payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در مورد جزیره غودش قرار گرفت، اما تا سال ۱۹۳۶ منتشر نشد، تا اینکه انتشارات دولتی ترجمه‌ای از آن را به زبان مالتی توسط جوزپه فاروگیا جویوسو منتشر کرد. ترجمه‌ای به زبان انگلیسی توسط آنتونی مرسیکا در سال ۱۹۹۹ منتشر شد. در سال ۱۷۵۱، دِ سولدانیس "کتاب «مصطفی باسا دی رودی اسکیاوو در مالت، یا سیا لا دی لوی کونگیرورا آل'اکازیون دی مالت دِ دیکتاتا" دا میکله آکیار» را منتشر کرد که به توطئه بردگان که دو سال قبل رخ داده بود، می‌پرداخت. این کتاب او را با استاد بزرگ مانوئل پینتو دا فونسکا به دردسر انداخت، زیرا در آن به
پینتو دا فونسکا به دردسر انداخت، زیرا در آن به فرقه سنت جان حمله کرد و از حقوق مالتی‌ها دفاع کرد. دِ سولدانیس مجبور شد برای دفاع از خود در مقابل پاپ بندیکت چهاردهم به رم برود، اما در سال ۱۷۵۲ به مالت بازگشت و توسط پینتو بخشیده شد. د سولدانیس همچنین مجموعه‌ای از گفتگوها را نوشت که اکنون از اهمیت زبان‌شناختی و اجتماعی-فرهنگی برخوردارند. بسیاری از آثار و نسخه‌های خطی دِ سولدانیس اکنون در کتابخانه ملی مالت یافت می‌شوند. یادبودها. دبیرستان و مدرسه راهنمایی دخترانه آگیوس د سولدانیس در ویکتوریا، گزو، تنها مدرسه
آگیوس د سولدانیس در ویکتوریا، گزو، تنها مدرسه دخترانه در گزو و یکی از بزرگ‌ترین مدارس مالت، به نام د سولدانیس نامگذاری شده است. نیم تنه او در باغ‌های ویلا راندل در ویکتوریا یافت می‌شود. سیصدمین سالگرد تولد د سولدانیس در سال ۲۰۱۲ با برگزاری نمایشگاه‌ها و رویدادهای دیگر در ویکتوریا و والتا جشن گرفته شد. در سال ۲۰۱۳ از پلاکی به افتخار او در میدان سنت جورج، ویکتوریا رونمایی شد.
مدرسه عالی نرمال پیزا (Scuola Normale Superiore؛ که در ایتالیا معمولاً با نام لا نرماله شناخته می‌شود) یک دانشگاه دولتی در پیزا و فلورانس، توسکانی، ایتالیا است که در حال حاضر حدود ۶۰۰ دانشجوی کارشناسی و کارشناسی ارشد (PhD) در آن تحصیل می‌کنند. این دانشگاه به همراه دانشگاه پیزا و مدرسه مطالعات پیشرفته سنت آنا، بخشی از سیستم دانشگاهی پیزا هستند. این مدرسه در سال ۱۸۱۰ با فرمان ناپلئون به عنوان شاخه‌ای از مدرسه عالی پاریس با هدف آموزش معلمان امپراتوری برای آموزش شهروندان تأسیس شد. در سال ۲۰۱۳، پس از الحاق مؤسسه
شهروندان تأسیس شد. در سال ۲۰۱۳، پس از الحاق مؤسسه علوم انسانی در فلورانس (SUM)، محوطه فلورانس به محوطه تاریخی پیزا اضافه شد. از سال ۲۰۱۸، مدرسه عالی با مدرسه مطالعات پیشرفته سنت آنا در پیزا، مؤسسه مطالعات پیشرفته پاویا و مدرسه عالی مریدوناله ناپل، تنها سه مؤسسه دانشگاهی دیگر با جایگاه ویژه هستند که در چشم‌انداز ایتالیا، مطابق با استانداردهای عالی، فعالیت‌های آموزشی کارشناسی و کارشناسی ارشد را ارائه می‌دهند. شخصیت‌های برجسته‌ای از دنیای علم، ادبیات و سیاست در نرمال تحصیل کرده‌اند، از جمله جوسوئه کاردوچی،
در نرمال تحصیل کرده‌اند، از جمله جوسوئه کاردوچی، کارلو روبیا، انریکو فرمی، آلدو کاپیتینی، کارلو آزگلیو چیمپی و اسکولا ماریوتی (که در یک کلاس بودند)، جووانی گرونچی، فیووانی‌گالی در زمان‌های اخیر و همچنین در زمان‌های اخیر. تاریخچه. مدرسه عالی در سال ۱۸۱۰ با فرمان ناپلئون، به عنوان مؤسسه دوقلوی مدرسه عالی در پاریس، که خود قدمت آن به دوران انقلاب فرانسه بازمی‌گردد، تأسیس شد. اصطلاح ' (') توسط جوزف لاکانال ابداع شد که در ارائه گزارشی به کنوانسیون ملی ۱۷۹۴ از طرف کمیته آموزش عمومی، آن را به شرح زیر توضیح داد:
