payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سرب با ظرفیت ۵ تن در ساعت در کارخانه ذوب سرب کوه ایسَا نصب کند. این شرکت کوره فومینگ مات Aberfoyle را خرید و آن را از کالگورلی به کوه ایسَا منتقل کرد، جایی که در سال ۱۹۸۳ بازسازی و راه‌اندازی شد تا مرحله اول فرایند را در عملیات پیوسته نشان دهد و برای آزمایش مرحله کاهش با استفاده از دسته‌های سرباره با محتوای بالای سرب مورد استفاده قرار گیرد. یکی از ویژگی‌های کلیدی واحد آزمایشی این بود که این واحد توسط کارکنان عملیات کارخانه ذوب سرب به‌گونه‌ای اداره می‌شد که گویی یک واحد عملیاتی است. سرباره با محتوای بالای
گویی یک واحد عملیاتی است. سرباره با محتوای بالای سرب تولید شده از ذوب پیوسته کنسانتره سرب، سپس در کارخانه سینتر مورد پردازش قرار گرفت و بدین ترتیب تولید کارخانه ذوب سرب تا ۱۷٪ افزایش یافت. این امر باعث شد که کارکنان عملیات احساس مالکیت نسبت به واحد پیدا کنند و انگیزه‌ای برای کار کردن با آن داشته باشند، به‌طوری‌که اولویت مدیریت و نگهداری تضمین شد. همچنین این موضوع به MIM اطمینان داد که فرایند به‌اندازه کافی ساده است تا در یک محیط تولیدی با کارکنان و نظارت معمولی قابل بهره‌برداری باشد و به‌اندازه کافی مقاوم
قابل بهره‌برداری باشد و به‌اندازه کافی مقاوم است تا بتواند از پس نوسانات معمولی کنترل برآید. علاوه بر عملیات پیوسته کنسانتره سرب برای تولید سرباره با محتوای بالای سرب، واحد آزمایشی برای تولید فلز سرب از دسته‌هایی از سرباره، بررسی نرخ سایش پوشش دیرگداز و نیزه‌های کوره، و انجام کارهای اولیه برای توسعه نسخه کم‌فشار نیزه Sirosmelt استفاده شد. نتیجه این شد که طراحی نیزه‌ای ایجاد شد که امکان عملیات در فشار بسیار پایین‌تر از مقادیر اولیه حدود ۲۵۰ کیلوپاسکال (فشار مطلق) ("kPag") را فراهم کرد و بدین ترتیب هزینه‌های
("kPag") را فراهم کرد و بدین ترتیب هزینه‌های عملیاتی کاهش یافت. MIM یک کوره دوم مشابه کوره اول ساخت و آن را در اوت ۱۹۸۵ راه‌اندازی کرد. این ترکیب کوره‌ها برای نشان دادن فرایند دو مرحله‌ای در عملیات پیوسته در میانه سال ۱۹۸۷ استفاده شد. با این حال، در بیشتر اوقات، این دو کوره قادر به کار همزمان نبودند به دلیل محدودیت ظرفیت سیستم بگ‌هاوس که برای فیلتر کردن گرد و غبار سرب از گازهای زباله استفاده می‌شد. یک سری از بهبودهای فرآیندی، به‌ویژه در سیستم مدیریت گازهای زباله، منجر به افزایش ظرفیت تولید واحد آزمایشی از
زباله، منجر به افزایش ظرفیت تولید واحد آزمایشی از طراحی اولیه ۵ تن در ساعت به ۱۰ تن در ساعت شد. تا آوریل ۱۹۸۹، واحد آزمایشی بیش از ۱۲۵٬۰۰۰ تن کنسانتره سرب را پردازش کرده بود. این دو کوره همچنین برای توسعه یک فرایند بازیابی سرب از عملیات سرب‌زدایی کارخانه ذوب سرب کوه ایسَا استفاده شدند. واحد آزمایشی ایساسملت سرب (۱۹۹۵–۱۹۹۱). بر اساس نتایج کار واحد آزمایشی، هیئت مدیره MIM Holdings ساخت یک واحد آزمایشی به ارزش ۶۵ میلیون دلار استرالیا را تصویب کرد که قادر به تولید ۶۰٬۰۰۰ تن در سال فلز سرب بود. این واحد از
