payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مرمری دارد. سقف طبقات کاذب بالایی به وضوح به سبک ترانس آلپینو (یعنی فرانسوی) است. نمای بیرونی دارای نشان بزرگی از خاندان ساووی است. در اوایل قرن نوزدهم اصلاحات جزئی انجام شد. در این زمان، بسیاری از مبلمان قرن هفدهم نیز توسط نیروهای فرانسوی برده شد. در نیم قرن بعدی، کاخ کم و بیش متروکه شد و به حالت ویرانی درآمد. در سال ۱۸۶۰، زمانی که به عنوان محل دانشکده مهندسی تورین انتخاب شد، بازسازی‌هایی انجام شد. در سال‌های اخیر نیز بیشتر مورد بازسازی قرار گرفته است. در آوریل ۲۰۲۴، معترضان طرفدار فلسطین کنفرانسی را در
آوریل ۲۰۲۴، معترضان طرفدار فلسطین کنفرانسی را در قلعه مختل کردند. نیروهای امنیتی از ورود اکثر معترضان جلوگیری کردند، اگرچه یک معترض که پرچم فلسطین را حمل می‌کرد، وارد شد و هفت افسر در جریان این حادثه زخمی شدند. نخست‌وزیر جورجیا ملونی این اعتراضات را محکوم کرد. امروزه این مکان ساختمان مرکزی دانشکده معماری دانشگاه پلی تکنیک تورین است. باغ گیاه‌شناسی تاریخی دانشگاه تورین، در محوطه این قلعه قرار دارد. ریشه‌شناسی نام بنا. نام این بنا از یک نام با منشأ نامشخص گرفته شده است. اولین سند شهری که نام والانتین در آن
شده است. اولین سند شهری که نام والانتین در آن آمده است به سال ۱۲۷۵ برمی‌گردد و به ریخت‌شناسی زمین‌های اطراف اشاره دارد که با دره‌ای کوچک مشخص می‌شد که از میان آن نهری جاری بود و در نهایت به رودخانه پو می‌ریخت. منابع تاریخی دیگر منشأ آن را با سنت ولنتاین مرتبط می‌دانند که آثار فرضی او در کلیسای کوچکی که پارک فعلی در آن قرار دارد، نگهداری می‌شد. برخی مطالعات با تقویت این فرضیه ادعا می‌کنند که در ترکیبی منحصر به فرد از حافظه مذهبی و دنیوی، رسم جشن روز ولنتاین از پارک رودخانه تورین سرچشمه گرفته است، جایی که در
پارک رودخانه تورین سرچشمه گرفته است، جایی که در ۱۴ فوریه هر سال، اشراف آن زمان در یک جشن عاشقانه شرکت می‌کردند که در آن هر خانم شوالیه خود را «والنتینو» می‌نامید. ساختمان اصلی. برخی از سوابق مربوط به یک ساختمان از قبل موجود به قرن شانزدهم برمی‌گردد و به وجود یک «لذت» اشرافی حومه شهر که متعلق به خانواده بیراگو بود، نسبت داده می‌شود. رناتو بیراگو، یکی از اشراف دربار ساووی، ویلا را به دوک امانوئل فیلیبرتو از ساووی فروخت که آن را در سال ۱۵۶۴ خریداری کرد. با این حال، در سال ۱۵۶۵، دوک ساووی مجبور شد برای تأمین
حال، در سال ۱۵۶۵، دوک ساووی مجبور شد برای تأمین مالی ساخت قریب‌الوقوع ارگ، آن را دوباره بفروشد و این ویلا توسط خزانه‌دار دوک، جیووانی دِ بروس، خریداری شد. در سال ۱۵۷۰، دوک امانوئل فیلیبرتو از ساووی به توصیه معمار بزرگ آندره‌آ پالادیو، آن را دوباره خریداری کرد و این ویلا تحت یک توسعه اولیه و قابل توجه قرار گرفت که در سال ۱۵۷۸ تکمیل شد. قلعه والنتینو که در یک حکاکی چوبی قرن نوزدهم به تصویر کشیده شده است. پس از مرگ دوک در سال ۱۵۸۰، این ساختمان به چارلز امانوئل اول به ارث رسید که سه سال بعد آن را به فیلیپ اول
اول به ارث رسید که سه سال بعد آن را به فیلیپ اول استه واگذار کرد. وقایع‌نگاری‌های سال ۱۵۸۵ از او به عنوان مهمانی یاد می‌کنند که از مراسم عروسی چارلز امانوئل اول که از طریق رودخانه به همراه عروسش کاترین اتریش به تورین رسیده بود، استقبال کرد. در این دوره، این ساختمان محل سکونت خانواده‌های اشرافی مانند استه دی سن مارتینو، سنت‌مران، چیکوگنا، پاچلی و کالوی بود که منطقه‌ای از قلعه را نیز خریداری کردند. مادام کریستینا و اولین بازسازی. با این حال، این ساختمان که به وضوح از معماری فرانسوی الهام گرفته شده است، شکل
وضوح از معماری فرانسوی الهام گرفته شده است، شکل فعلی خود را مدیون مادام رویال ماریا کریستینا از بوربون، همسر ویکتور آمادئوس اول ساووی است که آن را به عنوان هدیه عروسی دریافت کرد. مادام کریستینا که خیلی زود بیوه شد و مجبور شد در یک زمینه تاریخی دشوار از مبارزات سلسله‌ای، نیابت سلطنت دوک‌نشین ساووی را بر عهده بگیرد، دوره طولانی بازسازی را آغاز کرد که ابتدا توسط معمار دربار، کارلو دی کاستلامونته، و بعداً توسط پسرش آمادئو، هدایت می‌شد. هدف او تبدیل ساختمان به یک خانه دلپذیر، مطابق با سلیقه فرانسوی آن زمان بود.
