payamvha/North_RAG huggingface dataset:
عمه شوهرش، شد این زوج تا سال ۱۵۱۱ در ایسکیا با هم زندگی می‌کردند، تا اینکه شوهرش شمشیر خود را به اتحادیه علیه فرانسوی‌ها تقدیم کرد. او در سال ۱۵۱۲ در نبرد راونا اسیر و به فرانسه منتقل شد. در طول ماه‌های بازداشت و سال‌های طولانی لشکرکشی‌های پس از آن، کولونا و داوالوس با پرشورترین عبارات، چه در نثر و چه در نظم، با هم مکاتبه می‌کردند، اما تنها یک «نامه» منظوم به شوهرش باقی مانده است. جوزف گیبالدی خاطرنشان کرده است که شعر ویتوریا به فرانته تقلیدی مستقیم از "قهرمانان" اووید است که در آن زنان مشهور باستانی مانند
اووید است که در آن زنان مشهور باستانی مانند دیدو و مدئا از معشوقان غایب خود شکایت می‌کنند. از آنجایی که این تنها شعر باقی مانده از ویتوریا کولونا قبل از مرگ شوهرش است، می‌توان این سؤال را مطرح کرد که آیا شعر پرشور او منعکس کننده شور واقعی او به شوهرش بوده یا صرفاً واکنشی شیک و عالمانه به یک رویداد خاص بوده است. همچنین، مشخص است که فرانته وفادارترین شوهر نبود، زیرا با یکی از ندیمه‌های ایزابلا دِسته رابطه داشت. بین سال‌های ۱۵۱۶ تا ۱۵۲۲، کولونا سه نفر از اعضای خانواده‌اش را از دست داد. برادر کوچکترش، فدریکو،
خانواده‌اش را از دست داد. برادر کوچکترش، فدریکو، در سال ۱۵۱۶، پدرش، فابریزیو، در سال ۱۵۲۰ و مادرش، آنیس، در سال ۱۵۲۲ درگذشتند کولونا و داوالوس در طول زندگی مشترکشان به ندرت یکدیگر را می‌دیدند، زیرا او یکی از فعال‌ترین و درخشان‌ترین فرماندهان امپراتور چارلز پنجم بود. با این حال، نفوذ کولونا برای جلوگیری از پیوستن شوهرش به اتحاد پیش‌بینی‌شده علیه امپراتور پس از نبرد پاویا (۱۵۲۵) و وادار کردن او به رد تاج ناپل که به عنوان بهای خیانتش به فرانسوی‌ها به او پیشنهاد شده بود، کافی بود. کولونا تابستان ۱۵۲۵ را در
شده بود، کافی بود. کولونا تابستان ۱۵۲۵ را در قلعه پدرش در مارینو گذراند، جایی که بیمار شد و تا آخر عمر از بیماری رنج برد. در آن زمان بود که او یک نسخه خطی اولیه از "کتاب «کتاب درباری»" اثر بالدسار کاستیلیونه را دریافت کرد که آن را در سراسر ناپل پخش کرده بود. در ۲۱ سپتامبر، کاستیلیونه نامه‌ای به او نوشت و از اینکه او به این ترتیب امکان رونویسی ناقص اثر منتشر نشده را فراهم کرده بود، ابراز تاسف کرد و این نسخه غیرقانونی، کاستیلیونه را بر آن داشت تا انتشار کتابش را تسریع کند.
کشتار بووس () یک جنایت جنگی در جنگ جهانی دوم بود که در ۱۹ سپتامبر ۱۹۴۳ در "کومون" بووس واقع در ایتالیا و پس از تسلیم شدن ایتالیا در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ رخ داد. در این رویداد بیست و سه غیرنظامی ایتالیایی کشته و چند صد خانه توسط آتش توپخانهٔ وافن-اس‌اس به فرماندهی یواخیم پایپر ویران شدند. این کشتار و ویرانی، به تلافی کشته‌شدن یک سرباز آلمانی و دستگیری و به اسارت گرفتن دو درجه‌دار آلمانی توسط پارتیزان‌های ایتالیایی در مجاورت شهر انجام شد. پایپر پس از آزادی آن‌ها، دستور تخریب شهر را صادر کرد، هرچند که قبلاً قول داده
تخریب شهر را صادر کرد، هرچند که قبلاً قول داده بود این کار را انجام ندهد. کشتار بووس گاه به‌عنوان نخستین قتل‌عام توسط آلمانی‌ها علیه غیرنظامیان در ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم شناخته می‌شود، اما این عقیده نادرست است زیرا کشتارهای آلمانی‌ها از ژوئیهٔ ۱۹۴۳، در جریان تهاجم متفقین به سیسیل، پیش از این کشتار انجام شده بود. مقدمه. پس از تسلیم شدن ایتالیا در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، منطقهٔ اطراف بووس، در نزدیکی مرز فرانسه، شاهد عبور سربازان ایتالیایی برای بازگشت به ایتالیا بود. مقامات آلمانی نگران این بودند که این سربازان
