payamvha/North_RAG huggingface dataset:
«ایتالیای بی‌طرف» یک مجله سیاسی راست‌گرا بود که در رم، ایتالیا منتشر می‌شد. این مجله در سال ۱۹۹۲ تأسیس شد و اولین شماره آن در ۱۶ دسامبر ۱۹۹۲ منتشر شد. مارچلو ونزیانی مدیر مؤسس این مجله بود، که به صورت هفتگی چهارشنبه‌ها منتشر می‌شد. ونزیانی در سال ۱۹۹۵ هنگامی که ناشر تا حدی توسط یک شرکت اروگوئه‌ای خریداری شد، مجله را ترک کرد. پیترانجلو بوتافوکو به عنوان مدیر جانشین او در این پست فعالیت کرد. در پایان سال ۱۹۹۵، "مجلهٔ «ایتالیای قدیم»" پس از تعطیلی موقت، دوباره راه‌اندازی شد. این مجله در مارس ۱۹۹۶ به دلیل
راه‌اندازی شد. این مجله در مارس ۱۹۹۶ به دلیل ورشکستگی شرکت انتشاراتی تعطیل شد.
ایده یک مجله دو زبانه ایتالیایی و انگلیسی است که از سال ۱۹۷۴ به‌طور مداوم در بروکلین، نیویورک منتشر می‌شود. تاریخچه. «به عنوان مجله رسمی حلقه فرهنگی از مولا دی باری نیویورک تأسیس شد… این مجله به رشد و پیشرفت خود ادامه داده است… و به مرجعی معتبر برای جامعه ایتالیایی در آمریکا تبدیل شده است.» «ایده، به مدیریت لئوناردو کامپانیل، به صورت رایگان در اختیار هر کسی که درخواست می‌کرد، قرار می‌گرفت: سنتی که از سال ۱۹۷۴، سال به سال تکرار می‌شد و آنچه را که زمانی فقط یک مجله بزرگ (با فرمت صفحه گسترده) بود، به مجله‌ای
مجله بزرگ (با فرمت صفحه گسترده) بود، به مجله‌ای تبدیل کرد که به‌طور گسترده توزیع می‌شود و جوایز متعددی دریافت کرده است…»، با ۴۸–۶۰ صفحه، فرمت تابلوئید و تمام رنگی. ایده توسط کنسولگری ایتالیا در نیویورک به عنوان خبرنامه رسمی جامعه ایتالیایی مورد استفاده قرار گرفت. «این مجله بسیاری از فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی را برای جامعه ایتالیایی، از جمله مسابقات سالانه خانم پولیا، ایالات متحده آمریکا و خانم ایده، تأمین مالی و حمایت مالی می‌کرد. برندگان بورسیه دریافت می‌کردند… تیزیانو توماس دوسنا در سال ۱۹۹۰ نقش مدیر
تیزیانو توماس دوسنا در سال ۱۹۹۰ نقش مدیر تحریریه را بر عهده گرفت.»... مجله «ایده» به مدت ۳۹ سال در بروکلین دفاتر اداری داشت، تا اینکه نسخه کاغذی خود را متوقف کرد»، و به یک مجله آنلاین تبدیل شد. این مجله «جایزه بین‌المللی گلوبو تریکالر ۲۰۱۲» را دریافت کرد، «شبیه به جایزه اسکار برای ایتالیایی‌های مشهور خارج از کشور که در وطن خود ناشناخته هستند… به خاطر تقریباً چهل سال خدمت به جامعه ایتالیایی در آمریکا.» روزنامه‌نگاران. در این مجله، نویسندگان و روزنامه‌نگاران معتبر و مشهور ایتالیایی و ایتالیایی-آمریکایی
معتبر و مشهور ایتالیایی و ایتالیایی-آمریکایی بسیاری حضور داشته‌اند، مانند تیزیانو توماس دوسنا (نویسنده و ناشر ایتالیایی-آمریکایی اهل یونکرز)، رابرت ویسکوزی (عضو بنیاد ملی علوم انسانی، از مؤسسه ایتالیایی-آمریکایی جان دی. کالاندرا و رئیس انجمن نویسندگان ایتالیایی-آمریکایی)، آنتونی جولیان تامبوری، پاتریزیا دی فرانکو، فدریکو توستی (۱۸۹۸–۲۰۰۱)، «شاعر رومانسکوی شناخته شده». لیندا آن لوچیاوو، مدیر بخش انگلیسی، «شاعر، منتقد و نمایشنامه‌نویس» شناخته شده‌ای است. این مجله که با نام "مجله ایده" نیز شناخته می‌شود، بیش
مجله که با نام "مجله ایده" نیز شناخته می‌شود، بیش از بیست سال است که توسط لئوناردو کامپانیل اداره می‌شود.
