payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از ارتفاع ساختمان مدت‌ها پیش از بین رفته بود. یک حکاکی دیگر با عنوان «بقایای تئاتر پمپئی»، نمای هنری‌تری از این سازه را نشان می‌دهد. این تصویر که رو به جنوب شرقی است، فرض می‌کند که ایما کاویا باقی‌مانده در سمت غربی، جایی که پله‌های باستانی معبد ونوس قرار داشته‌اند، شکافته شده است. این تصویر همچنین به‌طور برجسته یک طاق زیربنایی باقی‌مانده را نشان می‌دهد که در ابتدا از مدیا و سوما کاویا پشتیبانی می‌کرده است. به نظر می‌رسد پیرانسی نقاشی‌های خود را تا حد زیادی بر اساس آنچه می‌توانسته تصور کند، بنا کرده است،
بر اساس آنچه می‌توانسته تصور کند، بنا کرده است، همان‌طور که در افسانه «نمایشی از بقایای فعلی تئاتر پمپئی»، او به صراحت اشاره می‌کند که این حکاکی‌ها نشان می‌دهند که اگر سازه‌های مدرن از محل حذف شوند، تئاتر چگونه به نظر خواهد رسید. لوئیجی کانینا (۱۷۹۵–۱۸۵۶) اولین کسی بود که تحقیقات جدی در مورد تئاتر انجام داد. کانینا هر خرابه‌ای را که می‌توانست بررسی کرد و سپس این اطلاعات را با توصیف معروف ویتروویوس از یک تئاتر رومی ترکیب کرد و در نتیجه یک طرح کاری از تئاتر تهیه کرد. بعداً در سال ۱۸۳۷، ویکتور بالتارد از کار
کرد. بعداً در سال ۱۸۳۷، ویکتور بالتارد از کار کانینا و همچنین اطلاعات جمع‌آوری‌شده از شکل شهر برای ساخت یک طرح دقیق‌تر استفاده کرد. بالتارد، بسیار شبیه پیرانسی قبل از خود، طرحی از آنچه که خرابه‌ها در صورت کاوش کامل به نظر می‌رسند، ایجاد کرد. شرح. سازه و چهارراه متصل به آن کاربردهای متعددی داشتند. این ساختمان بزرگ‌ترین سردابه را در بین تمام تئاترهای رومی داشت. این منطقه که در پشت صحنه و درون یک محوطه قرار داشت، توسط مشتریان بین اجراها یا اجراها برای قدم زدن، خرید نوشیدنی یا فقط برای فرار از آفتاب یا باران
خرید نوشیدنی یا فقط برای فرار از آفتاب یا باران به رواق‌های سرپوشیده استفاده می‌شد. رواق پمپئی شامل مجسمه‌هایی از هنرمندان و بازیگران بزرگ بود. طاق‌های طولانی که مجموعه‌هایی از نقاشی‌ها و مجسمه‌ها را به نمایش می‌گذاشتند و همچنین فضای بزرگی که برای برگزاری اجتماعات و جلسات عمومی مناسب بود، این مکان را به دلایل زیادی برای رومیان جذاب می‌کرد. فواره‌های باشکوه با آب خریداری شده از یک قنات نزدیک تغذیه و ذخیره می‌شدند. مشخص نیست که آیا منبع آب برای راه‌اندازی سیستم آبرسانی بیش از چند ساعت در روز کافی بوده است یا
آبرسانی بیش از چند ساعت در روز کافی بوده است یا اینکه منبع دیگری به فواره‌ها اجازه می‌داد تقریباً بدون توقف کار کنند. بقایای ضلع شرقی چهارراه و سه از چهار معبد از دوره‌های قبلی که اغلب با تئاتر مرتبط بودند را می‌توان در لارگو دی توره آرژانتین مشاهده کرد. معبد چهارم تا حد زیادی توسط خیابان‌های مدرن رم پوشیده شده است. این مکان باستان‌شناسی به دستور موسولینی در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ کاوش شد. بقایای کمیاب خود تئاتر را می‌توان در زیرزمین خیابان پینتا یافت. طاق‌های تئاتر اصلی را می‌توان در انبارهای رستوران‌های این
تئاتر اصلی را می‌توان در انبارهای رستوران‌های این خیابان و همچنین در دیوارهای هتل سوله آل بیسیونه یافت. پایه‌های تئاتر و همچنین بخشی از طبقه اول و غار باقی مانده است، اما به دلیل ساخت و ساز بیش از حد و گسترش، پنهان شده‌اند. ساخت و سازهای بیش از حد در طول قرن‌ها منجر به این شده است که ویرانه‌های باقی مانده از سازه اصلی تئاتر در سازه‌های مدرن گنجانده شوند. معماری. ویژگی‌های تئاترهای رومی مشابه تئاترهای یونانی اولیه است که بر روی آنها بنا شده‌اند. با این حال، تئاترهای رومی تفاوت‌های خاصی دارند، مانند اینکه به
رومی تفاوت‌های خاصی دارند، مانند اینکه به جای سازه‌های خاکی یا دامنه تپه، بر روی پایه‌های خود ساخته شده‌اند و از همه طرف کاملاً محصور هستند. روم تا این زمان هیچ تئاتر دائمی در داخل دیوارهای شهر نداشت. تئاترها و آمفی تئاترها سازه‌های چوبی موقت بودند که می‌توانستند به سرعت مونتاژ و جدا شوند. تلاش‌ها برای ساخت سازه‌های سنگی دائمی همیشه توسط چهره‌های سیاسی متوقف می‌شد یا به سادگی به نتیجه نمی‌رسید. ظاهراً پمپئی از بازدید از تئاتر یونانی میتیلن در لسبوس الهام گرفته بود تا تئاتر خود را بسازد. این سازه ممکن است
