payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کرده و همچنین حفاری‌های جدید محدودی را انجام داد. قدیمی‌ترین لایه‌های کاوش‌شده به فرهنگ حلافی تعلق دارند. پس از یک دوره وقفه در سکونت، این محل در دوره مس‌سنگی پسین ۱ (LC1) دوباره مسکونی شد و استفاده از آن تا دوره مس‌سنگی پسین ۳ (LC3) (۴۳۰۰–۳۶۰۰ پیش از میلاد) ادامه یافت. شواهدی از سکونت در دورهٔ میانهٔ اسلامی نیز در این محل به‌دست آمده است.
ادواردو آرویو رودریگز (زاده ۲۶ فوریه ۱۹۳۷ – درگذشته ۱۴ اکتبر ۲۰۱۸) نقاش و گرافیست اسپانیایی بود. او همچنین به عنوان نویسنده و طراح صحنه فعالیت داشت. آرویو به عنوان یکی از مهم‌ترین حامیان رئالیسم متعهد سیاسی در نظر گرفته می‌شود.
گِردِ قَلرَخ () (به کردی: گـێڕدی قلرخ به معنی تپهٔ [روستای] قلرخ) یک تل یا تپهٔ استقراری باستان‌شناسی در منطقه شهرزور در کردستان عراق است. بنابر گزارش باستان‌شناسان، این محوطه باستانی مساحتی حدود ۳ هکتار دارد، اما نتایج بررسی‌های ژئومغناطیسی، وسعت آن را حدود ۱۵ هکتار نشان داده‌اند. با ارتفاعی معادل ۲۶ متر، گرد قلرخ یکی از بلندترین تپه‌های دشت شهرزور توصیف شده است. کاوش باستان‌شناسی در این محل در سال‌های ۲۰۱۶، ۲۰۱۷ و ۲۰۱۹ توسط تیمی از دانشگاه گوته فرانکفورت انجام شد. این پژوهش‌ها نشان داد که این مکان تقریباً
شد. این پژوهش‌ها نشان داد که این مکان تقریباً به‌طور پیوسته از هزاره سوم پیش از میلاد تا دوره اسلامی مسکونی بوده است. از کشفیات مهم می‌توان به دیوار سنگی مستحکمی از دوره آشوری نو و یک جولایی (کارگاه بافندگی) به‌خوبی حفظ‌شده از دوره ساسانی اشاره کرد. این یافته‌ها، همراه با کشف شمار زیادی مهر، نشان می‌دهد که تولید پارچه ممکن است در دورهٔ یادشده در گرد قلرخ اهمیت داشته باشد.
لری فیلی یا لری خرم‌آبادی گویشی از زبان لری است که لرهای فیلی به آن سخن می‌گویند. لری فیلی درواقع نام دیگر لری خرم‌آبادی است، لری خرم‌آبادی گویش اصلی ساکنان خرم‌آباد و یکی از گویش‌های اصلی زبان لری است خرم‌آباد یکی از مراکز مهم گویشوران "لری شمالی" است. این گویش اکثراً در خرم‌آباد مورد استفاده قرار می‌گیرد و با گویش‌های ایلات اطراف خرم‌آباد تشابه زیادی دارد. ولی همچنان تفاوت‌هایی هم وجود دارد و با لکی به عنوان همسایگان قدیمی در عین تفاوت دارای قرابتهای زبانی بسیاری است. ۶۹درصد واژگان میان لری خرم‌آبادی و
بسیاری است. ۶۹درصد واژگان میان لری خرم‌آبادی و لکی و ۸۵٪ با فارسی و ۷۳٪ با بختیاری مشترک هستند. سرزمین تاریخی لرهای فیلی لرستان فیلی نام داشته که امروزه نیز در این مناطق لرهای فیلی سکونت دارند.
ژاکلین شبی (؛ زادهٔ ۱۹۴۳) مورخ و استاد مطالعات عرب در دانشگاه پاریس ۸ (پاریس سن دنیس) است. تحقیقات او مربوط به تاریخ جهان اسلام در قرون وسطی است. شبی فارغ‌التحصیل رشتهٔ زبان عربی است و در سال ۱۹۹۲ پایان‌نامهٔ خود را دربارهٔ مطالعات دولت در جهان عرب و اسلام در دانشگاه سوربن ارائه کرد.
