payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نمایشنامه انسان خوب سچوان (The Good Person Of Szechwan) اثر برتولت‌‌برشت در حدود سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۱ به نگارش درآمده و برای اولین بار در سال ۱۹۴۳ در شهر زوریخ به اجرا درآمده. این نمایشنامه در ایران با نام «زن خوب ایالت سچوان» توسط مهدی زمانیان ترجمه شده است. خلاصه داستان. نمایش با وانگ، یک فروشنده آب، آغاز می‌شود که برای تماشاگران توضیح می‌دهد که در حومه شهر منتظر چندین خدای مهم است. به زودی خدایان از راه می‌رسند و از وانگ می‌خواهند که برای آنها سرپناهی برای شب پیدا کند. آنها خسته هستند، زیرا به دنبال
برای شب پیدا کند. آنها خسته هستند، زیرا به دنبال افراد خوبی که هنوز طبق اصولی که آنها، خدایان، به ارث برده‌اند، زندگی می‌کنند، به دوردست‌ها سفر کرده‌اند. در عوض، آنها فقط حرص و طمع، شر، نادرستی و خودخواهی یافته‌اند. همین امر در سچوان نیز صادق است: هیچ کس آنها را به خانه نمی‌برد، هیچ کس وقت یا وسیله‌ای برای مراقبت از دیگران ندارد - هیچ کس به جز فاحشه جوان فقیر شن ته... بر برادرتان ستم رفته و شما پلک‌ها را برهم می‌نهید. ستم دیده نعره می‌کشد و شما لب از لب نمی‌گشایید. ستمگر آزادانه می‌گردد و قربانی می‌جوید. و
ستمگر آزادانه می‌گردد و قربانی می‌جوید. و شما می‌پندارید که از ستم او در امان‌اید، زیرا نافرمانی نکرده‌اید. این چه شهری است؟ شما چگونه انسان‌هایی هستید؟ در شهری که به کسی بی‌عدالتی می‌شود، باید مردم سر به شورش بردارند. شهری که در آن از شورش نشانی نیست، چه بهتر که قبل از رسیدن غروب آفتاب در میان شعله‌های آتش نابود شود.
باکوس (حدود ۱۵۹۶) یک نقاشی رنگ روغن اثر استاد باروک ایتالیایی، میکل‌آنژ مریسی دا کاراواجو (۱۵۷۱–۱۶۱۰) است که به سفارش کاردینال دل مونته کشیده شده است. این نقاشی، باکوس جوانی را نشان می‌دهد که به سبک کلاسیک لم داده و انگور و برگ مو در موهایش دارد و با انگشت بند ردای گشادش را می‌مالد. روی میز سنگی جلوی او، کاسه‌ای میوه و یک پارچ بزرگ شراب قرمز قرار دارد. او یک جام کم‌عمق از همان شراب را به سمت خود گرفته و از بیننده دعوت می‌کند تا به او بپیوندد. این نقاشی در حال حاضر در گالری اوفیتزی در فلورانس نگهداری می‌شود.
حاضر در گالری اوفیتزی در فلورانس نگهداری می‌شود. موضوع مورد بحث. باکوس، که با نام دیونیسوس نیز شناخته می‌شود، خدای یونانی شراب، مستی، باروری و تئاتر بود. او به شاد و مهربان بودن با کسانی که او را تحسین می‌کنند، و در عین حال بی‌رحم و بدجنس بودن با کسانی که با او مخالفت می‌کنند، معروف است. صحنه‌هایی از اساطیر یونانی اغلب در فضاهای خصوصی اشراف یافت می‌شد. تصاویر کلاسیک برای به تصویر کشیدن علایق یا پیروزی‌های حامی استفاده می‌شد. حامی ممکن است برای چیزهای بهتر زندگی ارزش قائل بوده و باکوس را به عنوان تمثیل
زندگی ارزش قائل بوده و باکوس را به عنوان تمثیل کاملی برای ثروت و زیاده‌روی می‌دید. تفسیر. کاراواجو نه تنها سعی در به تصویر کشیدن باکوس دارد، بلکه پسری را نیز در لباس باکوس به تصویر می‌کشد. این صحنه‌ای شهوانی است که بیننده را دعوت می‌کند تا تسلیم خواسته‌های نفسانی خود شود. پسر جوان و خوش‌قیافه، گرد اما عضلانی است. او به سختی تلاش می‌کند تا لباس خود را بپوشد، زیرا با نگاهی وسوسه‌انگیز در چشمانش، بیننده را به پیوستن به خود ترغیب می‌کند. در سبد، یک انار ترکیده و همچنین یک سیب گندیده وجود دارد. کاراواجو از این
