payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کلیسای هوهانس مقدس (کرزن) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کرزن، شهرستان تووز جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ام میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کوواخغدی وانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کوواخغد، شهرستان گده‌بی جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه مریم مقدس (کرنا) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کرنا، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۳۳۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
خوناساوانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کمینترن، شهرستان گده‌بی جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (خویلو) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر خوی‌لو، استان شاهومیان جمهوری آرتساخ می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۹ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای یغیشه مقدس (خوشکاشن) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر خوشکاشن، شهرستان اوغوز جمهوری آذربایجان می‌باشد. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (خوشکاشن) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر خوشکاشن، شهرستان اغوز جمهوری آذربایجان می‌باشد. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کراتاوانک (؛ ) یک صومعه و قلعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر گاردمان، جمهوری آذربایجان می‌باشد. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کاواراوانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر واراندا، استان هادروت جمهوری آرتساخ می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در ۱۷۴۲ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کارمیر وانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده‌های ۱۰–۱۱ام میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کرمانکا وانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهرستان در اوتیک ارمنستان بزرگ می‌باشد. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای سمباتان دیزا (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر سمباتان دیزا، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کراهانی وانک (؛ Սուրբ Աստվածամոր վանք, Միրզիկի անապատ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر میرزیک، شهرستان گوی‌گول جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده‌های ۱۶-۱۷ام میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه کاغنی خاچ (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کیرانتس، شهرستان داش‌کسن جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۹ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه سارگیس مقدس (گاگ) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر گاگ، شهرستان قزاق جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۲ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (جوغا) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر جلفا (جمهوری آذربایجان)، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۲ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گئورگ مقدس (گاندزاک) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر گاندزاک، جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۹ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای هووی (جوغا) (؛ Պոմբլոզի ժամ, Տավարածի եկեղեցի) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر جلفا (جمهوری آذربایجان)، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۲ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گریگور روشنگر مقدس (گاندزاک) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر گاندزاک، جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۸۶۹ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه منجی مقدس (جوغا) (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر جلفا (جمهوری آذربایجان)، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۹ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای آسریک جرداخان (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آسریک جرداخان، شهرستان توووز جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
هوساکان ناهاتاک وانک (؛ Հուսական վանք, Ոսկան Ճգնավորի վանք, Ոսկանի վանք, Ոսկյանց վանք) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر داش‌بلاغ، شهرستان شمکر جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۶ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای هوهانس مقدس (گاندزاک) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر گاندزاک، جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۶۳۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای سارگیس مقدس (گاندزاک) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر گاندزاک، جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
هورکا وانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر تالیش، استان مارتاکرت جمهوری آرتساخ می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
هازاراپرکیچ وانک (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر گومور، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده‌های ۱۱-۱۲ام میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (گده‌بی) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر گده‌بی، شهرستان گده‌بی جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۶۵۹ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای میناس مقدس (هاکوبشن) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر هاکوبشن، شهرستان اوغوز جمهوری آذربایجان می‌باشد. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گریگور روشنگر مقدس (هاکوبشن) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر هاکوبشن، شهرستان اوغوز جمهوری آذربایجان می‌باشد. . این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای وارطان مقدس (قازاخ) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر قازاخ، شهرستان قازاخ جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۹۰۱ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای درن اند آراج (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر اردوباد، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده‌است.
ریو (از فعل "to rave" می‌آید) یک مهمانی رقص است که معمولاً در انبار، کلاب یا سایر مکان‌های عمومی یا خصوصی برگزار می‌شود و معمولاً دی‌جی‌ها با موسیقی الکترونیک رقص در آن‌ها به اجرا می‌پردازند. این سبک بیشتر با صحنه موسیقی رقص اوایل دههٔ ۱۹۹۰ مرتبط است، که در آن زمان دی‌جی‌ها در رویدادهای غیرقانونی اجرا می‌کردند و موسیقی غالب در این رویدادها، موسیقی الکترونیک رقص با زیرسبک‌های مختلفی مانند درام اند بیس، دابستپ، ترپ، بریک، هپی هاردکور، ترنس، تکنو، هاردکور، هاوس و آلترناتیو دنس بود. گاهی موسیقی‌دانان نیز به‌طور
و آلترناتیو دنس بود. گاهی موسیقی‌دانان نیز به‌طور زنده در ریوها اجرا می‌کردند، علاوه بر موسیقی‌دانان، دیگر انواع هنرمندان اجرا از جمله رقصندگان گو-گو و آتش‌بازان نیز اجرا داشتند.
