payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هوواک گارنیکی گالویان (؛ – ) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۳ میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۹ ژوئن ۱۹۲۴ ‏در ایروان به دنیا آمد و از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان فارغ‌التحصیل شد. هوواک گالویان نوه وی می‌باشد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی شده است. وی در ۲۶ ژوئن ۱۹۹۲ در سن ۶۸ سالگی در ایروان درگذشت. گزیده فیلمشناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "دزوری میرو" (۱۹۸۰–۱۹۷۹)، "ستاره امید" (۱۹۷۸)،
به "دزوری میرو" (۱۹۸۰–۱۹۷۹)، "ستاره امید" (۱۹۷۸)، "سایات‌نووا" (۱۹۶۰)، اشاره کرد.
جنگ مانوری () یک استراتژی نظامی است که بر حرکت، ابتکار عمل و غافلگیری برای دستیابی به موقعیت برتری تأکید دارد. مانور به دنبال تحمیل غیرمستقیم تلفات از طریق پوشش، محاصره و اختلال است، در حالی که نیاز به درگیری در نبرد رو در رو را به حداقل می‌رساند. برخلاف جنگ فرسایشی که در آن قدرت در برابر قدرت اعمال می‌شود، جنگ مانوری تلاش می‌کند تا قدرت را در برابر ضعف به کار گیرد تا مأموریت را به انجام برساند. جنگ مانوری، استفاده از ابتکار و غیرمنتظره بودن، همراه با عزمی راسخ برای موفقیت، به دنبال اجتناب از نقاط قوت
راسخ برای موفقیت، به دنبال اجتناب از نقاط قوت حریفان در عین بهره‌برداری از نقاط ضعف و حمله به آسیب‌پذیری‌های حیاتی آنهاست و از نظر مفهومی نقطه مقابل جنگ فرسایشی است. مانور به جای جستجوی پیروزی با اعمال نیرو و حجم برتر برای دستیابی به نابودی فیزیکی، از پیش‌دستی، فریب، جابجایی و اختلال برای از بین بردن اراده و توانایی دشمن برای جنگیدن استفاده می‌کند. از نظر تاریخی، جنگ مانوری توسط ارتش‌های کوچک، منسجم‌تر، آموزش‌دیده‌تر یا از نظر فناوری پیشرفته‌تر از همتایان جنگ فرسایشی مورد تأکید قرار می‌گرفت. اصطلاح «مانور
فرسایشی مورد تأکید قرار می‌گرفت. اصطلاح «مانور تاکتیکی» توسط نظریه‌پردازان جنگ مانوری برای اشاره به حرکت نیروها برای به دست آوردن «موقعیت برتر نسبت به دشمن» استفاده می‌شود، برخلاف استفاده از آن در عبارت «جنگ مانوری». ایده استفاده از حرکت سریع برای برهم زدن تعادل دشمن به قدمت خود جنگ است. با این حال، فناوری پیشرفته، مانند توسعه سواره‌نظام و وسایل نقلیه مکانیزه، منجر به افزایش علاقه به مفاهیم جنگ مانوری و نقش آن در میدان‌های نبرد مدرن شده است.
جبهه نظامی () در زمینه نظامی، اصطلاح جبهه می‌تواند معانی مختلفی داشته باشد. طبق تعاریف رسمی وزارت دفاع ایالات متحده و ناتو، جبهه می‌تواند «خط تماس دو نیروی متخاصم» باشد. این خط مقدم می‌تواند یک جبهه محلی یا تاکتیکی باشد، یا می‌تواند تا یک میدان نبرد امتداد داشته باشد. نمونه‌ای از مورد اخیر، جبهه غربی در فرانسه و بلژیک در جنگ جهانی اول بود. به همین ترتیب، جبهه می‌تواند به جبهه داخلی دشمن یا در صورت عدم وجود نبرد، به جهتی که یک واحد نظامی رو به آن است، اشاره داشته باشد. برعکس، اصطلاح «جبهه خانگی» برای اشاره
داشته باشد. برعکس، اصطلاح «جبهه خانگی» برای اشاره به شرایط بخش غیرنظامی یک کشور در حال جنگ، از جمله آنهایی که در تدارکات جنگی درگیر هستند، استفاده شده است. جبهه همچنین می‌تواند به فضای جانبی اشغال شده توسط یک واحد نظامی که از انتهای یک جناح تا جناح دیگر اندازه‌گیری می‌شود، اشاره داشته باشد. میزان جبهه اشغال شده توسط یک واحد به عوامل زیادی از جمله دوره زمانی و فناوری موجود بستگی دارد. به عنوان مثال، طبق دکترین نظامی ارتش شوروی و کسانی که آن را کپی کردند، میزان جبهه اشغال شده توسط یک واحد مهاجم به اندازه آن
جبهه اشغال شده توسط یک واحد مهاجم به اندازه آن بستگی داشت. یک لشکر که با سه هنگ در رده اول حمله می‌کرد، منطقه حمله‌ای به عرض ۱۵ تا ۲۵ کیلومتر را حفظ می‌کرد. جبهه یک هنگ معمولاً ۴ تا ۵ کیلومتر عرض داشت، اما می‌توانست بین ۳ تا ۸ کیلومتر متغیر باشد. این جبهه با درگیر شدن هر واحد کوچک‌تر کاهش می‌یافت: ۲ تا ۳ کیلومتر برای یک گردان، ۵۰۰ تا ۸۰۰ متر برای یک گروهان و ۱۰۰ تا ۲۰۰ متر برای یک دسته. علاوه بر این، ارتش شوروی از اصطلاح «جبهه» برای اشاره به یک گروه ارتش استفاده می‌کرد، همچنین ارتش لهستان نیز در طول جنگ
استفاده می‌کرد، همچنین ارتش لهستان نیز در طول جنگ شوروی و لهستان و جنگ جهانی دوم از همین اصطلاحات استفاده می‌کرد. واژه «شهر خط مقدم» توسط آلمانی‌ها در طول عقب‌نشینی طولانی خود از مسکو/استالینگراد برای اشاره به مراکز شهری که مورد اختلاف دو طرف درگیر بودند، استفاده می‌شد. تعیین یک شهر به این عنوان منجر به تغییرات اداری (عمدتاً اعمال حکومت نظامی) شد. در فیلم سقوط، به این اصطلاح به‌طور خلاصه اشاره شده است.