بود. مقامات آلمانی نگران این بودند که این سربازان ممکن است به پارتیزان‌های محلی بپیوندند و از همین رو آن‌ها را تشویق کردند که یا خود را به مقامات محلی معرفی کنند یا این که متفرق شوند. لشکر یکم زرهی اس‌اس لایب‌اشتاندارته اس‌اس آدولف هیتلر، در این منطقه مستقر شد تا کنترل منطقهٔ مرزی را به دست گیرد و در حالی که نه دستوری برای دستگیری و اعدام یهودیان داشت و نه مجاز به انجام آن بود، بلافاصله پس از تسلیم ایتالیا، به ارادهٔ خود در هر دو عملیات شرکت کرد. این لشکر در آن زمان اموال یهودیان را نیز غارت کرد و فرماندهٔ
آن زمان اموال یهودیان را نیز غارت کرد و فرماندهٔ سپاه اس‌اس، پل هاوزر، به صراحت آن‌ها را متوقف کرد، زیرا فقط پلیس امنیتی و اس‌دی مجاز به انجام این اقدامات بودند. "لایب‌اشتاندارته" درگیر شکار یهودیان بود، واحد پایپر تقریباً ۱٬۰۰۰ یهودی را که از منطقهٔ اشغالی سابق ایتالیا در فرانسه گریخته بودند، تحت تعقیب قرار داده بود، در حالی که در شمال، واحد دیگری از این لشکر ۵۴ غیرنظامی یهودی را در لاگو ماجیوره کشت و اجساد آن‌ها را در دریاچه غرق کرد. با این حال، برخلاف موارد مذکور، هدف از قتل‌عام در بووس کشتار یهودیان
موارد مذکور، هدف از قتل‌عام در بووس کشتار یهودیان نبود. قتل‌عام. روایت‌های مربوط به وقایع بعدی در بووس و اصل ماجرای کشتار، بین شهادت‌های ایتالیایی‌ها و آلمانی‌ها و حتی بین اسناد رسمی آلمان و اظهارات سربازان "لایب‌اشتاندارته،" متفاوت است. تمایز بین پارتیزان‌ها، سربازان ایتالیایی بازگشته و کسانی که در این مرحله به پارتیزان‌ها پیوسته بودند، تا حدودی مبهم بود. یازده روز پس از تسلیم، در ۱۹ سپتامبر ۱۹۴۳، دو درجه‌دار آلمانی توسط نیرویی مرکب از پارتیزان‌ها و سربازان ارتش ایتالیا به فرماندهی افسر سابق مرزبانی،
ارتش ایتالیا به فرماندهی افسر سابق مرزبانی، ایگنازیو ویان، به اسارت گرفته شدند. تلاش برای آزادسازی اسرای آلمانی توسط گروهی از نیروهای "لایب‌اشتاندارته" با شکست مواجه شد و منجر به کشته شدن یک نفر از هر طرف و زخمی شدن تعدادی از سربازان آلمانی شد. پس از این، پایپر و واحد تحت امر او برای آزادسازی سربازان آلمانی فراخوانده شدند و در بووس موضع گرفتند، دسترسی به شهر را تحت کنترل خود درآوردند و تهدید کردند که در صورت عدم برآورده شدن خواسته‌هایشان، شهر و ساکنان آن را نابود خواهند کرد. پایپر متعهد شد که در صورت آزادی
نابود خواهند کرد. پایپر متعهد شد که در صورت آزادی سربازان آلمانی، از این اقدام چشم‌پوشی کند. جوزپه برناردی، کشیش محلی بووس، و الساندرو واسالو، یک صنعتگر محلی، که به‌عنوان مذاکره‌کننده بین پایپر و سربازان و پارتیزان‌های ایتالیایی وارد عمل شده بودند، موفق به تضمین آزادی زندانیان و بازگرداندن جسد سرباز کشته‌شدهٔ آلمانی شدند، اما برناردی و واسالو بعداً به بنزین آغشته شده و زنده زنده سوزانده شدند. علیرغم وعده‌های پایپر، او به افرادش دستور داد تا بر روی روستای بووس آتش بگشایند (طبق منابع آلمانی؛ منابع ایتالیایی
آتش بگشایند (طبق منابع آلمانی؛ منابع ایتالیایی می‌گویند که سربازان وارد روستا شده و خانه‌های ساکنان آن را آتش زدند). سربازان در حالی که از قبل مواضعی را برای فراهم کردن امکان انجام چنین عملیات اتخاذ کرده بودند، ۲۳ غیرنظامی را کشته و ۳۵۰ خانه را در بووس و مناطق اطراف آن ویران کردند. قربانیان عمدتاً از غیرنظامیان مسن، بیمار یا ناتوان بودند، زیرا اکثر افراد دیگر قبل از کشتار، بووس را ترک کرده و پنهان شده بودند. در میان قربانیان، بارتولومئو گینامو، یک فرد کر و لال ساکن ویا وینی، هنگامی که پس از آتش زدن خانه‌اش