کمیته آموزش عمومی، آن را به شرح زیر توضیح داد: «این مدارس در واقع باید نمونه و الگوی سایر مدارس باشند." " این مدارس در واقع باید از نوع و حکومت همه مدارس دیگر باشند. دوره ناپلئونی. فرمان ناپلئونی مورخ ۱۸ اکتبر ۱۸۱۰، در مورد «مؤسسات آموزش عمومی» در توسکانی- استانی از امپراتوری فرانسه از سال ۱۸۰۷ - یک «اقامتگاه دانشجویی دانشگاهی» در پیزا برای دانشجویان دانشگاه تأسیس کرد. بیست و پنج مکان برای دانشجویان دانشکده‌های هنر و علوم در نظر گرفته شد تا شعبه‌ای از مدرسه عالی پاریس در کشورهایی که استفاده از زبان
مدرسه عالی پاریس در کشورهایی که استفاده از زبان ایتالیایی مجاز بود، ایجاد شود. بنابراین مدرسه عالی پیزا به دستور ناپلئون تأسیس شد. اصطلاح «عادی» به مأموریت آموزشی اصلی آن اشاره دارد، یعنی آموزش معلمان دبیرستان برای آموزش شهروندان بر اساس «هنجارهای» منسجم آموزشی و روش‌شناختی. در ۲۲ فوریه ۱۸۱۱، اولین فراخوان صادر شد، اما مدرسه عالی پیزا فعالیت خود را تنها در سال ۱۸۱۳ آغاز کرد، زمانی که اولین دانشجویان هنر و علوم در مدرسه عالی حضور یافتند. اولین محل مدرسه عالی، صومعه سن سیلوسترو در پیزا بود: این یک اقامتگاه
صومعه سن سیلوسترو در پیزا بود: این یک اقامتگاه دانشجویی در میانه یک فرقه نظامی و یک صومعه بود که در آن زندگی دانشجویان با مقررات انضباطی سختگیرانه‌ای مشابه مقررات "مدرسه" عالی فرانسه در مورد پذیرش، مشاغل، مجازات‌ها، پاداش‌ها و حتی لباس دانشجویی مشخص می‌شد. با پیروی از مدل دانشسرای عالی نرمال، مدرسه عالی به یک "مدیر" واگذار شد که توسط "مدیر فرعی" و " "اقتصاددان" " که مسئولیت مدیریت، نظارت بر مطالعات و حفظ نظم را بر عهده داشتند، یاری می‌شد. در آن زمان، مدرسه عالی نرمال پیزا به بهترین دانش‌آموزان دبیرستانی،
عالی نرمال پیزا به بهترین دانش‌آموزان دبیرستانی، بین ۱۷ تا ۲۴ سال، اختصاص داشت که در طول دو سال تحصیل خود، مدرک‌هایی را نیز از دانشکده‌های هنر و علوم دانشگاه امپراتوری دریافت می‌کردند. دانشجویان تعهدات خاصی داشتند و موظف به گذراندن دوره‌های اضافی بودند: آنها توسط چهار " "ریپتیتوری" " که توسط مدیر از بین دانشجویان نورماله انتخاب می‌شدند، سرپرستی می‌شدند که روزانه دروس دانشگاه را "تکرار" می‌کردند و "کنفرانس‌هاً را که نوعی سمینار بودند، هماهنگ می‌کردند. با این آموزش مقدماتی، دانشجویان پس از فارغ‌التحصیلی خود
آموزش مقدماتی، دانشجویان پس از فارغ‌التحصیلی خود را متعهد به تدریس در مدارس متوسطه حداقل به مدت ده سال می‌کردند. مدرسهٔ ناپلئونی نرماله عمر کوتاهی داشت: تنها سال تحصیلی آن ۱۸۱۳/۱۴ بود که در طی آن فیزیکدان، مدیر آن بود. در ۶ آوریل ۱۸۱۴، ناپلئون قانون کناره‌گیری را امضا کرد: بازگشت گراند دوک فردیناند سوم به تخت سلطنت توسکانی با تعطیلی مدرسه، علیرغم تلاش‌های مختلف برای نجات آن به نام عملکردش، همزمان شد. فارغ التحصیلان و اساتید برجسته. فارغ التحصیلان و اعضای هیئت علمی برجسته اسکولا نرماله عبارتند از: منابع.
هیئت علمی برجسته اسکولا نرماله عبارتند از: منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
سیفی غریب (زادهٔ ۱۹۷۳) سیاستمدار اهل الجزایر است. او از سال ۲۰۲۴ به عنوان وزیر صنایع و از سال ۲۰۲۵ به عنوان نخست‌وزیر موقت الجزایر خدمت می‌کند.
