payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خانگی بود. پیش از آن، کیت توسعه PC-Engine Develo وجود داشت و پس از آن WonderWitch معرفی شد. کنسول GP32 نیز می‌توانست برنامه‌های کاربر را به‌صورت پیش‌فرض اجرا کند. در نهایت، بسیاری از کنسول‌های قدیمی‌تر (مانند Astrocade و Famicom) قابلیت‌های محدود برنامه‌نویسی با زبان BASIC را ارائه می‌دادند. نت یاروزه جانشینی مستقیم در پلتفرم‌های بعدی پلی‌استیشن نداشت، اما سونی با ارائه Linux for PlayStation 2 و YA-BASIC ویژگی مشابهی را برای علاقه‌مندان و توسعه‌دهندگان آماتور در کنسول پلی‌استیشن۲ فراهم کرد. محتویات. کیت نت
در کنسول پلی‌استیشن۲ فراهم کرد. محتویات. کیت نت یاروزه شامل اقلام زیر بود: کنسول Net Yaroze PlayStation که مشابه کنسول استاندارد پلی‌استیشن است، با این تفاوت که دارای ROMهای بوت متفاوت، فاقد قفل منطقه‌ای، استفاده از الگوریتم رمزنگاری متفاوت و رنگ مشکی است. دو دسته پلی‌استیشن (با بافت مات مشکی) سی‌دی Net Yaroze Key که برای راه‌اندازی برنامه‌هایی که از کامپیوتر بارگذاری شده‌اند، ضروری بود. کارت دسترسی (Access Card)، یک دانگل که باید در پورت کارت حافظه ۱ قرار می‌گرفت تا برنامه‌هایی که از کامپیوتر بارگذاری
می‌گرفت تا برنامه‌هایی که از کامپیوتر بارگذاری شده‌اند، اجرا شوند. یک سی‌دی‌رام حاوی ابزارهای توسعه. ابزارهای موجود در این سی‌دی بسته به نسخه متفاوت بودند، اما معمولاً شامل یک کامپایلر C، کامپایلر اسمبلی، لینکر، دیباگر، ابزارهایی برای تبدیل فایل‌های گرافیکی و صوتی به فرمت پلی‌استیشن، و کتابخانه‌های برنامه‌نویسی بودند. کابل ارتباطی (Communications Cable)، یک کابل سریال خاص برای اتصال کنسول به کامپیوتر. دفترچه‌های راه‌اندازی (Start Up Guide)، مرجع کتابخانه (Library Reference)، و راهنمای کاربر (User's Guide).
Reference)، و راهنمای کاربر (User's Guide). این دفترچه‌ها مستندات مربوط به کتابخانه‌های برنامه‌نویسی و توسعه مخصوص پلی‌استیشن را ارائه می‌دادند، اما دستورالعملی برای نحوه برنامه‌نویسی ارائه نمی‌کردند؛ زیرا فرض بر این بود که کاربر دارای دانش پایه‌ای در برنامه‌نویسی است. نسخه‌ها. اگرچه نت یاروزه فاقد قفل منطقه‌ای بود، اما کنسول آن در سه نسخه مختلف وجود داشت: یک نسخه برای ژاپن، یک نسخه برای آمریکای شمالی و یک نسخه برای اروپا و استرالیا. نسخه اروپا/استرالیا در حالت PAL بوت می‌شود، در حالی که نسخه‌های دیگر در
حالت PAL بوت می‌شود، در حالی که نسخه‌های دیگر در حالت NTSC بوت می‌شوند. تفاوت‌های بیشتری بین نسخه ژاپنی و سایر نسخه‌ها وجود داشت؛ دفترچه‌های راهنما به زبان ژاپنی بودند، نرم‌افزارهای مخصوص کامپیوترهای ژاپنی شامل می‌شد، و سی‌دی‌ها و برچسب کارت دسترسی دارای چاپ متفاوتی بودند. نسخه ژاپنی گاهی به‌طور غیررسمی به عنوان DTL-3000 به جای DTL-H3000 شناخته می‌شود. نت یاروزه تنها از طریق سفارش پستی در دسترس بود؛ اما سونی آن را به دانشگاه‌هایی در بریتانیا، فرانسه (EPITA) و ژاپن نیز ارائه داد. علاوه بر این، نسخه‌ای از
و ژاپن نیز ارائه داد. علاوه بر این، نسخه‌ای از CodeWarrior برای پلی‌استیشن در اکتبر ۱۹۹۶ برای ویندوز و مکینتاش منتشر شد. LightWave 3D نیز یکی دیگر از ابزارهای توسعه سطح مصرف‌کننده برای پلی‌استیشن بود. نت یاروزه بسیاری از ویژگی‌هایی را که کیت توسعه رسمی پلی‌استیشن ارائه می‌داد، نداشت؛ مانند اشکال‌زدایی پیشرفته سخت‌افزار، نرم‌افزارهای ویژه، برخی کتابخانه‌ها و پشتیبانی فنی گسترده سونی (شامل BBS و پشتیبانی تلفنی زنده). گروه‌های Usenet اختصاصی، با دسترسی محدود به اعضای نت یاروزه، توسط سونی نگهداری می‌شد؛ همچن
