payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نجات جان زن باردار انجام شود، و بعدها بر اساس قوانین جدید، این خطر برای زندگی زن شامل خطر خودکشی نیز شد. بااین‌حال، در سال ۲۰۱۸، متمم هشتم از طریق همه‌پرسی لغو شد. ایرلند در سال ۱۹۸۵ به کنوانسیون رفع همه اشکال تبعیض علیه زنان ملحق شد. قانون اقامتگاه و به‌رسمیت‌شناسی طلاق‌های خارجی سال ۱۹۸۶، تحمیل مکان زندگی زوج توسط مرد را لغو کرد. اشتغال. قانون منع کار زنان متأهل در سال ۱۹۲۴ در ایرلند وضع شد و زنان متأهل را از کار در بخش عمومی محروم مکرد. این قانون در سال ۱۹۷۳ لغو شد. قانون برابری در اشتغال سال ۱۹۷۷،
سال ۱۹۷۳ لغو شد. قانون برابری در اشتغال سال ۱۹۷۷، تبعیض جنسیتی در استخدام را تا حد زیادی ممنوع کرد. قانون برابری در اشتغال سال ۱۹۹۸، برابری جنسیتی در زمینه اشتغال را تقویت کرد. در ایرلند، نرخ اشتغال زنان در سال ۲۰۰۷ به ۶۰٫۶ درصد رسید، اما در سال ۲۰۰۹ به ۵۷٫۶ درصد کاهش یافت و طی سه سال بعد به ۵۵٫۲ درصد در سال ۲۰۱۲ رسید. بااین‌حال، در سال ۲۰۱۴ نرخ اشتغال زنان اندکی افزایش یافت و به ۵۵٫۹ درصد رسید. در سال ۲۰۱۳، مردان به‌طور متوسط ۳۹٫۲ ساعت در هفته در مشاغل پردرآمد کار می‌کردند، در حالی که این رقم برای زنان
کار می‌کردند، در حالی که این رقم برای زنان ۳۱٫۲ ساعت در هفته بود. ازدواج و طلاق. طلاق در قانون اساسی سال ۱۹۳۷ ممنوع شده بود. پیش از قانون حمایت از خانواده سال ۱۹۷۶، یک شوهر می‌توانست بدون رضایت یا حتی اطلاع همسرش، خانه خانوادگی را بفروشد یا به رهن بگذارد. پیش از سال ۱۹۸۱، مفهومی به نام «گفت‌وگوی کیفری» در ایرلند وجود داشت که به مرد اجازه می‌داد از هر شخصی که با همسرش رابطه جنسی داشت شکایت کند، حتی اگر آن رابطه با رضایت دو طرف انجام شده بود، مگر اینکه زوج از قبل جدا شده باشند و جدایی به دلیل شخص مورد شکایت
قبل جدا شده باشند و جدایی به دلیل شخص مورد شکایت رخ نداده باشد. در پرونده «"مورفی علیه دادستان کل"» در سال ۱۹۸۲، یک زوج متأهل با موفقیت علیه بندهای ۱۹۲ تا ۱۹۸ قانون مالیات بر درآمد سال ۱۹۶۷ که درآمد یک زن متأهل ساکن با همسرش را به‌عنوان درآمد شوهر برای اهداف مالیاتی محاسبه می‌کرد، اعتراض کردند و این قانون را مغایر قانون اساسی دانستند. پیشگیری از بارداری و سقط جنین. استفاده از وسایل پیشگیری از بارداری در جمهوری ایرلند در سال ۱۹۳۵ بر اساس قانون اصلاح قانون کیفری سال ۱۹۳۵ غیرقانونی اعلام شد. پرونده «"مک‌گی
کیفری سال ۱۹۳۵ غیرقانونی اعلام شد. پرونده «"مک‌گی علیه دادستان کل"» در سال ۱۹۷۳ در دیوان عالی ایرلند مطرح شد و به ماده ۴۱ قانون اساسی ارجاع داده شد. پرونده «"ایکس"» در سال ۱۹۹۲، یک پرونده مهم در دیوان عالی ایرلند بود که حق زنان ایرلندی برای سقط جنین را در صورتی که زندگی زن باردار به دلیل بارداری در خطر باشد، از جمله خطر خودکشی، به رسمیت شناخت. در سال ۱۹۹۲، متمم سیزدهم قانون اساسی ایرلند تصویب شد که اعلام کرد حفاظت از حق حیات جنین، آزادی سفر به خارج از کشور را محدود نمی‌کند. در سال ۱۹۹۳، اصلاحیه قانون سلامت
محدود نمی‌کند. در سال ۱۹۹۳، اصلاحیه قانون سلامت (برنامه‌ریزی خانواده)، فروش وسایل پیشگیری از بارداری در ایرلند را بدون نیاز به نسخه آزاد کرد. در سال ۲۰۱۲، مرگ ساویتا هالاپاناوار، چهار روز پس از یک سقط کامل، در تاریخ ۲۸ اکتبر در بیمارستان دانشگاه گالوی در ایرلند، منجر به اعتراضات گسترده در سراسر کشور شد که به هند، بریتانیا و بسیاری از کشورهای دیگر نیز گسترش یافت و خواستار بازنگری قوانین سقط جنین در ایرلند شدند. بخشی از این واکنش، دولت ایرلند را به معرفی قانون حفاظت از حیات در دوران بارداری در سال ۲۰۱۳
