payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۱۳ و شلداگ هستند. واحدهای ارتش اسرائیل. واحدهای شناسایی. اینها شناخته‌شده‌ترین واحدهای شناسایی هستند. اپراتورهای آنها در ناوبری انفرادی برد بلند مهارت دارند، برخلاف سایر واحدهای نیروهای ویژه در ارتش اسرائیل که ناوبری برد بلند را با حداقل دو اپراتور انجام می‌دهند. سپاه پیاده‌نظام. تیپ‌های پیاده‌نظام. پنج تیپ پیاده‌نظام منظم (گولانی، گیواتی، نهال، کفیر و چترباز) "پالسارهای" خود را اداره می‌کنند و امروزه با "پالنات" و "پالهان" برای تشکیل یک "گدسار/گدود سیور" یا گردان شناسایی، متحد شده‌اند. هر واحد تابع یک
یا گردان شناسایی، متحد شده‌اند. هر واحد تابع یک فرماندهی تیپ خاص است، هرچند محدود به آن نیست.
روش گلدان یا تکنیک گلدان شیوه‌ای در آزمایش‌های حیوانی است که در پژوهش‌های محرومیت از خواب به کار می‌رود. این روش به گونه‌ای طراحی شده است که امکان خواب غیرحرکت‌سریع چشم (NREM) را فراهم کند اما مانع از بروز خواب حرکت‌سریع چشم شود. آزمایش معمولاً بر روی جوندگان انجام می‌گیرد. روش. در مطالعات محرومیت از خواب، یک موش آزمایشگاهی در محفظه‌ای پر از آب قرار داده می‌شود که تنها یک سکو یا سطح خشک کوچک (به‌طور سنتی یک گلدان وارونه درون سطلی از آب، که نام روش نیز از آن گرفته شده است) اندکی بالاتر از سطح آب (بیش از ۱
گرفته شده است) اندکی بالاتر از سطح آب (بیش از ۱ سانتی‌متر) در آن وجود دارد. در هنگام خواب غیر REM، موش همچنان تونوس ماهیچه‌ای خود را حفظ می‌کند و می‌تواند بر بالای سکو بخوابد. اما زمانی‌که وارد خواب REM می‌شود، تونوس ماهیچه‌ای خود را از دست داده و از روی سکو به درون آب می‌افتد؛ سپس برای جلوگیری از غرق شدن دوباره بالا می‌رود و به خواب غیر REM بازمی‌گردد، یا بینی‌اش در آب فرورفته و باعث بیداری ناگهانی او می‌شود. به این ترتیب موش می‌تواند استراحت بدنی داشته باشد و از خستگی ماهیچه‌ای جلوگیری کند، اما از خواب
و از خستگی ماهیچه‌ای جلوگیری کند، اما از خواب REM که برای کارکرد طبیعی ذهن لازم است محروم می‌گردد. پس از آن می‌توان از موش در وظایف جسمی و ذهنی استفاده کرد و عملکرد او را با جوندگان کنترل مقایسه نمود، یا بافت‌های بدن او ــ به‌ویژه مغز ــ مورد بررسی قرار گیرد… یا بافت‌های بدن او ــ به‌ویژه مغز ــ مورد بررسی قرار گیرد.
سیدرال فیلم کوتاهی محصول سال ۲۰۲۱ به کارگردانی کارلوس سگوندو است. داستان پانزده دقیقه‌ای این فیلم که به صورت سیاه و سفید فیلمبرداری شده، نگاهی کوتاه به زندگی یک خانواده برزیلی است که تحت تأثیر رویداد غیرمعمول پرتاب موشک از یک مرکز نزدیک قرار گرفته‌اند. این فیلم کوتاه در جشنواره‌های متعددی به نمایش درآمده است، از جمله جشنواره فیلم کن ، جشنواره فیلم کلرمون-فران و جشنواره فیلم تلیوراید به نمایش درآمده و چندین جایزه از جمله جایزه واجد شرایط اسکار برای بهترین فیلم کوتاه بین‌المللی در جشنواره بین‌المللی فیلم
فیلم کوتاه بین‌المللی در جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه پام اسپرینگز ۲۰۲۲ را از آن خود کرده است. طرح. در شهر ساحلی ناتال، در شمال شرقی برزیل، اولین پرتاب موشک این کشور در شرف وقوع است. هنگامی که فضاپیما زمین را ترک می‌کند، زندگی خانواده‌ای که در نزدیکی زمین محل پرتاب زندگی می‌کنند به شدت تحت تأثیر قرار خواهد گرفت. پذیرش. از زمان اولین نمایش جهانی آن در جشنواره فیلم کن ،۲۰۲۱ این فیلم در جشنواره‌ها و آکادمی‌های گوناگونی در سراسر جهان انتخاب شده است:
