payamvha/North_RAG huggingface dataset:
متعدد شرکت‌های پوششی عبور داده می‌شد: برای مثال، پرداختهای فروش نفتی، به نام یک شرکت بازرگانیِ اماراتیِ وابسته به سورینت، فاکتور زده می‌شد، سپس به حساب مالزیایی تحت کنترل زنجانی منتقل شده و نهایتاً (و پس از کسر کمیسیون کلانی برای وی)، برای بانک مرکزی یا وزارت نفت ایران، قابل استفاده می‌گردید. مقامات آمریکایی، این اقدامات را، «تکنیک‌های مجرمانه و غیرقانونی پول‌شویی»، با استفاده از اسامی و عناوین جعلی برای پنهان‌سازی درآمد نفت، توصیف کردند. زنجانی همچنین هرگاه که امکان پذیر بود، به تهاتر نفت با طلا یا
هرگاه که امکان پذیر بود، به تهاتر نفت با طلا یا کالاهای دیگر کمک می‌کرد و از صرافی‌های مختلف، برای تبدیل ارز بهره می‌برد. در یک خُرده‌طرح قابل توجه، او با یک سرمایه‌دار کشتیرانی یونانی (بنام دیمیتریس کامبیس) شریک شد و بدنبال آن، نفتکش‌هایی خرید که بتواند نفت ایران را مخفیانه حمل کند؛ مالکیت نفتکش‌ها ظاهراً متعلق به شرکت‌های کامبیس بود و بدین ترتیب، منشأ ایرانی بودن نفت را پنهان می‌کرد. توانایی زنجانی در آمیختن وجوه غیرقانونی با جریان‌های کسب‌وکار مشروع (او در تجارت لوازم آرایش، هوانوردی و املاک هم فعال
در تجارت لوازم آرایش، هوانوردی و املاک هم فعال بود)، ردّ پول را بیش از پیش مخدوش می‌کرد. حوزه‌های قضاییِ بهره‌برداری‌شده. شبکه زنجانی، گستره فراوانی داشت. دبی و مالزی، دو محور این شبکه بودند: دبی برای شرکت‌های کاغذی و جابجا کردن وجوه نقدی و مالزی برای بانک نسبتاً کم‌نظارتی که زنجانی به خدمت گرفت. او برطبق گزارشها، به‌عنوان یک مسیر ترانزیت دیگر، از تاجیکستان نیز استفاده کرد (وی مدعی بود که مالک یک بانک در تاجیکستان است). کشور ترکیه محل اقامت و کسب‌وکار او بود (سورینت شعبه‌ای در ترکیه داشت) و از تجارت ترکیه
(سورینت شعبه‌ای در ترکیه داشت) و از تجارت ترکیه با ایران بهره میبرد. دامنه این طرح به اروپا نیز کشیده شد: اتحادیه اروپا در ۲۰۱۲، او را به دلیل دور زدن تحریم‌های نفتی تحریم کرد و بنظر میرسد که یکی از شرکت‌های او در ترکیه، از یک تاجر نفت فرانسوی، پولی دریافت کرد که بخاطر نقض تحریم‌ها، این شرکت فرانسوی، تحت تحقیق بود. چین و هند، به‌عنوان واردکنندگان عمده نفت ایران، به‌طور غیرمستقیم، در این زنجیره ظاهر می‌شوند، زیرا زنجانی، به هدایت پرداخت‌های مرتبط کمک می‌کرد. اساساً، هر کشوری که حاضر به معامله با شرکت‌های
اساساً، هر کشوری که حاضر به معامله با شرکت‌های کاغذی او بود، وارد بخشی از مدارهای تحقیقاتی می‌شد. در نهایت، اتحادیه اروپا و ایالات متحده، هرگونه تجارت با زنجانی و شبکه‌اش را ممنوع کردند و او را یک عامل کلیدی دور زدن تحریم‌ها نامیدند. پیامدهای اجرایی. سقوط زنجانی کاملا دراماتیک بود. در آوریل ۲۰۱۳، وزارت خزانه‌داری آمریکا، زنجانی و شرکت‌هایش (و بانک مالزیایی‌اش) را، در فهرست تحریمها قرار داد و دسترسی او را به نظام دلاری قطع کرد. اتحادیه اروپا هم، پیشتر او را تحریم کرده بود و حوزه‌های دیگر نیز از ایندو تبعیت
تحریم کرده بود و حوزه‌های دیگر نیز از ایندو تبعیت کردند. دولت آمریکا اعلام کرد که شبکه قاچاق زنجانی، «میلیاردها دلار» را از طرف دولت ایران جابه‌جا کرده و مستقیما به سپاه کمک می‌کرده است. تا اواخر ۲۰۱۳، حتی دولت ایران نیز علیه او برگشت: در دسامبر ۲۰۱۳، وی بازداشت شد و پس از یک دادرسی طولانی، در مارس ۲۰۱۶، به جرم کلاهبرداری و «مفسد فی‌الارض» و (جرائم اقتصادی)، به اعدام محکوم شد. کانال محرمانه بانک مرکزی ایران و حزب‌الله (۲۰۱۶–۲۰۱۸). دولت حاکمه ایران، از بکارگیری نهادهای رسمی در طرح‌های پول‌شویی، هیچ ابایی