قطار زرهی () قطاری است که با روکش فلزی سنگین محافظت می‌شود و اغلب شامل واگن‌های راه‌آهن مسلح به توپخانه، مسلسل و توپ‌های خودکار است. برخی از آنها همچنین دارای دریچه‌هایی برای شلیک سلاح‌های کوچک از داخل قطار بوده‌اند، به خصوص در قطارهای زرهی اولیه. در بیشتر موارد، آنها در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم مورد استفاده قرار می‌گرفتند، زمانی که راهی نوآورانه برای انتقال سریع مقادیر زیادی از قدرت آتش به مکانی جدید ارائه می‌دادند. بیشتر کشورها از زمانی که وسایل نقلیه جاده‌ای بسیار قدرتمندتر شدند و انعطاف‌پذیری
نقلیه جاده‌ای بسیار قدرتمندتر شدند و انعطاف‌پذیری بیشتری ارائه دادند، استفاده از آنها را متوقف کرده‌اند، خطوط راه‌آهن در برابر خرابکاری و حملات هوایی بسیار آسیب‌پذیر بودند و حمل و نقل هوایی راهی حتی انعطاف‌پذیرتر برای انتقال قدرت آتش به مکانی جدید بود. با این حال، در اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم نیز گاهی اوقات از آنها استفاده شده است. روسیه در طول جنگ دوم چچن (۱۹۹۹–۲۰۰۹) و در حمله روسیه به اوکراین (۲۰۲۲ تاکنون) از قطارهای زرهی بداهه استفاده کرده است. قطارهای زرهی از نظر تاریخی سیستم‌های جنگی
است. قطارهای زرهی از نظر تاریخی سیستم‌های جنگی بودند که به سلاح‌های سنگین مانند توپخانه مجهز بودند. یک استثنا «قطار سفید» ایالات متحده، قطار حمل سلاح‌های هسته‌ای وزارت انرژی که قطار زرهی بود و توسط پرسنل مسلح به سلاح‌های شخصی اسکورت می‌شد.
آوتیک (آورورا، آوت) آشوتی گئورگیان (؛ ؛ – ) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۵ دسامبر ۱۹۴۰ در ایروان به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل شد. وی برادر لائورا گئورگیان است. وی در آرمن‌فیلم فعالیت می‌کرد. در سال ۱۹۸۰ وی به شدت بیمار شد. وی در ۲۲ آوریل ۱۹۸۴ در سن ۴۳ سالگی در ایروان درگذشت. گزیده فیلمشناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "مردان"، "ستاره امید" اشاره کرد.
مارگار (؛ زادهٔ - درگذشته ) مترجم، نثرنویس اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی با نام اصلی مارگار مکرتچی آوتیسیان () در ۱۸۸۰ در نور بایزت به دنیا آمد و از مدرسه نرسیسیان فارغ‌التحصیل گشت. وی در تهران نیز فعالیت کرده است. وی در ۱۹۴۴ در سن ۶۴ سالگی در تفلیس درگذشت.
ضدشورش () یا ضد شورش «مجموعه اقداماتی است که با هدف شکست دادن نیروهای نامنظم انجام می‌شود». فرهنگ انگلیسی آکسفورد، ضدشورش را به عنوان هر «اقدام نظامی یا سیاسی که علیه فعالیت‌های چریک‌ها یا انقلابیون انجام می‌شود» تعریف می‌کند و می‌تواند جنگ یک دولت علیه یک دشمن غیردولتی تلقی شود. مبارزات شورشی و ضدشورشی از زمان‌های قدیم آغاز شده است. تفکر غربی در مورد مبارزه با «جنگ‌های کوچک» در دوره‌های اولیه استعمار اروپایی مورد توجه قرار گرفت و تفکر مدرن در مورد ضدشورش در طول استعمارزدایی توسعه یافت. در طول شورش و
در طول استعمارزدایی توسعه یافت. در طول شورش و ضدشورش، تمایز بین غیرنظامیان و پیکارگران اغلب مبهم است. ضدشورش ممکن است شامل تلاش برای جلب قلب و ذهن جمعیت‌هایی باشد که از شورش حمایت می‌کنند. از طرف دیگر، ممکن است در تلاش برای ارعاب یا از بین بردن جمعیت غیرنظامی مظنون به وفاداری به شورش از طریق خشونت بی‌ملاحظه انجام شود.
