payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دیگر ورگا بود که درام وریسمو را با نسخه صحنه‌ای «غیرت روستایی»‌ در سال ۱۸۸۴ پایه‌گذاری کرد، که یک پیروزی شخصی برای بازیگر زن، الئونورا دوزه، بود. یکی دیگر از نمایندگان برجسته درام واقع‌گرایانه، جوزپه جاکوزا، شاعر و نویسنده اشعار اپرا و از دوستان نزدیک ورگا بود. نخستین نویسنده‌ای که در مورد وریسموی ایتالیایی نظریه‌پردازی کرد، کاپوآنا بود که «شعر واقعیت» را نظریه‌پردازی کرد - بنابراین ورگا، که در آغاز بخشی از جنبش ادبی رمانتیک متاخر بود (او را «شاعر دوشس‌ها» می‌نامیدند و موفقیت قابل توجهی داشت)، بعدها با
می‌نامیدند و موفقیت قابل توجهی داشت)، بعدها با مجموعه داستان‌های کوتاه خود «زندگی در اردوگاه» و «رمان روستایی» و در نهایت با اولین رمان از مجموعه «چرخه وینتی»، «اکراه» در سال ۱۸۸۱، به وریسمو روی آورد. ورگا، متولد سیسیل، در همان دوره‌ای که نقاشان وریسمو - از ۱۸۶۵ تا ۱۸۶۷ - در فلورانس زندگی می‌کردند، در فلورانس زندگی می‌کرد و شناخته‌شده‌ترین داستان او، «غیرت روستایی»، حاوی برخی از شباهت‌های کلامی با جلوه‌هایی است که توسط مکتب منظره‌سازی توسکانی در این دوران بر روی بوم نقاشی به دست آمده است. «با پیروی از
بر روی بوم نقاشی به دست آمده است. «با پیروی از رویکردی که بعدها او را در عرصه‌ی وریسمو قرار داد، ساختار و ریتم خاص جملات او برخی از ویژگی‌های ماکیا را دارد. او نیز مانند ماکیایولی‌ها مجذوب دقت توپوگرافی در چارچوبی ملی‌گرایانه بود.» - به نقل از اثر آلبرت بویم، هنر ماکیا و ریسورجیمنتو. با این حال، ورگا و وریسمو از نظر تمایل به معرفی دیدگاه خواننده در مورد موضوع و در عین حال عدم افشای نظرات شخصی نویسنده، با ناتورالیسم متفاوت بودند. این جنبش مخالفانی هم داشت. برای مثال، لوئیجی آلبرتی، روزنامه‌نگار و
هم داشت. برای مثال، لوئیجی آلبرتی، روزنامه‌نگار و نمایشنامه‌نویس فلورانسی، وریسمو را آلوده‌کننده ذهن جوانان با «هر چیز زشت، پست و مبتذلی» می‌دانست که در زندگی واقعی وجود دارد. اصول. اصول وریسموی متعارف به شرح زیر است: (1) فرم باید غیرشخصی باشد؛ (2) زبان و سبک باید با موضوع مطابقت داشته باشد (اگر محیط داستان طبقه کارگر است، واژگان و نحو آن نیز باید چنین باشد)؛ (3) هدف، مطالعه ایتالیای مدرن از پایین‌ترین طبقات تا بالاترین طبقات است؛ (4) روش باید علمی و مبتنی بر مطالعه محیط (اجتماعی، اقتصادی، جغرافیایی و
بر مطالعه محیط (اجتماعی، اقتصادی، جغرافیایی و غیره) و مطابق با معیارهای جبرگرایانه‌ای باشد که توسط نویسندگان پوزیتیویست مانند چزاره لومبروزو نظریه‌پردازی شده است. وریسمو از جهات مهمی با ناتورالیسم فرانسوی متفاوت است: (1) جنبه‌های سبکی اثر ادبی بیشتر از جنبه‌های علمی آن مورد تأکید قرار می‌گیرد؛ (2) در وریسمو، کارگران یدی و محیط شهری کمتر از دهقانان و زندگی روستایی بازنمایی می‌شوند. میراث. رمان‌های اولیه گابریل دانونزیو، «زمین باکره» و «نوول د لا پسکارا»، به شدت تحت تأثیر وریسمو بودند. ردپایی از شاعرانگی
به شدت تحت تأثیر وریسمو بودند. ردپایی از شاعرانگی وریسمو در آثار اولیه لوییجی پیراندلو، در «ایلتورن»، «کلاسا» و اولین رمان او و کمی بعدتر، در «فدریگو توتزی» توسکانی، همچنان پابرجاست. آثار نویسندگان وریسمو مانند د روبرتو بر رمان «یوزپلنگ» جوزپه توماسی دی لامپه دوزا تأثیر گذاشت. اما تأثیر عمده بعدی بر نئورئالیسم (۱۹۴۳-۱۹۵۵) بود.
