payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بشردوستانه تلاش می‌کند تا اثرات درگیری‌های مسلحانه بر جمعیت جهانی را محدود کند. در حال حاضر، ایتالیا بخشی از کنوانسیون‌های لاهه، سه پروتکل الحاقی و همچنین چهار کنوانسیون ژنو ۱۹۴۹ است که به‌طور قانونی اسناد اصلی در موضوعات بشردوستانه را تشکیل می‌دهند. نخستین اسناد حقوقی بین‌المللی، کنوانسیون‌های لاهه ۱۸۹۹ و ۱۹۰۷ بودند که برای تدوین قوانین الزام‌آور دولت‌های درگیر در زمان جنگ ایجاد شدند. در میان ۱۵ کنوانسیونی که اکنون «حقوق لاهه» را تشکیل می‌دهند، موارد زیر اهمیت ویژه دارند: کنوانسیون دوم لاهه ۱۸۹۹ مربوط به
ویژه دارند: کنوانسیون دوم لاهه ۱۸۹۹ مربوط به قوانین و آداب جنگ زمینی؛ و کنوانسیون‌های پنجم و سیزدهم ۱۹۰۷ که وظایف و حقوق قدرت‌های بی‌طرف و افراد را برای حل مسائل در جنگ زمینی و دریایی به‌ترتیب تعیین می‌کنند. کشورهایی که امضاکنندهٔ کنوانسیون‌های اول و دوم ژنو هستند موظف به حمایت از جمعیت مجروحان، بیماران، کشتی‌شکستگان و همچنین تأمین پناهگاه، کارکنان پزشکی و بیمارستان‌ها هستند. رفتار با اسیران جنگی و قواعد حمایت از غیرنظامیانی که به‌دست دشمن اسیر شده یا در قلمروی اشغالی قرار دارند، به‌ترتیب در کنوانسیون سوم
اشغالی قرار دارند، به‌ترتیب در کنوانسیون سوم ژنو و کنوانسیون چهارم ژنو تنظیم شده است. دو پروتکل الحاقی نیز تصویب شدند. نخستین پروتکل الحاقی وظایف زمان جنگ را تکمیل کرد و این پروتکل کنوانسیون چهارم ژنو را نیز کامل نمود (مانند ممنوعیت حمله به غیرنظامیان). افزون بر این، پروتکل دوم الحاقی وظایف حمایت از قربانیان غیر بین‌المللی را بیان کرد و کنوانسیون‌های ژنو را توسعه و تکمیل نمود. در سال ۲۰۰۵، «بلور سرخ» (یک نشان جدید) به‌عنوان پروتکل سوم الحاقی برای دورهٔ جنگ توسط سازمان‌های بین‌المللی بشردوستانه معرفی شد.
توسط سازمان‌های بین‌المللی بشردوستانه معرفی شد. این نشان به‌عنوان نماد جایگزین برای نمادهای سنتی (از جمله صلیب سرخ و هلال سرخ) در نظر گرفته می‌شود و نمی‌تواند با هیچ نماد مذهبی اشتباه گرفته شود. صلیب سرخ ایتالیا و این کشور همکاری نهادی دیرینه‌ای زیر نظر کمیتهٔ بین‌المللی صلیب سرخ دارند. در حال حاضر، حقوق بین‌الملل بشردوستانه باید با چالش‌های پیچیده و نوظهور روبه‌رو شود، مانند: قلمرو تحت کنترل گروه‌های تروریستی؛ حفاظت از کارکنان بشردوستانه؛ تهدیدهای بالقوهٔ حملات سایبری؛ و افزایش شمار بازیگران غیردولتی. از
حملات سایبری؛ و افزایش شمار بازیگران غیردولتی. از یک سو، این چالش‌های جدید به بهبود دیپلماسی بحران در سطح پیشگیرانه و همچنین راه‌حل‌های سیاسی تازه برای مقابله با درگیری‌های مداوم نیاز دارند. از سوی دیگر، مقررات کنوانسیون‌های ژنو به احترام و اجرای بیشتر نیاز دارند. این کشور از ابتکارهایی برای تقویت اسناد موجود حمایت می‌کند تا احترام به حقوق بین‌الملل بشردوستانه تضمین شود و همچنین اسناد جدیدی برای حمایت از حقوق بین‌الملل بشردوستانه شناسایی شوند. ایتالیا به‌ویژه با مؤسسهٔ حقوق بین‌الملل بشردوستانه در سانرمو
با مؤسسهٔ حقوق بین‌الملل بشردوستانه در سانرمو همکاری می‌کند که یکی از معتبرترین سازمان‌ها در زمینهٔ آموزش پرسنل نظامی در حوزهٔ حقوق بین‌الملل بشردوستانه است. مسائل کنونی. شکنجه. ایتالیا در سال ۱۹۸۹ کنوانسیون علیه شکنجه را تصویب کرد. قانون کیفری ایتالیا سرانجام در سال ۲۰۱۷ شکنجه را جرم‌انگاری کرد. مجازات برای شکنجه از چهار تا ده سال است. حقوق پناهندگان. ایتالیا بیشترین شمار پناهندگان و مهاجران را در میان کشورهای اروپایی می‌پذیرد که بیشتر آن‌ها شامل پناهندگان از لیبی و دیگر مناطق آفریقا هستند. در حالی که
