payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بخش محصولات فناوری محیط‌زیست و فناوری پاک در بازه ۲۰۱۸ تا ۲۰۱۹، رشد ۳/۵٪ در تولید ناخالص داخلی داشت. تمام فعالیت‌های مرتبط با فناوری محیط‌زیست و فناوری پاک (ECT) در سال ۲۰۱۶، ۳/۱٪ یا ۵۹٫۳ میلیارد دلار از تولید ناخالص داخلی کانادا را به خود اختصاص دادند که نسبت به ۳٫۰٪ در سال ۲۰۰۷ افزایش یافته است. برنامه انرژی پاک دانشگاه سایمون فریزر گزارش داده است که در سال ۲۰۲۰، تعداد مشاغل بخش ECT در کانادا به ۴۳۰٬۵۰۰ مورد رسید. در سال ۲۰۱۹، تعداد مشاغل بخش ECT در کانادا ۳۳۹٬۰۰۰ مورد بود که معادل ۱٫۷٪ از کل مشاغل بود.
۳۳۹٬۰۰۰ مورد بود که معادل ۱٫۷٪ از کل مشاغل بود. شصت درصد از کارکنان بخش ECT حداقل دارای دیپلم دبیرستان، حدود ۲۵٪ دارای مدرک کالج و حدود ۲۰٪ دارای مدرک دانشگاهی بودند. بیش از ۹۰٪ مشاغل در این بخش تمام‌وقت بودند. در کانادا و ایالات متحده، کارکنان انرژی پاک معمولاً درآمدی بالاتر از میانه ملی دارند. در سال ۲۰۱۹، مردان شاغل در موقعیت‌های اداری و نظارتی بخش ECT در کانادا به‌طور میانگین سالانه ۹۳٬۲۹۴ دلار درآمد داشتند؛ در حالی که زنان کمتر، یعنی ۶۴٬۳۶۳ دلار، درآمد داشتند. میانگین درآمد سالانه در کانادا در سال
داشتند. میانگین درآمد سالانه در کانادا در سال ۲۰۱۹، ۶۳٬۴۹۰ دلار بود، در حالی که در بخش ECT این رقم ۷۷٬۱۴۴ دلار بود. منابع. برق‌آبی. در سال ۲۰۱۴، کانادا دارای ۵۴۲ نیروگاه برق‌آبی با ظرفیت نصب شده ۷۸٬۳۵۹ مگاوات بود. برق‌آبی در کانادا در مناطقی که جغرافیا و آب‌نگاری اجازه داده‌اند توسعه یافته است، به‌ویژه در کبک که نیمی از برق‌آبی تولیدی کانادا را تولید می‌کند. با این حال، مسائل زیست‌محیطی و اجتماعی همچنان باقی خواهند ماند مگر آنکه پروژه‌های برق‌آبی پایدار به‌دقت برنامه‌ریزی شوند. برخی نمونه‌های این مسائل
به‌دقت برنامه‌ریزی شوند. برخی نمونه‌های این مسائل شامل راکد شدن آب، مشکلات مهاجرت ماهی‌ها، جابجایی جوامع، از دست رفتن زیستگاه‌ها و احتمال انقراض گونه‌ها است. بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۹ برق‌آبی همچنان رشد انرژی‌های تجدیدپذیر در کانادا را با تولید ۴۰٬۰۰۰ گیگاوات‌ساعت جدید در مقایسه با مجموع تولید ۳۰٬۰۰۰ گیگاوات‌ساعت باد و خورشیدی هدایت کرد. کانادا دارای ۸۱ گیگاوات ظرفیت نصب شده برق‌آبی است که در سال ۲۰۱۹، ۴۰۰ تراوات‌ساعت برق تولید کرد. منیتوبا، بریتیش کلمبیا، نیوفاندلند و لابرادور، یوکان و استان کبک بیش از ۹۰٪
و لابرادور، یوکان و استان کبک بیش از ۹۰٪ برق خود را از برق‌آبی تولید می‌کنند. در سال‌های اخیر، کانادا پروژه‌های مهم برق‌آبی متعددی را در حال راه‌اندازی دارد که انتظار می‌رود تا سال ۲۰۲۴ عملیاتی شوند. از جمله پروژه‌های برجسته می‌توان به پروژه Site C در بریتیش کلمبیا با ظرفیت ۱٬۱۰۰ مگاوات، پروژه مسکرات فالز در لابرادور (۸۲۴ مگاوات)، پروژه کییسک در منیتوبا (۶۹۵ مگاوات) و پروژه La Romaine 4 در کبک (۲۴۵ مگاوات) اشاره کرد. علاوه بر این پروژه‌های بزرگ، پیشرفت‌هایی نیز در زمینه پروژه‌های کوچک‌تر برق‌آبی صورت گرفته
نیز در زمینه پروژه‌های کوچک‌تر برق‌آبی صورت گرفته است. انرژی خورشیدی. سامانه فتوولتایی (PV) تنها ۰/۵۱٪ از کل تولید انرژی تجدیدپذیر کانادا را تأمین می‌کند، اگرچه این رقم رو به افزایش است و ظرفیت نصب شده کل انرژی خورشیدی در سال ۲۰۱۶ به ۲۶۶۲ مگاوات رسید. پتانسیل انرژی خورشیدی فتوولتایی در سراسر کانادا متفاوت است و بیشترین تابش خورشیدی در قسمت‌های جنوبی مناطق چمن‌زار و کمترین آن در نواحی شمالی و مناطق ساحلی قرار دارد. مزایای استفاده از انرژی خورشیدی شامل نبود انتشار آلاینده‌های زیان‌آور و طول عمر بالای تجهیزات
