payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کرد. تصاویری از مردانی که در صف ایستاده بودند و یک مرد که به زور توسط مادرش از محل خارج شد، به‌صورت ویروسی منتشر شد. الی کاجینی از نشریه‌ی دیزد، روزنامه‌های زرد را به دلیل پوشش خبری این اقدام بلو و همچنین اقدام لیلی فیلیپس، دیگر تولیدکننده‌ی محتوای آنلی‌فنز با عنوان «من در یک روز با ۱۰۰ مرد خوابیدم»، مورد انتقاد قرار داد. جو پرایس از نشریه‌ی کمپلکساظهار داشت که به نظر می‌رسد نوعی «رقابت تسلیحاتی در آنلی‌فنز» بین بلو، فیلیپس و سوفی رین برای کسب بیشترین شهرت ویروسی در جریان است.سافی ویلکینسون در مجله‌ی اِل
ویروسی در جریان است.سافی ویلکینسون در مجله‌ی اِل نوشت که بلو و جنبش ۴بی پاسخ‌هایی «بسیار تبلیغ‌شده و افراطی به فرهنگ جنسی ما» هستند و بلو «چهره‌ای برای بیش‌جنسی‌سازی» شده است.ویکتوریا اسمیت از آن‌هرد، بلو را به ترویج «زن‌ستیزی» و «غیرانسانی‌سازی» متهم کرد. بلو در مصاحبه‌ای گفت: «شما می‌توانید این کار [کار جنسی] را انجام دهید چون از آن لذت می‌برید، چون این یک تجارت میلیونی است» و افزود که خانواده‌اش از اقدامات او حمایت می‌کنند. فلیسیتی مارتین از "گلمور"، اولیویا پتر از "ایندیپندنت"و شخصیت تلویزیونی اولیویا
پتر از "ایندیپندنت"و شخصیت تلویزیونی اولیویا اتوود پرسیده‌اند چرا بلو و فیلیپس مورد سرزنش قرار می‌گیرند اما مردانی که برای رابطه‌ی جنسی با آن‌ها در صف ایستاده‌اند، مورد انتقاد قرار نمی‌گیرند. پتر این اقدام را با تجاوز به ژیزل پلیکو مقایسه کرد، که در آن گروه‌هایی از مردان نیز برای «رابطه‌ی جنسی با زنی که نمی‌شناسند» در صف ایستاده بودند. اوا وایزمن در "گاردین"نوشت: «در حالی که نیت‌ها، اخلاقیات و آسیب‌های روانی فیلیپس و بلو بارها مورد بررسی قرار گرفته‌اند، مردانی که برای بیستمین یا شصتمین نفری که در سه دقیقه
که برای بیستمین یا شصتمین نفری که در سه دقیقه با یک غریبه رابطه‌ی جنسی دارند در صف می‌ایستند [...] به‌سختی مورد توجه قرار گرفته‌اند». بریت داوسون در کازموپولیتن، بلو و فیلیپس را به‌عنوان «دختران زیبا، بلوند و طبقه‌ی متوسط که زندگی‌های محترمانه‌ی خود را رها کرده و با افتخار وارد صنعت سکس شده‌اند» توصیف کرد که در زمان رشد محافظه‌کاری ضدجنسی، «سوژه‌های ایده‌آل برای روزنامه‌های زرد» هستند و واکنش به آن‌ها یک «وحشت اخلاقی کلاسیک» است. داوسون استدلال می‌کند که بلو در مقابل تصویر معمول کارگران جنسی به‌عنوان
که بلو در مقابل تصویر معمول کارگران جنسی به‌عنوان قربانی، نمایانگر «کارگران خودمختار» است و به همین دلیل در رسانه‌ها به‌عنوان یک «آدم‌خوار» به تصویر کشیده شده است. حضور در سایر رسانه‌ها. در دسامبر ۲۰۲۴، ویدیویی از بانی بلو در خارج از دانشگاه ناتینگهام ترنت منتشر شد که در آن ادعا می‌کرد برای رابطه‌ی جنسی با «جوانان ۱۸ ساله‌ی تازه‌بالغ» به آنجا آمده است. این ویدیو به‌طور گسترده در شبکه‌های اجتماعی بازنشر شد. ویدیو ویرایش شده بود و لوگوی کازینوی آنلاین استیک‌دات‌کام را نمایش می‌داد و توسط حسابی در توییتر که
را نمایش می‌داد و توسط حسابی در توییتر که ادعا می‌کرد وابسته به این شرکت است و به انتشار ویدیوهای ویروسی معروف بود، منتشر شد. به گزارش "دیلی تلگراف"، مشخص نبود که آیا بلو در تولید این تبلیغات نقش داشته است یا خیر.فعالان ضد قمار از وزیر فرهنگ بریتانیا خواستند تا این تبلیغ را به دلیل استفاده از محتوای جنسی برای ترویج قمار در میان جوانان سانسور کند. در فوریه ۲۰۲۵، بلو در استوری اینستاگرام خود تصویری از نودل، خیارشور و سس شکلات در کنار هشتگ کلمه‌ی «#هوس» منتشر کرد و سپس مجموعه‌ای از عکس‌های خود را با عنوان «حس
