payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سلطان علی اسکندر شاه اول ابن المرهوم سلطان احمد حسین معظم شاه اول (Malay: سلطان علی اسکندر شاه اول المرحوم سلطان احمد حسین عالی شاه اول) بیستمین سلطان جوهور بود، که پس از مرگ پدرش سلطان حسین شاه پس از مرگ طبیعی در سال ۱۸۳۵ جانشین پدرش شد. در طول بیست سال بعد، ادعای سلطان علی مبنی بر سلطان جوهور بودن تنها توسط برخی از بازرگانان و چند مالایی به رسمیت شناخته شد. سلطان علی نیز مانند پدرش یک پادشاه دست نشانده بود و نقش حداقلی را در امور اداری ایالت که تحت نظارت تمنگگونگ و بریتانیا قرار داشت، ایفا می‌کرد. در سال
و بریتانیا قرار داشت، ایفا می‌کرد. در سال ۱۸۵۵، سلطانعلی در ازای به رسمیت شناختن رسمی به عنوان «سلطان جوهور» توسط بریتانیا و دریافت کمک هزینه ماهانه، حقوق حاکمیت جوهور (به جز کسان در موار واگذار کرد. پس از جدایی جوهور، سلطان علی تا زمان مرگش در سال ۱۸۷۷ مسئولیت اداری بر معار اعطا شد و در بیشتر امور اداری اغلب به عنوان «سلطان معار» نامیده می‌شد.
آرتاشس (آرگو) نیکولایی آرزومانیان (؛ زادهٔ - ) بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در در شوشی به دنیا آمد . وی در ، ، تئاتر دراماتیک دولتی وارطان آجمیان گیومری فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۷۱) و هنرمند مردمی آذربایجان شوروی (۱۹۵۴) شد. وی در ۲۲ ژوئن ۱۹۵۸ در سن ۶۰ سالگی در لنیناکان درگذشت.
قلعه اسپارنبرگ یک قلعه بازسازی شده در منطقه بیله فلد میته در بیله‌فلد، آلمان است. این برج در تپه اسپارنبرگ در جنگل توتوبورگ و ۶۰ متر (۲۰۰ فوت) بالاتر از مرکز شهر قرار دارد. ظاهر فعلی آن عمدتاً در قرن ۱۶ و ۱۹ سرچشمه گرفته است. اسپارنبرگ به عنوان نقطه عطف بیله فلد در نظر گرفته می‌شود. پیوند به بیرون. "All links are in German."
زیست‌شناسی قانونی () کاربرد اصول و فنون زیست‌شناسی در رسیدگی به پرونده‌های کیفری و مدنی است. زیست‌شناسی قانونی در درجه اول به تجزیه و تحلیل شواهد بیولوژیکی و سرم‌شناسی به‌منظور به‌دست آوردن مشخصات دی‌ان‌ای می‌پردازد، که به اجرای قانون در شناسایی مظنونین یا بقایای ناشناس مقتولان کمک می‌کند. این رشته زیر شاخه‌های مختلفی از جمله انسان‌شناسی قانونی، حشره‌شناسی قانونی، دندان‌پزشکی قانونی، آسیب‌شناسی قانونی و سم‌شناسی قانونی را در بر می‌گیرد. تاریخچه. اولین مورد ثبت‌شده از روش‌های پزشکی قانونی به سدۀ هفتم
مورد ثبت‌شده از روش‌های پزشکی قانونی به سدۀ هفتم بازمی‌گردد، زمانی که مفهوم استفاده از اثر انگشت به‌عنوان وسیله‌ای برای شناسایی برای اولین بار مطرح شد. در پایان قرن هفتم، از روش‌های پزشکی قانونی برای تعیین گناه مجرمان استفاده می‌شد. یکی از پیشگامان اولیه در شناسایی جنایی از طریق زیست‌شناسی، آلفونس برتیلون بود که به‌عنوان «پدر تعیین هویت جنایی» نیز شناخته می‌شود. در سال ۱۸۷۹ او با توسعه علم آنتروپومتری، رویکردی علمی برای شناسایی معرفی کرد. آنتروپومتری شامل استفاده از یک سری اندازه‌گیری‌های بدن برای تشخیص
استفاده از یک سری اندازه‌گیری‌های بدن برای تشخیص افراد است. کارل لندشتاینر در سال ۱۹۰۱ دسته‌بندی خون انسان در گروه‌های A ، B, AB و O را معرفی کرد. پس از آن پیشرفت‌هایی صورت گرفت که به سهولت استفاده و تشخیص خون یافت‌شده در صحنه جرم کمک کرد و استفاده از تجزیه و تحلیل خون را در زیست‌شناسی قانونی گسترش داد. لئون لاتس در سال ۱۹۱۵ روشی را برای تعیین گروه خونی لکه‌های خون خشک‌شده کشف کرد. در ادامه آلبرشت اچ. او، شیمی‌دان آلمانی، در سال ۱۹۲۸ لومینول را تولید کرد که برای تشخیص لکه‌های خون در صحنه‌های جرم استفاده
