payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پانهالا و ویشالگاد، بیشتر ارتش مراتا را سازماندهی مجدد کرده بودند. ["نیازمند منبع"] در اواخر سال ۱۶۹۱، باودکار، پرالحاد نیراجی، سانتاجی، داناجی و چندین "سردار" مراتهه در منطقه ماوال گرد هم آمدند و استراتژی را اصلاح کردند. اورنگ زیب چهار قلعه اصلی در ساهیادریس را تصرف کرده بود و ذوالفقار خان را برای تسخیر قلعه گینجی می‌فرستاد. طبق نقشه جدید مراتهه، سانتاجی و داناجی حملاتی را در شرق آغاز می‌کردند تا بقیه نیروهای مغول را پراکنده نگه دارند. دیگران بر ماهاراشترا تمرکز می‌کردند و به مجموعه‌ای از قلعه‌ها در اطراف
تمرکز می‌کردند و به مجموعه‌ای از قلعه‌ها در اطراف جنوب ماهاراشترا و شمال کارناتاکا حمله می‌کردند تا سرزمین‌های به دست آمده توسط مغول‌ها را به دو قسمت تقسیم کنند و در نتیجه چالش قابل توجهی را برای زنجیره‌های تدارکات دشمن ایجاد کنند. با داشتن یک نیروی دریایی قوی که توسط شیواجی تأسیس شده بود، مراتهه‌ها می‌توانستند این شکاف را به دریا نیز گسترش دهند و هرگونه مسیر تدارکاتی از سورات به جنوب را مسدود کنند. ["نیازمند منبع"] اکنون جنگ از فلات مالوا تا ساحل شرقی، طبق استراتژی‌ای که فرماندهان مراتهه برای مقابله با
استراتژی‌ای که فرماندهان مراتهه برای مقابله با قدرت مغول‌ها طراحی کرده بودند، در جریان بود. سرداران مراتهه، رامچاندراپانت آماتیا و شانکاراجی نیراجی، دژ مراتهه خود را در زمین‌های ناهموار ساهیادری حفظ کردند. ["نیازمند منبع"] از طریق حرکات سواره نظام، ژنرال‌های مراتان، سانتاجی و داناجی، مغول‌ها را شکست دادند. در نبرد آتانی، سانتاجی قاسم خان، یک ژنرال برجسته مغول را شکست داد. ["نیازمند منبع"] سقوط جینجی (ژانویه ۱۶۹۸). نوشتار اصلی: محاصره جینجی اورنگ زیب اکنون متوجه شده بود که جنگی که آغاز کرده بسیار جدی‌تر از
شده بود که جنگی که آغاز کرده بسیار جدی‌تر از آن چیزی است که در ابتدا تصور می‌کرد. پس از تجدید قوا و تغییر استراتژی، او به ذوالفقار خان اولتیماتوم داد که جینجی را تصرف کند یا از عناوین خود محروم شود. ذوالفقار خان محاصره را تنگ‌تر کرد، اما راجارام فرار کرد و توسط داناجی جادهاو و برادران شرکه به سلامت به دکن اسکورت شد. پسر هاراجی مهادیک فرماندهی جینجی را به دست گرفت و شجاعانه از شهر در برابر جلفیکار خان و داوود خان تا سقوط آن در ژانویه ۱۶۹۸ دفاع کرد. این به راجارام زمان کافی برای رسیدن به ویشالگاد داد.
به راجارام زمان کافی برای رسیدن به ویشالگاد داد. ["نیازمند منبع"] پس از شکست‌های سنگین مغول‌ها، جینجی با پیروزی‌ای سنگین به تصرف درآمد. قلعه کار خود را کرده بود: به مدت هفت سال، سه تپه جینجی گروه بزرگی از نیروهای مغول را مشغول نگه داشته و در عین حال تلفات سنگینی به آنها وارد کرده بود. این امر منابع مغول‌ها را در منطقه، از خزانه گرفته تا مواد اولیه، به میزان قابل توجهی کاهش داده بود. ["نیازمند منبع"] با این حال، مراتهه‌ها خیلی زود شاهد تحولات ناخوشایندی بودند که خود مسبب آن بودند. داناجی جادهاو و سانتاجی
که خود مسبب آن بودند. داناجی جادهاو و سانتاجی گورپاده رقابت شدیدی با هم داشتند که توسط عضو شورا، پرالهاد نیراجی، مهار می‌شد. اما پس از مرگ نیاراجی، داناجی جسور شد و به سانتاجی حمله کرد. ناگوجی مانه، یکی از افراد داناجی، سانتاجی را کشت. خبر مرگ سانتاجی اورنگ زیب و ارتش مغول را بسیار دلگرم کرد. ["نیازمند منبع"] با این حال، در این زمان ارتش مغول دیگر آن قدرتی که قبلاً تصور می‌شد، نداشت. اورنگ زیب، برخلاف توصیه چند تن از ژنرال‌های باتجربه‌اش، به جنگ ادامه داد. ["نیازمند منبع"] احیای بخت و اقبال مراتاها.