زندان عوفر (، "کِلِه عوفر")، که قبلاً رسماً با نام بازداشتگاه ۳۸۵ (מתקן כליאה 385‎) شناخته می‌شد، یک زندان نظامی اسرائیل در کرانه باختری اشغالی، بین بیتونیا و گیوات زیو است. این زندان به همراه مجدو و کتزیوت، سه زندان دیگر هستند که دو مورد آخر در اسرائیل و نه در کرانه باختری واقع شده‌اند. زندان عوفر توسط سازمان زندان‌های اسرائیل اداره می‌شود و مانند دو زندان دیگر، قبلاً توسط سپاه پلیس نظامی نیروهای دفاعی اسرائیل اداره می‌شد. این مکان زمانی که تحت کنترل نیروهای دفاعی اسرائیل بود، می‌توانست تا ۸۰۰ زندانی، چه
دفاعی اسرائیل بود، می‌توانست تا ۸۰۰ زندانی، چه آنهایی که محاکمه شده بودند و چه آنهایی که تحت بازداشت اداری بودند، را در خود جای دهد. سازمان‌های غیردولتی اعلام کرده‌اند که زندانی کردن کودکان یکی از موارد نقض حقوق بشر است که در زندان عوفر رخ می‌دهد. تاریخچه. کمپ عوفر در دسامبر ۱۹۶۸، در محل یک پایگاه سابق ارتش اردن قبل از جنگ شش‌روزه تأسیس شد. این کمپ به نام سرهنگ دوم زوی عوفر، فرمانده واحد شناسایی هاروف، که در اوایل همان سال در عملیات کشته شد، نام‌گذاری شد. [ "" ] این زندان در سال ۱۹۸۸، پس از آغاز انتفاضه
[ "" ] این زندان در سال ۱۹۸۸، پس از آغاز انتفاضه اول، در این پایگاه ساخته شد. پس از پیمان‌های اسلو و آزادی‌های متعدد زندانیان در سال ۱۹۹۵، زندانیان و بازداشت‌شدگان باقی‌مانده عوفر به زندان مگیدو منتقل شدند و عوفر تعطیل شد. این بنا رسماً در ۲۹ مارس ۲۰۰۲، به عنوان بخشی از عملیات دیوار دفاعی، بازگشایی شد. قرار بود ساخت کامل آن در ۱۰ اوت ۲۰۰۲ به پایان برسد. در ۳ اکتبر ۲۰۰۶، کنترل زندان عوفر به سازمان زندان‌های اسرائیل منتقل شد و این آخرین مرکز نگهداری فلسطینی‌ها بود که به سازمان زندان‌های اسرائیل منتقل شد
بود که به سازمان زندان‌های اسرائیل منتقل شد (اگرچه دو بازداشتگاه در کرانه باختری هنوز توسط سپاه پلیس نظامی کنترل می‌شوند). نقض حقوق بشر. بسیاری از بازداشت‌شدگان در زندان عوفر از تحقیر و سوءاستفاده سیستماتیک، از جمله ضرب و شتم توسط نگهبانان و دستبند زدن تقریباً مداوم، و شرایطی به بی‌رحمی آنچه در اردوگاه بازداشت سدی تیمان متحمل شده بودند، خبر داده‌اند. سازمان‌های غیردولتی مانند «دیده‌بان ماچسوم» از زندانی شدن کودکان در زندان عوفر گزارش داده‌اند. هیئتی از نمایندگان مجلس بریتانیا که از این مراکز بازدید
از نمایندگان مجلس بریتانیا که از این مراکز بازدید می‌کردند، ادعا کردند که دستبند زدن به کودکان نقض حقوق بشر است. هیئتی از وکلای بریتانیایی که از این مراکز بازدید کردند، استفاده از زنجیرهای آهنی را برای کودکان مشاهده کردند که آن را نقض ماده ۴۰ کنوانسیون حقوق کودک سازمان ملل و قوانین حداقل استاندارد سازمان ملل دانستند.[ "" ] شکنجه و مرگ عدنان البرش. در ۱۹ آوریل ۲۰۲۴، دکتر عدنان البرش، رئیس بخش ارتوپدی بیمارستان الشفاء در شهر غزه، در زندان عوفر درگذشت. او توسط نیروهای اسرائیلی در نوار غزه دستگیر شده بود.