نخست‌وزیر الجزایر ( الوزیر الأول للجمهوریة الجزائریة) رئیس دولت الجزایر است. نخست‌وزیر به همراه سایر وزرا و اعضای دولت که نخست‌وزیر جدید توصیه می‌کند، توسط رئیس‌جمهور الجزایر منصوب می‌شود. مجلس ملی خلق باید برنامه قانونی دولت جدید را تصویب کند، در غیر این صورت مجلس منحل شده و نخست‌وزیر باید استعفا دهد. هیچ محدودیتی در قانون اساسی برای دوره نخست‌وزیری وجود ندارد. طولانی‌ترین دوره نخست‌وزیری متعلق به محمد بن احمد عبدالغنی بود که از ۸ مارس ۱۹۷۹ تا ۲۲ ژانویه ۱۹۸۴ در زمان ریاست جمهوری شاذلی بن جدید خدمت کرد. نقش
در زمان ریاست جمهوری شاذلی بن جدید خدمت کرد. نقش و قانون اساسی. عنوان نخست‌وزیر از زمان استقلال در سال ۱۹۶۲ به شرح زیر تکامل یافته است: مجلس مؤسسان ۱۹۶۲ تصمیم گرفت تا زمان تصویب قانون اساسی، رئیس دولت، رئیس شورا، را تعیین کند. قانون اساسی ۱۹۶۳ شامل سمت نخست‌وزیری نمی‌شود. در قانون اساسی ۱۹۷۶، این سمت اختیاری است و در زمان ریاست جمهوری هواری بومدین به او واگذار نشده بود. از زمان بازنگری قانون اساسی در سال ۱۹۸۸، این سمت به عنوان رئیس دولت شناخته می‌شد. در جریان بازنگری قانون اساسی در سال ۲۰۰۸، دوباره از
جریان بازنگری قانون اساسی در سال ۲۰۰۸، دوباره از نخست‌وزیری که توسط رئیس‌جمهور منصوب می‌شود، نام برده شد. دوره تصدی. نخست‌وزیر یا رئیس دولت مانند هر عضو دیگر دولت توسط رئیس‌جمهور منصوب می‌شود. نخست‌وزیر ابتدا به عنوان رئیس کابینه منصوب می‌شود و سپس افرادی را برای مناصب خالی دولتی پیشنهاد می‌دهند. اگر دولت فعلی استعفا نداده باشد، نخست‌وزیر جدید وظیفه تشکیل دولت جدید را ندارد. مجلس ملی خلق باید برنامه و سیاست کلی نخست‌وزیر را تصویب کند، در غیر این صورت ممکن است از سمت خود برکنار شود. هیچ محدودیتی در قانون
است از سمت خود برکنار شود. هیچ محدودیتی در قانون اساسی برای مدت زمان نخست‌وزیری وجود ندارد. محمد عبدالغنی از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۴ تقریباً پنج سال متوالی این سمت را بر عهده داشت. با این حال، از سال ۲۰۰۵، احمد اویحیی رکورد طولانی‌ترین دوره تصدی را در اختیار دارد و ده سال از ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۸، ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶، ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲ و از ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ به عنوان نخست‌وزیر خدمت کرده است. او همچنین تنها فردی است که بیش از یک بار این سمت را بر عهده داشته است.
کوئینتینو سلا (زاده ۷ ژوئیه ۱۸۲۷ - درگذشته ۱۴ مارس ۱۸۸۴) سیاستمدار، اقتصاددان و کوهنورد ایتالیایی بود. زندگی‌نامه. سلا در سلا دی موسو، در استان بیلا به دنیا آمد. پس از تحصیل در رشته مهندسی در تورین، در سال ۱۸۴۳ برای تحصیل در رشته کانی‌شناسی به مدرسه معادن پاریس (مدرسه عالی ملی معدن پاریس) فرستاده شد. در پاریس شاهد انقلاب ۱۸۴۸ بود و تنها در سال ۱۸۵۲ به تورین بازگشت، زمانی که در مؤسسه فنی هندسه کاربردی تدریس می‌کرد. در سال ۱۸۵۳ استاد ریاضیات در دانشگاه و در سال ۱۸۶۰ استاد کانی‌شناسی در مدرسه مهندسی کاربردی
سال ۱۸۶۰ استاد کانی‌شناسی در مدرسه مهندسی کاربردی شد. در سال ۱۸۶۰ او به عنوان نماینده کوزاتو انتخاب شد. دو سال بعد، او به عنوان دبیرکل آموزش عمومی انتخاب شد و در سال ۱۸۶۲، وزارت دارایی را از راتازی دریافت کرد. کابینه راتازی پیش از آنکه سلا بتواند کسری ۱۷٬۵۰۰٬۰۰۰ پوندی را که با آن مواجه بود، به‌طور مؤثر تأمین کند، سقوط کرد. اما در سال ۱۸۶۴، او به وزارت دارایی در کابینه لا مارمورا بازگشت و با جدیت به کسری ۸٬۰۰۰٬۰۰۰ پوندی موجود در آن زمان رسیدگی کرد. او با متقاعد کردن پادشاه به چشم‌پوشی از ۱۲۰٬۰۰۰ پوند از