و همچنین یک سیب گندیده وجود دارد. کاراواجو از این عناصر با هم برای اشاره به مضمون وانیتاس استفاده می‌کند. جوانی و لذت زودگذر هستند. همه چیز باید تسلیم مرگ و پوسیدگی شود. همچنین ممکن است که سیب گندیده صرفاً نمایانگر تخمیر باشد، و این نشان می‌دهد که تخمیر نه تنها به معنای واقعی کلمه پوسیدگی است، بلکه روش‌های نادرست تخمیر منجر به تجسم پوسیدگی نیز می‌شود. گرایش همجنس‌گرایانه در نقاشی می‌تواند اشاره‌ای باشد به احساسات عاشقانه کاراواجو نسبت به مدل جوان نقاشی. بسیاری از حامیان و هنرمندان همکار کاراواجو، رفتار او
از حامیان و هنرمندان همکار کاراواجو، رفتار او را نادیده گرفتند و به حمایت از آثارش ادامه دادند. مورخ هنر، دونالد پوزنر، احساس کرد که گرایش همجنس‌گرایانه در نقاشی در واقع اشاره‌ای به تمایلات جنسی کاردینال دل مونته و روابط او با پسران جوانی است که در حلقه نزدیکانش بودند. کمیسیون. "تابلوی باکوس (Bacchus)" اندکی پس از پیوستن کاراواجو به خانهٔ اولین حامی مهمش، کاردینال دل مونته، نقاشی شد و نشان‌دهندهٔ علایق اومانیستی حلقهٔ تحصیل‌کردهٔ کاردینال است. کاراواجو در سال ۱۵۹۶ به کاخ ماداما نقل مکان کرد و به مدت پنج
سال ۱۵۹۶ به کاخ ماداما نقل مکان کرد و به مدت پنج سال مهمان کاردینال ماند. دل مونته به هنر علاقهٔ زیادی داشت و چندین نقاشی از جمله "مدوسا را از کاراواجو درخواست کرد." کاردینال از طرفداران اساطیر کلاسیک یونان بود و از تصاویر تمثیلی برای تأکید بر دانش خود در هنر، موسیقی و تئاتر استفاده می‌کرد. باکوس و مدوسا هر دو توسط کاردینال به خانوادهٔ مدیچی اهدا شدند و از آن زمان تاکنون در فلورانس باقی مانده‌اند. حمایت و راهنمایی‌های اولیهٔ دل مونته ثروت و شهرت را برای کاراواجو به ارمغان آورد و او را به یکی از مهم‌ترین
به ارمغان آورد و او را به یکی از مهم‌ترین حامیان او تبدیل کرد. مدل. مدل "باکوس" ممکن است در واقع شاگرد کاراواجو، ماریو مینیتی، بوده باشد که او از او به عنوان مدل در "آثاری مانند «نوازندگان»، «پسری با سبد میوه»"، "«پیشگو» ،" "«نوازنده عود»" و "«ندای سنت متی»" استفاده کرده بود. گمانه‌زنی‌هایی وجود داشت مبنی بر اینکه رابطه کاراواجو و مینیت ماهیت جنسی داشته است. نقاشی‌هایی که او برای آنها مدل‌سازی می‌کرد، می‌توانستند دارای کیفیت همجنس‌گرایانه تلقی شوند. به خصوص در باکوس، مدل لمیده با یک لیوان شراب و یک سبد
در باکوس، مدل لمیده با یک لیوان شراب و یک سبد میوه رسیده، در حالی که ردایش از تنش درمی‌آید، بیننده را به صحنه دعوت می‌کند. کاراواجو به خاطر صحنه‌سازی، از جمله مدل‌ها و نقاشی آنها با لباس‌های مبدل، و حذف نیاز به طراحی صحنه از ذهنش قبل از اعمال رنگ روی بوم، شناخته می‌شد. برخی منتقدان، مانند جووانی باگلیون، معتقد بودند که کاراواجو از خودش به عنوان مدل استفاده کرده است. در سال ۱۵۹۵، او بیست و چهار ساله بوده و می‌توانسته ویژگی‌های جوانی خود را برای این اثر برجسته کند. باکوس با دست چپ خود شراب تعارف می‌کند، با
کند. باکوس با دست چپ خود شراب تعارف می‌کند، با وجود اینکه این کار باعث تلاش آشکار مدل می‌شود. این امر منجر به گمانه‌زنی‌هایی شده است مبنی بر اینکه کاراواجو هنگام کار روی زندگی از آینه برای کمک به خود استفاده کرده و نیاز به طراحی را از بین برده است. اعتقاد بر این است که کاراواجو قادر به نقاشی چهره انسان بدون مدل در مقابل خود نبوده است. انتقاد. جووانی باگلیون. جووانی بالیونه، نقاش و رقیب کاراواجو، معتقد بود که این تصویر از باکوس در واقع یک خودنگاره است. او استدلال می‌کند که کاراواجو هنگام نقاشی صحنه، آینه‌ای