خانه دلپذیر، مطابق با سلیقه فرانسوی آن زمان بود. اولین مرحله از کارهای تزئینی ساختمان والنتینو مربوط به آپارتمان طبقه اول بود که بین سال‌های ۱۶۲۰ تا ۱۶۲۱ تکمیل شد. کتیبه‌ها و طاق‌های این اتاق‌ها با نقاشی‌های دیواری و گچ‌بری‌های هنرمندانی با اصالت لوگانو، مانند ایزیدورو بیانچی و پسرانش فرانچسکو و پمپئو، توماسو کارلونه و کارلو سولارو، مزین شده بودند. این هنرمندان، بازنمایی‌های شاعرانه‌ای با محوریت مضامین تاریخی خلق کردند که بر رابطه نزدیک بین دربار ساووی و پادشاهی فرانسه تأکید داشت و همچنین مضامین کیمیاگری و
فرانسه تأکید داشت و همچنین مضامین کیمیاگری و گل‌آرایی، که توسط کنت فیلیپو سن مارتینو داگلیه، دوست قدیمی و محرم اسرار ماریا کریستینا، پیشنهاد شده بود. اتاق‌های جدیدی که از این مرحله اول کار حاصل شدند، عبارتند از: اتاق سبز، اتاق رز، اتاق زودیاک، اتاق تولد گل‌ها، اتاق سوسن‌ها و کابینت گل. دومین نوسازی و تبدیل به قلعه. مادام کریستینا اقامت‌های طولانی در اقامتگاه والنتینو داشت و با دومین و مهم‌ترین نوسازی در سال ۱۶۴۵، این اقامتگاه شاهد اضافه شدن سه غرفه جلویی بود که توسط دو ایوان تراس‌دار جانبی به هم متصل
بود که توسط دو ایوان تراس‌دار جانبی به هم متصل می‌شدند و در نهایت به یک ایوان نیم‌دایره‌ای می‌رسیدند که حیاط بزرگ اشرافی را تعریف می‌کرد. فضاهای داخلی نیز گسترش یافتند و نتیجه این دومین نوسازی، اتاق‌های زیر بود: اتاق جنگ، اتاق تجارت، تالار شکوه، اتاق شکار، تالار رقص و کابینه کارهای هرکول. سومین بازسازی. با تکمیل کارها در سال ۱۶۶۰، ساختمان به شکل فعلی خود درآمد که با سقف‌های شیب‌دار و «فرانسوی» مشخص می‌شود. یک سنگفرش خارجی جدید نیز ایجاد شد که در آن یک پلاک یادبود که توسط سخنور دربار، امانوئل تسارو، دیکته
یادبود که توسط سخنور دربار، امانوئل تسارو، دیکته شده بود، نصب شد. این ادیب مشهور همچنین مضامین بلاغی را که مشخصه تزئینات اتاق‌های داخلی جدید در طبقه اول بود، ترسیم کرد که قرار بود طبق درخواست مادام کریستینا ساخته شود. برای دوره جدید تزئینات خود، هنرمندان لوگانویی خانواده بیانکی بار دیگر به تورین فراخوانده شدند و تزئینات گچبری غنی را خلق کردند که در آن الساندرو و کارلو کاسلا، برناردینو کوادری، الیا کاستلی و جیوان لوکا کوربلینو نیز نقش کلیدی داشتند. نقاشی‌های دیواری به هنرمندانی مانند جیووانی پائولو و
دیواری به هنرمندانی مانند جیووانی پائولو و جیووانی آنتونیو رچی سپرده شد. در قرن نوزدهم. با گسترش شهر، قلعه والنتینو در بافت شهری ادغام شد و به یکی از ویژگی‌های تعیین‌کننده کل منطقه مجاور تبدیل شد، هرچند که هنوز توسط فضاهای سبز بزرگ پارک اطراف با همین نام احاطه شده بود. در سال ۱۸۵۵، این پارک پس از یک رقابت بین‌المللی که توسط ژان باپتیست کتمن برنده شد، به‌طور کامل طراحی مجدد شد. در نیمه دوم قرن نوزدهم، مانند سایر اقامتگاه‌های ساووی، قلعه والنتینو کاربرد نظامی به خود گرفت. حتی در دوران حکومت فرانسه، یک قانون
به خود گرفت. حتی در دوران حکومت فرانسه، یک قانون دولتی مورخ ۱۹ دسامبر ۱۸۰۵ مقرر کرد که کل سازه به ارتش سلطنتی اختصاص یابد، که سپاه توپخانه و سواره نظام را در آنجا مستقر کرد و همچنین، هرچند به‌طور خلاصه، اولین مدرسه دامپزشکی شهر را تأسیس کرد. آثار این کاربرد کوتاه در تزئینات ورودی‌های غرفه جنوب شرقی باقی مانده است، که در ابتدا دسترسی به تراس متصل به غرفه غربی را فراهم می‌کرد. با مرمت، خاندان ساووی اساساً استفاده نظامی از این اقامتگاه را تأیید کرد و در سال ۱۸۲۴ دو گردان توپخانه در آنجا مستقر شدند، در حالی که