بود تا تئاتر خود را بسازد. این سازه ممکن است همتای فروم رومی بوده باشد. تکمیل این سازه همچنین ممکن است باعث ساخت فروم امپراتوری شده باشد. ژولیوس سزار برای کپی کردن استفاده پمپئی از غنایم جنگی برای نشان دادن و تجلیل از پیروزی‌های خود هنگام ساخت فروم خود که به نوبه خود توسط امپراتورها کپی می‌شد، به آنجا آمد. استفاده از فضای عمومی با معماری معابد برای جاه‌طلبی‌های سیاسی شخصی از سولا و کسانی که قبل از دیکتاتور بودند، گرفته شده است. استفاده از انجمن‌ها و آیین‌های مذهبی برای تجلیل شخصی و تبلیغات سیاسی، تلاشی
مذهبی برای تجلیل شخصی و تبلیغات سیاسی، تلاشی برای ارائه یک تصویر عمومی بود. استفاده از پایه‌های بتنی و سنگی، امکان ایجاد یک تئاتر و آمفی‌تئاتر رومی مستقل را فراهم کرد. صحنه و صحنه‌های جلوی بخش‌های تئاتر مستقیماً به سالن اجتماعات متصل شده‌اند و هر دو یک سازه واحد را تشکیل می‌دهند که از اطراف محصور شده است، در حالی که تئاترهای یونانی این دو را از هم جدا می‌کنند. غار - محل نشستن - قطری حدود ۱۵۰ تا ۱۶۰ متر داشت؛ غار تقریباً ۹۵ متر طول داشت. این امر باعث ایجاد مشکلات آکوستیکی شد که نیاز به تکنیک‌های مختلفی برای
آکوستیکی شد که نیاز به تکنیک‌های مختلفی برای غلبه بر آنها داشت. این معماری الگویی برای تقریباً تمام تئاترهای آینده روم و سراسر امپراتوری بود. سازه‌های قابل توجهی که از سبک مشابهی استفاده کردند، تئاتر مارسلوس و تئاتر بالبوس هستند که هر دو را می‌توان در نقشه مرمری شهر مشاهده کرد. مجموعه معابد مرتبط. به منظور ساخت تئاتر به عنوان یک سازه سنگی دائمی، کارهای مختلفی از جمله ساخت و ساز در خارج از دیوارهای شهر انجام شد. پمپئی با تقدیم تئاتر به ونوس ویکتوریکس و ساخت معبد مرکزی در غار، این سازه را به یک زیارتگاه بزرگ
مرکزی در غار، این سازه را به یک زیارتگاه بزرگ برای خدای شخصی خود تبدیل کرد. او همچنین چهار معبد جمهوری‌خواه از دوره‌های پیشین را در بخشی به نام «منطقه مقدس» در جایی که امروزه به نام لارگو دی توره آرژانتین شناخته می‌شود، گنجاند. کل مجموعه مستقیماً بر روی بخش قدیمی‌تر ساخته شده است که طرح کلی سازه را هدایت می‌کند. به این ترتیب، این سازه دارای یک بافت مذهبی روزمره بود و مجموعه‌ای از معابد قدیمی‌تر را در سازه جدیدتر جای داد. معبد ای در قرن سوم پیش از میلاد ساخته شد و احتمالاً معبد جوتورنا است که توسط گایوس
شد و احتمالاً معبد جوتورنا است که توسط گایوس لوتاتیوس کاتولوس پس از پیروزی او بر کارتاژی‌ها در سال ۲۴۱ پیش از میلاد ساخته شد. این معبد بعدها به کلیسا بازسازی شد؛ محراب آن هنوز وجود دارد. معبد بی معبدی دایره‌ای شکل با شش ستون باقی‌مانده، توسط کوینتوس لوتاتیوس کاتولوس در سال ۱۰۱ پیش از میلاد برای جشن گرفتن پیروزی‌اش بر سیمبری ساخته شد؛ این معبد Aedes Fortunae Huiusce Diei بود، معبدی که به «شانس روز جاری» اختصاص داده شده بود. مجسمه عظیمی که در طول کاوش‌ها پیدا شد و اکنون در موزه‌های کاپیتولین نگهداری می‌شود،
شد و اکنون در موزه‌های کاپیتولین نگهداری می‌شود، مجسمه خود الهه بود. فقط سر، بازوها و پاها از مرمر بودند: سایر قسمت‌ها که با لباس پوشیده شده بودند، از برنز بودند. معبد سی قدیمی‌ترین معبد از این چهار معبد است که قدمت آن به قرن چهارم یا سوم پیش از میلاد برمی‌گردد و احتمالاً به فرونیا، الهه باستانی باروری به خط ایتالیک، اختصاص داده شده بود. پس از آتش‌سوزی سال ۸۰ میلادی، این معبد مرمت شد و موزاییک‌های سفید و سیاه اتاقک داخلی معبد به این مرمت برمی‌گردد. معبد دی بزرگ‌ترین معبد از بین این چهار معبد است؛ قدمت آن
بزرگ‌ترین معبد از بین این چهار معبد است؛ قدمت آن به قرن دوم پیش از میلاد مسیح با مرمت‌های اواخر دوره جمهوری برمی‌گردد و به لارس پرمارینی اختصاص داده شده بود، اما تنها بخش کوچکی از آن کاوش شده است (یک خیابان بخش عمده آن را پوشانده است).
