payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کند. جلسات درمانی، شدید و گاه مرزگذار میان واقعیت و توهم، به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که سامانتا بتواند چهرهٔ رباینده‌اش را به یاد آورد و مسیر رهایی روانی خود را آغاز کند. این داستان، با ترکیب عناصر روان‌کاوی، رمزآلودی جنایی، و بازسازی هویت، نه‌تنها به بررسی زخم‌های فردی می‌پردازد، بلکه پرسشی عمیق دربارهٔ حافظه، حقیقت، و امکان رستگاری در دل تاریکی مطرح می‌کند. در همان زمان که سامانتا آندرتی پس از پانزده سال ناپدیدی دوباره پیدا می‌شود، برونو جنکو—کارآگاه خصوصی‌ای که با بیماری لاعلاج دست‌وپنجه نرم می‌کند—از
که با بیماری لاعلاج دست‌وپنجه نرم می‌کند—از بازگشت او باخبر می‌شود. سال‌ها پیش، والدین سامانتا او را برای یافتن دخترشان استخدام کرده بودند، اما تلاش‌هایش بی‌نتیجه ماند و این شکست، همچون زخمی عمیق، ذهن و وجدانش را تسخیر کرده است. اکنون، با شنیدن خبر بازگشت سامانتا، جنکو این اتفاق را آخرین فرصت خود برای رستگاری می‌بیند—ترکیبی از احساس گناه، وظیفهٔ حرفه‌ای، و میل به جبران. او بار دیگر به دل پرونده می‌زند، با نگاهی خستگی‌ناپذیر و بی‌پروا، تا حقیقت را کشف کند و شاید، پیش از آن‌که بیماری‌اش او را از پا بیندازد،
شاید، پیش از آن‌که بیماری‌اش او را از پا بیندازد، بتواند آرامشی برای خودش و خانوادهٔ سامانتا فراهم آورد. داستان بین جلسات درمانی سامانتا با دکتر گرین، جایی که او برای به یاد آوردن رباینده‌اش - که او را به عنوان یک چهره نقابدار که او را مجبور به انجام بازی‌های ذهنی سادیستی می‌کرد، به یاد می‌آورد - و جستجوی مصمم جنکو برای یافتن سرنخ‌ها، در نوسان است. همچنان که جنکو عمیق‌تر کاوش می‌کند، دنیایی پیچیده و پنهان از افرادی را کشف می‌کند که درگیر دارک وب و «بازی‌های» پیچیده‌ای هستند که در آن‌ها جان انسان‌ها در خطر
پیچیده‌ای هستند که در آن‌ها جان انسان‌ها در خطر است و شواهدی را کنار هم قرار می‌دهد که نشان می‌دهد ربوده شدن سامانتا بخشی از چیزی بزرگتر و شوم‌تر از یک آدم‌ربایی بوده است. در مسیرهای موازی اما درونیِ سامانتا و برونو جنکو، روایت به‌تدریج لایه‌هایی از فریب، خاطرات تحریف‌شده، و حقیقت‌های پنهان را آشکار می‌سازد. ساختار زمانی داستان پیوسته در حال جابه‌جایی است—میان گذشتهٔ گسستهٔ سامانتا، حالِ پرتنش جنکو، و لحظاتی که مرز میان واقعیت و توهم را درهم می‌ریزد. خاطرات شکنندهٔ سامانتا، که در ابتدا پراکنده و مبهم‌اند،
شکنندهٔ سامانتا، که در ابتدا پراکنده و مبهم‌اند، به‌تدریج سرنخ‌هایی را آشکار می‌کنند که جنکو را به حقیقت نزدیک‌تر می‌سازند. هر قطعهٔ حافظه، هر تصویر کابوس‌وار، همچون کلیدی است برای گشودن درهای بستهٔ هزارتوی ذهن و مکان. اما آنچه جنکو در پایان کشف می‌کند، فراتر از یک مکان فیزیکی است: هزارتو نه‌تنها زندانی زیرزمینی، بلکه دام روانی‌ای بوده که با دقت طراحی شده تا قربانیان را بشکند، هویتشان را از هم بپاشد، و اراده‌شان را درهم بشکند. در پیچش پایانی، مشخص می‌شود که دکتر گرین، روان‌شناس، آن کسی که به نظر می‌رسد
که دکتر گرین، روان‌شناس، آن کسی که به نظر می‌رسد نیست و ارتباط پنهانی با اسارت سامانتا دارد. روش‌های درمانی او ادامه بازی‌های ذهنی است که سامانتا تحمل کرده و لایه‌ای تکان‌دهنده به مصیبت او اضافه می‌کند. فیلم با ابهام به پایان می‌رسد و برخی از اسرار را حل نشده باقی می‌گذارد و به ماهیت چرخه‌ای دستکاری و حبس که در زیر سطح ادامه دارد، اشاره می‌کند. تولید. فیلمبرداری اصلی این فیلم در رم انجام شد. پذیرش. "فیلم «در هزارتو»" بر اساس ۵ نقد، در وب‌سایت جمع‌آوری نقد و بررسی راتن تومیتوز، امتیاز تأیید ۴۰٪ و میانگین
و بررسی راتن تومیتوز، امتیاز تأیید ۴۰٪ و میانگین امتیاز ۵ از ۱۰ را دارد.