ساکن ویا وینی، هنگامی که پس از آتش زدن خانه‌اش توسط افراد پایپر، سعی در خاموش کردن آتش داشت، به ضرب گلوله کشته شد. فرانچسکو دالماسو، یک جانباز معلول، هنگام تلاش برای فرار از طریق مزارع به ضرب گلوله کشته شد. کاترینا بو، زنی ۸۷ ساله که قادر به حرکت نبود و نمی‌توانست رختخواب خود را ترک کند، هنگامی که افراد پایپر خانه‌اش را به آتش کشیدند، زنده زنده سوزانده شد. معاون کشیش محلی، دون ماریو گیبائودو، هنگام دادن حکم تبرئه به پیرمردی که توسط یک سرباز آلمانی مورد اصابت گلوله قرار گرفته بود، کشته شد. آدریانا ماسینو،
گلوله قرار گرفته بود، کشته شد. آدریانا ماسینو، ساکن بووس، در ۱۲ ژانویهٔ ۱۹۶۸ (در جریان محاکمهٔ پایپر) نزد سرهنگ چیوراندو شهادت داد که او و برادرش جیاکومو در حال کشیدن یک گاری در خیابان بودند که با دو آلمانی روبرو شدند. آن‌ها دست خود را بالا بردند و جیاکومو به سمت آنها رفت و گفت که می‌تواند به دو زبان صحبت کند. یکی از دو سرباز به دیگری اشاره کرد و جیاکومو ماسینو توسط آنان درجا کشته شد. میشل و پیرو سوپرا، هنگام شهادت دادن به کشیش نظامی لوئیجی فلترین برای شناسایی جسد دون ماریو گیبائودو، اظهار کردند که آن‌ها
جسد دون ماریو گیبائودو، اظهار کردند که آن‌ها نیز در حال فرار از روستا بودند که با چند سرباز آلمانی روبرو شدند. یکی از آن سربازها به سر میشله آنیس، پدربزرگشان، شلیک کرد. دون گیبائودو به آگنسه حکم تبرئه داد و او نیز در مقابل به ضرب گلوله کشته شد. این اتفاق حدود ساعت ۱۸:۰۰ در خیابان ویا بادینا رخ داد. جیاکومو دالماسو، رانندهٔ ۲۹ سالهٔ وانت، چندین بار مورد اصابت گلوله قرار گرفت اما پس از ۹۳ روز بستری در بیمارستان زنده ماند، زیرا گلوله‌ها به هیچ‌یک از اندام‌های حیاتی او اصابت نکرده بودند. پایپر از کشتار
حیاتی او اصابت نکرده بودند. پایپر از کشتار غیرنظامیان به عنوان خسارت جانبی در یک اقدام جنگی دفاع می‌کرد، اما هیچ پارتیزانی در بووس وجود نداشت، آن‌ها در کوه‌های اطراف بودند تا نیروهای آلمانی نتوانند آن‌ها را تعقیب کنند. یک توضیح احتمالی برای وحشیگری صورت گرفته در این کشتار این است که پایپر می‌خواست سربازان ایتالیایی سرگردان را که بسیاری از آن‌ها در این مرحله در مورد گام‌های بعدی خود مطمئن نبودند، از پیوستن به پارتیزان‌های محلی منصرف کند. رویدادهای متعاقب. منطقهٔ اطراف بووس همچنان کانون فعالیت‌های پارتیزانی
اطراف بووس همچنان کانون فعالیت‌های پارتیزانی و انتقام‌جویی‌های آلمانی‌ها بود که منجر به ویرانی روستاهای محلی شد. از ۳۱ دسامبر ۱۹۴۳ تا ۳ ژانویهٔ ۱۹۴۴، ۵۹ غیرنظامی و پارتیزان دیگر در این منطقه در یک قتل‌عام دیگر کشته شدند. محاکمه. تلاش‌های شاکیان برای محکومیت یواخیم پایپر، ستوان اتو هاینریش دینسه و ارهارد گورس به‌دلیل اقدامات‌شان در بووس، ۲۵ سال پس از رویدادهای سال ۱۹۴۳ رخ داد. در سال ۱۹۶۸، یک دادگاه ایتالیایی به این نتیجه رسید که «... سوءظن کافی به فعالیت مجرمانه از سوی هیچ‌یک از متهمان برای توجیه پیگرد
مجرمانه از سوی هیچ‌یک از متهمان برای توجیه پیگرد قانونی وجود ندارد». در ۲۳ دسامبر ۱۹۶۸، یک دادگاه منطقه‌ای آلمانی در اشتوتگارت به همین نتیجه رسید و هرگونه پیگرد قانونی احتمالی پایپر را به دلیل فعالیت‌هایش در ایتالیا لغو کرد. بزرگداشت. پس از مرگ پایپر در فرانسه در سال ۱۹۷۶، او در شوندورف، باواریا، دفن شد. در ابتدا، گروه کوچکی از شهروندان محلی که از این واقعیت که این شهر محل زندگی چنین چهرهٔ جنجالی بوده است، نگران بودند، تصمیم گرفتند در نوزدهم هر ماه برای قربانیان بووس دعا کنند. میدان اصلی روبروی کلیسای
قربانیان بووس دعا کنند. میدان اصلی روبروی کلیسای دیگری در شهر، به نام میدان مشابهی در بووس، به "پیازا دل اولمو" تغییر نام داد. در سال ۲۰۱۳، گروهی از شهروندان بووس برای دعا بر سر مزار پایپر به شوندورف رفتند.