تئاتر مارسلوس () یک تئاتر روباز باستانی در رم، ایتالیا بود که در سال‌های پایانی جمهوری روم ساخته شد. این تئاتر در ریون مدرن سنت آنجلو واقع شده است. در قرن شانزدهم، به یک کاخ تبدیل شد. ساخت و ساز و کاربری دوره رومی. فضای این تئاتر توسط ژولیوس سزار، که قبل از شروع ساخت آن به قتل رسید، خالی شد. این تئاتر تا سال ۱۷ قبل از میلاد به اندازه‌ای پیشرفت کرده بود که بخشی از جشن بازی‌های غیرمذهبی در داخل تئاتر برگزار می‌شد. این تئاتر در سال ۱۳ قبل از میلاد تکمیل شد و رسماً در سال ۱۲ قبل از میلاد توسط آگوستوس، که به نام
در سال ۱۲ قبل از میلاد توسط آگوستوس، که به نام برادرزاده‌اش مارکوس کلودیوس مارسلوس که در سال ۲۳ قبل از میلاد درگذشته بود، نامگذاری شده بود، افتتاح شد. جزئیاتی از ماکت کوچک ژیسموندی از روم باستان در موزه تمدن روم، که تئاتر مارسلوس را بین سیرکوس فلامینیوس و فوروم اولیتوریوم، بازار سبزیجات رومی، نشان می‌دهد. پلی که آن را به جزیره تیبر متصل می‌کند، پل فابریسیوس است. این تئاتر ۱۱۱ متر قطر داشت و بزرگ‌ترین و مهم‌ترین تئاتر در روم باستان بود؛ در ابتدا می‌توانست بین ۱۱۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰ تماشاگر را در خود جای دهد.
بین ۱۱۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰ تماشاگر را در خود جای دهد. کاتالوگی که در پایان قرن چهارم گردآوری شده، ظرفیت صندلی‌های تئاتر را ۱۷۵۸۰ نفر ثبت کرده است. این بنا نمونه‌ای چشمگیر از چیزی بود که قرار بود به یکی از فراگیرترین اشکال معماری شهری در جهان روم تبدیل شود. این تئاتر عمدتاً از توف و بتن با سنگ‌هایی با الگویی به نام اوپوس رتیکولاتوم ساخته شده بود که کاملاً با تراورتن سفید پوشیده شده بودند. با این حال، این بنا همچنین اولین ساختمان قابل تاریخ‌گذاری در روم است که از آجر پخته رومی استفاده کرده است، که در آن زمان معرفی
پخته رومی استفاده کرده است، که در آن زمان معرفی جدیدی از جهان یونان بود. شبکه طاق‌ها، راهروها، تونل‌ها و رمپ‌هایی که دسترسی به فضای داخلی چنین تئاترهای رومی را فراهم می‌کردند، معمولاً با پرده‌ای از ستون‌های محصور به سبک یونانی تزئین می‌شدند: دوریک در پایه، ایونیک در وسط. اعتقاد بر این است که از ستون‌های قرنتی برای طبقه بالا استفاده شده است، اما این موضوع قطعی نیست زیرا این تئاتر در قرون وسطی بازسازی شده و ردیف بالای صندلی‌ها و ستون‌ها حذف شده‌اند. مانند سایر تئاترهای رومی در مکان‌های مناسب، این تئاتر دارای
تئاترهای رومی در مکان‌های مناسب، این تئاتر دارای دهانه‌هایی بود که از طریق آنها می‌توانستیم محیط طبیعی را ببینیم، در این مورد جزیره تیبر در جنوب غربی. صحنه نمایش دائمی، صحنه نمایش، نیز مانند سایر تئاترهای رومی به بالای غار صعود می‌کرد. دوران باستان. اهمیت لودی اسکاینچی در طول مبارزات انتخاباتی در اواخر جمهوری به خوبی شناخته شده است و توسط تئاتر پمپی (۵۵ پیش از میلاد)، آمفی تئاتر موقت استاتیلیوس توروس (۲۹ پیش از میلاد)، تئاتر بالبوس (۱۳ پیش از میلاد) و در واقع تئاتر مارسلوس مستند شده است. ژولیوس سزار ساخت