می‌کند که کاراواجو هنگام نقاشی صحنه، آینه‌ای را جلوی خود قرار داده است. بالیونه بخشی از کاراواجوجیست‌ها، گروهی از هنرمندان و تحسین‌کنندگان هنر، محسوب می‌شود که از کاراواجو پیروی می‌کردند و سعی در دفاع و حتی تقلید از سبک او داشتند. اگرچه بالیونه از سبک کاراواجو تقلید می‌کرد، اما از او متنفر بود. او حتی زندگینامه تندی از کاراواجو نوشت. این دو هنرمند از یکدیگر متنفر بودند و دائماً یکدیگر را به رفتار نامناسب متهم می‌کردند. تصور می‌شود که نفرت بالیونه ناشی از حسادت بوده و همین امر باعث شده است که او کاراواجو را
بوده و همین امر باعث شده است که او کاراواجو را متهم کند که نمی‌تواند بدون مدل، پرتره بکشد. او ادعا می‌کند که کاراواجو استعداد لازم برای تجسم موجودات کامل در ذهن و انتقال آنها به بوم را نداشته است. نسخه‌های دیگر. "باکوس جوان بیمار" (حدود ۱۵۹۳) تصویر دیگری از باکوس است که توسط کاراواجو برای خانواده بورگسه کشیده شده است. همچنین اعتقاد بر این است که مدل این پرتره همان مدلی است که در "باکوس" (حدود ۱۵۹۵) استفاده شده است. برخلاف نسخه بعدی، در این نسخه پوست باکوس زرد به نظر می‌رسد و بدن او از بیننده دور قرار گرفته
به نظر می‌رسد و بدن او از بیننده دور قرار گرفته است. باز هم مشخص نیست که آیا مدل خود کاراواجو است یا شاگردش ماریو مینیتی. این نسخه علاقه کاراواجو به تنبریسم را نشان می‌دهد. پس‌زمینه تاریک باقی می‌ماند در حالی که به نظر می‌رسد سوژه زیر نورافکن قرار دارد و جلوه‌ای دراماتیک ایجاد می‌کند و بیننده را مجبور می‌کند تا روی یک جنبه از صحنه تمرکز کند. برخلاف باکوس بعدی، این تصویر بر زوال خود باکوس تمرکز دارد تا زوال انحطاط. نسخه دیگری از "تابلوی «باکوس جوان بیمار»" اثر کاراواجو (حدود ۱۵۹۳) در گالری ملی هنر آنتیکا در
کاراواجو (حدود ۱۵۹۳) در گالری ملی هنر آنتیکا در رم وجود دارد. عنوان آن "«خودنگاره به عنوان باکوس»" است، اما تصویر تقریباً مشابه نسخه بورگزه است.
ستایش مغان (به ایتالیایی: "Adorazione dei Magi") نقاشی‌ای از استاد رنسانس ایتالیایی ، ساندرو بوتیچلی است. بوتیچلی این اثر را برای محراب کلیسای گاسپار دی زانوبی دل لاما در سانتا ماریا نوولا در حدود سال ۱۴۷۵ نقاشی کرد. این نقاشی داستان کتاب مقدس سه مغ را که به دنبال ستاره‌ای برای یافتن عیسی نوزاد می‌روند، به تصویر می‌کشد. تصویر محراب بر مریم مقدس و عیسی نوزاد متمرکز است و سنت یوسف در پشت سر آنها قرار دارد. در مقابل آنها سه پادشاهی قرار دارند که در داستان ستایش مغان در عهد جدید توصیف شده‌اند. این سه پادشاه،
مغان در عهد جدید توصیف شده‌اند. این سه پادشاه، مسیح کودک را می‌پرستند و هدایایی از طلا، کندر و مر به او تقدیم می‌کنند. علاوه بر این، خانواده مقدس توسط گروهی از مردم احاطه شده‌اند که برای دیدن کودکی که گفته می‌شد پسر خداست، آمده بودند. حامی. حدود سال ۱۴۷۵، بانکدار و دلال مالی فلورانسی، گاسپار دی زانوبی دل لاما (که به صورت متناوب: گواسپار دال لاما؛ لامی نوشته می‌شود) نقاشی «"ستایش مغان»" را به ساندرو بوتیچلی سفارش داد. گاسپار دی زانوبی، پسر یک آرایشگر، اهل امپولی، شهری کوچک در خارج از فلورانس بود. این محراب
شهری کوچک در خارج از فلورانس بود. این محراب برای محراب کلیسای کوچک تدفین گاسپار واقع در صومعه دومینیکن، سانتا ماریا نوولا، سفارش داده شد. کلیسای کوچک و بنابراین نقاشی، برای عموم قابل مشاهده بوده است. این تابلو داستان کتاب مقدس "«ستایش مغان»" را به تصویر می‌کشد و شامل اعضای برجسته خانواده مدیچی و همچنین حامی آن، گاسپار (معادل ایتالیایی کاسپار، یکی از سه مغ، است و بنابراین ممکن است تا حدودی در انتخاب موضوع نقاشی نقش داشته باشد). گاسپار را می‌توان در وسط گروه چهره‌هایی که در سمت راست صحنه مرکزی قرار دارند،