داد. ["نیازمند منبع"] احیای بخت و اقبال مراتاها. مراتهه‌ها دوباره متحد شدند و ضدحمله را آغاز کردند. راجارام، داناجی جادهاو را به عنوان فرمانده کل قوا منصوب کرد و ارتش به سه لشکر تقسیم شد که توسط داناجی، پارسورام تیمباک و شانکار نارایان رهبری می‌شدند. داناجی نیروی بزرگی از مغول‌ها را در نزدیکی پندهارپور شکست داد و نارایان، سارجا خان را در پونا شکست داد. خاندرائو دابهاده، که رهبری لشکری تحت فرماندهی داناجی را بر عهده داشت، بغلان و ناشیک را تصرف کرد، در حالی که نماجی شینده، فرمانده نارایان، در ناندوربار
که نماجی شینده، فرمانده نارایان، در ناندوربار پیروزی بزرگی به دست آورد. ["نیازمند منبع"] اورنگ زیب که از این شکست‌ها خشمگین شده بود، مسئولیت را به عهده گرفت و ضدحمله دیگری را آغاز کرد. او پنهالا را محاصره کرد و به قلعه ساتارا حمله کرد. پرایاگجی پرابهو، یک فرمانده باتجربه مراتا، شش ماه از ساتارا دفاع کرد اما در آوریل ۱۷۰۰، درست قبل از شروع بادهای موسمی، تسلیم شد. این امر استراتژی اورنگ زیب برای پاکسازی هرچه بیشتر قلعه‌ها قبل از بادهای موسمی را خنثی کرد. ["نیازمند منبع"] مراتاها تحت سلطه تارابای. در مارس
منبع"] مراتاها تحت سلطه تارابای. در مارس ۱۷۰۰، راجارام درگذشت. ملکه او، تارابای، که دختر فرمانده کل مراتاها، هامبیرائو موهیته بود، مسئولیت ارتش مراتا را بر عهده گرفت و هفت سال بعد به جنگ ادامه داد. پس از نبرد ساتارا، اورنگ زیب با هزینه جانی و مالی هنگفتی برای هر وجب از منطقه دکن جنگید. اورنگ زیب به سمت غرب و تا اعماق قلمرو مراتهه پیشروی کرد و به ویژه ساتارا (پایتخت مراتهه) را فتح کرد، در حالی که مراتهه‌ها به سمت شرق و به سرزمین‌های مغول (ایالت حیدرآباد) گسترش یافتند. اورنگ زیب بیش از دو دهه بدون هیچ
گسترش یافتند. اورنگ زیب بیش از دو دهه بدون هیچ نتیجه‌ای در دکن جنگ مداومی را آغاز کرد و در نتیجه حدود یک پنجم ارتش خود را از دست داد. نشانه‌هایی از فشار در اواخر سال ۱۷۰۱ در اردوی مغول‌ها دیده می‌شد. اسد خان، پدر جلفیکار خان، به اورنگ زیب توصیه کرد که جنگ را پایان دهد و تغییر موضع دهد. این لشکرکشی پیش از این خسارات عظیمی، بسیار بیشتر از آنچه در ابتدا برنامه‌ریزی شده بود، بر امپراتوری وارد کرده بود و به نظر می‌رسید که ۱۷۵ سال حکومت مغول‌ها به دلیل فرسایش یک جنگ غیرقابل پیروزی، ممکن است فرو بریزد. ["نیازمند
جنگ غیرقابل پیروزی، ممکن است فرو بریزد. ["نیازمند منبع"] تا سال ۱۷۰۴، اورنگ زیب تورانا، راجگاد و تعداد انگشت‌شماری از قلعه‌های دیگر را عمدتاً با رشوه دادن به فرماندهان مراتهه فتح کرد؛ با این حال، او چهار سال گرانبها را صرف این کار کرده بود. او کم‌کم متوجه شد که حتی پس از ۲۴ سال جنگ مداوم، در الحاق ایالت مراتهه موفق نبوده است. آخرین ضدحمله مراتهه‌ها در شمال شدت گرفت، جایی که استان‌های مغول یکی پس از دیگری سقوط کردند و به دلیل تهی شدن خزانه‌های سلطنتی و کمبود ارتش، قادر به دفاع از خود نبودند. در سال ۱۷۰۵، دو