قانون حفاظت از حیات در دوران بارداری در سال ۲۰۱۳ واداشت که از ۱ ژانویه ۲۰۱۴ اجرایی شد. این قانون شرایط و فرآیندهایی را که سقط جنین در ایرلند می‌توانست به‌صورت قانونی انجام شود، تعریف کرد. بخش‌های مربوط به خودکشی از جنجالی‌ترین بخش‌های این لایحه بود. در سال ۲۰۱۳، اولین سقط جنین قانونی در ایرلند بر روی زنی انجام شد که یک بارداری غیرقابل‌ادامه ۱۸ هفته‌ای داشت و زندگی‌اش در خطر بود. در سال ۲۰۱۸، متمم هشتم قانون اساسی ایرلند که «جنین» را به‌عنوان موجودی دارای حق حیات برابر با «مادر» به رسمیت می‌شناخت، از طریق
حیات برابر با «مادر» به رسمیت می‌شناخت، از طریق همه‌پرسی لغو شد. کارزارهای فمینیستی نقش مهمی در نتیجه مثبت این همه‌پرسی ایفا کردند که به رأی اکثریت «آری» منجر شد. قانون سلامت (تنظیم خاتمه بارداری) سال ۲۰۱۸ که در سال ۲۰۱۹ اجرایی شد، شرایط و فرآیندهایی را که سقط جنین می‌تواند به‌صورت قانونی در ایرلند انجام شود، تعریف کرد. این قانون اجازه می‌دهد که خاتمه بارداری تا ۱۲ هفته انجام شود. سایر مسائل حقوق زنان. ایرلند در سال ۱۹۸۵ به کنوانسیون رفع همه اشکال تبعیض علیه زنان ملحق شد. قانون عدالت کیفری در سال ۲۰۱۲،
علیه زنان ملحق شد. قانون عدالت کیفری در سال ۲۰۱۲، ختنه اندام تناسلی زنان را در ایرلند ممنوع کرد. زنان در سیاست ایرلند. در سال ۱۹۹۰، مری رابینسون به‌عنوان اولین رئیس‌جمهور زن ایرلند انتخاب شد. رئیس‌جمهور زن دوم، مری مک آلیس بود که بین سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۱ در این مقام بود. در دسامبر ۲۰۰۸، سناتور ایوانا باچیک مراسمی را در مجلس لینستر ترتیب داد که طی آن از تمام زنانی که در طول سال‌ها در پارلمان ایرلند انتخاب شده بودند، تجلیل شد. از سال ۱۹۱۸ تاکنون، ۱۳۱ زن به پارلمان ایرلند راه یافته‌اند. در سال ۱۹۱۸، کنستانس
ایرلند راه یافته‌اند. در سال ۱۹۱۸، کنستانس مارکیویچ به‌عنوان اولین زن در مجلس عوام بریتانیا انتخاب شد، اما طبق سیاست تحریم حزب شین فین، کرسی خود را نپذیرفت و در سال ۱۹۱۹ به‌عنوان نماینده در دُیل اِرِن مشغول به کار شد. پس از انتخابات عمومی ایرلند در سال ۲۰۱۱ و بازنگری کابینه در سال ۲۰۱۴، چهار زن به‌عنوان وزیر کابینه منصوب شدند که بالاترین تعداد زنان در مناصب ارشد وزارتی در تاریخ ایرلند بود: جون برتون، فرانسیس فیتزجرالد، جن اوسالیوان و هدر هامفریز. تا سال ۲۰۲۴، چهار زن در کابینه حضور دارند. زنان در سیاست
۲۰۲۴، چهار زن در کابینه حضور دارند. زنان در سیاست ایرلند همچنان اقلیت کوچکی از دارندگان مناصب سیاسی را تشکیل می‌دهند. عوامل اصلی این وضعیت، نقش کاتولیسیسم سنتی در فرهنگ سیاسی ایرلند و تأثیر محلی‌گرایی در سیاست حزبی است. آن ماری اوبراین، زنان فعال در وزارت امور خارجه ایرلند مرتبط بین سال‌های ۱۹۲۳ تا ۱۹۷۶ را بررسی کرده و دریافته است که زنان در سازمان ملل فرصت‌های بیشتری داشته‌اند.
تالیا رایدر (انگلیسی: Talia Ryder؛ زادهٔ ۱۶ اوت ۲۰۰۲) یک بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. خواهر کوچکتر رایدر، میمی، حرفه‌ای به عنوان یک هنرپیشه موزیکال با ایفای نقش در فیلم ماتیلدا موزیکال دارد. تالیا در سال ۲۰۲۰ از دبیرستان فارغ التحصیل شد.
