payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گسترش می‌داد، و در مدت زمانی کوتاه، این گروه کوچک به نیروی بزرگی تبدیل شد که صدها هزار نفر را دربرمی‌گرفت؛ کسانی که تصمیم گرفته بودند با شوروی‌ها مقابله کرده و آن‌ها را از سرزمین‌شان بیرون برانند. اما دیری نپایید که اختلافات میان خود افغان‌ها شعله‌ور شد؛ هر گروهی می‌خواست قدرت را در دست بگیرد و حرف اول و آخر را بزند. در سوی دیگر ماجرا، نقشی از یک دختر وجود دارد – با بازی سعاد حسنی – که علیه سنت‌های جامعه‌اش طغیان کرده و از افراط‌گرایی دینی بیزار است. او با شدت از تسلیم‌شدن در برابر چهره‌ی جدیدی که جامعه به
از تسلیم‌شدن در برابر چهره‌ی جدیدی که جامعه به خود گرفته، امتناع می‌ورزید. سرانجام. برنامه ساخت فیلم تنها حدود ۷۰٪ پیش رفت، و دلیل آن مشکلات عظیم تولیدی بود. همچنین به دلیل مسائل سیاسی، نمایش این فیلم ممنوع شده و تا اکنون ادامه دارد. حلقه اصلی فیلم از آن زمان تاکنون در آرشیو مرکز سینمایی مراکش باقی مانده است. پیوند به بیرون. سایت allocine
مَی عُمَر (۱۰ اکتبر ۱۹۸۸) بازیگر مصری است. از گروه روزنامه‌نگاری و ارتباطات جمعی در دانشگاه آمریکایی در قاهره فارغ‌التحصیل شد و در رشتهٔ تئاتر تحصیل کرد. بازیگری را از طریق ایفای نقش در تئاتر دانشگاهی آغاز کرد و شروع هنری او در عرصهٔ تهیه‌کنندگی، تولید و کارگردانی بود. سپس تصمیم گرفت وارد عرصهٔ بازیگری شود و در این رشته تحصیل کرد. زیر نظر همسرش، کارگردان محمد سامی، با ارائه نقش «وِلاء» در سریال «داستان یک زندگی» در سال ۲۰۱۳ به همراه غاده عبدالرزق، این فرصت به او داده شد تا اولین بازی خود را انجام دهد. سپس
به او داده شد تا اولین بازی خود را انجام دهد. سپس کارهای هنری در سینما، تلویزیون و تئاتر ادامه یافت. زندگی و پیشه. می عمر در ۱۰ اکتبر ۱۹۸۸ در قاهره زاده شد. در دانشگاه آمریکایی قاهره روزنامه‌نگاری و رسانه خواند، سپس تئاتر خواند تا بازیگر حرفه‌ای شود. می عمر از کودکی می‌خواست بازیگری کند، اما در دانشگاه آمریکایی رسانه خواند، تخصص او مانع از تلاش او برای ورود به عرصهٔ هنری نشد، جایی که در آنجا تئاتر خواند. در روزهای اولیهٔ حرفهٔ خود به عنوان دستیار کارگردان مشغول به کار شد. خانوادهٔ عمر در ابتدا تمایل او به
به کار شد. خانوادهٔ عمر در ابتدا تمایل او به بازیگری را رد کردند. او بازیگری را از طریق ایفای نقش در تئاتر دانشگاه آمریکایی آغاز کرد، اما از ترس اینکه مبادا شوکه شوند، تصمیم گرفت ایدهٔ عشق خود به بازیگری را از خانواده‌اش پنهان کند و آن را به چند دوست محدود کرد. می عمر در ابتدای کار خود به سمت عرصه ی[ تهیه‌کنندگی رفت اما موفقیتی در آن نیافت و سپس به سمت کارگردانی رفت. او یک کلیپ ویدیویی برای رولا سعد کارگردانی کرد، اما احساس نمی‌کرد که این همان چیزی است که او می‌خواهد، بنابراین شروع به بحث با شوهرش کرد و
او می‌خواهد، بنابراین شروع به بحث با شوهرش کرد و تمایل خود را برای رفتن به عرصه بازیگری اعلام کرد. می عمر پس از گذراندن دورهٔ آموزشی و تحصیلی بازیگری، اولین گام‌های خود را در سال ۲۰۱۳ با سریال «داستان یک زندگی» که همسرش کارگردانی کرد، آغاز کرد. سپس سریال «کلام روی کاغذ» را در سال ۲۰۱۴ با حضور هنرمند لبنانی هیفا وهبی ارائه کرد. سپس سریال «اسطوره» در سال ۲۰۱۶ شرکت کرد که همسرش محمد سامی آن را نیز کارگردانی کرد و او را در معرض انتقادهایی قرار داد. مای عمر با شرکت در کارگاه‌های زیادی که همسرش محمد سامی به او