عبدالرحیم الحاج محمد آل سیف (۱۸۹۲ – ۲۷ مارس ۱۹۳۹) نظامی و انقلابی فلسطینی بود. اولین اقدامات مقاومت حاج محمد در برابر قیمومیت بریتانیا هم‌زمان شد با تلاش‌های عزالدین قسام برای افزایش آگاهی نسبت به آنچه خطر استعمار و گسترش صهیونیسیم در فلسطین می‌دانستند. مدت کوتاهی پس از کشته شدن القسام در سال ۱۹۳۵، او از جمله کسانی بود که برای مقاومت در برابر بریتانیایی‌ها ابتکار عمل را در دست گرفت. او یکی از رهبران انقلاب ۱۹۳۶–۱۹۳۹ و بیش از یک سال فرمانده کل آن بود. تلاش‌های اولیه او بر ایجاد گروه‌های نظامی متمرکز بود که
اولیه او بر ایجاد گروه‌های نظامی متمرکز بود که به مقرهای نظامی بریتانیا، منافع اقتصادی و مستعمرات یهودیان حمله می‌کردند. عبدالرحیم الحاج محمود در طول مقاومت خود بین شمال کرانهٔ باختری و دمشق به دنبال کمک، حمایت مالی و تجهیزات دررفت و آمد بود، جایی که کمیتهٔ مرکزی انقلاب او، رهبران جنبش ملی فلسطین و رهبری سیاسی در آن مستقر بودند. در اوایل سال ۱۹۳۸ از دمشق به عنوان فرمانده کل انقلاب انتخاب شد. او تا بازگشت به فلسطین در مارس ۱۹۳۹ در آنجا ماند. به زودی خبر ورود او به روستای صانور در جنوب شهر جنین منتشر شد و
او به روستای صانور در جنوب شهر جنین منتشر شد و نیروهای بریتانیا آنجا را محاصره کردند. او در طی نبرد مجروح شد، سپس او را در ۲۷ مارس ۱۹۳۹ کشتند. زندگی و پیشه. عبدالرحیم الحاج محمد آل سیف در سال ۱۸۹۲ در روستای ذنابه شمال شرق شهر طولکرم، سنجق نابلس، ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی، به دنیا آمد. در زادگاهش در خانواده ای بازرگان بزرگ شد. پدرش یک فروشگاه غلات داشت. او به تحصیل در کُتّاب (مکاتب) پرداخت، سپس در دوران عثمانی در یک مدرسه دولتی در روستای خود ثبت نام کرد. سپس کمیتهٔ دولتی عثمانی او را برای ثبت نام در
سپس کمیتهٔ دولتی عثمانی او را برای ثبت نام در مدرسهٔ نظامی در بیروت انتخاب کرد، پیش از پیوستن به ارتش عثمانی در سال ۱۹۱۲. سپس در پایان جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۸ به روستای خود بازگشت و به لبنان اعزام شد و در آنجا آموزش نظامی خود را در دانشکدهٔ نظامی در بیروت گذراند. وی دوران سربازی خود را در سال‌های جنگ جهانی اول در شهرهای طرابلس و بیروت گذراند. پس از پایان جنگ به روستای خود بازگشت و در شهر طولکرم به کشاورزی و تجارت پرداخت. در آن زمان فلسطین به دلیل قیمومت بریتانیا و اسکان یهودیان دوران مهمی را پشت سر
بریتانیا و اسکان یهودیان دوران مهمی را پشت سر می‌گذاشت. او با پیروی از عزالدین قسام شروع به دعوت به جهاد علیه آنانی که دشمنان ملت عرب می‌نامید، کرد: استعمارگران انگلیسی و شهرک‌نشینان صهیونیست. به تشریح برنامه‌ها، پروژه‌ها و اهداف آنها پرداخت. او مخفیانه کمک‌های مالی جمع‌آوری می‌کرد، مبارزین را سازماندهی و آموزش می‌داد و از تجربیات نظامی قبلی خود استفاده می‌کرد. پس از اعلام اعتصاب عمومی بزرگ در آوریل ۱۹۳۶، او رهبری گروهی از انقلابیون را برعهده گرفت که چندین حمله به بریتانیایی‌ها و شهرک‌نشینان صهیونیستی
حمله به بریتانیایی‌ها و شهرک‌نشینان صهیونیستی انجام دادند. مقامات قیمومت بریتانیا او را تعقیب کردند، مجبور شد خانه و خانواده خود را ترک کند و به کارهای مخفیانه انقلابی روی آورد و شروع به تشدید عملیات انقلابی کرد. او سپس در نبرد نور شمس علناً پدیدار شد و اولین و بزرگ‌ترین نبرد سازماندهی‌شده توسط انقلابیون فلسطینی علیه نیروهای اشغالگر بریتانیا و شهرک‌نشینان صهیونیست در ۲۲ ژوئیه ۱۹۳۶ را فرماندهی کرد. حملات و عملیات مقاومت به رهبری الحاج محمد ادامه یافت و در مقابل نیروهای اشغالگر به موفقیت رسید و برخی راه‌های