به اعضای نت یاروزه، توسط سونی نگهداری می‌شد؛ همچن ین میزبانی صفحات وب نیز ارائه می‌شد. دسترسی به این گروه‌ها بر اساس منطقه مبدا کیت محدود شده بود، که همکاری بین کاربران در مناطق مختلف را غیرعملی میکرد. حافظه اصلی نت یاروزه مشابه مدل مصرف‌کننده (۲ مگابایت) بود. کد بازی، گرافیک، نمونه‌های صوتی و کتابخانه‌های زمان اجرا باید در ۲ مگابایت حافظه اصلی، ۱ مگابایت VRAM و ۰.۵ مگابایت حافظه صوتی جا می‌شدند، زیرا نت یاروزه قادر به پخش سی‌دی‌های نوشته‌شده توسط کاربر نبود، که این محدودیت برای جلوگیری از سرقت نرم‌افزار و
که این محدودیت برای جلوگیری از سرقت نرم‌افزار و اطمینان از اینکه برنامه‌های Yaroze با کیت توسعه رسمی پلی‌استیشن رقابت نمی‌کنند، ضروری بود. این با این حال، برای توسعه‌دهندگان مجاز که کیت توسعه رسمی را در اختیار داشتند، مشکلی ایجاد نمی‌کرد. بسیاری از بازی‌های تجاری پلی‌استیشن (مانند Devil Dice، که اغلب به‌عنوان یک بازی نت یاروزه اشتباه گرفته می‌شود) می‌توانند کاملاً در حافظه RAM قرار گیرند و با استفاده از سی‌دی فقط برای پخش موسیقی CD-DA توسعه یافته اند. بازی‌های تولید شده. سونی یک انجمن آنلاین راه‌اندازی کرد
تولید شده. سونی یک انجمن آنلاین راه‌اندازی کرد که در آن کاربران می‌توانستند بازی‌های خانگی خود را به اشتراک بگذارند، نکات برنامه‌نویسی را مبادله کنند و از کارکنان پشتیبانی فنی سونی سوال بپرسند. بسیاری از بازی‌های ساخته‌شده توسط علاقه‌مندان با استفاده از نت یاروزه در دیسک‌های نمایشی مختلفی که همراه با مجلات رسمی پلی‌استیشن در بریتانیا (مانند Official UK PlayStation Magazine) و سایر مناطق PAL از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۴ منتشر می‌شدند، منتشر شدند. آخرین شماره مجله Official UK PlayStation Magazine، شماره ۱۰۸، یک دیسک
UK PlayStation Magazine، شماره ۱۰۸، یک دیسک تجمیعی با بسیاری از بازی‌های نت یاروزه را ارائه داد. یک دیسک تبلیغاتی، محدود به هزار نسخه و حاوی تعدادی از بازی‌های توسعه‌یافته توسط کاربران، توسط SCEE تولید شد و به مالکان نت یاروزه در منطقه PAL ارسال شد. این دیسک فقط بر روی یک نت یاروزه قابل پخش است زیرا برای کارکردن به کارت دسترسی موجود در سیستم نیاز دارد. برخی از این بازی‌ها بر اساس کلاسیک‌های آرکید مانند Mr. Do و Puzzle Bobble بودند، در حالی که برخی دیگر (مانند Time Slip) نمونه‌هایی از مفاهیم جدید بودند.
Time Slip) نمونه‌هایی از مفاهیم جدید بودند. مسابقه توسعه‌دهندگان بازی بریتانیا، که در سال ۱۹۹۸ توسط Scottish Enterprise به همراه Scottish Games Alliance، سونی و Edge برگزار شد، ورودی‌های Net Yaroze را پذیرفت؛ برنده کلی مسابقه کریس چادویک بود برای بازی‌اش Blitter Boy – Operation: Monster Mall. نسخه به‌روزشده‌ای از Time Slip بعدها در فوریه ۲۰۱۱ برای Xbox Live Arcade و در ژانویه ۲۰۱۲ برای ویندوز منتشر شد. برخی از توسعه‌دهندگان این سیستم وارد صنعت بازی شدند؛ توسعه‌دهنده بازی‌های Fatal Fantasy و Terra
شدند؛ توسعه‌دهنده بازی‌های Fatal Fantasy و Terra Incognita، میتسورو کامیاما، به کارگردانی سری Final Fantasy Crystal Chronicles در Square Enix تبدیل شد. بازی Magic Castle توسط Kaiga به ناشران مختلف ارائه شد اما تا سال ۲۰۲۱ منتشر نشد تا اینکه یکی از اعضای اصلی تیم آن را به‌صورت آنلاین تویع کرد.
