payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رای ۲ () یک کانال تلویزیونی رایگان ایتالیایی است که تحت مدیریت رسانه عمومی شبکه رایو تلویزیونی رای می‌باشد. این دومین کانال تلویزیونی این شرکت است و به خاطر پخش بولتن‌های خبری، برنامه‌های گفتگو محور، برنامه‌های واقع‌نما، مجموعه‌های درام، کمدی‌های موقعیت، کارتون‌ها و سرگرمی رسانه‌ای شناخته می‌شود. در دهه ۱۹۸۰، این شبکه به دلیل وابستگی سیاسی به حزب سوسیالیست ایتالیا شناخته می‌شد، اما اخیراً تمرکز خود را به سمت جوانان تغییر داده است و برنامه‌های واقع‌نما، سرگرمی، مجموعه‌های تلویزیونی، اخبار، دانش و ورزش را در
مجموعه‌های تلویزیونی، اخبار، دانش و ورزش را در برنامه‌های خود گنجانده است. دومین کانال تلویزیونی ایتالیا در ۴ نوامبر ۱۹۶۱، هفت سال پس از راه‌اندازی رای ۱ در ۳ ژانویه ۱۹۵۴، راه‌اندازی شد. این کانال در ابتدا با نام «Secondo Programma» شناخته می‌شد. نام‌های دیگری مانند «Rete 2» و «Rai Due» نیز داشت تا اینکه نام فعلی خود «Rai 2» را برگزید. این کانال مانند رای ۱، یک کانال دولتی است. شرکت رای در اواخر سال ۱۹۶۰ از افتتاح دومین شبکه تلویزیونی خود خبر داد. برنامه‌های اولیه حاکی از آن بود که این شبکه تا پاییز ۱۹۶۱
اولیه حاکی از آن بود که این شبکه تا پاییز ۱۹۶۱ افتتاح خواهد شد. در نقشه راه شرکت، برنامه‌ریزی شده بود که رای تا پایان سال ۱۹۶۲، ۳۲ فرستنده و ۱۱ رله داشته باشد که این سرویس را ارائه می‌دهند.
پیمان انگلیس و عراق در سال ۱۹۳۰، پیمانی برای اتحاد بین پادشاهی متحده بریتانیای کبیر و ایرلند شمالی و دولت تحت قیمومیت بریتانیا در پادشاهی هاشمی عراق بود. این پیمان بین دولت‌های جورج پنجم، پادشاه بریتانیا، و فیصل یکم، پادشاه عراق، منعقد شد. فرانسیس هامفریز، کمیسر عالی بریتانیا، آن را از طرف بریتانیا و نوری سعید، نخست‌وزیر عراق، آن را از طرف عراق امضا کردند. پیمان ۱۹۳۰ بر اساس پیمان قبلی انگلیس و عراق در سال ۱۹۲۲ بود، اما با توجه به کشفیات جدید نفتی در سال ۱۹۲۷، اهمیت فزاینده عراق برای منافع بریتانیا را در
اهمیت فزاینده عراق برای منافع بریتانیا را در نظر گرفته بود. جستارهای وابسته. پیمان انگلیس و عراق (۱۹۲۲)
پیمان انگلیس و عراق در اکتبر ۱۹۲۲، توافقی بود که بین دولت‌های بریتانیا و عراق امضا شد. این پیمان به گونه‌ای طراحی شده بود که به عراق اجازه خودمختاری بدهد و در عین حال کنترل سیاست خارجی عراق را به بریتانیا بدهد. هدف از این پیمان، انعقاد توافقی بود که در کنفرانس قاهره در سال ۱۹۲۱ برای تأسیس پادشاهی هاشمی در عراق منعقد شده بود. پس از جنگ جهانی اول، متصرفات سابق امپراتوری عثمانی بین فرانسه و بریتانیا تقسیم شد و بقیه به کشور امروزی ترکیه تبدیل شدند. پیشنهاد شد که استان‌های سابق عثمانی، بغداد، موصل و بصره، تحت
که استان‌های سابق عثمانی، بغداد، موصل و بصره، تحت قیمومیت مستقیم بریتانیا، به عنوان قیمومیت بریتانیا برای بین‌النهرین، به یک قیمومیت کلاس A اتحادیه ملل تبدیل شوند. عموم مردم منطقه به این قیمومیت واکنش منفی نشان دادند و از تحمیل کنترل بریتانیا ابراز نارضایتی کردند. این امر منجر به شورش عراق در سال ۱۹۲۰ شد که باعث شد بریتانیا تصمیم بگیرد که سرزمین‌های تحت قیمومیت به پادشاهی عراق تبدیل شوند. در ۲۳ اوت ۱۹۲۱، فیصل بن حسین به عنوان فیصل یکم، پادشاه عراق، تاجگذاری کرد. همزمان، منطقه‌ای که توسط پادشاهی جدید تصرف
