گسترش جمعیتی، و متکی بر تجارت رو به رشد بود. شهرهای شمالی ایتالیا مانند فلورانس، جنوا، ونیز، میلان و بولونیا به مراکز مهم بازرگانی، مالی و تولیدی تبدیل شدند. بازرگانان، صرافان، صنعتگران و متخصصان در این شهرها نه‌تنها ثروت تولید می‌کردند، بلکه شبکه‌های
شهرها نه‌تنها ثروت تولید می‌کردند، بلکه شبکه‌های تجاری گسترده‌ای را در سراسر مدیترانه، اروپای مرکزی و حتی شرق دور برقرار کردند. این تحرک اقتصادی، همراه با رشد جمعیت، مهاجرت داخلی، و توسعه زیرساخت‌های شهری، موجب شد تا طبقات متوسط و نوظهور قدرت بیشتری در ساختار اجتماعی و سیاسی به‌دست آورند. افزایش درآمد سرانه همچنین با تحول در شیوه‌های تولید، گسترش بانکداری، و ظهور نهادهای مدنی همراه بود. دانشگاه‌ها، انجمن‌های صنفی، و نهادهای شهری نقش مهمی در سازمان‌دهی جامعه ایفا کردند. این دوره، زمینه‌ساز شکوفایی رنسانس
ایفا کردند. این دوره، زمینه‌ساز شکوفایی رنسانس شد—دورانی که نه‌تنها با رشد اقتصادی، بلکه با جهش فرهنگی، هنری و علمی نیز همراه بود. در قرن چهاردهم، درست زمانی که رنسانس ایتالیا آغاز می‌شد، ایتالیا پایتخت اقتصادی اروپای غربی بود: ایالت‌های ایتالیا برترین تولیدکنندگان محصولات پشمی تکمیل‌شده بودند. با طاعون خیارکی در سال ۱۳۴۸، تولد صنعت پشم انگلیسی و جنگ عمومی، ایتالیا موقتاً مزیت اقتصادی خود را از دست داد. در اواخر قرن پانزدهم، ایتالیا دوباره کنترل تجارت در امتداد دریای مدیترانه را در دست گرفت. این کشور
در امتداد دریای مدیترانه را در دست گرفت. این کشور جایگاه جدیدی در اقلام لوکس مانند سرامیک، ظروف شیشه‌ای، توری و ابریشم پیدا کرد و همچنین شاهد تولدی دوباره در صنعت پشم بود. ایتالیا هرگز نتوانست جایگاه مستحکم خود در صنعت نساجی را بازیابد. اگرچه ایتالیا زادگاه بانکداری بود، اما تا قرن شانزدهم، بانک‌های آلمانی و هلندی شروع به تصاحب تجارت کردند. کشف قاره آمریکا و همچنین مسیرهای تجاری جدید به آفریقا و هند توسط پرتغالی‌ها، که پرتغال را به قدرت تجاری پیشرو تبدیل کرد، باعث تغییر قدرت اقتصادی از ایتالیا به پرتغال در
باعث تغییر قدرت اقتصادی از ایتالیا به پرتغال در قرن شانزدهم، از پرتغال به هلند در قرن هفدهم و از هلند به بریتانیا در قرن هجدهم شد. سواد و حساب. تا قرن سیزدهم، شمال و مرکز ایتالیا به باسوادترین جامعه جهان تبدیل شده بود. بیش از یک سوم جمعیت مردان می‌توانستند به زبان محلی بخوانند (میزانی بی‌سابقه از زمان افول امپراتوری روم غربی)، و بخش کوچک اما قابل توجهی از زنان نیز می‌توانستند این کار را انجام دهند. با توجه به اهمیت اشکال جدید حسابداری که برای پایه‌های تجاری و بازرگانی جامعه ضروری بودند، دولت‌شهرهای ایتالیا
و بازرگانی جامعه ضروری بودند، دولت‌شهرهای ایتالیا نیز از نظر علم اعداد بسیار توانمند بودند. برخی از کتاب‌های پرتیراژ، مانند لیبر آباچی نوشته لئوناردو فیبوناچی اهل پیزا، شامل کاربردهای ریاضیات و حساب در عمل تجاری یا کتابچه‌های راهنمای تجاری مبتنی بر حساب پیشرفته بودند. در واقع، لوکا پاچیولی به ایجاد سیستم بانکی دولت-شهرهای ایتالیا با حسابداری دوطرفه کمک کرد. رساله ۲۷ صفحه‌ای او در مورد حسابداری شامل اولین اثر منتشر شده شناخته شده در این زمینه بود و گفته می‌شود که پایه و اساس حسابداری دوطرفه (از بازرگانان