تولید ۶۰٬۰۰۰ تن در سال فلز سرب بود. این واحد از اوایل سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۵ فعالیت کرد. این واحد به‌طور اولیه برای پردازش ۲۰ تن در ساعت کنسانتره سرب با استفاده از هوا غنی‌شده به ۲۷٪ طراحی شده بود. با این حال، اکسیژن که به‌طور اولیه برای استفاده در این واحد در نظر گرفته شده بود، به عملیات ذوب مس که سودآورتر بود، هدایت شد و نرخ تغذیه به واحد آزمایشی ایساسملت سرب به شدت محدود شد. وقتی در سال ۱۹۹۳ اکسیژن کافی برای افزایش سطح غنی‌سازی به ۳۳–۳۵٪ فراهم شد، نرخ‌های پردازش تا ۳۶ تن در ساعت کنسانتره بدست آمد، با مقدار
تا ۳۶ تن در ساعت کنسانتره بدست آمد، با مقدار سرب باقی‌مانده در سرباره کوره کاهش نهایی در محدوده ۲–۵٪ قرار داشت. رویکرد دو مرحله‌ای در ذوب سرب با استفاده از ایساسملت تا حدی ناشی از محتوای نسبتاً پایین سرب در کنسانتره‌های سرب کوه ایسَا بود (که معمولاً در محدوده ۴۷–۵۲٪ سرب در طول دوره توسعه ایساسملت سرب قرار داشت). تلاش برای تولید شمش سرب در یک کوره با چنین گریدهای پایین کنسانتره منجر به تولید بخارات زیادی از اکسید سرب می‌شد که حجم زیادی از مواد باید به کوره بازگردانده می‌شد تا سرب بازیابی شود و در نتیجه،
بازگردانده می‌شد تا سرب بازیابی شود و در نتیجه، نیاز به انرژی بالاتر داشت زیرا این مواد باید مجدداً به دمای کوره گرم می‌شدند. کنسانتره‌هایی با محتوای بالاتر سرب می‌توانند به‌طور مستقیم در یک کوره به فلز سرب ذوب شوند بدون اینکه بخارات اضافی تولید شود. این موضوع در مقیاس بزرگ در سال ۱۹۹۴ به‌طور عملی نشان داده شد، زمانی که ۴۰۰۰ تن کنسانتره حاوی ۶۷٪ سرب با نرخ‌های تا ۳۲ تن در ساعت و استفاده از هوای غنی‌شده به ۲۷٪ پردازش شد. در این آزمایش‌ها، ۵۰٪ از سرب موجود در کنسانتره در کوره ذوب به شمش سرب تبدیل شد، در حالی
کنسانتره در کوره ذوب به شمش سرب تبدیل شد، در حالی که بیشتر بقیه آن به‌صورت اکسید سرب در سرباره کوره ذوب باقی ماند. مانند کارخانه پایلوت ایساسملت سرب، کارخانه نمایشی ایساسملت سرب نیز از محدودیت‌هایی که سیستم مدیریت گازهای دودکش تحمیل کرده بود، رنج می‌برد. در مورد کارخانه نمایشی، مشکل ناشی از بخارات چسبنده‌ای بود که لایه‌ای عایق بر روی لوله‌های جعبه‌های گرمایی کندانسور ایجاد می‌کرد و این امر باعث کاهش شدید نرخ انتقال حرارت و در نتیجه کاهش توانایی دیگ‌های بخار در کاهش دمای گازهای دودکش می‌شد. از آنجا که این
در کاهش دمای گازهای دودکش می‌شد. از آنجا که این کارخانه از کیسه‌های فیلتر برای تصفیه بخار سرب از گازهای دودکش استفاده می‌کرد، لازم بود دمای گازها به زیر نقطه‌ای کاهش یابد که کیسه‌ها در معرض دماهای بالا آسیب ببینند. این مشکل با اجازه دادن به هوای سرد برای مخلوط شدن با گاز دودکش داغ و کاهش دما به سطحی که کیسه‌ها بتوانند عملیات را ادامه دهند، حل شد. این امر ظرفیت کارخانه ایساسملت را کاهش داد، زیرا دوباره محدود به حجمی از گاز شد که می‌توانست توسط کیسه‌های فیلتر تصفیه شود. کارخانه نمایشی ایساسملت سرب در سال
تصفیه شود. کارخانه نمایشی ایساسملت سرب در سال ۱۹۹۵ به دلیل کمبود کنسانتره تعطیل شد، زیرا میزان کنسانتره برای راه‌اندازی همزمان آن و سایر بخش‌های کارخانه ذوب سرب کافی نبود. این کارخانه برای پردازش تمام کنسانتره سرب کوه ایسای موجود به‌تنهایی خیلی کوچک بود.
