payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خانواده‌ای یهودی، فرزند فیلیپ الکساندر کاپلان و فیلیس کواشا به دنیا آمد و بزرگ شد. پدر کاپلان، راننده کامیون برای "نیویورک دیلی نیوز" بود، و از کودکی علاقه به تاریخ را در او القا کرد. او با بورسیه شنا در دانشگاه کانکتیکات پذیرفته شد و در کلاس‌های خبرنویسی با ایوان هیل شرکت کرد، و در سال ۱۹۷۳ مدرک لیسانس زبان انگلیسی گرفت. او یک برادر بزرگتر به نام استیون کاپلان دارد. پس از فارغ‌التحصیلی، کاپلان تلاش‌های ناموفقی برای استخدام در چندین اتاق خبر در شهرهای بزرگ داشت. او برای مدتی، خبرنگار "راتلند هرالد" در
داشت. او برای مدتی، خبرنگار "راتلند هرالد" در ورمونت بود تا زمانی که با خرید بلیط یک‌طرفه به تونس سفر کرد. سپس در طی چند سال بعد، او در اسرائیل زندگی کرد و به ارتش اسرائیل پیوست، به اروپای شرقی و خاورمیانه سفر کرد و گزارش تهیه کرد، مدتی در پرتغال زندگی کرد و سرانجام در آتن، یونان اقامت گزید و در آنجا با همسرش آشنا شد. او اکنون با همسرش در ماساچوست زندگی می‌کند. کاپلان با روزنامه‌نگار لارنس کاپلان، که گهگاه با او اشتباه گرفته می‌شود، ارتباطی ندارد. او همچنین گاهی با رابرت کاگان محقق نومحافظه کار اشتباه
گاهی با رابرت کاگان محقق نومحافظه کار اشتباه گرفته می‌شود. کاپلان علاوه بر روزنامه‌نگاری، مشاور نیروهای ویژه ارتش ایالات متحده، تفنگداران دریایی ایالات متحده و نیروی هوایی ایالات متحده نیز بوده است. او در کالج‌های جنگ نظامی، FBI، آژانس امنیت ملی، رئیس ستاد مشترک پنتاگون، دانشگاه‌های بزرگ، سیا و انجمن‌های تجاری سخنرانی کرده است و در PBS، NPR، C-SPAN، و فاکس نیوز ظاهر شده است. او عضو ارشد مؤسسه تحقیقات سیاست خارجی است. او در سال ۲۰۰۱ به پرزیدنت بوش اطلاع داد. او در سال ۲۰۰۱ جایزه Greenway-Winship را برای
او در سال ۲۰۰۱ جایزه Greenway-Winship را برای تعالی در گزارش بین‌المللی دریافت کرد. در سال ۲۰۰۲، جایزه خدمات عمومی ممتاز وزارت امور خارجه ایالات متحده به او اعطا شد. کاپلان دریافت کننده جایزه بین‌المللی سال ۲۰۱۶ از سوی Sociedad Geografica Espanola در مادرید است که توسط ملکه سوفیا اسپانیا ارائه شده است. در سال‌های ۲۰۰۶–۲۰۰۸، کاپلان استاد مدعو در آکادمی نیروی دریایی ایالات متحده در آناپولیس بود، جایی که دوره‌ای به نام «چالش‌های امنیت جهانی آینده» را تدریس کرد. از سال ۲۰۲۳ او رئیس روبرت استراوس هوپه در
کرد. از سال ۲۰۲۳ او رئیس روبرت استراوس هوپه در ژئوپلیتیک در FPRI است. شغل خبرنگار خارجی. کاپلان برای پوشش خبری جنگ ایران و عراق در سال ۱۹۸۴ به عراق سفر کرد. او ابتدا به عنوان یک خبرنگار خارجی مستقل در زمینه گزارش اروپای شرقی و خاورمیانه مشغول به کار شد، اما به آرامی پوشش خود را به همه مناطقی که در مطبوعات محبوب نادیده گرفته شده بودند گسترش داد. اولین کتاب او، "تسلیم یا گرسنگی: جنگ‌های پشت قحطی" (۱۹۸۸)، مدعی شد که قحطی در اتیوپی در دهه ۱۹۸۰ پیچیده‌تر از خشکسالی بود و در عوض، گروه‌سازی انجام شده توسط رژیم
بود و در عوض، گروه‌سازی انجام شده توسط رژیم منگیستو را مقصر دانست. کاپلان سپس به افغانستان رفت تا در مورد جنگ چریکی علیه اتحاد جماهیر شوروی برای "ریدرز دایجست" بنویسد. دو سال پس از نوشتن "تسلیم یا گرسنگی،" او "سربازان خدا: با مجاهدین در افغانستان" (۱۹۹۰) را نوشت و منتشر کرد که در آن تجربیات خود را در طول جنگ شوروی و افغانستان بازگو کرد. ارواح بالکان و عرب‌گرایان. کتاب سوم کاپلان، "ارواح بالکان"، قبل از انتشار در سال ۱۹۹۳ توسط چندین ویراستار رد شد. در ابتدا فروش خوبی نداشت. پس از آغاز جنگ‌های یوگسلاوی،
