payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جهان آتلانتیک، از جمله ساخت سازه‌های کوچک به شکل دُلمن را وارد کرد که در سراسر حوضهٔ مدیترانه گسترش یافت. عصر مس. عصر مس زودتر از سایر مناطق وارد قلمروی جغرافیایی ایتالیا شد و به‌ویژه ابتدا در لیگویا ظاهر شد. استخراج مس در میانهٔ هزاره ۴ پیش از میلاد در لیگویا آغاز شد، در معادن لیبیولا و مونته لورتو که به حدود ۳۷۰۰ پیش از میلاد تعلق دارند. این‌ها قدیمی‌ترین معادن مس در حوضهٔ غربی مدیترانه هستند. فرهنگ‌های رِمدلو، رینالدونه و گائودو فرهنگ‌های نوسنگی متأخر ایتالیا هستند که شواهد آن‌ها عمدتاً در مناطق امروزی
هستند که شواهد آن‌ها عمدتاً در مناطق امروزی لومباردی، توسکانی، لاتزیوم و کمپانیا یافت می‌شوند. گاهی این فرهنگ‌ها به عنوان فرهنگ‌های انئولیتیک توصیف می‌شوند، به دلیل استفاده از ابزارهای ابتدایی مس. دیگر فرهنگ‌های مهم انئولیتیک شبه‌جزیره و جزایر، که اغلب با موارد ذکرشده مرتبط‌اند، شامل فرهنگ لاترزا در آپولیا و باسیلیکاتا، فرهنگ آبیالزو-فیلیگوسا در ساردینیا، فرهنگ کونله-اورتوچیو در ابروتسو و مارکه، فرهنگ سررافرلیچیو در سیسیل و گروه اسپیلامبرتو در امیلیا-رومانیا هستند. قدیمی‌ترین مجسمه‌ها، که غالباً سلاح‌ها را
هستند. قدیمی‌ترین مجسمه‌ها، که غالباً سلاح‌ها را نشان می‌دادند، توسط جمعیت‌های شمال ایتالیا و ساردینیا در این دوره ساخته شدند. این سنت مجسمه‌سازی که احتمالاً منشأ استپی (فرهنگ یامنا) دارد، در برخی مناطق تا عصر برنز و حتی عصر آهن ادامه یافت. فرهنگ زنگوله‌ای، گذار بین دورهٔ انئولیتیک و آغاز عصر برنز را نشان می‌دهد. عصر برنز. عصر برنز ایتالیا به‌طور تقریبی به چهار دوره تقسیم می‌شود: دوران برنز اولیه آغاز فرهنگ جدیدی در شمال ایتالیا را نشان می‌دهد و با فرهنگ پولادا مشخص می‌شود. سکونت‌گاه‌های پولادا عمدتاً در
مشخص می‌شود. سکونت‌گاه‌های پولادا عمدتاً در مناطق باتلاقی، مانند اطراف دریاچه‌های بزرگ و تپه‌های حاشیهٔ آلپ گسترده بودند. شهرهای توپّو داگوتسو و لا استارزا به‌عنوان مرکز مرحلهٔ پیش-آپنین فرهنگ پالمه کامپانیا که در جنوب ایتالیا گسترش یافته بود، شناخته می‌شدند. دوران برنز میانی، که در مرکز و جنوب ایتالیا به‌عنوان فرهنگ آپنین شناخته می‌شود، دوره‌ای است که در آن سکونت‌گاه‌ها هم در مناطق هموار و هم در مناطق مرتفع شکل گرفتند. طبق شواهد گورستان‌ها، در این دوره تفاوت‌های طبقاتی میان گروه‌های اجتماعی دیده می‌شد.