کرد. همزمان، منطقه‌ای که توسط پادشاهی جدید تصرف شده بود، دوره‌ای از آشفتگی سیاسی را پشت سر می‌گذاشت. ملی‌گرایانی که معتقد بودند اخراج عثمانی‌ها منجر به استقلال بیشتر خواهد شد، از سیستم حکومتی تعیین‌شده برای قیمومیت بریتانیا بر بین‌النهرین ناامید شدند. بریتانیا به جای اینکه مردم منطقه از طریق خودمختاری، حس جدیدی از هویت ملی به دست آورند، کارمندان دولتی را از هند وارد کرد که دانش و تجربه قبلی در مورد نحوه مدیریت اداره یک سرزمین فرامرزی داشتند. معاهده انگلیس و عراق در سال ۱۹۲۲ با اعطای کنترل مستقیم بر ارتش
و عراق در سال ۱۹۲۲ با اعطای کنترل مستقیم بر ارتش پادشاهی و نفوذ قابل توجه بر امور اقتصادی و سیاسی آن، از شورش‌ها در پادشاهی جدید مورد نظر عراق جلوگیری کرد. جستاهای وابسته. پیمان انگلیس و عراق (۱۹۳۰)
اسکای یونو () یک کانال تلویزیونی سرگرمی ایتالیایی است که بر اساس کانال تلویزیونی واقع‌نمای از بین رفته "اسکای ویوو" ساخته شده است، که هر دو متعلق به اسکای ایتالیا هستند و توسط آن اداره می‌شوند. این شبکه دوبله‌های ایتالیایی برنامه‌های "ایکس فاکتور"، "گات تلنت"، "«کارآموز"»، "«استاد سرآشپز»"، "«استاد سرآشپز جوان»"، "«آشپزخانه جهنم»" و "تخت گاز" پخش می‌کند. این کانال پخش برنامه‌های خود را با کیفیت بالا از ۲۰ اکتبر ۲۰۱۱ آغاز کرد.
دولت فدرال (,; abbr. BReg) بالاترین نهاد اجرایی جمهوری فدرال آلمان است و قدرت اجرایی را در سطح فدرال اعمال می‌کند. این شورا متشکل از صدراعظم فدرال و وزرای فدرال است. اصول اساسی سازمان دولت، و همچنین روش انتخاب و انتصاب آن، همراه با رویه عزل آن، در بخش ششم (مواد ۶۲ تا ۶۹) قانون اساسی آلمان ("Grundgesetz") آمده است. صدراعظم و سایر اعضای دولت می‌توانند عضو "بوندستاگ" نیز باشند (هرچند الزامی برای این کار وجود ندارد). یک نهاد گسترده، کابینه فدرال ("بوندس‌کابِنت)" است که شامل دولت فدرال (متشکل از صدراعظم فدرال و
است که شامل دولت فدرال (متشکل از صدراعظم فدرال و وزرای فدرال)، رئیس دفتر صدراعظم فدرال و دبیر پارلمانی آن، رئیس دفتر ریاست جمهوری فدرال، رئیس دفتر مطبوعاتی فدرال و مشاور شخصی صدراعظم فدرال. علاوه بر این، کلمه «کابینه» معمولاً برای تمایز بین دولت‌های فدرال قبلی و فعلی استفاده می‌شود. برای مثال، خچهارمین دولت فدرال تحت رهبری صدراعظم آنگلا مرکل، چهارمین کابینه مرکل ( بود). انتخاب و انتصاب. صدراعظم، رهبر اجرایی ارشد آلمان است؛ بر این اساس، دوره تصدی یک دولت به دوره تصدی صدراعظم مرتبط است که به نوبه خود با رأی
دوره تصدی صدراعظم مرتبط است که به نوبه خود با رأی اعتماد پارلمان مرتبط است: دوره صدراعظم با انتصاب او آغاز می‌شود و در صورتی که یک "مجلس فدرال" تازه انتخاب شده برای اولین بار تشکیل جلسه دهد، پایان می‌یابد. صدراعظم توسط پارلمان فدرال ("بوندستاگ") به پیشنهاد رئیس‌جمهور آلمان با اکثریت آرای تمام اعضای "بوندستاگ" ("صدراعظم-اکثریت") انتخاب می‌شود. با این حال، "بوندستاگ" مختار است که پیشنهاد رئیس‌جمهور را نادیده بگیرد (که (هرگز اتفاق نیفتاده است)، که در این صورت پارلمان می‌تواند ظرف ۱۴ روز رأی‌گیری‌های بیشتری
پارلمان می‌تواند ظرف ۱۴ روز رأی‌گیری‌های بیشتری برگزار کند و سعی کند فرد دیگری را انتخاب کند، که احزاب حاضر در "بوندستاگ" اکنون می‌توانند خود او را برای سمتی با همان اکثریت به اصطلاح صدراعظمی پیشنهاد دهند، که رئیس‌جمهور موظف به انتصاب اوست. اگر "بوندستاگ" نتواند این کار را انجام دهد، آخرین رأی‌گیری در روز پانزدهم برگزار می‌شود (باز هم احزاب حاضر در "بوندستاگ" می‌توانند کاندیدا معرفی کنند): اگر فردی با اکثریت صدراعظمی انتخاب شود، رئیس‌جمهور باید او را به عنوان صدراعظم منصوب کند. در غیر این صورت، رئیس‌جمهور
