payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دیوار مرزی افغانستان و پاکستان () به دیوار مرزی گفته می‌شود که پاکستان از مارس ۲۰۱۷ در امتداد مرز خود با افغانستان ساخته است. هدف از ایجاد این مانع جلوگیری از تروریسم، قاچاق اسلحه و مواد مخدر و همچنین پناهندگان، مهاجرت غیرقانونی، قاچاق و نفوذ در مرز بین‌المللی افغانستان و پاکستان به طول تقریبی ۲۶۷۰ کیلومتر (۱۶۶۰ مایل) است. مرز افغانستان و پاکستان توسط هشت گذرگاه رسمی و نزدیک به ۱۰۰۰ قلعه نظامی حفاظت می‌شود. علاوه بر این قلعه‌ها، سمت پاکستانی مرز نیز با بیش از ۱۲۰۰ پاسگاه مرزی کنترل شده است. بیش از ۴۰۰ قلعه
۱۲۰۰ پاسگاه مرزی کنترل شده است. بیش از ۴۰۰ قلعه تنها در منطقه شمال غربی وجود دارد که با دوربین‌ها و برج‌های دیده‌بانی کامل شده‌اند، در حالی که بیش از ۸۰۰ پهپاد به حفاظت و کنترل دیوار کمک می‌کنند. مرز بخش بلوچستان با پاکستان با حدود ۶۰۰ قلعه مشخص شده است. قبل از تصرف افغانستان توسط طالبان در سال ۲۰۲۱، دیوار و سایر اقدامات برای جلوگیری از عبور آزادانه طالبان افغانستان و طالبان پاکستانی از مرز برای هماهنگی و انجام حملات علیه دولت‌های افغانستان و پاکستان و فرار از مقامات دو طرف طراحی شده بود. علیرغم اینکه دو
از مقامات دو طرف طراحی شده بود. علیرغم اینکه دو سازمان طالبان ادعا می‌کنند کاملاً از یکدیگر جدا هستند، رهبران طالبان افغان در کمپ‌های پناهندگان افغانستانی در پاکستان فعالیت می‌کنند و رهبران طالبان پاکستانی در حالی که به طور سیستمی یک شبکه مشترک شبه نظامی را با همتایان افغان خود هماهنگ می‌کنند، از مجریان قانون پاکستان در افغانستان تحت کنترل طالبان پنهان شده‌اند. نقشه‌های اولیه حصار‌کشی. در سپتامبر ۲۰۰۵، پاکستان اعلام کرد که قصد دارد یک حصار به طول ۲۴۰۰ کیلومتر (۱۵۰۰ مایل) در امتداد مرز خود با افغانستان
(۱۵۰۰ مایل) در امتداد مرز خود با افغانستان بسازد تا از ورود شورشیان و قاچاقچیان مواد مخدر بین دو کشور جلوگیری کند. استحکامات و حصار پیشنهادی اولیه در سال ۲۰۰۵ توسط ایالات متحده پشتیبانی شد. سرلشکر شوکت سلطان، سخنگوی سابق ارتش پاکستان، گفت که این اقدام برای جلوگیری از نفوذ شبه نظامیان از طریق مرز به پاکستان ضروری است. پرویز مشرف، رئیس‌جمهور سابق پاکستان، بعداً پیشنهاد کرد که مرز را نیز مین‌گذاری کنند. طرح‌های حصارکشی و مین‌گذاری مرز دوباره در سال ۲۰۰۷ و سپس در سال ۲۰۰۹ مورد بررسی قرار گرفت، اما به طور کامل
در سال ۲۰۰۹ مورد بررسی قرار گرفت، اما به طور کامل اجرا نشد. با این حال، بخشی به طول ۳۵ کیلومتر (۲۲ مایل) در امتداد مناطق مرزی منتخب حصارکشی شد، اما به دلیل کمبود بودجه، کار متوقف شد. در ژوئن ۲۰۱۱، سرلشکر اطهر عباس، سخنگوی وقت ارتش، گفت: «ما حدود ۳۵ کیلومتر از منطقه مرزی را حصارکشی کردیم، زیرا با تهاجم‌های مداوم شبه‌نظامیان مواجه بودیم. این یک پروژه مشترک بین آیساف و افغانستان بود که بعد از آن آنها عقب‌نشینی کردند. این یک پروژه بسیار پرهزینه بود.» در دوران مشرف، پاکستان یک سیستم بیومتریک در گذرگاه‌های مرزی
پاکستان یک سیستم بیومتریک در گذرگاه‌های مرزی نصب کرد. افغانستان به این سیستم اعتراض داشت. سیستم بیومتریک در مرز همچنان دست نخورده باقی مانده است، اگرچه هنوز به طور کامل عملیاتی نشده است. ترددات مرزی. مرز افغانستان و پاکستان روزانه شاهد تردد هزاران نفر از طریق گذرگاه‌های مرزی مختلف است. هزاران کامیون نیز از این نقاط برای جابجایی کالا از پاکستان به افغانستان و آسیای میانه و برعکس استفاده می‌کنند. آمار موجود در «خراسان دیاری»، یک پورتال خبری مستقل، نشان می‌دهد که در یک سال، ۱,۳۷۴,۳۹۴ نفر از هر دو طرف عبور
که در یک سال، ۱,۳۷۴,۳۹۴ نفر از هر دو طرف عبور کرده‌اند و در همین بازه زمانی ۲۳۴,۹۴۴ وسیله نقلیه از پایانه مرزی عبور کرده‌اند.
