payamvha/North_RAG huggingface dataset:
وقایع‌نگاران قرار گرفتند. مسئله زیارت هم برای مردان و هم برای زنان بسیار جذاب بود و اورشلیم، شهر مقدس، بهترین مقصد برای زیارت و توبه بود. تا آن زمان، زائران نباید سلاح حمل می‌کردند اما پس از آغاز جنبش صلیبی، تعداد زیادی از زائران غیرمسلح توانستند با ارتشی که از سوی پاپ مجوز جنگ داشت، به سرزمین مقدس سفر کنند. آغاز جنگ‌های صلیبی در واقع به برخی زنان امکان داد تا آرزوهای معنوی خود را محقق کنند و از مکان‌های مقدس دیدن کنند. سیبلا، همسر تی‌یری آلزاس، کنت فلاندر، گویا تصمیم گرفت پس از اولین سفرش به شرق، در صومعه
گویا تصمیم گرفت پس از اولین سفرش به شرق، در صومعه بیتانی (در کرانهٔ باختری کنونی) بماند تا شوهرش بدون وی عازم خانه شود. تداوم حضور لاتین در سرزمین مقدس پس از موفقیت در نخستین جنگ صلیبی نیز، سفر به اراضی مقدس را برای زنان دست‌یافتنی‌تر کرد. گروه‌هایی نظامی مانند فرقه‌های نظامی جامعهٔ رهبانی با هدف کمک و محافظت از زائران تأسیس شدند و جمعیت مستقر، پیوندهای مسیحیان غرب را برقرار کردند. کنتس ارمنگارد بریتانی در طول نخستین جنگ صلیبی به عنوان نایب‌السلطنه برای شوهرش، آلن چهارم، عمل کرد و پس از اینکه او در سال
شوهرش، آلن چهارم، عمل کرد و پس از اینکه او در سال ۱۱۱۲ به صومعه رفت، با وجود تمایل خودش برای پیوستن به صومعه، همچنان به اداره دوک‌نشین کمک کرد. او سرانجام در سال ۱۱۳۰ در دیژون حجاب بر سر کرد اما در سال ۱۱۳۲ برادر ناتنی‌اش، فولک، پادشاه اورشلیم از او دعوت کرد تا از اراضی مقدس دیدن کند. اگرچه او در میانه دهه ۶۰ عمرش بود، از این فرصت استفاده کرد تا به شرق سفر کند و مدتی را در نابلس و در کلیسای سنت آن، اورشلیم گذراند و پیش از سال ۱۱۳۵ به بریتانی (منطقه‌ای در فرانسه امروزی) بازگشت. نقش زنان. زنان و همراهی
در فرانسه امروزی) بازگشت. نقش زنان. زنان و همراهی مردان. بر اساس روایت آثار مقارن با جنبش صلیبی، زنان عمدتاً همراه با مردان خانواده خود در کارزارهای صلیبی حاضر می‌شدند. بسیاری از زنان طبقات متوسط و پایین چاره‌ای جز همراهی نداشتند؛ زیرا در صورت ماندن، با فقر مواجه می‌شدند. برخی از رهبران جنگ‌های صلیبی همسران خود را به عنوان نایب‌السلطنه در قلمرو و اراضی خود نگه می‌داشتند، در حالی که بسیاری با همسرانشان عازم شرق شدند. بالدوین بولون که بعداً با عنوان بالدوین اول، پادشاه اورشلیم شد، توسط همسرش گادهیلد توسنی
اول، پادشاه اورشلیم شد، توسط همسرش گادهیلد توسنی همراهی می‌شد که در طول سفر فوت کرد؛ رمون دو سن-ژیل با همسرش الویرا کاستیا سفر کرد. در جنگ‌های صلیبی بعدی، ملکه‌ها نیز مردان خود را همراهی کردند؛ مانند الینور آکیتن که لوئی هفتم فرانسه را در جنگ صلیبی دوم همراهی کرد یا ریچارد یکم انگلستان که خواهرش جوآنا و همسر آینده‌اش برنگاریا ناوار او را در جنگ صلیبی سوم همراهی کردند. زنان اشراف‌زاده به دلایل معنوی مشابه مردان در این کارزارهای زیارتی شرکت می‌کردند اما همچنین برای منافع خانواده خود نیز اقدام می‌کردند. جوآنا
