payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و سپس "Tolosetto Farinati" را بر عهده گرفت. پس از آن در ناوشکن خدمت کرده و سپس فرمانده یک اسکادران ماس شد. در ۱۹۲۶، ماشرپا به درجه معاون ستوان ارتقا یافت و فرماندهی گردان سان مارکو را بر عهده گرفت؛ در ۱۹۳۱ پس از ارتقا به فرمانده، در کشتی "دیلیو" خدمت کرد و سپس به عنوان رئیس ستاد پولا منصوب شد. در جریان جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی فرماندهی کشتی‌های کمکی را بر عهده داشت و سپس فرمانده گروه MAS دریای اژه شد؛ در پایان ۱۹۳۶ به عنوان افسر اجرایی در تارانتو منصوب شد. جنگ جهانی دوم. ماشرپا در اوایل جنگ جهانی دوم در دفتر
جهانی دوم. ماشرپا در اوایل جنگ جهانی دوم در دفتر خود در تارانتو باقی ماند؛ در ۱۹۴۱ به درجه کاپیتان ارتقا یافت و در آوریل ۱۹۴۲ به عنوان فرمانده نظامی جزیره لِروس، اصلی‌ترین پایگاه دریایی دودکانیز ایتالیایی و جزایر اطراف منصوب شد. زندگی در لِروس در طول جنگ با متفقین نسبتاً آرام بود، اما پس از امضای آتش‌بس سپتامبر ۱۹۴۳ بین ایتالیا و متفقین، ورماخت کمپینی برای اشغال دودکانیز آغاز کرد. پس از سقوط رودس، او فرماندهی تمام نیروهای دریایی ایتالیا در دودکانیز را بر عهده گرفت; در ۱۳ سپتامبر، آلمانی‌ها به ماشرپا
بر عهده گرفت; در ۱۳ سپتامبر، آلمانی‌ها به ماشرپا پیشنهاد تسلیم با «شرایط محترمانه» دادند، اما او امتناع کرد. به عنوان فرمانده لِروس، ماشرپا مقاومت نیروهای ایتالیایی مستقر در جزیره را هدایت کرد. او حدود ۸٬۳۲۰ نفر نیرو در اختیار داشت که سه‌چهارم آنها از Regia Marina بودند، اما تنها حدود هزار نفر از آنها نیروهای خط مقدم بودند و بقیه عمدتاً متعلق به واحدهای فنی و خدماتی و دفاع ضدهوایی بودند. سه باتری ساحلی مجهز به توپ‌های ۱۵۲ میلی‌متری، دو باتری ۱۲۰ میلی‌متری، چهار باتری ۱۰۲ میلی‌متری، یک باتری ۹۰ میلی‌متری و
چهار باتری ۱۰۲ میلی‌متری، یک باتری ۹۰ میلی‌متری و ۱۴ باتری ۷۶ میلی‌متری وجود داشت، در حالی که دفاع ضدهوایی شامل چهارده توپ ۱۰۲ میلی‌متری، شش توپ ۹۰ میلی‌متری، سی‌وهشت توپ ۷۶ میلی‌متری، سه مسلسل ۳۷ میلی‌متری، پانزده مسلسل ۲۰ میلی‌متری و سی‌ویک مسلسل ۱۳٫۲ میلی‌متری بود. در اختیار ماشرپا همچنین ناوشکن "Euro"، دو قایق تندرو, شش ماس, دو کشتی مین‌ریز و چندین کشتی کمکی و کوچک دیگر قرار داشت؛ تنها هواپیماهای موجود هفت فروند CANT Z. 501 بودند که به زودی توسط لوفت‌وافه نابود شدند یا به لیپسوی منتقل شدند. پس از
نابود شدند یا به لیپسوی منتقل شدند. پس از آتش‌بس، ماشرپا دفاع ضدهوایی را بازسازماندهی کرد و فرماندهی بریتانیا را متقاعد کرد که اجازه دهند کشتی‌های او در لِروس باقی بمانند، زیرا در صورت حمله احتمالی آلمانی‌ها، مفیدتر خواهند بود. در ۱۲ سپتامبر، هیئتی از افسران بریتانیایی برای بررسی وضعیت دفاع جزیره به دیدار او آمد؛ او پاسخ‌ها را مختصر داد، زیرا شرایط آتش‌بس هنوز مبهم بود. روز بعد، افسران بیشتری از جمله جورج جلیکوی و سرهنگ D.J.T. Turnbull آمدند که از وضعیت دفاع، به ویژه دفاع ضدهوایی، ناامید شدند. اولین گروه
به ویژه دفاع ضدهوایی، ناامید شدند. اولین گروه از حدود ۳٬۰۰۰ سرباز بریتانیایی در ۱۵ سپتامبر وارد جزیره شدند؛ با توجه به حضور یک ژنرال بریتانیایی (ژنرال بریتانیایی F. G. R. Brittorous)، ماشرپا درخواست ارتقای درجه از Supermarina به Rear Admiral کرد تا هم‌رده با بریتانیایی‌ها باشد. در ۲۰ سپتامبر، زمانی که Brittorous به همراه ۶۰۰ نفر دیگر وارد شد، Supermarina ارتقای درجه را تایید کرد. تنش‌ها بین دو فرمانده به سرعت آغاز شد؛ زمانی که Brittorous اعلامیه‌هایی منتشر کرد که نیروهای بریتانیایی را «اشغالگر» نامیده بود،