آلاینده‌های زیان‌آور و طول عمر بالای تجهیزات (حدود ۲۵ سال) است. معایب استفاده از انرژی خورشیدی شامل ردپای زیست‌محیطی بالا در مناطق با تابش کمتر که منجر به تخریب زیستگاه‌ها می‌شود و ناتوانی در ذخیره انرژی برای دوره‌های طولانی است. وابستگی به نور خورشید برای تولید برق در مناطق شمالی به‌دلیل کوتاهی ساعات روز و پوشش ابری در زمستان دشوار است. هزینه متوازن استفاده از انرژی خورشیدی در حال حاضر تقریباً ۲۳ سنت به ازای هر کیلووات ساعت است. کانادای جنوبی منابع فراوانی از انرژی خورشیدی دارد که بیشترین منابع در جنوب
از انرژی خورشیدی دارد که بیشترین منابع در جنوب ساسکاچوان، آلبرتا، منیتوبا و انتاریو یافت می‌شود. با ظرفیت نصب شده ۱۲۱۰ مگاوات پیک (MWp) در سال ۲۰۱۳، کانادا در رتبه ۱۵ جهان قرار داشت. انتاریو برنامه‌ای برای کنار گذاشتن زغال‌سنگ و ترویج منابع تجدیدپذیر دارد که منجر به ساخت بسیاری از نیروگاه‌های فتوولتایی در مقیاس صنعتی شده است. نیروگاه ۹۷ مگاواتی نیروگاه فتوولتایی سارنیا واقع در سارنیا، انتاریو، می‌تواند بیش از ۱۲٬۰۰۰ خانه را تأمین برق کند و در اکتبر ۲۰۱۰ بزرگ‌ترین مزرعه خورشیدی جهان بود. نیروگاه‌های دیگر
مزرعه خورشیدی جهان بود. نیروگاه‌های دیگر شامل نیروگاه ۲۳٫۴ مگاواتی Arnprior Solar Generating Station و مزرعه خورشیدی ۶۸ مگاواتی در سو سنت‌ماری هستند. تا سال ۲۰۰۹، کاربردهای اصلی فناوری‌های انرژی خورشیدی در کانادا، سیستم‌های انرژی حرارتی خورشیدی برای گرمایش، آب‌گرم‌کن خورشیدی و خشک کردن محصولات کشاورزی و چوب بود. در سال ۲۰۰۱ بیش از ۱۲٬۰۰۰ سیستم آب‌گرم‌کن خورشیدی مسکونی و ۳۰۰ سیستم خورشیدی تجاری/صنعتی در حال استفاده بودند. این سیستم‌ها در حال حاضر بخش کوچکی از مصرف انرژی کانادا را تشکیل می‌دهند. کانادا دارای
مصرف انرژی کانادا را تشکیل می‌دهند. کانادا دارای مناطق گسترده‌ای با جمعیت کم و دورافتاده است. سلول‌های فتوولتائیک (PV) به‌طور فزاینده‌ای به عنوان واحدهای مستقل و عمدتاً برای تولید برق خارج از شبکه جهت تأمین برق خانه‌های دورافتاده، تجهیزات مخابراتی، پایش خطوط لوله نفت و دستگاه‌های ناوبری استفاده می‌شوند. بازار PV کانادا رشد کرده و شرکت‌های کانادایی ماژول‌های خورشیدی، کنترل‌کننده‌ها، پمپ‌های آب تخصصی، یخچال‌های با بازدهی بالا و سیستم‌های روشنایی خورشیدی تولید می‌کنند. یکی از مهم‌ترین کاربردهای سلول‌های PV در
می‌کنند. یکی از مهم‌ترین کاربردهای سلول‌های PV در جوامع شمالی است که بسیاری از آنها به دلیل هزینه بالای گازوئیل برای تولید برق وابسته هستند. از دهه ۱۹۷۰ دولت فدرال و صنعت به توسعه فناوری‌های خورشیدی در این جوامع تشویق کرده‌اند. برخی از این تلاش‌ها بر استفاده از سیستم‌های هیبریدی متمرکز بوده که برق را به صورت ۲۴ ساعته تأمین می‌کنند، به طوری که در زمان وجود نور خورشید از انرژی خورشیدی و در مواقع دیگر از منبع انرژی دیگری استفاده می‌شود. هیئت انرژی ملی کانادا انتظار دارد تا سال ۲۰۴۰، انرژی خورشیدی ۱/۲٪ و انرژی
دارد تا سال ۲۰۴۰، انرژی خورشیدی ۱/۲٪ و انرژی باد ۹/۵٪ از برق کشور را تأمین کنند. انرژی کشاورزی-خورشیدی در کانادا. انرژی کشاورزی-خورشیدی (Agrivoltaics) در کانادا به عنوان روشی نویدبخش برای ترکیب تولید انرژی خورشیدی با کشاورزی مورد توجه قرار گرفته است. این روش امکان نصب پنل‌های خورشیدی بر روی زمین‌های کشاورزی را بدون توقف رشد محصولات یا چرای دام فراهم می‌کند. این رویکرد راه حلی برای تعارضات استفاده از زمین ارائه می‌دهد و استفاده دوگانه از همان فضا را ممکن می‌سازد. مطالعات اخیر نشان داده‌اند که نصب پنل‌های
