payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دهد. اثرات و پیامدها. با گذشت زمان، این فرایند باعث شده است که لایه‌های نازک خاک سطحی به‌طور برگشت‌ناپذیری شور شوند و دیگر برای کشاورزی مناسب نباشند. تا سال ۱۹۹۹، تخمین زده می‌شود که ۲٫۵ از زمان معرفی روش‌های کشاورزی اروپایی، میلیون‌ها هکتار زمین شور شده است. در حال حاضر، حدود ۵٫۷ میلیون هکتار زمین به عنوان «پتانسیل بالا» برای شور شدن طبقه‌بندی می‌شود و انتظار می‌رود این تعداد به ۱۷ هکتار افزایش یابد. میلیون هکتار تا سال ۲۰۵۰. سطوح بالای نمک خاک تأثیر چشمگیری بر نواحی ریشه گیاهان، چه در پوشش گیاهی بومی و
بر نواحی ریشه گیاهان، چه در پوشش گیاهی بومی و چه در محصولات کشاورزی و مرتعی، تالاب‌های طبیعی و آبراه‌های اطراف دارد. افزایش نمک می‌تواند توانایی گیاهان در جذب آب از طریق ریشه‌هایشان از طریق اسمز را کاهش دهد، از طریق افزایش سطح سدیم و کلرید باعث سوختگی و نکروز برگ‌ها شود و عدم تعادل مواد مغذی و یونی ایجاد کند که منجر به رشد ضعیف و مرگ می‌شود. شوری همچنین می‌تواند از طریق اکسیداسیون، بر زیرساخت‌هایی مانند جاده‌ها، ساختمان‌ها، لوله‌های زیرزمینی و کابل‌ها تأثیر منفی بگذارد. "زیرگونه موهلنبکیا هوریدا" "آبدیتا"
منفی بگذارد. "زیرگونه موهلنبکیا هوریدا" "آبدیتا" که معمولاً با نام علمی درخت خاردار دورافتاده شناخته می‌شود، به دلیل عدم تحمل شوری، گونه‌ای در معرض خطر انقراض است. تأثیرات بر اساس ایالت. نیو ساوت ولز. در حال حاضر ۵ درصد از نیو ساوت ولز تحت تأثیر شوری زمین‌های خشک قرار دارد و حدود ۵۰ درصد در معرض تهدید است. ۱۵٪ از زمین‌های آبیاری شده فعلی تحت تأثیر قرار گرفته‌اند و تا ۳۰٪ در حال حاضر در معرض تهدید هستند. مناطق اصلی که در حال حاضر تحت تأثیر قرار گرفته‌اند و در معرض خطر بالایی هستند، حوضه آبریز رودخانه
و در معرض خطر بالایی هستند، حوضه آبریز رودخانه مورومبیجی در نزدیکی گریفیت، و حوضه آبریز رودخانه جمالونگ در نزدیکی فوربز، و همچنین منطقه آبیاری رودخانه موری در نزدیکی دنیلیکوین هستند. ویکتوریا. سطح فعلی شوری در ویکتوریا نسبتاً کم است و انتظار می‌رود تأثیر اصلی آن در سال‌های آینده در مناطق پرخطر رخ دهد. این مناطق پرخطر شامل حوزه‌های آبخیز کامپاسپ، لودون، کورانگامیت، گلنلگ-هاپکینز، گولبرن-بروکن و مناطق ویمرا و مالی می‌شوند. هزینه فعلی برای ویکتوریا سالانه ۵۰ میلیون دلار تخمین زده می‌شود. انتظار می‌رود این
میلیون دلار تخمین زده می‌شود. انتظار می‌رود این میزان به‌طور قابل توجهی افزایش یابد و تأثیرات آن بر زمین‌های کشاورزی، تالاب‌ها و زیرساخت‌ها در مناطق پرخطر افزایش یابد، که عمدتاً تا حدی به دلیل افزایش ۱۰ برابری سطح نمک تا سال ۲۰۵۰ است. استرالیای غربی. غرب استرالیا با حدود ۷۰ درصد، بیشترین زمین‌های تحت تأثیر شوری در استرالیا را در خود جای داده است. در حال حاضر بیش از ۲ میلیون هکتار تحت تأثیر قرار گرفته است و حدود ۴ میلیون هکتار زمین در حال حاضر به عنوان پرخطر فهرست شده‌اند و ۵۰٪ از آب‌های قابل انتقال در حال