تئاتر مارسلوس مستند شده است. ژولیوس سزار ساخت تئاتری را برنامه‌ریزی کرد که قرار بود با تئاتری که پمپی در کمپس مارتیوس ساخته بود، رقابت کند. برای این منظور، منطقه وسیعی مصادره شد، از جمله تخریب چندین ساختمان مقدس، مانند معبدی که به الهه پیتاس اختصاص داده شده بود و معبدی که شاید با معبد دیانا شناخته می‌شد. با این حال، در زمان مرگ دیکتاتور، فقط پایه‌ها گذاشته شده بود و کار توسط آگوستوس از سر گرفته شد، که با پول خود منطقه حتی بزرگتری را خریداری کرد. این گسترش احتمالاً شامل اشغال بخش منحنی سیرکوس فلامینیوس بود
شامل اشغال بخش منحنی سیرکوس فلامینیوس بود که از آن زمان به بعد به یک میدان ساده تبدیل شد و جابجایی و بازسازی بناهای مقدس اطراف، مانند معبد باستانی آپولو و معبد بلونا را نیز شامل می‌شد. اولین استفاده از ساختمان جدید برای سرگرمی به سال ۱۷ قبل از میلاد، در طول «بازی‌های سکولار» برمی‌گردد. در سال ۱۳ قبل از میلاد، ساختمان جدید رسماً با بازی‌های مجلل افتتاح شد و به مارکوس کلودیوس مارسلوس، برادرزاده امپراتور، پسر خواهرش اکتاویا، که آگوستوس او را به عنوان وارث تعیین کرده بود و دخترش جولیا را به ازدواج او درآورده
کرده بود و دخترش جولیا را به ازدواج او درآورده بود، اما زودرس فوت کرده بود، تقدیم شد. سوتونیوس نقل می‌کند که در طول مراسم افتتاحیه، صندلی کورول آگوستوس فرو ریخت و او به پشت افتاد. در این مراسم، چهار ستون از سنگ مرمر آفریقایی، که از خانه مارکوس امیلیوس اسکاوروس در پالاتین گرفته شده بود، و یک مجسمه برنزی طلاکاری شده از مارسلوس روی صحنه تئاتر قرار داده شد. این صحنه ابتدا در زمان وسپاسیان مرمت شد و مرمت‌های بیشتر در زمان الکساندر سوروس انجام شد. با وجود احتمال استفاده مجدد از برخی بلوک‌های تراورتن از نما در
استفاده مجدد از برخی بلوک‌های تراورتن از نما در مرمت پل سستیوس در سال ۳۷۰، به نظر می‌رسد که این تئاتر همچنان مورد استفاده قرار می‌گرفته است و در سال ۴۲۱ مجسمه‌های قرار داده شده در ساختمان توسط پترونیوس ماکسیموس، معمار برجسته شهری، مرمت شدند. عصر قرون وسطی. در قرون وسطی، به تدریج ساختمان‌های کوچکی در آن ساخته شد و به قلعه‌ای مستحکم تبدیل شد که در ابتدا متعلق به خانواده فافو یا فابی، معروف به پِشِریا (قرن دوازدهم)، سپس به خانواده پیرلئونی (قرن چهاردهم) و سپس از نیمه دوم قرن چهاردهم به خانواده ساولی رسید که
از نیمه دوم قرن چهاردهم به خانواده ساولی رسید که کاخ موجود (پالازو ساولی اورسینی) را توسط بالداساره پروزی در بالای طاق‌های نما بازسازی کردند. در قرن هجدهم، این بنا به مالکیت دوک‌های اورسینی گراوینا درآمد، تا زمان مصادره‌های دهه ۱۹۳۰ و اقدامات آزادسازی بعدی (۱۹۲۶–۱۹۳۲)، که با آن مغازه‌ها و خانه‌های متعددی که طاق‌ها و فضای اطراف را اشغال کرده بودند، از بین رفتند. در همان زمان، طاق‌ها، که در آن زمان حدود ۴ متر ارتفاع داشتند، از خاک بیرون آورده شدند. مرمت‌ها شامل تثبیت بخشی از طاق‌های داخلی، با استفاده از
شامل تثبیت بخشی از طاق‌های داخلی، با استفاده از تیرهای آجری، و بازسازی بخشی از نما، با از سرگیری طرح معماری طاق‌های سنگی بود. استفاده‌های بعدی. این تئاتر در اوایل قرن چهارم میلادی از رده خارج شد و این سازه به عنوان معدن سنگ مورد استفاده قرار گرفت، به عنوان مثال، برای پونز سستیوس در سال ۳۷۰ میلادی. با این حال، مجسمه‌های داخل ساختمان توسط پترونیوس ماکسیموس در سال ۴۲۱ میلادی مرمت شدند و سازه باقی مانده هنوز ساختمان‌های مسکونی کوچکی را در خود جای داده بود. در اوایل قرون وسطی، این تئاتر به عنوان قلعه خانواده