یاکوب فیمپل (؛ زادهٔ ) مربی فوتبال اهل آلمان است.
غُلغُله یا وِلوِله گروهی از پرندگان هستند که در هوا می‌چرخند. غلغله ممکن است همزمان از چندین گونه مختلف تشکیل شده باشد. عکاس طبیعت، ام. تیموتی اوکیف، این نظریه را مطرح می‌کند که این کلمه از ظاهر پرندگانی که محکم در یک جریان رو به بالای حرارتی می‌چرخند "مانند چیزی که در یک دیگ می‌جوشد" گرفته شده است. دونالد هاینتزلمن، پرنده‌شناس، بیش از هر کس دیگری در رواج اصطلاح غلغله نقش داشته است و حداقل در آغاز سال ۱۹۷۰ در کتاب خود با عنوان "بازهای نیوجرسی" از این اصطلاح برای توصیف پرواز پرندگان شکاری استفاده کرد و پس از
توصیف پرواز پرندگان شکاری استفاده کرد و پس از آن طی چهار دهه در چاپ‌های خود از آن استفاده کرد. اصطلاحات مرتبط «دیگ» و «جوش» نیز برای توصیف همین نوع رفتار پرندگان شکاری شنیده می‌شوند. با این حال، دیوید گسنر، پرنده‌شناس، ادعا می‌کند که یک منطقه پست پنسیلوانیا به نام «کتری» ("der Kessel" در زبان هلندی پنسیلوانیا)، در نزدیکی کوه هاوک، منبع این اصطلاح است.
پانچایت پارسیان بمبئی (، همچنین با نام‌های "پانچایت پارسیان بمبئی"، "پانچایت پارسیان بمبئی" یا "BPP" شناخته می‌شود) نهاد اصلی نماینده جامعه زرتشتیان پارسی در بمبئی است. BPP در دهه ۱۶۷۰ تأسیس شد. پانجایت موسسه‌ای خیریه و بزرگ‌ترین مالک خصوصی شهر است که بیش از ۵۵۰۰ خانه را که برای اعضای طبقه پایین و متوسط جامعه پارسی در نظر گرفته شده است، کنترل می‌کند. همچنین این مؤسسه قدیمی‌ترین و ثروتمندترین مؤسسه خیریه بمبئی است. این بنیاد متولی املاک پارسیان در بمبئی است. املاکی مانند بیمارستان عمومی بی‌دی پتیت پارسی،
املاکی مانند بیمارستان عمومی بی‌دی پتیت پارسی، بیمارستان بستری پارسی و دونگروادی، زمینی به مساحت ۵۵ هکتار که دخمه‌ای (برج سکوت) در آن قرار دارد. انجمن پارسیان هند (BPP) توسط هیئت امنایی اداره می‌شود که بیش از ۲۵۰۰۰ نفر از ساکنان پارسی شهر آن را انتخاب می‌کنند. پانجایت پارسی بمبئی در طول کار خود تعدادی متولی داشته است. برای مثال، در سال ۲۰۰۸، ۷ متولی به نام‌های ارنواز میستری، دینشاو مهتا، جیمی میستری، خجسته میستری، یزدی دسای، رستم تیرانداز و نوشیر دادراوالا مسئولیت را بر عهده گرفتند. در آن سال حدود ۲۲۰۰۰
مسئولیت را بر عهده گرفتند. در آن سال حدود ۲۲۰۰۰ پارسی برای رأی دادن ثبت نام کردند، در حالی که تنها ۱۳۵۰۰ نفر از حق رأی خود استفاده کردند.
دیمیتریوس گراموزیس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل یونان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال کلن، باشگاه فوتبال اوردینگن ۰۵، باشگاه فوتبال اومانیا، باشگاه ورزشی هامبورگ، باشگاه فوتبال روت‌وایس اسن، باشگاه فوتبال شالکه ۰۴، باشگاه فوتبال ارگوتلیس، و باشگاه فوتبال کایزرسلاوترن اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال یونان بازی کرده است.