فابریزیو ساکومانی (۲۲ نوامبر ۱۹۴۲ – ۸ اوت ۲۰۱۹) اقتصاددان، مقام دولتی و مدیر کل بانک ایتالیا بود. او میان آوریل ۲۰۱۳ تا فوریه ۲۰۱۴ به عنوان وزیر اقتصاد و دارایی فعالیت کرد. از ۱۳ آوریل ۲۰۱۸ تا زمان مرگش، ساکومانی رئیس یونی‌کردیت بود. زندگی اولیه و تحصیلات. ساکومانی در ۲۲ نوامبر ۱۹۴۲ در رم به دنیا آمد. او در سال ۱۹۶۶ مدرک کارشناسی ارشد اقتصاد و بازرگانی را از دانشگاه بوکونی دریافت کرد. همچنین در دانشگاه پرینستون دوره‌های تکمیلی اقتصاد پولی و بین‌المللی گذراند. حرفه. ساکومانی بیشتر دوران کاری خود را در بانک
حرفه. ساکومانی بیشتر دوران کاری خود را در بانک ایتالیا گذراند. تنها وقفه‌های کاری او مربوط به فعالیت در صندوق بین‌المللی پول (۱۹۷۰–۱۹۷۵) و بانک اروپایی بازسازی و توسعه در لندن بود که در سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ معاون رئیس آن بود. او همچنین میان سال‌های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۷ ریاست کمیته سیاست ارزی مؤسسه پولی اروپا را بر عهده داشت. او از ژوئن ۱۹۶۷ کار خود را در بانک ایتالیا آغاز کرد و در ۲ اکتبر ۲۰۰۶ به عنوان مدیر کل منصوب شد و در سال ۲۰۱۲ دوباره به این سمت رسید. وی عضو هیئت مدیره بانک تسویه‌های بین‌المللی و نماینده
هیئت مدیره بانک تسویه‌های بین‌المللی و نماینده جایگزین رئیس بانک ایتالیا در شورای حکام بانک مرکزی اروپا بود. ساکومانی همچنین عضو شورای شورای روابط خارجی اروپا، اندیشکده‌ای بین‌المللی در حوزه سیاست خارجی و امنیتی بود. وزیر اقتصاد و دارایی. در ۲۷ آوریل ۲۰۱۳، نخست‌وزیر منتخب انریکو لتا اعلام کرد که ساکومانی وزیر اقتصاد و دارایی در کابینه لتا خواهد بود. دوره او در ۲۸ آوریل آغاز شد و جانشین ویتوریو گریلی گردید. ساکومانی یکی از تکنوکرات‌های کابینه لتا به شمار می‌رفت. در ۲۲ فوریه ۲۰۱۴ و با تشکیل کابینه رنتسی به
در ۲۲ فوریه ۲۰۱۴ و با تشکیل کابینه رنتسی به ریاست ماتئو رنتسی، او جای خود را به پیر کارلو پادوان داد. آثار، سال‌های پایانی و مرگ. ساکومانی در سال ۲۰۰۸ کتابی با عنوان "مدیریت ثبات مالی بین‌المللی: رام‌کنندگان ملی در برابر ببرهای جهانی" (Managing international financial stability: National tamers versus global tigers) منتشر کرد. در سال ۲۰۱۱، دانشگاه بوکونی او را به عنوان «فارغ‌التحصیل سال» معرفی کرد. در اکتبر ۲۰۱۴ نیز به سمت مشاور ارشد در OMFIF منصوب شد. ساکومانی در ۸ اوت ۲۰۱۹ در سان تئودورو، ساردینیا در سن
در ۸ اوت ۲۰۱۹ در سان تئودورو، ساردینیا در سن ۷۶ سالگی درگذشت. پس از مرگش، ژان-پیر موستیه مدیرعامل یونی‌کردیت او را فردی فرهیخته، باهوش و انسانی با فرهنگ و طنز توصیف کرد. پس از او، چزاره بیسونی به عنوان رئیس موقت یونی‌کردیت برگزیده شد.
آی او دونا () یک مجله هفتگی زنان و ضمیمه شنبه روزنامه ایتالیایی "کوریره دلا سرا" است. این مجله اولین ضمیمه یک روزنامه است که بر خوانندگان زن تمرکز دارد. این مجله از سال ۱۹۹۶ منتشر می‌شود و دفتر مرکزی آن در میلان، ایتالیا است. تاریخچه و مشخصات. "مجله آی او دونا" در مارس ۱۹۹۶ آغاز به کار کرد، که اولین مجله زنان به عنوان ضمیمه یک روزنامه ایتالیایی بود. این مجله به عنوان ضمیمه شنبه پیک عصر به فروش می‌رسد. این مجله بخشی از آرسی‌اس است، و توسط تبلیغات آر سی، بخش مجلات این شرکت، در میلان منتشر می‌شود. از سال ۲۰۱۵،
این شرکت، در میلان منتشر می‌شود. از سال ۲۰۱۵، دیامانته دالسیو سردبیر این هفته‌نامه بود که مقالاتی در مورد هنر، فرهنگ، مد، لوازم آرایشی، سرگرمی، دکوراسیون و آشپزی منتشر می‌کرد. دالسیو در ژانویه ۲۰۱۰ به این سمت منصوب شد. ضمیمه زنان روزنامه اسپانیایی "ال موندو با" "نام «یو دونا»" که در سال ۲۰۰۵ آغاز به کار کرد، با الگوبرداری از "آی او دونا" منتشر شد. وب‌سایت "آی‌او دونا" در سال ۲۰۱۲ راه‌اندازی شد. تیراژ مجله "آی او دونا" از دسامبر ۲۰۰۲ تا نوامبر ۲۰۰۳، ۵۱۴۹۴۶ نسخه بود این رقم در سال ۲۰۰۷، ۵۰۲۰۵۷ نسخه بود
نسخه بود این رقم در سال ۲۰۰۷، ۵۰۲۰۵۷ نسخه بود میانگین تیراژ آن در سال ۲۰۰۹، ۴۳۵۰۰۰ نسخه بود. در سال ۲۰۱۰، این مجله ۴۳۹۰۲۳ نسخه فروخت.