طبقاتی میان گروه‌های اجتماعی دیده می‌شد. گور دو طبقه در توپّو داگوتسو نمونه‌ای از رشد گروه‌های ممتاز است. در طبقهٔ بالایی، تقریباً ۱۰ اسکلت شکسته بدون اشیاء تدفینی یافت شد، در حالی که در طبقهٔ پایینی ۱۱ تدفین همراه با اشیاء ارزشمند یافت شد: ۶ مرد با سلاح‌های برنزی، ۴ زن با مهره‌ها و یک کودک. در شمال ایتالیا، دوران برنز میانی با فرهنگ تراماره مشخص می‌شد. دوران برنز متأخر، که در مرکز ایتالیا به‌عنوان دورهٔ زیر-آپنین شناخته می‌شود، دوره‌ای است که سکونت‌گاه‌ها به مکان‌های دفاعی منتقل شدند. در این زمان،
به مکان‌های دفاعی منتقل شدند. در این زمان، سلسله‌مراتب سکونتی به‌وضوح در شهرهایی مانند لاتزیوم و توسکانی ظاهر شد. دوران برنز پایانی دوره‌ای است که در آن بیشتر شبه‌جزیرهٔ ایتالیا تحت فرهنگ پروتو-ویلانُوان متحد شد. پیانِلو دی جنگا استثنایی برای گورستان‌های کوچک است که مشخصهٔ فرهنگ پروتو-ویلانوان است. بیش از ۵۰۰ تدفین در این گورستان یافت شده است که به دلیل استفادهٔ دو قرنی توسط جوامع مختلف شناخته می‌شود. فرهنگ پولادا. فرهنگ پولادا (پولادا محلی در نزدیکی برشا است) یک افق فرهنگی بود که از شرق لمباردی و ونتو تا
یک افق فرهنگی بود که از شرق لمباردی و ونتو تا امیلیا-رومانا گسترده بود و در نیمهٔ اول هزاره دوم پیش از میلاد شکل گرفت، احتمالاً به دلیل ورود مردمی جدید از مناطق فراالپ سوئیس و جنوب آلمان. سکونت‌گاه‌ها معمولاً از خانه‌های چوبی روی پایه تشکیل می‌شدند؛ اقتصاد آن‌ها بر فعالیت‌های کشاورزی و دامداری استوار بود و شکار و ماهی‌گیری نیز انجام می‌شد و فلزکاری مس و برنز (تبر، خنجر، سنجاق و غیره) نیز رواج داشت. سفالگری آن‌ها خشن و سیاه‌رنگ بود. در دوران برنز میانی، این فرهنگ توسط وجه سکونت‌گاه‌های بر روی پایه و سدسازی
فرهنگ توسط وجه سکونت‌گاه‌های بر روی پایه و سدسازی دنبال شد. تمدن نوراژیک. این تمدن در سردینیا (با شاخه‌هایی در جنوب کورسیکا) واقع شده بود و از اوایل عصر برنز (قرن ۱۸ پیش از میلاد) تا قرن دوم میلادی، زمانی که جزیره رومی شده بود، ادامه یافت. این تمدن در طول دورهٔ بونانارو از فرهنگ‌های مگالیتی پیشین که دولمنها، منهیرها، بیش از ۲۴۰۰ Domus de Janas و همچنین قربانگاه عظیم کوه آکودی را ساختند، تکامل یافت. نام خود را از نوراگه، برج‌های مشخصهٔ خود، گرفته است. برج‌های نوراگه به‌طور یکپارچه به‌عنوان بهترین و
برج‌های نوراگه به‌طور یکپارچه به‌عنوان بهترین و بزرگ‌ترین آثار مگالیتی حفظ‌شده در اروپا شناخته می‌شوند. کاربرد دقیق آن‌ها هنوز مورد بحث است؛ در حالی که اکثر پژوهشگران آن‌ها را قلعه می‌دانند، برخی دیگر آن‌ها را معابد می‌دانند. ساردینیایی‌های باستانی، مردمانی جنگجو و دریانورد بودند و تجارت پررونقی با سایر اقوام مدیترانه داشتند. این موضوع با شواهد متعدد در نوراگه نشان داده می‌شود، مانند کهربا از دریای بالتیک، مجسمه‌های کوچک برنزی با موضوع حیوانات آفریقایی، شمش‌های پوست گاو و سلاح‌هایی از شرق مدیترانه. فرض شده
پوست گاو و سلاح‌هایی از شرق مدیترانه. فرض شده که ساردینیایی‌های باستانی، یا بخشی از آن‌ها، می‌توانند با شردن، یکی از اقوام دریایی که مصر باستان و دیگر مناطق شرق مدیترانه را مورد حمله قرار دادند، شناسایی شوند. عناصر اصیل دیگر این تمدن شامل معابدی است که به نام «چاه‌های مقدس» شناخته می‌شوند و به پرستش آب مقدس اختصاص داشتند، قبرهای غول‌پیکر، معابد مگارون، چندین سازه برای عملکردهای قضایی و تفریحی و تعداد زیادی مجسمه‌های برنزی که حتی در قبرهای اتروریا کشف شده‌اند و نشان‌دهندهٔ روابط قوی بین این دو قوم است. عنصر
و نشان‌دهندهٔ روابط قوی بین این دو قوم است. عنصر مهم دیگر این تمدن، غول‌های مونت پراما است، که احتمالاً قدیمی‌ترین مجسمه‌های انسان نما در دریای مدیترانه غربی هستند. در میان جمعیت‌های پیشا-رومی ایتالیا، برجسته‌ترین آن‌ها اترها بودند که از قرن هشتم پیش از میلاد، تمدنی پیشرفته ایجاد کردند که تأثیر زیادی بر روم و جهان لاتین داشت. منشأ این قوم غیرهندو-اروپایی که ابتدا در سواحل تیرنی ایتالیا مرکزی سکنی گزیدند و سپس به شمال ایتالیا (به ویژه امیلیا) و کامپانیا گسترش یافتند، نامشخص است. سایر اقوام ساکن شمال ایتالیا
یافتند، نامشخص است. سایر اقوام ساکن شمال ایتالیا شامل لیگوری‌ها (قوم هندواروپایی که در مناطقی که اکنون لیگوریا، جنوب پیه‌مونت و سواحل جنوبی فرانسه قرار دارد زندگی می‌کردند)، لپونتی‌ها، این‌سوبری‌ها، اوروبی‌ها و دیگر قبایل سلتی در پیه‌مونت و لمباردی، و ونتی در شمال شرقی ایتالیا بودند. در شبه‌جزیره، در کنار اترها، قبایل متعددی، عمدتاً با منشأ هندواروپایی، زندگی می‌کردند: بعدها، اقوام دیگری نیز در ایتالیا سکونت یافتند و با ساکنان قبلی همزیستی کردند: قبایل جدید سلتی در شمال (سنونس، بوئی، لینگونس و غیره)،
جدید سلتی در شمال (سنونس، بوئی، لینگونس و غیره)، یونانی‌ها در سواحل جنوب ایتالیا و فنیقی‌ها در بخش‌هایی از سیسیل و سردینیا.
