payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نسبت به برخی از پیشینیان خود، اولین سفر خارجی خود را به کشور عراق انجام داد. وی همچنین از بنای یادبودی که به قاسم سلیمانی، اختصاص داده شده بود، بازدید کرد. پزشکیان اولین رئیس‌جمهور ایران بود که از منطقه نیمه‌خودمختار اقلیم کردستان عراق بازدید کرد. در جلسه افتتاحیه مجمع عمومی سازمان ملل متحد، او برای سخنرانی در جمع سایر کشورهای عضو به نیویورک سفر کرد. در اوایل اکتبر، او همچنین در مجمع «تعامل زمان‌ها و تمدن‌ها—مبنای صلح و توسعه» در ترکمنستان شرکت کرد، که اولین تعامل او با رئیس‌جمهور روسیه، ولادیمیر پوتین
تعامل او با رئیس‌جمهور روسیه، ولادیمیر پوتین بود. پزشکیان برای شرکت در شانزدهمین اجلاس سران بریکس که از ۲۲ تا ۲۴ اکتبر ۲۰۲۴ در کازان روسیه برگزار می‌شد، در اولین اجلاس پس از عضویت کامل ایران در بریکس+ شرکت کرد. در آنجا، او تلاش کرد توجه سایر اعضا را به جنگ‌های غزه و لبنان با اسرائیل جلب کند. او همچنین بر نیاز به انسجام در مسائل اقتصادی و مالی در بین کشورهای عضو تأکید کرد. علاوه بر این، پزشکیان دیدارهای دوجانبه‌ای از جمله با ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور میزبان روسیه، برگزار کرد که وعده یک پیمان دوجانبه در
روسیه، برگزار کرد که وعده یک پیمان دوجانبه در آینده را داد. او همچنین چشم‌انداز روابط نزدیکتر با ارمنستان را مورد بحث قرار داد. ارمنستان. ایران یکی از دو کشوری است که مرزهای قابل دسترسی با ارمنستان دارد. پزشکیان سطح ویژه‌ای از روابط با همسایه شمالی را اعلام کرد. عراقچی همچنین حمایت ایران از «تمامیت ارضی» ارمنستان را مورد تأکید مجدد قرار داد، به ویژه پس از جنگ دوم قره‌باغ و در بحبوحه نگرانی‌ها در مورد ساخت احتمالی کریدور زنگزور. این امر پس از افتتاح کنسولگری توسط سلف او در استان سیونیک صورت گرفت. تحلیل‌ها.
توسط سلف او در استان سیونیک صورت گرفت. تحلیل‌ها. اندیشکده رسانه پیشنهاد کرد که ابتکارات سیاست خارجی پزشکیان شامل اولویت‌بندی روابط منطقه‌ای—مانند روابط ایران و اتحادیه عرب، به ویژه روابط ایران و عربستان سعودی—و همچنین ترویج گفتگو با غرب، حمایت از محور مقاومت در برابر اسرائیل و تقویت روابط با کشورهای پیشرو جهان جنوب مانند روسیه و چین است. وبسایت مون آف آلاباما نیز معتقد است که سیاست خارجی پزشکیان پس از ترور هنیه توسط اسرائیل، که در مراسم تحلیف او شرکت کرده بود، و همچنین ترور سید حسن نصرالله، دچار تغییر شد.
تونل زیگانا () یک تونل جاده‌ای در منطقه دریای سیاه ترکیه است. این تونل بین استان‌های گوموش‌خانه و ترابزون قرار دارد. این تونل دوقلو که در نزدیکی کوه زیگانا (بخشی از کوه‌های پونتیک) قرار دارد، درازترین تونل ترکیه با طول ۱۴۴۸۱ متر است. این تونل برای دور زدن گردنه زیگانا (ارتفاع ۲۰۳۲ متر) ساخته شده و مسیر را حدود ۸ کیلومتر کوتاه‌تر و مدت زمان سفر را بیست دقیقه کمتر می کند.
باشگاه فوتبال پاناما ویخو یک تیم فوتبال پانامایی بود که در سال ۱۹۷۸ تأسیس شد و در پاناما ویخو، پاناما مستقر شد. این باشگاه به طور منظم در لیگ فوتبال پاناما شرکت می‌کرد و در آخرین فصل خود، قهرمانی ۰۱–۲۰۰۰ را به دست آورد. آنها در پایان سال ۲۰۰۱ تسلیم مشکلات مالی شدند.
بازی‌های خطرناک (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی درام جنایی ارمنستانی ۳۰–۳۲ دقیقه‌ای محصول سال ۲۰۱۵ کشور ایالات متحده آمریکا-ارمنستان به کارگردانی آنوش پطروسیان، و نویسندگی رافائل تادئوسیان می‌باشد. این مجموعه از روز ۱۴ دسامبر ۲۰۱۵ از و یو‌آس آرمنیا شروع به نمایش درآمد. بیشتر داستان این مجموعه در کالیفرنیا در ایالات متحده آمریکا اتفاق می‌افتد.