ییرژی استاروستا (؛ ۱۹۲۳ یا ۱۹۲۴ – ۱۵ فوریه ۲۰۱۲) مربی فوتبال اهل چکسلواکی بود.
ایتالیا توریتا ( ایتالیای برج‌دار » ( به ایتالیایی: Turreted Italy) تجسم یا تمثیل ملی ایتالیا است، به شکل زنی جوان که سرش با تاجی دیواری احاطه شده و برج‌هایی آن را کامل می‌کنند (از این رو در زبان ایتالیایی به آن "turrita" یا «با برج» می‌گویند). این نماد اغلب با "Stella d'Italia" (ستاره ایتالیا) همراه است که قدیمی‌ترین نماد ملی ایتالیا است، زیرا قدمت آن به سنت یونانی-رومی برمی‌گردد، که از آن به اصطلاح "Italia turrita e stellata" (ایتالیای برج‌دار و پرستاره) گرفته شده است، و با سایر ویژگی‌های اضافی، که
گرفته شده است، و با سایر ویژگی‌های اضافی، که رایج‌ترین آنها شاخ نعمت است. نمایش تمثیلی با برج‌ها، که ریشه در روم باستان دارد، نمونه‌ای از نشان‌شناسی مدنی ایتالیا است، به طوری که تاج دیواری نیز نماد شهرهای ایتالیا است. ایتالیا توریتا، که یکی از نمادهای ملی ایتالیا به‌شمار می‌رود، طی سده‌ها در عرصه‌های هنر، سیاست و ادبیات بازنمایی گسترده‌ای داشته است. شکل کلاسیک آن، که ریشه در اسطورهٔ کهن «مادر بزرگ مدیترانه» دارد و به‌طور نهایی در گذر از سدهٔ شانزدهم به هفدهم میلادی به‌دست چزاره ریپا تعریف و تثبیت شد، حامل
میلادی به‌دست چزاره ریپا تعریف و تثبیت شد، حامل معنایی نمادین است. این بازنمایی، شکوه و نجابت شهرهای ایتالیا را (از رهگذر تاج بُرج‌دار، فراوانی محصولات کشاورزی شبه‌جزیرهٔ ایتالیا را (به‌وسیلهٔ شاخ فراوانی و سرنوشت درخشان ایتالیا را که با «ستارهٔ ایتالیا» تجسم می‌بخشد. ظاهر و نمایش. شخصیت ایتالیا عموماً به عنوان زنی با اندامی نسبتاً مجلل، با ویژگی‌های معمول مدیترانه‌ای، مانند رنگ پوست و موهای تیره، به تصویر کشیده می‌شود. در طول تاریخ، این کشور بارها ویژگی‌هایی را که با آنها توصیف می‌شود، تغییر داده است:
را که با آنها توصیف می‌شود، تغییر داده است: دسته‌ای از خوشه‌های گندم در دست (نماد باروری و اشاره به اقتصاد کشاورزی شبه جزیره ایتالیا)، شمشیر یا ترازو، استعاره‌هایی از عدالت، یا شاخ و برگ، تمثیلی از فراوانی؛ در دوران فاشیسم، این نماد همچنین از یکی از نمادهای این جنبش سیاسی، فاشیسم، پشتیبانی می‌کرد. پس از تولد پرچم ایتالیا، که در سال ۱۷۹۷ رخ داد، اغلب با لباسی سبز، سفید و قرمز نشان داده می‌شود. در بالای سر برج ایتالیا، اغلب یک ستاره پنج پر، به اصطلاح (نماد سرنوشت درخشان ایتالیا) به تصویر کشیده شده است که از
درخشان ایتالیا) به تصویر کشیده شده است که از زمان Risorgimento یکی از نمادهای شبه جزیره ایتالیا است و از سال ۱۹۴۸ عنصر غالب نشان جمهوری ایتالیا بوده است. هنگامی که با "ستاره ایتالیا" همراه می‌شود، که قدیمی‌ترین نماد ملی ایتالیا است، زیرا قدمت آن به سنت یونانی-رومی برمی‌گردد، ایتالیای برج‌دار و پرستاره نامیده می‌شود. ارتباط ستاره با ایتالیا ابتدا در ایلیوپرسیس اثر استسیخروس و سپس در آثار ویرژیل و دیگر شاعران یافت می‌شود. این ستاره در اواخر دوران امپراتوری به شخصیت ایتالیا اضافه شد. با این حال، نمایش کلاسیک
شخصیت ایتالیا اضافه شد. با این حال، نمایش کلاسیک "ایتالیا توریتسا (Italia turrita") از سکه‌ای که در زمان امپراتور روم، آنتونینوس پیوس، ضرب شده بود، سرچشمه می‌گیرد. این نمایشگاه بر روی یک کره زمین نشسته و یک شاخ و برگ و یک عصای سلطنتی در دست دارد. در طول قرن‌ها، شمایل‌نگاری ایتالیای برج‌دار با اضافه و حذف ویژگی‌های مختلف، تکامل مداومی داشته است: نسخه نهایی شخصیت‌پردازی شبه‌جزیره ایتالیا در آغاز قرن‌های ۱۶ و ۱۷ به لطف چزاره ریپا تعریف شد. جنبهٔ کلاسیک «ایتالیا توریتا» که ریشه در اسطورهٔ نخستین «الهه مادر»