برای منافع خانواده خود نیز اقدام می‌کردند. جوآنا سیسیل احتمالاً با همسر متوفایش پادشاه ویلیام دوم صلیب را برداشته بود و ریچارد یکم انگلستان خواهرش جوآنا را همراه خود آورد زیرا به جهیزیه او برای تأمین مالی سفر نیاز داشت. آنها در مواقع بحرانی از جانب همسرانشان عمل می‌کردند؛ مانند ملکه مارگارت پرووانسی که در زمان اسارت همسرش لوئی نهم طی جنگ صلیبی هفتم، دستور آماده‌سازی ده کشتی جنگی و تعداد زیادی سربازان مسلح داد تا به کمک پادشاه بروند. او همچنین با خرید مواد غذایی با هزینه هنگفت، ایتالیایی‌ها را متقاعد ساخت
غذایی با هزینه هنگفت، ایتالیایی‌ها را متقاعد ساخت تا از شهر دمیاط محافظت کنند؛ با این استدلال که «اگر شهر از دست برود، پادشاه و تمام کسانی که اسیر شده‌اند، از دست خواهند رفت.» در جبهه مقابل، زنان مسلمان نیز نقش‌های مهمی ایفا می‌کردند. نمونه بارز آن ملکهٔ ایوبیان در مصر، شجر الدر بود که در زمان مذاکرات آزادی لوئی نهم، رهبری حکومت ایوبیان در مصر را بر عهده داشت. هنگامی که همسرش سلطان مصر، الصالح ایوب در نوامبر ۱۲۴۹ در اردوگاه نظامی به دلیل بیماری درگذشت، شجرالدر با همکاری جمال‌الدین محسن، فرمانده سواره‌نظام
با همکاری جمال‌الدین محسن، فرمانده سواره‌نظام مملوک و امیر فخرالدین، فرمانده ارتش سلطان، مرگ سلطان را مخفی نگه داشت تا وارث و پسرخوانده‌اش، معظم غیاث‌الدین توران‌شاه، از حصن کیفا برسد. پس از شکست صلیبیون، توران‌شاه خواستار تحویل گنجینه سلطان متوفی و جواهرات شجر الدر شد اما او منکر داشتن آن گنجینه شد و به ممالیک بحری (مملوکان) متوسل شد. در حالی که مذاکرات برای آزادی لوئی نهم به تعویق افتاده بود، در ۲ مه ۱۲۵۰ مملوکان توران‌شاه را به قتل رساندند و دو روز بعد، شجر الدر به عنوان مادر پسر سلطان الصالح، الخلیل و
شجر الدر به عنوان مادر پسر سلطان الصالح، الخلیل و در غیاب وارثان دیگر، به عنوان سلطان اعلام شد. مذاکرات با لوئی نهم از سر گرفته شد و او مجبور شد شهر دمیاط در مصر را که در طی محاصره دمیاط در سال ۱۲۴۹ تصرف کرده بود، در سال بعد به عنوان باج به ایوبیان تسلیم کند. زنان کمتر شناخته‌شده نیز همسران خود را همراهی می‌کردند اما نام آنها معمولاً در منابع ثبت نشده است؛ مگر در اسناد حقوقی مانند وصیت‌نامه‌ها یا کمک‌های مالی. به عنوان مثال، هروه دو دونزی، کنت نورز و همسرش ماتیلد د کورتنی در سپتامبر ۱۲۱۸ درست قبل از شروع
ماتیلد د کورتنی در سپتامبر ۱۲۱۸ درست قبل از شروع جنگ صلیبی پنجم، وصیت‌نامه مشترک خود را در جنوا تنظیم کردند؛ در حالی که کاترین، همسر ژیل برتو، لرد اودانبورگ در برابانت، همسر خود را همراهی کرد و در سال ۱۲۱۹ در طول محاصره دمیاط، آنها با هم هدیه‌ای به فرقه تتونیک، یکی از فرقه‌های نظامی-مذهبی برجسته جنگ‌های صلیبی پس از شوالیه‌های معبد و مهمان‌نواز، اهدا کردند. زنان و کشنگری مستقل. برخی زنان اشراف‌زاده در جنگ‌های صلیبی با تکیه به جایگاه و مقام خود حضور داشته و نقش‌آفرینی کردند. برای نمونه، در سال ۱۱۴۸ میلادی،
نقش‌آفرینی کردند. برای نمونه، در سال ۱۱۴۸ میلادی، ارمنگارد نایب‌کنت ناربون به همراه عمویش برنگر، راهب لاگراس، نیروهایی را برای محاصره ترتسا رهبری کرد؛ هرچند اطلاعات دقیقی از نقش او در عملیات محاصره وجود ندارد. زنان دیگری همچون ملیساند ملکه اورشلیم، در دفاع از قلمرو خود نقش فعال داشتند؛ او در سال ۱۱۵۷ میلادی قلعه الحبیس را از مسلمانان بازپس گرفت. سیبیلا نوه ملیساند نیز پس از اسارت همسرش گی لوزینیان در نبرد حطین، از شهر اشکلون با همراهی پاتریارک اورشلیم در برابر صلاح‌الدین دفاع کرد. دیگر زنان اشراف‌زاده در
