payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بازیافت می‌شود و قسمتی از آن به عنوان گاز ورودی مرحله اول استفاده می‌شود. علاوه بر این، فرایند پرج با استفاده از تخلیه فعال برای عملکرد بهتر در چرخه بعدی پشتیبانی می‌شود. هدف از این تغییرات، بهبود کارایی نسبت به فرایند PSA معمولی است. DS-PSA می‌تواند برای افزایش غلظت اکسیژن هم استفاده شود. در این حالت، یک زئولیت مبتنی بر سیلیکا آلومینیوم نیتروژن را در مرحله اول جذب می‌کند و اکسیژن با خلوص ۹۵٪ در خروجی می‌دهد، و در مرحله دوم یک غربال مولکولی کربنی نیتروژن باقی‌مانده را جذب می‌کند و اکسیژن تا خلوص ۹۹٪ تغلیظ
را جذب می‌کند و اکسیژن تا خلوص ۹۹٪ تغلیظ می‌شود. Rapid PSA. فرایند Rapid PSA یا همون RPSA بیشتر در دستگاه‌های قابل حمل تولید اکسیژن استفاده می‌شود. این فرایند اجازه می‌دهد اندازه بستر جاذب خیلی کوچک شود. هنگامی که خلوص بالا ضروری نباشد و گاز ورودی (هوا) بتواند دور ریخته شود. این فرایند با سریع کردن سیکل فشار و تخلیه متناوب دو انتهای ستون با همان سرعت کار می‌کند. این یعنی گازهای غیرجذب شده خیلی سریع‌تر از طول ستون عبور می‌کنند و در انتهای دور تخلیه می‌شوند، در حالی که گازهای جذب شده فرصتی برای عبور پیدا
در حالی که گازهای جذب شده فرصتی برای عبور پیدا نخواهند کرد و در انتهایی نزدیک تخلیه می‌شوند. Vacuum swing adsorption. فرایند VSA یا همون Vacuum Swing Adsorption گازهای خاصی را از یک مخلوط گازی در فشار نزدیک به محیط جدا می‌کند؛ سپس فرایند به سمت یک خلأ می‌رود تا ماده جاذب را بازسازی کند. VSA با دیگر تکنیک‌های PSA متفاوت است زیرا در دما و فشار نزدیک به دما و فشار محیط کار می‌کند. VSA معمولاً گاز را با استفاده از یک خلأ از طریق فرایند جداسازی عبور می‌دهد. در سیستم‌های اکسیژن و نیتروژن VSA، خلأ معمولاً توسط یک
اکسیژن و نیتروژن VSA، خلأ معمولاً توسط یک سیستم دمنده تولید می‌شود. سیستم‌های هیبریدی VPSA نیز وجود دارند. سیستم‌های VPSA گاز فشرده را به فرایند جداسازی گازها اعمال می‌کنند و همین‌طور گازهای بی اثر را وارد خلأ می‌کنند. سیستم‌های VPSA، مثل یکی از دستگاه‌های قابل حمل تولید اکسیژن، از کارآمدترین سیستم‌ها هستند که با شاخص‌های معمول صنعتی، مثل بازیافت (گاز خارج شده از محصول (تخلیه) /گاز ورودی) و بهره‌وری (گاز تخلیه از محصول-جرم ماده غربال) اندازه‌گیری می‌شوند. به‌طور کلی، نتیجه بازیافت بیشتر، کمپرسور کوچکتر،
به‌طور کلی، نتیجه بازیافت بیشتر، کمپرسور کوچکتر، دمنده یا منابع گاز فشرده یا خلأ کوچکتر و مصرف برق کمتر می‌شود. بهره‌وری‌های بالاتر به بسترهای غربال کوچکتر می‌انجامد. مصرف‌کننده به احتمال زیاد به شاخص‌هایی که تفاوت بیشتری در کل سیستم دارند مانند: مقدار گاز محصول تقسیم بر وزن و اندازه سیستم، هزینه اولیه و نگهداری سیستم، مصرف برق سیستم یا سایر هزینه‌های عملیاتی، و قابلیت اطمینان و مواردی از این قبیل توجه بسیاری خواهد کرد.
شاستا () (Śāstā) یکی از ایزدان هندو است که در جنوب هند پرستش می‌شود. او به عنوان محافظ کودکان، ازدواج و خانواده شناخته می‌شود و همچنین به عنوان خدای جنگ و پیروزی در نظر گرفته می‌شود. شاستا اغلب به صورت یک مرد جوان با چهار بازو تصویر می‌شود که سلاح‌ها و نمادهای مختلفی را در دست دارد. او معمولاً بر روی یک اسب سفید سوار است و همسرش پورنا و پوشکالا در کنار او هستند. معابد شاستا در سراسر جنوب هند یافت می‌شوند و جشنواره‌های متعددی به افتخار او برگزار می‌شود. یکی از مهم‌ترین جشنواره‌ها، شاستا پراتیشتا است که در
از مهم‌ترین جشنواره‌ها، شاستا پراتیشتا است که در ماه نوامبر برگزار می‌شود. در برخی از سنت‌ها، شاستا با آییاپان، یکی دیگر از خدایان مهم هندو که در جنوب هند پرستش می‌شود، مرتبط است. در این سنت‌ها، شاستا به عنوان یکی از مظاهر آییاپان در نظر گرفته می‌شود.