سالامی فلینو نوعی ایتالیایی است که به‌طور تاریخی در فلینو و برخی های همجوار، مانند سالا باگانزا و لانگیراانو، همه در استان پارما تولید می‌شد. این محصول به‌عنوان یک محصول با نشان جغرافیایی محافظت‌شده (PGI) به رسمیت شناخته شده است. طرز تهیه. سالامی فلینو از گوشت خالص خوک تهیه می‌شود. ترکیب شامل گوشت شانه خوک به صورت چرخ شده است، تقریباً شامل ۷۰٪ گوشت بدون چربی و ۳۰٪ چربی انتخاب‌شده. گوشت به اندازه متوسط خرد می‌شود. معمولاً نمک، فلفل دانه‌ای و نیترات پتاسیم اضافه می‌شود و گاهی اسکوربات‌ها (آنتی‌اکسیدان‌ها و
می‌شود و گاهی اسکوربات‌ها (آنتی‌اکسیدان‌ها و تنظیم‌کننده‌های اسیدیته) و قندها نیز اضافه می‌گردند. سیر له شده و فلفل نیز اضافه شده و در شراب سفید خشک حل می‌شوند. مخلوط در روده طبیعی خوک (محصول دانمارک) پر می‌شود. به‌طور سنتی از استفاده می‌شود که صاف و ضخیم است و باعث می‌شود گوشت حتی پس از مدت طولانی خشک شدن نرم باقی بماند. مدت زمان ایده‌آل برای خشک شدن سوسیس فلینو حداقل ۶۰ روز است و این فرایند تحت تأثیر ریزاقلیم منطقه پارما انجام می‌شود. امروزه اکثر تولیدکنندگان از اتاق‌های کنترل‌شده برای خشک شدن محصول
از اتاق‌های کنترل‌شده برای خشک شدن محصول استفاده می‌کنند. ویژگی‌های ارگانولپتیک. هنگام برش، سالامی فلینو رنگ قرمز شدید دارد، با لکه‌های سفید چربی. فشردگی گوشت به فرایند خشک شدن و کیفیت گوشت مورد استفاده بستگی دارد. بو شدید و بسیار مشخص است، در حالی که طعم ظریف است. مصرف. سالامی فلینو یکی از رایج‌ترین پیش‌غذاهای منطقه پارما است، به ویژه همراه با پارماهام که در همان منطقه تولید می‌شود. اغلب با شراب سرو می‌شود. به‌طور سنتی به صورت مورب برش داده می‌شود تا برش‌هایی بیضی شکل ایجاد شود، تقریباً دو برابر قطر
برش‌هایی بیضی شکل ایجاد شود، تقریباً دو برابر قطر سالامه طول داشته و به اندازه یک دانه فلفل ضخامت دارند.
باستاردو دل گراپا یک پنیر سنتی است که در دامنه‌های کوه مونته گراپا و استان‌های ترویزو، بلونو و ویتزنتسا در ایتالیا تولید می‌شود. Bastardo del Grappa یک پنیر با گواهی است که آن را به یک محصول اصیل ایتالیایی تبدیل می‌کند. تاریخچه. تاریخچه پنیر نیم‌چربی «بستاردو» به سال ۸۰۰ میلادی بازمی‌گردد، زمانی که در مراتع منطقه ونتو تولید می‌شد. این پنیر به این نام نام‌گذاری شده است ( در زبان ایتالیایی به معنای «نامشروع» است) زیرا شیری که با اضافه کردن شیر بز ترکیب می‌شود، نمی‌تواند به پنیر مورلاکو تبدیل شود. همچنین گفته
نمی‌تواند به پنیر مورلاکو تبدیل شود. همچنین گفته شده که نام آن به این دلیل است که در گذشته با شیر بز، گوسفند و گاو هم تولید می‌شد. مناطق تولید. Bastardo del Grappa محصولی است که اصالتاً به منطقه کوهستانی مونته گراپا و اطراف بورسو دل گراپا، کریسپانو دل گراپا، پادرنو دل گراپا، پوساگنو، کاواسو دل تومبا، آلانو دی پیه‌وه، کوارو، فلتری، سرن دل گراپا، آرسیه، سیسمون دل گراپا، سان نازاریو، سولان، پووه دل گراپا و رومانو د'ازتسلینو مربوط است. فرایند تولید. پس از جمع‌آوری شیر در صبح، آن را شب تا صبح در جای خنک استراحت
شیر در صبح، آن را شب تا صبح در جای خنک استراحت می‌دهند. چربی در یک دیگ مسی جدا می‌شود و شیر مخلوط و به دمای بین گرم می‌شود، در حالی که همواره در حال حرکت است. سپس پنیر مایه اضافه می‌شود که به جدا شدن آب پنیر و شکل‌گیری توده نرم کمک می‌کند. این فرایند با گرم شدن مجدد دیگ تا ادامه می‌یابد. سپس دلمه پنیر به آرامی در قالب‌های چوبی پرس شده و به مدت ۲۴ ساعت خارج از قالب باقی می‌ماند. خمیر به مدت ۲ تا ۳ روز استراحت می‌کند تا بافت صاف پیدا کند. پنیر در محلول نمک با حدود ۱۵ کیلوگرم نمک در هر هکتولیتر آب به مدت ۴ تا
حدود ۱۵ کیلوگرم نمک در هر هکتولیتر آب به مدت ۴ تا ۵ روز نمک‌سود می‌شود تا طعم آن تغییر نکند. سپس دوران بلوغ در اتاق مناسب به مدت ۲۵ تا ۱۲۰ روز ادامه می‌یابد، اگرچه ممکن است بیش از یک سال هم طول بکشد. وزن آن می‌تواند بین ۲٫۵ تا ۵ کیلوگرم، قطر بین ۲۵ تا ۳۰ سانتی‌متر و ارتفاع بین ۵ تا ۸ سانتی‌متر باشد. دوران بلوغ همچنین باعث تغییر در بافت خمیر می‌شود که بسته به میزان بلوغ، دانه‌دارتر می‌شود. پنیر موسوم به «بستاردو» از رنگ زرد روشن تا رنگ کاهویی کم‌رنگ است، که بسته به میزان نمک‌سود شدن می‌تواند متفاوت باشد.