صلاح‌الدین دفاع کرد. دیگر زنان اشراف‌زاده در اراضی مقدس یا محل وقوع جنگ‌های صلیبی، اگرچه شخصاً در میدان جنگ حاضر نمی‌شدند اما در تدارک و سازماندهی نیروها نقش داشتند. سیسیلیا د له بورک، بیوه راجر سالرنو، شاهزاده انطاکیه که از بزرگان قلمروی انطاکیه بود، احتمالاً در سازماندهی دفاع از انطاکیه در سال ۱۱۱۹ پس از کشته شدن همسرش در نبرد با ایلغازی ابن ارتق مسلمان کمک کرده است. اشیوا د بورس، بانوی الجلیل، از قلعه طبریه (در بلندی‌های جولان) به مدت یک هفته از ۲۷ ژوئن تا ۵ ژوئیه ۱۱۸۷ در برابر محاصره صلاح‌الدین دفاع
تا ۵ ژوئیه ۱۱۸۷ در برابر محاصره صلاح‌الدین دفاع کرد و تنها پس از شکست نیروهای کمکی به رهبری شاه گی در حطین در ۴ ژوئیه تسلیم شد. همچنین کاترین برانشویک-لونبورگ، نایب‌السلطنه ساکسونی در سال ۱۴۲۷، در غیاب همسرش فریدریش وتین، نیروهایی را برای مبارزه با هوسی‌ها گردآوری کرد. زنان مجرد و غیراشرافی نیز در جنگ‌های صلیبی حضور داشتند؛ اگرچه اطلاعات کمتری دربارهٔ آنها در منابع تاریخی ثبت شده است. برخی از این زنان به عنوان خدمتکار همراه صلیبیون بودند یا زنانی بودند که محافظان مرد خود، اعم از همسر، پدر یا کارفرما را در
مرد خود، اعم از همسر، پدر یا کارفرما را در طول سفر از دست داده بودند. زنان مسن در اردوگاه‌های صلیبیون نقش‌های عملی و مذهبی داشتند؛ به گفته آمبرواز، ریچارد یکم انگلستان تنها به زنان مسن زائر که به‌عنوان رختشوی کار می‌کردند، اجازه همراهی با ارتش خود را در عکا در سپتامبر ۱۱۹۱ داد. همچنین عمادالدین اصفهانی، دبیر صلاح‌الدین ایوبی، نوشته است که اردوگاه‌های صلیبیون پر از زنان مسنی بود که میل جنسی نیروهای صلیبی را برمی‌انگیختند. جنبش‌های مردمی صلیبی مانند جنگ صلیبی کودکان در سال ۱۲۱۲ و جنگ‌های صلیبی چوپانان در
کودکان در سال ۱۲۱۲ و جنگ‌های صلیبی چوپانان در سال‌های ۱۲۵۱ و ۱۳۲۰ نیز شامل زنان غیراشرافی بود. شرکت‌کنندگان اصلی در «جنگ صلیبی کودکان» جوانان، مردان و زنان بودند — برخی منابع تصریح می‌کنند که آنها خدمتکار بودند — اما شامل بزرگسالان، زنان بالغ و نوزادان نیز می‌شد. منابع معاصر اشاره کرده‌اند که پس از فروپاشی این جنبش، بسیاری از دخترانی که باکره رفته بودند، باردار بازگشتند. در جنبش پاستورو در سال ۱۲۵۱، منابع بیشتر بر مردان شرکت‌کننده تأکید داشتند اما به ازدواج‌های انجام‌شده و اعطای صلیب به «همه کسانی که
انجام‌شده و اعطای صلیب به «همه کسانی که می‌خواستند آن را بپذیرند، چه زن، چه کودک و چه مرد» اشاره کرده‌اند. در سال ۱۳۲۰ نیز جنبش پاستورو شامل زنان و افراد از تمام سنین بود که هدف اعلام‌شده آنها سفر به سرزمین مقدس و شکست مسلمانان بود. زنان و نیابت حکومت. در ایامی که مردان حاضر در جنبش صلیبی، در طول کارزارها و نبردها جان خود را از دست می‌دادند، زنان آنها در آزادی نسبی زندگی می‌کردند. به‌طور عمومی زنان عمر طولانی داشتند و در غیاب همسر، به عنوان نایب، اموال، قلمرو و فرزندان همسران خود را کنترل و هدایت می‌کردند.