پاسگاه نظامی () یا پایگاه نظامی در اصطلاحات نظامی، مکانی است که دسته‌هایی از پرسنل نظامی در فاصله‌ای دور از نیروی مسلح اصلی یا آرایش نظامی در یک منطقه مستقر می‌شوند. پاسگاه‌های نظامی اغلب در مناطق دورافتاده یا کم‌جمعیت واقع شده‌اند و برای مشاهده و دفاع در برابر نفوذهای غیرمجاز و حملات غافلگیرانه، به عنوان اولین خط دفاعی عمل می‌کنند. ایستگاهی که توسط چنین نیروهایی اشغال می‌شود، معمولاً یک پایگاه نظامی کوچک یا سکونتگاه انسانی در یک منطقه مرزی، محدوده، مرز سیاسی یا در کشور دیگری است. پاسگاه‌های نظامی را
سیاسی یا در کشور دیگری است. پاسگاه‌های نظامی را می‌توان بر اساس اندازه و تعداد سربازانی که در آن قرار دارند، پایگاه‌های نظامی مینیاتوری نیز نامید. قدیمی‌ترین کاربرد شناخته شده پاسگاه نظامی از قرن شانزدهم است، که توسط نیروهای فرانسوی به «ایستگاه هنگام انجام وظیفه، یک موقعیت یا مکان ثابت»، گفته می‌شد و از کلمه فرانسوی poste «مکانی که کسی در آن مستقر است» گرفته شده است.
سیاست خارجی ایالات متحده در طول نخستین دوره ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ به دلیل غیرقابل پیش‌بینی بودن و زیر پا گذاشتن تعهدات بین‌المللی پیشین، نقض کنوانسیون‌های دیپلماتیک، پذیرش خطرپذیری سیاسی و اقتصادی با اکثر دشمنان و روابط قوی‌تر با متحدان سنتی مورد توجه قرار گرفت. سیاست «اول آمریکا» دونالد ترامپ اهداف سیاست خارجی ملی‌گرا و یکجانبه‌گرا را دنبال می‌کرد و در عین حال روابط دوجانبه را بر توافقات چندملیتی اولویت می‌داد. ترامپ در دوران ریاست جمهوری، خود را یک ملی‌گرا و جهان‌گرا توصیف می‌کرد، در حالی که از
یک ملی‌گرا و جهان‌گرا توصیف می‌کرد، در حالی که از دیدگاه‌هایی حمایت می‌کرد که به عنوان انزواطلب، عدم مداخله و حمایت‌گرایی توصیف شده‌اند، اگرچه برچسب «انزواطلب» مورد مناقشه قرار گرفته است، از جمله توسط خود ترامپ، و دوره‌هایی از دوران سیاسی او با اصطلاح جایگزین «نیمه انزواطلب» توصیف شده است. ترامپ شخصاً برخی از دولت‌های پوپولیست، نئو ملی‌گرا، غیرلیبرال و اقتدارگرا را ستایش می‌کرد، در حالی که با برخی دیگر مخالفت می‌کرد، حتی در حالی که دیپلمات‌های دولت به طور اسمی به دنبال آرمان‌های طرفدار دموکراسی در خارج از
به دنبال آرمان‌های طرفدار دموکراسی در خارج از کشور بودند. پس از روی کار آمدن، ترامپ بیشتر از هر دولت قبلی از زمان ریاست جمهوری رونالد ریگان به پرسنل نظامی متکی بود و بیشتر از مشاوران کاخ سفید به وزارت امور خارجه برای مشاوره در مورد روابط بین‌الملل تکیه می‌کرد. برای مثال، واگذاری سیاست‌های مربوط به فرآیند صلح خاورمیانه به مشاور ارشد جرد کوشنر. مدیرعامل سابق اکسون موبیل رکس تیلرسون نخستین وزیر امور خارجه ترامپ بود که به دلیل تجربه و ارتباطاتش در بسیاری از کشورهای دیگر، به ویژه روسیه، منصوب شد. در دوران تصدی
