payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تصمیم برای تولدهایی که از اول ژانویه ۱۹۴۸ شروع می‌شوند، لازم‌الاجرا است. برای اینکه انتقال تابعیت در نتیجه این قانون رخ دهد، مادر باید هنگام تولد کودک تابعیت ایتالیایی داشته باشد. تصمیم شماره ۳۰ در ۲۸ ژانویه ۱۹۸۳ صادر، در ۹ فوریه ۱۹۸۳ به دفتر صدراعظم سپرده و در ۱۶ فوریه ۱۹۸۳ در «روزنامه رسمی» شماره ۴۶ منتشر شد. سؤال مربوط به مغایرت ماده ۱ قانون ۵۵۵ سال ۱۹۱۲ با قانون اساسی مطرح شد «جایی که پیش‌بینی نمی‌کند فرزند یک مادر شهروند ایتالیایی که حتی پس از ازدواج با یک خارجی تابعیت خود را حفظ کرده است، تابعیت
با یک خارجی تابعیت خود را حفظ کرده است، تابعیت ایتالیا را نیز داشته باشد». این تصمیم مشخص کرد که بند اول ماده ۱ این قانون در تضاد آشکار با مواد ۳ قانون اساسی (بند اول - برابری در برابر قانون بدون توجه به جنسیت و غیره) و ۲۹ (بند دوم - برابری اخلاقی و حقوقی بین همسران) است. دادگاه قانون اساسی نه تنها ماده ۱ قانون ۵۵۵ سال ۱۳ ژوئن ۱۹۱۲ را که تابعیت ایتالیایی فرزند یک مادر شهروند ایتالیایی را پیش‌بینی نکرده بود، مغایر قانون اساسی اعلام کرد؛ بلکه ماده ۲ همان قانون که در آن کسب تابعیت مادر توسط کودک را فقط در
که در آن کسب تابعیت مادر توسط کودک را فقط در موارد محدود مجاز می‌داند، زیرا پس از آن این محدودیت‌ها برداشته شد و مادران عموماً می‌توانستند تابعیت ایتالیایی را به فرزندان خود منتقل کنند. نظر شماره ۱۰۵ شورای دولتی در سال ۱۹۸۳. نظر شماره ۱۰۵ مورخ ۱۵ آوریل ۱۹۸۳؛ که توسط شورای دولتی، بخش پنجم، در یک جلسه مشورتی ارائه شد؛ مقرر داشت که طبق تصمیم ۳۰ سال ۱۹۸۳ دادگاه قانون اساسی، افرادی که از مادر شهروند ایتالیایی تنها تا ۱ ژانویه ۱۹۴۸ متولد شده‌اند، می‌توانند شهروند ایتالیا محسوب شوند، با این فرض که اثربخشی این
ایتالیا محسوب شوند، با این فرض که اثربخشی این تصمیم نمی‌تواند از لحظه‌ای که تناقض بین قانون قدیمی و قانون اساسی جدید پدیدار شد، یعنی ۱ ژانویه ۱۹۴۸، تاریخ لازم‌الاجرا شدن قانون اساسی، فراتر رود. قانون شماره ۱۲۳ سال ۱۹۸۳. این قانون، تابعیت خودکار ایتالیایی را به فرزندان خردسال (زیر ۱۸ سال) که حداقل یکی از والدین آنها در تاریخ لازم‌الاجرا شدن آن (۲۷ آوریل ۱۹۸۳) تابعیت ایتالیایی داشته باشند، اعطا می‌کرد. این قانون به رویه اعطای تابعیت خودکار به زنان از طریق ازدواج پایان داد. این قانون، شهروندان دارای تابعیت
پایان داد. این قانون، شهروندان دارای تابعیت دوگانه را ملزم کرد که در سن ۱۸ سالگی، تابعیت واحدی را انتخاب کنند. در ۲۱ آوریل ۱۹۸۳، قانون شماره ۱۲۳ تصویب شد که مقرر می‌کرد همه فرزندان خردسال یک پدر یا مادر شهروند ایتالیایی، از جمله والدین فرزندخوانده، از طریق تولد شهروند ایتالیا محسوب می‌شوند. در مورد تابعیت دوگانه، کودک موظف بود ظرف یک سال پس از رسیدن به سن قانونی (ماده ۵) یک تابعیت واحد را انتخاب کند - مگر اینکه تابعیت غیر ایتالیایی طبق نظر شورای ایالتی در سال ۱۹۹۰ از طریق تولد در یک کشور مبتنی بر اصل خاک
سال ۱۹۹۰ از طریق تولد در یک کشور مبتنی بر اصل خاک به دست آمده باشد. به نظر می‌رسد که این قانون، تابعیت ایتالیا را به همه فرزندان خردسال شهروندان ایتالیایی در زمان لازم‌الاجرا شدن قانون، حتی اگر فرزندان به فرزندی پذیرفته شده باشند، تعمیم داده است. همین قانون، قانون قبلی مبنی بر اخذ خودکار تابعیت ایتالیا از طریق "ازدواج قانونی" توسط زنان خارجی که با شوهر شهروند ایتالیایی ازدواج کرده‌اند را لغو می‌کند؛ بنابراین از تاریخ لازم‌الاجرا شدن (۲۷ آوریل)، برابری همسران خارجی قبل از قانون ایتالیا برقرار شد و اصل اساسی