شرکت در کارگاه‌های زیادی که همسرش محمد سامی به او کمک می‌کرد، سعی کرد خود را برای بازیگری آماده کند. سپس نقش‌های بسیاری پس از آن در سریال‌های گوناگون ارائه کرد. در سال ۲۰۱۵ سریال «حالت عشق» را با همکاری می عزالدین و سامح السریطی ارائه کرد. در ۲۰۱۶ در سریال «الطبار» را در کنار هنرمند امیر کراره ارائه کرد. او در سال ۲۰۱۷ در سریال «بوی مادام» از سریال‌های کمدی مصری ایفای نقش کرد که در آن در کنار اکرم حسنی و احمد فهمی به ایفای نقش پرداخت. در همان سال در سریال عفریت‌های عدلی علّام با عادل امام و هاله صدقی
عفریت‌های عدلی علّام با عادل امام و هاله صدقی هم‌بازی شد. در سال ۲۰۱۹، مای عمر سریال «پسر غَلابه» را با بازی احمد السقا ارائه کرد که یکی از سریال‌هایی بود که در مسابقهٔ درام رمضان شرکت کرد. می عمر در سال ۲۰۲۰ در سریال فتوت با هنرمند یاسر جلال ظاهر شد و پس از آن اولین کار نقش مطلق/کامل اول را در سریال «مروارید» ارائه کرد، سریالی که وقایع آن حول محور دختری می‌گذرد که در پناهگاهی بزرگ شده و سپس استعداد خوانندگی را در خود کشف می‌کند و در میان جنگ‌هایی که از سوی دشمنانش در معرض آن قرار می‌گیرد، به موفقیت‌های
دشمنانش در معرض آن قرار می‌گیرد، به موفقیت‌های گسترده‌ای دست می‌یابد.او در سال ۲۰۲۱ سریال «نسل بیگانگان» را ارائه کرد که در آن در کنار احمد السقا و امیر کراره هم‌بازی بود و کارگردانی آن را همسرش محمد سامی برعهده داشت. در سال ۲۰۲۲، او یک سریال رمضانی با بازی خودش و هنرمند روبی با عنوان «رانیا و سکینه» ارائه کرد. در سال ۲۰۲۳ به حضور سینمایی در چندین فیلم بسنده کرد. می عمر در مسابقهٔ درام رمضان ۲۰۲۴ در سریال «نعمت آووکادو» به کارگردانی محمد سامی شرکت کرد که در آن نقش او به دلیل عدم آرایش در قسمت‌های اول مورد
آن نقش او به دلیل عدم آرایش در قسمت‌های اول مورد تحسین بسیاری از پیشگامان شبکه‌های اجتماعی قرار گرفت. در حالی که برخی از شیوه بازیگری او انتقاد کردند و همچنین از ایده همکاری مجدد او با همسرش انتقاد کردند. مای عمر تنها به کارهای دراماتیک بسنده نکرد، بلکه در سینما نیز به ایفای نقش پرداخت و در فیلم «آخرین خروس در مصر» شرکت کرد، فیلمی که وقایع آن حول محور علاء الدیک می‌چرخد که نقش آن توسط محمد رمضان تجسم یافته است. او در سال ۲۰۱۷ نقش خود را در فیلم «شب بخیر» بازی کرد که در آن در کنار تامر حسنی، نور، دورا و
بازی کرد که در آن در کنار تامر حسنی، نور، دورا و بدریه طلبه همبازی شد. در سال ۲۰۲۲، در نقش جیهان در فیلم «تحت تهدید سلاح» با حسن الرداد بازی کرد. در سال ۲۰۲۳ در دو فیلم نقش بازی کرد، فیلم اولی «هارلی» با محمد رمضان و فیلم دومی «مستر ایکس» که در آن به عنوان مهمان افتخاری با احمد فهمی ظاهر شد. زندگی شخصی. می عمر همسر کارگردان مصری محمد سامی است. آنها در سال ۲۰۱۰ ازدواج کردند و دخترش تایا را به دنیا آورد. دومین دختر آنان سیلین در آوریل ۲۰۱۸ به دنیا آمد. محمد سامی با دادن فرصت‌ها به می عمر به او کمک کرد تا از
با دادن فرصت‌ها به می عمر به او کمک کرد تا از طریق آثار هنری که کارگردانی می‌کند، با او ظاهر شود. می عمر همیشه به همین دلیل مورد انتقاد قرار می‌گیرد، به خصوص که او در بیش از یک اثر به کارگردانی سامی با او ظاهر شده است. محمد سامی همیشه نقش می عمر را در زندگی خصوصی خود می‌ستاید و تأکید می‌کند که او منبع اطمینان، امنیت، آرامش، حمایت و موفقیت برای او است. مای عمر نیز بر نقش همسرش محمد سامی در موفقیت خود تأکید کرده.