توریتا» که ریشه در اسطورهٔ نخستین «الهه مادر» دارد، به‌طور نمادین و بر پایهٔ حضور یا غیاب برخی ویژگی‌ها، مفاهیم گوناگونی را منتقل می‌کند: شکوه و نجابت شهرهای ایتالیا (از طریق تاج بُرج‌دار)، فراوانی محصولات کشاورزی شبه‌جزیرهٔ ایتالیا، ثروت طبیعی این سرزمین (نمادین‌شده در پوشش فاخر یا «جامهٔ غنی»)، برتری و سیطرهٔ ایتالیا بر جهان (با نماد کرهٔ زمین که یادآور دو دورهٔ تاریخی است: دوران روم باستان و عصر «رُم پاپ‌ها»)، سلطه بر دیگر ملت‌ها (نشان‌داده‌شده با عصای سلطنتی و سرنوشت درخشان ایتالیا (با حضور «ستارهٔ
سلطنتی و سرنوشت درخشان ایتالیا (با حضور «ستارهٔ ایتالیا»). مکان‌های نمایندگی. "ایتالیا توریتسا" در طول تاریخ در بسیاری از زمینه‌های ملی به تصویر کشیده شده است: تمبرها، افتخارات، سکه‌ها، بناهای تاریخی، روی گذرنامه و اخیراً، در پشت کارت شناسایی ایتالیایی. تمثیل ایتالیا همچنین در طومارهای نقشه‌های باستانی متعدد وجود دارد. او برای اولین بار در سال ۱۵۹۵ در نقشه‌ای که در پاررگون، اثر جغرافیایی جاکومو گاستالدی، موجود است، ظاهر شد؛ سپس در اثری از ویلم بلائو که در سال ۱۶۳۵ منتشر شد، با تاج دیواری که توسط یک ستاره
سال ۱۶۳۵ منتشر شد، با تاج دیواری که توسط یک ستاره شش پر درخشان احاطه شده است. از جمله تصاویر قابل توجه از تجسم شبه جزیره ایتالیا، تصویری است که در نقشه عمومی ایتالیا اثر ژان-دومینیک کاسینی نشان داده شده است که در سال ۱۷۹۳ منتشر شد. تاریخچه. در روم باستان. منابع کهن از وجود اثری با عنوان ایتالیا پیکتا («ایتالیای نگاشته/نقاشی‌شده») در معبد تلوس در روم باستان یاد می‌کنند که به سال ۲۶۸ پیش از میلاد بازمی‌گردد. این اثر امروزه بر جای نمانده است و ماهیت دقیق آن روشن نیست؛ برخی احتمال می‌دهند که یا یک نقشه بوده
روشن نیست؛ برخی احتمال می‌دهند که یا یک نقشه بوده است یا تجسمی تمثیلی از شخصیت‌پردازی ایتالیا. ریشه زن برج‌دار به شخصیت سیبل، خدای باروری با ریشه آناتولیایی، مرتبط است که در بازنمایی‌های او، تاجی دیواری بر سر دارد. در طول جنگ دوم پونیک (۲۱۸ تا ۲۰۲ پیش از میلاد)، در حالی که هانیبال در ایتالیا غوغا می‌کرد، کاهنان رومی پیش‌بینی کردند که روم تنها در صورتی نجات خواهد یافت که تصویر سیبل، یعنی الهه کوه آیدا، به اطراف تروا برسد. این تصویر، سنگی سیاه که در پسینوس نگهداری می‌شود، به روم منتقل و در معبد پیروزی قرار
می‌شود، به روم منتقل و در معبد پیروزی قرار داده شد. سپس ارتش روم هانیبال را شکست داد و شهر نجات یافت. از آن زمان، سیبل به یکی از ایزدان روم بدل شد و با عنوان مگنا ماتر («مادر بزرگ») شناخته گردید، هرچند آیین پرستش او به سبب داشتن مناسک آیینی شورمندانه و آیین‌های خلسه‌وار با مخالفت‌هایی روبه‌رو شد. اهمیت سیبل در دین رومی زمانی پررنگ‌تر گردید که ویرژیل در سرودن انه‌اید (۳۱ تا ۱۹ پیش از میلاد) روایت کرد که چگونه سفر انه‌آس نیز به یاری این الهه حمایت شد: سیبل چوب درختان را برای ساخت کشتی‌ها فراهم آورد و آن‌ها
درختان را برای ساخت کشتی‌ها فراهم آورد و آن‌ها را از آتش تورنوس نجات داد. همچنین به لطف وقایع جنگ اجتماعی (۹۱ پیش از میلاد - ۸۸ پیش از میلاد)، که شاهد تقابل روم و "شهرداری" ایتالیایی بود، شخصیت سیبله سپس شروع به نشان دادن ایده یک ایتالیای صلح‌آمیز و متحد تحت حکومت روم کرد، زیرا انئاس مردمان لاتین و همچنین فضای مقدس "پومریوم" را که اکنون به کل شبه جزیره گسترش یافته بود، آرام کرده بود. در طول جنگ اجتماعی، یک شخصیت تمثیلی از ایتالیا بر روی سکه‌ای ضرب شده توسط کورفینیوم، پایتخت سوچی که برای گسترش شهروندی روم