هلن مصر (؛ فعال در سدۀ چهارم پیش از میلاد) نقاش اهل مصر باستان بود که هنر خود را از پدرش، تیمون، که او نیز یک هنرمند بود، آموخت. او در دوره‌ای پس از مرگ اسکندر مقدونی در سال ۳۲۳ پیش از میلاد فعالیت می‌کرد. هلنا صحنه‌ای از نبرد ایسوس را نقاشی کرد؛ نبردی که در آن اسکندر مقدونی، شاه ایران داریوش سوم را در آسیای صغیر جنوبی شکست داد.‎ پلینیوس حکیم می‌نویسد که «نبرد ایسوس» تنها اثر ثبت‌شدهٔ هلناست که از آن، یک نسخهٔ بازآفرینی‌شدۀ موزاییکی موجود است. در واقع، یک نسخهٔ موزاییکی از این اثر در پمپئی یافت شده است. این
موزاییکی از این اثر در پمپئی یافت شده است. این نسخه در قالب موزاییک کف در حفاری‌های قرن نوزدهم در خاندان فاوان (House of the Faun) در پمپئی کشف شد و اکنون در موزه باستان‌شناسی ملی ناپل نگهداری می‌شود. اگرچه هنرمند خالق این موزاییک موجود ناشناخته است، اما گمان می‌رود که کپی‌ای از اثری پیشین از فیلوخسنوس اهل ارتریا باشد، اما همچنین این احتمال وجود دارد که در واقع نسخه‌ای از اثر هلنا باشد. تنها اطلاعات دیگر در مورد هلن مصر در اثر دایرةالمعارف "بیبلیوتکا" اثر فوتیوس اول، اسقف قسطنطنیه، یافت می‌شود. نام او به
فوتیوس اول، اسقف قسطنطنیه، یافت می‌شود. نام او به همراه هلن تروا در فهرستی از زنانی به نام «هلن» آمده است، و در بخش مربوط به هلن مصر نوشته شده: «و هلنِ نقاش نیز در این فهرست قرار دارد. او دختر تیمون مصری بود. او نبرد ایسوس را زمانی نقاشی کرد که در اوج توانایی خود بود. این نقاشی در معبد صلح در زمان وسپاسیان به نمایش درآمد.» طبق برخی ترجمه‌های دیگر، او «تقریباً هم‌زمان با وقوع نبرد ایسوس آن را نقاشی کرد»، که این موضوع او را به قرن چهارم پیش از میلاد مربوط می‌سازد و از این نظریه حمایت می‌کند که او هم‌عصر
می‌سازد و از این نظریه حمایت می‌کند که او هم‌عصر اسکندر مقدونی بوده است. نسبت دادن این اثر به او البته مورد مناقشه است، زیرا او یک زن بود و هیچ اثر موزاییکی دیگری که شناخته شده و مربوط به زنی در آن دوره تاریخی باشد، کشف نشده است.
کاترین ون وینکل پالمر (۵ فوریه ۱۸۹۵ – ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۲) یک دیرینه‌شناس آمریکایی در دوره ترشیاری بود، دانشمندی که فسیل‌های دوره سنوزوئیک را مطالعه می‌کرد و همچنین یک زمین‌شناس برجسته بود. پالمر به دلیل مطالعات میدانی و دکترای خود در مورد ونراسیان لاملی‌برانش‌ها شناخته می‌شود، یک رده از نرمتنان دوکفه‌ای که شامل صدف‌ها، اسکالوپ‌ها و صدف‌دوکفه‌ای‌ها می‌شود. پالمر مدیر مؤسسه تحقیقات دیرینه‌شناسی (Paleontological Research Institution یا PRI) در نیویورک بود. در دوره مدیریت پالمر در مؤسسه تحقیقات دیرینه‌شناسی، او بر
مدیریت پالمر در مؤسسه تحقیقات دیرینه‌شناسی، او بر انتشار تعداد زیادی از بولتن‌های دیرینه‌شناسی آمریکایی (Bulletins of American Paleontology) و همچنین چندین شماره از دیرینه‌نگاری آمریکایی (Palaeontographica Americana) نظارت داشت. پالمر به دلیل مطالعات میدانی و جمع‌آوری نرمتنان که در چندین بخش از جهان، به‌ویژه در خلیج مکزیک انجام شده بود، شناخته می‌شود. کاترین با افرایم لورنس پالمر ازدواج کرده بود و دو فرزند به نام‌های لارنس و رابین پالمر داشت. اوایل زندگی. کاترین اِوانجِلین هیلتون ون وینکل پالمر تنها فرزند
اِوانجِلین هیلتون ون وینکل پالمر تنها فرزند جیکوب ون وینکل، یک پزشک، و مری اِدیت هیلتون ون وینکل، یک پرستار متولد کانادا بود. جیکوب ون وینکل یکی از «دوازده مرد اول» بود که در سال ۱۶۴۱ به ایجاد اولین نهاد نمایندگی رسمی نیویورک و نیوجرسی کمک کرد. پالمر در شهر کوچک اوکویل، واشینگتن بزرگ شد، و ارتباط نزدیکی با پدرش داشت که او را به طبیعت‌گردی معرفی کرد و نقش مهمی در علاقه او به علوم داشت. آن‌ها اغلب به بیرون می‌رفتند و صدف‌های فسیلی جمع‌آوری می‌کردند. این ماجراجویی‌ها باعث شد که پالمر علاقه‌اش به علم و اشتیاق