دو گردان توپخانه در آنجا مستقر شدند، در حالی که از سال ۱۸۳۱ به مقر سپاه مهندسان جدید تبدیل شد که استفاده از آپارتمان‌های سلطنتی را با اتاق سلطنتی کشاورزی و تجارت به اشتراک می‌گذاشتند. استفاده نظامی جزئی، که به نوعی با انتقال مالکیت ساختمان از تاج به املاک دولتی در سال ۱۸۵۰ مجدداً تأیید شد، تا سال ۱۸۵۷ ادامه یافت، زمانی که، در آستانه ششمین نمایشگاه ملی محصولات صنعتی در سال بعد، وزیر دارایی وقت، کامیلو بنسو دی کاوور، وظیفه بازسازی قلعه و بال‌های جانبی آن را به معماران دومنیکو فری و لوئیجی تونتا واگذار کرد.
به معماران دومنیکو فری و لوئیجی تونتا واگذار کرد. این پروژه شامل یک تغییر شکل جامع در اتاق‌های قلعه و بال‌های جانبی آن بود که از آن زمان به بعد طرح‌های داخلی آن که هنوز هم مشخصه آنهاست، حفظ شد. بین قرن‌های نوزدهم و بیستم. بین سال‌های ۱۸۶۲ تا ۱۸۶۶، این ساختمان مورد بازسازی‌های بیشتری قرار گرفت و در طول دومین طراحی مجدد پارک اطراف، نیم‌دایره جلویی و غرفه مرکزی تخریب شدند تا دروازه جدیدی ساخته شود که هنوز هم منظره‌ای واضح از حیاط داخلی ارائه می‌دهد، حیاطی که با سنگفرش‌های تزئینی بازسازی شده بود. در سال ۱۸۶۴،
سنگفرش‌های تزئینی بازسازی شده بود. در سال ۱۸۶۴، این ساختمان به موزه صنعتی سلطنتی تبدیل شد و در سال ۱۸۸۰، بال جنوبی آن تکمیل شد و آزمایشگاه‌های هیدرولیک مدرسه سلطنتی مهندسی در آن قرار گرفتند. در سال ۱۹۰۶، مدرسه سلطنتی مهندسی و موزه صنعتی سلطنتی با هم ادغام شدند و پلی‌تکنیک سلطنتی تورین را ایجاد کردند. در طول جنگ جهانی دوم، این ساختمان در سال‌های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۳ در اثر بمباران‌ها آسیب دید و خسارات جدی به سقف و جدا شدن سقف‌ها و گچ‌کاری‌های نقاشی شده در برخی از اتاق‌های داخلی وارد کرد. با این حال، این بناها از سال
داخلی وارد کرد. با این حال، این بناها از سال ۱۹۴۵ به سرعت مرمت شدند. کاستلو دل والنتینو امروز. از اواخر دهه ۱۹۴۰، این ساختمان که متعلق به دانشگاه پلی‌تکنیک تورین است، تنها میزبان برنامه‌های کارشناسی و کارشناسی ارشد گروه معماری بوده است. از سال ۱۹۹۷ این بنا در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفته است. کاستلو دل والنتینو که اخیراً مرمت شده و رنگ بیرونی اصلی آن نیز بازسازی شده است، به شکوه سابق خود بازگشته است. تالار زودیاک در ۱۲ مه ۲۰۰۷ بازگشایی شد و سایر اتاق‌های طبقه اول که دفاتر مدیر گروه معماری و طراحی
طبقه اول که دفاتر مدیر گروه معماری و طراحی دانشگاه پلی‌تکنیک تورین را در خود جای داده‌اند، نیز برای بازدیدکنندگان باز هستند. در ۷ فوریه ۲۰۱۸، کلیسای کوچک قرن هفدهمی کاستلامونته که در آغاز قرن بیستم دیوارکشی شده و در آخرین کارهای مرمت ساختمان دوباره کشف شده بود، برای عموم بازگشایی شد. معماری. این بنا به سبک کلاسیک معمول دوران باروک ساخته شده است، البته با تأثیرات قوی فرانسوی. ظاهر فعلی آن نتیجه بازسازی‌های بی‌شماری در طول قرن‌ها است. این بنا در زمینی به مساحت تقریبی یک هکتار واقع شده است که خود ساختمان بیش
تقریبی یک هکتار واقع شده است که خود ساختمان بیش از ۸۰۰۰ متر مربع از آن را اشغال می‌کند. این بنا دارای یک نقشه U شکل متقارن است که شامل یک حیاط داخلی بزرگ سنگفرش شده است که با یک دروازه یادبود در ضلع غربی هم‌مرز است. نماهای اصلی رو به شهر در ضلع غربی با گچبری و گچ‌کاری به رنگ روشن مشخص می‌شوند. نمای مرکزی دارای پنجره‌های چهارگوش منظم است که توسط سنگفرش‌های نئوکلاسیک پوشانده شده‌اند و ورودی اصلی در مرکز خودنمایی می‌کند که توسط یک ایوان سرپوشیده که هر دو توسط سه طاق گرد مشخص شده‌اند، برجسته شده است. نماهای
