payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لیلانا سگره (؛ زادهٔ ۱۰ سپتامبر ۱۹۳۰) بازماندهٔ ایتالیایی هولوکاست است که توسط رئیس‌جمهور سرجو ماتارلا در سال ۲۰۱۸ به عنوان سناتور مادام‌العمر به دلیل خدمات میهن‌پرستانه برجسته در حوزه اجتماعی منصوب شد. او در ۱۹۳۰ در خانواده‌ای یهودی در میلان به دنیا آمد. در ۱۹۳۸ پس از تصویب قوانین نژادی ایتالیا از مدرسه ابتدایی اخراج شد. در ۱۹۴۳، او همراه خانواده‌اش دستگیر و به اردوگاه آشویتس تبعید شد. تنها بازماندهٔ خانواده بود و با پایان جنگ جهانی دوم در ۱۹۴۵ به میلان بازگشت. پس از دهه‌ها سکوت، در دهه ۱۹۹۰ شروع به صحبت
پس از دهه‌ها سکوت، در دهه ۱۹۹۰ شروع به صحبت با عموم مردم، به ویژه دانش‌آموزان جوان، دربارهٔ تجربهٔ خود کرد. زندگی‌نامه. لیلانا سگره در میلان در خانواده‌ای یهودی متولد شد و با پدرش آلبرتو و پدربزرگ و مادربزرگ پدری‌اش، جوزپه سگره و اولگا لووی، زندگی کرد. مادرش، لوسیا فولینیو، زمانی که لیلانا هنوز یک ساله نشده بود درگذشت. خانوادهٔ او غیرمذهبی بود و آگاهی از یهودی بودن او تنها پس از بحران قوانین نژادی ایتالیا در ۱۹۳۸ به او رسید، پس از آن از مدرسه اخراج شد. با تشدید آزار و اذیت یهودیان ایتالیایی، پدرش او را در
آزار و اذیت یهودیان ایتالیایی، پدرش او را در خانهٔ دوستی پنهان کرد و از مدارک جعلی استفاده کرد. در ۱۰ دسامبر ۱۹۴۳، در سن سیزده سالگی، همراه با پدرش، سگره تلاش کرد به سوئیس فرار کند، اما هر دو توسط مقامات سوئیسی رد شدند. در ۱۱ دسامبر ۱۹۴۳، او توسط فاشیست‌ها در استان وارزه در سلوتتا دی ویجو دستگیر شد. پس از شش روز زندان در وارزه، به کومو و در نهایت به میلان منتقل شد و ۴۰ روز بازداشت شد. در ۳۰ ژانویه ۱۹۴۴، سگره از سکوی ۲۱ ایستگاه راه‌آهن مرکزی میلان به اردوگاه آشویتس تبعید شد و هفت روز بعد رسید. او بلافاصله
آشویتس تبعید شد و هفت روز بعد رسید. او بلافاصله از پدرش آلبرتو جدا شد و هرگز او را ندید؛ پدرش در ۲۷ آوریل ۱۹۴۴ کشته شد. در ۱۸ مه ۱۹۴۴ پدربزرگ و مادربزرگ پدری او در اینوریگو، استان کومو دستگیر و چند هفته بعد به آشویتس تبعید شدند و در هنگام ورود در ۳۰ ژوئن کشته شدند. در جریان انتخاب، سگره با شمارهٔ ۷۵۱۹۰ خالکوبی شد. او حدود یک سال در کارخانهٔ مهمات اتحادیه، متعلق به زیمنس، به کار اجباری مشغول شد. در طول زندان، سه بار دیگر تحت انتخاب قرار گرفت. در ژانویه ۱۹۴۵، پس از تخلیهٔ اردوگاه، او به راه‌پیمایی مرگ
۱۹۴۵، پس از تخلیهٔ اردوگاه، او به راه‌پیمایی مرگ (هولوکاست) به سمت اردوگاه کار اجباری راونسبروک در آلمان منتقل شد. پس از چند هفته در شرایط وحشتناک، به اردوگاه تابع مالچو منتقل شد و در ۱ مه ۱۹۴۵ توسط ارتش سرخ آزاد شد. از میان ۷۷۶ کودک ایتالیایی ۱۴ ساله یا کمتر که به اردوگاه آشویتس تبعید شدند، تنها ۳۵ نفر زنده ماندند. پس از هولوکاست، سگره به منطقهٔ مارکه نقل مکان کرد و با مادربزرگ و پدربزرگ مادری خود، تنها بازماندگان خانواده، زندگی کرد. در ۱۹۴۸، او با آلفردو بلی پاسی، زندانی سیاسی کاتولیک که او نیز از
بلی پاسی، زندانی سیاسی کاتولیک که او نیز از اردوگاه‌های نازی جان سالم به در برده بود، آشنا شد. این دو در ۱۹۵۱ ازدواج کردند و سه فرزند داشتند.