چهره‌هایی که در سمت راست صحنه مرکزی قرار دارند، دید. او به عنوان مردی مسن‌تر با موهای سفید-خاکستری نشان داده شده است که ردایی آبی پوشیده و با بیننده تماس چشمی برقرار می‌کند. چهره‌ای که در منتهی‌الیه سمت راست پیش‌زمینه نقاشی ایستاده، شنلی به رنگ زرد و طلایی پوشیده است و توسط اکثر محققان به عنوان خودنگاره‌ای از هنرمند، بوتیچلی، پذیرفته شده است. کلیسای خصوصی گاسپار دی زانوبی در ۶ ژانویه، روز جشن تجلی مسیح، افتتاح شد که یکی از اشارات نمادین فراوان موجود در نقاشی را نشان می‌دهد. منشأ. این نقاشی به نوادگان
نقاشی را نشان می‌دهد. منشأ. این نقاشی به نوادگان گاسپار دی زانوبی دل لاما رسید و نزدیک به ۱۰۰ سال در محل اصلی خود باقی ماند. حقوق مربوط به محراب حدود سال ۱۵۲۲ به خانواده فدینی منتقل شد. سپس محراب حدود سال ۱۵۷۰ به فابیو آرازولا دو موندراگونه، مارکز موندراگونه ، منتقل شد. او نقاشی را از محراب جدا کرده و به کاخ خود منتقل کرد که در سال ۱۵۷۵ به دلیل خیانت او به فرانچسکو اول مدیچی (حکومت ۱۵۴۱–۱۵۸۷)، که دوک بزرگ توسکانی بود، به همراه بقیه اموالش مصادره شد. سپس این نقاشی در سال ۱۵۷۵ به مجموعه‌های دوک بزرگ و سپس در
نقاشی در سال ۱۵۷۵ به مجموعه‌های دوک بزرگ و سپس در سال ۱۶۲۲ به ویلا دل پوجیو ایمپریال منتقل شد. در سال ۱۷۹۶، به گالری اوفیتزی در فلورانس، ایتالیا منتقل شد، جایی که تا به امروز در آنجا باقی مانده است. این نقاشی برای نمایشگاهی در سال‌های ۲۰۲۲/۲۳ در موسسه هنر مینیاپولیس بود. توضیحات. صحنهٔ بوتیچلی در چشم‌اندازی قرار دارد که شامل ویرانه‌های کلاسیک از دنیای یونانی-رومی است، مانند طاق کلاسیک در وسط زمین در سمت چپ. مریم مقدس، سنت جوزف و مسیح کودک بر روی یکی از این ویرانه‌های کلاسیک که به عنوان آخور موقت محل تولد
ویرانه‌های کلاسیک که به عنوان آخور موقت محل تولد مسیح استفاده می‌شده، نشسته‌اند. گیاهان سرسبز از شکاف‌های ویرانه در حال رشد هستند و طاووسی در سمت راست نشسته است. ستارهٔ بیت‌لحم در بالای نقاشی پرتوهای طلایی می‌تاباند و مریم مقدس و کودک را برجسته می‌کند. عناصر رسمی نقاشی "«پرستش مغان»" اثر بوتیچلی شامل پیکره‌های محکم و استوار و رنگ‌های شدید و اشباع‌شده، به‌ویژه رنگ‌های قرمز است. این عناصر به نقاشی کمک کردند تا در محراب برجسته شود، زیرا با یک قاب باشکوه رقابت می‌کرد و با نور محدود، کم‌نور می‌شد. در نظر گرفتن
می‌کرد و با نور محدود، کم‌نور می‌شد. در نظر گرفتن شرایطی که نقاشی در زمان خلق آن مشاهده می‌شد، مهم است: پس از غروب آفتاب، در نور شمع مشاهده می‌شد، که ممکن است باعث شده باشد رنگ‌های قرمز گرم شوند و به نظر برسند که می‌درخشند. این درخشش امروزه قابل مشاهده نیست زیرا نقاشی اکنون با نور مصنوعی روشن می‌شود. موضوع. داستان ستایش مغان (یا "پادشاهان") یک بخش استاندارد در چرخه‌های زندگی مریم مقدس و زندگی مسیح در هنر بود و به همین دلیل بارها در طول قرن پانزدهم توسط هنرمندانی از جمله بوتیچلی و مربی او فیلیپو لیپی نقاشی
از جمله بوتیچلی و مربی او فیلیپو لیپی نقاشی شده است. بوتیچلی حداقل هفت بار مأمور به نقاشی آن شد. حامیان و نقاشان در سراسر اروپا به ویژه به این داستان، به ویژه در فلورانس ایتالیا، جذب شدند. حامیان ثروتمند ممکن است به ویژه مجذوب نمایش ثروت و جواهراتی شده باشند که در لباس‌ها و هدایای گران‌قیمت و عجیب و غریب مغان به نمایش گذاشته شده بود. در شهرهای ایتالیایی مانند فلورانس، بسیاری از حامیان خود درگیر تجارت بین‌المللی، از جمله با بخش‌هایی از جهان اسلام بودند. «دیگری» اصطلاحی است که امروزه توسط مورخان هنر به کار