نیروهای اشغالگر به موفقیت رسید و برخی راه‌های مواصلاتی و تأسیسات نظامی آنها را ویران کرد. بدین ترتیب بر شهرت او افزوده شد و دایرهٔ فعالیتش گسترش یافت. در ۲۵ اوت ۱۹۳۶ فوزی القاوقجی برای رهبری انقلاب وارد فلسطین شد. او در منطقهٔ مرکزی مستقر شد و از بدو ورود با رهبران انقلاب که الحاج محمد در رأس آنان قرار داشت، تماس گرفت. وی در خصوص وضعیت انقلاب و چگونگی تنظیم امور آن با آنان گفتگو کرد و فرماندهی منطقهٔ دوم، مهم‌ترین منطقهٔ انقلاب، واقع در مثلث در مرکز فلسطین به او محول شد. الحاج محمد با فرماندهی کل جدید به
به او محول شد. الحاج محمد با فرماندهی کل جدید به ریاست فوزی القاوقجی به مبارزهٔ خود ادامه داد و در این مدت نیز در تمام جنگ‌هایی که انجام داد، پیروز شد. مهم‌ترین آنها عبارت‌اند از: نبرد نابلس (۲۴ سپتامبر ۱۹۳۶)، نبرد بلعا (۲۵ سپتامبر ۱۹۳۶) و نبردهای جبع و دیر شرف. مقامات قیمومت تعقیب او را تشدید کردند، برای دستگیری او پاداش مالی زیادی در نظر گرفتند و خانهٔ او را منفجر کردند. زمانی که القاوقجی در اواخر اکتبر ۱۹۳۶، پس از فراخوان شاهان و روسای جمهور عرب در دوازدهم آن ماه، فلسطین را ترک کرد، رهبری کلی انقلاب به
آن ماه، فلسطین را ترک کرد، رهبری کلی انقلاب به عنوان جانشین وی به الحاج رحیم سپرده شد. سپس مسیر انقلاب متوقف شد و الحاج محمد در نوامبر به دمشق پناه برد و با رهبران انقلاب که به آنجا آمده بودند، فعالیت ملی خود را از سر گرفت. وی روستای قرنایل لبنان را به عنوان محلی برای جمع‌آوری سلاح و ارسال آن به فلسطین انتخاب کرد. این فعالیت‌ها در تداوم مقاومت تا وقوع مجدد انقلاب در اکتبر ۱۹۳۷ تأثیر داشت. عبدالرحیم الحاج محمد در رأس تعدادی از مبارزان از دمشق به فلسطین بازگشت و روستای النزلة الشرقیه در شهرستان طولکرم را به
و روستای النزلة الشرقیه در شهرستان طولکرم را به عنوان مقر مؤقت رهبری انقلاب گزید. در اوایل سال ۱۹۳۸ دوباره تشکیلات انقلاب تکمیل شد و دسته‌ها، فرماندهی‌های منطقه و فرماندهی کل سازماندهی شدند. عبدالرحیم الحاج محمد علاوه بر فرماندهی عمومی، فرماندهی منطقهٔ مثلث را با کمک تعدادی از رهبران انقلابی از جمله ابودُرّه، محمد الصالح و عارف عبدالرازق بر عهده گرفت. او همچنین تعدادی مشاور جوان و تحصیلکرده از جمله شاعر عبدالرحیم محمود، ممدوح السخن، منشی شخصی خود و احمد جمیل را منصوب کرد. در این دوره انقلابیان به رهبری
جمیل را منصوب کرد. در این دوره انقلابیان به رهبری عبدالرحیم الحاج محمد نبردهای سختی انجام دادند و خسارات سنگینی به نیروهای بریتانیایی وارد کردند. از جمله نبرد بین امرین که در آن عبدالرحیم مجروح شد و جنگ دیر غسانه (۲۰ سپتامبر ۱۹۳۸) زمانی که رهبران انقلاب در حال برگزاری کنفرانسی برای بررسی شرایط انقلاب بودند و در آن محمد الصالح کشته شد. در اوایل سال ۱۹۳۹ به دمشق سفر کرد و با محمد امین الحسینی ملاقات کرد. با او در مورد وضعیت انقلاب و نیاز آن به سلاح و کمک صحبت کرد. مرگ و میراث. در ۲۶ مارس ۱۹۳۹ با جمعی از
صحبت کرد. مرگ و میراث. در ۲۶ مارس ۱۹۳۹ با جمعی از دوستانش به فلسطین بازگشت و برای گذراندن شب در روستای صانور، جنین توقف کردند. مقامات قیمومت از حضور آنها در آنجا مطلع شدند، بنابراین یک نیروی نظامی بزرگ را فرستادند که در صبح روز ۲۷ مارس به آنها حمله کردند. عبدالرحیم الحاج محمد در این نبرد، خود را با نیروی جنگی نابرابر دید که او نیز مانند برخی از یارانش کشته شد و به عنوان «شهید» گرامی داشته می‌شوند. مقامات قیمومت جسد او را مخفیانه در صانور دفن کردند، اما انقلابیون جسد را پس گرفتند و به ذنابّه، زادگاهش منتقل
جسد را پس گرفتند و به ذنابّه، زادگاهش منتقل کردند و در آنجا دوباره دفن کردند. جفری مورتون، فرماندهٔ نیروهای بریتانیایی که به صانور یورش بردند، در خاطرات خود دربارهٔ الحاج محمد می‌نویسد که به محض اینکه خبر «شهادت» او در کشور پخش شد، «دکان‌ها در سوگ مردی که بسیار مورد احترام بود، بسته شد». وی افزود زمانی که این خبر پخش شد، تعدادی از مقامات بریتانیا از جمله ژنرال هاینینگ، فرمانده کل نیروها در فلسطین، لرد گورت، رئیس سابق ستاد ارتش امپراتوری که کمیساریای عالی فلسطین شد و ژنرال مونتگومری، برای اطلاع از جزئیات