یک پیتزای خاص است که از شهر پزارو ایتالیا در منطقه مارکه سرچشمه می‌گیرد. این پیتزا که در دهه ۱۹۶۰ در یک مغازه محلی درست شد، در ابتدا برای همراهی با یک غذای شیرین آماده شد و به سرعت در میان ساکنان پزارو محبوب شد. نام «روسینی» ادای احترام به آهنگساز جواکینو روسینی است که در این شهر متولد شده است. پیتزا روسینی به‌طور سنتی، از یک پایه پوره گوجه‌فرنگی و موزارلا تشکیل می‌شود و به دنبال آن موادی مانند تخم‌مرغ آب‌پز، ژامبون و گاهی نخود فرنگی یا سبزیجات دیگر بعد از پخت به آن اضافه می‌شود. تاریخچه. پیتزا روسینی در
پخت به آن اضافه می‌شود. تاریخچه. پیتزا روسینی در اواخر دهه ۱۹۶۰ جهت سرو در کنار یک غذای شیرین درست شد و به سرعت در میان ساکنان محبوب شد تا جایی که آشپزهای شهر را تشویق کرد تا این نوآوری را در پیتزافروشی‌های خود ارائه دهند. نام پیتزا ادای احترام به آهنگساز جواکینو روسینی است که در پزارو به دنیا آمده است. هنوز هم در منوهای استان پزارو اوربینو وجود دارد. با گذشت سالها، این نوع پیتزا تنوع بیشتری پیدا کرد ه است. ترکیب. در ابتدا این پیتزا را با موزارلا و پوره گوجه درست می‌شود. پس از پختن در فر، تخم مرغ‌های آب‌پز
درست می‌شود. پس از پختن در فر، تخم مرغ‌های آب‌پز برش داده شده را با سس مایونز روی آن اضافه می‌کنند.
تی. اس. کاناکا یا تانجاوور سانتاناکریشنا کاناکا، که با نام تانجور سانتانا کریشنا کاناکا نیز شناخته می‌شود (; – ) نخستین زن جراح مغز و اعصاب در آسیا و از معدود زنان پیشگام در این رشته در جهان بود. او نخستین جراح مغز و اعصاب در هند بود که الکترودهای تحریکی را در مغز کاشت، و همچنین نخستین کسی بود که در سال ۱۹۷۵ تحریک عمقی مغز (DBS) را انجام داد. او در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، همراه با پروفسور بالاسوبرامانیام و پروفسور اس. کالایانارامان، پیشگام جراحی عملکردی مغز و اعصاب شد و برای پژوهش‌ها و مشارکت‌هایش در حوزه
و اعصاب شد و برای پژوهش‌ها و مشارکت‌هایش در حوزه جراحی استریوتاکسیک مورد تقدیر قرار گرفت. او همچنین برنده جایزه یک عمر دستاورد از طرف بنیاد مغز و اعصاب مدرس (Madras Neuro Trust) بود. اوایل زندگی و تحصیلات. تانجاوور سانتاناکریشنا کاناکا یکی از هشت فرزند خانواده‌ای در مدرس (چنای کنونی) بود که از پدر و مادری به نام سانتاناکریشنا و پدموَتی متولد شد. پدرش معاون مدیر اداره آموزش عمومی و رئیس کالج معلمان مدرس بود. کاناکا از همان ابتدا به مطالعات معنوی علاقه‌مند بود، اما با وجود این علاقه، به تحصیل در رشته پزشکی
اما با وجود این علاقه، به تحصیل در رشته پزشکی پرداخت و در دسامبر ۱۹۵۴ مدرک پزشکی عمومی (MBBS) و در مارس ۱۹۶۳ مدرک کارشناسی ارشد جراحی (MS) را دریافت کرد. او در سال ۱۹۶۸ مدرک فوق تخصصی جراحی مغز و اعصاب (MCh) را دریافت کرد و بعدها در سال ۱۹۷۲، دکترای خود را در زمینه «ارزیابی جراحی استریوتاکسیک در فلج مغزی» به پایان رساند. پس از بیش از ۲۰ سال فعالیت جراحی، کاناکا مجدداً به تحصیل پرداخت و در سال ۱۹۸۳ مدرک دیپلم آموزش عالی (DHEd) را دریافت کرد. حرفه. کاناکا یکی از نخستین زنان جراح مغز و اعصاب در جهان بود؛ او
از نخستین زنان جراح مغز و اعصاب در جهان بود؛ او در مارس ۱۹۶۸ مدرک MCh در جراحی مغز و اعصاب دریافت کرد، پس از دیانا بک (۱۹۰۲–۱۹۵۶) و آیسیمه آلتینوک که در نوامبر ۱۹۵۹ فارغ‌التحصیل شد. زمانی که جراحی استریوتاکسیک در سال ۱۹۶۰ در مدرس آغاز شد، کاناکا عضو تیم جراحی بی. رامامورتی بود که نخستین جراحی‌های استریوتاکسیک در هند را انجام دادند. کاناکا در طول جنگ چین و هند در سال‌های ۱۹۶۲–۱۹۶۳ به عنوان افسر نظامی در ارتش هند خدمت کرد. بیشتر دوران حرفه‌ای او با بیمارستان دولتی عمومی مدرس گره خورده بود. او همچنین در کالج
