payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فرمانروایی بوناکولسی بر شهر را سرنگون کرد و به عنوان کاپیتان مردم مانتوا و جانشین امپراتور لویی چهارم، به حزب گیبلین پیوست. لودوویکو توسط گوئیدو (۱۳۶۰–۱۳۶۹) و لودوویکو دوم (۱۳۶۹–۱۳۸۲) جانشین شد، در حالی که فلترینو، ارباب رجیو تا سال ۱۳۷۱، شاخه کادت گونزاگا نوولارا را تشکیل داد که ایالت آن تا سال ۱۷۲۸ وجود داشت. فرانچسکو اول (۱۳۸۲–۱۴۰۷) اتحاد سنتی با ویسکونتی میلان را کنار گذاشت تا قدرت رو به رشد آنها را با جمهوری ونیز متحد کند. در سال ۱۴۳۳، جانفرانچسکو اول با به رسمیت شناخته شدن توسط امپراتور سیگیسموند،
با به رسمیت شناخته شدن توسط امپراتور سیگیسموند، عنوان مارکیز مانتوا را به خود اختصاص داد، در حالی که از طریق ازدواج دخترش مارگاریتا با لئونلو دِسته، مارکیز فرارا در سال ۱۴۳۵، از اشراف محلی نیز به رسمیت شناخته شد. در سال ۱۵۳۰، فدریکو دوم (۱۵۰۰–۱۵۴۰) عنوان دوک مانتوا را دریافت کرد. همچنین دو برادر فدریکو دوم شخصیت‌های تاریخی با اهمیت خاصی هستند: ارکوله گونزاگا به مقام کاردینال رسید، ریاست شورای ترنت را بر عهده گرفت و تقریباً به عنوان پاپ انتخاب شد. فرانته متحد وفادار امپراتور چارلز پنجم بود که او را با
متحد وفادار امپراتور چارلز پنجم بود که او را با افتخارات و مناصب مختلف پوشش می‌داد. فرانته همچنین جد شاخه دانشجویی گونزاگای گواستالا بود. در سال ۱۵۳۱، این خانواده از طریق ازدواج، مارکیزات مونتفرات را به دست آوردند. گونزاگاها از طریق اجداد مادری، تبار امپراتوری بیزانسی پالئولوگوس، یکی از خاندان‌های حاکم پیشین مونتفرات، را نیز به ارث بردند. شاخه‌ای از خانوادهٔ مانتوا گونزاگا، زمانی که لوئیجی (لوئی) گونزاگا، پسر کوچکتر فدریکو دوم گونزاگا، دوک مانتوا، و مارگاریتا پالئولوگا، با وارث ازدواج کرد، دوک نورس و رتل
پالئولوگا، با وارث ازدواج کرد، دوک نورس و رتل در فرانسه شدند. گونزاگا-نورس بعدها دوباره به حکومت مانتوا رسیدند، زمانی که پسر لویی، چارلز (کارلو)، مانتوا و مونتفرات را به ارث برد و جنگ جانشینی مانتوا آغاز شد. شاخهٔ دیگری از خانوادهٔ مانتوا، کنت‌های حاکم اولیه بودند که بعدها دوک گواستالا شدند. آنها از نسل فرانته، پسر کوچکتر دوک فرانچسکو دوم مانتوا (۱۴۸۴–۱۵۱۹) بودند. نوه فرانته، فرانته دوم، نیز در جنگ جانشینی مانتوا نقش داشت. شاخه دیگری از خاندان گونزاگا، خاندان سابیونتا بود که توسط جیانفرانچسکو، پسر لودوویکو
سابیونتا بود که توسط جیانفرانچسکو، پسر لودوویکو سوم، تأسیس شد. ماری لوئیز گونزاگا، دختر شاهزاده چارلز گونزاگا-نوورز، از سال ۱۶۴۵ تا زمان مرگش در سال ۱۶۶۷، ملکه همسر لهستان و همسر بزرگ دوشس لیتوانی بود. دو دختر از این خاندان، که هر دو النور گونزاگا نام داشتند، با ازدواج با امپراتوران فردیناند دوم آلمان و فردیناند سوم، امپراتور مقدس روم، به ترتیب به مقام ملکه مقدس روم رسیدند. وارثان فعلی گونزاگا از نسل ملکه الئونورا هستند. سنت آلویسیوس گونزاگا عضو شاخه جوان‌تر این خانواده بود. خاندان گونزاگا الهام‌بخش نمایش
این خانواده بود. خاندان گونزاگا الهام‌بخش نمایش درون نمایش در هملت شکسپیر است. در پرده سوم، صحنه دوم، آنها نمایشی به نام قتل گونزاگو (یا تله موش) را اجرا می‌کنند. حکومت گونزاگا در مانتوا تا سال ۱۷۰۸ و در گواستالا تا سال ۱۷۴۶ ادامه یافت. هر دو دودمان حاکم منقرض شدند تا اینکه به شاخه کوچکتر گونزاگا-وسکواتو منتقل شدند که تنها شاخه موجود باقی مانده است. حمایت از هنر. خانداد گونزاگا حامی مهم هنر بود. این امر زمانی آغاز شد که جیانفرانچسکو گونزاگا مدرسه‌ای به رهبری ویتورینو دا فلتره تأسیس کرد که در آن موسیقی و