شیائومی اس‌یو۷ (, تلفظ به‌صورت " seven" or در چینی) یک سدان اندازه بزرگ باتری الکتریکی است که توسط شرکت چینی Xiaomi Auto، زیرمجموعه شرکت چینی لوازم الکترونیکی مصرفی شیائومی ساخته شده است. این خودرو اولین وسیله نقلیه شیائومی است و طبق قرارداد با بایک آف-رود در پکن تولید می‌شود. این خودرو در دسامبر ۲۰۲۳ معرفی شد و به‌طور رسمی در ۲۸ مارس ۲۰۲۴ در پکن عرضه شد. شیائومی در همان روز شروع به گرفتن سفارش برای ماشین کرد. به گفته شیائومی، 'اس‌یو' مخفف 'اسپید اولترا'، و عدد ۷ نشان‌دهنده بخش بازار خودرو است. «اس‌یو» ممکن
۷ نشان‌دهنده بخش بازار خودرو است. «اس‌یو» ممکن است اشاره‌ای به کلمه چینی () به معنای سرعت باشد. اس‌یو۷ در سه نسخه به نام‌های اس‌یو۷، اس‌یو۷ پرو و اس‌یو۷ مکس عرضه می‌شود. تاریخچه. شیائومی در مارس ۲۰۲۱ قصد خود برای ورود به بازار خودروهای الکتریکی را اعلام کرد. لی جون، مدیرعامل شیائومی ادعا کرد که این شرکت ۱۰ میلیارد یوان (۱٫۴ میلیارد دلار) در این پروژه سرمایه‌گذاری خواهد کرد. شرکت شیائومی اتومبیل در سال ۲۰۲۱ در منطقه توسعه اقتصادی و فناوری پکن تأسیس شد. این شرکت در اوت ۲۰۲۳ مجوز تولید خودرو را از کمیسیون
شرکت در اوت ۲۰۲۳ مجوز تولید خودرو را از کمیسیون توسعه و اصلاحات ملی چین دریافت کرد. تولید اس‌یو۷ در دسامبر ۲۰۲۳ آغاز شد و در ۲۸ دسامبر ۲۰۲۳ معرفی شد. قیمت خرده فروشی در ۲۸ مارس ۲۰۲۴ اعلام شد که قیمت نسخه استاندارد آن ۲۱۵٬۹۰۰ یوان (۳۰٬۴۰۸ دلار آمریکا) است. طراحی. اس‌یو۷ با نام رمز MS11 توسعه یافته است. تیم طراحی توسط سرطراح لی تیانیوان رهبری می‌شد که از ب‌ام‌و گرفته شده بود. به گفته لی جون، او سه پیشنهاد طراحی را به دلیل نگرانی‌های دوام رد کره بود. شیائومی این خودرو را در مقابل پورشه تایکان و تسلا مدل اس
این خودرو را در مقابل پورشه تایکان و تسلا مدل اس محک زد. این سدان به سیستم تعلیق بادی با کمک‌فنرهای تطبیقی، مشبک شاتر فعال و بال عقب فعال با چهار سطح تنظیم مجهز شده است. این شرکت ادعا می‌کند که ضریب درگ اس‌یو۷ با ۰٫۱۹۵ کمترین میزان در جهان است. اس‌یو۷ به سیستم اطلاعات و سرگرمی با صفحه نمایش لمسی ۱۶٫۱ اینچی با وضوح ۳کی مجهز شده است. سیستم اطلاعات سرگرمی توسط سیستم روی تراشه (SoC) کوالکام اسنپ‌دراگون ۸۲۹۵ و بر اساس رابط کاربری هایپراواس شیائومی (小米澎湃OS) طراحی شده است. یک سیستم کمک راننده با نام تجاری Xiaomi
شده است. یک سیستم کمک راننده با نام تجاری Xiaomi Pilot با ۱۶ عملکرد در این خودرو به‌طور استاندارد در دسترس است که از SoCهای سیستم انویدیا درایو اورین استفاده می‌کند. اس‌یو۷ از تأمین کنندگان بین‌المللی زیادی برای قطعات خود استفاده می‌کند، از جمله بوش، برمبو، کونتیننتال، تیسن‌کروپ، زداف فریدریشسهافن، بنتلر، گروه شفلر و نکستیر اتوموتیو. این خودرو همچنین از کارپلی اپل برای تعامل با آی پد پشتیبانی می‌کند. ویژگی‌های فنی. اس‌یو۷ بر اساس معماری الکتریکی ۸۰۰ ولت با حداکثر ۸۷۱ ولت ساخته شده است. این شرکت موتورهای
حداکثر ۸۷۱ ولت ساخته شده است. این شرکت موتورهای الکتریکی مورد استفاده توسط اس‌یو۷ را به عنوان "سری هایپرانجین وی۶" به بازار عرضه می‌کند. اس‌یو۷ پایه با دیفرانسیل عقب با ولتاژ ۴۰۰ ولت کار می‌کند و توان و گشتاور را ارائه می‌دهد. اس‌یو۷ مکس تمام چرخ متحرک با ولتاژ ۸۰۰ ولت کار می‌کند و در مجموع قدرت و گشتاور را ارائه می‌کند. اس‌یو۷ مکس از باتری ۱۰۱ کیلووات ساعتی لیتیم نیکل منگنز کبالت اکسید استفاده می‌کند که توسط CATL و با نام تجاری Qilin در قالب سلول به بسته نصب شده است. مدل پایه، اس‌یو۷ دیفرانسیل عقب از
نصب شده است. مدل پایه، اس‌یو۷ دیفرانسیل عقب از باتری کوچکتر لیتیم آهن سولفات ۷۳٫۶ کیلوواتی استفاده می‌کند. شیائومی همچنین قصد دارد نسخه‌هایی با باتری‌های ۱۳۲ کیلووات ساعتی و ۱۵۰ کیلووات ساعتی را عرضه کند. طبق گفته‌های شیائومی، اس‌یو۷ پایه قادر است در ۵٫۲۸ ثانیه از شتاب بگیرد، در حالی که اس‌یو۷ مکس در ۲٫۷۸ ثانیه از می‌رسد. سرعت نهایی برای مدل پایه به و برای اس‌یو۷ مکس به محدود شده است.