متقاعد کردن پادشاه به چشم‌پوشی از ۱۲۰٬۰۰۰ پوند از فهرست مدنی خود و همکارانش در کابینه به چشم‌پوشی از بخشی از حقوق وزارتی خود، صرفه‌جویی بالغ بر ۲٬۴۰۰٬۰۰۰ پوند را به همراه داشت، مالیات جدیدی به میزان ۱٬۶۰۰٬۰۰۰ پوند پیشنهاد داد و مالکان زمین را وادار کرد تا قسط یک ساله مالیات زمین را از قبل پرداخت کنند. رأی مجلس او را مجبور به استعفا کرد، پیش از آنکه مقدمات احیای مالی‌اش تکمیل شود؛ اما در سال ۱۸۶۹ در کابینه‌ای که خودش تشکیل داده بود، به وزارت دارایی بازگشت، اما در آن کابینه، نخست‌وزیری را به جیووانی لانزا
اما در آن کابینه، نخست‌وزیری را به جیووانی لانزا واگذار کرد. او با استفاده از مالیات غلات (که در سال ۱۸۶۵ پیشنهاد داده بود، اما کابینه منابریا در سال ۱۸۶۸ آن را تصویب کرده بود) و سایر تدابیر مالی که به دلیل وضعیت تقریباً ناامیدکننده خزانه‌داری ملی ضروری بود، پیش از سقوطش از قدرت در سال ۱۸۷۳، موفق شد علیرغم حملات شدید و تحریف‌های مداوم، وضعیت مالی ایتالیا را بر پایه‌های محکمی قرار دهد. در سال ۱۸۷۰، نفوذ سیاسی عظیم او، کفه ترازو را به نفع مداخله فرانسه علیه پروس و به نفع اشغال فوری رم تغییر داد. از سال ۱۸۷۳
و به نفع اشغال فوری رم تغییر داد. از سال ۱۸۷۳ تا مرگ زودهنگامش، او به عنوان رهبر جناح راست ("دسترا استوریکا") عمل کرد و بیش از یک بار ائتلافی زودگذر از مخالفان شخصی مانع از بازگشت او به قدرت به عنوان رئیس کابینه محافظه‌کار میانه‌رو شد. پس از شکست تلاش برای تشکیل کابینه در ماه مه ۱۸۸۱، او عملاً از زندگی عمومی کناره‌گیری کرد و خود را وقف مطالعات و کارخانه کتان خود نمود. کوینتینو سلا در سال ۱۸۸۴ درگذشت و در اوروپا به خاک سپرده شد، جایی که هرمی توسط مهندس کارلو ماگیا به عنوان بنای یادبود او ساخته شد؛ این
کارلو ماگیا به عنوان بنای یادبود او ساخته شد؛ این انتخاب سبک «مصری» با رویکرد ضد روحانیت ضمنی، با نقش سلا در اشغال رم مطابقت داشت. او که یک کوهنورد پرشور بود، در طول دوران فعالیت سیاسی خود فرصتی برای تأسیس باشگاه آلپینو ایتالیانو پیدا کرد و تعدادی از کلبه‌های کوهستانی آن به افتخار او نامگذاری شده‌اند. او همچنین در مسابقه اولین صعود به ماترهورن شرکت داشت و در چندین فیلم مرتبط مانند "«صداهای کوهستان»" و "«چالش»" به تصویر کشیده شد. [ "" ] "کتاب «گفتگوهای پارلمانی»" او (۵ جلد، ۱۸۸۷–۱۸۹۰) به دستور مجلس
پارلمانی»" او (۵ جلد، ۱۸۸۷–۱۸۹۰) به دستور مجلس نمایندگان منتشر شد. شرح زندگی و فعالیت‌های علمی در "مجموعه مقالات آکادمیا دی لینچی" (۱۸۸۴–۱۸۸۵) ارائه شده است. کانی سلایت در سال ۱۸۶۹ به افتخار او نامگذاری شد.
جوزپه ویتالی (۲۶ اوت ۱۸۷۵–۲۹ فوریه ۱۹۳۲) ریاضیدان ایتالیایی بود که در چندین شاخه از آنالیز ریاضی فعالیت داشت. او نام خود را به چندین موجودیت در ریاضیات می‌دهد، به ویژه مجموعه ویتالی که با آن اولین کسی بود که مثالی از یک زیرمجموعه غیرقابل اندازه‌گیری از اعداد حقیقی ارائه داد. زندگی‌نامه. جوزپه ویتالی بزرگ‌ترین فرزند از پنج فرزند خانواده بود. پدرش، دومنیکو ویتالی، در یک شرکت راه‌آهن در راونا کار می‌کرد در حالی که مادرش، زنوبیا کاسادیو، می‌توانست در خانه بماند و از فرزندانش مراقبت کند. او تحصیلات ابتدایی خود