صدراعظم منصوب کند. در غیر این صورت، رئیس‌جمهور مختار است که فردی را که در این رأی‌گیری آخر اکثریت آرا را کسب کرده است، به عنوان صدراعظم منصوب کند یا "بوندستاگ را" منحل کرده و ظرف ۶۰ روز انتخابات زودهنگام برگزار کند. پس از انتخاب در "بوندستاگ"، صدراعظم منتخب برای دریافت گواهی انتصاب، از کاخ بلوو، محل اقامت رئیس‌جمهور، بازدید خواهد کرد. در این لحظه، فرد منتخب عملاً وارد دفتر خود می‌شود. پس از این مراسم کوتاه انتصاب، صدراعظم برای ادای سوگند به "بوندستاگ" بازمی‌گردد. پس از ادای سوگند، صدراعظم بار دیگر از کاخ
پس از ادای سوگند، صدراعظم بار دیگر از کاخ بلوو بازدید می‌کند، این بار افرادی که قصد دارد به عنوان وزرای کابینه پیشنهاد دهد نیز به او ملحق می‌شوند. رئیس‌جمهور رسماً اعضای جدید دولت را منصوب می‌کند و گواهی انتصاب را نیز تحویل می‌دهد. پس از انتصاب وزرا، آنها به "بوندستاگ" بازمی‌گردند و سوگند خود را ادا می‌کنند و روند انتصاب تکمیل می‌شود. کابینت‌های پایان دوره و سرایداری معمولی. دوره تصدی دولت فدرال معمولاً با تشکیل بوندستاگ جدید به پایان می‌رسد، زیرا صدراعظم در این لحظه مشروعیت پارلمانی خود را از دست می‌دهد.
این لحظه مشروعیت پارلمانی خود را از دست می‌دهد. به‌طور سنتی، اعضای دولت بلافاصله پس از جلسه مؤسسان پارلمان جدید، گواهی برکناری خود را از رئیس‌جمهور دریافت می‌کنند. اگر صدراعظم جدید هنوز در جلسه مؤسسان انتخاب نشده باشد، رئیس‌جمهور می‌تواند طبق ماده ۶9 (3) قانون اساسی، از صدراعظم سابق بخواهد تا زمان انتخاب جانشینش به عنوان صدراعظم موقت در سمت خود باقی بماند (صدراعظم موظف به انجام این کار است)؛ صدراعظم موقت نیز می‌تواند به نوبه خود، درخواست الزام‌آوری را به وزرای سابق کابینه ارائه دهد تا به عنوان سرپرست در
وزرای سابق کابینه ارائه دهد تا به عنوان سرپرست در سمت خود باقی بمانند و بدین ترتیب یک دولت موقت تشکیل شود. یک دولت موقت در اصل تمام حقوق یک دولت عادی را دارد. صدراعظم صرفاً حق ارائه پیشنهاد رأی اعتماد به بوندستاگ را از دست می‌دهد و نمی‌تواند وزرای جدیدی را برای انتصاب پیشنهاد دهد. در عمل، مرسوم است که اگر یک صدراعظم موقت قصد یا انتظار انتخاب مجدد نداشته باشد، به محض اینکه چنین شخصی در جریان تشکیل دولت مشخص شود، نحوهٔ حکومت خود را با جانشین احتمالی‌اش از نزدیک هماهنگ می‌کند. پایان زودهنگام دوره. صدراعظم
نزدیک هماهنگ می‌کند. پایان زودهنگام دوره. صدراعظم می‌تواند به دلیل فوت یا استعفا، پیش از موعد از سمت خود کناره‌گیری کند که این امر بلافاصله به دوره کل کابینه نیز پایان می‌دهد. در این موارد، رئیس‌جمهور، مانند موارد پایان دوره عادی، صدراعظم سابق را موظف می‌کند تا زمان انتخاب صدراعظم جدید، به عنوان سرپرست در کابینه موقت به خدمت خود ادامه دهد. اگر صدراعظم سابق دیگر برای این منظور در دسترس نباشد، رئیس‌جمهور می‌تواند معاون صدراعظم (سابق) را نیز به عنوان سرپرست صدراعظم منصوب کند. علاوه بر این، دوره تصدی صدراعظم