که برای تشخیص لکه‌های خون در صحنه‌های جرم استفاده می‌شود. الک جفریز در سال ۱۹۸۴ اثر انگشت دی‌ان‌ای را توسعه داد که تغییرات دی‌ان‌ای را که می‌تواند افراد را شناسایی کند، بررسی می‌کند. این نه تنها در علوم قانونی، بلکه در حل و فصل اختلافات تولد و مهاجرتی نیز بسیار مفید است. در سال ۱۹۸۳ کری مالیس استفاده از پروفایل دی‌ان‌ای را با توسعه واکنش زنجیره‌ای پلیمراز (PCR)، که بخش‌های دی‌ان‌ای را در شرایط آزمایشگاهی، حتی در مقادیر کم، تقویت می‌کند، گسترش داد. نمونه‌های دی‌ان‌ای که در صحنه‌های جنایت یافت می‌شوند، اغلب
دی‌ان‌ای که در صحنه‌های جنایت یافت می‌شوند، اغلب در مقادیر کم و در حالت‌های تخریب شده یافت می‌شوند، و گاهی اوقات با مایعات مختلف بدن افراد مختلف مخلوط می‌شوند. با استفاده از PCR، این نمونه‌های دی‌ان‌ای را می‌توان برای آنالیز تکثیر کرد. فراتر از پزشکی قانونی، PCR روی طیف وسیعی از زمینه‌ها از جمله تشخیص بیماری و تشخیص ویروس تأثیر گذاشته است. تجزیه و تحلیل دی‌ان‌ای. دی‌ان‌ای یا اسید دئوکسی ریبونوکلئیک یکی از محبوب‌ترین شواهد برای بازیابی در صحنه جرم است. شواهد حاوی دی‌ان‌ای به‌عنوان "شواهد بیولوژیکی" در نظر
حاوی دی‌ان‌ای به‌عنوان "شواهد بیولوژیکی" در نظر گرفته می‌شود و به‌عنوان «استاندارد طلایی» در علم پزشکی قانونی شناخته می‌شود. انگشت‌نگاری دی‌ان‌ای کاربردهای متعددی دارد، مانند آزمایش ارتباطات خانوادگی، شناسایی بقایای انسان ناشناخته، پیشرفت سرماخوردگی، و همچنین اتصال مظنونان یا قربانیان به یک سری شواهد، یک صحنه یا شخص. شواهد دی‌ان‌ای هسته‌ای را می‌توان از خون، مایع منی، بزاق، سلول‌های اپیتلیال و مو بازیابی کرد (به شرطی که ریشه هنوز دست‌نخورده باشد). علاوه بر این، دی‌ان‌ای میتوکندریایی را می‌توان از ساقه مو،
این، دی‌ان‌ای میتوکندریایی را می‌توان از ساقه مو، استخوان و ریشه دندان‌ها بازیابی کرد. برای استفاده شواهد بیولوژیکی باید ابتدا به صورت بصری در صحنه جرم شناسایی شوند. برای کمک به این امر، از منابع نور جایگزین یا منبع نور پیشرفته (ALS) استفاده می‌شود. هنگامی که یک منبع بالقوه شناسایی شد، آزمایش‌های احتمالی برای تعیین نمونه بیولوژیکی مشخص (منی، بزاق، خون، ادرار و غیره) انجام می‌شود. در صورت مثبت بودن، نمونه‌ها جمع‌آوری می‌شوند و برای تجزیه و تحلیل به آزمایشگاه ارسال می‌شوند، جایی که آزمایش‌های تأییدی و
ارسال می‌شوند، جایی که آزمایش‌های تأییدی و آزمایش‌های بعدی انجام می‌شود. برای اکثر نمونه‌های دی‌ان‌ای پزشکی قانونی، آنالیز STR تکرارهای پشت سر هم کوتاه اتوزومی میکروستلایت (STR) برای فردی کردن نمونه برای یک شخص با درجه بالایی از اطمینان آماری انجام می‌شود. در اینجا، نشانگرهای STR برای STR اتوزومال در آزمایش ژنتیک پزشکی قانونی برای ردیابی مفقودین، تأیید ارتباطات خانوادگی و اتصال احتمالی مظنونان به محل جرم استفاده می‌شود. تجزیه و تحلیل آزمایشگاهی شواهد دی‌ان‌ای شامل استخراج، کمیت، تکثیر و تجسم دی‌ان‌ای نمونه
شامل استخراج، کمیت، تکثیر و تجسم دی‌ان‌ای نمونه است. روش‌های مختلفی برای استخراج دی‌ان‌ای ممکن است از جمله استخراج آلی (فنل-کلروفرم)، استخراج چلکس، و استخراج دیفرانسیل. کمی‌سازی معمولاً با استفاده از شکلی از واکنش زنجیره‌ای پلیمراز، معروف به واکنش زنجیره‌ای پلیمراز بی‌درنگ انجام می‌شود. این روش ارجح برای تعیین کمیت دی‌ان‌ای برای موارد پزشکی قانونی است زیرا بسیار دقیق، مختص انسان، کیفی و کمی است. این تکنیک تغییرات سیگنال‌های فلورسانس قطعات دی‌ان‌ای تقویت‌شده را بین هر چرخه PCR بدون نیاز به توقف واکنش یا باز