توسط نیروهای اسرائیلی در نوار غزه دستگیر شده بود. مقامات اسرائیلی به خانواده‌اش اطلاع ندادند و از افشای هرگونه جزئیاتی در مورد مرگ او خودداری کردند. زندانیان دیگری که او را می‌شناختند و آزاد شده بودند، گفتند که البرش قبل از مرگش در بازداشت، به شدت شکنجه و گرسنگی کشیده بود. مقامات فلسطینی و گروه‌های مدافع حقوق بشر، مرگ او را به شکنجه و بدرفتاری در بازداشت نسبت داده‌اند و دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر تأیید کرده است که بدن او علائم شکنجه را نشان می‌دهد. جدعون لوی در هاآرتص نوشت که البرش در زندان اسرائیل شکنجه
در هاآرتص نوشت که البرش در زندان اسرائیل شکنجه و تا سر حد مرگ مورد ضرب و شتم قرار گرفت و پاسخ سازمان زندان‌های اسرائیل - «این سازمان به شرایط مرگ بازداشت‌شدگانی که شهروند اسرائیل نیستند، رسیدگی نمی‌کند.» - جسارت محض بود. کارکنان. از سال ۲۰۰۶، زندان عوفر تحت مدیریت سازمان زندان‌های اسرائیل است که در سال ۲۰۰۶ کنترل آن را به دست گرفت. کارکنان این زندان شامل زندانبانان و افسران، و همچنین گروهی از واحد ویژه سازمان زندان‌های اسرائیل، واحد واکنش سریع (کتر)، و بازجویان شاباک هستند.[ "" ] پیش از آی‌پی‌اِس، این
بازجویان شاباک هستند.[ "" ] پیش از آی‌پی‌اِس، این زندان توسط سپاه پلیس نظامی ارتش اسرائیل اداره می‌شد. کارکنان آن شامل سربازانی بودند که زندانبانان بازداشت‌شدگان فلسطینی را تکمیل می‌کردند ( دوره آموزشی "متاپلی آتزوری هشتاهیم")، شامل گروهان وظایف ویژه (اختصار "پالمام"). زندان به‌طور کلی یک واحد در سطح گردان بود که توسط یک سرهنگ دوم فرماندهی می‌شد.[ "" ] فرماندهان. زندان عوفر توسط سرهنگ اران فایر اداره می‌شود.
امپراتور خدا ترامپ یک مجسمه و شناور پاپیه ماشه بود که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، را در لباس خدای خیالی امپراتور بشر از مجموعه بازی جنگی مینیاتوری وارهمر ۴۰٬۰۰۰ به تصویر می‌کشید. این اثر توسط هنرمند ایتالیایی، فابریزیو گالی، برای کارناوال ویارجو در سال ۲۰۱۹ ساخته شد. طراحی. این مجسمه، دونالد ترامپ را در حالی که زره طلایی بر اساس زره امپراتور خدا از بازی "وارهمر ۴۰٬۰۰۰" به تن داشت، به تصویر می‌کشید. زانوبندها و شانه‌های زره، سر چهره‌های سیاسی مختلف را به تصویر می‌کشید. ترامپ در دست راستش شمشیری با
را به تصویر می‌کشید. ترامپ در دست راستش شمشیری با چهار پرنده آبی داشت که نمایانگر توییتر بود، پلتفرمی که از طریق آن دشمنان فرضی خود را مورد انتقاد قرار می‌داد و مواضع خود را تبلیغ می‌کرد. عبارت ایتالیایی وظایف شما که به «مالیات‌های شما» یا «وظایف شما» ترجمه می‌شود، اما همچنین جناسی از "دیک‌های شما" به معنای «شما در دردسر هستید» است. به گفته فابریزیو، این عبارت می‌تواند به معنای «اینجا تعرفه‌های لعنتی شماست» باشد. این مجسمه شامل چندین قسمت متحرک بود. نمادگرایی. فابریزیو گالی، هنرمند این مجسمه، اظهار داشت که
فابریزیو گالی، هنرمند این مجسمه، اظهار داشت که این مجسمه با هدف تمسخر ریاست جمهوری ترامپ ساخته شده است و ترامپ شباهت‌هایی با دیکتاتور خیالی بازی "وارهمر ۴۰٬۰۰۰" دارد. گالی با اشاره به اهداف ترامپ برای استعمار مریخ و ایجاد نیروی فضایی ایالات متحده، اظهار داشت که سیاست، روشنفکری را به نفع «فانتزی» و «زندگی مجازی» کنار گذاشته است. شمشیر به عنوان نمادی از ترامپ در نظر گرفته شده است که «سعی می‌کند ملت‌ها را با اقتصاد به جای موشک‌های هسته‌ای نابود کند». این به عنوان اشاره‌ای به مفهوم نابودگر یا نابودی کل سیاره
اشاره‌ای به مفهوم نابودگر یا نابودی کل سیاره در "بازی وارهمر ۴۰٬۰۰۰" تفسیر شده است. تصاویر فتوشاپ شده دونالد ترامپ روی زره امپراتور خدا بشریت، و همچنین عنوان «امپراتور خدا ترامپ»، میم‌های اینترنتی بودند که هواداران ترامپ قبل از شروع به کار این شناور از آنها استفاده می‌کردند. پذیرش. اگرچه این مجسمه با هدف انتقاد از ترامپ ساخته شده بود، بسیاری از هواداران او از آن استقبال کردند، به طوری که امرالد رابینسون، خبرنگار کاخ سفید برای شبکه خبری وان آمریکا، اظهار داشت که کارناوال ایتالیایی به دلیل وجود این مجسمه
داشت که کارناوال ایتالیایی به دلیل وجود این مجسمه «شادتر» از رژه روز شکرگزاری آمریکا به نظر می‌رسد. چندین مفسر محافظه‌کار این مجسمه را ادای احترامی به ترامپ تفسیر کردند و ادعا کردند که این کارناوال رژه‌ای به افتخار اوست. "هافینگتون پست" این مجسمه را «وحشتناک» توصیف کرد.