که نیروهای بریتانیایی را «اشغالگر» نامیده بود، اعتراض ماشرپا باعث اصلاح متن شد و او فرماندهی تمام نیروهای ایتالیایی و جمعیت غیرنظامی جزیره را حفظ کرد اما تحت امر Brittorous قرار گرفت. در ۲۶ سپتامبر، لوفت‌وافه بمباران جزیره را آغاز کرد. بین ۲۶ سپتامبر تا ۱۱ نوامبر، لِروس مداوماً بمباران شد، که باعث غرق شدن ناوشکن "Euro"، مین‌ریز "Legnano"، ناوشکن یونانی "Vasilissa Olga"، ناوشکن بریتانیایی "Intrepid" و چندین واحد کوچک و کشتی‌های کمکی و تجاری شد. پایگاه زیردریایی، پادگان‌های دریایی، کارگاه‌ها، چهار انبار سوخت
پادگان‌های دریایی، کارگاه‌ها، چهار انبار سوخت و فرودگاه و همچنین شهرها و روستاها، به ویژه لِروس و لاکی، تخریب شدند. حدود ۱۰٪ باتری‌های ساحلی، ۳۰٪ باتری‌های ضد قایق و ۲۰٪ توپ‌های ضدهوایی نابود شدند؛ بیمارستان‌ها به غارها منتقل شدند. با وجود تلاش‌های تامین مهمات و غذا با زیردریایی، ناوشکن‌ها و هواپیماها، مهمات کم بود و غذا و دارو برای چندین ماه کافی بود. در ۵ نوامبر، Brittorous با رابرت تیلنی جایگزین شد. ماشرپا از جایگزینی آگاه نشد و از رفتن به قاهره خودداری کرد. روابط او با Tilney از ابتدا پرتنش بود و
کرد. روابط او با Tilney از ابتدا پرتنش بود و نیروهای ایتالیایی تنها وظایف دفاعی داشتند و هر بخش تحت فرمان یک سرهنگ بریتانیایی قرار گرفت. در ۱۲ نوامبر، نیروهای آلمانی به جزیره حمله کردند و در نهایت، در ۱۶ نوامبر، مدافعان جزیره محاصره شدند و Tilney تصمیم به تسلیم گرفت؛ ماشرپا ابتدا مقاومت کرد اما سرانجام در ساعت ۲۲:۰۰ تسلیم شد. ماشرپا به یونان منتقل و سپس به اردوگاه اسیران جنگی شوکن در لهستان فرستاده شد، اما بعداً به مقامات RSI تحویل داده شد و ابتدا در زندان ورونا و سپس در زندان سان فرانچسکو در پارما زندانی
ورونا و سپس در زندان سان فرانچسکو در پارما زندانی شد. در جریان بمباران ۱۳ مه ۱۹۴۴، زندان آسیب دید و چندین زندانی فرار کردند؛ ماشرپا از فرار خودداری کرد. در ۲۲ مه ۱۹۴۴، ماشرپا همراه با دریاسالار اینیگو کامپیونی توسط دادگاه فاشیستی به اتهام «خیانت» به دلیل مقاومت در برابر حمله آلمان محاکمه شد. هر دو در همان روز به اعدام با جوخه آتش محکوم و در ۲۴ مه ۱۹۴۴ در پارما اعدام شدند. هر دو پس از مرگ مدال نشان طلای شجاعت نظامی دریافت کردند. [[رده:نظامیان جنگ جهانی اول اهل ایتالیا]
محاکمه ورونا () یک دادگاه نمایشی بود که در ژانویهٔ ۱۹۴۴ در جمهوری اجتماعی ایتالیا (RSI) برگزار شد تا ۱۹ عضو شورای عالی فاشیسم را که به بنیتو موسولینی رأی به برکناری از قدرت در پادشاهی ایتالیا داده بودند، مجازات کند. شش نفر از آن‌ها توسط نیروهای موسولینی دستگیر شده و برای محاکمه حاضر بودند. پنج نفر از آن‌ها به اعدام محکوم شدند و نفر ششم به ۳۰ سال حبس محکوم شد. اعضای باقی‌مانده که دستگیر نشده بودند، همه به غیاب محکوم به اعدام شدند. رویداد. پس از تهاجم متفقین به سیسیل، شورای عالی فاشیسم در ۲۵ ژوئیهٔ ۱۹۴۳ با ۱۹
سیسیل، شورای عالی فاشیسم در ۲۵ ژوئیهٔ ۱۹۴۳ با ۱۹ رأی مخالف، ۸ رأی موافق و یک ممتنع، تصمیم گرفت موسولینی را از مقام دوچه برکنار کند. وقتی موسولینی این تصمیم و برکناری توسط پادشاه را نپذیرفت، دستگیر شد. در سپتامبر ۱۹۴۳، چتربازان آلمانی موسولینی را از اسارت آزاد کردند (عملیات گرن ساسو) و او به عنوان رهبر جمهوری اجتماعی ایتالیا، که عملاً دولت عروسکی آلمان نازی بود، مستقر شد. با فشار مقامات آلمانی، RSI شش نفر از توطئه‌گران دستگیرشده را محاکمه کرد: جیووانی مارینلی، کارلو پارسکی، لوسیانو گوتاردی، گالئاتسو چانو،
کارلو پارسکی، لوسیانو گوتاردی، گالئاتسو چانو، وزیر امور خارجه پیشین ایتالیا و داماد موسولینی، امیلیو د بونو، مارشال ایتالیا و تولیو چیانتی. همهٔ شش متهم دستگیرشده مجرم شناخته شدند و همه، به جز چیانتی که به ۳۰ سال حبس محکوم شد، به اعدام محکوم شدند. سایر سیزده نفر از نوزده رأی‌دهنده علیه موسولینی، "به غیاب" محاکمه و محکوم به اعدام شدند، از جمله دینو گراندی که مسئول دستور جلسهٔ ۲۵ ژوئیه بود. محاکمه بین ۸ تا ۱۰ ژانویه ۱۹۴۴ برگزار شد. وینچنزو چر سوزیمو به عنوان قاضی بازپرسی منصوب شد، سرهنگ آلدو وکی به عنوان