که پایه و اساس حسابداری دوطرفه (از بازرگانان جنوا) را به شکلی که امروزه استفاده می‌شود، بنا نهاده است. کمون‌ها. در قرن یازدهم میلادی، ساختار سیاسی و اجتماعی جدیدی در شمال ایتالیا پدیدار شد: دولت‌شهر یا "کومونه". این شکل از حکومت شهری، که بر پایه مشارکت شهروندان و نهادهای مدنی بنا شده بود، به‌سرعت به یکی از ویژگی‌های برجسته تمدن شهری در ایتالیا تبدیل شد. فرهنگ مدنی‌ای که از دل این "urbs" یا شهرها برخاست، از نظر سازمان‌دهی، مشارکت عمومی، و استقلال سیاسی، بی‌نظیر بود. در حالی که در کشورهایی مانند بریتانیا و
بود. در حالی که در کشورهایی مانند بریتانیا و فرانسه، کومونه‌ها به‌تدریج در ساختار دولت‌های سلطنتی نوظهور جذب شدند، در شمال و مرکز ایتالیا این نهادها توانستند استقلال خود را حفظ کنند و به دولت‌شهرهایی قدرتمند و تأثیرگذار تبدیل شوند. شهرهایی چون فلورانس، جنوا، ونیز، سیه‌نا و پیزا نه‌تنها در عرصه سیاسی، بلکه در زمینه‌های اقتصادی، هنری و علمی نیز به مراکز مهمی در اروپا بدل شدند. این پایداری و استقلال، تا حد زیادی مدیون شرایط جغرافیایی، ساختار اجتماعی متنوع، و ضعف نسبی قدرت مرکزی در ایتالیا بود. در نتیجه،
و ضعف نسبی قدرت مرکزی در ایتالیا بود. در نتیجه، کومونه‌ها توانستند نهادهای خودگردان، شوراهای شهری، و نظام‌های قضایی مستقل ایجاد کنند که زمینه‌ساز شکوفایی رنسانس و رشد طبقات متوسط شهری شد. این تجربه منحصربه‌فرد از حکومت شهری، تأثیر عمیقی بر تاریخ سیاسی اروپا گذاشت و الگویی برای مشارکت مدنی و استقلال محلی فراهم آورد. در اواخر قرن دوازدهم و سیزدهم میلادی، ایتالیا شاهد یکی از مهم‌ترین تحولات سیاسی خود بود: جدایی دولت‌شهرها از سلطه فئودالی اربابان محلی، که در بستر مناقشه بزرگ میان پاپ و امپراتور مقدس روم رخ
بستر مناقشه بزرگ میان پاپ و امپراتور مقدس روم رخ داد. این مناقشه، که بر سر حق انتصاب اسقف‌ها و کنترل کلیسا بود، زمینه‌ساز تضعیف قدرت امپراتوری در ایتالیا شد و به دولت‌شهرها فرصت داد تا برای استقلال خود مبارزه کنند. در این میان، شهر میلان نقش پیشتاز را ایفا کرد و رهبری اتحاد شهرهای لمباردی را علیه امپراتوران مقدس روم به‌دست گرفت. این اتحاد، در نبردهای مهمی چون "لنیانو" در سال ۱۱۷۶ و "پارما" در سال ۱۲۴۸ موفق شد نیروهای امپراتوری را شکست دهد. پیروزی در این نبردها نه‌تنها استقلال سیاسی شهرهای شمالی ایتالیا را
نه‌تنها استقلال سیاسی شهرهای شمالی ایتالیا را تثبیت کرد، بلکه آغازگر دوره‌ای از شکوفایی دولت‌شهرهای مستقل بود که در قرون بعدی به مراکز فرهنگی، اقتصادی و هنری اروپا تبدیل شدند. این جدایی از ساختار فئودالی، همراه با رشد نهادهای شهری و مشارکت مردمی، زمینه‌ساز ظهور جمهوری‌های شهری مانند ونیز، جنوا و فلورانس شد—جایی که قدرت دیگر در دست اشراف فئودال نبود، بلکه در اختیار شوراهای شهری، صنوف و طبقات نوظهور قرار گرفت. برخی از دولت‌شهرهای ایتالیایی خیلی زود به قدرت‌های نظامی بزرگی تبدیل شدند. ونیز و جنوا