تاریخ رستم‌خان سپهسالار گرجی کتابی تاریخی از بیجن، مشهور به «تاریخ‌صفوی‌خوان»، است که موضوع آن زندگی سیاسی و نظامی رستم‌خان، یکی از غلامان گرجی شاه عباس اول است که در عهد شاه صفی به مقام سپهسالاری رسید و در سال‌های حیاتش نقش مهمی در جنگ‌های ایران و عثمانی ایفا کرد. این اثر به زندگانی و کارنامهٔ سیاسی، نظامی و قضایی رستم‌خان سپهسالار، سردار گرجی‌تبار عهد صفوی، می‌پردازد. رستم‌خان پس از ورود به ایران در پی قتل پدرش به‌دست عثمانیان، تحت حمایت دربار صفوی قرار گرفت و به سرداری سپاه آذربایجان رسید. او در دفاع از
و به سرداری سپاه آذربایجان رسید. او در دفاع از مرزهای ایران مأموریت‌های موفقی انجام داد و در زمان شاه صفی به مقام سپهسالاری ارتقا یافت، اما در آغاز سلطنت شاه عباس دوم با دسیسهٔ درباریان به قتل رسید. نام مؤلف. نام بیجن تاریخ‌صفوی‌خوان در میان مؤلفان صفوی کم‌سابقه است. بهرام‌نژاد بر این باور است که بیجن با این عنوان خود را متخصص تاریخ صفوی معرفی کرده و نسبت مستقیمی میان هویت خویش و دودمان صفوی برقرار ساخته است. علاقهٔ او به زندگانی مشاهیر گرجی و تأکید بر نیای گرجی خود نیز از انگیزه‌های اصلی نگارش این اثر
گرجی خود نیز از انگیزه‌های اصلی نگارش این اثر بوده است. بیجن برای تألیف کتاب، به گفتهٔ خودش، منابع متعدد ایرانی و گرجی را بررسی کرده و از روایت نزدیکان رستم‌خان نیز بهره برده است. انتشار. این کتاب به تصحیح محسن بهرام‌نژاد در سال ۱۴۰۳ خورشیدی توسط مؤسسهٔ پژوهشی میراث مکتوب منتشر شد. کتاب در سه بخش و یک خاتمه نگاشته شده است. بهرام‌نژاد در مقدمهٔ تصحیح تأکید می‌کند که تاریخ‌نگاری از مهم‌ترین جلوه‌های فرهنگی دوران صفوی بوده و نثر تاریخی آن دوره تحت تأثیر لفاظی و به‌کارگیری فراوان واژگان عربی، ترکی و مغولی شکل
و به‌کارگیری فراوان واژگان عربی، ترکی و مغولی شکل گرفته است.
استروورلد (به انگلیسی: "Astroworld") سومین آلبوم استودیویی از رپر و تهیه‌کننده موسیقی آمریکایی، تراویس اسکات است. این آلبوم در تاریخ ۳ اوت ۲۰۱۸ توسط ناشرهای اپیک رکوردز، گرند هاستل رکوردز و ککتوس جک رکوردز منتشر شد. این آلبوم دنباله دومین آلبوم او، "پرندگانی در تله برای تو مک‌نایت می‌خوانند" (۲۰۱۶) و اولین آلبوم مشترکش با کواوو، "هانچو جک، جک هانچو" (۲۰۱۷) محسوب می‌شود. نام آلبوم از پارک تفریحی تعطیل‌شده «سیکس فلگز استروورلد» در هیوستون، تگزاس الهام گرفته شده است. این آلبوم شامل حضور هنرمندان مهمان متعددی
است. این آلبوم شامل حضور هنرمندان مهمان متعددی است، از جمله کید کادی، فرانک اوشن، دریک، د ویکند، جیمز بلیک، سوئه لی، گاننا، فیلیپ بیلی، ناواز، شکران، جویس وریث، تی‌زونو و استیوی واندر. تهیه‌کنندگی آلبوم توسط طیف گسترده‌ای از تهیه‌کنندگان برجسته، از جمله خود اسکات، مایک دین، آلن ریتر، هیت-بوی، وونداگرل، تیم ایمپالا، و تاندرکت انجام شده است. "استروورلد" یک موفقیت گسترده تجاری و انتقادی بود. این آلبوم در صدر جدول بیلبورد ۲۰۰ آمریکا با فروش ۵۳۷٬۰۰۰ واحد معادل آلبوم در هفته اول قرار گرفت و هر ۱۷ قطعه آن وارد
آلبوم در هفته اول قرار گرفت و هر ۱۷ قطعه آن وارد جدول بیلبورد هات ۱۰۰ شدند. این آلبوم توسط انجمن صنعت ضبط موسیقی آمریکا (RIAA) گواهی چهار بار پلاتین دریافت کرد. "استروورلد" نامزد جایزه بهترین آلبوم رپ در شصت و یکمین دوره جوایز گرمی شد و تک‌آهنگ اصلی آن، «سیکو مود»، به اولین شماره یک اسکات در جدول بیلبورد هات ۱۰۰ تبدیل شد. پیشینه و ضبط. نام آلبوم، "استروورلد"، برای اولین بار در ماه مه ۲۰۱۶ اعلام شد. این نام برگرفته از پارک تفریحی «سیکس فلگز استروورلد» است که در شهر زادگاه اسکات، هیوستون، تگزاس قرار داشت و