فلسطین شد و ژنرال مونتگومری، برای اطلاع از جزئیات حادثه آمدند. او وابستگی سیاسی مشخصی نداشت، اما برخی منابع حاکی از آن است که وی ضد کمونیست بود، از شرکت آنان در هر گونه جنگ خودداری کرد و آنها را تهدیدی برای آرمان فلسطین می‌دانست. دیدگاه‌ها و جایگاهش. عبدالرحیم الحاج محمد به عنوان یک رهبر انقلابی فلسطینی توصیف می‌شود که توانست انقلاب فلسطین را در دوران سختی با موفقیت رهبری کند و امور داخلی و اداری آن را سامان دهد. وی معتقد به مبارزه مسلحانه برای آزادی فلسطین و رسیدن به استقلال بود. از این رو با کسانی که با
و رسیدن به استقلال بود. از این رو با کسانی که با دولت بریتانیا تماس می‌گرفتند و با مهاجرت رهبران فلسطینی به کشورهای عربی همسایه مخالفت می‌کرد. وی همچنین معتقد بود که اقدام واقعی انقلابی در مبارزه با دشمن در خاک میهن و جلوگیری از استقرار آن در این سرزمین عربی جای می‌گیرد. از این رو نسبت به دلالان املاک و کسانی که زمین‌های خود را به شهرک‌نشینان صهیونیست می‌فروختند، هشدار داد و اقدامات بازدارنده‌ای انجام داد. او دادگاه انقلاب عربی برای فلسطین را به ریاست عبدالقادر الیوسف عبدالهادی تشکیل داد. پرداخت بدهی
عبدالقادر الیوسف عبدالهادی تشکیل داد. پرداخت بدهی کشاورزان به طلبکاران را به دلیل شدت بحران اقتصادی آن زمان به حالت تعلیق درآورد و در برابر کسانی که با دشمن همکاری می‌کردند موضع قاطعانه‌ای اتخاذ کرد و کشتار اسرای دشمن را ممنوع کرد. زندگی شخصی. او ازدواج کرد و صاحب چهار فرزند شد. کُنیه‌اش ابوکمال بود. او به صداقت، عدالت، اخلاق عالی، ادب و امانت مشهور بود، به همین دلیل محبوبیت داشت و مردم برای حل مشکلات خود به او مراجعه می‌کردند. بیانیه‌ها و نامه‌های خود را با عنوان «مجاهد صغیر» یا «خادم دین و دیار خود» امضا
عنوان «مجاهد صغیر» یا «خادم دین و دیار خود» امضا می‌کرد و آن‌ها را از «دیوان انقلاب کبیر عرب در فلسطین» صادر می‌کرد. این امر همچنین در بیانیه‌ها و تصمیمات سیاسی که او صادر کرده یا در امضای آن شرکت کرده است، از جمله پاسخ ردیّه به بیانیه دولت بریتانیا پس از گزارش کمیتهٔ وودهد در ۳ ژانویه ۱۹۳۸، به وضوح مشهود است. این پاسخ به نام انقلاب صادر شد و به امضای پنج تن از رهبران فلسطینی رسید که یکی از آنها عبدالرحیم الحاج محمد بود.
جرجس المکین بن العمید (۱۲۰۶- بعد از ۱۲۸۰ یا شاید ۱۲۹۳) که با نام ابن العمید نیز شناخته می‌شود، وقایع‌نگار مسیحی قبطی بود که اثر برجسته خود را به نام "کتبه المجموع المبارک" که با نام "کتاب التاریخ" نیز شناخته می‌شود به زبان عربی نگارش کرد.
آرسینوئه (؛ ۶۸–۶۳ پیش از میلاد – ۴۱ پیش از میلاد) ملکه حاکم اهل امپراتوری بطلمیوسی بود. او کوچک‌ترین دختر بطلمیوس دوازدهم از مادری ناشناخته و یکی از آخرین اعضای دودمان بطلمیوسی بود که عنوان ملکه مصر بطلمیوسی را داشت و به همراه برادرش بطلمیوس سیزدهم از ۴۸ پیش از میلاد تا ۴۷ پیش از میلاد حکومت کرد و در برابر خواهر یا خواهر ناتنی‌اش، کلئوپاترای هفتم قرار گرفت. آرسینوئه به دلیل نقشش در محاصره اسکندریه (۴۷ پیش از میلاد) علیه کلئوپاترا، توسط تریوم‌ویرات اول روم، ژولیوس سزار پس از شکست بطلمیوس سیزدهم در نبرد نیل
ژولیوس سزار پس از شکست بطلمیوس سیزدهم در نبرد نیل به عنوان اسیر جنگی به روم برده شد. سپس آرسینوئه به معبد آرتمیس در افسوس در آناتولی روم تبعید شد، اما به دستور تریوم‌ویرات دوم روم مارک آنتونی در سال ۴۱ پیش از میلاد و به خواسته معشوقه‌اش کلئوپاترا هفتم در آنجا اعدام شد.