مطالعات اخیر نشان داده‌اند که نصب پنل‌های خورشیدی تنها بر روی ۱٪ از زمین‌های کشاورزی کانادا می‌تواند بین یک چهارم تا بیش از یک سوم کل نیازهای برق کشور را تأمین کند. استان‌هایی مانند آلبرتا، ساسکاچوان و انتاریو به دلیل داشتن وسعت زیاد زمین‌های کشاورزی و سطوح مناسب تابش نور خورشید، پتانسیل بالایی دارند. انرژی کشاورزی-خورشیدی همچنین اهداف کانادا برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای و افزایش استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر را حمایت می‌کند. انرژی بادی. انرژی بادی حدود ۴/۶٪ از کل ظرفیت انرژی‌های تجدیدپذیر کانادا را
۴/۶٪ از کل ظرفیت انرژی‌های تجدیدپذیر کانادا را تشکیل می‌دهد و مکان‌های مناسبی برای بهره‌برداری از انرژی باد در سراسر کشور وجود دارد؛ ظرفیت نصب شده انرژی بادی در کانادا برابر با ۱۲٬۲۳۹ مگاوات است. تولید انرژی بادی هیچ‌گونه انتشار گاز گلخانه‌ای ندارد و هزینه سوخت آن صفر است. در جوامع دورافتاده کانادا، پروژه‌های سیستم‌های ترکیبی باد-دیزل طی ۲۵ سال گذشته موفقیت محدودی داشته‌اند. این محدودیت عمدتاً به دلیل هزینه‌های بالای نصب، نگهداری و لجستیک حمل و نقل در تأمین برق برای مناطق دورافتاده است. مکان‌های ایده‌آل
برق برای مناطق دورافتاده است. مکان‌های ایده‌آل برای توربین‌ها بر اساس سرعت باد در مناطقی است که ممکن است نزدیک یا دور از خطوط برق محلی باشند. در صورت نبود خطوط انتقال نزدیک، خطوط جدید برای اتصال به شبکه برق محلی لازم است که هزینه کلی را افزایش می‌دهد. هزینه سطحی‌شده انرژی بادی تقریباً ۱۳ سنت به ازای هر کیلووات‌ساعت است. تا دسامبر ۲۰۱۷، ظرفیت تولید انرژی بادی ۱۲٬۲۵۲ مگاوات بوده که حدود ۶٪ از ظرفیت کل انرژی الکتریکی در کانادا را شامل می‌شود. در سال ۲۰۰۹، انجمن انرژی بادی کانادا، به عنوان گروه فشار صنعت باد،
انرژی بادی کانادا، به عنوان گروه فشار صنعت باد، استراتژی آینده‌ای را برای رسیدن به ظرفیت ۵۵ گیگاوات تا سال ۲۰۲۵ تدوین کرد که معادل تأمین ۲۰٪ از نیازهای انرژی کشور است. مدیرعامل شرکت Greengate Power مستقر در کلگری، دن بالابان، که همچنین یکی از بنیان‌گذاران Business Renewables Centre Canada است، گفته است که کانادا باید سالانه ۵٫۵ گیگاوات ظرفیت جدید باد و خورشیدی بسازد تا به هدف «خنثی‌سازی کربن تا سال ۲۰۵۰» برسد. او در سال ۲۰۲۲ اظهار داشت که کانادا «هنوز به هیچ وجه در مسیر رسیدن به این هدف نیست.» با اطمینان
وجه در مسیر رسیدن به این هدف نیست.» با اطمینان مالی حاصل از قراردادهای آمازون، شرکت Greengate Power دارای بزرگ‌ترین مزرعه بادی کانادا است، به گفته "The Narwhal". بادهای مداوم و قوی از دامنه‌های پایکوهی راکی در جنوب غرب آلبرتا باعث می‌شوند توربین‌ها انرژی بیشتری نسبت به سایر مناطق تولید کنند. انرژی زمین‌گرمایی. منابع زمین‌گرمایی با دمای پایین می‌توانند برای گرمایش خانگی استفاده شوند، اما برای تولید برق با استفاده از انرژی زمین‌گرمایی، دماهای بسیار بالا (&gt;۱۵۰ درجه سانتی‌گراد) لازم است. مناطق دارای پتانسیل