در شهر زادگاه اسکات، هیوستون، تگزاس قرار داشت و در سال ۲۰۰۵ تعطیل شد. اسکات در مصاحبه‌ای با مجله "جی‌کیو" در سال ۲۰۱۷، این آلبوم را ادامه آلبوم اول خود "رودئو" (۲۰۱۵) توصیف کرد و اظهار داشت که دلیل تعطیلی پارک این بود که "جوانان بیش از حد به آنجا می‌رفتند." او اضافه کرد: "آنها پارک را برداشتند تا آپارتمان‌های بیشتری بسازند. این به نظر می‌رسد که آنها می‌خواهند خلاقیت را از بین ببرند. آنها می‌خواهند لذت را از بین ببرند." فرایند ضبط آلبوم چندین سال به طول انجامید و اسکات در استودیوهای مختلفی در سراسر جهان روی
و اسکات در استودیوهای مختلفی در سراسر جهان روی آن کار کرد. او در مصاحبه‌ای با Zane Lowe در برنامه "Beats 1" اشاره کرد که بخش زیادی از آلبوم را در هاوایی ضبط کرده است، جایی که توانست با تهیه‌کنندگان و هنرمندان مختلف در یک محیط خلاقانه و متمرکز همکاری کند. هنرمندانی مانند کانیه وست، گاننا، شکران، دون تالیور و آلن ریتر در طول جلسات ضبط به او پیوستند. مایک دین، همکار قدیمی اسکات، نقش مهمی در میکس و مسترینگ نهایی آلبوم داشت و به شکل‌گیری صدای منسجم و سینمایی آن کمک کرد. موسیقی و ترانه‌سرایی. "استروورلد" از نظر
کمک کرد. موسیقی و ترانه‌سرایی. "استروورلد" از نظر موسیقایی یک آلبوم هیپ هاپ و ترپ با تأثیرات قوی از سایکدلیک رپ و امبینت است. مشخصه اصلی آلبوم، تولید لایه‌لایه، تغییرات ناگهانی در ضرب‌آهنگ (beat switch) و فضاسازی سینمایی است که حس یک سواری در شهربازی را تداعی می‌کند. قطعاتی مانند «Stargazing» و «Sicko Mode» نمونه‌های بارز این رویکرد هستند؛ «Sicko Mode» به دلیل ساختار غیرمتعارف سه‌بخشی و تغییرات متعدد در بیت و حضور دریک، به یکی از برجسته‌ترین قطعات آلبوم تبدیل شد. مضامین غنایی آلبوم حول محور لذت‌گرایی،
تبدیل شد. مضامین غنایی آلبوم حول محور لذت‌گرایی، شهرت، نوستالژی برای دوران کودکی در هیوستون و تجربیات روان‌گردان می‌چرخد. اسکات در این آلبوم به زندگی شخصی خود، از جمله موفقیت‌هایش و چالش‌های ناشی از آن، می‌پردازد. همکاری‌های متعدد در آلبوم نیز به تنوع صوتی آن کمک کرده است؛ از آوازهای ملودیک د ویکند در «Wake Up» تا گیتارنوازی جان مایر و آوازهای استیوی واندر با هارمونیکا در «Stop Trying to Be God». انتشار و تبلیغات. کمپین تبلیغاتی "استروورلد" به دلیل ماهیت مرموز و گسترده‌اش قابل توجه بود. پیش از انتشار
مرموز و گسترده‌اش قابل توجه بود. پیش از انتشار آلبوم، سر غول‌پیکر و بادی تراویس اسکات، که بر روی جلد آلبوم نیز دیده می‌شود، در مکان‌های مختلفی مانند بالای فروشگاه Amoeba Music در لس آنجلس و در نزدیکی استادیوم مینت مید پارک در هیوستون ظاهر شد. جلد آلبوم توسط عکاس مشهور، دیوید لاشاپل، طراحی شد و دو نسخه از آن منتشر گردید: یک نسخه «روز» و یک نسخه «شب». نسخه شب که به عنوان جلد اصلی استفاده شد، فضایی تاریک و کارناوال‌گونه را به تصویر می‌کشد. این جلد به دلیل حذف مدل تراجنسیتی، آماندا لپور، از نسخه نهایی با
حذف مدل تراجنسیتی، آماندا لپور، از نسخه نهایی با انتقاداتی مواجه شد، هرچند لاشاپل بعداً توضیح داد که این حذف به دلیل ترکیب‌بندی هنری بوده و ارتباطی با تراجنسیت‌هراسی نداشته است. اسکات همچنین یک مجموعه بزرگ از کالاها (merchandise) را به همراه آلبوم منتشر کرد که فروش آن‌ها به موفقیت تجاری آلبوم در هفته اول کمک شایانی کرد. بازخورد منتقدان. "استروورلد" با تحسین گسترده منتقدان موسیقی مواجه شد. در وب‌سایت متاکریتیک، که به نقدها امتیاز میانگین از ۱۰۰ می‌دهد، این آلبوم بر اساس ۲۱ نقد، امتیاز میانگین ۸۵ را کسب کرد