را بین هر چرخه PCR بدون نیاز به توقف واکنش یا باز کردن لوله‌های PCR حساس به دما، تجزیه و تحلیل می‌کند. علاوه بر اجزای لازم برای واکنش استاندارد PCR (مانند دی‌ان‌ای الگو، پرایمرهای رو به جلو و معکوس با دقت طراحی شده، دی‌ان‌ای پلیمراز [معمولا تک پلیمراز]، نوکلئوزید تری فسفات، و محلول بافر حاوی Mg2+، واکنش‌های qPCR شامل کاوشگر پیوندی رنگ‌دار فلورسنت هستند که مکمل هستند. و به دنباله دی‌ان‌ای مورد علاقه که بین دو آغازگر قرار دارد. یک رنگ «آشکارساز» (R) در انتهای ۵ پروب فلورسنت وصل شده است، درحالی‌که یک رنگ
۵ پروب فلورسنت وصل شده است، درحالی‌که یک رنگ «خاموش‌کننده» (Q) در انتهای ۳ متصل است. قبل از گسترش رشته‌های دی‌ان‌ای توسط پلیمراز، آشکارساز و خاموش‌کننده به اندازه کافی در فضا به هم نزدیک هستند که هیچ فلورسانسی توسط دستگاه تشخیص داده نمی‌شود (خاموش‌کننده فلورسانس آشکارساز را به‌طور کامل جذب می‌کند). همان‌طور که پلیمراز شروع به گسترش رشته می‌کند، انتهای ۵ پروب به‌دلیل فعالیت اگزونوکلئاز آن توسط پلیمراز تجزیه می‌شود. رنگ آشکارساز از انتهای ۵ آزاد می‌شود. دیگر خاموش نمی‌شود، بنابراین تشخیص فلورسانس را
دیگر خاموش نمی‌شود، بنابراین تشخیص فلورسانس را امکان‌پذیر می‌کند. یک نمودار برای دی‌ان‌ای نمونه ساخته شده است که حضور فلورسانس (محور y) را با شماره چرخه (محور x) فرایند qPCR مقایسه می‌کند. سپس این با منحنی استاندارد آستانه فلورسانس چرخه (محور y) در مقابل ورود به سیستم غلظت دی‌ان‌ای شناخته شده (محور x) مقایسه می‌شود. با مقایسه داده‌های نمونه با منحنی استاندارد، می‌توان غلظت دی‌ان‌ای را در نمونه برون‌یابی کرد، که برای حرکت به جلو با تقویت PCR و الکتروفورز مویینه‌ای برای به‌دست آوردن انگشت‌نگاری دی‌ان‌ای
مویینه‌ای برای به‌دست آوردن انگشت‌نگاری دی‌ان‌ای ضروری است. پروفایل‌های دی‌ان‌ای به‌صورت الکتروفروگرام تولید می‌شوند. مشخصات به‌دست آمده را می‌توان با نمونه‌های شناخته‌شده در CODIS برای شناسایی مظنون احتمالی مقایسه کرد. بر اساس بسامدهای شناخته‌شده ژنوتیپ موجود در پروفایل دی‌ان‌ای، تحلیلگر دی‌ان‌ای ممکن است معیاری آماری از اطمینان را در مورد تطابق دی‌ان‌ای قرار دهد.
آرمان یا خواسته فیلمی هندی محصول سال ۱۹۵۳ و به کارگردانی فالی میستری است. در این فیلم بازیگرانی همچون دو آناند، مدهوبالا، شکیلا و کی.ان. سینگ ایفای نقش کرده‌اند.
ارائه یا فداکاری فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۳ و به کارگردانی جی. اوم پراکاش است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیتندرا، راج بابار، رینا روی و پروین بابی ایفای نقش کرده‌اند.
معنی و فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۹ و به کارگردانی ساتیان آنتیکاد است. در این فیلم بازیگرانی همچون مموتی، سرینیواسان، مورالی، سارانیا پونوانان، جایارام، پارواتی جایارام و سوکوماری ایفای نقش کرده‌اند.
حواس‌پرتی و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۱ و به کارگردانی پی. واسو است. در این فیلم بازیگرانی همچون ساتیاراج، رامیا کریشنان و سواتی ایفای نقش کرده‌اند.
گردش قسمت ۵۷ از نمایش کمدی ساینفلد است که در ۱۱ فوریه ۱۹۹۳ از ان بی سی پخش شد و هفدهمین قسمت از فصل چهارم است. در این قسمت یک خبرنگار که در حال تهیه مصاحبه با جری است به اشتباه فکر می‌کند که او و جورج یک زوج همجنس باز هستند و آن دو در این قسمت تلاش می‌کنند تا بقیه را متقاعد کنند که همجنس باز نیستند. گزاره «نه اینکه بد باشه‌ها» تبدیل به تکیه کلامی برای همجنس‌گرایی در فرهنگ عامه آمریکا شده است.