باعث شد که پالمر علاقه‌اش به علم و اشتیاق به فسیل‌ها را پیدا کند. همان‌طور که بعدها در زندگی گفت، «من از کودکی فسیل‌ها را می‌شناختم، بنابراین وقتی به دانشگاه واشینگتن رفتم، می‌دانستم که می‌خواهم زمین‌شناسی بخوانم.» در کودکی، او به مدارس محلی مختلف رفت و تنها عضو زن کلاس فارغ‌التحصیلش بود که در نهایت به دانشگاه راه یافت. کاترین در دانشگاه واشینگتن پذیرفته شد، جایی که دیرینه‌شناسی، مطالعه تاریخ زندگی روی زمین بر اساس فسیل‌ها را خواند. تحصیلات. کاترین برای تحصیل در رشته دیرینه‌شناسی تحت راهنمایی پروفسور چارلز
در رشته دیرینه‌شناسی تحت راهنمایی پروفسور چارلز ئی. ویور (۱۸۸۰–۱۹۵۸) وارد دانشگاه واشینگتن شد. او به‌عنوان دستیار پژوهشی ویور فعالیت می‌کرد و دیرینه‌شناسی تا حد زیادی ناشناخته ایالت واشینگتن را بررسی کرد. پالمر در سال‌های ۱۹۱۶–۱۹۱۷ کار میدانی خود را برای پایان‌نامه کارشناسی با موضوع تعیین سن در نواحی جانوری به اتمام رساند. او پایان‌نامه خود را دربارهٔ فسیل‌های الیگوسن یافت‌شده در دره چیهالیس در واشینگتن نوشت. در سال ۱۹۱۸، پالمر با مدرک کارشناسی علوم از دانشگاه واشینگتن فارغ‌التحصیل شد و پایان‌نامه کارشناسی
واشینگتن فارغ‌التحصیل شد و پایان‌نامه کارشناسی خود را در همان سال منتشر کرد. او عضو انجمن Alpha Delta Pi بود. برای مدتی کوتاه، کاترین به‌عنوان دستیار آزمایشگاه فوق‌لیسانس زیر نظر دکتر چارلز ئی. ویور که بر روی جانوران ترشیاری تمرکز داشت، کار کرد. با توصیه دکتر ویور، پالمر برای دریافت بورسیه گلدویین اسمیت (۱۹۱۸–۱۹۲۰) اقدام کرد و آن را دریافت نمود تا تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه کرنل زیر نظر کارشناس دوره پالئوجن در سواحل شرقی، گیلبرت دی. هریس (۱۸۶۴–۱۹۵۲)، به پایان برساند. در طول سال‌های ۱۹۲۱–۱۹۲۵، پالمر
به پایان برساند. در طول سال‌های ۱۹۲۱–۱۹۲۵، پالمر به‌عنوان دستیار در زمینه دیرینه‌شناسی و زمین‌شناسی تاریخی فعالیت کرد تا کار خود را با پروفسور هریس ادامه دهد. او به پروفسور هریس در تأسیس مؤسسه تحقیقات دیرینه‌شناسی کمک کرد. کاترین تصمیم داشت که دانشجوی هریس شود، زیرا در آن زمان نه تنها او متخصص پالئوجن در سواحل شرقی بود، بلکه تنها استاد در بخش زمین‌شناسی بود که زنان را به‌عنوان دانشجو می‌پذیرفت. پالمر در سال ۱۹۲۲ برای مدت کوتاهی به دانشگاه واشینگتن بازگشت، اما هرگز به‌طور تمام‌وقت در آنجا نماند.پالمر
اما هرگز به‌طور تمام‌وقت در آنجا نماند.پالمر پایان‌نامه خود را با استفاده از ماشین چاپ هریس، با تنظیم حروف و ساخت صفحات چاپ جوهری، چاپ کرد. پس از فارغ‌التحصیلی، پالمر به ایتاکا، نیویورک رفت، جایی که او موفق به دریافت بورسیه برای تحصیلات تکمیلی در دانشگاه کرنل شد. در حالی که در کرنل بود، او یکی از بنیان‌گذاران و معاون اکنون زنان فارغ‌التحصیل در علم بود. او تحصیلات خود را در دانشگاه کرنل ادامه داد و در سال ۱۹۲۵ مدرک دکترای خود را دریافت کرد. پس از فارغ‌التحصیلی. با نزدیک شدن به فارغ‌التحصیلی، کاترین بین
با نزدیک شدن به فارغ‌التحصیلی، کاترین بین سال‌های ۱۹۲۵–۱۹۲۷ موفق به دریافت بورسیه هکشر شد تا کار خود را با پروفسور هریس در زمینه فسیل‌های پالئوجن ادامه دهد. چند سال بعد، هریس در سال ۱۹۳۲ پایه‌گذاری مؤسسه تحقیقات دیرینه‌شناسی (PRI) را انجام داد و پالمر در کنار او حضور داشت. پالمر به‌طور فعال در PRI کار کرد و در هیئت مدیره خدمت کرد. در طول زمان فعالیت او در PRI، پالمر هریس را در اکتشافات همراهی می‌کرد و به انتشار آثار خود ادامه داد. انتشار آثار او به دلیل ارتباطش با PRI ممکن شد. پالمر میراث دوران دانشجویی
با PRI ممکن شد. پالمر میراث دوران دانشجویی خود در دانشگاه کرنل را در سازمان Sigma Delta Epsilon که در سال ۱۹۲۱ تأسیس کرد، برجای گذاشت. در آن زمان، این تنها سازمان ملی برای زنان در علم بود و بعدها پالمر به رئیس ملی آن تبدیل شد. در طول زندگی طولانی خود، پالمر فرصت سفر به بسیاری از نقاط جهان برای مطالعات میدانی و جمع‌آوری نرمتنان فسیلی را داشت. پالمر بیشتر به دلیل کارهایش در خلیج مکزیک شناخته شده است اما همچنین به نیوزیلند و هند غربی سفر کرد و در آنجا فعالیت کرد.