بر اساس ۲۱ نقد، امتیاز میانگین ۸۵ را کسب کرد که نشان‌دهنده "تحسین جهانی" است. منتقدان جاه‌طلبی، تولید صوتی پیچیده و انسجام مفهومی آلبوم را ستایش کردند. جردن باست از "ان‌ام‌ئی" امتیاز کامل به آلبوم داد و آن را "یک اثر روان‌گردان و پر از جزئیات" توصیف کرد که "اسکات را به عنوان یک هنرمند برجسته در نسل خود تثبیت می‌کند." شلدون پیرس از پیچفورک نوشت که آلبوم "یک پارک تفریحی صوتی است که اسکات هم طراح و هم راهنمای آن است" و تولید آن را "غنی و آینده‌نگرانه" خواند. در حالی که اکثر نقدها مثبت بود، برخی منتقدان به عدم
حالی که اکثر نقدها مثبت بود، برخی منتقدان به عدم تمرکز غنایی در برخی قطعات اشاره کردند، اما این انتقادات عموماً تحت‌الشعاع تحسین از تولید نوآورانه آلبوم قرار گرفت. عملکرد تجاری. "استروورلد" در هفته اول انتشار خود در ایالات متحده با فروش ۵۳۷٬۰۰۰ واحد معادل آلبوم، که شامل ۷۱٬۰۰۰ نسخه فروش خالص بود، در رتبه اول جدول بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت. این دومین آلبوم شماره یک تراویس اسکات در این جدول بود. در هفته دوم، آلبوم در رقابتی نزدیک با آلبوم "ملکه" از نیکی میناژ، جایگاه شماره یک خود را حفظ کرد که این موضوع منجر به
شماره یک خود را حفظ کرد که این موضوع منجر به بحث‌هایی درباره استراتژی‌های فروش از طریق بسته‌های کالا (merch bundles) شد. این آلبوم موفقیت جهانی نیز کسب کرد و در کشورهای متعددی از جمله استرالیا، کانادا، ایتالیا و نیوزلند به صدر جدول‌ها رسید. تمام ۱۷ قطعه آلبوم وارد جدول بیلبورد هات ۱۰۰ شدند و "استروورلد" به چهارمین آلبومی در تاریخ تبدیل شد که حداقل سه آهنگ آن به طور همزمان در ۱۰ آهنگ برتر این جدول قرار دارند. تا سال ۲۰۲۱، این آلبوم موفق به دریافت گواهی چهار بار پلاتین از RIAA شد که نشان‌دهنده فروش بیش از
بار پلاتین از RIAA شد که نشان‌دهنده فروش بیش از چهار میلیون واحد در ایالات متحده است. میراث و تأثیر. "استروورلد" به عنوان یکی از آلبوم‌های تعیین‌کننده دهه ۲۰۱۰ و نقطه اوج کارنامه هنری تراویس اسکات شناخته می‌شود. این آلبوم نه تنها او را به یک فوق‌ستاره جهانی تبدیل کرد، بلکه بر روی صدای موسیقی ترپ نیز تأثیرگذار بود و تولیدات پیچیده و روان‌گردان را در این سبک محبوب‌تر کرد. موفقیت آلبوم به اسکات اجازه داد تا فستیوال موسیقی سالانه "Astroworld Festival" را در هیوستون راه‌اندازی کند که هدف آن بازگرداندن "روح"
هیوستون راه‌اندازی کند که هدف آن بازگرداندن "روح" پارک تفریحی از دست رفته بود. این فستیوال تا سال ۲۰۲۱ ادامه داشت، اما در آن سال به دلیل یک حادثه مرگبار ازدحام جمعیت متوقف شد. این آلبوم به دلیل ترکیب هنر تجاری و خلاقیت هنری، اغلب با آلبوم‌هایی مانند "فانتزی تاریک پیچیده زیبای من" از کانیه وست مقایسه می‌شود و به عنوان معیاری برای آلبوم‌های هیپ هاپ جاه‌طلبانه در دوران خود شناخته می‌شود.
نقاب دوازدهمین آلبوم رسمی سياوش قمیشی خواننده ایرانی است که در سال ۱۳۸۱ توسط کلتکس رکوردز منتشر شد. آهنگسازی همه قطعات این آلبوم به عهده خود سیاوش قمیشی است. همچنین سیاوش قمیشی با انتشار این آلبوم پایه گذار موسیقی ترنس در ایران شد.
نبرد سردشت نبردی بود که آغاز شورش ملاخلیل در سال ١٩٢٩ بود، ارتش او متشکل از قبایل منگور و ماماش بود. او موفق شد شهر را تصرف کند و ارتش ایران را بیرون کند. سپاه ملا خلیل در این نبرد به ۱۵،۰۰۰ نفر رسید، اما منابع دیگر می‌گویند که ۱۰،۰۰۰ مرد بود.
