payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بوده و این پروژه آن‌ها را مسدود کرده و سبب انباشت آب پشت این پروژه شده. همچنین نشست دیوارهای کاخ را به همراه داشته است. اطلس مال در فاصله ۴۰۰ متری با کاخ صاحبقرانیه بوده و ۴۰ متر هم از این کاخ بالاتر است. رئیس کمیته محیط زیست شورای شهر پنجم تهران نیز پیشتر از مال سازی در پایتخت که با سرمایه بانک‌ها انجام می‌شود انتقاد کرد که مغایر با طرح ساخت ساز و انبوه شهری تهران است. همچنین ساخت اطلس مال موجب به متوقف شدن ساخت خط ۳ مترو تهران شد.
الکساندر نوح پولسن (زاده ۴ ژوئیه ۲۰۰۲) بازیکن فوتبال اهل نیوزیلند است که به عنوان دروازه‌بان برای باشگاه پریمیر لیگ، بورنموث و تیم ملی نیوزیلند بازی می‌کند. پالسن که متولد اوکلند است، در سال ۲۰۱۸ به ولینگتون فونیکس پیوست. پولسن که در ابتدا برای تیم ذخیره آن‌ها بازی می‌کرد، اولین قرارداد حرفه‌ای خود را در سپتامبر ۲۰۲۱ امضا کرد و عمدتاً به عنوان دروازه‌بان دوم انتخاب شد. پس از یک فصل درخشان به عنوان دروازه‌بان اصلی، پائولسن در ژوئن ۲۰۲۴ با بورنموث قرارداد امضا کرد. پولسن نماینده نیوزیلند در المپیک ۲۰۲۰ و ۲۰۲۴
کرد. پولسن نماینده نیوزیلند در المپیک ۲۰۲۰ و ۲۰۲۴ بود.
تقسیم عراق، به تعدادی از پیشنهادهای تقسیم‌بندی ژئوپلیتیکی با شدت‌های مختلف برای کشور عراق، اشاره دارد. چنین تقسیم‌بندی‌هایی، به دو صورت «نرم» (که در آن عراق به یک دولت فدرال، تبدیل می‌شود) و «سخت» (که در آن عراق به سه کشور جداگانه تبدیل می‌شود، یکی برای اعراب سنی در غرب عراق، یکی برای کردها در شمال عراق و یکی برای اعراب شیعه در جنوب عراق)، پیشنهاد شده است. این موضوع، بحث‌برانگیز است و از زمان حمله ۲۰۰۳ به عراق، بحث‌های زیادی در رسانه‌های غربی، داشته است.
«مشکل مستر بین» پنجمین قسمت از مجموعه تلویزیونی بریتانیایی "مستر بین" است که توسط تلویزیون تایگر برای تلویزیون تیمز تولید شده است. این قسمت نخستین بار در ۱ ژانویه ۱۹۹۲ از شبکه آی‌تی‌وی پخش شد و در طول پخش اصلی خود بیش از ۱۸٫۷۴ میلیون بیننده داشت که آن را به پربیننده‌ترین قسمت این مجموعه تبدیل کرد. داستان. بخش ۱: دیر رسیدن به دندان‌پزشکی. مستر بین چندین زنگ هشدار برای ساعت ۸ صبح تنظیم می‌کند، اما از شدت خواب همه آن‌ها را نمی‌شنود. او سرانجام ساعت ۸:۵۰ از خواب بیدار می‌شود و یادداشت قرار دندان‌پزشکی‌اش را
بیدار می‌شود و یادداشت قرار دندان‌پزشکی‌اش را می‌بیند. سریعاً لباس‌ها، کفش‌ها، مسواک و خمیردندانش را برمی‌دارد و با عجله به سمت خودروی مینی‌اش می‌رود. در مسیر رفتن به قرار، بین لباس می‌پوشد و مسواک می‌زند و از مایع شیشه‌شور خودرو برای شست‌وشوی دهانش استفاده می‌کند. او خمیردندان را تف می‌کند و خمیردندان روی پشت یک کارگر ساختمانی محلی می‌افتد و او فکر می‌کند فضله پرنده است. به محض رسیدن به کلینیک دندان‌پزشکی، بین با زور خودروی آبی رلیانت را از تنها جای پارک خارج می‌کند و توجه یک پلیس راهنمایی و رانندگی را به
می‌کند و توجه یک پلیس راهنمایی و رانندگی را به خود جلب می‌کند. سپس در اتاق انتظار می‌نشیند و با فریب یک پسربچه، کاری می‌کند که او فکر کند شلوارش را خیس کرده است، تا بتواند از او یک کتاب مصور بتمن بدزدد. بین وقتی وارد اتاق دندان‌پزشکی می‌شود، با دستکاری وسایل، با استفاده از دستگاه مکنده بزاق، نوشیدنی دندان‌پزشک را می‌مکد و به طور تصادفی با یک سوزن حاوی دوز بی‌حسی که پنهان کرده بود، دندان‌پزشک را بیهوش می‌کند و هرج و مرج به پا می‌کند. بین تلاش می‌کند دندان خودش را پر کند اما سهواً همه دندان‌هایش را با هم
