payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آدریاتیک، بخشی از امپراتوری اتریش-مجارستان باقی ماند. این امر باعث ظهور تدریجی الحاق‌گرایی ایتالیایی در میان بسیاری از ایتالیایی‌های ایستریا شد که خواستار اتحاد ایستریا با ایتالیا بودند. ایتالیایی‌های ایستریا از ریزورجیمنتو ایتالیا حمایت کردند: در نتیجه، اتریشی‌ها ایتالیایی‌ها را دشمن می‌دانستند و از جوامع اسلاو ایستریا حمایت می‌کردند، که ناسیونالیسم نوپای اسلوونی‌ها و کروات‌ها را تقویت می‌کرد. در جلسه شورای وزیران در ۱۲ نوامبر ۱۸۶۶، امپراتور فرانتس یوزف اول اتریش، طرح گسترده‌ای را با هدف آلمانی‌سازی یا
اول اتریش، طرح گسترده‌ای را با هدف آلمانی‌سازی یا اسلاوسازی مناطقی از امپراتوری که ایتالیایی‌ها در آن حضور داشتند. برخی ادعاها وجود دارد که ایتالیایی‌های ایستریا قرن‌ها بیش از ۵۰٪ از کل جمعیت ایستریا را تشکیل می‌دادند، در حالی که در سال ۱۹۰۰ حدود یک سوم جمعیت را تشکیل می‌دادند. طبق آخرین سرشماری اتریش در سال ۱۹۱۰، از حدود ۷۵۰۰۰ نفر ساکن ایستریای اسلوونی، حدود ۳۰۰۰۰ نفر یا ۴۰٪ به زبان ایتالیایی به عنوان زبان مادری خود صحبت می‌کردند، در حالی که ۶۰٪ به زبان اسلوونی صحبت می‌کردند. با در نظر گرفتن تنها سه
اسلوونی صحبت می‌کردند. با در نظر گرفتن تنها سه شهرداری کوپر، ایزولا و پیران (در مرز فعلی آنها)، این ارقام ۲۷۷۲۸ نفر (۸۰٫۸۱٪) ایتالیایی زبان در مقابل ۶۵۸۴ نفر (۱۹٫۱۸٪) اسلوونی زبان (۱۶۶۹ زبان دیگر، ۴٫۹۸٪) است. شکاف زبانی بزرگی بین جمعیت شهری و مناطق روستایی وجود داشت: شهرها تقریباً منحصراً ایتالیایی زبان بودند، در حالی که مناطق روستایی اکثریت بزرگی از اسلوونی داشتند. در محدوده فعلی شهرداری کوپر، ۸۷٪ از جمعیت شهری ایتالیایی زبان بودند، در حالی که در مناطق عمدتاً روستایی اطراف آن، ایتالیایی زبانان ۲۲٫۳٪ از
روستایی اطراف آن، ایتالیایی زبانان ۲۲٫۳٪ از جمعیت را تشکیل می‌دادند. در ایزولا، ایتالیایی زبانان در شهر ۹۷٪ و در مناطق اطراف تنها ۱۲٫۸٪ بودند. تنها در شهرداری پیران، ایتالیایی زبانان هم در مناطق شهری و هم در مناطق روستایی اکثریت داشتند، به ترتیب با ۹۵٫۹٪ و ۶۴٪. پس از جنگ جهانی اول، کل منطقه ساحلی اسلوونی به ایتالیا ضمیمه شد. در دوران فاشیسم، سیاست ایتالیایی‌سازی دنبال شد و استفاده عمومی از زبان اسلوونی در سراسر منطقه ممنوع شد. پس از جنگ جهانی دوم، این مناطق به یوگسلاوی سوسیالیستی ضمیمه شدند و اکثریت قریب
به یوگسلاوی سوسیالیستی ضمیمه شدند و اکثریت قریب به اتفاق جمعیت ایتالیایی زبان این شهر ساحلی یا توسط رژیم کمونیستی اخراج شدند یا تصمیم به فرار به ایتالیا گرفتند، که به مهاجرت ایستریایی-دالماسیایی معروف شد. تنها حدود یک دهم از جمعیت ایتالیایی زبان باقی ماندند. با این حال، به دلیل توافق‌های بین‌المللی و دوجانبه‌ای که پس از تغییر در مدیریت منطقه آزاد تریسته صورت گرفت، به آنها حقوق زبانی اعطا شد و کل قلمرو سکونتگاه سنتی آنها دو زبانه شد. توزیع جغرافیایی و جمعیت. زبان ایتالیایی به همراه زبان اسلوونیایی در چهار