و فرزندان همسران خود را کنترل و هدایت می‌کردند. همچنین در این دوره، زنان بیوه به درجه‌ای از استقلال می‌رسیدند که پیش از این فاقد آن بودند؛ این امر به آنها اجازه کنترل اموال شخصی، فرصت ریاست بر محکمه‌ها و امورات تجاری، و ایفای نقش‌های سیاسی و حتی نظامی را می‌داد که در تضاد مستقیم با هنجارهای جنسیتی اروپای آن دوره بود. همان‌طور که بیشتر و بیشتر اموال در دستان آنها متمرکز می‌شد، این مسئله بیش از پیش آشکار می‌شد که زنان یکی از دلایل اصلی «تداوم» دولت‌های صلیبی در شامات و اوترمر محسوب می‌شدند. افزون بر این،
در شامات و اوترمر محسوب می‌شدند. افزون بر این، برای بسیاری از زنان در اوترمر، ازدواج راهی برای پیشرفت اجتماعی و مالی بود که به آنها اجازه می‌داد هم‌زمان با زنده بودن شوهرشان از نظر اجتماعی در جایگاه بالاتری قرار گیرند و حتی پس از مرگ همسرشان، املاک و قلمروهای آن را در اختیار گیرند. به عنوان مثال، آگنس کورتنی که در اصل یکی از اشراف‌زادگان قلمروی ادسا بود، چندین بار ازدواج کرد و تا زمان مرگش در سال ۱۱۸۶ «... بانوی اول پادشاهی [اورشلیم]، همسر ارباب صیدون، بانوی بیوه رمله و بانوی تورون براساس حق خودش» بود. در
بیوه رمله و بانوی تورون براساس حق خودش» بود. در نتیجه این ازدواج‌های مجدد مکرر، شاهزادگان و کنتس‌های بیوه اموال قابل توجهی را به شوهران بعدی خود منتقل می‌کردند و معمولاً به عنوان امتیازی دیده می‌شدند که مردان اروپایی خانه‌هایشان را بخاطر آن و اموالشان در شامات ترک می‌کردند. بر اساس محکمه‌های اوترمر، نیمی تا یک سوم دارایی‌های متوفی به بیوه تعلق می‌گرفت، در حالی که بخش دیگر برای فرزندان یا وارثانش حفظ می‌شد. این سیستم عواقبی هم برای قلمروهای صلیبی و هم برای اروپا داشت. در اروپا، زمین عمدتاً از طریق حق
برای اروپا داشت. در اروپا، زمین عمدتاً از طریق حق نخست‌زادگی در این دوره منتقل می‌شد که خود ساختار قدرت را ثابت‌تر می‌کرد، و جهیزیه بیشتر مبتنی بر پول می‌شد تا زمین در خاندان یا خانواده باقی بماند. در مقایسه، در اوترمر، زمین‌ها اغلب به کنترل پادشاهی برمی‌گشت پیش از آن‌که فرصتی برای اشراف باشد تا خاندان‌های خود را پایه‌گذاری و تثبیت کنند، چرا که آنها یا کشته می‌شدند یا می‌مردند، و این امر به پادشاهی اجازه می‌داد درجه بالاتری از کنترل را نسبت به اروپا برای خود حفظ کند. زنان و جنگاوری. در طول جنگ‌های صلیبی،
حفظ کند. زنان و جنگاوری. در طول جنگ‌های صلیبی، به‌طور معمول زنان (عموماً نجیب‌زادگان) از خط مقدم نبردها و جنگ‌ها دور نگه داشته می‌شدند و در عوض در مکان‌های امن مانند قصرها یا خارج از اردوگاه‌های جنگی اقامت می‌کردند. برنگاریا ناوار و جوآنا، همسر و خواهر بیوه ریچارد، در طول جنگ صلیبی سوم در قصری در بندر عکا (در اسرائیل کنونی) اقامت داشتند؛ در حالی که شخص ریچارد در سال ۱۱۹۱ ارتش صلیبی را به سمت جنوب اراضی مقدس هدایت می‌کرد. در طول جنگ صلیبی لوئی نهم به تونس، زنان نجیب‌زاده خارج از اردوگاه نظامیان و در کشتی‌ها
نجیب‌زاده خارج از اردوگاه نظامیان و در کشتی‌ها اسکان داده شدند. در سال ۱۲۴۹ لوئی نهم، همسرش مارگارت پرووانسی را در امنیت در دمیاط گذاشت اما با تغییر ناگهانی در وضعیت نظامی، دمیاط خود بار دیگر در جریان کارزار صلیبی هفتم مبدل به خط مقدم جنگ شد. فرماندهان شهرهای تحت محاصره عموماً تلاش می‌کردند تا غیرنظامیان غیرنجیب‌زاده، از جمله زنان را در مکانی امن و دور از بمباران نگه دارند. در مواردی که زنان نجیب‌زاده در فعالیت‌های نظامی علیه غیرمسیحیان حضور داشتند، بنا به نظر هلن نیکلسون مفسران معاصر ممکن است درصدد این
نظر هلن نیکلسون مفسران معاصر ممکن است درصدد این باشند که خطراتی را که متوجه زنان می‌شد، کم‌اهمیت جلوه دهند و جنگ را به عنوان یک بازی جوانمردانه نشان دهند. برای مثال، در ۲۵ ژوئیه ۱۴۵۷، جوآن، همسر انریکه چهارم کاستیل و ده نفر از زنان همراهش، سوار بر اسب پادشاه را در حمله به شهر مسلمان کامبیل در جنوب اسپانیا همراهی کرد. برخی از زنان با لباسی شبیه به آنچه نیروهای نظامی همچون کلاهخود بر تن می‌کردند، ملکه را همراهی کردند تا چندین تیر به سمت دیوارهای شهر پرتاب کند. این رویداد به صورت یک درگیری نمادی یا ساختگی
