payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به نمایش گذاشته شده است که به بازدیدکنندگان نگاهی اجمالی به گذشته نانجینگ می‌دهد. برج طبل شی‌آن. برج طبل شی‌آن در انتهای جنوبی دروازه بی‌یوان خیابان غربی در شی‌آن، استان شانشی واقع شده است. این بنا در سال ۱۳۸۰ میلادی در اوایل سلسله مینگ ساخته شده است. این بنا دو بار، در سال‌های ۱۶۹۹ و ۱۷۴۰ در طول سلسله چینگ، مرمت شده است. به دلیل قرار دادن یک طبل بزرگ در بالای برج برای اعلام زمان، به آن «برج طبل» گفته می‌شود. ژاپن. در ژاپن، ساختمان‌هایی به نام برج‌های طبل یا برج‌های تایکو را می‌توان در اماکن مذهبی مانند
یا برج‌های تایکو را می‌توان در اماکن مذهبی مانند معابد و زیارتگاه‌ها یافت. بسته به معبد یا زیارتگاه، یک برج طبل (یا برج ناقوس) به تنهایی یا یک برج طبل و برج ناقوس به صورت جفت، در مکان‌های متقارن ساخته می‌شوند. این ساختمان‌ها اغلب به صورت برج‌هایی با دهانه‌های بزرگ ساخته می‌شوند تا صدای طبل‌ها بتواند به فواصل دورتری برسد. در روزگاری که هنوز ساعت به‌طور گسترده مورد استفاده قرار نگرفته بود، مردم با طبل و ناقوس از زمان مطلع می‌شدند. جفت برج ناقوس و طبل در مقابل دروازه یومیمون معبد نیکو توشوگو در سال ۱۶۳۶ (کانی
دروازه یومیمون معبد نیکو توشوگو در سال ۱۶۳۶ (کانی ۱۳) ساخته شده‌اند و به عنوان آثار فرهنگی مهم ژاپن تعیین شده‌اند. مانند سایر بناهای معبد توشوگو، این اجزا با رنگ‌های طلایی، مشکی و شنگرف به عنوان رنگ‌های اصلی، به طرز درخشانی رنگ‌آمیزی شده‌اند و با کنده‌کاری‌ها و سایر تزئینات به‌طور مجللی تزئین شده‌اند. برج طبل قلعه. تایکو یاگورا (برج طبل) ساختمانی است که عملکردی مشابه برج طبل در معابد دارد و معمولاً زمان باز شدن دروازه‌ها را در طلوع و غروب خورشید اعلام می‌کند. این ساختمانی است که همیشه در قلعه‌ها نصب می‌شود
این ساختمانی است که همیشه در قلعه‌ها نصب می‌شود و سازه‌ای مشابه آن برج ناقوس است. آنها اغلب ساختمان‌های چند طبقه هستند و به ندرت مانند قلعه هیمجی دارای برجک مسطح هستند. طبقه اول مانند یک برجک معمولی ساخته شده است، در حالی که طبقه دوم دارای پنجره‌های بزرگ با طبل‌های آویزان است. آنها گاهی اوقات به صورت تزئینی ساخته می‌شوند، با پنجره‌های گل‌شکل در دهانه‌ها و نرده‌های اطراف آنها. در حال حاضر، تایکو یاگوراهای باقی‌مانده شامل آنهایی هستند که در قلعه هیمجی (یاگورای مسطح)، قلعه کاکه‌گاوا و یک نمونه مرمت‌شده در
مسطح)، قلعه کاکه‌گاوا و یک نمونه مرمت‌شده در قلعه هیروشیما قرار دارند. جستارهای وابسته. کایفنگ
الساندرو فارنیزی (؛ ۷ اکتبر ۱۵۲۰ – ) یک کاردینال ایتالیایی، دیپلمات و یک مجموعه‌دار بزرگ و حامی هنر بود. فارنزی نوه پاپ پل سوم (که نام او نیز الساندرو فارنزه بود) و پسر پیر لوئیجی فارنزی، دوک پارما بود که در سال ۱۵۴۷ به قتل رسید. او را نباید با برادرزاده‌اش، الساندرو فارنزی، فرماندار هلند اسپانیا و نتیجه پاپ پل سوم اشتباه گرفت. زندگی اولیه. فارنزه در قلعه خانوادگی والنتانو در توسکانی در ۷ اکتبر ۱۵۲۰ (استان فعلی ویتربو)، پسر پیرلوئیجی فارنزه، که پسر کاردینال الساندرو فارنزه (پاپ پل سوم) بود، و گیرولاما
الساندرو فارنزه (پاپ پل سوم) بود، و گیرولاما اورسینی، دختر لودوویکو اورسینی، هفتمین کونته دی پیتیلیانو، و جولیا کونتی، متولد شد. پیرلوئیجی فارنزه و گیرولاما اورسینی در ۶ اوت ۱۵۱۹ در رم ازدواج کردند. الساندرو جوان به همراه پسر عمویش، گویدو آسکانیو اسفورزا دی سانتا فیورا، در بولونیا تحصیل کرد. او عضو کالج آنکارانو بود که در قرن ۱۵ توسط پتروس د آنکارانو در توسیا، برای دانشجویان متخصص در مطالعات حقوقی تأسیس شده بود. در ۱۸ دسامبر ۱۵۳۴، در سن ۱۴ سالگی، توسط پدربزرگش پل سوم، که دو ماه قبل به مقام پاپی انتخاب شده