ویتورینو دا فلتره تأسیس کرد که در آن موسیقی و هنر به همراه ریاضیات، تاریخ، یونانی و لاتین، دین و فلسفه، دروس اصلی بودند. نظریه‌پرداز موسیقی و آهنگساز، فرانچینوس گافوریوس، در این مدرسه آموزش دید. ایزابلا دِسته، همسر فرانچسکو دوم گونزاگا، مارکی مانتوا، از نفوذ خود برای حمایت مالی از آهنگسازان بومی دربار (مانند بارتولومئو ترومبونچینو و مارچتو کارا) استفاده کرد که به محبوبیت فروتولا کمک کرد. کاردینال ارکوله گونزاگا یک کلیسای کوچک تأسیس کرد که نوازندگان را استخدام می‌کرد و از طریق آهنگسازی و اجرای موسیقی مذهبی،
می‌کرد و از طریق آهنگسازی و اجرای موسیقی مذهبی، زندگی موسیقایی منطقه را بیشتر پیش می‌برد. گولیلمو گونزاگا، دوک مانتوا، که خود آهنگسازی بااستعداد بود، کلیسای جامع سانتا باربارا (ساخت آن از سال ۱۵۶۲ آغاز شد) را تأسیس کرد که به مرکزی فرهنگی برای هنر و موسیقی مذهبی تبدیل شد. او همچنین چندین آهنگساز برجسته از جمله آلساندرو استریجیو، جیووانی جاکومو گاستولدی، جیاشس د ورت، بندتو پالاویچینو و کلودیو مونته‌وردی را به دربار مانتوا آورد. از طریق مونته‌وردی، دربار شاهد برخی از اولین اپراهای روی صحنه رفته، از جمله
شاهد برخی از اولین اپراهای روی صحنه رفته، از جمله لورفئو (۱۶۰۷) و لاریان (۱۶۰۸) بود. لا دافنه اثر مارکو دا گالیانو در سال ۱۶۰۸ به روی صحنه رفت. خاندان گونزاگا همچنین از تئاتر حمایت مالی می‌کرد. دربار مانتوا نمایشنامه‌های ایل پاستور فیدو و لیدروپیکا اثر جیووانی باتیستا گوارینی را به روی صحنه برد. این نمایش‌ها شامل موسیقی‌های فرعی از آهنگسازان مختلف از جمله مونته‌وردی، گاستولدی، گاگلیانو، پائولو بیرت و سالامون روسی بود. فردیناندو گونزاگا، دوک مانتوا، نیز از هنر حمایت می‌کرد، اما مشکلات مالی دربار منجر به
هنر حمایت می‌کرد، اما مشکلات مالی دربار منجر به کاهش حمایت در دوران سلطنت او شد. فردیناندو کارلو گونزاگا، دوک مانتوا و مونتفرات، آنتونیو کالدارا را از سال ۱۷۰۱ تا ۱۷۰۷ به عنوان مایسترو دی آکاپلا استخدام کرد. حاکمان خاندان گونزاگا. شاخه‌های خاندان گونزاگا، که مارکیزها و (بعدها) دوک‌های مانتوا را با حروف پررنگ، دوک‌های نور و رتل را با حروف ایتالیک و خط گواستالا را در سمت راست نشان می‌دهد.
خاندان مالاتستا () یک خانواده ایتالیایی بود که از سال ۱۲۹۵ تا ۱۵۰۰ بر ریمینی و همچنین (در دوره‌های مختلف) بر سرزمین‌ها و شهرهای دیگر در رومانیا حکومت می‌کرد و مناصب بالایی در حکومت شهرهای امروزی توسکانی، لومباردی و مارکه داشت. این سلسله از جمله مهم‌ترین و تأثیرگذارترین سلسله‌های اواخر قرون وسطی محسوب می‌شود. در دوره حداکثر نفوذ، آنها دامنه‌های خود را در امتداد ساحل مارکه، تا آسکولی پیچنو، سنیگالیا، سانسپولکرو و سیترن و در شمال، در سرزمین‌های برگامو و برشا گسترش دادند. تاریخچه. گفته می‌شود جد این خانواده