فهرست شده‌اند و ۵۰٪ از آب‌های قابل انتقال در حال حاضر بیش از حد شور در نظر گرفته می‌شوند. حدود ۴۵۰ گونه گیاهی بومی مناطقی هستند که در معرض خطر بالای شور شدن آب قرار دارند ۷۵ درصد از گونه‌های پرندگان آبزی در حال کاهش هستند، ۷۵ درصد از عمر جاده‌های آب‌بندی شده کاهش یافته و ۴۰۰ میلیون دلار سود از دست رفته است استرالیای جنوبی. شوری در جنوب استرالیا، مشکلی است که تمام مناطق اصلی کشاورزی را تحت تأثیر قرار داده و ۳۷۰۰۰۰ هکتار از زمین‌ها و تالاب‌ها را درگیر کرده است. با نرخ‌های فعلی، انتظار می‌رود این میزان تا سال
با نرخ‌های فعلی، انتظار می‌رود این میزان تا سال ۲۰۵۰، ۶۰ درصد افزایش یابد. پیش‌بینی می‌شود که این امر سالانه حدود ۴۷ میلیون دلار ضرر برای ایالت به دلیل از دست دادن سود کشاورزی داشته باشد و بیش از ۲۰٪ از آب‌های زیرزمینی را به سطوحی بالاتر از حد مجاز برای مصرف انسان آلوده کند. تاسمانی. تاسمانی نسبتاً تحت تأثیر شوری قرار نگرفته است، به طوری که حدود ۱٪ از زمین‌های کشاورزی و ۸٪ از زمین‌های کشاورزی تحت تأثیر منفی نمک قرار دارند و در نتیجه هزینه جاری برای ایالت حدود ۵ میلیون دلار در سال است که تا سال ۲۰۵۰ به حدود
۵ میلیون دلار در سال است که تا سال ۲۰۵۰ به حدود ۱۳ میلیون دلار افزایش می‌یابد. بخش عمده این شوری ناشی از آبیاری است. کوئینزلند. کوئینزلند به دلیل بارندگی‌های فصلی منحصر به فردش، کمترین آسیب را در بین ایالت‌های استرالیا دیده است. در حال حاضر حدود ۱۵۰۰۰ هکتار تحت تأثیر قرار گرفته است که ۳٫۱ میلیون هکتار آن در معرض خطر بالا قرار دارد. با این حال، با نرخ فعلی، پیش‌بینی می‌شود که شوری تا سال ۲۰۵۰ تأثیرات متوسطی بر زمین و زیرساخت‌ها داشته باشد، به طوری که ۱۲۰۰۰ کیلومتر جاده، ۱۵۰۰ کیلومتر خطوط ریلی، و حدود ۲٫۸
کیلومتر جاده، ۱۵۰۰ کیلومتر خطوط ریلی، و حدود ۲٫۸ میلیون هکتار از زمین‌های کشاورزی، پوشش گیاهی باقی‌مانده، و تالاب‌ها و نهرها به‌طور منفی تحت تأثیر قرار گرفتند
مجله Pro Wrestling Illustrated) PWI ) یک مجله کشتی حرفه‌ای آمریکایی است که در سال ۱۹۷۹ توسط استنلی وستون تأسیس شد. دفتر مرکزی "PWI" در بلو بل، پنسیلوانیا قرار دارد و توسط گروه انتشاراتی کاپا منتشر می‌شود. این مجله طولانی‌ترین مجله کشتی به زبان انگلیسی است که هنوز در حال تولید است. "PWI" شماره‌های دوماهانه و شماره‌های ویژه سالانه مانند «سالنامه و کتاب حقایق» خود را منتشر می‌کند. این مجله مسابقات قهرمانی مختلف جهان را به عنوان مسابقات قانونی، مشابه "رینگ" در بوکس، به رسمیت می‌شناسد. "PWI" اغلب به عنوان "Apter
به رسمیت می‌شناسد. "PWI" اغلب به عنوان "Apter Mag" شناخته می‌شود که به نام عکاس قدیمی‌اش، بیل آپتر، نامگذاری شده است. "PWI" در سال‌های اخیر از گزارش داستان‌ها به عنوان اخبار واقعی فاصله گرفته و نظرات سرمقاله در مورد فعالیت‌های پشت صحنه کشتی کج را با آن ترکیب کرده است. "نشریه PWI" از سال ۱۹۹۱ هر ساله فهرستی از «۵۰۰ کشتی‌گیر برتر» خود را منتشر می‌کند که در آن برترین کشتی‌گیران مرد جهان معرفی می‌شوند. در سال ۲۰۰۸، آنها فهرست سالانه «۵۰ کشتی‌گیر زن برتر» را اضافه کردند که بعداً در سال ۲۰۱۸ به فهرست «۱۰۰
را اضافه کردند که بعداً در سال ۲۰۱۸ به فهرست «۱۰۰ کشتی‌گیر زن برتر» و سپس در سال ۲۰۲۱ دوباره به عنوان «۱۵۰ کشتی‌گیر زن برتر» تغییر نام داد.