کاروان المپیکی ازبکستان، یکی از کاروان‌های شرکت‌کننده در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود. این دوره از بازی‌ها،‌ از ۲۶ ژوئیه تا ۱۱ اوت ۲۰۲۴ (۵ تا ۲۱ امرداد ۱۴۰۳ خورشیدی) به میزبانی پاریس، پایتخت فرانسه برگزار شد. این حضور، هشتمین حضور کاروانی مستقل از ازبکستان در دوران پساشوروی بود. با هشت مدال طلا، کاروان ازبکستان بهترین نتیجه تاریخ خود در ادوار المپیک تجربه کرد. از دید شمار مدال‌ها، ازبک‌ها در این دوره هم‌اندازه‌ی المپیک ۲۰۱۶ ریو کسب کردند. ازبکستان با این روند، بهترین نتیجه‌ی یک کشور استقلال یافته از
این روند، بهترین نتیجه‌ی یک کشور استقلال یافته از شوروی را در نبود روسیه به دلیل حمله روسیه به اوکراین کسب کرد. ازبکستان که در زمینه کسب سهمیه المپیک خوب عمل کرده بود، با بزرگ‌ترین کاروان تاریخ خود راهی پاریس شد. تیم فوتبال آنها به المپیک رسید که این نخستین باری بود که پرچم این کشور در یک ورزش تیمی در المپیک حاضر بود. با این حال عملکرد تاریخی ازبک‌ها در بوکس اتفاق افتاد. از هفت وزنی که بوکسورهای مرد ازبکستانی در آن شرکت کردند، در پنج وزن طلا را به خانه بردند. شرکت‌کنندگان. کاروان ازبکستان متشکل از
بردند. شرکت‌کنندگان. کاروان ازبکستان متشکل از ورزشکارانی در رشته‌های زیر بود.
لیگ قهرمانان افغانستان ۱۴۰۱ دومین فصل لیگ قهرمانان افغانستان بود، لیگ افغانستان برای باشگاه‌های فوتبال، از زمان آغاز آن درسال ۱۴۰۰. این فصل در ۱۵ آبان ۱۴۰۱ آغاز شد و در ۱۸ آذر ۱۴۰۱ پایان یافت. در پایان اتک انرژی به عنوان قهرمانی رسید و آزادی و اتلان در پایان فصل به لیگ های استانی سقوط کردند. تیم‌ها. ۱۲ تیم زیر در فصل ۱۴۰۱ لیگ قهرمانان افغانستان به رقابت پرداختند. خلاصه فصل. درفصل ۱۴۰۱، باشگاه ابومسلم با ۴ امتیاز اختلاف پس از اتک انرژی دوم شد. دو تیم از ۱۱ بازی بدون هیچ شکستی به پایان رساندند. درجریان بازی
بدون هیچ شکستی به پایان رساندند. درجریان بازی های لیگ قهرمانان، تیم های اتک انرژی و ابومسلم به مصاف یکدیگر رفتند که این دیدار با نتیجه ۱–۱ به پایان رسید. جدول لیگ. &lt;onlyinclude&gt; &lt;/onlyinclude&gt;
کشتار پلی‌تکنیک مونترآل () که با عنوان «کشتار مونترآل» نیز شناخته می‌شود، تیراندازی زن‌ستیزانه بود که در ۶ دسامبر ۱۹۸۹ در اکول پلی‌تکنیک مونترآل در استان کبک رخ داد. در این حادثه، چهارده زن کشته و ده زن و چهار مرد زخمی شدند. عامل این حمله، مارک لپین ۲۵ ساله، با یک تفنگ نیمه‌خودکار مجاز و یک چاقوی شکاری وارد مدرسه شد. او در یکی از کلاس‌های مهندسی مکانیک، دانشجویان زن و مرد را از یکدیگر جدا کرد و از مردان خواست کلاس را ترک کنند. سپس به سوی نه زن حاضر در کلاس شلیک کرد و شش نفر از آنان را به قتل رساند. در حدود
کرد و شش نفر از آنان را به قتل رساند. در حدود ۲۰ دقیقه پس از این واقعه، لپین در راهروها، کافه‌تریا و دیگر کلاس‌ها به جستجوی زنان پرداخت و به سوی افراد بیشتری شلیک کرد. در مجموع، چهارده زن را به قتل رساند، ده زن و چهار مرد را زخمی کرد و سرانجام خودکشی کرد. امروزه این کشتار به عنوان اقدامی تروریستی با انگیزه زن‌ستیزانه شناخته می‌شود و نمادی از خشونت گسترده علیه زنان در جامعه به‌شمار می‌آید. سالگرد این رویداد به عنوان «روز ملی یادبود و اقدام علیه خشونت علیه زنان» گرامی داشته می‌شود. لپین پیش‌تر اعلام کرده بود