و سپس مجموعه‌ای از عکس‌های خود را با عنوان «حس میلف بودن، می‌دهد» به اشتراک گذاشت که منجر به گمانه‌زنی‌هایی درباره‌ی بارداری او شد؛ او بعداً اعتراف کرد که این یک اقدام نمایشی بود. در آوریل ۲۰۲۵، بلو حامی مالی باشگاه فوتبال آماتور کالستاک اف‌سی در کورنوالشد، اما این باشگاه مدت کوتاهی پس از آن حمایت او را لغو کرد. در ماه مه همان سال، کانال ۴ بریتانیا اعلام کرد که مستندی درباره‌ی تلاش بلو برای رابطه‌ی جنسی با بیش از ۱,۰۰۰ مرد در یک روز تولید خواهد کرد. در ژوئن ۲۰۲۵، بلو رویدادی با عنوان «باغ‌وحش نوازش» اعلام
۲۰۲۵، بلو رویدادی با عنوان «باغ‌وحش نوازش» اعلام کرد که بعداً لغو شد. در این رویداد قرار بود او برهنه و بسته‌شده در یک جعبه‌ی شیشه‌ای در دسترس عموم قرار گیرد و به مردان اجازه داده شود هرچه می‌خواهند با او انجام دهند. او اعلام کرد که هدفش رابطه‌ی جنسی با ۲,۰۰۰ مرد در طول این رویداد بود. این ایده با انتقاداتی از سوی دیگر تولیدکنندگان محتوای آنلی‌فنز، از جمله سوفی رین، مواجه شد که این اقدام را «سیرک» توصیف کرد. در نتیجه، گزارش شده که آنلی‌فنز بلو را به دلیل نقض قوانین پلتفرم علیه «چالش‌های افراطی» از این
نقض قوانین پلتفرم علیه «چالش‌های افراطی» از این پلتفرم محروم کرد. نویسنده‌ای در اکونومیست این ممنوعیت را به «فروش ۸ میلیارد دلاری» این پلتفرم نسبت داد و نوشت که صفحه‌ی ویکی‌پدیای بلو بازدیدهای بیشتری نسبت به صفحه‌ی بیانسه و تقریباً به اندازه‌ی صفحه‌ی تیلور سویفت داشته است.
شرق بهشت () یک مینی‌سریال تلویزیونی است که توسط زویی کازان تهیه‌کنندگی و اقتباس شده و با بازی فلورنس پیو است. این مجموعه بر پایهٔ رمان "شرق بهشت" نوشتهٔ نویسندهٔ آمریکایی جان استاین‌بک، که نخستین‌بار در سال ۱۹۵۲ منتشر شد، ساخته شده است. تولید. این مجموعه توسط زویی کازان اقتباس شده است؛ کسی که پدربزرگ او، الیا کازان، کارگردان اقتباس سینمایی رمان در سال ۱۹۵۵ بود. این مینی‌سریال هفت قسمتی توسط دو شرکت انانیمس کانتنت و فیفتث سیزن برای نتفلیکس تولید می‌شود. گارث دیویس کارگردانی چهار قسمت نخست را بر عهده دارد و
دیویس کارگردانی چهار قسمت نخست را بر عهده دارد و همچنین به‌عنوان تهیه‌کنندهٔ اجرایی نیز فعالیت می‌کند. لوره د کلرمونت تونر سه قسمت پایانی را کارگردانی خواهد کرد. آنتوان دواهی و زک هیدن نیز تهیه‌کنندگان اجرایی این پروژه هستند. حضور فلورنس پیو نخستین بار در سال ۲۰۲۲ به پروژه پیوند خورد. او علاوه بر ایفای نقش اصلی، یکی از تهیه‌کنندگان مجموعه نیز هست. جب استوارت به همراه کازان، به‌عنوان شورانر مشترک مجموعه فعالیت می‌کند. در سپتامبر ۲۰۲۴، کریستوفر ابوت، مایک فایست و هون لی به جمع بازیگران پیوستند. در ماه بعد،
و هون لی به جمع بازیگران پیوستند. در ماه بعد، بازیگران دیگری از جمله تریسی لتس، مارتا پلیمپتن، و کیران هایندز به پروژه اضافه شدند. فیلم‌برداری. تصویربرداری اصلی این مجموعه از اکتبر ۲۰۲۴ در نیوزیلند آغاز شد. از جمله مکان‌های فیلم‌برداری می‌توان به اوکلند، دنیدن و اوامارو در جزیرهٔ جنوبی اشاره کرد. فیلم‌برداری در مارس ۲۰۲۵ به پایان رسید. انتشار. این مجموعه قرار است در سال ۲۰۲۶ از طریق نتفلیکس منتشر شود.