تایر بیراهه‌نوردی یا لاستیک آفرود ()، دسته‌ای از لاستیک‌های خودرو هستند که از آج‌های عمیق برای ایجاد کشش بیشتر در سطوح ناهموار مانند خاک سست، گل، ماسه یا شن استفاده می‌کنند. در مقایسه با لاستیک‌های یخ یا برف، این لاستیک‌ها فاقد گل‌میخ هستند، اما دارای شیارهای عمیق‌تر و گسترده‌تری می‌باشند که به آج‌ها کمک می‌کند تا در سطوح گلی یا شنی فرو بروند. طراحی. تایرهای بیراهه‌نوردی معمولاً از نوع شعاعی با آج‌های ضخیم و عمیق هستند. در سطوح خاکی، لبه‌های باز آج‌ها به زمین نرم فرومی‌روند و کشش بیشتری نسبت به اصطکاک غلتشی
نرم فرومی‌روند و کشش بیشتری نسبت به اصطکاک غلتشی ایجاد می‌کنند. این موضوع مشابه کششی است که توسط کفش‌های کوهنوردی ایجاد می‌شود. این لاستیک‌ها حداکثر چسبندگی و اصطلاحاً چنگ‌زنی را در سطوح سست ارائه می‌دهند، اما در سطوح آسفالته، سطح تماس کوچکتر آنها، کشش کمتری نسبت به لاستیک‌های خیابانی ایجاد می‌کند. لاستیک‌هایی با برآمدگی‌های کمتر (برآمدگی‌های کوچکتر و مقطع آج نزدیکتر به لاستیک‌های خیابانی) می‌توانند یک راه حل میانه ارائه دهند که باعث چنگ‌زنی کمتری به زمین در خارج از جاده می‌شوند، اما چنگ‌زنی نزدیک به
در خارج از جاده می‌شوند، اما چنگ‌زنی نزدیک به لاستیک‌های خیابانی را در سطوح آسفالته دارند. چنین لاستیک‌هایی برای موتورسیکلت‌های اندورو و دو منظوره و سایر وسایل نقلیه‌ای که برای استفاده در بیراهه‌ها و هم در آسفالت طراحی شده‌اند، مفید هستند. برخی از لاستیک‌های آفرود طوری طراحی شده‌اند که در مسیرهای سخت با باد کم استفاده شوند. این کار باعث می‌شود لاستیک نرم‌تر شده و آج‌ها بهتر با سطح زمین هماهنگ شوند. در نتیجه، لاستیک در شرایط مختلف عملکرد بهتری خواهد داشت. اما اگر لاستیک‌های تیوبلس (بدون تیوب) با فشار باد کم
اگر لاستیک‌های تیوبلس (بدون تیوب) با فشار باد کم استفاده شوند، ممکن است از رینگ جدا شوند. برای جلوگیری از این مشکل، می‌توان از قفل رینگ (beadlock) استفاده کرد. استفاده در دوچرخه، موتورسیکلت و چهارچرخ. لاستیک‌های بیراهه‌نوردی دوچرخه و موتور که به آنها دندانه‌دار یا گُل‌درشت (knobby) هم می‌گویند، در موتورهای کراس، موتورسواری اندرو، خودروهای همه‌جارو و دوچرخه‌های کوهستان استفاده می‌شوند. این لاستیک‌ها در وسایل نقلیه تک‌چرخ، طوری طراحی شده‌اند که بعضی از آج‌ها فقط هنگام پیچیدن با زمین تماس پیدا می‌کنند. در
فقط هنگام پیچیدن با زمین تماس پیدا می‌کنند. در آمریکا، بعضی از لاستیک‌های آفرود توسط وزارت ترابری ایالات متحده (DOT) تأیید شده‌اند و می‌توان از آنها در خیابان هم استفاده کرد. این لاستیک‌ها کد DOT دارند. لاستیک‌هایی که تأیید نشده‌اند، معمولاً برچسب «فقط برای موتورکراس» یا «برای استفاده در بزرگراه مناسب نیست» دارند. لاستیک‌های آج‌دار خیابانی به دلیل سر و صدای زیاد، لرزش و زود ساییده شدن، برای مسافت‌های طولانی در جاده‌های آسفالت مناسب نیستند. همه‌منظوره. برخی از لاستیک‌های بیراهه‌نوردی، همه‌منظوره