گرامی داشته می‌شود. لپین پیش‌تر اعلام کرده بود که با فمینیسم مخالف است. پس از این فاجعه، مردم کانادا به بحث دربارهٔ انگیزه‌های او و اهمیت این حادثه پرداختند. برخی تفسیرها بر سوءرفتارهایی که او در کودکی تجربه کرده بود تأکید داشتند و برخی دیگر، این اقدام را حاصل اختلالات روانی فردی و بی‌ارتباط با مسائل اجتماعی گسترده‌تر می‌دانستند. در پی این حادثه، قانون‌گذاران کانادایی مقررات سختگیرانه‌تری برای کنترل اسلحه وضع کردند و مقامات نیز اقدامات تازه‌ای برای مقابله با خشونت علیه زنان در پیش گرفتند. این کشتار همچنین
خشونت علیه زنان در پیش گرفتند. این کشتار همچنین منجر به اصلاح پروتکل‌های واکنش اضطراری شد؛ از جمله اینکه پلیس موظف شد در همان دقایق اولیه وارد عمل شود تا از افزایش شمار قربانیان جلوگیری کند. این تغییرات در حوادث تیراندازی بعدی در مونترآل و سایر مناطق تأثیر مثبتی داشت و به کاهش تلفات انجامید. کشتار پلی‌تکنیک مونترآل تا پیش از حملات نوا اسکوشیا در سال ۲۰۲۰ که به مرگ ۲۲ نفر انجامید، مرگبارترین تیراندازی دسته‌جمعی در تاریخ کانادا بود. سیر رویدادها. مارک لپین کمی پس از ساعت ۴ بعدازظهر روز ۶ دسامبر ۱۹۸۹ وارد
کمی پس از ساعت ۴ بعدازظهر روز ۶ دسامبر ۱۹۸۹ وارد ساختمان پلی‌تکنیک مونترآل، وابسته به دانشگاه مونترآل شد. او مسلح به یک تفنگ نیمه‌خودکار روگر مینی-۱۴ و یک چاقوی شکاری بود. این تفنگ را کمتر از یک ماه پیش، در ۲۱ نوامبر، به‌طور قانونی از فروشگاهی در مونترآل خریداری کرده و گفته بود قصد شکار حیوانات کوچک را دارد. تحقیقات بعدی نشان داد که او در هفته‌های منتهی به ۶ دسامبر، دست‌کم هفت بار در داخل یا اطراف ساختمان پلی‌تکنیک دیده شده بود. لپین مدتی در دفتر ثبت‌نام واقع در طبقه دوم نشست. با وجود اینکه یکی از کارکنان
در طبقه دوم نشست. با وجود اینکه یکی از کارکنان از او پرسید آیا کمکی نیاز دارد، او پاسخی نداد و دفتر را ترک کرد. سپس در بخش‌های مختلف ساختمان پرسه زد تا این که حدود ساعت ۵:۱۰ عصر وارد یکی از کلاس‌های مهندسی مکانیک در طبقه دوم شد که حدود شصت دانشجو در آن حضور داشتند. پس از نزدیک شدن به دانشجویی که مشغول ارائه بود، از همه خواست کارشان را متوقف کنند و دانشجویان زن و مرد را از هم جدا شوند. ابتدا کسی واکنشی نشان نداد چون تصور می‌کردند این یک شوخی است، اما وقتی لپین به سقف تیراندازی کرد، فضا جدی شد. پس از جدا
لپین به سقف تیراندازی کرد، فضا جدی شد. پس از جدا کردن دانشجویان، او به حدود پنجاه مرد دستور داد کلاس را ترک کنند. سپس رو به زنان کرد و پرسید آیا می‌دانند چرا آنجا هستند. یکی از دانشجویان از او پرسید که کیست، و او پاسخ داد که با فمینیسم مبارزه می‌کند. ناتالی پروو، یکی از دانشجویان، اعتراض کرد که آنها فقط زنانی هستند که مهندسی می‌خوانند و نه فمینیست‌هایی که با مردان مبارزه می‌کنند یا برای اثبات برتری‌شان راهپیمایی راه می‌اندازند. با این حال، لپین به سوی دانشجویان زن شلیک کرد و شش نفر را کشت: هلن کولگان،
زن شلیک کرد و شش نفر را کشت: هلن کولگان، ناتالی کروتو، باربارا دینیو، آن-ماری لامه، سونیا پلتیه و آنی سنت-آرنولت و سه نفر دیگر از جمله پروو را زخمی کرد. او سپس به راهرو طبقه دوم رفت، به سه دانشجو شلیک کرد و وارد کلاس دیگری شد. در آنجا دوبار سعی کرد به یک دانشجوی زن شلیک کند اما اسلحه‌اش از کار افتاد. سپس به پلکان اضطراری رفت، سلاح خود را دوباره بارگذاری کرد و قصد داشت به همان کلاس بازگردد، اما دانشجویان در را قفل کرده بودند. لپین چندین تیر به در شلیک کرد اما نتوانست وارد شود. او در ادامه به سمت سایر