شهادت سنت متی (به انگلیسی: &lt;mark&gt;Martyrdom of Saint Matthew&lt;/mark&gt;) یک نقاشی معروف از کاراواجو است که لحظه شهادت سنت متیو، حواری عیسی مسیح را به تصویر می‌کشد. این نقاشی در قرن هفدهم در کلیسای سن لوییجی دی فرانسسی در رم قرار دارد. این نقاشی، به «شهادت سنت متیو» (Saint Matthew) انجیل‌نویس، نویسنده‌ی انجیل متی، می‌پردازد. بر اساس سنت، این قدیس به دستور پادشاه اتیوپی، زمانی که در حال برگزاری مراسم عشای ربانی در محراب بود، کشته شد. پادشاه به خواهرزاده‌ی خودش تمایل داشت، اما سنت متیو او را سرزنش کرده
خودش تمایل داشت، اما سنت متیو او را سرزنش کرده بود، چرا که آن دختر راهبه بود و در نتیجه، عروس مسیح به شمار می‌رفت. «کاردینال کونتارلی» (Contarelli)، که چند دهه قبل‌تر درگذشته بود، به‌وضوح تعیین کرده بود که در این نقاشی چه چیزی باید به تصویر کشیده شود: صحنه‌ی قتل قدیس به‌دست سربازی فرستاده‌شده از سوی آن پادشاه شرور، معماری‌ای مناسب با فضا، و جمعیتی از تماشاگران که احساساتی متناسب با صحنه از خود نشان می‌دهند. این سفارش (که در واقع از طرف حامی او، کاردینال فرانچسکو ماریا دل مونته بود، نه مستقیماً از طرف
فرانچسکو ماریا دل مونته بود، نه مستقیماً از طرف کلیسا)، برای کاراواجو دشواری زیادی به همراه داشت، چرا که او تا آن زمان نه روی بوم به این بزرگی نقاشی کرده بود و نه تابلویی با این تعداد شخصیت خلق کرده بود. عکس‌برداری با اشعه ایکس دو تلاش متفاوت برای ترکیب‌بندی صحنه را پیش از نسخه‌ی نهایی که امروز می‌بینیم نشان می‌دهد؛ با روندی کلی به سوی ساده‌سازی، از طریق کاهش تعداد شخصیت‌ها و کاهش—و در نهایت حذف عناصر معماری. شخصیتی که در پس‌زمینه، تقریباً در مرکز چپ و پشت سر قاتل دیده می‌شود، پرتره‌ای از خودِ کاراواجو
سر قاتل دیده می‌شود، پرتره‌ای از خودِ کاراواجو است. نسخه های اثر. نخستین نسخه‌ای که توسط اشعه ایکس آشکار شده، به سبک «مانیریسم» (Mannerism) و تحت تأثیر هنرمند برجسته‌ی آن زمان رم، «جوزپه چزاری» (Giuseppe Cesari) بوده است؛ با جمعیتی از شخصیت‌های کوچک که در میان معماری‌ای عظیم جای گرفته‌اند. این نسخه احتمالاً ایستا و دور از حس واقعی به نظر می‌رسیده است. نسخه‌ی دوم به رافائل رجوع می‌کند و جمعیتی از تماشاگران را می‌افزاید که ترس و دلسوزی نشان می‌دهند، از جمله زنی که احتمالاً نماد آن راهبه بوده است. این نسخه با
که احتمالاً نماد آن راهبه بوده است. این نسخه با خواسته‌ی کاردینال کونتارلی که صحنه‌ای پرجمعیت خواسته بود، و همچنین با اصول مانیریسم که بر نمایش بدن‌ها و ساختمان‌ها با استفاده از پرسپکتیو و طراحی تأکید دارد، هماهنگ بود. اما کاراواجو در این زمان سبک شخصی خود را توسعه داده بود؛ سبکی که در آن بدن‌ها با نور و تاریکی تعریف می‌شدند و پس‌زمینه‌ها حذف می‌شدند. در این مرحله، کاراواجو کار بر روی شهادت را کنار گذاشت و تمرکزش را روی اثر همراه آن یعنی «دعوت» (The Calling) گذاشت. او در این اثر از آثار ژانری قبلی خود،
گذاشت. او در این اثر از آثار ژانری قبلی خود، مانند «تقلب‌بازها» (Cardsharps) و «غیب‌گو» (The Fortune Teller)، اما در مقیاسی وسیع‌تر، الهام گرفت. به نظر می‌رسد که یا دوباره الهام گرفته بود، یا اعتماد به نفس تازه‌ای یافته بود که باعث شد به شهادت بازگردد—اما این بار با زبان هنری خود. نسخه‌ی سوم، معماری را کنار گذاشت، تعداد شخصیت‌ها را کاهش داد و صحنه‌ی واقعه را به بیننده نزدیک‌تر کرد. از این فراتر، تکنیک دراماتیک «کِیارو اسکورُو» (chiaroscuro: تضاد شدید نور و تاریکی) را وارد کرد تا عناصر مهم صحنه را برجسته