جیوکوندا بلی (؛ زادهٔ ) شاعر، مؤلف، رمان‌نویس اهل نیکاراگوئه است. سال‌های آغازین. جیوکوندا بلی در خانواده‌ای ثروتمند در ماناگوآ بزرگ شد. پدر او هامبرتو بلی زاپاتا و برادرش هامبرتو بلی است. او در مدرسه شبانه‌روزی در اسپانیا تحصیل کرد، از مدرسه سلطنتی سانتا ایزابل در مادرید فارغ‌التحصیل شد و سپس تبلیغات و روزنامه‌نگاری را در مدرسه تبلیغات و روزنامه‌نگاری چارلز موریس پرایس در فیلادلفیا آموخت. او ازدواج کرد و در ۱۹ سالگی، پس از بازگشت به نیکاراگوئه، نخستین دختر خود را به دنیا آورد. زندگی حرفه‌ای. بلی فعالیت
خود را به دنیا آورد. زندگی حرفه‌ای. بلی فعالیت حرفه‌ای خود را در پپسی آغاز کرد و به عنوان رابط با آژانس تبلیغاتی این شرکت، پابلیسا، مشغول شد و سپس به‌عنوان مدیر حساب در همان آژانس استخدام شد. او از طریق یکی از همکارانش در آژانس تبلیغاتی با کامیلو اورتگا آشنا شد و او را به جبهه آزادی‌بخش ملی ساندینیستا معرفی کرد و از او خواست به این گروه بپیوندد. در سال ۱۹۷۰، بلی به مبارزه علیه خانواده سوموزا و دیکتاتوری آن‌ها پیوست و لیا اورتگا، همسر کامیلو اورتگا، او را به جنبش سوگند داد. فعالیت او در این جنبش باعث شد که
جنبش سوگند داد. فعالیت او در این جنبش باعث شد که در سال ۱۹۷۵ به تبعید در مکزیک وادار شود. او در سال ۱۹۷۹، درست پیش از پیروزی ساندینیست‌ها، به کشور بازگشت و در سال ۱۹۸۲ به‌عنوان رابط مطبوعاتی بین‌المللی جبهه آزادی‌بخش ملی ساندینیستا و در سال ۱۹۸۴ به‌عنوان مدیر ارتباطات دولتی منصوب شد. در همان دوران با چارلز کاستالدی، روزنامه‌نگار آمریکایی ان‌پی‌آر آشنا شد و در سال ۱۹۸۷ با او ازدواج کرد. او پس از سال ۱۹۹۰ زمان خود را میان ماناگوآ و لس‌آنجلس تقسیم کرد. او پس از آن از جبهه آزادی‌بخش ملی ساندینیستا جدا شد و به
آن از جبهه آزادی‌بخش ملی ساندینیستا جدا شد و به یکی از منتقدان جدی دولت دانیل اورتگا تبدیل شد. او اکنون در تبعید در مادرید زندگی می‌کند.
لوردانا برتِه (؛ زادهٔ ۲۰ سپتامبر ۱۹۵۰) خواننده، ترانه‌سرا و بازیگر ایتالیایی است. او با ترانه‌سرایان برجستهٔ ایتالیایی مانند پینو دانیله، ایوانو فوساتی، ماریو لاوتزی، منگو (خواننده) و انریکو روجری همکاری کرده است؛ خواهرش میا مارتینی (میمی برتِه) نیز خوانندهٔ شناخته‌شده‌ای بود. او با سبک‌های مختلف موسیقی از راک اند رول تا رِگی و از فانک تا موسیقی پاپ تجربه اندوخته است. برتِه به دلیل پوشش‌های عجیب و غریبش در اجراهای صحنه‌ای شناخته شده است. زندگی اولیه. برتِه در بانیارا کالابرا، استان رجو کالابریا در جنوب
در بانیارا کالابرا، استان رجو کالابریا در جنوب ایتالیا به دنیا آمد، سومین فرزند از چهار دختر، سه سال پس از خواهرش میا مارتینی بود. والدینش، جوزپه رادامس برتِه و ماریا سالوینا داتو، هر دو معلم مدرسه بودند. لوردانا دوران کودکی خود را در پورتو رکاناتی و سپس در آنکونا گذراند. پس از جدایی والدین، برتِه همراه مادرش به رم نقل مکان کرد و در مؤسسهٔ هنر محلی تحصیل کرد. حرفه. در اوایل دههٔ ۱۹۷۰، او به عنوان رقاصهٔ گو-گو در برنامه‌های تلویزیونی و رادیویی مانند «باندیرا جیالا» و «استاسرا ریتا!» اجرا کرد. او بعداً به
جیالا» و «استاسرا ریتا!» اجرا کرد. او بعداً به گروه رقص کلاب پایپر در رم پیوست، جایی که با رناتو زیرو آشنا شد. در سال ۱۹۶۹، برتِه، زیرو و تئو تئوکولی در نسخهٔ ایتالیایی موزیکال «هیر» ایفای نقش کردند. در سال ۱۹۷۰، لوردانا و خواهرش دومنیکا، که نام خود را به میا مارتینی تغییر داده بود، به عنوان همخوان برای چیکو بوارکه د هالاندا اجرا کردند. در حالی که مارتینی مسیر موفقیت‌آمیز موسیقی خود را آغاز کرد و آهنگ‌هایی مانند «پیکولو اومانو» و «مینوئتو (آهنگ)» ضبط کرد، لوردانا به دنبال تئاتر ادامه داد. در ۱۹۷۲، او در
