payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تعقیب می‌کنند» بود، در حالیکه کن جاورورسکی در نیویورک تایمز بازی‌های هونسو و ریدس را تحسین کرد. با این نتیجهٔ که «فیلم‌نامه جوری نوشته شده‌ بود که پیش‌بینی‌ها سخت انجام شود و اقدامات غیرمنتظره رخ میداد.» جامی فیلبریک در کریوآنلاین فیلم را ستایش کرد و اظهار داشت که «"هوا" در جایی که بسیاری از فیلم‌های علمی تخیلی شکست می‌خورند، با ساختن داستانی باورنکردنی کاملاً باورپذیر موفق می‌شود» و همچنین اظهار داشت که «کریستین کانتامسا، فیلم‌ساز، اولین کارگردانی خیره‌کننده‌ای را با فیلم جدیدش انجام می‌دهد.» جیمز توماس
را با فیلم جدیدش انجام می‌دهد.» جیمز توماس در "Movie Pilot" تحت تأثیر سبک فیلم قرار گرفت و اظهار داشت که «"هوا"، نامه‌ای عاشقانه به فیلم‌های علمی تخیلی [سبکِ] ویرانشهری است که ما از اواخر دههٔ ۷۰ و ۸۰ با عشق آنها بزرگ شدیم.»
گورگن آرشاکی بالاسانیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک کارگردان فیلم، و فیلم‌نامه‌نویس اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. در ۱۵ اکتبر ۱۹۱۰ در آرتامت به دنیا آمد و از مؤسسه سینمایی گراسیموف (۱۹۳۶) فارغ‌التحصیل گشت. وی در آرمن‌فیلم (۱۹۲۸) استودیو فیلم مستند ایروان (۱۹۶۲) فعالیت می‌کرد وی همچنین برنده مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، چهره هنری افتخاری ارمنستان شوروی (۱۹۶۳)، مدال کارگر ممتاز و مدال دفاع از قفقاز شده است. وی در ۵ دسامبر ۱۹۸۲ در سن ۷۲
از قفقاز شده است. وی در ۵ دسامبر ۱۹۸۲ در سن ۷۲ سالگی در ایروان درگذشت بخشی از فیلمشناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
واروارا (وارتوهی) تومانی گابریلیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) پزشک، آسیب‌شناس اهل ارمنستان بود. وی سه دوره عضو شورای شهر ایروان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۰ ژانویهٔ ۱۹۰۱ در چننب به دنیا آمد و دانشگاه پزشکی دولتی ایروان (۱۹۲۹) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار (۱۹۵۳)، مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، مدال کار شجاعانه در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱) و پزشک شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۱) شده است. وی در ۸ اوت ۱۹۷۲ در سن ۷۱ سالگی در ایروان درگذشت و در آرامستان مرکزی
سن ۷۱ سالگی در ایروان درگذشت و در آرامستان مرکزی ایروان (توخماخ) به خاک سپرده شد..
رزالیا کریستاپوری آسویان (؛ ؛ – ) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۲۶ مارس ۱۹۲۴ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی فرهنگ و هنر آذربایجان فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال دفاع از قفقاز و مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱) شده است. وی در ۲۲ مارس ۲۰۲۲ در سن ۹۷ سالگی در کانزاس‌سیتی درگذشت.
یرواند شامیری هایراپتیانتس ( زادهٔ - درگذشته ) یک فیزیولوژیست متخصص در زمینه فیزیولوژی فعالیت عصبی عالی و استاد اهل ارمنستان بود. وی ریاست دپارتمان فعالیت عصبی عالی دانشگاه دولتی لنینگراد را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۱۷ فوریهٔ ۱۹۰۶ در ادیشه به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی سن پترزبورگ فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برنده نشان پرچم سرخ کار، نشان جنگ میهنی (درجه دو)، مدال دفاع از لنینگراد، جایزه پاولوف آکادمی علوم اتحاد شوروی و دانشمند شایسته روسیه شوروی شده است. وی در ۲۹ مارس ۱۹۷۵ در سن ۶۹ سالگی در لنینگراد
وی در ۲۹ مارس ۱۹۷۵ در سن ۶۹ سالگی در لنینگراد درگذشت.
تیگران کاراپتی جاراکیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فرد نظامی، استاد، رادیولوژیست و فیزیولوژیست اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۳۱ اوت ۱۹۰۹ در سنت پترزبورگ به دنیا آمد و از (۱۹۴۷) فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برنده نشان شایستگی نبرد، نشان ستاره سرخ (۱۹۴۷, ۱۹۵۲)، مدال دفاع از لنینگراد (۱۹۴۲)، نشان جنگ میهنی (درجه یک) (۱۹۸۵) و مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱) یک شده است. وی در ۲۱ اوت ۱۹۹۶ در سن ۸۶ سالگی در سنت پترزبورگ درگذشت.
