payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حادثه شاهزاده ناگایا . یک تحول سیاسی بود که در فوریه سال ششم دوره جینکی (۷۲۹ میلادی) در اوایل دوره نارا رخ داد. گفته می‌شود که این حادثه ای است که در آن خاندان فوجیوارا، شاهزاده ناگایا، یکی از مقام‌های بزرگ خاندان امپراتوری را از قدرت برکنار کردند. شاهزاده ناگایا، متهم به طراحی یک شورش شد، سربازان سلطنتی اقامتگاه او را محاصره کردند و از او بازجویی کردند که در نتیجه او خودکشی کرد. در اوت همان سال، نام از دوره جینکی به دوره تنپیو تغییر یافت. بررسی اجمالی. در ۴ فوریه ۷۲۴، ولیعهد شو، که ۲۴ سال داشت، تاج و تخت
۴ فوریه ۷۲۴، ولیعهد شو، که ۲۴ سال داشت، تاج و تخت را از امپراتریس گنشو که از سلطنت کنار رفته بود گرفت و بر تخت نشست و به امپراتور شومو تبدیل شد. در همان زمان، شاهزاده امپراتوری ناگایا پس از به سلطنت رسیدن او به عنوان یک مقام رسمی منصوب شد و از رتبه دوم کوچک، وزیر راست به رتبه دوم ارشد، وزیر چپ ارتقا یافت. دو روز بعد، فرمان امپراتوری دستور داد که به مادر امپراتور، فوجیوارا نو میاکو دختر فوجیوارا نو فوهیتو، همسر امپراتور مونمو، لقب افتخاری «بانوی تاجدار» داده شود. در پاسخ، شاهزاده ناگایا که به تازگی به عنوان
شود. در پاسخ، شاهزاده ناگایا که به تازگی به عنوان وزیر چپ منصوب شده بودند، درخواست زیر را در ماه بعد مطرح کرد. فرمان امپراتوری ۴ فوریه [تفسیر]، می‌گوید که مادر امپراتور خانم فوجیوارا باید «بانوی امپراتوری» نامیده شود، اما اگر وقت صرف کنید و به دستور رسمی با دقت نگاه کنید، متوجه می‌شوید که عنوان «بانوی تاجدار» (皇太夫人) به کار رفته است که این عنوان امپراتوری، شخصیت امپراتور را ضعیف خواهد کرد، و من فکر می‌کنم که این امر به نقض قوانین تبدیل خواهد شد. من نمی‌دانم چه تصمیمی بگیرم، بنابراین می‌خواهم دستورالعمل شما
چه تصمیمی بگیرم، بنابراین می‌خواهم دستورالعمل شما را بپرسم. هنگام خواندن آن، تصمیم گرفتم با رد فرمان قبلی امپراتوری، مادر ایشان را به عنوان اومی اویا "Omi oya" (جد بزرگ) بخوانم. این واقعه، «حادثه شینشی» (辛巳事件 しんしじけん) نامیده شد و گمان می‌رود که از این پس شاهزاده ناگایا توسط امپراتور شومو و خاندان فوجی‌وارا به عنوان یک فرد نامطلوب دیده شد. پس از آن، چندین سال بدون حادثه گذشت، تا اینکه چوناگون (مشاور درجه دو) کوسه نو اوجی بر اثر بیماری درگذشت، آبه نو هیرونیوا، از بستگان فوجیوارا نو موچیمارو (دایی امپراتور)،
از بستگان فوجیوارا نو موچیمارو (دایی امپراتور)، به شورای سانگی (ژاپن) پیوست و اوتومو نو تابیتو، که طرفدار شاهزاده ناگایا بود، به همراه همسرش به عنوان فرماندار دازایفو، فوکوئوکا در کیوشو شد و از پایتخت به این منطقه منتقل شد. این انتصاب می‌تواند یک اقدام استراتژیک توسط چهار برادر فوجیوارا نو موچیمارو، فوجیوارا نو فوساساکی، فوجیوارا نو اوماکای و فوجیوارا نو مارو برای برکناری شاهزاده ناگایا، وزیر چپ در آن زمان از قدرت باشد. تولد و مرگ زودهنگام ولیعهد موتوکی. در سپتامبر ۷۲۷، امپراتریس کومیو، خواهر کوچکتر چهار
سپتامبر ۷۲۷، امپراتریس کومیو، خواهر کوچکتر چهار برادر فوجیوارا و خاله و همسر امپراتور شومو، شاهزاده ای را در اقامتگاه پدرش وزیر بزرگ دولت، فوجیوارا نو فوهیتو به دنیا آورد. امپراتور بسیار خوشحال شد و یک هفته بعد اعلامیه ای به ملت صادر کرد و آنها را از هر مجازاتی کمتر از اعدام مبری کرد و به مقام‌های دولتی هدایایی از جمله یک تکه پارچه، دو تن پنبه و برنج برای هر یک فرزند آنها داد. یک ماه بعد، دایجوکان و هشت وزارتخانه تولد شاهزاده را جشن گرفتند، اسباب بازی‌هایی را برای شاهزاده تقدیم کردند و یک ضیافت بزرگ برگزار