شرق شیرین (به انگلیسی: The Sweet East) یک فیلم جاده‌ای آمریکایی در سبک سینمای سوررئالیستی محصول سال ۲۰۲۳ به کارگردانی شان پرایس ویلیامز در اولین کارگردانی خود بر اساس فیلمنامه‌ای از نیک پینکرتون است. تالیا رایدر، ارل کیو، سایمون رکس، ایو ادبری، جرمی او. هریس، جیکوب الوردی و ریش شاه در این فیلم بازی می‌کنند. این فیلم دربارهٔ نوجوانی از کارولینای جنوبی است که دنیای گسترده‌تری را در یک ماجراجویی بی‌نظیر در ساحل شرقی ایالات متحده تجربه می‌کند. شرق شیرین اولین نمایش جهانی خود را در بخش دو هفته کارگردانان جشنواره
جهانی خود را در بخش دو هفته کارگردانان جشنواره فیلم کن در ۱۸ مه ۲۰۲۳ داشت. این فیلم در ۱ دسامبر ۲۰۲۳ توسط کمپانی یوتوپیا در ایالات متحده اکران شد.
مته سوفی زارتمن (۱۸۴۱–۱۹۲۵) پرستار دانمارکی بود. پس از درگذشت بنیان‌گذار مؤسسه شبان‌خواهران دانمارک، لوئیس کنرینگ، در سال ۱۸۹۱، زارتمن به عنوان خواهر ارشد این مؤسسه در کپنهاگ منصوب شد. او به دلیل گسترش شبکه شبان‌خواهران در دانمارک از طریق ایجاد خانه‌ها و مراکز مراقبتی جدید و همچنین افزودن نظریه به دوره‌های آموزشی پرستاری در یادها مانده است. اوایل زندگی. زارتمن در ۲۳ ژوئیه ۱۸۴۱ در وامن، در شمال غربی ویبورگ، متولد شد. او دختر یوهان هنریش زارتمن و همسرش ماری دوروتئا پولسن بود. او یکی از هفت فرزندی بود که در
دوروتئا پولسن بود. او یکی از هفت فرزندی بود که در خانه شبانی هاتینگ، نزدیک هورسنس، بزرگ شد. در این مؤسسه پدرش کشیش کلیسا بود. مانند پسرعمویش که یک نقاش با نام کریستیان زارتمن بود، به هنر علاقه داشت و در دوره‌های طراحی و نقاشی شرکت کرد. در سال ۱۸۵۵، هنگامی که خواهرش در بیمارستان فردریکس در کپنهاگ تحت عمل جراحی قرار داشت، سورن کیرکگور در همان بیمارستان درگذشت؛ این رویداد علاقه زارتمن را به این فیلسوف برانگیخت. او همچنین تحت تأثیر ایلیا فیبیگر، نخستین پرستار حرفه‌ای دانمارک، که در این بیمارستان کار می‌کرد،
حرفه‌ای دانمارک، که در این بیمارستان کار می‌کرد، قرار گرفت. پس از درگذشت مادرش در ۱۸۵۸، زارتمن تصمیم داشت حرفه‌ای را دنبال کند، اما پدرش او را متقاعد کرد که در خانه بماند و از خواهران کوچکترش مراقبت کند. در جریان جنگ دانمارک در سال ۱۸۶۴، خانه شبانی آن‌ها به شدت آسیب دید و این رویداد زارتمن را دچار رنجی کرد که هرگز به‌طور کامل از آن بهبود نیافت. اندکی پیش از درگذشت پدرش در ۱۸۶۷، او اجازه یافت که شبان‌خواهر شود. اما پیش از آن، چهار سال در آرهوس از دو کودک نابینا مراقبت کرد. حرفه پرستاری. در ۱۸۷۲، زارتمن
نابینا مراقبت کرد. حرفه پرستاری. در ۱۸۷۲، زارتمن آموزش خود را در مؤسسه شبان‌خواهران استراسبورگ آغاز کرد، نه در کپنهاگ، زیرا فکر می‌کرد که در آنجا درک بیشتری از درد ناشی از شکست دانمارک در جنگ خواهد یافت، چرا که آلزاس نیز در ۱۸۷۰ به آلمان ضمیمه شده بود. در دوران اقامتش در خارج، مدتی نیز در یک بیمارستان بزرگ در نوشتل کار کرد و مدتی را در مؤسسه شبان‌خواهران پاریس گذراند. اما وابستگی اصلی او به خانه مادر در استراسبورگ بود، جایی که در ۱۸۷۷ به عنوان شبان‌خواهر منصوب شد. در ۱۸۷۹، او به مؤسسه شبان‌خواهران کپنهاگ
شد. در ۱۸۷۹، او به مؤسسه شبان‌خواهران کپنهاگ اعزام شد و نقش کلیدی در آموزش خواهران جدید در حوزه پرستاری و اخلاق مسیحی ایفا کرد. یکی از نوآوری‌های مهم او افزودن نظریه پرستاری به دوره‌های آموزشی بود. او همچنین بر اهمیت رویکرد مذهبی تأکید داشت و از آموزه‌های پدرش بهره می‌برد. او به تدریج در میان دانشجویان محبوب شد و فضایی دلپذیرتر به مؤسسه بخشید. پس از درگذشت لوئیس کنرینگ در ۱۸۹۱، زارتمن به عنوان خواهر ارشد منصوب شد و شبکه شبان‌خواهران را در سراسر دانمارک از طریق ایجاد شعبه‌ها و مراکز مراقبتی جدید گسترش داد.