زبان ایتالیایی به همراه زبان اسلوونیایی در چهار شهرداری در بخش اسلوونیایی ایستریا به نام‌های پیران ( رسمی است)، کپر ( ایزولا () و آنکاران ( سرشماری رسمی که در سال ۲۰۰۲ انجام شد، تعداد ۲۲۵۸ ایتالیایی‌تبار را در کشور گزارش کرد (۰٫۱۱٪ از کل جمعیت). با این حال، ۳۷۶۲ نفر (۰٫۲٪ از کل جمعیت و اندکی کاهش نسبت به سرشماری سال ۱۹۹۱) خود را به عنوان گویشوران زبان مادری این زبان معرفی کردند که از این تعداد، ۱۸۳۲ نفر خود را ایتالیایی‌تبار، ۱۱۹۵ نفر خود را اسلوونی‌تبار، ۳۴ نفر خود را کروات و ۳۷ نفر خود را متعلق به قومیتی
نفر خود را کروات و ۳۷ نفر خود را متعلق به قومیتی دانستند که در فهرست ذکر نشده بود. از مجموع ۳۷۶۲ نفر که زبان مادری آنها ایتالیایی است، ۲۸۵۳ نفر در یکی از سه شهرداری که این زبان در آنها به عنوان زبان دوم رسمی است، زندگی می‌کنند: ۱۱۷۴ نفر در پیران، ۱۰۵۹ نفر در کوپر و ۶۲۰ نفر در ایزولا. حدود ۱۵٪ از کل اسلوونیایی‌ها ایتالیایی را به عنوان زبان دوم صحبت می‌کنند که بالاترین درصد در اتحادیه اروپا پس از مالت است. تخمین زده می‌شود که ۵٪ از اسلوونیایی‌ها در زندگی روزمره خود از زبان ایتالیایی استفاده می‌کنند که
روزمره خود از زبان ایتالیایی استفاده می‌کنند که بالاترین درصد در اتحادیه اروپا به جز ایتالیا است. اکثریت قریب به اتفاق آنها در منطقه ساحلی اسلوونی زندگی می‌کنند، جایی که تماس‌های اقتصادی و شخصی روزانه با همسایه ایتالیا رایج است. آموزش و پرورش و زبان ایتالیایی. در کنار مدارس اسلوونیایی زبان، مهدکودک‌ها، مدارس ابتدایی، مدارس راهنمایی و دبیرستان‌هایی نیز با زبان ایتالیایی به عنوان زبان آموزشی در کوپر /کاپودیستریا، ایزولا /ایزولا و پیران /پیرانو وجود دارند. با این حال، در دانشگاه دولتی پریمورسکا، که آن هم در
این حال، در دانشگاه دولتی پریمورسکا، که آن هم در منطقه دوزبانه تأسیس شده است، اسلوونیایی تنها زبان آموزشی است (اگرچه نام رسمی دانشگاه شامل نسخه ایتالیایی نیز می‌شود).
زبان پیجین ایتالیایی در اریتره (یا ایتالیایی اریتره‌ای، همان‌طور که اغلب نامیده می‌شود) که با نام ایتالیایی پیجین اسمارا یا ایتالیایی ساده‌شده اتیوپی (SIE) نیز شناخته می‌شود یک زبان پیجین بود که در اریتره ایتالیایی زمانی که اریتره مستعمره ایتالیا بود (و تا دهه ۱۹۷۰ در منطقه اسمارا) استفاده می‌شد. تاریخچه. این پیجین (که گاهی «ایتالیایی پیجین ساده شده اریتره» نیز نامیده می‌شود) در اواخر قرن نوزدهم شروع به ایجاد کرد و در دهه ۱۹۳۰ به‌طور کامل توسعه یافت. این زبان شباهت‌هایی با زبان فرانسوی مدیترانه‌ای داشت. در
شباهت‌هایی با زبان فرانسوی مدیترانه‌ای داشت. در سال ۱۹۴۰ تقریباً تمام جمعیت محلی اسمره (پایتخت اریتره) هنگام برقراری ارتباط با استعمارگران ایتالیایی، "به زبان ایتالیایی پیجین اریتره‌ای" صحبت می‌کردند. تا اواخر دهه ۱۹۷۰ این زبان پیجین هنوز توسط برخی از بومیان اریتره مورد استفاده قرار می‌گرفت، اما در حال حاضر منسوخ شده تلقی می‌شود (حتی اگر هنوز چند اریتره‌ای قدیمی در اسمره آن را می‌فهمند). هبت-ماریام، اریتره‌ای ایتالیایی، در مورد او نوشت: «"در مرحله اولیه تماسشان به نظر می‌رسد که ایتالیایی‌ها در این مرحله
به نظر می‌رسد که ایتالیایی‌ها در این مرحله دستور زبان زبانی را که با زیردستان خود استفاده می‌کردند، ساده کردند، اما واژگان و اشکال دستوری را از زبان‌های امهری و تیگرینیایی قرض نگرفتند، زیرا در «ایتالیایی ساده‌شده» امروزی دیده نمی‌شود" .» هبت نوشت که این زبان نه تنها بین اریتره‌ای‌های بومی و ایتالیایی‌ها، بلکه بین قبایل مختلف در اتیوپی و اریتره نیز استفاده می‌شد.