لوردانا به دنبال تئاتر ادامه داد. در ۱۹۷۲، او در «چائو رودی» و «اُرفئو ۹» اجرا کرد. در ۱۹۷۴، تهیه‌کنندگان آلفردو چرّوتی و انریکو ریکارِدی او را قانع کردند تا اولین آلبوم خود، "استریکینگ"، را ضبط کند. دومین آلبوم برتِه، «نورماله او سوپر»، شامل «سِی بللیسیما» بود که نخستین موفقیت داخلی او به‌شمار می‌رفت. در ۱۹۷۸، برتِه رابطه‌ای با ایوانو فوساتی آغاز کرد. فوساتی تک‌آهنگ «اِ لا لونا بوسّو» را تولید کرد که یکی از نخستین آهنگ‌های رِگی شناخته شده در ایتالیا محسوب می‌شود. در اوایل دههٔ ۱۹۸۰، برتِه یک سال در
محسوب می‌شود. در اوایل دههٔ ۱۹۸۰، برتِه یک سال در نیویورک گذراند تا روی آلبوم بعدی خود کار کند. الیو فیوروچی او را با اندی وارهول در کارخانهٔ وارهول آشنا کرد. وارهول و برتِه در موزیک ویدئوی آهنگ «مووی» همکاری کردند. در ۱۹۸۲، او با آهنگ «نون سونو اونا سینورا» در فستیوال‌بار برنده شد. در ۱۹۸۵، آلبوم "کاریوکا" را با همکاری جوان ضبط کرد. در ۱۹۸۶، او با آهنگ «رِ» در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. در ۱۹۸۸، با بیورن بوری ملاقات و ازدواج کرد. این ازدواج در ۱۹۹۲ پایان یافت. در ۱۹۹۳، برتِه و میا مارتینی در آهنگ
پایان یافت. در ۱۹۹۳، برتِه و میا مارتینی در آهنگ «استیامو کومه استیامو» همکاری کردند. در ۱۲ مه ۱۹۹۵، مارتینی در آپارتمان خود در کاردانو آل کامپو (وارزه) بی‌هوش یافت و مرگ او لحظهٔ سختی در زندگی برتِه بود. در اوایل دههٔ ۲۰۰۰، لوردانا دوباره به تئاتر بازگشت و با کارلا فراچی در «جرُسالِمه» در حمام‌های کاراکالا رم اجرا کرد. او کارگردانی سه ویدئوی موجود در مینی-سی‌دی «دیمی که می‌آمی» ۲۰۰۲ را بر عهده گرفت. دو سال بعد، او در «میوزیک فارم»، نخستین برنامهٔ واقع‌نمای تلویزیون ایتالیا با حضور خوانندگان مشهور، شرکت
تلویزیون ایتالیا با حضور خوانندگان مشهور، شرکت کرد. با استفاده از درآمدهای این برنامه، آلبوم جدید «بیبی‌برتِه» (۲۰۰۵) را به تنهایی تولید کرد.
باربارا لونگی ( , ؛ ۲۱ سپتامبر ۱۵۵۲ – ۲۳ دسامبر ۱۶۳۸) نقاش ایتالیایی بود. او در دوران زندگی خود به عنوان پرتره‌نگار بسیار مورد تحسین قرار گرفت، اگرچه بیشتر پرتره‌هایش اکنون از بین رفته یا نامشخص هستند. آثار او، مانند نقاشی‌های متعدد مدونا (هنر)، شهرت خوبی برایش به عنوان هنرمند به ارمغان آورد. زندگی و آثار. باربارا لونگی در ۲۱ سپتامبر ۱۵۵۲ در شهر شمالی ایتالیا، راونا، متولد شد و تمام عمر خود را در آنجا گذراند. پدر او، لوکا لونگی (۱۵۰۷–۱۵۸۰)، نقاش مشهور تکلف‌گرایی بود، و برادر بزرگترش فرانچسکو (۱۵۴۴–۱۶۱۸) نیز
بود، و برادر بزرگترش فرانچسکو (۱۵۴۴–۱۶۱۸) نیز نقاش بود. هر دو خواهر و برادر آموزش نقاشی را از پدر دریافت کردند و بخشی از کارگاه او بودند، و باربارا در پروژه‌هایی مانند کار روی قطعه محرابهای بزرگ کمک کرد. او همچنین مدل شد و با فرایند بازاریابی آثار هنری خود به مشتریان آشنا شد. اگرچه آموزش او تا سال ۱۵۷۰ کامل شد، ارتباط او با خانواده و کارگاه پدرش همچنان قوی باقی ماند. اطلاعات کمی دربارهٔ زندگی او در دست است و حتی مشخص نیست که آیا ازدواج کرده بود یا نه. لونگی به عنوان پرتره‌نگار بسیار مورد احترام بود، اما
به عنوان پرتره‌نگار بسیار مورد احترام بود، اما تنها یکی از پرتره‌های او، "راهب کامالدولزی"، امروزه شناخته شده است. این همچنین تنها نقاشی شناخته‌شده او است که یک مرد بالغ را نشان می‌دهد و یکی از معدود نقاشی‌هایی است که تاریخ دارد (اگرچه رقم آخر کاملاً خوانا نیست؛ ممکن است ۱۵۷۰ یا ۱۵۷۳ باشد). پدر لونگی او را به عنوان سنت باربارا در نقاشی ۱۵۷۰ خود "مریم و کودک بر تخت با قدیسان" به تصویر کشید. احتمالاً او برای نقاشی پدرش "عروسی کانا" نیز مدل شد. نقاشی "سنت کاترین اسکندریه" (بالا) شباهت زیادی به تصویر پدر از او