آرام قوکاسیان (؛ – ) پزشک و استاداهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در در تفلیس به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی مسکو فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، نشان جنگ میهنی درجه یک و دو (۱۹۴۴)، نشان انقلاب اکتبر و نشان پرچم سرخ شده‌است. وی در ۲۷ سپتامبر ۱۹۷۲ در سن ۷۱ سالگی در مسکو درگذشت.
تیگران ملکومیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) دانشمند، فرد نظامی و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۹۰۲ در مشهد به دنیا آمد و از دانشگاه فنی آذربایجان (۱۹۲۹) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، نشان پرچم سرخ، نشان شایستگی نبرد، نشان ستاره سرخ، نشان جنگ میهنی (درجه دو)، نشان برجسته افتخار، مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، جایزه استالین، جایزه دولتی اتحاد شوروی، و شده است. وی در ۴ مارس ۱۹۷۴ در ۷۱ سن سالگی در مسکو درگذشت و در گورستان نووودویچی به خاک
در مسکو درگذشت و در گورستان نووودویچی به خاک سپرده شد.
آلکسی آناستانی میکویان (؛ زادهٔ - درگذشته ) فرد نظامی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۰ دسامبر ۱۹۲۵ در روستوف-نا-دونو به دنیا آمد . همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ، نشان جنگ میهنی (درجه یک)، نشان پرچم سرخ کار، نشان ستاره سرخ، نشان شایستگی نبرد، مدال به مناسبت یکصدمین سالگرد تولد ولادیمیر ایلیچ لنین، مدال دفاع از مسکو، مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی، مدال بیستمین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی، مدال سیمین سال پیروی در جنگ بزرگ میهنی، مدال کار شجاعانه در جنگ بزرگ میهنی و مدال
میهنی، مدال کار شجاعانه در جنگ بزرگ میهنی و مدال بزرگداشت ۸۰۰مین سالگرد مسکو شده است. وی در ۱۹ دسامبر ۱۹۸۶ در سن ۶۰ سالگی در مسکو درگذشت و در گورستان نووودویچی به خاک سپرده شد.
هاروتیون موکوچی جرکزیان (؛ زادهٔ - درگذشته تاریخ نامعلوم) کارشناس علوم پرورشی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۹۱۲ در اودزون به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی تفلیس فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، مدال شجاعت کار، مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱)، نشان پیش‌کسوت کار و آموزگار شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۵) شده‌است.
گئورگی آرتاشسی تر-قازاریانتس (؛ زادهٔ ) دیپلمات، سیاستمدار و فرد نظامی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۰ مارس ۱۹۲۳ در باکو به دنیا آمد و از (۱۹۵۰) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان انقلاب اکتبر، نشان جنگ میهنی (درجه یک) (۱۹۸۵)، نشان پرچم سرخ کار، نشان برجسته افتخار (۱۹۶۰)، مدال شجاعت (۱۹۴۲)، مدال به مناسبت یکصدمین سالگرد تولد ولادیمیر ایلیچ لنین، مدال دفاع از قفقاز (۱۹۴۴)، مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵)، مدال بیستمین سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱) و
سال پیروزی در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱) و مدال مخیتار گش (۲۰۱۱) شده است. وی در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ در سن ۱۰۰ سالگی در مسکو درگذشت.
واهان هوُسپی قازاریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک گیاه‌شناس و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در در خندزورسک به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۴۱) فارغ‌التحصیل شد. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. وی همچنین برنده نشان جنگ میهنی (درجه دو) (۱۹۸۸)، مدال شجاعت (۱۹۴۷) و مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۵–۱۹۴۱) شده است. وی در ۹ اوت ۲۰۰۲ در سن ۸۴ سالگی در ایروان درگذشت و در آرامستان مرکزی ایروان (توخماخ) به خاک سپرده شد.
وارازدات کاراپتی آبراهامیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) سرباز، فرد نظامی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۹ ژوئیه ۱۹۲۱ در ایروان به دنیا آمد . همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ستاره سرخ، نشان جنگ میهنی (درجه یک) (۱۹۸۵) و مدال به خاطر پیروزی مقابل آلمان در جنگ بزرگ میهنی شده است. وی در ۹ مارس ۱۹۹۲ در سن ۷۰ سالگی در ایروان درگذشت و در آرامستان نورک به خاک سپرده شد.
خاورِ باختر () یک فیلم کمدی وسترن به کارگردانی ماریانو اسورس است که در سال ۱۹۸۴ منتشر شد. فرناندو استسو، فرناندو سانچو، کنرادو سن مارتین و آفریکا پرات نقش‌های اصلی را ایفا کرده و گرگوریو گارسیا سگورا برایش موسیقی متن ساخته است. فرناندو استسو، این فیلم را یکی از بهترین فیلم‌های خود می‌دانست.