بحران مدیریت زباله ناپل مجموعه‌ای از وقایع پیرامون عدم جمع‌آوری پسماند و رهاکردن غیرقانونی زباله‌های سمی در داخل و اطراف استان ناپل (که اکنون با نام کلان‌شهر ناپل شناخته می‌شود)، کامپانیا، ایتالیا است که از دهه ۱۹۸۰ آغاز شد. در سال ۱۹۹۴، کامپانیا رسماً وضعیت اضطراری اعلام کرد و این وضعیت در سال ۲۰۰۸ پایان یافت. با این حال، این بحران تأثیرات منفی بر محیط زیست و سلامت انسان، به ویژه در منطقه‌ای که به عنوان مثلث مرگ ایتالیا شناخته می‌شود، داشته است. به دلیل سوزاندن زباله‌های سمی انباشته‌شده در محل‌های دفن و
زباله‌های سمی انباشته‌شده در محل‌های دفن و حتی در خیابان‌ها، مناطق اطراف ناپل به «سرزمین توده‌های آتش» شهرت یافتند. این بحران را می‌توان تا حد زیادی مربوط به عدم موفقیت دولت در مدیریت کارآمد زباله و همچنین دفع غیرقانونی زباله توسط سازمان جنایی کامورا دانست. اورژانس. در دهه‌های۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، ناپل و منطقه کامپانیا در جنوب ایتالیا از تخلیه زباله‌های جامد شهری در محل‌های دفن زباله بیش از حد پر شده رنج می‌بردند. بدون هیچ برنامه مدیریت زباله منطقه‌ای، محل دفن زباله اصلی منطقه در پیانورا با پسماند خطرناک و
زباله اصلی منطقه در پیانورا با پسماند خطرناک و غیرخطرناک پر شد و زباله‌ها نیز از شمال ایتالیا می‌آمدند. در فوریه ۱۹۹۴، کارلو آدزلیو چیامپی، نخست‌وزیر، در کامپانیا وضعیت اضطراری اعلام کرد و کمیته اضطراری زباله در کامپانیا را تشکیل داد. در سال ۱۹۹۶ محل دفن زباله پیانورا تعطیل شد. واکنش دولت و «وضعیت اضطراری». پس از برکناری اولین کمیسر، آنتونیو راسترلی در سال ۱۹۹۶ به قدرت رسید. در ژوئیه ۱۹۹۷، سرانجام یک طرح مدیریت پسماند منطقه‌ای تصویب شد. در سال ۱۹۹۸، او درخواستی برای مناقصه به شرکت‌ها برای ساخت
او درخواستی برای مناقصه به شرکت‌ها برای ساخت تصفیه‌خانه‌های پسماند، از جمله زباله‌سوزها، برای تولید سوخت مشتق از زباله از «اکوبال‌ها» (بسته‌های تشکیل‌شده از زباله) ارائه داد. تا پایان سال ۱۹۹۸، FIBE، کنسرسیومی از ویبیلد، مناقصه‌ای را برنده شد که بیشتر بر اساس هزینه پایین آن بود تا استفاده پیشنهادی از فناوری برای مدیریت بحران زباله. تا دسامبر ۱۹۹۹، تمام محل‌های دفن زباله منطقه‌ای به ظرفیت خود رسیده بودند و زباله‌ها در خیابان‌ها شروع به تجمع کردند. در سال ۲۰۰۱ نخستین کارخانه برای پردازش اکوبال‌ها احداث شد،
نخستین کارخانه برای پردازش اکوبال‌ها احداث شد، اما نه توانایی مدیریت حجم روزانه زباله را داشت و نه کیفیت زباله‌ها برای سوزاندن مناسب بود. به FIBE اختیار داده شد تا بدون مشورت محلی یا ارزیابی پیامد زیست‌محیطی، در مورد محل تأسیسات تصمیم‌گیری کند و تا سال ۲۰۰۲، قصد داشت یک زباله‌سوز در آچرا و سانتا ماریا لا فوسا بسازد. آنتونیو باسولینو، رئیس کامپانیا، در سال ۲۰۰۰ به این کمیسیون منصوب شد، اما ناتوانی و شکست‌های او در رسیدگی به زباله‌های شهر که توسط رسانه‌ها برجسته شده بود، تصویر دولت او را تخریب کرد؛ او در سال
شده بود، تصویر دولت او را تخریب کرد؛ او در سال ۲۰۰۴ از این کمیسیون خارج شد. در سال ۲۰۰۲، محل‌های دفن زباله در توفینو و مونته‌کوروینو پولیانو به دلیل آلودگی زباله‌های سمی در آب‌های زیرزمینی بسته شدند. در حالی که مردم محلی در این مناطق علیه احداث زباله‌سوزها دست به اعتراض زدند ـ اعتراضاتی که گاه به درگیری خشونت‌آمیز با پلیس انجامید ـ این دوره با عنوان «وضعیت اضطراری» شناخته شد. در سپتامبر ۲۰۰۴، یک نشریه علمی در "مجله لنست انکولوژی،" اصطلاح «مثلث مرگ» را در مورد منطقه‌ای شامل آسرا، نولا و ماریگلیانو، به دلیل