کوچکیلدینو () یک شهرک در شهرستان میشکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کراسنی کلیوچ () یک شهرک در شهرستان میشکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کرشچنسکویه () یک شهرک در شهرستان میشکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
گاکوشوئین، ، یک مؤسسه آموزشی دربار امپراتوری بود که در سال ۱۸۴۲ (تنپو ۱۳) در پایان دوره ادو (باکوماتسو) در کیوتو تأسیس شد و در سپتامبر ۱۸۶۸ (دوره میجی ۱) (یا سپتامبر ۱۸۶۹) منحل شد. همچنین به آن کیوتو گاکوشوئین گفته می‌شود تا از گاکوشوئین، مدرسه‌ای برای خانواده امپراتوری و اشراف که در سال ۱۸۷۷ (میجی ۱۰) در توکیو تأسیس شد و سلف شرکت مدارسگاکوشوئین فعلی است، متمایز شود.。 گاکوشوئین یک مؤسسه آموزشی ژاپنی در توکیو است که در اصل برای آموزش فرزندان اشراف ژاپن تأسیس شده است. مدرسه اصلی از وظیفه اصلی خود که در زمینه
شده است. مدرسه اصلی از وظیفه اصلی خود که در زمینه آموزش خانواده امپراتوری بود گسترش یافته و از آن زمان به شبکه‌ای از موسسه‌های دیگر تبدیل شده است که آموزش دوره پیش دبستانی را تا سطح عالی در بر می‌گیرد. تاریخچه. تاسیس. از زمان آتش‌سوزی بزرگ آنگن (۱۱۷۷) در پایان دوره هی‌آن، زمانی که مدرسه دانشگاه ریتسورویو سوزانده و منحل شد، هیچ موسسه آموزشی رسمی برای فرزندان اشراف در دربار امپراتوری در کیوتو وجود نداشت و امپراتور کوکاکو بازسازی مدرسه دانشگاه را در نظر داشت. امپراتور بعدی، امپراتور نینکو، شروع به تحقق تأسیس
امپراتور بعدی، امپراتور نینکو، شروع به تحقق تأسیس مدرسه کرد و با تأیید شوگون‌سالاری ادو، تصمیم به تأسیس مدرسه در سال ۱۸۴۲ گرفته شد. در سال ۱۸۴۶، سالن سخنرانی در محل کایمیمون-این، بیرون دروازه کنشونمون کاخ امپراتوری کیوتو، تکمیل شد. سخنرانی‌ها در ۹ مارس ۱۸۴۷ (۲۳ آوریل ۱۸۴۷) آغاز شد و سانجو سانه‌تومو اولین رئیس (نماینده) شد. در ابتدا، نام مدرسه ثابت نبود، و برخی آن را «گاکوشوشو» یا «شوگاکوشو» می‌نامیدند، اما پس از آنکه امپراتور کومی در سال ۱۸۴۹ مهر امپراتوری «گاکوشوئین» را به آن اعطا کرد، رسماً گاکوشوئین
«گاکوشوئین» را به آن اعطا کرد، رسماً گاکوشوئین نامیده شد. موضوع هاای اصلی تدریس شده کنفوسیوس‌گرایی (عمدتاً ژو شی، اما شامل کوگاکو و وانگ یانگمینگیسم نیز می‌شد) با ترکیبی از مطالعات ژاپنی (آموزش ملی) بود؛ مخاطبان (دانش‌آموزان) فرزندان اشراف دربار و غیر کورونین (کورونین) بودند و کلاس‌ها عمدتاً شامل قرائت‌های گروهی و سخنرانی‌ها بود. در اکتبر ۱۸۵۹ (آنسی ۶)، یوشیدا شوئین، که در پاکسازی آنسی با اعدام روبرو بود، با شاگردش ایری کوئیچی در مورد رویای تأسیس «مدرسه‌ای از دربار آسمانی» در کیوتو صحبت کرد که در آن «هر
از دربار آسمانی» در کیوتو صحبت کرد که در آن «هر چهار طبقه بتوانند با هم درس بخوانند»، با محوریت گاکوشوئین، و وصیت خود را برای ساخت «سونجودو» (تالار سونجو) در اینجا به منظور بزرگداشت کسانی که از احترام به امپراتور و اخراج بیگانگان حمایت می‌کردند، به او سپرد (این امر بعداً به عنوان تأسیس سونجودو توسط شیناگاوا یاجیرو در سال ۱۸۸۷ (میجی ۱۰) محقق شد). جنبش سوننو-جوئی و گاکوشوئین. از حدود ژوئیه ۱۸۶۲، گاکوشوین به مکانی برای مذاکرات بین دربار امپراتوری و قلمروهای مختلف فئودالی تبدیل شد که پس از حادثه ساکورادامون
مختلف فئودالی تبدیل شد که پس از حادثه ساکورادامون (1860) به سرعت افزایش یافته بود. در فوریه سال بعد، گاکوشوئین به نهادی برای پذیرش دادخواست‌ها و سایر مطالب کتبی در پاسخ به گسترش بی‌رویه نامه‌ها و پوسترهای ناشناس تبدیل شد. در نتیجه، هواداران رادیکال احترام به امپراتور و اخراج بیگانگان و جوئی (اخراج بربرها) در گاکوشوین جمع شدند تا در مورد امور ملی بحث کنند و میهن‌پرستان از حوزه‌های مختلف فئودالی، مانند تاکاسوگی شینساکو، ماکی یاسواومی و فوکوبا بیسای ، که در این دوره به عنوان "مشاوران رسمی گاکوشوین" یا