قاضی بازپرسی منصوب شد، سرهنگ آلدو وکی به عنوان رئیس دادگاه و آندریا فورتوناتو به عنوان دادستان حضور داشتند. قضات عبارت بودند از: انریکو وزالینی، فرانز پاگلیانی، چلسو ریوا، ژنرال‌های دومنیکو میتیکا و رنزو مونتانا، سرهنگ ویتو کازالینوو و سرگرد اوتلو گادی. اعدام پنج متهم دستگیرشده در صبح ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴ توسط جوخهٔ آتش انجام شد. متهمان به صندلی بسته شده و توسط جوخهٔ پیاده‌نظام سیاه‌پوش به فرمان نیکولا فولووتی از پشت تیراندازی شدند، تحت نظارت افسران SS که این رویداد را فیلم‌برداری و عکس‌برداری کردند. چیانو برای
را فیلم‌برداری و عکس‌برداری کردند. چیانو برای مواجهه با جلادانش در صندلی چرخید. نظر معاصر. ویکتور کلِمپرر، استاد ادبیات و خاطره‌نویس اهل درسدن که یهودی بود اما سال‌های حکومت هیتلر را زنده مانده بود، در یادداشت روزانهٔ ۱۵ ژانویه ۱۹۴۴ نوشت: «برای من مسلم است که این محاکمه یک نمایش بود، اعدام توسط آلمانی‌ها انجام شد، موسولینی تقریباً هیچ دخالتی نداشت—او اکنون تقریباً نامرئی است، سایهٔ یک عروسک—و بالاتر از همه اینکه هدف از این کار، عمدتاً ترساندن مخالفان داخلی بود.» فیلم. فیلمی به کارگردانی کارلو لیتزانی در
بود.» فیلم. فیلمی به کارگردانی کارلو لیتزانی در سال ۱۹۶۳، "Il processo di Verona" ("محاکمه ورونا")، به تصویر کشیدن محاکمه می‌پردازد و سرنوشت چیانو را برجسته می‌کند.
جیووانی مارینلی (۱۸ اکتبر ۱۸۷۹ – ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴) یک رهبر سیاسی فاشیست اهل ایتالیا بود. زندگی‌نامه. مارینلی در آدریا, ونتو به دنیا آمد. او فردی ثروتمند بود و با تأمین مالی راهپیمایی به رم به موفقیت فاشیست‌ها کمک کرد. به عنوان دبیر حزب ملی فاشیست (PNF)، سازمان مخفی "چکا" را ایجاد کرد که بر اساس مدل شوروی چکا ساخته شده بود. این سازمان به سرعت به یک گروه تروریسم تبدیل شد و مسئول ترور جیاکومو ماتئوتی، یکی از اعضای برجستهٔ مخالفان رژیم فاشیستی بود. در نوامبر ۱۹۲۵ به عنوان مسبب قتل ماتئوتی محاکمه شد، اما با دفاع
به عنوان مسبب قتل ماتئوتی محاکمه شد، اما با دفاع روبرتو فاریناتچی و با توجه به دوستی نزدیکش با بنیتو موسولینی، مجازات سبک دریافت کرد و دوران محکومیت کامل را سپری نکرد. در طول دو دههٔ بعدی حکومت فاشیستی، عمدتاً از صحنهٔ عمومی دور ماند و در سرکوب مخالفان داخلی موسولینی نقش داشت. وی در ۱۹۲۹ و ۱۹۳۴ به مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد و از نوامبر ۱۹۳۹ تا فوریه ۱۹۴۳ معاون دولتی ارتباطات بود. به عنوان عضو شورای عالی فاشیسم، او در ۲۵ ژوئیهٔ ۱۹۴۳ در "کودتای ۲۵ ژوئیه" به رهبری دینو گراندی علیه موسولینی شرکت کرد تا
به رهبری دینو گراندی علیه موسولینی شرکت کرد تا پادشاهی ایتالیا از محور به سوی متفقین در جنگ جهانی دوم تغییر جهت دهد. وقتی آلمان نازی موسولینی را در شمال ایتالیا دوباره به قدرت رساند، مارینلی در محاکمه ورونا ۱۹۴۴ به خیانت محکوم و همراه با گالئاچو چیانو، امیلیو د بونو، کارلو پارسکی و لوسیانو گوتاردی توسط جوخه آتش اعدام شد. همسلولی مارینلی، تولیو چیانتی، تنها متهمی که در محاکمه ورونا مجازات اعدام نشد و ۳۰ سال حبس گرفت، دربارهٔ ماه‌های آخر مارینلی گفت. او مارینلی را در سه ماه پایانی عمرش خسته و افسرده توصیف
را در سه ماه پایانی عمرش خسته و افسرده توصیف کرد. پس از صدور حکم اعدام، مارینلی سردرگم بود و چیانو مجبور شد برایش توضیح دهد که قرار است اعدام شوند. هنگام خروج از سلول برای اعدام، دو افسر او را همراهی کردند. در رسانه. در فیلم سال ۱۹۷۳ فلورستانو وانچینی با عنوان "ترور ماتئوتی"، اورازیو استراچوتزی نقش مارینلی را بازی می‌کند.