کند. این رویداد به صورت یک درگیری نمادی یا ساختگی برای سرگرم کردن بانوان نشان داده شد اما حقیقت این بود که جنگ‌های صلیبی به هیچ وجه بازی نبودند. به صورت کلی، زنان اموری همچون رساندن آب به نیروهای نظامی، تشویق یا تهییج آنها، جمع‌آوری سنگ برای نیروهای مدافع شهر یا منجنیق‌ها، یا کمک در ساخت یا بازسازی استحکامات دفاعی را انجام می‌دادند. در جنگ صلیبی پنجم، زنانی که در اوت ۱۲۱۹ برای سربازان پیاده غذا و آب می‌بردند، مورد حمله دشمن قرار گرفته و قتل‌عام شدند. در زمان آماده‌سازی تولوز (در جنوب فرانسه) برای دفاع در
آماده‌سازی تولوز (در جنوب فرانسه) برای دفاع در سال ۱۲۱۷ طی جنگ صلیبی کاتاری، زنان و بانوان ظرف‌های پر از سنگ‌های بزرگ و قلوه‌سنگ‌های به اندازه مشت جمع‌آوری کردند. در "شانسون دل کروساد آلبیژوآ"، اثر منظوم، چنین توصیف شده است که چگونه در تولوز همه افراد — شوالیه‌ها، شهروندان و همسرانشان، مردان و زنان تاجر، صرافان، کودکان کوچک، پسران و دختران، خدمتکاران و پیک‌ها — با اداوات مختلف در ساخت استحکامات دفاعی همکاری و مشارکت می‌کردند. در جریان آماده‌سازی پراگ طی جنگ صلیبی هوسی در سال ۱۴۲۰، دختران جوان در کنار
جنگ صلیبی هوسی در سال ۱۴۲۰، دختران جوان در کنار کشیشان و یهودیان برای حفر خندق در شمال قلعه ویشه‌راد کار می‌کردند. روایت‌های تاریخی از زنان جنگجو در هر دو جبهه مسیحی و مسلمان وجود دارد. در متون، معمولاً بر شجاعت زنان در دفاع از شهرها تأکید می‌شود اما گاهی این روایت‌ها برای تحقیر دشمن استفاده می‌شد - به این معنا که حتی زنان ضعیف می‌توانستند آن‌ها را شکست دهند. زنان هوسی در سال ۱۴۱۹ در دفاع از پراگ حضور فعال داشتند و یکی از این زنان که بدون زره بود، با شجاعت فوق‌العاده جنگید و کشته شد. او گفته بود که «هیچ
فوق‌العاده جنگید و کشته شد. او گفته بود که «هیچ مسیحی وفاداری نباید هرگز در برابر دجال عقب‌نشینی کند!» نامه‌ای از مارگراف مایسن به پسرعمویش دوک باواریا مدعی شده است که نیروهای پادشاه در این درگیری ۱۵۶ زن هوسی را اسیر کرده‌اند که موهایشان را مانند موی مردان آراسته بودند، چکمه پوشیده، با شمشیر مسلح شده و سنگ‌هایی در دست داشتند. برای چکی‌ها، مشارکت زنان در اقدامات نظامی، «حقانیت هدف هوسی‌ها» را تأکید می‌کرد. برای صلیبیون، حضور زنانی که مانند مردان لباس پوشیده و مسلح شده بودند، در میان نیروهای دشمن، نشان‌دهنده
مسلح شده بودند، در میان نیروهای دشمن، نشان‌دهنده تفاوت و فساد هدف آنها بود. در شرایط اضطراری، زنان از هر وسیله‌ای به عنوان سلاح استفاده می‌کردند. آمبرواز و ریچارد د تمپلو چنین روایت می‌کنند که زنان ارتش صلیبی در بهار ۱۱۹۰ در محاصره عکا، از چاقو برای بریدن سر مسلمانان اسیر استفاده کردند. ریچارد د تمپلو توضیح داد که زنان به‌دلیل ضعف جسمانی از چاقو به جای شمشیر استفاده می‌کردند. مارگارت بورلی که زندگی‌اش توسط برادر کوچکترش توماس ثبت شده، در زمان محاصره اورشلیم توسط صلاح‌الدین در سال ۱۱۸۷، از یک دیگ به عنوان
توسط صلاح‌الدین در سال ۱۱۸۷، از یک دیگ به عنوان کلاه‌خود استفاده کرد تا بتواند برای مدافعان روی دیوارهای شهر آب ببرد. توماس از قول مارگارت چنین نقل می‌کند: روایت‌های مشابهی از زنان مسلمان که با صلیبیون می‌جنگیدند نیز، وجود دارد. اسامه بن منقذ حکایت‌هایی از زنان مسلمان که در دوران جنگ‌های صلیبی در خاورمیانه می‌جنگیدند، نقل کرده است؛ اگرچه این زنان عموماً با مسلمانان دیگر می‌جنگیدند. با این حال، این حکایات نشان می‌دهد که او زنانی را که برای هدفی عادلانه می‌جنگیدند، ستایش می‌کرد. او روایت می‌کند که چگونه یکی