در این دوره به عنوان "مشاوران رسمی گاکوشوین" یا "افسران" منصوب شده بودند، با اشراف دربار سوننو-جوئی برای اجرای جنبش جوی نقشه کشیدند. با این حال، در «کودتای ۱۸ اوت» ۱۸۶۳، اشراف دربار سونو-جودی مجازات شدند و افراد مرتبط با قلمرو چوشو و دیگران از ورود به مدرسه منع شدند و پذیرش دادخواست‌ها و مطالب کتبی نیز به حالت تعلیق درآمد. علاوه بر این، پس از دوره گنجی (۱۸۶۴)، محققان ژاپنی از مدرسه بان نوبوتومو و محققان کنفوسیوسی از کانی-ان، که نسبتاً غیرسیاسی بودند، به عنوان مدرس منصوب شدند و گاکوشوئین نقش اصلی خود را به
مدرس منصوب شدند و گاکوشوئین نقش اصلی خود را به عنوان یک مؤسسه آموزشی بازیافت که منجر به نوسازی میجی شد. انتقال به «شین گاکوشو» (مؤسسه مطالعات چینی). بعدها، به دلیل آشفتگی سیاسی در کیوتو، گاکوشوئین مجبور به تعطیلی موقت شد، اما در ۱۲ مارس ۱۸۶۸ (۴ فروردین ۱۸۶۸)، دولت جدید آن را احیا کرد و تصمیم گرفت کلاس‌ها را در ۱۹ مارس (۱۱ فروردین) همان سال افتتاح کند و در ۱۵ آوریل (۷ اردیبهشت)، به «دایگاکو ریودای» تغییر نام داد. در همین حال، تقریباً در همین زمان، محققان مکتب هیراتا در زمینه آثار کلاسیک ژاپنی، از جمله یانو
هیراتا در زمینه آثار کلاسیک ژاپنی، از جمله یانو گندو، که توسط دولت جدید مأمور به بررسی یک سیستم آموزشی جدید شده بودند، گزارشی ارائه دادند که در آن یک «سیستم گاکوشا»ی ملی‌گرایانه پیشنهاد شده بود، اما محققان کلاسیک چینی در گاکوشوین در برابر این پیشنهاد مقاومت کردند و در نتیجه، در ۱۶ سپتامبر ۱۸۶۸ (۳۱ اکتبر ۱۸۶۸)، دولت جدید تصمیم گرفت کوگاکوشو، که آثار کلاسیک ژاپنی و شینتو را تدریس می‌کرد، و کانگاکوشو، که آثار کلاسیک چینی و کنفوسیوس را تدریس می‌کرد، را به طور موازی تأسیس کند و همزمان، گاکوشوین (دایگاکو ریودای)
تأسیس کند و همزمان، گاکوشوین (دایگاکو ریودای) در کانگاکوشوی تازه تأسیس منحل و منسوخ شد. پس از لغو. مؤسسه جانشین، مؤسسه مطالعات چین، یک سال بعد در سپتامبر ۱۸۶۹ (میجی ۲) به بهانه تأسیس «دای گاکو» به همراه آکادمی امپراتوری منحل شد، اما جنبشی قوی برای بازگشایی آن آغاز شد و در دسامبر همان سال (ژانویه ۱۸۷۰)، با آکادمی امپراتوری سابق ادغام و به عنوان «دای گاکو دای» سازماندهی مجدد شد. با این حال، به دلیل کاهش دانش‌آموزان به دلیل انتقال پایتخت به توکیو و درگیری بین جناح‌های ژاپنی و چینی، کاملاً بی‌رونق بود،
بین جناح‌های ژاپنی و چینی، کاملاً بی‌رونق بود، بنابراین در اوت سال بعد (میجی ۳)، به عنوان یک مدرسه ملی منحل شد و در پایان همان سال (ژانویه-فوریه ۱۸۷۱)، به استان کیوتو منتقل شد، به «فوگاکو» تغییر نام داد و به مدرسه راهنمایی استان کیوتو تبدیل شد. گاکوشوین قدیمی، یک مؤسسه آموزشی برای خانواده امپراتوری و اشراف، در سال ۱۸۷۷ (دهم میجی) توسط انجمن اشراف تازه تأسیس شد و در سال ۱۸۸۸ (۲۱ میجی)، مهر امپراتوری «گاکوشوئین» که به گاکوئشوین سابق کیوتو داده شده بود، دوباره اعطا شد و آن را به یک مدرسه ملی تحت نظارت وزارت
اعطا شد و آن را به یک مدرسه ملی تحت نظارت وزارت دربار امپراتوری تبدیل کرد.
دانشگاه هرتسن، یا به طور رسمی دانشگاه دولتی تربیت معلم روسیه مشهور به نام آ. ا. هرتسن (به روسی: Российский государственный педагогический университет имени А. И. Герцена)، دانشگاهی در سن پترزبورگ، روسیه است. این دانشگاه قبلاً با نام انستیتوی دولتی تربیت معلم لنینگراد شناخته می‌شد. این دانشگاه یکی از بزرگترین دانشگاه‌های روسیه است که با داشتن ۲۰ دانشکده و بیش از ۱۰۰ گروه آموزشی فعالیت می‌کند. در ساختار آن، انستیتوی دوره‌های پیش‌دانشگاهی، انستیتوی توسعه حرفه‌ای مداوم و مرکز تحقیقات آموزشی نیز گنجانده شده‌اند.