زبان ایتالیایی زبان رسمی اقلیت‌ها در کرواسی است و بسیاری از مدارس و اطلاعیه‌های عمومی به هر دو زبان منتشر می‌شوند. نزدیکی و ارتباطات فرهنگی کرواسی با ایتالیا منجر به حضور نسبتاً زیاد ایتالیایی‌ها در کرواسی شده است. ایتالیایی‌ها در قانون اساسی کرواسی در دو بخش به عنوان اقلیت ایالتی شناخته شدند: ایتالیایی‌های ایستریایی و ایتالیایی‌های دالماسیایی. تعداد آنها پس از مهاجرت ایستریایی-دالماسیایی (۱۹۴۳–۱۹۶۰) به شدت کاهش یافت. اگرچه امروزه تنها ۰٫۴۳٪ از کل جمعیت از نظر شهروندی ایتالیایی هستند، اما تعداد بیشتری از
نظر شهروندی ایتالیایی هستند، اما تعداد بیشتری از آنها از نظر قومی ایتالیایی هستند و درصد زیادی از کروات‌ها علاوه بر کرواتی، به ایتالیایی نیز صحبت می‌کنند. طبق منشور اروپایی زبان‌های منطقه‌ای یا اقلیت، از سال ۲۰۰۹، زبان ایتالیایی رسماً در بیست شهر و شهرداری و ده شهرک دیگر در کرواسی استفاده می‌شود. این زبان رسماً به عنوان زبان اقلیت در شهرستان ایستریا شناخته می‌شود، جایی که ۶٫۸۳٪ از جمعیت در مجموع و نزدیک به ۵۰٪ از جمعیت در برخی از زیربخش‌ها به آن صحبت می‌کنند. تخمین زده می‌شود که ۱۴٪ از کروات‌ها ایتالیایی
تخمین زده می‌شود که ۱۴٪ از کروات‌ها ایتالیایی را به عنوان زبان دوم صحبت می‌کنند که یکی از بالاترین درصدها در اتحادیه اروپا است. جمعیت ایتالیایی زبان. سرشماری سال ۲۰۱۱ در کرواسی، ۱۷۸۰۷ نفر ایتالیایی‌تبار را در این کشور گزارش کرد (حدود ۰٫۴۲٪ از کل جمعیت). اتنولوگ در سال ۱۹۹۸، ۷۰۰۰۰ نفر را گزارش کرد که زبان اول آنها ایتالیایی یا ونیزی است (با اشاره به داده‌های اوگن مارینوف در سال ۱۹۹۸). این جمعیت شامل ۳۰۰۰۰ ایتالیایی‌تبار و ۴۰۰۰۰ کروات‌تبار و افرادی بود که به صورت منطقه‌ای ("به عنوان ایستریا ") اعلام شده
به صورت منطقه‌ای ("به عنوان ایستریا ") اعلام شده بودند. ایتالیایی زبانان بومی عمدتاً در امتداد ساحل غربی ایستریا متمرکز هستند و بسیاری از کروات‌ها تا حدودی با این زبان آشنایی دارند (عمدتاً در صنایع خدماتی و گردشگری). در متون ایستریا، کلمه «ایتالیایی» به راحتی می‌تواند به گویشوران بومی زبان ونیزی که قبل از آغاز جمهوری ونیز در منطقه حضور داشتند و زبان ایستریا، قدیمی‌ترین زبان گفتاری در ایستریا که قدمت آن به رومی‌ها برمی‌گردد و اکنون در جنوب غربی ایستریا در رووینو، واله، دیگنیانو، گالسانو، فاسانا، والباندون،
واله، دیگنیانو، گالسانو، فاسانا، والباندون، سیسانو و اطراف پولا صحبت می‌شود، اشاره داشته باشد. این اصطلاح گاهی ممکن است به نوادگان افراد مستعمره در دوره بنیتو موسولینی اشاره داشته باشد (در آن دوره مهاجرت در ایستریا، زادار/زارا و جزایر شمالی آدریاتیک که پس از جنگ جهانی اول به ایتالیا داده شد، ترویج یافت، ۴۴۰۰۰ نفر طبق گفته ژرژاویچ،). همچنین می‌تواند به اسلاوهای ایستریا اشاره داشته باشد که با نقل مکان از مناطق روستایی به شهری یا از مزارع به بورژوازی، فرهنگ ایتالیایی را پذیرفتند.
کاپلو دل پره‌ته () که گاهی tricorno نامیده می‌شود، یک "سالومی" معمولی در پارما و پیاچنتسا است. این غذا به عنوان "محصول کشاورزی سنتی ایتالیا" (PAT) شناخته می‌شود. ریشه‌شناسی. نام "کاپلو دل پره‌ته" () نه تنها از این واقعیت ناشی می‌شود که این نام برش گوشت شانه مورد استفاده است، بلکه از شکل مثلثی خاص آن با یک برآمدگی در قسمت مرکزی نیز ناشی می‌شود که به طور مبهم کلاه‌های سه گوش مورد استفاده کشیشان در گذشته را به یاد می‌آورد. تاریخچه. "کاپلو دل پره‌ته" محصولی با منشأ باستانی است. تهیه آن در سنت قصابی قرن شانزدهم
باستانی است. تهیه آن در سنت قصابی قرن شانزدهم رواج داشت، زمانی که در امیلیا-رومانیا برای مصرف در تعطیلات عید پاک یا در کارناوال آماده می‌شد. آماده‌سازی. گوشتی که برای تهیه «کاپلو دل پره‌ته» استفاده می‌شود، گوشت شانه خوک است. ابتدا استخوان‌های آن جدا می‌شود، سپس ماهیچه‌های شانه از پوست جدا می‌شوند که با دقت به عنوان پوشش خارجی عمل می‌کند. گوشتی که به این ترتیب به دست می‌آید، نمک زده و با دانه‌های فلفل و گیاهان معطر طعم‌دار شده و در پوست قرار داده می‌شود. در نهایت، کاپلو دل پره‌ته را درون دو تخته چوبی که در
نهایت، کاپلو دل پره‌ته را درون دو تخته چوبی که در امتداد محور طولی «کاپلو دل پره‌ته» بسیار محکم بسته شده‌اند، قرار می‌دهیم. معمولاً قبل از پخت و خوردن، حداقل دو هفته تا حداکثر دو ماه (بسته به آب و هوا) خشک و رسیده می‌شود. استفاده. «کاپلو دل پره‌ته» فقط پس از پخت که از طریق جوشاندن آرام حداقل چهار ساعت انجام می‌شود، مصرف می‌شود. پس از پخت، کاپلو دل پره‌ته به برش‌هایی با ضخامت متوسط ​​بریده شده و به صورت گرم همراه با پوره سیب‌زمینی یا عدس سرو می‌شود. قبل از پخت، بهتر است آن را حدود ده ساعت در آب سرد بدون نمک
بهتر است آن را حدود ده ساعت در آب سرد بدون نمک بگذارید تا پوست آن نرم شود.