در تاریخ ۳۱ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۲۳:۴۷ به وقت افغانستان (۱۹:۱۷ به وقت جهانی)، زمین‌لرزه‌ای با بزرگای ۶٫۰ در مقیاس گشتاوری () ولایت‌های ننگرهار و کنر افغانستان را در نزدیکی مرز پاکستان لرزاند. در این حادثه بیش از ۲٬۲۱۷ نفر کشته و ۴٬۰۰۰ نفر دیگر زخمی شدند. تقریباً تمام تلفات و ویرانی‌ها در پنج ولسوالی ولایت کنر رخ داد، جایی که تقریباً همه ساختمان‌ها آسیب دیده یا ویران شده بودند. ولایت‌های همجوار نیز دچار خسارات و تلفات شدند. این زمین‌لرزه مرگبارترین زمین‌لرزه‌ای بود که از سال ۱۹۹۸ افغانستان را تحت تأثیر قرار داده
که از سال ۱۹۹۸ افغانستان را تحت تأثیر قرار داده است. چند ساعت پس از زمین‌لرزه، سخنگوی طالبان، ذبیح‌الله مجاهد، اعلام کرد که مسئولان محلی و داوطلبان عملیات امداد و نجات را انجام داده و به مناطق آسیب‌دیده کمک‌رسانی کرده‌اند. به دلیل محدود بودن منابع، طالبان از سازمان‌های بین‌المللی امدادرسان درخواست کمک کردند. در استان ننگرهار، بسیاری از داوطلبان برای اهدای خون به قربانیان مجروح به بیمارستان‌ها مراجعه کردند. چهار بالگرد حامل کادر پزشکی به ولسوالی نورگل اعزام شدند. سازمان ملل نیز تیم‌های امدادی خود را به
شدند. سازمان ملل نیز تیم‌های امدادی خود را به مناطق آسیب‌دیده فرستاد. چندین قربانی با بالگرد به بیمارستان منطقه‌ای ننگرهار منتقل شدند و دست‌کم ۴۰ پرواز امدادی انجام شد. وزیر امور خارجه ایران، عباس عراقچی، نیز کمک‌های بشردوستانه از جمله تجهیزات پزشکی را از سوی کشورش پیشنهاد داد. موقعیت زمین‌ساختی. افغانستان در منطقه‌ای قرار دارد که پوستهٔ زمین به‌شدت تحت فشار و تغییر شکل است، زیرا درون صفحه اوراسیا واقع شده و هم‌زمان تحت تأثیر فرورانش صفحه عربستان از غرب و صفحه هند از شرق قرار دارد. حرکت صفحهٔ هند با سرعتی
هند از شرق قرار دارد. حرکت صفحهٔ هند با سرعتی حدود ۳۹ میلی‌متر در سال باعث لرزه‌خیزی شدید در پوستهٔ کم‌عمق می‌شود، به‌طوری‌که فعالیت‌های لرزه‌ای تا عمق ۳۰۰ کیلومتری زیر سطح زمین قابل تشخیص‌اند. زمین‌لرزه‌های زیر رشته‌کوه هندوکش حاصل حرکت گسل‌هایی هستند که به جدایش پوستهٔ فرورانش‌یافته کمک می‌کنند. یکی از مهم‌ترین گسل‌های منطقه، گسل چمن است که به‌عنوان مرز فشار ترکیبی میان صفحات اوراسیا و هند شناخته می‌شود و با زمین‌لرزه‌های بزرگ و کم‌عمق مرتبط است. این منطقه شامل گسل‌های رانشی و امتدادلغز فعالی است که از
شامل گسل‌های رانشی و امتدادلغز فعالی است که از زمان شکل‌گیری کوه‌های هیمالیا، تغییر شکل پوسته‌ای را در خود جای داده‌اند و بیشتر زمین‌لرزه‌های آن از نوع امتدادلغز هستند.
مرلین پولزین (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل آلمان است.
مارتیکا نخستین آلبوم استودیویی از خواننده-ترانه‌پرداز آمریکایی مارتیکا می‌باشد که در ۱۸ اکتبر سال ۱۹۸۸ از سوی سی‌بی‌اس منتشر گردید. مارتیکا پس از حضور در برنامهٔ تلویزیونی کودکان "کیدز اینکورپوریتد" بین سال‌های ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۶ اولین قرارداد ضبط خود را با سی‌بی‌اس امضا کرد و در نوامبر سال ۱۹۸۸، یک ماه پس از انتشار آلبوم، نخستین تک‌آهنگ خود با نام «بیشتر از آنچه می‌دانی» را منتشر نمود. تک‌آهنگ بعدی وی «سربازهای اسباب‌بازی» نیز موفقیت تجاری بین‌المللی به دست آورد و در اواسط سال ۱۹۸۹ به مدت دو هفته در رتبهٔ نخست
و در اواسط سال ۱۹۸۹ به مدت دو هفته در رتبهٔ نخست جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ ایالات متحده قرار گرفت. دیگر تک‌آهنگ‌های آلبوم، «تکان‌خوردن زمین را احساس می‌کنم» و «آب» نیز در بریتانیا و استرالیا به موفقیت تجاری نسبی دست یافتند. این آلبوم در ایالات متحده گواهی طلا و در بریتانیا و کانادا گواهی پلاتین دریافت کرد، و در استرالیا نیز از سوی انجمن صنعت ضبط موسیقی استرالیا به گواهی دوگانه پلاتین نائل شد. تخمین زده می‌شود که فروش جهانی "مارتیکا" از زمان انتشار آن بیش از سه میلیون نسخه بوده است.