برخی از لاستیک‌های بیراهه‌نوردی، همه‌منظوره (All-Terrain) طراحی می‌شوند؛ یعنی می‌توان هم در جاده‌های ناهموار و هم در جاده‌های معمولی از آنها استفاده کرد. این لاستیک‌ها سعی می‌کنند بین چسبندگی در مسیرهای ناهموار و ایمنی و راحتی در جاده‌های آسفالت تعادل ایجاد کنند. بعضی از تایرهای قدیمی‌تر این کار را با طراحی آج‌های جداگانه برای جاده و بیراهه انجام می‌دادند. اما لاستیک‌های همه‌منظوره امروزی معمولاً با ترکیب طرح‌های مختلف آج و استفاده از مواد سخت‌تر، عمر طولانی‌تری در شرایط مختلف دارند. لاستیک‌های همه‌منظوره
در شرایط مختلف دارند. لاستیک‌های همه‌منظوره برای توانایی‌شان در عبور از مسیرهای مختلف معروف هستند. آنها با داشتن شیارها و کانال‌هایی که فشار وزن را به‌طور مساوی پخش می‌کنند، چسبندگی بهتری ایجاد می‌کنند. این ویژگی، لاستیک‌های همه‌منظوره را برای رانندگی در مسیرهای بیراهه، برف و یخ، ماسه و دیگر سطوح نرم ایده‌آل می‌کند. همچنین، این لاستیک‌ها به خاطر دوام بالا و عمر طولانی‌شان محبوب هستند. برخی از ویژگی‌های اصلی تایرهای همه‌منظوره (ATTs): برای انتخاب تایر آفرود مناسب به چه نکاتی باید دقت کرد؟. انتخاب لاستیک
مناسب به چه نکاتی باید دقت کرد؟. انتخاب لاستیک مناسب برای آفرود تأثیر زیادی بر عملکرد خودرو در مسیرهای ناهموار دارد. در هنگام خرید و استفاده از لاستیک آفرود باید به نکات زیر دقت کنید: با در نظر گرفتن همه این موارد، می‌توانید لاستیکی را انتخاب کنید که در ماجراجویی بیراهه‌نوردی، همواره پشتیبان وسیله نقلیه شما باشد.
اندروید اس‌دی‌کی یک کیت توسعهٔ نرم‌افزار برای اندروید است که شامل گروهی فراگیر از ابزارهای توسعه است. اینها شامل دیباگر، کتابخانه‌ها، شبیه‌ساز گوشی مبتنی بر QEMU، اسناد، کد نمونه و آموزش می‌باشد. SDK بخشی از IDE رسمی اندروید استودیو است اما جداگانه نیز می‌توان از آن استفاده کرد. سکوهای توسعه‌ای که در حال حاضر پشتیبانی می‌شوند شامل رایانه‌های دارای سیستم‌عامل لینوکس (هر توزیع مدرن لینوکس)، Mac OS X 10.5.8 یا بالاتر، و Windows 7 یا بالاتر هستند. ویژگی‌ها و اجزای اصلی. ۱. دیباگر (Debugger). دیباگر یک ابزار
اجزای اصلی. ۱. دیباگر (Debugger). دیباگر یک ابزار کلیدی برای شناسایی و رفع اشکالات موجود در کدهای نوشته شده است. این ابزار به توسعه‌دهندگان اجازه می‌دهد به‌صورت مرحله‌به‌مرحله کدها را بررسی کنند، متغیرها را مشاهده کنند و مشکلاتی همچون خطاهای منطقی و استثناهای غیرمنتظره را رفع کنند. ۲. کتابخانه‌ها (Libraries). Android SDK شامل کتابخانه‌های قدرتمندی است که توابع و کلاس‌های متنوعی را برای توسعه اپلیکیشن فراهم می‌کند. این کتابخانه‌ها برای انجام وظایفی نظیر مدیریت پایگاه داده، تعامل با دوربین، شبکه، و سیستم
پایگاه داده، تعامل با دوربین، شبکه، و سیستم عامل به کار می‌روند. ۳. شبیه‌ساز اندروید (Android Emulator). این ابزار یک شبیه‌ساز قدرتمند است که دستگاه‌های اندرویدی را به‌صورت مجازی روی رایانه شبیه‌سازی می‌کند. شبیه‌ساز به توسعه‌دهندگان امکان می‌دهد اپلیکیشن‌های خود را در سناریوهای مختلف تست کنند، از جمله دستگاه‌هایی با اندازه صفحه‌نمایش و نسخه‌های مختلف اندروید. ۴. Android Debug Bridge (ADB). ADB ابزاری خط فرمانی است که به توسعه‌دهندگان اجازه می‌دهد به دستگاه‌های اندرویدی متصل شوند، دستورات مختلفی اجرا کنند،