ایجاد شعبه‌ها و مراکز مراقبتی جدید گسترش داد. او همچنین ارتباطاتی را در اشلسویگ-هولشتاین حفظ کرد و اغلب خواهران دانمارکی‌زبان را برای آموزش رایگان به دانمارک دعوت می‌کرد. در دوره مدیریت او، تعداد خواهران از ۱۸۵ به ۳۰۰ نفر افزایش یافت. از سال ۱۹۰۳، او به‌طور نظام‌مند دوره‌های آموزشی پرستاری را بهبود بخشید و اینگبورگ شرودر را به عنوان رئیس آموزش منصوب کرد. تا سال ۱۹۱۳، این دوره‌ها عمدتاً رسمی شده بودند و دو سال به طول می‌انجامیدند که شش ماه آن به‌طور کامل به نظریه اختصاص داشت. پس از بازنشستگی در ۱۹۱۴، او به
نظریه اختصاص داشت. پس از بازنشستگی در ۱۹۱۴، او به خانه شبان‌خواهران در گنتوفته نقل مکان کرد و از هرگونه دخالت در کار جانشین خود، ویکتوریا ینسن، اجتناب کرد. در دوران بازنشستگی، چندین مقاله دربارهٔ لوئیس کنرینگ و همچنین خاطرات خود را نوشت که بعداً در "سالنامه مؤسسه شبان‌خواهران دانمارک" منتشر شدند. او در ۴ مه ۱۹۲۵ در منطقه فردریکسبرگ در کپنهاگ درگذشت و در گورستان پارک سولبیئرگ به خاک سپرده شد.
رامونا ویکتوریا اپیفانیا روفینا اوکامپو (؛ – ) نویسنده و روشنفکر اهل آرژانتین بود. او که بیشتر به عنوان مدافع مردم و همچنین ناشر مجله ادبی "سور" شناخته می‌شود، بشخصه نویسنده، منتقد و یکی از برجسته‌ترین زنان آمریکای جنوبی در زمان خود بود. خواهر او سیلوینا اوکامپو نیز نویسنده بود. او در سال‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۷۴ نامزد دریافت جایزه نوبل ادبیات شد. زندگی‌نامه. رامونا ویکتوریا اپیفانیا روفینا اوکامپو در بوئنوس آیرس در خانواده‌ای با سطح فرهنگی-اجتماعی بالا به دنیا آمد و در خانه زیر نظر یک معلم خصوصی تحصیل کرد. او بعداً
در خانه زیر نظر یک معلم خصوصی تحصیل کرد. او بعداً نوشت: «کتاب الفبایی که با آن خواندن را آموختم فرانسوی بود، و همچنین آن دستی که به من یاد داد چگونه آن حروف را روی کاغذ بکشم.» گاهی گفته می‌شود که او دانشجوی دانشگاه سوربن بود: دوریس مایر در صفحه ۳۹ کتاب زندگی‌نامه‌ای که درمورد اوکامپو نوشته، بیان می‌کند که در طول سفر خانواده در سال ۱۹۰۶–۱۹۰۷ به پاریس، همان سفری که در طی آن چهره‌اش توسط هنرمند فرانسوی پل سزار الو حکاکی شد، خانوادهٔ اوکامپو به ویکتوریای ۱۷ ساله، که «با چند ملازم همراهی می‌شد» اجازه شرکت در
که «با چند ملازم همراهی می‌شد» اجازه شرکت در چند کلاس درس در کالج فرانسه و دانشگاه سوربن را دادند. او به‌خصوص به یاد می‌آورد که از کلاس درس آنری برگسون در کالج فرانسه لذت برد. او هرگز در هیچ‌یک از این دو مرکز آموزشی ثبت نام نکرده بود. خانواده قدیمی سنتی و ثروتمند او از تحصیل رسمی برای زنان رویگردان بودند، بنابراین او تحصیل رسمی اندکی در بیرون خانه داشت. در سال ۱۹۱۲، اوکامپو با «برناندو دِ استرادا» (همچنین با نام موناکو استرادا) ازدواج کرد. این ازدواج با خوشبختی همراه نبود و سرانجام خوبی نداشت. این زوج در
همراه نبود و سرانجام خوبی نداشت. این زوج در سال ۱۹۲۰ از هم جدا شدند و اوکامپو رابطهٔ عشقی طولانی‌مدتی را با پسر عموی شوهرش «خولیان مارتینس» که یک دیپلمات بود آغاز کرد. در بوئنوس آیرس، او رکن اساسی صحنه روشنفکری دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ بود. نخستین کتاب او که به زبان فرانسوی نوشته شد، "از فرانچسکا تا بئاتریس" (حوالی ۱۹۲۳) بود که شرحی بر "کمدی الهی" دانته آلیگیری بود. آثار دیگر عبارتند از "یکشنبه‌ها در هاید پارک". "هملت لارنس الیویه"؛ "امیلی برونته" ("سرزمین ناشناخته")؛ مجموعه ای ۱۰ جلدی به نام "تصدیق نامه‌ها"؛