خارجی قبل از قانون ایتالیا برقرار شد و اصل اساسی اخذ تابعیت از طریق ابراز اراده آزاد مجدداً تأیید شد. از دست دادن تابعیت ایتالیایی طبق قانون شماره ۱۲۳ سال ۱۹۸۳. با لازم‌الاجرا شدن قانون ۱۲۳ سال ۱۹۸۳ در ۲۷ آوریل ۱۹۸۳، ایتالیا الزامی را برای انتخاب یک تابعیت واحد از بین ایتالیایی‌هایی که تابعیت چندگانه داشتند و در ۲۷ آوریل ۱۹۸۳ یا پس از آن به سن قانونی می‌رسیدند، وضع کرد. این انتخاب باید ظرف یک سال انجام می‌شد. اگر انتخاب تابعیت ایتالیایی انجام نمی‌شد، احتمال از دست دادن تابعیت ایتالیایی وجود داشت. رویکرد
از دست دادن تابعیت ایتالیایی وجود داشت. رویکرد دولت نسبت به این قاعده بر آن است که افرادی با تابعیت دوگانه که تابعیت خارجی خود را از طریق تولد در کشورهایی با نظام تابعیت مبتنی بر خاک کسب کرده‌اند، از الزام قانونی مربوطه مستثنا هستند. این استثنا به این دلیل اعمال می‌شود که قانون جدید، مادهٔ هفت قانون شماره ۵۵۵ مصوب سال ۱۹۱۲ میلادی را که همچنان معتبر است، نسخ نکرده است. بر اساس آن ماده، تابعیت ایتالیایی در موارد خاصی حفظ می‌شود، حتی اگر فرد تابعیت دیگری را از طریق تولد در خارج کسب کرده باشد. افزون بر این،
از طریق تولد در خارج کسب کرده باشد. افزون بر این، دولت تصریح کرده است که فرزندانی که از مادران ایتالیایی متولد شده‌اند و تابعیت خارجی آنان به‌طور خودکار در نتیجهٔ ازدواج مادر با مرد خارجی پس از تاریخ ۱ ژانویه ۱۹۴۸ میلادی حاصل شده، نیز از این الزام مستثنا هستند. این توضیح، به‌ویژه در زمینهٔ اصلاحات پس از تصویب قانون اساسی جمهوری ایتالیا اهمیت دارد، چرا که از آن تاریخ به بعد، اصل برابری میان زن و مرد در انتقال تابعیت به رسمیت شناخته شده و تبعیض‌های پیشین در قوانین تابعیت مورد بازنگری قرار گرفته‌اند. در
در قوانین تابعیت مورد بازنگری قرار گرفته‌اند. در نتیجه، این تفسیر رسمی نه‌تنها از حقوق افراد با تابعیت دوگانه حمایت می‌کند، بلکه تلاش دارد تا با حفظ پیوستگی حقوقی با قوانین پیشین، از اعمال ناعادلانه یا تبعیض‌آمیز در حوزهٔ تابعیت جلوگیری کند و اصول قانون اساسی را در عمل پیاده سازد. این الزام در ۱۸ مه ۱۹۸۶ لغو شد و بنابراین فقط به افرادی که بین ۲۷ آوریل ۱۹۶۵ و ۱۷ مه ۱۹۶۷ متولد شده بودند، اعمال می‌شد بین ۱۸ مه ۱۹۸۶ و ۱۴ اوت ۱۹۹۴، افرادی که مشمول این الزام بودند، حق داشتند انتخاب‌های دیرهنگام خود در مورد
بودند، حق داشتند انتخاب‌های دیرهنگام خود در مورد شهروندی ایتالیا را انجام دهند یا تصمیمات قبلی خود دربارهٔ تابعیت خارجی را اصلاح کنند. ادغام اروپایی. مشارکت ایتالیا در ادغام اروپا بلافاصله پس از جنگ جهانی دوم در اواخر دهه ۱۹۴۰ آغاز شد. همکاری اولیه از طریق سازمان همکاری اقتصادی اروپا به عنوان شرط دریافت کمک از ایالات متحده که توسط طرح مارشال ارائه شده بود، بر اقتصاد متمرکز بود. وضعیت سیاسی پس از جنگ شرایطی را ایجاد کرد که ایجاد سازمان‌های بیشتر برای ادغام اروپای غربی در امتداد سیاست‌های اجتماعی و امنیتی
اروپای غربی در امتداد سیاست‌های اجتماعی و امنیتی مشترک را تسهیل کرد. ایتالیا در سال ۱۹۵۱ به یکی از اعضای بنیانگذار جوامع اروپایی (EC) تبدیل شد، مجموعه‌ای از سازمان‌ها که در نهایت به اتحادیه اروپا (EU) تبدیل شدند. شهروندان ایتالیایی در اولین انتخابات پارلمان اروپا در سال ۱۹۷۹ شرکت کردند و توانسته‌اند تحت آزادی جابجایی کارگران که توسط پیمان رم در سال ۱۹۵۷ تأسیس شده بود، در سایر کشورهای EC/EU کار کنند. با ایجاد شهروندی اتحادیه اروپا توسط پیمان ماستریخت در سال ۱۹۹۲، حقوق جابجایی آزاد به همه اتباع کشورهای عضو