برای شاهزاده تقدیم کردند و یک ضیافت بزرگ برگزار کردند. در همان روز، امپراتور فرمان امپراتوری صادر کرد و تصمیم گرفت شاهزاده تازه متولد شده را ولیعهد کند. روز بعد، راهب اعظم و ۹۰ راهب و راهبه، تولد شاهزاده را با برگزاری مراسم اطاعت جشن گرفتند. امپراتور شومو تمام تلاش خود را برای بازیابی فرزندش انجام داد، مانند برگزاری مراسم تطهیر در سراسر کشور، اما کیو زمانی که تنها یک سال داشت از دنیا رفت. چند روز بعد او را در کوه ناتو در شمال کاخ هیجو به خاک سپردند. از آنجایی که ولیعهد کودک بود، مراسم تشییع جنازه معمولی
که ولیعهد کودک بود، مراسم تشییع جنازه معمولی برگزار نشد، اما مقام‌های دولتی و کسانی که به دربار امپراتوری خدمت می‌کردند و همچنین مردم منطقه کینای، سه روز لباس سفید عزا پوشیدند و فرمانداران ولایات کینای سه روز عزاداری کردند. در حالی که امپراتور شومو غمگین بود، خاندان فوجیوارا از ترس از دست دادن قدرت خود، پیشنهاد کردند که امپراتریس کومیو ملکه شود (مقام ملکه را به عنوان همسر ارشد امپراتور در نظر بگیرید). در این زمان، شاهزاده ناگایا، وزیر چپ، یکی از اعضای جناح امپراتوری که مخالف خاندان فوجیوارا بود، مخالفت کرد
که مخالف خاندان فوجیوارا بود، مخالفت کرد و برنامه‌های خاندان فوجیوارا به بن‌بست رسید. شایعاتی منتشر شد مبنی بر اینکه شاهزاده ناگایا شاهزاده شیرخوار را با استفاده از جادوی سیاه نفرین کرده است. حادثه. بر اساس توضیحاتی که در "شوکو نیهونگی" آمده است، این حادثه در فوریه ۷۲۹ رخ داد. این حادثه با این شایعه و اتهام آغاز شد که شاهزاده ناگایا مخفیانه در مسیر خلاف افتاده و سعی می‌کند کشور را به راه کج بکشاند. "شوکو نیهونگی" از کلمه «اتهام دروغین» استفاده می‌کند. دربار امپراتوری فرستادگانی را برای بازجویی به اقامتگاه
امپراتوری فرستادگانی را برای بازجویی به اقامتگاه شاهزاده ناگایا فرستاد. معلوم نیست در آن زمان چه نوع گفتگویی صورت گرفته است اما روز بعد از بازجویی شاهزاده ناگایا خودکشی کرد. همسر او شاهدخت کیبینای و فرزندانشان نیز به دنبال مرگ شوهر و پدرشان خودکشی کردند. این زوج در ایکوما-یاما به خاک سپرده شدند. با اینکه چند نفر از بستگان او بودند که مدعی تاج و تخت بودند، اما برادران و خواهران شاهزاده ناگایا، دیگر زنان و فرزندان و سایر افراد وابسته به زودی بخشیده شدند و این حادثه به سرعت خاتمه پیدا کرد.
لیگ دسته اول فوتبال زنان ایران دومین سطح از فوتبال زنان در ایران است. این لیگ، زیر نظر فدراسیون فوتبال ایران برگزار می‌شود. تیم‌های این لیگ، در دو گروه ۶ تیمی و رفت و برگشت‌ به رقابت می‌پردازند. دو تیم برتر آن، به لیگ برتر زنان ایران راه می‌یابند. پیشینه. در سال ۲۰۲۴، با شرکت تیم زنان استقلال و پرسپولیس در این لیگ، رسانه‌هایی چون ایران اینترنشنال، بی‌بی‌سی فارسی، صدای آمریکا، تسنیم، مهرنیوز و… به این لیگ پرداختند. به‌طور کلی، تیم زنان استقلال و پرسپولیس، توجه رسانه‌ها را به این لیگ جلب کرد. وبگاه‌های ورزشی
رسانه‌ها را به این لیگ جلب کرد. وبگاه‌های ورزشی نیز از لیگ، گزارش‌های اختصاصی منتشر کردند. روش برگزاری و قانون. تیم‌های این لیگ، در دو گروه ۶ تیمی و رفت و برگشت‌ به رقابت می‌پردازند. تا سال ۲۰۲۴، بازی در زمین چمن مصنوعی نیز برای تیم‌ها مجاز بوده است. اسپانسرها، پوشاک لیگ و پخش تلویزیونی. لیگ زیر نظر فدراسیون فوتبال ایران برگزار می‌گردد. اسپانسرهای این لیگ، می‌توانند از لیگ برتر زنان ایران، جدا باشند. هم‌اکنون این لیگ هیچ گونه پخش تلویزیونی ندارد.