و تاریکی) را وارد کرد تا عناصر مهم صحنه را برجسته کند، به همان شیوه‌ای که نورافکن‌ها صحنه‌ی نمایش را روشن می‌کنند—قرن‌ها پیش از آن‌که اصلاً نورافکن اختراع شود. او تصمیم گرفت لحظه‌ای را به تصویر بکشد که در اوج درام است؛ زمانی که قاتل شمشیرش را در بدن قدیسِ افتاده فرو می‌برد. این همان نسخه‌ای است که امروز می‌بینیم: صحنه‌ای متوقف‌شده در لحظه‌ای با بیشترین بار احساسی، با تماشاگرانی که به نقش‌های فرعی تقلیل یافته‌اند به‌واسطه‌ی نوری که فقط عناصر کلیدی را روشن می‌کند، و کل اثر مانند لحظه‌ای به نظر می‌رسد که گویی
و کل اثر مانند لحظه‌ای به نظر می‌رسد که گویی در نور یک رعد و برق ثبت شده است. تحلیل اثر. این نقاشی لحظه‌ای را رقم می‌زند که در آن، اصول مانیریسم اواخر قرن شانزدهم—که منطقی، عقلانی و شاید کمی تصنعی بود—جای خود را به باروک می‌دهد. این اثر غوغایی به پا کرد. «فدریکو زوکاری» (Federico Zuccari)، یکی از برجسته‌ترین نقاشان رم و از حامیان مانیریسم، برای دیدن آن آمد و با تمسخر گفت که «چیزی نیست». اما هنرمندان جوان کاملاً مجذوب آن شدند، و کاراواجو به‌یک‌باره مشهورترین هنرمند رم شد. برای درک این موضوع که این صحنه‌ی
هنرمند رم شد. برای درک این موضوع که این صحنه‌ی به‌ظاهر آشفته در واقع نمایشی از پیروزی قداست است، نیاز به تمرکز وجود دارد. «سنت متیو» (Saint Matthew) در حال افتادن، گویی از خشم برهنه‌ی جلادش عقب می‌کشد—جلادی که در پرتو شدید نور می‌درخشد و شمشیرش را از سینه‌ی قدیس بیرون می‌کشد. اطراف قدیس، افرادی دیده می‌شوند که احساساتی گوناگون نشان می‌دهند، مطابق خواسته‌ی کاردینال کونتارلی: وحشت، بهت و پریشانی. در همین حال، فرشته‌ای شاخه‌ی نخل شهادت را به‌سوی او دراز کرده است. ابهام در فهم این تصویر زمانی برطرف می‌شود که
است. ابهام در فهم این تصویر زمانی برطرف می‌شود که بدانیم متیو از ترس ضربه‌ی جلاد عقب نمی‌کشد، بلکه دست دراز می‌کند تا هدیه‌ی فرشته را بگیرد. دست جلاد و دست فرشته، دو مسیر موازی‌اند. فقط متیو است که حضور فرشته را درک می‌کند. با این نگاه، این نقاشی درباره‌ی لحظه‌ای از وحشت عمومی نیست، بلکه درباره‌ی مرگ قدیسی است که همچون دست‌دادن با امر الهی تصویر شده است. نقاشی‌ها و مجسمه‌های باروک ایتالیایی در آن دوران، اغلب لحظات شهادت را نه به‌عنوان صحنه‌هایی از ترس، بلکه به‌عنوان لحظاتی از شادی یا خلسه به تصویر
بلکه به‌عنوان لحظاتی از شادی یا خلسه به تصویر می‌کشیدند؛ برای مثال، در «سانتا بیبیانا اثر برنینی» (Bernini's Santa Bibiana). نکته‌ای مهم آن است که کاراواجو، برخلاف پیشینیان مانیریست خود، واقعیتی ساده از معماری کلیساهای اوایل دوران مدرن را به نفع خود به‌کار گرفت: کلیساهای بزرگی چون سنت پیتر، از نور خوبی برخوردار بودند، اما نمازخانه‌های کوچک، مانند نمازخانه‌ی کونتارلی، تاریک و باریک بودند—و همچنان هم هستند. به‌قول زندگینامه‌نویس کاراواجو، «پیتر راب» (Peter Robb): «هر کسی که از راهرو کلیسای «سن لوئیجی» (San
«هر کسی که از راهرو کلیسای «سن لوئیجی» (San Luigi) پایین می‌آمد—کلیسایی که نمازخانه در آن قرار دارد—پیکره‌های رنگ‌پریده و برهنه‌ی قاتلان را می‌دید که از دل تاریکی بیرون آمده‌اند، در فضایی که گویی از دیوار بیرون زده و به صلیب اصلی کلیسا راه یافته است.» با این‌حال، نقاشی پر است از ارجاعات به میکل‌آنژ، رافائل و دیگران؛ منتقدی به نام «جان گَش» (John Gash) این ارجاعات را نه به‌دلیل نیاز به یافتن فیگورهای مناسب، بلکه به‌خاطر «تمایل به خلق عظمتی حماسی مشابه با دوره‌ی اوج رنسانس» می‌داند. برای مثال، فیگور قدیس و
اوج رنسانس» می‌داند. برای مثال، فیگور قدیس و پسری که در سمت چپ با وحشت به صحنه می‌نگرد، تا حدی به‌طور مستقیم از محراب‌نقاشی تیسین (شهادت سنت پیتر شهید در ونیز) وام گرفته شده‌اند.