کلاهخود فیراموسکا (به ایتالیایی: l'Elmo di Fieramosca) اثر یادبود برنزی است که توسط مجسمه‌ساز و نقاش آرتورو کازانووا برای شهر کاپوا ساخته و در میدان اومبرتو اول نصب شده است. این اثر، یک کلاهخود غول‌پیکر از جنس برنز و فولاد است که ماهیت استثنایی آن از طریق شیب عجیب ۱۶ درجه‌ای محور نسبت به سطح تکیه‌گاه نیز اعمال می‌شود و از حدود ۱۵۰ صفحه برنزی جوش داده شده به هم تشکیل شده است که ابعاد آنها به ۹ متر ارتفاع و ۶ متر قطر و وزنی حدود ۱۵ تن می‌رسد. کلاهخود او پیش از نصب در میدان اومبرتو اول در شهر کاپوا، در
پیش از نصب در میدان اومبرتو اول در شهر کاپوا، در دوسالانه ونیز ۵۴. پاویون ایتالیا، سال ۲۰۱۱ به سرپرستی ویتوریو اسگاربی به نمایش گذاشته شده است. تاریخچه. این اثر عظیم که توسط هنرمند به عنوان یک مجسمه کاربردی بزرگ طراحی شده است، باز می‌شود، بنابراین، معماری مورد استفاده برای سکونت و زندگی بوده است. نه یک کلاه ایمنی محافظ، بلکه کلاهی که به یک «تفکر خانگی» تبدیل می‌شود. بزرگ‌ترین بنای اختصاص داده شده به رهبر کاپوآنو، اتوره فیراموسکا، دارای ارتفاع نه متر، قطر شش و وزن ۱۵ تن است و محل پذیرایی، فضای فیزیکی و
شش و وزن ۱۵ تن است و محل پذیرایی، فضای فیزیکی و مجازی شهر کاپوآ، پنجره‌ای به جهان و به ویژه نمادی محلی خواهد بود. خود کلاه ایمنی به عنوان نوعی سازه در مقیاس شهری، تنها نمونه در ایتالیا است که ارزش هنری آن با عملکرد نقطه اطلاعاتی برای گردشگران ترکیب شده و در داخل قابل استفاده است. اما بنای یادبود نقطه اطلاعاتی فیراموسکا همچنین و بالاتر از همه یک اثر عظیم در یک زمینه جدید است که کیهان ۱۶ معماری و شهری است، فضایی چند منظوره برای خدمت به شهر و مسافر. در این کلاه ایمنی فضایی شهری، به عنوان یک نگهبان متفکر برای
ایمنی فضایی شهری، به عنوان یک نگهبان متفکر برای دفاع از قلمرو ایستاده است. میدان اومبرتو ۱ به منطقه‌ای خدماتی تبدیل می‌شود که می‌تواند میزبان یک پارکینگ طبقاتی باشد که به دلیل موقعیت استراتژیک و هندسه فضا، به عنوان تکیه‌گاهی برای فعالیت‌های عمومی، تجاری و خدماتی جمعی موجود در دیوارهای شهر تاریخی مجاور عمل می‌کند؛ بنابراین، فضای وسیع حدود ۶۰۰۰ متر مربعی، یک پارکینگ زیرزمینی دو طبقه با ظرفیت حدود ۲۵۰ خودرو را در خود جای خواهد داد. این ابتکار عمل، حمایت CIRA، مرکز تحقیقات هوافضای ایتالیا، و برترین مرکز فناوری
تحقیقات هوافضای ایتالیا، و برترین مرکز فناوری کاپوآنا را نیز به همراه داشته است که با به اشتراک گذاشتن مسیر نوآورانه مرتبط با این رویداد، سهم خود را در این امر ادا کرده است. جنبه انتقادی. همان‌طور که می‌دانیم، المو پیش از این در دوسالانه ونیز در سال ۲۰۱۱ حضور داشته و بخشی از میراث هنری تاریخی و بین‌المللی است، و نه تنها کاپوا. و بنابراین داستان با هنر معاصر به شکلی بسیار قوی روبرو می‌شود که به همه اجازه می‌دهد تا در این رویارویی با هنر معاصر قرار گیرند. میدان اومبرتو اول با کازمو۱۶ مطمئناً می‌تواند جایگاه
اومبرتو اول با کازمو۱۶ مطمئناً می‌تواند جایگاه خود را در بازارهای بزرگ اروپایی و سراسر جهان حفظ کند. " "این پروژه - معمار پالمیرو توضیح داد - یک قمار واقعی بود و در نهایت به لطف مجموعه‌ای از ترفندهای ساختاری، شما توانستید مجسمه شیب‌دار را متعادل کنید تا آن را نه تنها به بنای یادبود میدان، بلکه به یکی از عناصر آن، به عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از گزارش‌هایی که قرار است ایجاد شود، تبدیل کنید." و این آنتونیو پیکولو را تأیید می‌کند: "این یک پروژه بلندپروازانه و نوآورانه است. ما کارآفرینان جوان محلی که تا آخر به