سلیمان التّاجی الفاروقی (۱۸۸۲ – ۱۹۵۸) سیاستمدار، روزنامه‌نگار، وکیل و شاعر عثمانی فلسطینی بود.او در سال ۱۹۱۳ در تشکیل اولین حزب سیاسی با هدف از بین بردن/مبارزه با صهیونیسم به نام «حزب ملی عثمانی» شرکت کرد. در ۱۹۳۳ روزنامهٔ «الجامعة الإسلامیة» را پایه نهاد که پنج سال نشر می‌شد. الفاروقی که سیاستمداری برجسته در دورهٔ قیمومیت بریتانیا بر فلسطین شمرده می‌شود، در نه سالگی بینایی خود را از دست داد، بنابراین به او لقب «مَعَرّی فلسطین» دادند، در مقایسه‌ای با ابوالعلاء المعری در نابینایی و نبوغ ادبی. الفاروقی با
المعری در نابینایی و نبوغ ادبی. الفاروقی با سخنرانی‌ها، اشعار فی البداهه، مخالفتش با رهبری محمد امین الحسینی و صهیونیسم در طول زندگی سیاسی خود متمایز گشت. زندگی و پیشه. او در سال ۱۸۸۲ در رمله، سنجق غزه، متصرفیه قدس، امپراتوری عثمانی، به دنیا آمد. پدرش عبدالمجید نام داشت و از خانواده‌ای عرب کهن‌اند که نسبشان به خلیفه عمر بن الخطاب ملقب به فاروق می‌رسد. دروس اولیه خود را نزد یوسف الخیری آموخت. در سن نه سالگی بینایی خود را از دست داد. به حفظ قرآن و فراگیری علوم زبان عربی پرداخت. علم نحو را نزد شیخ البسیومی
زبان عربی پرداخت. علم نحو را نزد شیخ البسیومی خواند و طی یک سال در سن ده سالگی قرآن را حفظ کرد. سپس پدرش او را به الازهر فرستاد و در آنجا، توجه محمد عبده را جلب کرد. او نه سال را در الازهر گذراند و در این مدت فقه، زبان و تاریخ مطالعه کرد. عبده او را مأمور کرد تا در الازهر دروسی را از جانب او شرح دهد. با سخنرانی‌های فی البداهه برجسته شد و حتی در بسیاری از موارد اشعار بداهه می‌سرود. پس از دانش‌آموختگی از الازهر، او به فلسطین بازگشت و سپس به استانبول رفت. در رشتهٔ حقوق تحصیل کرد و در سال ۱۹۰۹ مدرک خود را
در رشتهٔ حقوق تحصیل کرد و در سال ۱۹۰۹ مدرک خود را گرفت. به زبان‌های ترکی، فرانسه و انگلیسی تسلط یافت و در مسجد معروف ایاصوفیه به تفسیر قرآن نیز پرداخت. سلیمان التاجی فاروقی قبل از جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۳ در تأسیس اولین حزب سیاسی با هدف مقاومت در برابر صهیونیسم شرکت داشت که «حزب ملی عثمانی» نام داشت. از جمله اهداف آن حزب، مخالفت قانونی با جنبش صهیونیستی و مبارزه با آن با آنچه «سلاح حق» می‌نامید و یادآوری وظایف دولت برای جلوگیری از مهاجرت و فروش زمین به آنان بود. او شروع به انتشار مقالاتی در روزنامهٔ
آنان بود. او شروع به انتشار مقالاتی در روزنامهٔ بیروتی «المفید» کرد که در آن نسبت به آنچه «خطر سقوط فلسطین تحت نفوذ صهیونیستی» می‌دانست، هشدار می‌داد. او در ۲۶ نوامبر ۱۹۱۳ شعری را در روزنامهٔ «فلسطین» با عنوان «خطر صهیونیستی» منتشر کرد و در آن به حاکمان تُرک، وظیفهٔ حفاظت از فلسطین را یادآور شد. در طول جنگ جهانی اول و پس از بازگشت به فلسطین، جمال پاشا او را به همراه برادرش شکری به شهر قونیه در آناتولی تبعید کرد؛ به دلیل مخالفت وی با تصرف محصولات کشاورزی برای تأمین ارتش عثمانی. سپس فاروقی به مصر بازگشت و به
تأمین ارتش عثمانی. سپس فاروقی به مصر بازگشت و به مؤسسهٔ حقوق فرانسوی پیوست. در سال ۱۹۱۹ دکترای حقوق را از آن گرفت. به میهنش بازگشت و به عنوان وکیل مشغول به کار شد. در پایان سال ۱۹۲۰ مقاله‌ای منتشر کرد و خواستار برگزاری «کنفرانس ملی فلسطین» شد. یکی از شرکت‌کنندگان در «سومین کنفرانس عرب فلسطین» بود که در شهر حیفا بین ۱۳ دسامبر تا ۱۳ دسامبر برگزار شد، به نمایندگی از شهرهای لُد و رمله. او به عنوان یکی از اعضای کمیتهٔ اجرایی عربی که از آن کنفرانس بیرون آمد، انتخاب شد. او همچنین در پنجمین کنفرانس عربی فلسطین که