اندرویدی متصل شوند، دستورات مختلفی اجرا کنند، و عملیات‌هایی مانند نصب برنامه یا جمع‌آوری گزارش‌های خطا (logcat) را انجام دهند. ۵. مستندات و آموزش‌ها. Android SDK شامل مجموعه‌ای از مستندات جامع است که به توسعه‌دهندگان کمک می‌کند نحوه استفاده از APIهای اندروید و ابزارهای مختلف را بیاموزند. این مستندات از طریق وب‌سایت Android Developers در دسترس هستند. ۶. Gradle. Gradle یک ابزار مدیریت ساخت است که برای کامپایل، مدیریت وابستگی‌ها، و تولید نسخه‌های نهایی برنامه استفاده می‌شود. این ابزار یکی از اجزای اصلی
استفاده می‌شود. این ابزار یکی از اجزای اصلی Android Studio است و توسعه‌دهندگان می‌توانند از آن برای اتوماسیون فرآیندهای توسعه استفاده کنند. سکوهای پشتیبانی‌شده. Android SDK روی سیستم‌عامل‌های مختلفی قابل اجرا است: موارد استفاده Android SDK. ۱. توسعه اپلیکیشن‌های موبایلی: توسعه‌دهندگان از Android SDK برای ساخت برنامه‌های اندرویدی استفاده می‌کنند. این ابزار تمام ابزارهای لازم برای طراحی رابط کاربری، تعامل با سخت‌افزار دستگاه و مدیریت داده‌ها را در اختیار قرار می‌دهد. ۲. شبیه‌سازی و تست: Android Emulator
قرار می‌دهد. ۲. شبیه‌سازی و تست: Android Emulator امکان تست برنامه‌ها در محیط‌های مختلف را فراهم می‌کند، از جمله اندازه‌های مختلف صفحه‌نمایش و نسخه‌های مختلف اندروید. ۳. استفاده در صنایع مختلف: Android SDK در صنایع متنوعی مانند سلامت، بازی‌سازی، تجارت الکترونیک، و آموزش برای ساخت اپلیکیشن‌های کاربردی و تخصصی استفاده می‌شود. تاریخچه و نسخه‌ها. Android SDK در سال ۲۰۰۸ همراه با معرفی نسخه ابتدایی سیستم‌عامل اندروید ارائه شد. از آن زمان، نسخه‌های متعددی از SDK منتشر شده است که هرکدام شامل ابزارها و ویژگی‌های
منتشر شده است که هرکدام شامل ابزارها و ویژگی‌های جدیدی برای هماهنگی با نسخه‌های جدید اندروید بوده‌اند. برخی از نقاط عطف تاریخی عبارتند از: ابزارهای مرتبط با Android SDK. ۱. اندروید استودیو (Android Studio): Android Studio محیط توسعه رسمی اندروید است که با استفاده از Android SDK تجربه کاربری ساده‌تری را برای توسعه‌دهندگان فراهم می‌کند. ۲. NDK (Native Development Kit): ابزاری برای توسعه برنامه‌های نیتیو با زبان‌هایی مانند C و ++C که برای پروژه‌های پرکاربرد و بازی‌های گرافیکی استفاده می‌شود. ۳. Firebase: یک
بازی‌های گرافیکی استفاده می‌شود. ۳. Firebase: یک پلتفرم جامع ارائه‌شده توسط گوگل که ابزارهایی برای مدیریت پایگاه داده، احراز هویت، و آنالیز اپلیکیشن فراهم می‌کند.
تلمبه یدالله خلج، روستایی در دهستان چاه گز بخش حنا شهرستان بختگان در استان فارس ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۵۵ نفر (۱۱۱ خانوار) بوده است.
اکبرآباد، روستایی در دهستان حنا بخش حنا شهرستان بختگان در استان فارس ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۵۶ نفر (۴۱ خانوار) بوده است.