کازا آمایر ( ) ساختمانی به‌سبک مدرنیسم کاتالان و با طراحی معمار سرشناس اسپانیایی، ژوزپ پوچ ای کادافالچ است که در خیابان پسیج د گراسیا، در منطقه اشامپله در شهر بارسلون، پایتخت منطقه خودمختار کاتالونیا در پادشاهی اسپانیا قرار دارد.
یوشینوسوکه آئویاگی یک کشتی‌گیر آزادکار اهل کشور ژاپن است. از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال نقره قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴ اشاره کرد. فعالیت حرفه‌ای. قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴. آئویاگی در وزن ۷۰ کیلوگرم کشتی آزاد قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴ تیرانا شرکت کرد، او در این مسابقات یاسین یشیل از ترکیه، واسیل شوپتار از اوکراین و اینالبک شریف از روسیه را شکست داد و به فینال رسید. وی در دیدار نهایی به نورکوژا کایپانوف از قزاقستان باخت و به مدال نقره رسید.
ژانگ جین یک کشتی‌گیر آزادکار اهل کشور چین است. از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال نقره قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴ اشاره کرد.
لیدیا ماریا چایلد ( فرانسیس; ۱۱ فوریه ۱۸۰۲۲۰ اکتبر ۱۸۸۰) نویسنده، مدافع جنبش لغو برده‌داری در ایالات متحده، فعال حقوق زنان، حامی حقوق بومیان آمریکا، روزنامه‌نگار، و مخالف گسترش‌خواهی بود. آثار او، از جمله داستان‌های تخیلی و راهنماهای خانگی، از دهه ۱۸۲۰ تا ۱۸۵۰ مخاطبان گسترده‌ای داشت. در مواردی، او با پرداختن به موضوعاتی چون سلطه مردانه و برترپنداری نژاد سفید، مخاطبانش را شگفت‌زده می‌کرد. با وجود تمام چالش‌ها، لیدیا ماریا چایلد احتمالاً بیشتر به خاطر شعرش "آن‌سوی رودخانه و از میان جنگل" شناخته می‌شود. "خانهٔ
رودخانه و از میان جنگل" شناخته می‌شود. "خانهٔ پدربزرگش"، که او در این شعر به بازدید از آن اشاره می‌کند، در سال ۱۹۷۶ توسط دانشگاه تافتس بازسازی شد و در نزدیکی رودخانه میستیک در خیابان جنوبی، در مدفورد، ماساچوست قرار دارد. اوایل زندگی و تحصیل. لیدیا ماریا فرانسیس در یازدهم فوریه سال ۱۸۰۲ در مدفورد، ماساچوست، از والدینی به نام سوزانا (با نام خانوادگی رند) و کانورس فرانسیس به دنیا چشم گشود. او، که به نام میانی‌اش شناخته می‌شد، این نام را به گونه‌ای ادبی و خاص «مارای‌یا» تلفظ می‌کرد. برادر بزرگ‌ترش، کانورس
«مارای‌یا» تلفظ می‌کرد. برادر بزرگ‌ترش، کانورس فرانسیس، که در کالج و دانشکده الهیات هاروارد علم‌آموزی کرده بود، به مقام واعظی در آیین یونیتاریانیسم دست یافت. لیدیا نیز علوم ابتدایی خود را در یک مدرسه محلی فراگرفت و پس از آن، آموزش عالی خود را در یک مدرسه زنان به انجام رسانید. با فقدان مادر، برای زندگی نزد خواهر بزرگ‌تر به ایالت مین کوچ کرد، و در این اقامتگاه جدید، به تعلیم و تربیت برای حرفه آموزگاری اهتمام ورزید. کانورس، که در آن هنگام یک واعظ یونیتارین صاحب‌نام بود، پیوسته خواهر خردسال خود را در دنیای
صاحب‌نام بود، پیوسته خواهر خردسال خود را در دنیای آثار ادبی برجستگانی همچون هومر و میلتون رهنمون ساخت و بر غنای ذهنی او افزود. در دهه سوم زندگی، لیدیا با برادر خود هم‌زیستی داشت و از طریق او، با بسیاری از نویسندگان و اندیشمندان مطرح روزگار آشنا گردید. بدین ترتیب، سرانجام به آیین یونیتاریانیسم گرایش یافت. لیدیا ماریا فرانسیس به‌طور اتفاقی مقاله‌ای در "بازنگری آمریکای شمالی" خواند که به بررسی زمینه‌های موجود برای نویسندگان در تاریخ اولیه نیوانگلند می‌پرداخت. با اینکه هرگز به نویسندگی اندیشه نکرده بود،
با اینکه هرگز به نویسندگی اندیشه نکرده بود، بلافاصله نخستین فصل رمان خود، "هوبوموک"، را نگاشت. با تشویق برادرش و تحسین‌های گرم او، فرانسیس نگارش این اثر را ظرف شش هفته به پایان رسانید و به چاپ سپرد. از آن زمان تا پایان زندگی‌اش، بی‌وقفه به نویسندگی مشغول بود. فرانسیس یک سال در یک مدرسه علوم دینی در مدفورد تدریس کرد و در سال ۱۸۲۴ یک مدرسه خصوصی در واترتاون، ماساچوست تأسیس کرد. در سال ۱۸۲۶، او نخستین ماهنامه ویژه کودکان با عنوان "گوناگونی نوجوانان" را پایه‌گذاری کرد و مدیریت انتشار آن را به مدت هشت سال بر