هلن مارگارت دانکن (۳ مه ۱۹۱۰ – ۱۴ اوت ۱۹۷۱) یک زمین‌شناس و دیرینه‌شناس در اداره زمین‌شناسی ایالات متحده آمریکا بود که از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۷۱ در شاخه دیرینه‌شناسی و چینه‌شناسی فعالیت می‌کرد. دانکن یکی از برجسته‌ترین زنان در بخش زمین‌شناسی سینسیناتی شناخته می‌شد؛ مشارکت‌های او در بنیاد تحقیقات لیپالیان و نمایش‌های پیک و چکش از دیگر کارهای او در زمان خود بودند. دانکن راه را برای بسیاری از محققان زمین‌شناسی با کشفیات خود دربارهٔ سوابق فسیلی و مطالعاتش در زمینه دیرینه‌شناسی و چینه‌شناسی هموار کرد. اوایل زندگی. در
و چینه‌شناسی هموار کرد. اوایل زندگی. در سال ۱۹۱۰، دانکن در مدفورد، اورگان به دنیا آمد و در نزدیکی ویرجینیا سیتی، مونتانا بزرگ شد. باوجود اینکه در مدفورد به دنیا آمده بود، ویرجینیا سیتی را خانه خود می‌دانست. اطلاعات زیادی دربارهٔ خانواده دانکن موجود نیست، زیرا او مسائل خانوادگی خود را بسیار خصوصی نگه می‌داشت. دانکن به دلیل تأثیر پروفسور چارلز اف. دیس به زمین‌شناسی علاقه‌مند شد. تحصیلات. در دوران تحصیل خود، دانکن به‌عنوان کتابدار و مدرس در دانشگاهش فعالیت می‌کرد. با علاقه اصلی به زمین‌شناسی، دانکن در دانشگاه
با علاقه اصلی به زمین‌شناسی، دانکن در دانشگاه مونتانا تحصیل کرد و در سال ۱۹۳۴ مدرک کارشناسی خود را دریافت نمود. چند سال بعد، در سال ۱۹۳۷، مدرک کارشناسی ارشد خود را از همان دانشگاه دریافت کرد. هم‌زمان با موفقیت در اخذ مدرک کارشناسی ارشد، دانشگاه میشیگان تصمیم گرفت پایان‌نامه کارشناسی ارشد دانکن با عنوان ب"ریوزوآهای ترپستوماتا از گروه تراورس در میشیگانرا" منتشر کند. دانکن در این پایان‌نامه به مشاهدات و پژوهش‌های دقیق خود دربارهٔ بریوزوآها پرداخت. کارهای دانکن تأثیر شگرفی بر زمین‌شناسی داشت. آثار او به‌عنوان
تأثیر شگرفی بر زمین‌شناسی داشت. آثار او به‌عنوان «کلاسیک در زمینه خود» ارزیابی شد و به دیگران کمک کرد تا انواع مختلفی از مرجان‌های فسیلی را از طریق توصیفات او شناسایی کنند. بین سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱، دانکن در دانشگاه سینسیناتی تحصیل کرد و در بخش زمین‌شناسی به‌عنوان دستیار فعالیت نمود. علاوه بر این، پیش از پیوستن به اداره زمین‌شناسی ایالات متحده آمریکا (USGS) برای کار بر روی پروژه‌های نظامی، در سال ۱۹۴۲ به بخش تحقیقات علوم کاربردی به‌عنوان دستیار منتقل شد. حرفه. دانکن در سال ۱۹۴۲ به‌عنوان ویراستار به اداره
دانکن در سال ۱۹۴۲ به‌عنوان ویراستار به اداره زمین‌شناسی ایالات متحده آمریکا (USGS) پیوست و در سال ۱۹۴۵ به‌عنوان زمین‌شناس مشغول به کار شد. در دوران همکاری با USGS طی جنگ جهانی دوم، او در پروژه زمان جنگ فلورسپار زیر نظر جیمز استیل ویلیامز فعالیت کرد. ایالات متحده در طول جنگ جهانی دوم یکی از تولیدکنندگان بزرگ فلورسپار بود. فلورسپار/فلوریت به‌عنوان ماده‌ای حیاتی در طول جنگ جهانی دوم طبقه‌بندی شد، زیرا بخش بزرگی از مصرف ایالات متحده از این ماده معدنی مهم صنعتی از طریق واردات تأمین می‌شد. پس از پایان جنگ، او