فرآوری آسپتیک یک تکنیک فرآوری است که در آن محصولات مایع (معمولاً غذایی یا دارویی) که به صورت حرارتی به‌طور تجاری استریل شده‌اند، در شرایط استریل به ظروف قبلاً استریل شده بسته‌بندی می‌شوند تا محصولات پایداری تولید شود که نیازی به یخچال ندارند. فرآوری آسپتیک تقریباً به‌طور کامل جایگزین استریلیزاسیون داخل ظرف برای غذاهای مایع شده است، از جمله شیر، آب‌میوه‌ها و کنسانتره‌ها، خامه، ماست، سس سالاد، تخم‌مرغ مایع و مخلوط بستنی. اخیراً محبوبیت غذاهایی که حاوی ذرات کوچک و جداگانه هستند، مانند پنیر کاتیج، غذای کودک،
و جداگانه هستند، مانند پنیر کاتیج، غذای کودک، محصولات گوجه‌فرنگی، میوه و سبزیجات، سوپ‌ها و دسرهای برنجی افزایش یافته است. فرآوری آسپتیک شامل سه مرحله اصلی است: استریلیزاسیون حرارتی محصول، استریلیزاسیون مواد بسته‌بندی، و حفظ استریلیزاسیون در طول بسته‌بندی. برای اطمینان از استریلیزاسیون تجاری، تأسیسات فرآوری آسپتیک باید مستندات مناسبی از عملیات تولید نگهداری کنند که نشان دهد شرایط استریل تجاری در همه مناطق تأسیسات برقرار و حفظ شده است. هرگونه نقص در برنامه‌ریزی فرآوری یا سیستم بسته‌بندی به این معنی است که
فرآوری یا سیستم بسته‌بندی به این معنی است که محصول آسیب دیده باید نابود، بازفرآوری یا جدا و برای ارزیابی بیشتر نگهداری شود. علاوه بر این، سیستم فرآوری و بسته‌بندی باید قبل از ادامه عملیات فرآوری و/یا بسته‌بندی تمیز و دوباره استریل شود. تجهیزات بسته‌بندی و مواد بسته‌بندی با استفاده از محیط‌های مختلف یا ترکیبی از آنها استریل می‌شوند (مثلاً بخار اشباع، بخار فوق گرم، پراکسید هیدروژن و حرارت و سایر روش‌ها). توسعه تاریخی در غذا. تاریخچه‌ی توسعه‌ی مواد غذایی پردازش آسپتیک از دستگاه حرارت-سرد-پر کردن (HCF) اولین
آسپتیک از دستگاه حرارت-سرد-پر کردن (HCF) اولین بال (Olin Ball) که در سال 1927 توسعه یافت، مشتق شده است. در حالی که HCF موفق به بهبود کیفیت حسی شیر شکلاتی پردازش‌شده نسبت به محصولات کنسروی شده بود، استفاده از این تجهیز به دلیل هزینه، نگهداری و عدم انعطاف‌پذیری در پردازش انواع اندازه‌های مختلف بسته‌بندی، باعث شکست این دستگاه شد. در دهه‌ی 1940، فرآیند Avoset توسط جورج گرایندرود (George Grindrod) توسعه یافت. محصولات غذایی با استفاده از فرآیند Avoset تحت لامپ‌های فرابنفش بسته‌بندی شده و هوای استریل در داخل یک
فرابنفش بسته‌بندی شده و هوای استریل در داخل یک اتاق با فشار مثبت حفظ می‌شد تا آلودگی‌ها از اتاق پردازش دور نگه داشته شود. استریل‌سازی از طریق تزریق بخار مستقیم در دمای 126–137 درجه سانتی‌گراد (260–280 درجه فارنهایت) انجام می‌شد و سپس خنک می‌شد. غذاهایی که با این تکنیک تیمار می‌شدند، به عنوان “محصول کرم عالی” توصیف می‌شد و هر دقیقه 75–100 بسته تولید می‌شدند. در دهه‌ی 1940، فرآیند Dole Aseptic توسط مک‌کینلی مارتین (McKinley Martin) توسعه یافت.مواد غذایی پردازش‌شده از جمله سوپ‌ها، سس‌های تخصصی، میوه‌ها و
از جمله سوپ‌ها، سس‌های تخصصی، میوه‌ها و محصولات لبنی با استفاده از این فرآیند تولید می‌شدند. این فرآیند شامل چهار مرحله بود در دهه‌ی 1940، فرآیند آسپتیک دول توسط مک‌کینلی مارتین (McKinley Martin) توسعه یافت. مواد غذایی پردازش‌شده از جمله سوپ‌ها، سس‌های تخصصی، میوه‌ها و محصولات لبنی با استفاده از این فرآیند تولید می‌شدند. این فرآیند شامل چهار مرحله بود: دستگاه آسپتیک دول، مشکلاتی که باعث شکست دستگاه HCF شده بود، را برطرف کرد. این دستگاه قادر به پردازش انواع اندازه‌های مختلف بسته‌بندی بود، نیاز به زمان