فروش خوبی نداشت. پس از آغاز جنگ‌های یوگسلاوی، رئیس‌جمهور بیل کلینتون با کتاب کاپلان در زیر بغلش دیده شد و دستیاران و دستیاران کاخ سفید گفتند که این کتاب کلینتون را متقاعد کرد که در بوسنی مداخله نکند. کتاب کاپلان ادعا می‌کند که درگیری‌ها در بالکان بر اساس نفرت‌های باستانی خارج از کنترل خارجی است. کاپلان از دولت به دلیل استفاده از این کتاب برای توجیه عدم مداخله انتقاد کرد، اما محبوبیت او مدت کوتاهی پس از آن، همراه با تقاضا برای گزارش او به شدت افزایش یافت. در همان سال او "عرب گرایان را" نیز منتشر کرد. در
در همان سال او "عرب گرایان را" نیز منتشر کرد. در سال‌های ۱۹۹۴ و ۱۹۹۵ از غرب آفریقا به ترکیه، آسیای مرکزی به ایران و هند به آسیای جنوب شرقی سفر کرد و سفرنامه‌ای دربارهٔ سفر خود در "انتهای زمین" منتشر کرد. سپس به سراسر کشور خود و آمریکای شمالی سفر کرد و «یک امپراطوری وحشی» "را" نوشت که در سال ۱۹۹۸ منتشر شد. آنارشی آینده. مقاله او " آنارشی آینده " که در فوریه ۱۹۹۴ در "آتلانتیک" منتشر شد، دربارهٔ این بود که چگونه افزایش جمعیت، شهرنشینی و کاهش منابع، دولت‌های شکننده را در سراسر جهان در حال توسعه تضعیف می‌کند و
را در سراسر جهان در حال توسعه تضعیف می‌کند و تهدیدی برای جهان توسعه یافته است. این مقاله به بحث داغ اشاره داشت و به‌طور گسترده‌ای ترجمه شد. در سال ۲۰۰۰، کاپلان این مقاله و مقالات دیگر را در کتابی با همین عنوان منتشر کرد که شامل مقاله جنجالی "آیا دموکراسی فقط یک لحظه بود؟" سفرهای او از طریق بالکان، ترکیه، قفقاز و خاورمیانه در آغاز هزاره در «"شرق تا تارتاری»" ثبت شد. ریچارد برنشتاین منتقد چنین نوشت "نیویورک تایمز" که کاپلان «حسی تراژیک تاریخ‌مدارانه‌ای از گرایش نوع بشر به نوعی شلخته، چسبنده، اتوپیایی و در
نوع بشر به نوعی شلخته، چسبنده، اتوپیایی و در نهایت خطرناک از خوش‌بینی را به خواننده منتقل می‌کند.» بعد از ۱۱ سپتامبر. توجهات به تحلیل‌های غیرمتعارف کاپلان پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ در نیویورک و واشینگتن دی سی بالا گرفت. کاپلان در کتاب خود «"سیاست جنگجو: چرا رهبری خواستار روحیه بت‌پرستانه است»" که اندکی پس از ۱۱ سپتامبر منتشر شد، استدلال می‌کند که رهبران سیاسی و تجاری باید تصمیم‌گیری بر اساس اخلاقیات مسیحی/یهودی را به نفع تصمیم‌گیری به شیوهٔ بی‌ایمانان که بر نتیجه بیش از منظور توجه دارد کنار بگذارند. او
بر نتیجه بیش از منظور توجه دارد کنار بگذارند. او همچنین کتابی به نام "زمستان مدیترانه منتشر کرد که فقط یک سفرنامه بود." حمایت از جنگ عراق. کاپلان، همراه با فرید زکریا از "نیوزویک"، توسط کارشناس آمریکایی گلن گرینوالد به عنوان یکی از بسیاری از روزنامه‌نگاران برجسته‌ای که از جمله به عراق حمایت کردند توصیف شده است. کاپلان در یک جلسه محرمانه که توسط معاون وقت وزیر دفاع، پل دی. ولفوویتز تشکیل شده بود، شرکت کرد و در آن او به تهیه یک سند داخلی دولت مبنی بر حمایت از حمله به عراق کمک کرد. او بعداً به این نتیجه رسید
حمله به عراق کمک کرد. او بعداً به این نتیجه رسید که جنگ یک اشتباه بوده است و از حمایت از آن ابراز پشیمانی عمیق کرد. کاپلان در کتاب خود "با نام «ذهن تراژیک: ترس، سرنوشت و بار قدرت»" در سال ۲۰۲۳ می‌نویسد که به دلیل از دست دادن جان آمریکایی‌ها و عراقی‌ها از افسردگی بالینی رنج می‌برد و معتقد بود حمایتش از جنگ عراق به‌طور غیرمستقیم باعث آن شده است. او اظهار داشته است که در مواجهه با تأثیرات کتاب "اشباع بالکان" که به عقیده او باعث شد دولت کلینتون از نسل‌کشی در جنوب شرقی اروپا غفلت کند، مشکلات مشابه‌ای دارد.