پل سوم، که دو ماه قبل به مقام پاپی انتخاب شده بود، به عنوان کاردینال شماس سنت آنجلو در پِشریا منصوب شد. در ۱۱ آگوست ۱۵۳۵، او به عنوان راهب اعظم ستوده صومعه تره فونتانه در ویا اوستینس منصوب شد، سمتی که تا سال ۱۵۴۴ در اختیار داشت. در سال ۱۵۳۵، او همچنین به عنوان راهب اعظم ستوده سنت اتین د کان منصوب شد. مناصب. کاردینال جوان فارنیز مناصب و مناصب بسیار دیگری را دریافت کرد، از جمله معاون صدراعظم کلیسای مقدس روم (۱۳ اوت ۱۵۳۵–۲ مارس ۱۵۸۹)، او همچنین فرماندار تیوولی (۱۵۳۵–۱۵۵۰)، کشیش اعظم کلیسای سنت ماری ماژور
(۱۵۳۵–۱۵۵۰)، کشیش اعظم کلیسای سنت ماری ماژور (۱۵۳۷–۱۵۴۳)، کشیش اعظم کلیسای سنت پیتر (۱۵۴۳–۱۵۸۹) شد. در ۲۷ آگوست ۱۵۳۹، در سن ۱۸ سالگی، الساندرو فارنیز به عنوان پاتریارک لاتین اورشلیم منصوب شد. او در ۲۸ فوریه ۱۵۵۰ با انتصاب پاتریارک جدید، این سمت را ترک کرد. این سمت بسیار پرسود بود، وظایف ظاهری بودند و لزوماً شامل عملکردهای اسقفی نمی‌شد. در سال ۱۵۳۸، او به عنوان منشی اصلی پاپ پل سوم منصوب شد و با کمک مونسینور (خانم) مارچلو سروینو، تا سال ۱۵۴۹ بیشتر امور پاپ را مدیریت کرد. در سال ۱۵۴۱، کاردینال فارنیز به
را مدیریت کرد. در سال ۱۵۴۱، کاردینال فارنیز به عنوان محافظ امپراتوری مقدس روم در برابر سریر مقدس و محافظ اسپانیا در برابر سریر مقدس منصوب شد. این مناصب او را به برجسته‌ترین تسریع‌کننده تمام امور امپراتوری و اسپانیا در کوریای روم تبدیل کرد. نظر او همیشه مورد مشورت قرار می‌گرفت و از آنجایی که او برادرزاده پاپ بود، اغلب از آن پیروی می‌شد. در همان زمان، او به عنوان نماینده پاپ در آوینیون (۱۵۴۱–۱۵۶۵) منصوب شد. رضایت سلطنتی لازم بود. از سال ۱۵۶۴ تا ۱۵۶۵، او اسقف سابینا بود و حدس زده می‌شود (در غیاب شواهد مثبت)
سابینا بود و حدس زده می‌شود (در غیاب شواهد مثبت) که در سال ۱۵۶۴ بود که فارنیز سرانجام به مقام اسقفی منصوب شد. او قطعاً زمانی که در ۱۵ آوریل ۱۵۶۶ به عنوان متصدی اصلی مقام کاردینال جولیو دلا رووره منصوب شد، یک اسقف بود. از ۱۵۶۵ تا ۱۵۷۸، اسقف توسکولوم (فراسکاتی) بود. از ۹ ژوئیه ۱۵۷۸ تا ۵ دسامبر ۱۵۸۰ اسقف پورتو بود. سپس از ۵ دسامبر ۱۵۸۰ تا زمان مرگش در ۲ مارس ۱۵۸۹، کاردینال-اسقف اوستیا و ولتری و رئیس کالج کاردینال‌ها بود. مزایای مالی و درآمد. پدربزرگش، پاپ پل سوم، بلافاصله آلساندرو فارنیزه را به عنوان مدیر
سوم، بلافاصله آلساندرو فارنیزه را به عنوان مدیر اسقف‌نشین پارما (۱ نوامبر ۱۵۳۴) منصوب کرد و به او اجازه داد تا در طول دوره فترت، درآمد اسقفی را جمع‌آوری کند. آلساندرو در ۱۳ اوت ۱۵۳۵ استعفا داد، زمانی که کاردینال گویدو آسکانیو اسفورزا دی سانتا فیورا، نوه دیگر پل سوم و تنها دو سال بزرگتر از آلساندرو، به عنوان مدیر جدید منصوب شد (و تا زمان استعفا در سال ۱۵۶۰ از درآمد پارمزان خود بهره‌مند بود). فارنیزه از ۳۰ ژوئیه ۱۵۳۵ به عنوان مدیر خائن، اسپانیا منصوب شد تا زمانی که مدیر دیگری، کاردینال آلساندرو چزارینی، در ۶
که مدیر دیگری، کاردینال آلساندرو چزارینی، در ۶ ژوئیه ۱۵۳۷ منصوب شد. او از ۱۵۳۵ تا ۱۵۵۱ و اسقف‌نشین ویزئو، پرتغال (۱۵۴۷–۱۵۵۲) مدیر بود. در ۹ مه ۱۵۳۶، امپراتور چارلز پنجم، کاردینال فارنیز را به عنوان اسقف اعظم جدید مونرئاله در سیسیل منصوب کرد؛ انتصاب او در ۱۵ مه ۱۵۳۶ توسط پاپ پل سوم تأیید شد. اما مونرئاله جای شادی نبود، زیرا راهبان کلیسای جامع مونرئاله و روحانیون اسقف‌نشین با یکدیگر درگیر بودند. در ۲۶ ژوئیه ۱۵۴۹، پاپ مجبور به مداخله شد و در نامه‌ای به کاردینال با عنوان مدیر دائمی اشاره کرد. برای اسقف اعظم