سه طاق گرد مشخص شده‌اند، برجسته شده است. نماهای جانبی بال‌هایی که غرفه‌ها را به هم متصل می‌کنند، نماهای مشابهی دارند، همان‌طور که سازه جانبی در جنوب، معروف به «آستین آزمایش‌های هیدرولیک» نیز همین وضعیت را دارد. سازه اصلی و قدیمی شامل ساختمان اصلی رو به ضلع شرقی، در فاصله کمی از رودخانه پو و مستقیماً روی خیابان ویرجیلیو، گذرگاه اصلی عابر پیاده پارک والنتینو، است. نمای شرقی با روکش آجری نمایان و یک راه پله دوتایی عظیم که رمپ‌های آن از ماژول مرکزی بیرون زده پایین می‌آیند، مشخص می‌شود. این ساختمان در مجموع پنج
می‌آیند، مشخص می‌شود. این ساختمان در مجموع پنج طبقه بالاتر از سطح زمین برای غرفه‌های گوشه‌ای، سه طبقه برای ساختمان میانی و بال جنوبی و تنها دو طبقه برای بال‌های جانبی متصل به دو غرفه جلویی در ضلع غربی دارد. دو ردیف پنجره شیروانی روی زمین‌ها در واقع وجود یک اتاق زیر شیروانی کاذب را شبیه‌سازی می‌کنند، یک تدبیر فنی و همچنین زیبایی‌شناختی که امکان تعدیل شیب تند سقف تخته سنگی، با الهام از معماری فرانسوی، را فراهم می‌کند.
مدل‌های پلاس سایز (به انگلیسی: Plus-size models) در صنعت مد ایتالیا از دههٔ ۲۰۱۰ به بعد به‌عنوان بخشی از روند جهانی «تنوع بدن» (Body Diversity) و «پذیرش بدن» (Body Positivity) به رسمیت شناخته شدند. این روند پاسخی به انتقادهای گسترده از معیارهای سخت‌گیرانهٔ لاغری در دنیای مد بود که به‌ویژه در ایتالیا، یکی از مراکز اصلی مد جهانی، بازتاب یافت. پیش‌زمینه. ایتالیا به‌عنوان خانهٔ برندهای بزرگ مد مانند ورساچه، دولچه و گابانا و گوچی، برای دهه‌ها از مدل‌های بسیار لاغر در نمایش‌های مد و تبلیغات خود استفاده می‌کرد.
در نمایش‌های مد و تبلیغات خود استفاده می‌کرد. این امر موجب انتقادهایی از سوی پژوهشگران، سیاست‌گذاران و فعالان اجتماعی شد که معتقد بودند این تصاویر موجب گسترش اختلالات خوردن در میان زنان جوان می‌شوند. ظهور مدل‌های پلاس سایز. در نیمهٔ دوم دههٔ ۲۰۱۰، با قدرت گرفتن جنبش «پذیرش بدن» و تأثیر رسانه‌های اجتماعی، نخستین مدل‌های پلاس سایز در هفته مد میلان روی صحنه رفتند. برندهایی مانند دولچه و گابانا و Elisabetta Franchi نخستین خانه‌های مد ایتالیایی بودند که از مدل‌های سایز بزرگ در کمپین‌های تبلیغاتی خود استفاده
سایز بزرگ در کمپین‌های تبلیغاتی خود استفاده کردند. تأثیر رسانه‌ها. پوشش رسانه‌ای در ایتالیا، به‌ویژه توسط "Vogue Italia" و "La Repubblica"، نقش مهمی در مشروعیت‌بخشی به مدل‌های پلاس سایز ایفا کرد. رسانه‌ها این پدیده را به‌عنوان نشانه‌ای از تغییر فرهنگی در برابر فشارهای دیرینهٔ زیبایی ایده‌آل معرفی کردند. نقدها و چالش‌ها. با وجود این تحولات، برخی منتقدان معتقدند که استفاده از مدل‌های پلاس سایز در ایتالیا بیشتر جنبهٔ تبلیغاتی دارد و هنوز تغییرات بنیادی در معیارهای صنعت مد این کشور رخ نداده است. منتقدان همچنین
صنعت مد این کشور رخ نداده است. منتقدان همچنین به کمبود نمایندگان واقعی «سایزهای متنوع» در کمپین‌های بزرگ اشاره کرده‌اند. نتیجه‌گیری. پدیدهٔ مدل‌های پلاس سایز در ایتالیا بازتابی از تحولات جهانی در صنعت مد است. این روند هرچند هنوز با محدودیت‌ها و نقدهایی روبه‌رو است، اما توانسته جایگاه تازه‌ای برای بازنمایی بدن‌های متنوع در یکی از مهم‌ترین پایتخت‌های مد جهان ایجاد کند.