منصوب کند. علاوه بر این، دوره تصدی صدراعظم (و بنابراین دولت) نیز می‌تواند در صورت از دست دادن اعتماد پارلمان به او پایان یابد. با این حال، بوندستاگ تنها می‌تواند با انتخاب همزمان صدراعظم جدید با اکثریت اعضای خود (که به عنوان رأی عدم اعتماد سازنده شناخته می‌شود) عدم اعتماد خود را به صدراعظم ابراز کند. در این حالت، تغییر فوری دولت صورت می‌گیرد. این رویه به این منظور ایجاد شده است تا اطمینان حاصل شود که با برکناری صدراعظم از طریق رأی عدم اعتماد و عدم انتخاب صدراعظم جدید به جای آنها، خلاء سیاسی ایجاد نمی‌شود،
جدید به جای آنها، خلاء سیاسی ایجاد نمی‌شود، همان‌طور که در دوره وایمار اتفاق افتاد و "رایشتاگ" صدراعظم‌ها را برکنار کرد اما در مورد انتخاب صدراعظم جدید به توافق نرسید. اگر صدراعظم در یک رأی اعتماد ساده که فقط خودش می‌تواند ارائه دهد، شکست بخورد، این امر او را مجبور به ترک مقامش نمی‌کند، اما به صدراعظم اجازه می‌دهد، در صورت تمایل، از رئیس‌جمهور آلمان درخواست انحلال "بوندستاگ" را داشته باشد که منجر به انتخابات زودهنگام ظرف ۶۰ روز می‌شود (این اتفاق در سال‌های ۱۹۷۲، ۱۹۸۳، ۲۰۰۵ و ۲۰۲۵ رخ داده است)، یا از
۱۹۷۲، ۱۹۸۳، ۲۰۰۵ و ۲۰۲۵ رخ داده است)، یا از رئیس‌جمهور بخواهد که وضعیت اضطراری قانونی اعلام کند، که به دولت اجازه می‌دهد از یک رویه قانونگذاری ساده استفاده کند، که در آن لوایح پیشنهادی توسط دولت فقط به رضایت "بوندسرات" نیاز دارند (تا کنون، این امر هرگز اعمال نشده است). با این حال، رئیس‌جمهور در هر دو مورد ملزم به پیروی از درخواست صدراعظم نیست. در صورت عدم توانایی صدراعظم در انجام وظایفش، معاون صدراعظم به‌طور موقت سمت صدراعظم را بر عهده می‌گیرد. اگر ناتوانی دائمی باشد، این سؤال مطرح می‌شود که صدراعظم جدید
دائمی باشد، این سؤال مطرح می‌شود که صدراعظم جدید چگونه می‌تواند این سمت را بر عهده بگیرد؛ این موضوع در قانون اساسی پیش‌بینی نشده است. در هر صورت، مجلس فدرال می‌تواند صدراعظم جدید را از طریق رأی عدم اعتماد سازنده انتخاب کند، اما چنین استفاده ابزاری از این گزینه، البته، بسیار نامناسب خواهد بود. اینکه آیا معاون صدراعظم به عنوان صدراعظم موقت می‌تواند در چنین حالتی، رأی اعتمادی برای شروع انتخابات جدید ارائه دهد یا خیر، بحث‌برانگیز است. در هر صورت، نظر غالب این است که معاون صدراعظم استعفای صدراعظم را اعلام کند و
که معاون صدراعظم استعفای صدراعظم را اعلام کند و در نتیجه راه را برای انتخاب صدراعظم هموار کند. عملکرد. صدراعظم مسئول هدایت دولت و تصمیم‌گیری در مورد جهت‌گیری سیاسی آن است ('). طبق اصل تفکیک (') وزرای دولت آزادند که وظایف خود را به‌طور مستقل در چارچوب دستورالعمل‌های سیاسی صدراعظم انجام دهند. صدراعظم می‌تواند در هر زمانی از رئیس‌جمهور بخواهد که وزیری را برکنار یا وزیر جدیدی را منصوب کند. انتصاب رئیس‌جمهور فقط یک امر تشریفاتی است و او نمی‌تواند درخواست صدراعظم برای برکناری یا انتصاب وزیر را رد کند. صدراعظم
برای برکناری یا انتصاب وزیر را رد کند. صدراعظم همچنین دامنه وظایف هر وزیر را تعیین می‌کند و می‌تواند به صلاحدید خود وزرایی را برای ریاست یک وزارتخانه و به اصطلاح وزرای امور ویژه بدون وزارتخانه مستقل معرفی کند. صدراعظم همچنین می‌تواند خود یک وزارتخانه را رهبری کند. این امر معمول نیست، اما در سه مورد با کنراد آدناور و هلموت اشمیت که به عنوان وزیر امور خارجه نیز خدمت می‌کنند، رخ داده است. آزادی صدراعظم در شکل‌دهی به دولتش تنها توسط برخی از مفاد قانون اساسی محدود شده است: صدراعظم باید وزیر دفاع، وزیر امور