با عنوان مدیر دائمی اشاره کرد. برای اسقف اعظم زیر سن قانونی و غایب، خانم جیووانی آنتونیو فاساری، اسقف اسمی کریستوپولیس در یونان، جانشینی منصوب شد. در سال ۱۵۴۶، پمپئو زامبکاری جانشین او شد. در سال ۱۵۵۷، خانم فاساری جانشین او شد. جیووانی پیترو فورتیگوئرا، اسقف سیرن در لیبی، کاردینال به یسوعیان اجازه داد تا در مونرئاله کالجی تأسیس کنند و به کشیشان انجمن اجازه داد تا در اسقف‌نشین کار کنند. در سال ۱۵۶۸، کاردینال فارنزه از اسقف‌نشین خود بازدید کرد و یک شورای کلیسایی برگزار کرد. او با کتابدار خود، عتیقه‌شناس
کلیسایی برگزار کرد. او با کتابدار خود، عتیقه‌شناس معروف و زندگینامه‌نویس پاپ، اونوفریو پانوینیو، که متأسفانه در ۱۶ مارس ۱۵۶۸ در پالرمو درگذشت، همراه بود. کاردینال تا سال ۱۵۷۳، زمانی که از مقام اسقفی استعفا داد، همچنان از درآمد اسقف‌نشین بهره‌مند بود. در ۱۷ ژوئن ۱۵۳۷، فارنزه پس از استعفای اسقف لوپز د آلارکون به عنوان مدیر اسقف‌نشین بیتونتو در پادشاهی ناپل منصوب شد. مدیریت او با انتصاب اسقف جدید در ۸ ژانویه ۱۵۳۸ متوقف شد. او در ۱۵ نوامبر ۱۵۳۸، پس از استعفای اسقف هیرونیموس د گلاندرونیبوس، به عنوان مدیر
اسقف هیرونیموس د گلاندرونیبوس، به عنوان مدیر اسقف‌نشین ماسا ماریتیما منصوب شد. از آنجایی که او تنها هجده سال داشت، از نظر شرعی واجد شرایط اسقف شدن نبود، اگرچه می‌توانست - و این کار را هم می‌کرد - تا زمانی که جانشینی در آوریل ۱۵۴۷ منصوب شد، درآمد اسقف را جمع‌آوری کند. در ۱۶ ژوئیه ۱۵۴۰، فارنیز به عنوان مدیر اسقف‌نشین کاوایون در پرووانس منصوب شد، که یک سال بعد در ۲۰ ژوئیه ۱۵۴۱ از این سمت استعفا داد. در سال ۱۵۴۹، پدربزرگش پاپ پل سوم درگذشت. او از ۲۸ آوریل ۱۵۵۳، تا زمانی که پاپ جولیوس سوم در ۲۵ ژوئن ۱۵۵۴ دستور
تا زمانی که پاپ جولیوس سوم در ۲۵ ژوئن ۱۵۵۴ دستور صدور فرمان‌هایی برای اسقف اعظم سیمون د میلی را صادر کرد، مدیر اسقف‌نشین تور بود. در مورد تور، حق نامزدی متعلق به پادشاه فرانسه، هنری دوم، بود که دخترش دایان در سال ۱۵۵۲ با کوچک‌ترین برادر فارنزه، اوراتزیو، ازدواج کرده بود. در ۲۵ ژوئن ۱۵۵۴، همان روزی که مدیریت او بر تور متوقف شد، فارنزه به عنوان مدیر اسقف‌نشین ویویه منصوب شد، که تا زمان تأیید پاپ توسط پادشاه هنری برای انتصاب اسقف جدید در ۱۲ نوامبر ۱۵۵۴ ادامه داشت. او همچنین توسط پادشاه فرانسه به عنوان مدیر
داشت. او همچنین توسط پادشاه فرانسه به عنوان مدیر اسقف‌نشین کائور معرفی شد، که این انتصاب در ۱۲ نوامبر ۱۵۵۴ توسط پاپ ژولیوس سوم تأیید شد؛ اسقف جدیدی در ۷ مه ۱۵۵۷ توسط پاپ پل چهارم تأیید شد و به انتصاب او پایان داد. در این فاصله دو مجمع محرمانه برگزار شد که احتمالاً دلیل طول مدت مدیریت او بر کائور بوده است. در سال ۱۵۵۵، کاردینال فارنزه به عنوان مدیر اسقف‌نشین اسپولتو منصوب شد، پستی که تا زمان انتصاب اسقف جدید در ۱۶ دسامبر ۱۵۶۲ در اختیار داشت. کاردینال الساندرو فارنزه همچنین از ۲۲ نوامبر ۱۵۵۶ به عنوان مدیر