و از فرزندانش مراقبت کند. او تحصیلات ابتدایی خود را در سال ۱۸۸۶ در راونا به پایان رساند و سپس سه سال را در مدرسهٔ جیناسیو کوموناله در راونا گذراند، جایی که عملکردش در امتحانات نهایی سال ۱۸۸۹ متوسط بود. او تحصیلات متوسطه خود را در راونا در دبیرستان دانته آلیگیری ادامه داد. در آنجا معلم ریاضیات او جوزپه نونی بود که به سرعت متوجه شد جوزپه جوان پتانسیل بالایی دارد. او در نامه‌ای به تاریخ ۲۸ ژوئن ۱۸۹۵ به پدر جوزپه نوشت و از او خواست که به پسرش اجازه دهد تحصیلات بیشتری در ریاضیات دنبال کند. او دانشجوی مدرسه عالی
در ریاضیات دنبال کند. او دانشجوی مدرسه عالی نرماله در پیزا شد و در سال ۱۸۹۹ از دانشگاه پیزا فارغ‌التحصیل شد. او دو سال را به عنوان دستیار گذراند و سپس دنیای دانشگاهی را ترک کرد. از سال ۱۹۰۱ تا ۱۹۲۲ در مدارس متوسطه، ابتدا در ساساری، سپس وگرا و سپس از سال ۱۹۰۴ در دبیرستان کلاسیک کریستف کلمب در جنوا تدریس کرد. در آن سال‌ها، او به عنوان عضوی از حزب سوسیالیست ایتالیا درگیر سیاست بود تا اینکه در سال ۱۹۲۲ توسط فاشیست‌ها به زور منحل شد. سپس پیگیری او در آنالیز ریاضی او را به انزوای تقریباً کامل اجتماعی سوق داد. در
او را به انزوای تقریباً کامل اجتماعی سوق داد. در سال ۱۹۲۳، او به عنوان استاد حساب دیفرانسیل و انتگرال در دانشگاه مودنا و رجیو امیلیا مشغول به کار شد. او همچنین در دانشگاه‌های پادوا (۱۹۲۴ تا ۱۹۲۵) و بولونیا (از سال ۱۹۳۰) تدریس کرد. او سخنران مدعو در کنگره بین‌المللی ریاضیدانان بود که در سپتامبر ۱۹۲۸ در بولونیا برگزار شد و سخنرانی "خود را با عنوان «روابط غیرمنتظره برخی از شاخه‌های ریاضیات»" ارائه داد. از سال ۱۹۲۶ ویتالی به یک بیماری جدی مبتلا شد و دستش فلج شد، به این معنی که دیگر نمی‌توانست بنویسد. با وجود
به این معنی که دیگر نمی‌توانست بنویسد. با وجود این، حدود نیمی از مقالات تحقیقاتی او در چهار سال آخر عمرش نوشته شده است. در ۲۹ فوریه ۱۹۳۲، او در دانشگاه بولونیا سخنرانی ایراد کرد و در حالی که با ریاضیدان دیگرش ، اتوره بورتولوتی، در حال گفتگو بود، در خیابان از حال رفت و درگذشت. او ۵۶ سال داشت. ویتالی در طول دوران حرفه‌ای خود، کتاب‌های ریاضی قابل توجهی منتشر کرد که مهم‌ترین آن‌ها در هشت سال اول قرن بیستم منتشر شدند. او در سال ۱۹۲۸ مفتخر به انتخاب به عضویت آکادمی علوم تورین شد. در سال ۱۹۳۰ و در سال ۱۹۳۱ به
علوم تورین شد. در سال ۱۹۳۰ و در سال ۱۹۳۱ به آکادمی بولونیا پیوست. مشارکت‌های ریاضی. در سال ۱۹۰۵، ویتالی اولین کسی بود که مثالی از یک زیرمجموعه غیرقابل اندازه‌گیری از اعداد حقیقی ارائه داد، به مجموعه ویتالی مراجعه کنید. قضیه پوششی او یک نتیجه اساسی در نظریه اندازه است. او همچنین چندین قضیه در مورد همگرایی دنباله‌هایی از توابع قابل اندازه‌گیری و هولومورفیک را اثبات کرد. قضیه همگرایی ویتالی، قضیه همگرایی غالب لبگ را تعمیم می‌دهد. قضیه دیگری که نام او را یدک می‌کشد، شرط کافی برای همگرایی یکنواخت دنباله‌ای از
شرط کافی برای همگرایی یکنواخت دنباله‌ای از توابع هولومورفیک در یک دامنه باز را ارائه می‌دهد. این نتیجه به خانواده‌های عادی توابع مرومورفیک، توابع هولومورفیک با چندین متغیر مختلط و غیره تعمیم داده شده است. او در اواخر عمرش، روی حساب دیفرانسیل مطلق و هندسه فضاهای هیلبرت نیز کار کرد. آثار برگزیده. گزیده‌ای از مقالات ریاضی جوزپه ویتالی، دقیقاً ۳۵ مقاله از ۸۳ مقاله، برخی از یادداشت‌های درسی از دوره‌های دانشگاهی او، کتابی در مورد هندسه فضاهای هیلبرت و ۱۰۰ نامه از مجموع ۳۰۰ نامه مکاتبات او با بسیاری از ریاضیدانان
مجموع ۳۰۰ نامه مکاتبات او با بسیاری از ریاضیدانان دیگر هم عصرش در این کتاب گردآوری شده است.