اسکندریه" (بالا) شباهت زیادی به تصویر پدر از او در دو نقاشی یادشده دارد و عموماً به عنوان خودنگاره شناخته می‌شود. دربارهٔ تصویر خود از کاترین اسکندریه اشرافی و فرهنگی، ایرنه گرازیانی نوشته است که «وقتی او تصویری از خود ارائه می‌دهد، باربارا نیز طبق مدل زن فضیلت‌مند، باوقار و دانشمند ارائه می‌شود، و موضوعاتی را بازمی‌یابد که لاوینیا فونتانا چند سال قبل در بولونیا توسعه داده بود، مطابق با سبک مرتبط با مَنریسم پایانی». پیشنهاد شده است که لونگی ممکن است خودنگارهٔ خود را به عنوان تصویر عبادتی یک قدیس ارائه کرده
خود را به عنوان تصویر عبادتی یک قدیس ارائه کرده باشد تا ظاهر خودپسندی را نشان ندهد. این نقاشی که در ابتدا برای صومعهٔ سانتا آپولیناره در کلاس سفارش داده شده بود، در سال ۱۸۲۹ توسط موزهٔ هنر شهر راونا خریداری شد و در ۱۹۸۰ مرمت شد. چندین نسخهٔ دیگر از تصاویر کاترین اسکندریه توسط او وجود دارد. بیشتر نقاشی‌های لونگی امضا نشده‌اند، اما در یکی از آنها حروف اختصاری "B.L.F." وجود دارد که به معنای "باربارا لونگی ساخته" است. و در نقاشی دیگر "B.L.P." نوشته شده است که به معنای "باربارا لونگی نقاشی کرده" است. از آنجا که
معنای "باربارا لونگی نقاشی کرده" است. از آنجا که تقریباً همهٔ آثار او بدون امضا هستند، مشخص نیست که چند نقاشی ایجاد کرده یا هنوز موجود هستند. تنها حدود پانزده اثر به‌طور قطعی به او نسبت داده شده‌اند. از این تعداد، حدود دوازده نقاشی از مدونا (هنر) هستند؛ چنین نقاشی‌هایی در دوران اصلاح کاتولیک بسیار محبوب بودند. گمان می‌رود برخی آثار او به اشتباه به پدرش نسبت داده شده باشند. از نقاشی‌های لونگی که مدونا را نشان نمی‌دهند، "جودیت با سر هولوفرنس" (حدود ۱۵۷۰–۷۵) است. سر بریدن هولوفرنس توسط جودیت همچنین توسط دیگر
سر بریدن هولوفرنس توسط جودیت همچنین توسط دیگر هنرمندان زن از جمله فده گالیزیا، الیزابتا سیرانی و آرتمیزیا جنتیلسکی نقاشی شده است. نسخهٔ لونگی تفاوت زیادی با نقاشی‌های دیگر دارد زیرا عمل خشونت‌آمیز را نشان نمی‌دهد؛ بلکه جودیت او به دنبال آمرزش است و به سوی آسمان نگاه می‌کند. این با ایده‌های دوران مقابله‌با-اصلاحات دربارهٔ آمادگی برای اعتراف به گناه و ایمان به آمرزش برای توبه‌کننده همخوانی دارد. سادگی ترکیب و پالت رنگی ملایم در نقاشی‌های او نیز منعکس‌کنندهٔ آموزه‌های دوران مقابله‌با-اصلاحات است. آثار نسبتاً
دوران مقابله‌با-اصلاحات است. آثار نسبتاً کوچک او، در مقابل قطعات بزرگ محراب که پدرش خلق کرده بود، نشان‌دهندهٔ تأکید بر تفکر عبادتی بودند. او تلاش می‌کرد همدلی بیننده را با موضوعات خود ایجاد کند و از روند ایجاد صحنه‌های عظیم کتاب مقدس اجتناب کرد و بر نمایش‌های آرام مدونا و کودک تمرکز کرد. تأثیرات هنری او شامل رافائل، آنتونیو دا کورجو، پارمیجانینو، مارکانتونیو ریماندی و آگوستینو ونیزیانو بودند. موفقیت بین‌المللی نقاش مشهور زن ایتالیایی سوفونیسبا آنگیسولا نیز ممکن است الهام‌بخش او بوده باشد. در حالی که تحت
ممکن است الهام‌بخش او بوده باشد. در حالی که تحت تأثیر این چهره‌های برجسته بود، سبک منحصر به فرد خود را توسعه داد؛ به عنوان مثال، ترسیم دقیق ویژگی‌هایی مانند بازو و گردن در مدوناهایش و استفاده از «پالت طلایی گرم و ملایم». او «ترکیب سنتی را با شدت احساس و رنگ‌آمیزی نوآورانه پیوند می‌دهد.» او در ۲۳ دسامبر ۱۶۳۸ در راونا درگذشت و ۸۶ ساله بود.