منطقه‌ای شامل آسرا، نولا و ماریگلیانو، به دلیل گزارش نرخ بالاتر سرطان در آنها در مقایسه با کل ایتالیا، ابداع کرد. این گزارش با انتقاد شورای ملی تحقیقات مواجه شد و روش‌های استفاده شده توسط سینیور و مازا را مغرضانه دانست. با وجود این، این گزارش اولین علاقه و نگرانی را در این زمینه برانگیخت و به پراستنادترین منبع شواهد در طول بحران تبدیل شده است. تا سال ۲۰۰۵، هنوز کوره‌های زباله‌سوز ساخته نشده بودند و تقاضای انباشت و ذخیره‌سازی اکوبال‌ها افزایش یافت. کامورا شروع به خرید زمینی کرد که متعاقباً برای ذخیره‌سازی
به خرید زمینی کرد که متعاقباً برای ذخیره‌سازی اکوبال‌ها به FIBE اجاره داده شد. این امر باعث مشکلات مالی برای FIBE شد و همچنین باعث ناتوانی آن در انجام تعهدات قراردادی شد. در ۳۰ نوامبر ۲۰۰۵، دولت ایتالیا قرارداد خود را با FIBE لغو کرد. مناقصه جدید و برلوسکونی. پس از صدور مناقصه جدید، مناقصه‌ای تا اکتبر ۲۰۰۸ با شرکت A2A برگزار نشد. پیش از برگزاری مناقصه، در سال ۲۰۰۷، دولت رومانو پرودی، نخست‌وزیر ایتالیا، برنامه‌هایی را برای حل بحران اعلام کرد، از جمله ارسال تن‌ها اکوبال با قطار به آلمان و همچنین بازگشایی
تن‌ها اکوبال با قطار به آلمان و همچنین بازگشایی محل‌های دفن زباله، از جمله در پیانورا و چیایانو (که در فوریه ۲۰۰۹ افتتاح شد)، که منجر به اعتراضات خشونت‌آمیز بیشتری شد. برلوسکونی فوراً اقدام کرد و اولین جلسه کابینه خود را در ناپل برگزار کرد. او سپس یک کمیسر جدید زباله، گیدو برتولاسو (که در آن زمان رئیس اداره حفاظت مدنی بود) را منصوب کرد. در ماه مه ۲۰۰۸، سیلویو برلوسکونی، نخست‌وزیر تازه انتخاب شده، دستور داد که اعتراضات در مجاورت محل‌های دفن زباله، زباله‌سوزها یا هر کارخانه مرتبط با مدیریت زباله، یک جرم
یا هر کارخانه مرتبط با مدیریت زباله، یک جرم کیفری است. علاوه بر این، روزانه ۷۰۰ تن زباله به زباله‌سوزهای هامبورگ آلمان ارسال می‌شد، در حالی که زباله‌سوزهای جدیدی در محل ساخته می‌شدند. در ژوئیه ۲۰۰۸، برلوسکونی "عملیات جاده‌های پاک" را آغاز کرد که نیروهای مسلح ایتالیا را برای کمک به جمع‌آوری زباله از خیابان‌ها به کار گرفت. تا ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۸، برلوسکونی اعلام کرد که به دلیل عدم وجود زباله در خیابان‌ها، وضعیت اضطراری پایان یافته است. هفت میلیون تن زباله که به عنوان زباله‌های زیست‌محیطی ذخیره شده بودند و قرار بود
زباله‌های زیست‌محیطی ذخیره شده بودند و قرار بود سوزانده شوند، انباشته شده بودند. با این حال، زباله‌ها به زودی دوباره شروع به پر کردن خیابان‌ها کردند - و اعلام شد که خیابان‌ها تا ۳۱ دسامبر ۲۰۰۹ تمیز خواهند شد. در ۱۸ مارس ۲۰۰۹، تأسیسات زباله‌سوز آسرا سرانجام با هزینه‌ای بالغ بر ۳۵۰ یورو تکمیل شد. میلیون. این زباله‌سوز سالانه ۶۰۰۰۰۰ تن زباله را برای تولید سوخت مشتق از زباله می‌سوزاند و انرژی تولید شده از این تأسیسات برای تأمین انرژی ۲۰۰۰۰۰ خانوار در سال کافی است. در ژوئن ۲۰۰۹، یک محل دفن زباله در ترزینو، در