مجموعه ای ۱۰ جلدی به نام "تصدیق نامه‌ها"؛ "ویرجینیا وولف"، "اورلاندو و شرکا"؛ "سن ایسیدرو"؛ "ت. الف. ۳۳۸۱۷۱" ("لارنس عربستان") – زندگی‌نامهٔ توماس ادوارد لورنس – و خودزندگی‌نامه‌ای که پس از مرگش منتشر شده است. همچنین یک کتاب ویراستاری‌شده از گفتگوهای اوکامپو و خورخه لوئیس بورخس موجود است. اوکامپو در طول دهه ۱۹۳۰ با ویرجینیا وولف مکاتبه داشت و این دو نویسنده چندین بار ملاقات یکدیگر را کردند، و دوستی آنها در ژوئن ۱۹۳۹ در لندن پایان یافت، زمانی که اوکامپو از دوست عکاسش، ژیزل فروینت دعوت کرد تا به منزلش آمده و
عکاسش، ژیزل فروینت دعوت کرد تا به منزلش آمده و از وولف عکاسی کند، نویسنده‌ای که مشهور بود از حضور در عکس‌ها متنفر بود. آنچه بیشتر از آثار و نوشته‌های اوکامپو اهمیت دارد آن است که او پایه‌گذار (۱۹۳۱) و ناشر مجله "سور"، مهم‌ترین مجله ادبی زمان خود در آمریکای لاتین بود. خورخه لوئیس بورخس، ارنستو ساباتو، آدولفو بیوئی کاسارس، خولیو کورتاسار، خوزه ارتگا یی گاست، مانوئل پیرو، آلبر کامو، انریکه اندرسون ایمبرت، خوزه بیانکو، اسه‌کیل مارتینس استرادا، پیر دریو لا روشل، والدو فرانک، گابریلا میسترال، ادواردو مایئا و
والدو فرانک، گابریلا میسترال، ادواردو مایئا و خواهر کوچکترش سیلوینا اوکامپو از جمله نویسندگانی بودند که آثارشان در این مجله چاپ شد. در سال ۱۹۳۵، اوکامپو تا حدی عقاید بنیتو موسولینی را که در ماه مارس همان سال در رم مصاحبه‌ای با وی انجام داده بود، تأیید کرد و او را به عنوان یک «نابغه» و سزارِ دوباره متولدشده توصیف کرد. «من ایتالیا را در حال شکوفا شدن دیده‌ام که رویش را به سوی موسولینی چرخانده است.» با این حال، او هرگز یک طرفدار فاشیست باورمند و دوآتشه نشد و با دیدگاه‌های محافظه کارانه موسولینی در مورد
و با دیدگاه‌های محافظه کارانه موسولینی در مورد نقش‌های جنسیتی و نظامی‌گری رو به رشدش مخالفت کرد. زمانی که مصاحبه او با موسولینی در اوت ۱۹۳۶ منتشر شد، ایتالیا به حبشه حمله کرده بود و اوکامپو یادداشتی را به آن ضمیمه کرد و اعلام کرد که هرگونه امیدی به بهبود رژیم فاشیستی از بین رفته است و از کسانی در آرژانتین که از جنگ طلبی ایتالیا حمایت می‌کردند انتقاد کرد. در سال ۱۹۳۷، اوکامپو و سردبیران "سور" آشکارا علیه فاشیسم موضع گرفتند شدند و به‌طور قطع این مجله را با جریان لیبرالیسم پیوند زدند. در طول جنگ داخلی اسپانیا
لیبرالیسم پیوند زدند. در طول جنگ داخلی اسپانیا این مجله در کنار جناح جمهوری‌خواهان قرار گرفت. او با همکاری دوست و مترجمش پلگرینا پاستورینو از مجله ضد نازی "نامه‌های فرانسوی" به سرپرستی روژه کایوا حمایت کرد و از آرژانتین در ویراستاری آن مشارکت داشت و در سال ۱۹۴۶ او تنها آرژانتینی بود که در دادگاه نورنبرگ حضور یافت. چند ماه پیش از جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹، اوکامپو به کمیته بین‌المللی همکاری اندیشمندانه جامعه ملل پیوست، اما در کارهای آن دخالت نکرد. در سال ۱۹۵۳، او به دلیل مخالفت آشکارش با دولت خوان دومینگو
او به دلیل مخالفت آشکارش با دولت خوان دومینگو پرون برای مدت کوتاهی به زندان افتاد. اوکامپو در سال ۱۹۷۶ به عضویت آکادمی ادبیات آرژانتین درآمد. او نخستین زنی بود که تا به آن روز در آکادمی پذیرفته شد و در ۲۳ ژوئن ۱۹۷۷ رسماً در کرسی خود جای گرفت. «گفتگوی فرهنگی» که در سال ۱۹۷۷ توسط دولت موقت آغاز و توسط یونسکو سازماندهی می‌شد، در خانه او ویلا اوکامپو در سان ایسیدرو در استان بوئنوس آیرس برگزار شد. او سرانجام این خانه را در سال ۱۹۷۳ به یونسکو اهدا کرد. در ویلا اوکامپو، مهمانان او شامل ایگور استراوینسکی، آندره
اوکامپو، مهمانان او شامل ایگور استراوینسکی، آندره مالرو و رابیندرانات تاگور، ایندیرا گاندی، خوزه ارتگا یی گاست، آنتوان دو سنت‌اگزوپری، سن-ژان پرس، ارنست آنسرمه و رافائل آلبرتی بودند. گراهام گرین رمان سال ۱۹۷۳ خود را تحت عنوان "کنسول افتخاری" به او تقدیم کرد، «با عشق و به یاد هفته‌های شادی که در سان ایسیدرو و مار دل پلاتا گذراندم.» ویکتوریا اوکامپو در سال ۱۹۷۹ در بوئنوس آیرس درگذشت و در گورستان رکولتای همان شهر به خاک سپرده شد.