به قدرت‌های نظامی بزرگی تبدیل شدند. ونیز و جنوا امپراتوری‌های دریایی وسیعی در دریای مدیترانه و سیاه به دست آوردند که برخی از آنها امپراتوری رو به رشد عثمانی را تهدید می‌کردند. در طول جنگ صلیبی چهارم (۱۲۰۴)، ونیز سه هشتم امپراتوری بیزانس را فتح کرد. جمهوری‌های دریایی یکی از محصولات اصلی این فرهنگ مدنی و اجتماعی جدید مبتنی بر تجارت و تبادل دانش با سایر مناطق جهان خارج از اروپای غربی بودند. به عنوان مثال، جمهوری ونیز و جمهوری جنوا، ارتباطات تجاری مهمی با جهان اسلام و بیزانس داشتند و این به توسعه اولیه رنسانس
اسلام و بیزانس داشتند و این به توسعه اولیه رنسانس ایتالیا کمک کرد. در اواخر قرن دوازدهم، جامعه‌ای جدید و قابل توجه در شمال ایتالیا ظهور کرده بود؛ ثروتمند، متحرک، رو به گسترش، با ترکیبی از اشراف و طبقه "بورگِز" (شهرنشینان) شهری، علاقه‌مند به نهادهای شهری و حکومت جمهوری. اما بسیاری از دولت-شهرهای جدید، گروه‌های خشونت‌آمیز مبتنی بر خانواده، برادری و اخوت را نیز در خود جای داده بودند که انسجام آنها را تضعیف می‌کرد (برای مثال ، گوئلف‌ها و گیبلین‌ها). ایالت‌های شاهزاده‌نشین. تا سال ۱۳۰۰، بیشتر این جمهوری‌ها به
شاهزاده‌نشین. تا سال ۱۳۰۰، بیشتر این جمهوری‌ها به ایالت‌های شاهزاده‌نشینی تبدیل شده بودند که تحت سلطهٔ یک سیگنور بودند. جمهوری‌های ونیز، فلورانس، جنوا، لوکا و چند جمهوری دیگر استثنا بودند که در مواجهه با اروپای سلطنتیِ فزاینده، همچنان جمهوری باقی ماندند. در بسیاری از موارد، تا سال ۱۴۰۰، سیگنورها توانستند سلسله‌ای پایدار بر شهر تحت سلطهٔ خود (یا گروهی از شهرهای منطقه‌ای) تأسیس کنند و عنوان اشرافیِ حاکمیت را از مافوق رسمی خود دریافت کنند. به عنوان مثال، در سال ۱۳۹۵ ، جیان گالئاتزو ویسکونتی عنوان دوک میلان را
۱۳۹۵ ، جیان گالئاتزو ویسکونتی عنوان دوک میلان را از شاه ونسسلاوس به قیمت ۱۰۰۰۰۰ فلورین طلا خریداری کرد. کشورهای منطقه‌ای. در قرن‌های چهاردهم و پانزدهم، میلان، ونیز و فلورانس توانستند سایر دولت-شهرها را فتح کنند و دولت‌های منطقه‌ای ایجاد کنند. صلح لودی در سال ۱۴۵۴ به مبارزه آنها برای هژمونی در ایتالیا پایان داد و به تعادل قدرت دست یافت (به رنسانس ایتالیا مراجعه کنید). در آغاز قرن شانزدهم، جدا از برخی دولت‌شهرها مانند جنوا، لوکا یا سن مارینو، تنها جمهوری ونیز توانست استقلال خود را حفظ کند و با پادشاهی‌های
توانست استقلال خود را حفظ کند و با پادشاهی‌های اروپایی فرانسه و اسپانیا و امپراتوری عثمانی رقابت کند (به جنگ‌های ایتالیا مراجعه کنید).
لورنزو آکوارونه (۲۵ فوریه ۱۹۳۱ – ۲۴ مارس ۲۰۲۰) وکیل، دانشگاهی و سیاستمدار ایتالیایی بود. زندگی‌نامه. آکوارونه در ۲۵ فوریه ۱۹۳۱ در ونتیمیلیا به دنیا آمد و پس از فارغ‌التحصیلی در رشته حقوق، به حرفه وکالت پرداخت. او در سال ۱۹۶۱ استاد دانشگاه شد و از ۱۹۶۶ تا ۲۰۰۶ عضو هیئت علمی دانشگاه جنوا بود. وی در سال ۱۹۸۷ به عنوان سناتور از حزب دموکراسی مسیحی وارد سیاست شد و تا سال ۱۹۹۴ در این سمت باقی ماند. پس از آن، او به PPI پیوست و به مجلس نمایندگان راه یافت و از ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۶ نماینده لیگوریا بود. او در سال ۲۰۰۲ در تشکیل
۲۰۰۶ نماینده لیگوریا بود. او در سال ۲۰۰۲ در تشکیل حزب مارگریتا مشارکت کرد، اما در سپتامبر ۲۰۰۳ به UDEUR پیوست. آکوارونه در ۲۴ مارس ۲۰۲۰ در جنوا بر اثر ابتلا به کووید–۱۹ درگذشت.