نهادهای رسمی در طرح‌های پول‌شویی، هیچ ابایی نداشته است. نمونه‌ای در این مورد، کانال محرمانه انتقال وجوه از طریق یک بانک عراقی به حزب‌الله لبنان بود که توسط نیروی قدس سپاه، با کمک بانک مرکزی ایران هدایت میشد. در ۲۰۱۸، وزارت خزانه‌داری آمریکا، این مسیر را نیز افشا کرد و رئیس کل بانک مرکزی ایران و بانک عراقیِ دخیل را تحریم نمود. بازیگران و نهادهای درگیر این پرونده، شامل بازیگران سطح بالا بود: ولی‌الله سیف، رئیس‌کل بانک مرکزی ایران و معاون او علی ترزلّی، در انتقال وجوه به نیابت از نیروی قدس متهم شدند. تمرکز بر
وجوه به نیابت از نیروی قدس متهم شدند. تمرکز بر واسطه عراقی، بر بانک البلاد الاسلامی (Al-Bilad Islamic Bank) در بغداد و رئیس آن آرس حبیب بود. ذی‌نفع نهایی در این میان، حزب‌الله لبنان بود؛ محمد قصیر، مسئول مالی حزب‌الله، نقش رابط میان نیروی قدس و حزب‌الله را ایفا می‌کرد. روش‌ها. برای اجرای این عملیات، در اصل یک بانک تجاری را به یک خط لوله پنهانی بدل کردند. بانک مرکزی ایران (از طریق سیف و ترزلی) یوروهای بدست آمده را که (حاصل درآمدهای نفتی ایران بود که در خارج نگهداری می‌شد) به خزانه‌های بانک البلاد در عراق
نگهداری می‌شد) به خزانه‌های بانک البلاد در عراق منتقل می‌کرد. این کار از طریق لایه‌هایی از صرافی‌ها و طرح‌های وارداتیِ جعلی انجام می‌شد، تا منشأ وجوه ردوبدل شده پنهان گردد. پس از ورود این وجوه به بانک البلاد، پول به‌صورت نقد، توسط پیک‌ها به مقصد حزب‌الله در لبنان حمل می‌شد و یا از طریق حساب‌های تحت کنترل حزب‌الله عبور می‌کرد و باین ترتیب و بطور مؤثر، محدودیت‌های بانکی رسمی بر انتقال پول به حزب‌الله دور زده می‌شد. مقامات آمریکایی تشریح کردند که سیف، چگونه «مخفیانه میلیون‌ها دلار را به نیابت از طرف نیروی
«مخفیانه میلیون‌ها دلار را به نیابت از طرف نیروی قدس، از طریق بانک البلاد در عراق، به حزب‌الله منتقل کرد». استفاده از این بانک عراقی عمدی بود: در آن زمان، عراق به‌طور کامل تحت تحریم‌های ثانویه آمریکا نبود و پیوندهای مالی گسترده‌ای با ایران داشت. با تزریق وجوه مالی به نظام بانکی عراق (برای مثال، از طریق تراکنش‌های مشروع دیناری یا شرکت‌های کاغذی عراقی)، ایران سپس می‌توانست در موقع نیاز، پول را برداشت کند. علاوه بر این، از بازار صرافی بغداد نیز سوءاستفاده میشد: تبدیل یورو یا دلارِ متعلق به ایران، به دینار
تبدیل یورو یا دلارِ متعلق به ایران، به دینار عراقی و سپس بازتبدیل آن به دلار و باین ترتیب، این پولها برای حزب‌الله قابل دسترس و قابل استفاده بودند. حوزه‌های قضاییِ بهره‌برداری‌شده حوزه‌های اصلی عمیات، ایران و عراق بودند: بانک مرکزی ایران در تهران، منبع وجوه بود و نظام مالی در عراق مسیر عبور آن. در داخل عراق، بخش مالی بغداد و از جمله بانک البلاد و صرافی‌های بازار، به‌کار گرفته شدند. سپس پول به لبنان منتقل شد، جایی که حزب‌الله آن را در اختیار گرفت. این طرح، به‌دلیل پیوندهای نزدیک بانکی بین ایران و عراق و نیز