اندازه‌های مختلف بسته‌بندی بود، نیاز به زمان نگهداری کمتر داشت و هزینه کمتری داشت. کیفیت محصولات پردازش‌شده، بدون توجه به اندازه بسته‌بندی، ویژگی مهمی برای مواد غذایی حساس به گرما بود، به دلیل زمان پردازش کوتاه آن. سوپ عدس شکسته با استفاده از دستگاه آسپتیک دول با دوز زیر تیمار شد: زمان گرمایش 140–146 درجه سانتی‌گراد (280–290 درجه فارنهایت) به مدت 3.53 ثانیه، زمان نگهداری 8.8 ثانیه و خنک‌شدن به 32 درجه سانتی‌گراد (90 درجه فارنهایت) در 14.0 – 17.0 ثانیه، در مقایسه با زمان پردازش عادی 40–70 دقیقه در دمای
در مقایسه با زمان پردازش عادی 40–70 دقیقه در دمای 115–121 درجه سانتی‌گراد (240–250 درجه فارنهایت). عدم علاقه مصرف‌کنندگان باعث قطع تولید مواد غذایی پردازش‌شده با دستگاه آسپتیک دول شد. در دهه‌ی 1940، دکتر روی گریوز (Roy Graves) شروع به استریل‌سازی شیر کرد. شیری که از گاو‌ها گرفته می‌شد، از طریق یک لوله به یک مخزن خلاء می‌رفت، سپس به دمای 285 درجه فارنهایت گرم می‌شد و در نهایت به دمای اتاق خنک می‌شد. محصول در بسته‌بندی‌های فلزی قرار می‌گرفت و توسط مصرف‌کنندگانی که به شیر تازه دسترسی نداشتند، از جمله نیروی
که به شیر تازه دسترسی نداشتند، از جمله نیروی دریایی ایالات متحده، به طور گسترده‌ای پذیرفته شد1. در سال 1959، صنعت غذایی با ظهور استفاده از بسته‌بندی‌های لامینه‌ای کاغذ-فویل-پلاستیک به نام تتراهدرون (Tetrahedron) روبرو شد. در سال 1962، شرکت سوئدی تترا پاک (Tetra Pak) این نوع بسته‌بندی را به بازار ایالات متحده معرفی کرد. آن‌ها شیر پاستوریزه و نوشیدنی‌ها را در این بسته‌بندی‌ها عرضه می‌کردند. شرکت روی گریوز با استفاده از کلر، این نوع بسته‌بندی را استریل‌سازی کرد و توانست به صورت آسپتیک محصول را پر کند و درپوش
و توانست به صورت آسپتیک محصول را پر کند و درپوش آن را هرمتیک نماید. با این حال، به دلیل مشکلات باز کردن، استفاده از این بسته‌بندی‌ها توسط مصرف‌کنندگان آمریکایی پذیرفته نشد. این نوع بسته‌بندی‌ها به طور گسترده‌ای توسط نیروی دریایی ایالات متحده استفاده می‌شد. در سال 1981، اداره غذا و داروی آمریکا (FDA) تأیید کرد که از پراکسید هیدروژن بخاری (VHP) برای استریل‌سازی بسته‌بندی‌ها استفاده شود. امروزه، کشتی‌های مورد استفاده برای حمل غذا در قاره‌ها با مخازن آسپتیک برای حمل آبمیوه‌ها تجهیز شده‌اند. یکی دیگر از روش‌های
حمل آبمیوه‌ها تجهیز شده‌اند. یکی دیگر از روش‌های حمل مواد غذایی پردازش‌شده به صورت آسپتیک، استفاده از کیسه‌های آسپتیک است. فرآوری. فرآیند آسپتیک به مواد غذایی اجازه می‌دهد که خارج از بسته‌بندی به درستی استریل‌سازی شوند و سپس در یک بسته‌بندی قبلاً استریل‌شده قرار گیرند و در نهایت در محیط استریل مهر شوند2. بیشتر سیستم‌ها از استریل‌سازی با دمای بسیار بالا (UHT) برای استریل‌سازی محصولات غذایی قبل از بسته‌بندی استفاده می‌کنند. استریل‌سازی UHT معمولاً با دماهای بالاتر از 135 درجه سانتی‌گراد به مدت 1–2 ثانیه
بالاتر از 135 درجه سانتی‌گراد به مدت 1–2 ثانیه انجام می‌شود. این مزیت دارد که اجازه می‌دهد فرآیند پردازش به سرعت انجام شود، معمولاً در چند ثانیه در دماهای بالا (130–150 درجه سانتی‌گراد)، و ویژگی‌های حسی و تغذیه‌ای بهتری حفظ شود2. محصولات آسپتیک دارای مدت ماند غیریخچالی از چند ماه تا چند سال هستند. استریل‌سازی مواد بسته‌بندی آسپتیک یک مرحله حیاتی در پردازش غذایی آسپتیک است. این بسته‌بندی‌ها برای کشت‌های میکروبی حاضر در بسته‌بندی در زمان تشکیل و حمل و قبل از پر کردن استریل‌سازی می‌شوند. روش‌های مختلفی برای
پر کردن استریل‌سازی می‌شوند. روش‌های مختلفی برای استریل‌سازی بسته‌بندی‌ها وجود دارد، که معمول‌ترین آن‌ها شامل: گرما، آب گرم، استریلانت‌های شیمیایی (پراکسید هیدروژن یا اسید پراستیک) و ترکیبی از روش‌ها است. محصولات غذایی UHT می‌توانند با استفاده از روش‌های مستقیم یا غیرمستقیم انتقال حرارت استریل‌سازی شوند. انتقال حرارت مستقیم می‌تواند از طریق تزریق بخار و تزریق بخار انجام شود. محصولات غذایی پردازش‌شده با تزریق بخار از یک اتاق تزریق عبور می‌کنند، جایی که بخار (150 درجه سانتی‌گراد) به محصول تزریق می‌شود، سپس