است. ما کارآفرینان جوان محلی که تا آخر به آن اعتقاد داشتیم، در مسابقه پیروز شدیم و به لطف یک بازی تیمی واقعی توانستیم به آن دست یابیم. تنها از این طریق بود که می‌توانستیم بر همه مشکلات بوروکراتیک غلبه کنیم. ما می‌خواستیم به نسل جوان و این ابتکار جدید که شامل کلاه ایمنی و کیهان ۱۶ می‌شود، اعتماد به نفس بدهیم، فضایی باز برای شهر و برای شهر.» در نهایت، مارچلو دل جودیس بر نقش کلیدی ریخته‌گری نولانا دل جودیس، که توسط چهار نسل با هنرمندان ملی و بین‌المللی کار می‌کند، تأکید می‌کند. او می‌افزاید: «این پروژه به
می‌کند، تأکید می‌کند. او می‌افزاید: «این پروژه به دلیل پیچیدگی‌اش نه تنها یک اثر هنری معاصر است، بلکه با توجه به استفاده از یک تکنیک بسیار قدیمی، تکنیک ریخته‌گری دقیق که در گذشته در آثار مهمی مانند برنزهای رایس به وجود آمده است، یک چالش واقعی و مایه افتخار برای ما و برای خود شهر است؛ بنابراین، یک اثر عظیم که تحقق آن توسط هنرمند هدایت می‌شود و تعهد کل تیم «مورد نیاز است.»
اکتِترا یک مجسمه بتنی اثر ایسامو نوگوچی (۱۹۰۴–۱۹۸۸) از سال ۱۹۶۸ است. توضیحات. این یک مجسمه بتنی رنگ‌آمیزی شده انتزاعی است. این سازه به عنوان یک سازه بازی طراحی شده بود. تاریخچه. این اثر اولین بار در نزدیکی کلیسای جامع اسپولتو به نمایش گذاشته شد نمونه‌هایی از آن در باغ مجسمه‌سازی رابرت تی. وب، تاکاماتسو ژاپن، پارک مورنوما وجود دارد. این اثر در گالری پیس به نمایش درآمد.
زندگی الکتریکی یک مجسمه معاصر اثر دنیل لیبسکیند است که به فیزیکدان الساندرو ولتا (۱۷۴۵–۱۸۲۷) تقدیم شده است. این مجسمه که در سال ۲۰۱۵ تکمیل شد، بر روی موج‌شکن (دیگا فورانئا) در دریاچه کومو، کومو، ایتالیا نصب شده است. این کار توسط انجمن غیرانتفاعی دوستان کومو سفارش داده شد. لیبسکیند، که در سال ۱۹۸۸ یک مدرسه معماری در کومو تأسیس کرد، طرح را به شهر اهدا کرد. اسناد پروژه بیان می‌کنند که این طرح مربوط به جنبش خردگرایی در معماری است که در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ در کومو برجسته بود. تاریخچه. ساخت زندگی الکتریک در
کومو برجسته بود. تاریخچه. ساخت زندگی الکتریک در سپتامبر ۲۰۱۴ آغاز شد. هزینه تخمینی برای ساخت و تقویت اسکله ۵۹۹٬۹۲۶٫۰۷ یورو گزارش شده است. در حالی که لیبسکیند طرح را اهدا کرد، هزینه‌های ساخت و ساز، از جمله کار برای تقویت اسکله، توسط دوستان کومو از طریق کمک‌های مالی تأمین شد. بررسی فنی پروژه توسط معمار/مهندس آنتونیو جیانمارکو مارتورانا کاپسونی انجام و توسط شرکت مهندسی مرکوری تأیید شد. تاریخ تکمیل اولیه که برای آن برنامه‌ریزی شده بود، ۱ مه ۲۰۱۵، همزمان با افتتاحیه اکسپو ۲۰۱۵ در میلان بود. با این حال، این
افتتاحیه اکسپو ۲۰۱۵ در میلان بود. با این حال، این پروژه با تأخیرهایی مواجه شد، از جمله ۱۹ روز به دلیل آب و هوا و ۲۵ روز برای تعطیلات تابستانی. ساخت و ساز در اوت ۲۰۱۵، پس از تقریباً ۱۱۹ روز اضافی، به پایان رسید. مراسم افتتاحیه رسمی در ۲ اکتبر ۲۰۱۵ برگزار شد. شرکت‌کنندگان شامل شهردار کومو، دانیل لیبسکیند و خانواده‌اش، لوئیجی مارتینو ولتا (از نوادگان الساندرو ولتا)، و بازیگر ناستاسیا کینسکی بودند. رویدادها شامل پذیرایی در باشگاه قایق‌رانی کومو و ارائه در آشیانه باشگاه آئرو کومو بود. یک بستنی‌فروشی محلی برای