دیگر، به ویژه روسیه، منصوب شد. در دوران تصدی تیلرسون در وزارت امور خارجه، کاهش بودجه و اتکای ترامپ به مشاوران کاخ سفید منجر به گزارش‌های رسانه‌ها مبنی بر اینکه وزارت امور خارجه به طور قابل توجهی "به حاشیه رانده شده" است، شد. مایک پمپئو، مدیر سابق سیا، در آوریل ۲۰۱۸ جانشین تیلرسون به عنوان وزیر امور خارجه شد. به عنوان بخشی از سیاست "اول آمریکا"، دولت ترامپ بسیاری از تعهدات چندملیتی قبلی ایالات متحده، از جمله خروج از شراکت ترنس-پسیفیک، پیمان منع موشک‌های هسته‌ای میان‌برد، شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد و
میان‌برد، شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد و یونسکو، و توافق پاریس را مورد ارزیابی مجدد قرار داد و از متحدان ناتو خواست تا سهم بار مالی را افزایش دهند. دولت ترامپ ممنوعیت سفر از برخی کشورهای با اکثریت مسلمان و به رسمیت شناختن اورشلیم به عنوان پایتخت اسرائیل را معرفی کرد. او به عنوان بخشی از تلاش‌ها برای خلع سلاح هسته‌ای شبه جزیره کره، به دنبال روند صلح کره در سال‌های ۲۰۱۸-۲۰۱۹ با کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی بود، اگرچه کره شمالی به گسترش زرادخانه هسته‌ای خود ادامه داد. ترامپ ایالات متحده را از توافق هسته‌ای
ادامه داد. ترامپ ایالات متحده را از توافق هسته‌ای ایران خارج کرد و تحریم‌ها علیه ایران را افزایش داد و باعث بروز چندین درگیری بین دو کشور شد. او در حالی که بر خروج نیروهای آمریکایی از ونزوئلا، عراق، سومالی و افغانستان نظارت داشت، خصومت علیه ونزوئلا و توافق با طالبان برای خروج کامل مشروط از افغانستان در سال ۲۰۲۱ را افزایش داد. او همچنین حملات پهپادی ایالات متحده در آفریقا را افزایش داد و به جنگ علیه تروریسم و کمپین ایالات متحده علیه سازمان تروریستی داعش ادامه داد، از جمله نظارت بر مرگ رهبر آن ابوبکر بغدادی
داد، از جمله نظارت بر مرگ رهبر آن ابوبکر بغدادی در اکتبر ۲۰۱۹. در ژانویه ۲۰۲۰، ترامپ دستور حمله پهپادی در عراق را صادر کرد که منجر به ترور سرلشکر ایرانی قاسم سلیمانی شد. دولت ترامپ اغلب از فشار اقتصادی برای اجرای اهداف سیاست خارجی خود استفاده می‌کرد. تعرفه‌های واردات ترامپ شرکای تجاری را تحریک کرد و باعث جنگ تجاری با چین شد. او همچنین توافق ایالات متحده-مکزیک-کانادا (USMCA)، یک توافقنامه تجارت قاره‌ای که جایگزین NAFTA شد، را امضا کرد. دولت ترامپ توافق‌نامه کوزوو-صربستان، پیمان ابراهیم و توافق‌نامه‌های
کوزوو-صربستان، پیمان ابراهیم و توافق‌نامه‌های عادی‌سازی بعدی اعراب و اسرائیل با بحرین، سودان و مراکش را امضا کرد. خاورمیانه. ایران. در دوران اول ریاست جمهوری ترامپ، روابط ایالات متحده و ایران به شدت رو به وخامت گذاشت، زیرا ترامپ استراتژی تعامل اوباما را کنار گذاشت. خروج ایالات متحده از توافق هسته‌ای (برجام)، اعمال مجدد تحریم‌ها و راه‌اندازی کارزار فشار حداکثری که بیش از ۱۵۰۰ تحریم اعمال کرد و به اقتصاد ایران آسیب جدی وارد کرد. در پاسخ، ایران غنی‌سازی اورانیوم را افزایش داد و مذاکرات را رد کرد. تنش‌ها در
را افزایش داد و مذاکرات را رد کرد. تنش‌ها در طول سال ۲۰۱۹ با حملات به نفتکش‌ها، یک پهپاد سرنگون‌شده آمریکایی و انتقام سایبری افزایش یافت. این بحران در اوایل سال ۲۰۲۰ پس از ترور قاسم سلیمانی توسط ایالات متحده و کشته شدن ژنرال ایرانی قاسم سلیمانی که منجر به حملات موشکی ایران شد، به اوج خود رسید. روابط تا پایان دوره ترامپ خصمانه باقی ماند.