شد. او همچنین در پنجمین کنفرانس عربی فلسطین که بین ۲۰ اوت تا ۱ سپتامبر ۱۹۲۲ در نابلس برگزار شد، شرکت کرد. الفاروقی یکی از رهبران جنبش مخالفِ رهبری محمد امین الحسینی بود، به همین منظور او در جلسهٔ تأسیس حزب ملی عربی در ۸ نوامبر ۱۹۲۳ در قدس، شرکت کرد و به ریاست این حزب انتخاب شد. اگرچه این حزبِ اپوزیسیون همان مبانی کلی اتخاذ کرده بود که جنبش ملی‌گرایانه‌ای که به ریاست امین الحسینی بر آن پایه‌گذاری شده بود؛ با این حال، عمر زیادی نداشت. زمانی که وزیر مستعمرات بریتانیا، لئو آمری در آوریل ۱۹۲۵ از قدس بازدید کرد،
لئو آمری در آوریل ۱۹۲۵ از قدس بازدید کرد، الفاروقی به عنوان نمایندهٔ جنبش مخالف برای هیئت فلسطینی سخنرانی نمود. در ژوئیه ۱۹۲۶، الفاروقی ابتکار عمل برای دعوت از رهبران فلسطین را برای برگزاری هفتمین کنفرانس عربی فلسطینی به دست گرفت و متعاقباً یک کمیتهٔ مقدماتی متشکل از ۴۰ عضو تشکیل شد. خود او نیز شرکت کرد. الفاروقی در ۱۱ دسامبر ۱۹۳۱ در کنفرانس امت اسلامی فلسطین که در هتل کینگ دیوید در قدس برگزار شد، شرکت کرد. هدف اصلی از تشکیل آن مقابله با کنفرانس عمومی اسلامی به فراخوانی امین الحسینی بود. در ۱۸ مه ۱۹۳۳ در
به فراخوانی امین الحسینی بود. در ۱۸ مه ۱۹۳۳ در یافا روزنامه‌ای به نام «الجامعة الإسلامیة» منتشر کرد که در آن به مباحث سیاسی، علمی و ادبی پرداخته و دربارهٔ صهیونیسم در فلسطین گزارش می‌داد. او آن را «فلسطینی‌الاصل»، «اسلامی‌مذهب» و «شرقی‌گرا» تعریف کرد. این روزنامه از تلاش‌های عزالدین القسام و اهداف وی حمایت می‌کرد و پس از مرگ وی منبع اصلی انتشار میراث، تجربه و مسیر زندگی او شد. الفاروقی روزنامهٔ خود را که هر روز در ۸ صفحه منتشر می‌شد، به دو موضوع عمده اختصاص داد؛ اولین آن «دعوت به مقاومت در برابر مهاجرت‌های
داد؛ اولین آن «دعوت به مقاومت در برابر مهاجرت‌های صهیونیست‌ها به فلسطین و مقاومت در برابر قیمومیت بریتانیا به عنوان حامی این مهاجرت‌ها»؛ دوم، دعوت به ایدهٔ «اتحادیهٔ اسلامی» که همهٔ کشورهای اسلامی را در یک نهاد هماهنگ‌کننده گردآورد که آن را درگاهی برای حل مسائل امت اسلامی، به ویژه مسئلهٔ فلسطین می‌دانست. این روزنامه صرفاً سیاسی نبود، بلکه به موضوعات ادبی، فرهنگی، خبری و بستری برای روزنامه‌نگاری اعتقادی تبدیل شده بود.«الجامعة الإسلامیة» چندین بار به دست مقامات بریتانیا تعطیل شد و سرانجام در ۲۴ ژوئن ۱۹۳۸
بریتانیا تعطیل شد و سرانجام در ۲۴ ژوئن ۱۹۳۸ تصمیم به لغو مجوز آن گرفتند. او پس از جنگ جهانی دوم (مخصوصاً در سال ۱۹۴۹) دوباره سعی کرد روزنامه را دوباره منتشر کند، اما به زودی بسته شد. سلیمان التاجی فاروقی پس از نکبت ۱۹۴۸، فلسطین را به مقصد شرق اردن ترک کرد. او در کنفرانس فلسطین که در ۱ اکتبر ۱۹۴۸ در امان برگزار شد، شرکت کرد که خواستار اتحاد اردن-فلسطین و ارتش‌های عربی برای ادامه جنگ و تهیه سلاح برای فلسطینی‌ها شد و به ملک عبدالله اختیار کامل داده شد تا از طرف عرب‌های فلسطین صحبت کند. در ۱ دسامبر ۱۹۴۸ او
طرف عرب‌های فلسطین صحبت کند. در ۱ دسامبر ۱۹۴۸ او همچنین در کنفرانس اریحا شرکت کرد که در آن فلسطینیانِ گردآمده، وفاداری خود را به ملک عبدالله اعلام کردند و آنچه از فلسطین باقی‌مانده بود را به شرق اردن ضمیمه نمودند. التاجی فاروقی علیرغم کناره‌گیری از کنفرانس به دلیل اینکه رهبری آن به محمد علی الجعبری واگذار شده بود، از طرفداران بیعت و الحاق بود.پس از الحاق کرانه باختری به شرق اردن، الفاروقی در اول سپتامبر ۱۹۵۱ به عضویت سنای اردن منصوب شد، اما مدت زیادی در این مجلس باقی نماند. وی در سال ۱۹۵۸ در اریحا درگذشت و
مجلس باقی نماند. وی در سال ۱۹۵۸ در اریحا درگذشت و در قبرستان باب الرحمه در بیت‌المقدس به خاک سپرده شد. زندگی شخصی. پسرش حارث و برادرش شکری نام داشتند. او دو بار مورد سوءقصد برای ترور قرار گرفت. برای اولین بار در سال ۱۹۳۳ و در اوج محبوبیتش که دچار خراشیدگی شد؛ در مورد دوم که از آن خبر داشت و قبل از وقوع احتیاط کرد.