حسن عبدلیان پور (زادهٔ ۱۳۵۲) حقوق‌دان و وکیل پایه یک دادگستری اهل ایران است که از ۱ دی ۱۴۰۰ با حکم محسنی اژه‌ای، رئیس قوه قضائیه جمهوری اسلامی ایران، به عنوان رئیس مرکز وکلا، کارشناسان رسمی و مشاوران خانواده قوه قضائیه فعالیت می‌کند. حکم ریاست وی در دی‌ماه ۱۴۰۳ برای یک دوره سه‌ساله دیگر تمدید شد.
پاول سیمونیس (؛ زادهٔ ) مربی فوتبال اهل هلند است. از باشگاه‌هایی که در آن مربی‌گری کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال گو اهد ایگلز و باشگاه فوتبال وولفسبورگ اشاره کرد.
صومعه فونتنه (به فرانسوی: Abbaye de Fontenay) یک صومعه پیشین سیسترسی‌ است که در کمون مارمان، در نزدیکی منت‌برد، شهرستان کوت-دور، فرانسه واقع شده است. این بنا به‌کوشش سنت برنارد کلروویی در سال ۱۱۱۸ میلادی و به سبک رومانسک ساخته شد. این صومعه یکی از قدیمی‌ترین و کامل‌ترین صومعه‌های سیسترسی در اروپا است و در سال ۱۹۸۱ به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد. از مجموعه اصلی شامل کلیسا، خوابگاه، حیاط رواق‌دار، کلیساخانه، کالداریوم، سفره‌خانه، کبوترخانه و به اصطلاح « کوره آهنگری»، همه به جز سفره‌خانه دست‌نخورده باقی
کوره آهنگری»، همه به جز سفره‌خانه دست‌نخورده باقی مانده‌اند و به خوبی نگهداری می‌شوند. صومعه فونتنه، به همراه دیگر صومعه‌های سیسترسی، حلقه اتصالی بین معماری رومانسک و گوتیک را تشکیل می‌دهند. تاریخچه. پایه‌ریزی فرقه سیسترسی. در اواخر سده یازدهم میلادی، در دوران اوج کلیسای صومعه کلونی (یک صومعه باشکوه بندیکتی در کلونی، فرانسه)، اگرچه کلونی پیروان زیادی داشت، سنت رابرت مولسمی، بنیانگذار بعدی صومعه سیتو، با آرای آن مخالف بود. سنت رابرت معتقد بود که کلونی مخالف قانون واقعی سنت بندیکت است: «کار کردن همان دعا
قانون واقعی سنت بندیکت است: «کار کردن همان دعا کردن است». در نتیجه، سنت رابرت به همراه گروهی دیگر از راهبان که این باور را داشتند، از کلونی جدا شدند. سنت رابرت، فرقه سیسترسی‌ها را در سیتو، فرانسه تأسیس کرد. این فرقه نو، به شدت از شریعت سنت بندیکت پیروی می‌کرد. بخشی از آن شریعت این بود که راهبان باید فقیرانه می‌زیستند. برای اینکه از زندگی مذهبی منحرف نشوند، سیسترسی‌ها صومعه‌های مستقلی را در مناطق دورافتاده ساختند و از به کارگیری خدمتکاران خودداری کردند. برنارد کلروویی، یک راهب بزرگ و بنیانگذار اصلی فرقه
کلروویی، یک راهب بزرگ و بنیانگذار اصلی فرقه اصلاح‌شده سیسترسیان، همان دیدگاه سنت رابرت مولسمی را داشت. با این حال، برنارد احساس می‌کرد که صومعه سیتو به اندازه کافی سختگیرانه نیست و به طور کامل منعکس‌کننده شریعت سنت بندیکت نیست. بنابراین، در سال ۱۱۱۸، او صومعه فونتنی را در دره‌ای در بورگاندی با ریاضت اقتصادی سختگیرانه تأسیس کرد. تاریخچه صومعه. راهبان سیسترسی در سال ۱۱۳۰ به صومعه فونتنه نقل‌مکان کردند. نه سال بعد، اسقف نوریچ برای فرار از آزار و اذیت به فونتنه گریخت و با ثروت خود به تأمین مالی ساخت کلیسا کمک
گریخت و با ثروت خود به تأمین مالی ساخت کلیسا کمک کرد. کلیسا در سال ۱۱۴۷ توسط پاپ اوژن سوم تقدیس شد. تا سال ۱۲۰۰ میلادی، ساختمان صومعه تکمیل شده بود و می‌توانست به ۳۰۰ راهب خدمت‌رسانی کند. در سال ۱۲۵۹، شاه لوییِ مؤمن، صومعه فونتنه را از تمام مالیات‌ها معاف کرد و ده سال بعد، این صومعه مورد لطف و عنایت پادشاه قرار گرفت و به یک صومعه سلطنتی تبدیل شد. در سال ۱۳۵۹، صومعه فونتنه توسط ارتش شاه ادوارد سوم انگلستان در طول جنگ صدساله غارت شد. در درازایجنگ‌های دینی در اواخر سده شانزدهم، آسیب‌های بیشتری به آن وارد شد.