آرسینوئه (؛ ) ممکن است یه یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
دانا لی کاستر (؛ نام در بدو تولد: هیکی، ۸ ژانویهٔ ۱۹۲۸ – ۲۲ مارس ۲۰۲۱)، که بیشتر با نام می وین () شناخته می‌شد، رقصنده، خواننده، و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۷ تا ۱۹۶۰ میلادی فعالیت می‌کرد. وین در شهر نیویورک به دنیا آمد. او در منطقهٔ فارست هیلز، کوئینز بزرگ شد. او از نسلی از اجراکنندگان بود: پدربزرگش، برتی بلک ()، به‌عنوان نوازنده در وُدویل کار می‌کرد و پدرش، ری هیکی ()، یک اجراکنندهٔ آواز و رقص در ودویل بود. وین اصل و نسبش به ایرلند برمی‌گشت. کارهای اولیه‌اش شامل مدلینگ، کار در
برمی‌گشت. کارهای اولیه‌اش شامل مدلینگ، کار در یک فروشگاه و خدمت به‌عنوان راهنما در فرودگاه لاگواردیا بود. خارج از کار، او در مسابقات استعدادیابی مختلفی برنده شد. وین در اکتبر ۱۹۵۶ با بازیگر جک کلی ازدواج کرد. این زوج در سال ۱۹۶۴ از هم جدا شدند. او از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۹ با جک دبلیو. کاستر () ازدواج کرده بود که در نهایت در سال ۱۹۷۹ طلاق گرفتند. وین در مارس ۲۰۲۱ در نیوپورت بیچ، کالیفرنیا، در سن ۹۳ سالگی درگذشت.
حجت بداغی (زادهٔ ۱۳۵۷) شاعر، رمان‌نویس و کنشگر ایرانی است. من فکر می‌کنم من، طراحی کودتا، انجیل به روایت عیسی، باختر در نزدیکی دشتان، آشیل صدا، روزهای عنکبوت و قطار مردم برخی از آثار او هستند. وی در سال ۱۳۹۹ از سوی دادگاه انقلاب و در سال ۱۴۰۲ از سوی دادسرای فرهنگ و رسانه احضار و به مجازات‌هایی محکوم شد. اتهامات و احکام صادره. سال ۱۳۹۹. حجت بداغی در سال ۱۳۹۹، بخاطر مطالب منتشرشده در صفحهٔ اینستاگرام خود، با اتهام «تبلیغ علیه نظام» و با حکم قاضی ایمان افشاری، به شش ماه حبس تعزیری و مجازات‌های تکمیلی محکوم شد.
شش ماه حبس تعزیری و مجازات‌های تکمیلی محکوم شد. حکم وی در نهایت به چهار و نیم ماه حبس کاهش پیدا کرد. سال ۱۴۰۲. در ۱۰ مهر ۱۴۰۲، حجت بداغی در پی حمایت از جنبش زن، زندگی، آزادی، برای تحمل مجازات «حبس و تفهیم مجازات‌های تکمیلی» به شعبهٔ اجرای احکام کیفری دادسرای فرهنگ و رسانه احضار شد. آثار. من فکر می‌کنم من، طراحی کودتا، انجیل به روایت عیسی، باختر در نزدیکی دشتان، آشیل صدا، روزهای عنکبوت و قطار مردم برخی از آثار او هستند. جز نخستین اثر وی، من فکر می‌کنم من، تمامی آثارش ممنوع‌الچاپ بوده است. دیگر فعالیت‌ها.
تمامی آثارش ممنوع‌الچاپ بوده است. دیگر فعالیت‌ها. حجت بداغی در زمینهٔ ترانه‌سرایی و خوانندگی فعالیت دارد. تا کنون هیچ‌یک از آلبوم‌های وی مجوز رسمی دریافت نکرده‌اند. نقد ادبی. او همچنین به‌عنوان مدیر نشست‌های نشر سیب سرخ و منتقد ادبی فعالیت می‌کند. افتخارات. وی از شاعران برگزیدهٔ دومین دورهٔ جشنوارهٔ هنری بین‌المللی و مستقل «زن، زندگی، آزادی»، یادمان بکتاش آبتین، در ونکوور کانادا است.
کلئوپاترای ششم () یا کلئوپاترا تریفاینا دوم (درگذشته حدود ۵۷ پیش از میلاد) ملکه مصر بطلمیوسی بود که به همراه برنیس چهارم حکومت کرد. این برنیس چهارم یا خواهرش بود یا دخترش. اگرچه برخی از تاریخ‌نگاران مدرن او را کلئوپاترا ششم تریفاینا نامیده‌اند، احتمالاً او همان کلئوپاترا پنجم است که مادر برنیس چهارم و همسر فرعون بطلمیوس دوازدهم بود. یا ممکن است کلئوپاترا ششم دختر بطلمیوس دوازدهم بوده و بنابراین خواهر بزرگتر برنیس چهارم، کلئوپاترا هفتم، بطلمیوس سیزدهم و بطلمیوس چهاردهم باشد. پس از یک سال هم‌حکومتی در مصر،
چهاردهم باشد. پس از یک سال هم‌حکومتی در مصر، کلئوپاترا ششم به دلایل نامعلوم در ۵۷ پیش از میلاد درگذشت، و پس از آن بطلمیوس دوازدهم با کمک نظامی روم به مصر بازگشت تا دختر رقیبش، برنیس چهارم را در ۵۵ پیش از میلاد سرنگون کند.