ارتش، قادر به دفاع از خود نبودند. در سال ۱۷۰۵، دو جناح از ارتش مراتهه از نارمادا عبور کردند. یکی از آنها به رهبری نماجی شینده، تا شمال بوپال را هدف قرار داد؛ دومی به رهبری خاندرائو دابهاده، بهاروچ و غرب حمله کرد. دابهاده با ۸۰۰۰ نفر نیرو به نیروهای محمدخان که تقریباً چهارده هزار نفر بودند حمله کرد و آنها را شکست داد. این امر کل سواحل گجرات را برای مراتهه‌ها باز گذاشت. آنها بلافاصله حلقه محاصره خود را بر زنجیره‌های تدارکات مغول تنگ‌تر کردند. تا پایان سال ۱۷۰۵، مراتهه‌ها به متصرفات مغول‌ها در هند مرکزی و
۱۷۰۵، مراتهه‌ها به متصرفات مغول‌ها در هند مرکزی و گجرات نفوذ کرده بودند. نماجی شینده، مغول‌ها را در فلات مالوا شکست داد. در سال ۱۷۰۶، مغول‌ها شروع به عقب‌نشینی از قلمرو مراتهه‌ها کردند. ["نیازمند منبع"] در ماهاراشترا، اورنگ زیب ناامید شد. او مذاکراتی را با مراتهه‌ها آغاز کرد، سپس به‌طور ناگهانی آنها را کنار گذاشت و به پادشاهی کوچک واکینارا لشکرکشی کرد که حاکمان نایک آن نسب خود را به خانواده سلطنتی امپراتوری ویجایاناگار می‌رساندند. مخالفان جدید او هرگز به مغول‌ها علاقه‌ای نداشتند و از مراتهه‌ها حمایت
به مغول‌ها علاقه‌ای نداشتند و از مراتهه‌ها حمایت می‌کردند. داناجی به ساهیادریس لشکرکشی کرد و به سرعت تقریباً تمام قلعه‌های اصلی را پس گرفت، در حالی که قلعه‌های ساتارا و پارالی توسط پارسورام تیمباک و سنگاد توسط نارایان تصرف شدند. داناجی سپس برای کمک به نایک‌ها به واکینارا روی آورد. واکینارا سقوط کرد اما خانواده سلطنتی نایک فرار کردند. ["نیازمند منبع"] مرگ اورنگ زیب. اورنگ زیب اکنون تمام امید خود را از دست داده بود و قصد عقب‌نشینی به برهانپور را داشت. داناجی به عقب‌نشینان او حمله کرد و آنها را شکست داد، اما
به عقب‌نشینان او حمله کرد و آنها را شکست داد، اما اورنگ زیب با کمک ذوالفقار خان توانست به مقصد خود برسد. او در ۳ مارس [۲۱ فوریه OS] 1707 بر اثر تب درگذشت. پس از جنگ. مراتهه‌ها پس از نبرد دهلی و نبرد بوپال در سال ۱۷۳۷، قلمرو خود را گسترش دادند و مالوا را نیز دربر گرفتند. تا سال ۱۷۵۷، امپراتوری مراتهه به دهلی رسیده بود. امپراتوری مغول به پادشاهی‌های منطقه‌ای تقسیم شد و نظام حیدرآباد، نواب اوده و نواب بنگال به سرعت استقلال اسمی سرزمین‌های خود را اعلام کردند. ["نیازمند منبع"] نظام که مشتاق بود مراتهه‌ها را از
منبع"] نظام که مشتاق بود مراتهه‌ها را از دژهای دکن خود دور کند و خود را از تلاش‌های خصمانه امپراتور مغول شمال هند برای سرکوب استقلالش نجات دهد، مراتهه‌ها را تشویق کرد تا به مالوا و سرزمین‌های شمال هند امپراتوری مغول حمله کنند. نظام در "مآثر نظامی" می‌نویسد که می‌تواند از مراتهه‌ها به نفع خود استفاده کند: من تمام این ارتش (ماراتاها) را از آن خود می‌دانم و کارم را به وسیله آنها انجام خواهم داد. لازم است دست از مالوا برداریم. به خواست خدا، با آنها به تفاهم خواهم رسید و حمله به آن سوی نارمادا را به آنها واگذار
رسید و حمله به آن سوی نارمادا را به آنها واگذار خواهم کرد.جنگ‌های مغول و مراتا تأثیر قابل توجهی بر چشم‌انداز سیاسی و اجتماعی هند داشت. این جنگ‌ها هر دو امپراتوری مغول و مراتا را تضعیف کرد و راه را برای قدرت‌های استعماری اروپایی برای استقرار در هند هموار ساخت. ["نیازمند منبع"] این جنگ‌ها همچنین به زوال امپراتوری مغول که از قبل با چالش‌های سیاسی و اقتصادی داخلی روبرو بود، کمک کرد. از سوی دیگر، مراتاها به عنوان یک قدرت بزرگ در هند ظهور کردند و نفوذ آنها در دهه ۱۷۰۰ همچنان رو به افزایش بود.