کرد اما نتوانست وارد شود. او در ادامه به سمت سایر دانشجویان در راهرو تیراندازی کرد و یک نفر را زخمی کرد. سپس به دفتر خدمات مالی نزدیک شد و از پشت پنجرهٔ در به مریس لگنییر شلیک کرد و او را کشت. پس از آن به کافه‌تریای طبقه اول رفت که حدود ۱۰۰ نفر در آن حضور داشتند. در این مکان، به باربارا ماریا کلوزنیک، دانشجوی پرستاری نزدیک آشپزخانه، شلیک کرد و او را زخمی کرد. جمعیت پراکنده شد. لپین وارد یک انباری در انتهای کافه‌تریا شد و آن-ماری ادوارد و ژنویو برژرون را که در حال پنهان شدن بودند، کشت. سپس به یک دانشجوی مرد
حال پنهان شدن بودند، کشت. سپس به یک دانشجوی مرد و یک دانشجوی زن که زیر میزی پنهان شده بودند دستور داد بیرون بیایند؛ آنها اطاعت کردند و او اجازه داد زنده بمانند. او سپس به طبقه سوم رفت و در راهرو به یک زن و دو مرد شلیک کرد و آنها را زخمی کرد. وارد کلاس دیگری شد و به مردان دستور داد خارج شوند. به مریس لکیر، که در جلوی کلاس ارائه می‌داد، شلیک کرد و او را زخمی کرد. سپس به سوی دانشجویان ردیف اول آتش گشود و مود هاورنیک و میشل ریچارد را که قصد فرار داشتند، به قتل رساند. سایر دانشجویان زیر میزها پناه گرفتند. لپین
رساند. سایر دانشجویان زیر میزها پناه گرفتند. لپین سه دانشجوی زن دیگر را زخمی کرد و آنی تورکوت را کشت. او خشاب سلاحش را تعویض کرد، به جلوی کلاس رفت و به اطراف شلیک کرد. مریس لکیر که زخمی شده بود درخواست کمک کرد، اما لپین با چاقوی شکاری سه بار به او ضربه زد و او را کشت. سپس کلاهش را برداشت، کت خود را دور تفنگ پیچید و با گفتن «اوه لعنت»، به سر خود شلیک کرد و خودکشی کرد. از شروع حمله تا این لحظه حدود ۲۰ دقیقه گذشته بود و نزدیک به ۶۰ فشنگ استفاده‌نشده در جعبه‌هایی که همراه داشت باقی مانده بود. واکنش نیروهای
که همراه داشت باقی مانده بود. واکنش نیروهای نجات. نحوهٔ مواجههٔ نیروهای واکنش سریع با این تیراندازی به دلیل ناتوانی در حفاظت از دانشجویان و کارکنان به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. نگهبانان امنیتی پلی‌تکنیک از نظر آموزش، سازمان‌دهی و تجهیزات دچار ضعف جدی بودند. همچنین مشکلات ارتباطی در مرکز تماس ۹۱۱ موجب شد اعزام پلیس و آمبولانس‌ها با تأخیر انجام شود و در ابتدا نیروها به آدرس‌های اشتباهی هدایت شدند. پلیس نیز با بی‌نظمی و ضعف در هماهنگی عمل کرد. آنها ابتدا ساختمان را محاصره کردند و منتظر ماندند تا وارد شوند؛
را محاصره کردند و منتظر ماندند تا وارد شوند؛ در این فاصله، تیرانداز چندین زن دیگر را به قتل رساند. سه تحقیق رسمی که پس از این حادثه انجام شد، عملکرد نیروهای پلیس را به شدت محکوم کرد. در پی این انتقادات، تغییراتی در پروتکل‌های واکنش سریع اعمال شد. این اصلاحات موجب شد که در تیراندازی‌های بعدی، از جمله تیراندازی در دانشگاه کنکوردیا در سال ۱۹۹۲، تیراندازی کالج داوسون در سال ۲۰۰۶، و حمله به تپهٔ پارلمان در اتاوا در سال ۲۰۱۴، پلیس با سرعت و فوریت بیشتری وارد عمل شود. در این حوادث، هماهنگی بهتر بین نهادهای واکنش
شود. در این حوادث، هماهنگی بهتر بین نهادهای واکنش سریع به کاهش تلفات جانی کمک کرد و واکنش پلیس عموماً مورد تحسین قرار گرفت. پیامدها. در ۶ دسامبر ۱۹۸۹، پیر لکیر، مدیر روابط عمومی پلیس مونترآل، در خارج از ساختمان پلی‌تکنیک گزارشی برای خبرنگاران ارائه کرد؛ اما پس از ورود به ساختمان، جسد دخترش مریس را در میان کشته‌شدگان یافت. دولت‌های کبک و مونترآل سه روز عزای عمومی اعلام کردند. در ۱۱ دسامبر ۱۹۸۹، مراسم تشییع مشترکی برای نه تن از قربانیان زن در بازیلیکای نتردام (مونترآل) برگزار شد. ژان ساو، فرماندار کل، برایان