طاقنمای سه‌چشمه () بخشی از معماری کلیساهای بزرگ سده‌های میانه، به‌ویژه در سبک گوتیک است. این بخش یک راهرو یا رواق باریک است که بالای رواق اصلی و زیر ردیف‌پنجرهٔ فوقانی قرار می‌گیرد. نمای آن معمولاً از چندین قوس یا طاقنما تشکیل شده که به‌صورت ردیفی پشت‌سر هم چیده شده‌اند، به همین دلیل به آن «سه‌چشمه» می‌گویند، چون هر بخش به شکل سه طاق یا سه دهانهٔ کوچک دیده می‌شود. طاقنمای سه‌چشمه معمولاً باریک و کم‌عمق است و برای رفت‌وآمد عادی استفاده نمی‌شد، بلکه بیشتر کارکرد سازه‌ای و تزیینی داشت. این قسمت کمک می‌کرد فشار
سازه‌ای و تزیینی داشت. این قسمت کمک می‌کرد فشار وزن سقف و طاق‌ها بهتر میان دیوارها تقسیم شود و در عین حال جلوه‌ای زیبا و پر جزئیات به فضای درونی کلیسا بدهد. در برخی کلیساها، طاقنمای سه‌چشمه کاملاً بسته و تنها به‌صورت نقش‌نما بود، اما در برخی دیگر می‌شد در آن راه رفت. در سبک گوتیک پیشرفته، این بخش با تندیس‌ها، ستونک‌ها و نقش‌های پیچیدهٔ سنگی آراسته می‌شد و نورگیری و سبکی فضا را بیشتر می‌کرد. بنابر این، طاقنمای سه‌چشمه مثل یک ردیف بالکن یا راهروی باریک است که در میانهٔ دیوارهای بلند کلیسا ساخته می‌شود؛ بیشتر
در میانهٔ دیوارهای بلند کلیسا ساخته می‌شود؛ بیشتر برای زیبایی و استحکام بناست و نمایی از سه دهانهٔ طاقی در هر بخش دارد.
هزاره‌گرایی () یا چیلیاسما (معادل یونانی آن) باوری است که برخی فرقه‌های مذهبی به آن اعتقاد دارند. بر اساس این باور، یک عصر مسیحایی (به اصطلاح "هزاره مسیحی") پیش از داوری نهایی و وضعیت دائمی «ابدیت» در آینده، بر روی زمین برقرار خواهد شد. مسیحیت و یهودیت هر دو جنبش‌های مسیحایی را ایجاد کرده‌اند که آموزه‌های هزاره‌گرایانه را برجسته می‌کنند – مانند این تصور که پادشاهی زمینی خدا در دسترس است. این جنبش‌های هزاره‌گرایانه اغلب به ناآرامی‌های اجتماعی قابل توجهی منجر می‌شدند. شباهت‌هایی با هزاره‌گرایی در آیین زرتشت
می‌شدند. شباهت‌هایی با هزاره‌گرایی در آیین زرتشت نیز وجود دارد، که دوره‌های هزار ساله متوالی را شناسایی می‌کند که هر یک با فاجعه‌ای از بدعت و نابودی پایان می‌یابد، تا نابودی نهایی شر و نابودی نهایی روح شر توسط یک پادشاه پیروزمند صلح در پایان عصر هزاره نهایی. محققان همچنین جنبش‌های اجتماعی و سیاسی مختلف دیگری، چه مذهبی و چه سکولار، را به استعاره‌های هزاره‌گرایی مرتبط دانسته‌اند. مسیحیت. بیشتر تفکرات هزاره‌گرایی مسیحی مبتنی بر کتاب مکاشفه، به ویژه مکاشفه ۲۰ است، که رؤیای فرشته‌ای را توصیف می‌کند که با زنجیری
که رؤیای فرشته‌ای را توصیف می‌کند که با زنجیری بزرگ و کلیدی به سوی چاهی بی‌انتها از آسمان فرود می‌آید و شیطان را دستگیر کرده و او را به مدت هزار سال زندانی می‌کند: سپس کتاب مکاشفه، مجموعه‌ای از داوران را توصیف می‌کند که بر تخت‌ها نشسته‌اند، و همچنین رؤیای یوحنا از ارواح کسانی که به دلیل شهادتشان به نفع عیسی و رد نشان وحش، سر بریده شدند. این ارواح: کلیسای اولیه. پیشاهزاره‌گرایی. در طول قرون اولیه پس از مسیح، اشکال مختلف هزاره‌گرایی (هزاره‌گرایی) در کلیسا، چه در شرق و چه در غرب، یافت می‌شد. پیشاهزاره‌گرایی