گسترش دادند. تاریخچه. گفته می‌شود جد این خانواده رودولفو اهل کارپگنا است که روحیه جنگندگی او به او لقب مالا تستا ("کله خراب") را داده بود. از سال ۱۰۰۴ به بعد، او قلعه‌ای بر روی صخره پنابیلی ساخت. در قرن یازدهم، این خانواده در منطقه گابیچه ماره، گاتئو و پوجیو برنی دارای املاکی بودند. جووانی مالاتستا (متوفی ۱۱۵۰) مالک زمینی بین رودخانه‌های مارکیا و روبیکون بود و اولین کسی بود که در ریمینی ساکن شد. پسرش با خانواده تراورساری ازدواج کرد که در قرن‌های ۱۲ و ۱۳ از اربابان راونا و ریمینی بودند. در سال ۱۱۸۶،
۱۳ از اربابان راونا و ریمینی بودند. در سال ۱۱۸۶، مالاتستا اربابان توریانا شدند. نوه‌های جووانی، جووانی و مالاتستا اول مالاتستا (۱۱۸۳–۱۲۴۸)، شاخه‌های کنت‌های سوگلیانو ال روبیکونه (که در سال ۱۶۴۰ منقرض شدند) و «دلا پنا» از پنابیلی و وروچیو (تا سال ۱۴۶۲) را تأسیس کردند. در سال ۱۲۱۶، آنها شهروند ریمینی شدند. مالاتستا اول در سال ۱۲۲۸ به مقام پودستا (قاضی ارشد) پیستویا و در سال‌های ۱۲۳۹ و ۱۲۴۷ به مقام قاضی ارشد ریمینی رسید. در طول درگیری‌های بین پیروان پاپ و امپراتوری (گوئلف‌ها و گیبلین‌ها)، او از امپراتور
امپراتوری (گوئلف‌ها و گیبلین‌ها)، او از امپراتور فردریک دوم حمایت کرد. با این حال، پسرش، مالاتستا دا وروچیو (متوفی ۱۳۱۲)، پس از شکست امپراتور در نزدیکی پارما در سال ۱۲۴۸، تغییر موضع داد و رهبر گوئلف‌ها شد، در حالی که گویدو اول مونته‌فلترو رهبری گیبلین‌ها را در مناطق مارکه و رومانیا به دست گرفت. مالاتستا دا وروچیو پس از اخراج رقبای گیبلی خانواده، یعنی پارسیتادی، در سال ۱۲۹۵، خود را تنها حاکم شهر ("سینور") کرد. پسر گوژپشت او، جیووانی مالاتستا، عمدتاً به این دلیل مشهور است که همسرش فرانچسکا دا پولنتا و برادر
مشهور است که همسرش فرانچسکا دا پولنتا و برادر کوچکترش پائولو را در سال ۱۲۸۵، پس از کشف رابطه نامشروع آنها، به قتل رساند و این قتل در کتاب دوزخ دانته و همچنین در داستانی از جیووانی بوکاچیو ثبت شده است. ملاتستینو اول، برادر جیووانی، در سال ۱۲۹۶ کاپیتان گوئلف‌های بولونیا و در سال ۱۳۰۳ کاپیتان فلورانس شد. در سال ۱۳۱۲، قلعه پسرعموهای گیبلی خود را در سوگلیانو ویران کرد و در سال ۱۳۱۲، به عنوان ارباب ریمینی جانشین پدرش شد. در طول قرن‌های چهاردهم و پانزدهم، مالاتستاها بر تعدادی از شهرهای رومانیا و مارکه، از جمله
بر تعدادی از شهرهای رومانیا و مارکه، از جمله پزارو، فانو، چزنا، فوسومبرونه و چرویا، حکومت می‌کردند. چندین مالاتستا به عنوان کوندوتیری در خدمت ایالت‌های مختلف ایتالیا بودند. مالاتستا نوولو از سال ۱۴۴۷ تا ۱۴۵۲ کتابخانه مالاتستیانا را در چزنا ساخت. مشهورترین آنها سیگیسموندو پاندولفو مالاتستا بود که بر سر ادعاهای ارضی با دستگاه پاپ و همچنین با رقیبش فدریکو دا مونته‌فلترو درگیر بود. در نهایت، او تقریباً تمام سرزمین‌های خود را از دست داد، به جز ریمینی که با حمایت جمهوری ونیز در اختیار داشت. با این حال، او کلیسای
جمهوری ونیز در اختیار داشت. با این حال، او کلیسای جامع ریمینی، تمپیو مالاتستیانو، را از سال ۱۴۵۰ ساخته بود. نوه او پاندولفو سرانجام در سال ۱۵۰۰ توسط چزاره بورگیا از ریمینی اخراج شد و این شهر سرانجام در سال ۱۵۲۸، پس از آخرین تلاش ناموفق پسر پاندولفو، سیگیسموندو، در ایالات پاپی گنجانده شد. در طول قرن‌های ۱۶ و ۱۷، این خانواده هنوز تعدادی از کوندوتیری‌ها را تأمین می‌کردند. شاخه سوگلیانو در سال ۱۶۴۰ منحل شد. آخرین عضو شاخه ریمینی، یسوعی روبرتو مالاتستا (متوفی ۱۷۰۸) بود و شاخه گیاجیولو نیز با لامبرتو در سال ۱۷۵۷
بود و شاخه گیاجیولو نیز با لامبرتو در سال ۱۷۵۷ منقرض شد.