لوئیجی، پادشاه سیسیل (؛ ۴ فوریه ۱۳۳۸ – ) از ۱۵ سپتامبر ۱۳۴۲ تا زمان مرگش، پادشاه سیسیل (که با نام «تریناکریا» نیز شناخته می‌شود) بود. او در زمان جانشینی خود صغیر بود و تا سال ۱۳۵۴ تحت حکومت نیابتی بود. حکومت واقعی او کوتاه بود، زیرا سال بعد در اثر شیوع طاعون درگذشت. دوران سلطنت او با جنگ داخلی همراه بود. تولد و جانشینی. لوئی که در کاتانیا متولد شد، پسر شاه پتر دوم و الیزابت کارینتیا بود. در روز تولدش، پدرش در اعلامیه‌ای به دولت‌های شهری (یونیورسیتات‌ها) قلمرو، او را به عنوان وارث خود اعلام کرد. لوئی اولین
او را به عنوان وارث خود اعلام کرد. لوئی اولین فرزند پسر پتر از زمان مرگ فرزند اول، فردریک، در سال ۱۳۲۵ بود. در ۱۲ فوریه، پتر امتیازی را به شهر کاتانیا اعطا کرد که آن را از پرداخت هزینه پذیرایی معمول به دربار سلطنتی معاف می‌کرد. او همچنین مداخله آگاتا، قدیس حامی کاتانیا، که در جشن او کودک به دنیا آمد، را عامل موفقیت در به دنیا آوردن پسری دانست. لوئی تنها چهار سال داشت که پدرش در ۱۵ اوت ۱۳۴۲ درگذشت و بلافاصله عنوان پادشاه به او داده نشد. عمویش، مارکی جان راندازو، که در حال حاضر به عنوان نایب‌السلطنه پتر دوم
که در حال حاضر به عنوان نایب‌السلطنه پتر دوم بود، نیابت سلطنت را به عهده گرفت. در طول زندگی پدرش، لوئی به عنوان فرزند ارشد و شاهزاده سلطنتی نامیده می‌شد. پس از مرگ پدرش و قبل از تاجگذاری خودش، به عنوان جانشین منصوب شد. در ۱۰ سپتامبر، جان به شهروندان پالرمو دستور داد تا نمایندگان خود را برای سوگند وفاداری در تاجگذاری لوئی معرفی کنند. لوئی در ۱۵ سپتامبر در کلیسای جامع پالرمو تاجگذاری کرد و پس از آن عنوان پادشاه را به خود اختصاص داد. اوایل سلطنت. پس از تاجگذاری، لویی از اکتبر ۱۳۴۲ تا حداقل مارس ۱۳۴۳ در
لویی از اکتبر ۱۳۴۲ تا حداقل مارس ۱۳۴۳ در کاتانیا زندگی کرد. در اواخر سال ۱۳۴۴ مذاکراتی برای ازدواج لویی با کنستانس، دختر تازه متولد شده پیتر چهارم آراگون، آغاز شد. در ژوئن ۱۳۴۶، سفیری از لویی اول مجارستان با پیشنهاد ازدواج لویی با یکی از بستگان پادشاه مجارستان، وارد شد. در ۷ نوامبر ۱۳۴۷، سیسیل در کاتانیا با پادشاهی ناپل، که جزیره سیسیل را ادعا می‌کرد، پیمان صلحی منعقد کرد. استقلال ناپل حفظ شد، اما لویی ملزم شد عنوان پادشاه «تریناکریا»، نام باستانی سیسیل، را به خود اختصاص دهد. این پیمان هرگز مورد تأیید پاپ
به خود اختصاص دهد. این پیمان هرگز مورد تأیید پاپ کلمنت ششم قرار نگرفت. پس از مرگ جان رانداتسو در ۳ آوریل ۱۳۴۸، نیابت سلطنت طبق وصیت او به بلاسکو دوم د آلاگونا، یک نجیب‌زاده کاتالان که از قبل قاضی اعظم بود و از اکتبر ۱۳۴۲ نایب جان بود، منتقل شد. در ماه مه ۱۳۴۸، لویی در مسینا اقامت داشت که جانشینی پسر جان، فردریک، را در دوک‌نشین‌های آتن و نئوپاتری و مارکیزات رانداتسو تأیید کرد. جنگ داخلی. قیمومیت پالیزی. در نیمه اول ژوئن ۱۳۴۸، کنت ماتئو پالیزی از تبعید در پیزا بازگشت. این اقدام باعث تشدید رقابت بین اشراف
پیزا بازگشت. این اقدام باعث تشدید رقابت بین اشراف محلی سیسیلی (خانواده‌های چیارامونته، پالیزی و اسکالورو دگلی اوبرتی) و اشراف کاتالان (خانواده‌های پرالتا، آلاگونا و ونتیمیلیا) شد که در نهایت به جنگ داخلی منجر شد. خانواده‌های سیسیلی گاهی اوقات فیلوآنجیونی (طرفدار آنژوین، خاندانی که بر ناپل حکومت می‌کرد) و کاتالان‌ها فیلوآراگونسی (طرفدار آراگونی‌ها) نامیده می‌شوند. در ابتدا، بلاسکو، لویی را به کاتانیا فرستاد، اما دربار در اوایل نوامبر در تائورمینا توقف کرد و سپس به قلعه مونتالبانو الیکونا نقل مکان کرد. از