قلعه براندو، که قبلاً قلعه کاستروم کوستا نامیده می‌شد، قلعه‌ای قرون وسطایی است که بر روی صخره‌ای آهکی دولومیتی در ارتفاع از سطح دریا واقع شده است. بالاتر از سطح دریا، مشرف به روستاهای سیسون دی والمارینو، در شمال ایتالیا. نام "قلعه براندو" از "براندو اول" با نام خانوادگی "براندولینی"، یک خانواده باستانی اهل فورلی، که اربابان قلعه بودند، گرفته شده است. تاریخچه. قلعهٔ کَستِل‌براندو در دوران روم باستان به‌عنوان یک دژ دفاعی ساخته شد تا از مسیرهای ارتباطی مهمی که شمال ایتالیا را به سرزمین‌های آن‌سوی آلپ پیوند
که شمال ایتالیا را به سرزمین‌های آن‌سوی آلپ پیوند می‌دادند، محافظت کند. در آغاز، یک پادگان نظامی در این محل مستقر بود که وظیفه‌اش حفاظت از ناحیه میان رودهای پیاوِه و لیوِنزا بود؛ این اقدام با هدف تأمین امنیت ساخت بخش پیش‌آلپی جادهٔ کلودیا آوگوستا انجام شد—راهی حیاتی که در دوران روم، درهٔ رود پو را به منطقهٔ رائتیا (اتریش امروزی) متصل می‌کرد. بنای اصلی دژ، که به سال ۴۶ میلادی بازمی‌گردد، هنوز هم قابل مشاهده است. در جریان یک کاوش باستان‌شناسی اخیر، یک تنور نان با قطر سه متر در دل این دژ کشف شد که متعلق به
نان با قطر سه متر در دل این دژ کشف شد که متعلق به همان دوره است. همچنین، حمام‌های رومی و لوله‌های اصلی قناتی که آب را از سه چشمهٔ طبیعی اطراف به قلعه می‌رساندند، از زیر خاک بیرون آورده شده‌اند—چشمه‌هایی که تا به امروز نیز آب قلعه را تأمین می‌کنند. در دوران مهاجرت‌های بزرگ اروپا، این دژ به موقعیتی دفاعی مهم در برابر یورش اقوام مهاجم بدل شد. در طول قرون، قلعه بارها گسترش یافت و بازسازی شد. در قرن سیزدهم، خانوادهٔ دا کامینو مالکیت قلعه را در دست گرفتند و بین سال‌های ۱۲۳۳ تا ۱۳۳۵ در آن سکونت داشتند. آنان قلعه
۱۲۳۳ تا ۱۳۳۵ در آن سکونت داشتند. آنان قلعه را به‌طور چشم‌گیری توسعه دادند، از جمله با افزودن برج مرکزی و دیوارهای مستحکم با سبک معماری گوئلف-گیبلین. در همین قلعه، در سال ۱۲۴۰، گِراردو سوم دا کامینو—از بزرگ‌ترین اربابان فئودال و فرماندهان نظامی ایتالیا—به دنیا آمد. مالکیت قلعهٔ براندو پس از دوره‌های اولیه، به جمهوری ونیز واگذار شد. این جمهوری، قلعه را ابتدا به مارین فالیه‌رو سپرد و سپس به دو فرمانده نظامی برجسته—جیووانی براندولینو و اراسمو دا نارنی، که با لقب «گاتامِلاتا» شناخته می‌شد—اعطا کرد. پس از سقوط
«گاتامِلاتا» شناخته می‌شد—اعطا کرد. پس از سقوط جمهوری ونیز در سال ۱۷۹۷ میلادی، مالکیت قلعه در خاندان جیووانی براندولینو باقی ماند و به‌عنوان میراث خانوادگی به کنت‌های براندولینی رسید؛ خانواده‌ای که ریشه‌ای کهن در شهر فورلی داشتند. در نیمهٔ نخست قرن شانزدهم، آنتونیو ماریا براندولینی (۱۴۷۶–۱۵۲۲) مهندسان ماهری را به‌کار گرفت تا بخش مرکزی قلعه را گسترش دهند. این توسعه با الهام از سبک سانسووینو انجام شد و شامل پنجره‌های دو و سه‌تایی با طاق‌های گوتیک ونیزی بود که به نمای قلعه جلوه‌ای هنری و باشکوه بخشید. در سال
به نمای قلعه جلوه‌ای هنری و باشکوه بخشید. در سال ۱۷۰۰ میلادی، خانوادهٔ براندولینی از اوتاویو اسکوتی—معمار و کنت شهر ترویزو—دعوت کردند تا طراحی و ساخت بخش جنوبی قلعه را برعهده گیرد. بخشی از این پروژه، ساخت کلیسای قلعه با نام کلیسای سن مارتینو بود. فضای داخلی این کلیسا با نقاشی‌های دیواری اثر اِجیدیو دال‌اُلیو، هنرمند قرن هجدهم، تزئین شد. در طول جنگ جهانی اول، این قلعه توسط نیروهای امپراتوری اتریش مورد حمله قرار گرفت و به عنوان بیمارستان نظامی مورد استفاده قرار گرفت. خانواده براندولینی خانه خود را رها کردند
گرفت. خانواده براندولینی خانه خود را رها کردند و به ویلای سولیگتو خود در نزدیکی پیوه دی سولیگو فرار کردند. پس از ۱۰ سال کار مرمت، که توسط کنت گیرولامو چهارم براندولینی (۱۸۷۰–۱۹۳۵) تأمین مالی شد، این قلعه در سال ۱۹۲۹ به عنوان محل سکونت بازگشایی شد. در سال ۱۹۵۹، این قلعه توسط خانواده براندولینی به پدران سالزیان فروخته شد، که ساختار آن را تغییر دادند تا از آن به عنوان صومعه و مرکز مطالعات معنوی استفاده کنند. در سال ۱۹۹۷، کاستل براندو توسط شرکت سرمایه‌گذاری کواترنری خریداری شد که یک برنامه نوسازی گسترده را
کواترنری خریداری شد که یک برنامه نوسازی گسترده را برای تبدیل آن به هتل و موزه آغاز کرد. روزگار کنونی. قلعه براندو اکنون به‌طور گسترده بازسازی شده و اکنون یک هتل ۴ ستاره، موزه و یک تئاتر را در خود جای داده است. بازدیدکنندگان می‌توانند با قطار کابلی از روستا به قلعه بروند.