ژولیت و شاه (به انگلیسی: "Juliet and the King") انیمیشن سینمایی موزیکال دوبعدی در ژانر کمدی رمانتیک است به نویسندگی و کارگردانی اشکان رهگذر و تهیه‌کنندگی آرمان رهگذر که توسط استودیو هورخش ساخته شده است. این فیلم دومین انیمیشن بلند سینمایی استودیو هورخش پس از "آخرین داستان" (۱۳۹۸) به‌شمار می‌آید. تولید «ژولیت و شاه» از سال ۱۳۹۸ آغاز شد و طی مراحل ساخت، در جشنواره‌های بین‌المللی معتبری همچون فانتازیا ۲۰۲۱ و انسی ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ در بخش‌های ویژه‌ی «در حال تولید» معرفی شد. این انیمیشن در سال ۱۴۰۳ (۲۰۲۵) تکمیل گردید
شد. این انیمیشن در سال ۱۴۰۳ (۲۰۲۵) تکمیل گردید و نخستین بار در همان سال در جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد. نخستین نمایش جهانی آن نیز در جشنواره بین‌المللی فانتازیا ۲۰۲۵ برگزار شد. این فیلم تاکنون در جشنواره‌های بین‌المللی متعددی حضور یافته و جوایزی از جمله بهترین انیمیشن در جشنواره پالم اسپرینگز و جشنواره فیلم‌های هنری مستقل نیویورک ۲۰۲۵ کسب کرده است. خلاصه داستان. داستان «ژولیت و شاه» دربارهٔ جولی، بازیگر جوان و تازه‌کار تئاتر است که به دعوت ناصرالدین‌شاه برای بازی در نقش ژولیت به ایران می‌آید؛ اما نقشه
برای بازی در نقش ژولیت به ایران می‌آید؛ اما نقشه شاه برای او چیزی فراتر از یک اجرای ساده است. شخصیت‌ها و صداپیشگان. این انیمیشن سینمایی دارای شخصیت‌های تاریخی و تخیلی است که صداپیشگی آن‌ها توسط دوبلورهای ایرانی انجام شده است. عوامل تولید. موسیقی. خوانندگان:
آنسکاری‌ها () یا خاندان ایوریا، سلسله‌ای قرون وسطایی با ریشه‌های بورگونی و فرانکی بودند که در قرن دهم در شمال ایتالیا به شهرت رسیدند و برای مدت کوتاهی تاج و تخت ایتالیا را در دست گرفتند. شاخه اصلی این خاندان از قرن یازدهم تا چهاردهم بر کنت‌نشین بورگونی حکومت می‌کرد و یکی از اعضای آنها بود که برای اولین بار خود را کنت پالاتین اعلام کرد. شاخه کاستیایی ایوریا از سال ۱۱۱۱ بر پادشاهی گالیسیا و از سال ۱۱۲۶ تا ۱۳۶۹ بر پادشاهی‌های کاستیا و لئون (بعدها تاج کاستیا) حکومت کرد. خاندان اسپانیایی تراستامارا که در نقاط
حکومت کرد. خاندان اسپانیایی تراستامارا که در نقاط مختلف بین اواخر قرن ۱۴ و اوایل قرن ۱۶ در تاج کاستیا، تاج آراگون، پادشاهی ناپل و پادشاهی ناوار حکومت می‌کرد، شاخه غیرمشروع از آن خاندان بود. ایوریا. بنیانگذار ثروت این خانواده، یک کنت خرده‌پای بورگونی به نام آنسکار بود که با حمایت اسقف اعظم قدرتمند ریمز، فولک ارجمند، گویدوی سوم اسپولتو را به لانگر آورد تا در سال ۸۸۷ به عنوان پادشاه فرانسه تاجگذاری کند. با شکست نقشه، آنسکار و برادرش به همراه ۵۰۰ سرباز بورگونی به ایتالیا بازگشتند تا تاج و تخت برنگار یکم
به ایتالیا بازگشتند تا تاج و تخت برنگار یکم ایتالیا را به دست آورند. گای به پاس قدردانی از آنسکار، مارکی ایوریا را برای اعطای این افتخار به وفاداران بورگونی خود ایجاد کرد. نوادگان آنسکار این مارکی را تا سال ۱۰۳۰ حفظ کردند. شاید برجسته‌ترین فرزند این خاندان، نوه‌اش برنگار دوم ایتالیا، اولین از سه آنسکاریدی بود که به عنوان پادشاه ایتالیا تاجگذاری کرد. برنگار در سال ۹۵۰ پس از مرگ لوتار دوم، تاج و تخت را به دست گرفت. او بلافاصله با آدلاید، بیوه لوتار، روبرو شد و پس از شکست تلاشش برای ازدواج اجباری او با پسرش،
و پس از شکست تلاشش برای ازدواج اجباری او با پسرش، آدالبرت دوم، او را زندانی کرد. امپراتور اتو یکم در سال ۹۵۲ به شبه‌جزیره آمد و او را مجبور به ادای احترام کرد. برای یازده سال بعد، برنگار و پسرش مشترکا بر ایتالیا حکومت کردند تا اینکه اتو سرانجام آنها را در سال ۹۶۳ رسماً برکنار کرد. از ۱۰۰۲ تا ۱۰۱۴، آردوین ایتالیا در مخالفت با هاینریش دوم، تاج و تخت ایتالیا را در دست داشت. کنت‌های بورگونی. آدالبرت سرانجام مجبور شد به بورگونی فرار کند و در اوتین درگذشت. بیوه او با اتو-هنری، دوک بورگونی، ازدواج مجدد کرد و پسرش