و سپس به قلعه مونتالبانو الیکونا نقل مکان کرد. از آنجا، ملکه مادر با ماتئو که در مسینا بود تماس گرفت و او را قیم پادشاه جوان کرد. تا پایان سال، جنگ آشکاری بین دو اردوگاه آغاز شد. تحرکات لویی را می‌توان در دوره جنگ داخلی ردیابی کرد، زمانی که مادرش در کنار حزب طرفدار آنژوین (ناپلی) قرار داشت. او از اواخر مارس تا آوریل ۱۳۴۹ در لنتینی و در ماه مه و اوایل ژوئن در آگوستا بود. تقریباً در همین زمان، بین ماه مه و ژوئیه، ملکه مادر درگذشت و نقش او توسط خواهر بزرگتر لویی، راهبه کنستانس، به عهده گرفته شد. از اواخر ژوئن
راهبه کنستانس، به عهده گرفته شد. از اواخر ژوئن تا ژوئیه، لویی با ارتشی که کاتانیا را محاصره کرده بود، همراه بود. تا ۲۲ ژوئیه، لویی به لنتینی بازگشت. در سپتامبر و اکتبر در کاستروجیووانی، در نوامبر در آژیرا و در دسامبر در مسینا بود. در ۱۰ سپتامبر ۱۳۵۰ در حضور پادشاه، آتش‌بس امضا شد. هر دو طرف توافق کردند که خصومت‌ها را تا زمانی که پادشاه به اکثریت خود برسد و بتواند در مورد اختلاف قضاوت کند، به حالت تعلیق درآورند. در ۲۳ فوریه ۱۳۵۲، پس از آنکه لویی چهارده ساله شد، ماتئو او را وادار کرد تا نامه‌ای به مردم
ساله شد، ماتئو او را وادار کرد تا نامه‌ای به مردم کاتانیا بنویسد و قصد خود را برای آغاز حکومت شخصی‌اش اعلام کند. بلاسکو نامه را محکوم کرد و در ۲۲ اوت سفیرانی را به دربار لویی فرستاد. سرانجام در ماه اکتبر صلح برقرار شد. حکومت کنستانس. در ۹ ژوئن ۱۳۵۳، لویی به همراه چیارامونته، حامیانش، مسینا را ترک کرد تا شورش کاسترورئاله را سرکوب کند. در تائورمینا، او مورد احترام کنت انریکو روسو قرار گرفت، که با این وجود از کمک به او در سرکوب شورش خودداری کرد. در ۱۳ ژوئن، پادشاه در دشت میلاتزو بود، اما او به زودی به
پادشاه در دشت میلاتزو بود، اما او به زودی به تائورمینا بازگشت، جایی که چیارامونته مانع از ملاقات او با بلاسکو، نایب‌السلطنه اسمی، شد، علیرغم توافقی که با مداخله خواهرش کنستانس، که او نیز با او بود، حاصل شده بود. در پایان ژوئن، او برای شرکت در مراسم خاکسپاری برادرش جان (درگذشته در ۲۲ ژوئن) در کلیسای جامع آنجا، به مسینا بازگشت. حمایت از پادشاه در میان متحدان سابقش رو به کاهش بود و در ۱۷ ژوئیه، شورشی مردمی در شهر مسینا، دروازه‌ها را به روی نیروهای مسلح انریکو روسو و کنت سیمونه چیارامونته گشود. آنها از لویی
روسو و کنت سیمونه چیارامونته گشود. آنها از لویی خواستند که قیم خود، ماتئو پالیزی، را تحویل دهد، که او در ۱۹ ژوئیه امتناع ورزید. کاخ مورد حمله قرار گرفت، اما در حالی که ماتئو پیدا و کشته شد، پادشاه فرار کرد. او سوار بر یک کشتی کاتالان شد و در ۲۹ ژوئیه به کاتانیا رسید، جایی که به متحدان جدید خود تحت فرماندهی بلاسکو د آلاگونا پیوست. پادشاه به قلعه اورسینو نقل مکان کرد. در ۲ اکتبر، لویی و بلاسکو نیرویی را علیه میلاتزو رهبری کردند، اما در ۲۴ اکتبر دفع شدند و به کاتانیا عقب‌نشینی کردند. در ۸ نوامبر، لویی
و به کاتانیا عقب‌نشینی کردند. در ۸ نوامبر، لویی کیارامونته را خائن اعلام کرد. یک منشور سلطنتی از ۱۰ نوامبر نشان می‌دهد که در مقطعی مقام جانشینی به کنستانس منتقل شده است. تلاش‌های بعدی لویی برای فرار از کاتانیا با شکست مواجه شد. در ۱۵ نوامبر، او وارد قلعه آژیرا شد و سپس به کالاشیبتا رفت، اما نتوانست کاستروجیووانی را تصرف کند و مجبور شد تا ۲۸ نوامبر به کاتانیا بازگردد. چند روز بعد او به تائورمینا رفت، اما تا ۴ دسامبر به کاتانیا بازگشته بود. تهاجم و مرگ ناپلی‌ها. در آوریل ۱۳۵۴، ناپلی‌ها، به رهبری سناتور بزرگ
در آوریل ۱۳۵۴، ناپلی‌ها، به رهبری سناتور بزرگ نیکولو آکیایولی در رأس یک ناوگان کوچک، به سیسیل حمله کردند و پالرمو و بیشتر مناطق داخلی را در اتحاد با کیارامونته و دیگر خانواده‌های فیلوآنجیونی به زیر سلطه خود درآوردند. تنها کاتانیا و مسینا تحت کنترل لویی باقی ماندند، یعنی با جناح کاتالان (فیلوآراگونی). خوشبختانه برای لویی، پادشاه جدید ناپلی، لویی اول، از ارائه تقویت‌ها و تدارکات لازم برای ادامه تهاجم خودداری کرد. در ماه مه، پادشاه سیسیل (تریناکریا) سفیری را برای اعتراض به تهاجم به ناپل فرستاد. در ۴ ژوئن، او