فرناندو استسو (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس، خواننده و بازیگر اهل اسپانیا است. وی نخستین فیلمش را در سال ۱۹۷۳ بازی کرد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "دردسر قریب‌الوقوع"، ""، "شب بزرگ من" و "خاور باختر" اشاره کرد.
آدریانا وگا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اسپانیا است. وی کارش را با بازی در یک سریال تلویزیونی آغاز کرد. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "بیمارستان مرکزی" و "خاور باختر" اشاره نمود.
طی کاوش‌های منظم باستان‌شناسی، چندین فلوت که مربوط به دوران پارینه‌سنگی زبرین اروپاست، در غارهایی در منطقه سوابین آلب آلمان کشف شد. این آثار به‌طور مستقل توسط دو آزمایشگاه، در انگلستان و آلمان، تاریخ‌گذاری و آزمایش شده‌اند. فلوت‌های اوریگناسین بین ۴۳۰۰۰ تا ۳۵۰۰۰ سال پیش ساخته شدند. فلوت‌ها که از استخوان و عاج ساخته شده‌اند، نشان‌دهنده نخستین ابزار موسیقی شناخته‌شده هستند و شواهد غیرقابل انکار موسیقی پیشاتاریخ را ارائه می‌دهند.
یوپیک‌های سیبری یا یوئیت‌ها Yuits () قومی یوپیک هستند که در امتداد سواحل شبه‌جزیره چوکچی در شمال شرقی فدراسیون روسیه و در جزیره سنت لورنس در آلاسکا زندگی می‌کنند. آنها به یوپیک سیبری مرکزی (همچنین به عنوان یوئیت شناخته می‌شوند)، یک زبان یوپیک از خانواده زبان‌های اسکیمو-آلوت صحبت می‌کنند.
یک پروتئین جداکننده یک پروتئین غشای داخلی میتوکندری است که یک کانال پروتون یا ناقل تنظیم‌شده است؛ بنابراین، یک پروتئین جداکننده می‌تواند شیب پروتون تولیدشده توسط پمپاژ پروتون‌های نیکوتین‌آمید آدنین دی‌نوکلئوتید (NADH) از ماتریس میتوکندری به فضای بین غشایی میتوکندری را پراکنده کند. انرژی از دست رفته در اتلاف شیب پروتون از طریق پروتئین‌های جداکننده برای انجام کارهای بیوشیمیایی استفاده نمی‌شود. به جای آن، گرما تولید می‌شود. این همان چیزی است که پروتئین‌های جداکننده را به گرمازایی پیوند می‌دهد. با این حال، هر
را به گرمازایی پیوند می‌دهد. با این حال، هر نوع پروتئین جداکننده مربوط به گرمازایی نیست. اگرچه UCP2 و UCP3 ارتباط نزدیکی با UCP1 دارند، UCP2 و UCP3 بر توانایی‌های تنظیم حرارت مهره‌داران تأثیری ندارند. پروتئین‌های جداکننده در غشایی مشابه سنتاز ATP قرار دارند که یک کانال پروتونی نیز هست؛ بنابراین، این دو پروتئین به موازات یکی از آنها گرما تولید می‌کند و دیگری آدنوزین تری‌فسفات را از آدنوزین دی‌فسفات و فسفات معدنی تولید می‌کند که آخرین مرحله در فسفرگیری اکسایشی است. تنفس میتوکندری با سنتز آدنوزین تری‌فسفات
است. تنفس میتوکندری با سنتز آدنوزین تری‌فسفات (فسفوریلاسیون آدنوزین ی‌فسفات) همراه است، اما توسط پروتئین‌های جداکننده تنظیم می‌شود. پروتئین‌های جداکننده به خانواده حامل میتوکندری (SLC25) وابستگی دارند.