اصطلاحی است که امروزه توسط مورخان هنر به کار می‌رود و توصیف می‌کند که چگونه بینندگان اروپایی، مردمان و بیگانگان ناشناخته، از جمله مسلمانان، یهودیان و مردمانی از به اصطلاح «شرق» (شرق)، و همچنین فرهنگ‌های بومی از به اصطلاح «دنیای جدید» آمریکای باستان (که در این موضوع ظاهر نمی‌شوند) را به تصویر می‌کشند. در الهیات، سه مغ نمایانگر اولین غیریهودیانی بودند که مسیح را شناختند و الحاقات افسانه‌ای به داستان، هر یک را نمایانگر بخش متفاوتی از جهان فراتر از اروپا و خاورمیانه می‌کرد. لباس‌های قابل شناسایی یکی از راه‌های
می‌کرد. لباس‌های قابل شناسایی یکی از راه‌های اصلی به تصویر کشیدن «دیگری» بود. به عنوان مثال، بسیاری از چهره‌ها با انواع مختلف پارچه‌هایی که نوارهای طلایی در شانه‌ها و لبه‌هایشان دارند، نشان داده شده‌اند؛ این احتمالاً به پارچه‌های آسیایی معروف به «پارچه‌های تارتار» یا پارچه‌های "طراز به" سبک اسلامی با کتیبه اشاره دارد. نمونه‌هایی از این کالاهای لوکس عجیب و غریب در مجموعه‌های مختلف کلیسا در سراسر شهرهای مختلف ایتالیا، از جمله خزانه‌داری کلیسای سنت فرانسیس آسیزی، موجود بود. پارچه‌های لوکس از آسیا و سرزمین‌های
موجود بود. پارچه‌های لوکس از آسیا و سرزمین‌های اسلامی به نشانه‌های ثروت، اعتبار و در نتیجه به عنوان نمادهای جایگاه اجتماعی تبدیل شدند - هنگامی که در یک نقاشی مذهبی مانند «"ستایش مغان» اثر بوتیچلی گنجانده می‌شدند،" به عنوان راهی برای اعطای افتخار و شکوه به تصاویر چهره‌های مقدس و همچنین حامیان آنها عمل می‌کردند. راه دیگری که ایده «دیگری» را نشان می‌دهد، گنجاندن اشیاء نادر و عجیب و غریب در بازنمایی‌های هنری است. انواع مختلفی از جام‌ها و ظروف طلایی وجود دارد که توسط سه پادشاه، اثر بوتیچلی، "در نقاشی ستایش
که توسط سه پادشاه، اثر بوتیچلی، "در نقاشی ستایش مغان،" ارائه شده‌اند. در نسخه‌های دیگر این موضوع توسط هنرمندان مختلف، انواع مختلفی از اقلام لوکس گران‌قیمت در داستان گنجانده شده است که نشان‌دهنده شیفتگی اروپایی‌های مسیحی به چیزهای عجیب و غریب است. به عنوان مثال، "نقاشی ستایش مغان" (۱۴۶۲) اثر آندریا مانتنیا، سه پادشاه را نشان می‌دهد که هدایای بدیعی را به مسیح کودک تقدیم می‌کنند: ملکیور یک بخورسوز از ترکیه عثمانی ارائه می‌دهد، بالتازار یک کوزه عقیق از ایران در دست دارد و کاسپار یک کاسه چینی آبی و سفید در دست
دست دارد و کاسپار یک کاسه چینی آبی و سفید در دست دارد. اشیاء نمایش داده شده در این نقاشی‌ها احتمالاً به اشیاء مشابه در مجموعه‌های سلطنتی و کلیسایی و همچنین آن دسته از اقلام لوکس سرزمین‌های دور که در بازارهای مکان‌هایی مانند فلورانس و ونیز موجود هستند، اشاره دارند. بوتیچلی، مدیچی‌ها و پرتره‌های خانواده مدیچی. مدیچی‌ها در دهه ۱۴۰۰ میلادی خانواده‌ای بسیار قدرتمند و ثروتمند در ایتالیا بودند. در دهه ۱۴۷۰، ساندرو بوتیچلی رابطه نزدیکی با خانواده مدیچی برقرار کرد. خانواده مدیچی مجموعه‌ای از آثار هنری را که توسط