با اتو-هنری، دوک بورگونی، ازدواج مجدد کرد و پسرش از آدالبرت، اتو ویلیام، توسط دوک به فرزندی پذیرفته شد. در سال ۹۸۲، کنت‌نشین بورگونی (که بعداً به عنوان کنت‌نشین آزاد شناخته می‌شود) ایجاد شد. اتو-هانری از اتو-ویلیام به عنوان اولین کنت بورگونی حمایت کرد. پس از مرگ دوک، کنت، دوک‌نشین بورگونی را نیز به ارث برد. پس از شورای هِری (۱۰۱۵)، روبر دوم، پادشاه فرانسه و پسرش، هانری، دوک‌نشین را مصادره کردند و تنها بخش کوچکی در اطراف دیژون را برای اتو-ویلیام باقی گذاشتند. بزرگ‌ترین کنت آزاد، رنو سوم بود که از سال ۱۱۲۷
بزرگ‌ترین کنت آزاد، رنو سوم بود که از سال ۱۱۲۷ از عنوان فرانک-کنته به عنوان نشانه‌ای از استقلال از اقتدار آلمان یا امپراتوری استفاده می‌کرد، اما مجبور شد تسلیم کنراد سوم شود. دختر و وارث او، بئاتریس، با فردریک بارباروسا ازدواج کرد و میراث آنسکاریدها را با میراث اشتاوفر متحد کرد. بورگونی به پسرش اتو یکم که نامی آنسکاریدی داشت، به ارث رسید. بدین ترتیب، این کنت‌نشین از دست خاندان ایوریا خارج شد، اما هنگامی که هیو شالون با کنتس آدلاید بورگونی، دختر بئاتریس دوم هوهنستافن (دختر اتو اول) ازدواج کرد، دوباره آن را
هوهنستافن (دختر اتو اول) ازدواج کرد، دوباره آن را به دست آورد. با این حال، در سال ۱۳۰۳، اتوی چهارم، کنت بورگونی، آخرین مرد از دودمان اصلی درگذشت و این کنت‌نشین به خانواده دامپیر و در نهایت به دوک‌های کاپتی-والوآ-بورگونی به ارث رسید. جان اول شالون-آرلای، برادر کوچکتر هیو شالون، بنیانگذار دودمان شالون-آرلای شد. نواده او، جان سوم شالون-آرلای با ماری دو بو، پرنسس اورانژ، ازدواج کرد و بدین ترتیب این قلمرو به خانواده واگذار شد. آخرین فرزند پسر، فیلیبرت شالون بود که در سال ۱۵۳۰ درگذشت. دارایی‌ها به پسر خواهرش
که در سال ۱۵۳۰ درگذشت. دارایی‌ها به پسر خواهرش کلودیا شالون، یعنی رنه ناسائو، به ارث رسید. شاخه کاستیایی ایوریا. ریموند، پسر چهارم ویلیام یکم، کنت بورگونی، در اواخر قرن یازدهم به کاستیا-لئون سفر کرد و در آنجا با اوراکا، پادشاه آینده، ازدواج کرد. پسر آنها، آلفونسوی هفتم، جانشین او شد. پادشاهان بعدی کاستیا و لئون تا قرن شانزدهم نوادگان پسری آنها بودند، اگرچه تاج در اواخر قرن چهاردهم در پی جنگ داخلی کاستیا به شاخه فرعی و نامشروع یعنی خاندان تراستامارا رسید.
سرجیو پانونتسیو ‌(۲۰ ژوئیه ۱۸۸۶ - ۸ اکتبر ۱۹۴۴) نظریه‌پرداز ایتالیایی سندیکالیسم ملی بود. به عنوان دوست نزدیک بنیتو موسولینی، نقش تعیین‌کننده‌ای در گذار او از بی‌طرفی به مداخله‌گرایی در جنگ جهانی اول داشت. و بعدها در دهه ۱۹۲۰، به یکی از بزرگترین نظریه‌پردازان فاشیسم تبدیل شد. سالهای نخستین. سرجیو پانونسیو در ۲۰ ژوئیه ۱۸۸۶ در مولفتا، ایتالیا متولد شد. او فعالیت سیاسی خود را از جوانی با همکاری با محافل سندیکالیستی در سال ۱۹۰۲ آغاز کرد. او از دانشگاه ناپل دو مدرک، در رشته حقوق در سال ۱۹۰۸ و در رشته فلسفه در
مدرک، در رشته حقوق در سال ۱۹۰۸ و در رشته فلسفه در سال ۱۹۱۱، دریافت کرد. حرفه. پانونسیو در سال ۱۹۲۸ رئیس دانشکده فاشیست علوم سیاسی در دانشگاه پروجا شد. پانونزیو گفت که سندیکالیسم، تکامل تاریخی مارکسیسم است. او به ژرژ سورل و فرانچسکو ساوریو مرلینو اشاره کرد که کارل مارکس را برای تطبیق با زمانه بازنگری و آن را تقویت کردند. گفته می‌شود که او پیشگام تجدیدنظرطلبی بود که بسیاری از سندیکالیست‌ها را از طریق مداخله‌گرایی به سمت شرکت‌گرایی سوق داد و ظاهراً «به دیکتاتوری موسولینی پوششی از مشروعیت انقلابی داد».