خودش را پر کند اما سهواً همه دندان‌هایش را با هم دریل می‌کند. با بیدار شدن دندان‌پزشک، شوکه می‌شود، فکش را آزاد می‌کند و سپس از کلینیک خارج می‌شود. بخش ۲: پیکنیک. بین با خودرو به پارک عمومی می‌رود تا پیکنیک کند. هنگام عبور از کنار دریاچه‌ای، پسربچه‌ای را می‌بیند که با قایق کنترلی‌اش مشکل دارد، بنابراین کنترلر را باز می‌کند و مدار داخل آن را دستکاری می‌کند. بین و پسربچه نمی‌دانند که این کنترلر، کنترل ویلچر برقی مرد مسنی را نیز که درست پشت سرشان قرار دارد، به دست می‌گیرد. بین کنترلر را به پسر برمی‌گرداند و
دست می‌گیرد. بین کنترلر را به پسر برمی‌گرداند و درست هنگامی که ویلچر از پشت سرش نزدیک می‌شود، صحنه را ترک می‌کند و ویلچر پسر را به داخل دریاچه هل می‌دهد. بین به زودی شروع به چیدن بساط پیکنیکش می‌کند. بی‌خبر از او، یک دزد خودرو وارد مینی او می‌شود و آن را روشن می‌کند، اما متوجه می‌شود که فرمان خودرو نیست. بین فرمان را از خودرو جدا کرده و آن را با خود در سبد پیکنیکش دارد. در حالی که بین برای خوردن غذا آماده می‌شود، یک زنبور به دور او وزوز می‌کند و او را کلافه می‌کند. او زنبور را شکست می‌دهد، اما این کار باعث
می‌کند. او زنبور را شکست می‌دهد، اما این کار باعث جذب یک دسته زنبور می‌شود و او را مجبور می‌کند تا از پیکنیک خود دست بکشد. بین که نمی‌تواند از شر زنبورها خلاص شود، کیکش را به سمت خودرویی در نزدیکی‌اش پرتاب می‌کند، بی‌خبر از اینکه دزد خودرو اکنون در آن خودرو است و به زودی خود را هدف زنبورها می‌یابد. تولید. صحنه‌های خارجی این قسمت با فیلم ۳۵ میلی‌متری در بترسی پارک، کینگستون و تدینگتون، نزدیک استودیوهای تلویزیون تیمز فیلم‌برداری شده‌اند؛ جایی که سکانس‌های استودیویی در حضور تماشاگران زنده ضبط می‌شدند. یک
استودیویی در حضور تماشاگران زنده ضبط می‌شدند. یک ریمیکس شادتر و طولانی‌تر از موسیقی اصلی این مجموعه برای صحنه رانندگی در بخش ۱ استفاده شد. تعدادی از صحنه‌ها و داستان‌های الهام‌بخش در مجموعه پویانمایی مستر بین نیز از این قسمت برگرفته شده‌اند: طرحی از ساعت و شلنگ اختراعی در این قسمت، در کتاب "خاطرات مستر بین" که در سال ۱۹۹۳ منتشر شد، نیز به نمایش درآمد. کتاب مصور بتمن که پسربچه در بخش ۱ در دست داشت، شماره ۴۶۳ از جلد اول "بتمن" است.
بازگشت کلاغ‌ها () () اثری شناخته‌شده در منظره‌نگاری از آلکسی ساوراسوف (۱۸۳۰–۱۸۹۷) نقاش روس است. این اثر در سال ۱۸۷۱ خلق شد و در نگارخانه ترتیاکوف نگهداری می‌شود. اندازه تابلو ۶۲ × ۴۸٫۵ سانتی‌متر است. این نقاشی مشهورترین اثر ساوراسوف به‌شمار می‌رود و پیدایش آن به‌عنوان «مرحله‌ای مهم در تحول منظره‌نگاری روسی» ارزیابی شده است. ساوراسوف کار بر روی "زاغی‌ها" را در مارس ۱۸۷۱ آغاز کرد. مطالعات مقدماتی این اثر در جریان سفر او به استان کوستروما و در روستای مولویتینو (امروزه سوزانینو) انجام گرفت. نمونهٔ اصلی کلیسای
(امروزه سوزانینو) انجام گرفت. نمونهٔ اصلی کلیسای تصویرشده در نقاشی، است که در اواخر سدهٔ هفدهم ساخته شده‌بود. محل کار هنرمند از روی یادداشت او در گوشهٔ چپ پایین بوم تأیید می‌شود: «۱۸۷۱. س. مولویتینو. آ. ساوراسوف.» برخی پژوهشگران آثار ساوراسوف بر این باورند که نخستین طراحی‌ها و اتودهای نقاشی شاید اندکی پیش از سفر به کوستروما و در یاروسلاول یا اطراف آن انجام شده‌باشد. پس از بازگشت از مولویتینو، ساوراسوف کار را در یاروسلاول ادامه داد و سپس در مسکو به پایان رساند؛ جایی که در اوایل مه بازگشته بود. او نقاشی را