بسته به میزان نمک‌سود شدن می‌تواند متفاوت باشد. ارزش غذایی. ارزش غذایی Bastardo del Grappa بین ۳۵۰ تا ۴۶۰ کالری در هر ۱۰۰ گرم است و میزان پروتئین بیش از ۲۰٪ است. حداقل ۲۷٪ چربی و حداکثر ۴۰٪ رطوبت دارد.
بِیگل و پنیر خامه‌ای (که به نام بِیگل با پنیر خامه‌ای نیز شناخته می‌شود) یک ترکیب غذایی است که در شکل پایه‌ای خود شامل یک بیگل برش‌خورده است که با پنیر خامه‌ای پوشیده شده است. بِیگل با پنیر خامه‌ای معمولاً به‌صورت افقی برش خورده و با پنیر خامه‌ای و دیگر افزودنی‌ها سرو می‌شود. بِیگل با پنیر خامه‌ای در آشپزی ایالات متحده آمریکا به‌ویژه در آشپزی نیویورک و آشپزی یهودیان آمریکایی رایج است. این ترکیب در دهه ۱۹۸۰ محبوب شد و فراتر از جامعه یهودیان گسترش یافت. بِیگل‌های بسته به‌صورت ساندویچ نیز محبوب شدند زیرا قابل
بسته به‌صورت ساندویچ نیز محبوب شدند زیرا قابل حمل هستند. بِیگل پایه با پنیر خامه‌ای، پایه‌ای برای دیگر ترکیب‌ها مانند «لوکس و شمیر» است که در دلیکاتسنهای نیویورک و سراسر ایالات متحده رایج است. برخی مواد غیر یهودی نیز به خوبی با بِیگل ساندویچ می‌شوند، مانند تخم‌مرغ و گوشت صبحانه، گوشت سرد و پنیر برش‌خورده. از سوی دیگر، برخی افزودنی‌های سنتی یهودی برای نصفه‌های بِیگل در ساندویچ کردن مناسب نیستند، مانند سالاد ماهی سفید، هیرینگ ترشی یا جگر خردشده، زیرا افزودنی‌های نرم هنگام گاز زدن از طرفین بیرون می‌ریزند، حتی
نرم هنگام گاز زدن از طرفین بیرون می‌ریزند، حتی اگر بِیگل تازه نسبت به اکثر نان‌ها سفت‌تر باشد. آشپزی آمریکایی. بِیگل با پنیر خامه‌ای در آشپزی ایالات متحده آمریکا رایج است، به ویژه در نیویورک. این ترکیب اغلب برای صبحانه مصرف می‌شود؛ و با اضافه کردن ماهی سالمون دودی گاهی برای ناهار دیرهنگام سرو می‌شود حدود سال ۱۹۰۰ در نیویورک، ترکیب محبوب شامل بِیگل با لوکس، پنیر خامه‌ای، کپِر، گوجه و پیاز قرمز بود. ترکیب بِیگل با پنیر خامه‌ای در گذشته توسط تولیدکنندگان و ناشران غذایی آمریکایی به مصرف‌کنندگان معرفی شده است.