دولتی عمومی مدرس گره خورده بود. او همچنین در کالج پزشکی مدرس، مرکز تحقیقات اپیدمیولوژیک، مؤسسه سرطان آدیار، بیمارستان مأموریت هندو و سایر مراکز آموزشی پزشکی تدریس کرد. کاناکا با سازمان‌های مختلفی برای ارائه خدمات پزشکی به افراد کم‌بضاعت همکاری کرد، از جمله با معابد تیروپاتی تیرومالا (TTD) که بیش از ۳۰ سال در آنجا فعالیت داشت. در سال ۱۹۷۳، او سفری بین‌المللی آغاز کرد که اولین مقصد آن توکیو، ژاپن بود، یکی از سه مکانی که در آن زمان جراحی‌های استریوتاکسیک انجام می‌شد. در همین دوره، کاناکا با دریافت بورسیه
می‌شد. در همین دوره، کاناکا با دریافت بورسیه برنامه کلمبو، به مدت یک سال دربارهٔ تحریک عصب فرنیک و دستگاه‌های پزشکی، از جمله وسایل مدیریت درد و تحریک دیافراگم مطالعه کرد. کاناکا در سال ۱۹۹۰ از جراحی بازنشسته شد، اما همچنان خدمات مشاوره‌ای ارائه می‌داد و از ورود به بخش خصوصی خودداری کرد. در سال ۱۹۹۶، او رئیس افتخاری انجمن جراحان زن مغز و اعصاب آسیا شد. در همان زمان، رسماً به عنوان نخستین زن جراح مغز و اعصاب آسیا شناخته شد. او با استفاده از منابع مالی شخصی خود، بیمارستانی به نام والدینش تأسیس کرد به نام
خود، بیمارستانی به نام والدینش تأسیس کرد به نام «بنیاد سلامت و پژوهش سانتاناکریشنا پدموَتی»، که خدمات پزشکی رایگان به نیازمندان ارائه می‌دهد.
ماتیلده اوئیسی (؛ – )آموزشگر، وکیل، حقوق‌دان، سیاستمدار و استاد دانشگاه اهل اسپانیا بود. وی. علاوه بر همکاری با ماریا د مائستو در "اقامتگاه بانوان" که نخستین مرکز رسمی در اسپانیا که برای ارتقای آموزش دانشگاهی برای زنان بود، و باشگاه لیسیوم فمینینو، انجمن زنان، او یکی از بنیان‌گذاران «انجمن زنان دانشگاهی اسپانیا» (با همکاری ویکتوریا کنت و کلارا کامپوامور در سال ۱۹۲۸) و نماینده اسپانیا در «کمیسیون مشورتی مسائل اجتماعی و انسان‌دوستانه» جامعه ملل بود. وی از سال ۱۹۴۰ در شیلی در تبعید بود و در سال ۱۹۴۴ مدرسه
سال ۱۹۴۰ در شیلی در تبعید بود و در سال ۱۹۴۴ مدرسه آموزش معلمان کودکستان دانشگاه شیلی را تأسیس کرد و فعالیت‌های آموزشگری گسترده و کارآمدی را توسعه داد. اوایل زندگی. ماتیلده اوئیسی ناواز در ۳ اوت ۱۸۹۰ در شهر پامپلونا در اسپانیا به دنیا آمد و سومین فرزند از چهار فرزند خانوادهٔ آسنسیون اوئیسی و خوان اوئیسی بود. والدین او جمهوری‌خواهان لیبرال و ثروتمند بودند. در سن ۱۷ سالگی، او مدرک کارشناسی ارشد در آموزش عالی را از بیلبائو دریافت کرد. حرفه و تحصیلات اولیه. ماتیلده اوئیسی ناواز در سال ۱۹۰۹، به عنوان معلم در
اوئیسی ناواز در سال ۱۹۰۹، به عنوان معلم در مدرسه‌ای در محله آتگوریه‌تا در سان سباستیان مشغول به کار شد. دو سال بعد، او به عنوان مدیر مدرسه منصوب شد. در سال ۱۹۱۶، او به مادرید منتقل شد تا به "اقامتگاه بانوان" بپیوندد، جایی که زبان‌های انگلیسی و فرانسه را آموخت و همچنین تکنیک مفید تندنویسی را یادگرفت. سه سال بعد، اوئیسی مدرک تحصیلی خود را از مدرسه آموزش عالی دریافت کرد و به تحصیل در رشته حقوق پرداخت. در سال ۱۹۲۲، اوئیسی به عنوان بازرس آموزش ابتدایی در سانتا کروس منصوب شد و در سال بعد به دایره فعالیت‌های
کروس منصوب شد و در سال بعد به دایره فعالیت‌های بازنشستگان هیئت گسترش مطالعات و تحقیقات علمی (JAE) پیوست و از سپتامبر ۱۹۲۳ به عنوان همکار در کالج میدلبری شروع به تدریس زبان اسپانیایی کرد. مرخصی او به عنوان بازرس این امکان را به او داد تا تحصیلاتش را تمام کرده و در سال ۱۹۲۶ مدرک حقوق خود را دریافت کند. در حالی که به حرفه خود ادامه می‌داد و در "اقامتگاه بانوان" هم تدریس می‌کرد، در کارهای دادگاه نوجوانان مادرید (۱۹۲۷) شرکت کرد و در مباحثات عمومی و سیاسی دربارهٔ اصلاح نظام قضائی در رابطه با زنان مشارکت داشت.