۱۹۹۲، حقوق جابجایی آزاد به همه اتباع کشورهای عضو اتحادیه اروپا صرف نظر از وضعیت شغلی آنها گسترش یافت. دامنه این حقوق با تأسیس منطقه اقتصادی اروپا در سال ۱۹۹۴ گسترش بیشتری یافت و شامل هر تبعه یک کشور عضو EFTA به جز سوئیس شد، که توافق‌نامه جداگانه‌ای در مورد آزادی تردد با اتحادیه اروپا منعقد کرد که در سال ۲۰۰۲ لازم‌الاجرا شد. لیختن‌اشتاین به دلیل کوچک بودن جغرافیا و جمعیت این کشور، به‌طور استثنایی کنترل‌های مهاجرتی را بر شهروندان EEA/سوئیس حفظ می‌کند. قانون شماره ۹۱ مصوب ۱۹۹۲. قانون شماره ۹۱، مصوب ۵ فوریه
شماره ۹۱ مصوب ۱۹۹۲. قانون شماره ۹۱، مصوب ۵ فوریه ۱۹۹۲، تصریح می‌کند که افراد زیر از طریق تولد شهروند محسوب می‌شوند: طبق بند ۲، کودکانی که بدون سرپرست در ایتالیا یافت می‌شوند و نتوان ثابت کرد که تابعیت دیگری دارند، از طریق تولد شهروند ایتالیا محسوب می‌شوند ماده ۳ نیز تا حدی متن ماده ۵ قانون ۱۲۳ سال ۱۹۸۳ را بازتاب می‌دهد که در آن آمده است فرزندخوانده یک شهروند ایتالیایی، حتی اگر دارای تابعیت خارجی باشد و حتی اگر قبل از تصویب قانون متولد شده باشد، ایتالیایی تلقی می‌شود این ماده به صراحت عطف به ماسبق شدن را در
می‌شود این ماده به صراحت عطف به ماسبق شدن را در این وضعیت مقرر کرده است. این امر با وجود آن است که قانون در ماده ۲۰ خود به شکل دیگری، اعمال عطف به ماسبق را منتفی دانسته و مقرر می‌دارد «به جز مواردی که صریحاً ذکر شده باشد، وضعیت شهروندی کسب شده قبل از قانون فعلی تغییر نمی‌کند مگر اینکه وقایعی پس از تاریخ لازم‌الاجرا شدن آن رخ دهد». این مقرره، مطابق با نظر شماره ۱۰۵ مورخ ۱۵ آوریل ۱۹۸۳، مقرر می‌دارد که فرزندان مادرانی که شهروند ایتالیا هستند و پدرانی که تابعیت خارجی دارند و پیش از اول ژانویه ۱۹۴۸، یعنی تاریخ
خارجی دارند و پیش از اول ژانویه ۱۹۴۸، یعنی تاریخ لازم‌الاجرا شدن قانون اساسی جمهوری، متولد شده‌اند، با وجود اعلام مغایرت قانون قدیم با قانون اساسی توسط دادگاه قانون اساسی در تصمیم شماره ۳۰ مورخ ۱۹۸۳، همچنان مشمول مقررات قانون قدیمی ۵۵۵ مورخ ۱۳ ژوئن ۱۹۱۲ باقی می‌مانند. علاوه بر این، قانون ۹۱ سال ۱۹۹۲ مجاز بودن داشتن تابعیت چندگانه را پیش‌بینی می‌کند که پیش‌تر در ماده ۵ قانون ۱۲۳ سال ۱۹۸۳ برای ایتالیایی‌هایی که تابعیت جدید کسب می‌کردند ممنوع بود با این حال، این اجازه برای حفظ تابعیت ایتالیا در همه موارد کسب
اجازه برای حفظ تابعیت ایتالیا در همه موارد کسب تابعیت خارجی قابل اجرا نیست زیرا ایتالیا با برخی کشورها معاهداتی دارد که بر اساس آن، ایتالیایی که تابعیت یکی از این کشورها را کسب کند، ممکن است به‌طور خودکار تابعیت ایتالیا را از دست بدهد قانون ۹۱ سال ۱۹۹۲ این توافق‌نامه‌ها را به قوت خود باقی می‌گذارد علاوه بر این، این قانون مقرر می‌دارد که افرادی که تابعیت ایتالیا را کسب می‌کنند، نیازی به ترک تابعیت قبلی خود ندارند مشروط بر اینکه کشور مربوطه نیز اجازه داشتن تابعیت دوگانه را بدهد. پس از سال ۱۹۹۲، مجموعه‌ای از
دوگانه را بدهد. پس از سال ۱۹۹۲، مجموعه‌ای از قوانین و اصلاحات جدید در حوزه شهروندی به تصویب رسید که نقطه عطفی در سیاست‌های حقوقی ایتالیا محسوب می‌شود این قوانین نه تنها روش‌های قبلی دسترسی به تابعیت را بازنگری کردند بلکه دامنه آن را به‌طور معناداری گسترش دادند بر اساس این تغییرات، گروه‌ها و جوامعی که به دلیل شرایط تاریخی خاص یا پیامدهای جنگ‌ها از حق شهروندی محروم مانده بودند، سرانجام توانستند این حق را احراز کنند به این ترتیب، قانون‌گذاران تلاش کردند نوعی عدالت تاریخی برقرار کنند و خلأها یا تبعیض‌های حقوقی