جنوب شرقی اروپا غفلت کند، مشکلات مشابه‌ای دارد. انتقاد از دونالد ترامپ. اگرچه کاپلان با بسیاری از رای‌دهندگان یقه آبی که دونالد ترامپ رئیس‌جمهور ایالات متحده را در انتخابات ۲۰۱۶ انتخاب کردند ابراز همدردی می‌کند، اما در کتاب "Earning the Rockies" از ترامپ در سیاست خارجی و امنیت ملی انتقاد می‌کند. کاپلان استدلال کرده است که سیاست دفاعی و خارجی ترامپ به شدت بر هزینه‌های نظامی متکی است و آن را «سزاریسم آمریکایی» می‌نامد. او تشابهاتی بین تمرکز ترامپ بر تصویر نظامی و کاهش گسترده تلاش‌های سیاست خارجی غیرنظامی
نظامی و کاهش گسترده تلاش‌های سیاست خارجی غیرنظامی «نرم» با افول تدریجی امپراتوری روم در نتیجه زیاده‌روی مشابه ترسیم کرده است. کاپلان برنامه‌های هزینه‌های ترامپ برای امنیت ملی و سیاست خارجی را اولین مرحله از یک «نزول غم‌انگیز» برای ایالات متحده می‌داند. در مورد سیاست خارجی به‌طور گسترده‌تر، کاپلان ترامپ را «پیام‌آور وحشتناکی برای واقع‌گرایی» خواند که «به نظر می‌رسد هیچ حسی از تاریخ ندارد». انتقاد از نومحافظه‌کاران. در "کتاب «ذهن تراژیک: ترس، سرنوشت و بار قدرت"»، کاپلان ناامیدی خود را از سیاست خارجی
بار قدرت"»، کاپلان ناامیدی خود را از سیاست خارجی نومحافظه‌کار، به‌ویژه ایده ارتقای دموکراسی از طریق نیروی نظامی ابراز می‌کند. او استدلال می‌کند که این سیاست مبتنی بر خوش‌بینی ناآگاهانه‌ای است که ماهیت تراژیک واقعیت را نادیده می‌گیرد. کاپلان سیاست نومحافظه‌کارانه را با پارادایم رئالیسم با انگیزه کمتر ایدئولوژیک در تضاد قرار می‌دهد. او استدلال می‌کند که سیاست‌مداران می‌توانند از درک انسان‌گرایانه از تراژدی‌های شکسپیری و یونانی بهره‌مند شوند تا از نئومحافظه‌کاری و سیاست خارجی ایدئولوژیک در برابر ایجاد تلفات
و سیاست خارجی ایدئولوژیک در برابر ایجاد تلفات قابل توجه جانی یا منابع جلوگیری کنند. غرغرهای امپراطوری. کتاب کاپلان "غرغرهای امپراطوری: نظامیان آمریکایی روی زمین" در سال ۲۰۰۵ منتشر شد. در آن، او از نیروهای ویژه ایالات متحده در زمین در سراسر جهان در کلمبیا، مغولستان، فیلیپین، افغانستان و عراق می‌گوید. کاپلان پیش‌بینی می‌کند که عصر جنگ‌های پیاده‌نظام جمعی احتمالاً به پایان رسیده است و می‌نویسد که درگیری در عراق، ارتش ایالات متحده را بین «دایناسور» بودن و «نیروی سبک و کشنده آینده» گرفتار کرد. او گزارش می‌دهد
سبک و کشنده آینده» گرفتار کرد. او گزارش می‌دهد که بسیاری از سربازان بخش‌های خاصی از جهان را که در آن در حال فعالیت هستند به عنوان «کشور اینجون» (نامی تحقیرآمیز برای بومیان آمریکا) می‌بینند، که باید با همان روش‌هایی که برای تسخیر مرزهای آمریکایی در دهه ۱۸۰۰ استفاده می‌شد، متمدن شوند. او همچنین احیای فضیلت نظامی کنفدراسیون در نیروهای مسلح ایالات متحده را تحلیل می‌کند. کاپلان با سربازان آمریکایی در عراق همراه شده بود و گزارشی با عنوان "پنج روز در فلوجه " در مورد کمپین بهار ۲۰۰۴ برای "آتلانتیک" نوشت. در ژوئن
کمپین بهار ۲۰۰۴ برای "آتلانتیک" نوشت. در ژوئن ۲۰۰۵، او مقاله روی جلد "آتلانتیک" را با عنوان «چگونه با چین می‌جنگیدیم» نوشت که حاکی از اجتناب ناپذیر بودن یک وضعیت جنگ سرد بین ایالات متحده و چین است. در اکتبر ۲۰۰۶، او "وقتی کره‌شمالی سقوط می‌کند" را برای همان مجله نوشت. در آن، او دورنمای فروپاشی کره شمالی و تأثیر آن بر موازنه قدرت در آسیا به نفع چین را بررسی می‌کند. خلبانان خوک. کتاب کاپلان "Hog Pilots, Blue Water Grunts: The American Military in the Air, at Sea, and on the Earth" که در سال ۲۰۰۷ توسط رندوم
