payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است. ببر خالصه در سال ۱۹۷۸ و در پی درگیری با فرقهٔ نیرنکاری‌های سیک شکل گرفت. این گروه در دههٔ ۱۹۸۰ در جریان شورش‌های پنجاب فعال بود و در ژوئن ۱۹۸۵ به شهرت بین‌المللی رسید، زمانی که ۳۲۹ غیرنظامی (که بیشترشان کانادایی بودند) را در پرواز شماره ۱۸۲ خطوط هوایی هند کشت—این حادثه مرگبارترین مورد قتل جمعی در تاریخ کانادا است. همچنین در همان روز، یک بمب‌گذاری نافرجام دیگر در فرودگاه ناریتا در ژاپن که هدف آن یک پرواز دیگر از ایر ایندیا بود، به این گروه نسبت داده شد. نفوذ این سازمان در دههٔ ۱۹۹۰ کاهش یافت، به‌ویژه
نفوذ این سازمان در دههٔ ۱۹۹۰ کاهش یافت، به‌ویژه پس از آنکه چندین تن از رهبران ارشد آن در درگیری با پلیس هند کشته شدند. این سازمان به‌طور رسمی در ایالات متحده، کانادا، بریتانیا، اتحادیه اروپا، ژاپن، مالزی و هند ممنوع و به‌عنوان گروهی تروریستی شناخته شده است.
داولت‌کولوو () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ایشتوگانوو () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
اسلام‌گولوو () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ایتکوچوکوو () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
جنبش ببر اکالی () در سال ۱۹۲۱ از شاخه‌ای از سیک‌های «مسلح» منشعب شد که به دلیل مخالفت با روند مقاومت بدون خشونت در بازپس‌گیری حکومت خالصه در منطقه پنجاب از جنبش اصلی جنبش اکالی جدا شدند. این گروه بر آن بود تا به شیوه‌ای مسلحانه جایگاه سابق حکومت سیک در پنجاب، همانند دورهٔ پیش از امپراتوری سیک، را بازگردانند و همچنین به اصلاح سیستم گردواره و پایان دادن به نفوذ مَهَنت‌ها بپردازند که زیر استعمار بریتانیا تقویت شده بودند. جنبش اکالی در ابتدا به‌منظور صلح‌آمیز به دست گرفتن کنترل گردواره‌ها از مهانت‌های ارثی که
دست گرفتن کنترل گردواره‌ها از مهانت‌های ارثی که به ثروت‌اندوزی متهم بودند شکل گرفت. اکالی‌ها پیمان عدم‌خشونت را رعایت می‌کردند؛ اما در اوایل ۱۹۲۱ در Tarn Taran Sahib و ننکانه صاحب، نیروهای حفاظتی مهانت‌ها به پیروان اکالی حمله کردند. این وقایع به تندروشدن برخی اعضا انجامید و آن‌ها هستهٔ اولیهٔ ببر اکالی را شکل دادند. یکی از نبردهای مهم این جنبش، نبرد بابلی بود. نام «ببر اکالی» ترکیبی از دو واژهٔ پنجابی است: «Babbar» به معنی ببر و «Akali» اشاره به نظم نظامی سیک‌ها—بویژه طبقهٔ نهنگ که تحت رهبری ضدیت‌گرای
سیک‌ها—بویژه طبقهٔ نهنگ که تحت رهبری ضدیت‌گرای بریتانیا، Akali Phula Singh، شناخته می‌شدند. این یگان نظامی ابتدا در سپتامبر ۱۹۲۰ به‌عنوان «Chakravarti Shaheedi Dal» (تیپ شهادت سلطنتی) شکل گرفت و بعدها به جنبش ببر اکالی تبدیل شد. تا سال ۱۹۲۲، اعضایش عملیات نظامی خود را آغاز کرده و به ترور افسران بریتانیایی، خبرچین‌ها، و مقام‌های حکومتی پرداختند. آن‌ها همچنین روزنامه‌ای غیرقانونی منتشر کردند که بهره‌کشی بریتانیا بر هند را افشا می‌کرد. این سازمان در آوریل ۱۹۲۳ توسط بریتانیا غیرقانونی اعلام شد. ببر اکالی با
توسط بریتانیا غیرقانونی اعلام شد. ببر اکالی با بهره‌گیری از نمادگرایی دینی و تأکید بر از دست رفتن اقتدار خالصه پس از جنگ‌های اول و دوم آنگلو-سیک، حمایت مردمی را به دست آورد. اعضایش اکثراً از متفقین جنگ جهانی اول که از دریافت وعده‌های زمین مأیوس شده بودند و اعضای سابق حزب غدار بودند، بودند. بسیاری از آن‌ها در درگیری مستقیم با پلیس کشته شدند و ۶۷ نفر دستگیر، که پنج نفر اعدام، یازده نفر به حبس ابد و سی و هفت نفر به احکام مختلف زندان محکوم شدند. گفته می‌شود که گروه «ببر خالصه» نیز در دهه ۱۹۸۰ با الهام از ببر
گروه «ببر خالصه» نیز در دهه ۱۹۸۰ با الهام از ببر اکالی تأسیس شد، هرچند در بستره‌ای متفاوت و با اهداف متفاوت سیاسی-نظامی.