نقش شبکه‌های اجتماعی در بازتعریف زیبایی در مد ایتالیا به روندی اشاره دارد که از اواخر دههٔ ۲۰۱۰ آغاز شد و طی آن پلتفرم‌هایی چون اینستاگرام، تیک‌تاک و یوتیوب به ابزارهای اصلی برای شکل‌دادن به معیارهای تازهٔ زیبایی و هنجارهای فرهنگی در صنعت مد این کشور تبدیل شدند. پیش‌زمینه. ایتالیا به‌عنوان یکی از مراکز اصلی مد جهان، دهه‌ها تحت سلطهٔ برندهایی چون گوچی، ورساچه و دولچه و گابانا بوده‌است. رسانه‌های سنتی معیارهای زیبایی محدود و اغلب مبتنی بر بدن‌های لاغر را ترویج می‌کردند. با رشد شبکه‌های اجتماعی، الگوهای زیبایی
می‌کردند. با رشد شبکه‌های اجتماعی، الگوهای زیبایی متنوع‌تر شدند و امکان دیده‌شدن مدل‌ها و اینفلوئنسرهایی از پیشینه‌ها و اندازه‌های متفاوت فراهم آمد. تأثیر اینستاگرام و تیک‌تاک. با ظهور اینستاگرام و تیک‌تاک، مدل‌ها و فعالان حوزهٔ «پذیرش بدن» توانستند در کنار برندهای مشهور، روایت‌های تازه‌ای از زیبایی ارائه دهند. کمپین‌هایی مانند «Gucci Beauty» و «Dolce &amp; Gabbana inclusive campaign» از این پلتفرم‌ها بهره گرفتند تا مخاطبان جوان‌تری را جذب کنند. نقش اینفلوئنسرها. اینفلوئنسرهای مد و زیبایی در ایتالیا، همچون
اینفلوئنسرهای مد و زیبایی در ایتالیا، همچون کیارا فراگنی، به‌عنوان رهبران فکری عمل کرده و معیارهای زیبایی را از انحصار برندهای لوکس خارج کرده‌اند. حضور اینفلوئنسرها باعث شد تا برندها در انتخاب مدل‌ها و کمپین‌های تبلیغاتی به سمت تنوع بیشتر حرکت کنند. نقدها و چالش‌ها. برخی پژوهشگران معتقدند که بازنمایی زیبایی در شبکه‌های اجتماعی همچنان با فیلترها و الگوریتم‌ها محدود می‌شود و اغلب تصاویر دست‌کاری‌شده را ترویج می‌کند. همچنین نگرانی‌هایی دربارهٔ فشار روانی بر کاربران جوان وجود دارد که ممکن است با مقایسهٔ خود با
جوان وجود دارد که ممکن است با مقایسهٔ خود با تصاویر «ایده‌آل» دچار مشکلات روانی شوند. نتیجه‌گیری. شبکه‌های اجتماعی نقش مهمی در بازتعریف زیبایی در مد ایتالیا داشته‌اند. این پلتفرم‌ها با گشودن فضا برای صداهای جدید و بدن‌های متنوع، استانداردهای سنتی زیبایی را به چالش کشیده‌اند، هرچند همچنان با محدودیت‌ها و انتقادهایی همراه هستند.
بازنمایی مردانگی در صنعت مد ایتالیایی به شیوه‌هایی اشاره دارد که برندهای مد، تبلیغات و رسانه‌های ایتالیایی در دوره‌های مختلف، تصویر «مرد ایده‌آل» را بازتولید کرده‌اند. این بازنمایی‌ها از مدل‌های سنتی «ماچو» و بدن‌های عضلانی در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ تا تصاویر اندروجینوس (بی‌جنسیتی) و متنوع در دههٔ ۲۰۱۰ به بعد تغییر یافته‌اند. پیش‌زمینه. ایتالیا به‌عنوان یکی از مراکز اصلی مد مردانه، نقشی محوری در شکل‌گیری هنجارهای مردانگی در اروپا داشته‌است. برندهایی چون جورجو آرمانی، ورساچه و دولچه و گابانا در دهه‌های پایانی
آرمانی، ورساچه و دولچه و گابانا در دهه‌های پایانی قرن بیستم، تصاویری از مردان با قدرت بدنی، جذابیت جنسی و سبک زندگی لوکس را در تبلیغات خود تثبیت کردند. تغییرات در قرن بیست و یکم. از اوایل دههٔ ۲۰۰۰ به بعد، خانه‌های مد ایتالیایی با بهره‌گیری از مدل‌های جوان‌تر و چهره‌های اندروجینوس، مفهوم تازه‌ای از مردانگی را ارائه دادند. کمپین‌های برند گوچی به رهبری آلساندرو میکله نمونه‌ای بارز از این تغییر بود که در آن عناصر زنانه و مردانه ترکیب شدند و هنجارهای سنتی به چالش کشیده شدند. نقدها. برخی منتقدان بر این باورند
کشیده شدند. نقدها. برخی منتقدان بر این باورند که صنعت مد ایتالیا با وجود حرکت به سمت بازنمایی‌های متنوع‌تر از مردانگی، همچنان در بازتولید تصاویر کلیشه‌ای از بدن مردانه نقش دارد. این تصاویر اغلب بدن‌های ورزیده و سبک زندگی لوکس را برجسته می‌کنند و کمتر بازتاب‌دهندهٔ واقعیت‌های اجتماعی متنوع در جامعهٔ ایتالیا هستند. نتیجه‌گیری. بازنمایی مردانگی در مد ایتالیا بازتابی از تغییرات فرهنگی و اجتماعی گسترده‌تر در این کشور است. اگرچه تصاویر سنتی همچنان در تبلیغات و رسانه‌ها حضور دارند، اما گرایش‌های جدید به سمت تنوع
حضور دارند، اما گرایش‌های جدید به سمت تنوع جنسیتی و گفتمان‌های فمینیستی، چارچوب‌های تازه‌ای از مردانگی را معرفی کرده‌اند.