امیلی اسنیفیچ یا ماریا امیلی اشنیتلاگه (؛ ۱۳ آوریل ۱۸۶۸ – ) طبیعت‌شناس و پرنده‌شناس آلمانی-برزیلی بود که به مطالعه پرندگان آمازون پرداخت. او از سال ۱۹۰۵ تا پایان عمرش در برزیل به جمع‌آوری نمونه‌های طبیعی مشغول بود و بین سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۲۲ به عنوان مدیر موزه پارائنسه امیلیو گوئلدی خدمت کرد. چندین گونه پرنده توسط او برای اولین بار توصیف علمی شدند. اوایل زندگی. اشنیتلاگه در کرانتس (که اکنون بخشی از گرانزه است) در استان براندنبورگ پروس متولد شد. پس از فوت مادرش، توسط پدرش کشیش لوتری، امیل اشنیتلاگه، در خانه
توسط پدرش کشیش لوتری، امیل اشنیتلاگه، در خانه آموزش دید. در سال ۱۸۸۹ با موفقیت در امتحانی رسمی، مجوز تدریس در مدارس دخترانه را کسب کرد. در ۲۱ سالگی برای تحصیل زبان فرانسه به نوشاتل رفت و سپس چند سالی در انگلستان، ایرلند و آلمان به عنوان معلم سرخانه کار کرد. علاقه او به طبیعت از طریق مطالعه کتاب «سفرهای اکتشافی در مزرعه و بیشه» اثر هرمان واگنر شکل گرفت و از جوانی شروع به جمع‌آوری گیاهان برای هرباریوم کرد و یادداشت‌هایی دربارهٔ مشاهدات پرنده‌شناسی خود برای رودولف بلاسیوس می‌فرستاد. در سال ۱۸۹۹ و در ۳۰ سالگی،
بلاسیوس می‌فرستاد. در سال ۱۸۹۹ و در ۳۰ سالگی، تصمیم گرفت در دانشگاه برلین علوم طبیعی بخواند. شرایط تحصیل برای او بسیار محدودکننده بود: باید پنج دقیقه قبل از شروع کلاس حاضر می‌شد و پشت یک پرده می‌نشست، حق پرسیدن سؤال در کلاس را نداشت و باید حداقل پانزده دقیقه پس از پایان کلاس در محل می‌ماند. اشنیتلاگه از پیشگامان تحصیل زنان در دانشگاه بود و پس از برلین، در دانشگاه‌های ینا و فرایبورگ به تحصیل ادامه داد و در سال ۱۹۰۴ با درجه عالی (summa cum laude) دکترای خود را دریافت کرد. موضوع پایان‌نامه او دربارهٔ عضلات
را دریافت کرد. موضوع پایان‌نامه او دربارهٔ عضلات حشرات بود و اوت وایزمان استاد راهنمای او بود. پس از فارغ‌التحصیلی، به عنوان دستیار جانورشناسی در موزه تاریخ طبیعی برلین مشغول به کار شد تا اینکه در سال ۱۹۰۵ به توصیه دکتر آ. ریشنو، توسط امیلیو گوئلدی برای کار در موزه تاریخ طبیعی بلم استخدام شد. فعالیت‌های اشنیتلاگه در آمازون برزیل او را به مناطق دوردستی مانند آکره برد. پس از مرگ ژاک هوبر، گیاه‌شناس، در سال ۱۹۱۴ به سمت مدیر موزه پارائنسه امیلیو گوئلدی منصوب شد و تا ۱۹۲۲ در این سمت باقی ماند. در سال ۱۹۱۴ کتاب
و تا ۱۹۲۲ در این سمت باقی ماند. در سال ۱۹۱۴ کتاب «فهرست پرندگان آمازون» را منتشر کرد و در ۱۹۱۵ به عضویت افتخاری اتحادیه پرنده‌شناسان بریتانیا درآمد. در سال ۱۹۲۱ به عنوان «طبیعت‌گرد» به موزه ملی برزیل در ریو دو ژانیرو رفت و تحقیقات میدانی خود را در ایالت‌های مختلف برزیل از جمله میناس گرایس، مارانیائو، سئارا، اسپیریتو سانتو، سانتا کاتارینا، پارانا، سائو پائولو و آمازون برزیل ادامه داد. در جریان یکی از سفرهای اکتشافی در سال ۱۹۱۴ در رودخانه کوروا (شاخه اصلی رود ایریری)، دستش در آب آویزان بود که توسط یک پیرانیا
ایریری)، دستش در آب آویزان بود که توسط یک پیرانیا گزیده شد. زخم او عفونت کرد و در نهایت مجبور شد با یک ماچت، انگشت وسط دست راستش را خودش قطع کند. اشنیتلاگه در حالی که در یک سفر تحقیقاتی در پورتو ولخو، روندونیا بود، بر اثر نارسایی قلبی درگذشت و در گورستان "بی‌گناهان" به خاک سپرده شد. در آخرین نامه‌اش که اندکی قبل از مرگ نوشته بود، به ملاقات با مارگارت فونتن، گردآورنده انگلیسی پروانه‌ها اشاره کرده بود. برادرزاده او، دکتر امیل هاینریش اشنیتلاگه، قوم‌شناس بود. میراث. میراث علمی ماریا اشنیتلاگه در قالب چندین