شگفت‌انگیز یا جذاب فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۲ و به کارگردانی سی. پی دیکسیت است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، ریکا و آریونا ایرانی ایفای نقش کرده‌اند.
ویل اسبرتولی (همچنین با نام کازا دی سالوت اسبرتولی شناخته می‌شود) یک تیمارستان در پیستویا، ایتالیا بود. سازه اصلی آن در قرن هفدهم ساخته شده است. در سال ۱۸۶۸، توسط آگوستینو اسبرتولی خریداری شد که می‌خواست یک مرکز درمانی برای خانواده‌های ثروتمند ایجاد کند. پس از خدمت به عنوان یک زندان سیاسی در طول جنگ جهانی دوم، در سال ۱۹۵۱ به یک بیمارستان روانی عمومی تبدیل شد. این مجموعه بعداً متروکه شد. مکان. ویله اسبرتولی در پارکی واقع در خیابان کولیلیاتو در شهر پستویا، ایتالیا قرار دارد. دروازه ورودی آن به خیابان کوچکی به
قرار دارد. دروازه ورودی آن به خیابان کوچکی به نام ویای سُلیتاریا باز می‌شود. یکی از دو ساختمان اصلی اولیه، ویلا فرانکینی تاویانی، بر فراز تپه‌ای به نام کوله جیلیاتو ساخته شده و از طریق خیابان بیجیانو—که با درختان سرو احاطه شده—قابل دسترسی است. ساختمان دوم، ویلا تانزی لوگارو، در بخش پایین‌دست همان تپه قرار دارد و از مرکز شهر قابل مشاهده است. در سال‌های بعد، بیش از بیست ساختمان دیگر در اطراف این مجموعه ساخته شد که به تدریج ساختار ویله اسبرتولی را به یک مجموعه گسترده و چندبخشی تبدیل کرد. این گسترش، بازتابی از
گسترده و چندبخشی تبدیل کرد. این گسترش، بازتابی از تحول تاریخی و عملکردی این مکان در طول زمان است—از یک مجموعه ویلایی به فضایی با کاربری‌های متنوع‌تر و پیچیده‌تر. تاریخچه. مبدأ. دو ساختمان اصلی مجموعه ویله اسبرتولی در فاصله زمانی میان سال‌های ۱۶۰۰ تا ۱۷۰۰ میلادی ساخته شدند. این دو ویلا عبارت بودند از ویلا فرانکینی تاویانی، که بر فراز تپه‌ای مشرف به چشم‌انداز طبیعی قرار داشت، و ویلا جیوواکینی روزاتی، که در بخش پایین‌دست همان تپه واقع شده بود. این بناها، با معماری اصیل و متناسب با سبک‌های رایج آن دوران، هسته
اصیل و متناسب با سبک‌های رایج آن دوران، هسته اولیه مجموعه‌ای را شکل دادند که بعدها با افزودن بیش از بیست ساختمان دیگر، به یکی از گسترده‌ترین و پیچیده‌ترین مراکز درمانی و اقامتی منطقه تبدیل شد. طراحی اولیه این ویلاها، نه‌تنها بازتابی از زیبایی‌شناسی معماری قرن هفدهم بود، بلکه زمینه‌ساز تحول عملکردی مجموعه در قرون بعدی نیز شد. آنها در ابتدا توسط آگوستینو اسبرتولی، پزشک بیمارستان روانی سن بندتو در پزارو، به عنوان محل اقامت شخصی خود خریداری شدند. بین سال‌های ۱۸۶۸ تا ۱۸۷۶، اسبرتولی آنها را به یک بیمارستان روانی
تا ۱۸۷۶، اسبرتولی آنها را به یک بیمارستان روانی تبدیل کرد. اولین بیمار در ۱۸ مارس ۱۸۶۸ بستری شد: یک مرد ۲۹ ساله اهل فلورانس که از صرع رنج می‌برد. پس از بستری شدن او، بیمارستان شروع به شناخته شدن کرد. در عرض چند سال، بیمارانی از سراسر اروپا در بیمارستان تحت درمان قرار گرفتند و همین امر باعث شد اسبرتولی یک پروژه توسعه (۱۸۸۰–۱۹۰۰) را برای پذیرش بیماران بیشتر آغاز کند. در نهایت، زمین‌های بیمارستان را پوشش می‌داد. داشت و بیش از ۲۰ سازه را در خود جای داده بود که ۹ تای آنها به عنوان ویلا برای اسکان بیماران