جایی که در اوایل مه بازگشته بود. او نقاشی را "اینک بازگشت زاغی‌ها" نامید. در تابستان ۱۸۷۱، پاول ترتیاکوف آن را از ساوراسوف خرید. این اثر در پاییز ۱۸۷۱ در به نمایش درآمد. همان سال، در نخستین نمایشگاه پریدویژنیکی (۲۸ نوامبر در سن پترزبورگ) نیز عرضه شد و با نام کنونی خود (در فهرست نمایشگاه همراه با علامت تعجب) معرفی گردید. "زاغی‌ها" بازخوردهای مثبتی گرفت: ایوان کرامسکوی نوشت که در نمایشگاه «این منظره بهترین و واقعاً زیباست»، و منتقد هنری ولادیمیر استاسوف آن را «احتمالاً بهترین و اصیل‌ترین نقاشی آقای ساوراسوف»
«احتمالاً بهترین و اصیل‌ترین نقاشی آقای ساوراسوف» خواند. آیزاک لویتان، نقاش برجسته، "بازگشت زاغی‌ها" را از بهترین آثار ساوراسوف دانست. او با وجود سادگی آشکار موضوع، نوشت: «پشت این سادگی، روحی نرم و نیکو از هنرمندی احساس می‌شود که همهٔ این‌ها برایش عزیز و نزدیک به دل است…» آلکسی فئودوروف-داویدوف تاریخ‌نگار هنر، این اثر را شاهکاری برجسته نامید و تأکید کرد که «نه تنها ارزش هنری، بلکه اهمیت فرهنگی عام نیز دارد.» منتقد و موسیقی‌شناس بوریس آسافیف نوشت که این تابلو «نماد نوزایی هنری در حوزهٔ منظره‌پردازی روسیه
«نماد نوزایی هنری در حوزهٔ منظره‌پردازی روسیه برای آینده‌ای دور» شد و ساوراسوف با آن «احساس تازه‌ای از بهار و سرزندگی بهارانه» را آشکار ساخت. تاریخچه. پیش‌زمینه و خلق اثر. در اواخر سال ۱۸۷۰، آلکسی ساوراسوف، که در آن زمان استاد مدرسه نقاشی، مجسمه‌سازی و معماری مسکو بود، پنج ماه مرخصی گرفت تا همراه خانواده‌اش، از جمله همسرش سوفیا کارلوونا و فرزندانش، به یاروسلاول سفر کند. در جریان حضور بر رود ولگا، چندین اثر نقاشی کرد، از جمله "نمایی از ولگا نزدیک یوریویتس" و "ریز ولگا نزدیک یاروسلاول". در نامه‌ای به پاول
و "ریز ولگا نزدیک یاروسلاول". در نامه‌ای به پاول ترتیاکوف مورخ ۳۱ دسامبر ۱۸۷۰، ساوراسوف نوشت: «زندگی آرام در یاروسلاول به من اجازه می‌دهد که بر هنر تمرکز کنم»، و در تبریک سال نو به برادرزنش کارل هرتز، هنرمند گزارش داد: «پس از همهٔ مشکلات، تازه شروع به کار کرده‌ام و از آتلیه و خانه به‌طور کلی بسیار راضی‌ام.» در مکاتبه‌ای با ترتیاکوف در ۱۳ فوریه، ساوراسوف خبر داد که همسر باردارش به شدت بیمار است. در ۱۸ فوریه، او نوشت که همسرش زایمان زودرس داشته و اگرچه در حال بهبود بود، کودک بسیار ضعیف بود. چند روز بعد،
حال بهبود بود، کودک بسیار ضعیف بود. چند روز بعد، نوزاد دختر درگذشت. این فقدان اثر عمیقی بر هنرمند گذاشت، همان‌طور که در چندین نقاشی از قبر دخترش در قبرستان یاروسلاول دیده می‌شود. برخی پژوهشگران بر این باورند که وضعیت افسرده هنرمند پس از این تراژدی، موجب پاسخ خلاقانه و زنده او نسبت به پدیده‌های نویدبخش بهار شد. به گفته تاریخ‌نگار هنر فاینا مالتسوا، «ایدهٔ نقاشی جدید، که از مواجهه با منظره‌ای از بهار زودرس شکل گرفت، می‌تواند با اطمینان به اقامت ساوراسوف در یاروسلاول مرتبط دانست». تاریخ‌نگار هنر ولادیمیر
یاروسلاول مرتبط دانست». تاریخ‌نگار هنر ولادیمیر پتروف نیز معتقد است که نخستین طراحی‌ها و اسکچ‌های نقاش برای اثر برنامه‌ریزی‌شده در یاروسلاول خلق شده‌اند، «تحت تأثیر وسعت شفابخش که در غلبه بر رنج مفید بود، زیبایی طبیعتی که همیشه نو و در حال رستاخیز است». در مارس ۱۸۷۱، ساوراسوف به مرکز استانی استان کوستروما سفر کرد. به نظر می‌رسد هنرمند بین یاروسلاول و کوستروما، که ۷۰ ورست فاصله داشتند و به وسیلهٔ ترابری ریلی متصل نبودند، با سورتمه از طریق مسیر موسوم به «راه مرتفع» () که در امتداد ساحل راست ولگا قرار داشت،