میراث. میراث علمی ماریا اشنیتلاگه در قالب چندین گونه جانوری که یا توسط خودش توصیف شده‌اند یا به افتخارش نامگذاری شده‌اند، جاودانه شده است. او شخصاً گونه‌ای جدید از مرغ مگس‌خوار به نام هیمیتریکوس ماینور (مرغ مگس‌خوار کوچک اشنیتلاگه) را توصیف کرد. در سال ۲۰۰۲ نیز گونه‌ای جدید از طوطی به نام پیرورا اشنیتلاگه‌ای (طوطی ماژورای اشنیتلاگه) به پاس خدماتش به علم پرنده‌شناسی به نام او ثبت شد. نام این دانشمند بزرگ در دنیای جانورشناسی به شکل‌های مختلفی گرامی داشته شده است، از جمله در نام علمی میمون کوچکی به نام
شده است، از جمله در نام علمی میمون کوچکی به نام مارموست امیلیا که به «میکوی اشنیتلاگه» نیز معروف است، همچنین در نام دو گونه خزنده جنوب آمریکا: مار آتراکتوس اشنیتلاگه و سوسمار لوکسوفولیس اشنیتلاگه. این نامگذاری‌ها نه تنها نشان‌دهنده تأثیر عمیق او در مطالعات تنوع زیستی آمازون است، بلکه گواهی است بر پشتکار و فداکاری بی‌نظیرش در شرایط سخت میدانی که او را به الگویی ماندگار برای نسل‌های بعدی پژوهشگران تبدیل کرده است.
ژان ویلوپره پاور (; – ) (با نام تولد ژان ویلوپرو) زیست‌شناس دریایی پیشگام فرانسوی بود که توسط ریچارد اوون، زیست‌شناس انگلیسی، «مادر آکواریوم‌شناسی» لقب گرفت. در سال ۱۸۳۲، او اولین کسی بود که آکواریوم را برای آزمایش بر روی موجودات آبزی اختراع و ایجاد کرد. روش سیستماتیک استفاده از آکواریوم برای مطالعه زندگی دریایی که او ابداع کرد، هنوز هم مورد استفاده است. به عنوان یک محقق پیشرو در زمینه سرپایان، او ثابت کرد که گونه آرگوناتا آرگو پوسته خود را تولید می‌کند، برخلاف تصور قبلی که این پوسته را از موجودات دیگر به
تصور قبلی که این پوسته را از موجودات دیگر به دست می‌آورد. ویلپرو-پاور همچنین یک طراح لباس مشهور، نویسنده و حافظ محیط زیست بود و در سال ۱۸۳۲ به عنوان اولین زن عضو آکادمی جیوئنیا کاتانیا انتخاب شد. اوایل زندگی. او در روستای ژویاک در منطقه کورز فرانسه به عنوان فرزند ارشد یک کفاش و یک خیاط به دنیا آمد. تا ۱۸ سالگی در فرانسه روستایی زندگی کرد و در همان‌جا خواندن و نوشتن آموخت. تحصیلات او به جز این دو مهارت، بسیار ابتدایی بود. خانواده‌اش با بودجه محدودی زندگی می‌کردند و مادرش زمانی که او تنها ۱۱ سال داشت درگذشت.
و مادرش زمانی که او تنها ۱۱ سال داشت درگذشت. در ۱۸ سالگی (۱۸۱۲) پیاده به پاریس رفت تا خیاط شود - مسافتی بیش از ۴۰۰ کیلومتر. در طول سفر، یکی از بستگان که مسئول همراهی او بود به وی حمله کرد و مدارک شناسایی‌اش را ربود. ویلپرو-پاور مجبور شد تا در یک کلانتری در اورلئان پناه بگیرد تا مدارک جدیدی دریافت کند. این تأخیر باعث شد فرصت شغلی اولیه‌اش از دست برود، اما سرانجام به عنوان دستیار خیاط مشغول به کار شد. او به تدریج مهارت‌هایش را ارتقا داد تا اینکه به یک طراح لباس شناخته شده تبدیل شد. در سال ۱۸۱۶ با طراحی لباس
شناخته شده تبدیل شد. در سال ۱۸۱۶ با طراحی لباس عروسی پرنسس کارولین برای مراسم ازدواج با شارل-فرردینان دو بوربون به شهرت رسید. در سال ۱۸۱۸ با جیمز پاور، تاجر انگلیسی آشنا شد و ازدواج کرد و نام خانوادگی ویلپرو-پاور را برای خود انتخاب کرد. این زوج به سیسیل نقل مکان کردند و حدود ۲۵ سال در شهر مسینا ساکن شدند. ورود به دنیای علم. پس از نقل مکان به سیسیل بود که ویلپرو-پاور علاقه‌مند به ادامه تحصیلاتش شد. او شروع به مطالعه زمین‌شناسی، باستان‌شناسی و تاریخ طبیعی کرد و به‌ویژه به انجام مشاهدات و آزمایش‌های فیزیکی بر