آتو مالندا، که با نام الکس ماویمبی نیز شناخته می‌شود یک هنرمند چندرسانه‌ای و فعال در هنرهای اجرایی است. اوایل زندگی. آتو مالندا در سال ۱۹۸۱ در کنیا متولد شد. مادر او کنیایی و پدرش از اوگاندا بود. او در هلند بزرگ شد اما در دوره نوجوانی به کنیا بازگشت. بعد از دبیرستان، به ایالات متحده رفت و در دانشگاه تگزاس تاریخ هنر و زیست‌شناسی مولکولی خواند. دوران کودکی سختی داشت؛ چرا که نتوانست خواسته‌های پدرش برای دکتر شدن را برآورده کند و در عین حال با فشارهای اجتماعی از دگرجنس‌گرایی در جامعه خود دست و پنجه نرم می‌کرد.
دگرجنس‌گرایی در جامعه خود دست و پنجه نرم می‌کرد. در سال ۲۰۰۶، بعد از مدتی اقامت در لندن، علاقه‌اش به هنر دوباره زنده شد. آتو قبلاً با نام الکس ماویمبی شناخته می‌شد، اما به مرور این نام یادآور پدر و خانواده سخت‌گیرش شد. پس از مرگ مادرزن همسرش، تصمیم گرفت از این نام استفاده نکند. او توضیح می‌دهد که «الکس» همچنان نام زیبایی است و «ماویمبی» در زبان سواحلی به معنای امواج است، اشاره‌ای به اقیانوس هند که کنیا را احاطه کرده است. او سپس به کنیا بازگشت و به فعالیت در هنرهای مختلف از جمله ویدئو، هنر اجرایی، نصب،
در هنرهای مختلف از جمله ویدئو، هنر اجرایی، نصب، طراحی و نقاشی پرداخت. همچنین به عنوان یک کیوریتور آزاد فعالیت می‌کند. آتو یکی از معدود هنرمندان اجرایی در شرق آفریقا است و تلاش می‌کند این رشته هنری نسبتاً ناشناخته را بیشتر بپذیرند. بسیاری از اجراهای او به آثار ویدئویی تبدیل می‌شوند که لایه‌ها و دیدگاه‌های جدیدی به اجراهای اصلی اضافه می‌کنند. حرفه. او تاریخ هنر و زیست‌شناسی مولکولی را در دانشگاه تگزاس خواند، با امید به اینکه پزشک شود. او مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا را از مؤسسه ترانس‌آرت در نیویورک دریافت
زیبا را از مؤسسه ترانس‌آرت در نیویورک دریافت کرد. آثار او به بررسی جنبه‌های هویت و اصالت آفریقایی می‌پردازد و از روش‌هایی همچون هنر اجرایی، موسیقی، طراحی، نقاشی، نصب، سرامیک و ویدئو استفاده می‌کند. او بر جنسیت و تمایلات جنسی زنان، به‌ویژه داستان‌های جوامع LGBTQ تمرکز دارد و در گذشته نیز بر بازنمایی اشیاء آفریقایی در موزه‌های غربی کار کرده‌است. در سه‌سالانه SUD سال ۲۰۱۰ در دوالا، مالندا اجرایی دربارهٔ اسطوره الهه آب، مامی واتا، در مانگروهای رود ووری دوالا انجام داد.این اجرا با نامما با هم می‌سازیم, هم
انجام داد.این اجرا با نامما با هم می‌سازیم, هم مشاهده و هم ضبط شد. در سال ۲۰۱۶، او به عنوان یکی از برندگان جوایز افتتاحیه هنر آفریقا در موزه ملی هنر آفریقا (آمریکا) معرفی شد و همچنین به‌عنوان یک هنرمند نوظهور توسط "وال‌استریت ژورنال" معرفی شد. مالندا هم‌اکنون در روتردام مستقر است. آثار. آتو مالندا در کشورهای مختلفی در آفریقا، اروپا و کارائیب نمایشگاه برگزار کرده است و در کشورهای کامرون، دانمارک و کوراسائو اقامت هنری داشته است. در زیر به برخی از آثار برجسته او اشاره شده است: زندان سکس ۲، (۲۰۰۹). "زندان سکس
او اشاره شده است: زندان سکس ۲، (۲۰۰۹). "زندان سکس ۲" مجموعه‌ای از آثار است که با یک نقاشی دیواری اجتماعی آغاز شد، سپس به یک اجرای عمومی تبدیل شد و در نهایت به یک تریپتیک ویدئویی تکامل یافت. این نقاشی دیواری در طی ورکشاپ "واسانی شهری ۲۰۰۸"، که یک کارگاه از "بنیاد هنری مثلث" در مومباسا، کنیا بود، ایجاد شد. این تصویر، نمایانگر یک لِسو بود؛ پارچه‌ای که از دوختن دستمال‌هایی که تاجران پرتغالی در قرن شانزدهم می‌پوشیدند، به وجود آمد. زنان محلی سواحل کنیا با تاجران مبادله می‌کردند و دستمال‌ها را به پارچه‌هایی دوخته