درجه سانتی‌گراد) لازم است. مناطق دارای پتانسیل بیشتر، در غرب و شمال کانادا قرار دارند. اگرچه هزینه‌های بهره‌برداری و نگهداری پایین است، هزینه‌های اولیه سرمایه‌گذاری بالا است، بنابراین تقاضای زیادی برای انرژی تولیدشده لازم است. اکثر ذخایر پتانسیل‌دار با دمای بالا در کانادا یا فاقد سیال حامل هستند یا نفوذناپذیر بوده و اغلب در مناطق دورافتاده و بدون دسترسی به شبکه برق قرار دارند. کانادا در حال حاضر ظرفیت نصب شده ۱۶۷ مگاوات برای اهداف گرمایشی دارد. تا سال ۲۰۱۸، هیچ واحد تولید برق زمین‌گرمایی نصب شده‌ای در
هیچ واحد تولید برق زمین‌گرمایی نصب شده‌ای در کانادا وجود نداشت. زیست‌انرژی. زیست‌انرژی منبعی از انرژی تجدیدپذیر است که از مواد آلی مختلفی به نام زیست‌توده استفاده می‌کند. زیست‌توده شامل هر ماده زیستی در حالت مایع، جامد یا گاز است که محصول مستقیم یا غیرمستقیم فتوسنتز باشد. این مواد شامل: ضایعات چوب، زباله‌های جامد شهری، کودها، مواد کشاورزی، زباله‌های خانگی جداشده و لجن فاضلاب، جریان‌های ضایعات و همچنین مواد باقیمانده در صنایع جنگلداری و مرتبط هستند. با این حال، رایج‌ترین زیست‌توده استفاده‌شده چوب است؛
این حال، رایج‌ترین زیست‌توده استفاده‌شده چوب است؛ ضایعات چوب برای تولید گرما در کارخانه‌ها، ایجاد بخار برای تولید برق و همچنین برای گرمایش آب و فضا استفاده می‌شود. کانادا در موقعیتی خوش‌شانس قرار دارد، زیرا مقدار زیادی محصول زیست‌توده (عمدتاً از صنعت جنگلداری) در اختیار دارد. این منبع انرژی تجدیدپذیر در صنعت کانادا رو به رشد است و مشاغل جدید متعددی ایجاد کرده تا جایگزین مشاغل سنتی مرتبط با جنگلداری شود. علاوه بر این، پس از کاهش شدید صنعت کاغذ و خمیر کاغذ در ۲۰ سال گذشته، انرژی زیستی به بخش جدایی‌ناپذیری از
۲۰ سال گذشته، انرژی زیستی به بخش جدایی‌ناپذیری از بخش انرژی‌های تجدیدپذیر کانادا تبدیل شده است. در سال ۲۰۱۴، کانادا در مجموع ۷۰ نیروگاه انرژی زیستی با ظرفیت ۲۰۴۳ مگاوات (همان‌طور که در جدول زیر آمده است) داشت که تمرکز اصلی بر روی زیست‌توده چوب بود. علاوه بر این، مجموع ۸٫۷ گیگاوات‌ساعت (GWh) برق با استفاده از چوب، پسماند زیست‌تجزیه‌پذیر، پسماند جامد شهری و گاز دفن زباله تولید شد؛ این موضوع بیشتر در مناطقی که صنایع جنگلداری هنوز فعال هستند، مانند بریتیش کلمبیا، انتاریو، استان کبک، آلبرتا و نیوبرانزویک مشاهده
انتاریو، استان کبک، آلبرتا و نیوبرانزویک مشاهده شده است. زیست‌سوخت. زیست‌سوخت اصطلاحی است که معمولاً برای توصیف انرژی‌های زیستی مایع به کار می‌رود و نوعی انرژی تجدیدپذیر است که از مواد زیستی تولید می‌شود. زیست‌توده حاصل از پسماندهای کشاورزی و محصولات زراعی عمدتاً برای تولید زیست‌سوخت استفاده می‌شود. زیست‌سوخت‌ها را می‌توان به دو دسته بر اساس منبعشان تقسیم کرد: زیست‌سوخت‌های اولیه که از مواد طبیعی و فرآوری‌نشده مانند تراشه‌های چوب تولید می‌شوند و زیست‌سوخت‌های ثانویه که از منابع اولیه پردازش‌شده ساخته
ثانویه که از منابع اولیه پردازش‌شده ساخته شده‌اند تا در کاربردهای گسترده‌تری به کار روند (مثلاً اتانول). کانادا به عنوان یکی از تولیدکنندگان اصلی زیست‌سوخت در جهان شناخته می‌شود. کانادا سالانه بیش از ۲۵۰ میلیون لیتر زیست‌سوخت تولید می‌کند. در سال‌های اخیر دولت کانادا شروع به تأمین مالی تحقیقات و توسعه تولید زیست‌سوخت کرده است. در سال ۲۰۱۰، با هماهنگی بین دولت فدرال و استان‌ها، الزام ۵٪ زیست‌سوخت اجرا شد. وزارت کشاورزی کانادا نیز از این بخش حمایت مالی کرده و مبلغ ۱۰ میلیون دلار کانادا را از طریق برنامه