دیکتاتوری موسولینی پوششی از مشروعیت انقلابی داد». پانونسیو از دولت شوروی به عنوان «دیکتاتوری بر پرولتاریا، و نه از پرولتاریا» انتقاد می‌کرد. از او نقل شده است که گفته است: «مسکو در برابر نوری که از رم ساطع می‌شود، سر تعظیم فرود می‌آورد. انترناسیونال کمونیست دیگر با روح سخن نمی‌گوید؛ روح آن مرده است.» او با کارزار یهودستیزی سال ۱۹۳۸ مخالفت کرد. او که از حامیان سرسخت دولت به خاطر خود دولت بود، اختلاف آکادمیک طولانی مدتی با کارلو کاستامانیا، شرکت‌گرا، در مورد نقش فاشیسم داشت. مرگ. پانونسیو در ۸ اکتبر ۱۹۴۴ در
نقش فاشیسم داشت. مرگ. پانونسیو در ۸ اکتبر ۱۹۴۴ در رم درگذشت.
ماتیلد لئوناردی متخصص مغز و اعصاب و اطفال ایتالیایی است. در حال حاضر او مدیر واحد مغز و اعصاب، بهداشت عمومی و معلولیت و در حال حاضر ریاست واحد نورولوژی، سلامت عمومی و ناتوانی و همچنین مرکز تحقیقات کما در مؤسسهٔ عصب‌شناسی کارلو بِستا در شهر میلان را بر عهده دارد. فعالیت‌های او در این مؤسسه نه‌تنها جنبهٔ درمانی دارد، بلکه شامل پژوهش‌های پیشرفته در زمینهٔ اختلالات هوشیاری، توان‌بخشی عصبی، و سیاست‌گذاری سلامت نیز می‌شود. لئوناردی عضو افتخاری آکادمی اروپایی نورولوژی (FEAN) است و به‌عنوان مشاور و کارشناس سازمان
(FEAN) است و به‌عنوان مشاور و کارشناس سازمان جهانی بهداشت (WHO) در زمینه‌های نورولوژی، ناتوانی، سالمندی و توسعهٔ سیاست‌های سلامت فعالیت می‌کند. او یکی از رؤسای گروه WHO NeuroCOVID Forum است—گروهی که خدمات ضروری نورولوژیک برای بهبودیافتگان کووید-۱۹ را بررسی و ساماندهی می‌کند. در سطح بین‌المللی، لئوناردی از ژوئن ۲۰۲۴ به‌عنوان عضو مکمل هیئت رئیسهٔ فدراسیون جهانی توان‌بخشی عصبی (WFNR) منصوب شده است، پس از آن‌که چهار سال به‌عنوان عضو اصلی این هیئت خدمت کرده بود. همچنین در ژوئیه ۲۰۲۴، برای دومین دوره به‌عنوان
همچنین در ژوئیه ۲۰۲۴، برای دومین دوره به‌عنوان رئیس کمیته ارتباطات آکادمی اروپایی نورولوژی انتخاب شد—نقشی کلیدی که نشان‌دهندهٔ اعتماد جامعهٔ علمی به توانایی‌های مدیریتی و ارتباطی اوست. فعالیت‌های گستردهٔ لئوناردی در حوزه‌های بالینی، پژوهشی، و سیاست‌گذاری سلامت، او را به یکی از تأثیرگذارترین متخصصان نورولوژی در اروپا و جهان تبدیل کرده است. او نه‌تنها در درمان بیماران، بلکه در شکل‌دهی به آیندهٔ مراقبت‌های عصبی و توان‌بخشی نقش مهمی ایفا می‌کند. آموزش اولیه. ماتیلده لئوناردی در پزارو در منطقه مارکه ایتالیا
ماتیلده لئوناردی در پزارو در منطقه مارکه ایتالیا متولد شد. او مدرک دکترای پزشکی خود را در رشته مغز و اعصاب و اطفال دریافت کرد و مطالعات بیشتری در زمینه نوزادان، مغز و اعصاب کودکان و اخلاق زیستی انجام داد. شغل. ماتیلده لئوناردی در دانشگاه کاتولیک دل ساکرو کوره در میلان تدریس می‌کند—یکی از معتبرترین مؤسسات آموزش عالی در ایتالیا با تمرکز بر علوم پزشکی، انسانی و اخلاقی. او در سال ۲۰۱۴ به‌عنوان دانشیار نورولوژی منصوب شد و تنها یک سال بعد، در ۲۰۱۵، به مقام استاد تمام در رشته توان‌بخشی دست یافت. این ارتقاء سریع
تمام در رشته توان‌بخشی دست یافت. این ارتقاء سریع نشان‌دهندهٔ جایگاه علمی برجسته و تخصص عمیق او در حوزه‌های مرتبط با مغز و اعصاب و توان‌بخشی بیماران است. در این دانشگاه، لئوناردی مسئول تدریس جنبه‌های نورروپسیکیاتریک ناتوانی‌هاست—موضوعی که در قالب یک دورهٔ کارشناسی ارشد تخصصی ارائه می‌شود و به بررسی تأثیرات روانی و عصبی ناتوانی‌های جسمی و ذهنی می‌پردازد. این حوزه، پیوندی میان دانش پزشکی، روان‌شناسی، و سیاست‌گذاری سلامت برقرار می‌کند و نقش مهمی در تربیت متخصصانی دارد که بتوانند با دیدی جامع به درمان و
متخصصانی دارد که بتوانند با دیدی جامع به درمان و توان‌بخشی بیماران بپردازند. از سال ۲۰۰۷، لئوناردی عضو هیئت‌مدیرهٔ مرکز اخلاق زیستی دانشگاه نیز بوده است. حضور او در این نهاد نشان‌دهندهٔ تعهدش به بررسی مسائل اخلاقی در پزشکی، به‌ویژه در زمینه‌هایی چون ناتوانی، سالمندی، و تصمیم‌گیری‌های بالینی پیچیده است. این نقش، فعالیت‌های آموزشی و پژوهشی او را با دغدغه‌های انسانی و فلسفی پیوند می‌زند و جایگاه او را به‌عنوان یکی از چهره‌های تأثیرگذار در تقاطع علم و اخلاق تثبیت می‌کند. ماتیلده لئوناردی به‌عنوان پژوهشگر و