مداوم و مرکز تحقیقات آموزشی نیز گنجانده شده‌اند. این دانشگاه به افتخار نویسنده و فیلسوف روس، الکساندر هرتسن، نامگذاری شده است. پیشینه. این دانشگاه تاریخ تأسیس خود را به ۱۳ مه [۲ مه در تقویم قدیم] ۱۷۹۷ برمی‌گرداند، زمانی که امپراتور پاول اول روسیه به یتیم‌خانه سن پترزبورگ که توسط ایوان بتسکوی تأسیس شده بود، وضعیت مستقل اعطا کرد و آن را تحت حمایت ملکه ماریا فئودوروونا قرار داد. خانه کودکان بی‌سرپرست امپراتوری در نهایت به دانشگاه تربیت معلم مدرن تبدیل شد. ایده‌های انسان‌دوستانه بتسکوی، اصول اساسی این خانه
انسان‌دوستانه بتسکوی، اصول اساسی این خانه کودکان بی‌سرپرست را تشکیل می‌داد. خانه کودکان بی‌سرپرست امپراتوری به عنوان یک موسسه آموزشی که ایده‌های مترقی تربیت بر پایه خیریه و حمایت را دنبال می‌کرد، توسعه یافت. این موسسه عمدتاً کودکان فقیر و محروم را می‌پرفت: یتیمان بی‌سرپرست، کودکان معلول و کودکان حاصل از ازدواج‌های ناموفق. در سال ۱۸۳۷، "انستیتوی کودکان بی‌سرپرست زنان" بر اساس کلاس‌های عالی‌تر این خانه تأسیس شد. پس از سال ۱۸۸۵، به خانه کودکان بی‌سرپرست نیکلاس نام گرفت. در سال ۱۸۰۶، یک کالج برای ناشنوایان
نام گرفت. در سال ۱۸۰۶، یک کالج برای ناشنوایان تأسیس شد که اولین موسسه آموزشی برای کودکان معلول در روسیه بود. در سال ۱۸۶۴، یک سمینار تربیت معلم برای دانشجویان روستایی ایجاد شد که قرار بود معلمان مدارس و کالج‌های دولتی شوند. چهار سال بعد، یک کالج زنانه تأسیس شد که تخصص‌های پرستار، معلم مدرسه روستایی و کودکان مهدکودک را اعطا می‌کرد. این امر پایه و اساس آموزش پیش‌دبستانی روسیه را بنا نهاد. در این سال‌ها، مهدکودک‌ها در منطقه خانه کودکان بی‌سرپرست تأسیس شدند. فارغ‌التحصیلان این خانه در موسسات جدید کودکان مشغول
این خانه در موسسات جدید کودکان مشغول به کار شدند. در بخش مارینینسکی، که یک خانه کودکان بی‌سرپرست سازماندهی شده بود، مربیانی مانند میخائیل چیستیاکوف (سردبیر "مجله کودکان" و نویسنده کتاب‌های کودکان) و واسیلی زولوتوف (از طرفداران "روش صحیح" آموزش خواندن و نوشتن و نویسنده کتاب‌های درسی برای کالج‌های دولتی) کار می‌کردند. در سال ۱۹۱۸، فرآیند ادغام بخش مارینینسکی و موسسات مرتبط با خانه کودکان بی‌سرپرست آغاز شد. در همان سال، دانشگاه تربیت معلم زنان به اولین انستیتوی تربیت معلم تغییر نام داد. بر اساس هیئت معلمان،
تربیت معلم تغییر نام داد. بر اساس هیئت معلمان، دومین انستیتوی تربیت معلم تأسیس شد. در ۱۷ اکتبر ۱۹۱۸، سومین انستیتوی تربیت معلم ایجاد شد. در سال ۱۹۱۸، موسسات مرتبط با خانه کودکان بی‌سرپرست به انستیتوی آموزش پیش‌دبستانی و انستیتوی آموزش اجتماعی سازماندهی مجدد شدند. در فاصله سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۵، دانشگاه‌های تربیت معلم اول، دوم و سوم، انستیتوی آموزش پیش‌دبستانی، انستیتوی آموزش اجتماعی و انستیتوی روان‌عصب‌شناسی ادغام شدند. موسسه متحد شده انستیتوی دولتی تربیت معلم هرتسن لنینگراد نام گرفت. پس از حمله روسیه به
معلم هرتسن لنینگراد نام گرفت. پس از حمله روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، دانشگاه کراکوف در لهستان، دانشگاه فرایبورگ در آلمان و کنسرسیوم دانشگاهی بین‌المللی "دانشگاه قطب شمال" همکاری خود را با این دانشگاه به حالت تعلیق درآوردند.