باشگاه آئرو کومو بود. یک بستنی‌فروشی محلی برای این مناسبت طعمی به نام «زندگی الکتریک» تولید کرد. مکان. زندگی الکتریکی در پایان شکاف آب موج شکن (پیر) واقع شده است که به دریاچه کومو گسترش می‌یابد. این پایی، که به نام فیزیکدان پیرو کالدیرولا نامگذاری شده است، برای حمایت از مجسمه، نیاز به تقویت ساختاری دارد. این مکان مجسمه را بین دو نقطه عطفی دیگر محلی مرتبط با ولتا قرار می‌دهد: موزه تمپیو ولتیانو و کامپای فارو ولتیانو. این قایق از طریق پیاده‌روی کنار دریاچه مافالدا دی ساوویا قابل دسترسی است. قرار دادن این
مافالدا دی ساوویا قابل دسترسی است. قرار دادن این مکان برای ارائه دید بالا برای اثر هنری بود. ساختار. مجسمه ۱۳٫۷۵ متر (۴۵٫۱ فوت) بلند است، یا ۱۴٫۲۵ متر (۴۶٫۸ فوت) از جمله پایه آن. این از دو شکل موج سینوس مخالف ساخته شده از فولاد تقویم شده که در پانل‌های فولاد ضدزنگ (نوع ۳۱۶) ضخیم ۶ میلی‌متر ساخته شده است. وزن کل آن حدود ۱۱ هزار کیلوگرم (۱۱ تن؛ ۱۲٫۱ تن کوتاه) است. در پایه، یک دیوار سنگی دایره‌ای (به ارتفاع ۷۵ سانتی‌متر) حاوی یک حوضچه آب کم‌عمق (به عمق ۱۰ سانتی‌متر) است که قرار است تصویر بنای یادبود را منعکس
است که قرار است تصویر بنای یادبود را منعکس کند. پایه به گونه‌ای طراحی شده است که امکان نشستن در زیر سازه را فراهم کند. به دلیل اندازه و وزن آن، اجزای مجسمه با قایق از دریاچه کومو عبور داده شده و با استفاده از جرثقیل روی اسکله مونتاژ شدند. سازه اسکله قبل از نصب نیاز به تقویت داشت که شامل کار زیر آب توسط غواصان در اوایل سال ۲۰۱۵ بود. این مجسمه شامل یک سیستم روشنایی ال‌ئی‌دی ضدآب با بیش از ۳۰۰ نقطه و جلوه‌های دود است که برای روشنایی در شب طراحی شده است، در حالی که سطوح فولادی صیقلی، دریاچه و منظره اطراف را در
که سطوح فولادی صیقلی، دریاچه و منظره اطراف را در طول روز منعکس می‌کنند. مفهوم طراحی. بر اساس معمار، شکل زندگی الکتریک از تنش الکتریکی بین دو قطب یک باتری الهام گرفته شده است، که به اختراع آلساندرو ولتا احترام می‌گذارد. توصیف پروژه مجسمه را به عنوان یک «پول سوم ایده آل» که برج فولتیانو و معبد فولتیانوی نزدیک را به هم می‌پیوندد قرار می‌دهد. طراحی این طراحی برای ایجاد ارتباط بین نور، باد و آب است. لیبسکند اظهار داشت که هدف این کار «تولید هندسه‌هایی است که آسمان، دریاچه و کوه‌ها را به هم متصل می‌کند» که بازتاب
دریاچه و کوه‌ها را به هم متصل می‌کند» که بازتاب چشم‌انداز دریاچه کومو و استعاریانه نشان دهنده مشارکت‌های علمی ولتا است. واکنش عمومی و بحث. این پروژه بحث عمومی را در کومو ایجاد کرد. در اکتبر ۲۰۱۴، گروه سیاسی محلی حالا کومو یک درخواست را آغاز کرد که خواستار ریفراندوم در مورد اینکه آیا مجسمه باید در محل پیشنهادی نصب شود یا خیر است. برخی از شهروندان و معماران در مورد تأثیر بصری بالقوه مجسمه‌سازی در مقیاس بزرگ بر مناظر دریاچه نگرانی داشتند. در دسامبر ۲۰۱۴، گزارش شده است که این درخواست ۴۴۷۸ امضا جمع‌آوری کرده
شده است که این درخواست ۴۴۷۸ امضا جمع‌آوری کرده است، که از حد مطلوب برای درخواست یک رای‌گیری فراتر رفته است. با این حال، در اوت ۲۰۱۵، دولت شهری تصمیم گرفت که با ریفراندوم ادامه ندهد. دلایل ذکر شده شامل مرحله پیشرفته ساخت و هزینه تخمین زده برگزاری ریفراندوم (۱۸۰٬۵۵۹ یورو) است.
موقعیت (به فرانسوی: position) در جامعه‌شناسی بوردیو، جامعه‌شناس و انسان‌شناس فرانسوی، به نقطه یا مجموعه‌ای از نقطه‌ها و مختصات آن نقطه‌ها در میدان و روابط اجتماعی اطلاق می‌شود. موقعیت یک مفهوم کلیدی در نظریه میدان بوردیو است. درواقع، موقعیت به بازنمایی مکانی و فضایی روابط اجتماعی به‌ویژه‌ در میدان اشاره دارد. موقعیت، که برگرفته از ریاضیات است، مفهومی عینی و رابطه‌ای است.