شین سونگ-گیوم ( (زاده ۸۸۲ - درگذشت اکتبر ۹۲۷) یک ژنرال کره‌ای در دوران پرآشوب سه پادشاهی متأخر در اوایل قرن دهم بود. او که در گوانگ‌هه‌جو (چونچون امروزی) متولد شد، در پادشاهی ته‌بونگ به مقام ژنرالی رسید. او در کمک به وانگ گون، که بعدها دولت گوریو را تأسیس کرد، برای دستیابی به قدرت نقش مهمی داشت. او به‌طور گسترده به عنوان بنیانگذار قبیله پیونگ‌سان شین، که شامل بازیگر مشهور شین سه-کیونگ نیز می‌شود، شناخته می‌شود. امروزه شین به خاطر جان دادنش برای وانگ گون پس از شکست نیروهایشان توسط بکجه جدید در نزدیکی دائگو
از شکست نیروهایشان توسط بکجه جدید در نزدیکی دائگو امروزی، به یاد آورده می‌شود. طبق افسانه، این دو زره‌هایشان را با هم تعویض کردند تا پادشاه بتواند از میدان نبرد بگریزد، در حالی که وانگ گون از میدان نبرد گریخت، شین و ارتش باقی مانده شجاعانه علیه ارتش بکجه جدید به مقابله پرداختند. اما در نهایت، ارتش او شکست خورد و در جنگل، شین مورد اصابت تیر قرار گرفت و توسط دشمن به قتل رسید. سر او را از تنش جدا کردند و آن را برای گیون هوان، پادشاه بکجه جدید، فرستادند. شین از طریق تنها پسرش، شانزدهمین جد بزرگ شین سایمدانگ و
طریق تنها پسرش، شانزدهمین جد بزرگ شین سایمدانگ و هفدهمین جد بزرگ سین ریپ شد. زندگانی. پایه‌گذاری گوریو. شین سونگ گیوم در بخش شین سونگ گیوم از تاریخ گوریو، اهل گوانگهه جو (چونچون امروزی، گانگوون دو) ثبت شده است. نام کوچک او سام نونگسان بود. بعدها، پادشاه تاجو وانگ گان، پیونگسان را به عنوان زادگاهش به او اعطا کرد و او جد خاندان پیونگسان شین شد. در سال ۹۱۸، او با همکاری به هیون گیونگ، هونگ یو و بوک جی گیوم به دیدار وانگ گان رفتند و گفتند: «برکناری فرمانروایی یک ستمگر و روی کار آوردن یک مرد خردمند، آرمان بزرگ
ستمگر و روی کار آوردن یک مرد خردمند، آرمان بزرگ جهان است. من از شما می‌خواهم که از الگوی سلسله‌های باستانی یین و ژو پیروی کنید و آن را به اجرا درآورید.» و او را به عنوان پادشاه تاجگذاری کردند. وانگ گان بازگو کرد که من به وفاداری اعتقاد دارم، بنابراین حتی اگر پادشاه خشن باشد، چگونه می‌توانم دو دل باشم؟ وانگ گان در ابتدا امتناع کرد. با این حال، شین سونگ گیوم و دیگران استدلال کردند که قیام آنها فرمانی از جانب آسمان است و گفتند: حسادت به سختی به دست می‌آید و حتی اگر آن را بدانید، به راحتی از دست می‌رود. اگر