اوبالدو سودو (; – ) ژنرال نیروی زمینی ایتالیا و سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود که در مراحل اولیه جنگ جهانی دوم سمت معاون رئیس ستاد ارتش و معاون وزیر جنگ ایتالیا را بر عهده داشت. در ۱۳ ژوئن ۱۹۴۰، بلافاصله پس از آغاز خصومت‌ها با فرانسه و بریتانیا، او سمت معاون رئیس ستاد کل را بر عهده گرفت. او در ۸ نوامبر ۱۹۴۰ به درجه ژنرالی ارتقا یافت و جایگزین ژنرال سباستیانو ویسکونتی پراسکا به عنوان فرمانده فرماندهی عالی نیروهای آلبانی در طول جنگ یونان و ایتالیا شد. به دلیل شکستی که نیروهای ایتالیایی بین ۲۲ تا ۲۳ نوامبر
شکستی که نیروهای ایتالیایی بین ۲۲ تا ۲۳ نوامبر ۱۹۴۰ متحمل شدند، پس از چهار هفته فرماندهی، ژنرال اوگو کاوالرو، رئیس ستاد ارتش سلطنتی ایتالیا، جایگزین او شد. وی در جنگ عثمانی و ایتالیا، جنگ جهانی اول، جنگ جهانی دوم و جنگ یونان و ایتالیا حضور داشت. زندگی‌نامه. سودو در ۲۳ ژوئیه ۱۸۸۳ در سالرنو متولد شد. پدرش یک افسر نظامی اهل ساردینیا بود. سودو در آکادمی نظامی سلطنتی پیاده‌نظام و سواره‌نظام در مودنا تحصیل کرد و در سال ۱۹۰۴ فارغ‌التحصیل شد و با درجه ستوان دوم به ارتش سلطنتی ایتالیا که به نیروی پیاده‌نظام اختصاص
ارتش سلطنتی ایتالیا که به نیروی پیاده‌نظام اختصاص داده شده بود، وارد خدمت شد. او در جنگ ایتالیا و عثمانی در سال‌های ۱۹۱۱–۱۹۱۲ شرکت کرد. جنگ جهانی اول. سودو متعاقباً در جنگ جهانی اول که ایتالیا از ماه مه ۱۹۱۵ تا نوامبر ۱۹۱۸ در آن شرکت داشت، خدمت کرد. او از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ در جبهه ایتالیا جنگید و در نبردهای ایسونزو و دومین نبرد رودخانه پیاوه شرکت داشت. او در ۸ نوامبر ۱۹۱۷ به درجه سرهنگ دومی ارتقا یافت، و ارشدیت او به ۷ اکتبر ۱۹۱۷ برمی‌گشت. در سال ۱۹۱۸، سودو برای جنگ به جبهه غربی در فرانسه رفت و در ژوئیه
برای جنگ به جبهه غربی در فرانسه رفت و در ژوئیه ۱۹۱۸ به عنوان فرمانده گردان سوم، هنگ ۵۲ پیاده‌نظام، بخشی از تیپ آلپی در لشکر هشتم سپاه دوم ارتش، منصوب شد. او در جبهه غربی خود را متمایز کرد و دو مدال نقره شجاعت نظامی و یک صلیب لیاقت جنگی از ایتالیا و لژیون افتخار از فرانسه دریافت کرد. سودو به موقع به ایتالیا بازگشت تا در نبرد ویتوریو ونتو، آخرین نبرد بزرگ جنگ در جبهه ایتالیا، شرکت کند. بین دو جنگ جهانی. سودو تا ۱۶ اکتبر ۱۹۲۱ به هنگ ۲۱ پیاده‌نظام وابسته بود، سپس به کالج نظامی ناپل پیوست. در ۲۴ اکتبر ۱۹۲۴ او
سپس به کالج نظامی ناپل پیوست. در ۲۴ اکتبر ۱۹۲۴ او مأموریت جدیدی را در آکادمی نظامی مودنا آغاز کرد - در ۵ دسامبر ۱۹۲۶ با ارشدیت ۳ ژوئن ۱۹۲۶ به درجه کلنللو ("سرهنگی") ارتقا یافت - و در ۱ اکتبر ۱۹۲۷ به عنوان مربی ارشد آکادمی منصوب شد. او بعداً به دانشکده جنگ ارتش نقل مکان کرد تا دوره عملیات برای افسران ارشد را تدریس کند. از ۲۰ نوامبر ۱۹۳۰ تا ۷ سپتامبر ۱۹۳۳ او فرمانده هنگ ۸۹ پیاده‌نظام "سالرنو" بود. در ۷ سپتامبر ۱۹۳۳ فرماندهی مدرسه مرکزی پیاده‌نظام را بر عهده گرفت و این سمت را تا ۱۷ دسامبر ۱۹۳۳ حفظ کرد.
عهده گرفت و این سمت را تا ۱۷ دسامبر ۱۹۳۳ حفظ کرد. متعاقباً در حالی که منتظر دستور بود، "در اختیار" وزارت جنگ قرار گرفت و در ۴ ژانویه ۱۹۳۴ رئیس ستاد وزارت جنگ شد. او در ۱۲ مارس ۱۹۳۴ به دلیل شایستگی استثنایی به درجه ژنرال دی بریگاتا ("سرتیپ") ارتقا یافت. در ۱ آوریل ۱۹۳۴، سودو به عنوان فرمانده موقت لشکر ۲۱ گراناتیری دی ساردنیاً منصوب شد. در ۶ ژوئیه ۱۹۳۶، سودو به دلیل شایستگی استثنایی به درجه ژنرال دی دیویژن ("ژنرال لشکر") ارتقا یافت و از ۱۵ آوریل ۱۹۳۶ ارشدیت یافت و در همان روز به عنوان فرمانده دائمی لشکر