از طریق واردات تأمین می‌شد. پس از پایان جنگ، او به‌عنوان دیرینه‌شناس فعالیت خود را آغاز کرد. تحقیقات او زمینه‌های گسترده‌ای را شامل می‌شد و شناسایی بریوزوآی پالئوزوییک پایانی و دیگر مرجان‌ها را در بر می‌گرفت. این مسئولیت او را به تحلیل جلبک‌ها، آرکئوکیاتیدها و هیدروزواها نیز کشاند. دانکن بیش از ۴۰۰ رکورد فسیلی را هم در دوران همکاری با USGS و هم پس از آن تولید کرد. در طول حرفه‌اش، دانکن به دلیل کارهای برجسته‌اش در زمینه مرجان‌های فسیلی و بریوزوآ شهرت چشمگیری به دست آورد. او اولین کسی بود که "بیگهورنیا" را
به دست آورد. او اولین کسی بود که "بیگهورنیا" را شناسایی کرد. این کار بسیار مهم بود زیرا "بیگهورنیا" تفاوت قابل توجهی با مرجان‌های مرجان شاخی فسیلی پیدا شده در شرق ایالات متحده داشت. اسناد هلن ام. دانکن دوران حرفه‌ای او در اداره زمین‌شناسی ایالات متحده (USGS) و تحقیقات او در زمینه بریوزوآهای فسیلی را مستند می‌کند. این اسناد شامل مکاتبات ورودی و خروجی با همکاران، عمدتاً در مورد شناسایی نمونه‌ها، گزارش‌های نمونه‌های بررسی‌شده و یادداشت‌ها، فهرست‌ها، پیش‌نویس مقالات و مواد مرتبط با تحقیقات اوست. بخش عمده‌ای از
و مواد مرتبط با تحقیقات اوست. بخش عمده‌ای از کارهای او به شناسایی و همبستگی مرجان‌های فسیلی در غرب ایالات متحده و کانادا که قبلاً شناسایی نشده بودند، مربوط می‌شود. از طریق این تلاش‌ها، تأثیر او به حدی بود که توصیفات فسیلی او می‌تواند برای شناسایی فسیل‌های شاخص برای دوره‌های زمین‌شناسی اردویسین و سیلورین مورد استفاده قرار گیرد. تحقیقات دانکن دربارهٔ جانوران مرجانی اردویسین و سیلورین، توزیع مرجان‌ها را در ایالت‌های غربی آمریکا از جمله کلرادو، آیداهو، مونتانا، نیومکزیکو، نوادا، داکوتای جنوبی، تگزاس، یوتا،
نیومکزیکو، نوادا، داکوتای جنوبی، تگزاس، یوتا، واشینگتن و وایومینگ تحلیل کرد. این کار مرجان‌های زیادی را که توسط انتشارات قبلی آمریکایی نادیده گرفته یا به اشتباه شناسایی شده بودند، برجسته و تصویرسازی کرد. انتشارات دانکن تفاوت‌های مرجان‌های اردویسین و سیلورین را نشان داده و شناسایی کرد. کارهای گسترده دانکن ویژگی‌ها و توزیع مرجان‌های اردویسین ابتدایی، میانی و پایانی و همچنین مرجان‌های سیلورین را متمایز کرد. تحقیقات او همچنین بخشی از تصاویر دقیق مرجان‌های یافت‌شده در جانوران غربی را شامل می‌شود. کارهای دانکن
در جانوران غربی را شامل می‌شود. کارهای دانکن بسیار دقیق و موشکافانه بود و توصیفات او همچنان به‌عنوان نمونه‌ای از دقت در کلاس‌های دیرینه‌شناسی مدرن استفاده می‌شود. به‌عنوان مثال، دیرینه‌شناس جی. توماس دوترو جونیور از دانکن برای تعیین «یک استاندارد بالا» که بر کار خود او نیز تأثیر گذاشت، قدردانی کرد. آن‌ها به کمک آثار بالتز و رید (۱۹۶۰، صفحه ۱۷۶۶) دربارهٔ امکان وجود یک عصر میسیسیپین ابتدایی به نتیجه رسیدند.
کارولین دالی مارثا بل (۱۸۷۴–۱۹۷۰) هنرمند و معلم آمریکایی بود که صحنه‌های آب و مناظر طبیعی را عمدتاً در منطقه پکنیک در جزیره لانگ آیلند، نیویورک نقاشی کرد. او همراه با دیگر هنرمندان زن محلی، اغلب نقاشی‌های سبک امپرسیونیستی را با هم می‌کشیدند. زندگی اولیه. کارولین مارثا بل در ۱ سپتامبر ۱۸۷۴ در نیویورک سیتی به دنیا آمد، او فرزند جکسون وود بل و لِتیشیا واندروورت بل بود، اگرچه والدینش زمانی که بل هنوز جوان بود از هم جدا شدند. بل تابستان‌ها را با مادرش در ساوتولد می‌گذراند، زیرا خانواده مادرش از نسل‌های اولیه