فودوکی ، گزارش‌های باستانی در مورد فرهنگ، جغرافیا و فرهنگ شفاهی و امپراتور ژاپن است که به عنوان محلی جاینامه نیز شناخته می‌شود، ارائه شده است. آنها حاوی سوابق کشاورزی، جغرافیایی و تاریخی و همچنین اسطوره‌شناسی ژاپنی و فولکلور ژاپنی هستند. اسطورهها، آیینها و واکا (شعر) که در «کوجیکی» و «نیهون شوکی» ذکر نشده است. رویدادنامهها که مهم‌ترین ادبیات اساطیر و تاریخ ملی کهن هستند. در جریان دوره کوفون، دربار امپراتوری در کیوتو یک سری قانون‌های کیفری و اداری به نام «ریتسوریو» وضع شد و استان‌هایی که توسط این قانون‌ها
وضع شد و استان‌هایی که توسط این قانون‌ها ایجاد شده بود را بررسی کرد تا کنترل بیشتری بر آنها اعمال کند.
ایکوما-یاما ، کوهی است که در مرز استان نارا و استان اوساکا در ژاپن واقع شده است.
سمیره عزّام (۱۳ سپتامبر ۱۹۲۷ – ۸ اوت ۱۹۶۷) داستان‌نویس، مترجم و مجری رادیویی فلسطینی بود.اولین مجموعه داستان کوتاه خود را در سال ۱۹۵۴ با عنوان «چیزهای کوچک» منتشر کرد که در آن دربارهٔ نقش زنان در جامعۀ فلسطین نوشت. نام مستعاری را برای خود گزید و در پشت آن پنهان شد که «دختر ساحل» بود که با آن قطعه‌های احساسی، اشعار و داستان‌های کوتاه خود را در روزنامهٔ «فلسطین» امضا کرد.او را پیشگام داستان کوتاه در فلسطین می‌نامند. او در میان زنان عرب فلسطینی در فعالیت‌های ملی نیز برجسته بود، چه در مبارزات سیاسی مخفیانه‌اش و
نیز برجسته بود، چه در مبارزات سیاسی مخفیانه‌اش و چه در کارش به عنوان روزنامه‌نگار رادیویی. همچنین در عراق، با بدر شاکر السیاب در سردبیری روزنامهٔ «الشعب» شرکت داشت. در دههٔ ۱۹۶۰ فعال سیاسی شد و به تأسیس جبههٔ آزادیبخش فلسطین کمک کرد و مسئولیت شاخهٔ زنان آن را بر عهده گرفت. او در سال ۱۹۶۴ به عنوان عضو اولین شورای ملی فلسطین انتخاب شد. در زمینهٔ ترجمه از انگلیسی به عربی نیز کوشا بود. از او پنج مجموعه داستان کوتاه و همچنین مطالعات ادبی و انتقادی برجای مانده است. پس از جنگ ژوئن ۱۹۶۷، در طغیان احساسات خشمگینش،
پس از جنگ ژوئن ۱۹۶۷، در طغیان احساسات خشمگینش، رمانی را که از قبل نوشته بود با عنوان «سینای بدون مرز» پاره کرد. زندگی و پیشه. او در ۱۳ سپتامبر ۱۹۲۷ در شهر عکا، سرپرستی فلسطین، در یک خانواده مسیحی ارتدکس به دنیا آمد. پدرش قیصر عزام و مادر او المپیا بوری نام داشت.او تحصیلات ابتدایی خود را در یکی از مدارس دولتی عکا گذراند و تحصیلات متوسطه خود را در مدرسه تکمیلی راهبه‌ها در حیفا ادامه داد. او همچنین با علاقهٔ بسیار به تحصیل زبان و ادبیات انگلیسی از طریق مکاتبه ادامه داد تا اینکه کاملاً در نوشتن و گفتار بر
ادامه داد تا اینکه کاملاً در نوشتن و گفتار بر انگلیسی تسلط یافت. او از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ به عنوان معلم در مدرسهٔ ارتدوکس یونانی در شهر عکا کار کرد. سپس مدیریت یکی از مدارس ابتدایی عکا را به عهده گرفت. در آن دوره در روزنامهٔ «فلسطین» با نام «فتاة الساحل» (به معنای:دختر ساحل) می‌نوشت. در سال ۱۹۴۸ پس از نکبت، با خانواده اش به بیروت و از آنجا به پادشاهی عراق گریخت و به مدت دو سال در مدرسه‌ای دخترانه در شهر حله به عنوان آموزگار مشغول به کار شد. سپس به لبنان بازگشت و برای برخی از مجلات و مؤسسات انتشاراتی به نوشتن