یافت و در همان روز به عنوان فرمانده دائمی لشکر منصوب شد. در ۱ دسامبر ۱۹۳۷، او معاون رئیس ستاد کل ارتش شد. در نوامبر ۱۹۳۸، ژنرال آلبرتو پاریانی به او مأموریت داد تا طرح عملیاتی تهیه شده توسط فرماندار کل لیبی، ایتالو بالبو، را برای حمله به مصر در صورت جنگ با فرانسه و بریتانیا بررسی کند. این طرح، تمرکز نیروهای ایتالیایی موجود در شرق لیبی و حفظ موضع دفاعی در غرب لیبی در مرز تونس را پیش‌بینی می‌کرد. سودو در یک گزارش رسمی اظهار داشت که هیچ جایگزینی برای حمله به مصر وجود ندارد «زیرا رویکرد دفاعی در مرز شرقی به
مصر وجود ندارد «زیرا رویکرد دفاعی در مرز شرقی به نفع تمرکز نیروهای انگلیسی خواهد بود.» با این حال، در یک یادداشت شخصی همراه، اضافه کرد که یک طرح تهاجمی جدی تنها با در دسترس بودن «فوری» نیروهای کافی در لیبی برای اجرای آن قابل اجرا است. او در ۱ آوریل ۱۹۳۹ به درجه ژنرال دی کورپو دارماتا («سپاه عمومی ارتش») ارتقا یافت. ایتالیا در ابتدا در جنگ جهانی دوم که با حمله آلمان نازی به لهستان در ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ آغاز شد، بی‌طرف ماند. در ۳۱ اکتبر ۱۹۳۹ سودو به عنوان معاون وزیر امور خارجه در وزارت جنگ منصوب شد و این سمت را
امور خارجه در وزارت جنگ منصوب شد و این سمت را در ۳ نوامبر ۱۹۳۹ به عهده گرفت. در ۳۱ مارس ۱۹۴۰، او یادداشتی محرمانه از نخست‌وزیر بنیتو موسولینی دریافت کرد که در آن موسولینی قصد خود را برای ورود به جنگ جهانی دوم در کنار آلمان نازی علیه فرانسه و بریتانیا اعلام کرده بود. این یادداشت بسیار محرمانه در همان روز به پادشاه ویکتور امانوئل سوم و متعاقباً به وزیر امور خارجه، گالئاتزو چیانو؛ رئیس ستاد کل، مارشال ایتالیا، پیترو بادولیو؛ رئیس ستاد ارتش سلطنتی، مارشال ایتالیا، رودولفو گراتزیانی؛ رئیس ستاد رجیا مارینا
ایتالیا، رودولفو گراتزیانی؛ رئیس ستاد رجیا مارینا ("نیروی دریایی سلطنتی") آمیراگلیو د آرماتا ("دریاسالار نیروی دریایی") دومنیکو کاواناری؛ تحویل داده شد. رئیس ستاد نیروی هوایی سلطنتی ("ژنرال بخش هوایی") فرانچسکو پریکولو؛ وزیر آفریقای ایتالیا، آتیلیو تروتزی؛ و دبیر حزب ملی فاشیست، اتوره موتی. در ۱۰ آوریل ۱۹۴۰، سودو عنوان فرمانده نشان نظامی ساووی را دریافت کرد. در آوریل ۱۹۴۰، او سرویس اطلاعات نظامی را سازماندهی مجدد کرد و ترتیب داد که شاخه‌ای که با ضد جاسوسی و ضد خرابکاری سروکار داشت، سرویس جدیدی به نام
و ضد خرابکاری سروکار داشت، سرویس جدیدی به نام سرویس‌های ضد جاسوسی و ویژه نظامی تشکیل دهد. این سرویس که تحت فرماندهی سرهنگ سانتو امانوئل قرار داشت، برای انجام وظایف ضد جاسوسی و «خدمات ویژه» مانند خرابکاری، حملات ویژه، تروریسم و حذف فیزیکی دشمنان در نظر گرفته شده بود. جنگ جهانی دوم. ایتالیا در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ با حمله به فرانسه توسط گروه ارتش سلطنتی ایتالیا در غرب، در کنار قدرت‌های محور وارد جنگ جهانی دوم شد. در ۱۳ ژوئن ۱۹۴۰، سودو وظایف دیگری را به عنوان معاون رئیس ستاد کل عالی و فرمانده آرماتا تریتوریال ("ارتش
ستاد کل عالی و فرمانده آرماتا تریتوریال ("ارتش سرزمینی") بر عهده گرفت. سپس او به گراتزیانی در یک تور بازرسی از جبهه در جنوب فرانسه پیوست. نبرد فرانسه با شکست فرانسه و آتش‌بس فرانسه-ایتالیا که در ۲۵ ژوئن ۱۹۴۰ به اجرا درآمد، پایان یافت. جنگ یونان و ایتالیا در ۲۸ اکتبر ۱۹۴۰ آغاز شد، زمانی که نیروهای ایتالیایی در آلبانیِ تحت الحمایه ایتالیا به یونان حمله کردند. در ۸ نوامبر ۱۹۴۰، پس از عملکرد ناامیدکننده نیروهای ایتالیایی، سودو جایگزین ژنرال دِژاتو ("ژنرال-دِژاتو") سباستیانو ویسکونتی پراسکا به عنوان فرمانده
سباستیانو ویسکونتی پراسکا به عنوان فرمانده فرماندهی نیروهای عالی آلبانی (سپاه ارتش بیست و ششم) شد. طبق منابع مختلف، او همزمان با حفظ سمت‌های خود به عنوان معاون وزیر جنگ و معاون رئیس ستاد کل، در تاریخ ۴ یا ۸ نوامبر ۱۹۴۰ به درجه ژنرال دِژاتو دِآرماتا ("ژنرال منصوب ارتش") ارتقا یافت. سودو دستور داشت که عقب‌نشینی ایتالیا را متوقف کرده و جبهه را تثبیت کند، سپس در اسرع وقت حمله را از سر بگیرد. به محض ورود به آلبانی، اولین دستور سودو این بود که حمله ضعیف ایتالیا را متوقف کرده و در حالی که منتظر رسیدن نیروهای کمکی