اشلی بروک مودی (زاده ۲۸ مارس ۱۹۷۵) سیاستمدار، وکیل و حقوقدان سابق آمریکایی است که از سال ۲۰۲۵ به عنوان سناتور جونیور از ایالت فلوریدا خدمت می‌کند. او که یکی از اعضای حزب جمهوری‌خواه است قبل از ورود به امور مربوط به انتخابات، از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵ به عنوان سی و هشتمین دادستان کل فلوریدا، از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۷ به عنوان قاضی دادگاه منطقه‌ای در شهرستان هیلزبرو، و نیز به عنوان دستیار دادستان ایالات متحده در دفتر دادستانی ایالات متحده در منطقه میانه فلوریدا خدمت کرد. مودی به عنوان دادستان کل فلوریدا، از دعاوی برای
مودی به عنوان دادستان کل فلوریدا، از دعاوی برای بی‌اعتبار کردن قانون مراقبت مقرون به صرفه و نیز از احیای حق رای مجرمان سابق حمایت کرد و با قانونی کردن مصرف ماری جوانا تفننی مخالفت کرد. او در جریان انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۰ در ایالت فلوریدا از دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور وقت آمریکا حمایت کرد و به مرافعه "تگزاس علیه پنسیلوانیا" پیوست که خواستار مخالفت با نتایج انتخابات بود. در ماه ژانویه ۲۰۲۵، فرماندار ران دسانتیس، مودی را به عنوان سناتور برای یک کرسی سنا، که با استعفای مارکو روبیو به خاطر تعیین شدن به عنوان
با استعفای مارکو روبیو به خاطر تعیین شدن به عنوان وزیر امور خارجه ایالات متحده خالی شده بود، منصوب کرد. در روز ۲۱ ژانویه ۲۰۲۵، اشلی در حضور معاون رئیس‌جمهور جی دی ونس سوگند یاد کرد و پس از پائولا هاوکینز به دومین سناتور زن از فلوریدا تبدیل شد. دوران اولیه زندگی و تحصیل. مودی در روز ۲۸ مارس ۱۹۷۵ در شهر پلنت سیتی، ایالت فلوریدا به دنیا آمد. او در بین سه فرزندی که والدین او داشتند، بزرگ‌ترین فرزند بود. مودی در سال ۱۹۹۳ از دبیرستان پلانت سیتی فارغ‌التحصیل شد. او مدرک لیسانس و فوق لیسانس خود در رشته حسابداری را
مدرک لیسانس و فوق لیسانس خود در رشته حسابداری را از دانشگاه فلوریدا دریافت کرد. مودی مدرک کارشناسی ارشد حقوق در حقوق بین‌الملل را از کالج حقوق دانشگاه استتسون و مدرک جی‌دی خود را از کالج حقوق دانشگاه فلوریدا لوین دریافت کرد. اوایل حرفه. مودی در نزد مارتا بارنت، رئیس کانون وکلای دادگستری آمریکا کارورزی کرد و بعد به شرکت حقوقی هالند اند نایت پیوست و در امور دعاوی مدنی به فعالیت پرداخت. مودی در ماه ژانویه ۱۹۹۸، وابستگی حزبی خود را از دموکرات به جمهوری‌خواه تغییر داد. جب بوش به محض این که به مقام فرماندار
تغییر داد. جب بوش به محض این که به مقام فرماندار فلوریدا انتخاب شد، مودی را به عنوان نماینده دانشجویان در هیئت امنای فلوریدا (Florida Board of Regents)، نهادی که اکنون منحل شده است و در آن موقع سیستم دانشگاهی ایالتی فلوریدا را مدیریت می‌کرد، برگزید. مودی به عنوان دستیار دادستان ایالات متحده آمریکا در منطقه میانه فلوریدا منصوب شد. در سال ۲۰۰۶، او به عنوان قاضی سیزدهمین دادگاه منطقه‌ای فلوریدا در شهرستان هیلزبرو برگزیده شد. دادستان کل فلوریدا. انتخابات در روز ۲۸ آوریل ۲۰۱۷، مودی جهت نامزدی در انتخابات سال
۲۸ آوریل ۲۰۱۷، مودی جهت نامزدی در انتخابات سال ۲۰۱۸ برای برگزیدن دادستان کل فلوریدا، از منصب خود در دادگاه استعفا داد. در انتخابات مقدماتی جمهوری‌خواهان، او فرانک وایت عضو مجلس نمایندگان فلوریدا را شکست داد.مودی در انتخابات اصلی، نامزد حزب دموکرات سین شاو، دیگر عضو مجلس نمایندگان فلوریدا را با کسب ۵۲ درصد شکست داد، شاو در این انتخابات ۴۶ درصد آراء را به دست آورد. مودی در انتخابات سال ۲۰۲۲، نامزد حزب دموکرات آرامیس آیالا را با کسب حدود ۲۱ درصد آراء بیشتر از او شکست داد و دوباره به این سمت برگزیده شد. مجلس
او شکست داد و دوباره به این سمت برگزیده شد. مجلس سنا. انتصاب در روز ۱۶ ژانویه ۲۰۲۵، فرماندار ران دسانتیس اعلام کرد که به خاطر خالی شدن یک کرسی مجلس سنا توسط مارکو روبیو، که برای در اختیار گرفتن منصب وزیر امور خارجه در کابینه دوم ترامپ نامزد شده بود (و متعاقباً از سنا رای اعتماد گرفت)، در نظر دارد مودی را به جای او منصوب کند. مودی بعد از پائولا هاوکینز دومین سناتوز زن فلوریدا است. زندگی شخصی. مودی با جاستین دورالیا (Justin Duralia) افسر اداره مبارزه با مواد مخدر آمریکا ازدواج کرده است. آنها دو بچه دارند.