و مبلغ ۱۰ میلیون دلار کانادا را از طریق برنامه فرصت‌های زیست‌سوخت برای تولیدکنندگان (BOPI) اختصاص داده است. این بودجه به توسعه‌دهندگان کمک می‌کند تا سرمایه لازم برای آغاز پروژه‌های زیست‌سوخت را در سراسر کشور فراهم کنند. امروزه، تولید انرژی‌های تجدیدپذیر مانند زیست‌سوخت‌ها سالانه ۲ میلیارد دلار کانادا به اقتصاد کشور کمک می‌کند. در سال ۲۰۱۱، سوخت‌های فسیلی بخش عمده‌ای از مصرف انرژی کانادا را تشکیل می‌دادند. نفت و گاز طبیعی ۵۶٫۲٪ از کل مصرف انرژی کشور را شامل می‌شدند. کاهش منابع انرژی غیرقابل تجدید و افزایش
می‌شدند. کاهش منابع انرژی غیرقابل تجدید و افزایش هزینه‌های آن، کانادا را به سمت یافتن جایگزین‌های پایدار و دوستدار محیط‌زیست سوق داده است. زیست‌سوخت‌ها در مقایسه با سوخت‌های سنتی مزایای متعددی دارند. زیست‌سوخت‌ها انتشار گاز گلخانه‌ای (GHGs) را کاهش داده و همچنین وابستگی به سوخت‌های فسیلی را کم می‌کنند. کانادا با توجه به بخش کشاورزی قوی خود که می‌تواند مقادیر قابل توجهی ماده اولیه زیست‌سوخت تولید کند، موقعیت خوبی برای تبدیل شدن به یکی از تولیدکنندگان برتر زیست‌سوخت در جهان دارد، اگرچه شروع نسبتاً آهسته‌ای
در جهان دارد، اگرچه شروع نسبتاً آهسته‌ای در تولید زیست‌سوخت داشته است. کانادا سالانه حدود ۱٫۴ هکتومتر اتانول تولید می‌کند. اجرای قانون حفاظت محیط زیست توسط دولت کانادا در سال ۲۰۰۸ ایجاب می‌کند که بنزین کشور حداقل شامل ۵٪ زیست‌سوخت باشد. همچنین الزامات دیگری وجود دارد که حداقل ۲٪ محتوای زیست‌دیزل در دیزل و نفت گرمایشی را مقرر کرده‌اند. این موضوع نیازمند تولید حداقل ۲ هکتومتر اتانول در سال است و بنابراین در سال‌های آینده افزایش قابل توجهی در تولید اتانول را به دنبال خواهد داشت. این به معنای تولید ۱٫۹ میلیارد
دنبال خواهد داشت. این به معنای تولید ۱٫۹ میلیارد لیتر اتانول بیشتر برای پاسخگویی به تقاضا خواهد بود. اتانول در کانادا عمدتاً از غلات تولید می‌شود. ذرت و گندم تقریباً تمام تولید اتانول را تشکیل می‌دهند. استان کبک در حال تغییر مسیر از اتانول تولید شده از ذرت به اتانول سلولزی تولید شده از جنگل‌ها و پسماندهای خانگی است. دولت فدرال برنامه توسعه اتانول را از سال ۲۰۰۸ آغاز کرد تا تولید آن را در سراسر کشور رونق بخشد. یارانه‌هایی به تولیدکنندگان داده شد تا آنها را به ادامه تولید اتانول و کاهش انتشار گازهای
را به ادامه تولید اتانول و کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای ترغیب کند. توسعه‌های بخش زیست‌سوخت تأثیرات مهمی بر اقتصاد کانادا، به ویژه بخش کشاورزی، در سال‌های آتی خواهد داشت، طبق نویسندگان کتابی در سال ۲۰۰۹ با عنوان "Biofuels-- at what cost?", که به دلیل نگرانی‌های زیست‌محیطی مانند مصرف آب، استفاده از زمین و از دست رفتن زیستگاه و رواناب نیتروژن، به یارانه‌های چند میلیارد دلاری دولت انتقاد کرده‌اند. نویسندگان نسبت به بررسی‌های دوسالانه دولت دربارهٔ تأثیرات زیست‌محیطی تولید زیست‌سوخت‌ها نیز تردید دارند. آنها
تولید زیست‌سوخت‌ها نیز تردید دارند. آنها پیشنهاد می‌دهند که خودروی برقی و موتورهای با کارایی بالاتر گزینه‌های بهتری نسبت به استفاده از زیست‌سوخت‌ها هستند.
سارگیس گریگوریان (؛ ؛ ) یک بازیگر و مجری تلویزیونی اهل ارمنستان است. وی از سال ۲۰۰۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی‌نامه. وی درئ۱۹ دسامبر ۱۹۷۹ در ایروان به دنیا آمد و از دبیرستان شماره ۱۲۹ گای ایروان (۱۹۹۶) و انستیتو دولتی سینما و تئاتر ایروان (۲۰۰۵) فارغ‌التحصیل شد. گزیده فیلمشناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به وروگایت (۲۰۰۷) اشاره کرد.