از لیبی و دیگر مناطق آفریقا هستند. در حالی که بسیاری از مراکز پذیرش پناهندگان مسکن، زیرساخت و مراقبت‌های پزشکی مناسب فراهم می‌کنند، برخی دیگر بیش از حد پرجمعیت‌اند و شرایط بهداشت و نگهداری بسیار ضعیفی دارند. در حالی که بیش از ۱۱۹٬۰۰۰ مهاجر در سال ۲۰۱۷ با امنیت به ایتالیا رسیدند (که از بیش از ۱۸۰٬۰۰۰ نفر در سال ۲۰۱۶ کمتر بود)، برآورد می‌شود بیش از ۲٬۸۰۰ نفر هنگام عبور از دریای مدیترانه جان باخته باشند. همکاری با دولت لیبی. برای تلاش در مهار جریان پناهندگانی که از طریق بندرهای لیبی در دریای مدیترانه وارد
که از طریق بندرهای لیبی در دریای مدیترانه وارد ایتالیا می‌شوند، دولت ایتالیا از سال ۲۰۱۷ با دولت لیبی همکاری کرده است و قایق‌ها و دیگر ابزارهای پشتیبانی را در اختیار گارد ساحلی لیبی قرار داده است تا عبور پناهندگان را کنترل کند. این روند با وجود گزارش‌هایی از بدرفتاری شدید با پناهندگان به‌دست مقام‌های لیبی ادامه یافته است. کشتی‌های لیبیایی که توسط ایتالیا اهدا شده‌اند، در مأموریت‌های نجات در دریا اختلال ایجاد کرده و مهاجران گرفتار را به حال خود رها کرده‌اند تا غرق شوند. پناه‌جویان. در سال ۲۰۱۷، نزدیک به
تا غرق شوند. پناه‌جویان. در سال ۲۰۱۷، نزدیک به ۱۳۰٬۰۰۰ نفر در ایتالیا درخواست پناهندگی کردند. بیش از ۴۰٪ از این افراد در همان تلاش نخست حمایت دریافت کردند. در پاییز همان سال، دادستان‌های ایتالیایی محاکمهٔ چند مقام مسئول در اخراج بستگان مخالف قزاق، مختار آبلیازوف، را آغاز کردند و قاضی مسئول و سه پلیس را به جرم آدم‌ربایی، اظهارات نادرست و سوءاستفاده از قدرت متهم کردند. سازمان‌های نمایندهٔ حقوق بشر. انجمن آنتیگونه. انجمن آنتیگونه که در سال ۱۹۹۱ تأسیس شد، دفتر مرکزی‌اش در رم قرار دارد. به‌عنوان یک انجمن
دفتر مرکزی‌اش در رم قرار دارد. به‌عنوان یک انجمن غیردولتی، این انجمن برای حفاظت از حقوق مدنی افراد و تضمین کارآمدی و عدالت در نظام کیفری تلاش می‌کند. با بحث در مورد الگوهای جرم و قانون، این انجمن به تکامل نظام حقوقی در ایتالیا کمک می‌کند. افزون بر این، کارزارهایی برای منابع و آگاهی‌ها دربارهٔ مسائل مرتبط با فرهنگ حقوقی در ایتالیا ترویج می‌دهد. مجمع سهام‌داران، رئیس و برخی دیگر از نمایندگان دولتی نهادهای ملی انجمن آنتیگونه هستند. مؤسسهٔ بین‌المللی حقوق بشردوستانه (IIHL). مؤسسهٔ بین‌المللی حقوق بشردوستانه در
(IIHL). مؤسسهٔ بین‌المللی حقوق بشردوستانه در سال ۱۹۷۰ تأسیس شد و یک نهاد مستقل و غیرانتفاعی است. دفتر مرکزی IIHL در ویلا اورموند، سن‌رمو، ایتالیا قرار دارد. در همین حال، یک دفتر رابط نیز در ژنو، سوئیس ایجاد شده است. وظیفه و هدف اصلی این مؤسسه، ترویج و بهبود توسعهٔ حقوق بشر و حقوق بشردوستانه در سطح بین‌المللی و همچنین تضمین کارآمدی و بهبود قوانین مهاجرت، قوانین پناهندگی و مسائل مرتبط است. IIHL همچنین با چندین سازمان بین‌المللی، مانند کمیتهٔ بین‌المللی صلیب سرخ، فدراسیون بین‌المللی صلیب سرخ و هلال سرخ و
سرخ، فدراسیون بین‌المللی صلیب سرخ و هلال سرخ و سازمان بین‌المللی مهاجرت همکاری می‌کند تا کمک‌های بشردوستانه را در سطح بین‌المللی به افراد ارائه دهد. صلح بدون عدالت نیست. این سازمان در سال ۱۹۹۳ تأسیس شد و یک نهاد غیرانتفاعی مستقر در رم است. هدف اصلی این سازمان رسیدگی به مسائل مرتبط با جنایت‌های بین‌المللی و از میان بردن درگیری‌های کوتاه‌مدت، توقف جنگ و همچنین تضمین آزادی‌های بنیادین و حقوق بشر در سطح بین‌المللی است. از سال ۱۹۹۳، فعالیت‌های اصلی «صلح بدون عدالت نیست» برای پشتیبانی از مأموریت‌های دیوان کیفری
نیست» برای پشتیبانی از مأموریت‌های دیوان کیفری بین‌المللی دائمی و بهبود کارآمدی نظام قضایی در زمینهٔ رسیدگی به جنایت‌های علیه بشریت ایجاد شد.