و به‌ویژه به انجام مشاهدات و آزمایش‌های فیزیکی بر روی حیوانات دریایی و خشکی‌زی پرداخت. او قصد داشت فهرستی از اکوسیستم جزیره تهیه کند و این کار را در پیاده‌روی‌های مکررش در اطراف شهر انجام می‌داد. این طبیعت‌شناس خودآموخته با گشت‌وگذار در سیسیل، به فهرست‌برداری و توصیف گیاهان و جانوران آن پرداخت و نمونه‌هایی از کانی‌ها، فسیل‌ها، پروانه‌ها و صدف‌ها را جمع‌آوری کرد. او در طول سفرهایش نمونه‌ها را مستندسازی می‌کرد که بعدها در کتاب‌های «راهنمای سیسیل در زمینه تاریخ طبیعی و آثار باستانی» و «راهنمای سیسیل» گردآوری
طبیعی و آثار باستانی» و «راهنمای سیسیل» گردآوری و منتشر شدند. ویلپرو-پاور سپس مطالعه جدی‌تری را روی سرپایان و دیگر موجودات دریایی آغاز کرد و به وسیله‌ای نیاز داشت که امکان مشاهده طولانی‌مدت همان حیوانات دریایی را فراهم کند. در حالی که مشاهده حیوانات خشکی‌زی نسبتاً آسان بود، مطالعه حیات دریایی به مراتب دشوارتر بود. به همین دلیل، او شروع به توسعه محفظه‌های شیشه‌ای کرد و در نهایت سه مدل کاربردی برای مطالعه موجودات دریایی زنده در داخل و خارج از آب طراحی نمود. اولین مدل، آکواریومی شبیه به نمونه‌های امروزی بود؛
مدل، آکواریومی شبیه به نمونه‌های امروزی بود؛ دومین مدل محفظه‌ای شیشه‌ای بود که درون محفظه‌ای دیگر در اقیانوس غوطه‌ور می‌شد؛ و سومین مدل قفسی لنگراندازی شده بود که برای موجودات دریایی بزرگتر مانند نرم‌تنان در اقیانوس قرار می‌گرفت. این ابداعات در آن زمان انقلابی محسوب می‌شدند، چرا که او اولین کسی بود که ثبت کرد برخی گونه‌های اختاپوس می‌توانند از ابزار برای باز کردن پوسته طعمه‌های خود استفاده کنند.
اِوا کلین (; – ) با نام تولد اوا فیشر دانشمند مجارستانی-سوئدی بود که به عنوان یکی از بنیانگذاران ایمونولوژی سرطان شناخته می‌شد. او از سال ۱۹۴۷ پس ترک مجارستان، در مؤسسه کارولینسکا مشغول به کار شد. مسیر زندگی و حرفه‌ای این زن جوان یهودی تحت تأثیر تبعیض‌های شدید قرار گرفت و او اواخر دوران اروپای تحت اشغال آلمان نازی را در مخفیگاه سپری کرد. کلین که هم پزشک بود و هم دکترای زیست‌شناسی داشت، در زمینه ایمونولوژی سرطان و ویروس‌شناسی فعالیت می‌کرد. دستاوردهای علمی. در دهه ۱۹۶۰، کلین نقش محوری در کشف سلول‌های کشنده
در دهه ۱۹۶۰، کلین نقش محوری در کشف سلول‌های کشنده طبیعی (Natural Killer cells) و توسعه رده‌های سلولی لنفوم بورکیت داشت. او هم به صورت مستقل و هم در همکاری نزدیک با همسرش، جرج کلین، به پژوهش می‌پرداخت. در سال ۱۹۷۵، مؤسسه تحقیقات سرطان آمریکا جایزه ویلیام بی کولی را برای تحقیقات برجسته در ایمونولوژی پایه و تومور تأسیس کرد که کلین و همسرش از جمله ۱۶ دانشمند مؤسس ایمونولوژی سرطان بودند که اولین دوره این جایزه را دریافت کردند. این جایزه به پاس «کشف آنتی‌ژنهای تومور-اختصاصی در موش و انجام جامع‌ترین تحلیل
تومور-اختصاصی در موش و انجام جامع‌ترین تحلیل ایمونولوژیک از یک سرطان انسانی (لنفوم بورکیت)» به آنها اهدا شد. اوایل زندگی و تحصیلات. اوا فیشر در ۲۲ ژانویه ۱۹۲۵ در بوداپست، مجارستان در یک خانواده یهودی مرفه به دنیا آمد. او که به ورزش، تئاتر و علوم (با الهام از زندگی و کار ماری کوری) علاقه داشت، در مدرسه خصوصی تحصیل کرد. پس از اتمام دبیرستان، با اشغال مجارستان توسط آلمان، شرایط برای یهودیان به شدت بحرانی شد و انتخاب‌های شغلی او به شدت محدود گردید. فیشر در دانشکده پزشکی دانشگاه اوتووش لوراند مشغول به تحصیل شد