دومین سموئیل ۱۱ ()، فصل یازدهم از کتاب دوم سموئیل در عهد عتیق کتاب مقدس مسیحیت یا قسمت دوم کتاب‌های سموئیل در انجیل عبری ( کتاب مقدس عبری) است. بر اساس سنت یهودی، این کتاب به سموئیل نبی ، با اضافات گاد و ناتان (پیامبر) نسبت داده شده است، اما محققان امروزی آن را ترکیبی از تعدادی متون مستقل در اعصار مختلف از حدود سال قبل می دانند. 630–540 پ.م. این فصل شامل شرح سلطنت داوود در اورشلیم است. این بخش در بخشی قرار دارد که شامل دوم سموئیل ۹-۲۰ می‌شود و تا اول پادشاهان ۱–۲ ادامه می‌یابد که به کشمکش‌های قدرت میان
۱–۲ ادامه می‌یابد که به کشمکش‌های قدرت میان پسران داوود برای جانشینی تخت داوود تا زمانی که «پادشاهی در دست سلیمان مستقر شد» (اول پادشاهان ۲:۴۶) می‌پردازد.
نسخه بین‌المللی جدید () (NIV)، ترجمه کتاب مقدس به انگلیسی معاصر است. منتشر شده توسط بیبلیکا، نسخه بین‌المللی جدید در ۲۷ اکتبر ۱۹۷۸ منتشر شد، با یک بازنگری جزئی در سال ۱۹۸۴ و یک تجدید نظر عمده در سال 2011. NIV متکی بر نسخه‌های انتقادی اخیر منتشر شده از متون اصلی عبری، آرامی و یونانی است. بیبلیکا ادعا می‌کند که «نسخهٔ ملی بریتانیا (NIV) بهترین ترکیب از دقت و خوانایی را ارائه می‌دهد.»
دانیل آی. بلاک (؛ زادهٔ ۲۲ مه ۱۹۴۳) مترجم، و استاد دانشگاه اهل ایالات متحده آمریکا است.
زکریا ۱۴ ()، چهاردهمین و آخرین فصل در کتاب زکریا در کتاب مقدس عبری و عهد عتیق از مسیحی کتاب مقدس است.
حاملان عرش ()، گروهی از فرشتگان در اسلام هستند. از آنها در ، و نیز صحیفه سجادیه نام برده شده است. توصیف. در روایات اسلامی، حاملان عرش گروهی از فرشتگان به‌شمار می‌روند که وظیفه‌ای جز حمل عرش الهی ندارند. بنا بر روایت مقاتل بن سلیمان، فرشتگان حامل عرش نخستین فرشتگانی بودند که خداوند آنها را آفرید. از ابن‌عباس نقل شده است که شمار فرشتگان حامل عرش در حال حاضر چهار تن است، اما در روز قیامت این تعداد به هشت تن خواهد رسید. فرشتگان حامل عرش غالباً به صورت‌هایی با ویژگی‌های جانورگونه توصیف شده‌اند. سیوطی به نقل از
جانورگونه توصیف شده‌اند. سیوطی به نقل از وهب بن منبه و بیهقی در "الاسماء و الصفات" بیان می‌کند که هر یک از این فرشتگان انسان‌نما چهار چهره دارند: انسان، گاو نر، کرکس و شیر. در برخی احادیث دیگر، آنان دارای شش بال و چهار صورت معرفی شده‌اند. با این حال، سیوطی در روایتی دیگر نقل کرده است که حملة العرش چهار بال دارند. همچنین باور بر این است که این چهار فرشته از چهار عنصر بنیادین ــ نور، آتش، آب و رحمت ــ آفریده شده‌اند. ابن ابی‌العز در شرح خود بر العقیده الطحاویة، حدیثی از ابوداوود سلیمان را نقل می‌کند که به
حدیثی از ابوداوود سلیمان را نقل می‌کند که به ابعاد عظیم فرشتگان حامل عرش اشاره دارد. بر اساس این روایت، اندازه آنها به‌قدری عظیم است که پیمودن فاصله میان لاله گوش تا شانه‌هایشان هفتصد سال به طول می‌انجامد. بر اساس روایت سیوطی، که حدیثی را از ابن مبارک نقل کرده است، فرشته مقرب اسرافیل در شمار حاملان عرش قرار دارد. موجودات مشابه در ادیان دیگر. در برخی پژوهش‌های تطبیقی ادیان، تصویر حاملان عرش در اسلام با توصیف موجودات فرشته‌گون در مکاشفه یوحنا (به‌ویژه باب ۴) مقایسه می‌شود. آنجا نیز موجوداتی با چهره‌های
۴) مقایسه می‌شود. آنجا نیز موجوداتی با چهره‌های گوناگون (انسان، شیر، گاو، پرنده) و بال‌های متعدد دیده می‌شوند که در پیرامون تخت خدا حضور دارند. از این رو برخی محققان بر این باورند که حاملان عرش می‌توانند با کروبی‌ها یا سراف‌ها در سنت‌های یهودی هم‌پوشانی داشته باشند. این مقایسه به ویژه بر پایهٔ شباهت‌های تصویری (چندچهرگی، بال‌های متعدد، جایگاه در اطراف عرش/تخت الهی) انجام شده است، هرچند در الهیات اسلامی، هویت و وظایف حاملان عرش جایگاه کاملاً ویژه و متمایز خود را دارند.