کرد و مدیریت انتشار آن را به مدت هشت سال بر عهده داشت. با انتشار آثار دیگر که مخالفت او با برده‌داری را بیان می‌کرد، بسیاری از مخاطبان او، به‌ویژه در جنوب، از او روی برگرداندند. در نهایت، ماهنامه "گوناگونی نوجوانان" پس از کاهش فروش کتاب‌ها و اشتراک‌ها تعطیل شد. در سال ۱۸۲۸، لیدیا ماریا فرانسیس با دیوید لی چایلد ازدواج کرد و به شهر بوستون نقل مکان نمود. حرفه. آثار اولیه. پس از موفقیت رمان "هوبوموک"، لیدیا ماریا چایلد چندین رمان، مجموعه‌ای از اشعار و یک کتاب راهنمای آموزش مادران با عنوان "کتاب مادران" نوشت؛
راهنمای آموزش مادران با عنوان "کتاب مادران" نوشت؛ اما موفق‌ترین اثر او "خانه‌دار مقتصد؛ تقدیم به کسانی که از صرفه‌جویی شرم ندارند" بود. این کتاب عمدتاً شامل دستورهای آشپزی بود، اما همچنین توصیه‌هایی برای زنان خانه‌دار جوان ارائه می‌کرد؛ از جمله جمله معروف: «اگر قصد دارید خانه‌ای را تجهیز کنید، همه پول خود را خرج نکنید… فروتنانه آغاز کنید.» این کتاب نخستین بار در سال ۱۸۲۹ منتشر شد، توسعه یافت و طی ۲۵ سال ۳۳ بار چاپ شد. چایلد همچنین اظهار داشت که کتابش «برای فقرا نوشته شده بود… کسانی که توانایی تجمل‌گرایی
فقرا نوشته شده بود… کسانی که توانایی تجمل‌گرایی دارند می‌توانند بهترین اطلاعات را در کتاب "هفتاد و پنج دستور آشپزی" اثر الیزا لزلی بیابند.» چایلد در سال ۱۸۳۲ عنوان کتاب خود را به "خانه‌دار مقتصد آمریکایی" تغییر داد تا سردرگمی میان اثر او و کتاب بریتانیایی نویسنده سوزانا کارتر به نام "خانه‌دار مقتصد" که برای نخستین بار در سال ۱۷۶۵ منتشر شده و از سال ۱۷۷۲ در آمریکا چاپ شده بود، پایان دهد. چایلد اظهار داشت که کتاب کارتر مناسب «نیازهای این کشور» نیست. به‌رغم این تغییر عنوان، کتاب چایلد میان سال‌های ۱۸۳۲ تا
این تغییر عنوان، کتاب چایلد میان سال‌های ۱۸۳۲ تا ۱۸۳۴ در لندن و گلاسگو نیز چاپ شد، که بر سردرگمی موجود افزود. در همین دوران، او مجموعه‌ای در کتاب سالانه "نشانه"، که هدیه‌ای سالانه بود، منتشر کرد.
تپه قرمز ( Karmir Blur; ) یک مجموعه تلویزیونی درام ارمنستانی دقیقه‌ای محصول سال کشور ارمنستان به کارگردانی گورگن سارگسیان، تهیه‌کنندگی یلنا آرشاکیان و نویسندگی آناهیت مخیتاریان می‌باشد. این مجموعه از روز ۸ ژانویه ۲۰۱۸ از آتی‌وی شروع به نمایش درآمد و هر روز کاری ساعت ۱۱:۰۰ شب پخش می‌شد. بیشتر داستان این مجموعه در ایروان و روستای سورناوان در ارمنستان اتفاق می‌افتد.
سوخیگین سرنچیمد یک کشتی‌گیر آزادکار اهل کشور مغولستان است. از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال نقره قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴ اشاره کرد.
گراسیا (به اسپانیایی: Graciá) یکی از بخش‌های شهر بارسلون، پایتخت کاتالونیا در پادشاهی اسپانیا است و در شمال مرکزی آن واقع شده‌است. این منطقه به‌خاطر خیابان‌های باریک و قدیمی، میدان‌های پرجنب‌وجوش، کافه‌های دنج، مغازه‌های محلی و فضای هنری‌اش شهرت دارد و زندگی شبانه و فرهنگ بوهمی و هیپی آن مورد توجه جوانان است. از جاذبه‌های گردشگری گراسیا می‌توان به پارک گوئل اشاره کرد. تاریخچه. گراسیا تا اواخر قرن ۱۹ میلادی یک شهر جدا از بارسلون به‌شمار می‌آمد و از طریق پسیج د گراسیا به آن شهر متصل می‌شد؛ به همین دلیل، این
د گراسیا به آن شهر متصل می‌شد؛ به همین دلیل، این منطقه همچنان حس‌وحال یک شهر کوچک را دارد و برخلاف بیشتر مناطق بارسلون، از هویتی منحصربه‌فرد برخوردار است.
کاترینا زلنیخ یک کشتی‌گیر آزادکار اهل کشور اوکراین است. از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال نقره قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴ اشاره کرد.
میمی حفیده (زادهٔ ۲۶ اوت ۱۹۶۵) شاعر، روزنامه‌نگار و هنرمند تجسمی الجزایری است. او در سال ۲۰۱۰، جایزهٔ محمد دیب را برای مجموعه‌داستان خود، افسانه‌های اوراس دریافت کرد. افسانه‌های اوراس مجموعه‌ای از داستان‌ها است که همگی به دغدغه‌های کودکان و به‌ویژه رنج‌های آنان می‌پردازند. حفیده همچنین به‌عنوان روزنامه‌نگار در رادیو اوراس در باتنه فعالیت داشته است. حفیده به‌عنوان مجسمه‌ساز نیز شناخته می‌شود، به‌ویژه برای آثار خود که از سنجاق قفلی ساخته شده‌اند. مشهورترین اثر او یک چیدمانی از سنجاق‌های قفلی است که تصویر زنی
او یک چیدمانی از سنجاق‌های قفلی است که تصویر زنی را خلق کرده است.
تاندم (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی کمدی موقعیت ارمنستانی محصول سال ۲۰۱۸ کشور ارمنستان به کارگردانی آرمان نشانیان، می‌باشد. این مجموعه از روز ۵ مارس ۲۰۱۸ از ارمنستان ۱ شروع به نمایش درآمد. فیلمبرداری این مجموعه از ۲۳ دسامبر ۲۰۱۷ آغاز شد. بیشتر داستان این مجموعه در ایروان در ارمنستان اتفاق می‌افتد.
هوانگ زونگینگ ( ; ۱۳ ژوئیه ۱۹۲۵ ۱۴ دسامبر ۲۰۲۰) بازیگر و نویسندهٔ اهل چین بود. او در بسیاری از فیلم‌های سیاه و سفید از جمله "راپسودی خوشبختی" (۱۹۴۷)، "کلاغ‌ها و گنجشک‌ها" (۱۹۴۹)، "زنان در کنار هم" (۱۹۴۹) و "زندگی وو ژون" (۱۹۵۰) بازی کرد که همگی با همسر سومش ژائو دان همبازی بودند. او در اواسط دهه ۱۹۵۰ شروع به نوشتن فیلمنامه‌های سینمایی کرد و بعداً به نویسنده‌ای تحسین‌شده در ادبیات گزارش تبدیل شد. او برای «پرواز غازهای وحشی»، «پرتقال ماندارین» و «کلبه چوبی» سه بار برنده جایزه ملی ادبیات گزارشی برجسته شد.
سه بار برنده جایزه ملی ادبیات گزارشی برجسته شد. هوانگ چهار بار ازدواج کرد. ازدواج او با بازیگر ژائو دان تا زمان مرگ او در سال ۱۹۸۰ ۳۲ سال ادامه یافت. در سالهای آخر عمر با نویسنده فنگ یدای ازدواج کرد. او دو فرزندخوانده از ازدواج قبلی ژائو داشت و دو پسر یتیم خواننده-بازیگر ژو ژوان را به فرزندی گرفت. در سال ۲۰۰۵، نام‌های هوانگ زونگینگ و ژائو دان هر دو در میان «۱۰۰ بهترین بازیگر ۱۰۰ ساله سینمای چین» قرار گرفتند. داستان عشق آنها توسط پنگ شیائولیان در دو فیلم بلند از جمله "Shanghai Rumba" (2006) وفق داده شد.
بلند از جمله "Shanghai Rumba" (2006) وفق داده شد. اوایل زندگی. هوانگ در سال ۱۹۲۵ در یک خانواده برجسته دانش‌پژوه-رسمی در پکن متولد شد که اصالتاً اهل روی‌آن، استان ژجیانگ بودند. پدربزرگ و پدرِ پدربزرگ او هر دو دارای مدرک درجه جینشی، بالاترین درجه در آزمون امپراتوری، بودند. پدرش هوانگ سِنگ‌مینگ مهندسی بود که در ژاپن تحصیل کرده بود و مادرش چن سونگ، خانه‌داری تحصیل‌کرده بود. هر دو والدین او دارای ارزش‌های لیبرال بودند و به فرزندانشان اجازه می‌دادند که علایق خود را دنبال کنند. با این حال، پدرش زمانی که او ۹ ساله
دنبال کنند. با این حال، پدرش زمانی که او ۹ ساله بود درگذشت و خانواده‌اش دچار فقر شد. هوانگ زونگ‌یینگ تحت تأثیر برادر بزرگ‌ترش، هوانگ زونگجیانگ (黄宗江)، که بعدها نمایشنامه‌نویسی برجسته شد، علاقه شدیدی به هنر و ادبیات پیدا کرد. زمانی که ۹ ساله بود، تحت تأثیر مقاله بینگ شین با عنوان «به خوانندگان جوان» قرار گرفت. در پاسخ، مقاله‌ای با عنوان «زیر یک درخت بزرگ» نوشت که در هفته‌نامه "هوانگجین شیدای"، که توسط برادرش ویرایش می‌شد، منتشر شد. حرفه. دهه ۱۹۴۰: حرفه بازیگری. در سال ۱۹۴۱، هوانگ به همراه برادرش زونگجیانگ به