خانواده مدیچی مجموعه‌ای از آثار هنری را که توسط بوتیچلی در اواخر دهه ۱۴۰۰ نقاشی شده بود، سفارش دادند. این آثار شامل "پرتره مرد جوانی با مدال کوزیمو بزرگ" ( است)، که در آن مرد شبیه کوزیمو دِ مدیچی بود، و مسیر نقاشی پرتره را تغییر داد، به خصوص با استفاده از چنین سوژه مرد برجسته‌ای. علاوه بر این، بوتیچلی در طول دهه ۱۴۷۰ چندین پرتره مختلف از جولیانو دِ مدیچی نقاشی کرد. نظریه‌های مختلفی در مورد اینکه چه کسانی در این تصویر گنجانده شده‌اند یا اصلاً شامل شده‌اند، وجود دارد. یک تفسیر از چاپ اول کتاب «"زندگی‌ها"»
وجود دارد. یک تفسیر از چاپ اول کتاب «"زندگی‌ها"» اثر جورجیو واساری (۱۵۵۰) گرفته شده است. واساری نوشته است که قدیمی‌ترین مغ، کاسپار، تصویری از کوزیمو د مدیچی (حکومت: ۱۴۳۴–۱۴۶۴) است که از سال ۱۴۲۹ تا ۱۴۶۴ رئیس خانواده مدیچی و بانک مدیچی بود واساری در ادامه می‌نویسد که مغ وسط ، جولیانو د مدیچی (۱۴۵۳–۱۴۷۸) را نشان می‌دهد و آخرین مغ، جووانی دی کوزیمو د مدیچی، پسر کوزیمو د مدیچی است. تفسیر دیگر از مونوگرافی هاینریش اولمان در سال ۱۹۸۳ دربارهٔ بوتیچلی می‌آید که در آن او پیشنهاد می‌کند که مغ مرکزی در واقع پیرو دی
آن او پیشنهاد می‌کند که مغ مرکزی در واقع پیرو دی کوزیمو د مدیچی (حکومت ۱۴۶۴–۱۴۶۹) است. اولمان همچنین پیشنهاد می‌کند که مرد مو مشکی پشت جوان‌ترین مغ، جولیانو د مدیچی (متولد ۱۴۵۳-متوفی ۱۴۷۸) است و مرد جوانی که شمشیر در سمت چپ دارد ، لورنزو د مدیچی (حکومت ۱۴۴۹–۱۴۹۲) است که با نام لورنزوی باشکوه نیز شناخته می‌شود. اکثر محققان بر این باورند که تابلوی "«ستایش مغان»" شامل تصویر حامی خانواده مدیچی، کوزیمو دِ مدیچی و پسرانش پیرو دی کوزیمو دِ مدیچی (حکومت: ۱۴۶۴–۱۴۶۹) و جووانی دی کوزیمو دِ مدیچی (متولد: ۱۴۲۱-متوفی:
و جووانی دی کوزیمو دِ مدیچی (متولد: ۱۴۲۱-متوفی: ۱۴۶۳)، به عنوان پرتره‌های پس از مرگ، و همچنین نوه‌هایش لورنزو دِ مدیچی (حکومت: ۱۴۴۹–۱۴۹۲) و جولیانو دِ مدیچی (متولد: ۱۴۵۳-متوفی: ۱۴۷۸)، به عنوان پرتره‌های زنده است. گنجاندن پرتره‌های مدیچی در "نقاشی «پرستش مغان» اثر" بوتیچلی نشان می‌دهد که این خانواده در جامعه ایتالیا در آن زمان چقدر تأثیرگذار بوده‌اند. علاوه بر این، مدیچی‌ها معمولاً به عنوان مغ نشان داده می‌شدند زیرا آنها عضو انجمن برادری فلورانس، یا همان انجمن مغان، بودند. همچنین ممکن است از پرتره‌های آنها
مغان، بودند. همچنین ممکن است از پرتره‌های آنها برای انتقال آرزوی محافظت الهی برای خانواده مدیچی استفاده شده باشد. اینکه آیا روابط صمیمی بوتیچلی با برادران مدیچی به گاسپار ثروتمند اجازه داده است تا پرتره‌های خویشاوندان آنها را در اثر محراب خود معرفی کند، یا گاسپار از این فرصت برای تمجید و تعریف شایسته از این شخصیت‌های قدرتمند خوشحال بوده است، دشوار است. با این حال، از زحمات زیادی که بوتیچلی با این چهره‌ها کشیده است، مشخص است که این بخش مهمی از کار را تشکیل داده است. سبک. واساری در "زندگی برجسته‌ترین نقاشان،
است. سبک. واساری در "زندگی برجسته‌ترین نقاشان، پیکرتراشان و معماران"، این "پرستش را" به شرح زیر توصیف می‌کند:تعداد سرها در این صحنه غیرقابل توصیف است، حالت‌های آنها همه متفاوت است، برخی تمام‌رخ، برخی نیمرخ، برخی سه‌رخ، برخی خمیده و به اشکال مختلف دیگر، در حالی که حالات چهره ملازمان، چه جوان و چه پیر، بسیار متنوع است و تسلط کامل هنرمند بر حرفه خود را نشان می‌دهد. ساندرو همچنین به وضوح تمایز بین دربار هر یک از پادشاهان را نشان می‌دهد. این اثر از نظر رنگ، طراحی و ترکیب‌بندی شگفت‌انگیز است. توجه به جزئیات،
و ترکیب‌بندی شگفت‌انگیز است. توجه به جزئیات، مانند نحوهٔ پرداخت لباس‌ها، نشان می‌دهد که این هنرمند فلورانسی در این برهه از دوران کاری خود، از مکتب فلاندری تأثیر پذیرفته است.