«راهٔ درازی در پیشه» ترانه‌ای از خوانندهٔ آمریکایی کسی می‌باشد که در نخستین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "کسی" (۲۰۰۶) قرار دارد. این اثر به‌طور مشترک توسط خود کسی و تهیه‌کنندهٔ آن، رایان لزلی نوشته شده‌است. «راهٔ درازی در پیشه» به عنوان دومین و آخرین تک‌آهنگ آلبوم در ۲۲ سپتامبر سال ۲۰۰۶ از سوی بد بوی رکوردز منتشر گردید. از نظر موسیقایی، «راهٔ درازی در پیشه» یک قطعهٔ آپ‌بیت در سبک هیپ‌هاپ است که ویژگی‌های برجستهٔ آراندبی دارد و حال‌وهوایی آرام و را منتقل می‌کند. اشعار ترانه دربارهٔ بی‌توجهی و کنار زدن یک
اشعار ترانه دربارهٔ بی‌توجهی و کنار زدن یک خاطرخواهٔ مزاحم است، مثل گرد و خاکی که از روی شانه پاک می‌شود. رایان لزلی نیز در بخش‌هایی از ترانه کسی را همراهی می‌کند و در قالب گفت‌وگوی آوازگونه به او پاسخ می‌دهد. «راهٔ درازی در پیشه» نقدهای مثبتی از منتقدان موسیقی معاصر دریافت کرد که آن را یکی از قطعات برجستهٔ آلبوم دانستند. همچنین لحن خونسرد و شوخ‌طبعانهٔ ترانه نیز مورد تحسین قرار گرفت. این تک‌آهنگ دومین موفقیت پیاپی کسی در میان بیست اثر برتر در ایرلند، نیوزیلند و بریتانیا بود. همچنین در استرالیا، فرانسه و
و بریتانیا بود. همچنین در استرالیا، فرانسه و سوئد نیز موفق شد جزو سی ترانهٔ پرفروش راه پیدا کند. با این حال، در "بیلبورد" هات ۱۰۰ تنها تا رتبهٔ ۹۷ صعود کرد، که دلیل آن پخش محدود از رادیو بود. موزیک ویدئوی «راهٔ درازی در پیشه» به کارگردانی اریک وایت ساخته شد و در ۱۲ سپتامبر سال ۲۰۰۶ برای نخستین بار از برنامهٔ "توتال ریکوئست لایو" ام‌تی‌وی پخش گردید. این ویدئو مضمون شبکه‌های اجتماعی را دارد و در آن، رایان لزلی نقش خاطرخواهٔ احتمالی کسی را بازی می‌کند. کسی این اثر را در سال ۲۰۰۷ در برنامهٔ تلویزیونی فرانسوی
اثر را در سال ۲۰۰۷ در برنامهٔ تلویزیونی فرانسوی "هیت ماشین" اجرا کرد و از آن زمان تاکنون به‌طور منظم در فهرست اجراهای زندهٔ خود قرار داده است.
ماسیمو دی کاتالدو (؛ زادهٔ ۲۵ آوریل ۱۹۶۸) خواننده و بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "آیداهوی اختصاصی خودم" اشاره کرد. زندگی و حرفه. ماسیو دی کاتالدو در تاریخ ۲۵ آوریل ۱۹۶۸ در رم متولد شد، پس از پایان دبیرستان، چندین تجربه بین خوانندگی و بازیگری داشت، از جمله حضور در مجموعه تلویزیونی "«من" "نغمه مرغ‌های مرده را می‌خوانم»" در سال ۱۹۹۳ که در آن نقش یک خواننده را بازی کرد. در همان سال، او فینالیست جشنواره موسیقی کاستروکارو شد. در سال ۱۹۹۵، با آهنگ
موسیقی کاستروکارو شد. در سال ۱۹۹۵، با آهنگ "Che sarà di me" وارد رقابت‌های جشنواره موسیقی سانرمو شد و در بخش تازه‌واردان رتبه دوم را کسب کرد. در همان سال، اولین آلبوم خود به نام "Siamo nati liberi" را منتشر کرد که یک موفقیت تجاری بود و یک سال بعد با آلبوم "Anime" که تک‌آهنگ اصلی آن "Se adesso te ne vai" نام داشت در مسابقه هنرمندان بزرگ جشنواره موسیقی سانرمو رتبه چهارم را کسب کرد. در سال ۱۹۹۹، برای سومین و آخرین بار با آهنگ "Come sei bella" در جشنواره سانرمو شرکت کرد و پس از آن آلبوم "Dieci را" منتشر کرد.