زیارتگاه سه پادشاه (به انگلیسی: Shine of the Three Kings) یا همان آرامگاه سه مجوس (سه مغ) یعنی ملکیور، بالتازار و گاسپار، صندوقچه‌ای مذهبی در کلیسای جامع کلن آلمان است که گفته می‌شود استخوان‌های سه مرد خردمند انجیل در آن نگهداری می‌شود. این بنا یک تابوت سه‌گانۀ بزرگ و زراندود است که در پشت محراب اصلی کلیسا قرار گرفته و ساخت آن از حدود 1180 آغاز و تا 1225 ادامه داشته است. بسیاری از مورخان این اثر را نمونه‌ای برجسته از هنر موزان دانسته و آن را یکی از بزرگترین یادمان‌های مذهبی غرب معرفی کرده‌اند. این زیارتگاه
یادمان‌های مذهبی غرب معرفی کرده‌اند. این زیارتگاه در قرن شانزدهم آسیب دید اما چندین بار بازسازی شد. هرچند همواره در کلیسا حضور داشت، نمایش رسمی بقایای آن برای عموم در قرن نوزدهم انجام شد؛ در حالی که پیشتر در قرن دوازدهم نیز این بقایا به طور محدود به نمایش گذاشته شده بودند. نمای بیرونی زیارتگاه با نقش‌ونگارهای هنرمندانه پوشانده شده که داستان‌های سه مجوس، مریم مقدس و زندگی مسیح را روایت می‌کنند. این تصاویر با مجسمه‌هایی از نقرۀ آبکاری‌شده با طلا ساخته شده‌اند که دقت و ظرافت هنری بالایی دارند. تاریخچه و
که دقت و ظرافت هنری بالایی دارند. تاریخچه و خاستگاه. «بقایا یا آثار سه مجوس» در ابتدا توسط "ملکه هلنا"، مادر "کنستانتین" به قسطنطنیه آورده شد. سپس "اوستورگوس یکم"، اسقف میلان، این بقایا را به وسیلۀ یک گاری گاو به میلان منتقل کرد. کنستانتین در سال 314 این بقایا را به او سپرده بود. هشت قرن بعد، در سال 1164، "فردیک بارباروسا"، امپراتور روم، این بقایا را از کلیسای «"سن اوستورجیو"» در میلان گرفت و آنها را به رینالد فون داسل، اسقف کلن، سپرد. در همان سال، رینالد این بقایا را به کلن منتقل کرد و برای نگهداری آنها
این بقایا را به کلن منتقل کرد و برای نگهداری آنها زیارتگاه سه پادشاه ساخته شد. استخوان‌های این قدیسان در پارچۀ ابریشمی سفید پیچیده شد و در زیارتگاه قرار گرفت. از آن زمان تاکنون، این بقایای همواره زائران بی‌شماری را به شهر کلن جذب کرده است. بخش‌هایی از این زیارتگاه توسط "نیکلاس اهل وردن"، زرگر مشهور قرون وسطا، طراحی شد که کار خود را از سال 1180 آغاز کرد و ساخت آن در حدود سال 1225 تکمیل شد. در دوران اسقف "فیلیپ فون هنسبرگ"، زیارتگاه با جواهرات و طلاهای بیشتری آراسته شد. پژوهشگر «"لیزا ویکتوریا سیریزی"» اشاره
آراسته شد. پژوهشگر «"لیزا ویکتوریا سیریزی"» اشاره می‌کند که این جواهرات یادآور تصویری از اورشلیم آسمانی هستند. در حدود سال 1199، شاه "اتوی چهارم" سه تاج طلایی که گفته می‌شود برای سه مرد خردمند ساخته شده بود، به کلیسای جامع کلن هدیه داد. اهمیت این زیارتگاه و کلیسا به اندازه‌ای بود که در توسعۀ بعدی شهر نقش بسزایی داشت و به همین دلیل، در نشان رسمی شهر کلن همچنان سه تاج دیده می‌شود. «"هوگو اشتکه‌امپر"» بر این باور است که اتوی چهارم برانزویک گاه به عنوان چهارمین پادشاه نیز به تصویر کشیده می‌شد. او در سال 1198