محدود شده است: صدراعظم باید وزیر دفاع، وزیر امور اقتصادی و وزیر دادگستری را منصوب کند و تلویحاً از ریاست یکی از این وزارتخانه‌ها توسط خودش منع شده است، زیرا قانون اساسی به این وزرا اختیارات ویژه‌ای می‌دهد. به عنوان مثال، وزیر دفاع در زمان صلح فرمانده کل قوا است (فقط در زمان جنگ، صدراعظم فرمانده عالی می‌شود)، وزیر امور اقتصادی می‌تواند تصمیمات دفتر فدرال کارتل را وتو کند و وزیر دادگستری دادستان کل را منصوب و برکنار می‌کند. کابینه در مورد همه مسائل به اتفاق آرا تصمیم می‌گیرد. اگر در مورد یک موضوع خاص به
آرا تصمیم می‌گیرد. اگر در مورد یک موضوع خاص به اتفاق آرا نتوان رسید، موضوع یا به تعویق می‌افتد یا صدراعظم با استفاده از اختیارات خود برای صدور دستورالعمل‌ها، در مورد آن تصمیم‌گیری می‌کند. با این حال، مورد دوم نسبتاً به ندرت اتفاق می‌افتد، زیرا دولت‌های ائتلافی متشکل از چندین حزب معمولاً در آلمان بر سر کار هستند و صدراعظم فقط می‌تواند تا حد محدودی برخلاف اراده وزرای احزاب ائتلافی عمل کند، بدون اینکه خطر فروپاشی ائتلاف دولت را به همراه داشته باشد. صدراعظم باید یکی از وزرای دولت را به عنوان معاون صدراعظم
باید یکی از وزرای دولت را به عنوان معاون صدراعظم منصوب کند که در غیاب صدراعظم می‌تواند جانشین او باشد. در دولت‌های ائتلافی، معاون صدراعظم معمولاً بالاترین مقام وزیر از دومین حزب ائتلافی بزرگ است. اگر صدراعظم فوت کند یا پس از پایان دوره خود، تا زمان انتخاب صدراعظم جدید، تمایلی یا توانایی انجام وظیفه به عنوان صدراعظم را نداشته باشد، معاون صدراعظم تا زمان انتخاب صدراعظم جدید توسط "بوندستاگ"، به عنوان صدراعظم موقت منصوب می‌شود که پس از آن باید دولت جدیدی تشکیل دهد. (تا به امروز، این اتفاق یک بار رخ داده است:
دهد. (تا به امروز، این اتفاق یک بار رخ داده است: در ۷ مه ۱۹۷۴، صدراعظم ویلی برانت استعفا داد و امتناع خود را از انجام وظیفه به عنوان صدراعظم تا زمان انتخاب جانشینش اعلام کرد. معاون صدراعظم والتر شیل به عنوان صدراعظم موقت منصوب شد و تا زمان انتخاب هلموت اشمیت در ۱۶ مه خدمت کرد) صدراعظم مسئول امور اداری دولت است که معمولاً به رئیس کارکنان دفتر صدراعظم واگذار می‌شود، که معمولاً به عنوان وزیر امور ویژه نیز منصوب می‌شود. جزئیات در قوانین دولت برای رویه‌های داخلی (" آمده است). به عنوان مثال، در این قوانین آمده
(" آمده است). به عنوان مثال، در این قوانین آمده است که دولت تنها در صورتی به حد نصاب می‌رسد که حداقل نیمی از وزرا، از جمله رئیس (صدراعظم یا در غیاب آنها معاون صدراعظم) حضور داشته باشند. دولت به‌طور منظم صبح‌های چهارشنبه در دفتر صدراعظم تشکیل جلسه می‌دهد. طبق ماده ۲۶ قانون اساسی، سلاح‌های جنگی فقط با تأیید دولت فدرال و به منظور حفظ صلح بین‌المللی قابل تولید، حمل و عرضه به بازار هستند. این امر و سیاست امنیتی از وظایف شورای امنیت فدرال (" است)، یک کمیته دولتی به ریاست صدراعظم. طبق آیین‌نامه (طبقه‌بندی‌شده)
به ریاست صدراعظم. طبق آیین‌نامه (طبقه‌بندی‌شده) آن، جلسات آن محرمانه است. طبق روال، دولت فدرال گزارش سالانه‌ای در مورد صادرات اسلحه ارائه می‌دهد که حاوی اطلاعات آماری در مورد مجوزهای صادراتی صادر شده و ارقامی برای انواع سلاح‌های مربوطه و همچنین مقصد آنها ارائه می‌دهد. به عنوان یک قاعده کلی، در صورت درخواست، دولت فدرال موظف است به "بوندستاگ" اطلاع دهد که شورای امنیت فدرال معامله صادرات اسلحه خاصی را تأیید کرده است یا خیر.