استعمار اقیانوس (همچنین استعمار آبی یا تصرف اقیانوس) به استثمار، سکونت یا ادعای ارضی اقیانوس و پوسته اقیانوسی گفته می‌شود. استعمار اقیانوس به عنوان شکلی از استعمار و استعمارگرایی به‌طور انتقادی شناسایی شده است، به ویژه با توجه به رشد استثمارگرانه و مخرب اقتصاد آبی در توسعه اقیانوس، مانند استخراج معادن در اعماق دریا، درخواست‌هایی برای عدالت آبی مطرح شده است. استعمار اقیانوس به عنوان سکونتگاه‌های اقیانوسی، یا سکونتگاه‌های دریایی، که به گسترش سکونتگاه انسانی به اقیانوس گفته می‌شود، به عنوان «استعمارگری فنی»
به اقیانوس گفته می‌شود، به عنوان «استعمارگری فنی» مهاجران در دریا شناخته شده است. پیشنهاد شده است که چنین سکونتگاه‌هایی با سکوهای اقامتی شناور، مانند کشتی‌های کروز بسیار بزرگ یا جزایر مصنوعی، با ایجاد سکوهای ساحلی، یا با زیستگاه‌های زیر آب، با استفاده از ساخت و ساز دریایی، ایجاد شوند، و استدلال‌هایی برای سازه‌های شناور وجود دارد، زیرا آنها عموماً کمتر تحت تأثیر بلایای طبیعی قرار می‌گیرند. اگرچه سکونت در اقیانوس با ساخت سازه‌های مصنوعی در محیط‌های آبی می‌تواند برای بوم‌سازگان دریایی نیز مخرب باشد. ادعاهای
برای بوم‌سازگان دریایی نیز مخرب باشد. ادعاهای ارضی یکی دیگر از مسائل بین‌المللی است که همچنان ادامه دارد و کشورهای مستقل از طریق توسعه و ادعای مالکیت جزایر کنترل نشده، مانند دریای چین جنوبی و شهرک‌های اقیانوسی که احتمالاً منجر به تشکیل کشورهای مستقل می‌شوند، ادعاهای خود را مطرح می‌کنند. استعمار اقیانوس مورد حمایت قرار گرفته و با استعمار فضا مقایسه شده است، به ویژه به عنوان زمینه‌ای برای اثبات دومی. به‌طور خاص، مسئله حاکمیت ممکن است شباهت‌های زیادی بین استعمار اقیانوس و فضا داشته باشد؛ تعدیل زندگی اجتماعی
اقیانوس و فضا داشته باشد؛ تعدیل زندگی اجتماعی در شرایط سخت به‌طور مشابه در مورد اقیانوس و فضا اعمال می‌شود؛ و بسیاری از فناوری‌ها ممکن است در هر دو محیط کاربرد داشته باشند. قانون. قانون دریاها که در نیمه دوم قرن بیستم به صورت بین‌المللی مورد مذاکره قرار گرفت، بیان می‌کند که اقیانوس «میراث مشترک بشریت» است. از این رو، نیاز به یک رژیم نظارتی بین‌المللی شناسایی و برای آن مذاکره شده است. از آنجایی که اقیانوس به عنوان یک مخزن آینده‌نگر خوش‌بینانه از نظر فناوری برای رشد اقتصادی دیده می‌شد، مدلی از بهره‌برداری
برای رشد اقتصادی دیده می‌شد، مدلی از بهره‌برداری مشترک بین‌المللی از طریق نهادی به نام «اینترپرایز» با دیدگاه‌های بهره‌برداری تجاری خصوصی در تضاد بود. علاوه بر این بُعد اقتصادی، ملاحظات حفاظت از محیط زیست، درخواست‌هایی برای حقوق طبیعت برای اقیانوس ایجاد کرده است. فناوری‌های ساخت و ساز. زیر آب. زیستگاه‌های زیر آب نمونه‌هایی از سازه‌های زیر آب هستند. سازه‌های غوطه‌ور، کشتی‌های غرق‌شده و هوابندی هستند که یا در موقعیت میانی قرار می‌گیرند یا به کف اقیانوس متصل می‌شوند و یک کلان‌شهر زیرآبی برای سکونت و تجارت
می‌شوند و یک کلان‌شهر زیرآبی برای سکونت و تجارت ایجاد می‌کنند. پروژه‌ای برای ساخت خانه‌های کف دریا، به همراه استراحتگاه‌ها و هتل‌های لوکس است. شهر مارپیچ اقیانوسی یک پروژه ژاپنی ۲۶ میلیارد دلاری است که تحقیقات و طراحی آن در حال انجام است تا به‌طور بالقوه ۵۰۰۰ نفر را در خود جای دهد؛ این امر ممکن است تا سال ۲۰۳۰ به واقعیت تبدیل شود. احیای زمین. احیای زمین فرایند جابجایی سنگ یا قرار دادن سیمان در بستر دریا، اقیانوس یا رودخانه برای گسترش یا ایجاد منطقه جدیدی از زمین قابل سکونت در اقیانوس است. این فرایند شامل