می‌گذراند، زیرا خانواده مادرش از نسل‌های اولیه مهاجران ساوتولد بودند. در سال ۱۹۰۷ بل اقامت دائمی‌تری در متیتاک داشت، اما همچنان برای هنر خود سفر می‌کرد. حرفه. در حالی که بیشتر به خاطر صحنه‌های منطقه پکنیک شناخته شده است، بل بخشی از سال‌های اولیه خود را در وودستاک، نیویورک نقاشی می‌کرد در حالی که به دیدار پسر عموی خود جورج ریو و خانواده‌اش می‌رفت. برخی از آثار اولیه‌اش به سبک تونالیستی در نظر گرفته می‌شوند و بعداً به سبک امپرسیونیستی تبدیل شدند. بل تحت آموزش هنرمندان ادوارد بل (بدون رابطه خانوادگی) و ویتنی
هنرمندان ادوارد بل (بدون رابطه خانوادگی) و ویتنی هابارد هم در وودستاک و هم در لانگ آیلند قرار گرفت. هنگامی که در قسمت شرقی لانگ آیلند مستقر شد، استودیوی خود را در لاو لین در متیتاک راه‌اندازی کرد. این منطقه از نورث فورک در این زمان میزبان بسیاری از هنرمندان دیگر بود که در اینجا زندگی و کار می‌کردند از جمله ادیت و هنری پریلوویتز و ایروینگ وایلز. در حالی که در قسمت شرقی لانگ آیلند اقامت داشت، بل به همراه دیگر هنرمندان زن گروهی تشکیل داد که بعدها توسط یک مالک گالری محلی به "امپرسیونیست‌های خلیج پکنیک" شناخته
گالری محلی به "امپرسیونیست‌های خلیج پکنیک" شناخته شد. این گروه شامل هنرمندانی مانند جولیا ویکام، مورگریت مور هاوکینز، کلارا مور هاوارد و چند نفر دیگر بود. آنها اغلب در اطراف نورث فورک نقاشی می‌کردند و همچنین به دیگر مناطق نیویورک و نیو انگلند سفر می‌کردند و به بازدید از خلیج‌ها و روستاهای ماهیگیری می‌پرداختند. بل و گروهش اغلب در هنگام سفر به این مناطق در نقاشی‌های پلن‌اِیر شرکت می‌کردند. اگرچه بیشتر آثار بل عمدتاً حول منطقه نیو انگلند می‌چرخد، اما او همچنین به اروپا نیز سفر کرده است. بل در دهه ۱۹۲۰ شروع به
به اروپا نیز سفر کرده است. بل در دهه ۱۹۲۰ شروع به آموزش نقاشان مشتاق کرد، هم در استودیوی خود در متیتاک و هم در محل‌های نقاشی که به‌طور منظم به آنجا سفر می‌کرد. او سپس لقب‌های «ماما» و بیشتر معروف، «دالی» را از دیگر هنرمندان در دایره خود دریافت کرد. هر دو کلارا مور هاوارد و پسر عمویش مورگریت مور هاوکینز از شاگردان اولیه بل بودند و ادامه دادند تا با هم سفر کنند و نقاشی کنند. هاوکینز و بل حتی به رشد خود به عنوان هنرمند ادامه دادند و با امیله گروپه و آنتونی تیمه در گلاستر، ماساچوست کلاس گرفتند. در دهه‌های ۱۹۳۰
در گلاستر، ماساچوست کلاس گرفتند. در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، بل شروع به کسب شناخت و شهرت بیشتری برای آثارش کرد. نمایشگاه‌های برجسته. در طول دوران حرفه‌ای بل، او در حدود ۷۵ نمایشگاه در سراسر لانگ آیلند، نیویورک سیتی، بخش‌های شمالی نیویورک و ماساچوست شرکت کرد، جایی که ارتباطات محکمی با جوامع هنری در این مناطق داشت. در سال ۱۹۴۱، بل جایزه اول را در نمایشگاهی که توسط فدراسیون باشگاه‌های زنان لانگ آیلند برگزار شد، کسب کرد. امروز، نقاشی‌های بل همچنان در نمایشگاه‌ها در بسیاری از موزه‌ها و گالری‌های لانگ آیلند استفاده
بسیاری از موزه‌ها و گالری‌های لانگ آیلند استفاده می‌شوند. چند تا از باشگاه‌های هنری که بل به آن‌ها تعلق داشت عبارتند از: مرگ. بل در سن ۹۶ سالگی در تاریخ ۲۵ اکتبر ۱۹۷۰ در حالی که در یک خانه سالمندان در کاچوگ زندگی می‌کرد، درگذشت.