فارنزه همچنین از ۲۲ نوامبر ۱۵۵۶ به عنوان مدیر اسقف‌نشین بنونتو خدمت کرد، تا زمانی که اسقف اعظم جدید توسط پل چهارم در ۱۴ ژانویه ۱۵۵۸ تأیید شد. همه این انتصابات را باید به عنوان فرصت‌هایی برای ثروت‌اندوزی مالی در نظر گرفت، نه فرصت‌هایی برای خدمت در تاکستان‌های خداوند دور از رم. مدیریت‌های مختلف توسط نمایندگان مجاز انجام می‌شد. در سال ۱۵۶۴، الساندرو فارنزه جانشین برادرش رانچیو به عنوان راهب اعظم ستایشگر صومعه فارفا شد، که این سمت را تا زمان مرگش در سال ۱۵۸۹ بر عهده داشت. او بود که راهبان بندیکتی جماعت مونته
عهده داشت. او بود که راهبان بندیکتی جماعت مونته کاسینو را در سال ۱۵۶۷ به صومعه معرفی کرد. او همچنین سیستم آبرسانی صومعه را ساخت یا بازسازی کرد. فعالیت دیپلماتیک. فارنزه همچنین به عنوان نماینده پاپ منصوب شد و صلح بین چارلز پنجم، امپراتور مقدس روم و فرانسیس اول فرانسه که دائماً در حال جنگ بودند را ترتیب داد. در تاریخ ۲۴ نوامبر ۱۵۳۹، او به عنوان نماینده پاپ برای تلاش جهت برقراری صلح بین دو پادشاه متخاصم اعزام شد. او در ۲۹ نوامبر رم را ترک کرد و در ۳۱ دسامبر وارد پاریس شد. او در ۱۴ ژانویه ۱۵۴۰ در روآن بود و در
پاریس شد. او در ۱۴ ژانویه ۱۵۴۰ در روآن بود و در ۱۴ فوریه با پادشاه ملاقات کرد. سپس در ۱۷ فوریه برای ملاقات با امپراتور به فلاندر رفت. او سه ماه در آنجا ماند و در ۱۴ مه به پاریس بازگشت. او در ۱۷ فوریه در سن ژرمن-آن-له با پادشاه فرانسیس ملاقات کرد. او در ۵ ژوئن ۱۵۴۰ به رم بازگشت. کاردینال فارنیزه دوباره و به همین منظور، در شورای شهر ۲۱ نوامبر ۱۵۴۳ به لگاتوس لتر منصوب شد. او در ۲۹ دسامبر ۱۵۴۳ به فونتنبلو رسید و تا ۶ ژانویه ۱۵۴۴ در آنجا ماند، زمانی که برای دیدار با امپراتور به بروکسل عزیمت کرد. او در ۱۴ ژانویه
با امپراتور به بروکسل عزیمت کرد. او در ۱۴ ژانویه رسید و تا ۴ فوریه به فرانسه بازگشت. او در ۱ مارس ۱۵۴۴ به رم بازگشت. در سال ۱۵۴۶، او نیروهایی را که توسط پاپ برای کمک به چارلز پنجم در برابر اتحادیه اشمالکالدیک فرستاده شده بودند، همراهی کرد. در سال ۱۵۴۸، کاردینال الساندرو فارنیزه، آنیباله کارو، شاعر و نثرنویس برجسته را به عنوان منشی خصوصی خود به خدمت گرفت. کارو پیش از این در خدمت پدر کاردینال الساندرو، پیرلوئیجی فارنزه، بود و پس از قتل او در ۱۰ سپتامبر ۱۵۴۷، نزد دوک اوتاویو فارنزه، و سپس نزد کاردینال رانچیو
نزد دوک اوتاویو فارنزه، و سپس نزد کاردینال رانچیو فارنزه، برادر کوچکتر خودش، بود. در سال ۱۵۵۱، کاردینال الساندرو توسط پاپ ژولیوس سوم فرستاده شد تا برادرش اوتاویو، دوک پارما و پیاچنزا، را متقاعد کند که آن سرزمین‌ها را که به گفته پاپ، تیول کلیسا بودند، تسلیم کند. فارنزه‌ها بیش از پانزده سال را صرف توسعه قلمرو دوک‌نشین خود کرده بودند و پدر کاردینال الساندرو در مبارزه با گونزاگا و امپراتور چارلز بر سر آن ترور شده بود. فارنزه‌ها توسط پادشاهی فرانسه محافظت می‌شدند که پارما را دروازه خود به شمال ایتالیا می‌دانست،
که پارما را دروازه خود به شمال ایتالیا می‌دانست، جایی که امپراتور را برای تصرف دوک میلان و دشت لومبارد به چالش می‌کشید. جولیوس با مواد منفجره بازی می‌کرد.[نیازمند منبع] اوتاویو امتناع کرد و الساندرو از او حمایت کرد. فارنزی‌ها روابط کاملاً بدی با پاپ داشتند و الساندرو بلافاصله در رم مورد استقبال قرار نگرفت. پاپ جولیوس اسقف‌نشین خود در مونرئاله را توقیف کرد و تمام اموال منقول در کاخ فارنزی را که گفته می‌شود ۳۰۰۰۰ اسکودی ارزش داشته است، مصادره کرد. دوک‌نشین دوک اوتاویو نیز توقیف شد. او در ماه آوریل ابتدا برای