که ۹ تای آنها به عنوان ویلا برای اسکان بیماران استفاده می‌شد. در بیمارستان ویله اسبرتولی، بیماران بر اساس جنسیت، جایگاه اجتماعی و نوع بیماری روانی در ساختمان‌های جداگانه اسکان داده می‌شدند. این تفکیک، نه‌تنها برای مدیریت بهتر و مراقبت تخصصی‌تر طراحی شده بود، بلکه بازتابی از ساختار اجتماعی و پزشکی آن دوران نیز بود. چند تن از روان‌پزشکان برجسته در این بیمارستان فعالیت داشتند، از جمله چزاره لومبروزو—استاد پزشکی قانونی در دانشگاه تورین و بنیان‌گذار انسان‌شناسی جنایی—و اوژنیو تانزی، مدیر بیمارستان روانی سن
جنایی—و اوژنیو تانزی، مدیر بیمارستان روانی سن سالوی در فلورانس. حضور این چهره‌ها نشان‌دهنده جایگاه علمی و تخصصی ویله اسبرتولی در تاریخ روان‌پزشکی ایتالیاست. در میان بیماران مشهور این مجموعه، می‌توان به فرانچسکو بوناینی، حقوق‌دان برجسته، و سورینو فراری، شاعر و منتقد ادبی ایتالیایی که از دوستان نزدیک شاعر نامدار پاسکولی بود، اشاره کرد. پس از درگذشت آگوستینو اسبرتولی در سال ۱۸۹۸، پسرش نینو—که خود نیز روان‌پزشک بود—ادامه‌دهنده راه پدر شد و روند توسعه مجموعه را پی گرفت. نینو اسبرتولی، دکتر جولیو کازانووا را
را پی گرفت. نینو اسبرتولی، دکتر جولیو کازانووا را به‌عنوان مدیر منصوب کرد و با ادغام ویله اسبرتولی و ویله کازانووا (ساخته‌شده در سال ۱۸۹۵)، مؤسسه‌ای بزرگ با عنوان «ساناتوریوم بزرگ توسکانا» بنیان نهاد که تا سال ۱۹۱۹ فعالیت داشت. در سال ۱۹۲۰، این مجموعه به یک گروه خصوصی از شهر پستویا واگذار شد، و فصل تازه‌ای در تاریخ آن آغاز شد. بیماری‌های روانی مختلفی در ویل اسبرتولی درمان می‌شدند، از جمله افسردگی، صرع، الکلیسم، اختلالات خودبیمارانگاری، هذیان مزمن، جنون و دیوانگی. طیف وسیعی از درمان‌ها بسته به نوع بیماری
دیوانگی. طیف وسیعی از درمان‌ها بسته به نوع بیماری اعمال می‌شد، از جمله استفاده از برق برای درمان فلج خفیف، آب‌درمانی، استفاده از یخ روی سر، زالو و داروهای تاول‌زا روی سر و مقعد. جنگ جهانی دوم. در طول دوره فاشیسم در سال‌های ۱۹۴۳–۱۹۴۴، شهر پیستویا هدف سه حمله هوایی سنگین قرار گرفت. به دلیل خسارات ناشی از بمباران، مقامات جمهوری سوسیالیستی ایتالیا زندانیان را از زندان پیستویا به ویل اسبرتولی منتقل کردند و بیمارستان را به بازداشتگاهی برای زندانیان سیاسی تبدیل کردند. در سال ۱۹۴۴، سیلوانو فدی و دیگر پارتیزان‌هایی
در سال ۱۹۴۴، سیلوانو فدی و دیگر پارتیزان‌هایی که با رژیم فاشیست می‌جنگیدند به ساختمان‌ها حمله کردند و ۵۴ مرد و ۳ زن (۲ یهودی) را آزاد کردند. پس از جنگ، ویل اسبرتولی برای خدمت به هدف اصلی خود بازسازی شد. بسته شدن. در سال ۱۹۵۰، مجموعه ویله اسبرتولی که در آن زمان در مالکیت یک گروه خصوصی از شهر پستویا قرار داشت، به استان پستویا واگذار شد و به بیمارستانی استانی با تخصص در نوروانسیک‌پزشکی تبدیل گردید. بازرسی نخست‌وزیر وقت ایتالیا، آلچیده دِ گاسپری، از این مرکز نشان داد که شرایط آن برای درمان مناسب نیست؛ دلایلی
داد که شرایط آن برای درمان مناسب نیست؛ دلایلی چون سطح پایین مراقبت از بیماران، کمبود تجهیزات، ضعف در مدیریت پرونده‌ها، ازدحام بیش از حد و فرسودگی زیرساخت‌ها، همگی در این ارزیابی منفی نقش داشتند. در سال ۱۹۷۸، روان‌پزشک برجسته فرانکو بازالیا، نظام اصلاحی ملی‌ای را با عنوان «قانون بازالیا» پایه‌گذاری کرد. هدف این قانون، پایان دادن به رفتارهای غیرانسانی با بیماران روانی و تمرکز بیشتر بر مطالعه و درمان علمی بیماری‌ها بود. اجرای این قانون منجر به تعطیلی ویله اسبرتولی در تاریخ ۱۳ مه ۱۹۷۸ شد—هم‌زمان با بسته شدن