پیوندهای نزدیک بانکی بین ایران و عراق و نیز حضور چهره‌های نزدیک به ایران، مانند آرس حبیب در اقتصاد عراق، ممکن شد. مرکز بررسی‌های تأمین مالی تروریسم، گزارش داد که حتی بخشی از پرداخت‌های بودجه‌ای دولت عراق به ایران نیز، در همان دوره منحرف شد. پیامدهای اجرایی. در مه ۲۰۱۸، وزارت خزانه‌داری آمریکا، ولی‌الله سیف و علی ترزلی را، به‌عنوان تروریست‌های جهانیِ شناخته شده به‌طور ویژه (SDGT)، به‌دلیل نقش فعال آنها در تأمین مالی نیروی قدس و حزب‌الله، تحریم کرد. این یک اقدام معمولی نبود، زیرا بندرت یک رئیس‌کل بانک مرکزیِ
معمولی نبود، زیرا بندرت یک رئیس‌کل بانک مرکزیِ در حال خدمت، تحریم می‌شود. در همان روز، بانک البلاد و رئیسش آرس حبیب نیز بدنبال اتخاذ اختیارات مقابله با تأمین مالی تروریسم، تحریم شدند. یک مقام حزب‌الله (قصیر) نیز در فهرست سیاه قرار گرفت. بنا بر وزارت خزانه‌داری آمریکا، این شبکه، «میلیون‌ها دلار» از طرف نیروی قدس در ایران، به حزب‌الله در لبنان منتقل کرد. این افشاگری شریان حیاتیِ بودجه حزب‌الله را قطع کرد و اثر فوری آن، قطع ارتباط بانک البلاد از نظام مالی بین‌المللی بود. بانک مرکزی عراق، مجوز عملیات بانک
بین‌المللی بود. بانک مرکزی عراق، مجوز عملیات بانک البلاد را لغو کرد و گزارش شد که آرس حبیب، برای اجتناب از بازداشت‌اش، از عراق گریخت. برای ایران، این افشاگری ضربه‌ مهلکی بود: سیف اندکی بعد، از ریاست بانک مرکزی کنار گذاشته شد (و بعدها در ایران با اتهامات مرتبط با بی‌نظمی‌های ارزی روبه‌رو شد). این پرونده همچنین نظارت دقیق‌تری را بر بانک‌های عراقیِ که طرف معامله با ایران و وجوه ایرانی بودند، برانگیخت. در ۲۰۱۸–۲۰۱۹، آمریکا بر عراق فشار آورد تا انتقالات غیرقانونی را محدود کند و بانک‌های بیشتری به‌خاطر ظن دور
را محدود کند و بانک‌های بیشتری به‌خاطر ظن دور زدن تحریم‌ها، از دسترسی به دلار محروم شدند. هرچند که بدنبال آن، حزب‌الله بی‌تردید به دنبال مسیرهای جایگزین رفت (برای مثال از طریق سوریه یا استفاده بیشتر از پیک‌های نقدی)، اما سرکوبی مذکور، ایران را برآن واداشت تا در شیوه‌های انتقال پول به نیابتی‌ها، تجدیدنظر کند. تحریم رهبری بانک مرکزی ایران نشان داد که حتی عالی‌ترین مقامات نیز، اگر نهادهای ملی را به ابزار پول‌شویی برای تروریسم تبدیل کنند، پاسخ‌گو خواهند بود. ایران و FATF. از سال ۲۰۲۰، ایران به‌عنوان یک حوزه
ایران و FATF. از سال ۲۰۲۰، ایران به‌عنوان یک حوزه قضایی پرریسکِ، مشمول «فراخوان به اقدام» (معروف به فهرست سیاه FATF)، وارد این فهرست شده است. علت اصلی این اقدام، به‌سبب «نواقص راهبردی قابل توجه» در چارچوب مبارزه با پول‌شویی و تأمین مالی تروریسم بوده است. از کشورهای عضو خواسته می‌شود که در هنگام معامله با ایران، مراقبتهای مضاعف یا اقدامات مقابله‌ای اعمال کنند. تا ۱۳ ژوئن ۲۰۲۵، ایران همچنان در فهرست «حوزه‌های پرریسک» FATF باقی مانده است و FATF، تا زمانی که ایران برنامه اقدامات خود را تکمیل کند، بر ضرورت
ایران برنامه اقدامات خود را تکمیل کند، بر ضرورت تداوم اقدامات مقابله‌ای تأکید کرده است. کنوانسیون‌های بین‌المللی مرتبط (مانند کنوانسیون پالرمو و کنوانسیون تأمین مالی تروریسم) نیز، مطابق با توصیه‌های FATF تصویبنامه‌های خود را اعمال مینمایند. در مه ۲۰۲۵، مجمع تشخیص مصلحت نظام، تصویب کنوانسیون پالرمو را اعلام کرد. این گام مهمی در جهت رسیدگی به نگرانی‌های FATF و درنتیجه، هموارکننده مسیر خروج از فهرست سیاه بود، البته این امر، منوط به پیشرفت‌های قانون‌گذاریِ بیشتر در حوزه مقابله با تأمین مالی تروریسم میباشد.