(150 درجه سانتی‌گراد) به محصول تزریق می‌شود، سپس محصول به 70 درجه سانتی‌گراد خنک می‌شود. انتقال حرارت مستقیم مناسب برای مواد غذایی حساس به گرما مانند شیر است. با این حال، فقط مایعات با ویسکوزیته پایین می‌توانند با استفاده از تزریق بخار پردازش شوند و برای تضمین استریل‌سازی، بخار با کیفیت بالا لازم است1. محصولات غذایی تزریق شده با بخار شامل غذاهایی هستند که به طور آزاد به بخار تحت فشار بالا می‌افتند و غذا را به تقریباً 145 درجه سانتی‌گراد گرم می‌کنند و سپس به 65–70 درجه سانتی‌گراد خنک می‌شوند. تزریق بخار،
به 65–70 درجه سانتی‌گراد خنک می‌شوند. تزریق بخار، کنترل بیشتری را نسبت به تزریق بخار به پردازش‌کنندگان ارائه می‌دهد و خطر سوختگی و افزایش دما کاهش می‌یابد. این روش می‌تواند مواد غذایی با ویسکوزیته بالاتر نسبت به تزریق بخار پردازش کند، اما خطر مسدود شدن نازل‌ها در ماشین‌آلات وجود دارد. انتقال حرارت غیرمستقیم شامل: تبادل حرارت صفحه‌ای، تبادل حرارت لوله‌ای یا تبادل حرارت سطح‌های خراشیده می‌شود. تبادل حرارت صفحه‌ای به دلیل هزینه کمتر و امکان تغییرات آسان در طول تولید بیشتر استفاده می‌شود. تبادل حرارت لوله‌ای و
تولید بیشتر استفاده می‌شود. تبادل حرارت لوله‌ای و سطح‌های خراشیده می‌توانند غذاهای ویسکوز با ذرات یا محتوای پالپ بالا را با آسیب کم گرم کنند. تجهیزات و سیستم‌ها. تجهیزات مورد استفاده در پردازش آسپتیک مواد غذایی و نوشیدنی باید قبل از پردازش استریل‌سازی شوند و در طول پردازش در وضعیت استریل باقی بمانند1. هنگام طراحی تجهیزات پردازش آسپتیک، شش نیاز اساسی را باید در نظر گرفت: تجهیزات باید قابلیت تمیز کردن کامل را داشته باشند، باید قابلیت استریل‌سازی با بخار، مواد شیمیایی یا آب با دمای بالا را داشته باشند، وسایل
شیمیایی یا آب با دمای بالا را داشته باشند، وسایل استریل‌سازی باید قادر به تماس با تمام سطوح تجهیزات باشند، به این معنی که تجهیزات هیچ شکاف، چاقویی یا نقاط مرده‌ای نداشته باشند، تجهیزات باید قابلیت حفظ وضعیت استریل را داشته باشند، باید قابلیت استفاده مداوم را داشته باشند و در آخر، تجهیزات باید با مقررات مطابقت داشته باشند. بسته‌بندی‌های آسپتیک به طور کلی در دسته‌های زیر قرار می‌گیرند: پر کردن، ایجاد، شکل‌دهی، ترموفرم، فرم‌کشی و سیستم‌های بسته‌بندی و ذخیره‌سازی عمده: ماده بسته‌بندی. بسته‌بندی آسپتیک شامل پر
عمده: ماده بسته‌بندی. بسته‌بندی آسپتیک شامل پر کردن و درپوش‌گذاری مواد غذایی استریل‌شده با مواد بسته‌بندی استریل‌شده است. مواد بسته‌بندی آسپتیک نه تنها باید شرایط استریل را درون بسته فراهم کنند و محصول را از آسیب‌های فیزیکی محافظت کنند، بلکه کیفیت محصول درون بسته‌بندی را نیز حفظ کنند. برای دستیابی به این هدف، یک مواد لامینه از اجزای زیر تشکیل می‌شود: کاغذ نیمه‌سفت، آلومینیوم و پلاستیک. کاغذ (70%) سفتی، مقاومت و شکل مستطیلی به بسته‌بندی می‌دهد؛ اما نیاز به مراقبت از پتانسیل وجود باکتری‌ها دارد. پلی‌اتیلن با
از پتانسیل وجود باکتری‌ها دارد. پلی‌اتیلن با چگالی کم (24%)، که معمول‌ترین پلاستیک مورد استفاده در بسته‌بندی آسپتیک است، در لایه‌ی داخلی قرار گرفته و درپوش‌هایی را ایجاد می‌کند که بسته را محکم در برابر مایعات نگه می‌دارد. آلومینیوم (6%) در داخل بسته‌بندی آسپتیک قرار دارد و به عنوان یک مانع در برابر نور و اکسیژن عمل می‌کند، بدون نیاز به یخچال و با جلوگیری از فساد بدون استفاده از مواد نگهدارنده. بیشتر مواد بسته‌بندی مورد استفاده در بسته‌بندی آسپتیک از پلاستیک‌ها به جای مخازن فلزی یا شیشه‌ای تولید می‌شود به