آتش‌سوزی بزرگ آنگن ، آتش‌سوزی‌ای بود که در سال ۱۱۷۷ هی‌آن-کیو (کیوتوی امروزی) را فرا گرفت و حدود یک سوم پایتخت آن زمان را نابود کرد. این واقعه توسط فوجیوارا نو کانه‌زانه ثبت شده است. شیوع آتش‌سوزی. آتش‌سوزی ساعت ۱۰ شب رخ داد. ساعت ۸ شب، فوجیوارا نو کانه‌زانه مراسم سوگواری را به پایان رساند و در جایی نوشته شده که «شاهزاده خانمی نیز در این شب سوگواری خود را به پایان رساند.» (متن مشخص نمی‌کند کدام شاهزاده خانم). او به هوای صاف اشاره کرد و نوشت: «حدود ساعت ۸ شب، من مراسم پایان دادن به سوگواری را در بستر رودخانه
من مراسم پایان دادن به سوگواری را در بستر رودخانه انجام دادم. پرنسس نیز در این شب به سوگواری خود پایان داد. چمبرلین به پرنسس [یوشیمیچی، پسر کانه‌زانه] در مقابل محل اقامتش به سوگواری پایان داد.» او به نوشتن ادامه داد و در نهایت با اشاره به آتش‌سوزی گفت: «حدود ساعت ۱۰ شب، آتش‌سوزی در جهت شمالی رخ داد. من شنیدم که آتش از هیگوچی-تومینوکوجی شروع شده است.» در آن زمان، کانه‌زانه بیمار بود و در خانه مانده بود. به همین دلیل، او مجبور شد از یک خدمتکار بخواهد که وضعیت را ارزیابی کند.
شیناگاوا یاجیرو؛ – ) سیاستمدار، وزیر اهل ژاپن بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بزرگ درجه یک خورشید تابان شده است. بیوگرافی. شیناگاوا در هاگی، در قلمرو سابق چوشو (استان یاماگوچی فعلی) متولد شد. پدرش یک آشیگارو یا سرباز پیاده نظام رده پایین در خدمت خاندان موری بود. در دوره باکوماتسو، او در آکادمی شوکا سونجوکو یوشیدا شوین شرکت کرد و از حامیان پرشور جنبش سوننو جوئی بود.
جفری اپستین، سرمایه‌دارآمریکایی و مجرم جنسی محکوم‌شده، در تاریخ ۱۰ اوت ۲۰۱۹ درگذشت. نگهبانان زندان او را در سلولش در مرکز اصلاح و تربیت متروپولیتن در نیویورک، در حالی که از کنار تخت سلول خود آویزان بود و واکنشی نشان نمی‌داد، پیدا کردند. او در انتظار محاکمه به اتهام قاچاق جنسی بود. پس از انجام عملیات احیای قلبی-ریوی توسط نگهبانان زندان، اپستین در حالت ایست قلبی به بیمارستان داون‌تاون نیویورک منتقل شد و در ساعت ۶:۳۹ صبح در آنجا مرگ او اعلام شد. پزشکی قانونی نیویورک و بازرس کل وزارت دادگستری حکم کردند که مرگ
و بازرس کل وزارت دادگستری حکم کردند که مرگ اپستین خودکشی از طریق حلق‌آویز بوده است. وکلای اپستین این نتیجه‌گیری پزشکی قانونی را به چالش کشیدند و تحقیق مستقلی را با استخدام پاتولوژیست مایکل بادن آغاز کردند. ویلیام بار، دادستان کل، پس از ابراز سوءظن اولیه، مرگ اپستین را «طوفانی تمام‌عیار از اشتباهات» توصیف کرد. هم اف‌بی‌آی و هم بازرس کل وزارت دادگستری تحقیقاتی را در مورد شرایط مرگ او انجام دادند. نگهبانان کشیک بعداً به چندین فقره جعل سوابق متهم شدند. بسیاری از چهره‌های سرشناس، اداره فدرال زندان‌ها را به
از چهره‌های سرشناس، اداره فدرال زندان‌ها را به سهل‌انگاری متهم کردند؛ چندین قانون‌گذار خواستار اصلاحات در سیستم زندان‌های فدرال شدند. در واکنش، بار مدیر دفتر را برکنار کرد. ویلیام بار، دادستان کل، ابتدا ابراز تردید کرد و مرگ اپستین را «طوفانی کامل از خطاها» توصیف کرد. هم اف‌بی‌آیو هم بازرس کل وزارت دادگستری تحقیقاتی را درباره‌ی شرایط مرگ او انجام دادند. نگهبانان شیفت در آن زمان بعداً به اتهامات متعدد جعل اسناد متهم شدند. بسیاری از شخصیت‌های عمومی اداره‌ی زندان‌های فدرال را به سهل‌انگاری متهم کردند و چندین