و برای برخی از مجلات و مؤسسات انتشاراتی به نوشتن و ترجمه پرداخت. انتشار آثار ادبی خود را در مجلاتی مانند «الأدیب» و «الآداب» آغاز کرد. در سال ۱۹۵۲ به مجری و سردبیر برنامه‌های «رکن المرأة» در رادیو خاور نزدیک در قبرس پیوست.هنگامی که رادیو در سال ۱۹۵۴ به بیروت جابجا شد، با آن نقل مکان کرد و مسئول برنامهٔ روزانه «مع الصبح» شد، تا اینکه این رادیو پس از بحران سوئز متوقف شد. او همچنین در این دوره داستان می‌نوشت و کتاب و رمان از انگلیسی به عربی ترجمه می‌کرد. او در سال ۱۹۵۷ به بغداد بازگشت. در آنجا با یک شهروند
در سال ۱۹۵۷ به بغداد بازگشت. در آنجا با یک شهروند فلسطینی اهل شهر ناصره به نام یوسف الحِسْن آشنا گشت که شوهرش شد. با رادیو بغداد و کویت شروع به کار کرد و در بین سال‌های ۱۹۵۷–۱۹۵۹ سمت ناظر و تهیه‌کنندهٔ برنامه‌های ادبی را بر عهده داشت. پس از انقلاب ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۸، برنامهٔ صبحگاهی روزانهٔ رادیوی جمهوریِ نوبنیاد عراق به او محول شد. پیش از اینکه رژیم جدید عبدالکریم قاسم او و همسرش را در سال ۱۹۵۹ به اتهام ناصریسم به لبنان تبعید کند، در سردبیری روزنامهٔ «الشعب» نیز شرکت داشت که یکی از ویراستاران آن، شاعر بدر شاکر
شرکت داشت که یکی از ویراستاران آن، شاعر بدر شاکر السیاب بود. در ۱۹۵۹ به لبنان بازگشت و به داستان‌نویسی و ترجمهٔ کتاب دوباره روی آورد.پس از جنگ ژوئن ۱۹۶۷، سمیره عزام با کمیته‌های زنانی که در بیروت برای جمع‌آوری کمک‌های مالی برای فلسطینی‌هایی که تازه آواره شده بودند، تشکیل شده بود، همکاری کرد. علاوه بر این، او به عنوان ویراستار در مؤسسه انتشارات فرانکلین در بیروت مشغول به کار شد و آثاری ادبی را از انگلیسی به عربی ترجمه کرد. از آغاز دههٔ شصت میلادی، نوشته‌های او در هفته‌نامهٔ «الحوادث» چاپ می‌شد، اما مقالات
او در هفته‌نامهٔ «الحوادث» چاپ می‌شد، اما مقالات او محدود به ادبیات نبود، بلکه جنبه‌های سیاسی و اجتماعی را نیز در بر می‌گرفت. سمیره عزام نقش مؤثری در ساخت هستهٔ جبههٔ آزادیبخش فلسطین (PLF) داشت که نشانه‌های پنهان آن در سال ۱۹۶۱ بود. او تنها زنی در میان گروه مردان مبارزی بود که برای تدارک تشکیل این جبهه که از زمان انتشار اولین منشور مخفیانه‌اش در سال ۱۹۶۳ به «جبههٔ آزادی فلسطین - راه بازگشت» معروف شد، گرد هم می‌آمدند. وی به مبارزات مخفیانهٔ خود ادامه داد و خیلی زود مسئول شاخهٔ زنان جبهه شد و تا سال مرگش این
زود مسئول شاخهٔ زنان جبهه شد و تا سال مرگش این سمت را حفظ کرد. دربارهٔ فعالیت سیاسی آشکار او، به شرکتش در اولین مجلس ملی فلسطین که سازمان آزادیبخش فلسطین در ۲۸ مه ۱۹۶۴ از آن ظهور کرد، می‌توان اشاره کرد. او یکی از هشت زنی بود که نمایندهٔ زنان فلسطین در این کنفرانس تاریخی بود.سپس یک سال بعد در همایش اتحادیهٔ عمومی زنان فلسطین در شهر بیت‌المقدس شرکت کرد که شماری از همرزمانش در جبههٔ آزادی با او شرکت داشتند. زندگی شخصی. برادرش سهیل، خواهرانش سهام، سهیله و عبله بودند. همسرش، یوسف الحِسْن نویسنده بود. درگذشت.