تاریخی برقرار کنند و خلأها یا تبعیض‌های حقوقی گذشته را جبران نمایند این اصلاحات پیامدهای اجتماعی و سیاسی گسترده‌ای نیز به همراه داشت زیرا امکان ادغام بهتر این افراد در جامعه، افزایش حس تعلق و بهره‌مندی از حقوق کامل شهروندی را فراهم ساخت. این قوانین جدیدتر عبارتند از: ۱) قانون شماره ۳۷۹ مورخ ۱۴ دسامبر ۲۰۰۰ «مقررات مربوط به به رسمیت شناختن تابعیت ایتالیایی برای افراد متولد و ساکن در سرزمین‌های متعلق به امپراتوری اتریش-مجارستان و فرزندان آنها». (منتشر شده در روزنامه رسمی شماره ۲۹۵ در ۱۹ دسامبر ۲۰۰۰) قانون
روزنامه رسمی شماره ۲۹۵ در ۱۹ دسامبر ۲۰۰۰) قانون ۳۷۹/۲۰۰۰ شامل مقرراتی برای به رسمیت شناختن شهروندی ایتالیا برای افرادی بود که پیش از ۱۵ ژوئیه ۱۹۲۰ در سرزمین‌های ضمیمه‌شده به ایتالیا از امپراتوری اتریش-مجارستان متولد شده و در آن ساکن بودند این حق به رسمیت شناختن همچنین برای فرزندان آنها نیز قابل اعمال بود با این حال، به رسمیت شناختن شهروندی طبق این قانون تنها به خود متقاضیان داده می‌شد و این مقررات در دسامبر ۲۰۱۰ منقضی شد. ۲) قانون شماره ۱۲۴ مارس ۲۰۰۶ «تغییرات قانون شماره ۹۱ مورخ ۵ فوریه ۱۹۹۲ در مورد به
قانون شماره ۹۱ مورخ ۵ فوریه ۱۹۹۲ در مورد به رسمیت شناختن تابعیت ایتالیایی برای اتباع ایستریا، فیومه و دالماتیا و فرزندان آنها». (منتشر شده در روزنامه رسمی شماره ۷۳ در ۲۸ مارس ۲۰۰۶) قانون ۱۲۴/۲۰۰۶ به افرادی که شهروند ایتالیا بوده‌اند و در زمان واگذاری سرزمین‌های واگذار شده از ایتالیا به یوگسلاوی ساکن بوده‌اند، اجازه می‌دهد تا وضعیت شهروندی ایتالیا را پس بگیرند. این قانون به افرادی که با زبان و فرهنگ ایتالیایی آشنایی دارند و از نوادگان مستقیم افراد واجد شرایط ساکن در آن مناطق هستند، امکان درخواست شهروندی
ساکن در آن مناطق هستند، امکان درخواست شهروندی ایتالیا را می‌دهد. اخیراً، اصلاحاتی در قانون شهروندی به نفع مهاجران خارج از اتحادیه اروپا مورد بحث قرار گرفته است. این مهاجران در حال حاضر می‌توانند پس از اتمام ده سال اقامت در خاک جمهوری، برای شهروندی درخواست دهند. بسیاری از جنبه‌ها همچنان حل نشده باقی مانده‌اند، مانند به رسمیت شناختن وضعیت شهروندی برای نوادگان یک زن ایتالیایی که قبل از سال ۱۹۴۸ با یک شوهر خارجی ازدواج کرده و به دلیل ازدواج، تابعیت ایتالیا را از دست داده است. این موارد یک سیستم دوگانه برای به
دست داده است. این موارد یک سیستم دوگانه برای به رسمیت شناختن شهروندی ایجاد کرده‌اند: در حالی که نوادگان از طریق خط پدری هیچ مانعی برای به رسمیت شناختن وضعیت شهروندی خود ندارند - حتی اگر فرد بالادست در سال ۱۸۶۰ (قبل از تشکیل دولت ایتالیا) مهاجرت کرده باشد؛ نوادگان یک زن ایتالیایی - حتی اگر از همان خانواده باشد - امروزه هنوز خود را از کسب مجدد تابعیت ایتالیا محروم می‌دانند و تنها راه حل ممکن آنها حضور در برابر یک قاضی ایتالیایی است. کسب و از دست دادن تابعیت. حق مالکیت از طریق تولد یا نسب. کودکانی که در