علیاء احمد المنصوری (۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۰۲) دانشمند فضایی اماراتی است. در سال ۲۰۱۷ و در سن ۱۵ سالگی، پس از برنده شدن در مسابقهٔ "ژن‌ها در فضا" شهرت زیادی پیدا کرد؛ مسابقه‌ای در امارات که او با طرحی پژوهشی برای مطالعهٔ تأثیر فضا بر سلامت فضانوردان آن را برنده شد. آزمایش او در مأموریت اسپیس‌ایکس سی‌آراِس-۱۲ در اوت ۲۰۱۷ به فضا فرستاده شد و با موفقیت روبرو گشت. او نخستین فرد اماراتی است که یک آزمایش را به ایستگاه فضایی بین‌المللی ارسال کرده است. زندگی و پیشه. علیاء المنصوری در ۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۰۲ متولد شد. علاقهٔ او به فضا
در ۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۰۲ متولد شد. علاقهٔ او به فضا از سنین بسیار پایین آغاز شد؛ در پنج سالگی به رصد ستارگان می‌پرداخت و سوالات و کنجکاوی فراوانی دربارهٔ منشأ جهان و فضا داشت. پدرش این علاقه را تشویق کرد و برای او تلسکوپی خرید تا کنجکاوی‌اش را برطرف کند، و همین انگیزه باعث شد تصمیم بگیرد که روزی فضانورد شود. علیاء تحصیلات خود را در مدرسهٔ المواکب ادامه داد و در آنجا موفقیت‌های چشمگیری از خود نشان داد. او در سال ۲۰۱۷ و در سن ۱۵ سالگی، برندهٔ رقابت "ژن‌ها در فضا" شد؛ با طرحی پژوهشی که بررسی می‌کرد قرار گرفتن
شد؛ با طرحی پژوهشی که بررسی می‌کرد قرار گرفتن موجودات زنده در معرض محیط فضا چگونه بر سلامت آن‌ها در سطح سلولی تأثیر می‌گذارد. آزمایش او در مأموریت اسپیس‌ایکس سی‌آراِس-۱۲ در اوت ۲۰۱۷ به فضا ارسال شد. آزمایش المنصوری به بررسی بیان پروتئین‌های شوک حرارتی در فضا پرداخت و نشان داد که می‌توان ژن‌های فعال‌کنندهٔ آن‌ها را شناسایی کرد. آزمایش او با موفقیت توسط فضانورد پگی ویتسون انجام شد و با استفاده از واکنش زنجیره‌ای پلیمراز رونویسی معکوس، بیان ژن‌های القاشده بر اثر استرس را آشکار کرد.هدف او از این مطالعه، کمک به
استرس را آشکار کرد.هدف او از این مطالعه، کمک به فضانوردان و محافظت از سلامت آن‌ها در طول مأموریت‌های بلندمدت، به‌ویژه مأموریت‌های اکتشافی آینده به مریخ، بود؛ مأموریت‌هایی که ممکن است سال‌ها طول بکشند و نیازمند فناوری‌های پیشرفته برای حفظ سلامت فضانوردان باشند. پژوهش او به دلیل نوآورانه و منحصربه‌فرد بودنش، مقام نخست مسابقه را کسب کرد. در اوت سال ۲۰۱۷ و پس از اعلام برنده شدنش در مسابقه، علیاء المنصوری به عنوان دانش‌آموز المواکب به شهر بوستون در ایالات متحده سفر کرد و به تیمی از دانشمندان و سرپرستان در
سفر کرد و به تیمی از دانشمندان و سرپرستان در دانشگاه هاروارد پیوست تا پروژهٔ تحقیقاتی خود را با انجام تحقیقات و آزمایش‌های علمی دقیق‌تر توسعه دهد. در طول اقامتش در آمریکا، از مرکز فضایی کندی در ایالت فلوریدا بازدید کرد و فرصت یافت تا از نزدیک با سکوی پرتاب تاریخی آشنا شود. همچنین با کریگ فرگوسن، فرماندهٔ یکی دیگر از مأموریت‌های شاتل فضایی ملاقات کرد و نگاهی به کارگاه‌های شرکت بوئینگ انداخت که نسل جدید فضاپیماها، از جمله فضاپیمای استارلینر، در آن‌ها ساخته می‌شوند. علیاء شاهد پرتاب موشک فالکون ۹ شرکت
می‌شوند. علیاء شاهد پرتاب موشک فالکون ۹ شرکت اسپیس‌اکس بود که آزمایش علمی او را به ایستگاه فضایی بین‌المللی منتقل کرد. این مأموریت قرار بود به مدت دو سال ادامه یابد تا آزمایش‌های لازم انجام شود و صحت نتایج پژوهشی او تأیید شود، و سفر تا رسیدن به مریخ شش ماه طول کشید. در سال ۲۰۱۸، المنصوری نمایندهٔ امارات متحده عربی در صد و چهاردهمین ضیافت سالانهٔ باشگاه کاشفان در نیویورک بود. سال بعد، در حالی که در پایهٔ یازدهم مدرسهٔ المواکب تحصیل می‌کرد، به یک کارآموزی پاره‌وقت دوساله به‌عنوان پژوهشگر علمی در دانشگاه
پاره‌وقت دوساله به‌عنوان پژوهشگر علمی در دانشگاه نیویورک ابوظبی منصوب شد. المنصوری همچنین پلتفرمی به نام «Emirati Astronaut» بنیان‌گذاری کرد تا فضانوردان تازه‌کار و باتجربه بتوانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. در سال ۲۰۲۱، در حالی که مشغول تحصیل در رشتهٔ علوم زیستی در دانشگاه ادینبرو بود، المنصوری برای پیوستن به گروهی به نام «Futureneers» انتخاب شد؛ گروهی متشکل از جوانان اماراتی که مأموریت داشتند ایده‌هایی برای آماده‌سازی کشور در ۵۰ سال آینده توسعه دهند. رؤیای او این است که «نخستین زن اماراتی باشد که به
رؤیای او این است که «نخستین زن اماراتی باشد که به مریخ سفر می‌کند.» جوایز. در سال ۲۰۲۳، مجلهٔ "فوربز خاورمیانه" او را در فهرست ۳۰ نفر زیر ۳۰ سال در بخش علوم و فناوری قرار داد. زندگی شخصی. علیاء المنصوری به ورزش علاقه‌مند است و گفته است که جوجیتسو برزیلی «به او کمک کرد تا احساس قدرت و اعتماد به نفس کند». برای یادگیری این ورزش به شهر ریو دو ژانیرو در برزیل سفر کرد. در سال ۲۰۱۹، او در اولین مسابقهٔ جوجیتسوی خود شرکت کرد. او والدین و برادر خود، که ده سال از او بزرگ‌تر است و اکنون یک دانشمند جرم‌شناسی است، را
بزرگ‌تر است و اکنون یک دانشمند جرم‌شناسی است، را مسبب پرورش علاقه‌اش به علم می‌داند.