اصلاح نظام قضائی در رابطه با زنان مشارکت داشت. علاوه بر این، او ایجاد «انجمن جوانان دانشگاهی زن اسپانیا» (JUF) را ترویج کرد که بعدها به «انجمن زنان دانشگاهی اسپانیا» معروف شد. در سال ۱۹۲۸، او یکی از ترویج‌کنندگان گروه ناکام «لیبرال سوسیالیستی» بود. در سال ۱۹۳۱، اوئیسی و همسرش عضو حزب کارگران سوسیالیست اسپانیا شدند. در دوران جمهوری دوم اسپانیا. پس از اعلام جمهوری دوم اسپانیا در سال ۱۹۳۱، ماتیلده اوئیسی ناواز به کمیته فرعی حقوق کیفری کمیسیون مشاوره حقوقی وزارت دادگستری پیوست. همچنین، او مسئول بازرسی تمام
دادگستری پیوست. همچنین، او مسئول بازرسی تمام دادگاه‌های نوجوانان در کشور، در چارچوب فعالیت‌های شورای حمایت از کودکان، شد. او همچنین عضوی از کمیته فرعی حقوق کیفری کمیسیون مشاوره حقوقی بود و در نتیجه در تدوین «قانون کیفری اسپانیا» در سال ۱۹۳۲ شرکت داشت و ایجاد «مرکز مطالعات کیفری» را ترویج کرد. در سال ۱۹۳۳، ویسی به اتحاد جماهیر شوروی سفر کرد تا سیاست‌های مربوط به کودکان را مطالعه کند. در سال ۱۹۳۵، او به عنوان نماینده اسپانیا در کمیسیون حمایت از کودکان و جوانان که مقر آن در ژنو بود، منصوب شد. به عنوان یک
که مقر آن در ژنو بود، منصوب شد. به عنوان یک روزنامه‌نگار، او بین سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۸ برای نشریات مختلفی مانند "هفته‌نامه دموکراسی"، که توسط آندرس سابوریت اداره می‌شد، "ال سوسیالیستا" و مجله "زنان" که توسط کمیته زنان علیه جنگ و فاشیسم منتشر می‌شد، مقاله می‌نوشت. با پیروزی جبهه مردمی، اوئیسی پیشنهاد کرد که معلمان با ایجاد «مؤسسه تحقیقات روان‌شناسی کودکان» برای آموزش معلمان متخصص جایگزین کشیش‌ها شوند. یکی از اهداف اصلی او سکولار کردن آموزش و محافظت از کودکان در برابر تأثیرات مذهبی بود. در طول جنگ داخلی
در برابر تأثیرات مذهبی بود. در طول جنگ داخلی اسپانیا او از دولت جمهوری‌خواه پیروی کرد، ابتدا به والنسیا (۱۱ مارس ۱۹۳۷) و سپس به بارسلون رفت. او در نخستین ماه‌های سال ۱۹۳۹ به فرانسه رفت و در فعالیت‌های کمیته کمک به پناهندگان در پاریس و ژنو شرکت کرد. زندگی بعد از جمهوری. پس از شکست جمهوری، ماتیلده اوئیسی ناواز به شیلی مهاجرت کرد و در ۱۴ مه ۱۹۴۰ با کشتی اس‌اس اورونیا به آنجا رسید. او مجبور شد مدتی به عنوان مترجم کار کند زیرا مدرک حقوق او در شیلی مورد تأیید قرار نگرفت. او مدرسه آموزش کودکان دانشگاه شیلی را
قرار نگرفت. او مدرسه آموزش کودکان دانشگاه شیلی را تأسیس کرد که بین سال‌های ۱۹۴۴ تا ۱۹۶۲ آن را اداره کرد. در سال ۱۹۴۷، او به عنوان مدیر «دستورالعمل فرهنگی شیلی-اسپانیا» منصوب شد. ماتیلده اوئیسی در ۱۳ آوریل ۱۹۶۵ در سن ۷۴ سالگی درگذشت.