حق مالکیت از طریق تولد یا نسب. کودکانی که در ایتالیا متولد می‌شوند، در صورتی که حداقل یکی از والدین آنها شهروند ایتالیا باشد، به‌طور خودکار در بدو تولد تابعیت ایتالیا را دریافت می‌کنند. افرادی که در این کشور از والدین غیر ایتالیایی متولد می‌شوند که تابعیت والدین خود را دریافت نمی‌کنند و در غیر این صورت بدون تابعیت خواهند بود، به‌طور خودکار در بدو تولد تابعیت ایتالیا را کسب می‌کنند. کودکانی که در خارج از کشور متولد می‌شوند، در صورتی که از یک شهروند ایتالیایی متولد شوند و در بدو تولد تابعیت دیگری کسب نکنند،
متولد شوند و در بدو تولد تابعیت دیگری کسب نکنند، در صورتی که حداقل یکی از والدین یا پدربزرگ و مادربزرگ آنها فقط تابعیت ایتالیا را داشته باشد و در ایتالیا متولد شده باشد، یا اگر حداقل یکی از والدین ایتالیایی آنها دو سال قبل از تولد فرزندشان در ایتالیا اقامت داشته باشد، شهروند ایتالیا محسوب می‌شوند. افرادی که در ایتالیا از والدین خارجی متولد شده‌اند و از بدو تولد تا سن ۱۸ سالگی به‌طور مداوم در این کشور اقامت داشته‌اند، حق اخذ تابعیت ایتالیا را دارند. طبیعی‌سازی. اتباع خارجی از کشورهای غیر اتحادیه اروپا
اتباع خارجی از کشورهای غیر اتحادیه اروپا می‌توانند پس از حداقل ۱۰ سال اقامت در این کشور، اعطای تابعیت ایتالیا را دریافت کنند. مدت اقامت برای افراد بدون تابعیت به پنج سال، برای شهروندان سایر کشورهای اتحادیه اروپا به چهار سال و برای هر کسی که اصالت ایتالیایی دارد به سه سال کاهش می‌یابد (در صورت زیر ۱۸ سال بودن، این مدت به دو سال کاهش می‌یابد). شهروندان سابق شهر واتیکان. طبق مفاد پیمان لاتران، هر شخصی که تابعیت واتیکان را از دست بدهد و در غیر این صورت بی‌وطن شود، به‌طور خودکار تابعیت ایتالیا را به دست
شود، به‌طور خودکار تابعیت ایتالیا را به دست می‌آورد. واجد شرایط بودن برای تابعیت واتیکان به قلمرو شهر واتیکان وابسته نیست، بلکه با انتصاب شخص به یک مقام مرتبط با واتیکان مقدس مرتبط است. این شامل کاردینال‌های کلیسای کاتولیک ساکن در واتیکان یا در رم، دیپلمات‌های واتیکان مقدس و هر شخص دیگری که به دلیل شغل خود در شهر واتیکان ساکن است، می‌شود. همسران و فرزندان یک شهروند واتیکان که مجاز به اقامت در قلمرو ایالت هستند، و همچنین هر شخصی که در غیر این صورت شرایط لازم برای اشتغال یا روابط خانوادگی را ندارد اما به‌طور
برای اشتغال یا روابط خانوادگی را ندارد اما به‌طور خاص توسط پاپ مجاز به اقامت در واتیکان است، می‌توانند برای اعطای تابعیت درخواست دهند. تابعیت واتیکان، برخلاف بسیاری از کشورها، بر اساس اصل خاک یا خون اعطا نمی‌شود، بلکه به‌طور کامل تابع موقعیت شغلی و اقامت در قلمرو شهر واتیکان است. این تابعیت، ماهیتی کارکردی و موقتی دارد و به‌منظور تسهیل امور اداری و مذهبی در دولت‌شهر واتیکان تعریف شده است. بر اساس مقررات موجود، هر فردی که شغل خود را در یکی از دفاتر واجد شرایط—مانند نهادهای کلیسایی، دیپلماتیک یا اداری وابسته
نهادهای کلیسایی، دیپلماتیک یا اداری وابسته به واتیکان—متوقف کند یا دیگر در شهر واتیکان اقامت نداشته باشد، به‌طور خودکار تابعیت خود را از دست می‌دهد. این قاعده، تابعیت را به‌عنوان امتیازی وابسته به خدمت و حضور در ساختار رسمی واتیکان تعریف می‌کند، نه به‌عنوان حق فردی یا پیوند خانوادگی. اعضای خانوادهٔ چنین فردی نیز، در صورت پایان شغل واجد شرایط، تابعیت خود را همزمان از دست می‌دهند. این امر نشان می‌دهد که تابعیت خانوادگی در واتیکان نیز به موقعیت شغلی سرپرست خانواده وابسته است و استقلال حقوقی برای اعضای خانواده