موج‌های تازه هنر جهانی (به انگلیسی: New Waves in Global Art) به جریان‌ها و تحولات هنری معاصر گفته می‌شود که از آغاز قرن بیست‌ویکم در سطح بین‌المللی شکل گرفته‌اند. این موج‌ها شامل گسترش هنر دیجیتال، هنر مفهومی، جنبش‌های پسااستعماری، و روندهایی چون NFT، هنر محیطی و بازنمایی هویت‌های متنوع در بینال‌ها و نمایشگاه‌های جهانی هستند. پیش‌زمینه. پس از پایان جنگ سرد، مراکز هنر جهانی که پیش‌تر عمدتاً در اروپا و آمریکای شمالی متمرکز بودند، با حضور هنرمندان آسیا، آفریقا و آمریکای لاتین به سمت «چندمرکزی» شدن حرکت کردند.
و آمریکای لاتین به سمت «چندمرکزی» شدن حرکت کردند. بازارهای هنر معاصر و رویدادهایی مانند بینال ونیز، داکیومنتا و فریز آرت فیر نقشی کلیدی در معرفی این جریان‌ها داشته‌اند. هنر دیجیتال و فناوری. ظهور فناوری‌های نوین، به‌ویژه بلاک‌چین و NFT، چشم‌انداز تازه‌ای برای بازار هنر جهانی ایجاد کرد. حراجی‌هایی مانند کریستیز و ساتبیز از سال ۲۰۲۰ به بعد آثار دیجیتال را با قیمت‌های میلیون‌دلاری عرضه کردند و این روند به‌عنوان بخشی از موج تازه هنر معاصر شناخته می‌شود. رویکردهای پسااستعماری و هویت. بخش مهمی از موج‌های تازه
پسااستعماری و هویت. بخش مهمی از موج‌های تازه هنر جهانی به نقد روایت‌های سنتی هنر غربی و بازنمایی صداهای به‌حاشیه‌رانده‌شده اختصاص دارد. هنرمندان از آفریقا، خاورمیانه و جنوب آسیا تلاش کرده‌اند مفاهیم هویت، مهاجرت و استعمارزدایی را در آثار خود بازتاب دهند. این روند در رویدادهایی مانند بینال استانبول و بینال شانگهای برجسته بوده است. نقدها. با وجود رشد جریان‌های تازه، برخی منتقدان معتقدند که بازار هنر جهانی همچنان تحت سلطهٔ گالری‌ها و حراجی‌های غربی است و بسیاری از نمایشگاه‌های بین‌المللی از مدل‌های تجاری
از نمایشگاه‌های بین‌المللی از مدل‌های تجاری پیروی می‌کنند. همچنین، پدیدهٔ «هیاهوی رسانه‌ای» در هنر دیجیتال و NFTها از سوی برخی پژوهشگران به‌عنوان «حباب هنری» توصیف شده است. نتیجه‌گیری. موج‌های تازه هنر جهانی بازتابی از تحولات فناوری، اجتماعی و فرهنگی قرن بیست‌ویکم هستند. این جریان‌ها همزمان با چالش‌هایی چون تجاری‌شدن بیش از حد هنر، فرصت‌هایی برای بازاندیشی در مفهوم جهانی‌شدن و هویت فرهنگی نیز فراهم کرده‌اند.
رونن بار (؛ زادهٔ ۲۵ دسامبر ۱۹۶۵) یک افسر اطلاعاتی اسرائیلی است که از ۱۳ اکتبر ۲۰۲۱ تا ۱۵ ژوئن ۲۰۲۵ به عنوان مدیر شاباک خدمت کرد. او پس از آنکه از سال ۲۰۱۸ به عنوان معاون ناداف آرگامان خدمت می‌کرد، جایگزین او شد. بار توسط نخست‌وزیر نفتالی بنت منصوب شد و نامزدی او در ۱۱ اکتبر ۲۰۲۱ توسط کابینه اسرائیل تأیید شد. او در ۱۳ اکتبر ۲۰۲۱ به این سمت منصوب شد و در مارس ۲۰۲۵ اخراج شد، اگرچه اخراج او توسط دادگاه عالی اسرائیل به حالت تعلیق درآمد. او استعفای خود را در ماه آوریل ارائه کرد که از ژوئن لازم‌الاجرا شد.