حتی اگر آن را بدانید، به راحتی از دست می‌رود. اگر آنچه را که آسمان می‌دهد نپذیرید، ناگزیر با فاجعه روبرو خواهید شد. هنگامی که وانگ گان در نهایت به قیام آنها اجازه شوریدن داد، به عنوان ته‌جو از گوریو، منصوب شد و بنیانگذار سلسله گوریو شناخته می‌شود. نبرد. در یازدهمین ماه قمری سال ۹۲۷ (دهمین سال سلطنت پادشاه تجو)، او در نبردی در گونگسان به همراه برادران کیم راک، جون ای‌گپ و جون اوی گپ در حالی که پادشاه تجو را نجات می‌دادند، کشته شد. در آغاز نبرد گونگسان، به نظر می‌رسید که ارتش گوریو در حال پیروزی است، اما با
می‌رسید که ارتش گوریو در حال پیروزی است، اما با پیشرفت نبرد، پادشاه تجو توسط ارتش بکجه جدید به رهبری گیون هوون محاصره شد و در خطر قرار گرفت. در این زمان، شین سونگ گیوم گفت: من شبیه پادشاه هستم، بنابراین اگر خودم را به شکل پادشاه دربیاورم، پادشاه می‌تواند به سلامت فرار کند. او لباس‌هایش را با وانگ گان عوض کرد و وانگ گان خود را به شکل یک سرباز معمولی درآورد و از محاصره عبور کرد و فرار کرد. در حالی که تجو وانگ گان در حال فرار از محاصره بود، شین سونگ گیوم وانمود کرد که وانگ گان است و سوار بر اسب سفید وانگ گان،
کرد که وانگ گان است و سوار بر اسب سفید وانگ گان، رهبری ارتش را بر عهده گرفت. پس از اینکه تجو وانگ گان به سلامت فرار کرد، شین سونگ گیوم توسط ارتش گیون هوون به اشتباه و با عنوان پادشاه تجو شناسایی شد و با تیری که توسط ارتش گیون هوون شلیک شده بود، کشته شد. ارتش بکجه جدید سر او را از بدنش جدا کرد و سپس آن را مثله کرد، جسد تکه‌تکه شده وی بعد از مدتی توسط ارتش گوریو یافت و به گوریو برگردانده شد، اما جسد او کامل نبود. پس از مرگ. پس از آن، پادشاه تجو جسد شین سونگ گیوم را پیدا کرد و عمیقاً غمگین شد. هنگامی که به
گیوم را پیدا کرد و عمیقاً غمگین شد. هنگامی که به سونگ‌آک عقب‌نشینی کرد، بدن بی‌سر شین سونگ گیوم را به همراه یک سر مصنوعی طلایی به خاک سپرد و عنوان پس از مرگ جانگ جئول را به او اعطا کرد. او همچنین برادر کوچکترش نونگ‌گیل و پسرش بوجانگ را به عنوان وونیون منصوب کرد و معبد جدید جی‌میو را برای دعا برای روح او ساخت. دئگو هنوز هم نام‌های مکانی زیادی دارد، از جمله پاگونجائه، دوکجوام، وانگسان، آنسیم، هائان، بانیاول، بائکان، یئونگ یئونگ و سالنه، که نشان می‌دهد در آن زمان یک میدان نبرد به‌سختی مورد مناقشه بوده است.