است. در ژوئن ۲۰۰۹، یک محل دفن زباله در ترزینو، در داخل پارک ملی وزوو، نیز بازگشایی شد، که باعث اعتراضات خشونت‌آمیزی شد. در سپتامبر ۲۰۱۰، گزارش شد که هنوز ۶۰۰ تن زباله در خیابان‌ها وجود دارد. بین ژوئن و نوامبر ۲۰۱۱، شهردار تازه انتخاب شده ناپل و قاضی سابق ضد مافیا، لوئیجی د ماگیستریس، میزان زباله‌های جمع‌آوری نشده در خیابان‌ها را مدیریت کردند که از ۲۵۰۰ تن به صفر کاهش یافت. او ترتیب انتقال زباله‌ها به هلند را از طریق کشتی داد که از ژانویه ۲۰۱۲ آغاز شد. علل. گزارش‌ها در سال ۲۰۰۸ حاکی از آن بود که این بحران
گزارش‌ها در سال ۲۰۰۸ حاکی از آن بود که این بحران حداقل تا حدی توسط کامورا، مافیای قدرتمند مستقر در کامپانیا، ایجاد شده است که تجارت پرسودی در زمینه دفع زباله‌های شهری، عمدتاً در مثلث مرگ، ایجاد کرده است. با همدستی شرکت‌های صنعتی، فلزات سنگین، زباله‌های صنعتی و مواد شیمیایی و زباله‌های خانگی اغلب با هم مخلوط می‌شوند، سپس در نزدیکی جاده‌ها ریخته شده و برای جلوگیری از شناسایی سوزانده می‌شوند که منجر به آلودگی شدید خاک و هوا می‌شود. پدیده جرایم گسترده زیست‌محیطی که توسط سندیکاهای جنایتکار مانند کامورا و
که توسط سندیکاهای جنایتکار مانند کامورا و ندرانگتا انجام می‌شود، اصطلاح " اکومافیا " را به وجود آورده است. به گفته جیاکومو دالیسا و همکارانش، «وضعیت در این دوره بدتر شد، زیرا کامورا استراتژی دفع غیرقانونی زباله خود را متنوع کرد: ۱) حمل و تخلیه زباله‌های خطرناک در حومه شهر با کامیون؛ ۲) تخلیه زباله در غارها یا سوراخ‌های غیرقانونی؛ ۳) مخلوط کردن زباله‌های سمی با منسوجات برای جلوگیری از انفجار و سپس سوزاندن آنها؛ و ۴) مخلوط کردن مواد سمی با زباله‌های شهری برای دفع در محل‌های دفن زباله و زباله‌سوزها .» نونزیو
دفع در محل‌های دفن زباله و زباله‌سوزها .» نونزیو پرلا، یکی از اعضای کامورا، در سال ۱۹۹۲ دستگیر شد و شروع به همکاری با مقامات کرد؛ او گفته بود: «زباله طلاست.» گائتانو واسالو، رئیس قبیله کازالسی، اعتراف کرد که به مدت ۲۰ سال به‌طور سیستماتیک برای رشوه دادن به سیاستمداران و مقامات محلی تلاش کرده است تا رضایت آنها را برای دفن زباله‌های سمی جلب کند. جورجیو ناپولیتانو، رئیس‌جمهور ایتالیا، در ژوئن ۲۰۰۸ گفت: بحران مدیریت پسماند در درجه اول نتیجه شکست دولت در کنترل دفن غیرقانونی زباله است. دولت تلاش کرده بود تا
دفن غیرقانونی زباله است. دولت تلاش کرده بود تا برنامه‌های بازیافت و مدیریت پسماند را اجباری کند، اما نتوانست، و این امر باعث گسترش فرصت‌ها برای فعالیت‌های غیرقانونی شد که موانع بیشتری را برای حل بحران پسماند ایجاد کرد. در فرهنگ عامه. این بحران در کتاب "«گومورا»" نوشته روبرتو ساویانو در سال ۲۰۰۶، فیلمی با همین نام و همچنین در فصل چهارم سریال تلویزیونی با نام گومورا به تصویر کشیده شده است. همچنین مستند «کانتری زیبا» محصول سال ۲۰۰۷ نیز بر این بحران تمرکز دارد.
باغ‌وحش بلگراد یک باغ وحش دولتی است که در پارک کالمگدان، مرکز شهر بلگراد، صربستان واقع شده است. این باغ‌وحش که در روز ۱۲ ژوئیه ۱۹۳۶ تأسیس شد، یکی از قدیمی‌ترین باغ‌وحش‌های عمومی در منطقه جنوب شرق اروپا محسوب می‌شود. این باغ وحش مساحت دارد و مجموعه‌ای از ۲۱۰ گونه جانوری را در خود جای داده است که تقریباً ۸۰۰ حیوان را شامل شده و آن را به بزرگ‌ترین باغ‌وحش صربستان تبدیل کرده است. با حدود ۴۰۰٬۰۰۰ بازدیدکننده سالانه، این مکان به عنوان یکی از محبوب‌ترین جاذبه‌های گردشگری بلگراد نیز شناخته می‌شود. باغ‌وحش بلگراد در
بلگراد نیز شناخته می‌شود. باغ‌وحش بلگراد در سال ۲۰۱۷ رسماً برای عضویت در انجمن باغ‌وحش‌ها و آکواریوم‌های اروپا درخواست داد.