کِروس (؛ در دوران باستان کریا یا کرِئیا ()) جزیره‌ای خالی از سکنه در یونان است که در کیکلادها و در حدود جنوب‌شرقی ناکوس واقع شده است. از نظر اداری، بخشی از منطقه کوفونیسیا به‌شمار می‌رود. این جزیره دارای مساحت است و بلندترین نقطهٔ آن ارتفاع دارد. این جزیره در حدود ۲۵۰۰ پیش از میلاد، مکانی مهم در تمدن کیکلادی بود. در حال حاضر، ورود به کروس ممنوع است. گنجینهٔ کروس. «گنجینهٔ کروس» مجموعه‌ای بسیار بزرگ از تندیس‌های کیکلادی است که در جزیرهٔ کروس کشف شده است. در سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸، پروژهٔ باستان‌شناسی کمبریج در
۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸، پروژهٔ باستان‌شناسی کمبریج در کروس، با هدایت مشترک کالین رنفرو و دیگران، حفاری‌هایی در کاووس در ساحل غربی جزیره انجام داد. باور بر این است که این ناحیه منشأ «گنجینهٔ کروس» از تندیس‌های شکستهٔ کیکلادی بوده است. اشیای به‌دست‌آمده شامل تندیس، ظروف و اشیای مرمری دیگر هستند که همگی پیش از دفن شکسته شده بودند و احتمالاً در جایی دیگر شکسته و سپس به کاووس آورده شده‌اند. نبود قطعات پیوسته نشان می‌دهد که تنها بخشی از اشیای شکسته در این محل دفن شده‌اند، و مطالعات جاری روی سفالینه‌ها و اشیای دیگر نشان
و مطالعات جاری روی سفالینه‌ها و اشیای دیگر نشان می‌دهد که این مواد از منابع گوناگونی گردآوری شده‌اند. دسکالیو. در سال‌های ۲۰۰۷–۲۰۰۸، همین پروژه، سکونتگاهی بزرگ از دورهٔ کیکلادی را در جزیرهٔ دسکالیو شناسایی و حفاری کرد که پیش‌تر به کروس متصل بود اما اکنون به‌دلیل افزایش سطح آب دریاها، به جزیره‌ای کوچک تبدیل شده است. در این حفاری، بنایی بزرگ به طول ۱۶ متر و عرض ۴ متر کشف شد—بزرگ‌ترین بنای شناخته‌شده از آن دوره در کیکلادها—که در آن، «گنجینهٔ دسکالیو» شامل یک اسکنه، تیشه-تبر و تبری با سوراخ دسته از جنس مس یا
اسکنه، تیشه-تبر و تبری با سوراخ دسته از جنس مس یا برنز یافت شد. بررسی‌ها نشان داد که بیشتر سطح این جزیرهٔ کوچک—در مجموع ۷٬۰۰۰ مترمربع—در عصر برنز آغازین سکونت داشته است که این مکان را به بزرگ‌ترین پایگاه شناخته‌شده در کیکلادها در آن زمان بدل می‌کند. مطالعات تخصصی در زمینه‌های ژئومورفولوژی، زمین‌شناسی، پتروگرافی، سفال‌شناسی، فلزکاری و بوم‌شناسی (بازمانده‌های گیاهی و جانوری، فیتولیت‌ها) انجام شد. در سال ۲۰۱۲، فعالیت‌های این سایت به سال‌های ۲۷۵۰ تا ۲۳۰۰ پیش از میلاد تاریخ‌گذاری شدند، که پیش از هر نشانه‌ای از
میلاد تاریخ‌گذاری شدند، که پیش از هر نشانه‌ای از پرستش خدایان در دریای اژه است. در سال ۲۰۱۸، حفاری‌ها بقایای دیوارهای پله‌پله و سازه‌های سفیدرنگ عظیمی را در این جزیره آشکار کرد. این سازه‌ها با ۱٬۰۰۰ تن سنگ ساخته شده بودند و دماغه‌ای به عرض تنها را به یک هرم پلکانی بزرگ تبدیل کرده بودند. شواهدی از تونل‌های زهکشی پیچیده و آثار فلزکاری پیشرفته یافت شد. پژوهشگران معتقدند که این سایت یکی از چشم‌گیرترین سایت‌های باستان‌شناسی در دریای اژه در عصر برنز آغازین است. یافته‌ها نشان می‌دهند که دماغهٔ دسکالیو تقریباً
یافته‌ها نشان می‌دهند که دماغهٔ دسکالیو تقریباً به‌طور کامل زیر بنای یادمانی پوشیده شده بود. باستان‌شناسان برآورد کرده‌اند که یونانیان باستان دست‌کم ۳٬۵۰۰ سفر دریایی انجام دادند تا میان ۷٬۰۰۰ تا ۱۰٬۰۰۰ تن سنگ مرمر سفید را از جزایر مختلف برای ساخت این ساختار منتقل کنند. پژوهشگران گفته‌اند که: «جزیره به‌طور طبیعی شکل هرمی دارد، اما نباید آن را هرم بنامیم—زیرا هرم ساختاری کاملاً مصنوعی است.» فرهنگ کروس-سیروس. فرهنگ کروس-سیروس برگرفته از نام دو جزیرهٔ کروس و جزیره سیروس در کیکلادهاست. این فرهنگ در دورهٔ
و جزیره سیروس در کیکلادهاست. این فرهنگ در دورهٔ کیکلادی آغازین دو (حدود ۲۷۰۰ تا ۲۳۰۰ پیش از میلاد) شکوفا شد. برخی از سالم‌ترین آثار این فرهنگ در کئا و ایوس، که در نزدیکی کروس هستند، یافت شده‌اند. برخی از آثار برجستهٔ این فرهنگ، «تابه‌ها» هستند—ظروف دایره‌ای کم‌عمق یا کاسه‌هایی با کف تزئین‌شده. در این دوره، استفاده از فلز به‌طور گسترده‌ای رایج شد. جستارهای وابسته. دسکالیو
از ژوئیهٔ سال ۲۰۱۸ دولت چین شروع به سانسور تصاویری از شخصیت کارتونی انسان‌وارهٔ وینی د پو کرد، به‌ویژه نسخه‌ای از این شخصیت که توسط شرکت دیزنی ارائه شده‌است. گمان می‌رود این سانسور نتیجهٔ مقایسهٔ شی جین پینگ، دبیرکل حزب کمونیست چین، با این شخصیت در میم‌های اینترنتی باشد؛ مقایسه‌ای که حزب کمونیست چین آن‌را تمسخری بی‌احترامانه نسبت به شی تلقی کرده‌است. با وجود سانسور، ممنوعیت کلی‌ای برای کتاب‌ها و اسباب‌بازی‌هایی که تصویر وینی د پو را نمایش می‌دهند در چین وجود ندارد؛ دو وسیلهٔ بازی با مضمون وینی د پو همچنان
ندارد؛ دو وسیلهٔ بازی با مضمون وینی د پو همچنان در دیزنی‌لند شانگهای فعالیت می‌کنند.