الیزابت بیکر بوهن (زادهٔ ۱۸ اوت ۱۸۴۹ – درگذشته در ۲۷ اوت ۱۹۳۰) نویسنده، روزنامه‌نگار، هنرمند و مصلح اجتماعی بریتانیایی‌تبار آمریکایی بود. او علاقهٔ ویژه‌ای به بازسازی نظام کیفری داشت. او دو رمان منتشر کرد: "یک آمریکایی، داستانی از دوران مأموریت کالیفرنیا" (۱۸۹۵) و "دام، داستانی زندانی از دوران معاصر" (۱۹۰۹، با تصویرگری لنگدن اسمیت). زندگی و تحصیلات اولیه. الیزابت کلر بیکر در ۱۸ اوت ۱۸۴۹ در بیرمنگام، انگلستان زاده شد. والدین او، جوزف و مارتا (بادینگتون) بیکر، در سال ۱۸۵۴ به ایالات متحده مهاجرت کردند و بیشتر
در سال ۱۸۵۴ به ایالات متحده مهاجرت کردند و بیشتر عمرشان را در ویسکانسین گذراندند. او تحصیلات خود را در مدارس دولتی میلواکی، ویسکانسین گذراند. از همان اوایل کودکی، به نوشتن علاقه داشت. در مدرسه، نه‌تنها انشای خود، بلکه انشای بسیاری از هم‌کلاسی‌هایش را نیز می‌نوشت. زندگی حرفه‌ای. برای مدتی، بوهن به‌عنوان معلم کار می‌کرد، و در وست بند، ویسکانسین اقامت داشت. در ۲ سپتامبر ۱۸۷۲، در میلواکی، با مایکل بوهن (زادهٔ ۱۸۳۲، تمپل‌مور، شهرستان تیپرری، ایرلند) ازدواج کرد. او در آن زمان سردبیر روزنامهٔ "ژورنال" در فوند دو
او در آن زمان سردبیر روزنامهٔ "ژورنال" در فوند دو لک، ویسکانسین بود و پیش‌تر سردبیر روزنامهٔ "دموکرات" در وست بند بود. این زوج با چهار فرزند خود در میلواکی زندگی می‌کردند: آرتور بیکر، ادموند (یا ادموند)، راسل، مارتا بادینگتون و فلورنس کلر. در سال ۱۸۹۴، بوهن به لس آنجلس نقل مکان کرد. او با مداد، قلم‌مو، آبرنگ و رنگ‌روغن کار می‌کرد، و آثار گلی در سبک طبیعت بی‌جان، منظره‌پردازی، چهره‌نگاری و همچنین طرح‌های سیاه و سفید خلق کرد. او به چندین نقاش و نوازنده در ویسکانسین آموزش داد. با رسیدن به بزرگسالی، علاقهٔ او
آموزش داد. با رسیدن به بزرگسالی، علاقهٔ او به نوشتن افزایش یافت. او تعداد زیادی شعر و تعداد بیشتری نثر داستانی نوشت، اما تا اواخر دههٔ ۱۸۸۰ هیچ‌کدام را برای چاپ ارائه نکرد. پس از آن، بسیاری از اشعار و نوشته‌هایش در روزنامه‌ها و مجلات سراسر ایالات متحده منتشر شد. او برای "مجله وست کوست" دست‌کم پنج سال به‌عنوان نویسندهٔ ثابت کار کرد و گهگاه برای "شیکاگو تریبیون"، "مجله سیمونز"، "مجله مانسی"، "میلواکی سنتینل"، "همدم جوانان"، "نشریه ماهانه ملی اندیشه نو"، "کلاب وومن" و دیگر رسانه‌ها مطلب می‌نوشت. داستان‌های
وومن" و دیگر رسانه‌ها مطلب می‌نوشت. داستان‌های دنباله‌دار او شامل «دخترِ الاغ‌سوار» و «قدرتِ ضعیفان» بود. بوهن برای باشگاه‌های زنان در زمینهٔ اصلاحات شهری سخنرانی می‌کرد و به‌طور خاص به بازسازی نظام کیفری علاقه داشت. او برای ایجاد مزارع شهری برای خُرده‌مجرمان فعالیت می‌کرد. زندگی شخصی و درگذشت. بوهن عضو باشگاه مطبوعات کالیفرنیای جنوبی و باشگاه «بَجر» کالیفرنیا بود. او از حق رأی زنان حمایت می‌کرد و یک ترقی‌خواه بود. بوهن در ۲۷ اوت ۱۹۳۰، در خانه‌اش در لس آنجلس، کالیفرنیا درگذشت.
وینیفرد گلدرینگ (۱ فوریه ۱۸۸۸ – ۳۰ ژانویه ۱۹۷۱) یک دیرینه‌شناس آمریکایی بود که آثار او شامل توصیف استروماتولیت‌ها و همچنین مطالعه کریونوئیدهای دونین بود. او نخستین زنی بود که در ایالات متحده به‌عنوان دیرینه‌شناس ایالتی منصوب شد. اوایل زندگی و تحصیلات. گلدرینگ در کنوود، نیویورک به دنیا آمد. او دختر فردریک گلدرینگ، متخصص ارکیده در املاک اراستوس کورنینگ، و مری گری، معلم مدرسه محلی بود که پدرش سرپرست ارکیده‌ای بود که فردریک در آنجا کار می‌کرد. اندکی پس از آن، در سال ۱۸۹۰، گلدرینگ به همراه والدین و هفت خواهر و
سال ۱۸۹۰، گلدرینگ به همراه والدین و هفت خواهر و یک برادرش به سلینگرلندز، نیویورک نقل مکان کردند تا خانواده‌اش بتوانند یک کسب‌وکار گلخانه‌ای راه‌اندازی کنند. گلدرینگ بیشتر عمر خود (۸۱ سال) را در خانه کودکی‌اش گذراند. او تمام عمرش را به تحصیلات و حرفه علمی اختصاص داد و به همین دلیل ازدواج نکرد. با این حال، او زمانی را صرف یادگیری ویولن کرد که صرفاً از روی علاقه به موسیقی بود. تحصیلات گلدرینگ از مدرسه منطقه‌ای اسلینگرلند آغاز شد، و پس از گذراندن ۹ سال در آنجا، به مدرسه میلن در آلبانی، نیویورک رفت، جایی که در