نمر ( به معنی "«پلنگ»") یک هواگرد جنگنده بود که در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ و اوایل دههٔ ۱۹۹۰ میلادی توسط صنایع هوافضای اسرائیل (IAI) ساخته شد. پروژه ساخت این جنگنده به‌صورت خصوصی دنبال شد و هواگرد حاصل از آن برای بازار صادراتی در نظر گرفته شده بود. در دههٔ ۱۹۸۰، صنایع هوافضای اسرائیل تصمیم گرفت نسخه‌ای به‌روز شده از آی‌ای‌آی کفیر را به‌طور مستقل توسعه دهد؛ این نسخه با استفاده از بدنهٔ اصلی کفیر و بهره‌گیری از کابین خلبان، موتور و اویونیک‌های مدرن‌شده طراحی شد، که بخشی از فناوری اویونیک آن از پروژه لغو شدهٔ آی‌ای‌آی
از فناوری اویونیک آن از پروژه لغو شدهٔ آی‌ای‌آی لاوی گرفته شده بود. این تغییرات قرار بود به افزایش عملکرد، برد و توانایی‌های نبرد هوایی نسبت به کفیر بینجامند. این هواگرد که با نام "نمر" معرفی شد، در قالب پیکربندی‌های گوناگون شامل موتورها و رادارهای جایگزین و همچنین با گزینه‌هایی برای تولید تحت لیسانس به مشتریان ارائه شد. صنایع هوافضای اسرائیل اعلام کرده بود که برای جلب رضایت مشتریان اولیهٔ نمر، آمادگی دارد انعطاف‌پذیری زیادی در طراحی و اعمال سیستم‌های سفارشی آن‌ها داشته باشد. توسعهٔ نمر تا مرحلهٔ نمونه
آن‌ها داشته باشد. توسعهٔ نمر تا مرحلهٔ نمونه اولیه پیش رفت؛ یک فروند از آن به‌عنوان نمونهٔ مفهومی ساخته شد تا توانایی شرکت در نصب و بهره‌برداری از اویونیک پیشرفته در بدنه آی‌ای‌آی کفیر را نشان دهد. در تاریخ ۲۱ مارس ۱۹۹۱، نمونهٔ اولیهٔ نمر پرواز نخستین خود را انجام داد. پس از آن، این هواگرد برای مدتی در پروازهای آزمایشی مورد استفاده قرار گرفت تا بلوغ مفهومی و توانمندی سیستم‌های جدید نصب‌شده توسط آی‌ای‌آی را نشان دهد. گرچه پیکربندی اثبات‌شدهٔ بال دلتا با کانارد حفظ شده بود، تمرکز آزمایش‌ها بر روی اویونیک
حفظ شده بود، تمرکز آزمایش‌ها بر روی اویونیک جدیدی بود که به گفتهٔ آی‌ای‌آی، هواگرد را به یک جنگندهٔ نسبتاً مدرن تبدیل می‌کرد. با این حال، با وجود تلاش‌های گستردهٔ شرکت برای جذب شرکای صنعتی و مشتریان صادراتی برای نمر، هیچ‌یک از این اهداف محقق نشد و در نتیجه، توسعهٔ نمر در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ بدون ساخت نمونه‌های بیشتر، متوقف شد. توسعه. در دههٔ ۱۹۸۰، شرکت هوافضای اسرائیلی صنایع هواگرد اسرائیل (IAI) تصمیم گرفت توسعهٔ یک جنگندهٔ خصوصی را آغاز کند؛ طبق طرح اولیه، این برنامه عمدتاً بر پایهٔ بدنهٔ آی‌ای‌آی کفیر و
این برنامه عمدتاً بر پایهٔ بدنهٔ آی‌ای‌آی کفیر و اویونیک پیشرفته‌ای که برای پروژه لغو شدهٔ آی‌ای‌آی لاوی توسعه یافته بود، بنا شده بود. دربارهٔ پروژهٔ نمر، موشه شارف، مدیر بازاریابی بین‌المللی هواگردهای نظامی آی‌ای‌آی، در توضیح علت این طرح اظهار داشت: «ارتقاء پلتفرم موجود کفیر به اندازه‌ای ارزان نخواهد بود که ساخت یک بدنهٔ جدید بر پایهٔ پیکربندی اثبات‌شدهٔ دلتا کانارد هزینه‌بر است». تا اوایل سال ۱۹۸۸، شرکت مراحل طراحی مقدماتی و تعریف سامانه‌های نمر را به پایان رسانده و وارد مرحلهٔ طراحی جزئی شده بود. افزون
رسانده و وارد مرحلهٔ طراحی جزئی شده بود. افزون بر این، شرکت مذاکرات اولیه‌ای با مشتریان بالقوه دربارهٔ این نوع هواگرد انجام داده بود. آی‌ای‌آی تمایل داشت با یک شریک خارجی برای ادامهٔ توسعه و تولید آتی برنامهٔ نمر همکاری کند. در اواخر دههٔ ۱۹۸۰، آی‌ای‌آی در ابتدا نمر را به‌عنوان یک نمونه ارتقاء یافته برای بدنه‌های موجود داسو میراژ ۳ و داسو میراژ ۵ معرفی کرد. به مشتریان قرار بود دو پیکربندی اصلی از این هواگرد پیشنهاد شود: یکی با تعویض موتور و نصب جنرال الکتریک اف۴۰۴، و دیگری با حفظ موتور اسنکما آتار میراژ