غذایی آمریکایی به مصرف‌کنندگان معرفی شده است. در اوایل دهه ۱۹۵۰، شرکت Kraft Foods یک «کمپین تبلیغاتی قوی» راه‌اندازی کرد که پنیر خامه‌ای برند فیلادلفیا را همراه با بِیگل نشان می‌داد. در سال ۱۹۷۷، مجلات "Better Homes" و "Family Circle" یک دفترچه دستور تهیه بِیگل و پنیر خامه‌ای منتشر کردند که در مجلات توزیع شد و همچنین در بخش لبنیات سوپرمارکت‌ها قرار گرفت. آشپزی یهودیان آمریکایی. در آشپزی یهودیان آمریکایی، بِیگل و پنیر خامه‌ای گاهی «whole schmear» یا «whole schmeer» نامیده می‌شود. «slab» به بِیگلی گفته
schmeer» نامیده می‌شود. «slab» به بِیگلی گفته می‌شود که یک ورق پنیر خامه‌ای روی آن قرار دارد. «lox and a schmear» بِیگل با پنیر خامه‌ای و لوکس یا ماهی سالمون دودی “Nova” است. این سبک ماهی سالمون اقیانوس اطلس توسط دلیکاتسن‌های یهودی در ساحل شرقی استفاده می‌شود و معمولاً خارج از جامعه یهودی قدیمی نیز به آن لوکس گفته می‌شود. گوجه، پیاز قرمز، کپر و تخم‌مرغ آب‌پز خردشده نیز معمولاً اضافه می‌شوند. این اصطلاحات در برخی دلیکاتسنهای نیویورک به ویژه دلیکاتسن‌های یهودی و دلیکاتسن‌های سنتی قدیمی استفاده می‌شوند. لوکس
و دلیکاتسن‌های سنتی قدیمی استفاده می‌شوند. لوکس و شمیر احتمالاً در نیویورک حدود اوایل قرن ۲۰ میلادی پدید آمد، زمانی که فروشندگان خیابانی ماهی شکم نمک‌سود شده می‌فروختند. میزان بالای نمک ماهی نیاز به اضافه کردن نان و پنیر داشت تا طعم آن تعدیل شود. روزنامه‌های آمریکایی در اوایل دهه ۱۹۴۰ گزارش دادند که بِیگل و لوکس به‌عنوان «خوراک صبح یکشنبه» توسط دلیکاتسن‌ها فروخته می‌شد و در اوایل دهه ۱۹۵۰ ترکیب بِیگل و پنیر خامه‌ای بسیار محبوب شد و وارد فرهنگ آمریکایی شد. تولید انبوه. هر دو، بِیگل و پنیر خامه‌ای، در ایالات
انبوه. هر دو، بِیگل و پنیر خامه‌ای، در ایالات متحده به‌صورت تولید انبوه تولید می‌شوند. همچنین، در ژانویه ۲۰۰۳، Kraft Foods محصول آماده مصرف به نام Philadelphia To Go Bagel &amp; Cream Cheese عرضه کرد که شامل بسته‌ای ترکیبی از دو بِیگل و پنیر خامه‌ای بود. در فرهنگ عامه. بِیگل و پنیر خامه‌ای توسط بازیگران نمایش "Bagels and Yox"، یک نمایش برادوی آمریکایی-یدیش در سال ۱۹۵۱، در طول میان‌پرده به تماشاگران ارائه می‌شد این نمایش از سپتامبر ۱۹۵۱ تا فوریه ۱۹۵۲ در تئاتر نیویورک اجرا شد. نقدی در "تایم" در سال ۱۹۵۱ به
نیویورک اجرا شد. نقدی در "تایم" در سال ۱۹۵۱ به محبوبیت بِیگل در میان مصرف‌کنندگان آمریکایی کمک کرد. «بِیگل و لوکس» یک ترانه طنز دربارهٔ مزایای ساندویچ بِیگل، لوکس و پنیر خامه‌ای است. این ترانه توسط سید تپر نوشته شده و توسط چندین هنرمند مختلف، از جمله ادی اندرسون و به تازگی راب اشنایدر، جوآن جافه، و اولگ فریش اجرا شده است. متن بخشی از ترانه به شرح زیر است:&lt;poem&gt; بِیگل و لوکس با پنیر در وسط، بِیگل و لوکس را روی تابه تُست کن، بِیگل و لوکس با پنیر در وسط، و یک ورقه پیاز در کنار. &lt;/poem&gt;
کاسه نان یک قرص نان گرد است که بالای آن بریده شده و بخش بزرگی از وسط آن خالی شده تا یک کاسه خوراکی ایجاد شود. این کاسه‌ها معمولاً بزرگ‌تر از یک نان رول اما کوچک‌تر از یک قرص نان کامل هستند. کاسه‌های نان می‌توانند برای سرو چیلی، چودِر صدف به سبک نیو انگلند و دیگر سوپها و خورشهای غلیظ استفاده شوند (اغلب، اما نه همیشه، با پایه پنیر یا خامه). سوپهایی با پایه رقیق معمولاً در کاسه نان سرو نمی‌شوند، زیرا مایع آن باعث نرم شدن سریع نان می‌شود. نان طعم خود را از پایه خورش جذب می‌کند و پس از خوردن خورش نیز می‌توان آن
خورش جذب می‌کند و پس از خوردن خورش نیز می‌توان آن را خورد. کاسه‌های نان همچنین برای دیپها استفاده می‌شوند، و نان خارج شده برای فرو بردن در دیپ به کار می‌رود. انواع. دیپ اسفناج ساخته شده با مخلوط سوپ سبزیجات خشک معمولاً در یک قرص نان پامپرنیکل گرد سرو می‌شود. «درپوش تابوت» یا «نان تابوت» () یک نوع تایوانی است که در تاینن توسعه یافته است. این نوع از تگزاس توست استفاده می‌کند – ترجیحاً از نان‌های نرم محبوب در شرق آسیا – و نان را سرخ کردن عمیق می‌کنند تا ترد شود. سپس یک لایه از پوسته بریده می‌شود تا داخل آن
شود. سپس یک لایه از پوسته بریده می‌شود تا داخل آن نمایان شود و خالی شود تا خورش در آن قرار گیرد. در نهایت، لایه پوسته روی خورش گذاشته می‌شود.