در شرق و چه در غرب، یافت می‌شد. پیشاهزاره‌گرایی مورد اعتقاد کلیسای اولیه، «پیشاهزاره‌گرایی تاریخی» نامیده می‌شود، و در کلیسای اولیه توسط پاپیاس، ایرنائوش، ژوستین شهید، ترتولیان، پولی‌کارپ، شبه‌بارنابا، متدیوس، لاکتانتیوس، کومودیانوس، تئوفیلوس ملیتو، هیپولیتوس رومی، ویکتورینوس، نپوس، ژولیوس آفریکانوس, تاتیان، و مونتانوس. با این حال، دیدگاه‌های پیشاهزاره‌ای مونتانوس احتمالاً بر رد بعدی پیشاهزاره‌ای‌گرایی در کلیسا تأثیر گذاشت، زیرا مونتانیسم به عنوان یک بدعت تلقی می‌شد. ناهزاره‌گرایی. در قرن دوم، آلوگی‌ها
تلقی می‌شد. ناهزاره‌گرایی. در قرن دوم، آلوگی‌ها (کسانی که تمام نوشته‌های یوحنا را رد می‌کردند) ناهزاره‌گرا بودند، همانطور که کایوس در ربع اول قرن سوم چنین بود. با تأثیر افلاطون‌گرایی، کلمنت اسکندرانی و اوریگن پیشاهزاره‌گرایی را انکار کردند. به همین ترتیب، دیونیسیوس اسکندرانی (وفات ۲۶۴) استدلال کرد که مکاشفه توسط یوحنا نوشته نشده و نمی‌توان آن را به معنای واقعی کلمه تفسیر کرد؛ او ناهزاره‌گرا بود. ژوستین شهید (متوفی ۱۶۵ میلادی)، که در الهیات خود گرایش‌های هزاره‌گرایانه داشت، در کتاب «گفتگو با تریفوی یهودی»،
داشت، در کتاب «گفتگو با تریفوی یهودی»، فصل ۸۰، به دیدگاه‌های متفاوت اشاره می‌کند: «من و بسیاری دیگر بر این عقیده [پیشاهزاره‌ای‌گرایی] هستیم و [معتقدیم] که چنین چیزی اتفاق خواهد افتاد، همانطور که شما مطمئناً از آن آگاه هستید؛ اما از سوی دیگر، به شما اشاره کردم که بسیاری از کسانی که به ایمان خالص و پرهیزگار تعلق دارند و مسیحیان واقعی هستند، خلاف این فکر می‌کنند.» آگوستین در روزهای اولیه خود، پیشاهزاره‌گرایی را تأیید کرد، اما بعدها به ناهزاره‌گرایی تغییر یافت و باعث شد این دیدگاه به همراه پاپ گرگوری کبیر رواج
باعث شد این دیدگاه به همراه پاپ گرگوری کبیر رواج یابد. دایره‌المعارف کاتولیک خاطرنشان می‌کند که طرفداران باورهای مختلف عرفانی در قرن دوم (که خود آنها را بدعت می‌دانستند) نیز هزاره‌گرایی را رد می‌کردند. اصلاحات و فراتر از آن. دیدگاه‌های مسیحیان در مورد ترتیب وقایع آینده پس از اصلاحات پروتستانی متنوع شد.(). به‌طور خاص، تأکید جدیدی بر بخش‌هایی از کتاب مکاشفه گذاشته شد که ظاهراً می‌گفتند با بازگشت مسیح برای داوری زندگان و مردگان، شیطان به‌مدت ۱۰۰۰ سال زندانی خواهد شد، اما سپس در جهان آزاد می‌شود تا نبرد نهایی
شد، اما سپس در جهان آزاد می‌شود تا نبرد نهایی را علیه خدا و مقدسینش آغاز کند. متکلمان کاتولیک و ارتدکس پیشین هیچ دیدگاه روشن یا اجماعی در مورد معنای واقعی این نداشتند (فقط مفهوم پایان جهان که به طور غیرمنتظره‌ای می‌آید، «مانند یک دزد در شب» و مفهوم «دجال» تقریباً به طور جهانی پذیرفته شده بود). نظریه‌های هزاره‌گرایی سعی می‌کنند توضیح دهند که این «هزار سال شیطان در زنجیر» چگونه خواهد بود. انواع مختلفی از هزاره‌گرایی در رابطه با فرجام‌شناسی مسیحی، به ویژه در پروتستانتیسم، وجود دارد، مانند پیشاهزاره‌گرایی،
پروتستانتیسم، وجود دارد، مانند پیشاهزاره‌گرایی، پساهزاره‌گرایی و ناهزاره‌گرایی. دو مورد اول به دیدگاه‌های مختلف در مورد رابطه بین «پادشاهی هزاره» و آمدن دوم مسیح اشاره دارند. پیشاهزاره‌گرایی، ظهور دوم مسیح را مقدم بر هزاره می‌داند و در نتیجه آمدن دوم را از داوری نهایی جدا می‌کند. در این دیدگاه، «سلطنت مسیح» به صورت فیزیکی بر روی زمین خواهد بود. پساهزاره‌گرایی، آمدن دوم مسیح را پس از هزاره و همزمان با داوری نهایی می‌داند. در این دیدگاه، «سلطنت مسیح» (در طول هزاره) روحانی و از طریق کلیسا خواهد بود.