مرتفع» () که در امتداد ساحل راست ولگا قرار داشت، سفر می‌کرد. تاریخ دقیق این سفر نامشخص است و تعیین آن به دلیل فقدان اطلاعات مفصل دربارهٔ سفر ساوراسوف به مسکو در مارس همان سال، پیچیده است. در نامه‌ای به پاول ترتیاکوف مورخ ۲۷ فوریه، ساوراسوف گزارش داد که قصد دارد حدود ۲–۵ مارس به مسکو برود. اگر چنین بوده باشد، واضح است که هنرمند تنها پس از بازگشت از مسکو به یاروسلاول می‌توانسته به استان کوستروما سفر کند. با این حال، مشخص است که ساوراسوف تصمیم گرفته بود نقاشی "نمایی از ولگا نزدیک یوریویتس" را در نمایشگاه
"نمایی از ولگا نزدیک یوریویتس" را در نمایشگاه انجمن دوستداران هنر مسکو، که در ۲۱ مارس افتتاح شد، به نمایش بگذارد. اگر قصد شرکت در آغاز نمایشگاه را داشت، می‌توانست سفر به مسکو را به تعویق اندازد و پیش از آن به استان کوستروما برود. ساوراسوف از کوستروما به مولویتینو سفر کرد، که در آن زمان بخشی از حوزهٔ کلیسای مولویتینو در Buysky Uyezd استان کوستروما بود (امروزه سوزانینو، مرکز اداری ناحیه سوزانینسکی در استان کوستروما)، جایی که اسکچ‌های تابلو آینده‌اش "بازگشت زاغی‌ها" را نقاشی کرد. در یک جزوهٔ سال ۱۸۷۱ دربارهٔ
را نقاشی کرد. در یک جزوهٔ سال ۱۸۷۱ دربارهٔ استان کوستروما، این منطقه چنین توصیف شده است: «موقعیت مولویتینو زیباست. در انتهای کوهی بلند واقع شده که به شکل پیش‌آمدگی به دره وارد می‌شود، میان دو رودخانه که در زیر مولویتینو به هم می‌پیوندند.» کلیسای رستاخیز، که هنوز پابرجاست، به‌عنوان نمونهٔ اصلی معبد تصویرشده در نقاشی خدمت کرد. ساخت این کلیسای سنگی در اوایل دههٔ ۱۶۸۰ آغاز شد و در ۱۶۹۰ تکمیل گردید، احتمالاً توسط artel گروهی از استادان یاروسلاول. تنها برج ناقوس از پایان سدهٔ هفدهم بدون تغییر باقی مانده است. خود
پایان سدهٔ هفدهم بدون تغییر باقی مانده است. خود معبد چندین بار بازسازی شده و آخرین تغییرات مهم آن به سال‌های ۱۸۵۵–۱۸۵۷ بازمی‌گردد، پیش از آن که در نقاشی ساوراسوف به تصویر کشیده شود. این کلیسا اکنون به‌عنوان موزه ایوان سوزانین فعالیت می‌کند.
آرامش صومعه یا صومعه‌ای آرام یک نقاشی منظره است از هنرمند روس آیزاک لویتان (۱۸۶۰–۱۹۰۰)، که در سال ۱۸۹۰ کشیده شده است. این اثر متعلق به نگارخانه ترتیاکوف در مسکو است (شماره موجودی Zh-584). ابعاد آن ۱۰۸×۸۷٫۵ سانتی‌متر می‌باشد. این نقاشی، که در آن لویتان برداشت‌های خود از چندین صومعه بازدید شده را به هم می‌آمیزد، در سال ۱۸۹۰ پس از سفرش به رود ولگا تکمیل شد. در سال ۱۸۹۱، این اثر در نوزدهمین نمایشگاه پریدویژنیکی که در سنت پترزبورگ و سپس در مسکو برگزار شد، به نمایش گذاشته شد. «صومعه‌ای آرام» با استقبال گسترده
گذاشته شد. «صومعه‌ای آرام» با استقبال گسترده بازدیدکنندگان مواجه شد و نقدهای هنری بالایی دریافت کرد، که در نهایت جایگاه لویتان را به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین نقاشان منظره روسیه تثبیت کرد. در همان سال، ۱۸۹۱، این تابلو برای یکی از مجموعه‌های خصوصی خریداری شد. پس از انقلاب اکتبر، ردپای اثر گم شد و محل نگهداری آن تا سال ۱۹۶۰ ناشناخته بود، تا اینکه در مجموعه خصوصی رهبر ارکستر Nikolai Golovanov «یافت» شد. در سال ۱۹۷۰، تابلو «صومعه‌ای آرام» به نگارخانه دولتی ترتیاکوف منتقل شد. به گفته منتقد هنری Vladimir Stasov,