موفلتا یا موفالِتا نوعی نان گرد سیسیلی با کنجد است، و همچنین یک ساندویچ محبوب است که توسط یک مهاجر سیسیلی به ایالات متحده ایجاد شده و در شهر نیواورلئان شهرت یافته است. ریشه‌شناسی، تلفظ و نگارش. نام آن احتمالاً شکل کوچک شده "muffe" ('کپک'، 'قارچ') است، شاید به دلیل شباهت نان گرد ساندویچ به کلاهک قارچ؛ یا از "muffola"، «دستکش» گرفته شده باشد. نظریه‌ای دیگر احتمالاً ریشه فرانسوی دارد، زیرا کلمه "mou" در فرانسوی به معنی «نرم» است و به بافت نرم و اسفنجی نان اشاره دارد. فرضیه جایگزین به ریشه ساکسون اشاره دارد، به
دارد. فرضیه جایگزین به ریشه ساکسون اشاره دارد، به دلیل شباهت با کلمه انگلیسی "muffin"، که به کیک یا نان کوچک نرم گفته می‌شود. شکل‌های "muffoletta" و واریانت‌های آن، ایتالیایی‌شده مدرن زبان سیسیلی هستند. همانند بسیاری از واژگان تأثیر گرفته از زبان‌های خارجی در نیواورلئان، تلفظ از شکل اولیه فونتیک تکامل یافته است. با توجه به گویش خاص سیسیلی، ممکن است این واژه به صورت‌های زیر نوشته شود: ساندویچ موفلتا تا حدی شبیه ساندویچ "نان خیس" شهر نیس، فرانسه است. تاریخچه. ساندویچ موفلتا گفته می‌شود که در سال ۱۹۰۶ در در
ساندویچ موفلتا گفته می‌شود که در سال ۱۹۰۶ در در خیابان دکاتور، نیواورلئان، لوییزیانا توسط صاحب دِلِیکتِسن سیسیلی، سالواتوره لوپو، ساخته شده است. مهاجر سیسیلی دیگر، بیاجیو مونتالبانو، که صاحب دِلِیکتِسن در نیواورلئان بود، با اختراع ساندویچ رُما مرتبط است که ممکن است پیش‌نمونه موفلتا باشد. دیگر دِلِیکتِسن ایتالیایی‌سبک در نیواورلئان، Progress Grocery Co.، که در اصل در سال ۱۹۲۴ توسط خانواده پرون افتتاح شد، منشأ موفلتا را نامشخص می‌داند. ساندویچ موفلتا به سبک سنتی از یک قرص نان موفلتا که افقی برش خورده، و با
سنتی از یک قرص نان موفلتا که افقی برش خورده، و با لایه‌هایی از سالاد زیتون به سبک موفلتا، سالامی، ژامبون، پنیر سوئیسی، پروولون و مورتادلا پوشانده می‌شود. موفلتاها به اندازه یک‌چهارم، نیم و کامل فروخته می‌شوند. سالاد زیتون ویژه، سالادی خردشده از زیتون سبز، زیتون سیاه، روغن زیتون، کرفس، گل‌کلم، هویج، فلفل شیرین، پیاز، کاپِر، جعفری، "پپرونچینی"، اُرِگانو، سیر، سرکه، و دیگر سبزیجات و ادویه‌ها است. این یک «سالاد تند» است که به عنوان اسپرد استفاده می‌شود. کرفس، گل‌کلم و هویج معمولاً به شکل ترشی هستند. ممکن است
گل‌کلم و هویج معمولاً به شکل ترشی هستند. ممکن است کاپر و آب لیمو نیز اضافه شود. این سالاد به صورت تجاری برای رستوران‌ها و فروشگاه‌ها تولید می‌شود. موفلتا معمولاً سرد سرو می‌شود، اما بسیاری از فروشندگان آن را تست می‌کنند.