شرکت کرد و پس از آن آلبوم "Dieci را" منتشر کرد. در سال‌های بعد، او عمدتاً بر اجراهای زنده و کنسرت‌ها تمرکز کرد.
آندره‌آ ناواگرو (؛ ۱۴۸۳ – ۸ مه ۱۵۲۹ (در ۴۶ سالگی)) شاعر، نویسنده، دیپلمات، گیاه‌شناس، و ویراستار اهل جمهوری ونیز بود. او در لاتین با نام «آندریا نائوگریوس» شناخته می‌شود. او که در خانواده‌ای ثروتمند متولد شد، در سن بیست سالگی، پنج سال جوان‌تر از سن معمول در آن زمان، به شورای بزرگ ونیز راه یافت. او خود را وقف ویرایش نسخه‌های خطی کلاسیک لاتین در چاپخانه آلدین پرس کرد و به عنوان یک محقق و نویسنده ماهر شهرت یافت. در سال ۱۵۱۵، به درخواست ژنرال بارتولومئو دالویانو، او به عنوان متصدی کتابخانه‌ای حاوی مجموعه
او به عنوان متصدی کتابخانه‌ای حاوی مجموعه دانشمند بساریون منصوب شد. این کتابخانه بعداً به کتابخانه مارسیانا تبدیل شد. در همان زمان، او به عنوان مورخ رسمی جمهوری ونیز منصوب شد. ناواگرو در نتیجه جایگاه والای خود در محافل علمی ونیز، در سال ۱۵۲۳ به عنوان سفیر ونیز در اسپانیا منصوب شد و توانست فضای دیپلماتیک ناپایدار ناشی از درگیری بین کارل پنجم، امپراتور مقدس روم و پادشاه اسپانیا و فرانسوای یکم فرانسه را به خوبی مدیریت کند. در این مدت، او توصیفات بسیار دقیقی از شهرها و بناهای تاریخی اسپانیا ارائه داد. او در
از شهرها و بناهای تاریخی اسپانیا ارائه داد. او در دسامبر ۱۵۲۶ توسط کارل زندانی شد، اما در آوریل بعد در جریان تبادل زندانی آزاد شد. قبل از بازگشت به ونیز، برای آشنایی با دربار سلطنتی فرانسیس به پاریس سفر کرد. زمانی که ناواگرو در سپتامبر ۱۵۲۸ به ونیز بازگشت، از سیاست ناامید شده بود و آرزو داشت به ویرایش نسخه‌های خطی و پرورش باغ‌های ارزشمند خود بازگردد. با وجود ناامیدی فراوان، او در ژانویه ۱۵۲۹ به عنوان سفیر فرانسه منصوب شد. پس از سفر از طریق آلپ برای ملاقات با فرانسیس اول در بلوآ، به شدت بیمار شد و در ۸ مه
با فرانسیس اول در بلوآ، به شدت بیمار شد و در ۸ مه ۱۵۲۹ درگذشت. زندگی اولیه و تحصیلات. ناواگرا در سال ۱۴۸۳ در خانواده ثروتمند ناواگرا متولد شد. خانواده ناواگرا از جمله جوان‌تر یا «خانه‌های جدید» اشراف ونیزی بودند، در مقابل «خانه‌های قدیمی». پدرش برناردو ناواگرا، کاپیتان نیروی دریایی ونیز و مادرش لوکرزیا بود. بولانی. او همچنین دو برادر به نام‌های بارتولومئو و پیترو داشت. جغرافی‌دان و نویسنده جیووانی باتیستا راموسیو پسرعموی دور ناواگرو بود؛ ناواگرو یکی از نزدیکترین دوستان راموسیو شد. ناوگرو ابتدا توسط معلمان
دوستان راموسیو شد. ناوگرو ابتدا توسط معلمان خصوصی آموزش دید و سپس به دانشگاه پادووا رفت. او حداقل در سال‌های ۱۵۰۱ و ۱۵۰۲ در دانشگاه حضور داشت. پیترو پمپوناتزی به او فلسفه آموخت؛ او همچنین لاتین را نزد مارکانتونیو سابلیکو و یونانی را نزد مارکوس موسوروس آموخت. ناواگرو پیرو مکتب فکری انسان‌گرایی، بود که در طول رنسانس بر مطالعه فلسفه، ادبیات و تاریخ کلاسیک متمرکز بود. او همچنین به اپیکوریسم، یک مکتب فکری، پایبند بود. فلسفه هدونیسم که جستجوی لذت‌های ذهنی، مانند آرامش خاطر و رهایی از درد و ترس را تشویق می‌کند.