خارمیون () ندیمه، خدمتکار و مشاور مورد اعتماد کلئوپاترا در امپراتوری بطلمیوسی مصر بود. پلوتارک در کتاب "حیات مردان نامی" خود دربارهٔ مارک آنتونی می‌نویسد که خارمیون امور اصلی دولت کلئوپاترا را مدیریت می‌کرد؛ بنابراین، او موقعیت مهمی در حلقه مورد اعتماد کلئوپاترا داشت. پلوتارک. پلوتارک در در کتاب "حیات مردان نامی" خود دربارهٔ مارک آنتونی خاطرنشان کرد که سزار آگوستوس «حکمی صادر کرد مبنی بر اعلان جنگ به کلئوپاترا و سلب آنتونی از اختیاراتی که به یک زن اجازه داده بود به جای او حکمرانی کند. سزار اضافه کرد که
داده بود به جای او حکمرانی کند. سزار اضافه کرد که [آنتونی] معجون‌هایی نوشیده بود که او را از هوش و حواس عادی خود محروم کرده بود و اینکه فرماندهانی که باید با آنها مبارزه می‌کردند، ماردیونِ خواجه، پوته‌ینوس، ایراس، آرایشگر مو کلئوپاترا، و خارمیون بودند که از مشاوران اصلی دولت آنتونی به‌شمار می‌رفتند.» پلوتارک در ادامه صحنه‌ای را که پس از خودکشی کلئوپاترا رخ داد، این‌گونه توصیف کرد: «پیام‌آوران با سرعت تمام رسیدند و دیدند که نگهبانان هیچ نگرانی‌ای نداشتند؛ اما وقتی درها را باز کردند، او را دیدند که کاملاً
اما وقتی درها را باز کردند، او را دیدند که کاملاً مرده است و بر تختی از طلا دراز کشیده، در حالی که تمام زینت‌های سلطنتی‌اش به تن داشت. ایراس، یکی از ندیمه‌هایش، در پای او در حال مرگ بود و خارمیون که به سختی می‌توانست سرش را نگه دارد و در آستانه افتادن بود، دیهیم سرور خود را مرتب می‌کرد. و هنگامی که یکی از واردشوندگان با عصبانیت گفت: 'آیا این کار شایسته‌ای از طرف بانوی شما بود، خارمیون؟' او پاسخ داد: 'بسیار شایسته بود، و همان‌طور که از نسل بسیاری از پادشاهان برمی‌آید.' و همین‌طور که این را گفت، او نیز در
برمی‌آید.' و همین‌طور که این را گفت، او نیز در کنار تخت افتاد و درگذشت.»
عبدالقادر المُظَفَّر (۱۸۸۰ – ۱۹۴۹) عالم مسلمان، سیاستمدار و شاعر فلسطینی بود. یکی از شخصیت‌های اسلامی و ملی‌گرا در دوران قیمومیت بریتانیا بر فلسطین شمرده می‌شود.او به رهبری علمی و سیاسی خود به ویژه پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه الازهر در سال ۱۹۱۸ شهرت داشت و در مبارزات مردم عرب اورشلیم و به‌طور کلی فلسطینیان علیه قیمومیت بریتانیا شرکت کرد و بسیاری از آنها را رهبری کرد. در سال ۱۹۱۶ به دلیل فداکاری برای خدمت به دولت عثمانی، به مفتی ارتش چهارم عثمانی منصوب شد. او همچنین در فعالیت‌های کمیتهٔ اتحاد و ترقی شرکت
او همچنین در فعالیت‌های کمیتهٔ اتحاد و ترقی شرکت کرد و ریاست انجمن اِخوان و عفاف اورشلیم را بر عهده گرفت. عبدالقادر المظفر به عنوان یکی از سخنوران فصیح جنبش ملی فلسطین شناخته می‌شد. شاعر و نویسنده‌ای که با «متانت، قدرت اراده و دینداری خوب» برجسته بود. او به خاطر مهارت‌های شعری و خطابه‌اش شهرت داشت. سبُک‌دل و شوخ‌طبع، محبوب دوستان و مورد احترام مخالفان توصیف شده است. زندگی و پیشه. عبدالقادر المظفر در سال ۱۸۸۰ در اورشلیم مرکز متصرفیه قدس، امپراتوری عثمانی، به دنیا آمد. پدرش مفتی حنفی شهر و از برجسته‌ترین