اوایل قرون وسطی، این تئاتر به عنوان قلعه خانواده رومی فافو یا فابی (که «از پشریا» نامیده می‌شدند) مورد استفاده قرار می‌گرفت و سپس در پایان قرن یازدهم (زمانی که به عنوان تمپلوم مارسلی شناخته می‌شد)، توسط پیر لئونی و بعدها وارثانش (پیر لئونی‌ها) مورد استفاده قرار گرفت. این امر این مجموعه را از تخریب بیشتر نجات داد. ساولی‌ها آن را در قرن سیزدهم در اختیار داشتند. بعدها، در قرن شانزدهم، اقامتگاه اورسینی‌ها، که توسط بالداساره پروزی طراحی شده بود، بر روی ویرانه‌های تئاتر باستانی ساخته شد. تا قرن نوزدهم، افزایش
تئاتر باستانی ساخته شد. تا قرن نوزدهم، افزایش ارتفاع در سطح خیابان به این معنی بود که تقریباً نیمی از طبقه همکف در زیر آن قرار دارد. اکنون طبقات فوقانی به چندین کلوپ تقسیم شده‌اند و اطراف آن به عنوان محلی برای کنسرت‌های کوچک تابستانی مورد استفاده قرار می‌گیرد؛ رواق اوتاویا در شمال غربی منتهی به گتوی رومی و تیبر در جنوب غربی قرار دارد. سفارت نظام سلطنتی مالت در واتیکان در محوطه کازا لیتا - پالازو اورسینی، در تئاترو مارچلو واقع شده است. ساختار. تئاتر مارسلوس یکی از قدیمی‌ترین بناهای تئاتر رومی باقی‌مانده است
از قدیمی‌ترین بناهای تئاتر رومی باقی‌مانده است که در آن طرح تئاتر رومی کاملاً مشخص به نظر می‌رسد، با "غار" نیم‌دایره‌ای که توسط زیرساخت‌های پیچیده‌ای پشتیبانی می‌شود. دیوارهای شعاعی، که توسط طاق‌های بشکه‌ای شیب‌دار در زیر پله‌های غار به هم متصل شده‌اند، توسط دو راهروی متحدالمرکز، یکی خارجی، با دهانه قوسی و دیگری داخلی ("آمبولاکروم شوالیه‌ها") قطع می‌شوند. ساختار طاق‌ها در گروه‌های شش‌تایی تکرار می‌شود: یکی با یک رمپ کمی صعودی به داخلی‌ترین راهرو منتهی می‌شود، دو راهروی مجاور رمپ‌هایی را برای بالا و پایین
دو راهروی مجاور رمپ‌هایی را برای بالا و پایین رفتن از طبقات بالا در خود جای داده‌اند، در حالی که سه راهروی دیگر به هم متصل هستند. فراتر از راهروی داخلی، طاق‌ها با اتاق‌های بلند، باریک و کم‌ارتفاع ادامه می‌یابند. بیرونی‌ترین اتاق‌ها که توسط دیوارهای بنایی از هم جدا شده‌اند و احتمالاً قدمت آنها به دوره ژولیو-کلودیان برمی‌گردد، احتمالاً از ابتدا به عنوان مغازه مورد استفاده قرار می‌گرفتند. یک اتاق مرکزی دارای تزئینات گچبری سفید روی طاق است که به صورت دایره و هشت ضلعی با چهره‌های رپرتوار چیده شده است که
و هشت ضلعی با چهره‌های رپرتوار چیده شده است که احتمالاً در نیمه دوم قرن دوم خلق شده‌اند. این تئاتر می‌توانست تقریباً ۱۵۰۰۰ تماشاگر و در اوج ظرفیت تا ۲۰۰۰۰ نفر را در خود جای دهد، تخمینی که با آنچه در کاتالوگ‌های منطقه‌ای گزارش شده است، مطابقت دارد. نمای ساختمان. نمای تراورتن دارای سه ردیف طاق است، دو ردیف پایینی با طاق‌هایی که توسط ردیفی از نیم ستون‌های دوریک (با سرستون‌های توسکانی و بدون پایه) در طبقه همکف و نیم ستون‌های ایونیک در طبقه بالا قاب شده‌اند. در ابتدا، ۴۱ طاق و ۴۲ نیم ستون وجود داشت. این دو ردیف