پزشکی دانشگاه اوتووش لوراند مشغول به تحصیل شد و در سال‌های ۱۹۴۴–۱۹۴۵ به همراه چند عضو خانواده‌اش با پنهان شدن در مؤسسه بافت‌شناسی دانشگاه بوداپست جان سالم به در بردند. یانوش سیرمای که بعدها توسط ید وشم به عنوان «درستکار در میان ملل» شناخته شد، با جعل مدارک به آنها کمک کرد. فیشر برای مدتی تحصیل پزشکی را رها کرد تا در تئاتر بازی کند، اما بعداً به پزشکی بازگشت. مهاجرت و ادامه تحصیل. اوا در سال ۱۹۴۷ با جرج کلین، دانشجوی دیگر پزشکی ازدواج کرد و به سوئد مهاجرت نمود. او در سال ۱۹۵۵ مدرک پزشکی خود را از مؤسسه
نمود. او در سال ۱۹۵۵ مدرک پزشکی خود را از مؤسسه کارولینسکا در استکهلم دریافت کرد. علاوه بر این، کلین در سال‌های ۱۹۹۳ و ۲۰۰۳ به ترتیب مدرک دکترای افتخاری از دانشگاه نبراسکا و دانشگاه ایالتی اوهایو دریافت نمود. کلین در سال ۱۹۴۸ به عنوان استادیار در مؤسسه کارولینسکا منصوب شد و در سال ۱۹۷۹ به مقام استاد تمامی رسید. او از سال ۱۹۴۸ با تشویق توربیورن کاسپرزون از دپارتمان تحقیقات سلولی و ژنتیک کارولینسکا، زمینه‌های تحقیقاتی مستقل خود را دنبال کرد، در حالی که در سراسر دوران حرفه‌ای خود با همسرش نیز همکاری نزدیکی
دوران حرفه‌ای خود با همسرش نیز همکاری نزدیکی داشت. زندگی شخصی و درگذشت. اوا کلاین و همسرش جرج کلاین همزمان با تحصیل در مقطع پزشکی در استکهلم به کار مشغول بودند. آنها صاحب سه فرزند شدند: پسر بزرگترشان ریاضیدان شد و دو دخترشان یکی پزشک و دیگری نمایشنامه‌نویس شدند. کلاین در حالی که هشت‌ماهه باردار دومین فرزندش بود، از رساله دکتری خود دفاع کرد. حتی با وجود خدمتکار خانگی، مدیریت حرفه علمی و تربیت سه فرزند برایش چالشی بزرگ بود. او اشاره کرد که همسرش در کارهای خانه و تربیت فرزندان کمکی نمی‌کرد.
مسعود کوهستانی نژاد (زادهٔ ۱۳۴۲، تهران) پژوهشگر، مورخ، نویسنده در حوزهٔ تاریخ معاصر ایران است. وی بنیان‌گذار وب‌سایت «سند ایران» بوده و به مطالعات و پژوهش در زمینهٔ تاریخ مطبوعات و تاریخ معاصر ایران اشتغال دارد. زندگی و تحصیلات. مسعود کوهستانی‌نژاد در سال ۱۳۴۲ در تهران متولد شد. تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه فرخی تهران گذراند و سپس به کنسرواتوار عالی موسیقی تهران پیوست که تحت ریاست علی رهبری اداره می‌شد. در این دوران از آموزش‌های خانم نوین افروز در کنسرواتوار بهره برده و توانست در رشته نوازندگی پیانو
بهره برده و توانست در رشته نوازندگی پیانو فارغ‌التحصیل شود. وی پس از مدتی مسیر تحصیلی خود را تغییر داد و در ابتدا به تحصیل در رشته شیمی پرداخت. با این حال، علاقهٔ او به تاریخ باعث شد که مجدداً در کنکور شرکت کرده و در رشته تاریخ دانشگاه تهران پذیرفته شود. در دوران دانشجویی، پژوهش‌های او بر تاریخ ایران باستان متمرکز شد و در همین زمان، اطلس‌های تاریخی ساسانیان را تدوین کرد که با استقبال اساتیدی همچون خانم شیرین بیانی و محمدجواد مشکور همراه بود. فعالیت‌های پژوهشی و رسانه‌ای. کوهستانی نژاد تمرکز اصلی خود را بر
و رسانه‌ای. کوهستانی نژاد تمرکز اصلی خود را بر پژوهش در تاریخ معاصر ایران و تاریخ مطبوعات قرار داد. او سال‌ها در حوزهٔ روزنامه‌نگاری فعالیت داشت و مدتی نیز هفته‌نامه «نوین» را منتشر کرد. علاوه بر فعالیت مطبوعاتی، در سال ۱۳۸۸ وب‌سایت «سرای تاریخ» را تأسیس کرد که در جشنواره رسانه‌های دیجیتال مقام نخست را در بخش ایران‌شناسی و مبلغ و مروج فرهنگ و هنر ایران را کسب نمود. وی پس از آن، وب‌سایت «سند ایران» را راه‌اندازی کرد که به ارائه اسناد تاریخی ایران از دوره ناصرالدین‌شاه تا انقلاب ۱۳۵۷ می‌پردازد. آثار و