می‌کردند و دستمال‌ها را به پارچه‌هایی دوخته بودند که دور بدنشان بپیچند. این پارچه‌ها به مرور به لسوهایی تبدیل شدند که امروزه در شرق آفریقا شناخته می‌شوند. پیام نقاشی دیواری این بود: «تاریخ خود را بدان، اما مالک فرهنگت باش.» این پیام به تاریخچه ترکیبی نساجی اشاره داشت که بسیاری به اشتباه آن را بومی شرق آفریقا می‌دانستند. اجرای عمومی "زندان سکس ۲" در موزه "قلعه عیسی" انجام شد و به یاد زنی اختصاص داده شد که در دوران استعمار و زمانی که این موزه به عنوان زندان استفاده می‌شد، برای کسب استقلال از همسرش زندانی شده
می‌شد، برای کسب استقلال از همسرش زندانی شده بود. ویدیوی مرکزی این تریپتیک، داستان این زن را به همراه یک مبارز آزادی‌خواه زن کنیایی به نام مه کتیلی روایت می‌کند. مه کتیلی نیز به دلیل مقاومت در برابر استعمارگران بریتانیایی که قصد داشتند جنگل‌های مقدس خط ساحلی کنیا را از بین ببرند، در این قلعه زندانی شد. با هم انجام دهیم، ۲۰۱۰. این ویدئو دربارهٔ مامی واتا، یک روح آب باستانی آفریقایی است که پیش از ورود اروپایی‌ها پرستش می‌شد و در قرن پانزدهم وارد تاریخ مکتوب شد. گفته می‌شود که با دیدن کشتی‌های اروپایی،
شد. گفته می‌شود که با دیدن کشتی‌های اروپایی، آفریقایی‌ها ارواح آب را با اروپایی‌ها مرتبط می‌دانستند. در دهه ۱۸۸۰ و در دوران استعمار، یک شکارچی مشهور آلمانی به نام بریت‌وایزر همسری از جنوب شرق آسیا به آلمان آورد. این زن در نمایشگاه‌های انسانی هامبورگ به نام «مالاداماتجاوته» اجرا می‌کرد و مارها را افسون می‌کرد. شرکت لیتوگرافی فرین‌لندر در هامبورگ تصویری از این افسونگر مار طراحی کرد که نسخه اصلی آن هرگز پیدا نشد. با این حال، در سال ۱۹۵۵ این تصویر در هند بازچاپ شد و از غنا به آنجا فرستاده شد. مشخص نیست این
شد و از غنا به آنجا فرستاده شد. مشخص نیست این تصویر چگونه به غرب آفریقا رسید، اما گمان می‌رود که ملوانان آفریقایی آن را از هامبورگ آورده باشند. مردم محلی این تصویر را شبیه مامی واتا دانستند و از آن زمان به عنوان مامی واتا، افسونگر مار، در سراسر آفریقا شناخته شده‌است. این اثر به صورت استعاری پیشنهاد می‌دهد که این تصویر از اروپایی‌ها آمده است. این موضوع از طریق اجرای بازار پاپای واتا نشان داده می‌شود. پاپای واتا که همتای مامی واتا در مراسم سنتی بنین است، نماد مرد اروپایی است و در ویدئو با چهره‌ای رنگ‌شده به
مرد اروپایی است و در ویدئو با چهره‌ای رنگ‌شده به سفید نشان داده می‌شود. سوگواری برای یک مرد زنده (۲۰۱۳). این ویدئوی دوکاناله دو اجراگر را نشان می‌دهد که بین نقش‌های مختلف—پدر، همسر، زن همجنس‌گرا و کودک—تغییر می‌کنند تا تصویری از یک زندگی خانوادگی ناکارآمد را به تصویر بکشند که با سوءتفاهم، محارم و خیانت آلوده شده‌است. تأثیرات هنری. موضوع تکرارشونده در بسیاری از آثار آتو هویت است: هویت زنانه، هویت سیاه‌پوستان، هویت آفریقایی و هویت فرهنگی. او، در میان دیگر موارد، به بررسی «آفریقایی بودن»، کلیشه‌های زنانه، نقش
به بررسی «آفریقایی بودن»، کلیشه‌های زنانه، نقش و جایگاه اجتماعی زنان در کنیا، و همچنین تأثیر معماری بر شکل‌گیری هویت پرداخته‌است. مانند آتو، الکس نیز در حوزه هنر آفریقایی فعالیت می‌کند. به این معنا که هنرمندانی وجود دارند که «اهل آفریقا» هستند. همچنین یک زیرساخت گسترده از نهادهایی وجود دارد که در زمینه «هنر آفریقایی» تخصص دارند. و بیشتر اوقات، هنرمندان آفریقایی مجبورند در این زیرساخت بمانند، زیرا فرصت‌هایی به همراه دارد. اما از نظر معرفت‌شناختی، هنر آفریقایی اصطلاحی است که بسیار نامشخص و غیرتعریف‌شده است.