پایان (به انگلیسی: The End) یک آلبوم طولانی از گروه هوی متال انگلیسی بلک سبث است و آخرین اثر منتشر شده آنها به عنوان یک گروه محسوب می‌شود. در تاریخ ۲۰ ژانویه ۲۰۱۶ منتشر شد. نیمه اول آلبوم شامل آهنگ‌های باقی‌مانده از "آلبوم ۱۳" و نیمه دوم شامل آهنگ‌های زنده ضبط شده در تور بین سال‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ است. پیشینه. این گروه در استودیوهای شانگری-لا در مالیبو با تهیه‌کننده ریک روبین در طول جلسات ضبط آلبوم "۱۳"، نوزدهمین آلبومشان، آهنگ‌هایی را ضبط کردند. در حالی که سبث در حال برنامه‌ریزی برای انتشار آلبوم بعدی‌اش،
سبث در حال برنامه‌ریزی برای انتشار آلبوم بعدی‌اش، "۱۳،" بود، این آلبوم در نهایت کنار گذاشته شد. تونی آیومی، «مقدار زیادی ریف» برای آلبوم رها شده نوشته بود، اما «گیزر (باتلر)، نوازنده گیتار بیس، تمایلی به ساخت آلبوم دیگری نداشت.» خواننده اصلی، آزی آزبورن نیز ابراز تمایلی به ضبط آلبوم دیگری نکرد و گفت: «اگر قرار بود قبل از تور آلبومی منتشر کنیم، تکمیل آلبوم سه یا چهار سال طول می‌کشید.»
جنگ نامنظم () در دکترین مشترک ایالات متحده آمریکا به‌عنوان «مبارزه خشونت‌آمیز میان بازیگران دولتی و غیردولتی برای مشروعیت و نفوذ بر جمعیت‌های مربوطه» و در قانون ایالات متحده به‌عنوان «فعالیت‌های وزارت دفاع که شامل درگیری مسلحانه نمی‌شوند و از سیاست‌ها و اهداف نظامی از پیش تعیین‌شده ایالات متحده پشتیبانی می‌کنند و توسط، با، و از طریق نیروهای منظم، نیروهای نامنظم، گروه‌ها و افراد انجام می‌شوند» تعریف شده است. در عمل، کنترل نهادها و زیرساخت‌ها نیز مهم است. مفاهیم مرتبط با جنگ نامنظم قدیمی‌تر از خود اصطلاح
مفاهیم مرتبط با جنگ نامنظم قدیمی‌تر از خود اصطلاح هستند. جنگ نامنظم، رویکردهای جنگ غیرمستقیم و جنگ نامتقارن را ترجیح می‌دهد، اگرچه ممکن است طیف کاملی از قابلیت‌های نظامی و سایر توانایی‌ها را برای فرسایش قدرت، نفوذ و اراده دشمن به کار گیرد. جنگ نامنظم ذاتاً یک مبارزه طولانی است که عزم یک دولت و شرکای استراتژیک آن را آزمایش خواهد کرد. اصطلاح «جنگ نامنظم» در دکترین مشترک در تمایز با «جنگ سنتی» و «جنگ نامتعارف» و برای تمایز آن به این صورت، اتخاذ شد. این نوع جنگ به تمایز بین «نیروهای منظم» و «نیروهای نامنظم»
به تمایز بین «نیروهای منظم» و «نیروهای نامنظم» ربطی ندارد.