هایکیم جمال کارتر جونیور (به ؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام هنری بیبی کیم شناخته می‌شود، رپر و تهیه‌کنندهٔ موسیقی آمریکایی می‌باشد. او در لاس وگاس بزرگ شد و در اواخر دههٔ ۲۰۱۰ با مشارکت در "پلنگ سیاه: آلبوم" اثر پسرخاله‌اش کندریک لمار، همچنین آلبوم‌های رستگاری اثر جی راک، "کرش تاک" اثر اسکول‌بوی کیو و اثر بیانسه معروف شد. او در سال ۲۰۱۹ به‌عنوان هنرمند اصلی با تک‌آهنگ «نوشابهٔ پرتقالی» به موفقیت رسید که از سوی انجمن صنعت ضبط موسیقی آمریکا (آرآی‌ای‌ای) چهار بار پلاتین دریافت نمود. اوایل زندگی. هایکیم جمال کارتر
دریافت نمود. اوایل زندگی. هایکیم جمال کارتر جونیور در سال ۲۰۰۰ و در کارسون، کالیفرنیا چشم بر جهان گشود. مادر او با اعتیاد به الکل دست‌وپنجه نرم می‌کرد، و پدرش نیز نقش فعالی در پرورش او نداشت. کارتر در لاس وگاس، نوادا تحت سرپرستی مادربزرگش تا سن هشت سالگی بزرگ شد و او را مادر دوم خود می‌داند. بخش زیادی از دوران کودکی او در استودیوهای موسیقی سپری شد، خاله‌ها و عموهایش با استفاده از لایم‌وایر سی‌دی رایت می‌کردند. کارتر همچنین با خلع ید مواجه شد و برای غذا به کوپن‌های غذایی متکی بود.
ماشین هواشناسی یا دستگاه هواشناسی یک تندیس متحرک نوری برنزی و سازه‌ای ستونی شکل است که به عنوان دکل پیش‌بینی هوا عمل می‌کند و هر روز ساعت ۱۲ ظهر وضعیت هوا را نمایش می‌دهد. این تندیس توسط Omen Design Group Inc. طراحی و ساخته شده و تقریباً ارتفاع دارد و در سال ۱۹۸۸ در یکی از گوشه‌های میدان پایونیر کورت هاوس (Pioneer Courthouse Square) در اورگن، پورتلند نصب شد. دو هزار نفر در مراسم افتتاحیه شرکت کردند و این مراسم به صورت زنده توسط هواشناس ویلادر اسکات پخش شد. هزینه ساخت ماشین هوا ۶۰٬۰۰۰ دلار بود. در طول اجرای
ساخت ماشین هوا ۶۰٬۰۰۰ دلار بود. در طول اجرای هر روزه و دو دقیقه‌ای این دستگاه که شامل فانفار با ترومپت، مه و چراغ‌های چشمک‌زن است، ماشین یکی از سه نماد فلزی را به عنوان پیش‌بینی هوا برای ۲۴ ساعت آینده نمایش می‌دهد: خورشید برای هوای صاف و آفتابی، حواصیل آبی برای بارش و هوای ناپایدار و اژدها برای مه و هوای بارانی یا طوفانی. این تندیس شامل دو بادسنج کاسه ای برنجی و نمایش دما با چراغ‌های رنگی روی ستون است. شاخص کیفیت هوا نیز با سیستم چراغی زیر کره فولاد ضدزنگ نشان داده می‌شود. پیش‌بینی‌ها بر اساس اطلاعاتی است
داده می‌شود. پیش‌بینی‌ها بر اساس اطلاعاتی است که کارکنان خدمات هواشناسی ملی (National Weather Service) و اداره کیفیت محیط زیست دریافت می‌کنند. ماشین هوا به عنوان یک جاذبه گردشگری شناخته می‌شود و به خاطر عجیب و جالب بودنش مورد تحسین قرار گرفته است و با یک عصای سلطنتی عظیم مقایسه شده است.