بودند. همسرش، یوسف الحِسْن نویسنده بود. درگذشت. سمیره عزام صبح در روز ۸ اوت ۱۹۶۷ بیروت را به مقصد امان در اردن با هدف دیدار با تعدادی از پناهندگان فلسطینی ترک کرد. در حومهٔ شهر جرش در منطقهٔ رمثا در حالی که او در خودرو با دوستانش در حال سفر بود، دچار حملهٔ قلبی شد که باعث مرگ وی گشت. پیکرش را به بیروت منتقل کردند و در آنجا در قبرستان پروتستان در رأس النبع، بیروت، به خاک سپرده شد. در سال ۱۹۹۰، سازمان آزادیبخش فلسطین به نام او «نشان قدس برای فرهنگ، هنر و ادبیات» اعطا کرد. آثار ادبی. سمیره عزام پنج مجموعه
اعطا کرد. آثار ادبی. سمیره عزام پنج مجموعه داستان کوتاه و بیش از دوازده کتاب ترجمه‌شده از انگلیسی به عربی از خود به جای گذاشته است، علاوه بر تعداد زیادی گفتگوی ادبی و رادیویی و آثار زیر نظر نویسندگان و مترجمان دیگر. بیشتر داستان‌های او حول محور مسائل اجتماعی می‌چرخد و شرایط افراد بدبخت و بی‌خانمان را به تصویر می‌کشد.رجاء النقاش منتقد مصری او را «شاهدخت (امیره) داستان کوتاه عرب» می‌دانست. غسان کنفانی هنگام سخنرانی تشییع جنازه‌اش خطاب به او گفت: «استاد من و معلم من». کنفانی دربارهٔ ادبیات عزام نیز گفت: «این
من». کنفانی دربارهٔ ادبیات عزام نیز گفت: «این را نمی‌توان ادبیات فمینیستی دانست، بلکه می‌توان آن را «ادبیات تبعیدی» نامید، زیرا حول محور یک موضوع جامع‌تر ملی به معنای انسانی می‌چرخد و بازتابی از واقعیت زنانه از دیدگاه روانی و عاطفی نیست.» عزام همچنین رمانی به نام «سینای بدون مرز» (به عربی:سیناء بلاء حدود) را نوشت که پس از جنگ ۱۹۶۷ آن را پاره کرد و تنها یک فصل از آن در روزنامه منتشر شد. مجموعه داستان‌های وی عبارت‌اند از: حدود ۲۳ متن اصلی بین سال‌های ۱۹۵۵ و ۱۹۶۴ به انگلیسی به عربی ترجمه کرد، برخی عنوان‌های
۱۹۶۴ به انگلیسی به عربی ترجمه کرد، برخی عنوان‌های عربی آنان:
جیمز فرنچ هیل (متولد ۵ دسامبر ۱۹۵۶) یک تاجر و سیاستمدار آمریکایی است که از سال ۲۰۱۵ به عنوان نماینده ایالات متحده برای منطقه ۲ کنگره آرکانزاس خدمت می‌کند. او یکی از اعضای حزب جمهوری‌خواه است. هیل در لیتل راک، آرکانزاس متولد شد. پدرش، جی اف هیل، یک شرکت مالی مستقر در لیتل راک را اداره می‌کرد که از پدرش، جیمز «جی» ویلسون هیل به ارث برده بود. فرنچ هیل در نوجوانی در ماه‌های تابستان در شرکت مالی خانواده کار می‌کرد.
پوزور-آشور یکم (؛ قرن ۲۱ پیش از میلاد – ۱۹۷۰ پیش از میلاد) (آکدی: 𒁍𒀫𒀸𒋩، رومی: Pu-AMAR-Aš-ŠUR) پادشاه دوره آشوری کهن در قرن‌های ۲۱ و ۲۰ قبل از میلاد بود. او به‌طور کلی به‌عنوان بنیان‌گذار آشور به‌عنوان یک دولت‌شهر مستقل در حدود ۲۰۲۵ پیش از میلاد شناخته می‌شود. او در فهرست پادشاهان آشوری قرار دارد و در نوشته‌های پادشاهان بعدی (پسر و جانشین او شالیم-آهوم و پادشاهان بعدی آشور-ریم-نیششو و شلمنسر سوم) به او اشاره شده است. این پادشاهان بعدی او را در میان پادشاهانی که دیوارهای شهر آشور را که توسط کیکیا آغاز شده
که دیوارهای شهر آشور را که توسط کیکیا آغاز شده بود، تجدید کرده‌اند، ذکر کرده‌اند. پوزور-آشور یکم ممکن است یک دودمان بومی آشوری را آغاز کرده باشد که به مدت هشت نسل ادامه داشت تا اینکه اریشوم دوم توسط پادشاه اموری، شمشی-ادد یکم، سرنگون شد. هیلدگارد لووی، که در تاریخ باستان کمبریج می‌نویسد، این تفسیر را رد کرده و پوزور-آشور یکم را بخشی از یک دودمان طولانی‌تر می‌داند که توسط یکی از پیشینیان او، سولیلی، آغاز شده است. نوشته‌ها پوزور-آشور یکم را به جانشینان نزدیک او مرتبط می‌سازند که طبق فهرست پادشاهان آشوری، به
او مرتبط می‌سازند که طبق فهرست پادشاهان آشوری، به پادشاهان بعدی تا اریشوم دوم مرتبط هستند. جانشینان پوزور-آشور یکم عنوان «ایشی‌اک آشور» (معاون فرماندار آشور) و همچنین «انسی» را داشتند.
گاه‌شماری گرده‌ روشی است برای نشان دادن زمان اوج گرده‌افشانی گیاهانی که باعث واکنش‌های آلرژیک در افراد خاص می‌شوند. در علوم قانونی. گاه‌شماری گرده می‌تواند ابزار بسیار مفیدی در علوم قانونی باشد، زیرا می‌توان از آن برای تعیین ماه، هفته و زمان مرگ استفاده کرد. استفاده از گرده برای مقاصد تحقیقات جنایی گرده‌شناسی قانونی نامیده می‌شود. استفاده از روش گاه‌شماری گرده برای تعیین زمان مرگ باید با احتیاط زیاد و فقط توسط یک کارشناسان آموزش‌دیده استفاده شود.