زمان یک میدان نبرد به‌سختی مورد مناقشه بوده است. گفته می‌شود کوه پالگونگسان، جایی که او درگذشت، به این دلیل نامگذاری شده است که هشت ژنرال، از جمله خود او، در آنجا درگذشتند. در حال حاضر، آرامگاه ژنرال شین سونگ گیوم در چونچون، گانگوون-دو جا گرفته است. این آرامگاه شامل یک آرامگاه، یک سنگ آرامگاه، یک لوح یادبود، یک زیارتگاه، یک نقاشی و یک مجسمه است. این آرامگاه دارای سه تپه است که به آن شکلی منحصر به فرد می‌بخشد. بر اساس کتیبه‌ای که توسط کیم جو سان و در سال ۱۸۰۵ توسط شین وی حکاکی شده است، دو نظریه در مورد این
توسط شین وی حکاکی شده است، دو نظریه در مورد این سه تپه تدفین وجود دارد. یک نظریه این است که وقتی شین سونگ گیوم در نبرد درگذشت، ارتش بکجه جدید به رهبری گیون هوون سر او را از تن جدا کرد، بنابراین پادشاه تجو از گوریو یک مجسمه سر از طلای خالص ساخت و آن را با جسد دفن کرد، به طوری که تشخیص اینکه جسد در کدام یک قرار دارد دشوار است تا از سرقت آرامگاه جلوگیری شود. نظریه دیگر این است که گفته می‌شود آرامگاه دیگر، آرامگاه همسر شین سونگ گیوم بوده است، اما صحت این موضوع مشخص نیست. در همین حال، هنگامی که سونگ گیوم، برای
مشخص نیست. در همین حال، هنگامی که سونگ گیوم، برای شکار به دنبال پادشاه تجو به سامتان رفت، ناگهانی سه غاز را در دور دست‌ها، در حال پرواز دید، پادشاه تجو دستور شلیک تیر به غاز را صادر کرد، سونگ گیوم گفت، سرورم کدام یکی را شکار کنم، پادشاه تجو شگفت زده شد و گفت تو زیاده روی می‌کنی، چنان‌که می‌گویی کماندار به این مهارتی نیستی، اما باشد، شین سونگ گیوم گفت، سرورم حالا کدام بال را بزنم، سپس پادشاه تجو و همراهان، وی را باز هم زیاده رو خواندند، اما وی به دستور پادشاه تجو، بال چپ غاز سوم را هدف قرار داد و چنان ضربه
تجو، بال چپ غاز سوم را هدف قرار داد و چنان ضربه ای با دقت بود که هر سه غاز در یک تیر در یک ضربه شکار شدند. پادشاه تجو او را بسیار ستود و نام قبیله‌ای پیونگسان در پیونگجو و ۳۰۰ گیول زمین در نزدیکی جایی که غازها را شکار کرده بود، به او داد تا فرزندانش نسل اندر نسل اجاره آن را دریافت کنند. این زمین گونگ وی نامیده شد. در سال ۹۹۴(سیزدهمین سال سلطنت پادشاه سونگ‌جونگ)، او پس از مرگ به مقام ته‌سا ارتقا یافت و در کتاب مقدس ته‌جو میوجونگ به عنوان جانگ‌جول‌گونگ، بنیانگذار ملت، تقدیس شد. در سال ۱۱۲۰ (پانزدهمین سال
ملت، تقدیس شد. در سال ۱۱۲۰ (پانزدهمین سال سلطنت پادشاه یه‌جونگ)، پادشاه یه‌جونگ یک هیانگ‌گا به نام دویجانگ‌گا برای بزرگداشت او و کیم راک نوشت. عنوان پس از مرگ او جانگ‌جول بود.
مرحله گروهی جام کارائیب کونکاکاف ۲۰۲۵ از ۱۹ اوت تا ۲ اکتبر ۲۰۲۵ برگزار می‌شود. در مجموع ۱۰ تیم در مرحله گروهی برای تعیین ۴ تیم راه یافته به مرحله حذفی جام کارائیب کونکاکاف ۲۰۲۵ به رقابت می‌پردازند. قرعه‌کشی. قرعه‌کشی مرحله گروهی در تاریخ ۳ ژوئن ۲۰۲۵ ساعت ۱۷:۰۰ به وقت شرق آمریکا () در میامی، فلوریدا، ایالات متحده برگزار شد. ۱۰ تیم شرکت‌کننده پیش از این بر اساس رتبه‌بندی باشگاهی کونکاکاف خود تا تاریخ ۲ ژوئن ۲۰۲۵، در پنج گلدان دو تیمی قرار می‌گرفتند، به جز تیم‌های گلدان ۵ که برای قهرمان و نایب قهرمان جام
تیم‌های گلدان ۵ که برای قهرمان و نایب قهرمان جام باشگاهی کارائیب ۲۰۲۵ رزرو شده بود. برای مرحله گروهی، ۱۰ تیم به دو گروه پنج تیمی (گروه‌های A و B) تقسیم شدند که شامل یک تیم از هر پنج گلدان بود. تیم‌های گلدان ۱ ابتدا قرعه‌کشی شدند و در جایگاه اول گروه خود قرار گرفتند، از گروه A شروع کردند و سپس به گروه B رفتند. همین روال برای تیم‌های گلدان‌های ۲، ۳، ۴ و ۵ نیز دنبال شد و آنها به ترتیب در جایگاه‌های ۲، ۳، ۴ و ۵ در گروهی که به آن کشیده شده بودند، قرار گرفتند. هر گروه نباید بیش از دو باشگاه از یک فدراسیون ملی
هر گروه نباید بیش از دو باشگاه از یک فدراسیون ملی داشته باشد. در زمان قرعه‌کشی گروه‌ها هیچ محدودیتی اعمال نشد. قرعه‌کشی منجر به گروه‌های زیر شد: فرمت. در مرحله گروهی، هر گروه به صورت نوبت‌گردشی بازی می‌کند و تیم‌ها یک بار در مقابل یکدیگر بازی می‌کنند و در مجموع چهار بازی برای هر تیم (دو بازی خانگی و دو بازی خارج از خانه) انجام می‌شود. تیم‌ها بر اساس معیارهای زیر رتبه‌بندی می‌شوند (ماده ۱۲.۸.۱ آیین‌نامه).: تیم‌های اول و دوم هر گروه به مرحله نیمه‌نهایی حذفی راه یافتند. برنامه. برنامه مسابقات به شرح زیر است.