در ۱۳ دسامبر ۲۰۱۱، یک حملهٔ مسلحانه در فلورانس رخ داد. دو فروشندهٔ مرد اهل سنگال، سامب مودو ۴۰ ساله، و دیوپ مور ۵۴ ساله، توسط جیانلوکا کاسری کشته شدند. کاسری سه فروشندهٔ سنگالی دیگر را نیز در بازاری دیگر زخمی کرد. به گفتهٔ جوزپه کواتروچی، دادستان فلورانس، قاتل هنگامی که پلیس در یک پارکینگ به او نزدیک شد، با شلیک به خود اقدام به خودکشی کرد. به گفتهٔ مقامات، این حمله انگیزهٔ نژادپرستانه داشته است. این حمله در همان روز و ساعتی رخ داد که حمله ۲۰۱۱ لیژ رخ داده بود. هیچ مدرکی مبنی بر هماهنگی عمدی میان این دو
بود. هیچ مدرکی مبنی بر هماهنگی عمدی میان این دو تیراندازی وجود ندارد. زمان‌بندی. نخستین تیراندازی‌ها صبح سه‌شنبه در بازار پیازا دالمازیا رخ داد که طی آن دو فروشندهٔ بازاری به ضرب گلوله کشته شدند و یک نفر نیز زخمی شد. قاتل سپس با یک خودرو اقدام به فرار کرد و در اواخر همان روز در سن لورنزو به دو فروشندهٔ دیگر تیراندازه کرد و آن‌ها را زخمی کرد. او هنگام مواجهه با پلیس مسلح با شلیک به خود اقدام به خودکشی کرد. واکنش‌ها به تیراندازی‌ها. پس از این تیراندازی‌ها، اعتراضاتی صورت گرفت و مردم به سمت دفتر فرماندار
اعتراضاتی صورت گرفت و مردم به سمت دفتر فرماندار راهپیمایی کردند و خواستار عدالت شدند. یکی از رهبران معترضان با فرماندار دیدار کرد. برخی از سنگالی‌ها برای دعا در میدان دومو دست به تجمع زدند. کازاپوند که یک گروه راست افراطی و نئوفاشیست ایتالیایی است، کاسری را به‌عنوان یک هوادار اما نه عضو توصیف کرده است. مهاجم. مهاجم دخیل در این رویداد جانلوکا کاسری ۵۰ ساله، یک حسابدار اهل پیستویا بود که سابقهٔ مشارکت در سیاست‌های راست افراطی را نیز داشت. او در سال ۲۰۱۰ رمانی تاریخی با عنوان "«کلید آشوب»" () را منتشر کرده
تاریخی با عنوان "«کلید آشوب»" () را منتشر کرده بود. او این رمان را با همکاری انریکو رولی نوشته بود. او همچنین خبرنامه‌ای را برای طرفداران جی. آر. آر. تالکین منتشر کرده بود.
لوئیجی کاپلو (۱۴ آوریل ۱۸۵۹ – ۲۵ ژوئن ۱۹۴۱) یک ژنرال ایتالیایی بود که در هر دو جنگ ایتالیا و عثمانی (۱۹۱۲–۱۹۱۱) و جنگ جهانی اول برجسته شد. در طول جنگ ایتالیا و عثمانی او در سیرنائیکا خدمت کرد و در عملیات نزدیک درنه شرکت نمود و در اقدام نهایی جنگ در اکتبر ۱۹۱۲ فرماندهی یک ستون را بر عهده داشت. در طول جنگ جهانی اول، کاپلو فرمانده چندین سپاه ارتش بود و نیروهای ایتالیایی را رهبری کرد که گوریتسا را تصرف کردند (نبرد ششم ایسونتزو). در ژوئن ۱۹۱۷، او به اوج حرفهٔ نظامی خود رسید، هنگامی که فرماندهی ارتش دوم را بر
نظامی خود رسید، هنگامی که فرماندهی ارتش دوم را بر عهده گرفت و فلات بینشیتسا را (نبرد یازدهم ایسونتزو) تصرف کرد. بعدها پس از شکست ایتالیا در نبرد کاپورتو (اکتبر–نوامبر ۱۹۱۷) از فرماندهی برکنار شد. او نتوانست پیشروی نیروهای امپراتوری (که برای اولین بار شامل نیروهای آلمانی اعزامی از جبهه غربی بودند) را متوقف کند و پیش از آنکه به دلیل مشکلات سلامتی مجبور به واگذاری فرماندهی خود شود، شکست رخ داد. کاپلو مقصر این شکست شناخته شد و هرگز به خدمت بازنگشت. با وجود این شکست، کاپلو یکی از بهترین ژنرال‌های متحدان در جنگ
شکست، کاپلو یکی از بهترین ژنرال‌های متحدان در جنگ جهانی اول در نظر گرفته می‌شد؛ او دارای شخصیتی مسلط و روحی ناآرام و پرشور بود و هوش و توانایی تاکتیکی و استراتژیک خود را نشان داد. با روحیهٔ تهاجمی بزرگ، او مجموعه‌ای از حملات مستقیم را دستور داد که برای نیروهایش تلفات بسیار بالایی به همراه داشت، اما به‌واسطهٔ دوراندیشی، روحیه ابتکار و توانایی تحلیلی‌اش به رسمیت شناخته شد، به گونه‌ای که او «به مراتب بهترین فرمانده ارتش ایتالیا بود». پس از جنگ، کاپلو به حزب ملی فاشیست پیوست اما در سال ۱۹۲۳ به دلیل ارتباطات
ملی فاشیست پیوست اما در سال ۱۹۲۳ به دلیل ارتباطات فراماسونی از آن اخراج شد. او بعدها در طرح سوءقصد به بنیتو موسولینی در سال ۱۹۲۵ همراه با تیتو زانیبونی مشارکت داشت، که برای آن در سال ۱۹۲۷ محاکمه و به سی سال زندان محکوم شد. او در سال ۱۹۳۶ پس از گذراندن ۹ سال آزاد شد. زندگی‌نامه. دوران نظامی. او در اینترا (از سال ۱۹۳۹ یک "فراتسیونه" از وربانیا) در سواحل دریاچه ماجوره و در فقر نسبی، پیش از اتحاد ایتالیا به دنیا آمد. لوئیجی کاپلو شخصیتی بسیار قوی از خود نشان داد که به او اجازه داد از بسیاری از تعصبات اجتماعی