اثر لغزش () علامت قابل مشاهده‌ای است که توسط هر جسم جامدی که بر روی جامد دیگری حرکت می‌کند، باقی می‌گذارد و جنبه مهمی از تجزیه و تحلیل شواهد ردیابی در علوم قانونی و مهندسی قانونی است. لغزش ناشی از لاستیک‌ها در جاده‌ها زمانی رخ می‌دهد که چرخ وسیله نقلیه از حرکت متوقف می‌شود و روی سطح جاده می‌لغزد یا می‌چرخد. آثار لغزش را می‌توان برای یافتن حداکثر و حداقل سرعت خودرو قبل از برخورد یا تصادف تجزیه و تحلیل کرد. لغزش ممکن است روی رسوبات یخ شفاف یا گازوئیل در جاده نیز اتفاق بیفتد و ممکن است هیچ اثری نیز از خود به
نیز اتفاق بیفتد و ممکن است هیچ اثری نیز از خود به جای نگذارد.
پوسیدن زیر نور آفتاب () یک کمدی سیاه و دلهره‌آور اِروتیک به کارگردانی سباستین سیلوا است که در سال ۲۰۲۳ منتشر شد. تصویربرداری اصلی فیلم در حومه مکزیکوسیتی انجام شد و در دسامبر ۲۰۲۱ خاتمه یافت. از بازیگران این فیلم می‌توان به جردن فرستمن، سباستین سیلوا و کاتالینا ساودرا اشاره کرد.
شابهام ساراف یک بازیگر بریتانیایی است. او نامزد جایزه تئاتر ایونینگ استاندارد شد. در تلویزیون، او به‌خاطر نقش‌هایش در مجموعه جنایی نتفلیکس، "جنایتکار: بریتانیا" (۲۰۱۹–)، درام بی‌بی‌سی وان "یک پسر مناسب" (۲۰۲۰) و سریال اپل تی‌وی پلاس "شانتارم" (۲۰۲۲) شناخته می‌شود. از فیلم های او می‌توان به "شرف" (۲۰۱۴) و "صخره‌نورد" (۲۰۲۶) اشاره کرد. اوایل زندگی. ساراف در کلکته به دنیا آمد. او دوران کودکی خود را در مکزیک و ترینیداد و توباگو گذراند، قبل از اینکه در ۷ یا ۸ سالگی به لندن نقل مکان کرد. او در مدرسه سنت پل لندن
به لندن نقل مکان کرد. او در مدرسه سنت پل لندن تحصیل کرد و در آنجا در تولیدات دانشجویی بازی کرد. او در سال ۲۰۱۳ از دانشگاه وارویک فارغ التحصیل لیسانس اقتصاد شد. سپس یک سال را در مدرسه اکول فیلیپ گولیه در پاریس گذراند و سپس با لیسانس هنر بازیگری از مدرسه موسیقی و درام گیلدهال در پاریس فارغ التحصیل شد.
آبه نو هیرونیوا (; – ) شاعر واکا (شعر) در دوره نارا بود.
شرف (به انگلیسی: Honor) یک فیلم دلهره‌آور معاصر بریتانیایی محصول ۲۰۱۴ به کارگردانی و نویسندگی شان خان است که بر روی «قتل‌های ناموسی» تمرکز دارد. فیلم داستان زنی جوان به نام مونا را به تصویر می‌کشد که با خانواده پاکستانی الاصل خود در لندن زندگی می‌کند. مونا دوست پسری دارد که خانواده‌اش او را تأیید نمی‌کنند و معتقدند که این رابطه آسیبی به ناموس خانواده است. پس از شکست برنامه‌های فرار، مونا مجبور می‌شود از خانواده‌اش فرار کند، خانواده‌ای که تلاش می‌کنند او را بیابند و مجازات کنند، که احتمالاً منجر به کشته شدن
و مجازات کنند، که احتمالاً منجر به کشته شدن او می‌شود. بازخوردها. استقبال منتقدان از این فیلم متفاوت بود و در راتن تومیتوز امتیاز ۴۳ درصد را دریافت کرد.
اوتومو نو تابیتو (؛ ۶۶۵ – ۳۱ اوت ۷۳۱) یک کوگیو (اشراف درباری) فرمانده ارتش و شاعر اهل ژاپن بود که در کنار پدرش در جمع‌آوری مجموعه شعر مان‌یوشو مشارکت داشت. او به عنوان دایناگون در دربار خدمت می‌کرد. در حدود سال ۷۲۸، اوتومو به همراه همسرش اوتومو نو ایراتسومه به عنوان فرماندار دازایفو به دازایفو، فوکوئوکا منتقل شد، دومین باری که پس از تولد ۶۰ سالگی خود به کیوشو فرستاده شد و این انتصاب می‌توانست یک اقدام استراتژیک توسط چهار برادر فوجیوارا نو موچیمارو، فوجیوارا نو فوساساکی، فوجیوارا نو اوماکای و فوجیوارا نو
نو فوساساکی، فوجیوارا نو اوماکای و فوجیوارا نو مارو برای برکناری شاهزاده ناگایا، وزیر چپ در آن زمان باشد.