چارلز الیکوت (؛ ۲۵ آوریل ۱۸۱۹ – ۱۵ اکتبر ۱۹۰۵ (aged 86)) اهل بریتانیا بود. یک متکلم، دانشگاهی و روحانی مسیحی انگلیسی بود. او مدت کوتاهی به عنوان رئیس دانشگاه اکستر، و سپس به عنوان سریر اسقف گلاستر و بریستول خدمت کرد.
اشعیا ۳ ()، سومین فصل از کتاب اشعیا در کتاب مقدس عبری یا عهد عتیق از مسیحی کتاب مقدس است. این کتاب شامل پیشگویی‌های منسوب به پیامبر اشعیا است و یکی از کتاب‌های انبیا است. این فصل شرح می‌دهد که چگونه رهبری فاسد باعث فروپاشی وضعیت اجتماعی اورشلیم شد، و شامل پیشگویی‌های اشعیا است که «به خاطر گناه مردم، خدا حکیمان را از میان خواهد برد و به آنها فرمانروایان نادان خواهد داد».
در افسانه‌های تاریخی سیسیل، موجوداتی اسرارآمیز به نام «بانوان ماورایی» یا Doñas de fuera شناخته می‌شدند—واژه‌ای اسپانیایی به معنای «بانوانی از بیرون»، که اشاره به منشأ فرازمینی یا غیرزمینی این موجودات داشت. این نام‌گذاری بی‌دلیل نبود، چرا که در آن دوران، سیسیل تحت سلطه امپراتوری اسپانیا قرار داشت و بسیاری از مفاهیم فرهنگی و زبانی از اسپانیا به این جزیره منتقل شده بود. بانوان بیرونی در باورهای مردم سیسیل، موجوداتی زنانه، زیبا، و جادویی بودند که شباهت زیادی به پریان در افسانه‌های انگلیسی داشتند—موجوداتی که در
پریان در افسانه‌های انگلیسی داشتند—موجوداتی که در مرز میان دنیای انسان‌ها و قلمرو اسرارآمیز طبیعت زندگی می‌کردند. این موجودات، در ذهن مردم، نه‌تنها نماد زیبایی و قدرت‌های فراطبیعی بودند، بلکه گاه به‌عنوان حامیان یا راهنمایان انسان‌ها نیز تصور می‌شدند. باور عمومی بر آن بود که بانوان بیرونی در شب‌های خاص، به‌ویژه در مکان‌های دورافتاده یا کوهستانی، ظاهر می‌شوند و با برخی انسان‌ها ارتباط برقرار می‌کنند—ارتباطی که می‌توانست هم شفابخش و الهام‌بخش باشد و هم خطرناک و وسوسه‌انگیز. اما این تصویر رؤیایی و رازآلود، در
و وسوسه‌انگیز. اما این تصویر رؤیایی و رازآلود، در قرن شانزدهم تا میانه قرن هفدهم، رنگی تاریک و تهدیدآمیز به خود گرفت. در دوران اوج محاکمات جادوگری در سیسیل، بانوان بیرونی به‌تدریج به بخشی از روایت‌های قضایی و مذهبی تبدیل شدند. بسیاری از زنانی که به جادوگری متهم می‌شدند، در بازجویی‌ها و اعترافات اجباری، مدعی ارتباط با این موجودات بودند—ارتباطی که از سوی دادگاه‌ها به‌عنوان نشانه‌ای از هم‌دستی با نیروهای شیطانی تلقی می‌شد. در برخی پرونده‌ها، بانوان بیرونی به‌عنوان موجوداتی معرفی می‌شدند که به زنان قدرت‌های
موجوداتی معرفی می‌شدند که به زنان قدرت‌های خاص می‌بخشند، آن‌ها را به رقص‌های شبانه دعوت می‌کنند، یا اسرار درمان و پیشگویی را به آنان می‌آموزند. این روایت‌ها، که ریشه در فرهنگ عامه داشتند، در فضای مذهبی و قضایی آن زمان به‌عنوان شواهدی از انحراف، کفر، و تهدید علیه نظم اجتماعی تعبیر می‌شدند. در نتیجه، حضور بانوان بیرونی در اعترافات متهمان، گاه به صدور احکام سنگین و حتی اعدام منجر می‌شد. بانوان بیرونی در سیسیل، از موجوداتی افسانه‌ای و محبوب در فرهنگ عامه، به نمادهایی خطرناک در نظام قضایی تبدیل شدند—نمادهایی که