یافتند. برنامه. برنامه مسابقات به شرح زیر است. گروه‌ها. گروه A. ---- ---- گروه B. ---- ----
کالج نظامی سلطنتی سندهرست () یک آکادمی نظامی بریتانیایی برای آموزش افسران پیاده‌نظام و سواره‌نظام نیروی زمینی بریتانیا و ارتش هند بریتانیا بود. این آکادمی در سال ۱۸۰۱ در گریت مارلو و های ویکام در باکینگهام‌شر تأسیس شد، اما در اکتبر ۱۸۱۲ به سندهرست، برکشایر نقل مکان کرد. کالج نظامی سلطنتی سندهرست در آغاز جنگ جهانی دوم سازماندهی مجدد شد، اما برخی از واحدهای آن در سندهرست و آلدرشات عملیاتی باقی ماندند. در سال ۱۹۴۷، کالج نظامی سلطنتی با آکادمی نظامی سلطنتی وولویچ ادغام شد تا آکادمی نظامی سلطنتی همه منظوره
وولویچ ادغام شد تا آکادمی نظامی سلطنتی همه منظوره امروزی سندهرست را تشکیل دهد.
هنری دیوید جونز (; ۱۴ مارس ۱۷۹۱ – ۴ اوت ۱۸۶۶) یک افسر نیروی زمینی بریتانیا بود که به‌عنوان بنیانگذار و نخستین فرمانده کالج نظامی سلطنتی سندهرست فعالیت می‌کرد. او پنجمین پسر جان جونز از همسرش، مری، دختر جناب جان رابرتز، از لندگارد فورت، افسر پیاده‌نظام و برادر سرلشکر جان توماس جونز، از کرانمر هال، فاکنهام، نورفولک بود. جونز که در آکادمی نظامی سلطنتی وولیچ تحصیل کرده بود، در سپتامبر ۱۸۰۸ به سپاه مهندسین سلطنتی پیوست. در سال ۱۸۰۹ او در حمله به قلعه فلاشینگ در طول لشکرکشی والچرن شرکت داشت. سپس در دفاع از کادیز
لشکرکشی والچرن شرکت داشت. سپس در دفاع از کادیز در سال ۱۸۰۹، محاصره باداخوس در سال ۱۸۱۲، نبرد ویتوریا در سال ۱۸۱۳ و نبرد نیول در سال ۱۸۱۳ شرکت کرد. او در سپتامبر ۱۸۱۳ در حین رهبری امید واهی در اولین حمله در محاصره سن سباستین زخمی شد. در فوریه ۱۸۱۵، او به ارتش تحت فرماندهی ژنرال جان لمبرت در جزیره دافین، آلاباما پیوست و تحت پرچم آتش‌بس آمریکا برای انجام وظیفه ویژه به نیواورلئان اعزام شد. در بازگشت به اروپا، او به ارتش هلند پیوست و در ۱۸ ژوئن ۱۸۱۵ در اوستنده پیاده شد. او پس از ورود نیروهای بریتانیایی به پاریس
شد. او پس از ورود نیروهای بریتانیایی به پاریس تحت فرماندهی دوک ولینگتون، به عنوان مهندس فرمانده مسئول استحکامات در مونمارتر منصوب شد. جونز در سال ۱۸۱۶ به عنوان کمیسر ارتش اشغالگر پروس منصوب شد و در سال ۱۸۳۳ به خدمت ویژه در قسطنطنیه رفت. او در سال ۱۸۳۵ به عنوان کمیسر مرزهای شهری در انگلستان، در سال ۱۸۴۵ به عنوان رئیس هیئت مدیره کارهای عمومی در ایرلند و در سال ۱۸۵۱ به عنوان مدیر مؤسسه سلطنتی مهندسی برای آموزش میدانی در چاتهام منصوب شد. او در جنگ کریمه فرماندهی نیروهای بریتانیایی را در نبرد بومارسوند و سپس