ماریانا فرانچسکا مازکاتو (متولد ۱۶ ژوئن ۱۹۶۸) اقتصاددان و استاد دانشگاه ایتالیایی-آمریکایی او استاد اقتصاد نوآوری و ارزش عمومی در کالج دانشگاهی لندن (UCL) و مدیر بنیان‌گذار مؤسسه نوآوری و ارزش عمومی UCL (IIPP) است. او بیشتر به دلیل پژوهش‌هایش دربارهٔ دینامیک تغییرات فناوری، نقش بخش عمومی در نوآوری (شامل سیاست‌های مدرن «مأموریت‌محور») و مفهوم ارزش (علم اقتصاد) شناخته شده است. "نیو ریپابلیک" او را یکی از «مهم‌ترین متفکران نوآوری» توصیف کرده است. مازکاتو آثار متعددی در زمینه‌های اقتصاد نوآوری، نظریه ارزش و
متعددی در زمینه‌های اقتصاد نوآوری، نظریه ارزش و اقتصاد سیاسی منتشر کرده و اخیراً دربارهٔ تغییرات اقلیمی و بحران سه‌گانه سیاره‌ای پژوهش کرده است. او نویسنده کتاب‌های متعددی است، از جمله "", "The Value of Everything: Making and Taking in the Global Economy" و "Mission Economy: راهنمای مأموریت‌محور برای تغییر سرمایه‌داری". آخرین کتاب او، "کلاه بزرگ: چگونه صنعت مشاوره کسب‌وکارها را ضعیف، دولت‌ها را کودکانه و اقتصادها را تحریف می‌کند" که با همکاری روزی کالینگتون نوشته شده است، رابطه مشکل‌ساز صنعت مشاوره با
نوشته شده است، رابطه مشکل‌ساز صنعت مشاوره با کسب‌وکارها و اداره‌های دولتی را تحلیل کرده است. فعالیت حرفه‌ای او بر تبدیل ایده‌های اقتصادی به سیاست‌های عملی تمرکز کرده و او در سمت‌های متعدد سیاست‌گذاری سطح بالا فعالیت داشته است. مازکاتو در حال حاضر عضو گروه کارشناسان ارشد یونسکو در زمینه حکمرانی هوش مصنوعی در سطح اکوسیستم و عضو هیئت مشورتی مرکز اقتصاد و جامعه جدید مجمع جهانی اقتصاد است. او همچنین در سال ۲۰۱۹ توسط رئیس‌جمهور سیریل رامافوسا به عضویت شورای مشاوره اقتصادی ریاست جمهوری (PEAC) آفریقای جنوبی منصوب
اقتصادی ریاست جمهوری (PEAC) آفریقای جنوبی منصوب شد. از جمله سمت‌های پیشین او می‌توان به هم‌ریاست گروه کارشناسان کارگروه G20 برای بسیج جهانی علیه تغییرات اقلیمی به همراه دکتر ورا سونگوه، هم‌ریاست کمیسیون جهانی اقتصاد آب(GCEW) با مدیرکل سازمان تجارت جهانی نگوزی اکنجو–ایوه‌آلا، استاد Johan Rockström و وزیر ارشد سنگاپور ثارمان شانموگاراتنام، ریاست شورای اقتصاد سلامت برای همگان سازمان جهانی بهداشت، عضویت در دولت اسکاتلند شورای مشاوران اقتصادی و عضویت در هیئت مشورتی سطح‌بالای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد را
سطح‌بالای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد را بر عهده داشته است. در سال ۲۰۲۱، به پاس دستاوردهایش در نظریه و سیاست اقتصادی، مازکاتو نشان شایستگی جمهوری ایتالیا، بالاترین نشان مدنی کشور، را از رئیس‌جمهور ایتالیا دریافت کرد.
کیارا آپندینو (زادهٔ ۱۲ ژوئن ۱۹۸۴) سیاستمدار و مدیر ورزشی ایتالیایی است که از ۳۰ ژوئن ۲۰۱۶ تا ۲۷ اکتبر ۲۰۲۱ شهردار تورین و شهر کلان‌شهری تورین بود و از ۲ اکتبر ۲۰۲۰ معاون رئیس فدراسیون تنیس ایتالیا شد. او عضو جنبش پنج ستاره (M5S) است. زندگی‌نامه. آپندینو در مونکالیری به دنیا آمد. او در مدرسهٔ وینچنزو جیوبرتی در تورین تحصیل کرد و از دانشگاه بوکونی در میلان با مدرک اقتصاد بین‌الملل و مدیریت، با گرایش اقتصاد و مالی فارغ‌التحصیل شد. از سپتامبر ۲۰۰۷ تا ژانویه ۲۰۱۰، او به عنوان "" برای تیم فوتبال باشگاه فوتبال
او به عنوان "" برای تیم فوتبال باشگاه فوتبال یوونتوس کار کرد؛ و از ۱ ژانویه ۲۰۱۰، مدیر مالی در کسب‌وکار همسرش شد. فعالیت سیاسی. اولین فعالیت سیاسی آپندینو در حزب چپ، اکولوژی، آزادی بود. در سال ۲۰۱۲، او به جنبش تازه‌تأسیس M5S پیوست. در انتخابات محلی تورین ۲۰۱۱، آپندینو به عنوان عضو شورای شهری برای M5S انتخاب شد و ۶۲۳ رأی کسب کرد. در ۸ نوامبر ۲۰۱۵، آپندینو رسماً نامزدی خود برای شهرداری تورین در انتخابات محلی ایتالیا ۲۰۱۶ را اعلام کرد. در دور اول، ۳۰٫۹۲٪ آرا را به دست آورد. در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۶، او با کسب ۵۴٫۵۶٪
را به دست آورد. در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۶، او با کسب ۵۴٫۵۶٪ آرا در دور دوم به عنوان شهردار تورین انتخاب شد و شهردار وقت پیرو فاسینو را که ۴۵٫۴۴٪ آرا داشت، شکست داد. او در انتخابات محلی ایتالیا ۲۰۲۱ نامزد نشد و به جای او استفانو لو روسو از حزب دموکراتیک ایتالیا شهردار شد.