استپ ماموت، همچنین به عنوان استپ-توندرا شناخته می‌شود، زمانی گسترده‌ترین زیست‌بوم کره زمین بود. در طول دوره‌های یخچالی در پلیستوسن پسین، از شرق به غرب، از شبه‌جزیره ایبری در غرب اروپا، در سراسر اوراسیا تا آمریکای شمالی، از طریق برینگیا (منطقه‌ای شامل شمال غربی سیبری و آلاسکا و سرزمینی که اکنون در زیر آب رفته است، امتداد یافته است) و شمال غربی کانادا؛ از شمال به جنوب، استپ از قطب شمال به سوی جنوب به جنوب اروپا، آسیای مرکزی و شمال چین می‌رسید. استپ ماموت سرد و خشک و نسبتاً بی‌خاصیت بود، اگرچه آب و هوا،
سرد و خشک و نسبتاً بی‌خاصیت بود، اگرچه آب و هوا، توپوگرافی و جغرافیا در سراسر آن به‌طور چشمگیری متفاوت بود. مناطق خاصی از این زیست‌بوم - مانند مناطق ساحلی - آب و هوای مرطوب و ملایم‌تری نسبت به مناطق دیگر داشتند. برخی از مناطق دارای رودخانه‌هایی بودند که در اثر فرسایش، به‌طور طبیعی دره‌ها، خندق‌ها یا آبراهه‌های کوچکی ایجاد می‌کردند. رکود و پیشرفت مداوم یخبندان در طول هزاران سال بیشتر به شکل‌گیری دره‌های بزرگ‌تر و ویژگی‌های جغرافیایی مختلف کمک کرد. با این حال، به‌طور کلی، استپ به عنوان علفزار مسطح و پهناور
به‌طور کلی، استپ به عنوان علفزار مسطح و پهناور شناخته شده است. پوشش گیاهی در سلطه علف‌های خوش‌طعم و با بهره‌وری بالا، گیاهان و درختچه‌های بید بود. در طول آخرین بیشینه یخچالی، استپ ماموت از اسپانیا به سوی شرق در سراسر اوراسیا تا کانادا و از جزایر قطب شمال به سوی جنوب تا چین را در بر می‌گرفت. زیست‌توده جانوری تحت سلطه گوزن شمالی، گاومیش کوهان‌دار آمریکایی، اسب و ماموت پشمالو بود. این اکوسیستم مناطق گسترده‌ای از بخش شمالی کره زمین را پوشش می‌داد، تقریباً ۱۰۰۰۰۰ سال بدون تغییر عمده رشد کرد، اما پس از آن در
سال بدون تغییر عمده رشد کرد، اما پس از آن در حدود ۱۲۰۰۰ سال پیش به مناطق کوچک‌تری کاهش یافت. نام‌گذاری. در پایان سدهٔ نوزدهم، آلفرد نهرینگ (۱۸۹۰) و یان چرسکی (Iwan Dementjewitsch Chersky، ۱۸۹۱) پیشنهاد کردند که در طول آخرین دوره یخبندان، بخش عمده‌ای از شمال اروپا توسط گیاه‌خواران بزرگ پر شده بود و اینکه آب و هوای استپی در آنجا حاکم بود. در سال ۱۹۸۲، دانشمند R. Dale Guthrie اصطلاح «ماموت استپ» را برای این منطقه دیرینه ابداع کرد.
ماهی آزاد دریای سیاه یک گونه نسبتاً کوچک از ماهی آزاد است که در حدود است. به‌طور متوسط دراز است و به ندرت به بیش از می‌رسد. در سواحل شمال دریای سیاه و رودخانه‌های جاری ساکن است. جمعیت رودخانه‌های آندروم، دریاچه‌ای و ساکن وجود دارد. این ماهی از بستگان نزدیک قزل‌آلای خال‌سرخ است. در حالی که این تنها گونه بومی "سالمو" موجود در حوضه شمالی دریای سیاه است، ممکن است با ماهی قزل‌آلای قهوه‌ای (معرفی‌شده) در رودخانه‌های اصلی دورگه شود. جمعیت رودخانه‌های ساکن در حال حاضر اندک هستند، اما ذخایر رودخانه‌های ساکن خوب
حاضر اندک هستند، اما ذخایر رودخانه‌های ساکن خوب هستند.
بالاسانیان (زبان ارمنی: ), یکی از نام‌های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می‌باشد.
هیگرومای کیستیک نوعی ناهنجاری لنفاوی است. این ناهنجاری یک رشد غیرطبیعی است که به‌طور معمول روی گردن یا سر نوزاد ظاهر می‌شود. ناهنجاری مذکور از یک یا چند کیست تشکیل شده و به مرور زمان بزرگتر می‌شود. این اختلال معمولاً زمانی ایجاد می‌گردد که جنین هنوز در رحم است، اما می‌تواند پس از تولد نیز ظاهر شود.
آزر کن گاندولس ترکیبی از برنج، نخود کفتری و گوشت خوک است که در یک قابلمه با سوفریتو پخته می‌شود. این غذای ملی پورتوریکو است که به همراه گوشت خوک کبابی سرو می‌شود.