فهرست پادشاهان کارناک، فهرستی از پادشاهان اولیه مصر که بر روی سنگ حکاکی شده است، در گوشه جنوب غربی تالار جشنواره توتمس سوم، در وسط محوطه آمون-رع، در مجتمع معبد کارناک، در لوکسور مدرن مصر قرار داشت. این فهرست که در دوران سلطنت توتمس سوم تدوین شده است، شصت و یک پادشاه را که با سنفرو از پادشاهی قدیم مصر شروع می‌شدند، فهرست کرده است. فقط نام سی و نه پادشاه هنوز خوانا است و یکی از آنها در کارتوش (حاشیه‌ای که معمولاً برای احاطه نام یک پادشاه استفاده می‌شود) نوشته نشده است. این فهرست کاملی از فراعنه مصر نیست، زیرا
است. این فهرست کاملی از فراعنه مصر نیست، زیرا پادشاهان دیگری نیز از فهرست‌های باستانی دیگر شناخته شده‌اند، اما این فهرست از آن جهت ارزشمند است که شامل نام پادشاهان دوره‌های میانی اول و دوم است که در اکثر فهرست‌های پادشاهان دیگر حذف شده‌اند. اولین بار توسط جیمز برتون در سال ۱۸۲۵ توصیف شد. در سال ۱۸۴۳، یک گروه اکتشافی آلمانی به رهبری مصرشناس کارل لپسیوس در حال سفر به سمت رود نیل به سمت کارناک بودند. یک ماجراجوی فرانسوی به نام امیل دان، یک شب بلوک‌های حاوی فهرست پادشاهان را برچید و دزدید تا آن را برای فرانسه
پادشاهان را برچید و دزدید تا آن را برای فرانسه به ارمغان بیاورد و به خانه فرستاد. این اثر که به شدت آسیب دیده است، اکنون در موزه لوور پاریس به نمایش گذاشته شده است. شرح فهرست پادشاهان کرنک. این فهرست شامل نام فرعون و به دنبال آن نام واقعی او است که در فهرست حک شده است. این فهرست شامل سه بخش است و از مرکز تقسیم شده است. شماره‌گذاری از لپسیوس پیروی می‌کند و از طرفین به سمت مرکز می‌شمارد. فراعنه شناخته شده، قسمت آسیب‌دیده نام حک شده را در پرانتز دارند.
آگوشفکا () یک شهرک در بخش والویسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
لانا زَکی نُسِیْبه دیپلمات اماراتی است که در حال حاضر به‌عنوان معاون وزیر امور سیاسی و فرستادهٔ وزیر امور خارجهٔ امارات فعالیت می‌کند. او پیش‌تر از سپتامبر ۲۰۱۳ تا آوریل ۲۰۲۴ به‌عنوان نمایندهٔ دائم امارات در سازمان ملل متحد خدمت کرده است. زندگی اولیه و تحصیلات. پدر لانا نُسِیبه، زکی نسیبه، که از تبار فلسطینی است، مشاور ریاستی و مترجم است و پدربزرگ او، انور نسیبه، از فعالان ملی‌گرایی فلسطینی بود.لانا نسیه دارای مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد در رشتهٔ تاریخ از کالج کویینز، دانشگاه کمبریج است و همچنین مدرک
از کالج کویینز، دانشگاه کمبریج است و همچنین مدرک کارشناسی ارشد در مطالعات اسرائیل و دیاسپورای یهودی از مدرسه مطالعات شرق و آفریقا، دانشگاه لندن دارد. حرفه. لانا نسیبه از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱ به‌عنوان مشاور برای یونسکو در پاریس فعالیت داشت و از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ به‌عنوان تحلیلگر در برنامه امنیت و تروریسم مرکز تحقیقات خلیج کار می‌کرد. او ریاست گروه کاری آژانس بین‌المللی انرژی‌های تجدیدپذیر را برعهده داشت و سپس در وزارت امور خارجه امارات متحده عربی از سال ۲۰۰۹ مشغول به کار شد، ابتدا به‌عنوان مدیر بخش برنامه‌ریزی
به کار شد، ابتدا به‌عنوان مدیر بخش برنامه‌ریزی سیاست‌ها و سپس به‌عنوان فرستاده ویژه برای افغانستان و پاکستان. نسیبه همچنین معاون شِرپا در مشارکت امارات در گروه ۲۰ و عضو گروه کاری وزارتی بریتانیا-امارات بود. لانا نسیبه در سپتامبر ۲۰۱۳ توسط رئیس امارات، خلیفه بن زاید آل نهیان، به‌عنوان سفیر و نمایندهٔ دائم امارات متحده عربی در سازمان ملل منصوب شد و بدین ترتیب نخستین زن اماراتی در این سمت گردید.در سال ۲۰۱۷، او به‌عنوان یکی از معاونان رئیس جلسه هفتاد و دوم مجمع عمومی سازمان ملل انتخاب شد و گروه کشورهای
مجمع عمومی سازمان ملل انتخاب شد و گروه کشورهای آسیا-اقیانوسیه را نمایندگی کرد.همچنین در همان سال، ریاست هیئت اجرایی زنان سازمان ملل را برعهده داشت.نسیبه همچنین هم‌رئیس گروه «دوستان آینده سازمان ملل» است و عضو هیئت امنای آکادمی دیپلماتیک امارات می‌باشد. نسیبه عضو هیئت امنای آکادمی دیپلماتیک امارات است.
باسوفو () یک شهرک در بخش والویسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
بنزتیازید () یک دیورتیک تیازیدی است که در درمان فشار خون بالا و ادم استفاده می‌شود.