کاپرینو نوعی پنیر ایتالیایی است که به‌طور سنتی از شیر کامل یا کم‌چرب شیر بز تهیه می‌شود. نام این پنیر از واژه ایتالیایی بز، ، گرفته شده است. با روش‌های مدرن تولید، این پنیر گاهی از شیر گاو یا ترکیبی از شیر گاو و بز نیز تولید می‌شود. دو سبک اصلی کاپرینو، "فِرسکو" ("تازه") و "استاگیوناتو" ("کهنه") هستند. تولید. تولید پنیر با افزودن مخمر بر پایه آب پنیر به شیر کامل یا نیمه‌چرب آغاز می‌شود. سپس شیر برای تحریک لخته شدن تا ۲۴ ساعت گرم می‌شود. پس از لخته شدن، دلمه به قالب منتقل می‌شود بدون اینکه خرد شود. قالب‌ها
به قالب منتقل می‌شود بدون اینکه خرد شود. قالب‌ها به مدت ۲۴ ساعت باقی می‌مانند تا آب پنیر به‌طور کامل خارج شود. سپس پنیر نمک‌زده و چندین بار برگردانده می‌شود و اجازه داده می‌شود تا بسته به محصول مورد نظر، کهنه شود. نسخه‌های مختلف شامل پنیرهای کهنه شده برای ۳۰ روز یا بیشتر و آن‌هایی است که با جعفری، سیر، تره و فلفل آسیاب شده طعم‌دار می‌شوند. کاپرینو فِرسکو ("کاپرینو تازه"). نسخه تازه کاپرینو، "کاپرینو فِرسکو"، به مدت ۳ تا ۴ روز کهنه می‌شود و بافتی نرم و کرمی دارد و شکل آن گرد یا استوانه‌ای است. اغلب به صورت
دارد و شکل آن گرد یا استوانه‌ای است. اغلب به صورت پیچیده در کاغذ یا در روغن زیتون فروبرده می‌شود، به ویژه برای حمل و نگهداری. کاپرینو استاگیوناتو ("کاپرینو کهنه"). "کاپرینو استاگیوناتو" معمولاً ۲۰–۴۰ روز یا بیشتر بسته به منطقه کهنه می‌شود که طعمی شورتر و مایل به ترش به پنیر می‌دهد. شکل آن کوچک و مربع یا به شکل مارشمالو است. پوسته اغلب نازک و به رنگ زرد یا قرمز مایل به قهوه‌ای است.
کاستل‌مگنو (DOP) نوعی پنیر ایتالیایی است که از منطقه پیدمونت سرچشمه می‌گیرد. این پنیر دارای وضعیت حفاظت‌شده با نام مبدأ در اتحادیه اروپا است. یادداشت‌های تاریخی. کاستل‌مگنو پنیر است که قرن‌هاست تولید می‌شود: قدیمی‌ترین اشاره ثبت‌شده به آن به سال ۱۲۷۷ برمی‌گردد، زمانی که رکورد شده کاستل‌مگنو به عنوان پرداخت به مارکویس سالوتزو در ازای استفاده از مراتع در کاستل‌مگنو و چله دی ماکرا داده شده است. منطقه تولید. این پنیر به‌طور سنتی در وَلّه گرانا، در جنوب غربی استان کونئو تولید می‌شود، جایی که تولید آن امروزه فقط
کونئو تولید می‌شود، جایی که تولید آن امروزه فقط در محدوده "شهرداری‌ها"ی کاستل‌مگنو، پرادلِوِس و مونتروسو گرانا مجاز است. روش تولید. کاستل‌مگنو یک پنیر نیمه‌سفت و نیمه‌چرب است که از شیر کامل گاوهای نژاد گاو پیدمونتی تولید می‌شود که با علوفه تازه یا یونجه از مراتع مختلط یا چراگاه تغذیه شده‌اند. گاهی مقداری شیر از گوسفند یا بز به شیر گاو اضافه می‌شود. کاربردها. علاوه بر مصرف به تنهایی، کاستل‌مگنو می‌تواند بخشی از دستورهای غذایی متنوعی باشد، مانند استفاده در فوندو یا سس ولوته، و همچنین می‌توان آن را همراه با
یا سس ولوته، و همچنین می‌توان آن را همراه با برنج، پاستا، پولنتا، گوشت گاو خام برش‌خورده (کارپاچیو) یا سبزیجات گریل‌شده مصرف کرد.
ساموئل نواح ایزنشتات ؛ (‎؛ (۱۰ سپتامبر ۱۹۲۳-۲ سپتامبر ۲۰۱۰) جامعه‌شناس و نویسنده اسرائیلی بود. او در سال ۱۹۵۹ به عنوان استاد در بخش جامعه‌شناسی دانشگاه عبری اورشلیم منصوب شد. از سال ۱۹۹۰ تا زمان مرگش در سپتامبر ۲۰۱۰، او استاد بازنشسته بود. وی کرسی‌های استادی مهمان بسیاری را در دانشگاه شیکاگو، دانشگاه هاروارد، دانشگاه زوریخ، دانشگاه وین، دانشگاه برن، دانشگاه استنفورد و دانشگاه هایدلبرگ و دانشگاه‌های دیگر بر عهده داشت. ایزنشتات جوایز متعددی از جمله جایزه بالزان و جایزه تحقیقاتی ماکس-پلانک را دریافت کرد. او