فعالیت حرفه‌ای او بر تبدیل ایده‌های اقتصادی به سیاست‌های عملی تمرکز کرده و او در سمت‌های متعدد سیاست‌گذاری سطح بالا فعالیت داشته است. مازکاتو در حال حاضر عضو گروه کارشناسان ارشد یونسکو در زمینه حکمرانی هوش مصنوعی در سطح اکوسیستم و عضو هیئت مشورتی مرکز اقتصاد و جامعه جدید مجمع جهانی اقتصاد است. او همچنین در سال ۲۰۱۹ توسط رئیس‌جمهور سیریل رامافوسا به عضویت شورای مشاوره اقتصادی ریاست جمهوری (PEAC) آفریقای جنوبی منصوب شد. از جمله سمت‌های پیشین او می‌توان به هم‌ریاست گروه کارشناسان کارگروه G20 برای بسیج جهانی
گروه کارشناسان کارگروه G20 برای بسیج جهانی علیه تغییرات اقلیمی به همراه دکتر ورا سونگوه، هم‌ریاست کمیسیون جهانی اقتصاد آب(GCEW) با مدیرکل سازمان تجارت جهانی نگوزی اکنجو–ایوه‌آلا، استاد Johan Rockström و وزیر ارشد سنگاپور ثارمان شانموگاراتنام، ریاست شورای اقتصاد سلامت برای همگان سازمان جهانی بهداشت، عضویت در دولت اسکاتلند شورای مشاوران اقتصادی و عضویت در هیئت مشورتی سطح‌بالای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد را بر عهده داشته است. در سال ۲۰۲۱، به پاس دستاوردهایش در نظریه و سیاست اقتصادی، مازکاتو نشان
در نظریه و سیاست اقتصادی، مازکاتو نشان شایستگی جمهوری ایتالیا، بالاترین نشان مدنی کشور، را از رئیس‌جمهور ایتالیا دریافت کرد.
ادیونیلا پیزی (; ۱۶ آوریل ۱۹۱۹ – ۱۲ مارس ۲۰۱۱)، که با نام هنری نیلا پیزی شناخته می‌شد، خواننده و بازیگر ایتالیایی بود. او در سانتاگاتا بولونیزه، ایتالیا به دنیا آمد و در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ در ایتالیا به‌ویژه مشهور شد. او بیشتر به دلیل پیروزی در اولین دوره جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۱۹۵۱ با اجرای آهنگ «سپاس از گل‌ها» شناخته می‌شود. در سال بعد (۱۹۵۲) او به ترتیب با آهنگ‌های «پرواز کن کبوتر»، «خشخاش‌ها و مرغابی‌ها» و «زنی دعا می‌کند» مقام‌های اول تا سوم را کسب کرد؛ رکوردی که هنوز شکسته نشده است. در طول
را کسب کرد؛ رکوردی که هنوز شکسته نشده است. در طول دوران حضورش در سانرمو، او در مجموع سی و یک آهنگ اجرا کرد و سه بار دیگر به عنوان مهمان و یک بار به عنوان مجری حضور یافت. با صدایی گرم و کاریزماتیک، او موفق‌ترین خواننده تاریخ سانرمو محسوب می‌شود. زندگی و فعالیت حرفه‌ای. زندگی اولیه و آغاز فعالیت‌ها. ادیونیلا پیزی دختر آنجلو، کشاورز و مسئول نگهداری جاده‌های شهری، و ماریا، خیاط و دوزنده بود. او دو خواهر کوچک‌تر داشت. او ابتدا در خیاطی مشغول به کار شد، سپس در نانوایی نظامی در کازارالتا (یکی از محله‌های بولونیا)
نظامی در کازارالتا (یکی از محله‌های بولونیا) و در نهایت به عنوان آزمایش‌کننده رادیو در دوکاتی، همچنین در بولونیا، فعالیت کرد. حرفه پیزی از شرکت در مسابقات زیبایی آغاز شد که در اواخر دهه ۱۹۳۰ برگزار شدند. در ۴ نوامبر ۱۹۳۸، در سن ۱۹ سالگی، او در نمایشی برای سربازان هنگ ۵۹ پیاده‌نظام بولونیا به مناسبت جشن نیروهای مسلح ایتالیا شرکت کرد. در سال ۱۹۳۹ در مسابقه Miss Italia شرکت کرد. در سال ۱۹۴۰، او در نمایش‌های دیگری برای نیروهای مسلح اجرا کرد و حتی به عنوان نماد هنگ ۳۵ پیاده‌نظام بولونیا انتخاب شد. در سال ۱۹۴۲،
هنگ ۳۵ پیاده‌نظام بولونیا انتخاب شد. در سال ۱۹۴۲، او در مسابقه‌ای برای صداهای جدید که توسط EIAR، سازمان رادیویی ایتالیا برگزار شد و ده هزار رقیب حضور داشتند، برنده شد و آهنگ‌های «موسیقی الهی تو» اثر آلبرتو رابالیاتی و «فردا مرا منتظر نباش» اثر اسکار کاربنی را اجرا کرد. او سپس با ارکستر زمه همکاری کرد و همان سال در رادیو با آهنگ «خانه‌ای میان گل‌ها» ساخته گیدو چرگولی به روی آنتن رفت. اولین آلبوم او برای پارلفون در ۲۰ فوریه ۱۹۴۴ ضبط شد و در آن با برونا راتانی در «والس بهاری» دوئت کرد و اِلزا پی‌رون را در