اواخر سده شانزدهم، آسیب‌های بیشتری به آن وارد شد. در سال ۱۷۴۵، سفره‌خانه آن ویران شد. با آغاز انقلاب فرانسه در سال ۱۷۸۹، تمام راهبان به دلیل مسیحیت‌زدایی در طول انقلاب، صومعه را ترک کردند و در سال ۱۷۹۱، این مکان به یک کارخانه کاغذسازی تبدیل شد که توسط برادران مون‌گلفیه اداره می‌شد. در سال ۱۹۰۶، ادوارد اینارد، یک بانکدار هنردوست اهل لیون، این صومعه را خریداری و مرمت آن را آغاز کرد که تا سال ۱۹۱۱ طول کشید. نوادگان ادوارد به کار بر روی صومعه ادامه دادند و این بنا تا به امروز در خانواده اینارد باقی مانده است.
بنا تا به امروز در خانواده اینارد باقی مانده است. در سال ۱۹۸۱، این صومعه به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد. معماری. پیش‌زمینه. همهٔ کلیساهای سیسترسی، پلان یکسان دارند و شبیه یکدیگر هستند. روح کلیسای سیسترسی در سادگی، محافظه‌کاری و عمل‌گرایی آن است. کلیساهای سیسترسی از اصول معماری رمانسک بهره می‌گیرند؛ اصولی مانند نقشهٔ متقارن، دیوارهای عظیم، ستون‌های محکم، طاق تاژ، قوس‌های گرد و یک شبستان بلندمرتبه. . بناها. بیشتر بناهای صومعه فونتنه با بهره‌گیری از سنگ‌های موجود در منطقه پیرامون آن ساخته شدند. کلیسای
موجود در منطقه پیرامون آن ساخته شدند. کلیسای صومعه یک بنای معمول سیسترسی با سبک رومانسک است که به شکل یک چلیپای لاتین با ۶۶ متر طول و پهنای ۸ متر، دو راهروی کناری و یک بازوی عرضی به طول ۱۹ متر است. برخلاف کلیساهای اولیه، این کلیسا محرابی تخت و دو نمازخانه مستطیلی در دو هر بازو دارد. مساحت حیاط رواق‌دار آن ۳۶ در ۳۸ متر مربع است. کلیساخانه (محل گردهمایی اسقف‌ها) مسقف بوده که در سدهٔ پانزدهم با الوارهای بلوط نوسازی شده است. این صومعه برج ناقوسی ندارد و به جای آن، زنگ‌هایی در دیوارها نصب بوده که با آنها
جای آن، زنگ‌هایی در دیوارها نصب بوده که با آنها نمازگزاران را فرا بخوانند. همچنین بیرون و درون آن هیچ تزئیناتی ندارند؛ برنارد کلروویی معتقد بود که «چنین تزئیناتی، حواس مومن را از خدا به دنیا پرت می‌کنند».
«سربازهای اسباب‌بازی» ترانه‌ای از خواننده-ترانه‌پرداز آمریکایی مارتیکا می‌باشد که در نخستین آلبوم او با نام خودش (۱۹۸۸) قرار دارد و در ایالات متحده به‌عنوان دومین تک‌آهنگ از آلبوم در ۲۶ آوریل سال ۱۹۸۹ منتشر گردید. این قطعه تنها ترانهٔ مارتیکا بود که به رتبهٔ نخست جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ ایالات متحده دست یافت و به مدت دو هفته در اواسط سال ۱۹۸۹ در صدر قرار گرفت. نسخهٔ ویرایش‌شدهٔ این ترانه در نسخهٔ وارداتی "سربازهای اسباب‌بازی: بهترین‌های مارتیکا" قرار دارد. موزیک ویدئوی این ترانه توسط جیم شی کارگردانی
موزیک ویدئوی این ترانه توسط جیم شی کارگردانی شده‌است.
بلوند واقعی فیلمی محصول سال ۱۹۹۷ و به کارگردانی تام دی‌چیلو است. در این فیلم بازیگرانی همچون متیو موداین، کاترین کینر، داریل هانا، مکسول کالفیلد، الیزابت برکلی، بریجت ویلسون، باک هنری، کریستوفر لوید، کاتلین ترنر، دنیس لری، استیو بوشمی و دیو شپل ایفای نقش کرده‌اند.