در ماه آوریل ارائه کرد که از ژوئن لازم‌الاجرا شد. زندگی‌نامه. رونن بار در شهر رخووت با نام رونن برسوفسکی متولد شد. بار در سال ۱۹۸۴ به ارتش اسرائیل پیوست و به عنوان سرباز و افسر در واحد ویژه سایرت متکل خدمت کرد. پس از پایان خدمت سربازی در سال ۱۹۸۸، بار کافه‌ای در تل‌آویو به نام «کافه بغداد» افتتاح کرد. او در سال ۱۹۹۳ به عنوان مأمور میدانی به شاباک پیوست، و در سال ۲۰۱۱ به عنوان رئیس بخش عملیات شاباک منصوب شد. بار در سال ۲۰۱۶ رئیس بخش توسعه منابع و در سال ۲۰۱۸ معاون رئیس شاباک شد. او در ۱۱ اکتبر ۲۰۲۱ به عنوان
معاون رئیس شاباک شد. او در ۱۱ اکتبر ۲۰۲۱ به عنوان رئیس شاباک نامزد شد و دو روز بعد این سمت را به عهده گرفت. در ابتدا انتظار می‌رفت بار تا سال ۲۰۲۶ به عنوان مدیر خدمت کند، اما در مارس ۲۰۲۵، پس از آنکه بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر، ادعا کرد که به او «اعتماد» ندارد، به اتفاق آرا توسط دولت اسرائیل اخراج شد. بار دولت را به دلیل تحقیق در مورد دخالت و نفوذ قطر در دفتر نخست‌وزیر، در پرونده‌ای که به عنوان «ماجرای ارتباط قطری» شناخته می‌شود، متهم به اخراج او کرد. دوره بار در نیمه شب ۱۵ ژوئن ۲۰۲۵، پس از استعفای رسمی
بار در نیمه شب ۱۵ ژوئن ۲۰۲۵، پس از استعفای رسمی او، به پایان رسید. بار دارای مدرک لیسانس علوم سیاسی و فلسفه با رتبه ممتاز از دانشگاه تل‌آویو و مدرک فوق لیسانس مدیریت عمومی از دانشگاه هاروارد است. او علاوه بر عبری، به زبان عربی نیز مسلط است. تلاش برای برکناری و استعفا. در یادداشتی که برای همه کارکنان در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۳ منتشر شد، بار مسئولیت عدم خنثی کردن حملات ۷ اکتبر حماس را بر عهده گرفت. او نوشت: «مسئولیت با من است. با وجود مجموعه‌ای از اقداماتی که انجام دادیم، متأسفانه روز شنبه نتوانستیم بازدارندگی کافی
متأسفانه روز شنبه نتوانستیم بازدارندگی کافی برای خنثی کردن حمله ایجاد کنیم. زمان برای تحقیقات وجود خواهد داشت. اکنون ما در حال مبارزه هستیم.» در یک فایل صوتی که در ۳ دسامبر ۲۰۲۳ منتشر شد، شنیده شد که بار می‌گوید پس از حملات ۷ اکتبر حماس، اسرائیل رهبران حماس را «در هر مکانی» خواهد کشت، حتی اگر سال‌ها طول بکشد. «ما مصمم به انجام این کار هستیم، اینجا مونیخ ماست» که به تلاش‌های اسرائیل برای تلافی‌جویی علیه تروریست‌های مسئول کشتار مونیخ که منجر به کشته شدن ۱۱ اسرائیلی شد، اشاره دارد. در ۱۶ مارس ۲۰۲۵، نخست‌وزیر
شد، اشاره دارد. در ۱۶ مارس ۲۰۲۵، نخست‌وزیر بنیامین نتانیاهو اعلام کرد که قصد دارد پیشنهادی را برای پایان دادن به نقش بار به عنوان رئیس شاباک به دولت ارائه دهد و ادعا کرد که «در هر زمانی، اما به ویژه در چنین جنگ حیاتی، نخست‌وزیر باید به مدیر [شاباک] اعتماد کامل داشته باشد. اما متأسفانه، وضعیت برعکس است.» در ۲۰ مارس ۲۰۲۵، کابینه اسرائیل به دنبال جنجالی که در آن شاباک در حال بررسی ادعاهای مربوط به کارکنان دفتر نخست‌وزیر و قطر بود، به برکناری بار رأی داد که از ۱۰ آوریل یا زمانی که مدیر جدیدی انتخاب شود، لازم
۱۰ آوریل یا زمانی که مدیر جدیدی انتخاب شود، لازم الاجرا خواهد بود. بنا به گزارش‌ها، نتانیاهو از بار به دلیل حمایتش از کمیسیون تحقیق دولتی در ۷ اکتبر، که یکی از دلایل برکناری بار بود، انتقاد کرد. گالی بهارو-میارا، دادستان کل، پیش از برکناری خود گفته بود که بار بدون تأیید قبلی کمیته مشورتی در مورد انتصابات ارشد، نمی‌تواند برکنار شود. در ۲۱ مارس ۲۰۲۵، برکناری بار توسط دادگاه عالی اسرائیل پس از دادخواستی که به‌طور مشترک توسط یش عتید، اتحاد ملی، دموکرات‌ها و اسرائیل خانه ما ثبت شد، و دادخواست جداگانه‌ای که توسط