ناصرالدین‌شاه تا انقلاب ۱۳۵۷ می‌پردازد. آثار و تألیفات. مسعود کوهستانی نژاد تألیفات متعددی در حوزه تاریخ معاصر ایران دارد. از جمله آثار و پژوهش‌های او می‌توان به مقالات، کتاب‌ها و مصاحبه‌های متعددی اشاره کرد که در ادامه به معرفی آنها می‌پردازیم: پانویس. نشست «سیر انعکاس اخبار کتاب در مطبوعات ایران» برگزار می‌شود. در کتابخانه ملی مصاحبه روزنامه اعتماد در مورد خاطرات تاج السلطنه گفتگو با مسعود کوهستانی نژاد / ماهنامه نسیم بیداری، پیاپی ۸۴ (امرداد ۱۳۹۷)، ص ۷۲ مصاحبه فرهنگ امروز در مورد کتاب‌های رمان مشروطه
دیویانکا تریپاتی (؛ زادهٔ ) بازیگر تلویزیون و سینما و همچنین مجری تلویزیون و رادیو اهل هند است. او به خاطر بازی در نقش‌های دوگانه ویدیا پراتاپ‌سینگ و دیویا شوکلا در سریال "عروس تو خواهم شد" از شبکهٔ تلویزیونی زی و دکتر ایشیتا بهالا در سریال "این است عشق" از شبکه استار پلاس شناخته شده است. در سال ۲۰۱۷، در برنامه واقع‌نمای "شریک رقص ۸" شرکت کرد و برنده مسابقه شد. در سال ۲۰۲۱، در برنامه "فییر فاکتور: بازیگران خطر ۱۱" به عنوان شرکت‌کننده حضور داشت و نایب قهرمان شد. اوایل زندگی و تحصیل. تریپاتی در ۱۴ دسامبر ۱۹۸۴
اوایل زندگی و تحصیل. تریپاتی در ۱۴ دسامبر ۱۹۸۴ میلادی در شهر بهوپال ایالت مادیا پرادش متولد شد. او تحصیلات خود را در مدرسه کارمل کونونت در بهوپال گذراند. سپس از کالج دولتی دخترانه ساروجینی نایدوی بهوپال فارغ‌التحصیل شد. او دوره کوهنوردی را در مؤسسه کوهنوردی نهرو در شهر اوتارکاشی به پایان رساند. زندگی حرفه‌ای. تریپاتی کار خود را به عنوان مجری در رادیو آل ایندیا در بهوپال آغاز کرد. او در مسابقه "پانتن زی تین کوئین" در سال ۲۰۰۳ شرکت کرد و عنوان «میس بیوتیفول اسکین» (دوشیزهٔ خوش پوست) را به دست آورد. در سال
اسکین» (دوشیزهٔ خوش پوست) را به دست آورد. در سال ۲۰۰۴، تریپاتی در مسابقه "ایندیا بست سینِستارز کی خوج" (برنامه کشف ستارگان سینما) شرکت کرد و در نهایت در رده ۸ برتر از منطقه بهوپال قرار گرفت. او دوباره از منطقه ایندور شرکت کرد که در آن به عنوان نایب قهرمان معرفی شد. این موفقیت باعث شد که او به مرحله دوم مسابقه راه یابد که در نهایت در آن مرحله شکست خورد. در سال ۲۰۰۵، او عنوان «دختر شایسته بهوپال» را کسب کرد. تریپاتی با بازی در یک فیلم تلویزیونی برای دوردارشان وارد عرصه بازیگری شد و سپس برنامه‌ای به نام
وارد عرصه بازیگری شد و سپس برنامه‌ای به نام "پیشگویی" را ارائه داد. در سال ۲۰۰۵، او در مجموعهٔ "این دل بیشتر می‌خواهد" از شبکه استار وان در نقش پایال بازی کرد و سپس در سال ۲۰۰۶ در سریال "میراث" در نقش ملانی ایفای نقش نمود. در اوت ۲۰۰۶، تریپاتی برای بازی در سریال درام "عروس تو خواهم شد" از شبکهٔ تلویزیونی زی انتخاب شد و نقش‌های دوگانه ویدیا و دیویا را بازی کرد. او به خاطر نقش ویدیا و جفت تلویزیونی‌اش با شراد ملهوترا شهرت یافت. او جوایز زیادی برای عملکردش در این برنامه کسب کرد، از جمله جایزه آکادمی تلویزیون
این برنامه کسب کرد، از جمله جایزه آکادمی تلویزیون هند برای بهترین بازیگر در دسته درام و جایزه تلویزیون هند برای برترین چهره جدید. این برنامه سه سال پخش شد و در سال ۲۰۰۹ به پایان رسید. او در سال ۲۰۰۶ در مسابقه "گنجینه غذایی" از شبکهٔ تلویزیونی زی نیز شرکت کرد. در سال ۲۰۰۷، تریپاتی در برنامه واقع‌نمای "جهوم ایندیا" از شبکه ساهارا وان شرکت کرد. در سال ۲۰۰۸، او در مسابقه «ناچله وی» از شبکه ایمیجن تی‌وی با ساروج خان شرکت کرد. در همان سال، او برنامه "جالوا فور ۲ کا ۱" از شبکه ۹X را ارائه داد. در سال ۲۰۰۹،