محلول‌پاش وسیله ای است که برای پاشش مایع استفاده می‌شود، محلول‌پاش‌ها معمولاً برای پخش آب، علف هرز کش‌ها، کود، مواد شیمیایی کنترل آفات، و همچنین برای ساخت و اجزا خط تولید استفاده می‌شوند. در کشاورزی، محلول‌پاش تجهیزی از ماشین‌آلات است که برای پاشش علف کش‌ها، آفت کش‌ها و کودها بر روی محصولات کشاورزی استفاده می‌شود. اندازه آنها از واحدهای قابل حمل انسان (معمولاً کوله پشتی با افشانه) تا محلول‌پاش‌های کششی متصل شونده به تراکتور، تا واحدهای خودکششی مشابه تراکتورهایی با پایه‌های بوم با طول متغیر از تا است که طول
با پایه‌های بوم با طول متغیر از تا است که طول آن بسته به طراحی مهندسی برای تراکتور و اندازه زمین تغییر می‌کند.
آناتولی الکسین (; – ) نویسنده کودکان، شاعر، نمایشنامه‌نویس، و فیلم‌نامه‌نویس روس متولد اتحاد جماهیر شوروی بود. الکسین در ۱۹۹۳ به اسرائیل و در سال ۲۰۱۲ به لوکزامبورگ مهاجرت کرد و تا زمان مرگش در سال ۲۰۱۷ آنجا ماند. وی برندهٔ جوایزی همچون جایزه دولتی اتحاد شوروی، نشان پرچم سرخ کار و نشان لنین شده است.
پاراتیراندازی، یکی از ورزش‌های برگزار شده در پارالمپیک تابستانی ۲۰۲۴ بود. این دوره از مسابقات از ۳۰ اوت تا ۵ سپتامبر ۲۰۲۴ در مرکز ملی تیراندازی در شاتورو برگزار شد. در پاراتیراندازی، امتیازات بخش تیمی براساس امتیازات انفرادی افراد محاسبه می‌گردد. گزینش. ورزشکاران از مسیرهای زیر توانستند جواز حضور در این دوره از مسابقات را کسب کنند.
خان جهانعلی یا اولوغ خان (به ) قدیس مسلمان و خان اعظم خلیفت‌آباد (باگرهات امروزی در بنگلادش) بود. اعتقاد بر این است که او مسجد جامع شهر باگرهات را ساخته است که اکنون در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارد. پیشینه و اوایل زندگی. او را با نام «اولوغ خان» نیز می‌شناسند و این نشان می‌دهد که او از نژاد ترک و احتمالاً ازبک بوده است. به نظر می‌رسد خان جهان‌علی که در ابتدا از نجیب‌زادگان تحت سلطنت تغلق بوده، پس از تسخیر دهلی توسط امپراتوری تیموری به رهبری تیمور لنگ در سال ۱۳۹۸ میلادی به بنگال مهاجرت کرده است.
لنگ در سال ۱۳۹۸ میلادی به بنگال مهاجرت کرده است. مهاجرت. پس از مهاجرت به بنگال، خان و همراهانش مورد استقبال ۱۲ تن از روحانیان مسلمان در چمپانگر (که به نام ۱۲ قدیس به باروبازار تغییر نام یافت) قرار گرفتند. خان چند سالی اینجا ماند. ۱۲۶ "دیگی" (مخزن آب) به او منسوب است و مساجدی که در مدت اقامت وی ساخته شده‌اند عبارتند از: گورار، گولاکاتا، جور بنگلا، پیر پوکور، ساتگاچیا، مونوهر، سوکور مولیک، نونگولا، پاتاگار و آدینا. دامداما و دیگی‌های گالاکاتا و ساوداگر را نیز می‌توانید در اینجا پیدا کنید. خان راه ساخته شده
می‌توانید در اینجا پیدا کنید. خان راه ساخته شده توسط غازی را که در اصل از باروبازار به جسوره می‌رفت، تکمیل کرد و آن را تا باگرهات امتداد داد. خان توانست از سلطان محمود شاه بنگال منطقه ای جنگلی در سونداربانس به عنوان جاگیر بدست آورد. لقب رسمی "خان اعظم" به او داده شد که نشان می‌داد او یک افسر و حاکم محلی تحت سلطنت بنگال است. خان با دو معاون خود، برهان بوراخان و پسرش، فتح خان، برای پاکسازی مناطق انبوه جنگلی به منظور ایجاد سکونتگاه‌های انسانی و کشت برنج، کار کرد. او و گروهش سنگ شکنان زمین را در امتداد نهرهای