Sea, and on the Earth" که در سال ۲۰۰۷ توسط رندوم هاوس منتشر شد، نشان دهنده علاقه مستمر او به نیروهای مسلح ایالات متحده است. باران موسمی (مونسون). "مونسون: اقیانوس هند و آینده قدرت آمریکا" (۲۰۱۰) دربارهٔ منطقه اقیانوس هند و آینده منابع انرژی و مسیرهای تجارت دریایی در قرن بیست و یکم است. کاپلان می‌نویسد که اقیانوس هند برای مدت طولانی مرکز قدرت بوده است و تغییر به اقیانوس اطلس را می‌توان به عنوان یک ناهنجاری در نظر گرفت که در سال‌های آینده درست خواهد شد. او نتیجه می‌گیرد که برای اینکه ایالات متحده قدرت خود را
می‌گیرد که برای اینکه ایالات متحده قدرت خود را حفظ کند، باید اهداف خود را با اهداف مردم کشورهای در حال توسعه پیوند دهد. انتقام جغرافیا. "انتقام جغرافیا: آنچه نقشه دربارهٔ درگیری‌های آتی و نبرد علیه سرنوشت به ما می‌گوید" (۲۰۱۲) این کتاب توضیح می‌دهد که چگونه روابط اجتماعی یک کشور (شامل دولت و سایر نهادها) و فرهنگ محصول ویژگی‌های جغرافیایی است که در آن توسعه می‌یابند. به عنوان مثال، رابطه جامعه با اقیانوس یا رودخانه و سایر پدیده‌های جغرافیایی مانند آب و هوا. علاوه بر این، او مرزهای جغرافیایی مانند اقیانوس‌ها
بر این، او مرزهای جغرافیایی مانند اقیانوس‌ها و کوه‌ها که به‌عنوان محدودیت‌های تثبیت‌شده یا «طبیعی» بین ملت‌ها که به برقراری صلح کمک می‌کنند را می‌پذیرد. اشاره به یکی از دلایلی که خاورمیانه منطقه درگیری است. او استفاده از اصطلاحات ژئوپلیتیکی ریملند و هارتلند قرن نوزدهم را برای توضیح اهمیت استپ‌های یوروآسیایی (روسیه امروزی) بررسی می‌کند. بقیه کتاب هر منطقه از جهان را برجسته می‌کند و روابط آن را بین دولت‌ها و جغرافیایی که منطقه را تشکیل می‌دهد بررسی می‌کند. به عنوان مثال روسیه و رابطه آن با آسیای مرکزی و بقیه
عنوان مثال روسیه و رابطه آن با آسیای مرکزی و بقیه اروپا. این کتاب همچنین بر چگونگی تأثیر تغییرات جمعیتی در کشورها بر آنها در آینده نیز تمرکز دارد. ذکر این نکته ضروری است که او هیچ نظری در مورد آفریقا یا اقیانوسیه نمی‌دهد. بحث اصلی کتاب بر آن است که جغرافیا را به عنوان یکی از عوامل اصلی ساختن یک ملت ثابت کند، هرچند محدود به آن هم نباشد. پاتیل آسیا. "دیگ آسیایی" (۲۰۱۴) تاریخ فرهنگی و سیاسی مدرن (از دوران استعمار تا امروز) کشورهای مختلف آسیای جنوب شرقی (مانند سنگاپور، ویتنام و فیلیپین) و اهمیت ژئوپلیتیکی
سنگاپور، ویتنام و فیلیپین) و اهمیت ژئوپلیتیکی منطقه برای چین و همچنین نگرانی‌های ناشی از ادعاهای دریایی چین در منطقه را توصیف می‌کند. در سایه اروپا. "در سایه اروپا" (۲۰۱۶) یکی از شخصی‌ترین بررسی‌های کاپلان در مورد تأثیر جغرافیا و تمدن بر سیاست و تاریخ است. کاپلان با اطلاع از سفرهای خود به بالکان از دهه ۱۹۷۰، واقعیت سیاسی و اجتماعی معاصر رومانی را به هویت و تاریخ پیچیدهٔ آن مرتبط می‌کند. در حالی که این کتاب بازتاب بسیاری از سفرنامه‌های تاریخی قبلی کاپلان است، اما با بررسی رومانی به عنوان جهان کوچکی از
است، اما با بررسی رومانی به عنوان جهان کوچکی از بحران‌های ژئوپلیتیک آینده اروپا، نگاه به چالش‌هایی دارد که اروپا با آن روبه‌رو خواهد بود. بازگشت دنیای مارکوپولو. "بازگشت دنیای مارکوپولو: جنگ، استراتژی و منافع آمریکایی در قرن بیست و یکم" (۲۰۱۸) مجموعه‌ای از مقالات کاپلان پس از سال ۲۰۰۰ دربارهٔ سیستم در حال تکامل در اوراسیا است. مقاله اصلی این کتاب که به سفارش دفتر ارزیابی شبکه پنتاگون تهیه شده است، تشابهاتی را بین ظهور معاصر اوراسیا به عنوان یک «فضای نبرد» واحد با ژئوپلیتیک قرن سیزدهم آن ترسیم می‌کند، زمانی
با ژئوپلیتیک قرن سیزدهم آن ترسیم می‌کند، زمانی که چین آخرین پل زمینی را به اروپا ساخت. مقالات دیگر این کتاب که در طیف وسیعی از منابع تحلیلی و روزنامه‌نگاری منتشر شده‌اند، به موضوعاتی مانند فناوری، جهانی شدن و کاربرد نادرست قدرت نظامی می‌پردازند و به همراه هم پرتره‌ای از نفوذ آمریکا و انسجام اروپای در زوال در مواجهه با نظم جدیدی که به سرعت در اوراسیا در حال ظهور است ترسیم می‌کنند. تأثیرپذیری‌ها. کاپلان از تحسین‌کنندگان کار جان میرشایمر، دانشمند سیاسی واقع‌گرای مستقر در دانشگاه شیکاگو است که کتاب‌های کاپلان