جورج دبلیو تیلور (۱۰ ژوئیه ۱۹۰۱–۱۵ دسامبر ۱۹۷۲) استاد روابط سازمانی در مدرسه وارتون دانشگاه پنسیلوانیا و بنیانگذار رشته تحصیلی دانشگاهی روابط سازمانی بود. تیلور در دولت فدرال سمت‌های متعددی داشت که مهم‌ترین آنها میانجیگری و داوری بود. تیلور در طول دوران حرفه‌ای خود بیش از ۲۰۰۰ اعتصاب را حل و فصل کرد. در سال ۱۹۶۷، جورج دبلیو تیلور در تدوین قانون خدمات کشوری ایالت نیویورک نقش داشت؛ قانونی که از یک سو چانه‌زنی دسته‌جمعی برای کارمندان دولتی را قانونی کرد و از سوی دیگر اعتصاب آنان را ممنوع ساخت. این قانون امروزه
دیگر اعتصاب آنان را ممنوع ساخت. این قانون امروزه با نام قانون تیلور شناخته می‌شود. اوایل زندگی. جورج دبلیو تیلور در ۱۰ ژوئیه ۱۹۰۱ در محله صنعتی کنزینگتون در فیلادلفیا، پنسیلوانیا به دنیا آمد. عمویش صاحب یک کارخانه نساجی بود و پدرش، هری تیلور، سرپرستی یک کارخانه جوراب‌بافی را بر عهده داشت. او در سال ۱۹۱۹ از دبیرستان فرانکفورد فارغ‌التحصیل شد. در ابتدا قصد داشت پس از پایان دبیرستان وارد کار در کارخانه شود، اما مدیر دبیرستانش او را تشویق کرد که مسیر دانشگاهی را دنبال کند. در سال ۱۹۲۱، جورج دبلیو تیلور موفق به
دنبال کند. در سال ۱۹۲۱، جورج دبلیو تیلور موفق به دریافت مدرک لیسانس اقتصاد از مدرسه وارتون شد. پایان‌نامه او به بررسی تاریخچه و گسترش بیش از حد صنعت جوراب‌بافی در ایالت پنسیلوانیا اختصاص داشت. پس از آن، به عنوان استاد در گروه مدیریت بازرگانی کالج آبرایت مشغول به تدریس شد. او تحصیلات خود را ادامه داد و در سال ۱۹۲۹ دکترای اقتصادش را از مدرسه وارتون دریافت کرد. نظریه شاخص طول دامن اغلب به اشتباه به جورج دبلیو تیلور نسبت داده می‌شود. این باور نادرست در واقع ناشی از سوءبرداشت از یافته‌های پایان‌نامه دکترای او
از سوءبرداشت از یافته‌های پایان‌نامه دکترای او در سال ۱۹۲۹ با عنوان "تغییرات قابل توجه پس از جنگ در صنعت جوراب فولی فشن" است. پژوهش تیلور بر تحولات صنعتی و اقتصادی متمرکز بود، نه بر مد و همبستگی آن با چرخه‌های اقتصادی.
منطقه خودمختار کاتالونیا ( کاتالونیایی : "Regió autònoma de Catalunya" ، اسپانیایی : "Región autónoma de Cataluña" ) پس از اعطای خودمختاری به کاتالونیا در طول جمهوری دوم اسپانیا (۱۹۳۱–۱۹۳۹) تأسیس شد و به یک منطقه خودمختار در جمهوری اسپانیا تبدیل شد. دولت خودمختار کاتالونیا (کاتالونیایی: "Generalitat de Catalunya ) نهادی بود که در آن دولت خودمختار کاتالونیا سازماندهی شد و به منظور جایگزینی" جمهوری کاتالونیا که در جریان وقایع اعلام جمهوری اسپانیا اعلام شده بود، تأسیس شد . پیشینه. [ ویرایش منبع ] در سال ۱۹۱۴،
تأسیس شد . پیشینه. [ ویرایش منبع ] در سال ۱۹۱۴، دولت مشترک‌المنافع کاتالونیا به ریاست انریک پرات د لا ریبا (۱۹۱۴-۱۹۱۷) و جوزپ پویگ ای کادافالچ (۱۹۱۷-۱۹۲۳)، هر دو عضو اتحادیه محافظه‌کار منطقه‌ای ، که در آن زمان نیروی پیشرو ناسیونالیسم کاتالونیا بود، تأسیس شد. این یک نهاد اداری متشکل از شوراهای استانی بارسلونا، خیرونا، لیدا و تاراگونا بود، اما فاقد هرگونه قدرت سیاسی یا قانونگذاری بود. دولت مشترک المنافع در 20 مارس 1925 با تصمیم دیکتاتوری میگل پریمو د ریورا (1923-1930) لغو شد. پس از شکست کمپین طرفدار