(مونترآل) برگزار شد. ژان ساو، فرماندار کل، برایان مالرونی، نخست‌وزیر وقت، رابرت بوراسا، نخست‌وزیر کبک، و ژان دوره، شهردار مونترآل، به همراه هزاران نفر دیگر در این مراسم حضور داشتند. قربانیان. لپین ۱۴ زن (۱۲ دانشجوی مهندسی، یک دانشجوی پرستاری و یک کارمند دانشگاه) را کشت و ۱۴ نفر دیگر شامل ۱۰ زن و چهار مرد را زخمی کرد. عامل جنایت. مارک لپین (با نام اصلی گمیل رودریگ لیا گربی) فرزند مونیک لپین، یک راهبهٔ سابق کاتولیک از تبار فرانسوی-کانادایی، و پدری الجزایری بود که مسلمان غیرمتشرعی به‌شمار می‌رفت. او و خواهرش
که مسلمان غیرمتشرعی به‌شمار می‌رفت. او و خواهرش نادیا غسل تعمید کاتولیکی داده شده بودند اما آموزش مذهبی چندانی دریافت نکردند. به گفتهٔ مادرش در مقاله‌ای که در سال ۲۰۰۶ منتشر شد، پدر، که فروشندهٔ صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک بود، اعتقادی به برابری زنان و مردان نداشت و نسبت به همسر و پسرش خشونت فیزیکی و کلامی اعمال می‌کرد. زمانی که گمیل هفت سال داشت، والدینش از یکدیگر جدا شدند و پدرش پس از آن، ارتباط خود را با فرزندان قطع کرد. مادرش برای تأمین هزینه‌های خانواده به حرفهٔ پرستاری بازگشت و به دلیل شیفت‌های
به حرفهٔ پرستاری بازگشت و به دلیل شیفت‌های کاری، فرزندانش در طول هفته نزد خانواده‌های دیگر زندگی می‌کردند. گمیل در چهارده سالگی نام خود را به مارک لپین تغییر داد و دلیل این تغییر را نفرت از پدرش عنوان کرد. او نام خانوادگی مادرش را برگزید تا از پدرش فاصله بیشتری بگیرد. لپین در مدرسه و هنگام ورود به بزرگسالی با مشکلاتی مواجه بود. او در زمستان سال ۱۹۸۰–۱۹۸۱ برای پیوستن به نیروی زمینی کانادا اقدام کرد، اما طبق محتوای نامهٔ خودکشی‌اش که در روز حادثه روی بدنش پیدا شد، به دلیل «ضد اجتماعی بودن» رد شد. شرح کوتاهی
شد، به دلیل «ضد اجتماعی بودن» رد شد. شرح کوتاهی که پلیس روز پس از کشتار منتشر کرد، او را فردی باهوش اما مشکل‌دار توصیف می‌کرد. لپین دیدگاهی منفی نسبت به فمینیست‌ها، زنان شاغل و زنانی که در مشاغل سنتاً مردانه مانند پلیس فعالیت می‌کنند داشت. در سال ۱۹۸۲ وارد یک برنامه مقدماتی علوم در سیژپ (کالج پیش‌دانشگاهی) شد، اما پس از یک سال به برنامهٔ فنی سه سالهٔ تکنولوژی الکترونیک تغییر رشته داد و این برنامه را در ترم آخر، بدون ارائهٔ توضیح، رها کرد. لپین در سال‌های ۱۹۸۶ و ۱۹۸۹ برای ورود به پلی‌تکنیک اقدام کرد، اما به
و ۱۹۸۹ برای ورود به پلی‌تکنیک اقدام کرد، اما به دلیل کمبود دو درس پیش‌نیاز سیژپ نتوانست پذیرش بگیرد. او یکی از این دروس را در زمستان ۱۹۸۹ گذراند. نامه خودکشی. در روز کشتار، مارک لپین سه نامه نوشت: دو نامه را برای دوستانش فرستاد و یک نامه در جیب داخلی کت او پیدا شد. پلیس در روزهای پس از حادثه برخی جزئیات این نامهٔ خودکشی را فاش کرد، اما متن کامل آن را منتشر نکرد. رسانه‌ها برای وادار کردن پلیس به انتشار این نامه به حق دسترسی به اطلاعات متوسل شدند، اما موفق نشدند. حدود یک سال پس از حمله، این بیانیهٔ سه
نشدند. حدود یک سال پس از حمله، این بیانیهٔ سه صفحه‌ای به دست فرانسین پلتیه، خبرنگار و فمینیست، درز پیدا کرد. این نامه شامل فهرستی از نام ۱۹ زن اهل کبک بود که لپین آنان را «فمینیست‌های افراطی» خوانده و به نظر می‌رسد قصد داشته آنان را به قتل برساند. این فهرست شامل نام فرانسین پلتیه، یک رهبر اتحادیه، یک سیاستمدار، یک چهرهٔ تلویزیونی و شش افسر پلیس بود که لپین آنان را به دلیل عضویت در یک تیم والیبال آماتور می‌شناخت. این نامه (بدون ذکر فهرست اسامی) در روزنامه لا پرس، که پلتیه در آن ستون‌نویس بود، منتشر شد. در