اوتاویو نیز توقیف شد. او در ماه آوریل ابتدا برای دیدار با خواهرش ویتوریا، دوشس اوربینو، سپس به فلورانس و در نهایت به آوینیون رفت. پس از برقراری صلح بین پاپ و فرانسه، اوراتزیو فارنزی دوک‌نشین کاسترو را به او بازگرداند (۱۵۵۲) و برای محافظت از ارتباط فارنزی با فرانسه، اوراتزیو با دایان دو فرانس، دختر نامشروع هنری دوم، ازدواج کرد. متأسفانه، برادر کاردینال فارنزه، اوراتزیو، در ۱۸ ژوئیه ۱۵۵۳ در نبردی کشته شد و هیچ وارثی از خود به جا نگذاشت. دوک‌نشین‌ها به برادر کوچکترشان، اوتاویو فارنزه، رسیدند. فارنزه در فرانسه
اوتاویو فارنزه، رسیدند. فارنزه در فرانسه بود، زمانی که در ۶ ژوئن ۱۵۵۴ توسط هنری دوم منصوب شد تا به رم برود و در غیاب کاردینال دِسته، که در پارما بود، مسئولیت امور فرانسه را بر عهده بگیرد - علیرغم اعتراضات کاردینال دو بلای، که از جایگزینی او خوشش نمی‌آمد. کاردینال دِسته از طرف پادشاه فرانسه، که دوک‌نشین را از پل سوم به عنوان بهای یک اتحاد به دست آورده بود، بر پارما حکومت می‌کرد. در ماه نوامبر، هنری سفیر جدیدی را در واتیکان منصوب کرد و کاردینال فارنزه آزاد شد تا به فرانسه بازگردد. او در آوینیون اقامت گزید.
تا به فرانسه بازگردد. او در آوینیون اقامت گزید. جلسات محرمانه ۱۵۵۵. کاردینال فارنیز در اولین جلسه محرمانه ۱۵۵۵، از ۵ تا ۹ آوریل، که پس از مرگ ژولیوس سوم برگزار شد، شرکت نکرد. او در آوینیون به عنوان نماینده پاپ خدمت می‌کرد و از توجه ناخواسته پاپ اجتناب می‌کرد. اما با شنیدن خبر مرگ پاپ ژولیوس، راه رم را در پیش گرفت. او حامل نامه‌هایی از هنری دوم فرانسه به کالج کاردینال‌ها و کاردینال‌های منفرد، به نفع کاردینال رجینالد پول، بود. با این حال، او تا بعد از اواسط ماه آوریل به آنجا نرسید. کاردینال لویی دو گیز-لورن،
آوریل به آنجا نرسید. کاردینال لویی دو گیز-لورن، که او نیز از فرانسه سفر می‌کرد، در ۲۱ آوریل از راه رسید. در واقع، تنها دو کاردینال فرانسوی در رم بودند و در نتیجه به جناح امپراتوری مزیت بزرگی می‌دادند. این موضوع برای فرانسوی‌ها آزاردهنده بود، زیرا شاه هنری از طریق مذاکرات انجام شده توسط کاردینال‌های ژرژ دِ آرماگناک، الساندرو فارنزه و ژان دو بلای، از پاپ ژولیوس سوم، فرمانی گرفته بود که ۱۵ روز اضافی قبل از شروع جلسه محرمانه را مجاز می‌دانست تا کاردینال‌هایی که مجبور بودند مسافت طولانی را طی کنند (فرانسوی‌ها)
مجبور بودند مسافت طولانی را طی کنند (فرانسوی‌ها) بتوانند به رم برسند. این فرمان توسط کاردینال‌هایی که از قبل در رم بودند کاملاً نادیده گرفته شد و فقط نووندیال‌ها مورد توجه قرار گرفتند. طبق دستورالعمل‌های قدیمی‌تر که مستقیماً از هنری دوم صادر شده بود، جناح فرانسوی از کاردینال دِسته، سپس کاردینال دِ تورنون (که در جلسه محرمانه حضور نداشت) و سپس کاردینال دو بلای حمایت می‌کرد. امپراتور، مانند جلسه محرمانه سال ۱۵۵۰، کاردینال رجینالد پول، نماینده پاپ در انگلستان را ترجیح می‌داد. با این حال، پول به شدت مورد مخالفت
ترجیح می‌داد. با این حال، پول به شدت مورد مخالفت فرانسوی‌ها (به دلیل بی‌اطلاعی از نامه‌هایی که فارنیز حمل می‌کرد) و کاردینال جیان پیترو کارافا، رئیس کالج مقدس کاردینال‌ها و بازپرس اصلی دادگاه تفتیش عقاید روم، قرار گرفت که پول (و تعدادی دیگر از کاردینال‌ها) را به عنوان بدعت‌گذاران پروتستان می‌شناختند. دِسته قابل انتخاب نبود (سر جان میسون، نماینده انگلیسی نوشت: "ازدواج کن، ما هیچ صلاحیتی برای معرفی او نمی‌بینیم جز اینکه او ثروتمند است.")، اگرچه شش رأیی که او در اولین رأی‌گیری دریافت کرد باعث حیرت قابل توجهی