جیووانی ارمیلیا (; – ) آموزگار و کنشگر پرهیز از خشونت اهل ایتالیا بود. زندگی‌نامه. تحصیلات و دوران اولیه. جیووانی اِرمیلیا دیپلم دبیرستان خود را از لیسه کلاسیک کاسینی در سان‌رِمو، در منطقه لیگوریا در ایتالیا دریافت کرد. او مدرک حقوق را از دانشگاه جنوا و همچنین مدرک فلسفه را از دانشگاه تورین دریافت نمود. در زمان حضورش در پیدمونت، با نخبگان محلی وقت گذراند و با لالا رومانو، شاعر شناخته‌شده‌ای که چندین شعر برای او سروده بود، دوست شد. این آثار بعدها در کتاب "Poesie per Giovanni" که در ۲۰۰۷ منتشر شد، جمع‌آوری
per Giovanni" که در ۲۰۰۷ منتشر شد، جمع‌آوری شدند و شامل برخی متون منتشرنشده قبلی نیز بودند. در بازگشت به لیگوریا، اِرمیلیا کار حقوقی خود را کنار گذاشت تا معلم فلسفه شود. در اواخر دهه ۱۹۶۰، او در بحث نقش آسکِتیک‌گری در جامعه غربی شرکت کرد. این پس از انتشار مقاله توماس مِرتون با عنوان "The contemplative and the atheist" بود که اِرمیلیا، از دیدگاه آتئیست، از ایدهٔ اینکه راهبان با جنبه‌های قابل سؤال کلیسای کاتولیک قدرت دنیوی دچار سازش نشده‌اند، حمایت نمود. فعالیت‌های خیریه در هند و ایتالیا. در سال ۱۹۶۹، در طول
خیریه در هند و ایتالیا. در سال ۱۹۶۹، در طول سفر به ایالت تامیلی نادو در هند، اِرمیلیا با شری جی. لوگاناتان و دیگر فعالان جنبش بودان ملاقات کرد، جنبشی که در دهه ۱۹۵۰ توسط وی نوابا بهاوه تأسیس شده بود. هدف جنبش بودان توزیع عادلانه‌تر مالکیت زمین از طریق اهداهای داوطلبانه زمین بود. وی نوابا به مدت ۱۴ سال در سراسر هند پیاده‌روی کرد و ۴٬۱۹۳٬۵۷۹ جریب زمین (حدود ۱٬۷۰۰٬۰۰۰ هکتار) جمع‌آوری نمود. متأسفانه، بخش زیادی از این زمین خشک و یا مدتها رها شده بود و استفاده‌کنندگان جدید بسیار فقیر بودند و توان مالی کشت
جدید بسیار فقیر بودند و توان مالی کشت محصولات جدید را نداشتند، که موفقیت مأموریت او را محدود می‌کرد. پس از مأموریتش در هند، اِرمیلیا تصمیم گرفت در ایتالیا پول جمع‌آوری کند تا به برخی خانواده‌های کشاورز کمک شود تا زمین خود را به شکل مؤثر و کارآمد مدیریت کنند. این اقدام توجه زیادی در سراسر ایتالیا جلب کرد و منجر به تأسیس گروه‌های مختلف فعالان برای حمایت از مزارع سروه سوا شد، با گروه‌های محلی که جنبش بودان را به‌صورت مردمی اجرا می‌کردند. در این سال‌های نخست فعالیت، اِرمیلیا همچنین توسط جنبش توسعه و صلح و
فعالیت، اِرمیلیا همچنین توسط جنبش توسعه و صلح و SERMIG، دو سازمان غیردولتی در شمال غرب ایتالیا، به ترتیب به رهبری Giorgio Ceragioli و Ernesto Olivero حمایت شد. تعهد اِرمیلیا به مزارع سروه سوا افزایش یافت و او تا دهه ۱۹۹۰ زمان زیادی را در هند سپری کرد. در سال ۱۹۹۵، گروه‌های ایتالیایی حامیان بودان در یک سازمان ملی به نام "ASSEFA Italia" متحد شدند که به‌طور رسمی توسط وزارت امور خارجه در ۲۰۰۲ شناخته شد. علاوه بر ASSEFA، اِرمیلیا گاهی نماینده Movimento Sviluppo e Pace در هند نیز بود. سال‌های پایانی و مرگ. در
e Pace در هند نیز بود. سال‌های پایانی و مرگ. در سال‌های پایانی، بیماری مداوم فعالیت‌های اِرمیلیا را کاهش داد و کارها به چند دوست و همکار واگذار شد. فعالیت‌های ASSEFA، که ابتدا محدود به کشاورزی در تامیلی نادو و جنوب هند بود، به‌تدریج در سراسر کشور گسترش یافت و شامل فعالیت‌های دیگری مانند آموزش، اعطای ریزگرنت و بهبود وضعیت زنان شد. در سال ۲۰۱۵، این سازمان غیردولتی خدمات خود را به حدود یک میلیون خانواده در ۱۰٬۰۰۰ روستا ارائه می‌کرد. جیووانی اِرمیلیا در سال ۲۰۰۴ در زادگاه خود، سان‌رِمو، درگذشت. در
در سال ۲۰۰۴ در زادگاه خود، سان‌رِمو، درگذشت. در وصیت‌نامه‌اش، دارایی خود را به بنیاد "Livia Rubino e Giovanni Ermiglia" که برای ادامهٔ میراث او تأسیس شده بود، واگذار کرد.