مستقر در دانشگاه شیکاگو است که کتاب‌های کاپلان گهگاه به او اشاره می‌کنند. پیش‌بینی‌های کاپلان در "«آنارشی آینده»" تا حدی با پیش‌بینی‌های میرشایمر برای آینده اروپای پس از جنگ سرد هماهنگ است. موضع کاپلان در مورد کار میرشایمر در مقاله ای در "آتلانتیک" با عنوان "چرا جان جی. میرشایمر درست می‌گوید (در مورد برخی چیزها)" پرداخته شده است. این مقاله عمدتاً در پاسخ به مواضع میرشایمر در کتاب جنجالی او در سال ۲۰۰۷ "به نام لابی اسرائیل و سیاست خارجی ایالات متحده" نوشته شد که با استقبال منفی مواجه شد و توسط چندین منتقد
شد که با استقبال منفی مواجه شد و توسط چندین منتقد به عنوان یک مباحثه ضد اسرائیلی توصیف شد. در همین مقاله، کاپلان از تئوری رئالیسم تهاجمی میرشایمر در برابر ادعاهایی که آن‌ها را سیاست خارجی جنگ طلبانه یا نومحافظه‌کارانه می‌خواند دفاع می‌کند. علاوه بر این، کاپلان از رئالیسم کلاسیک هانس مورگنتائو استفاده می‌کند. او همچنین به‌طور مکرر به جغرافیدان هالفورد مکیندر و نظریه زمانی تأثیرگذار هارتلند او همراه با نظریات نیکلاس اسپایکمن و آلفرد تایر ماهان اشاره می‌کند. انتقادات و جنجال‌ها. استدلال‌های کاپلان به دلایل
انتقادات و جنجال‌ها. استدلال‌های کاپلان به دلایل مختلف مورد انتقاد قرار گرفته است. برخی از مقالات جنجالی‌تر او، مانند «ویرانه‌های امپراتوری در خاورمیانه» و «در دفاع از امپراتوری» به دلیل اشاره به امپراتوری‌ها، و تلویحاً امپریالیسم، به‌عنوان نیرویی موفق، تثبیت‌کننده و کاملاً مثبت برای بشریت مورد انتقاد قرار گرفته‌اند. نیک مگوران، جغرافی‌دان سیاسی، استدلال می‌کند که «مقاله کاپلان ["انتقام جغرافیا"] برای جغرافی‌دانان، خوانش ناامیدکننده‌ای است». این مقاله، از نظر مگوران، نظریه‌های دانشمندان ژئوپلیتیک کلاسیک
نظر مگوران، نظریه‌های دانشمندان ژئوپلیتیک کلاسیک مانند هالفورد مکیندر را از بستر اجتماعی-تاریخی آنها خارج می‌کند. او نوشته کاپلان را کمک به «بازگشت نامطلوب» به آنچه که مگوران در ژئوپلیتیک سنتی به‌عنوان گفتمان‌های میلیتاریستی - امپریالیستی درک می‌کند، می‌داند. این مطالعه و رویکرد، به دلیل تداعی‌های تاریخی‌اش، از نظر جغرافی‌دانان دانشگاهی، حوزه‌ای بی‌اعتبار تلقی می‌شود، اما مگوران به تأثیر آن بر کاپلان و سیاست خارجی دولت‌ها اعتراض دارد. جبر زیست‌محیطی. جغرافیدان آکادمیک هارم دی بلیج، کتاب "انتقام جغرافیای"
آکادمیک هارم دی بلیج، کتاب "انتقام جغرافیای" کاپلان را به دلیل گرایش به آنچه دی بلیج به عنوان جبر زیست‌محیطی تعبیر می‌کند مورد انتقاد قرار داد. او همچنین استدلال کرد که این کتاب نمی‌تواند متفکران مرتبط با مکاتب جغرافیایی پست مدرن، مانند ژئوپلیتیک انتقادی را به رسمیت بشناسد. در نهایت، او این کتاب را یکی از چندین کتاب «گمراه‌کننده» دربارهٔ جغرافیا نوشته شده توسط جغرافی‌دانان غیررسمی که آموزش ندیده‌اند می‌نامد که این رشته را برای کسانی که با آن آشنایی ندارند به اشتباه معرفی می‌کنند (از دیگر نمونه‌های نام‌های
اشتباه معرفی می‌کنند (از دیگر نمونه‌های نام‌های بلیج می‌توان به «"دنیا مسطح است"» توماس فریدمن و "«تفنگ‌ها، میکروب‌ها و فولاد"» جرد دایموند اشاره کرد) شرق‌گرایی و بالکانیسم. داگ تواستاد، مدرس ارشد خاورمیانه و آفریقا در دانشگاه اسلو، ادعا می‌کند که کاپلان، «مانند هانتینگتون (نویسنده کتاب "برخورد تمدن‌ها")، احساسات نو شرق‌شناسی را تداوم می‌بخشد، یعنی تأکید می‌کند: «ویژگی‌هایی که به‌طور فطری در دین اسلام گنجانده شده است، از جمله این شرط که اسلام دین شمشیر است و دینی است که فضایل نظامی را تجلیل می‌کند».