نیروهای بریتانیایی را در نبرد بومارسوند و سپس فرماندهی نیروهای مهندسی سلطنتی را در محاصره سواستوپول بر عهده داشت. پس از آن، نشان درجه دو مدجیدی، مدال بالتیک و مدال کریمه را با نشان افتخار دریافت کرد. در سال ۱۸۵۶، او فرماندار کالج نظامی سلطنتی سندهرست شد. او دکترای افتخاری حقوق مدنی دانشگاه آکسفورد را دریافت کرد و سرهنگ افتخاری گردان اداری چهارم، سپاه داوطلبان تفنگداران چشایر بود. در سال ۱۸۵۹، او به خدمت در کمیسیون سلطنتی دفاع از بریتانیا منصوب شد، که توصیه‌های آن منجر به برنامه عظیمی برای تقویت کارخانه‌های
آن منجر به برنامه عظیمی برای تقویت کارخانه‌های کشتی‌سازی نیروی دریایی بریتانیا شد. او پس از «یک بیماری طولانی مدت» در ۴ اوت ۱۸۶۶ درگذشت و در گورستان آکادمی نظامی سلطنتی سندهرست به خاک سپرده شد.
تئودور-ماکسیم گازان (; – ) یک ژنرال فرانسوی بود که در جنگ‌های انقلاب فرانسه و جنگ‌های ناپلئونی جنگید. گازان حرفه نظامی خود را به عنوان توپچی در گارد ساحلی فرانسه آغاز کرد. او بعداً به گارد سلطنتی منصوب شد و با آغاز انقلاب فرانسه در سال ۱۷۸۹، به گارد ملی فرانسه پیوست. پس از خدمت در دره راین علیا و هلند، در سال ۱۷۹۹ به آندره ماسنا در سوئیس پیوست و در نبردهای وینترتور و اول زوریخ، نافلس و شواندن جنگید. در اوت ۱۸۰۵، گازان فرماندهی لشکری از ارتش را بر عهده داشت که اتریشی‌ها را در اولم محاصره کرد. در ۱۱ نوامبر،
که اتریشی‌ها را در اولم محاصره کرد. در ۱۱ نوامبر، تحت فرماندهی جوزف مورتیه، لشکر او در پیشروی به سمت وین، گارد پیشرو را تشکیل داد. مورتیه خط پیشروی خود را بیش از حد گسترش داد و لشکر گازان توسط ارتش ائتلاف کوتوزوف محاصره شد. گازان ۴۰ درصد از نیروی خود را در نبرد دورنشتاین از دست داد. پس از شکست پروس در نبرد ینا-اورشتات، او به همراه ژان لان به شبه جزیره ایبری منتقل شد. در آنجا در تصرف ساراگوسا توسط فرانسه و در چندین عملیات مهم جنگ طولانی شبه جزیره، از جمله نبرد آلبوئرا و نبرد ویتوریا، شرکت کرد. در طول صد
نبرد آلبوئرا و نبرد ویتوریا، شرکت کرد. در طول صد روز، گازان سرانجام به آرمان ناپلئون پیوست، اگرچه فرماندهی میدانی نداشت. در سال ۱۸۱۵، او در دادگاه میشل نی به جرم خیانت قضاوت کرد اما از صدور حکم خودداری کرد. او در دهه ۱۸۲۰ به طور خلاصه و ناموفق در سیاست فعالیت کرد. در سال ۱۸۳۰، به مقام اشرافی فرانسه ارتقا یافت و فرماندهی لشکری را در مارسی بر عهده گرفت، اما در آن زمان پیرمردی بود و در سال ۱۸۳۲ بازنشسته شد. او در سال ۱۸۴۵ درگذشت.