فمینیسم در مصر در طول تاریخ خود تعدادی از گروه‌های اجتماعی و سیاسی را درگیر کرده است. اگرچه مصر از بسیاری جهات پیشرو در مسائل اصلاحی به ویژه «در توسعه جنبش‌های ملی‌گرایی، مقاومت در برابر امپریالیسم و فمینیسم» بوده است، توسعه آن در مبارزه برای برابری زنان و حقوق آنها آسان نبوده است جایگاه زن در تاریخ مصر. در تاریخ اولیه مصر (به مصر باستان مراجعه کنید)، اعتقاد بر این است که موقعیت زنان در جامعه مصر برابر با مردان بوده است. برای مثال، خدایان زن نقشی حیاتی در دین مصر باستان ایفا می‌کردند، نقش‌هایی که می‌توان
دین مصر باستان ایفا می‌کردند، نقش‌هایی که می‌توان آن‌ها را با اهمیتی برابر با نقش خدایان مرد شناسایی کرد. الهه‌هایی مانند موت، ایسیس و هاتور بر بسیاری از حوزه‌های فعالیت بشری حکومت می‌کردند و آنها را تحت کنترل داشتند. بسیاری از محققین معتقدند که جایگاه والای این گونه الهه‌ها نشان دهنده جایگاه والای زنان در جامعه فرعونی است. موقعیت برابر را می‌توان با این واقعیت بیشتر نشان داد که مصر توسط ملکه‌ها - فراعنه‌های زن مانند سوبکنفرو، هتشپسوت و کلئوپاترا هفتم، نایب السلطنه‌هایی مانند مریتنیث یا احموس-نفرتاری یا
السلطنه‌هایی مانند مریتنیث یا احموس-نفرتاری یا دارندگان عنوان معتبر همسر خدا آمون در اواخر دوره حکومت می‌شد. از آنجایی که موقعیت آنها تا حد زیادی موروثی بود، زنان با پیشینه معمولی مانند پزشک پسشت، وزیر نبت، یا کاتب ایرتیراو نمونه‌های بهتری از موقعیت زنان در مصر هستند. نمونه‌هایی از آثار هنری اولیه مصر نیز در شناسایی موقعیت بالقوه مورد احترام زنان در مصر باستان مهم هستند. نقاشی‌های دوران پیشین نشان می‌دهد که مردان و زنان دارای اندازه‌ای برابر هستند. کوماری جیووردنا ادعا می‌کند که تنها پس از «۲۰۰۰ قبل از
جیووردنا ادعا می‌کند که تنها پس از «۲۰۰۰ قبل از میلاد است که زنان اغلب تا حدودی کوچکتر از مردان به تصویر کشیده می‌شوند که احتمالاً نشان دهنده کاهش موقعیت آنها است». حکومت غرب. کنترل خارجی مصر برای قرن‌ها وضعیت موجود رهبری این کشور بود. کنترل کشور از تسلط اولیه رومیان، تا تبدیل شدن این کشور به یک کشور عربی در قرن هفتم و سپس در قرن شانزدهم تبدیل شدن به بخشی از امپراتوری عثمانی ترکیه متغیر بوده است. با این حال، این حمله فرانسه به مصر بود که موقعیت زنان را در جامعه مصر تغییر داد و بر آغاز تغییرات اجتماعی در
جامعه مصر تغییر داد و بر آغاز تغییرات اجتماعی در این کشور تأثیر گذاشت. حمله فرانسه به مصر به رهبری ناپلئون بناپارت در سال ۱۷۹۸ پیامدهای اجتماعی قابل توجهی بر این کشور داشت. برای تهاجم فرانسه «باعث جریان سریع ایده‌های اروپایی به مصر از جمله ایدئولوژی انقلاب فرانسه شد». ازدواج بین افسران فرانسوی و زنان مصری صورت گرفت. همچنین «موارد تقلید زنان مصری از رفتار و پوشش زنان اعزامی» وجود داشت. با این حال، چنین عقاید و باورهایی در مصر مورد استقبال همه قرار نگرفت. در نتیجه، واکنش‌هایی علیه چنین افکار غربی پدید آمد.
نتیجه، واکنش‌هایی علیه چنین افکار غربی پدید آمد. گزارش شده است که مورخ الجبارتی در مورد «نوآوری‌های زیانبار و فساد زنان ناشی از اشغال فرانسه» اظهار نظر کرده است. پس از یک سلسله جنگ‌های داخلی، مصر شاهد پایان حکومت فرانسه بود. ژنرال آلبانیایی محمد علی در سال ۱۸۰۵ در مصر اقتدار ایجاد کرد و به عنوان نایب السلطنه عثمانی منصوب شد. در زمان او در قدرت، یک سری اصلاحات نوسازی در مصر انجام شد. اصلاحات شامل به روز رسانی کارهای عمومی و بهبود صنعتی شدن مصر و مهم‌تر از همه شامل یک سری اصلاحات در آموزش و پرورش بود. اگرچه