پرس، که پلتیه در آن ستون‌نویس بود، منتشر شد. در این نامهٔ درز یافته، لپین خود را فردی منطقی معرفی کرده و فمینیست‌ها را عامل نابودی زندگی‌اش دانسته بود. او از فمینیست‌ها عصبانی بود زیرا معتقد بود آنها به دنبال تغییرات اجتماعی هستند که «امتیازات زن بودن را حفظ کرده و در عین حال در تلاش‌اند امتیازات مردان را نیز به‌دست آورند.» او در نامهٔ خود همچنین به دنیس لورتی اشاره کرده بود؛ سرجوخه‌ای از نیروهای مسلح کانادا که در ۸ مه ۱۹۸۴ طی حمله‌ای مسلحانه به مجلس ملی کبک، سه کارمند دولت را کشته و سیزده نفر دیگر را زخمی
سه کارمند دولت را کشته و سیزده نفر دیگر را زخمی کرده بود. متن اصلی نامه به زبان فرانسوی نوشته شده و ترجمهٔ انگلیسی آن نیز در دسترس است. جستجو برای یافتن دلایل. این کشتار کانادایی‌ها را به شدت شوکه کرد. مقامات دولتی و مسئولان عدالت کیفری نگران بودند که بحث‌های گستردهٔ عمومی پیرامون این حادثه باعث رنج خانواده‌های قربانیان و در عین حال افزایش خشونت‌های ضدفمینیستی شود. به همین دلیل، تحقیق عمومی دربارهٔ حادثه انجام نشد و نامهٔ خودکشی مارک لپین نیز منتشر نشد. هرچند پلیس تحقیقی گسترده دربارهٔ عامل و روند قتل‌ها
پلیس تحقیقی گسترده دربارهٔ عامل و روند قتل‌ها انجام داد، گزارش نهایی آن منتشر نشد و تنها پزشک قانونی اجازه یافت نسخه‌ای از آن را به عنوان منبع در تحقیقات خود داشته باشد. رسانه‌ها، دانشگاهیان، سازمان‌های زنان و خانواده‌های قربانیان نسبت به نبود تحقیقات عمومی و کمبود اطلاعات منتشرشده اعتراض کردند. جنسیت قربانیان و همچنین اظهارات لپین در طول کشتار و در نامهٔ خودکشی، سبب شد که این حمله به عنوان اقدامی ضدفمینیستی و نمونه‌ای از خشونت گسترده علیه زنان در جامعهٔ کانادا تفسیر شود. با این حال، در ابتدا سیاستمداران و
تفسیر شود. با این حال، در ابتدا سیاستمداران و رسانه‌ها از پرداختن به جنبهٔ ضدفمینیستی این حمله پرهیز کردند. رهبران سیاسی مانند رابرت بوراسا، کلود ریان و ژاک پاریزو در اظهارات خود تنها از «قربانیان» و «جوانان» سخن گفتند و اشاره‌ای به «زنان» یا «دختران» نکردند. باربارا فروم، خبرنگار تلویزیونی، نیز از تفسیر این حادثه به عنوان حمله‌ای ضدفمینیستی یا صرفاً خشونت علیه زنان اجتناب کرد و معتقد بود چنین تفسیری ممکن است این تراژدی را کوچک جلوه دهد. همان‌طور که لپین در نامهٔ خودکشی‌اش پیش‌بینی کرده بود، برخی ناظران
در نامهٔ خودکشی‌اش پیش‌بینی کرده بود، برخی ناظران این حادثه را اقدامی جداگانه و ناشی از جنون فردی دانستند. یک روان‌پزشک، به عنوان بخشی از تحقیقات پلیس، با خانواده و دوستان عامل حادثه مصاحبه کرد و نوشته‌های او را بررسی کرد. به گفتهٔ او، عامل حادثه انگیزهٔ اصلی خود را خودکشی دانسته بود و یک شیوهٔ خاص برای خودکشی برگزیده بود: کشتن دیگران پیش از خودکشی (استراتژی قتل‌عام/خودکشی)، که نشانه‌ای از یک اختلال شخصیتی جدی محسوب می‌شود. روان‌پزشکان دیگری بر آسیب‌های دوران کودکی لپین تأکید کردند و پیشنهاد دادند که او
کودکی لپین تأکید کردند و پیشنهاد دادند که او ممکن است دچار آسیب مغزی شده باشد یا روان‌پریشی داشته و ارتباط خود با واقعیت را از دست داده باشد؛ چرا که در تلاش برای پاک کردن خاطرات پدری خشن و عمدتاً غایب بود و به‌طور ناخودآگاه با مردانگی خشنی که بر زنان سلطه داشت هم‌ذات‌پنداری می‌کرد. نظریه‌ای دیگر بر این بود که تجربیات آزاردهندهٔ دوران کودکی باعث شده بود لپین در مواجهه با شکست‌ها و طردشدگی‌های زندگی، خود را قربانی ببیند. مادرش این احتمال را مطرح کرد که پسرش ممکن است به دلیل سوءاستفاده‌ها و احساس ترک‌شدگی