دانشگاه توشیا () دانشگاهی در شهر ویتربو، ایتالیا است. این دانشگاه در سال ۱۹۷۹ تأسیس شد و شامل شش دانشکدهٔ علمی است. بخش عمده‌ای از محوطه دانشگاه در مجموعهٔ سابق صومعهٔ سانتاماریا این‌گریدی قرار دارد. نام دانشگاه (توشیا) به منطقه‌ای تاریخی در ایتالیا اشاره‌دارد که امروزه حول شهر ویتربو متمرکز است، اما در گذشته قلمرو گسترده‌تری را شامل می‌شد؛ قلمرویی که در دوران باستان تحت نفوذ اتروسکان بود و پس‌از دوران باستان شامل بخش‌های کنونی توسکانی، بخش بزرگی از اومبریا و بخش‌های شمالی لاتزیو می‌شد. حوزه‌های تخصصی اصلی
و بخش‌های شمالی لاتزیو می‌شد. حوزه‌های تخصصی اصلی دانشگاه تا حد زیادی بازتاب‌دهندهٔ ویژگی‌های کنونی منطقهٔ پیرامون آن است. دانشگاه فعالیت‌های خود را در مکان‌های مختلف درون و اطراف شهر انجام می‌دهد؛ شهری با تاریخ غنی و پیچیده که نشانه‌های دورهٔ پرآشوب قرون وسطی، از جمله کشمکش میان امپراتوری و پاپ، را به همراه دارد و همچنین تحت تأثیر دورهٔ رنسانس، ظهور ایتالیا متحد و مبارزه با تجاوز نازی‌ها شکل گرفته است. در ۲۶ فوریهٔ ۲۰۱۹، رئیس‌جمهور ایتالیا، سرجو ماتارلا، افتتاح سال تحصیلی دانشگاهی ایتالیا را در دانشگاه
افتتاح سال تحصیلی دانشگاهی ایتالیا را در دانشگاه توشیا انجام داد. مارکو فری، رئیس بنیاد ایتالیایی شبکهٔ گلوبال کامپکت، به نمایندگی از مؤسسه، خوشامدگویی رسمی کرد. سپس رئیس‌جمهور ایتالیا سخنرانی مهمی کرد و دانشگاه را به‌خاطر پیشرفت‌هایش طی چهل سال از زمان تأسیس تبریک گفت و برای آینده دلگرمی و حمایت خودرا اعلام کرد. پس‌از این مراسم، ماتارلا به‌طور خصوصی از صومعهٔ سنت روزِ ویتربو بازدید کرد.
جرثقیل متحرک در نروژ بخش مهمی از صنعت بالابر و حمل‌ونقل سنگین را تشکیل می‌دهد. شرکت‌های بزرگی مانند "Crane Norway Group" و "Nordic Crane" از بازیگران اصلی این عرصه هستند که در سال‌های اخیر با توسعه فناوری‌های نوین، جایگاه خود را در بازار اسکاندیناوی تثبیت کرده‌اند. شرکت‌ها و ظرفیت‌ها. Crane Norway Group. شرکت "Crane Norway Group" دارای ناوگانی متشکل از نزدیک به ۳۰۰ جرثقیل متحرک در انواع مختلف شامل "Rough Terrain"، "All-Terrain"، "Crawler" و "Telescopic Crawler" است. این شرکت توانایی اجرای عملیات بالابری تا
است. این شرکت توانایی اجرای عملیات بالابری تا ظرفیت ۳۰۰۰ تن را دارد و با استفاده از تیم مهندسی تخصصی خود، پروژه‌های بزرگ و پیچیده را با تمرکز بر ایمنی و کیفیت اجرا می‌کند. Nordic Crane. شرکت "Nordic Crane" بیش از ۳۵۰ دستگاه جرثقیل را در اختیار دارد که شامل مدل‌های کوچک و باریک‌گذر تا بزرگ‌ترین جرثقیل‌های خزنده است. این شرکت خدمات خود را به‌صورت محلی، ملی و منطقه‌ای در اسکاندیناوی ارائه می‌دهد و با سرمایه‌گذاری در نخستین جرثقیل خزنده برقی در جهان، توجه ویژه‌ای به پایداری و حفاظت از محیط زیست نشان داده است.
به پایداری و حفاظت از محیط زیست نشان داده است. نوآوری‌ها. در سال‌های اخیر، بازار جرثقیل‌های متحرک در نروژ شاهد گرایش به سمت مدل‌های ماژولار، برقی و هوشمند بوده است. این نوآوری‌ها با هدف بهبود سرعت نصب، افزایش تحرک و کاهش اثرات زیست‌محیطی صورت می‌گیرد.
خانم گل به فردی گفته می‌شود که در مسابقات فوتبال یا فوتسال زنان برای تیم خود بیش‌ترین گل زده نسبت به سایر بازیکنان تیم‌های شرکت‌کننده در مسابقات را داشته باشد. از این اصطلاح بیشتر در مسابقات فوتبال استفاده می شود هرچند که در رشته فوتسال هم کاربرد دارد.