منتقل شد. به گفته منتقد هنری Vladimir Stasov, «صومعه‌ای آرام» بهترین نقاشی لویتان است «از نظر زیبایی و شاعرانگی رنگ‌های نور غروب». تاریخ‌دان هنر الکسی فئودوروف-داویدوف آن را یکی از مجموعه «مناظر خلق و خو» لویتان می‌داند و اشاره می‌کند که این اثر «نوعی مرحله پایانی از کار طولانی او روی ولگا» بوده و «نه تنها با آثار قبلی لویتان تناقض ندارد، بلکه به‌طور طبیعی از آن پیروی می‌کند». تاریخ‌دان هنر فاینا مالتسوا نوشت که تصویر خلق‌شده توسط هنرمند در "صومعه‌ای آرام" "چندوجهی در محتواً است و در روح انسان "احساس
"چندوجهی در محتواً است و در روح انسان "احساس آرامش، اندوه ملایم و شاعرانه و تحسین سرمست‌کننده از زیبایی غروب تابستان" ایجاد می‌کند. تاریخ. رویدادهای پیشین و روند خلق نقاشی. در مارس ۱۸۹۰، آیزاک لویتان نخستین سفر خارجی خود را انجام داد. او به مدت دو ماه به آلمان، فرانسه و ایتالیا سفر کرد و چند منظره نقاشی نمود. پس از بازگشت به روسیه، با هنرمند Sofia Kuvshinnikova به رود ولگا سفر کرد، جایی که تابستان و پاییز را گذراند. از ۱۸۸۷ تا ۱۸۹۰، لویتان هر سال چندین ماه را در ولگا سپری می‌کرد، بنابراین سفر ۱۸۹۰ چهارمین
را در ولگا سپری می‌کرد، بنابراین سفر ۱۸۹۰ چهارمین سفر متوالی او بود. در این مدت او از پلیوس، یوریوتس، اوبلاست ایوانوف و کینشما بازدید کرد و چندین پیش‌طرح و مطالعه (هنر) برای نقاشی آینده «صومعه‌ای آرام» و آثار دیگر تهیه نمود. هنگام سفر با کشتی بخار از پلیوس به یوریوتس، لویتان همچنین در رشما توقف کرد. به گفته سوفیا پروراکووا، نویسندهٔ زندگی‌نامه لویتان، «یوریوتس توجه و همدلی هنرمند را جلب کرد» و به‌ویژه «او از صومعه‌ای که در جنگل در کرانهٔ مقابل دریاچه بزرگ کریووایه واقع شده بود، شیفته شد». این صومعه، صومعه
واقع شده بود، شیفته شد». این صومعه، صومعه کریووئزر بود، که همزمان با نام‌های کریووئزر و کریوووزرسکی شناخته می‌شد، و همچنین به‌عنوان صومعهٔ صحرایی تری‌نیتاری کریووئزر شناخته می‌شد. این صومعه در کرانهٔ چپ اوروگرافیک رود ولگا، در محل تلاقی رود رود اونژا قرار داشت. صومعه بر تپه‌های شنی ساخته شده بود و از سه طرف توسط دریاچه‌ها احاطه شده بود. سوفیا کووشینیکووا در مقایسه با برداشت‌های قبلی خود از منظره Savvino-Storozhevsky Monastery در نزدیکی زونیگورود گفت: «لویتان از پلیوس به یوریوتس رفت، امیدوار به یافتن
«لویتان از پلیوس به یوریوتس رفت، امیدوار به یافتن موتیف‌های جدید، و در حین گشت‌وگذار در محله، ناگهان با صومعه‌ای پنهان در جنگل مواجه شد. رنگ‌های آن زشت و حتی ناخوشایند بود، اما همان غروب مانند ساوینا بود: لایه‌ای کدر که بر روی رود انداخته شده بود، صومعهٔ آرام را به دریای طوفانی زندگی متصل می‌کرد، و ناگهان در ذهن لویتان یکی از بهترین نقاشی‌هایش شکل گرفت، که تجربه‌های ساوا و آنچه تازه دیده شده بود و صدها خاطرهٔ دیگر را در هم آمیخت». پس از سفر به یوریوتس، لویتان و کووشینیکووا به پلیوس بازگشتند، جایی که در
و کووشینیکووا به پلیوس بازگشتند، جایی که در خانهٔ چاستوخین-فیلسوفوا زندگی می‌کردند. ظاهراً لویتان در اینجا بر روی پیش‌طرح «آرامگاه صامت» کار کرد و شاید کار روی نقاشی اصلی را آغاز نمود و آن را نزدیک پایان سال در مسکو تکمیل کرد. از نوامبر ۱۸۸۹، هنرمند فرصت کار در خانهٔ کارگاه در کوچهٔ بزرگ‌تری‌سویاتیتلسکی را داشت که توسط کارآفرین و خیرخواه سرگئی موروزوف به او اختصاص داده شده بود.