کورفینیوم، پایتخت سوچی که برای گسترش شهروندی روم به تمام ایتالیا شورش کرده بود، ظاهر شد، اگرچه هنوز تاج برج‌دار به آن داده نشده بود. در دوران امپراتوری روم، زنان خانواده امپراتوری در تصاویر رسمی، لباس سیبله، یعنی با تاجی برج‌دار، به تن می‌کردند. این تصویر با شخصیت‌پردازی تمثیلی شبه‌جزیره ادغام شد و به‌طور فزاینده‌ای به نماد ایتالیا تبدیل شد. نماد "ایتالیا توریتسا" توسط امپراتور تراژان معرفی شد، که آن را بر روی طاق خود که در بنونتو در سال‌های ۱۱۴–۱۱۷ ساخته شده بود، حجاری کرد. پس از آن، از سال ۱۳۰ میلادی به
بود، حجاری کرد. پس از آن، از سال ۱۳۰ میلادی به بعد، در زمان امپراتوران هادریان، آنتونینوس پیوس، مارکوس اورلیوس، کومودوس، سپتیموس سوروس و کاراکالا، سکه‌های رومی نماد تمثیلی ایتالیا را به عنوان زنی لباس‌پوشیده و برج‌دار که گاهی اوقات یک شاخ (cornucopia) حمل می‌کند، بازتولید کردند. در زمان سلطنت آنتونینوس پیوس، یک سسترسیوس ضرب شد که ایتالیا را به عنوان زنی برج‌دار نشان می‌داد، که بر روی یک کره زمین نشسته و در یک دست شاخ (cornucopia) و در دست دیگر عصای فرمان را نگه داشته است. کرهٔ زمین و عصای سلطنتی، «ایتالیا»
نگه داشته است. کرهٔ زمین و عصای سلطنتی، «ایتالیا» را به‌عنوان میهن رومیان در هیئت دارندهٔ حاکمیت بر جهان بازنمایی می‌کردند، در حالی که شاخ فراوانی نماد ثروت و وفور نعمت بود. تاج دیواری نیز نماد رومی یا شهروندی و جامعهٔ شهری به‌شمار می‌رفت. پس از سقوط امپراتوری روم، «ایتالیا توریتا» همچنان به‌عنوان تصویری کلاسیک برای شخصیت‌بخشی تمثیلی به ایتالیا مورد استفاده قرار گرفت. از قرون وسطی تا قرن هجدهم. در قرن‌های پس از سقوط امپراتوری روم غربی، شبه‌جزیره ایتالیا یکپارچگی سیاسی و اداری خود را از دست داد و به چندین
سیاسی و اداری خود را از دست داد و به چندین دولت خودمختار تقسیم شد. در اوایل قرون وسطی، تجسم ایتالیا در قالب زنی بُرج‌دار تقریباً از حافظهٔ جمعی ناپدید شد و تنها گهگاه ظاهر می‌شد، اما فاقد ویژگی‌های متمایزی مانند دیوارها یا شاخ فراوانی بود که در دوران روم آن را به‌وضوح مشخص می‌کردند. "ایتالیا توریت" در آغاز قرن چهاردهم، اندکی پس از کمون قرون وسطی، زمانی که اولین سینیوریا شروع به تولد کرد، دوباره کشف شد. از قرون وسطی، تصویر تمثیلی ایتالیا شروع به انتقال شکنجه و ناامیدی کرد: در واقع، این کشور دیگر قهرمان مطلق
و ناامیدی کرد: در واقع، این کشور دیگر قهرمان مطلق آن رویدادهای مهم سیاسی و نظامی نبود که تاریخ روم باستان را تا این حد مشخص کرده بودند. با این حال، این شخصیت پردازی ایتالیا با کل شبه جزیره مرتبط نیست، بلکه فقط با سرزمین‌هایی مرتبط است که به دوژور بخشی از پادشاهی ایتالیا بودند، که به چندین ایالت مستقل دفاکتو تقسیم شده بودند که مراحل سیاسی متشنج را تجربه می‌کردند که به گفته بسیاری، به یک صلح طلب نیاز داشتند. این بازنمایی حتی در دوران رنسانس و اومانیسم، و همچنین در طول سقوط ارتش‌های خارجی در جنگ‌های ایتالیا
در طول سقوط ارتش‌های خارجی در جنگ‌های ایتالیا در قرن شانزدهم، همچنان نوستالژیک به افتخارات گذشته بود. در سال ۱۴۹۰، لودوویکو اسفورزا، دوک میلان، یک "ایتالیا تورریتا را" بر روی مدالیون قلعه در میدان دوکاله، ویگِوانو نقاشی کرد. "سزاریس آستروم" دوباره در سال ۱۵۷۴ بر روی جلد کتاب تاریخچهٔ پادشاهی ایتالیا، کتابی نوشته مورخ کارلو سیگونیو، ظاهر شد. اولین کسی که تصویری از "ایتالیا توریتا را" که بیشتر شبیه به تصویر دوران باستان بود، از سر گرفت، چزاره ریپا در قرن هفدهم بود که در کتاب «آیکونولوژیا» آن را مانند