در سال ۱۹۴۱، هوانگ به همراه برادرش زونگجیانگ به شانگهای رفت و در شرکت تئاتر هوانگ زولین به عنوان بازیگر صحنه‌ای مشغول شد. او اولین اجرای خود را در نمایش "دگردیسی" اثر کائو یو تجربه کرد و با ایفای نقش در کمدی "کودک شیرین" به شهرت رسید. در سال ۱۹۴۷، او نخستین حضور سینمایی خود را در فیلم "تعقیب" به کارگردانی شن فو تجربه کرد و سپس در فیلم موفق "راپسودی خوشبختی"، ساخته کارگردان مشهور چن لیتینگ و نویسنده چن بایچن، به ایفای نقش پرداخت. در این فیلم، او نقش زنی را ایفا کرد که در چین جنگ‌زده مجبور به تن‌فروشی و
را ایفا کرد که در چین جنگ‌زده مجبور به تن‌فروشی و قاچاق مواد مخدر می‌شود. بازی او به عنوان اجرایی «با کیفیت هنری بی‌سابقه، که به‌طور واقعی، طبیعی و کنترل‌شده» هم زوال و هم مهربانی شخصیت را به تصویر می‌کشد، مورد تحسین قرار گرفت. نقش اصلی مرد را همسر آینده‌اش ژائو دان، برجسته‌ترین بازیگر مرد آن زمان چین، ایفا کرد. کمی پس از ازدواجشان در سال ۱۹۴۸، هوانگ و ژائو هر دو به استودیوی فیلم کونلون، که توسط حزب کمونیست چین اداره می‌شد، پیوستند. در کمتر از دو سال، او در چندین فیلم تحسین‌شده از جمله "زنان در کنار
او در چندین فیلم تحسین‌شده از جمله "زنان در کنار یکدیگر" و "کلاغ‌ها و گنجشک‌ها" ایفای نقش کرد و شخصیت‌های متنوعی از جمله یک انقلابی، یک معلم، یک روسپی و معشوقه یک مقام دولتی را به تصویر کشید. هوانگ و همسرش در خط مقدم دوره‌ای بودند که به عنوان سینمای چین شناخته می‌شود.
وندتا (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی درامدرام رمانس ارمنستانی ۴۰–۴۲ دقیقه‌ای محصول سال ۲۰۱۶ کشور ارمنستان به تهیه‌کنندگی ادگار آواکیان می‌باشد. این مجموعه از روز ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۶ از شانت تی‌وی شروع به نمایش درآمد. بیشتر داستان این مجموعه در ایروان در ارمنستان اتفاق می‌افتد.
رهبران (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی درام رمانس ارمنستانی ۴۰ دقیقه‌ای محصول سال ۲۰۱۵ کشور ارمنستان به کارگردانی دیانا گریگوریان، می‌باشد. این مجموعه از روز ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۵ از آرمنیا تی‌وی شروع به نمایش درآمد. بیشتر داستان این مجموعه در ایروان در ارمنستان اتفاق می‌افتد. این مجموعه تلویزیونی در قزاقستان نیز پخش شده است.
جام اینترکلوب ۲۰۰۰ هجدهمین دوره مسابقات باشگاهی آمریکای مرکزی و دومین تورنمنت باشگاهی با نام "جام اینترکلوب" بود. باشگاه هندوراسی المپیا مسابقات را برای بار سوم برنده شد. این مسابقات به عنوان یک تورنمنت مقدماتی برای جام قهرمانان کونکاکاف ۲۰۰۰ بود.
آخرین پدر (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی ملودرام عاشقانه ارمنستانی ۳۲–۴۰ دقیقه‌ای محصول سال ۲۰۱۵ کشور ارمنستان به کارگردانی آرتور داوتیان، آرگ داوتیان و تهیه‌کنندگی و نویسندگی می‌باشد. این مجموعه از روز ۹ نوامبر ۲۰۱۵ از آتی‌وی و پان‌آرمنین تی‌وی شروع به نمایش درآمد. بیشتر داستان این مجموعه در ایروان در ارمنستان اتفاق می‌افتد.
جام اینترکلوب ۲۰۰۱ نوزدهمین دوره مسابقات باشگاهی آمریکای مرکزی و سومین تورنمنت باشگاهی با نام "جام اینترکلوب" بود. سه تیم اول به جام قهرمانان کونکاکاف ۲۰۰۲ راه یافتند
دپورتیوو خالاپا یک تیم فوتبال نیکاراگوئه‌ای است که در سطح اول کشور بازی کرده است. آنها در خالاپا مستقر بودند.