قضیهٔ آقاخان نام دعوای حقوقی‌ است که در سال ۱۸۶۶ علیه آقاخان اول در دیوان عالی بمبئی مطرح شد و حکمی قضایی توسط قاضی سِر جوزف آرنولد صادر شد که اقتدار آقاخان اول، حسن‌علی شاه، را به عنوان رهبر جامعهٔ خوجه‌های بمبئی تثبیت کرد. خواهان‌ها ادعا می‌کردند که خوجه‌ها، پیروان آقاخان اول، همواره از اهل سنت بوده‌اند و نه شیعیان اسماعیلی. این خواهان‌ها که نمایندهٔ گروهی منشعب از خوجه‌ها به نام بَربهای بودند، خواسته‌هایی مشخص ارائه کردند که به‌طور مستقیم اقتدار آقاخان اول را به عنوان امام خوجه‌های اسماعیلی نزاری به چالش
را به عنوان امام خوجه‌های اسماعیلی نزاری به چالش می‌کشید. جلسات استماع این دعوا به ریاست قاضی بریتانیایی، سِر جوزف آرنولد، برگزار شد و این پرونده عموماً با نام «قضیهٔ آقاخان» شناخته می‌شود. جلسات دادگاه چندین هفته به طول انجامید و خود امام نیز در دادگاه حضور یافت و با ارائه شهادت و اسناد، مشروعیت امامت خود را اثبات کرد. در نوامبر سال ۱۸۶۶، قاضی آرنولد حکمی مفصل صادر کرد که در تمام موارد مطرح‌شده در دعوا، به سود آقاخان اول و دیگر متهمان و به زیان خواهان‌ها بود. این حکم، جایگاه خوجه‌های نزاری را به‌طور رسمی
این حکم، جایگاه خوجه‌های نزاری را به‌طور رسمی و قانونی به‌عنوان یک جامعهٔ «شیعهٔ امامی اسماعیلی» تثبیت کرد و موقعیت آقاخان را به‌عنوان رهبر و پیشوای روحانی این جامعه، با تمامی حقوق، اختیارات و مسئولیت‌های مالی‌ای که از سوی خوجه‌ها به او تعلق می‌گرفت، تأیید نمود. پرونده آقاخان حکمی قضایی در سال ۱۸۶۶ بود که توسط قاضی سِر جوزف آرنولد در دیوان عالی بمبئی صادر شد و اقتدار آقاخان اول، حسن‌علی شاه، را به عنوان رهبر جامعهٔ خوجه‌های بمبئی تثبیت کرد. این پرونده در ظاهر یک دعوای ملکی میان گروهی از رهبران معترض جامعهٔ
یک دعوای ملکی میان گروهی از رهبران معترض جامعهٔ خوجه‌های بمبئی و آقاخان بود؛ نجیب‌زاده‌ای ایرانی که در سال ۱۸۴۶ به بمبئی آمده بود و از سوی پیروانش – از جمله اکثریت خوجه‌ها – به عنوان رهبر مشروع و چهل‌وششمین امام مسلمانان اسماعیلی نزاری شناخته می‌شد. معترضان، ادعای آقاخان دربارهٔ رهبری را رد می‌کردند و استدلال می‌نمودند که او خوجه نیست و خوجه‌ها همواره از اهل سنت بوده‌اند. در جریان رسیدگی به این دعوا، قاضی آرنولد بررسی گسترده‌ای دربارهٔ پیشینهٔ دینی طبقهٔ خوجه انجام داد. پس از یک دادگاه ۲۵روزه که در آن
خوجه انجام داد. پس از یک دادگاه ۲۵روزه که در آن آقاخان شخصاً شهادت داد و اسناد متعددی بررسی شد، آرنولد رأی خود را به نفع آقاخان صادر کرد و حکم داد که خوجه‌ها شیعیان اسماعیلی هستند و آقاخان رهبر مشروع آنان است.
استقرار نظامی () به جابجایی شاخه‌های مختلف نیروهای مسلح و زیرساخت‌های پشتیبانی لجستیکی آنها در سراسر جهان گفته می‌شود. گروه‌های متعددی در نیروهای مسلح وجود دارند که شامل (۱) ارتش یا نیروی زمینی، (۲) نیروی دریایی، (۳) نیروی هوایی، (۴) تفنگداران دریایی، (۵) نیروی فضایی و (۶) گارد ساحلی می‌شوند. برای شروع جنگ، این نیروها باید بر پایه تاکتیک نظامی خاص خود مستقر شوند. در نیروهای مسلح برخی کشورها همچون نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا این گروه‌ها می‌توانند در خارج از کشور یا در مناطق جنگی مختلف در جهان مستقر
خارج از کشور یا در مناطق جنگی مختلف در جهان مستقر شوند، همچنین بعلت توانایی ارائه پشتیبانی لجستیکی و تحرک بالا، می‌توانند به دفعات در مکان‌های مختلف استقرار مجدد داشته باشند. این نیروها یک دارایی نقدشونده برای ایالات متحده هستند و به ایالات متحده این توانایی را می‌دهند که در برابر تهدیدات و فجایع نوظهور در مناطق مختلف جهان واکنش نشان دهد.