تثبیت می‌کند. ماتیلده لئوناردی به‌عنوان پژوهشگر و سرپرست تیم تحقیقاتی در مؤسسه عصب‌شناسی کارلو بِستا (INNCB) در میلان فعالیت می‌کند—یکی از مراکز برجسته در اروپا برای پژوهش‌های تخصصی در زمینه بیماری‌های عصبی و توان‌بخشی. در این مؤسسه، او پروژه‌هایی را طراحی و اجرا می‌کند که حوزه‌های متنوعی را در بر می‌گیرند: از نورولوژی و بیماری‌های مزمن گرفته تا اشتغال، ناتوانی، سالمندی، سلامت عمومی، توان‌بخشی عصبی، و بررسی بار بیماری‌های عصبی بر جامعه. تیم تحت مدیریت او یکی از بزرگ‌ترین پایگاه‌های داده اپیدمیولوژیک در
یکی از بزرگ‌ترین پایگاه‌های داده اپیدمیولوژیک در جهان را در زمینه این نوع بیماری‌ها در اختیار دارد—منبعی بی‌نظیر برای تحلیل‌های آماری، سیاست‌گذاری سلامت، و طراحی مداخلات درمانی و اجتماعی. این پایگاه داده نه‌تنها در سطح ملی، بلکه در سطح بین‌المللی مورد استفاده قرار می‌گیرد و نقش مهمی در شکل‌دهی به راهبردهای سلامت عصبی دارد. لئوناردی همچنین در سطح جهانی نقش فعالی ایفا می‌کند. او یکی از رؤسای گروه مرجع عملکرد و ناتوانی در چارچوب طبقه‌بندی‌های بین‌المللی سازمان جهانی بهداشت (WHO-FIC FDRG) است—گروهی که به
جهانی بهداشت (WHO-FIC FDRG) است—گروهی که به استانداردسازی و توسعه ابزارهای سنجش عملکرد و ناتوانی در نظام‌های سلامت می‌پردازد. افزون بر این، او ریاست شاخه پژوهشی مرکز همکار سازمان جهانی بهداشت در ایتالیا را نیز بر عهده دارد، که در زمینه‌های مرتبط با ناتوانی، سالمندی، و توان‌بخشی فعالیت می‌کند. در سطح اروپایی، لئوناردی هماهنگی چندین پروژه مهم را بر عهده دارد، از جمله پروژه COURAGE که به پژوهش‌های مشارکتی در زمینه سالمندی اختصاص دارد، و پروژه Mhadie که هدف آن سنجش سلامت و ناتوانی در اروپا با استفاده از
آن سنجش سلامت و ناتوانی در اروپا با استفاده از ابزارهای استاندارد و داده‌های قابل مقایسه است. این پروژه‌ها نه‌تنها به تولید دانش علمی کمک می‌کنند، بلکه در تدوین سیاست‌های اجتماعی و بهداشتی در سطح اتحادیه اروپا نیز نقش مؤثری دارند. فعالیت‌های گسترده و چندلایهٔ لئوناردی، او را به یکی از چهره‌های کلیدی در تقاطع علم، سیاست‌گذاری، و اخلاق پزشکی تبدیل کرده است—زنی که با دانش، تجربه، و تعهد، مسیرهای نوینی را در سلامت عصبی و توان‌بخشی ترسیم می‌کند. لئوناردی از سال ۱۹۹۵ با سازمان بهداشت جهانی در زمینه طبقه‌بندی
۱۹۹۵ با سازمان بهداشت جهانی در زمینه طبقه‌بندی بین‌المللی عملکرد، معلولیت و سلامت (ICF) همکاری داشته و ریاست مشترک گروه کودکان ICF سازمان بهداشت جهانی را بر عهده داشته است. از سال ۲۰۰۱، او هماهنگ‌کننده چندین پروژه تحقیقاتی با بودجه اتحادیه اروپا و دیگران بوده است. از مارس ۲۰۲۰، او رهبری تحقیقات نوروکوید را در این مؤسسه بر عهده داشته است. لئوناردی همچنین در زمینه بهداشت عمومی و نظارت بر کنوانسیون حقوق افراد دارای معلولیت (UNCRPD) و توسعه سیاست‌های مربوط به معلولیت مشاوره می‌دهد و با چندین دولت ملی همکاری
معلولیت مشاوره می‌دهد و با چندین دولت ملی همکاری داشته است. او متخصص کمیسیون اروپا در زمینه بهداشت عمومی، پیری، معلولیت و علوم اعصاب بوده است. او یکی از بنیانگذاران شورای مغز اروپا در سال ۲۰۰۲ بود و مسئول ارتباط آن شورا با سازمان بهداشت جهانی است. از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۳، او رئیس کمیته علمی معلولیت ایتالیا بود و بر اجرای UNCRPD آن نظارت داشت. او نایب رئیس فدراسیون انجمن‌های مغز و اعصاب ایتالیا بوده است. در نوامبر ۲۰۱۱، او توسط واتیکان به عنوان عضو متناظر آکادمی پاپی مادام‌العمر منصوب شد. در سپتامبر ۲۰۲۰، او به
پاپی مادام‌العمر منصوب شد. در سپتامبر ۲۰۲۰، او به عنوان عضو آکادمی اروپایی مغز و اعصاب معرفی شد. او در سال ۲۰۲۲ به عنوان عضو کمیته ملی اخلاق زیستی معرفی شده است.