در تاریخ ۱۳ مه ۱۹۷۸ شد—هم‌زمان با بسته شدن تمامی بیمارستان‌های روانی در سراسر ایتالیا. پس از آن، ویله اسبرتولی به ارائه خدمات درمانی غیرروانی روی آورد، اما این روند نیز به‌تدریج متوقف شد و در نهایت، ساختمان‌های مجموعه رها شدند. این پایان، بازتابی از تحولی بنیادین در نگرش به سلامت روان در ایتالیا بود. قرن بیست و یکم. در سال ۲۰۱۹، منطقه توسکانی با برنامه‌ای برای بازسازی ساختاری موافقت کرد که در سال ۲۰۲۰ اجرا نشد این ویلاها به روی عموم بسته هستند. اتاق‌های اصلی بیماران، نقاشی‌های جالبی از جمله تصاویر اسلحه،
بیماران، نقاشی‌های جالبی از جمله تصاویر اسلحه، افراد و درختان را روی دیوارها حفظ کرده‌اند. اعتقاد بر این است که این نقاشی‌ها توسط بیماران کشیده شده‌اند. در نمای بیرونی ساختمان‌ها، برخی از دستگاه‌هایی که برای درمان بیماران با استفاده از الکتروشوک درمانی استفاده می‌شدند، نگهداری می‌شوند. سایر آثار باستانی شامل اسناد، بطری‌های آب، سوابق پزشکی و کتاب‌ها هستند. در سال‌های اخیر، برخی افراد به‌صورت غیرقانونی وارد ساختمان‌های متروکهٔ ویله اسبرتولی شده‌اند. با این حال، دسترسی به این مجموعه به‌شدت محدود شده و تنها
حال، دسترسی به این مجموعه به‌شدت محدود شده و تنها ساکنان محلی که مسئولیت پاک‌سازی دستگاه تصفیه آب را برعهده دارند، اجازه ورود رسمی دارند. اگرچه این مکان برای عموم بسته است، امکان دریافت مجوز ویژه از انجمن سلامت ایتالیا (ASL) وجود دارد. این مجوز، تحت شرایط خاص و با هدف‌های مشخص صادر می‌شود. معماری. سازه‌های اصلی (۱۸۶۸–۱۸۹۰). ویلاهای اصلی: اولین گسترش و سازماندهی مجدد سایت (۱۸۸۰–۱۸۹۶). افزایش تقاضا از سوی بیماران جدید، موجب آغاز دوره‌ای بیست‌ساله از توسعه عمرانی در مجموعه ویله اسبرتولی شد که از سال ۱۸۸۰ آغاز
در مجموعه ویله اسبرتولی شد که از سال ۱۸۸۰ آغاز گردید. این گسترش زیرساختی، به آگوستینو اسبرتولی امکان داد تا بیماران را بر اساس معیارهایی چون نوع بیماری روانی، جنسیت، و وضعیت مالی، در ساختمان‌های مختلف مستقر کند. چنین تفکیکی، نه‌تنها به بهینه‌سازی مراقبت‌های درمانی کمک می‌کرد، بلکه بازتابی از ساختار اجتماعی و پزشکی آن دوران بود. جایی که درمان، نظم اداری، و سلسله‌مراتب اجتماعی در طراحی فضاهای درمانی به‌طور هم‌زمان حضور داشتند. این توسعه، پایه‌گذار شکل‌گیری یک نظام پیچیده و چندلایه در مدیریت سلامت روان شد که
نظام پیچیده و چندلایه در مدیریت سلامت روان شد که تا دهه‌ها بعد نیز تأثیرگذار باقی ماند. این آسایشگاه با همکاری "ویلا فرانچینی" و "ویلا روساتی" بازسازی شد. معماران کارلو لیوی و فرانچسکو آزوری، طراحی مجدد را بر اساس «غرفه‌های پراکنده» انجام دادند، مدلی خاص با هدف ایجاد محیطی متفاوت از ایده معمول بیمارستان‌ها. این امر به‌طور قابل توجهی در بهبودی بیماران نقش داشت و احساسی آرام از خانواده و اجتماع ایجاد می‌کرد. این مکان شامل یک قالب روستایی با ساختمان‌های مستقل احاطه شده توسط باغ‌ها بود. ویلا روزاتی، به‌دلیل
احاطه شده توسط باغ‌ها بود. ویلا روزاتی، به‌دلیل موقعیت جغرافیایی‌اش، بعدها با عنوان «ویلا دی مِتسوجورنو» شناخته شد. این ساختمان شامل ۵۰ آپارتمان مجلل بود و به‌طور خاص برای بیماران ثروتمند از هر دو جنس اختصاص یافته بود. فضای داخلی و امکانات این ویلا، با هدف فراهم‌سازی محیطی راحت، خصوصی و با کیفیت بالا طراحی شده بود. بیماران ساکن این بخش، افزون بر خدمات درمانی ممتاز، امکان شرکت در مراسم مذهبی روزهای یکشنبه را نیز داشتند؛ مراسمی که توسط مدیریت مجموعه سازمان‌دهی می‌شد. این برنامه‌ها، بخشی از تلاش برای حفظ