در «والس بهاری» دوئت کرد و اِلزا پی‌رون را در «گرداب تنها» همراهی کرد. در ۲۳ فوریه، نخستین آهنگ تک نفره او «سپیده‌دم زندگی» منتشر شد. با این حال، پیزی همیشه این موضوع را رد می‌کرد و ادعا داشت که این خطا از سوی پارلفون روی برچسب رخ داده است. او پس از رأی منفی استاد تیتو پترالیا در بهار ۱۹۴۴ از رادیو حذف شد، زیرا صداش بیش از حد جذاب و متفاوت برای ایتالیای فاشیست تلقی شد. با این حال، او در سال‌های ۱۹۴۵ و ۱۹۴۶ به تور تئاترها و سالن‌های رقص در سراسر ایتالیا ادامه داد و ارکستر استاد چینیکو آنجلینی را همراهی کرد
داد و ارکستر استاد چینیکو آنجلینی را همراهی کرد که رابطه‌ای عاشقانه با او داشت. بازگشت دائمی او به رادیو در سال ۱۹۴۶ رخ داد، زمانی که قراردادی ضبط با Cetra امضا کرد. گزارش شده است که او مجبور بود با نام‌های مستعار ضبط کند و برخی از آثار بدون ذکر نام منتشر شدند. تا سال ۱۹۴۹، پیزی بالاخره اجازه یافت تنها با نام خود ضبط کند. با وجود نام‌های مستعار و ناشناس بودن، او بسیار محبوب شد و بسیاری از آهنگ‌های مشهور را ارائه کرد. دوره ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۰ روندها و سلیقه‌های عمومی را تغییر داد، به دلیل نفوذ سبک آمریکای لاتین که
را تغییر داد، به دلیل نفوذ سبک آمریکای لاتین که از طریق هالیوود توسط شاویه کوگات و کارمن میراندا معرفی شد و سپس در ایتالیا آهنگ‌هایی با ریتم سامبا، رومبا، بایون، کالیپسو (موسیقی) و چاچاچا رواج یافت. با این حال، نیلا پیزی توانست آهنگ‌های شاد شاخص خود را با تفسیرهای طنزآمیز حفظ کند. او همچنین دوئت‌هایی با همکار خود لوچیانو بنونو اجرا کرد، با آهنگ‌هایی مانند «بونگو بونگو بونگو»، «با دختران چه کار می‌کنیم؟» و «جلو و عقب».
کیارا بادیانو (۲۹ اکتبر ۱۹۷۱ – ۷ اکتبر ۱۹۹۰) زن اهل مردم ایتالیا بود که توسط کلیسای کاتولیک بئاتیفیه شد. او در ۹ سالگی به Focolare Movement پیوست و توسط بنیان‌گذار آن Chiara Lubich با لقب «لوتسه» ("نور") شناخته شد. وقتی ۱۶ سال داشت، به استئوسارکوم، یک نوع سرطان دردناک استخوان، مبتلا شد. کیارا پس از دو سال مبارزه با بیماری در ۷ اکتبر ۱۹۹۰ درگذشت. او در ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۰ در مزار حضرت مریم عشق الهی در رم بئاتیفیه شد. روز جشن او ۲۹ اکتبر گرامی داشته می‌شود. زندگی اولیه. کیارا بادیانو در ۲۹ اکتبر ۱۹۷۱ در روستای
اولیه. کیارا بادیانو در ۲۹ اکتبر ۱۹۷۱ در روستای کوچک ساسلو، ایتالیا، به والدینش، روجر و ماریا ترزا بادیانو، متولد شد. این زوج یازده سال صبر کردند و دعا کردند تا کیارا به دنیا بیاید. در حالی که روجر به عنوان راننده کامیون کار می‌کرد، ماریا ترزا در خانه ماند تا دخترشان را بزرگ کند. کیارا با والدین خود رابطه‌ای قوی و سالم داشت، اما همیشه از دستوراتشان پیروی نمی‌کرد و گاهی با آنها بحث می‌کرد. جنبش فوکولاره. کیارا در سپتامبر ۱۹۸۰، اولین جلسه خود در Focolare Movement را در سن ۹ سالگی شرکت کرد. این گروه، به ویژه
را در سن ۹ سالگی شرکت کرد. این گروه، به ویژه بنیان‌گذار آن Chiara Lubich، تأثیر عمیقی بر زندگی کیارا داشتند. این گروه بر تصویر مسیح رهاشده تمرکز می‌کرد تا راهی برای عبور از زمان‌های دشوار فراهم کند. کیارا بعدها نوشت: «من کشف کردم که عیسی رهاشده کلید اتحاد با خداست و می‌خواهم او را تنها همسر خود انتخاب کنم. می‌خواهم آماده باشم تا وقتی می‌آید، او را بپذیرم و او را بالاتر از همه چیز ترجیح دهم.» کیارا دانش‌آموزی با وجدان بود، اما در مدرسه با مشکلاتی روبه‌رو می‌شد و حتی سال اول دبیرستان را مردود شد. او اغلب به