است و دینی است که فضایل نظامی را تجلیل می‌کند». ایستوان دیک، استاد بازنشسته تاریخ دانشگاه کلمبیا، "ارواح بالکان را" «جست و خیزی اغلب شادمانانه در سیاست‌های گذشته و حال یک منطقه» می‌خواند و می‌گوید که کاپلان «می‌خواهد ما را متقاعد کند، و او مطمئناً با ذوق و شوق این کار را انجام می‌دهد که مردمان این پنج کشور از خود بیگانه شده، واقعاً یک کل ناخوشنود ایجاد کرده‌اند». "ارواح بالکان" توسط ویراستاران نیویورک تایمز به عنوان یکی از بهترین کتاب‌های سال ۱۹۹۳ انتخاب شد. "ارواح بالکان" مورد انتقاد شدید محققان بالکان
شد. "ارواح بالکان" مورد انتقاد شدید محققان بالکان قرار گرفت، در درجه اول به دلیل این تاکیدات که مردمان بالکان دارای استعداد ذاتی برای خشونت هستند. به عنوان مثال، وسنا گلدزورثی از عقیده او مبنی بر اینکه نازیسم منشأ بالکانی دارد، انتقاد می‌کند و خاطرنشان می‌کند که «هیچ کس فکرش را هم نمی‌کرد که بالکانی‌های بدبخت را برای پیروزی آهنگسازان اتریشی مقصر بدانند.» هنری آر. کوپر، در بررسی خود این اثر را «ترکیبی وحشتناک از تعمیم‌های بی‌اساس، اطلاعات نادرست، منابع قدیمی، تعصبات شخصی و بدنویسی» نامیده است. نوئل مالکوم
تعصبات شخصی و بدنویسی» نامیده است. نوئل مالکوم نیز دیدگاهی مشابه داشت، و پس از تبادل نظر با کاپلان در "نشریه نشنال اینترست" اظهار داشت که «من فکر می‌کنم مشکل اساسی این است که آقای کاپلان نمی‌تواند بخواند." پذیرش. در سال ۲۰۱۲، کاپلان توسط مجله "فارین پالیسی" در فهرست برترین متفکران جهانی قرار گرفت.
موزه هنر چیانچیانو ترمه یک موزه هنری خصوصی در چیانچیانو ترمه، در توسکانی در مرکز ایتالیا است. مجموعه‌های آن گستره‌ای از هنر معاصر تا هنر آسیایی را دربر گرفته است. این موزه توسط روبرتو گالیاردی در سال ۲۰۰۹ تأسیس شد. این موزه حدود ۱٬۰۰۰ اثر را در خود جای داده و فضایی بالغ بر ۳٬۰۰۰ مترمربع را در یک ساختمان که در سابق هتل بود، اشغال کرده است. این موزه میزبان نمایشگاه دوسالانه دی چیانچیانو است. افتتاحیه رسمی در روز ۲۹ اوت ۲۰۰۹ بود. تاریخ بازگشایی عمومی روز ۱۵ ژوئن ۲۰۱۶ است. مجموعه. مجموعه موزه دارای پنج بخش است:
۲۰۱۶ است. مجموعه. مجموعه موزه دارای پنج بخش است: هنر آسیایی؛ هنر معاصر، با آثاری از سالوادور دالی، کارولین لیدز، دیمین هرست، آلبرت لودن، ماریو شیفانو و فرانسیس ترنر؛ طراحی‌ها، با کارهایی از لوکا جوردانو، گوئرچینو، ماگریت، مونک، تیه‌پولو و ورونزه؛ حکاکی‌ها، شامل آثاری از دورر، گویا، پیرانزی و رامبرانت؛ و یک بخش تاریخی حاوی پرتره‌ها و تمثالی که پاپ پیوس دوازدهم در سال ۱۹۴۹ به شاهدخت مارگارت داده بود. نمایشگاه دوسالانه. نمایشگاه دو سالانه چیانچیانو، نمایشگاهی است که هر دو سال یک بار در این موزه برگزار می‌شود.