مارس () یک منظره‌نگاری نمونه‌وار اثر هنرمند روسی آیزاک لویتان (۱۸۶۰–۱۹۰۰) است که در سال ۱۸۹۵ خلق شده است. این اثر در نگارخانه ترتیاکوف در مسکو نگهداری می‌شود (شماره موجودی ۱۴۸۹) و ابعاد آن ۶۰ × ۷۵ سانتی‌متر (یا ۶۱ × ۷۶ سانتی‌متر طبق منابع دیگر) می‌باشد. لویتان این نقاشی را در مارس ۱۸۹۵ هنگام اقامت در عمارت گورکا واقع در Vyshnevolotsky Uyezd از استان تور خلق کرد. نقاشی "مارس" در بیست و چهارمین نمایشگاه پریدویژنیکی در فوریه ۱۸۹۶ در سنت پترزبورگ به نمایش درآمد. سپس در مارس همان سال به مسکو منتقل شد. همچنین
سپس در مارس همان سال به مسکو منتقل شد. همچنین "مارس" در نمایشگاه صنعتی و هنری سراسری روسیه ۱۸۹۶ در نیژنی نووگورود به نمایش گذاشته شد. در همان سال، پاول ترتیاکوف این نقاشی را از هنرمند خریداری کرد. نقاشی "مارس" به‌عنوان یکی از آثار «زندگی‌بخش و شاد» لویتان در سال‌های ۱۸۹۵ تا ۱۸۹۷ محسوب می‌شود. این گروه شامل آثار دیگری مانند "پاییز طلایی" (۱۸۹۵)، "باد تازه. ولگا" (۱۸۹۵)، و "بهار. آب بزرگ" (۱۸۹۷) نیز می‌باشد. "مارس" به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان یکی از مشهورترین و زنده‌ترین نقاشی‌های منظره لویتان شناخته می‌شود.
و زنده‌ترین نقاشی‌های منظره لویتان شناخته می‌شود. این اثر همچنین تأثیر امپرسیونیسم را بر آثار هنرمند نشان می‌دهد. هنرمند واسیلی باکشِف این نقاشی را ستود و آن را نه تنها یکی از بهترین آثار لویتان، بلکه یکی از بهترین آثار مدرسه نقاشی روسیه دانست. به گفته تاریخ‌دان هنر الکسی فئودوروف-داویدوف، نقاشی "مارس" کشف مهمی در نقاشی منظره روسیه بود که بازنمایی تصویری برف، آسمان بهاری و درختان را ترکیب می‌کرد. این موتیف بعدها به موضوعی محبوب برای بسیاری از نقاشان منظره روسیه در قرن بیستم، از جمله ایگور گرابار و
منظره روسیه در قرن بیستم، از جمله ایگور گرابار و Konstantin Yuon تبدیل شد. به گفته تاریخ‌دان هنر فاینا مالتسوا، "مارس" یک «اثر الهام‌بخش با لحن اصلی» است که «یک تصویر کامل و درونی تمام، هم‌زمان با حفظ تازگی و فوریت نخستین برداشت‌ها» ارائه می‌دهد. تاریخ. پیش‌زمینه و روند خلق اثر. در سال‌های ۱۸۹۴–۱۸۹۵، لویتان برای چند ماه در عمارت گورکا اقامت داشت، واقع در یک و نیم کیلومتری روستای اوستروفنو. این عمارت اکنون بخشی از شهرستان اودوملسکی در استان تور است، اما در آن زمان، جزو Vyshnevolotsky Uyezd از Tver
اما در آن زمان، جزو Vyshnevolotsky Uyezd از Tver Governorate محسوب می‌شد. عمارت، واقع در کرانه جنوبی دریاچه اوستروفنو، متعلق به مشاور خصوصی ایوان نیکولایویچ تورچانینوف بود. همسر او، آنا نیکولایونا، اغلب با دخترانشان واروارا، سوفیا و آنا در آنجا اقامت داشتند. ساختمان اصلی عمارت یک خانه دو طبقه با نیم‌طبقه است که با رنگ زرد مایل به تصویر کشیده شده است. این ساختمان در نقاشی "مارس" و پاستل قبلی لویتان "پاییز. عمارت" (۱۸۹۴) به تصویر کشیده شده است. این اثر در حال حاضر در موزه منطقه‌ای اومسک هنرهای زیبا به نام
حاضر در موزه منطقه‌ای اومسک هنرهای زیبا به نام M.A. Vrubel نگهداری می‌شود. در اوایل دهه ۱۸۷۰، خانواده تورچانینوف‌ها زمین اطراف دریاچه اوستروفنو را خریداری کرده و خانهٔ یک طبقه قدیمی را با یک خانه دو طبقه جایگزین کردند. علاوه بر این، آن‌ها یکی از جزایر دریاچه را نیز در مالکیت داشتند که شامل آلاچیق و نیمکت بود. در اسناد کمیته آمار استان تور، توصیف زیر از عمارت آمده است: «عمارت 'گورکا' در شبه‌جزیره جنوبی دریاچه اوستروفنو. مکان زیباست. در جنوب، پشت عمارت جنگل کاج قرار دارد که مستقیماً مشرف به دریاچه، جزایر آن،