اسپنسر کاکس (؛ زادهٔ ) وکیل و سیاستمدار آمریکایی که از سال ۲۰۲۱ به عنوان هجدهمین فرماندار یوتا فعالیت می‌کند. او که عضو حزب جمهوری‌خواه است، از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۱ به عنوان هشتمین معاون فرماندار یوتا خدمت کرد. در فرویو، یوتا، جایی که کاکس زندگی و بزرگ شده است، او در سال ۲۰۰۴ به شورای شهر و سپس در سال ۲۰۰۵ به عنوان شهردار انتخاب شد. در سال ۲۰۰۸، او به عنوان کمیسر شهرستان سنپیت انتخاب شد. او در سال ۲۰۱۲ به مجلس نمایندگان یوتا انتخاب شد. در اکتبر ۲۰۱۳، فرماندار گری هربرت، کاکس را به عنوان جایگزین گرگ بل به عنوان
هربرت، کاکس را به عنوان جایگزین گرگ بل به عنوان معاون فرماندار منصوب کرد. او به اتفاق آرا توسط سنای ایالت یوتا تأیید شد. کاکس در سال ۲۰۱۶ به عنوان معاون فرماندار هربرت انتخاب شد و در سال ۲۰۲۰ نیز به عنوان فرماندار انتخاب شد. او در سال ۲۰۲۴ برای دومین دوره متوالی انتخاب شد که تأیید کرد آخرین دوره او خواهد بود، اگرچه یوتا هیچ محدودیتی برای دوره‌های فرمانداری ندارد.
تیم ملی فوتبال جزایر مارشال نماینده کشور جزایر مارشال در اقیانوس آرام در مسابقات بین‌المللی فوتبال مردان است و توسط فدراسیون فوتبال جزایر مارشال کنترل می‌شود. این تیم عضو فیفا یا اواف‌سی نیست. تاریخچه. پیش از سال ۲۰۲۰، فدراسیون فوتبال جزایر مارشال خود را آخرین کشور جهان بدون تیم ملی فوتبال و یکی از معدود کشورهای مستقل در سطح جهان توصیف می‌کرد که عضو فیفا و/یا یک نهاد حاکم منطقه‌ای نبود. این کشور عملاً هیچ سابقه فوتبالی نداشت و ورزش‌هایی مانند بیسبال و بسکتبال به دلیل روابط نزدیک این کشور با ایالات متحده در
به دلیل روابط نزدیک این کشور با ایالات متحده در این جزایر بازی می‌شد. فدراسیون فوتبال جزایر مارشال در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۰ تأسیس شد. در دسامبر ۲۰۲۱، این سازمان اولین مدیر فنی خود، لوید اوورز، مربی بریتانیایی دارای مجوز یوفا را استخدام کرد که در تابستان ۲۰۲۳ سفری ۱۳۰۰۰ کیلومتری به این کشور انجام داد. اوورز مسئول ایجاد ساختار فوتبال این کشور از برنامه‌های جوانان تا تیم ملی بزرگسالان خواهد بود. در ژانویه ۲۰۲۴، جزایر مارشال اولین گردهمایی بازیکنانی را که قرار بود تیم ملی را تشکیل دهند، برگزار کرد. در ژوئن ۲۰۲۵،
تیم ملی را تشکیل دهند، برگزار کرد. در ژوئن ۲۰۲۵، اعلام شد که فدراسیون در حال آماده‌سازی برای ارائه درخواست به ای‌اف‌سی و کونکاکاف است. لوید اوورز، مدیر فنی، اظهار داشت که این دو کنفدراسیون برای عضویت بازتر هستند. در اوت ۲۰۲۵، فدراسیون میزبان اوتریگر چلنج کاپ ۲۰۲۵، رقابتی برای تیم‌های جزایر میکرونزی بود. این مسابقات در اسپرینگدیل، آرکانزاس برگزار شد زیرا بزرگترین جمعیت مارشالی در خارج از جزایر در آن ساکن بودند. در طول مسابقات، در ۱۴ اوت ۲۰۲۵، جزایر مارشال اولین بازی خود را انجام داد که با نتیجه ۰–۴ مقابل
اولین بازی خود را انجام داد که با نتیجه ۰–۴ مقابل جزایر ویرجین ایالات متحده شکست خورد. در دومین بازی خود، مقابل جزایر تورکس و کایکوس، جوزیا بلانتون اولین گل تاریخ جزایر مارشال را به ثمر رساند. تصویر تیم. جزایر مارشال جمعیت نسبتاً کمی در حدود ۶۰،۰۰۰ نفر دارد. با این حال، ۲۰،۰۰۰ تا ۳۰،۰۰۰ شهروند مارشالی دیگر در ایالات متحده، عمدتاً در هاوایی و آرکانزاس، زندگی می‌کنند. فدراسیون فوتبال اعلام کرده است که پایه و اساس این تیم، بازیکنان مستقر در جزایر مارشال به همراه اعضای مهاجر خواهد بود. از ۳ تا ۱۸ مارس ۲۰۲۳،
اعضای مهاجر خواهد بود. از ۳ تا ۱۸ مارس ۲۰۲۳، فدراسیون فوتبال جزایر مارشال مسابقه‌ای را برای تعیین طرحی برای اولین لباس تیم برگزار کرد. بیش از ۱۵۰ طرح از سراسر جهان ارسال شد. فدراسیون سپس چهار فینالیست را ماه بعد اعلام کرد. طرح برنده در ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳ اعلام شد. جزایر مارشال از آن زمان اولین پیراهن فوتبال خود را رونمایی کرد و با پلیرلیر قرارداد امضا کرد. این پیراهن در فروشگاه آنلاین فدراسیون برای خرید در دسترس بود. این لباس‌ها از پلاستیک بازیافتی تولید می‌شوند به امید افزایش آگاهی در مورد تغییرات اقلیمی.