هفدهم بود که در کتاب «آیکونولوژیا» آن را مانند «سِستِرتیوس» آنتونینوس پیوس توصیف می‌کند و همچنین آنها را با ستاره‌ای که بالای سر او می‌درخشد ترکیب می‌کند: دلیل این ارتباط در این واقعیت نهفته است که در یونان باستان، ستاره زهره، شبه جزیره ایتالیا که در غرب یونان واقع شده بود، به ایتالیا می‌پیوست. ستاره زهره در واقع بلافاصله پس از غروب آفتاب، در غرب در افق قابل مشاهده است. چزاره ریپا به‌طور قطعی ویژگی‌های "ایتالیا توریتاس" را مشخص کرد، ویژگی‌هایی که به ما رسیده است: از اتحاد ایتالیا تا جمهوری ایتالیا.
ما رسیده است: از اتحاد ایتالیا تا جمهوری ایتالیا. "ایتالیا توریتا" در قرن نوزدهم حال و هوای باشکوه خود را بازیافت و به یکی از نمادهای اتحاد ایتالیا تبدیل شد که در طی آن اغلب به عنوان زندانی، یعنی در معرض قدرت‌های خارجی که در آن زمان بر کشور تسلط داشتند، یا به عنوان ستایشگر فراخوان به جنگ با هدف تشویق مردم ایتالیا به مشارکت فعال در فرایند اتحاد کشور، نمایش داده می‌شد. شمایل‌نگاری شخصیت‌پردازی تمثیلی ایتالیا، در طول دوره اتحاد ایتالیا، در تصاویر تبلیغاتی برای اهداف سیاسی نیز مورد استفاده قرار می‌گرفت. از این
اهداف سیاسی نیز مورد استفاده قرار می‌گرفت. از این دوره است که بیشتر مجسمه‌های مرمری که نمایانگر "ایتالیای توریتاست" ساخته شده‌اند؛ ساخت بناهای یادبود برای تجسم تمثیلی این کشور حتی پس از سه جنگ استقلال نیز ادامه یافت. وقتی وحدت ایتالیا تکمیل شد، شمایل‌نگاری "ایتالیا توریتسا" مغلوب اسطوره تاریخ روم باستان شد؛ در واقع، در گروه مجسمه‌های موجود در محراب دلا پاتریا در رم، شخصیت‌پردازی تمثیلی ایتالیا که توسط یک تاج دیواری با برج‌ها احاطه شده است، غایب است. این گرایش به تنزل دادن "ایتالیا توریتسا" به نقشی فرعی، که
به تنزل دادن "ایتالیا توریتسا" به نقشی فرعی، که از سال ۱۸۷۰ با تصرف رم آغاز شد، در دوران فاشیسم نیز تأیید شد، که فراخوان تاریخ روم را به یکی از سنگ بناهای رژیم تبدیل کرد. در این دهه‌ها، نمایش تمثیلی ایتالیا به ویژه در معماری رسمی، با قرار دادن مجسمه‌ها در داخل مهم‌ترین ساختمان‌ها، گسترده نبود، بلکه به بناهای مرمری ساخته شده در شهرهای مختلف ایتالیا، به انتشار تمبر و تبلیغات، به ویژه موارد مربوط به بی‌طرفی اولیه و مشارکت بعدی ایتالیا در جنگ جهانی اول، محدود می‌شد. شمایل‌نگاریِ شخصیت‌پردازیِ تمثیلیِ ایتالیا
می‌شد. شمایل‌نگاریِ شخصیت‌پردازیِ تمثیلیِ ایتالیا در دومین دوره پس از جنگ از سر گرفته شد: در سال ۱۹۴۶، هواداران جمهوری، تمثالِ "«ایتالیا تورریتا»" را به عنوان نماد واحد خود برای استفاده در مبارزات انتخاباتی و روی کارت همه‌پرسیِ روی شکل نهادی دولت انتخاب کردند، برخلاف نشان ملی ساووی که نمایانگر سلطنت بود. پس از همه‌پرسی نهادی ایتالیا در سال ۱۹۴۶، که "ایتالیا توریت را" به عنوان شخصیت اصلی خود دید، شمایل‌نگاری بازنمایی تمثیلی کشور به صورت پراکنده ظاهر شد؛ بر روی تمبرها (از جمله سری به نام "سیراکوزانا")،
بر روی تمبرها (از جمله سری به نام "سیراکوزانا")، سکه‌ها، تمبر و کارتون‌ها ظاهر شد. شاخ فراوانی. پیش از مفهوم‌سازی "ایتالیا توریتا"، ایتالیای رومی اغلب به عنوان زنی که یک شاخ نعمت در دست دارد، نماد ثروت و فراوانی، شخصیت‌پردازی می‌شد. چنین نمادگرایی ادامه یافت و چندین سکه، "ایتالیا توریتا را" در حالی که بر روی یک گوی نشسته و عصای سلطنتی و یک شاخ را در دست دارد، به تصویر کشیده‌اند.