و جایزه تحقیقاتی ماکس-پلانک را دریافت کرد. او همچنین برنده جایزه یادبود بین‌المللی هولبرگ در سال ۲۰۰۶ بود. او عضو بسیاری از آکادمی‌ها، از جمله آکادمی هنر و علوم آمریکا و شورای ویراستاران مشورتی مجله تکامل اجتماعی و تاریخ بود. دختر او ایریت مایر محقق برجسته زبان اشاره اسرائیلی بود. در حوزه جامعه‌شناسی، او به عنوان «جامعه‌شناس جوانان» شناخته شد (پس از یک دوره در «از نسلی به نسل دیگر»، اثری که ارتباط نزدیکی با ایده‌های تالکوت پارسونز دارد). با این حال: تحقیقات ایزنشتات به طور چشمگیری به درک این موضوع کمک کرد
ایزنشتات به طور چشمگیری به درک این موضوع کمک کرد که روند مدرن تفسیر اروپامحور از برنامه فرهنگی توسعه‌یافته در غرب، یک مدل توسعه طبیعی است که در همه جوامع دیده می‌شود... مدل اروپایی تنها مدل نیست: بلکه صرفاً قدیمی‌ترین مدل بود. این مدل، این روند را آغاز کرد. اما واکنش‌های اجتماعی، چه در ایالات متحده آمریکا، کانادا، ژاپن یا در آسیای جنوب شرقی، با معرف‌های فرهنگی کاملاً متفاوتی رخ داد. ("فرانکفورت روندشائو"، ۲۲ مارس ۲۰۰۰) سابقه و تحصیلات. ایزنشتات در سال ۱۹۲۳ در ورشو، لهستان زاده شد. در اوایل دهه ۱۹۳۰، مادر
در ورشو، لهستان زاده شد. در اوایل دهه ۱۹۳۰، مادر بیوه‌اش او را به اورشلیم برد و او از سن ۱۲ سالگی در فلسطین تحصیل کرد. در سال ۱۹۴۰، ایزنشتات در دانشگاه عبری تحصیل کرد و در آنجا کارشناسی ارشد هنر و دکترا خود را در رشته جامعه‌شناسی دریافت کرد. پس از سال تحصیلی ۱۹۴۷-۱۹۴۸، او به اورشلیم بازگشت تا به عنوان استادیار در دپارتمان مارتین بوبر که پایان‌نامه کارشناسی ارشد خود را زیر نظر او نوشته بود، مشغول به کار شود. ایزنشتات در دانشگاه عبری ماند و در آنجا شروع به تدریس کرد، از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۹ به عنوان رئیس گروه
تدریس کرد، از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۹ به عنوان رئیس گروه جامعه‌شناسی خدمت کرد و همچنین چند سالی به عنوان رئیس دانشکده علوم انسانی خدمت کرد.&gt; ایزنشتات در درک فرهنگ‌ها و تمدن‌ها نقش داشت. به عنوان یک دانشمند علوم اجتماعی، «آیزنشتات بر تعامل بین فرآیندهای فرهنگی و ساختاری تغییر و بر تنش‌ها و تضادهای ذاتی به جای فرآیند یکسان توسعه تمرکز کرده است.» ایزنشتات در مورد موضوعات گسترده‌ای از تغییر اجتماعی، مدرنیته و تمدن‌ها تحقیق کرد. یکی از استدلال‌های او این است که «بنیادگرایی پدیده‌ای سنتی نیست، بلکه مدرن است».
«بنیادگرایی پدیده‌ای سنتی نیست، بلکه مدرن است». ایزنشتات نظرات خود را با این جمله خلاصه کرد: «من سعی می‌کنم بفهمم تجربه تاریخی تمدن‌های بزرگ چه بوده است... سعی کنم پویایی‌های اصلی این تمدن‌ها و چگونگی تبدیل شدن آنها به جوامع مدرن، چگونگی مدرن شدن آنها و چگونگی توسعه برنامه‌های فرهنگی مختلف مدرنیته را درک کنم.» به افتخار مشارکت‌های ایزنشتات در جامعه‌شناسی، اریک کوهن، موشه لیساک و یوری آلماگور کتاب «پویایی اجتماعی تطبیقی: مقالاتی به افتخار اس. ان. آیزنشتات» را گردآوری کردند. مطالب این کتاب توسط دانشجویان و
را گردآوری کردند. مطالب این کتاب توسط دانشجویان و همکاران سابق آیزنشتات در دپارتمان جامعه‌شناسی و انسان‌شناسی اجتماعی دانشگاه عبری اورشلیم نوشته شده است. مقالات مربوط به مضامین اصلی آیزنشتات در مطالعه فرهنگ‌ها، نوسازی و تغییر اجتماعی و سیاسی است. کار ایزنشتات به زمینه‌های مختلف جامعه‌شناسی، دوره‌های زمانی و فرهنگ‌ها می‌پردازد و ویراستاران احساس کردند که مفهوم اصلی کار آیزنشتات پویایی اجتماعی است. افتخارات. ایزنشتات عضو آکادمی علوم اسرائیل، اعضای افتخاری خارجی انجمن فلسفی آمریکا، وابسته خارجی آکادمی ملی
خارجی انجمن فلسفی آمریکا، وابسته خارجی آکادمی ملی علوم در ایالات متحده، عضو افتخاری خارجی در آکادمی هنر و علوم، پژوهشگر افتخاری خارجی در موسسه جامعه‌شناسی آکادمی علوم اجتماعی چین، عضو افتخاری مدرسه اقتصاد لندن و علوم سیاسی بود. در سال 2010 یادنامه، "هویت های جمعی، دولت ها و جهانی شدن. انشا به افتخار ساموئل نواح ایزنشتات» به افتخار ایزنشتات منتشر شد.