آرامش خاطر و رهایی از درد و ترس را تشویق می‌کند. این امر در تمایل او به ماندن مداوم در باغ‌هایش، که عمیقاً دوستشان داشت، آشکار می‌شد. ناواگرو در سال ۱۵۱۶ در رم، در جلسات آکادمی رومی شرکت می‌کرد، که گردهمایی‌های اجتماعی و صمیمانه‌ای از دانشمندان ایتالیا در آن زمان بود. شغل. در سال ۱۵۰۴، ناواگرو در سن بیست سالگی، پنج سال جوان‌تر از سن معمول در آن زمان، به مجمع سیاسی اصلی ونیز، شورای بزرگ، راه یافت. اگرچه به اعضای خانواده‌های اشرافی ونیز به‌طور خودکار در سن ۲۵ سالگی کرسی در شورای بزرگ اعطا می‌شد، اما امکان
۲۵ سالگی کرسی در شورای بزرگ اعطا می‌شد، اما امکان ورود زودهنگام از طریق قرعه‌کشی سالانه در میان اشراف جوان‌تر وجود داشت. بسیاری از معاصران او معتقد بودند که او پتانسیل تبدیل شدن به یک سیاستمدار موفق را دارد. او پس از مرگ کاترین کورنارو، یک ونیزی و آخرین ملکه قبرس، در سال ۱۵۱۰ در ونیز، برای او خطابه تشییع جنازه ایراد کرد، اگرچه محتوای این خطبه مشخص نشده است. جان سالم به در برد. در برهه‌ای از زمان، ناواگرو در ویلایی در مورانو اقامت گزید و در آنجا یک باغ چشمگیر را نگهداری کرد. ناواگرا با وجود انتخابش به عضویت
را نگهداری کرد. ناواگرا با وجود انتخابش به عضویت شورای کبیر، بیشتر وقت خود را به ویرایش نسخه‌های خطی آثار کلاسیک لاتین در چاپخانه آلدین پرس اختصاص داد و به عنوان یک محقق و نویسنده ماهر شهرت یافت. او با انتشارات آلدین پرس، نسخه‌هایی از آثار نویسندگان روم باستان سیسرون، کوئنتیلی و ویرژیل را در سال ۱۵۱۴، لوکرتیس را در سال ۱۵۱۵، اووید را در سال ۱۵۱۵ و ۱۵۱۶، و پوبلیوس ترنتیوس آفر در ۱۵۱۷. او در لاتین و یونانی بسیار ماهر و در مورد ادبیات کلاسیک عمیقاً آگاه بود. ناواگرو همچنین شاعر لاتین پرکاری بود، اگرچه برخی از
همچنین شاعر لاتین پرکاری بود، اگرچه برخی از آثار خود را به دلیل عدم مطابقت با استانداردهای سختگیرانه‌اش از بین برد. در یک مورد، او برخی از اشعار خود را پس از اینکه خواننده‌ای آنها را با اشعار استاتیوس مقایسه کرد، در آتش انداخت. سیلوا، اثری نوشته شده به سبک لاتین عصر نقره‌ای ادبیات لاتین که ناواگرو شخصاً از آن بیزار بود. در شعری دیگر، او چندین شعر را که در وزن قهرمانی نوشته بود، نابود کرد زیرا از کیفیت آنها راضی نبود. مجموعه‌ای از اشعار لاتین ناواگرو به نام () پس از مرگش در سال ۱۵۳۰ منتشر شد. او علاوه بر ،
() پس از مرگش در سال ۱۵۳۰ منتشر شد. او علاوه بر ، شعر بومی ایتالیایی را نیز خلق کرد، اگرچه بسیاری از این آثار را نیز از بین برد. خدمت سربازی و مدیریت کتابخانه. ناواگرا پس از اعلام لیگ کامبره در سال ۱۵۰۸ مبنی بر جنگ علیه جمهوری ونیز به صفوف ارتش ژنرال ونیزی بارتولومئو دالویانو پیوست. او به خاطر مهارت ادبی و شجاعتش تحسین دالویانو را برانگیخت. در سال ۱۵۱۵، پس از مرگ دالویانو در محاصره برشا، ناواگرو خطابه‌ای در مراسم تشییع جنازه ژنرال ایراد کرد که مورد تحسین گسترده قرار گرفت و به علاقه ویژه دالویانو به خودش
گسترده قرار گرفت و به علاقه ویژه دالویانو به خودش اشاره کرد که ساعت‌ها طول کشید. دالویانو مبلغ هنگفتی پول برای جمهوری ونیز به ارث گذاشت و دستور داد که این بودجه برای ساخت یک کتابخانه عمومی که مجموعه نسخه‌های خطی یونانی و لاتین محقق یونانی بساریون را در خود جای دهد، استفاده شود. این کتابخانه بعداً به کتابخانه مارسیانا تبدیل شد. او همچنین درخواست کرد که ناواگرو به عنوان مدیر کتابخانه منصوب شود. در نتیجه، سنا ونیز ناواگرو را هم به عنوان مدیر مجموعه و هم به عنوان مورخ رسمی جمهوری منصوب کرد و حقوق قابل توجهی