شامل یک سری اصلاحات در آموزش و پرورش بود. اگرچه او عموماً «تحصیل را وسیله ای برای مناسب کردن مردان جوان برای خدمات عمومی می‌دانست»، پیشرفت‌هایی در آموزش زنان نیز حاصل شد. دختران طبقات بالای مصر در آن زمان می‌توانستند در خانه آموزش ببینند، اما دختران فقیرتر می‌توانستند در کوتاب‌ها شرکت کنند که در آن قرآن همراه با خواندن و نوشتن آموزش داده می‌شد. در سال ۱۸۳۲ محمد علی به ساخت مدرسه ای پرداخت که در آن به دختران و زنان ماما آموزش داده می‌شد. بهبودهای بیشتر در موقعیت زنان در جامعه مصر توسط اسماعیل پاشا معروف به
زنان در جامعه مصر توسط اسماعیل پاشا معروف به اسماعیل با شکوه (۳۱ دسامبر ۱۸۳۰–۲ مارس ۱۸۹۵)، جانشین محمدعلی ارائه شد. در سال ۱۸۷۳، همسر سوم او، جاشم عفت حانوم، مدرسه دخترانه سلیمانیه را راه اندازی کرد که به دختران دروس مختلف از تاریخ و دین گرفته تا حساب آموزش می‌داد. با این حال، تحصیلات زنان همچنان محدود بود. به گفته عبدالکادار، «هدف به آماده کردن دختران برای مادران کارآمد و همسران خوب محدود می‌شد و عمدتاً دختران خانواده‌های بورژوازی بودند که از آن بهره می‌بردند». علیرغم اصلاحات اجتماعی و اقتصادی و
می‌بردند». علیرغم اصلاحات اجتماعی و اقتصادی و پیشرفت‌های بیشتر توسط اسماعیل پاشا، مصر به شدت به قدرت‌های اروپایی بدهکار شده بود و برای محافظت از منافع مالی خود، به‌ویژه آنهایی که در کانال سوئز بودند، بریتانیا کنترل دولت مصر را به دست گرفت (۱۸۸۲). مخالفت‌ها علیه مداخله خارجی، به ویژه علیه اشغال مصر توسط بریتانیا شروع به افزایش کرد. واکنش در برابر نفوذ غرب و نارضایتی‌های اجتماعی و اقتصادی منجر به ظهور جنبش ملی‌گرایی شد. رفرمیسم و بنابراین فمینیسم که در اصل به هم مرتبط بودند، شروع به واگرایی کردند.
در اصل به هم مرتبط بودند، شروع به واگرایی کردند. ناسیونالیسم. آغاز قرن بیستم شاهد رشد آگاهی ملی بود. حضور گسترده اروپا و فروپاشی بسیاری از نظم سنتی منجر به بازنگری در موقعیت و هویت خود مصر در رابطه با غرب شد. نارضایتی فزاینده ای از جامعه مصر شروع به ظهور کرد و به دنبال آن خواستار اصلاحات شد. بهبود موقعیت زنان بخشی از این اصلاحات بود. «از پایان قرن نوزدهم، ناسیونالیست‌های مصری مدعی شدند که هیچ بهبودی در دولت بدون بهبود موقعیت زنان وجود ندارد». سعد زغلول و حزب وفد جنبش ملی‌گرای مصر را رهبری کردند. وفد اولین
وفد جنبش ملی‌گرای مصر را رهبری کردند. وفد اولین حزب توده ای سازمان یافته در مصر بود. اگرچه زغلول و وفد اکثریت را در مجلس قانونگذاری به دست آوردند، اما این امر مانع از تبعید زاغلول و برخی از اعضای همکارش به مالتا در ۸ مارس ۱۹۱۹ نشد. انقلاب ۱۹۱۹. سرکوب غرب همراه با تبعید رهبر محبوب وفد، سعد زغلول، کاتالیزور تغییری بود که منجر به تظاهرات خشونت‌آمیز شد. همه طبقات جامعه مصر شرکت کردند و این اولین بار بود که زنان در چنین راهپیمایی شرکت می‌کردند. در واقع «تحریک سیاسی و اقدام آشکار از سوی زنان با مشارکت آنها در
سیاسی و اقدام آشکار از سوی زنان با مشارکت آنها در جنبش ملی‌گرایی علیه انگلیسی‌ها آغاز شد». اولین راهپیمایی ویژه زنان علیه اشغالگری در ۱۶ مارس ۱۹۱۹ اتفاق افتاد و اساساً توسط هدی شواری سازماندهی شد و حدود ۳۰۰ زن مصری در آن شرکت کردند. «آقایان محجبه قاهره در خیابان‌ها رژه می‌رفتند و شعارهای استقلال و آزادی از اشغال خارجی سر می‌دادند. آنها اعتصاب‌ها و تظاهرات، تحریم کالاهای انگلیسی را سازماندهی کردند و در اعتراض به اقدامات بریتانیا در مصر طومارهایی نوشتند». اعتقاد بر این است که این تظاهرات همان چیزی است که به
بر این است که این تظاهرات همان چیزی است که به ظهور مرحله اول فمینیسم مصر انجامید. نشریات فمینیستی. زینب فواز، هم روزنامه‌نگار و هم نویسنده، نخستین زنی است که آثار زندگی‌نامه‌ای در مصر نوشت و «الدر المنثور فی طبقات ربات الخدور» (کتاب مرواریدهای پراکنده در مورد دسته‌بندی‌های زنان، ۱۸۹۴–۱۸۹۵) را منتشر کرد که شامل زندگی ۴۵۶ زن و دستاوردهای آنها بود. فواز به منظور ارائه نمونه‌هایی از قدرت زنان و تجلیل از دستاوردهای آنان نوشت. این زندگی‌نامه‌ها بعدها به‌طور گسترده در مطبوعات مصر منتشر شد. مطبوعات و نشریات مصری،