زمین قابل سکونت در اقیانوس است. این فرایند شامل ایجاد یک پایه محکم در کف دریا و ساخت و ساز بیشتر روی آن با موادی مانند خاک رس، شن و ماسه و خاک برای تشکیل یک ساختار جدید جزیره مانند در بالای سطح آب است. بنابراین، با استفاده از این فضای دست‌نخورده برای کاربردهای «مولدتر»، منطقه را برای توسعه بالقوه گسترش می‌دهد و از ساخت ساختمان‌ها یا سایر توسعه‌های شهری لازم در پاسخ به فعالیت‌های انسانی پشتیبانی می‌کند. این تکنیک استعمار اقیانوس، از نظر برنامه‌ریزی و اجرا، پیشرفته‌ترین تکنیک است. مثال‌ها. پالم جمیرا. پالم
پیشرفته‌ترین تکنیک است. مثال‌ها. پالم جمیرا. پالم جمیرا جزیره اصلی از سه جزیره مصنوعی در دبی، امارات متحده عربی است که قرار است ساخته شود. این نام به دلیل شباهت آن به درخت نخل از نمای هوایی است و هم از نظر فرهنگی و هم از نظر نمادین به این شهر ساحلی مربوط می‌شود. این پروژه احیای زمین در سال ۲۰۰۱ آغاز شد و شامل جابجایی ۹۴ میلیون متر مکعب شن و ۵٫۵ میلیون متر مکعب سنگ در آب‌های خلیج فارس بود تا امکان توسعه ویلاهای لوکس ساحلی را برای اهداف مسکونی و تجاری فراهم کند. فرودگاه بین‌المللی کانسای. فرودگاه بین‌المللی
فرودگاه بین‌المللی کانسای. فرودگاه بین‌المللی کانزای واقع در خلیج اوساکا، ژاپن، در سال ۱۹۸۷ به دلیل ازدحام بیش از حد در فرودگاه اوساکا که در همان نزدیکی بود، تأسیس شد. توسعه‌دهندگان اظهار داشتند که زمین کوهستانی ژاپن برای توسعه فضای مسطح مورد نیاز برای یک فرودگاه مساعد نیست، و بنابراین یک جزیره مصنوعی در خلیج، با یک پل ارتباطی برای پشتیبانی از ورود و خروج مسافران و بار، توسعه دادند. خلیج پورتیه. خلیج پورتیه یک منطقه اکولوژیکی است که در سواحل موناکو امتداد یافته و برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای در این
یافته و برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای در این منطقه طراحی شده است. ۱۲۵ پروژه توسعه چند متری در سال ۲۰۱۱ دوباره آغاز شد و قصد دارد یک هکتار فضا برای خرده‌فروشی، پارک‌ها، دفاتر، آپارتمان‌ها و ویلاهای خصوصی فراهم کند تا از جمعیت رو به رشد کشور پشتیبانی کند. سازه‌های شناور. سازه‌های شناور بسیار بزرگ (VLFS) یا سازه‌های ساحلی سکوهایی روی پانتون‌ها هستند که برای شناور شدن روی سطح اقیانوس یا دریا و اسکان ساکنان دائمی طراحی شده‌اند. آنها مساحت زیادی دارند و طوری طراحی شده‌اند که به یک دولت خاص وابسته نباشند،
طراحی شده‌اند که به یک دولت خاص وابسته نباشند، بلکه از طریق خوشه‌هایی از سازه‌های شناور، جوامع خود را تشکیل دهند. این نوع فناوری فقط در حد نظریه‌پردازی است و هنوز توسعه نیافته است، با این حال، شرکت‌های مختلفی برنامه‌های سرمایه‌گذاری در این زمینه را در دست اجرا دارند.
دفتر بدون کاغذ (یا دفتر بدون کاغذ) یک محیط کاری است که در آن استفاده از کاغذ حذف شده یا به میزان قابل توجهی کاهش یافته است. این کار با تبدیل اسناد و سایر اوراق به شکل دیجیتال انجام می‌شود، فرآیندی که به عنوان دیجیتالی‌سازی شناخته می‌شود. طرفداران ادعا می‌کنند که «بدون کاغذ بودن» می‌تواند در هزینه‌ها صرفه‌جویی کند، بهره‌وری را افزایش دهد، در فضا صرفه‌جویی کند، به اشتراک‌گذاری سندپردازی و اطلاعات را آسان‌تر کند، اطلاعات شخصی را ایمن‌تر نگه دارد و به محیط زیست کمک کند. این مفهوم را می‌توان به ارتباطات خارج از
کمک کند. این مفهوم را می‌توان به ارتباطات خارج از دفتر نیز تعمیم داد. تعریف و تاریخچه. «دنیای بدون کاغذ» شعار یک روزنامه‌نگار بود که قصد داشت دفتر کار آینده را توصیف کند. این امر با رواج ترمینال‌های کامپیوتری نمایشگر ویدیویی مانند آی‌بی‌ام ۲۲۶۰ محصول ۱۹۶۴ تسهیل شد. پیش‌بینی اولیه در مورد دفتر کار بدون کاغذ در مقاله‌ای در "بلومبرگ بیزنس‌ویک" در سال ۱۹۷۵ ارائه شد. ایده این بود که اتوماسیون اداری، کاغذ را برای کارهای روزمره مانند ثبت سوابق و حسابداری زائد می‌کند و با معرفی رایانه شخصی به شهرت رسید. در حالی که