مورخ رسمی جمهوری منصوب کرد و حقوق قابل توجهی معادل ۲۰۰ دوکات در سال به او اعطا کرد. ناواگرو با تبدیل شدن به مورخ رسمی ونیز، جانشین سابلیکو، معلم سابق خود، شد. در سال ۱۵۱۶، ناواگرو به همراه اومانیست به رم سفر کرد. آنها در خانه نویسنده و دیپلمات بالداساره کاستیلیونه اقامت گزیدند و مرتباً در شهر گشت و گذار می‌کردند. در طول چنین گشت و گذاری بود که رافائل این دو مسافر را در اثر خود در سال ۱۵۱۶ با عنوان «پرتره آندره‌آ ناواجرو و آگوستینو بزانو» به تصویر کشید. پس از بازگشت به ونیز، ناواجرو با چالش سازماندهی مجموعه
بازگشت به ونیز، ناواجرو با چالش سازماندهی مجموعه عظیم دفترنامه ارزشمند بساریون مواجه شد که از سال ۱۴۶۸ به‌طور نامناسب در شرایط مرطوب نگهداری می‌شد. علاوه بر این، نسخه‌های خطی اغلب از کتابخانه قرض گرفته می‌شدند و پس داده نمی‌شدند. برای رسیدگی به این مسائل، ناواگرو از راموسیو برای مرتب‌سازی آثار متعدد کمک گرفت. علاوه بر این، این دو با موفقیت سیستمی از جریمه‌ها را برای اطمینان از بازگشت به موقع نسخه‌های خطی برقرار کردند. به عنوان مورخ رسمی جمهوری، ناواگرو همچنین وظیفه نوشتن تاریخ رسمی ونیز را بر عهده داشت،
وظیفه نوشتن تاریخ رسمی ونیز را بر عهده داشت، اما به دلیل اشتغالش در کتابخانه، پیشرفت کمی داشت. در سال ۱۵۲۱، سخنرانی تشییع جنازه او برای Doge Leonardo Loredan به‌طور گسترده مورد ستایش قرار گرفت و جایگاه والای علمی او را تقویت کرد. سفیری در اسپانیا. ناگارو به دلیل شهرت معتبرش، در کنار دوج آینده Lorenzo Priuli، به عنوان سفیر ونیز منصوب شد. سفیر در اسپانیا توسط دوج آنتونیو گریمانی در ۱۰ اکتبر ۱۵۲۳، جایگزین گاسپارو کونتارینی. رو وظیفه داشت تا در مورد تصویب آتش‌بس بین اسپانیا و ونیز مذاکره کند، زیرا ونیز به
بین اسپانیا و ونیز مذاکره کند، زیرا ونیز به دنبال محافظت از قلمرو خود در برابر گسترش اسپانیا در شمال ایتالیا بود. همچنین به او دستور داده شده بود که از شرایط نامطلوب برای متحد ونیز، فرانسه، اجتناب کند. قبل از سفر به اسپانیا، ناواگرو موافقت کرد که مخفیانه گزارش‌های اسپانیایی‌ها در مورد اکتشافات جهان جدید را برای راموسیو ارسال کند؛ در عوض، راموسیو بر کتابخانه بساریون و باغ‌های ارزشمند ناواگرا در مورانو و سلوه نظارت می‌کرد، که به گفته خودش «بیش از هر چیز دیگری در این دنیا به آنها اهمیت می‌داد». پس از اینکه
در این دنیا به آنها اهمیت می‌داد». پس از اینکه ناواگرا و پریولی در ژوئیه ۱۵۲۴ ونیز را ترک کردند، پریولی به شدت بیمار شد و مجبور شد سه ماه را در پارما بگذراند. او بعداً بهبود یافت و به ناواگرا که به لیورنو پیشرفت کرده بود، پیوست. پس از آنکه پادشاه فرانسه، فرانسوای یکم، توسط ارتش امپراتور مقدس روم و پادشاه اسپانیا، کارل پنجم، در جریان نبرد پاویا در فوریه ۱۵۲۵ دستگیر شد، ناواگرو و پریولی دستور یافتند تا سفر خود به اسپانیا را برای مذاکره در مورد آتش‌بس و همچنین میانجیگری برای آزادی فرانسیس تسریع کنند. پس از
میانجیگری برای آزادی فرانسیس تسریع کنند. پس از ماه‌ها تأخیر به دلیل شیوع طاعون در جنوآ، ناواگرو و پریولی سرانجام به بارسلون راه دریایی پیدا کردند. آنها با طوفان‌های شدیدی در آب مواجه شدند که بهترین اسب ناواگرو را کشت و باعث شد ناواگرو ادعا کند که شاهد «کوه‌هایی از آب» بوده است. در ادامه سفر، ناواگرو و پریولی به مدت چهار هفته از بارسلونا به تولدو، محل دربار چارلز پنجم سفر کردند و در ۱۱ ژوئن ۱۵۲۵ به آنجا رسیدند. در آنجا، پس از یک دوره انتظار سه هفته‌ای در خارج از دیوارهای شهر، با دیگو کلمبوس و اجازه ورود به