سس آماتریچانا نوعی سس ایتالیایی است که با گوجه‌فرنگی، گوآنچیاله (گوشت گونهٔ خوک نمک‌سود و عمل‌آوری‌شده)، پکورینو رومانو یا پکورینو دی آماتریچه، فلفل سیاه، روغن زیتون بکر، شراب سفید خشک و نمک تهیه می‌شود. خاستگاه این سس به کومونهاماتریس در استان کوهستانی رییتی در منطقهٔ لاتزیو بازمی‌گردد. آماتریچانا امروزه از شناخته‌شده‌ترین سس‌های پاستا در آشپزی رومی و ایتالیایی به‌شمار می‌رود. دولت ایتالیا این سس را به عنوان یکی از «محصولات کشاورزی-غذایی سنتی» یا به اختصار PAT) منطقهٔ لاتزیو ثبت کرده است. همچنین
به اختصار PAT) منطقهٔ لاتزیو ثبت کرده است. همچنین «آماتریچانای سنتی» در اتحادیهٔ اروپا و بریتانیا به عنوان یک «تخصص سنتی تضمین‌شده» به رسمیت شناخته شده است. که در زبان ایتالیایی به عنوان "آماتریچانا" (به گویش رومانسکو "ماتریچیانا") شناخته می‌شود، توسعه. ریشهٔ سس آماتریچانا به خوراکی به نام پاستا آلا گریتسیا بازمی‌گردد. منشأ واژهٔ gricia روشن نیست. در ایالات پاپی، فروشندگانی که خوراک‌های ساده و روزمره عرضه می‌کردند «گریچی» (grici) نامیده می‌شدند؛ گفته می‌شود این نام از آن‌جا آمده که بسیاری از آنان از منطقهٔ
این نام از آن‌جا آمده که بسیاری از آنان از منطقهٔ والدتلینا بودند که در آن زمان تحت مالکیت کنفدراسیون کهن سوئیس «کانتون گراوبوندن» قرار داشت. بر پایهٔ فرضیه‌ای دیگر، این نام برگرفته از روستای گریشیانو در کومونهٔ اکامولی، نزدیک شهر اماتریس است. این سس – که امروزه با نام آماتریچانای سفید نیز شناخته می‌شود – در گذشته و همچنان نیز با گوآنچیاله (گوشت گونهٔ خوک عمل‌آوری‌شده) و پنیر پکورینوی رنده‌شده تهیه می‌گردد. بعدها اندکی روغن زیتون به دستور آن افزوده شد. حتی در دههٔ ۱۹۶۰ نیز در خود آماتریچه، سس آماتریچانا به
دههٔ ۱۹۶۰ نیز در خود آماتریچه، سس آماتریچانا به همین شیوه سنتی آماده می‌شد. از غذایی به نام "پاستا آلا گریسیا" گرفته شده است. اختراع اولین سس‌های گوجه‌فرنگی (و احتمالاً اولین تاریخ معرفی گوجه‌فرنگی در "گریسیا"، که منجر به ایجاد آماتریچانا شد) به اواخر قرن هجدهم برمی‌گردد. گوجه‌فرنگی‌ها از طریق تبادل کلمبیایی از طریق اسپانیا به اروپا معرفی شدند. اولین سابقه کتبی پاستا با سس گوجه‌فرنگی را می‌توان در کتاب آشپزی "L'Apicio Moderno" نوشته سرآشپز رومی فرانچسکو لئوناردی در سال ۱۷۹۰ یافت. دستور پخت آماتریچانا در
در سال ۱۷۹۰ یافت. دستور پخت آماتریچانا در طول قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، به دلیل ارتباط دیرینه بین رم و آماتریچ، به‌طور فزاینده‌ای در رم مشهور شد. این دستور غذا با استقبال خوبی روبرو شد و به سرعت به یک غذای کلاسیک رومی تبدیل شد، اگرچه منشأ آن در جای دیگری بود. نام این غذا در گویش رومانسکو سرانجام به دلیل آفرزیس معمول در این گویش، "ماتریچیانا" شد. در حالی که "گریسیای" بدون گوجه فرنگی هنوز در مرکز ایتالیا تهیه می‌شود، آماتریچیانای غنی شده با گوجه فرنگی است که در سراسر ایتالیا و جاهای دیگر شناخته شده‌تر
که در سراسر ایتالیا و جاهای دیگر شناخته شده‌تر است. در حالی که در آماتریچه این غذا با اسپاگتی تهیه می‌شود، بوکاتینی اکنون بیشتر در رم مورد استفاده قرار می‌گیرد. انواع دیگر پاستای خشک (به ویژه ریگاتونی) نیز استفاده می‌شود. [ "" ] انواع. این دستور پخت در نسخه‌های گوناگونی شناخته می‌شود که بخشی از آن به دسترسی به مواد اولیه بستگی دارد. در آماتریچه، استفاده از گوآنچیاله و گوجه‌فرنگی رایج است و به‌کارگیری پیاز چندان پسندیده نیست؛ هرچند در برخی کتاب‌های کلاسیک آشپزی رومی دیده می‌شود. شهردار پیشین آماتریچه، سرجیو
رومی دیده می‌شود. شهردار پیشین آماتریچه، سرجیو پیروتسی، حتی گفته بود: «سیر در آماتریچانا؟ هرگز. و پیاز هم همین‌طور، فرقی نمی‌کند چه کسی چه بگوید.» زمانی که سرآشپز مشهور کارلو کراکّو اظهار داشت که می‌توان یک حبهٔ سیر پوست‌کَنده‌نشده را همراه سایر مواد کمی تفت داد و پیش از سرو از غذا بیرون آورد – و آن را «راز پنهانی» خود نامید – شهرداری آماتریچه در وبگاه رسمی خود پاسخ داد: «تنها مواد تشکیل‌دهندهٔ یک آماتریچانای اصیل عبارت‌اند از: گوآنچیاله، پکورینو، شراب سفید، گوجه‌فرنگی‌های سان‌مارزانو، فلفل سیاه و فلفل
گوجه‌فرنگی‌های سان‌مارزانو، فلفل سیاه و فلفل قرمز.» برای سرخ‌کردن معمولاً از روغن زیتون استفاده می‌شود، هرچند چربی خوک (استروتو) نیز به کار می‌رود در انتخاب پنیر نیز یا پکورینو رومانو یا پکورینو دی آماتریچه (تولیدشده در کوه‌های سیبیلینی یا رشته‌کوه مونتی دلا لاگا) مورد استفاده قرار می‌گیرد.