می‌شد. این برنامه‌ها، بخشی از تلاش برای حفظ پیوند معنوی، ایجاد حس تعلق، و تقویت جنبه‌های انسانی در فرایند درمان بودند. بلوک دوم که "ویلا دی لوانته" نام داشت، در سال ۱۸۸۰ ساخته شد و محل اقامت بیماران مرد بود. این بلوک شامل ۲۴ اتاق، از جمله سه اتاق تفریحی و یک باغ بود. "ویلا سنترال" در سال ۱۸۹۶ ساخته شد و با نام "ویلا فرانچینی" نیز شناخته می‌شد. این ساختمان به آپارتمان‌هایی برای بیماران زن ساکن و برای کارکنان کلیدی، از جمله مدیر مؤسسه و بازرس زن، تقسیم شده بود. این سازه‌ها توسط یک سیستم تلفن داخلی و یک قنات
این سازه‌ها توسط یک سیستم تلفن داخلی و یک قنات خصوصی به هم متصل بودند. گسترش ویلا فرانچینی (۱۸۹۳–۱۸۹۶). در سال ۱۸۹۳، روند توسعه مجموعه ویله اسبرتولی ادامه یافت و ویلا مرکزی با افزودن آشپزخانه‌های جدید، سالن غذاخوری و حمام گسترش داده شد. این اصلاحات، با هدف بهبود کیفیت زندگی روزمره بیماران و ارتقای سطح خدمات درمانی صورت گرفت. همچنین، ورودی تازه‌ای برای این ویلا ساخته شد تا بیماران بتوانند به‌طور مستقیم و آسان به مرکز مجموعه ویلاها دسترسی داشته باشند. این تغییرات، بخشی از تلاش‌های گسترده برای تبدیل مجموعه به
بخشی از تلاش‌های گسترده برای تبدیل مجموعه به یک فضای درمانی منظم، انسانی و کارآمد بود. در سال ۱۸۹۶ یک ویلای دیگر به نام "ویلا سرنا" ساخته شد. این ویلا به آپارتمان‌های لوکسی تقسیم شده بود که در اختیار بیماران زن ثروتمند قرار می‌گرفت. این ویلا شامل حمام، اصطبل و خانه‌ای برای باغبان بود. ساخت ویلینی (۱۸۹۶–۱۹۵۱). تقسیم بیماری‌ها با ساخت ساختمان‌های جدید معروف به ویلینی مورد توجه قرار گرفت. دو ساختمان ویلینی در مجاورت ویلا مرکزی و ویلا لوانته قرار داشتند و بخشی از طراحی دقیق و عملکردی مجموعه ویله اسبرتولی را
از طراحی دقیق و عملکردی مجموعه ویله اسبرتولی را تشکیل می‌دادند. هر یک از این ساختمان‌ها شامل شش اتاق، یک حمام مشترک برای تمامی بیماران، یک گالری، و یک طبقه زیرشیروانی با سه پنجره در بخش پشتی بود. ورود بیماران به این بخش از طریق ورودی اصلی ویلا لوانته صورت می‌گرفت. ساختار داخلی این ساختمان‌ها به‌گونه‌ای طراحی شده بود که در طبقه همکف، یک راهرو طولانی با اتاق‌های بیماران قرار داشت. درهای اتاق‌ها دارای سوراخ مرکزی به قطر ۵ سانتی‌متر بودند تا امکان نظارت پرسنل فراهم باشد، و دیوارها با پوشش‌های نرم عایق‌کاری شده
باشد، و دیوارها با پوشش‌های نرم عایق‌کاری شده بودند تا هم ایمنی بیماران حفظ شود و هم از انتقال صدا جلوگیری گردد. در طبقه بالا، فضای زیرشیروانی به پرستاران اختصاص داشت و به‌عنوان محل استراحت و نظارت آنان مورد استفاده قرار می‌گرفت. این طراحی، تلفیقی از کنترل، مراقبت، و ملاحظات انسانی بود که در خدمت حفظ امنیت و کرامت بیماران قرار داشت. واگذاری قدرت (۱۸۹۸–۱۹۵۱). در سال ۱۸۹۸، نینو اسبرتولی به گسترش خود ادامه داد، از جمله گلخانه‌ها، انبارها، انبارهای مواد غذایی، نجاری، ساخت ساختمان‌های "ویلینی" و یک نیروگاه. یک
نجاری، ساخت ساختمان‌های "ویلینی" و یک نیروگاه. یک راهروی سرپوشیده نیز برای اتصال سازه اصلی به ساختمان‌های دیگر ساخته شد تا پزشکان و پرستاران بتوانند راحت‌تر از یک مکان به مکان دیگر حرکت کنند. در سال ۱۹۰۶، این سازه با خرید ملک جدیدی به نام «ویلا داگلاس» یا «لا فالکونرا» گسترش یافت و تا سال ۱۹۲۰ در همان مکان باقی ماند. "نینو اسبرتولی" مدیریت ساختمان‌ها را به دکتر جولیو کازانووا سپرد "،" که ساختمان‌های ویل اسبرتولی را به "ویل دی کازانووا" ملحق کرد. منطقهٔ جدید مجموعه ویله اسبرتولی با سبکی التقاطی و چشم‌نواز