دانه انار ( Nran hatik; ) یک مجموعه تلویزیونی درام رمانس ارمنستانی ۳۸–۴۰ دقیقه‌ای محصول سال ۲۰۱۷ کشور ارمنستان به کارگردانی، تهیه‌کنندگی دیانا گریگوریان می‌باشد. این مجموعه از روز ۱۱ سپتامبر ۲۰۱۷ از آرمنیا تی‌وی و پان‌آرمنین تی‌وی شروع به نمایش درآمد. این مجموعه هر روز کاری ساعت ۲۱:۴۵ شب پخش می‌شد. بیشتر داستان این مجموعه در ایروان در ارمنستان اتفاق می‌افتد. داستان. زندگی سوفیای جوان پس از اینکه متوجه می‌شود دوست پسرش که یک سرباز شجاع و قهرمان است مرده است، به‌طور کامل ویران می‌شود. نه تنها این خبر، بلکه
به‌طور کامل ویران می‌شود. نه تنها این خبر، بلکه خودکشی پدرش نیز رؤیاها و نقشه‌های سوفیا را ویران می‌کند. مادر سوفیا برای پرداخت بدهی‌های شوهرش تقریباً همه چیز را می‌فروشد. علاوه بر این، وی دو فرزند خردسال خویش را به دلیل نداشتن شرایط عادی زندگی به پرورشگاه می‌سپارد. برای زندگی، وی و دختر بزرگش سوفیا با هم در خانه استاندار به عنوان خدمتکار شروع به کار می‌کنند. سوفیا در آن خانه با شخصیت شرور اصلی فیلم آشنا می‌شود که در واقع دوست پسرش را کشته و زندگی او را نابود کرده است.
در مرز (; ) یک مجموعه تلویزیونی درام اکشن ارمنستانی ۴۵–۵۰ دقیقه‌ای محصول سال ۲۰۱۵ کشور ارمنستان به کارگردانی رومن موشقیان، می‌باشد. این مجموعه از روز ۵ دسامبر ۲۰۱۵ از شانت تی‌وی شروع به نمایش درآمد. بیشتر داستان این مجموعه در ارمنستان و جمهوری آرتساخ عمدتاً در مرز جمهوری آرتساخ و آذربایجان اتفاق می‌افتد.
اما تیلمن (؛ – ) زن ابرصدساله اهل ایالات متحده آمریکا بود که به مدت چند روز پیرترین فرد زنده جهان هم شد تا آنکه در سن ۱۱۴ سالگی و ۶۷ روزگی درگذشت. زندگی‌نامه. تیلمن یکی از ۲۳ فرزندی بود که از بردگان سابق آلفونسو فاوست و مارتا گیبسون فاوست درگیبسونویل کارولینای شمالی به دنیا آمد. نام خانوادگی دوشیزگی او، فاوست، از صاحب مزرعه‌ای که قبل از جنگ داخلی مالک خانواده پدرش بود و کن فاوست نام داشت، گرفته شده بود. خانواده در سال ۱۹۰۰ به گلستونبری کنتیکت نقل مکان کردند، جایی که تیلمن تنها آمریکایی آفریقایی‌تبار شد که
جایی که تیلمن تنها آمریکایی آفریقایی‌تبار شد که در دبیرستان گلستونبری تحصیل می‌کرد و در سال ۱۹۰۹ به عنوان اولین دانش آمور سیاه‌پوست آنجا فارغ‌التحصیل شد. اگرچه او از تحصیل در ریاضیات بازرگانی لذت می‌برد و حساب‌های مربوط به مزرعه تنباکوی پدرش را انجام می‌داد، او در سال ۱۹۱۴ به هارتفورد پایتخت ایالت کنتیکت نقل مکان کرد تا به عنوان یک مستخدمه مزدبگیر - تنها شغل با حقوقی که در آن زمان برای زنانی چون او موجود بود - مشغول به کار شود. او در همان سال با آرتور تیلمن ازدواج کرد و صاحب دو دختر شدند. تیلمن حدود شصت
ازدواج کرد و صاحب دو دختر شدند. تیلمن حدود شصت سال خدمات نانوایی و پذیرایی خود را اداره می‌کرد گاهی برای بازدید از مقامات دولتی مانند فرمانداران ریموند ای. بالدوین و الا تی. گراسو غذا تهیه می‌کرد و همچنین سال‌ها برای مشتریان همیشگی‌اش از دکتر توماس هپبورن، اورولوژیست معروف بیمارستان هارتفورد و پدر کاترین هپبورن آشپزی می‌کرد. شوهرش در سال ۱۹۳۹ درگذشت. چهار خواهر و برادر او بیش از ۱۰۰ سال زندگی کردند، از جمله یک برادر که ۱۰۸ سال داشت، یک خواهر که به ۱۰۵ سال رسید و دو نفر دیگر به ۱۰۲ سال رسیدند. تیلمن در طول