اونوره شارل ریل (; – ) ژنرال نیروی زمینی فرانسه بود. ریل در لشکرکشی‌های اولیه جنگ‌های انقلاب فرانسه تحت فرماندهی دوموریه و ماسنا خدمت کرد، که با دخترشان ویکتور ازدواج کرد. در سال ۱۸۰۰، ریل به فرماندهی شهر فلورانس، ایتالیا منصوب شد. در سال ۱۸۰۳ به درجه سرتیپ ارتقا یافت و در طول جنگ ائتلاف سوم در سال ۱۸۰۵، فرماندهی نیروهای متفقین وورتمبرگ را بر عهده داشت. او در نبردهای ینا، پولتوسک و اوسترولنکا خدمت کرد و به عنوان دستیار ناپلئون در فریدلند خدمت کرد. در سال ۱۸۰۸، ریل در لشکرکشی اسپانیا شرکت کرد، سال بعد در
۱۸۰۸، ریل در لشکرکشی اسپانیا شرکت کرد، سال بعد در نبردهای آسپرن و واگرام شرکت کرد. پس از واگرام، او به اسپانیا بازگردانده شد، جایی که تا سال ۱۸۱۲ فرماندهی ناوار و آراگون را بر عهده داشت. تا سال ۱۸۱۳ فرماندهی ارتش پرتغال به او سپرده شد که در نبرد ویتوریا فرماندهی آن را بر عهده داشت اما شکست خورد. پس از سقوط ناپلئون در سال ۱۸۱۴، بوربون‌ها، ریل را به عنوان بازرس کل لشکرهای ۱۴ و ۱۵ پیاده نظام منصوب کردند. در طول جنگ صد روزه، او به ناپلئون پیوست و فرماندهی سپاه دوم به او سپرده شد که در نبردهای کواتره براس و
دوم به او سپرده شد که در نبردهای کواتره براس و واترلو رهبری آن را بر عهده داشت. در سال ۱۸۱۹، او به مقام اشرافی، در سال ۱۸۴۷ به مقام مارشالی فرانسه و در سال ۱۸۵۲ به مقام سناتوری رسید. ریل در سال ۱۸۶۰ در پاریس درگذشت و در گورستان پرلاشز، در همان مقبره‌ای که پدرزنش ماسنا در آن دفن شده بود، به خاک سپرده شد. خیابانی در نزدیکی پارک مونتسوری در منطقه ۱۴ پاریس به نام او نامگذاری شده است. پسر او، رنه ریل (۱۸۳۵-۱۸۹۸)، سرباز، صنعتگر و سیاستمداری بود که سال‌های زیادی در مجلس ملی نمایندگان حضور داشت.
فرانسیسکو دی لونگا (؛ ۱۰ آوریل ۱۷۸۳ – ) یک فرمانده نظامی اسپانیایی بود. وی اولین بار در طول جنگ شبه‌جزیره به عنوان یک رهبر چریکی وارد عمل شد و سرانجام به ارتش منظم پیوست، به درجه سپهبدی ارتقا یافت و به عنوان کاپیتان ژنرال کاستیل قدیم (۱۸۲۵) و کاپیتان ژنرال والنسیا و مورسیا (۱۸۲۷) منصوب شد.