قرار دارد که مستقیماً مشرف به دریاچه، جزایر آن، کرانه شرقی با پاگوست و عمارت روستای 'اوستروفنو' و کرانه غربی شیب‌دار پوشیده از جنگل سفید قرار دارد. شرق و غرب خانه باغچه‌های توس و مسیرهای ساخته شده دارند… عمارت 'گورکا' برای خانهٔ تعطیلات عالی است. زمین خشک و شنی، هوای سالم کاج و جنگل زیبا، باغ و منظره شگفت‌انگیز دریاچه با جزایر سبز آن، کلیسای سفید و میخانه قدیمی بلند روستای 'اوستروفنو'.» لویتان نخستین بار در تابستان ۱۸۹۴ با آنا نیکولایونا تورچانینوا در اوستروفنو ملاقات کرد. او مهمان عمارت اوشاکوف به همراه
ملاقات کرد. او مهمان عمارت اوشاکوف به همراه همراهش، هنرمند Sofia Kuvshinnikova بود. لویتان و تورچانینوا رابطه عاشقانه‌ای داشتند که منجر به مشاجره و پایان رابطه لویتان با کووشینیکووا شد. پس از آن، لویتان به عمارت گورکا نقل مکان کرد و در ماه‌های اوت و سپتامبر ۱۸۹۴ در آنجا اقامت داشت. او اوایل بهار سال بعد نیز به عمارت بازگشت. از آنجایی که اتاق مناسب در عمارت وجود نداشت، یک کارگاه هنرمند ساخته شد. این ساختمان دو طبقه در کرانه دریاچه، در محل تلاقی رود سیژا (همان رود نشان داده شده در نقاشی بعدی لویتان "پاییز
رود نشان داده شده در نقاشی بعدی لویتان "پاییز طلایی") واقع بود. این ساختمان به شوخی «کنیسه» نامیده می‌شد. در مارس ۱۸۹۵، لویتان نقاشی «مارس» را خلق کرد. این اثر کاملاً از طبیعت نقاشی شد و بدون هیچ مطالعهٔ مقدماتی، در چند جلسه به پایان رسید. احتمالاً این نخستین باری بود که لویتان یک بوم را مستقیماً به شیوهٔ نقاشی فضای باز خلق می‌کرد. دختر کوچک خانواده تورچانینوف‌ها، آنیا (که در خانواده به نام لیولیو شناخته می‌شد)، که در آن زمان ۱۴ سال داشت، شاهد خلق این نقاشی بود. او به لویتان در حمل جعبهٔ رنگ‌ها کمک می‌کرد،
بود. او به لویتان در حمل جعبهٔ رنگ‌ها کمک می‌کرد، به داستان‌های او دربارهٔ زیبایی طبیعت گوش می‌داد و فرآیند خلق یک اثر هنری بزرگ را مشاهده می‌کرد. در برخی منابع بعدی، دختر کوچک خانواده تورچانینوف‌ها اشتباهاً «جولیا» نامیده شد که احتمالاً به دلیل شباهت با نام لیولیو بوده است. نویسنده صوفیا پروراکووا، که در سال ۱۹۶۰ زندگینامه‌ای از لویتان منتشر کرد، ملاقات خود با آنا ایوانونا تورچانینوا (ابتدا با زووریكینا ازدواج کرد و سپس با كولوكولتسوا): «سال‌ها می‌گذشت، آنیا بزرگ می‌شد و این بهار آفتابی به یاد ماندنی از
بزرگ می‌شد و این بهار آفتابی به یاد ماندنی از جوانی دور او باقی می‌ماند. ما در آپارتمان او در لنینگراد نشسته‌ایم و با زنی سالخورده صحبت می‌کنیم که چشمان تیره‌اش هم حیله و هم آتش را حفظ کرده‌اند. خاطرات از لویتان مانند یک میراث خانوادگی شده‌اند. او یکی از شاهدان زندهٔ خانواده تورچانینوف است که چگونه بهترین نقاشی‌های هنرمند در گورکا خلق شدند.» پروراکووا سخنان آنا ایوانونا را نقل می‌کند: ««مارس» جلوی چشم من نقاشی شد.» در بهار ۱۸۹۵، لویتان همچنین نقاشی «بهار. آخرین برف» را خلق کرد که اکنون در یک مجموعه خصوصی
آخرین برف» را خلق کرد که اکنون در یک مجموعه خصوصی در مسکو نگهداری می‌شود. این اثر پیش‌تر در مجموعهٔ حامی هنر مسکو، ولادیمیر شماروین، قرار داشت. یک طرح با همین نام در موزه دولتی روسیه نگهداری می‌شود (۲۵٫۵ × ۳۳٫۳ سانتی‌متر، بوم، روغن، شماره ثبت Zh-4261). در سال ۱۸۹۵، لویتان چندین نقاشی دیگر نیز در حین کار در ملک گورکا خلق کرد، از جمله «خزان طلایی» (اکنون در نگارخانه ترتیاکوف) و «نینوفار» (اکنون در گالری تصاویر آستراخان به نام پ. م. دوگا دین) . نقاشی «مارس» گاهی گفته می‌شود که پیش از آن، منظرهٔ «زمستان» اثر
گفته می‌شود که پیش از آن، منظرهٔ «زمستان» اثر نقاش امپرسیونیست روسی کنستانتین کورووین در سال ۱۸۹۴ (اکنون در نگارخانه ترتیاکوف) وجود داشته است. «زمستان» نیز اسب و سورتمه‌ای را در کنار خانه‌ای در روستا نشان می‌دهد. با این حال، برخلاف بوم بهار آفتابی لویتان، نقاشی کورووین روزی سرد و تاریک از زمستان را به تصویر می‌کشد.