فرنتس چانادی (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل مجارستان بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال فرنتس‌واروش اشاره کرد.
حزب جمهوری‌خواه ایتالیا (به , PRI) یک حزب سیاسی در ایتالیا است که در سال ۱۸۹۵ تأسیس شد و آن را به قدیمی‌ترین حزب سیاسی فعال در این کشور تبدیل می‌کند. PRI با رادیکالیسم کلاسیک قرن نوزدهم، و همچنین مازینیانیسم، شناخته می‌شود و تجسم مدرن آن با لیبرالیسم، لیبرالیسم اجتماعی، و میانه‌گرایی مرتبط است. این حزب ریشه‌های قدیمی و تاریخ طولانی دارد که با یک موضع چپ آغاز شد، وارث چپ افراطی تاریخی و مدعی‌تبار از اندیشه سیاسی جوزپه مازینی و جوزپه گاریبالدی بود. با ظهور حزب کمونیست ایتالیا و حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) در
کمونیست ایتالیا و حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) در سمت چپ آن، با سیاست‌های چپ میانه مرتبط شد. حزب جمهوری‌خواه اولیه همچنین به خاطر مواضع ضد روحانیت، ضد سلطنت‌طلبی، جمهوری‌خواهی و بعداً ضد فاشیستی خود شناخته می‌شد. در حالی که این ویژگی‌ها حفظ شدند، در نیمه دوم قرن بیستم، حزب به سمت مرکز طیف سیاسی چپ-راست حرکت کرد و به‌طور فزاینده‌ای از نظر لیبرالیسم اقتصادی شد. پس از سال ۱۹۴۹، حزب جمهوری‌خواه ایتالیا (PRI) عضو ائتلاف طرفدار ناتو شد که توسط حزب دموکراسی مسیحی (DC)، حزب سوسیال دموکرات دموکراتیک ایتالیا و حزب
(DC)، حزب سوسیال دموکرات دموکراتیک ایتالیا و حزب لیبرال ایتالیا (PLI) تشکیل شده بود. این عضویت به PRI امکان داد تا در بیشتر دولت‌های دههٔ ۱۹۵۰ مشارکت داشته باشد؛ دوره‌ای که بعدها به نام «مرکزگرایی» شناخته شد. در سال ۱۹۶۳، این حزب به تشکیل نخستین دولت چپ-مرکزی ایتالیا کمک کرد که با مشارکت DC و PSI ایجاد شد و به آن «مرکز-چپ ارگانیک» گفته می‌شود. با اینکه PRI از نظر حمایت رأی‌دهندگان کوچک بود، اما به لطف رهبرانی همچون اوجنیو کیه‌سا، جیووانی کونتی، چیپریانوفاچینتی، راندولفو پاچیاردی، اورونزو رئاله، اوگو لا
راندولفو پاچیاردی، اورونزو رئاله، اوگو لا مالفا، برونو ویزنتینی، اودو بیازینی و جیووانی اسپادولینی تأثیرگذار بود. اسپادولینی در سال‌های ۱۹۸۱–۱۹۸۲ نخست‌وزیر ایتالیا شد و نخستین فرد غیر دموکرات مسیحی پس از ۱۹۴۵ بود. از سال ۱۹۷۶ تا ۲۰۱۰، PRI عضو حزب لیبرال دموکرات و اصلاح‌طلب اروپایی (ELDR) بود و همراه با PLI معمولاً در انتخابات پارلمان اروپا با یکدیگر شرکت می‌کردند. پس از پیوستن به پیمان سِگنی (Segni Pact) در سال ۱۹۹۴، PRI بخشی از ائتلاف مرکز-چپ در سال‌های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۶ و سپس بخشی از ائتلاف مرکز-راست در
۱۹۹۶ تا ۲۰۰۶ و سپس بخشی از ائتلاف مرکز-راست در سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۳ بود؛ رهبر آن، جورجو لا مالفا، در سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۶ وزیر امور اروپایی بود. پس از آن، PRI به‌صورت مستقل فعالیت کرد تا اینکه در سال ۲۰۲۲ به ائتلاف مرکزگرای اکشن – ایتالیا ویوا پیوست. تاریخچه. پیشینه و پایه. ریشه‌های حزب انقلابی نهادی (PRI) به زمان اتحاد ایتالیا و به‌طور خاص به جناح دموکرات-جمهوری‌خواه به نمایندگی چهره‌هایی مانند جوزپه ماتزینی، کارلو کاتانئو و کارلو پیساکانه برمی‌گردد. آنها مخالف به اصطلاح "«پیه‌مونت‌سازی" ایتالیا» بودند،