۴۱ طاق و ۴۲ نیم ستون وجود داشت. این دو ردیف با نواری با برآمدگی‌های مربوط به نیم ستون‌ها از هم جدا شده‌اند که به عنوان یک ردیف زهی عمل می‌کند. اتاق زیر شیروانی در طبقه سوم، که آثار کمی از آن باقی مانده است، دارای یک دیوار پیوسته بود و با ستون‌های قرنتی تزئین شده بود. سنگ‌های تاج با ماسک‌های تئاتری مرمر سفید بزرگ تزئین شده بودند که برخی از آنها در حین کاوش‌ها کشف شدند. ارتفاع اصلی باید تقریباً به ۳۲٫۶۰ متر رسیده باشد (امروزه بخش باقی مانده تقریباً ۲۰ متر است). استفاده از ردیف‌های معماری مختلف در یک ساختمان
استفاده از ردیف‌های معماری مختلف در یک ساختمان واحد از معماری دوران سولان (به عنوان مثال، تابولاریوم) الهام گرفته شده است. مصالح و تکنیک‌های ساخت. با توجه به باتلاقی بودن زمین، که بسیار نزدیک به رودخانه است، پایه‌ها با قرار دادن شمع‌های بلوط تقویت شدند که بر روی آن یک سکوی بتنی گسترده ریخته شد، که دو ردیف اول پایه‌های بنایی قرار دارد. جایگزینی مصالح برای بلوک‌های تشکیل دهنده ستون‌ها نیز به الزامات استاتیک پاسخ داد: قوس‌های داخلی راهرو، دیوارهای شعاعی گوه‌ها و بخش اول طاق‌ها برای ده متر اول از بلوک‌های توف
و بخش اول طاق‌ها برای ده متر اول از بلوک‌های توف ساخته شده و پس از آن از سیمانی اپوس با روکش مشبک، با درج‌های تراورتن برای پایه‌ها و سنگ‌های تاج استفاده شده است. دیوارهای راهروهای داخلی از مصالح بنایی ساخته شده‌اند. طاق‌ها همگی از بتن ساخته شده‌اند. اتاق انتهای ورودی مرکزی بخشی از گچبری تزئینی روی طاق را حفظ کرده است. غار. غار (با قطر ۱۲۹٫۸۰ متر) به یک بخش پایینی که از «آمابولاکروم شوالیه‌ها» قابل دسترسی بود، یک بخش میانی که از طبقه دوم قابل دسترسی بود و یک بخش بالایی که از طریق پله‌ها از طبقه بالا قابل
یک بخش بالایی که از طریق پله‌ها از طبقه بالا قابل دسترسی بود، تقسیم می‌شد. در نزدیکی ارکستر (با قطر ۳۷ متر)، پله‌های مرمری کوتاهی که جایگاه‌های رزرو شده را در خود جای داده بودند، دیده شده‌اند. صحنه. صحنه که به خاطر شکوه و جلالش مورد توجه قرار گرفته و چندین بار مرمت شده است، کاملاً از بین رفته است، اما در قطعه‌ای از شکل شهر سوران، طرح مرمری روم باستان که به اوایل قرن سوم برمی‌گردد، به تصویر کشیده شده است. این صحنه مستطیل شکل بود و رواقی با شش ستون رو به بیرون داشت. در طرفین صحنه دو «سالن کارگردانی» وجود
داشت. در طرفین صحنه دو «سالن کارگردانی» وجود داشت، اتاق‌های رأسی که با طاق‌های متقاطع پوشیده شده بودند. در اتاق سمت چپ، یک ستون و یک ستون هنوز پابرجا هستند. پشت صحنه یک اکسدرا بزرگ قرار داشت که دو معبد بازسازی‌شدهٔ پیتاس و دیانا در آن قرار گرفته بودند. اهمیت معماری. تئاتر مارسلوس نمونه‌ای جالب از گذار به سبک کلاسیک در اواخر عصر آگوستین است که با غنای خاصی از تزئینات (مانند کتیبه دوریک در ردیف اول) آمیخته شده است. متانت ساختار نما، آن را به الگویی مرجع برای همه تئاترها و آمفی تئاترهای رومی آینده تبدیل کرد.
همه تئاترها و آمفی تئاترهای رومی آینده تبدیل کرد. با این حال، این اثر بدون ابهامات خاص خود نبود، همان‌طور که از عرض‌های متغیر طاق‌های دهانه‌ها مشهود است. تأثیر. به گفته کریستوفر رن در طراحی خود برای تئاتر شلدونیان، آرزوی «شکوه روم باستان قابل تشخیص در تئاتر مارسلوس» را داشت، اگرچه طراحی آن «مشتق آشکاری از تئاتر نیم دایره‌ای مارسلوس نیست» و هیچ مدرکی مبنی بر الگوبرداری از آن وجود ندارد. کپی‌ها. ماکتی با مقیاس ۱:۱۰۰ از این تئاتر در اتاق نهم موزه تمدن رومی در رم یافت می‌شود.