در مطبوعات مصر منتشر شد. مطبوعات و نشریات مصری، از جمله مطبوعات زنان، در طول دوره ای از جنبش‌های ملی گرایانه در مصر رشد کردند، این یک راه کلیدی برای بحث دربارهٔ مسائل سیاسی بود. مطبوعات زنان کمتر از مطبوعات پدرسالار جریان اصلی سانسور شده بودند، زیرا نیروهای اشغالگر بریتانیا آن را کمتر تهدیدی برای قدرت می‌دانستند. دوره قبل از ایجاد احزاب سیاسی در مصر در سال ۱۹۰۷ به عنوان یک مرحله روزنامه‌نگاری کلیدی برای ناسیونالیسم و همچنین برای فمینیسم، با افزایش خوانندگان زن نیز مشخص می‌شود. نشریه هند نوفل الفتات اولین
زن نیز مشخص می‌شود. نشریه هند نوفل الفتات اولین بار در سال ۱۸۹۲ در اسکندریه منتشر شد. نوفل اظهار داشت که این نشریه ای برای و دربارهٔ زنان است که هدف او دفاع از حقوق زنان، بیان دیدگاه‌های خود و بحث در مورد وظایف آنان بوده است. پس از نشریه نوفل، مطبوعات فمینیستی بیشتری در طول جنگ جهانی اول به میزان یک سال در سال ایجاد شد. نمونه‌های دیگر مطبوعات فمینیستی، مجله قبطی است که توسط ملاکا سعدالجنس اللاتف (۱۹۰۸–۱۹۲۵) راه‌اندازی شد و نگرانی‌های زنان قبطی و همچنین انتشار مجموعه‌ای متنوع از ویراستاران زن را مورد بحث
مجموعه‌ای متنوع از ویراستاران زن را مورد بحث قرار داد. و همچنین مجله زنان مسلمان ترقیات المراء، که در سال ۱۹۰۸ منتشر شد این مجله برای اجرای حقوق زنان که توسط اسلام اعطا شده بود، و همچنین استدلال برای تفکیک جنسیتی و حجاب استدلال می‌کرد. این مجلات فمینیستی اگرچه در اصل از مطبوعات زنان اروپای غربی و ترکیه الهام گرفته بودند، سبک خاص خود را به خود گرفتند. یک زن تا دهه ۱۹۲۰ روی جلد ظاهر نمی‌شد، زیرا قبلاً نقاشی‌ها به دلیل قراردادهای مربوط به حجاب ترجیح داده می‌شد. در طول این مدت، مردان نیز شروع به نوشتن نشریات
در طول این مدت، مردان نیز شروع به نوشتن نشریات زنانه کردند، زیرا این یک ژانر ادبی پذیرفته شده شد، این نشریات اغلب به شکل تبلوید درآمدند. می زیاده، فمینیست و نویسنده لبنانی-فلسطینی نیز منتخب زیادی از زندگی‌نامه‌های فمینیستی را منتشر کرد که بسیاری از آثار او را جزئی از جنبش فمینیستی عرب می‌دانند. در طی سال‌های ۱۹۱۹–۱۹۲۵، زیاده زندگی‌نامه‌های بسیاری از زنان را به عنوان بخشی از حمایت خود برای رهایی زنان منتشر کرد، از جمله فمینیست مصری ملک هفنی ناسف در کتاب بحیت‌البدیا. اتحادیه فمینیست‌های مصر. جنبش فمینیستی دو
اتحادیه فمینیست‌های مصر. جنبش فمینیستی دو مرحله داشت. اولین مورد بین پایان قرن ۱۹ و ۱۹۱۹ رخ داده است، این دوره افزایش آگاهی ناسیونالیستی و ناسیونالیسم اجتماعی بود. این مرحله در مقایسه با مراحل بعدی برای عموم نامرئی تر بود، زیرا زنان هنوز در حوزه عمومی حرکت نمی‌کردند و حول زنان طبقه متوسط و متوسط به بالا می‌چرخید. مرحله دوم بین سال‌های ۱۹۱۹ و ۱۹۲۳ در نظر گرفته می‌شود، زمانی که زنان به آرامی وارد عرصه عمومی شدند و به فعالیت‌های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی پرداختند. برای مثال، در سال ۱۹۲۲ جنبش زنان اولین تحریم
برای مثال، در سال ۱۹۲۲ جنبش زنان اولین تحریم کالاها و خدمات بریتانیا را سازماندهی کرد، زنان نقش مهمی در حمایت از آن به عنوان خریداران اصلی و مدیران خانه ایفا کردند. آنها همچنین مصری‌ها را ترغیب کردند که از بانک‌های بریتانیا پول برداشت کنند و در عوض در بانک ملی جدید سرمایه‌گذاری کنند. مرحله بعدی جنبش فمینیستی بین (۱۹۲۳–۱۹۳۹) رخ داده است. اتحادیه فمینیست مصر EFU توسط رهبر سابق کمیته زنان در حزب وفد، هدی شعراوی تأسیس شد. این امر منجر به شرکت او در یک کنفرانس بین‌المللی فمینیستی در رم شد و پس از بازگشت به