او و گروهش سنگ شکنان زمین را در امتداد نهرهای خاکریزی مستقر کردند تا از ورود آب شور جلوگیری کنند و صدها مخزن (معروف به دیگی) برای ذخیره آب حفر کردند. منطقه ای که او اداره می‌کرد به خلیفت آباد معروف شد و تا شمال تا نالدی در لوهاگارا امتداد داشت. او در اینجا مساجد متعددی مانند سنگر، بی بی بگنی، چوناخلا، رعنابی جویپور، نه گنبد، زنده پیر و رضا خدا و همچنین غوره دیگی را بنا کرد. از همه مهم‌تر، او مسجد شصت گنبد را ساخت که یکی از بزرگ‌ترین مسجدها در این دوره بود. خان همچنین به جاشوره سفر کرد و در آنجا قصبه
بود. خان همچنین به جاشوره سفر کرد و در آنجا قصبه مورالی-قصبه را تأسیس کرد. این شهر در نزدیکی چند شهر کوچک مانند بوگچار قرار داشت و او جاده ای برای اتصال همه آنها ساخت (که اکنون به نام خان‌جالیر جنگل شناخته می‌شود). او در اینجا دو مأمور به نام‌های غریب شاه و برم شاه از خود به جای گذاشت. همچنان او به تبلیغ اسلام نیز ادامه می‌داد. مقبره‌های برم شاه، برهان خان و فاتح خان، دیگی‌های سرب‌آباد، میرزاپور، لشکر و مساجد مثبری، ماگوراغونا، مسجدکور، غریب شاه، مسجد شبهارارا را می‌توان در مورالی-قصبه یافت. او در پهول‌طلا
را می‌توان در مورالی-قصبه یافت. او در پهول‌طلا روستایی به نام پویوگرام-قصبه را تأسیس کرد. دو مسجدی که در اینجا ساخته شد به اندازه مسجد شصت گنبد بود اما اکنون ویرانه است. جاده‌های این شهر «نقشه مشبک و مستطیلی» داشتند. یکی از راه‌هایی که هنوز مورد استفاده قرار می‌گیرد، جاده خانجالی و یکی از مساجدی که در اینجا خراب نیست، مسجد دکشین دیهی است. یکی از خانه‌های خان و شهاباتیر دیگی نیز در پویوگرام-قصبه یافت می‌شود. او کاروانسراهای متعددی را تأسیس کرد و صدها مسجد و مدرسه و جاده و پل ساخت. مسجدی تک گنبد به آرامگاه
مدرسه و جاده و پل ساخت. مسجدی تک گنبد به آرامگاه وی متصل است. مسجد شصت گنبد نیز به عنوان تالار اجتماعات مرکزی شهر و به عنوان مدرسه مورد استفاده قرار می‌گرفت. او تعداد زیادی دیگی را حفاری کرد، به ویژه هنگام ساختن مساجد برای وضو گرفتن به کار می‌رفت. برجسته‌ترین دیگی‌ها عبارتند از دیگی خان‌جالی که در سال ۱۴۵۰ کاوش شد و در نزدیکی مقبره او قرار دارد و غرادیگی به ابعاد در غرب مسجد شصت گنبد. گفته می‌شود که او بزرگراهی به طول از باگرهات به چیتاگونگ ساخته است. نقش او به عنوان مدیر خلیفت آباد او را از تبلیغ دین
او به عنوان مدیر خلیفت آباد او را از تبلیغ دین اسلام بازنداشت. کارهای بشردوستانه او مانند تأسیس دیگی برای تهیهٔ آب پاک از دلایلی بود که هندوهای محلی جذب اسلام شدند. او زندگی ساده ای داشت و تعدادی شاگرد داشت. مهم‌ترین آنها شیخ محمد طاهر (معروف به پیرعلی) است که در نزدیکی او مدفون است. معلوم نیست چگونه، اما خان در ۲۵ اکتبر ۱۴۵۹ میلادی (۲۷ ذی الحجه ۸۶۳ هجری قمری) درگذشت.