فور ۲ کا ۱" از شبکه ۹X را ارائه داد. در سال ۲۰۰۹، تریپاتی در فصل دوم سریال ترسناک "هیسسسس… باز یکی اونجاست" از شبکه استار پلاس حضور یافت. در سال ۲۰۱۰، او نقش رشمی شارما، یک خانه‌دار را در سریال کمدی درام "خانم و آقای شارماالله آبادواله" از شبکه ساب تی‌وی بازی کرد. در سال ۲۰۱۱، تریپاتی در برنامه "ضربهٔ قوی: توتال وایپ‌اوت" از شبکه ایمیجن تی‌وی شرکت کرد. سپس در سریال "چینتو چینکی و یک داستان عشقی طولانی" از شبکه ساب تی‌وی در نقش سومان بازی کرد و بعد در یک قسمت از برنامه "دادگاه" حضور یافت. در سال ۲۰۱۲، او در
از برنامه "دادگاه" حضور یافت. در سال ۲۰۱۲، او در سریال "داستان‌های عشق ما" از شبکه استار پلاس در نقش نیکیتا در مقابل محمداقبال خان بازی کرد. در سال ۲۰۱۳، او در سریال "این است عشق" به کارگردانی اکتا کاپور در نقش دکتر ایشیتا بهالا، یک دندانپزشک نابارور ظاهر شد که برای ارائه محبت مادری به دختر یک مدیر عامل، با او ازدواج می‌کند و در سن سریال نقش مقابل کارن پاتل را ایفا نمود. این سریال در دسامبر ۲۰۱۳ پخش شد و به مدت شش سال با موفقیت ادامه داشت تا اینکه در پایان سال ۲۰۱۹ به اتمام رسید. بازی او در نقش ایشیتا
سال ۲۰۱۹ به اتمام رسید. بازی او در نقش ایشیتا جوایز و نامزدی‌های زیادی از جمله جایزه تلویزیون هند برای بهترین بازیگر نقش اول، جایزه شیر زرین برای بهترین بازیگر نقش اول و جایزه بوروپلاس گلد را برای بهترین بازیگر نقش اول را به همراه داشت. در سال ۲۰۱۵، او جایزه شان-ای-بوبال را دریافت کرد. همچنین در سال ۲۰۱۶، او دو جایزه در مراسم جوایز طلایی برای چهره سال و بهترین بازیگر نقش اول دریافت کرد. در سال ۲۰۱۶، تریپاتی در برنامه واقع‌نمای ورزشی "باکس کریکت لیگ ۲" از شبکه کالرز تی‌وی شرکت کرد. سپس در همان سال، او در
شبکه کالرز تی‌وی شرکت کرد. سپس در همان سال، او در برنامه "عروس ما، راجنی کانت" از شبکه لایف اوکی به همراه آنیتا حسناندانی ریدی، هینا خان و کارانویر بوهرا حضور یافت. در سال ۲۰۱۷، او در مسابقه "شریک رقص ۸" با همسرش ویوک داهیا شرکت کرد و به هم برندهٔ مسابقه شدند در حالی که زوج موهیت سه‌گال و سانایا ایرانی به عنوان فینالیست‌ها معرفی شدند. در سال ۲۰۱۸، تریپاتی در برنامه "کانپور والی خورانا" حضور یافت. او اوایل سال ۲۰۱۹، برنامه "صدای ۳" از شبکه استار پلاس را ارائه داد. در ژوئن ۲۰۱۹، تریپاتی در برنامه "من کجام تو
داد. در ژوئن ۲۰۱۹، تریپاتی در برنامه "من کجام تو کجایی" به همراه دیپیکا کاکار حضور یافت. در سال ۲۰۲۰، او در برنامه "گریدی کلازت" ظاهر شد. در دسامبر ۲۰۲۰، تریپاتی مجموعه آنتولوژی "گشت جنایی" از شبکه سونی تی‌وی را تا مارس ۲۰۲۱ اجرا کرد. در سال ۲۰۲۱، او در برنامه واقع‌نمای مبتنی بر حرکات خطرناک "فییر فاکتور: بازیگران خطر ۱۱" از شبکه کالرز تی‌وی به عنوان شرکت‌کننده حضور یافت. زندگی خصوصی. تریپاتی مدتی با بازیگر هندی شراد ملهوترا که هم‌بازی‌اش در سریال "عروس تو خواهم شد" بود، در ارتباط بود اما آنها در سال ۲۰۱۵
خواهم شد" بود، در ارتباط بود اما آنها در سال ۲۰۱۵ از هم جدا شدند. در ۱۶ ژانویه ۲۰۱۶، او با هم‌بازی‌اش ویوک داهیا، در سریال "این است عشق" نامزد کرد. این زوج در ۸ ژوئیه ۲۰۱۶ در بهوپال ازدواج کردند. تصویر در رسانه‌ها. در سال ۲۰۱۴، تریپاتی در رده ۲۳ از بین «۳۵ بازیگر داغ تلویزیون هند» توسط سایت منزاکس‌پی، یک وب‌سایت سبک زندگی برای مردان هند قرار گرفت. در سال ۲۰۱۷، او نخستین بازیگر تلویزیون هندی شد که در فهرست ۱۰۰ ستاره ثروتمند "فوربز هند" قرار گرفت، فهرستی که بر اساس درآمد و محبوبیت سلبریتی‌های هند است و او در