وابسته است و استقلال حقوقی برای اعضای خانواده در این زمینه وجود ندارد. فرزندان شهروندان واتیکان، پس از رسیدن به سن هجده سالگی، تابعیت خود را به‌طور خودکار از دست می‌دهند، مگر آنکه برای دریافت اجازهٔ اقامت دائم اقدام کنند. این شرط، نشان‌دهندهٔ ماهیت غیرارثی و غیرپایدار تابعیت واتیکان است و بر تمایز آن با نظام‌های تابعیت ملی تأکید دارد. حتی کاردینال‌هایی که در خارج از شهر واتیکان یا رم اقامت می‌کنند، تابعیت خود را از دست می‌دهند، زیرا اقامت در رم یا واتیکان شرط لازم برای حفظ تابعیت محسوب می‌شود. این مقررات،
لازم برای حفظ تابعیت محسوب می‌شود. این مقررات، ساختار تابعیتی واتیکان را به‌عنوان یک نظام اداری و مذهبی خاص تعریف می‌کند که با اصول رایج در حقوق بین‌الملل تفاوت بنیادین دارد. اعطای تابعیت از طریق اصل خون. شهروندان کشورهای دیگر که از والدین یا پدربزرگ و مادربزرگ متولد ایتالیا هستند، می‌توانند از طریق نسب (یا به عبارت دیگر، از طریق "اشتقاق" طبق اصول شهروندی "اصل خون") ادعای تابعیت ایتالیایی داشته باشند. تابعیت ایتالیا بر اساس اصل خون از طریق خط پدری به‌طور خودکار به فرزندان منتقل می‌شود و از اول ژانویه ۱۹۴۸
به فرزندان منتقل می‌شود و از اول ژانویه ۱۹۴۸ به بعد این حق به‌طور برابر از طریق مادر نیز قابل انتقال است بنابراین هر فردی که از پدر یا مادر ایتالیایی متولد شود واجد تابعیت ایتالیا خواهد بود حتی اگر در کشوری متولد شده باشد که بر اساس اصل خاک تابعیت آن کشور را نیز به‌طور خودکار به او اعطا می‌کند در چنین شرایطی فرد از بدو تولد دارای تابعیت دوگانه یا چندگانه خواهد بود نکته مهم در نظام تابعیت ایتالیا این است که تأخیر در ثبت تولد فردی که در خارج از کشور از والدین ایتالیایی متولد شده موجب از دست رفتن تابعیت
ایتالیایی متولد شده موجب از دست رفتن تابعیت نمی‌شود حتی اگر فرد در زمان حیات خود اقدام به ثبت تولد نکرده باشد بازماندگان او می‌توانند سال‌ها پس از درگذشت وی تولد او را به مقامات ایتالیایی گزارش دهند در این صورت گزارش تولد فرد متوفی همراه با ثبت تولد نسل‌های بعدی می‌تواند مبنایی برای شناسایی تابعیت ایتالیایی در نسل‌های بعدی باشد. در نظام تابعیت ایتالیا که بر اساس اصل خون استوار است، فرد تنها زمانی می‌تواند تابعیت ایتالیا را از طریق تولد کسب کند که در لحظه تولد یکی یا هر دو والد او دارای تابعیت ایتالیا باشند
یکی یا هر دو والد او دارای تابعیت ایتالیا باشند این شرط اساس حقوقی انتقال تابعیت از نسلی به نسل دیگر را شکل می‌دهد و بر وضعیت حقوقی والدین در زمان تولد تأکید دارد. در برخی موارد خاص ممکن است تنها مادر در زمان تولد کودک دارای تابعیت ایتالیا باشد و این زمانی رخ می‌دهد که مادر تابعیت خود را از طریق ازدواج با مرد ایتالیایی به دست آورده باشد اگر پدر پیش از تولد کودک تابعیت ایتالیا را از دست داده باشد و مادر همچنان تابعیت خود را حفظ کرده باشد کودک می‌تواند از طریق مادر واجد تابعیت ایتالیایی شود این وضعیت پس از
مادر واجد تابعیت ایتالیایی شود این وضعیت پس از اصلاحات حقوقی پس از سال ۱۹۴۸ که انتقال تابعیت از طریق مادر را به رسمیت شناخت، اهمیت بیشتری یافته است. در چنین مواردی، تابعیت مادر در صورتی که در زمان تولد کودک معتبر باشد، می‌تواند مبنای قانونی برای انتقال تابعیت به فرزند قرار گیرد. این رویکرد، نشان‌دهندهٔ تحول در نظام حقوقی ایتالیا از ساختارهای مردمحور به نظامی است که بر برابری حقوقی میان والدین تأکید دارد و امکان انتقال تابعیت را بر اساس وضعیت واقعی و حقوقی در زمان تولد تنظیم می‌کند، نه صرفاً بر اساس جنسیت