(در طول هزاره) روحانی و از طریق کلیسا خواهد بود. ناهزاره‌گرایی، پادشاهی ۱۰۰۰ ساله را به صورت استعاری در مکاشفه ۲۰: ۱-۶ توصیف می‌کند که در آن «سلطنت مسیح» در کلیسا و از طریق آن جریان دارد. بنابراین، اگرچه این دیدگاه به سلطنت هزاره آینده اعتقادی ندارد، اما معتقد است که آسمان‌ها و زمین جدید پس از بازگشت مسیح ظاهر خواهند شد. قرن‌های ۱۹ و ۲۰. کلیسای کاتولیک. کلیسای کاتولیک، هزاره‌گرایی را به‌شدت محکوم می‌کند، همانطور که موارد زیر نشان می‌دهد: جنبش دانشجویان کتاب مقدس. جنبش دانشجویان کتاب مقدس، یک جنبش هزاره‌گرا
مقدس. جنبش دانشجویان کتاب مقدس، یک جنبش هزاره‌گرا است که بر اساس دیدگاه‌های بیان شده در «طرح الهی اعصار» در سال ۱۸۸۶، در جلد اول مجموعه «مطالعات در کتاب مقدس»، نوشته کشیش چارلز تیز راسل، شکل گرفته است. (این مجموعه از سال ۱۹۲۷ هنوز توسط انجمن دانشجویان کتاب مقدس داون منتشر می‌شود.) دانشجویان کتاب مقدس معتقدند که در طول هزاره، فرصتی جهانی برای هر فرد، چه در گذشته و چه در حال، که قبلاً دریافت‌کننده دعوت آسمانی نبوده است، وجود خواهد داشت تا به زندگی جاودانه بر روی زمین دست یابد. شاهدان یهوه. شاهدان یهوه
بر روی زمین دست یابد. شاهدان یهوه. شاهدان یهوه معتقدند که مسیح به مدت ۱۰۰۰ سال از آسمان به عنوان پادشاه بر زمین حکومت خواهد کرد و ۱۴۴٬۰۰۰ انسان عروج یافته او را یاری خواهند کرد. به گفته آنها، در طول این سلطنت ۱۰۰۰ ساله، زمین به بهشتی مانند باغ عدن تبدیل خواهد شد و انسان‌ها خود به کمال از دست رفته آدم و حوا باز خواهند گشت. کلیسای خدای قادر مطلق. کلیسای خدای متعال که با نام رعد و برق شرقی نیز شناخته می‌شود، در آموزه‌های خود از عصر پادشاهی هزارساله یاد می‌کند که پس از فجایعی که در کتاب مکاشفه در کتاب مقدس
که پس از فجایعی که در کتاب مکاشفه در کتاب مقدس پیشگویی شده است، رخ خواهد داد. اصلاحات رسولی جدید. برخلاف بخش عمده‌ای از جنبش پنطیکاستی که به باور به پیشاهزاره‌گرایی، ظهور دجال و زوال جهان پیش از ظهور دوم گرایش دارد، تمرکز اصلاحات رسولی جدید بر یک فرجام‌شناسی «خوش‌بینانه» است. این جنبش معتقد است که اکثر پیشگویی‌های آخرالزمان مدت‌هاست که محقق شده‌اند و پیامبران و رسولان امروزی از اقتدار الهی برخوردارند؛ آخرالزمان دورانی خواهد بود که در آن مسیحیان مطیع، از طریق استفاده از جنگ معنوی و شکل دادن به تمام جنبه‌های
استفاده از جنگ معنوی و شکل دادن به تمام جنبه‌های جامعه برای همسو شدن با باورهای مسیحی خود (فرمان هفت کوه)، ظهور دوم را محقق خواهند کرد. یهودیت. تفکر هزاره‌گرایی ابتدا در ادبیات آخرالزمانی یهودی در دوره پرآشوب معبد دوم ظهور کرد، گرشوم شولم در کتاب خود، شبتای سوی، مسیح عرفانی، آموزه‌های هزاره‌گرایی یهودی قرون وسطی و اوایل دوران مدرن را شرح می‌دهد، که بر جنبش قرن هفدهم با محوریت مسیح خودخوانده (۱۶۴۸) شبتای سوی تمرکز دارد. (۱۶۲۶۱۶۷۶) اسلام. پیامبر اسلام بیان کرده است مردی از خاندان او خواهد آمد و جهان را از
کرده است مردی از خاندان او خواهد آمد و جهان را از هرگونه بی‌عدالتی و ستم پاک خواهد کرد. او به عنوان مهدی شناخته خواهد شد. مسلمانان همچنین معتقدند که عیسی در کنار مهدی خواهد آمد و همراه با او علیه ظلم و بی‌عدالتی خواهد جنگید، جایی که مهدی برای مدتی قبل از روز قیامت حکومت خواهد کرد. مهدی در کتب اهل سنت، سنن ابی داوود ۴۲۸۵، سنن ابن ماجه ۴۰۸۳ و صحیح مسلم ۲۹۱۳ ذکر شده است. مسلمانان شیعه و سنی در مورد اینکه مهدی دقیقاً کیست، اختلاف نظر دارند. در حالی که هر دو موافقند که او در کنار عیسی خواهد آمد تا بشریت را از