اف۴۰۴، و دیگری با حفظ موتور اسنکما آتار میراژ اما همراه با نصب یکی از رادارهای کنترل آتش "«EL/M-2011»" یا «"EL/M-2032»". گزینهٔ نخست برای حداکثرسازی عملکرد و برد هواگرد طراحی شده بود، در حالی که گزینهٔ دوم برای افزایش توانمندی‌های هدف‌گیری هوابه‌هوا در نظر گرفته شده بود. با پیشرفت روند توسعه، نمر به‌عنوان یک هواگرد کاملاً جدید توسط شرکت معرفی و تبلیغ شد که رادار «EL/M-2032» به‌عنوان بخشی یکپارچه از سامانه در آن گنجانده شده بود. گزارش شده است که مشتریان توانایی انتخاب موتور دلخواه خود را داشتند؛ از جمله
انتخاب موتور دلخواه خود را داشتند؛ از جمله جنرال الکتریک اف۴۰۴، اسنکما ام۵۳ و پرت اند ویتنی پی‌دابلیو۱۱۲۰، که همگی در ردهٔ رانش ۱۸٬۰۰۰ تا ۲۰٬۰۰۰ پوندی قرار داشتند. شرکت سازنده مدعی بود که پیکربندی اثبات‌شدهٔ دلتا کانارد، در کنار اویونیک‌های جدید و موتورهای مدرن، به یک جنگندهٔ نسبتاً مدرن منجر خواهد شد که با اف-۱۶ فایتینگ فالکن یا داسو میراژ ۲۰۰۰ قابل مقایسه است، اما هزینه‌ای معادل نیمی از آن‌ها خواهد داشت. برای اهداف توسعه و نمایش، یک فروند نمونه اولیه توسط شرکت ساخته شد. در ۲۱ مارس ۱۹۹۱، این نمونهٔ اولیه
شرکت ساخته شد. در ۲۱ مارس ۱۹۹۱، این نمونهٔ اولیه نخستین پرواز آزمایشی خود را انجام داد. به گفتهٔ آی‌ای‌آی، طرح نمر به‌شماری از نیروهای هوایی خارجی معرفی شد، در حالی که شرکت به‌دنبال جذب مشتری برای فروش این هواگرد بود. سپس اعلام شد که آی‌ای‌آی هیچ برنامه‌ای برای آغاز تولید نمر ندارد مگر آن‌که سفارش ساخت دست‌کم ۸۰ فروند از آن تأمین شود. در جریان این مذاکرات، آی‌ای‌آی سطح بالایی از امکان سفارشی‌سازی را به مشتریان احتمالی پیشنهاد داد و عملاً اجازه می‌داد آنان تأثیر قابل توجهی بر طراحی نمر داشته باشند. این شرکت
قابل توجهی بر طراحی نمر داشته باشند. این شرکت همچنین گزینه‌های مختلفی برای تولید پیشنهاد داد؛ از جمله ساخت نمر در تأسیسات موجود آی‌ای‌آی در اسرائیل، یا راه‌اندازی یک خط مونتاژ در کشور مشتری. در سال ۱۹۹۰، به‌عنوان بخشی از تلاش مجدد برای فروش نمر، آی‌ای‌آی پیشنهاد کرد که تولید کامل نمر به کشورهای مشتری منتقل شود. طراحی. "نمر" یک هواگرد جنگنده بود که بدنهٔ آن از آی‌ای‌آی کفیر — که خود بر پایهٔ داسو میراژ ۵ ساخته شده بود — مشتق شده بود. از نظر ظاهری، طراحی آن شباهت زیادی به مدل سی۷ کفیر داشت؛ اما می‌شد آن را
شباهت زیادی به مدل سی۷ کفیر داشت؛ اما می‌شد آن را به‌راحتی از طریق دماغهٔ بلندتر و نبودِ ورودی هوا (air scoop) در پایهٔ پیش‌برندهٔ سکان عمودی از کفیر تشخیص داد. دیگر بخش‌های هواگرد نیز تفاوت‌های عمده‌ای با کفیر داشتند، از جمله در کابین خلبان، رادار و موتور. به گفتهٔ آی‌ای‌آی، نمر قرار بود حداکثر سرعتی برابر با ماخ ۲٫۲ و سقف پرواز پایدار ۵۸٬۰۰۰ پا (۱۹٬۳۰۰ متر) داشته باشد. شرکت سازنده قصد داشت نمر را با گزینه‌های موتوری مختلف عرضه کند. کابین خلبان نمر به‌طور گسترده‌ای مدرن‌سازی شده بود و از طراحی جدیدی
گسترده‌ای مدرن‌سازی شده بود و از طراحی جدیدی برخوردار بود که، از جمله مزایا، امکان کنترل مؤثر هواگرد را از طریق سامانهٔ دستی بر روی گاز و سکان (HOTAS) برای خلبان فراهم می‌کرد، به‌گونه‌ای که در اغلب شرایط عملیاتی پیش‌بینی‌شده، بتواند سامانه‌های کلیدی را مدیریت کند. در مجموع چهار نمایشگر برای کابین در نظر گرفته شده بود، که شامل یک نمایشگر سربالا، یک جفت نمایشگر چندمنظوره و یک نمایشگر هشدار راداری برای جنگ الکترونیک می‌شد که اطلاعات موردنیاز خلبان را فراهم می‌کردند. این نمایشگرها و ابزارآلات الکترونیکی بر
می‌کردند. این نمایشگرها و ابزارآلات الکترونیکی بر پایهٔ فناوری به‌جامانده از پروژه لاوی طراحی شده بودند. اویونیک از جمله بخش‌های اصلی تمرکز در توسعهٔ نمر بود. به گفتهٔ آی‌ای‌آی، نمر قرار بود به یک سامانهٔ پیشرفتهٔ مدیریت تسلیحات مجهز شود که به‌طور مستقیم با یک رادار چندحالتهٔ دوپلر پالس یکپارچه می‌شد، در حالی که مجموعهٔ جنگ الکترونیک آن نیز شامل قابلیت‌هایی بود که در اصل برای برنامهٔ لغو شدهٔ لاوی طراحی شده بودند. حداکثر وزن برخاست هواگرد در حدود ۱۵٬۴۵۰ کیلوگرم و حداکثر ظرفیت بار آن ۶٬۲۷۰ کیلوگرم بود. این