ریورا (1923-1930) لغو شد. پس از شکست کمپین طرفدار خودمختاری در سال 1919 ، ملی‌گرایی کاتالان رادیکال‌تر شد و مواضع چپ‌گرایانه‌تری اتخاذ کرد و احزاب سیاسی مانند حزب طرفدار استقلال فرانچسک ماسیا ، حزب جمهوری‌خواه کاتالان ، اقدام کاتالان یا اتحادیه سوسیالیستی کاتالونیا و همچنین اتحادیه‌های کارگری مانند CADCI یا Unió de Rabassaires را تأسیس یا تقویت کرد. این عوامل و سرکوب مشترک انجام شده توسط دیکتاتوری، نزدیکی بین ملی‌گرایی کاتالان و نیروهای جمهوری‌خواه اسپانیا را تسهیل کرد. در سال ۱۹۲۶، دولت کاتالونیا تلاش کرد
تسهیل کرد. در سال ۱۹۲۶، دولت کاتالونیا تلاش کرد تا با یک نیروی شبه‌نظامی داوطلب، کاتالونیا را از دیکتاتوری آزاد کند و یک جمهوری مستقل کاتالونیا تأسیس کند، اما این توطئه توسط پلیس فرانسه کشف و خنثی شد. با این حال، فرانچسکو ماسیا در فرانسه دستگیر و محاکمه شد و محبوبیت پیدا کرد. طبق پیمان سن سباستین در ۱۷ اوت ۱۹۳۰، احزاب سیاسی جمهوری‌خواه و کاتالونیا بر سر یک طرح جهانی برای تغییر قریب‌الوقوع رژیم که شامل خودمختاری سیاسی کاتالونیا در چارچوب جمهوری پیش‌بینی‌شده بود، به توافق رسیدند. اعلام جمهوری و حکومت موقت.
بود، به توافق رسیدند. اعلام جمهوری و حکومت موقت. نوشتار اصلی: جمهوری کاتالونیا (۱۹۳۱) در ۱۲ آوریل ۱۹۳۱، انتخابات محلی اکثریت بزرگ و غیرمنتظره‌ای را در کاتالونیا (از جمله بارسلونا) به چپ جمهوری‌خواه کاتالونیا (کاتالونیایی: "Esquerra Republicana de Catalunya" , ERC) داد، حزبی که سه هفته قبل توسط اتحادیه طرفداران استقلال ماسیا، حزب جمهوری‌خواه کاتالونیا به رهبری لوئیس کمپانیس و گروه L'Opinió تأسیس شده بود. فرانسسک ماسیا در ۱۴ آوریل، چند ساعت قبل از اعلام جمهوری دوم اسپانیا در مادرید، در بارسلونا «جمهوری
جمهوری دوم اسپانیا در مادرید، در بارسلونا «جمهوری کاتالونیا را به عنوان ایالتی از فدراسیون ایبری» اعلام کرد . این اعلامیه و دوگانگی اختیارات ناشی از آن، دولت موقت جمهوری جدید اسپانیا را نگران کرد و در هفدهم، ماسیا با وزرای اسپانیایی فرناندو د لوس ریوس ، مارسلی دومینگو و لوئیس نیکولا د اولور به توافقی رسید که بر اساس آن جمهوری کاتالونیا به نام مبهم‌تر «دولت عمومی کاتالونیا» تغییر نام داد و بدین ترتیب نام یکی از مرتبط‌ترین نهادهای دولتی شاهزاده‌نشین باستانی کاتالونیا که در سال 1714 لغو شده بود، بازیابی شد.
کاتالونیا که در سال 1714 لغو شده بود، بازیابی شد. در ۲۸ آوریل ۱۹۳۱، طی فرمانی از سوی شورای وزیران اسپانیا ، دولت موقت حکومت خودمختار اسپانیا (Gerritat) به ریاست خود ماسیا و با عضویت یک شورا یا دولت، مجمعی از نمایندگان شهرداری‌ها (نمایندگی موقت حکومت خودمختار) و کمیسرهایی که به عنوان نماینده، مسئول خدمات متعلق به شوراهای استانی سرکوب‌شده‌ی خیرونا، تاراگونا و لیدا بودند، تشکیل شد. مقر حکومت خودمختار اسپانیا در کاخ میدان سنت ژائوم ، بارسلونا (که به نوبه خود مقر حکومت خودمختار اولیه بود) تأسیس شد. با وجود
مقر حکومت خودمختار اولیه بود) تأسیس شد. با وجود فقدان استقلال رسمی در این دوره، حکومت خودمختار اسپانیا تلاش‌هایی برای استقرار نیروهایی مانند تأسیس شورای فرهنگ در ۹ ژوئن ۱۹۳۱ انجام داد. نمایندگان کاتالانِ هیئت نمایندگی موقت، پیش‌نویس لایحه‌ای از قانون خودمختاری کاتالونیا در نوریا ( ریپولس ، استان خیرونا ) با ویژگی‌های قوی فدرال و فهرست گسترده‌ای از صلاحیت‌ها تهیه کردند که در ۲ اوت ۱۹۳۱ در یک همه‌پرسی توسط مردم کاتالونیا تصویب شد. قانون اساسی جمهوری اسپانیا که در ۹ دسامبر ۱۹۳۱ تصویب شد، یک دولت واحد با امکان