تعریف. شرکت بازرگانی (به انگلیسی: "Trading company") شرکتی است که برای انجام دادوستد با کشورهای خارجی یا در قلمروهای برون‌مرزی سازمان یافته‌است. طبق تعریف دیکشنری مریام-وبستر، این اصطلاح می‌تواند به چند نوع شرکت اطلاق شود:
روابط هند و ایتالیا () به روابط بین‌المللی میان هند و ایتالیا اشاره دارد. روابط تجاری و فرهنگی میان این دو کشور به دوران امپراتوری روم و هند باستان بازمی‌گردد. ایتالیا پس از آلمان، یکی از بزرگ‌ترین جمعیت‌های هندی را در اروپای قاره‌ای دارد. هند دارای سفارت در رم، یک کنسولگری در میلان و یک سرکنسول افتخاری در کازرتا است. ایتالیا دارای سفارت در دهلی نو و کنسولگری‌های کلان در بمبئی، کلکته و بنگلور است. تاریخچه اولیه. روابط هند و روم. روابط میان هند و ایتالیا به دوران باستان بازمی‌گردد. آثار نویسندگانی مانند
به دوران باستان بازمی‌گردد. آثار نویسندگانی مانند دیودور سیسیلی در "Library of History"، آریان (مورخ) در "Indika" و پلینیوس در "تاریخ طبیعی (پلینی)" به هند اشاره دارند. فلفل (زبان ایتالیایی: "pepe" یا Pepper) در حدود ۳۰ پیش از میلاد در روم محبوب شد و در نهایت بیش از ۷۰ درصد دستورهای آشپزی رومی‌ها به استفاده از فلفل هندی نیاز داشت. اولین روابط مستند میان هند باستان و روم باستان در دوران حکومت آگوستوس (۲۷ پیش از میلاد – ۱۴ میلادی)، نخستین امپراتور روم رخ داد. رومی‌ها در سانسکریت به نام رومکا "Romaka" شناخته
رومی‌ها در سانسکریت به نام رومکا "Romaka" شناخته می‌شدند و رومی‌ها نیز هندی‌ها را در لاتین "Indī" می‌نامیدند. طبق گفته استرابون (II.5.12)، مدت کوتاهی پس از تصرف مصر توسط آگوستوس، زمانی که گالوس فرماندار مصر بود (۲۶–۲۴ پیش از میلاد)، سالانه تا ۱۲۰ کشتی از Myos Hormos به هند سفر می‌کردند: گایوس پلینیوس سکوندوس (۲۳–۷۹ میلادی)، معروف به پلینیوس، حدود سال ۷۷ میلادی، احتمالاً مهم‌ترین گزارش دربارهٔ هند و تجارت آن با روم را در آثار کلاسیک برجای گذاشت. او جزئیات زیادی دربارهٔ هند ارائه می‌دهد، هرچند همه آن‌ها دقیق
دربارهٔ هند ارائه می‌دهد، هرچند همه آن‌ها دقیق نیست، اما مشاهداتش فراتر از صرفاً تاریخ خام است و تصویری از آشنایی فرهنگ و تجارت هند با روم ارائه می‌دهد:«مرجان در میان هندی‌ها همانقدر ارزشمند است که مروارید هندی. همچنین در دریای سرخ یافت می‌شود، اما رنگ آن تیره‌تر است. مرغوب‌ترین نوع در خلیج گالیک اطراف جزایر Stoechades، در خلیج سیسیل اطراف جزایر آیولین و اطراف درپانا یافت می‌شود… دانه‌های مرجان برای مردان هندی همانقدر ارزشمند است که مروارید نمونه برای زنان رومی. فال‌گیران و پیشگویی‌های هندی معتقدند که
رومی. فال‌گیران و پیشگویی‌های هندی معتقدند که مرجان قدرت جادویی برای دفع خطر دارد. به همین دلیل از زیبایی و قدرت مذهبی آن لذت می‌برند. پیش از این، گال‌ها (فرانسه) شمشیرها، سپرها و کلاه‌خودهای خود را با مرجان تزئین می‌کردند. اکنون به دلیل قیمت آن بسیار کمیاب است و به ندرت در زیستگاه طبیعی دیده می‌شود.» پلینیوس. "تاریخ طبیعی" (۷۷ میلادی) (XXXII، فصول ۲۱، ۲۳). "تبیولا پیتینگریانا"، نسخه‌ای از نقشه جهان قرن چهارم یا اوایل قرن پنجم، «معبد آگوستوس» را در Muziris، یکی از بنادر اصلی تجارت با امپراتوری روم در ساحل
یکی از بنادر اصلی تجارت با امپراتوری روم در ساحل جنوب غربی هند، نشان می‌دهد. این و شواهد توافقات وام میان نمایندگان، یکی از آن‌ها احتمالاً در Muziris زندگی می‌کرد و اشاره‌ای غیرمستقیم در پرایپلاس، همگی به وجود سکونتگاه شهروندان رومی در منطقه اشاره دارند. سفیرانی از «هندی‌های شرق» در دربار کنستانتین بزرگ () ثبت شده‌اند:«سفیرانی از هندی‌های شرق هدایا آوردند… که به پادشاه (کنستانتین بزرگ) تقدیم کردند تا به رسم شناخت سلطه او بر اقیانوس‌شان باشد. آن‌ها همچنین گفتند که شاهزادگان هند تصاویر و مجسمه‌هایی به احترام
که شاهزادگان هند تصاویر و مجسمه‌هایی به احترام او اهدا کرده‌اند تا نشان دهند که او را به عنوان حاکم و پادشاه خود پذیرفته‌اند.» یوسبیوس قیصریه () "Vita Constantini" IV. 50.