که هر دو سال یک بار در این موزه برگزار می‌شود. اولین بار در سال ۲۰۰۹ برگزار شد. چهارمین دوره این نمایشگاه از روز ۵ تا ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۵ برگزار شد. آثاری از حدود ۱۰۰ هنرمند در این موزه به نمایش گذاشته شد و بخش‌هایی از مجموعه دائمی موزه در سایر نقاط شهر به نمایش درآمد.
به‌روزرسانی از طریق هوا (یا به‌روزرسانی OTA) (به ) که با نام برنامه‌نویسی خارج از هوا هم شناخته می‌شود، یک مدل از روش های به‌روزرسانی یک سیستم تعبیه‌شده است که از طریق یک شبکه بی‌سیم، مانند وای-فای یا شبکه سلولی انجام می‌شود. این سیستم های تعبیه‌شده شامل تلفن همراه، تبلت، ست تاپ باکس، خودرو و تجهیزات مخابراتی می‌شوند.به‌روزرسانی‌های OTA برای ماشین‌ها و دستگاه‌های اینترنت اشیا را، سیستم‌افزار روی هوا (یا به اختصار FOTA) نیز می‌نامند. اجزای مختلفی که ممکن است در OTA به روز شوند، عبارتند از سیستم عامل دستگاه،
در OTA به روز شوند، عبارتند از سیستم عامل دستگاه، برنامه ها، تنظیمات پیکربندی و پارامترهایی مانند کلیدهای رمزگذاری.
کمربند سنگ سبز ( به مناطقی گفته می‌شود که حاوی سنگ‌های آتشفشانی مافیک تا فرامافیک دگرگون‌شده همراه با سنگ‌های رسوبی هستند که در بین توده‌های گرانیتی و گنیسی در پایاپوسته‌های نخست‌زیستی (کراتون‌های آرکئن) و پیشین‌زیستی یافت می‌شوند. رنگ سبز این سنگ‌ها به دلیل حضور کانی‌های دگرگونی مانند کلریت و اکتینولیت است و این کمربندها معمولاً دارای ذخایر معدنی طلا، نقره، مس، روی و سرب هستند. مطالعه کمربندهای سنگ سبز اطلاعات ارزشمندی دربارهٔ تاریخچه زمین‌شناسی نخست‌زیستی، از جمله رویدادهای تکتونیکی و دگرگونی، ارائه
از جمله رویدادهای تکتونیکی و دگرگونی، ارائه می‌دهد که در سنگ‌های گرانیتی و گنیسی کمتر قابل مشاهده است. نام کمربندهای سنگ سبز از رنگ سبزی گرفته شده است که توسط کانی‌های دگرگونی درون سنگ‌های مافیک به آن‌ها بخشیده شده است: کانی‌های سبز معمول شامل کلینوکلر، اکتینولیت و سایر آمفیبولهای سبز هستند. کمربندهای سنگ سبز همچنین اغلب دارای ذخایر کانسنگی طلا، نقره، مس، روی و سرب هستند. هز کمربند سنگ سبز معمولاً از چند ده تا چند هزار کیلومتر طول دارد. به‌طور کلی، چنین کمربندهایی در میان حجم وسیع اما نسبتاً همگن
چنین کمربندهایی در میان حجم وسیع اما نسبتاً همگن گرانیت-گنیس درون یک پایاپوسته (کراتون)، میزان بیشتری از ناهمگنی و پیچیدگی را نشان می‌دهند و به‌عنوان نشانگرهای زمین‌ساختی بسیار متمایزتر از توده‌های وسیع و یکنواخت گرانیتی عمل می‌کنند. علاوه بر این، کمربندهای سنگ سبز اطلاعات بسیار بیشتری دربارهٔ رویدادهای زمین‌ساختی، دگرگونی، تغییرشکل‌ها و شرایط دیرین‌زمین‌شناسی ارائه می‌دهند، زیرا بیشتر این سنگ‌ها به‌عنوان بازالتهای تغییرشکل‌یافته و دیگر سنگ‌های آتشفشانی یا سنگ رسوبی تفسیر می‌شوند. از این رو، درک ماهیت و
سنگ رسوبی تفسیر می‌شوند. از این رو، درک ماهیت و منشأ کمربندهای سنگ سبز، راهی مؤثر برای مطالعه تاریخ زمین‌شناسی نخست‌زیستی است. ماهیت و شکل‌گیری. کمربندهای سنگ سبز به‌عنوان ساختارهایی که در مراکز گسترش اقیانوسی و کمان جزیره‌ای زمینگان‌ها شکل گرفته‌اند، تفسیر شده‌اند. این کمربندها عمدتاً از سنگ‌های آتشفشانی تشکیل شده‌اند که در آن‌ها بازالت غالب است و مقدار کمی سنگ‌های رسوبی در میان سازندهای آتشفشانی قرار دارد. با گذشت زمان، مقدار رسوبات درون کمربندهای سنگ سبز افزایش یافته و میزان سنگ‌های اولترامافیک (چه