اعتراض به تهاجم به ناپل فرستاد. در ۴ ژوئن، او سفیری را نزد پیتر چهارم آراگون فرستاد تا درخواست کمک کند. در ماه ژوئن، لویی از خانواده ونتیمیگلیا، رقبای قدیمی کیارامونته، اعاده حیثیت کرد و آنها را به مقام پیشکار بازگرداند. در ماه نوامبر، او شخصاً نیرویی را که پیازا آرمرینا را بازپس گرفت، رهبری کرد. او موفقیت خود را با اقدامات بیشتر در غربی‌ترین استان سیسیل، وال دی مازارا، دنبال کرد و کاماراتا و تراپانی را اشغال کرد. در اواخر دسامبر و اوایل ژانویه، او در کالاتافیمی بود. تنها شهر کاسترونووو در این استان به
بود. تنها شهر کاسترونووو در این استان به مقاومت ادامه داد. در ۷ ژانویه ۱۳۵۵، لویی در جولیانا بود، اما در فوریه به کاتانیا بازگشت. از آنجا، او و آلاگونا در ۱۳ مه به لنتینی حمله کردند، اما محاصره شهر در اواسط ژوئن لغو شد. در ۱۰ ژوئیه، همه‌گیری طاعون خیارکی در کاتانیا شیوع یافت و پادشاه به مسینا رفت. از مسینا، لویی یک لشکرکشی دریایی و زمینی علیه پالرمو انجام داد، اما تنها در ویران کردن حومه شهر موفق شد. تا سپتامبر او توانست به کاتانیا بازگردد. او به طاعون مبتلا شد و به آسی، قلعه‌ای متعلق به فردریک راندازو که
شد و به آسی، قلعه‌ای متعلق به فردریک راندازو که اخیراً فوت کرده بود، نقل مکان کرد. او در ۱۶ اکتبر، در حالی که تنها هفده سال داشت، در آنجا درگذشت. همان شب جسد او به کلیسای سانتا ماریا لا گرانده در خارج از دیوارهای کاتانیا منتقل شد. روز بعد (۱۷ اکتبر) مراسم تشییع جنازه او از خیابان‌ها به کلیسای جامع سنت آگاتا منتقل شد، جایی که جسد او در همان مقبره‌ای که پدربزرگش، فردریک سوم، و عمویش، جان راندازو، در آن قرار داشتند، قرار گرفت. اگرچه مذاکرات ازدواج از زمان به سلطنت رسیدن او متوقف شده بود، لویی دو پسر نامشروع،
رسیدن او متوقف شده بود، لویی دو پسر نامشروع، آنتونیو (آنتونی) و لوئیجی (لوئی) را به جا گذاشت که برای بزرگ شدن به عمه‌شان، النور، ملکه آراگون، به بارسلونا فرستاده شدند. در ۱۰ اکتبر ۱۳۵۵، چند روز قبل از مرگش، النور به لویی نامه‌ای نوشت تا مذاکرات ازدواجش با کنستانس، دخترخوانده‌اش، را از سر بگیرد. ظاهراً مذاکراتی نیز برای به دست آوردن دختر ماتئو دوم ویسکونتی، حاکم میلان، و برای به دست آوردن خواهرزاده پادشاه ناپل، مارگارت دوراتزو، ده سال کوچکتر از لویی، در جریان بود.
چا کانگ یون (؛ زادهٔ ۱۲ مارس ۲۰۰۳) بازیگر اهل کره جنوبی است. او حرفهٔ بازیگری خود را در سال ۲۰۲۴ با مجموعهٔ تلویزیونی "عاشقانه نیمه‌شب در آموزشگاه" آغاز کرد و نخستین نقش اصلی خود را در مجموعهٔ تلویزیونی "هنر مذاکره" (۲۰۲۵) ایفا کرد.
بابا بهم گفت یک مجموعه مانگای ژاپنی به نویسندگی و تصویرگری نانائه هارونو است. این مجموعه از سال ۱۹۸۷ تا ۲۰۰۳ در مجله "یانگ یو" شوئیشا، منتشر و فصل‌های آن در ۲۷ جلد تانکوبون جمع‌آوری شد. از آن زمان، فصل‌های اضافی دیگری نیز به‌طور نامنظم در مجلات دیگر منتشر شدند. از جمله مجموعه دیگری که با عنوان "بابا به من گفت: نسخه کوکوهانا"، از سال ۲۰۱۱ در "کوکوهانا" منتشر شده است. یک مجموعه درام تلویزیونی ۱۲ قسمتی از این مانگا اقتباس شد که در سال ۲۰۰۳ از شبکه آموزشی ان‌اچ‌کی پخش شد. خلاصه داستان. چیسه، دختری دبستانی،
پخش شد. خلاصه داستان. چیسه، دختری دبستانی، همراه با پدر بیوه‌اش که یک رمان‌نویس است، زندگی می‌کند. مادرش زمانی که او بسیار خردسال بود، درگذشت، اما پیوند عمیق و نزدیکی میان او و پدرش شکل گرفته است. پدر که بیش از هر چیز مورد علاقه و احترام چیسه است، بیشتر وقت خود را در خانه صرف نویسندگی می‌کند؛ امری که موجب خوشحالی و آرامش دختر می‌شود. بازخوردها. "بابا به من گفت" در سال ۱۹۹۰ برندهٔ سی‌وپنجمین جایزهٔ مانگای شوگاکوکان در بخش شوجو شد.