پادشاه نیز به تصویر کشیده می‌شد. او در سال 1198 به تخت نشست و در سال 1209 به امپراتور روم بدل شد. او تمام مواد لازم برای تکمیل زیارتگاه را اهدا کرد. در نقش‌های زیارتگاه، او در حال حرکت پشت سه مجوس دیده می‌شود و عنوان "اتوی رکس" (شاه اتو) بر بالای او نوشته شده است. برای نگهداری این بقایا، ساخت کلیسای جامع کنونی کلن از سال 1248 آغاز شد. این کلیسا پس از 632 سال تکمیل شد و اکنون بزرگترین کلیسای گوتیک در شمال اروپا به شمار می‌آید. حفاظت و آشفتگی‌ها. زیارتگاه در طول تاریخ بارها آسیب دید و بازسازی و مرمت شد. با
طول تاریخ بارها آسیب دید و بازسازی و مرمت شد. با وجود این، به جز بخش‌های از دست رفته، همچنان باشکوه حفظ شده است. آخرین مرمت بین سال‌های 1961 تا 1973 صورت گرفت، پس از آنکه در جنگ جهانی دوم از کلیسا خارج شده بود. نگداری دقیق زیارتگاه توسط متولیان ویژه سبب شد بقایا بیش از پنج قرن در وضعیت خوبی باقی بمانند. با این حال، در دورۀ رنسانس به دلیل ارزش بالای جواهرات، زیارتگاه بارها مورد سرقت قرار گرفت. در 28 ژانویه 1574 چندین مروارید و جواهر به همراه یک سنگ حجاری شده بزرگ (کیمیو) به سرقت رفت. ماجرای سرقت. در همان
بزرگ (کیمیو) به سرقت رفت. ماجرای سرقت. در همان سرقت سال 1574 قطعه‌ای ارزشمند به نام «کیمیو بطلمیوس» ربوده شد. این سنگ از عقیق سرخ هندی با 17 لایه ساخته شده بود که 11 لایۀ آن برای حکاکی استفاده شده بود. روی آن دو چهره وجود داشت که گفته می‌شود تصویر "بطلمیوس دوم" و همسرش "آرسینوئه دوم" بودند. این اثر مربوط به دورۀ هلنیستی، قرن سوم پیش از میلاد، در مصر ساخته شده بود. "آلبرتوس ماگنوس" شرحی از ظاهر این کیمیو در یادداشتی آورده است. در اکتبر 1586 این اثر در رم به فروشنده‌ای به نام "فولویو اورسینی" پیشنهاد شد. در
فروشنده‌ای به نام "فولویو اورسینی" پیشنهاد شد. در هنگام سرقت، سنگ دچار شکستگی شد اما بعدها با قطعه‌ای فلزی به نام گورجت و قاب طلایی ترمیم گردید. از آن زمان تاکنون این کیمیو به زیارتگاه بازگردانده نشد و اکنون در مجموعۀ امپراتوری وین نگهداری می‌شود. ساختار مقبره. زیارتگاه سه پادشاه حدود 110 سانتی‌متر عرض، 153 سانتی‌متر ارتفاع و 220 سانتی‌متر طول دارد. شکل آن شبیه یک باسیلیکا است: دو تابوت در کنار هم قرار گرفته‌اند و سومی بر بالای آنهاست. اسکلت اصلی از چوب ساخته شده و با طلا و نقره پوشانده شده که با میناکاری،
شده و با طلا و نقره پوشانده شده که با میناکاری، مفتول‌کاری و بیش از هزار جواهر و سنگ تزئین شده است. تمام سطح بیرونی زیارتگاه با نقش‌ونگارهای پیچیده پوشیده شده است: 74 مجسمۀ برجسته از نقره مطلا، تصاویر پیامبران در بخش پایین و تصاویر حواریون و انجیل‌نگاران در بخش بالا. همچنین 304 سنگ حکاکی‌شده دارد که 142 عدد آنها به تزئینات اولیه تعلق داشته‌اند. در بخش جلویی صحنه‌های پرستش سه مجوس، تخت‌نشینی مریم مقدس با کودک مسیح، غسل تعمید مسیح و در بالاترین بخش، داوری نهایی به تصویر کشیده شده است.