و دو نفر دیگر به ۱۰۲ سال رسیدند. تیلمن در طول زندگی خود در برنامه‌های مختلف اجتماعی انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان و شورای ملی زنان سیاهپوست شرکت داشت. روز قبل از تولد ۱۱۰ سالگی او، فرماندار سابق ایالت کنتیکت جان جی. رولند، اعلام کرد که سالروز تولد او، ۲۲ نوامبر، در ایالت به عنوان «روز اما تیلمن» شناخته خواهد شد. تیلمن به مدت بیش از ۸۰ سال یکی از اعضای «کلیسای اسقفی صهیون متروپولیتن متدیست آفریقایی‌تباران» بود و در آنجا به‌طور غیررسمی به عنوان «مادر» کلیسای اسقفی متدیست آفریقایی‌تباران شناخته شد. او بیش از
اسقفی متدیست آفریقایی‌تباران شناخته شد. او بیش از هفتاد سال عضو گروه کر کلیسا و پانزده سال رئیس گروه کر کلیسا بود. او تا سن ۱۱۰ سالگی به‌طور مستقل زندگی کرد. در ۱۸ ژانویه ۲۰۰۷، او به دنبال مرگ «جولی وینفرد برتراندِ» ۱۱۵ ساله کانادایی، مسن‌ترین زن زنده شد و در ۲۴ ژانویه ۲۰۰۷ با مرگ امیلیانو مرکاد دل تورو ۱۱۵ ساله (از بومیان پورتوریکو) به عنوان مسن‌ترین فرد زنده جهان شناخته شد. او در ۲۸ ژانویه ۲۰۰۷ در خانه سالمندان هارتفورد شرقی در ایالت کنتیکت در سن ۱۱۴ سال و ۶۷ روزگی درگذشت. او رکورد کوتاه‌ترین مدتی را که
و ۶۷ روزگی درگذشت. او رکورد کوتاه‌ترین مدتی را که فردی مسن‌ترین فرد جهان بوده است، را هم داراست. پس از مرگ او، یونه میناگاوا از ژاپن مسن‌ترین فرد جهان شد. در ۹ مارس ۲۰۰۷، تیلمن به عنوان موضوع اصلی سخنرانی فلیشا نیمیوآ آکرمن، استاد فلسفه دانشگاه براون با عنوان «ماهیت در برابر تراژدی مرگ اما فاوست تیلمن»، در «سمپوزیوم کاربانک دربارهٔ فلسفه محیط زیست» در دانشگاه بوستون مورد بحث قرار گرفت. در این سخنرانی مسائل مربوط به فلسفه محیط زیست به ویژه ارزش زندگی فردی انسان در مقایسه با ارزش محیط‌های طبیعی و حفظ آنها
انسان در مقایسه با ارزش محیط‌های طبیعی و حفظ آنها مورد بحث قرار گرفت.
باشگاه فوتبال بوکا یک تیم فوتبال سابق بلیزی است که در لیگ برتر فوتبال بلیز شرکت کرده است.
فلیشا نیمیوآ آکرمن (؛ زادهٔ ۱۹۴۷) شاعر، فیلسوف، مؤلف و استاد فلسفه دانشگاه براون اهل ایالات متحده آمریکا است. وی یکی از نویسندگان پرکار «نامه به سردبیر» در نیویورک تایمز است. زندگی‌نامه. آکرمن، دختر ویلیس و راشل آکرمن، در سال ۱۹۴۷ در اوهایو به دنیا آمد. او مدرک لیسانس خود را در سال ۱۹۶۸ با درجه بسیار عالی از دانشگاه کرنل دریافت کرد و سپس در سال ۱۹۷۶ مدرک پی‌اچ‌دی خود را از دانشگاه میشیگان دریافت کرد. او در مورد نامِ خود می‌نویسد: «فلیشا نیمیوآ یک نام کوچک دو بخشی همانند مری جین است، و من را با این نام
دو بخشی همانند مری جین است، و من را با این نام دوبخشی صدا می‌کنند». او نام میانی خود را «نیمیوآ، بانوی دریاچه انتخاب کرد.» او توضیح می‌دهد که نامش را تغییر داده است «تا حدی به این دلیل که آن نام را دوست دارم و تا حدودی به دلیل زیبا بودن خودِ نام» و ادامه داد «من خودم این نام را برخی خودم انتخاب کردم. بالاخره، وقتی پدر و مادرت روی شما اسم می‌گذارند از چیزی آگاهی ندارند، زیرا شما را نمی‌شناسند!» علایق پژوهشی آکرمن بر فلسفه ادبیات، اخلاق زیستی و روان‌شناسی اخلاقی متمرکز است. یکی از داستان‌های کوتاه او در سال
متمرکز است. یکی از داستان‌های کوتاه او در سال ۱۹۹۰ برندهٔ جایزه او. هنری شد. وی مدت کوتاهی هم در سال ۱۹۸۵ استاد مدعو فلسفه با بورسیه فولبرایت در دانشگاه عبری اورشلیم بود.
باشگاه فوتبال سان سالوادور یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای واقع در سان سالوادور، السالوادور بود که از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۸ در لیگ برتر السالوادور شرکت کرد.