و حداکثر ظرفیت بار آن ۶٬۲۷۰ کیلوگرم بود. این هواگرد می‌توانست درون خود ۳٬۰۰۰ کیلوگرم سوخت حمل کند و همچنین ۳٬۷۲۰ کیلوگرم سوخت اضافی را در مخازن خارجی جای دهد. افزون بر این، نمر قرار بود به قابلیت سوخت‌گیری هوایی نیز مجهز باشد. بر پایهٔ اظهارات مکرر آی‌ای‌آی، تولید انبوه جنگندهٔ نمر می‌توانست با هزینه‌ای کمتر از ۲۰ میلیون دلار برای هر فروند در دسترس قرار گیرد.
قلعه یاماگوچی ، یک قلعه ژاپنی واقع در تاکیماچی، شهر یاماگوچی، استان یاماگوچی (قدیم ولایت سوئو) بود. این قلعه همچنین یاماگوچی یاکاتا، یاماگوچی سیچو و یاماگوچی سیجیدو نامیده می‌شد. برخی از قسمت‌های آن، مانند دروازه جلویی (دروازه سابق یاماگوچی)، هنوز باقی مانده‌اند. باکوماتسو. در اکتبر ۱۸۶۲، تصمیم گرفته شد که پایگاه از قلعه هاگی به یاماگوچی منتقل شود و در اکتبر ۱۸۶۴، اقامتگاه جدیدی برای ارباب فئودال (یاکاتا/سیجیدو) تکمیل شد و موری یوشیچیکا به یاماگوچی نقل مکان کرد. با این حال، در اولین لشکرکشی چوشو که در همان
کرد. با این حال، در اولین لشکرکشی چوشو که در همان سال رخ داد، شوگون‌سالاری تخریب قلعه یاماگوچی را به عنوان شرطی برای خروج نیروها پیشنهاد داد. قلمرو چوشو تسلیم این پیشنهاد شد و بخشی از قلعه را تخریب کرد و به قلعه هاگی بازگشت، اما در آوریل ۱۸۶۵، آنها دوباره به یاماگوچی بازگشتند. در دومین لشکرکشی چوشو در همان سال، این قلعه به عنوان یک پایگاه سیاسی و نظامی مورد استفاده قرار گرفت. پس از دوره میجی. در فوریه ۱۸۷۰، پس از اصلاحات میجی، نام قلعه از سیجیدو به هانچو تغییر یافت. علاوه بر این، در سال ۱۸۷۱، هنگامی که
تغییر یافت. علاوه بر این، در سال ۱۸۷۱، هنگامی که قلمروهای فئودالی لغو و فرمانداری‌ها تأسیس شدند، دفتر فرمانداری یاماگوچی در داخل قلعه تأسیس شد. در سال ۱۸۷۳، دستور داده شد که قلعه در جای خود باقی بماند و تحت نظارت وزارت ارتش (منطقه نظامی پنجم) قرار گیرد، اما در ژوئیه همان سال، تحت نظارت وزارت دارایی قرار گرفت و متروکه شد.
لیبرتالیا یک شهر افسانه‌ای است که گفته می‌شود توسط دزدان دریایی در ماداگاسکار ساخته شده است. این شهر به عنوان یک پناهگاه و پایگاه برای دزدان دریایی و قانون شکنان تصور می‌شد، جایی که آنها می‌توانستند ثروت‌های خود را جمع‌آوری کرده و مستقل از قدرت‌های استعماری زندگی کنند. بر اساس افسانه‌ها، لیبرتالیا توسط یک کاپیتان دزدان دریایی به نام کاپیتان کارایب تأسیس شد و هدف آن ایجاد یک جامعه آزاد و برابر برای دزدان دریایی بود. در این شهر، قوانین دزدان دریایی حاکم بود و آنها به جای اینکه تحت سلطه دولت‌های مستعمراتی
و آنها به جای اینکه تحت سلطه دولت‌های مستعمراتی باشند، خودشان قوانین خود را وضع می‌کردند. در حالی که وجود لیبرتالیا هرگز به طور قطعی تأیید نشده است، این شهر به عنوان یک نماد از آرمان‌های آزادی‌خواهی و ضد استبداد در فرهنگ عامه شناخته شده است. این شهر یک شهر احتمالا خیالی و افسانه و اسطوره میباشد که طبق بررسی داستان هنری ایوری ، این شهر توسط هنری ایوری و با همکارانش ساخته شده است . طبق داستان ها و افسانه ها ، این شهر گمشده بر اثر فروپاشی داخلی ، و جنگ داخلی از بین رفته است احتمالا مکان این شهر گمشده ، در
از بین رفته است احتمالا مکان این شهر گمشده ، در جزیره های اقیانوس هند میباشد این شهر در داستان بازی ۴ به تصویر کشانده شده است ، و شخصیت های داخل بازی در حال کشف این شهر میباشند
قلمرو فوکوشیما ، یک هان (حوزه فئودالی) متعلق به دایمیوهای فودای تحت حکومت شوگون‌سالاری توکوگاوا در دوره ادو در ژاپن، واقع در جنوب ولایت موتسو بود. مرکز آن قلعه فوکوشیما در شهر فعلی فوکوشیما در استان فوکوشیما بود.