کارلو پارسکی (۱۹ اوت ۱۸۹۸ – ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴) سیاستمدار فاشیست ایتالیایی، عضو شورای عالی فاشیسم و وزیر کشاورزی پادشاهی ایتالیا از ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳ بود. زندگی‌نامه. پارسکی، کشاورز و متخصص برجستهٔ کشاورزی، در جنگ جهانی اول به عنوان ستوان در هنگ ششم توپخانه سنگین خدمت کرد و مدال برنز شجاعت نظامی دریافت نمود. پس از جنگ، او در اوایل دههٔ ۱۹۲۰ به حزب ملی فاشیست پیوست. از ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۲ دبیرکل کنفدراسیون فاشیست کشاورزان بود و در ۱۹۳۳ به عضویت شورای عالی فاشیسم درآمد، اگرچه در دههٔ ۱۹۳۰ شخصاً در جلسات شرکت نمی‌کرد. در سال
در دههٔ ۱۹۳۰ شخصاً در جلسات شرکت نمی‌کرد. در سال ۱۹۴۱، طی جنگ جهانی دوم، او داوطلب جبهه شد و به آفریقای شمالی با درجهٔ کاپیتان توپخانه اعزام گردید، اما پس از چند ماه برای تصدی ریاست کنفدراسیون فاشیست کشاورزان و سپس وزارت کشاورزی فراخوانده شد. او برای اولین بار در ۲۵ ژوئیهٔ ۱۹۴۳ در شورای عالی فاشیسم شرکت کرد و به تصویب اعتماد‌زدایی از موسولینی رأی داد، تحت تأثیر دینو گراندی. وقتی به او گفته شد که تصویب دستور جلسه گراندی منجر به کناره‌گیری دوچه خواهد شد، پارسکی پاسخ داد: «این‌ها تنها کلمات‌اند، همانند همیشه
پاسخ داد: «این‌ها تنها کلمات‌اند، همانند همیشه هیچ چیز تغییر نخواهد کرد». حتی پس از دستگیری موسولینی، او خود را یک «فنی‌کار» می‌دانست که به اجبار در سیاست وارد شده است و در رم ماند. او در اوایل اکتبر ۱۹۴۳ پس از آتش‌بس کاسیبیله و اشغال آلمان توسط مقامات جمهوری اجتماعی ایتالیا بازداشت شد. در محاکمه ورونا به جرم خیانت محکوم و در ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴، همراه با گالئاچو چیانو، امیلیو د بونو، لوسیانو گوتاردی و جیووانی مارینلی توسط جوخه آتش اعدام شد.
لوسیانو گوتاردی (۱۸ فوریه ۱۸۹۹ – ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴) سیاستمدار و فعال اتحادیه‌های کارگری فاشیست ایتالیایی بود. زندگی‌نامه. او فرزند یک کشاورز کوچک بود و در جنگ جهانی اول ابتدا به عنوان سرباز در تیپ تلگراف ارتش سلطنتی ایتالیا و سپس به عنوان سروان دوم در سواره‌نظام خدمت کرد. پس از جنگ در دانشکده علوم اقتصادی و تجاری دانشگاه تریسته ثبت‌نام کرد، اما موفق به اتمام تحصیلات نشد. در سال ۱۹۲۰ به جنبش فاشیستی پیوست و در اعتراضات در تریسته علیه مداخله ارتش ایتالیا در دولت کارنارو شرکت کرد (در جریان آن کمی زخمی و دستگیر
کارنارو شرکت کرد (در جریان آن کمی زخمی و دستگیر شد) و بعداً در راهپیمایی به رم حضور داشت. پس از استقرار رژیم فاشیست، در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ چندین سمت در سندیکاهای کارگری فاشیست در شهرهای مختلف ایتالیا از جمله تریسته، باری، رم، کومو، فلورانس، ترویزو و کالتانیستتا داشت. این فعالیت‌ها گاهی موجب برخورد او با کارفرمایان می‌شد؛ او آنان را به طمع‌ورزی و فرصت‌طلبی متهم می‌کرد. در سال ۱۹۳۹ عضو مجلس فاسک‌ها و شرکت‌ها شد، و در سال ۱۹۴۲ رئیس شرکت معدنی کاربونساردا شد، اما به دلیل اختلاف با شرکت دولتی Azienda Carboni
اما به دلیل اختلاف با شرکت دولتی Azienda Carboni Italiani استعفا داد. در مه ۱۹۴۳ به ریاست کنفدراسیون کارگران صنعتی منصوب شد که عضویتش در شورای عالی فاشیسم را تضمین می‌کرد. او در جلسه ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ شورای عالی شرکت کرد و به تصویب دستور روز که به سقوط رژیم منجر شد، رأی مثبت داد. در ۱۶ اوت ۱۹۴۳ از ریاست کنفدراسیون برکنار شد. پس از آتش‌بس کاسیبیله، در سپتامبر ۱۹۴۳ در رم باقی ماند و درخواست عضویت در حزب جمهوری‌خواه فاشیست را ارائه کرد. با وجود "توبه" دیرهنگام، در اوایل اکتبر ۱۹۴۳ توسط جمهوری اجتماعی ایتالیا
در اوایل اکتبر ۱۹۴۳ توسط جمهوری اجتماعی ایتالیا دستگیر شد و ابتدا در زندان رجینا کوئیلی زندانی شد. او سپس به زندان پادووا منتقل شد، در محاکمه ورونا به جرم خیانت محاکمه و به اعدام با جوخه آتش محکوم شد و در ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴ در ورونا همراه با گالازو چانو، امیلیو د بونو، کارلو پارسکی و جیووانی مارینلی اعدام شد. گوتاردی در طول محاکمه و جلوی جوخه آتش، آرام و شجاع باقی ماند و درست پیش از فرمان آتش، از صندلی که به آن بسته شده بود برخاست، سلام فاشیستی داد و فریاد زد: «زنده باد دوچه، زنده باد ایتالیا!».