در اولین رأی‌گیری دریافت کرد باعث حیرت قابل توجهی شد و آغاز جنبش "دِسته را متوقف کنید" را رقم زد. برخی از کاردینال‌های باهوش‌تر، به رهبری کارافا و مادروتزی از ترنت، متوجه شدند که وقتی همه نظرات در نظر گرفته شود، کاردینال‌های قابل انتخاب بسیار کمی وجود دارند که بهترین آنها کاردینال مارچلو سروینی بود. او یک اصلاح‌طلب، سختگیر و فاسد نبود؛ او با خویشاوندسالاری مخالف بود. متأسفانه، سروینی مورد بی‌مهری امپراتور قرار گرفت. اما اصلاح‌طلبان واقعی که خواهان از سرگیری شورای ترنت بودند، با کارافا و مادروتزی همکاری
شورای ترنت بودند، با کارافا و مادروتزی همکاری کردند تا اکثریت دو سوم را به دست آورند. در میان آنها، رانچیو فارنزه، برادر فارنزه، و گویدو آسکانیو اسفورزا، پسرعموی اول او، حضور داشتند. وقتی فارنزه سرانجام در اواسط آوریل از آوینیون رسید، بدون شک از دیدن منشی پدربزرگش، کاردینال مارچلو سروینی، بر تخت پتر خوشحال شد. متأسفانه، صبح روز هجدهم، پاپ مارچلوس دوم علائم تب را نشان داد و در شب بین ۳۰ آوریل و ۱ مه، درگذشت. اما حتی قبل از مرگ مارچلوس، کاردینال فارنزه مستقیماً به هنری دوم نوشت و از او خواست که کاردینال‌های
به هنری دوم نوشت و از او خواست که کاردینال‌های فرانسوی را فوراً به رم بفرستد. تشکیل دومین مجمع محرمانه ضروری بود. دومین گردهمایی محرمانه سال ۱۵۵۵ در ۱۵ مه، با همان کاردینال‌های ماه آوریل، اما با اضافه شدن هشت نفر که دیر رسیده بودند، افتتاح شد. به نظر می‌رسید کاندیدای اصلی، کاردینال کارافا، مفتش عقاید، باشد، اما سفیر امپراتوری رو در رو به او گفت که امپراتور چارلز پنجم او را به عنوان پاپ نمی‌خواهد. جناح امپراتوری طرفدار کاردینال‌های کارپی، مورون و پول بود. به نظر می‌رسید پول نیز از حمایت فرانسه برخوردار است،
نظر می‌رسید پول نیز از حمایت فرانسه برخوردار است، اما یک گروه بانفوذ به رهبری کارافا، کارپی و آلوارز (همه مفتشان حرفه‌ای) وجود داشتند که آشکارا ارتدکسی پول و مورون را زیر سؤال می‌بردند. سفیر فرانسه، ژان داوانسون، به پادشاه هنری اطلاع داد که کاندیدای مورد علاقه‌اش، کاردینال دِسته، به شدت توسط جناح امپراتوری مورد مخالفت قرار گرفته است و او به لطف «وتوی مجازی» (یعنی عدم رأی بیش از یک سوم رأی‌دهندگان برای یک کاندیدا) نمی‌تواند پیروز شود. امپراتور حتی از اینکه دِستِه ممکن است سعی کند با رشوه خود را به مقام پاپی
ممکن است سعی کند با رشوه خود را به مقام پاپی برساند، ابراز نگرانی کرد. دِآوانسون همچنین مجبور شد این خبر را فاش کند که کاردینال دو بِلای، به دلیل جاه‌طلبی شخصی، صفوف را شکسته و از کاردینال کارافا حمایت خواهد کرد. در رأی‌گیری، به نظر می‌رسید که نامزد امپراتوری، کاردینال کارپی، در حال پیشروی است، تا اینکه جناح فرانسوی و کاردینال‌های ایجاد شده توسط ژولیوس سوم (که پانزده نفر از آنها در شورای محرمانه بودند) با هم متحد شدند تا او را از رقابت خارج کنند. هنگامی که مشخص شد هیچ‌کس در جناح فرانسوی موفق نخواهد شد،
که مشخص شد هیچ‌کس در جناح فرانسوی موفق نخواهد شد، کاردینال فارنزه و کاردینال دِستِه تصمیم گرفتند از کاردینال کارافا حمایت کنند. جناح امپراتوری چنان از آنچه پاپ کارافا ممکن است در تلاش برای خارج کردن ناپل از دست امپراتور انجام دهد، وحشت زده بود که کاردینال‌های کورنر و ریچی را نزد الساندرو فارنزه فرستادند تا از او التماس کنند که کارافا را رها کند و آرای آنها را برای خود بپذیرد. اما فارنیز آنقدر احمق نبود که باور کند بدون تأیید امپراتور یا پادشاه فرانسه می‌تواند موفق شود - و او هیچ‌کدام را نداشت. او به این