به دنیا آمد. پدرش مفتی حنفی شهر و از برجسته‌ترین علمای آن و همچنین فلسطین به‌طور کلی بود که سرپرستی ادارهٔ تبلیغ و ارشاد را بر عهده داشت. عبدالقادر با تربیت عمیق مذهبی و میهنی پرورش یافت. پدرش حفظ قرآن را به او بر عهده گرفت و اصول تجوید و اصول فقه را به او آموخت. او همچنین در دوران کودکی بخشی از زبان، ادبیات و تاریخ عربی را آموخت.تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در اورشلیم گذراند. پدرش را در سن ۱۵ سالگی از دست داد. به مصر رفت و به الازهر پیوست و پس از پایان آموزش دینی در ۱۹۱۸ به اورشلیم بازگشت و به تجارت و
آموزش دینی در ۱۹۱۸ به اورشلیم بازگشت و به تجارت و امور عمومی پرداخت. او به شدت به امپراتوری عثمانی وفادار بود، نسبت به جاه‌طلبی‌های بریتانیا و غرب در سرزمین‌های اسلامی محتاط بود. او به انجمن اتحاد و ترقی پیوست و رئیس انجمن برادری و عفافِ اورشلیم شد. در جریان لشکرکشی کانال که توسط فرماندهٔ ترک، جمال پاشا به مصر هدایت شد، المظفر به عنوان واعظ در صفوف این لشکرکشی مشغول به کار شد. پس از شکست این لشکرکشی، المظفر برای ادامهٔ تحریک علیه بریتانیا به فلسطین بازگشت. پس از آن که جمال پاشا ده‌ها تن از ملی‌گرایان سوری،
از آن که جمال پاشا ده‌ها تن از ملی‌گرایان سوری، لبنانی و فلسطینی را اعدام کرد، خشم مردم علیه دولت عثمانی تشدید شد. این دولت برای زدودن کینهٔ مردمی، جمال پاشا را از فرماندهی ارتش چهارم برکنار کرد و جمال الصغیر را جایگزین وی کرد، همچنین عبدالقادر المظفر به عنوان مفتی این ارتش جایگزین اسعد الشقیری شد. المظفر تمام تلاش خود را برای خدمت به هموطنانش و رفع ظلم عثمانی در حق آنان به کار گرفت.پس از شکست امپراتوری عثمانی در جنگ جهانی اول، به آلمان پناهنده شد، سپس به فلسطین بازگشت (پس از اعلام مأموریت) و در ایستگاه
فلسطین بازگشت (پس از اعلام مأموریت) و در ایستگاه خاور نزدیک رادیو عرب مشغول به کار شد. هنگامی که شاهزاده فیصل بن حسین در سال ۱۹۱۹ قدرت را در سوریه به دست گرفت، المظفر به دمشق سفر کرد و در آنجا ریاست باشگاه عرب را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۱۹، دولت عربی به رهبری فیصل او را برای یک مأموریت ملی نزد مصطفی کمال آتاتورک در آنکارا فرستاد.سپس پس از سقوط حکومت فیصل (تابستان ۱۹۲۰) به فلسطین بازگشت و در جنبش ملی فلسطین شرکت کرد و در کنار اردوگاه حسینی‌ها، یا مجلسی‌ها که با نَشاشیبی‌ها یا مخالفان مقابله کردند، قرار گرفت.
نَشاشیبی‌ها یا مخالفان مقابله کردند، قرار گرفت. امین الحسینی، رئیس مجلس اعلای اسلامی، او را به ریاست هیئتی برگزید که وظیفهٔ آن جمع‌آوری کمک‌های مالی از هند برای تأمین هزینهٔ تعمیر قبة الصخره بود. المظفر «کنگرهٔ عمومی فلسطین» را که در ۲۷ فوریه ۱۹۲۰ در دمشق برگزار شد، افتتاح کرد. کنگره در قطعنامه‌های خود بر رد تلقی «جنوب سوریه، یعنی فلسطین، به عنوان بخشی غیر سوری» و رد اعلامیهٔ بالفور و مهاجرت صهیونیست‌ها تأکید کرد. در ژوئن ۱۹۲۲، کمیتهٔ اجرایی عرب تصمیم گرفت او را در رأس هیئتی از فلسطین به مصر، سودان و حجاز
او را در رأس هیئتی از فلسطین به مصر، سودان و حجاز بفرستد. ورود هیئت به حجاز در اوایل ژوئیه مصادف با موسم حج بود. المظفر یک کمپین تبلیغاتی گسترده در میان حجاج مسلمان ترتیب داد که در نتیجه، آنها هزاران تلگراف در اعتراض به قیمومت بریتانیا بر فلسطین به جامعهٔ ملل ارسال کردند. آل مظفر عضو پنجمین کنگره عرب فلسطین بود که در ۲۰ اوت ۱۹۲۲ در نابلس برگزار شد و همچنین در ششمین کنگره عرب فلسطین که در ۱۶ ژوئن ۱۹۲۳ در یافا برگزار شد شرکت کرد. المظفر به عنوان نماینده‌ای از یافا در کنفرانس اسلامی که در اورشلیم در اوایل