در ۹ دسامبر ۱۹۳۱ تصویب شد، یک دولت واحد با امکان ایجاد مناطق خودمختار را تأسیس کرد، که با پیشنهاد قانون فدرال کاتالونیا متفاوت بود. پس از بحث‌های طولانی و سخت پارلمانی، این قانون به طور قابل توجهی اصلاح شد و سرانجام در ۹ سپتامبر ۱۹۳۲ توسط کورتس اسپانیا تصویب شد . با تصویب اساسنامه، در 20 نوامبر 1932، اولین و تنها انتخابات پارلمان کاتالونیا در دوران جمهوری‌خواهی برگزار شد. چپ جمهوری‌خواه کاتالونیا، در ائتلاف با اتحادیه سوسیالیستی کاتالونیا و سایر احزاب کوچک جمهوری‌خواه، اکثریت بزرگی از کرسی‌ها (67 از 85) را
اکثریت بزرگی از کرسی‌ها (67 از 85) را به دست آورد، در حالی که لیگ منطقه‌ای که قبلاً هژمونیک بود، در جایگاه دوم اما با اختلاف زیاد از ERC (17 از 85) قرار گرفت. که امکان آغاز ساخت نهادها و انتقال از یک دولت موقت به یک دولت قانونی را با فرانسسک ماسیا به عنوان رئیس دولت محلی و لوئیس کمپانیس به عنوان رئیس پارلمان فراهم کرد . دولت ماسیا. پس از انتصاب رسمی فرانچسکو ماسیا، او یک شورای اجرایی تشکیل داد که منحصراً از اعضای ERC تشکیل شده بود. فوری‌ترین وظیفه در سطح قانونگذاری، سازماندهی جامع نهادهای جدید بود. برای
قانونگذاری، سازماندهی جامع نهادهای جدید بود. برای تحقق این هدف، پارلمان کاتالونیا اولین قانون خود، یعنی اساسنامه رژیم داخلی کاتالونیا (کاتالونیایی: "Estatut de Règim Interior de Catalunya" ) را تصویب کرد. اساسنامه داخلی معادل قانون اساسی کاتالونیا تلقی می‌شد و ساختار آن شبیه به متن قانون اساسی بود. در حالی که دولت ماسیا به دنبال اجرای یک دستور کار مترقی برای بهبود شرایط زندگی طبقات مردمی و خرده بورژوازی و همچنین عادی‌سازی زبان کاتالونیا در سطح نهادی بود، دولت به دلیل استقلال مالی پایین اعطا شده توسط قانون،
به دلیل استقلال مالی پایین اعطا شده توسط قانون، انتقال کند صلاحیت‌ها از دولت اسپانیا، بحران اقتصادی، مبارزات طبقه کارگر و اختلافات داخلی بین جناح‌های ERC با محدودیت‌های مختلفی در قدرت خود مواجه بود. دولت کومپانی. در ۲۵ دسامبر ۱۹۳۳، ماسیا درگذشت و پارلمان، لوئیس کمپانیس را به عنوان جانشین او منصوب کرد که تا پایان جنگ داخلی این سمت را بر عهده داشت، به جز تعلیق اساسنامه ( دوسالانه سیاه ) که از اکتبر ۱۹۳۴ تا فوریه ۱۹۳۶ بود و به دلیل وقایع ۶ اکتبر رخ داد. علیرغم پیروزی جناح راست در انتخابات عمومی اسپانیا در سال
پیروزی جناح راست در انتخابات عمومی اسپانیا در سال 1933 ، تلاش برای استقرار نهادی توسط دولت محلی ادامه یافت. انتقال خدمات نظم عمومی، حذف فرمانداران غیرنظامی را ممکن ساخت (11 ژانویه 1934)، و منجر به تشکیل شورای امنیت کاتالونیا شد که اقدامات منطقه‌ای و ایالتی را در این زمینه هماهنگ می‌کرد. طبق قانون پارلمان در 2 مارس، دادگاه تجدیدنظر کاتالونیا تأسیس شد که صلاحیت رسیدگی به امور مدنی و اداری متعلق به دولت محلی را داشت. پارلمان کاتالونیا با تصویب چندین قانون مترقی که در پی مدرن‌سازی کشور و بهبود شرایط زندگی
مترقی که در پی مدرن‌سازی کشور و بهبود شرایط زندگی جمعیت کاتالونیا بودند، به کار قانونگذاری خود ادامه داد. در همین راستا، قانون جنجالی قراردادهای زراعی در ۱۱ آوریل ۱۹۳۴ تصویب شد که در پی حل مسئله کشاورز مرده و تسهیل دسترسی کشاورزان به زمینی بود که روی آن کار می‌کردند. این قانون از بدو تصویب با مخالفت شدید اتحادیه کاتالونیا (تجدید حیات اتحادیه منطقه‌ای) و مؤسسه کشاورزی کاتالونیا در سنت ایسیدر، نماینده مالکان کشاورزی و نزدیک به اتحادیه، روبرو شد. این قانون به دادگاه تضمین‌های قانون اساسی جمهوری ارجاع داده شد