روابط ایتالیا و ژاپن به روابط دو جانبه بین ایتالیا و ژاپن اشاره دارد. روابط دوجانبه بین ژاپن و ایتالیا به‌طور رسمی در ۲۵ اوت ۱۸۶۶ آغاز شد، اما نخستین تماس‌ها بین این دو کشور حداقل به قرن شانزدهم بازمی‌گردد، زمانی که گروه اعزامی تنشو در سال ۱۵۸۵ به رهبری ایتو مانشو به رم رسید. در قرن نوزدهم، ایتالیا و ژاپن تغییرات عمده‌ای در ساختار سیاسی و اجتماعی خود تجربه کردند؛ ایتالیا در سال ۱۸۶۱ به وحدت ملی رسید و ژاپن از سال ۱۸۶۸ وارد فرایند مدرنیزاسیون عمیق بر اساس الگوهای غربی شد که به نام نوسازی میجی شناخته می‌شود.
غربی شد که به نام نوسازی میجی شناخته می‌شود. در همین دوره، روابط این دو کشور به‌طور فزاینده‌ای نزدیک شد و نهایتاً در مشارکت دو کشور به عنوان اعضای نیروهای محور در جنگ جهانی دوم تجلی یافت. ایتالیا دارای سفارت در توکیو و کنسولگری کل در اوساکا است. ژاپن نیز دارای سفارت در رم و کنسولگری کل در میلان می‌باشد. تاریخچه. روابط اولیه از قرن سیزدهم. اگرچه روابط بین ژاپن و ایتالیا به‌طور رسمی با امضای اولین پیمان دوستی در سال ۱۸۶۶ آغاز شد، نخستین تماس‌ها بین دو کشور را می‌توان به قرن سیزدهم نسبت داد، زمانی که مارکو
را می‌توان به قرن سیزدهم نسبت داد، زمانی که مارکو پولو (۱۲۵۴–۱۳۲۴) از وجود ژاپن باخبر شد که آن را نام‌های ژاپن (یا زیپانگو) نامید. اگرچه او هرگز پا به خاک ژاپن نگذاشت، این دریانورد ونیزی ژاپن را جزیره‌ای بزرگ و مستقل پر از ثروت توصیف کرد. او به عنوان نخستین کسی شناخته می‌شود که مفهوم «کشور جزیره‌ای» را به تصور اروپاییان معرفی کرد. ژاپن نسبتاً منزوی ماند و بنابراین تا حد زیادی از نفوذ غرب مصون بود، حداقل تا سال ۱۵۴۳، زمانی که یک کشتی پرتغالی حامل یسوعیان پرتغالی و ایتالیایی مسیر خود را گم کرده و در این کشور
و ایتالیایی مسیر خود را گم کرده و در این کشور آسیایی به گل نشست. دایمیوهای ژاپنی کلیسای کاتولیک، مسیحی، گروه اعزامی تنشو را به پاپ گریگوری سیزدهم فرستادند. این نخستین مأموریت ژاپنی در یک کشور خارجی بود که به ابتکار مبلغ الساندرو والیگنانو و دایمیوهای مسیحی ژاپنی اوتومو سورین، اومورا سومیتادا و آریما هارونوبو انجام شد. این هیئت شامل چهار شخصیت جوان بلندپایه بود: ایتو مانشو، جولینو ناکاورا، مارتینو هارا و میکله چیجیوا، که دیوگو د مسکیتا به عنوان مترجم آنها را همراهی می‌کرد. این گروه در سال ۱۵۸۵ به ایتالیا
را همراهی می‌کرد. این گروه در سال ۱۵۸۵ به ایتالیا رسید و در رم توسط پاپ گریگوری سیزدهم و به ویژه جانشین او پاپ سکستوس پنجم مورد استقبال قرار گرفت، که کلیسای سانتا ماریا دل‌اورتو را به آنها هدیه داد؛ این مکان از آن زمان محل عبادت جامعه کاتولیک ژاپنی در پایتخت ایتالیا بوده است. در سال ۱۶۱۵، دایمیوی سندای، داته ماسامونه، هیئت دیگری به رهبری سامورایی هاسه‌کورا تسونه‌ناگا فرستاد. او با پاپ پل پنجم ملاقات کرد و رسماً خواستار پیمان تجاری بین ژاپن و مکزیک (آنگاه ویسرایتی نیو اسپانیا) و همچنین اعزام مبلغین مسیحی به
نیو اسپانیا) و همچنین اعزام مبلغین مسیحی به ژاپن شد.