میراث جهانی در مالت شامل ۳ اثر ثبت شده در کشور مالت توسط میراث جهانی است که هر ۳ میراث فرهنگی هستند و در سال ۱۹۸۰ میلادی، در فهرست ثبت شدند. سایت‌های سازمان میراث جهانی آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل متحد، یونسکو، مکان‌هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند، همان‌طور که در پیمان‌نامه میراث جهانی، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده است. مالت این پیمان‌نامه را در ۱۴ نوامبر ۱۹۷۸ پذیرفت و از آن هنگام، مکان‌های طبیعی و فرهنگی مالت واجد شرایط برای گنجانده شدن در فهرست میراث جهانی هستند. پردیس
گنجانده شدن در فهرست میراث جهانی هستند. پردیس دانشگاه مالت در سال ۲۰۱۵ کارگاهی بین‌المللی برای بررسی اصول کاهش خطر بلایای طبیعی، از جمله اثرات تغییرات آب و هوایی، در مدیریت سایت‌های میراث جهانی و سایر سایت‌های میراث فرهنگی برگزار نمود. این کارگاه با یک روش مشارکتی، تمرکز ویژه ای بر آمادگی در برابر خطرات زمین، به ویژه زمین لغزش، زلزله، آتش‌سوزی گسترده و سیل دارد و با مشارکت یک تیم بین رشته‌ای متشکل از کارشناسان بین‌المللی بسیار ماهر و کارآموزان مدیریت اضطراری و سایت‌های میراث جهانی برگزار شد. هدف افزایش
و سایت‌های میراث جهانی برگزار شد. هدف افزایش آگاهی متخصصان و آژانس‌های مسئول در مورد نیاز به توسعه برنامه‌های مدیریت بلایای مناسب و متناسب و ایجاد ظرفیت‌ها در توسعه مکانیسم‌های مدیریت ریسک مناسب در مکان‌های فرهنگی مناطق جنوب شرقی اروپا و مدیترانه بود. در این طرح، دو مکان میراث جهانی مالت - شهر والتا و معابد خرسنگی مالت - به عنوان موارد آموزشی برای خدمت به کل منطقه استفاده شدند. میراث جهانی. یونسکو سایت‌ها را با ده معیار فهرست می‌کند. هر ورودی باید حداقل یکی از معیارها را داشته باشد. فهرست آزمایشی. افزون بر
از معیارها را داشته باشد. فهرست آزمایشی. افزون بر سایت‌های موجود در فهرست میراث جهانی، کشورهای عضو می‌توانند فهرستی از سایت‌های آزمایشی را که ممکن است برای نامزدی در نظر بگیرند، در این فهرست قرار دهند. نامزدها در فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می‌شوند که سایت پیش‌تر در فهرست آزمایشی قرار داشته باشد. مالت ۷ نامزد در این فهرست دارد.
الن ووسالو (به فنلاندی: Ellen Vuosalo) (زاده ۱۹۳۱–درگذشت ۱۹ دی ۱۴۰۳) پژوهشگر، فعال محیط زیست، روزنامه‌نگار و مؤسس انجمن درنای سیبری اهل فنلاند بود که به واسطه تحقیقاتش دربارهٔ درنای سیبری شناخته می‌شد. او به دلیل بیش از پنج دهه فعالیت پژوهشی در زمینه پرندگان مهاجر، به‌ویژه درناهای سیبری، در استان مازندران ایران، به «مادر درنای سیبری» و نیز «دوستدار امید» شهرت یافته بود. او نخستین پژوهشگری بود که در ایران کار پژوهشی روی درناها را آغاز کرد. وی ابتدا در فریدون‌کنار، سپس بابلسر و در نهایت در رویان اقامت گزید و
سپس بابلسر و در نهایت در رویان اقامت گزید و در طول این سال‌ها، ارتباط عمیق و پایداری با جوامع محلی برقرار کرد. او سال ۱۳۹۶ در نخستین همایش زیست‌وران بوم ایران که در ساری برگزار شده بود به پاس چند دهه فعالیت در زمینه پرندگان مهاجر مازندران تجلیل شد. مستند مادر درناهای برفی به زندگی او می‌پردازد. زندگی و تحصیلات. الن ووسالو در سال ۱۹۳۱ در کانادا در خانواده‌ای از مهاجران فنلاندی به دنیا آمد. او دانش‌آموخته مقطع کارشناسی جانورشناسی از دانشگاه یوسی‌ال‌ای آمریکا بود و مدرک کارشناسی ارشد روزنامه‌نگاری را نیز اخذ
بود و مدرک کارشناسی ارشد روزنامه‌نگاری را نیز اخذ کرده بود. همسر او ایرانی بود که در آمریکا با هم آشنا شده و ازدواج کرده و به ایران آمده بودند، هر دو محقق بودند و در دانشگاه کار می‌کردند. نام خانوادگی وی پس از ازدواج به نام خانوادگی شوهرش یعنی توکلی تغییر پیدا کرد. بعد از انقلاب تغییرات زیادی در زندگی او پیش آمد. با انقلاب همسر الن تصمیم به ترک ایران و مهاجرت به آمریکا گرفت. الن ووسالو به خاطر نگاهی که به محیط زیست و حیات‌وحش ایران داشت، برخلاف انتظار، تصمیم گرفت که ایران بماند. اینطور شد که این دو نفر بعد
گرفت که ایران بماند. اینطور شد که این دو نفر بعد از تولد دو فرزند از هم جدا شدند. وی مدتی استاد زبان در مؤسسه آموزش عالی اقتصادی-اداری (دانشگاه مازندران فعلی) بود و در ادامه حضور در ایران باقی عمرش را صرف پژوهش در مورد درناهای مهاجر سیبری کرد. او سرانجام پس از بیش از پنج دهه فعالیت، در سن ۹۵ سالگی در تاریخ ۱۹ دی ۱۴۰۳ در شهر رویان ایران درگذشت. جوایز و افتخارات. او سال ۱۳۹۶ در نخستین همایش زیست‌وران بوم ایران که در ساری برگزار شده بود به پاس چند دهه فعالیت در زمینه پرندگان مهاجر مازندران تجلیل شد. وی همچنین
زمینه پرندگان مهاجر مازندران تجلیل شد. وی همچنین در سال ۲۰۱۷ نشان رز سفید فنلاند را دریافت کرد. در فرهنگ عامه. مستند مادر درناهای برفی به زندگی او می‌پردازد. این فیلم در جشنواره بین‌المللی فیلم هلسینکی راه یافت.