و حتی سال اول دبیرستان را مردود شد. او اغلب به دلیل باورهای قوی‌اش در مدرسه مورد تمسخر قرار می‌گرفت و لقب «خواهر» به او داده شد. او از سرگرمی‌های معمول نوجوانان مانند گوش دادن به موسیقی پاپ، رقص و آواز لذت می‌برد. همچنین تنیس باز مشتاقی بود و از پیاده‌روی و شنا لذت می‌برد. در تابستان ۱۹۸۸، وقتی ۱۶ ساله بود، کیارا تجربه‌ای تحول‌آفرین در رم با جنبش فوکولاره داشت. او به والدینش نوشت: «این لحظه‌ای بسیار مهم برای من است: این ملاقات با عیسی رهاشده است. پذیرش این رنج آسان نبوده، اما صبح امروز کیارا لوبیچ به
این رنج آسان نبوده، اما صبح امروز کیارا لوبیچ به کودکان توضیح داد که آنها باید همسر عیسی رهاشده باشند.» پس از این سفر، او به‌طور منظم با لوبیچ مکاتبه کرد. سپس درخواست نام جدید کرد زیرا این شروع زندگی جدیدی برای او بود. لوبیچ نام کیارا لوتسه را به او داد. این نام بازی با کلمات بود، زیرا در ایتالیایی «کیارا» نام رایج دخترانه است که به عنوان مثال از نام کلر آسیزی گرفته شده است، اما همچنین به معنای روزمره «روشن» است. «لوتسه» گاهی به عنوان نام دخترانه در ایتالیا یافت می‌شود، اگرچه بیشتر سکولار است تا مذهبی؛ و
یافت می‌شود، اگرچه بیشتر سکولار است تا مذهبی؛ و همچنین به معنای روزمره «نور» است؛ بنابراین «کیارا لوتسه» به معنای «نور روشن» است. لوبیچ به کیارا نوشت: «چهره درخشان تو عشق تو به عیسی را نشان می‌دهد»، به همین دلیل نام لوتسه را به او داد.
کاترینا کازلی (زاده ۱۰ آوریل ۱۹۴۶) خواننده، نوازنده گیتار بیس، تهیه‌کننده موسیقی و مدیر موسیقی ایتالیایی است. زندگی‌نامه. کازلی در مودنا به دنیا آمد اما در شهر نزدیک ساسوئولو بزرگ شد. او حرفه موسیقی خود را با نواختن گیتار بیس در کلوپ‌های محلی آغاز کرد. در سال ۱۹۶۶، او در جشنواره موسیقی سانرمو با قطعه "Nessuno mi può giudicare" که در ابتدا به آدریانو چلنتانو پیشنهاد شده و بعد رد شده بود، حضور پیدا کرد. این قطعه بیش از یک میلیون نسخه فروش داشت و موفق به دریافت گواهی‌نامه فروش موسیقی ضبط‌شده شد. کازلی همچنین
گواهی‌نامه فروش موسیقی ضبط‌شده شد. کازلی همچنین با نسخه ایتالیایی آهنگ "Days of Pearly Spencer" اثر دیوید مک‌ویلیامز با نام "Il volto della vita" موفقیت زیادی کسب کرد. نخستین آلبوم او، "Casco d'oro" (کلاه ایمنی طلایی)، برگرفته از لقبی بود که مطبوعات موسیقی به او داده بودند. در سال ۱۹۶۶ او با قطعه "پردونو" بار دیگر موفقیت داخلی کسب کرد. او دوباره با بازخوانی "Sono bugiarda"، نسخه‌ای از آهنگ "I'm a Believer" گروه مانکیز (۱۹۶۷)، صدر جدول‌های ایتالیا را به دست آورد. در سال ۱۹۶۸، کازلی با آلبوم «کارناوال» و
آورد. در سال ۱۹۶۸، کازلی با آلبوم «کارناوال» و نسخه‌ای پویا از قطعه‌ای نوشته پائولو کونته با عنوان «با تو دیگر همراه نیستم» موفقیت بیشتری کسب کرد. کازلی بعدها نسخه‌ای جدید از این آهنگ را برای موسیقی متن فیلم میکله سواوی در ژانر نئو-نوآر "«بوسه خداحافظی»" در سال ۲۰۰۶ ضبط کرد و برنده داوید دی دوناتلو بهترین آهنگ شد. در سال ۱۹۷۰، او با پیرو شوگر، مدیر برچسب موسیقی CGD، ازدواج کرد. کازلی شروع به همکاری با همسرش کرد و در نهایت به ریاست موسیقی شوگر رسید و از فعالیت اجرایی کناره‌گیری کرد. او هنرمندانی مانند