آنتونیو ماریا اسکوئیول (; – ) نقاش اهل اسپانیا به سبک رمانتیسم بود که در پرتره‌نگاری تخصص داشت.
مایکل وی. فاکس (؛ ۱۹۴۰ – ۲۰۲۵) نویسنده و محقق آمریکایی-اسرائیلی مطالعات کتاب مقدس بود. او استاد بازنشسته هال-باسکام در گروه مطالعات عبری و سامی در دانشگاه ویسکانسین-مدیسن بود. فاکس به عنوان «معتبر بسیار مورد توجه در ادبیات حکمت کتاب مقدس» توصیف شد.
آزمون تعارض فوگل (VCT) یک روش آزمایشی مبتنی بر تعارض است که بیشتر در داروشناسی به‌کار می‌رود. این آزمون برای تعیین ویژگی‌های ضد اضطرابی داروها استفاده می‌شود. آزمون فوگل توانایی پیش‌بینی داروهایی را دارد که می‌توانند اختلال اضطراب فراگیر و حالت‌های اضطرابی حاد را کنترل کنند. شرطی‌سازی. سرکوب رفتار از طریق تنبیه به‌طور معمول برای تعیین ویژگی‌های ضد اضطرابی داروها استفاده می‌شود. در طول آزمون فوگل، حیوان هنگام تلاش برای گرفتن غذا یا آب با شوک الکتریکی تنبیه می‌شود. در نتیجه، تعداد دفعاتی که حیوان برای گرفتن
در نتیجه، تعداد دفعاتی که حیوان برای گرفتن غذا یا آب اقدام می‌کند کاهش می‌یابد. هنگامی که داروهای ضد اضطراب تزریق می‌شوند، تعداد دفعاتی که حیوان برای گرفتن غذا یا آب اقدام می‌کند افزایش می‌یابد، حتی اگر همچنان تنبیه شود. روش اجرا. آزمایش‌ها در اتاقک شرطی‌سازی کنشی ویژهٔ موش انجام می‌شوند. این اتاقک‌ها برای آموزش کارهای ساده به حیوانات مانند کشیدن یک اهرم یا فشار دادن یک دکمه به‌کار می‌روند. حیوانات می‌توانند در برابر انجام این کارها پاداش یا تنبیه دریافت کنند. روش اصلی آزمون فوگل شامل ۴۸ ساعت محرومیت از آب
روش اصلی آزمون فوگل شامل ۴۸ ساعت محرومیت از آب و سپس اعمال شوک الکتریکی خفیف پس از هر ۲۰ بار لیسیدن آب بود. نسخه‌های امروزی آزمون شدت کمتری دارند. در این نسخه‌ها، محرومیت از آب ۱۸ ساعت است یا به مدت ۴ روز پیش از شروع آزمون، تنها روزی ۱ ساعت آب در اختیار حیوان قرار می‌گیرد. شوک الکتریکی نیز تنها طی ۳ تا ۵ دقیقه اعمال می‌شود. آزمون فوگل می‌تواند با محرومیت از غذا نیز انجام شود. پیش از شروع آزمون، حیوان باید با قفس و گلوله‌های غذایی سازگار شود. همچنین لازم است اتاقک شرطی‌سازی پیش از شروع آزمایش بررسی شود تا
اتاقک شرطی‌سازی پیش از شروع آزمایش بررسی شود تا از عملکرد درست آن اطمینان حاصل گردد. در روز نخست، حیوان در اتاقک قرار داده می‌شود و هر بار که اهرم را می‌کشد، یک گلولهٔ غذا رها می‌شود. این روند به مدت ۸ ساعت ادامه دارد و سپس حیوان به قفس خود بازگردانده می‌شود. حیوانی که نتواند ۱۵ گلولهٔ غذا یا بیشتر بخورد، از آزمایش کنار گذاشته می‌شود یا آموزش بیشتری دریافت می‌کند. در روز دوم، حیوان با محلول نمکی تزریق می‌شود و سپس برای مدت یک ساعت در اتاقک قرار می‌گیرد تا مشاهده شود. در روز سوم، حیوانات با مادهٔ مورد