فدرال را به سهل‌انگاری متهم کردند و چندین قانون‌گذار خواستار اصلاحات در سیستم زندان فدرال شدند. در پاسخ، بار مدیر این اداره را برکنار کرد. در پی مرگ اپستین، تمام اتهامات علیه او لغو شد و تحقیقات جاری درباره‌ی قاچاق جنسی به سمت همدستان ادعایی او، به‌ویژه گیسلاین ماکسول، معطوف شد که در ژوئیه ۲۰۲۰ دستگیر و کیفرخواست او صادر شد و در ۲۹ دسامبر ۲۰۲۱ به پنج اتهام مرتبط با قاچاق جنسی محکوم شد. همدست دیگر، ژان-لوک برونل، در سال ۲۰۲۰ توسط مقامات فرانسوی دستگیر شد و بعداً با خودکشی درگذشت. به دلیل نقض رویه‌های معمول
با خودکشی درگذشت. به دلیل نقض رویه‌های معمول زندان در شب مرگ اپستین، خرابی دو دوربین مقابل سلول او و ادعاهایش مبنی بر داشتن اطلاعات حساس درباره‌ی افراد قدرتمند، مرگ او گمانه‌زنی‌ها و نظریه‌های توطئه‌ای را درباره‌ی احتمال قتل او برانگیخت. نظریه‌های دیگری نیز ادعا کردند که مرگ او جعلی بوده است. در نوامبر ۲۰۱۹، ماهیت بحث‌برانگیز مرگ او به میم «اپستین خودش را نکشت» منجر شد. نظرسنجی‌های عمومی نشان می‌دهند که تنها درصد کمی از آمریکایی‌ها معتقدند اپستین با خودکشی درگذشت؛ در یکی از این نظرسنجی‌ها، ۱۶٪ از
خودکشی درگذشت؛ در یکی از این نظرسنجی‌ها، ۱۶٪ از پاسخ‌دهندگان گفتند که معتقدند اپستین خودکشی کرده، ۴۵٪ معتقد بودند که او به قتل رسیده و ۳۹٪ مطمئن نبودند. دستگیری و زندان. دستگیری و تفهیم اتهام. در تاریخ ۶ ژوئیه ۲۰۱۹، جفری اپستین در نیویورک به اتهامات متعدد، از جمله قاچاق جنسی، دستگیر و در مرکز اصلاح و تربیت متروپولیتن در لوئر منهتن بازداشت شد. او اتهامات را رد کرد و ادعای بی‌گناهی نمود. اپستین در سال ۲۰۰۸ در فلوریدا با اتهامات مشابهی روبرو شده بود، اما از اتهامات فدرال از طریق توافقی قضایی فرار کرد. طبق
اتهامات فدرال از طریق توافقی قضایی فرار کرد. طبق مفاد این توافق، او به دو اتهام جنایی ایالتی اعتراف کرد، غرامت به سه دوجین قربانی شناسایی‌شده توسط اف‌بی‌آی پرداخت کرد و به‌عنوان مجرم جنسی در فلوریدا و نیویورک ثبت شد. در ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۹، درخواست وثیقه‌ی اپستین با پیشنهاد ۶۰۰,۰۰۰ دلار برای استفاده از ردیاب مچ پا در خانه‌ی شهری‌اش در نیویورک رد شد. او به دلیل ۲۰ پرواز بین‌المللی که در ۱۸ ماه گذشته انجام داده بود، به‌عنوان فردی با ریسک بالای فرار تلقی شد. اپستین از تصمیم رد وثیقه به دادگاه تجدیدنظر حوزه دوم
از تصمیم رد وثیقه به دادگاه تجدیدنظر حوزه دوم ایالات متحده برای حوزه‌ی دوم شکایت کرد؛ در زمان مرگش، این تجدیدنظر هنوز در حال بررسی بود. حادثه اولیه و هفته‌های پایانی. در ساعت ۱:۲۷ بامداد ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۹، اپستین در سلول خود در حالت نیمه‌هوشیار با جراحاتی در ناحیه‌ی گردن پیدا شد. مقامات زندان از هم‌سلولی او، نیکلاس تارتاگلیونه، که مظنون به چندین قتل و توطئه‌ی مواد مخدر بود، بازجویی کردند. تارتاگلیونه هرگونه آسیب به اپستین را رد کرد. تحقیقات داخلی زندان، تارتاگلیونه را از هرگونه ارتباط با این رویداد تبرئه کرد.