موفق شود - و او هیچ‌کدام را نداشت. او به این پیشنهاد پاسخی نداد. هواداران کارافا سرانجام بیش از دو سوم مورد نیاز برای انتخاب را تشکیل دادند، اما امپریالیست‌ها (که در تالار مخفی انجمن مشورتی جمع شده بودند) از آمدن به کلیسا و انجام مراحل انتخابات خودداری کردند. این فارنیز بود که با استفاده از چاپلوسی و تهدید، توانست امپریالیست‌ها را وادار به تسلیم کند و آنها را به همراه بقیه کاردینال‌ها در کاپلا پائولینا گرد هم آورد. بعدازظهر ۲۳ مه، جشن عروج، کاردینال هفتاد و هشت ساله جیان پیترو کارافا از ناپل با تشویق حضار
هشت ساله جیان پیترو کارافا از ناپل با تشویق حضار به عنوان پاپ انتخاب شد. او نام پل چهارم را برای خود برگزید. او از بنیانگذاران فرقه تئاتین و مروج اصلاحات در کلیسا بود. با این حال، او انسان‌گرا نبود و آموزه‌های توماس آکویناس را ترجیح می‌داد. او همچنین مخالف سرسخت پروتستانتیسم و هر چیزی بود که از آن حمایت می‌کرد. او در همه جا، حتی در درون کالج کاردینال‌ها، مرتدان را می‌دید و به عنوان یک بازپرس، هیچ تردید یا رحمی نسبت به کسانی که آلوده شده بودند، نشان نمی‌داد. او با نشان دادن تمام تعصبات سنتی علیه یهودیان، و
او با نشان دادن تمام تعصبات سنتی علیه یهودیان، و به ویژه علیه یهودیان تازه مسلمان شده، در ۱۴ ژوئیه ۱۵۵۵ فرمانی با عنوان «کوم نیمیس پوچوم» صادر کرد و گتوی یهودیان رم را ایجاد کرد. او از به رسمیت شناختن انتخاب فردیناند اول به عنوان امپراتور مقدس روم و از به رسمیت شناختن بازنشستگی چارلز پنجم خودداری کرد. او تا زمان مرگش در ۱۸ اوت ۱۵۵۹ حکومت کرد، یا بهتر است بگوییم برادرزاده‌اش، کاردینال کارلو کارافا، این کار را کرد. تنها سه ماه قبل از مرگش بود که پل چهارم کاملاً از اعمال خلاف برادرزاده‌هایش، کاردینال کارافا،
از اعمال خلاف برادرزاده‌هایش، کاردینال کارافا، جیووانی کارافا دوک پالیانو و آنتونیو کارافا مارکز از مونته‌بلو، مطلع شد. هنگامی که سفیر فلورانس، بونجیانو جانفیلیاتزی، سعی کرد با پل چهارم ملاقات کند تا او را در مورد برادرزاده‌های فاسدش روشن کند، کاردینال کارافا در را به روی او بست. بدیهی است که در کوریا جایی برای نصیحت کاردینال فارنز وجود نداشت. به دلیل سیاست ضد امپریالیستی پل چهارم، خطر قابل توجهی برای املاک فارنز وجود داشت. در سال ۱۵۵۶ بود که کاردینال فارنز، جیاکومو باروزی دا ویگنولا را مأمور کرد تا قلعه
جیاکومو باروزی دا ویگنولا را مأمور کرد تا قلعه نیمه تمام کاپرارولا را به دست بگیرد و آن را به یک ویلای روستایی تبدیل کند. ساخت و ساز واقعی در سال ۱۵۵۹ آغاز شد و در سال ۱۵۷۳ به پایان رسید. حتی زمانی که نیمی از آن تکمیل شد، در سال ۱۵۶۱، کاردینال الساندرو، تادئو زوکاری و کارگاهش را برای تزئین اتاق‌های طبقه پایین مأمور کرد. «ایستگاه خلوت» بین سال‌های ۱۵۶۳ تا ۱۵۶۵ توسط همان هنرمندان، مطابق با طرحی که اونوفریو پانوینیو خلق کرده بود، تزئین شد. کاردینال فارنیز در این میان (۱۵۵۷) به پارما رفت و در آنجا با برادرش،
این میان (۱۵۵۷) به پارما رفت و در آنجا با برادرش، دوک اوتاویو، اقامت گزید. در همان زمان و در همان مکان بود که کاردینال کارافا با ابراز تمایلات صلح‌طلبانه به آنها نزدیک شد، که حتی حاضر بود یکی از کارافاها را با دوک جوان الساندرو، پسر اوتاویو و مارگارت پارما، ازدواج دهد. این اتحاد صورت نگرفت. با این وجود، نفوذ کاردینال الساندرو در رم قابل توجه بود. او به عنوان کاردینال محافظ امپراتوری (۱۴ سپتامبر ۱۵۴۱)، سیسیل، آراگون (۱۳ دسامبر ۱۵۶۵)، پرتغال، لهستان، جمهوری جنوا و راگوسا منصوب شد. ماجرای مورونه. کارافا