روابط ایتالیا و ترکیه () به قرن‌ها پیش بازمی‌گردد و شامل دوران‌های مختلف ایالت‌های پیشین است. ایتالیا دارای سفارت در آنکارا و سرکنسولگری در استانبول و کنسولگری در ازمیر است. ترکیه دارای سفارت در رم و سرکنسولگری در میلان می‌باشد. هر دو کشور عضو ناتو و اتحادیه مدیترانه هستند و روابط دیپلماتیک فعالی دارند. ایتالیا عضو اتحادیه اروپا است و ترکیه در حال پیوستن ترکیه به اتحادیه اروپا می‌باشد. تاریخ. روابط عثمانی با ایالت‌های پیش‌واحد ایتالیا. پیش از وحدت ایتالیا، چندین ایالت ایتالیا، به ویژه جمهوری ونیز، در
چندین ایالت ایتالیا، به ویژه جمهوری ونیز، در جنگ‌هایی مانند جنگ‌های عثمانی و ونیز (۱۳۹۶–۱۷۱۸) و دیگر نبردها با امپراتوری عثمانی درگیر بودند. امپراتوری عثمانی در سال ۱۴۸۰ تلاش کرد ایتالیا را تصرف کند. تهاجم عثمانی به اوترانتو بین ۱۴۸۰ و ۱۴۸۱ در شهر اوترانتو واقع در آپولیا، جنوب ایتالیا رخ داد. نیروهای امپراتوری عثمانی شهر و ارگ (معماری) آن را محاصره کردند. پس از امتناع از تسلیم، شهر فتح شد و حدود ۱۲٬۰۰۰ نفر از ساکنان مرد کشته شدند و دیگران به بردگی گرفته شدند؛ همچنین بیش از ۸۰۰ نفر پس از تصرف شهر سر بریده
همچنین بیش از ۸۰۰ نفر پس از تصرف شهر سر بریده شدند. شهدای شهر اترانتوی ایتالیا هنوز در ایتالیا گرامی داشته می‌شوند. یک سال بعد، گارنیزون عثمانی پس از محاصره توسط نیروهای مسیحی و دخالت نیروهای پاپ به رهبری پائولو فروگوسو ژنویایی، شهر را تسلیم کرد. عثمانی‌ها همچنین برای مدت کوتاهی دوباره اوترانتو را پس از تصرف آن در سال ۱۵۳۷ در اختیار داشتند. نیروهای عثمانی در ایتالیا و جزایر اطراف به عنوان بخشی از جنگ‌های ایتالیا برای تسخیر منطقه فعالیت می‌کردند. روابط امپراتوری عثمانی – پادشاهی ایتالیا. امپراتوری عثمانی
عثمانی – پادشاهی ایتالیا. امپراتوری عثمانی نخستین مأموریت دیپلماتیک خود به ایتالیا را در سال ۱۸۵۶، کمی پیش از تأسیس پادشاهی ایتالیا، با اعزام سفیر رستم پاشا آغاز کرد. از آن زمان تاکنون، ترکیه حضور مستمر در ایتالیا از طریق سفارت در رم و سرکنسولگری‌های خود در میلان و ناپل داشته است. از اواخر قرن نوزدهم، ایتالیا ادعای سرزمینی بر طرابلس عثمانی داشت. این ادعا به شکست امپراتوری عثمانی توسط امپراتوری روسیه در جنگ روسیه و عثمانی (۱۸۷۷–۱۸۷۸) و مذاکرات پس از کنگره برلین در سال ۱۸۷۸ بازمی‌گشت، جایی که جمهوری سوم
برلین در سال ۱۸۷۸ بازمی‌گشت، جایی که جمهوری سوم فرانسه و پادشاهی متحد بریتانیا و ایرلند به ترتیب با اشغال تونس توسط فرانسه و قبرس بریتانیا موافقت کردند، که هر دو بخشی از امپراتوری عثمانی در حال افول بودند. زمانی که دیپلمات‌های ایتالیا به احتمال مخالفت دولتشان اشاره کردند، فرانسه پاسخ داد که طرابلس می‌تواند معادل برای ایتالیا باشد، که در نتیجه ایتالیا در فوریه ۱۸۸۷ از طریق تبادل یادداشت‌های دیپلماتیک با دولت بریتانیا به توافق محرمانه‌ای رسید. بر اساس این توافق، ایتالیا از کنترل بریتانیا در مصر حمایت می‌کرد
ایتالیا از کنترل بریتانیا در مصر حمایت می‌کرد و در مقابل، بریتانیا نفوذ ایتالیا در لیبی را تأیید می‌کرد. در سال ۱۹۰۲، بحران دیپلماتیک بین ایتالیا و امپراتوری عثمانی رخ داد. این بحران به دلیل عدم جلوگیری عثمانی‌ها از حملات اعراب ترک به سنبوق ایتالیا آغاز شد. زمانی که امپراتوری عثمانی پس از تهدیدهای مکرر ایتالیا از اتخاذ تدابیر جلوگیری خودداری کرد، کشتی‌های جنگی ایتالیا از ۳۱ اکتبر بندر شهرستان میدی را بمباران کردند. در ۱۰ نوامبر، امپراتوری عثمانی تسلیم شد و موافقت کرد اقدامات لازم برای مهار دزدی دریایی را
موافقت کرد اقدامات لازم برای مهار دزدی دریایی را انجام دهد و غرامت پرداخت کند و بحران پایان یافت. همچنین در سال ۱۹۰۲، ایتالیا و فرانسه یک معاهده محرمانه امضا کردند که آزادی مداخله در تریپولیتانیا و مراکش را تضمین می‌کرد. از ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۲، ایتالیا و امپراتوری عثمانی جنگ عثمانی و ایتالیا را تجربه کردند و ایتالیا پیروز شد. در طول جنگ، نیروهای ایتالیا همچنین جزایر دودکانسا در دریای اژه را اشغال کردند. ایتالیا موافقت کرد که دودکانسا را در جنگ عثمانی و ایتالیا در سال ۱۹۱۲ به امپراتوری عثمانی بازگرداند. با این
در سال ۱۹۱۲ به امپراتوری عثمانی بازگرداند. با این حال، ابهام متن و رویدادهای بعدی نامساعد برای امپراتوری عثمانی (شکست در جنگ‌های بالکان و جنگ جهانی اول) اجازه داد تا ایتالیا به‌طور موقت اداره جزایر را در دست گیرد و ترکیه نهایتاً تمامی ادعاهای خود بر این جزایر را در ماده ۱۵ پیمان لوزان ۱۹۲۳ رها کرد. اگرچه هر دو کشور در ابتدا در جنگ جهانی اول بی‌طرف بودند، امپراتوری عثمانی در نوامبر ۱۹۱۴ به قدرت‌های مرکزی پیوست و ایتالیا در مه ۱۹۱۵ به متفقین پیوست؛ ایتالیا رسماً در ۲۱ اوت ۱۹۱۵ به امپراتوری عثمانی اعلام جنگ
در ۲۱ اوت ۱۹۱۵ به امپراتوری عثمانی اعلام جنگ کرد. هر دو کشور نیروهایی به جبهه مقدونیه اعزام کردند.