که او در کنار عیسی خواهد آمد تا بشریت را از بی‌عدالتی و ظلم نجات دهد، سنی‌ها معتقدند که او هنوز متولد نشده است، در حالی که شیعیان معتقدند که او در حال حاضر زنده و در غیبت است. بهائیت. بهاءالله در کتاب ایقان اشاره کرده است که خداوند تقریباً هر هزار سال «شهر خدا» را تجدید خواهد کرد، و به طور خاص اشاره کرد که مظهر ظهور جدید الهی ظرف ۱۰۰۰ سال (۱۸۵۲-۲۸۵۲ میلادی) پس از ظهور بهاءالله ظهور نخواهد کرد، اما اعتبار پیام بهاءالله می‌تواند تا ۵۰۰٬۰۰۰ سال ادامه یابد. خداشناسی. آلیس بیلی، عارف، تعلیم می‌داد که مسیح یا
آلیس بیلی، عارف، تعلیم می‌داد که مسیح یا معلم جهان «زمانی پس از سال ۲۰۲۵ میلادی» باز خواهد گشت و این معادل عصر جدید مفهوم مسیحی ظهور مجدد مسیح خواهد بود. توجه داشته باشید که موجودی که او از آن به‌عنوان معلم جهان صحبت می‌کند، همان موجود معنوی است که برای سایر عارفان به عنوان مایتریا شناخته می‌شود. جنبش‌های اجتماعی. جنبش‌های اجتماعی هزاره‌گرا، که شکل خاصی از هزاره‌گرایی هستند، بر اساس مفهومی از چرخه هزار ساله بنا شده‌اند. گاهی اوقات این دو اصطلاح به عنوان مترادف استفاده می‌شوند، اما اصول‌گرایان این را کاملاً
استفاده می‌شوند، اما اصول‌گرایان این را کاملاً دقیق نمی‌دانند. جنبش‌های اجتماعی هزاره نیازی به داشتن پایه مذهبی ندارند، اما باید تصویری از آخرالزمان داشته باشند که می‌تواند آرمان‌شهری یا دیستوپیایی باشد. کسانی که با جنبش‌های اجتماعی هزاره مرتبط هستند، «مستعد [خشونت‌آمیز بودن]» هستند، با انواع خاصی از هزاره‌گرایی که با خشونت مرتبط هستند. در هزاره‌گرایی مترقی، «دگرگونی نظم اجتماعی تدریجی است و انسان‌ها در تقویت این دگرگونی نقش دارند». هزاره‌گرایی فاجعه‌بار «نظم اجتماعی فعلی را به طور برگشت‌ناپذیری فاسد
«نظم اجتماعی فعلی را به طور برگشت‌ناپذیری فاسد می‌داند و نابودی کامل این نظم را به عنوان مقدمه‌ای برای ساختن یک نظم جدید و الهی ضروری می‌داند». با این حال، ارتباط بین هزاره‌گرایی و خشونت ممکن است مشکل‌ساز باشد، زیرا جنبش‌های دینی جدید ممکن است با گذشت زمان از دیدگاه فاجعه‌بار فاصله بگیرند. نازیسم. بحث‌برانگیزترین تفسیر از سیستم سه عصری و به طور کلی هزاره‌گرایی، مربوط به «رایش سوم» آدولف هیتلر است که در دیدگاه او قرار بود هزار سال دیگر (رایش دریتس) دوام بیاورد، اما در نهایت تنها ۱۲ سال (۱۹۳۳-۱۹۴۵) دوام
بیاورد، اما در نهایت تنها ۱۲ سال (۱۹۳۳-۱۹۴۵) دوام آورد. متفکر آلمانی، آرتور مولر ون دن بروک، عبارت «رایش سوم» را ابداع کرد و در سال ۱۹۲۳ کتابی با عنوان «رایش دریتس» منتشر کرد. او با نگاهی به تاریخ آلمان، دو دوره جداگانه را از هم متمایز کرد و آنها را با اعصار یواخیم اهل فیوره، متکلم ایتالیایی قرن دوازدهم، یکی دانست: در اوایل دوران رایش سوم، بسیاری از آلمانی‌ها هیتلر را مسیح آلمانی نیز می‌دانستند، به خصوص زمانی که او گردهمایی‌های نورنبرگ را رهبری می‌کرد، گردهمایی‌هایی که از آن پس سالانه (۱۹۳۳-۱۹۳۸) در تاریخی