رز ویلیام و کاترین یک رز بوته‌ای سفیدرنگ است که در سال ۲۰۱۱ در بریتانیا معرفی شد. این گونه توسط دیوید سی اچ آستین، پرورش‌دهنده گل رز بریتانیایی، کشف شد و به مناسبت جشن ازدواج شاهزاده ویلیام و کاترین میدلتون نامگذاری شد. این رز دارای شکوفه‌هایی سفید، کم‌عمق و پرگلبرگ با رایحه‌ای متوسط تا قوی از مر خالص است. گل‌ها از جوانه‌هایی به رنگ نارنجی خامه‌ای شکفته می‌شوند و قطر هر شکوفه به‌طور متوسط است. ارتفاع این بوته و عرض آن به می‌رسد.
ولادیمیرکا () () یک نقاشی رنگ روغن از سال ۱۸۹۲ اثر هنرمند روس، آیزاک لویتان است. این اثر جادهٔ ولادیمیرهایوی، یک راه خاکی که از مسکو به سمت شرق و به شهر ولادیمیر می‌رود، را به تصویر می‌کشد. «ولادیمیرکا» یکی از سه نقاشی بزرگ لویتان است که در نیمهٔ نخست دههٔ ۱۸۹۰ تکمیل شد. همراه با «کنار استخر» (۱۸۹۲) و «بر فراز آرامش ابدی» (۱۸۹۴)، این سه اثر گاهی به عنوان «سه‌گانهٔ افسرده» ٔ لویتان شناخته می‌شوند. لویتان کار روی «ولادیمیرکا» را در سال ۱۸۹۲ آغاز کرد، زمانی که در استان ولادیمیر از امپراتوری روسیه زندگی می‌کرد.
استان ولادیمیر از امپراتوری روسیه زندگی می‌کرد. نقاشی همان سال در مسکو به پایان رسید. این اثر در نمایشگاه ۲۱م پریدویژنیکی در فوریه ۱۸۹۳ به نمایش گذاشته شد که ابتدا در سنت پترزبورگ افتتاح شد و سپس در مارس به مسکو منتقل گردید. لویتان نقاشی را در مارس ۱۸۹۴ به نگارخانه ترتیاکوف اهدا کرد، جایی که همچنان در آن نگهداری می‌شود. به گفتهٔ هنرمند میخائیل نستروف، «ولادیمیرکا» می‌تواند «با جسارت یک منظرهٔ تاریخی روسی نامیده شود، که نمونه‌های کمی از آن در هنر ما وجود دارد». تاریخ‌شناس هنر الکسی فئودوروف-داویدوف این
دارد». تاریخ‌شناس هنر الکسی فئودوروف-داویدوف این نقاشی را یکی از بهترین آثار لویتان توصیف کرده و آن را «شاهکار شناخته‌شدهٔ جهانی» او دانسته که در آن «محتوای عمیق اجتماعی به‌طور ارگانیک و مستقیم در منظره بیان شده است». تاریخچه. لویتان در ۱۲ مه ۱۸۹۲ از مسکو به استان ولادیمیر رفت و هنرمند صوفیا کووشنیکووا او را همراهی کرد. آن‌ها در گورودوک، روستایی در کنار رود پکشا (که اکنون بخشی از روستای پکشا در استان ولادیمیر است) ساکن شدند. در ۱۳ مه، لویتان به پاول ترتیاکوف نوشت: «من در منطقه‌ای نسبتاً زیبا سکونت کرده‌ام
نوشت: «من در منطقه‌ای نسبتاً زیبا سکونت کرده‌ام و قصد دارم در اینجا کار کنم». او تابستان ۱۸۹۲ را در آنجا گذراند. خانه‌ای که لویتان در آن زندگی می‌کرد بعدها به موزه تبدیل شد و سپس در ۲۲ اوت ۱۹۹۹ بر اثر آتش‌سوزی تخریب شد. کووشنیکووا دربارهٔ منبع الهام لویتان برای «ولادیمیرکا» نوشت: یک بار هنگام بازگشت از شکار، آن‌ها به جادهٔ ولادیمیرهایوی رسیدند، راهی خاکی که از مسکو به شرق امتداد داشت و برای اعزام زندانیان به سیبری استفاده می‌شد. کووشنیکووا احساس خود را چنین خلاصه کرد: «منظره دارای جذابیتی شگفت‌انگیز و آرام
خلاصه کرد: «منظره دارای جذابیتی شگفت‌انگیز و آرام بود. بین درختان، طولانی‌ترین مسیر سفیدرنگ به دوردست کشیده شده بود. کبوترخانه‌ای قدیمی با نماد فرسوده و دو گولوبتس دوردست (سقف روی قبر یا صلیب عبادت) همه نشان‌دهندهٔ قدمت فراموش‌شده بودند. همه چیز نرم و دلنشین به نظر می‌رسید». لویتان بعدها به یاد آورد که این همان جادهٔ ولادیمیری بود که زندانیان زنجیرشده به سیبری فرستاده می‌شدند. در روزهای بعد، لویتان چندین بار به این جاده بازگشت تا طرحی برای نقاشی آینده آماده کند. او طرح را در چند جلسه به پایان رساند. سپس