سبز افزایش یافته و میزان سنگ‌های اولترامافیک (چه به‌صورت نفوذ لایه‌ای و چه به‌عنوان گدازه‌های کوماتیت) کاهش یافته است. همچنین، تغییراتی در ساختار و رابطه کمربندهای سنگ سبز با بسترهایشان دیده می‌شود؛ در نخست‌زیستی، ارتباط مشخصی میان ورقه‌های بازالت-پریدوتیت کمربند سنگ سبز و توده‌های گرانیتی مجاور آن‌ها دیده نمی‌شود. در پیشین‌زیستی، این کمربندها روی بسترهای گرانیت-گنیس و/یا دیگر کمربندهای سنگ سبز قرار دارند، و در پیدازیستی، نمونه‌های مشخصی از فعالیت‌های آتشفشانی کمان جزیره‌ای، رسوب‌گذاری در این نواحی و
آتشفشانی کمان جزیره‌ای، رسوب‌گذاری در این نواحی و توالی‌های افیولیت به‌وضوح دیده می‌شود. این تغییرات در ماهیت کمربندهای سنگ سبز به‌عنوان پاسخی به تکامل فرآیندهای زمین‌ساخت صفحه‌ای در طول تاریخ زمین تفسیر شده‌اند. در دوران نخست‌زیستی، زمین‌ساخت صفحه‌ای در پوسته‌ای بالغ رخ نمی‌داد و به همین دلیل انتظار می‌رود که کمربندهای سنگ سبز گسل رورانده و از خاستگاه بیگانه باشند. در دوران پیشین‌زیستی، فعالیت ماگمایی در اطراف کراتون‌ها رخ می‌داد و با منابع رسوبی تثبیت‌شده همراه بود، به‌طوری که میزان بازیافت پوسته‌ای کاهش
همراه بود، به‌طوری که میزان بازیافت پوسته‌ای کاهش یافته و حفظ رسوبات بیشتری ممکن شده بود. در دوران پیدازیستی، پوشش گسترده قاره‌ای و کاهش جریان حرارتی از گوشته باعث حفظ بیشتر رسوبات و افزایش تأثیر توده‌های قاره‌ای شده است. علاوه بر بازالت، سنگ‌های سبز دگرگونی متعددی نیز از کمربندهای سنگ سبز حاصل می‌شوند که در برخی موارد مترادف با 'آمفیبولیت' در نظر گرفته می‌شوند. اصطلاحاتی مانند شیست سبز، شیست سفید و شیست آبی نیز از مطالعه این کمربندها به وجود آمده‌اند. کمربندهای سنگ سبز اولیه پیشین‌زیستی در غرب آفریقا
کمربندهای سنگ سبز اولیه پیشین‌زیستی در غرب آفریقا شباهت‌هایی با کمربندهای سنگ سبز نخست‌زیستی دارند. این شباهت‌ها شامل کاهش میزان سنگ فرامافیک و مافیک در طول ستون چینه‌شناسی و افزایش سنگ‌های سنگ آذرآواری، فلسیک و/یا آندزیت است. همچنین، توالی‌های سنگی در این کمربندها معمولاً در بخش‌های بالایی دارای سنگ آواری و در بخش‌های پایینی شامل مجموعه‌های تولئیتیک هستند. در این مجموعه‌ها، آذرین‌تیغههای Calc-alkaline نیز رایج‌اند. پراکندگی. کمربندهای سنگ سبز نخست‌زیستی در پایاپوسته اسلیو در شمال کانادا، پایاپوسته پیلبارا
پایاپوسته اسلیو در شمال کانادا، پایاپوسته پیلبارا و پایاپوسته ییلگار در استرالیای غربی، پایاپوسته گاولر در استرالیای جنوبی و پایاپوسته وایومینگ در ایالات متحده یافت می‌شوند. نمونه‌هایی از این کمربندها در جنوب و شرق آفریقا، از جمله پایاپوسته کاپوال و همچنین در هسته پایاپوستهی ماداگاسکار، غرب آفریقا، برزیل، شمال اسکاندیناوی و شبه‌جزیره کولا (در سپر بالتیک) دیده می‌شوند. کمربندهای سنگ سبز پیشین‌زیستی بین پایاپوسته‌های پیلبارا و ییلگار در استرالیا، مجاور پایاپوسته گاولر و در داخل کمربندهای حرکتی گسترده
پایاپوسته گاولر و در داخل کمربندهای حرکتی گسترده پیشین‌زیستی استرالیا، در غرب آفریقا، در مجموعه‌های دگرگونی اطراف هسته نخست‌زیستی ماداگاسکار، در کوهستان بلو ریج، شمال کانادا و شمال اسکاندیناوی یافت می‌شوند. کمربند سنگ سبز ابیتیبی در انتاریو و استان کبک یکی از بزرگ‌ترین کمربندهای سنگ سبز نخست‌زیستی در جهان است. در قطب جنوب، توده‌کوه فیشر که مربوط به دوران پیشین‌زیستی است، از نظر ترکیب و ساختار شباهت زیادی به یک کمربند سنگ سبز دارد. یکی از شناخته‌شده‌ترین کمربندهای سنگ سبز در جهان، کمربند سنگ سبز باربرتون در