میدان چهارحوض یکی از میادین تاریخی اصفهان است که در دوران صفویه ساخته شد و بخشی از مجموعهٔ حکومتی دولتخانهٔ صفوی به شمار می‌رفت. این میدان به دلیل وجود چهار حوض بزرگ در مرکز آن، به این نام شهرت یافت. میدان چهارحوض در شمال غربی میدان نقش جهان و روبه‌روی تالار تیموری قرار داشت و امروزه اثری از آن باقی نمانده است؛ محل آن زیر ساختمان شعبه مرکزی بانک ملی ایران و خیابان‌های اطراف مدفون شده است. این میدان نمادی از شهرسازی صفوی بود که در دوران قاجار به پادگان نظامی تبدیل شد و در دوره پهلوی تخریب گردید. تاریخچه.
تبدیل شد و در دوره پهلوی تخریب گردید. تاریخچه. دوران صفویه. میدان چهارحوض در چارچوب طرح بزرگ شهرسازی شاه عباس اول (حکومت ۹۹۶–۱۰۳۸ هجری قمری) برای انتقال پایتخت از قزوین به اصفهان در سال ۱۰۰۶ هجری قمری ساخته شد. این میدان بخشی از مجموعهٔ دولتخانه صفوی بود که شامل کاخ‌های سلطنتی مانند عالی‌قاپو، کاخ چهلستون و تالار تیموری می‌شد. نام میدان از چهار حوض بزرگ آن گرفته شده که با الهام از الگوی چارباغ ایرانی طراحی شده بودند و آب آن‌ها از مادی‌های اطراف مانند مادی جوب‌شاه تأمین می‌شد. ژان شاردن، جهانگرد فرانسوی قرن
تأمین می‌شد. ژان شاردن، جهانگرد فرانسوی قرن هفدهم، در سفرنامه خود توصیف می‌کند که در میانه دوران صفوی، حوض‌ها پر شده و میدان به فضایی مربع‌شکل با درختکاری تبدیل شد. در پیرامون میدان، حجره‌هایی برای استقرار یک فوج سرباز وجود داشت که نشان‌دهنده نقش نظامی میدان در کنار کارکردهای تشریفاتی آن بود. میدان چهارحوض از طریق سه دروازه به عمارت‌های شاهی، حمام خسروآغا و بازار مسگرها راه داشت. دروازه متصل به بازار مسگرها، این میدان را به میدان نقش جهان پیوند می‌داد. این میدان به عنوان محوطه‌ای تشریفاتی و نظامی عمل
این میدان به عنوان محوطه‌ای تشریفاتی و نظامی عمل می‌کرد و بخشی از محور اصلی دولتخانه صفوی را تشکیل می‌داد. بر اساس منابع تاریخی مانند "عالم‌آرای عباسی" نوشته اسکندر بیک منشی، میدان چهارحوض در نزدیکی عمارت‌های شاهی قرار داشت و به عنوان حیاط تشریفاتی برای مراسم درباری و تمرینات نظامی استفاده می‌شد. دوران قاجار. در عصر قاجار، به ویژه در زمان حکومت ظل‌السلطان (ولیعهد ناصرالدین شاه و حاکم اصفهان از ۱۲۶۴ تا ۱۳۰۴ هجری قمری)، میدان چهارحوض تغییر کاربری یافت و به میدان مشق و پادگان نظامی تبدیل شد. گزارش‌های تاریخی
مشق و پادگان نظامی تبدیل شد. گزارش‌های تاریخی از تعمیر میدان و اختصاص آن به تمرینات نظامی سربازان سخن می‌گویند. عکسی تاریخی از حدود سال ۱۲۷۵ خورشیدی (اواخر قرن سیزدهم قمری) صفوف منظم سربازان ظل‌السلطان را در این میدان نشان می‌دهد که یکی از معدود اسناد تصویری این دوره است. ظل‌السلطان، که به عنوان حاکمی مستبد و علاقه‌مند به مدرنیزاسیون نظامی شناخته می‌شود، این میدان را برای تقویت حضور نظامی در اصفهان بازسازی کرد. این تغییرات بخشی از تلاش‌های او برای نمایش قدرت نظامی در برابر دولت مرکزی بود. همچنین،
نمایش قدرت نظامی در برابر دولت مرکزی بود. همچنین، سقاخانه‌ای قاجاری در نزدیکی میدان ساخته شد که در دوران بعدی تخریب گردید. دوران پهلوی و تخریب. با آغاز نوسازی شهری در اوایل دوره پهلوی، میدان چهارحوض به طور کامل دگرگون شد. بخشی از اراضی میدان در طرح خیابان‌کشی به خیابان صوراسرافیل (خیابان استانداری کنونی) الحاق گردید. در سال ۱۳۲۱ خورشیدی، ساختمان شعبه مرکزی بانک ملی ایران بر بخش دیگر آن احداث شد. این بنا که طراحی آن به محسن فروغی نسبت داده می‌شود، نمونه‌ای شاخص از معماری اداری پهلوی است. تخریب میدان در دهه