سوسیس برا یک سوسیس ایتالیایی است که به عنوان یک محصول کشاورزی و غذایی سنتی شناخته می‌شود. این سوسیس منحصراً در "بخش" (شهرداری) برا، پیمونت، توسط قصابی‌های مرتبط با کنسرسیوم حفاظت و بهبود سوسیس برا تولید می‌گردد. خاستگاه. سوسیس برا زمانی بدون استفاده از چربی گوشت خوک تولید می‌شد و عمدتاً برای جامعه یهودی چراسکو، پیمونت، در نظر گرفته شده بود که گوشت خود را از بازار مجاور برا تأمین می‌کردند. به عنوان اعضای دین یهود، آنها از مصرف سوسیس‌های دارای گوشت خوک منع شده بودند. یک فرمان سلطنتی در سال 1847 رسم برادیس را
بودند. یک فرمان سلطنتی در سال 1847 رسم برادیس را به رسمیت شناخت و به قصاب‌های شهرداری اجازه داد که سوسیس گوشت گاو تازه تولید کنند، در حالی که این مورد در سایر نقاط کشور ممنوع بود. آماده‌سازی. این سوسیس با گوشت گاو بدون چربی (۷۰–۸۰٪) و چربی خوک برای بقیه آن تهیه می‌شود. مصرف. سوسیس برا را می‌توان هم به صورت پخته (به ویژه روی گریل) و هم به صورت خام و تازه مصرف کرد.
چاره‌ای نیست (؛ ) یک فیلم کمدی سیاه دلهره‌آور محصول کره جنوبی در سال ۲۰۲۵ به کارگردانی پارک چان ووک بر پایهٔ رمان "تبر" اثر دانلد ای وستلیک است. در این فیلم لی بیونگ هون، سون یه جین، پارک هی سون، لی سونگ مین، یوم هه ران و چا سونگ وون ایفای نقش کرده‌اند. این اثر دومین اقتباس سینمایی از این رمان پس از فیلم فرانسوی "تبر" (۲۰۰۵) به‌شمار می‌آید. این فیلم نخستین بار در بخش مسابقهٔ اصلی هشتاد و دومین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز در ۲۹ اوت ۲۰۲۵ به نمایش درآمد و نامزد شیر طلایی شد. همچنین، به عنوان فیلم
درآمد و نامزد شیر طلایی شد. همچنین، به عنوان فیلم افتتاحیهٔ سی‌امین جشنواره بین‌المللی فیلم بوسان در ۱۷ سپتامبر اکران خواهد شد و پس از آن در ۲۴ سپتامبر به‌وسیلهٔ سی‌جی انترتینمنت در سینماهای کره جنوبی به نمایش عمومی درمی‌آید.
مانوئل اوسوریو مانریک د زونیگا یک پرتره بزرگ تمام قد با رنگ روغن است که در سال‌های ۱۷۸۷–۱۷۸۸ توسط هنرمند اسپانیایی فرانسیسکو گویا نقاشی شده است. این نقاشی پسری سه یا چهار ساله را نشان می‌دهد که با لباس‌های قرمز، در کنار پرندگان و گربه‌ها ایستاده است. همچنین این اثر به عنوان "پسر قرمز" گویا شناخته می‌شود. این نقاشی توسط مورخ هنر، کلاوس ویرچ، در سال ۱۹۶۷ به عنوان یکی از جذاب‌ترین و موفق‌ترین پرتره‌های کودکان که تاکنون نقاشی شده‌اند و همچنین یکی از مشهورترین آن‌ها توصیف شد. این نقاشی از سال ۱۹۴۹ توسط موزه هنر
توصیف شد. این نقاشی از سال ۱۹۴۹ توسط موزه هنر متروپولیتن در نیویورک نگهداری می‌شود.
پیر جیورجیو فراستی (; – ) فعال کاتولیک اهل ایتالیا و عضو سومین نظم دومینیک بود. او متعهد به مسائل عدالت اجتماعی بود و به چندین سازمان خیریه از جمله فعالیت کاتولیک و انجمن سنت وینسنت دوپل پیوست تا به فقرا و محرومان در تورین کمک کند؛ او باورهای دیندارانهٔ خود را در عمل پیاده می‌کرد و بیش‌تر به خاطر مهربانی و شخصیت دوست‌داشتنی‌اش شناخته می‌شد. فراستی کوهنوردی مشتاق بود و اغلب با دوستانش به کوه می‌رفت؛ او شناگر توانمند و ورزشکاری بود که بیش‌تر به فعالیت‌های اجتماعی با دوستان هم‌فکرش شناخته می‌شد. او از کودکی با
با دوستان هم‌فکرش شناخته می‌شد. او از کودکی با فقرا و بیماران همراهی می‌کرد و به آن‌ها کمک می‌کرد و موقعیت اجتماعی‌اش آزادی بیشتری برای یاری رساندن به نیازمندان به او می‌داد. زندگی. سال‌های اولیه زندگی. پیر جیورجیو فراستی در ۶ آوریل ۱۹۰۱ – شنبهٔ مقدس – به دنیا آمد. پدرش (۲۸ سپتامبر ۱۸۶۸ – ۲۱ مه ۱۹۶۱؛ بی‌خدا و صاحب روزنامهٔ لیبرال "لا استامپا") و مادرش ادلاید آمتیس (۱۷ فوریه ۱۸۷۷ – ۱۸ ژوئن ۱۹۴۹) که نقاش بود. تنها خواهرش لوسیانا فراستی (۱۸ اوت ۱۹۰۲ – ۷ اکتبر ۲۰۰۷) بود. پدرش در سیاست ملی فعال بود و در سنا