کتاب‌های نبوی ()، بخشی از کتاب مقدس مسیحیان است که ۱۸ کتاب (کتاب‌های کاتولیک و ارتدکس) یا ۱۷ کتاب (کتاب‌های پروتستان، به استثنای کتاب باروخ) را در عهد عتیق گروه‌بندی می‌کند.
کی تاوو ()، یا کی ساوو (כִּי־תָבוֹא—عبری به معنای «وقتی وارد می‌شوید»، واژه‌های دوم و سوم، و اولین کلمات متمایز، در پاراشاه) پنجاهمین بخش هفتگی تورات (פָּרָשָׁה، پارشاه) در کتاب خوانش سالانه یک توریه است. تثنیه. این شامل تثنیه ۲۶:۱–۲۹:۸ است. پارشاه از مراسم اولین میوه‌ها (בִּכּוּרִים، bikkurim)، عشر، و برکات ناشی از عبادت و نفرین (תוֹכֵחָה، توچیخا) از نقض قانون می‌گوید. پاراشَه از ۶۸۱۱ حرف عبری، ۱۷۴۷ کلمه عبری، ۱۲۲ آیه و ۲۶۱ سطر در یک طومار تورات (סֵפֶר תּוֹרָה، سفر تورات) تشکیل شده است. یهودیان عموماً آن
سفر تورات) تشکیل شده است. یهودیان عموماً آن را در ماه سپتامبر یا به ندرت در اواخر ماه اوت می‌خوانند.
مارکو مینگتی (۱۸ نوامبر ۱۸۱۸ – ۱۰ دسامبر ۱۸۸۶) اقتصاددان و دولتمرد ایتالیایی بود. زندگی‌نامه. مینگتی در بولونیا، که در آن زمان بخشی از ایالات پاپی بود، متولد شد. "مارکو مینگتی" یکی از چهره‌های برجسته سیاسی و روشنفکران قرن نوزدهم ایتالیا که نقش مهمی در روند وحدت ملی ایتالیا ایفا کرد. مینگتی همراه با آنتونیو مونتانان و رودولفو اودینو در بولونیا روزنامه‌ای تأسیس کرد، که به‌عنوان تریبونی برای اندیشه‌های لیبرال و ملی‌گرایانه عمل می‌کرد. در سال ۱۸۴۶، او طوماری را امضا کرد که از مجمع انتخاباتی پاپ خواست تا پاپی
امضا کرد که از مجمع انتخاباتی پاپ خواست تا پاپی لیبرال برگزینند—درخواستی که با انتخاب "پاپ پیوس نهم" در ابتدا امیدهایی را برانگیخت. پس از آن، مینگتی به عضویت شورای دولتی منصوب شد که مأمور تدوین قانون اساسی برای ایالات پاپی بود. در نخستین کابینه مشروطه‌ای این ایالات، که تحت ریاست کاردینال آنتونلی تشکیل شد، مینگتی مسئولیت وزارت امور عمومی را بر عهده گرفت. اما هنگامی که پاپ پیوس نهم موضعی علنی و مخالف با جنبش وحدت‌طلبانه ایتالیا گرفت، مینگتی از مقام خود استعفا داد و به ارتش پادشاهی پیمونت پیوست، جایی که
داد و به ارتش پادشاهی پیمونت پیوست، جایی که به‌عنوان سروان در ستاد کل خدمت کرد. این تصمیم، نقطه عطفی در زندگی سیاسی او بود و نشان‌دهنده تعهدش به آرمان‌های وحدت ملی و مخالفت با سلطه کلیسا بر امور سیاسی. بعدها، مینگتی به یکی از نخست‌وزیران پادشاهی ایتالیا تبدیل شد و در شکل‌گیری سیاست‌های اقتصادی و اداری کشور نقش مهمی ایفا کرد. او در سپتامبر ۱۸۴۸ به رم بازگشت و پس از ترور پلگرینو روسی در ۱۵ نوامبر، از پیوستن به وزارت پاپ خودداری کرد و هشت سال بعدی را به مطالعه و سفر گذراند. در سال ۱۸۵۶، کاوور او را به پاریس