زندگی رؤیایی آقای کیم (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی با بازی ریو سونگ ریونگ، میونگ سه بین و چا کانگ یون ساخته شده است. این مجموعه از ۲۵ اکتبر ۲۰۲۵، شنبه‌ها ساعت ۲۲:۳۴۰ (کی‌اس‌تی) و یکشنبه‌ها ساعت ۲۲:۳۰ از شبکهٔ جی‌تی‌بی‌سی پخش خواهد شد. همچنین به صورت جهانی از طریق نتفلیکس نیز قابل دسترسی خواهد بود. خلاصه داستان. این مجموعه روایتگر مدیر کیم است که کار خود را در یک شرکت بزرگ در سئول آغاز می‌کند و باید میان سیاست‌های اداری و چالش‌های شخصی مسیر خود را پیدا کند. تولید. این مجموعه به کارگردانی چو هیون
پیدا کند. تولید. این مجموعه به کارگردانی چو هیون تاک، کارگردان آثار "قلعه آسمان" (۲۰۱۸)، "گل برفی" (۲۰۲۱) و "خانواده استثنایی" (۲۰۲۴)، ساخته شده و فیلمنامهٔ آن را کیم هونگ گی و یون هه سونگ نوشته‌اند. تولید مجموعه بر عهدهٔ شرکت‌های اس‌ال‌ال، دراما هاوس استودیو و بارو انترتینمنت است.
در انتظار گیونگ دو (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی در ژانر کمدی رمانتیک به کارگردانی ایم هیون ووک و نویسندگی یو یونگ آه است و پارک سو جون و وون جی آن در نقش‌های اصلی آن ایفای نقش می‌کنند. این مجموعه در دسامبر ۲۰۲۵، روزهای شنبه و یکشنبه ساعت ۲۲:۳۰ از شبکهٔ جی‌تی‌بی‌سی پخش خواهد شد و همچنین برای استریم در برخی مناطق جهان از طریق پرایم ویدئو در دسترس خواهد بود. تولید. توسعه. این مجموعه توسط ایم هیون ووک، کارگردان آثار "بازتابی از تو" (۲۰۲۱) و "پادشاه سرزمین" (۲۰۲۳)، ساخته شده و فیلم‌نامهٔ آن توسط یو یونگ
(۲۰۲۳)، ساخته شده و فیلم‌نامهٔ آن توسط یو یونگ آه نوشته شده که پیش‌تر نویسندگی مجموعه‌هایی چون "رویارویی (مجموعه تلویزیونی)" (۲۰۱۸)، "سی و نه" (۲۰۲۲) و "وکیل طلاق شین" (۲۰۲۳) را بر عهده داشته است. این مجموعه با همکاری شرکت‌های اس‌ال‌ال، استوری فارست و استودیوز آی‌ان تهیه شده است. انتخاب بازیگران. در ۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۴ گزارش شد که پارک سو جون برای ایفای نقش اصلی مرد پیشنهاد دریافت کرده است. در ۳ ژانویهٔ ۲۰۲۵، حضور وون جی آن به‌عنوان نقش اصلی زن گزارش شد. روز بعد، حضور پارک سو جون نیز تأیید گردید. در ۹ سپتامبر
حضور پارک سو جون نیز تأیید گردید. در ۹ سپتامبر ۲۰۲۵ نخستین تصاویر ویژهٔ مجموعه با حضور پارک سو جون و وون جی آن منتشر شد. انتشار. در ۲۷ مه ۲۰۲۵، شبکهٔ جی‌تی‌بی‌سی فهرست مجموعه‌های تلویزیونی نیمهٔ دوم سال را اعلام کرد. این مجموعه قرار است در دسامبر ۲۰۲۵، روزهای شنبه و یکشنبه ساعت ۲۲:۳۰ (کی‌اس‌تی) پخش شود.
شورشی ۴ یا باغی ۴ فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۵ و به کارگردانی ای. هارشا است. در این فیلم بازیگرانی همچون تایگر شروف، سانجی دات، سونام باجوا، هرناز سندهو، شریاس تالپاده، اوپندرا لیمایه، شبا آکاشدپ، سودش لهری و ماهش تاکور ایفای نقش کرده‌اند. این فیلم بازساخته غیررسمی از روی فیلم تامیل پانصد و پنجاه و پنج (۲۰۱۳) است. این فیلم چهارمین قسمت از سری فیلم‌های شورشی محسوب می‌شود.