به امید افزایش آگاهی در مورد تغییرات اقلیمی. ورزشگاه. ورزشگاه ملی جزایر مارشال، ورزشگاه دو و میدانی ماجورو با ظرفیت ۲۰۰۰ نفر است که به عنوان محل برگزاری بازی‌های میکرونزی ساخته شده است. این ورزشگاه، یک زیرساخت حیاتی برای برنامه‌های این فدراسیون برای پیوستن به کنفدراسیون فوتبال اقیانوسیه و فیفا است. نتایج. در زیر لیستی از نتایج مسابقات در دوازده ماه گذشته و همچنین مسابقات آینده که برنامه‌ریزی شده‌اند، آمده است.
جام باشگاهی بین‌المللی شیخ کمال ۲۰۱۹ که با نام جام طلایی شیخ کمال ۲۰۱۹ نیز شناخته می‌شود، سومین دوره جام باشگاهی بین‌المللی شیخ کمال بود، یک تورنمنت بین‌المللی فوتبال باشگاهی که به میزبانی چاتگام آباهانی با همکاری فدراسیون فوتبال بنگلادش برگزار شد. این تورنمنت از ۱۹ اکتبر تا ۳۰ اکتبر ۲۰۱۹ در ورزشگاه ام. ای. عزیز در شهر بندری چاتگام برگزار شد. هزینه شرکت برای هر تیم ۱۰،۰۰۰ دلار آمریکا است و به قهرمان مسابقات ۵۰،۰۰۰ دلار آمریکا و به نایب قهرمان ۲۵،۰۰۰ دلار آمریکا اهدا شد. باشگاه ورزشی تی‌سی مالدیو، مدافع
آمریکا اهدا شد. باشگاه ورزشی تی‌سی مالدیو، مدافع عنوان قهرمانی بود که در سال ۲۰۱۷ قهرمان این مسابقات شد، اما در این دوره از مرحله گروهی حذف شد. تیم‌های شرکت‌کننده. هشت باشگاه از ۵ کشور عضو ای‌اف‌سی تیم خود را برای شرکت در این مسابقات اعزام کردند. دو تیم از بنگلادش، سه تیم از هند، و یک تیم از هر یک از کشورهای لائوس، مالزی و مالدیو در این مسابقات شرکت کردند. تیم‌های شرکت‌کننده به شرح زیر هستند: قرعه‌کشی. قرعه‌کشی در ۱۱ اکتبر ۲۰۱۹ در داکا برگزار شد. هشت تیم به ۲ گروه تقسیم شدند. ۲ تیم برتر هر گروه به نیمه
به ۲ گروه تقسیم شدند. ۲ تیم برتر هر گروه به نیمه نهایی راه یافتند. مرحله گروهی. گروه A. &lt;onlyinclude&gt; &lt;/onlyinclude&gt; گروه B. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt;
آنتونیو بالدیسرا (؛ ۲۷ مه ۱۸۳۸ – ) ژنرال ایتالیایی بود که در اواخر قرن نوزدهم در امپراتوری اتیوپی (حبشه) و اریتره ایتالیا فعالیت داشت. زندگی‌نامه. بالدیسرا در ۲۷ مه ۱۸۳۸ در پادوا، ونیز (که اکنون ونتو نامیده می‌شود) که در آن زمان متعلق به امپراتوری اتریش بود، متولد شد. او تحت نظارت ملکه، ماریا آنا از ساووی (همسر فردیناند اول)، به توصیه اسقف اودین، آموزش دید. او آموزش نظامی خود را در آکادمی نظامی ترزیان در نزدیکی وین گذراند و در سال ۱۸۵۷ به عنوان افسر ارتش امپراتوری اتریش فارغ‌التحصیل شد. او در جنگ دوم