سلیمه عبدالرزاق الملائِکِه مشهور به سلما الملائکه همچنین با کنیهٔ اُم نِزار (۲۹ فوریه ۱۹۰۸ – ۲۶ ژوئن ۱۹۵۳) شاعر عراقی بود. او همسر صادق الملائکه و مادر دو شاعر معروف، نزار و نازک الملائکه بود. در بغداد به دنیا آمد. در چهارده سالگی با پسر عمویش ازدواج کرد که معلم زبان عربی بود. همسرش و کتابخانهٔ او بر بلوغ ادبی او تأثیر گذاشت، به حفظ بهترین اشعار کهن عربی روی آورد. هنگامی که جمیل صدقی الزهاوی در ۱۹۳۶ درگذشت، نخستین شعر خود را به نظم آورد، مرگ او تأثیر بسیاری بر او گذاشت و او را به نوشتن مرثیه برانگیخت. ویژگی
او گذاشت و او را به نوشتن مرثیه برانگیخت. ویژگی شعرش، روحیهٔ پر جنب و جوش عربی بود و او اغلب دربارهٔ فلسطین ابراز تأسف می‌کرد، از زنان می‌خواست قیام کنند و مقام خود را بالا ببرند. دیوان اشعار او پس از مرگش به دست دخترش نازِک، در سال ۱۹۶۵ چاپ شد. زندگی و پیشه. نامش سلیمه بنت عبد الرزاق الکاظمیه است که در بین اعضای خانواده‌اش به سلما معروف بود. همسرش نیز او را سلما صدا می‌کرد. لقب «الملائکه» نام اصلی خانوادگی او نیست، بلکه لقبی است که شاعر عراقی عبدالباقی العمری به او داده است.از طایفه‌ای عرب که نسبشان به
به او داده است.از طایفه‌ای عرب که نسبشان به المنذر بن ماء السماء می‌رسد. او در ۲۹ فوریه ۱۹۰۸ (در برخی منابع ۱۹۰۹) در بغداد، پایتخت ولایت بغداد عثمانی به دنیا آمد. پدرش وقتی هنوز جوان بود، بیست و شش ساله نشده بود، از دنیا رفت و یک بیوه و سه فرزند از خود به جای گذاشت که بزرگ‌ترین آنها سلما بود. یکی از خاله‌هایش به تربیت سلما همت گماشت. در چهارده سالگی (۱۹۲۳) با پسر عمویش، صادق جعفر الملائکه (۱۸۹۲–۱۹۶۹)، ازدواج کرد که در آن زمان بیست و هشت سال داشت. سلما آموزش معمولی ندید، اما اصول خواندن و نوشتن را در مکتبِ
معمولی ندید، اما اصول خواندن و نوشتن را در مکتبِ دخترانهٔ همسایهٔ خانه‌اش آموخت. به محض ازدواج، همسرش که در آن زمان معلم زبان عربی در دانشکدهٔ معلمان ابتدایی در بغداد بود، به تدریس او پرداخت. او هفت فرزند به دنیا آورد که بزرگترینشان نازک بود. نام بزرگ‌ترین پسرش نِزار بود که از این رو با کنیهٔ اُم نزار شهرت یافت. دربارهٔ آغاز شکل‌گیری آگاهی عمومی فرهنگی او، به ویژه آگاهی شاعرانه، دخترش نازک گفته است: «پدرم شروع به خواندن اشعار کهن عربی برای او کرد و کتابخانه‌اش را که گنجینه‌هایی از ادبیات عرب و برخی از
را که گنجینه‌هایی از ادبیات عرب و برخی از اندیشه‌های معاصر را در خود داشت، به او سپرد. در همهٔ اینها، او دنیایی را پیدا کرد که او را پر از شور و عشق کرد. در کودکی بارها شنیدم که مادرم در حین انجام کارهای خانه، اشعار زیبایی از بُثَینه، کثیر عزّه، قیس بن الملوّح، الشریف الرضی، ابی فراس الحمدانی، ابن فارض، البهاء زهیر و دیگران می‌خواند.» سلما الملائکه در جوانی با وجود اینکه عاشق شعر و خصلت‌های شاعرانه بود، شعر نمی‌گفت. استعداد شعری او نهفته باقی ماند و تا بیست و هشت سالگی با اولین بیت شعرش شکوفا نشد. دربارهٔ
و هشت سالگی با اولین بیت شعرش شکوفا نشد. دربارهٔ نخستین شعرش، نازک گفته است: «در بهار ۱۹۳۶، مادرم یک روز در ساعات اولیه سحر از خواب بیدار شد و به سرعت و با شدت شروع به نوشتن کرد، گویی از بالاترین آسمان‌ها الهام می‌گرفت. پدرم - چنان‌که بعداً به ما گفت - با صدای قلم و خش خش کاغذ از خواب بیدار شد، با حیرت از او پرسید که چه کار می‌کنی؟ وقتی جوابی به او نداد، دوباره به خواب رفت. سپس صبح، او را با گذاشتن شعری در رثای شاعر جمیل صدقی الزهاوی در دستانش غافلگیر کرد… او شعر را برای هر بازدیدکننده‌ای که به خانهٔ ما
او شعر را برای هر بازدیدکننده‌ای که به خانهٔ ما می‌آمد می‌خواند. سپس شعر را به مجله‌ای که در آن زمان منتشر می‌شد، مجلهٔ الصبح، تحویل داد و در شمارهٔ ۱۱/۴/۱۹۳۶ به چاپ رسید.» سلما الملائکه بدین ترتیب تا زمانی که شاعر جمیل صدقی الزهاوی درگذشت، شعر نگفت. از مرگ او غمگین شد و احساساتش برآشفت. اولین شعر خود را در بیست و هفت سالگی در رثای او به نظم درآورد. پس از بلوغ شعری سلما الملائکه و ظهور شعر نازک و حضور دایی نازک، جمیل الملائکه که او نیز شعر می‌گفت، خانه به فضایی رقابتی شاعرانه تبدیل شد. این کار به این صورت