خانوادهٔ تایفون (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی به نویسندگی جانگ هیون سوک و به کارگردانی لی نا جونگ و با بازی لی جون هو و کیم مین ها است. این مجموعه از ۱۱ اکتبر ۲۰۲۵ روزهای شنبه و یکشنبه ساعت ۲۱:۲۰ (کی‌اس‌تی) از شبکهٔ تی‌وی‌ان پخش خواهد شد. همچنین به‌طور جهانی از طریق نتفلیکس نیز قابل دسترسی خواهد بود. خلاصه داستان. این مجموعه روایتگر دوران رشد یک مدیر عامل جوان و تلاش‌های خانواده و کارکنان اوست که در جریان بحران مالی ۱۹۹۷ آسیا می‌کوشند شرکت کوچک پدرش را حفظ کنند. تولید. توسعه. این مجموعه به کارگردانی
حفظ کنند. تولید. توسعه. این مجموعه به کارگردانی لی نا جونگ و نویسندگی جانگ هیون سوک ساخته شده و با همکاری شرکت‌های ایمجینوس، استودیو پی‌آی‌سی و تری استودیو تهیه شده است. انتخاب بازیگران. در ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۴ گزارش شد که لی جون هو در حال مذاکره برای ایفای نقش اصلی در این مجموعه است و پیشنهاد را به‌طور مثبت بررسی می‌کند. در ۱۱ نوامبر، گزارش شد که کوم سه روک پیشنهاد نقش اصلی زن را دریافت کرده و آن را به‌طور مثبت بررسی می‌کند، اما در نهایت به دلیل تداخل برنامه‌ها از پروژه کناره‌گیری کرد. در ۱۳ ژانویهٔ ۲۰۲۵، خبر
از پروژه کناره‌گیری کرد. در ۱۳ ژانویهٔ ۲۰۲۵، خبر رسید که کیم مین ها به‌عنوان جایگزین کوم در نظر گرفته شده است. در ۱۸ فوریه، حضور لی و کیم به‌طور رسمی به‌عنوان بازیگران نقش‌های اصلی تأیید شد. یک روز بعد، حضور سونگ دونگ ایل و کیم جی یونگ در نقش والدین شخصیت لی تأیید گردید. در ۲۰ فوریه، کیم مین سوک و مو جین سونگ به ترتیب در نقش بهترین دوست و رقیب شخصیت لی انتخاب شدند. انتشار و تبلیغات. "خانوادهٔ تایفون" از ۱۱ اکتبر ۲۰۲۵، روزهای شنبه و یکشنبه از شبکهٔ تی‌وی‌ان پخش خواهد شد. همچنین این مجموعه به‌طور جهانی از
پخش خواهد شد. همچنین این مجموعه به‌طور جهانی از طریق نتفلیکس قابل دسترسی خواهد بود. در ۳۰ مه، شبکهٔ تی‌وی‌ان یک ویدئوی معرفی از این مجموعه منتشر کرد که شامل توضیحات لی جون هو و کیم مین ها بود و به‌عنوان بخشی از پیش‌نمایش ۱۰ دقیقه‌ای آثار آیندهٔ این شبکه ارائه شد. تصاویر نخستین جلسهٔ فیلم‌نامه خوانی در ۲۱ اوت ۲۰۲۵ منتشر شد. پوستر اول که لی جون هو را در نقش کانگ ته پونگ نشان می‌داد در ۸ سپتامبر منتشر شد. دو روز بعد، در ۱۰ سپتامبر، دومین پوستر به همراه یک تیزر کوتاه که بر تأثیر بحران مالی ۱۹۹۷ تمرکز داشت
تیزر کوتاه که بر تأثیر بحران مالی ۱۹۹۷ تمرکز داشت منتشر شد. در ۱۲ سپتامبر نیز تصاویری از نخستین ملاقات شخصیت‌های اصلی منتشر گردید. نمایش زودهنگام قسمت اول در ۱۵ سپتامبر در «سی‌جی‌وی یونگ‌سان آی‌پارک مال» برگزار شد که بازیگران و ۴۰۰ طرفدار منتخب (بر اساس یک مسابقهٔ شعارنویسی) در آن حضور داشتند. پوسترهای شخصیت‌های اصلی با حضور لی جون هو و کیم مین ها در ۱۷ سپتامبر منتشر شد. در ۱۹ سپتامبر، نخستین تصاویر از لی جون هو و کیم مین سوک در قالب اعضای «قبیلهٔ نارنجی آپ‌گوجونگ» منتشر شد.
امید پورقنبری (زادهٔ ۳ مرداد ۱۳۷۰ در اسلام‌آباد غرب) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال مس کرمان بازی می‌کند. زندگی‌نامه. امید پورقنبری در ۳ مرداد ۱۳۷۰ در اسلام‌آباد غرب به دنیا آمد. او فوتبال حرفه‌ای را در باشگاه‌های پایه استان کرمانشاه آغاز کرد و سپس وارد تیم‌های لیگ دسته یک ایران شد. دوران باشگاهی. پورقنبری در طول دوران حرفه‌ای خود برای چندین تیم لیگ آزادگان و دسته دوم ایران بازی کرده‌است. او کار خود را از شهرداری همدان آغاز کرد و سپس برای تیم‌های بعثت کرمانشاه، خیبر خرم‌آباد،
و سپس برای تیم‌های بعثت کرمانشاه، خیبر خرم‌آباد، امید گناوه، آرمان گهر سیرجان، مس کرمان، پارس جنوبی جم، داماش گیلان، مس شهر بابک و نیکاپارس چالوس به میدان رفت. مهم‌ترین افتخار او، صعود با مس کرمان به لیگ برتر فوتبال ایران بوده‌است. سبک بازی. پورقنبری به عنوان مهاجم قدبلند (۱٫۹۰ متر) شناخته می‌شود که توانایی بازی هوایی و جنگندگی در محوطه جریمه از ویژگی‌های اصلی اوست.