آسانو ناگاکوتو (؛ ۲۸ اوت ۱۸۴۲ – February 1, 1937) سیاستمدار و دایمیوی قلمرو هیروشیما اهل ژاپن بود.
ژیان-چرخ‌ریسک چابک گونه‌ای از پرندگان در زیرتیرهٔ Elaeniinae از تیرهٔ ژیان‌مرغان (Tyrannidae) است که در کلمبیا، اکوادور و ونزوئلا یافت می‌شود. ژیان-چرخ‌ریسک چابک، تک‌نماد است.
دسر بستنی موز قاچ‌شده () یا «بنانا اسپلیت» یک دسر بستنی آمریکایی است که از یک موز پوست‌کنده و نصف‌شده از طول، به همراه بستنی و سس تشکیل می‌شود. روش‌های مختلفی برای تهیه آن وجود دارد، اما نوع کلاسیک بنانا اسپلیت با سه اسکوپ بستنی (وانیل، شکلات و توت‌فرنگی) درست می‌شود. سس یا سس‌ها (معمولاً شکلات، توت‌فرنگی و آناناس) روی بستنی ریخته شده و با خامه فرم گرفته و گیلاس ماراسکینو تزئین می‌شود. مغزهای خرد شده (معمولاً بادام‌زمینی یا گردو) نیز اختیاری هستند. بنانا اسپلیت اصلی با سه اسکوپ بستنی با طعم‌های مختلف، با
اصلی با سه اسکوپ بستنی با طعم‌های مختلف، با میوه تزئین می‌شد و روی یک موز که از طول نصف شده بود، سرو می‌شد. در دستور پخت اصلی از توت‌فرنگی، تمشک و آناناس خرد شده به همراه سیروپ مارشمالو، مغزهای خرد شده و گیلاس سیاه بدون هسته استفاده می‌شد. این دسر به‌طور سنتی در ظرف شیشه‌ای کشیده‌ای به نام «قایق» سرو می‌شود. امروزه از سس مارشمالوی استریکلر دیگر استفاده نمی‌شود. سس‌های سنتی مورد استفاده در بنانا اسپلیت امروزی شامل سس آناناس، توت‌فرنگی و شکلات، خامه فرم گرفته، مغز و گیلاس است. سس کارامل اما یک سس غیرسنتی است
مغز و گیلاس است. سس کارامل اما یک سس غیرسنتی است که در نسخه‌های بعدی بنانا اسپلیت کلاسیک به کار می‌رود. در نسخه‌های دیگر این دسر ممکن است از موز گریل شده، طعم‌های مختلف بستنی مانند نارگیل یا قهوه، یا سس‌هایی مانند کارامل نمکی و باترسکوچ گرم استفاده شود. تاریخچه. در اواسط قرن نوزدهم، با ظهور بستنی‌فروشی‌ها، نوشیدنی‌های سرد و بستنی به عنوان پدیده‌ای جدید مطرح شدند. یک دستور پخت محبوب که در سال ۱۹۰۷ منتشر شد، شامل یک موز نصف شده از طول، دو اسکوپ بستنی در هر انتها و یک قاشق خامه زده شده در وسط به همراه گیلاس
و یک قاشق خامه زده شده در وسط به همراه گیلاس ماراسکینو بود؛ یک انتها با مغزهای مخلوط خرد شده و دیگری با میوه‌های مخلوط خرد شده پوشانده می‌شد. «اسپاتولا سودا واتر گاید» در سال ۱۹۱۹، دستور پخت ۲۵ نوع مختلف بنانا اسپلیت را منتشر کرد. منشأ دقیق بنانا اسپلیت مورد بحث است، اما بیشتر مورخان معتقدند که اولین بار در سال ۱۹۰۴ توسط چشم‌پزشکی به نام دیوید «داک» استریکلر در لاتروب، پنسیلوانیا، ابداع شد. استریکلر با الهام از دسرهای میوه‌ای که در تعطیلات تابستان ۱۹۰۴ در آتلانتیک سیتی دیده بود، سعی کرد چیزی مشابه آن را با