روابط آرژانتین و ایتالیا () روابط دوجانبه و دیپلماتیک بین آرژانتین و ایتالیا است که بیش از یک قرن سابقه دارد. هر دو کشور روابط دوستانه‌ای دارند که اهمیت آن بر تاریخچه ایتالیایی-آرژانتینی متمرکز است. حدود ۳۰ میلیون آرژانتینی، معادل ۶۲٪ جمعیت کل کشور، دارای کامل یا جزئی‌تبار ایتالیایی هستند. هر دو کشور عضو گروه ۲۰ و سازمان ملل متحد هستند. تاریخ. در سال ۱۸۱۶، آرژانتین استقلال خود را از اسپانیا اعلام کرد. در همان زمان، ایتالیا از ایالت‌های مستقل جداگانه تشکیل شده بود. در مه ۱۸۳۶، پادشاهی ساردینیا به رسمیت
شده بود. در مه ۱۸۳۶، پادشاهی ساردینیا به رسمیت شناختن و برقراری روابط دیپلماتیک با آرژانتین را اعلام کرد و اولین ایالت ایتالیایی بود که این کار را انجام داد. در سال ۱۸۴۲، ژنرال ایتالیایی (و آینده متحدکننده ایتالیا) جوزپه گاریبالدی در جریان جنگ داخلی اروگوئه برای شورشیان اروگوئه‌ای علیه کنفدراسیون آرژانتین و حزب ملی اروگوئه جنگید. در سال ۱۸۵۰، پادشاه ساردینیا (و آینده پادشاه ایتالیا متحد) ویتوریو امانوئله دوم سفیری به آرژانتین منصوب کرد. در سال ۱۸۵۵، آرژانتین و ایتالیا «معاهده دوستی، تجارت و ناوبری» را امضا
و ایتالیا «معاهده دوستی، تجارت و ناوبری» را امضا کردند. در سال ۱۹۲۴، ایتالیا نمایندگی دیپلماتیک خود در بوئنوس آیرس را به سفارت ارتقا داد. همان سال، شاهزاده ایتالیایی امبرتو از پونتیه (آینده پادشاه اومبرتوی دوم) از آرژانتین دیدن کرد. هدف اصلی سفر شاهزاده به آرژانتین (و سایر کشورهای آمریکای جنوبی) بخشی از برنامه سیاسی فاشیسم برای پیوند دادن ایتالیایی‌های مقیم خارج از ایتالیا با کشور مادرشان بود. در طول جنگ جهانی دوم، آرژانتین در بیشتر جنگ بی‌طرف ماند و در آن زمان، رئیس‌جمهور آرژانتین خوآن پرون تحسین‌کننده
زمان، رئیس‌جمهور آرژانتین خوآن پرون تحسین‌کننده نخست‌وزیر ایتالیا بنیتو موسولینی بود و سعی داشت برخی جنبه‌های تجربه فاشیست‌ها، مانند سازمان‌دهی شرکت‌ها (corporativism)، را در آرژانتین اعمال کند. در سال ۱۹۴۴، به دلیل فشارهای بین‌المللی، آرژانتین در جنگ جهانی دوم رسماً به آلمان و ژاپن اعلام جنگ کرد، زیرا تا آن زمان، ایتالیا در سپتامبر ۱۹۴۳ به متفقین جنگ جهانی دوم تسلیم شده بود. بلافاصله پس از آن، آرژانتین گندم به ایتالیا، که جنگ را تجربه می‌کرد، اهدا کرد. در ژوئن ۱۹۴۷، اوا پرون در جریان «تور رنگین‌کمان» خود
ژوئن ۱۹۴۷، اوا پرون در جریان «تور رنگین‌کمان» خود از اروپا، سفری رسمی به ایتالیا داشت. در طول جنگ کثیف آرژانتین از ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۳، هشت شهروند ایتالیایی در آرژانتین «ناپدید» شدند. در مه ۲۰۰۷، ایتالیا غیابی پنج افسر سابق نیروی دریایی آرژانتین را به دلیل قتل سه نفر از هشت ایتالیایی که در طول جنگ ناپدید شده بودند، به حبس ابد محکوم کرد. در سال ۱۹۸۲، در طول جنگ فالکلند بین آرژانتین و بریتانیا، ایتالیا از نظر دیپلماتیک از بریتانیا حمایت کرد، اما در جنگ بی‌طرف باقی ماند. رهبر آن زمان حزب سوسیالیست ایتالیا، بتینو