در زمان تولد تنظیم می‌کند، نه صرفاً بر اساس جنسیت یا منشأ تابعیت. این تحول، نقش مهمی در بازسازی حقوق شهروندی، به‌ویژه برای نسل‌های مهاجر و فرزندان آنان، ایفا کرده است. تحت شرایط خاص، کودکی که با تابعیت ایتالیایی متولد شده است، ممکن است بعداً در دوران نوزادی تابعیت ایتالیایی خود را از دست داده باشد. این رویداد می‌تواند مانع از ادعای تابعیت ایتالیایی توسط فرزندان او شود. اگر والدین ایتالیایی یک کودک خردسال در کشور دیگری تابعیت بگیرند، کودک ممکن است تابعیت ایتالیایی خود را حفظ کند یا تابعیت ایتالیایی خود را
خود را حفظ کند یا تابعیت ایتالیایی خود را از دست بدهد. کودکانی که از دست دادن تابعیت ایتالیایی خود پس از تابعیت خارجی والدینشان معاف بودند، در بسیاری از موارد، طبق قوانین تابعیت خاک در آن کشورها، شهروند ("اصل خاک") کشورهای دیگری بودند که در آن متولد شده بودند. متقاضی لازم است درخواست خود را از طریق کنسولگری ایتالیا که بر محل اقامت او صلاحیت دارد، ثبت کند. هر کنسولگری ممکن است در جزئیات رویه‌های اداری، مدارک موردنیاز و مدت زمان بررسی پرونده تفاوت‌هایی داشته باشد. با این وجود، اصل قانونی و معیارهای اساسی
باشد. با این وجود، اصل قانونی و معیارهای اساسی برای دریافت تابعیت از طریق تبار یا «حق خون» در تمامی کنسولگری‌ها یکسان بوده و تغییری نمی‌کند. معیارهای اساسی برای کسب تابعیت "از طریق خون" برای درخواست‌های ارسالی تا تاریخ ۲۸ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۵۹ شب به وقت رم: پیش از تاریخ ۱۷ مارس ۱۸۶۱، مفهومی به نام «شهروند ایتالیایی» اساساً وجود نداشت، زیرا کشور ایتالیا هنوز به‌صورت یک دولت واحد و متحد شکل نگرفته بود. از همین رو، برای هر ادعای تابعیت بر پایه اصل خون، لازم است که قدیمی‌ترین نیا یا جد ایتالیایی که نسب به او
که قدیمی‌ترین نیا یا جد ایتالیایی که نسب به او بازمی‌گردد، در آن زمان یا پس از اعلام اتحاد ایتالیا همچنان زنده بوده باشد تا بتوان تابعیت او را معتبر و قابل استناد دانست. «اگر جد ایتالیایی شما در مناطق زیر، ونتو، فریولی-ونیز-جولیا یا ترنتینو آلتو-آدیجه، متولد شده باشد، برای درخواست تابعیت ایتالیا، باید ثابت کنید که جد پس از ۱۶ ژوئیه ۱۹۲۰ ایتالیا را ترک کرده است.» به نقل از icapbridge2worlds.com تمام مقررات گفته شده باید در یک زنجیره نسب مستقیم برقرار باشد و انتقال تابعیت ایتالیا محدود به تعداد مشخصی از
و انتقال تابعیت ایتالیا محدود به تعداد مشخصی از نسل‌ها نیست و می‌تواند بدون محدودیت ادامه یابد و تنها استثنا مربوط به شرط تاریخی ۱۷ مارس ۱۸۶۱ است. اگر یک جد ایتالیایی پیش از رسیدن به سن قانونی یعنی ۲۱ سالگی برای تولدهای قبل از ۱۰ مارس ۱۹۷۵ یا ۱۸ سالگی برای تولدهای پس از آن تاریخ به صورت مستقل و بدون والدین خود تابعیت کشور دیگری را کسب کرده باشد معمولاً تابعیت ایتالیایی او از بین نمی‌رفته و او همچنان واجد شرایط انتقال تابعیت به فرزندان خود محسوب می‌شود. داشتن تنها یک والد ایتالیایی برای انتقال تابعیت کافی
تنها یک والد ایتالیایی برای انتقال تابعیت کافی است هرچند تا پیش از اول ژانویه ۱۹۴۸ این حق فقط از طریق پدر امکان‌پذیر بود و مادران نمی‌توانستند تابعیت را به فرزندان منتقل کنند مگر در شرایط خاص. زنانی که خارجی بودند و تا پیش از ۲۷ آوریل ۱۹۸۳ با مردان ایتالیایی ازدواج کرده‌اند به‌طور خودکار شهروند ایتالیا می‌شدند و در بسیاری از موارد حتی اگر شوهرانشان بعداً تابعیت کشوری دیگر را گرفته باشند این زنان تابعیت ایتالیایی خود را حفظ کرده‌اند و به همین دلیل فرزندان آن‌ها نیز می‌توانند از این طریق تابعیت دریافت کنند.