انقلاب بوم‌شناختی برای زندگان یک حزب سیاسی کوچک در فرانسه است که در سال ۲۰۱۸ توسط آیمریک کارون بنیان‌گذاری شد که در سال ۲۰۲۲ به عنوان تنها نماینده پارلمان آن انتخاب شد. ایدئولوژی. انقلاب بوم‌شناختی برای زندگان، که خود را یک حزب سیاسی ضد گونه‌پرست و طرفدار بوم‌شناسی ژرف‌نگر توصیف می‌کند، بر رد جایگاه کالایی جانوران تأکید دارد. انقلاب بوم‌شناختی برای زندگان یک حزب سیاسی آشکارا وگان است که ادعا می‌کند «بهره‌کشی و کشتار جانوران ناانسان برای ارضای هوس‌های غذایی بیمارگونه و غیرضروری» را رد می‌کند. انقلاب
غذایی بیمارگونه و غیرضروری» را رد می‌کند. انقلاب بوم‌شناختی برای زندگان چهار حق اساسی برای جانوران ناانسانی تعیین می‌کند:
قانون ایتالیا، نظام حقوقی در سراسر جمهوری ایتالیا است. نظام حقوقی ایتالیا دارای منابع تولید متعددی است. این منابع در یک مقیاس سلسله مراتبی مرتب شده‌اند که تحت آن، حاکمیت یک منبع پایین‌تر نمی‌تواند با حاکمیت یک منبع بالاتر (سلسله مراتب منابع) در تضاد باشد. قانون اساسی ۱۹۴۸ منبع اصلی است. قانون مدنی ایتالیا بر اساس قانون مدون رومی با عناصری از قانون مدنی ناپلئونی و قوانین بعدی است. قانون مدنی ۱۹۴۲ جایگزین قانون اصلی ۱۸۶۵ شد قانون مجازات ("قانون روکو") نیز در زمان فاشیسم (۱۹۳۰) نوشته شد. هم قانون مدنی و هم
زمان فاشیسم (۱۹۳۰) نوشته شد. هم قانون مدنی و هم قانون مجازات به منظور انطباق با قانون اساسی دموکراتیک فعلی و تغییرات اجتماعی اصلاح شده‌اند. قوه مقننه. مادهٔ ۱۱۷ قانون اساسی ایتالیا تقسیم قدرت قانون‌گذاری را میان پارلمان ملی و شوراهای منطقه‌ای بر اساس موضوعات مشخص‌شده تعیین می‌کند. قوانینی که توسط پارلمان ایتالیا تصویب می‌شوند و در سراسر کشور لازم‌الاجرا هستند؛ در حالی که قوانین تصویب‌شده توسط شوراهای منطقه‌ای، خوانده می‌شوند و تنها در همان منطقه اعتبار دارند. بر اساس بند دوم مادهٔ ۱۱۷، پارلمان ملی صلاحیت
بر اساس بند دوم مادهٔ ۱۱۷، پارلمان ملی صلاحیت قانون‌گذاری در حوزه‌هایی دارد که به‌طور صریح در آن بند ذکر شده‌اند—از جمله سیاست خارجی، دفاع، مهاجرت، نظام قضایی، و استانداردهای آموزشی. در مقابل، شوراهای منطقه‌ای در سایر حوزه‌ها که در قانون اساسی به‌عنوان «صلاحیت باقیمانده» شناخته می‌شوند، اختیار قانون‌گذاری دارند؛ مانند بهداشت محلی، گردشگری، آموزش منطقه‌ای، و توسعهٔ اقتصادی. این تقسیم‌بندی، بازتابی از ساختار نیمه‌فدرال ایتالیاست که تلاش می‌کند میان وحدت ملی و خودمختاری منطقه‌ای تعادل برقرار کند. همچنین فهرست
خودمختاری منطقه‌ای تعادل برقرار کند. همچنین فهرست دومی از موضوعات مندرج در بند سوم ماده ۱۱۷ با عنوان موضوعات قانون‌گذاری همزمان وجود دارد که در آن مناطق دارای قدرت قانونگذاری هستند، به جز تعیین اصول اساسی (قوانین چارچوب) که در اختیار ایالت است. در نظام حقوقی ایتالیا، دولت نیز می‌تواند اقدامی با قدرت قانونی صادر کند که فرمان قانونی نام دارد؛ اما این فرمان باید در مدت زمان مشخصی توسط پارلمان تأیید شود، در غیر این صورت اعتبار خود را از دست خواهد داد. علاوه بر این، پارلمان می‌تواند از طریق قانونی موسوم به
بر این، پارلمان می‌تواند از طریق قانونی موسوم به قانون تفویض، اختیار قانون‌گذاری در موضوعی خاص را به دولت واگذار کند. این قانون نه‌تنها باید پیش از صدور مقررات دولتی تصویب شود، بلکه حدود و چارچوب‌هایی را نیز برای عملکرد دولت در آن حوزه تعیین می‌کند. نتیجهٔ این تفویض، صدور فرمان تقنینی توسط دولت است. اقدامی که از نظر حقوقی با قانون برابر است، اما منشأ آن تفویض پارلمان است. قدرت ابتکار قانون‌گذاری در ایتالیا به چند نهاد تعلق دارد: این سازوکارها، بازتابی از تلاش برای تلفیق دموکراسی نمایندگی، مشارکت مردمی، و