ماند. رهبر آن زمان حزب سوسیالیست ایتالیا، بتینو کراشی، با تحریم‌های اتحادیه اقتصادی اروپا علیه "جنتا" نظامی آرژانتین مخالفت کرد، زیرا این تحریم‌ها جمعیت را نیز تحت تأثیر قرار می‌داد که تقریباً ۵۰٪ نسل اول و دوم ایتالیایی‌ها را تشکیل می‌دادند. روابط بین دو کشور عمیق‌تر شد و نخستین برنامه‌های همکاری در آرژانتین توسط دولت ایتالیا به رهبری بتینو کراشی در سال‌های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵ اجرا شد. در سال ۱۹۸۶، دولت ایتالیا همچنین ۱۵۰ میلیون واحد ارزی اروپا یارانه به آرژانتین اعطا کرد. روابط دوحزبی پس از پایان ریاست‌جمهوری
اعطا کرد. روابط دوحزبی پس از پایان ریاست‌جمهوری رائول آلفونسین و انفجار رسوایی مانی‌پولیته کند شد.
کارلا کاپونی (; – ) معروف به دختر کوچولوی انگلیسی، پارتیزان و سیاستمدار اهل ایتالیا بود. که به خاطر مشارکتش در جنبش مقاومت ایتالیا، مدال طلای شجاعت نظامی دریافت کرد. زندگینامه. کارلا کاپونی در رم متولد و بزرگ شد، او در مدرسه انیو کوئیرینو ویسکونتی لیسئو جیناسیو در همان کلاسی درس می‌خواند که کارلو لیتزانی و پیرو دلا ستا، عضو آینده شورای شهر در آن درس می‌خواندند. در سال ۱۹۴۰ پدرش که مهندس معدن بود درگذشت و سه خواهر مجبور به کار شدند و کارلا کاپونی مجبور شد تحصیل در رشته حقوق را رها کند. در ۱۹ ژوئیه ۱۹۴۳
تحصیل در رشته حقوق را رها کند. در ۱۹ ژوئیه ۱۹۴۳ بلافاصله پس از بمباران سن لورنزو، کارلا برای جستجوی مادرش به بیمارستان پلیس‌کلینیکو شتافت و به عنوان داوطلب در آنجا ماند؛ متعاقباً او به فعالان کمونیست مخفی اجازه داد تا در آپارتمانش در مقابل انجمن تراژان، از جمله جواکینو ژسموندو، لوچیانو لوسانا، آدل بی، کارلا آنجلینی و ماریو لپوراتی جمع شوند. در یکی از این جلسات، او با روزاریو بنتیوگنا دانشجوی پزشکی آشنا شد؛ در استودیوی مجسمه‌ساز نینو فرانچینا، با فیلیبرتو اسباردلا (یکی از رهبران پرچم سرخ) آشنا شد. تقریباً
(یکی از رهبران پرچم سرخ) آشنا شد. تقریباً در زمان اشغال ایتالیا توسط آلمان (۱۹۳۹-۱۹۴۵)، او به حزب کمونیست ایتالیا پیوست و فعالیت خود را در مقاومت آغاز کرد. یکی از رفقای او در دوران مبارزه، او را اینگونه توصیف کرد: «این زن جوان بور که شب‌ها برای تیراندازی به آلمانی‌ها بیرون می‌رفت... با سلاح در دست، اولین نفر از اولین‌ها، در ده‌ها اقدام شرکت کرد و خود را به طرز فوق‌العاده‌ای متمایز ساخت.» در طول جنگ، او به عنوان «دختر کوچک انگلیسی» شناخته می‌شد. از جمله اولین اقدامات مهم او، ترور یک افسر آلمانی بود که در
اقدامات مهم او، ترور یک افسر آلمانی بود که در حال خروج از هتل اکسلسیور، کیفی حاوی نقشه‌های دفاعی شهر را حمل می‌کرد. کاپونی این اقدام را اینگونه توصیف کرد:«تجربه‌ی آسیب‌زایی بود. تقریباً می‌خواستم او را صدا بزنم، کاری کنم که برگردد... اما می‌دانستم که او مسلح است. با وجود روحیه‌ی صلح‌طلبی که من دارم و با هر نوع خشونتی مخالفم، غیرممکن به نظر می‌رسید که بتوانم اسلحه را نگه دارم، به سمت او نشانه بگیرم و از پشت به او شلیک کنم. کیفش را برداشتم. شوکه شده بودم... با اسلحه‌ای که هنوز در دست داشتم شروع به دویدن در