مواد کوانتومی توپولوژیک به دلیل خواص منحصربه‌فرد و کاربردهای گسترده‌ای که در زمینه‌های مختلف فناوری‌های انرژی ارائه می‌دهند، به یکی از مهم‌ترین حوزه‌های تحقیقاتی فیزیک و علم مواد تبدیل شده‌اند. این مواد ترکیبی از ویژگی‌های الکترونیکی معمولی و توپولوژیک را نشان می‌دهند که منجر به ظهور حالت‌های سطحی رسانا می‌شود، در حالی که بخش داخلی مواد همچنان به‌صورت عایق باقی می‌ماند. ویژگی برجسته این مواد پایداری حالت‌های سطحی در برابر ناخالصی‌ها و اختلالات محیطی است، که باعث افزایش کارایی آن‌ها در دستگاه‌های مختلف انرژی
افزایش کارایی آن‌ها در دستگاه‌های مختلف انرژی می‌شود. تبدیل انرژی و ذخیره آن به‌طور سنتی با تلفات قابل توجهی روبه‌رو بوده است، اما استفاده از مواد کوانتومی توپولوژیک می‌تواند منجر به افزایش بهره‌وری این فرایندها شود. در سلول‌های خورشیدی، این مواد به دلیل توانایی خود در کاهش بازترکیب حامل‌های بار و افزایش جذب نور، می‌توانند به بهبود عملکرد کمک کنند. همچنین، در دستگاه‌های ترموالکتریک که تفاوت‌های دمایی را به انرژی الکتریکی تبدیل می‌کنند، رسانایی گرمایی پایین و رسانایی الکتریکی بالای مواد توپولوژیک آن‌ها را
و رسانایی الکتریکی بالای مواد توپولوژیک آن‌ها را به گزینه‌های برجسته‌ای تبدیل می‌کند. کاربردهای دیگر شامل استفاده به‌عنوان کاتالیزورهای الکتروشیمیایی با عملکرد بالا و بهبود باتری‌های حالت جامد است که ایمنی و چگالی انرژی بیشتری ارائه می‌دهند. توسعه این مواد همچنین می‌تواند در فناوری ابرخازن‌ها نقش مؤثری ایفا کند، جایی که ذخیره‌سازی انرژی به روش سریع‌تر و با چگالی بالاتری ممکن می‌شود. اهمیت مواد توپولوژیک به اندازه‌ای است که مطالعه روی آن‌ها به یک تلاش بین‌رشته‌ای تبدیل شده است، که فیزیکدانان، شیمیدانان، و
تبدیل شده است، که فیزیکدانان، شیمیدانان، و مهندسان را برای بهبود عملکرد دستگاه‌های مدرن انرژی به همکاری واداشته است. تاریخچه. تحقیقات در حوزه مواد توپولوژیک به دهه ۱۹۸۰ بازمی‌گردد، زمانی که مفاهیم توپولوژی در فیزیک حالت جامد برای اولین بار مطرح شد. در سال ۲۰۰۵، کشف عایق‌های توپولوژیک دوبعدی، نظیر اثر کوانتومی هال بدون میدان مغناطیسی، نقطه عطفی در این حوزه به‌شمار آمد. توسعه بعدی در سال ۲۰۰۷ با کشف عایق‌های توپولوژیک سه‌بعدی مانند بیسموت سلنید (Bi₂Se₃) انجام شد که به‌عنوان یکی از نمونه‌های پیشگام شناخته
شد که به‌عنوان یکی از نمونه‌های پیشگام شناخته می‌شود. این ماده به دلیل ساختار نواری خاص خود، حامل‌های بار سطحی را بدون تلفات فراهم می‌آورد. علاوه بر آن، در دهه ۲۰۱۰، کشف مواد توپولوژیک جدیدتر مانند فلزات ویل و نیمه‌فلزهای دیراک، به خصوص آرسنید تانتال، موجب افزایش علاقه به کاربردهای اسپینترونیکی و دستگاه‌های کم‌مصرف شد. نمونه‌های عملی دیگر شامل موادی همچون آنتیموان تلورید (Sb₂Te₃) و تلورید تانتال (TaTe₂) هستند که در آزمایشگاه‌ها برای استفاده در ترموالکتریک‌های با بازدهی بالا و همچنین باتری‌های حالت جامد در