ستایش می‌کرد. او روایت می‌کند که چگونه یکی از زنان بستگانش، زره و کلاه‌خود پوشید و شمشیر و سپر برداشت تا با دشمن بجنگد. زمانی که دید شبیب قصد دارد از خانه فرار کند، او را به چالش کشید و باعث شد که او بماند و بجنگد. در حکایت دیگری، او روایت می‌کند که چگونه یک زن مسلمان از شیزر با همشهریانش به گروهی از ۸۰۰ زائر فرنگی حمله کرد، سه فرنگی را اسیر کرد، اموال آنها را غارت کرد و سپس همسایگانش را صدا زد که آمدند و آنها را کشتند. این حکایت نشان می‌دهد که زنان عادی مسلمان می‌توانستند در کنار مردان در حمله به زائران
می‌توانستند در کنار مردان در حمله به زائران مسیحی شرکت کنند. افزون بر این زنان گاهی در حین جنگ، دست به اعمالی بدیع می‌زدند. گزارشی مسیحی از یک زن یونانی وجود دارد که در زمان محاصره رودس توسط ترک‌ها در سال ۱۵۲۲ به عنوان «شهید» جان باخت. گفته می‌شد که او معشوقه یک افسر شوالیه مهمان‌نواز بود که در طول محاصره کشته شده بود، نمی‌خواست پس از او زنده بماند. او دو پسر کوچکشان را بوسید؛ آنها را با چاقو کشت و اجسادشان را در آتش انداخت، «تا دشمن نتواند نجابت دوگانه بدن‌های آنها را زنده یا مرده تصاحب کند». سپس لباس‌های
آنها را زنده یا مرده تصاحب کند». سپس لباس‌های افسر مرده را که هنوز در خونش خیس بود، پوشید، شمشیر او را برداشت و به سمت ترک‌ها حمله کرد. او «به شیوه مردان با قدرت جنگید» و کشته شد. چنین روایت‌هایی، قدرت حتی زنان ضعیف مسیحی را بر دشمنان مسلمانشان اعلام می‌کرد اما همچنین فداکاری آنها برای شهادت مسیحی را نشان می‌داد. گزارش شده است که زنان مسلمان و یهودی نیز برای خود و فرزندانشان مرگ را بر اسارت ترجیح می‌دادند. برای مؤثر بودن به‌عنوان جنگجو در خط مقدم نبرد، زنان در جنگ‌های صلیبی می‌بایست درست مانند مردان آموزش
در جنگ‌های صلیبی می‌بایست درست مانند مردان آموزش دیده و مسلح می‌شدند. هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد چنین آموزش‌هایی به آنها داده شده باشد. با این حال، از غیرنظامیان در ارتش صلیبی انتظار می‌رفت که در صورت نیاز نقشی فعال در جنگ داشته باشند، اگرچه نه نقشی که نیاز به سال‌ها تمرین و هزینه داشته باشد. خطرات متوجه غیرنظامیان در منطقه جنگی به این معنی بود که زنانی که با جنگ‌های صلیبی ارتباطی نداشتند اما در مناطقی زندگی می‌کردند که صلیبیون از آن عبور می‌کردند نیز، می‌توانستند انتظار داشته باشند و از آنها انتظار
می‌توانستند انتظار داشته باشند و از آنها انتظار می‌رفت که در فعالیت‌های نظامی شرکت کنند. زنان و ازدواج. با نگرانی‌ها دربارهٔ حضور زنان که در طول کارزارهای صلیبی وجود داشت، حتی سختگیرترین منتقدان هم می‌پذیرفتند که زنان برای استقرار جمعیت دائمی مسیحی در تمام جبهه‌هایی که جنگ مذهبی در آنها رخ می‌داد، ضروری هستند. وقایع‌نگار مقارن با جنگ‌های صلیبی، رالف نیجر، با اکراه اعتراف کرده است که «روابط با زنان شر و گناهی ضروری برای اسکان جمعیت‌های مسیحی در سرزمین‌های تصرف‌شده بود» اما او همچنین مدعی بود که زنان جایی در
بود» اما او همچنین مدعی بود که زنان جایی در ارتش‌های اعزامی به شرق ندارند و تنها باید پس از آرام شدن منطقه فراخوانده شوند. به‌طور کلی، زنان نقش مهمی در استقرار در سرزمین‌های فتح‌شده ایفا می‌کردند اما به نظر می‌رسد اکثر زنان جنگجوی صلیبی، مانند همتایان مرد خود، احتمالاً پس از ادای نذرهای زیارتی خود به خانه بازمی‌گشتند. در واقع، برخی از حاکمان اولیه فرانک در شامات (از جمله بالدوین اول و بالدوین دوم اورشلیم) با جمعیت محلی مسیحی ارمنی ازدواج کردند تا پیوندهای سیاسی جدیدی را تضمین کنند. سیاستی که در اواخر قرن
سیاسی جدیدی را تضمین کنند. سیاستی که در اواخر قرن دوازدهم به ازدواج با مسیحیان یونانی (امپراتوری بیزانس) نیز بسط پیدا کرد. پس از استقرار مهاجران و تشکل جامعه‌آی چدید، «ازدواج» پیوندهای دیپلماتیک بین شرق و غرب را فراهم و عزیمت به سمت شرق و استقرار در اراضی مقدس را تشویق نمود. جنگ مداوم منجر به کمبود دائمی نیروی انسانی و نظامی می‌شد و در غیاب وارثان مرد، زمین‌ها و عناوین اغلب به بیوه‌ها و دختران می‌رسید. سپس گروه‌هایی به غرب فرستاده می‌شدند تا جنگجویان را با وعده ازدواج‌های مطلوب به سمت اراضی مقدس جلب کنند.