اساس درآمد و محبوبیت سلبریتی‌های هند است و او در رتبه ۹۶ قرار گرفت. در دو سال بعدی، او به ترتیب در رتبه‌های ۹۴ و ۷۹ قرار گرفت. در سال ۲۰۱۷، به خاطر بازی‌اش در نقش ایشیتا، روزنامه "ایندین اکسپرس" او را در رده دوم فهرست «۱۰ بازیگر برتر تلویزیون» خود قرار داد. در سال ۲۰۱۸، "تایمز هند" او را در رتبه سوم فهرست «۱۰ بازیگر محبوب تلویزیون» قرار داد. در سال ۲۰۱۷، تریپاتی چند توییت‌ احساسی منتشر کرد و تجاوز به یک دختر ۱۲ ساله در چندیگاره در روز استقلال هنذ (۱۵ اوت) را محکوم کرد. برخی از این توییت‌ها را به نخست‌وزیر
محکوم کرد. برخی از این توییت‌ها را به نخست‌وزیر نارندرا مودی ارسال کرد و از او خواست تا اقدامات سخت‌گیرانه‌ای علیه متجاوز انجام دهد. در همان سال، تریپاتی به خاطر نقش هریاوانوی خود در سریال "این است عشق" مورد تمسخر ترول اینترنتی قرار گرفت. او به دلیل استفاده از آرایش قهوه‌ای تیره برای این نقش، به طرز زشتی مورد حمله قرار گرفت. دربارهٔ این موضوع، تریپاتی به تمسخرکننده‌ها پاسخ داد و گفت: در سال ۲۰۲۰، تریپاتی عنوان «چهره بین‌المللی و محبوب‌ترین چهره تلویزیون هند در سال ۲۰۲۰» را به دست آورد. در سال ۲۰۲۱، تریپاتی
در سال ۲۰۲۰» را به دست آورد. در سال ۲۰۲۱، تریپاتی با جایزه «قهرمانان تغییر» مورد تقدیر قرار گرفت.
ارین هنون () یک شخصیت خیالی در سریال تلویزیونی کمدی اداره محصول شبکه ان‌بی‌سی است. او مسئول پذیرش دفتر شعبه اسکرانتون داندر میفلین است، سمتی که قبلاً پم بیزلی (قبل از اینکه پم برای کار در شرکت کاغذ مایکل داندر میفلین را ترک کند) در اختیار داشت. او یک شخصیت اصلی نسخه آمریکایی سریال است و هیچ مشابهی در نسخه اصلی بریتانیایی سریال ندارد. این شخصیت توسط الی کمپر به تصویر کشیده شده است. کمپر خود را به عنوان «طرفدار بزرگ» سریال توصیف کرد و از انتخاب شدن برای بازی در آن هیجان‌زده بود. مشخصات شخصیت. پس از اینکه پم
در آن هیجان‌زده بود. مشخصات شخصیت. پس از اینکه پم کار خود را ترک کرد و در شرکت کاغذ مایکل اسکات مشغول به کار شد، معاون چارلز ماینر، ارین را به عنوان مسئول پذیرش جدید استخدام کرد. کارکنان دفتر از او با نام میانی‌اش، ارین، نام می‌برند تا با کلی کاپور، که بعداً با او دوستان خوبی می‌شوند، اشتباه گرفته نشود. دوایت شروت و اندی برنارد ابتدا برای جلب توجه او به رقابت می‌پردازند، اما دوایت به دلیل احترام به دوستی جدیدش با اندی از این رقابت کناره‌گیری می‌کند. کلی معتقد است که اندی عاشق اوست، اما اندی روشن می‌کند که
است که اندی عاشق اوست، اما اندی روشن می‌کند که او کلی را دوست ندارد. ارین متوجه می‌شود که اندی نسبت به او احساساتی دارد. اندی و ارین در نهایت قرار ملاقات با یکدیگر را آغاز کردند. با این حال، آنها رابطه خود را از همکاران خود مخفی نگه می‌دارند. به مناسبت «روز منشی»، اندی روزی خاص را برای ارین برنامه‌ریزی می‌کند، از جمله یک ملاقات ناهار با مایکل اسکات. در طول ناهار، مایکل نامزدی سال قبل اندی با آنجلا را فاش می‌کند، واقعیتی که قبلاً از ارین پنهان شده بود. ارین به اندی اطلاع می‌دهد که به مدتی جدایی از او نیاز
به اندی اطلاع می‌دهد که به مدتی جدایی از او نیاز دارد. در فصل ۷، ارین شروع به قرار ملاقات با گیب لوئیس می‌کند که این موضوع اندی را ناراحت می‌کند. ارین تلاش می‌کند تا مایکل را با گیب پیوند دهد، اما عدم اطمینان مایکل در مورد موقعیت گیب باعث می‌شود که او همراهی نکند. ارین به خاطر احساساتش نسبت به گیب با مایکل مناقشه می‌کند و مایکل با عصبانیت از او می‌پرسد که چرا به تأیید او نیاز دارد. مایکل در لحظه‌ای روشنگرانه متوجه می‌شود که ارین در واقع او را تحسین می‌کند و او را به عنوان یک شخصیت پدرگونه می‌بیند. ارین