خانه ما ثبت شد، و دادخواست جداگانه‌ای که توسط جنبش برای دولت با کیفیت در اسرائیل و انجمن «دیوارهای محافظ اسرائیل» ثبت شد، به حالت تعلیق درآمد. دادگاه در ۹ آوریل حکم داد که تا زمانی که حکم منع تعقیب صادر شده پابرجاست، نمی‌توان بار را اخراج کرد و به هر دو طرف تا ۲۰ آوریل فرصت داده شد تا به مصالحه برسند. بار در یک سوگندنامه گفت که نتانیاهو «او را تحت فشار قرار داده تا از آن دسته از شهروندان اسرائیلی که اعتراضات ضد دولتی را رهبری و تأمین مالی کرده بودند، جاسوسی کند» و «در صورت بروز بحران قانون اساسی، وفاداری
کند» و «در صورت بروز بحران قانون اساسی، وفاداری شخصی را فراتر از احکام دیوان عالی کشور مطالبه کرده است». پس از تصمیم دولت، چندین نهاد و حزب مخالف دادخواستی را علیه برکناری بار به دیوان عالی کشور ارائه کردند. در ۲۱ مارس، قاضی دیوان عالی، گیلا کنفی-اشتاینیتز، حکم اخراج را متوقف کرد و دستور داد که «حداکثر تا ۸ آوریل» جلسه استماع در یک هیئت گسترده‌تر برگزار شود. در پاسخ به این دادخواست، دولت استدلال کرد که این موضوع مورد رسیدگی قرار نگرفته است. در ۸ آوریل ۲۰۲۵، دیوان عالی کشور دادخواست‌ها را بررسی کرد و حکم
دیوان عالی کشور دادخواست‌ها را بررسی کرد و حکم داد که نتانیاهو از اعلام جایگزین منع شده است، اما اجازه مصاحبه با نامزدهای احتمالی را دارد. قضات افزودند که دولت از حذف بار از مشاوره‌ها منع شده است. این تصمیم به رئیس شاباک و نخست‌وزیر اجازه می‌دهد تا در حمایت از ادعاهای واقعی خود، شهادت‌نامه ارائه دهند. در عین حال، دولت و دادستان کل اسرائیل، گالی بهاراو-میارا، می‌توانند تا ۲۰ آوریل به یک توافق برسند. در ۲۸ آوریل، بار استعفای خود را که از ۱۵ ژوئن لازم‌الاجرا است، ارائه کرد و دلیل آن را مسئولیت عدم جلوگیری از
ارائه کرد و دلیل آن را مسئولیت عدم جلوگیری از حملات ۷ اکتبر دانست. سوگندنامه رئیس شاباک. در ۲۱ آوریل، رونن بار، رئیس شاباک، سوگندنامه‌ای را به دادگاه ارائه داد که بیشتر آن محرمانه و برخی از آن علنی بود. بار در سوگندنامه خود ادعا می‌کند که نتیجه‌گیری او از توالی وقایع این است که منشأ تمایل به پایان دادن به دوران تصدی او نه در سطح حرفه‌ای، بلکه در انتظار وفاداری شخصی از جانب او به نخست‌وزیر است و تا نوامبر ۲۰۲۴، شاباک از نخست‌وزیر تعریف و تمجیدهای زیادی دریافت کرده بود. در بخش عمومی سوگندنامه، بار ادعاهای
کرده بود. در بخش عمومی سوگندنامه، بار ادعاهای زیر را مطرح کرد: در ۲۱ مه، دیوان عالی کشور اخراج وکیل را «غیرقانونی» اعلام کرد. زندگی شخصی. همسر بار، دفنا، خواهر کارآفرین شای آغاسی است.
تاریخ هنر از غار تا گالری به سیر تحول هنر بشری از نخستین نقاشی‌های غار تا شکل‌گیری گالری‌ها و موزه‌های مدرن اشاره دارد. این مسیر چندین هزار ساله بازتابی از تغییرات فرهنگی، اجتماعی و فناورانه جوامع بشری است و نشان می‌دهد که چگونه هنر در خدمت دین، سیاست، زیبایی‌شناسی و بیان فردی قرار گرفته است. هنر پیشاتاریخ. قدیمی‌ترین نمونه‌های هنر شناخته‌شده در نقاشی‌های غار مانند لاسکو در فرانسه و آلتامیرا در اسپانیا دیده می‌شوند (۴۰٬۰۰۰ تا ۱۰٬۰۰۰ پیش از میلاد). این نقاشی‌ها شامل تصاویر حیوانات، شکار و نمادهای آیینی