وعده ازدواج‌های مطلوب به سمت اراضی مقدس جلب کنند. افراد برجسته‌ای که با وارثان تاج‌وتخت اورشلیم ازدواج کردند شامل فولک پنجم آنژو، ویلیام و کنراد مونتفرات، گی و ایمری لوزینیان، هنری شامپانی، جان برین و امپراتور فریدریش دوم بودند. دامادهای برجسته‌تر و قدرتمندتر در غرب معمولاً گروهی از شوالیه‌ها و جنگجویان را با خود به اراضی مقدس و قلمروهای صلیبی می‌آوردند تا به تأمین امنیت در قلمرو جدیدشان کمک کنند؛ اگرچه این می‌توانست باعث اصطکاک با اشراف مستقر شود. پادشاهان و اشراف شامات همچنین به دنبال همسرانی از اروپای
و اشراف شامات همچنین به دنبال همسرانی از اروپای غربی و بیزانس بودند تا روابط سیاسی را بهبود بخشند و جهیزیه‌هایی برای کمک به دفاع از شرق لاتین به دست آورند. بوهموند یکم، شاهزاده انطاکیه، برای تبلیغ و جذب نیرو برای جنگ صلیبی علیه امپراتوری بیزانس به غرب آمد و اقداماتی همچون ازدواج در سال ۱۱۰۶ با کنستانس، دختر فیلیپ یکم فرانسه، انجام داد. با این حال، نیاز به جهیزیه نقدی برای تأمین مالی فعالیت‌های نظامی می‌توانست به پایان اتحادهای سیاسی مبتنی بر ازدواج نیز منجر شود. هنگامی که جهیزیه ازدواج بالدوین یکم با یک
شود. هنگامی که جهیزیه ازدواج بالدوین یکم با یک شاهزاده ارمنی محقق نشد، وی از ازدواج با او منصرف شد و به صورت جنجالی با آدلاید دل واستو ازدواج کرد که ثروت و منابع نظامی قابل توجهی برای او به ارمغان آورد. پس از آنکه بالدوین منابع فراهم‌شده از جهیزیهٔ آدلاید را به پایان رساند، او را به سمت سیسیل فرستاد. تصمیمی که منجر به شکاف سیاسی جدی با راجر دوم پادشاه سیسیل شد. پیوندهای قوی سلسله‌ای بین شرق لاتین و مسیحیان غربی همچنین می‌توانست مشکلاتی برای جنگجویان صلیبی ایجاد کند. ریموند پواتیه، شاهزاده انطاکیه، متهم به
کند. ریموند پواتیه، شاهزاده انطاکیه، متهم به آغاز رابطه‌ای غیرمجاز با برادرزادهٔ خود، الینور، در طی جنگ صلیبی دوم (۱۱۴۷–۱۱۴۹) شد. این مسئلهٔ ظاهراً به این دلیل مطرح شد که ریموند در متقاعد کردن همسر الینور، لویی هفتم پادشاه فرانسه، برای ارائه پشتیبانی نظامی بر اساس خویشاوندی‌شان، ناکام و ناراضی شده بود. شایعات مربوط به این رابطه، برداشت‌های منفی دربارهٔ نقش زنان در جنگ صلیبی را برجسته کرد. برخی از افراد مقارن با جنگ صلیبی دوم، الینور را به خاطر شکست کل کارزار دوم صلیبی سرزنش می‌کردند. همچنین در میان زنان
دوم صلیبی سرزنش می‌کردند. همچنین در میان زنان مسلمان نیز، برخی منابع مسیحی همچون شعر ناشناخته لاتینی — که توسط گاستون پاریس کشف و منتشر شده است — صلاح‌الدین ایوبی نیز همچون ریموند پواتیه متهم به فریب و برقراری رابطه غیرمجاز با همسر نورالدین زنگی، عصمت‌الدین خاتون، شده است. طی گفته این شعر، عصمت‌الدین پس از اغوا شدن، دست به قتل همسرش، امیر زنگی، زده است. هرچند در منابع اسلامی به این موضوع پرداخته نشده است اما طبق گفته منابع، صلاح‌الدین پس از مرگ نورالدین و فتح دمشق با همسر بیوهٔ وی ازدواج کرده است. زنان و
فتح دمشق با همسر بیوهٔ وی ازدواج کرده است. زنان و دیپلماسی. در قرون وسطی و در هنگامهٔ جنبش صلیبی، افرادی همچون پیر دوبوآ پیشنهادهای جدیدی در رابطه با پتانسیل دیپلماتیک زنان مطرح و ارائه کردند. دوبوآ معتقد بود که زنان مسیحی می‌توانند از طریق ازدواج با دشمنان (از جمله مسلمانان) و تأثیرگذاری بر همسران خود، زمینه صلح را در اراضی مقدس یا سایر اراضی که جنبش صلیبی در آنجا فعال بود، فراهم کنند. این ایده در متون تاریخی آن دوره ریشه داشت؛ از جمله در اثر آلبرت آخنی که داستان زنی را روایت می‌کند که پس از ازدواج اجباری
داستان زنی را روایت می‌کند که پس از ازدواج اجباری با یک سوار ترک، توانست در ایجاد پیمان صلح میان رهبران مسیحی و مسلمان نقش ایفا کند. ازدواج‌های سیاسی مهم‌ترین راهکار دیپلماتیک آن دوران محسوب می‌شد. نمونه‌های متعددی نشان می‌دهد که زنان نقش محوری در ایجاد پیوندهای بین‌فرهنگی داشتند. زنان اشراف مسیحی همچون تامتا از اخلاط که با شاهزادگان مسلمان ازدواج می‌کردند، به‌طور مشخص از موقعیت خود برای حمایت از مسیحیان بومی استفاده می‌کردند. در شرق اروپا، ازدواج‌های میان مسیحیان و مسلمانان برای ایجاد پیمان‌ها رایج بود.