مجموعه ویله اسبرتولی با سبکی التقاطی و چشم‌نواز طراحی شده بود که دو ویلای قرن هفدهمی را در بر می‌گرفت. این ویلاها در میان باغ‌هایی سرسبز با فواره‌ها، دریاچه‌های مصنوعی، خیابان‌های درخت‌کاری‌شده، و ساختمانی ویژه برای استخر و زمین تنیس قرار داشتند. این معماری، با هدف فراهم‌سازی محیطی آرام و مجلل برای بیماران طبقات متوسط تا مرفه جامعه طراحی شده بود. مجموعه شامل ۱۵ ساختمان بود که در دل پارکی وسیع جای گرفته بودند؛ پارکی که با گونه‌های متنوعی از درختان مانند سرو، کاج، و انواع بلوط از جمله بلوط همیشه‌سبز پوشیده
کاج، و انواع بلوط از جمله بلوط همیشه‌سبز پوشیده شده بود. افزون بر این، یک ملک کشاورزی نیز بخشی از مجموعه را تشکیل می‌داد که در آن درختان زیتون و تاک‌های انگور پرورش می‌یافتند. افسانه. در طول سال‌ها، داستان‌های زیادی برای توضیح ریشه‌های این مکان مطرح شده است. یکی از آنها بیان می‌کند که این ویلا توسط خانوادهٔ سبرتولی خریداری شده است، زمانی که یکی از پسران آگوستینو دچار اختلالات روانی شد. طبق این نظریه، سبرتولی زندگی خود را وقف یافتن درمانی برای پسرش کرد. تلاش‌های او ناموفق بود و پسر درگذشت. به افتخار مرگ او،
او ناموفق بود و پسر درگذشت. به افتخار مرگ او، پدر تصمیم گرفت تمام ثروت خود (از جمله ویلاها) را به هر کسی که بتواند به درمان افراد مبتلا به همان نوع اختلال روانی کمک کند، اهدا کند. طبق داستان‌های بازدیدکنندگان، می‌توان صداهای جیغ، ناله و گریه را شنید که گفته می‌شود از ارواح بیماران گذشته می‌آید. داستان دیگری ادعا می‌کند که پیانوی قدیمی که در سالن مرکزی سازه پیدا شده است، هنوز توسط پسر اسبرتولی نواخته می‌شود. گفته می‌شود پس از بازدید از سازه، احساسی از غم بر بازدیدکنندگان غالب می‌شود - گویی ارواح بیماران
بر بازدیدکنندگان غالب می‌شود - گویی ارواح بیماران قدیمی می‌خواهند آنها دردی را که در زمان زندگی در آنجا احساس می‌کردند، احساس کنند.
کاخ تبدیل‌شدگان (همچنین با نام کاخ کنگره برای کلیسای شرقی نیز شناخته می‌شود) یک کاخ بازسازی‌شده از دوران رنسانس در رم است. این کاخ در ابتدا رو به میدان اسکوساکاوالی قرار داشت، اما تخریب و در امتداد ضلع شمالی خیابان ویا دلا کانسیلیازیون، خیابان عریضی که بین سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۵۰ ساخته شد و کلیسای جامع سنت پیتر و شهر واتیکان را به مرکز رم متصل می‌کند، بازسازی شد. این کاخ به عنوان آخرین خانه نقاش رافائل که در سال ۱۵۲۰ در آنجا درگذشت، مشهور است. مکان. این کاخ در ریون بورگو رم در امتداد ضلع شمالی خیابان ویا دلا
ریون بورگو رم در امتداد ضلع شمالی خیابان ویا دلا کونسیلازیون واقع شده است. نمای اصلی کاخ رو به جنوب است. نمای شرقی رو به ویا دلربا است که آن را از کاخ تورلونیا، یکی دیگر از ساختمان‌های رنسانس، جدا می‌کند. در غرب آن، کاخ روستیکوچی-آکورامبونی، یکی دیگر از ساختمان‌های رنسانس که در دهه ۱۹۴۰ تخریب و بازسازی شد، قرار دارد. تاریخچه. پالازو کاپرینی. در میانهٔ قرن پانزدهم، خانه‌ای به نام «دلا استوفا» در گوشهٔ شمال‌غربی میدان کوچک اسکوساکاوالی در محلهٔ بورگو واقع شده بود. واژهٔ «استوفا» که از واژهٔ آلمانی "stube"