و با معرفی رایانه شخصی به شهرت رسید. در حالی که پیش‌بینی وجود یک کامپیوتر شخصی روی هر میز به طرز چشمگیری پیشگویانه بود، «دفتر کار بدون کاغذ» این‌طور نبود. در سال ۱۹۸۳، شرکت مایکروسافت تلاش کرد تا عبارت «دفتر بدون کاغذ» را به عنوان علامت تجاری خود ثبت کند، اما در سال ۱۹۸۴ از این درخواست صرف نظر کرد. در سال ۲۰۱۹، یک تحلیلگر در نیوزیلند پیشنهاد کرد که هدف مناسب‌تر برای یک دفتر کار می‌تواند «کم‌مصرف» شدن به جای «بدون کاغذ» باشد. در سال ۲۰۲۲، مدیرعامل فاکسیت، چشم‌انداز شرکت خود از «دفتر کار بدون کاغذ» را به
چشم‌انداز شرکت خود از «دفتر کار بدون کاغذ» را به عنوان مزایای اقتصادی و همچنین پایداری به بازار عرضه کرد. طبق یک تخمین، استفاده جهانی از کاغذ اداری از سال ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۰ بیش از دو برابر شده است. این امر به افزایش سهولت تولید اسناد و استفاده گسترده از ارتباطات الکترونیکی نسبت داده شد، که منجر به دریافت تعداد زیادی سند چاپی توسط کاربران شد. در سال ۲۰۱۴، یک تحلیلگر در ایالات متحده ادعا کرد که «ما در واقع در حال افزایش استفاده از کاغذ هستیم و نرخ رشد سالانه میزان کاغذ تولید شده توسط یک شرکت به‌طور متوسط ۲۵ درصد
کاغذ تولید شده توسط یک شرکت به‌طور متوسط ۲۵ درصد است. هر روز، حدود ۱ میلیارد فتوکپی تهیه می‌شود.» در سال ۲۰۲۴، آژانس حفاظت محیط زیست ایالات متحده آمریکا تخمین زد که «هر آمریکایی به‌طور متوسط سالانه بیش از ۷۰۰ پوند کاغذ مصرف می‌کند - بالاترین رقم مصرف سرانه کاغذ در سراسر جهان. در ۲۰ سال گذشته، مصرف محصولات کاغذی در ایالات متحده به ۲۰۸ میلیون تن (از ۹۲ میلیون تن) رسیده است که رشدی ۱۲۶ درصدی را نشان می‌دهد.» برخی معتقدند که کاغذ همیشه جایگاه خود را خواهد داشت زیرا کاربردهای متفاوتی نسبت به صفحات نمایش دارد،
زیرا کاربردهای متفاوتی نسبت به صفحات نمایش دارد، برای مثال با قابلیت دسترسی مطمئن‌تر. تأثیر زیست‌محیطی کاغذ. در ایالات متحده آمریکا، طی دوره ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۰، میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای حوزه ۱ و ۲ از هر تن تولید «محصولات کاغذی و چوبی» ۲۴٫۱ درصد کاهش یافته است. پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۳۰، بهبودهای قابل توجه بیشتری در شدت کربن صنعت کاغذ و محصولات چوبی ایجاد شود. در سال ۲۰۲۴، آژانس حفاظت محیط زیست ایالات متحده آمریکا (EPA) اظهار داشت که «مصرف کاغذ تأثیرات زیست‌محیطی و بهداشت عمومی دارد. صنعت خمیر و کاغذ
زیست‌محیطی و بهداشت عمومی دارد. صنعت خمیر و کاغذ پنجمین مصرف‌کننده بزرگ انرژی است که ۴٪ از کل مصرف انرژی جهان را تشکیل می‌دهد. سهم کاغذ در زباله‌های جامد شهری از نظر وزنی ۳۵٪ است.» در سال ۲۰۰۳، مؤسسه بین‌المللی محیط زیست و توسعه خاطرنشان کرد که «دو دیدگاه کاملاً متضاد در مورد مصرف کاغذ وجود دارد. به‌طور کلی، کسب‌وکارها استدلال می‌کنند که استفاده از کاغذ می‌تواند از نظر زیست‌محیطی کارآمد باشد و نباید هیچ محدودیتی برای مصرف آن تعیین شود. از سوی دیگر، گروه‌های زیست‌محیطی و اجتماعی استدلال می‌کنند که چنین
زیست‌محیطی و اجتماعی استدلال می‌کنند که چنین بهره‌وری زیست‌محیطی می‌تواند مفید باشد، اما این برای پاسخ به برخی از خواسته‌های اخلاقی برای بهره‌برداری محدود از منابع طبیعی جهان کافی نخواهد بود.» تأثیر زیست‌محیطی لوازم الکترونیکی. یک محیط کاری بدون کاغذ نیازمند زیرساختی از قطعات الکترونیکی است تا تولید، انتقال و ذخیره اطلاعات را امکان‌پذیر سازد. صنعتی که این اجزا را تولید می‌کند، یکی از کم‌ثبات‌ترین و آسیب‌رسان‌ترین بخش‌های جهان به محیط زیست است. فرایند تولید سخت‌افزار الکترونیکی شامل استخراج فلزات گرانبها و