پابلو موریلو (؛ ۵ مه ۱۷۷۵ – ) یک افسر نظامی اسپانیایی بود که در جنگ‌های ناپلئونی و جنگ‌های استقلال آمریکا از اسپانیا جنگید. او در جنگ شبه جزیره علیه نیروهای فرانسوی جنگید، جایی که به خاطر اقدامات شجاعانه‌اش به شهرت رسید و به درجه فیلد مارشال رسید. پس از احیای سلطنت اسپانیا، موریلو که در آن زمان به عنوان یکی از معتبرترین افسران ارتش اسپانیا شناخته می‌شد، توسط پادشاه فردیناند هفتم به عنوان فرمانده کل ارتش اعزامی کاستا فیرمه با هدف احیای استبداد در متصرفات اسپانیا در قاره آمریکا منصوب شد. او که در یک خانواده
در قاره آمریکا منصوب شد. او که در یک خانواده دهقانی در فوئنتسکاس اسپانیا متولد شد، در سن ۱۶ سالگی به عنوان بخشی از پیاده‌نظام دریایی اسپانیا به نیروی دریایی اسپانیا پیوست و در نبرد کیپ سنت وینسنت و نبرد ترافالگار جنگید. هر دو بار او اسیر شد. پس از وقوع جنگ شبه جزیره، موریلو نیروی دریایی اسپانیا را ترک کرد و به ارتش اسپانیا پیوست و در نبرد بایلن تحت فرماندهی ژنرال کاستانیوس جنگید. او همچنین در نبرد ویتوریا حضور داشت. او در طول جنگ به سرعت درجات نظامی را طی کرد. اقدامات او در نبرد پوئنته سانپایو برای او شهرت
اقدامات او در نبرد پوئنته سانپایو برای او شهرت به ارمغان آورد، زیرا فرماندهی ارتشی را بر عهده داشت که مارشال نی را شکست داد و ارتش فرانسه را مجبور به تخلیه گالیسیا کرد. پس از پایان جنگ، در سال ۱۸۱۴، موریلو به عنوان کاپیتان کل ونزوئلا منصوب شد و فرماندهی یک ارتش اعزامی برای شکست دادن شورشیان در گرانادای جدید و ونزوئلا به او داده شد. این نیروی اعزامی متشکل از ۶۰ کشتی و ۱۰۰۰۰ نفر در اوایل سال ۱۸۱۵ اسپانیا را ترک کرد و در بهار ۱۸۱۵ به ونزوئلا رسید. موریلو رهبری یک لشکرکشی موفق برای فتح مجدد گرانادای جدید را بر
یک لشکرکشی موفق برای فتح مجدد گرانادای جدید را بر عهده داشت. پیروزی او در محاصره کارتاخنا، عنوان کنت کارتاخنا را برای او به ارمغان آورد. او در سال ۱۸۱۶ با موفقیت گرانادای جدید را فتح کرد و دستور اعدام رهبران مختلف استقلال و همچنین مصادره دارایی‌های آنها را صادر کرد. در سال ۱۸۱۷، او به ونزوئلا بازگشت، جایی که سیمون بولیوار لشکرکشی جدیدی را برای آزادسازی ونزوئلا از حکومت اسپانیا آغاز کرده بود. او با بولیوار تا بن‌بست جنگید، سپس در نبرد سوم لا پوئرتا در سال ۱۸۱۸، که در آن زخمی شد و با موفقیت از پایتخت،
سال ۱۸۱۸، که در آن زخمی شد و با موفقیت از پایتخت، کاراکاس، در برابر نیروهای بویلوار دفاع کرد، او را شکست داد. این امر باعث شد عنوان مارکز لا پوئرتا را به دست آورد. پس از از دست دادن گرانادای جدید در سال ۱۸۱۹، جنگ تغییر کرد و در سال ۱۸۲۰ موریلو با بولیوار آتش‌بس امضا کرد و بعداً پیمان «تنظیم جنگ» را نیز امضا کرد. پس از درخواست‌های مکرر برای بازنشستگی، موریلو سرانجام با تأیید سلطنتی در سال ۱۸۲۱ به اسپانیا بازگشت. پس از خدمت در آمریکای جنوبی، در ماه مه ۱۸۲۱ به عنوان کاپیتان کل نیو کاستیل منصوب شد، سمتی که سال
عنوان کاپیتان کل نیو کاستیل منصوب شد، سمتی که سال بعد از آن استعفا داد. در سال ۱۸۳۲ او به عنوان کاپیتان ژنرال گالیسیا منصوب شد، سمتی که در سال ۱۸۳۵ به دلایل سلامتی ترک کرد. او در ۲۷ ژوئیه ۱۸۳۷ در شهر فرانسوی بارژ، جایی که برای حمام‌های درمانی به آنجا رفته بود، درگذشت.