نیز می‌توانند از این طریق تابعیت دریافت کنند. برای درخواست‌های ارسالی از ۲۹ مارس ۲۰۲۵: با قانون شماره ۷۴ مورخ ۲۳ مه ۲۰۲۵ و فرمان-قانون شماره ۳۶ مورخ ۲۸ مارس ۲۰۲۵، انتقال تابعیت ایتالیا به فرزندان مهاجران ایتالیایی دیگر بدون محدودیت نیست. این قانون تصریح می‌کند که کسانی که در خارج از ایتالیا متولد شده‌اند و تابعیت دیگری نیز دارند، حتی قبل از لازم‌الاجرا شدن این قانون فرمان، شهروند ایتالیا محسوب نمی‌شوند، مگر اینکه حداقل یکی از شرایط زیر را داشته باشند: جلوه‌های عملی. بخش قابل توجهی از متقاضیان "قانون خون"،
عملی. بخش قابل توجهی از متقاضیان "قانون خون"، برزیلی‌های ایتالیایی، آمریکایی‌های ایتالیایی، آرژانتینی‌های ایتالیایی و اروگوئه‌ای‌های ایتالیایی هستند، زیرا این کشورها در اواخر دهه ۱۸۰۰ و ۱۹۰۰ تعداد زیادی از مهاجران ایتالیایی را پذیرفتند و برزیل بزرگ‌ترین جامعه ایتالیایی‌ها را در خارج از ایتالیا در خود جای داده است و پس از آن آرژانتین و ایالات متحده قرار دارند. بسیاری از این ایتالیایی‌هایی که گذرنامه ایتالیایی دریافت می‌کنند، از آن برای زندگی در اسپانیا استفاده می‌کنند و قبلاً نیز از آن برای زندگی در
استفاده می‌کنند و قبلاً نیز از آن برای زندگی در بریتانیا، زمانی که هنوز بخشی از اتحادیه اروپا بود، استفاده کرده بودند. پرونده مهم دادگاه عدالت اروپا در سال ۱۹۹۲ با "عنوان «میچلتی علیه کانتابریا»"، پرونده‌ای مربوط به یک شهروند ایتالیایی آرژانتینی‌تبار ساکن اسپانیا که تابعیت ایتالیایی‌اش توسط اسپانیا به چالش کشیده شده بود، تصریح کرد که کشورهای عضو اتحادیه اروپا مجاز به تمایز بین شهروندان سنتی یک کشور عضو اتحادیه اروپا، مانند ایتالیا، و افرادی که فقط از طریق نسب یا "اصل خون" تابعیت کشور دیگری از اتحادیه اروپا
یا "اصل خون" تابعیت کشور دیگری از اتحادیه اروپا را دارند، نیستند. صف‌های طولانی انتظار کنسولی، همراه با دشواری یافتن تمام مدارک مورد نیاز، هزینه‌ها و عدم وجود دلیل برای دریافت گذرنامه دوم برای بسیاری از افراد، عملاً به عنوان محدودیتی برای تعداد متقاضیان عمل می‌کند. انتقال تابعیت ایتالیا از طریق والدین. حکم شماره ۴۴۶۶ سال ۲۰۰۹ از دادگاه تجدیدنظر (دادگاه تجدیدنظر نهایی). دیوان عالی کشور با تغییر موضع خود در تصمیم شماره ۳۳۳۱ سال ۲۰۰۴، تأکید کرده است که بر اساس تصمیمات ۸۷ سال ۱۹۷۵ و ۳۰ سال ۱۹۸۳، حق برخورداری
تصمیمات ۸۷ سال ۱۹۷۵ و ۳۰ سال ۱۹۸۳، حق برخورداری از وضعیت شهروندی ایتالیا باید به متقاضیانی اعطا شود که در خارج از کشور از فرزند زن ایتالیایی متولد شده‌اند که در مدت لازم‌الاجرا شدن قانون ۵۵۵ سال ۱۹۱۲ با یک فرد خارجی ازدواج کرده و به همین دلیل از تابعیت ایتالیا محروم شده بود. اگرچه دادگاه اصل مغایرت قوانین پیش از تصویب قانون اساسی با این قانون را پذیرفته است، طبق مقررات اعلام شده، این مغایرت تنها بر روابط و موقعیت‌هایی اثر می‌گذارد که پس از اول ژانویه ۱۹۴۸ ایجاد شده باشند و نمی‌تواند وضعیت پیش از
۱۹۴۸ ایجاد شده باشند و نمی‌تواند وضعیت پیش از لازم‌الاجرا شدن قانون اساسی را به حالت قبل بازگرداند با این حال دادگاه تأکید می‌کند که حق شهروندی، به عنوان یک وضعیت دائمی و غیرقابل نقض، مگر در مواردی که خود متقاضی آن را لغو کند، همواره پایدار باقی می‌ماند بنابراین حتی اگر جد یا والدین متوفی باشند و قوانین تبعیض‌آمیز پیشین که خلاف قانون اساسی اعلام شده‌اند مانع شناسایی تابعیت شده باشند، این محرومیت نامشروع قابل توجیه نیست و حق شهروندی به دلیل ماهیت پایدار خود همچنان قابل احراز است. تأثیرات تصمیم شماره ۴۴۶۶
همچنان قابل احراز است. تأثیرات تصمیم شماره ۴۴۶۶ سال ۲۰۰۹ دیوان عالی کشور بر رویه قضایی. پس از رأی مهم سال ۲۰۰۹، قضات دادگاه رم در بیش از پانصد پرونده تابعیت ایتالیا را به فرزندان زنانی اعطا کردند که پیش از سال ۱۹۴۸ متولد شده یا با مردان غیرایتالیایی ازدواج کرده بودند این تصمیم نقطه عطفی در شناسایی حقوق تابعیتی زنانی بود که پیش‌تر به دلیل تبعیض‌های قانونی از انتقال تابعیت به فرزندان خود محروم شده بودند با این حال، از آنجا که پارلمان ایتالیا این رأی دیوان کشور را به قانون تبدیل نکرده است، امکان دریافت تابعیت