که از آن پس سالانه (۱۹۳۳-۱۹۳۸) در تاریخی کمی قبل از اعتدال سپتامبر در نورنبرگ برگزار می‌شدند. هیتلر در سخنرانی خود در ۲۷ نوامبر ۱۹۳۷، در مورد برنامه‌های خود برای تخریب و بازسازی بخش‌های عمده‌ای از برلین اظهار نظر کرد: پس از تلاش ناموفق آدولف هیتلر برای اجرای سلطنت هزار ساله، واتیکان بیانیه‌ای رسمی صادر کرد مبنی بر اینکه ادعاهای هزاره‌گرایی را نمی‌توان با خیال راحت آموزش داد و متون مقدس مرتبط در مکاشفه (که آخرالزمان نیز نامیده می‌شود) باید به صورت معنوی درک شوند. برنارد لفروا، نویسنده کاتولیک، نوشت:
درک شوند. برنارد لفروا، نویسنده کاتولیک، نوشت: آرمان‌شهرگرایی. مفاهیم اولیه مسیحی هزاره‌گرایی در طول قرن‌های آینده، پیامدهایی بسیار فراتر از دغدغه‌های صرفاً مذهبی داشت، چرا که نظریه‌پردازان مختلف آنها را با ایده‌های آرمان‌شهر ترکیب و تقویت کردند. در پی تفکر هزاره اولیه، فلسفه سه عصر توسعه یافت. راهب و متکلم ایتالیایی، یواخیم اهل فیوره (درگذشته ۱۲۰۲)، تمام تاریخ بشر را به عنوان توالی سه عصر می‌دید:
روابط ایتالیا و قطر، روابط دوجانبه بین ایتالیا و قطر است. ایتالیا در دوحه سفارت دارد و قطر در رم سفارت دارد. دیدارهای دیپلماتیک. امیر قطر، حمد بن خلیفه آل ثانی، در ژوئیه ۲۰۰۵ و آوریل ۲۰۱۲ به‌طور رسمی از ایتالیا بازدید کرد جورجو ناپولیتانو، رئیس‌جمهور ایتالیا، اولین رهبر ایتالیا بود که در نوامبر ۲۰۰۷ از قطر بازدید کرد. او با امیر قطر در مورد برنامه هسته‌ای ایران و راه‌های تقویت روابط دوجانبه گفتگو کرد. در نوامبر ۲۰۱۷، دیداری بین امیر قطر، تمیم بن حمد آل ثانی، و نخست‌وزیر ایتالیا، پائولو جنتیلونی، برای بحث در
و نخست‌وزیر ایتالیا، پائولو جنتیلونی، برای بحث در مورد روابط دیپلماتیک و بحران دیپلماتیک اخیر قطر برگزار شد. در ۱۴ ژوئن ۲۰۲۳، امیر قطر، شیخ تمیم بن حمد آل ثانی، در مراسم تشییع جنازه نخست‌وزیر سابق ایتالیا، سیلویو برلوسکونی، شرکت کرد و او را به عنوان دوست قطر توصیف کرد که در توسعه روابط دوجانبه بین دو کشور سرمایه‌گذاری کرده است. همکاری سیاسی. هر دو کشور در سال ۱۹۹۲ سفارتخانه‌های خود را در پایتخت‌های یکدیگر افتتاح کردند. آنها در سال ۱۹۹۶ یک توافقنامه فناوری و اقتصادی امضا کردند. دنیاگیری کووید-۱۹. در طول
و اقتصادی امضا کردند. دنیاگیری کووید-۱۹. در طول دنیاگیری کووید-۱۹، قطر در آوریل ۲۰۲۰ کمک‌های پزشکی فوری به ایتالیا ارائه داد. نیروی هوایی قطر، دو بیمارستان صحرایی با ظرفیت ۱۰۰۰ تخت مجهز برای درمان افراد مبتلا به کووید-۱۹ تحویل داد. روابط اقتصادی. گردش مالی تجارت بین قطر و ایتالیا در سال‌های اخیر کاهش یافته است. این رقم در سال ۲۰۱۲ به بالاترین حد خود رسید و به ۳٫۴ میلیارد یورو رسید. تا سال ۲۰۱۶، این رقم به ۱٫۷۵ میلیارد یورو کاهش یافت. این امر به کاهش واردات کالاهای ایتالیایی به قطر و تقاضای کمتر ایتالیا
کالاهای ایتالیایی به قطر و تقاضای کمتر ایتالیا برای هیدروکربن‌های قطری نسبت داده می‌شود که بیشتر صادرات قطر به این کشور را تشکیل می‌دهند. با این وجود، حجم تجارت دوجانبه هنوز نسبتاً بالاست و ایتالیا هفتمین تأمین‌کننده بزرگ قطر است. در سال ۲۰۱۷، ارزش سرمایه‌گذاری‌های قطر در ایتالیا تقریباً ۲ میلیارد یورو بود و عمدتاً در صنعت گردشگری ایتالیا متمرکز بود. در ۲۳ اکتبر ۲۰۲۳، شرکت انی ایتالیا یک قرارداد ۲۷ ساله گاز طبیعی مایع با شرکت قطرانرژی امضا کرد. روابط نظامی. قطر مشتری مهمی برای صنایع دفاعی ایتالیا است. شرکت