مخالف به اصطلاح "«پیه‌مونت‌سازی" ایتالیا» بودند، به معنای فتح بقیه ایتالیا از طریق جنگ توسط پادشاهی ساردینیا (پیه‌مونت). پس از آنکه جمهوری‌خواهان تحت فرمان پادشاهان ساووی متحد شدند و از خطوط سیاسی میانه‌روهایی مانند کامیلو بنسو دی کاوور پیروی کردند، از زندگی سیاسی کشور جدید کنار ماندند و اعلام کردند که از انتخابات خودداری می‌کنند. آنها چندین جنبش دموکراتیک مانند پیمان برادری انجمن‌های کارگری را که توسط ماتزینی در سال ۱۸۷۱ تأسیس شد، ایجاد کردند. با این حال، مرگ ماتزینی در سال بعد و انترناسیونالیسم،
حال، مرگ ماتزینی در سال بعد و انترناسیونالیسم، جمهوری‌خواهان را در موقعیت دشواری قرار داد. در آستانه انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۸۸۰، جمهوری‌خواهان تصمیم گرفتند از سیاست عدم شرکت در انتخابات دست بردارند. در آن زمان، صفوف آنها شامل اعضای طبقه متوسط مانند جیووانی بوویو، آرکانجلو گیسلری و ناپلئون کولاجانی و همچنین طبقه کارگر مانند والنتینو آرمیروتی بود. حزب PRI که پایگاه قدرت آن محدود به رومانیا، اومبریا، مارکه، منطقه ساحلی توسکانی و لاتزیو، یعنی همه قلمروهای سابق ایالت‌های پاپ به جز توسکانی بود، رسماً در
سابق ایالت‌های پاپ به جز توسکانی بود، رسماً در سال ۱۸۹۵ تأسیس شد. تا پایان قرن، این حزب با حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) و حزب رادیکال ایتالیا در چندین دولت محلی از جمله میلان، فلورانس و رم متحد بود. اوایل قرن بیستم. با شروع جنگ جهانی اول، حزب PRI با هدف حمایت از فرانسه (که سرزمین مادری حقوق بشر محسوب می‌شد) و الحاق ترنتو و تریسته (که در آن زمان بخشی از اتریش-مجارستان بود) با مداخله‌گرایان همراه شد. پس از پایان درگیری، این حزب سعی کرد با سایر احزاب چپ‌گرا اتحاد تشکیل دهد، اما این تلاش شکست خورد زیرا PSI به
تشکیل دهد، اما این تلاش شکست خورد زیرا PSI به شدت تحت تأثیر جناح «حداکثرگرا» (رادیکال) خود قرار داشت. در سال ۱۹۲۱، پیترو ننی PRI را ترک کرد تا یکی از رهبران PSI شود. در دهه ۱۹۲۰، ظهور حزب ملی فاشیست (PNF) باعث فروپاشی همه احزاب چپ‌گرای ایتالیا، از جمله PRI شد که در سال ۱۹۲۶ ممنوع اعلام شد. چندین جمهوری‌خواه دستگیر، زندانی یا تبعید شدند و حزب انقلابی انقلابی (PRI) با مبارزه ضد فاشیستی همکاری کرد. در سال ۱۹۲۷، این حزب به گروه تمرکز ضد فاشیستی پیوست. در اواخر دهه ۱۹۳۰، این حزب در جنگ داخلی اسپانیا نیز شرکت
دهه ۱۹۳۰، این حزب در جنگ داخلی اسپانیا نیز شرکت کرد. در سال ۱۹۴۰، اشغال فرانسه توسط آلمان، جایی که بسیاری از جمهوری‌خواهان به آن پناه برده بودند، حزب را در معرض خطر قرار داد. در طول مقاومت مسلحانه علیه اشغال ایتالیا توسط آلمان از سال ۱۹۴۳، اعضای PRI بخشی از کمیته‌های آزادی ملی استانی (CLN) بودند، اما در CLN ملی شرکت نکردند زیرا نمی‌خواستند با سلطنت‌طلبان ایتالیایی که برخی از آنها اعضای فعال کمیته بودند، همکاری کنند. پس از جنگ جهانی دوم. در سال ۱۹۴۶، حزب PRI در انتخابات مجلس مؤسسان ۴٫۴٪ از آرای عمومی را به
در انتخابات مجلس مؤسسان ۴٫۴٪ از آرای عمومی را به دست آورد و پایگاه‌های سنتی خود را تثبیت کرد. با این حال، در مقایسه با حزب دموکراسی مسیحی (DC) و حزب کمونیست ایتالیا (PCI) بسیار ضعیف بود. پس از آن، در همان روز رأی‌گیری، سلطنت در ایتالیا لغو شد و PRI اعلام کرد که آماده است تا نقشی در دولت ایتالیا ایفا کند و وارد دومین دولت آلچیده د گاسپری شد. در اواخر سال ۱۹۴۶، اوگو لا مالفا و فروچیو پری، که قبلاً عضو حزب اقدام (PdA) بودند، به PRI نقل مکان کردند. لا مالفا در چندین دولت بعدی به عنوان وزیر منصوب شد. در