از معماری اداری پهلوی است. تخریب میدان در دهه ۱۳۲۰ خورشیدی انجام شد و ورودی بازار مسگرها (بازار صفوی متصل به میدان) و سقاخانه قاجاری مجاور نیز نابود گردید. این اقدامات بخشی از برنامه‌های رضاشاه پهلوی برای بازسازی شهرها با الگوی شهرسازی مدرن بود و بدون توجه به ارزش میراثی صفوی صورت گرفت. موقعیت جغرافیایی. میدان چهارحوض در شمال غربی میدان نقش جهان و درست روبه‌روی تالار تیموری (که به عمارت چهارحوض نیز شهرت دارد) قرار داشت. این میدان بخشی از محدوده فعلی خیابان چهارباغ عباسی (بخش شمالی) و نزدیکی گذر غربی میدان
چهارباغ عباسی (بخش شمالی) و نزدیکی گذر غربی میدان نقش جهان بود. دسترسی به محلات شرقی اصفهان از طریق بازارهای محلی به این میدان امکان‌پذیر بود. تالار تیموری، که مربوط به دوره تیموریان (قرن نهم هجری) است، دارالحکومه و ساختمان دیوانی بود و در مقابل میدان چهارحوض واقع شده بود. این بنا در سال ۱۳۲۷ خورشیدی به باشگاه افسران تبدیل شد و امروزه به موزه تاریخ طبیعی اصفهان تغییر کاربری داده است. وضعیت کنونی. امروزه هیچ اثر فیزیکی از میدان چهارحوض باقی نمانده و محدوده تاریخی آن زیر ساختمان بانک ملی مرکزی و خیابان‌های
تاریخی آن زیر ساختمان بانک ملی مرکزی و خیابان‌های اطراف مدفون است. با این حال، این میدان در منابع مکتوب تاریخی، از جمله سفرنامه‌های اروپایی مانند سفرنامه شاردن و کتاب‌های تاریخ معماری اصفهان، به عنوان بخشی از شکوه شهر صفوی یاد می‌شود. کاوش‌های باستان‌شناسی محدود در اطراف میدان نقش جهان و دولتخانه صفوی، بقایای احتمالی زیرساخت‌های صفوی (مانند کانال‌های آب) را نشان داده، اما هنوز به طور خاص به میدان چهارحوض نپرداخته‌اند. فرونشست زمین در اصفهان، مانند گودال‌های اخیر در چهارراه هشت‌بهشت، تهدیدی برای بقایای
اخیر در چهارراه هشت‌بهشت، تهدیدی برای بقایای مدفون این میدان است. اهمیت فرهنگی. میدان چهارحوض نمونه‌ای برجسته از تحول بافت تاریخی اصفهان است: از شکوه باغ‌گونه و تشریفاتی صفوی تا میدان مشق قاجاری و نهایتاً جذب شدن در بافت مدرن پهلوی. این میدان در حافظه تاریخی اصفهان جایگاهی مهم دارد و یادآور روند پرشتاب دگرگونی شهری در ایران معاصر است.
در ساعت ۱۱ صبح ۱۷ مه ۱۹۷۳، یک بمب دستی به ستاد پلیس میلان در لمباردی، ایتالیا پرتاب شد. این حادثه در جریان مراسم یادبود افسر پلیس لوئیجی کالابرزی رخ داد که یک سال پیش در میلان به ضرب گلوله کشته شده بود. چهار شهروند در این انفجار کشته شدند و ۴۵ نفر دیگر زخمی شدند. مهاجم، «جیانفرانکو برتولی» (۳۰ آوریل ۱۹۳۳ – ۱۷ دسامبر ۲۰۰۰) بود. با اینکه برتولی خود را آنارشیست معرفی می‌کرد، بعدها مشخص شد که سال‌ها به عنوان خبرچین برای سرویس اطلاعات نظامی ایتالیا فعالیت داشته و ارتباطات طولانی‌مدتی با گروه‌های ضدکمونیسم و
و ارتباطات طولانی‌مدتی با گروه‌های ضدکمونیسم و نئو-فاشیسم، از جمله اوردینه نوو، داشته است که با شبکه «عملیات گلادیو» مرتبط بوده و بخشی از استراتژی تنش محسوب می‌شود. او در صحنه بازداشت شد و در سال ۱۹۷۵ به دلیل این حمله محکوم و به حبس ابد محکوم شد. این حمله تقریباً بلافاصله توسط سازمان‌های آنارشیستی مختلف، از جمله فدراسیون آنارشیست‌های ایتالیا، محکوم شد.
اوردینه نووو ( به معنی «نظم نو»، نام کامل Centro Studi Ordine Nuovo, «مرکز مطالعات نظم نو») یک سازمان فرهنگی، سیاسی فراپارلمانی و نظامی-غیررسمی راست افراطی ایتالیایی بود که توسط پینو رائوتی در ۱۹۵۶ تأسیس شد. این سازمان مهم‌ترین سازمان نئوفاشیستی فراپارلمانی دوران جمهوری ایتالیا پس از جنگ جهانی دوم بود. این نام همچنین توسط Movimento Politico Ordine Nuovo, شاخه‌ای از Centro Studi Ordine Nuovo، به کار گرفته شد. این سازمان که به عنوان تلاشی برای بازسازی حزب فاشیست (که توسط قانون اساسی ممنوع شده بود) شناخته