مسیحیان و مسلمانان برای ایجاد پیمان‌ها رایج بود. برای مثال، در دهه ۱۲۴۰، ایشتوان، پسر ارشد پادشاه بلای چهارم مجارستان، با دختر یک رهبر کومان ازدواج کرد که پس از ازدواج تعمید یافت و خانواده‌اش نیز به مسیحیت گرویدند. مارا، دختر جوراج برانکوویچ، دسپوت صربستان، نمونه دیگری از نقش دیپلماتیک زنان بود. در سال ۱۴۳۵، او به همسری سلطان مراد دوم عثمانی درآمد. در سال ۱۴۴۴، توانست نقش مهمی در مذاکرات صلح میان شوهرش و پادشاه مجارستان ایفا کند که منجر به بازپس‌گیری صربستان شد. البته، چنین ازدواج‌های سیاسی همیشه مورد
شد. البته، چنین ازدواج‌های سیاسی همیشه مورد پذیرش طرفین نبود؛ برای مثال، با وجود تلاش ریچارد پادشاه انگلستان در هنگامه جنگ صلیبی سوم، ازدواج پیشنهادی خواهرش جوآنا با برادر صلاح‌الدین ایوبی، العادل، در سال ۱۱۹۱ به سرانجام نرسید. زنان در میانجیگری و دیپلماسی طی جنگ‌های صلیبی عمدتاً بر اساس پیوندهای خانوادگی و دفاع از اراضی و قلعه‌های خود عمل می‌کردند. الینور آکیتن در جریان جنگ صلیبی دوم، احتمالاً نقش دیپلماتیکی در مذاکرات میان همسرش پادشاه لوئی هفتم و عموی خود شاهزاده ریموند انطاکیه داشت. ملکه بیزانس برتا
خود شاهزاده ریموند انطاکیه داشت. ملکه بیزانس برتا نیز در تأمین تدارکات ارتش صلیبی آلمان در طول لشکرکشی به‌سمت شرق طی حضورشان در قسطنطنیه نقش داشت. در جریان جنگ صلیبی چهارم، زنان امپراتوری بیزانس نقش مهمی ایفا کردند. آگنس-آنا (معروف به ملکه فرانسوی قسطنطنیه)، دختر لوئی هفتم فرانسه و بیوه دو امپراتور بیزانس، توانست رابطه میان امپراتوری با صلیبیون را پس از جنگ صلیبی چهارم مدیریت کند. او در ابتدا از صلیبیون فاصله گرفت و حتی اذعان کرد که فرانسوی را فراموش کرده است اما بعدها توانست در تسهیل توافقات میان ونیزی‌ها
اما بعدها توانست در تسهیل توافقات میان ونیزی‌ها و شهرهای باقی‌مانده امپراتوری سقوط کرده بیزانس نقش ایفا کند. مارگارت، دختر پادشاه بلای سوم و همسر ایزاک دوم، نقش فعال‌تری با صلیبیون داشت. در جلسات مذاکراتی که توسط جفروا دو ویلاردوئن ثبت شده، او حضور داشت و احتمالاً نقش مترجم و مشاور را ایفا می‌کرد. پس از مرگ ایزاک، او با بونیفاس مونتفرات ازدواج کرد و در مذاکرات با مدافعان بیزانسی دموتیکا و متقاعد کردن مردم برای پذیرش همسرش، نقش تعیین‌کننده‌ای داشت. انتقال اطلاعات نظامی نیز یکی دیگر از حوزه‌های فعالیت
اطلاعات نظامی نیز یکی دیگر از حوزه‌های فعالیت دیپلماتیک زنان بود. عزالدین بن اثیر چنین روایت کرده که سیبلا، همسر بوهموند سوم انطاکیه، با صلاح‌الدین مکاتبه می‌کرد و او را از رویدادهای مهم مطلع می‌ساخت. در جریان جنگ صلیبی سوم، روایتی وجود دارد مبنی بر اینکه یک زن سوری اطلاعاتی دربارهٔ چگونگی تسخیر اورشلیم به ریچارد یکم ارائه داد. در برخی موارد، زنان از «قدرت نرم» برای دیپلماسی استفاده می‌کردند. مورخ پرتغالی گومز ایانس دی زورارا ثبت کرده که در سال ۱۴۱۴ یا ۱۴۱۵، یوسف سوم غرناطه با اطلاع از حمله احتمالی پادشاهی