تجدید دیدار خانواده آدامز فیلمی محصول سال ۱۹۹۸ و به کارگردانی دیو پین است. در این فیلم بازیگرانی همچون داریل هانا، تیم کوری، جری میسینگ، پاتریک توماس، کارل استریکن، آلیس گوستلی، کوین مک‌کارتی، استل هریس، هایلی داف، اد بیگلی. جی آر، ری والستن، دایان دلانو، هیدی لنهارت، هیلاری شپرد، کلینت هاوارد، کنراد جنیس و لی تیلور-یانگ ایفای نقش کرده‌اند. این فیلم بر اساس رمان خانواده آدامز نوشته چارلز آدامز ساخته شده است.
اصطلاح آکوا پاتسا (; ) در آشپزی ایتالیایی به دستور تهیه آب‌پز کردن ماهی سفید اشاره دارد، یا به‌طور ساده به آبگوشت سبکی که برای پخت آن استفاده می‌شود. گونه‌های متنوعی از این سس وجود دارد که از آبگوشت‌های سبک تا سس‌های غلیظ گوجه‌فرنگی را شامل می‌شود. این سس‌ها نه تنها با انواع غذاهای دریایی، و نه صرفاً با ماهی سفید سنتی، بلکه حتی با مرغ نیز ترکیب و سرو می‌شوند. از نظر سبک و طعم، این غذا را می‌توان با دیگر غذاهای ایتالیایی مانند کاچوکو و گواتزتو مقایسه کرد، زیرا هر سه دارای سسی غنی و پیچیده هستند که پایهٔ طعم
هر سه دارای سسی غنی و پیچیده هستند که پایهٔ طعم غذا را تشکیل می‌دهد و تجربه‌ای لذت‌بخش برای دوستداران غذاهای مدیترانه‌ای فراهم می‌کند. این غذا در اصل از ماهیگیران منطقه ناپل سرچشمه گرفته است که صید روزانه خود را در آب دریا به همراه گوجه‌فرنگی و روغن زیتون بکر تفت می‌دادند. با این حال، خود اصطلاح احتمالاً از توسکانی آمده است؛ جایی که کشاورزان "مزادریا" شراب تولید می‌کردند اما مجبور بودند بیشتر آن را به مالک زمین بدهند و مقدار کمی برای خودشان باقی می‌ماند. آنها باقی‌مانده ساقه‌ها، دانه‌ها و تفاله شراب را با
باقی‌مانده ساقه‌ها، دانه‌ها و تفاله شراب را با مقدار زیادی آب مخلوط کرده، می‌جوشاندند و سپس آن را در کوزه‌های سفالینه به‌طور محکم مهر و موم می‌کردند تا چند روز تخمیر شود. این نوشیدنی که «"آکوارلو"» یا «"آکوا پاتسا"» نام داشت، آبی بود که تنها کمی با شراب رنگ گرفته بود. احتمالاً ماهیگیران هنگام دیدن آبگوشت این غذا که با گوجه و روغن کمی سرخ‌رنگ شده بود، به یاد همان نوشیدنی می‌افتادند. "آکوا پاتسا" در دهه ۱۹۶۰ به غذایی محبوب میان گردشگران در جزیره کاپری تبدیل شد. این محبوبیت ناشی از ترکیب طعم منحصر به فرد غذا،
این محبوبیت ناشی از ترکیب طعم منحصر به فرد غذا، استفاده از مواد تازهٔ محلی و تجربهٔ غذایی اصیل ایتالیایی بود که بازدیدکنندگان را به خود جذب می‌کرد. مواد اولیه. به جز ماهی سفید (مانند لبیو، کاد، هالیبوت، دریایی برم، سی‌باس، پرچ دریایی و غیره)، مواد اصلی شامل موارد زیر است: با این حال، تنوع زیادی از مواد می‌تواند جایگزین یا اضافه شود — برای مثال سُرخ‌ماهی، میگو، یا حتی خرچنگ مین به جای ماهی سفید؛ سبزیجاتی مانند سیر، کرفس، هویج و پیازچه؛ و گیاهان و ادویه‌هایی مانند فلفل، کاپر، برگ بو، زیتون، جعفری، رازیانه و