از دیوارهای شهر، با دیگو کلمبوس و اجازه ورود به شهر را دریافت کرد. کلمب توسط بالداساره کاستیلیونه همراهی می‌شد، کسی که ناواگرو بیشتر وقت خود را در اسپانیا با او گذراند. پس از اینکه دو سفیر خود را به کارل پنجم معرفی کردند، بعداً توسط مشاور کارل Mercurino di Gattinara مطلع شدند که پادشاه ایتالیا را به عنوان «دارایی خود» می‌بیند و توصیه کرده است که ونیز برای تضمین صلح در منطقه، ۱۲۰۰۰۰ دوکات به امپراتور بپردازد. پریولی به ونیز بازگشت، همان‌طور که قبلاً برنامه‌ریزی شده بود، در حالی که ناواگرو در تولدو مستقر شد،
شده بود، در حالی که ناواگرو در تولدو مستقر شد، توصیفات بسیار دقیقی از شهر را به راموسیو ارائه داد و «دهه‌های دنیای جدید» نوشته دوست تازه پیدا شده‌اش پیتر شهید دانگیرا را به ایتالیایی ترجمه کرد. ناواگرو سرانجام نسخه‌های خطی متعدد دیگری را از دانگیرا به دست آورد. ناگارو به لابی کردن با چارلز پنجم برای آزادی فرانسیس اول ادامه داد، که در آن زمان به شدت بیمار و در مادرید زندانی بود. در عوض، چارلز خواستار کنترل بورگونی و شمال ایتالیا شد؛ فرانسه موافقت کرد و مذاکرات را پایان داد و به دربار سلطنتی اجازه داد تا به
را پایان داد و به دربار سلطنتی اجازه داد تا به سویا نقل مکان کند، تحولی که ناواگرو را خوشحال کرد. او که شیفته شهر شده بود، با اشتیاق از نقاط دیدنی شهر، از جمله کاخ پادشاهی آلکازار، بندر سویل و خیرالدا. در حالی که در سویا بود، سنای ونیز وظیفه جمع‌آوری اطلاعات در مورد تجارت بین اسپانیا و دنیای جدید را نیز بر عهده داشت. او بعداً این جزئیات را در اختیار راموسیو قرار داد، و او آنها را در مجموعه خود گنجاند. منابع اطلاعاتی ناواژرو در زمان حضور در تولدو شامل اسپانیای نو خزانه دار دیگو دو سوتو، کنکیستادور پانفیلو د
نو خزانه دار دیگو دو سوتو، کنکیستادور پانفیلو د ناروئز، ملوان استوائو گومز، و مورخ گونزالو او فرنانزاو گونزالو. کمی پس از آن، چارلز و عروس جدیدش، ایزابلای پرتغال، برای ماه عسل خود به گرانادا سفر کردند؛ ناواگرو و بقیه سفرا نیز به دنبال آنها رفتند. در آنجا، ناواگرو در خانه‌ای که آن را «دلپذیر» و «کوچک» توصیف می‌کرد، اقامت گزید. او به زودی برای کاوش در الحمرا نزدیک، عازم شد و جزئیات معماری مرمرین چشمگیر، باغ‌ها و فواره‌های آن را برای راموسیو شرح داد. ناواگرو، که قبلاً معماری باستانی را به‌طور عمیق مطالعه کرده
قبلاً معماری باستانی را به‌طور عمیق مطالعه کرده بود، به این نتیجه رسید که قلعه «فاقد هیچ چیز دلپذیر یا زیبایی» است. او همچنین برای راموسیو خرابه‌های اطراف، خانه‌ها، باغ‌ها و ساکنان، و همچنین دره دارو و میوه‌های آن را که او «خوشمزه‌ترین میوه‌های جهان» می‌نامید، توصیف کرد. ناواگرو از اینکه موروها دیگر شهر را اداره نمی‌کنند، ابراز تاسف کرد و معتقد بود که اسپانیایی‌ها اجازه می‌دهند زیبایی آن رو به زوال برود، و از تغییر مذهب اجباری مردم محلی توسط تفتیش عقاید اسپانیایی ناراحت بود. او از اسپانیایی‌ها به دلیل
اسپانیایی ناراحت بود. او از اسپانیایی‌ها به دلیل اینکه اجازه داده‌اند بخش‌هایی از گرانادا به ویرانی کشیده شود و به دلیل تمرکز بیش از حد بر جنگ و فتح. در دسامبر ۱۵۲۶، ناواگرو از دربار سلطنتی به وایادولید و متعاقباً به پالنسیا رفت، جایی که پس از شیوع طاعون به آنجا نقل مکان کرد. ناواگرو و بقیه دیپلمات‌ها در این مدت در پاردس د نابا ماندند و تلاش کردند تنش‌ها را پس از وقوع جنگ اتحادیه کنیاک در اوایل سال ۱۵۲۶ آرام کنند. اتحادیه کنیاک، اتحادی بین فرانسه، ونیز، میلان و فلورانس، با حمایت پاپ کلمنت هفتم نقشه
میلان و فلورانس، با حمایت پاپ کلمنت هفتم نقشه بازپس‌گیری قلمرو چارلز در شمال ایتالیا را کشیده بود؛ ارتش‌های چارلز در پاسخ به ایتالیا حمله کردند. با ادامه گسترش طاعون، دربار به سمت شمال و به بورگوس نقل مکان کرد، جایی که ناواگرو با بدبینی از آن به عنوان «شهری غمگین زیر آسمانی غمگین» یاد می‌کند. پس از آنکه فرانسیس اول، دیپلمات اسپانیایی انیگو لوپز د مندوزا یا زونیگا را در پاریس دستگیر کرد، چارلز دستور داد سفیران همه اعضای اتحادیه کنیاک بازداشت و در قلعه پسا د لا سال نگهداری شوند. از آنجایی که ونیز عضو اتحادیه