را از هرگونه ارتباط با این رویداد تبرئه کرد. منبعی ناشناس ادعا کرد که اپستین این حادثه را برای انتقال از زندان صحنه‌سازی کرده بود. اسپنسر کووین، وکیلی که نماینده‌ی سه نفر از قربانیان ادعایی اپستین بود، در ژوئیه ۲۰۱۹، پس از اولین اقدام ظاهری اپستین برای خودکشی، اظهار داشت که معتقد است این یک حمله به جان او بوده و احتمال بالایی وجود دارد که او در زندان به قتل برسد. در پی این رویداد، اپستین تحت نظارت خودکشی قرار گرفت. او در یک سلول نظارتی نگهداری شد که با پنجره‌هایی احاطه شده بود، نورها روشن نگه داشته می‌شد و
احاطه شده بود، نورها روشن نگه داشته می‌شد و هیچ وسیله‌ای که بتواند برای خودکشی استفاده کند، مجاز نبود. پس از شش روز، کارکنان روان‌شناسی پس از معاینه‌ی روان‌پزشکی، اپستین را از نظارت خودکشی خارج کردند. او سپس به واحد مسکن ویژه (SHU) بازگردانده شد، جایی که قرار بود هم‌سلولی داشته باشد و هر ۳۰ دقیقه یک‌بار بررسی شود. یادداشتی که اپستین نوشته بود، پس از مرگش در سلولش پیدا شد. در آن، او از حشرات بزرگی که روی بدنش می‌خزیدند، از اینکه نگهبان تووا نوئل به او غذای سوخته می‌داد و از اینکه یک نگهبان عمداً او را بدون
می‌داد و از اینکه یک نگهبان عمداً او را بدون لباس به مدت یک ساعت در حمام حبس کرده بود، شکایت کرد. در ماه اوت در ۸ دسامبر، اپستین آخرین وصیت‌نامه خود را در حضور دو وکیل که او را می‌شناختند، امضا کرد. در این وصیت‌نامه، دو کارمند قدیمی به عنوان مجری وصیت‌نامه معرفی شدند و بلافاصله تمام دارایی‌های او و هرگونه دارایی باقی‌مانده در املاکش به یک امانت واگذار شد. یادداشتی نوشته‌شده توسط اپستین پس از مرگش در سلول او پیدا شد. در این یادداشت، او از وجود حشرات بزرگ روی بدنش، غذای سوخته‌ای که توسط نگهبان تووا نوئل به
بدنش، غذای سوخته‌ای که توسط نگهبان تووا نوئل به او داده شده بود، و قفل شدن عمدی او توسط یک نگهبان در سلول دوش بدون لباس به مدت یک ساعت شکایت کرده بود. در ۸ اوت، اپستین آخرین وصیت‌نامه‌ی خود را امضا کرد که توسط دو وکیل که او را می‌شناختند، شاهد بود. این وصیت‌نامه دو کارمند قدیمی را به‌عنوان اجراکنندگان نام برد و بلافاصله تمام دارایی‌های او و هر دارایی باقی‌مانده در اموالش را به یک صندوق امانی واگذار کرد. مرگ. انتقال به واحد مسکن امنیتی هنگامی که جفری اپستین به واحد مسکن امنیتی (SHU) در مرکز اصلاحی
اپستین به واحد مسکن امنیتی (SHU) در مرکز اصلاحی متروپولیتن (MCC) منتقل شد، مقامات زندان به وزارت دادگستری اطلاع دادند که او یک هم‌سلولی خواهد داشت و یک نگهبان هر ۳۰ دقیقه یک‌بار به سلول او سرکشی خواهد کرد. با این حال، این رویه‌ها در شب مرگ او رعایت نشدند. در تاریخ ۹ سپتامبر، هم‌سلولی اپستین به مکان دیگری منتقل شد و هیچ جایگزینی برای او تعیین نشد. عصر همان روز، اپستین با وکلایش ملاقات کرد که او را «خوش‌بین» توصیف کردند. او سپس در ساعت ۱۹:۴۹ به واحد مسکن امنیتی بازگردانده شد. تصاویر دوربین‌های مداربسته نشان
بازگردانده شد. تصاویر دوربین‌های مداربسته نشان می‌دهند که دو نگهبان، تووا نوئل و مایکل توماس، در ساعت ۲۲:۰۰ نتوانستند شمارش نهادی الزامی را انجام دهند. در ساعت ۲۲:۳۰، نوئل برای مدت کوتاهی از کنار سلول اپستین عبور کرد، که این آخرین باری بود که نگهبانان وارد طبقه‌ای شدند که سلول او در آن قرار داشت. برخلاف پروتکل‌های استاندارد زندان، در طول شب هیچ بازرسی ۳۰ دقیقه‌ای از اپستین انجام نشد. گزارش‌ها حاکی از آن است که دو نگهبان مسئول بررسی سلول اپستین در طول شب، حدود سه ساعت پشت میز خود خواب بودند و بعداً سوابق
حدود سه ساعت پشت میز خود خواب بودند و بعداً سوابق مربوطه را جعل کردند. علاوه بر این، دو دوربین مقابل سلول اپستین در آن شب از کار افتادند و دوربین دیگری تصاویری تولید کرد که «غیرقابل استفاده» توصیف شدند. کشف جسد. صبح روز ۱۰ اوت، کمی پس از ساعت ۶:۳۰، در حالی که نگهبانان در حال توزیع صبحانه بودند، اپستین در سلول خود در حالت ایست قلبی یافت شد و به هیچ‌یک از علائم حیاتی پاسخ نمی‌داد. او در حالت زانو زده، با نواری از ملحفه که دور گردنش پیچیده شده و به بالای تختش بسته شده بود، پیدا شد. برآورد شد که او حدود دو
بسته شده بود، پیدا شد. برآورد شد که او حدود دو ساعت پیش از کشف فوت کرده بود. نگهبانان فوراً عملیات احیای قلبی ریوی (CPR) را آغاز کردند و سایر زندانیان فریادهای آن‌ها را شنیدند که می‌گفتند: «نفس بکش، اپستین، نفس بکش.» در ساعت ۶:۳۳ صبح، نگهبانان زنگ خطر را به صدا درآوردند و به سرپرست خود اطلاع دادند. تووا نوئل به سرپرست گفت: «اپستین خودش را دار زده است.» اپستین به سرعت به بیمارستان مرکز شهر نیویورک منتقل شد و در ساعت ۶:۳۹ مرگ او تأیید شد. جسد او اندکی بعد به پزشکی قانونی انتقال یافت. انتقال جسد اپستین از