اصطلاحی است که بسیار نامشخص و غیرتعریف‌شده است. همان‌طور که سال‌ها پیش دانشمند کنگویی-آمریکایی، والنتین-ایو مودیمبه، به‌طور قانع‌کننده‌ای استدلال کرد، ایده فرهنگ آفریقایی یک مفهوم اروپامحور است که تحت تأثیر تفکرات استعمارگرانه شکل گرفته است. این مفهوم در موزه‌هایی که به هنر آفریقایی می‌پردازند ادامه می‌یابد، حتی اگر حضورشان ویژگی‌هایی از کل‌گرایی را نشان دهد – اشیاء نمایانگر فرهنگ یک قاره می‌شوند.
آنیتا کاترینا مالفاتی (۲ دسامبر ۱۸۸۹ – ۶ نوامبر ۱۹۶۴) به عنوان نخستین هنرمند برزیلی شناخته می‌شود که سبک‌های اروپایی و آمریکایی مدرنیسم را به برزیل معرفی کرد. نمایشگاه انفرادی او در سائوپائولو در سال‌های ۱۹۱۷ تا ۱۹۱۸ در آن زمان جنجالی بود، چرا که سبک اکسپرسیونیستی و موضوعات آثار او به‌طور انقلابی انتظارات هنری قدیمی و متعارف برزیلی‌ها را، که در جستجوی هویتی ملی در هنر بودند، تغییر داد. با این حال، این جامعه آمادگی مواجهه با تأثیراتی که مالفاتی به کشور می‌آورد را نداشت. حضور مالفاتی همچنین در هفته هنر مدرن
را نداشت. حضور مالفاتی همچنین در هفته هنر مدرن ("Semana de Arte Moderna") در سال ۱۹۲۲ بسیار پررنگ بود. در این رویداد، او و "گروه پنج نفره" تغییرات انقلابی بزرگی در ساختار و واکنش‌ها به هنر مدرن در برزیل ایجاد کردند. پیشینه تاریخی. تاریخ فرهنگی برزیل نقشی مهم در تغییر نظریه‌های هدف هنر و نقش پیامدآمیزی که هنرمندان مدرنیست ایفا کردند، دارد. در برزیل نهادهای هنری چندانی وجود نداشت و این کشور فاقد نظریه‌ای بلندمدت در مورد تکنیک‌های هنری بود، نظریه‌ای که در سایر کشورها مانند فرانسه با نهادهایی مانند آکادمی
سایر کشورها مانند فرانسه با نهادهایی مانند آکادمی سلطنتی نقاشی و مجسمه‌سازی وجود داشت. تا اواخر قرن نوزدهم، نارضایتی‌هایی در مدرسه ملی هنرهای زیبای ریو به وجود آمد و این مدرسه تهدید به تعطیلی توسط جمهوری‌خواهانی شد که می‌خواستند همه افرادی که مایل به هنرمند شدن هستند، این فرصت را داشته باشند. این موضوع به نوعی یک انقلاب ایجاد کرد که جامعه تا سال ۱۸۹۰ پذیرای ایده‌های جدیدتری شد. با این حال، افرادی که بیش از حد به امپراتور وابسته بودند، از طیف هنری و فرهنگی کنار گذاشته شدند. تا دهه ۱۹۲۰، تمایل به بازنگری
کنار گذاشته شدند. تا دهه ۱۹۲۰، تمایل به بازنگری دقیق‌تر و رسمی‌تر در مورد هنرها وجود داشت و شهر سائوپائولو به ویژه در این حوزه برجسته بود. با این حال، همراه با این تمایل به نوسازی، وفاداری شدید به نمایش واقع‌گرایانه زندگی و فرهنگ برزیل نیز وجود داشت. آموزش رسمی. مطالعات مالفاتی در کالج مک‌کنزی در سائوپائولو آغاز شد، اما دنیای محدود هنر در برزیل برای ذهن کنجکاو او کافی نبود؛ بنابراین در سال ۱۹۱۲ به برلین رفت. در آن دوران، اروپا همچنان نقش مهمی در تعریف گرایش‌های هنری ایفا می‌کرد. از این رو، زمانی که آنیتا
هنری ایفا می‌کرد. از این رو، زمانی که آنیتا مالفاتی به آلمان رفت و نزد هنرمندان برجسته‌ای مانند فریتز برگر-مولفلد (۱۸۶۷–۱۹۲۷)، لوویس کورینت (۱۸۵۸–۱۹۲۵) و ارنست بیسچوف-کولم آموزش دید، تأثیرات و تجربیات هنری او افزایش یافت. در این دوره، او اکسپرسیونیسم آلمانی را مطالعه کرد. اکسپرسیونیسم آلمانی بر استفاده از پالت‌های رنگی تأکید داشت و از هنرمندان انتظار می‌رفت با احساسات عمیق و اغراق‌شده نقاشی کنند؛ در این سبک موضوعات کار اغلب تغییر یا به هم ریختگی داشتند. یکی از تأثیرات بزرگ در سبک هنری او، نمایشگاه