سال نگهداری شوند. از آنجایی که ونیز عضو اتحادیه بود، ناواگرو نیز در میان دستگیرشدگان بود. او از زندان خود متنفر بود و آن را «مکانی کوچک و وحشتناک در کوهی صخره‌ای» می‌نامید. در حالی که در زندان بود، از مرکورینو دی گاتینارا که او را به عنوان کسی که مذاکرات صلح را به تأخیر می‌انداخت، احتمالاً به خاطر منافع شخصی خود، رنجیده خاطر شد. در آوریل ۱۵۲۷، فرانسیس اول و چارلز پنجم ترتیب تبادل زندانی را دادند و ناواگرو از طریق پیرنه به فوئنترابیا سفر کرد، جایی که قرار بود مبادله انجام شود. به جای بازگشت به ونیز، به او
مبادله انجام شود. به جای بازگشت به ونیز، به او دستور داده شد که برای ایجاد ارتباطات در دربار فرانسیس به پاریس سفر کند. او سفر خود را در فرانسه آغاز کرد و در طول مسیر، توصیفاتی از شهرها و مناطق آن نوشت تا اینکه در ۲۷ ژوئن به پاریس رسید و در آنجا با دربار فرانسه آشنا شد. پس از آن، سرانجام به ونیز بازگشت و در ۲۴ سپتامبر ۱۵۲۸، بیش از چهار سال پس از عزیمت اولیه‌اش، به خانه بازگشت. سفیری در فرانسه و مرگ. ناواگرا پس از بازگشت به ونیز، متوجه شد که کتابخانه و باغش توسط راموسیو به خوبی نگهداری می‌شود؛ همان‌طور که
توسط راموسیو به خوبی نگهداری می‌شود؛ همان‌طور که قول داده بود، چندین نسخه خطی در مورد دانش اسپانیایی‌ها از دنیای جدید را به راموسیو تحویل داد. سفیر بودن او در اسپانیا در دوران بی‌ثبات دیپلماتیک مورد تحسین قرار گرفت، اگرچه بعداً به راموسیو فاش کرد که از سیاست سرخورده شده و به شدت مایل به ترک این عرصه بوده است. او در عوض آرزو داشت نسخه‌های خطی جمع‌آوری‌شده در اسپانیا را ترجمه کند و باغ‌های خود را پرورش دهد. با کمال تأسف، در ژانویه ۱۵۲۹ پس از آنکه نتوانست به عنوان ، یکی از سه مقام ونیزی مسئول دانشگاه پادوا،
عنوان ، یکی از سه مقام ونیزی مسئول دانشگاه پادوا، استخدام شود، به عنوان سفیر فرانسه منصوب شد. پس از آنکه ارتش فرانسیس اول ناپل تحت کنترل اسپانیا را محاصره کرد، ناواگرو فوراً به فرانسه فرستاده شد تا تلاش کند پادشاه را آرام کند. او در ۲ مارس از ونیز حرکت کرد و در ۱۳ آوریل به بلوآ رسید. در آنجا، او با فرانسیس گفتگو کرد و به او در مورد چگونگی پایان دادن به جنگ مشاوره داد. ناواگرو در طول این گفتگوها بیمار بود؛ سلامتی او به تدریج رو به وخامت گذاشت تا اینکه در ۹ مه ۱۵۲۹ در بلویس درگذشت. قبل از مرگش، دستور داد
۹ مه ۱۵۲۹ در بلویس درگذشت. قبل از مرگش، دستور داد مقبره‌ای برای خود در کلیسای سن مارتینو دی مورانو در نزدیکی ونیز بسازند و تمام آثار ناتمام خود را نابود کنند. فرانسیس، که در طول دوران سفیری خود در اسپانیا به ناواگرو علاقه‌مند شده بود، مراسم تشییع جنازه بزرگی را به افتخار او ترتیب داد. افتخار. برادر ناواگرو، پیترو، تابوت او را بیرون آورد و ناواگرو در گورستان C به خاک سپرده شد. کلیسای سن مارتینو دی مورانو، که در کنار باغ‌های او بود. برادرزاده‌های ناواگرو، آندره‌آ و برناردو، بعداً سنگ قبری را در مقبره او قرار
و برناردو، بعداً سنگ قبری را در مقبره او قرار دادند. مرگ ناواگرو باعث اندوه بسیاری از یارانش شد. پیترو بمبو، دوست صمیمی و محقق، غزلی سونت به یاد ناواگرو نوشت؛ او به‌طور خصوصی ابراز تاسف کرد که "ناگارو بیچاره موجودی نادر بود که نمی‌توانست از افتخارآفرینی برای کشورش دست بردارد. اگر او یک احمق نادان بود، زنده می‌ماند!" کاردینال جاکوپو سادولتو در نامه‌ای که پس از مرگ ناواگرو نوشته شد، به "استعدادهای عالی و شخصیت والاًی او اشاره کرد. یکی دیگر از دوستانش، جیرولامو فراکاستورو، یک گفتگوی فلسفی در مورد شعر، ، به