برای تلفیق دموکراسی نمایندگی، مشارکت مردمی، و کارآمدی اجرایی در فرایند قانون‌گذاری هستند. هنوز در حوزه قدرت قانونگذاری، مواردی وجود دارد که در آن به مردم حاکم تعلق دارد: از طریق برگزاری همه‌پرسی لغو و در امور مربوط به قانون اساسی، از طریق برگزاری همه‌پرسی تأیید قوانین اساسی. همه قوانین باید توسط رئیس‌جمهور ایتالیا اعلام شوند که فقط یک بار می‌تواند آن را به تعویق بیندازد، در غیر این صورت، اگر قانونی را مغایر با قانون اساسی بداند، حق وتوی آن را در پارلمان خواهد داشت. منابع قانون. در ایتالیا، هنجارهای قانونی
داشت. منابع قانون. در ایتالیا، هنجارهای قانونی از منابع حقوقی زیر سرچشمه می‌گیرند: در رابطه با منابع خارجی، ماده ۱۱۷ قانون اساسی ایتالیا: «قدرت قانونگذاری توسط دولت و مناطق، مطابق با قانون اساسی و همچنین با محدودیت‌های ناشی از نظم جامعه و تعهدات بین‌المللی، اعمال می‌شود.» حقوق خصوصی. حقوق خصوصی بخشی از نظام حقوقی حقوق مدنی است که جزئی از قانون عادی محسوب می‌شود. که شامل روابط بین افراد می‌شود، مانند قانون قراردادها و مسئولیت‌های مدنی (همان‌طور که در حقوق عرفی نامیده می‌شود) و قانون تعهدات (همان‌طور که در
نامیده می‌شود) و قانون تعهدات (همان‌طور که در نظام‌های حقوقی مدنی نامیده می‌شود). در حقوق ایتالیا، نهاد اصلی تنظیم‌کننده حقوق خصوصی، قانون مدنی ایتالیا است که هم بر حقوق مدنی و هم بر حقوق تجاری حاکم است. قانون مدنی ایتالیا با فرمان سلطنتی شماره ۲۶۲ مورخ ۱۶ مارس ۱۹۴۲ تصویب و در ۲۱ آوریل همان سال لازم‌الاجرا شد. این قانون از ادغام قانون مدنی ایتالیا مصوب ۱۸۶۵ و قانون تجاری ایتالیا مصوب ۱۸۸۲ متولد شد این قانون به شش کتاب تقسیم شده است که به ترتیب به عناوین، فصل‌ها، بخش‌ها و همچنین ۲۹۶۹ ماده تشکیل شده‌اند. این
بخش‌ها و همچنین ۲۹۶۹ ماده تشکیل شده‌اند. این شش کتاب به ترتیب به افراد و خانواده، میراث، اموال، اوراق قرضه، کار و حمایت از حقوق می‌پردازند. حقوق عمومی. حقوق عمومی بخشی از حقوق است که روابط بین اشخاص حقوقی و دولت، بین نهادهای مختلف درون یک کشور، بین شاخه‌های مختلف حکومت، و همچنین روابط بین افرادی که مستقیماً به جامعه مربوط می‌شوند را تنظیم می‌کند. حقوق عمومی شامل قانون اساسی، حقوق اداری و حقوق جزا می‌شود. قانون اساسی. دولت ایتالیا می‌تواند در شرایط اضطراری یا فوری، فرمانی با قدرت قانون صادر کند که باید در
یا فوری، فرمانی با قدرت قانون صادر کند که باید در مدت زمان مشخصی توسط پارلمان تأیید شود، در غیر این صورت اعتبار خود را از دست خواهد داد. این نوع فرمان‌ها برای پاسخ‌گویی سریع به بحران‌ها یا نیازهای فوری کشور به‌کار می‌روند، اما همچنان تحت نظارت نهاد قانون‌گذاری قرار دارند تا از سوءاستفاده جلوگیری شود. افزون بر این، پارلمان می‌تواند از طریق قانونی خاص، اختیار قانون‌گذاری در موضوعی مشخص را به دولت واگذار کند. این قانون، محدودهٔ موضوع، اصول راهنما، و مدت زمان اختیار را تعیین می‌کند و دولت موظف است در چارچوب آن
را تعیین می‌کند و دولت موظف است در چارچوب آن عمل کند. نتیجهٔ این تفویض، صدور فرمانی با قدرت قانون است که منشأ آن نه ابتکار دولت بلکه اجازهٔ رسمی پارلمان است. قدرت پیشنهاد قانون محدود به نمایندگان پارلمان نیست، بلکه مردم نیز می‌توانند از طریق جمع‌آوری حداقل پنجاه هزار امضا، طرحی را به پارلمان ارائه دهند. همچنین شورای وزیران می‌تواند لوایح قانونی پیشنهاد دهد، مشروط بر آن‌که این لوایح توسط رئیس‌جمهور امضا شوند. این سازوکارها نشان‌دهندهٔ تلاش برای ایجاد تعادل میان کارآمدی اجرایی، مشارکت مردمی، و نظارت قانونی