تحرک نظامی () در اصطلاح نظامی به توانایی یک سیستم تسلیحاتی، واحد رزمی یا نیروی مسلح برای حرکت به سمت یک هدف نظامی اشاره دارد. نیروهای رزمی با تحرک بالاتر قادرند سریع‌تر و یا در زمین‌های ناهموارتر نسبت به نیروهایی با تحرک کمتر حرکت کنند. تحرک به‌عنوان یک جزء حیاتی از میدان نبرد مدرن در نظر گرفته می‌شود، زیرا توانایی رساندن سریع سیستم‌های تسلیحاتی یا واحدهای رزمی به هدفشان اغلب می‌تواند به معنای تفاوت بین پیروزی و شکست باشد. ارتش‌های سراسر جهان در طول ۱۰۰ سال گذشته تحرک خود را به‌طور چشمگیری افزایش داده‌اند.
گذشته تحرک خود را به‌طور چشمگیری افزایش داده‌اند. به‌عنوان مثال، در جنگ جهانی اول، اکثر واحدهای رزمی می‌توانستند در میدان نبرد تنها با سرعتی که یک سرباز می‌توانست راه برود، حرکت کنند. در مواجهه با قدرت آتش بسیار زیاد مسلسل‌ها و توپخانه، که منجر به بن‌بست و ناتوانی در مانور دشمن شد. تا جنگ جهانی دوم، تحرک در میدان نبرد با توسعه تانک و با وسایل نقلیه زنجیری و سایر وسایل نقلیه مکانیزه، برای انتقال نیروها در امتداد و در سراسر جبهه نبرد حتی در زیر آتش، بسیار بهبود یافته بود. از پایان جنگ جهانی دوم، ارتش‌ها به
یافته بود. از پایان جنگ جهانی دوم، ارتش‌ها به توسعه تحرک خود ادامه داده‌اند. برای مثال، تا دهه ۱۹۸۰، سفرهای بین قاره‌ای از دریایی به هوایی تغییر یافت و نیروهای نظامی را قادر ساخت تا به جای چند هفته، ظرف چند ساعت یا چند روز از یک نقطه جهان به نقطه دیگر منتقل شوند. همچنین از تحرک به‌عنوان یک عامل تقویت‌کننده نبرد یاد شده است. یک واحد بسیار متحرک می‌تواند از تحرک خود برای درگیر شدن با چندین برابر قدرت رزمی واحدهای کم‌تحرک‌تر خود استفاده کند. به‌عنوان مثال، لشکرهای زرهی آلمان در جنگ جهانی دوم معادل دو یا سه
زرهی آلمان در جنگ جهانی دوم معادل دو یا سه لشکر پیاده‌نظام در نظر گرفته می‌شدند، بخشی به دلیل تحرک بالاتر و بخشی به دلیل قدرت آتش ذاتی بیشترشان. با توسعه سریع قابلیت‌های اطلاعاتی، نظارتی، هدف‌یابی و شناسایی، تحرک اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. در سال ۲۰۱۶، رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح ایالات متحده، ژنرال مارک الکساندر میلی، اظهار داشت که «در میدان نبرد آینده، اگر بیش از دو یا سه ساعت در یک مکان بمانید، خواهید مرد، با پهپادها و حسگرهای دشمن که دائماً در جستجوی اهداف هستند، حتی زمانی برای چهار ساعت خواب بی‌وقفه
هستند، حتی زمانی برای چهار ساعت خواب بی‌وقفه وجود نخواهد داشت.» تحرک نظامی همچنین بر پایه سه سطح شناخته‌شدهٔ جنگ تعریف شده است: تاکتیکی، عملیاتی و استراتژیک. تحرک تاکتیکی توانایی حرکت در زیر آتش است. تحرک عملیاتی توانایی جابجایی افراد و تجهیزات در منطقهٔ عملیاتی به نقطهٔ تعیین‌کنندهٔ نبرد است. تحرک استراتژیک توانایی جابجایی نیروهای مسلح به منطقهٔ عملیاتی است. در جنگ جهانی اول، اکثر ارتش‌ها فاقد تحرک تاکتیکی بودند، اما از طریق استفاده از راه‌آهن از تحرک استراتژیک خوبی برخوردار بودند، در نتیجه وضعیتی ایجاد
خوبی برخوردار بودند، در نتیجه وضعیتی ایجاد شد که ارتش‌ها می‌توانستند با سهولت و سرعت به جبهه اعزام شوند، اما هنگامی که به جبهه می‌رسیدند، به دلیل ناتوانی در حرکت در زیر آتش، دچار مشکل می‌شدند.
بو ویوم () ژنرال ارتش گوگوریو در زمان سلطنت امپراتور جومونگ بود. جزئیات زیادی در مورد او وجود ندارد، به جز اینکه امپراتور جومونگ او را در سال ۲۸ قبل از میلاد برای تسخیر اوکجه شمالی فرستاد. مشخص نیست که آیا او موفق به فتح اوکجه شمالی بود یا خیر، اما صرف نظر از این، در طول قرن پنجم، اوکجه به طور کامل توسط امپراتور گوانگ‌گه‌تو بزرگ از گوگوریو تسخیر و ضمیمه شد. همچنین مشخص است که به هنگام حمله بو ویئوم به اوکجه، بانو یوهوا (مادر امپراتور جومونگ ) درگذشت.