متوقف کرده و در حالی که منتظر رسیدن نیروهای کمکی قابل توجه بود، موضع دفاعی بگیرد. او تصمیم گرفت که حمله نهایی را برای حل و فصل جنگ به نفع ایتالیا، تنها در زمانی دیگر، زمانی که نیروهای بیشتری در دسترس بودند، آغاز کند. در طول بازرسی که در ۱۷ نوامبر ۱۹۴۰ انجام شد، پریکولو با سودو ملاقات کرد و در دفتر خاطرات خود خاطرنشان کرد که سودو - که هیچ تجربه قبلی در فرماندهی چیزی بزرگتر از یک گردان، چه رسد به یک ارتش میدانی، در زمان جنگ نداشت - نسبت به اوضاع ناامن و ترسیده بود و نوشت که «او نگرانی و اعتماد به نفس متناوب
بود و نوشت که «او نگرانی و اعتماد به نفس متناوب نشان می‌داد.» ویسکونتی پراسکا، که پس از ورود سودو فرماندهی ارتش یازدهم در آلبانی را بر عهده گرفت، از تدارکات دفاعی سودو انتقاد کرد. طبق منابع مختلف، تنها پس از چند روز فرماندهی ارتش یازدهم، ویسکونتی پراسکا به ایتالیا فراخوانده شد و در ۱۱ نوامبر ۱۹۴۰ توسط ژنرال کارلو گلوسو جایگزین شد. سودو، که به عنوان سرگرمی و شغل پاره وقت، برای استودیوی فیلم ایتالیایی چینه‌چیتا موسیقی متن فیلم می‌ساخت، اغلب ساعت‌ها در خلوت به دنبال آرامش در آهنگسازی می‌گشت و زیردستان خود را
دنبال آرامش در آهنگسازی می‌گشت و زیردستان خود را بدون رهبر رها می‌کرد، زیرا نیروهای ایتالیایی در یونان و آلبانی متحمل شکست‌های مداوم می‌شدند. در ۱۴ نوامبر ۱۹۴۰، ارتش یونان به فرماندهی ژنرال الکساندر پاپاگوس اولین حمله خود را در جنگ آغاز کرد و نبرد موراوا-ایوان را آغاز کرد. یونانی‌ها با نیرویی متشکل از چهار لشکر و یک تیپ، به بخش شمال غربی جبهه مقدونیه که توسط نیروهای ایتالیایی مستقر در امتداد رودخانه دوول، به ویژه بین رشته کوه مورووا و کوه ایوان، با هدف تصرف کورچه، آلبانی، در دست بود، حمله کردند. با ورود دو
کورچه، آلبانی، در دست بود، حمله کردند. با ورود دو لشکر دیگر یونانی به منطقه جنگی، وضعیت جبهه برای ایتالیایی‌ها ناپایدار شد و سودو، از ترس پیشروی یونانی‌ها، تصمیم به عقب‌نشینی حدود ۵۰ کیلومتر (۳۱ مایل) گرفت و کورچه را به یونانی‌ها واگذار کرد. فتح شهر منجر به تظاهرات عمومی و شادی در خیابان‌های یونان شد و پیامدهای سیاسی و نظامی عمده‌ای در ایتالیا داشت. در ۳۰ نوامبر ۱۹۴۰، روزی که سودو به ژنرال دآرماتا ("ژنرال ارتش") ارتقا یافت، ژنرال آلفردو گوتزونی جایگزین او در سمت‌های معاون رئیس ستاد کل و معاون وزیر جنگ شد.
سمت‌های معاون رئیس ستاد کل و معاون وزیر جنگ شد. گلوسو، فرمانده ارتش یازدهم، پیشنهاد داد که جبهه اپیروس، برای جلوگیری از محاصره احتمالی، ۶۰ کیلومتر (۳۷ مایل) نیز به شمال سارانده و گیروکاستر عقب‌نشینی کند. سودو توصیه گلوسو را نپذیرفت و بین ۱ و ۲ دسامبر ۱۹۴۰ یونانی‌ها از جبهه ایتالیا در بخش پرمت عبور کردند و تهدید کردند که بندر حیاتی آلبانیایی ولوره را تصرف خواهند کرد. این فاجعه باعث استرس عاطفی زیادی در سودو شد. سودو در تماس تلفنی با گوتزونی در ۴ دسامبر ۱۹۴۰، حتی پیشنهاد داد که موسولینی با پیشنهاد آتش‌بس،
حتی پیشنهاد داد که موسولینی با پیشنهاد آتش‌بس، مناقشه را از طریق دیپلماتیک حل کند. موسولینی می‌توانست این تماس را خیانت و دلیلی برای صدور دستور اعدام سودو بداند، اما علاقهٔ شدید موسولینی به سودو باعث شد که ژنرال اوگو کاوالرو - که پس از استعفای بادولیو در ۲۸ نوامبر ۱۹۴۰، رسماً در ۴ دسامبر ۱۹۴۰ رئیس ستاد کل شد - را به آلبانی بفرستد تا به سودو کمک کند و عملکرد او را ارزیابی کند. سودو و ژنرال ماریو ورچلینو، فرمانده ارتش نهم ایتالیا، بعدازظهر ۴ دسامبر ۱۹۴۰، هنگامی که کاوالرو به ستاد ورچلینو در الباسان، آلبانی