جنوا و راگوسا منصوب شد. ماجرای مورونه. کارافا انتخاب شد و شروع به مقابله با دشمنان واقعی یا خیالی کرد. ابتدا آسکانیو دلا کورنیا مورد سوءظن قرار گرفت. او ژنرال سواره نظام پاپ بود و در واقع به وفاداری به امپراتور مظنون بود. پل چهارم او را به همراه برادرش، کاردینال دلا کورنیا (۲۷ ژوئیه ۱۵۵۶) به قلعه سنت آنجلو فرستاد. هر دو برادرزاده‌های پاپ ژولیوس سوم بودند. کاردینال در زمان انتصاب ژولیوس سوم، مدیر اسقف‌نشین اسپولتو بود، اما پل چهارم بلافاصله او را با کاردینال الساندرو فارنیز جایگزین کرد. اتهام علیه کاردینالی
الساندرو فارنیز جایگزین کرد. اتهام علیه کاردینالی که او را به قلعه سنت آنجلو آورد این بود که او تلاش کرده بود با فیلیپ دوم اسپانیا ارتباط برقرار کند. با این حال، فشار پیروزی‌های اسپانیا در لومباردی و توسکانی، آنها را مجبور به آزادی کرد. سپس نوبت به کاردینال مورونه رسید، مردی با احتیاط آزمایش شده و آشنا با آلمان. او به اصرار چارلز پنجم و برادرش فردیناند، به عنوان نماینده پاپ در مجلس امپراتوری در آگسبورگ انتخاب شده بود. او در ۱۳ فوریه ۱۵۵۵ صلیب لگاتین را دریافت کرد و در ۲۳ مارس، روزی که پاپ ژولیوس سوم
دریافت کرد و در ۲۳ مارس، روزی که پاپ ژولیوس سوم درگذشت، در آگسبورگ بود؛ بنابراین، او برای شرکت در مجمع کاردینال آوریل خیلی دیر به رم رسید. در مجمع کاردینال دوم، یک ماه بعد، هم پول و هم مورونه کاندیدای امپراتوری بودند، اما کاردینال کارافا (که خود یکی از کاندیداها بود) با صدای بلند سوءظن خود را مبنی بر بدعت‌گذار بودن هر دو ابراز کرد. ناگهان، در ۳۱ مه ۱۵۵۷، مورونه شخصاً توسط برادرزاده پاپ و وزیر امور خارجه دستگیر شد. پیترو کارنسچی، از پیروان سابق مورون، نوشت: «اینکه چرا مورون زندانی شده، کسی نمی‌داند؛ بسیاری
«اینکه چرا مورون زندانی شده، کسی نمی‌داند؛ بسیاری می‌گویند که کاردینال‌ها این کار را کرده‌اند تا او در انتخابات بعدی پاپ، زمانی که بیشترین تعداد آرا را به دست می‌آورد، از سر راهشان کنار برود. پاپ قصد دارد همه کاردینال‌ها را به رم احضار کند تا آنها به عنوان یک کالج، مورون را قضاوت کنند.» بلافاصله فریادی بلند شد. کاردینال‌ها می‌خواستند یک گردهمایی برگزار شود که در آن توضیحاتی خواسته شود. پل چهارم ابتکار عمل را به دست گرفت و گردهمایی‌ای برگزار کرد که خود ریاست آن را بر عهده داشت و به کاردینال‌ها گفت که این
آن را بر عهده داشت و به کاردینال‌ها گفت که این سیاست نیست، بلکه شرافت خداست که در آن دخیل است. روند محاکمه مورون توسط اعضای دادگاه تفتیش عقاید انجام خواهد شد. بیست و یک اتهام به او وارد شد. در ۱۲ ژوئن ۱۵۵۷، مورونه توسط کمیته‌ای متشکل از کاردینال‌های اینوسنزو دل مونته، ژان سوآو، اسکیپیونه ربیبا، اسپولتانو (الساندرو فارنیز) و میشل گیسلیری در قلعه سنت آنجلو مورد بازجویی قرار گرفت. کمیته پس از بازجویی از او و شنیدن پاسخ‌های مفصل او، به نفع مورونه رأی داد اما پل چهارم راضی نبود. مورونه تا زمان مرگ پل چهارم در
چهارم راضی نبود. مورونه تا زمان مرگ پل چهارم در قلعه سنت آنجلو باقی ماند، تا اینکه کالج کاردینال‌ها دستور آزادی او را صادر کرد. کاردینال ربیبا به عنوان سفیر به فرانسه فرستاده شد تا در مورد موضوع اتحاد با هنری دوم بحث کند. فرانسه یا اسپانیا. به مدت دو دهه، فارن‌ها تلاش می‌کردند تا دوستی خود را هم با شاه هنری دوم فرانسه و هم با امپراتور چارلز پنجم امپراتوری مقدس روم حفظ کنند. این امر زمانی دشوارتر شد که کاردینال کارافا، به نام پل چهارم، در ۲۳ ژوئیه ۱۵۵۶ پیمانی با هنری دوم منعقد کرد و آنها را به جنگ علیه