مه دود شهر نیویورک در سال ۱۹۶۶، یک فاجعه زیست‌محیطی بود که هم‌زمان با تعطیلات آخر هفته روز شکرگزاری آن سال رخ داد. از ۲۳ تا ۲۶ نوامبر، مه‌دود سراسر شهر و مناطق اطراف آن را فرا گرفت و هوای شهر را با سطوح خطرناک چندین آلاینده سمی پر کرد. این سومین مه‌دود بزرگ در شهر نیویورک بود که پس از رویدادهای مشابه در سال‌های ۱۹۵۳ و ۱۹۶۳ اتفاق افتاد. در ۲۳ نوامبر، توده بزرگی از هوای راکد بر فراز ساحل شرقی آمریکا، باعث به دام افتادن آلاینده‌ها در هوای شهر نیویورک شد. به‌مدت سه روز، این شهر در سطح خطرناکی از گاز مونوکسید
سه روز، این شهر در سطح خطرناکی از گاز مونوکسید کربن، دی‌اکسید گوگرد، دود و مه غلیظ فرورفت. آلودگی هوا در منطقه کلان‌شهری نیویورک، از جمله بخش‌هایی از نیوجرسی و کنتیکت، گسترش یافت. تا ۲۵ نوامبر، مه دود به اندازه‌ای شدید شد که رهبران منطقه‌ای «هشدار مرحله اول» را اعلام کردند. در طول این هشدار، رهبران دولت‌های محلی و ایالتی از ساکنان و صنایع خواستند تا داوطلبانه اقداماتی را برای به حداقل رساندن انتشار گازهای گلخانه‌ای انجام دهند. مقامات بهداشتی به افرادی که بیماری تنفسی یا قلبی دارند توصیه کردند که در خانه
بیماری تنفسی یا قلبی دارند توصیه کردند که در خانه بمانند. شهر، زباله‌سوزها را خاموش کرد و این امر مستلزم حمل انبوه زباله به محل‌های دفن زباله بود. یک جبهه هوای سرد در ۲۶ نوامبر مه دود را پراکنده کرد و هشدار پایان یافت. در ماه‌های بعد، محققان پزشکی تأثیر مه دود بر سلامت را بررسی کردند. مقامات شهر در ابتدا مدعی بودند که مه دود باعث مرگ کسی نشده است، اما خیلی زود مشخص شد که مه دود به‌طور قابل توجهی به سلامت عمومی آسیب رسانده است. یک مطالعه منتشر شده در دسامبر ۱۹۶۶ تخمین زد که ۱۰٪ از جمعیت شهر از اثرات نامطلوب
تخمین زد که ۱۰٪ از جمعیت شهر از اثرات نامطلوب سلامتی مانند سوزش چشم، سرفه و مشکلات تنفسی رنج برده‌اند. یک تحلیل آماری که در اکتبر ۱۹۶۷ منتشر شد، نشان داد که احتمالاً ۱۶۸ مورد مرگ ناشی از مه دود بوده است. این مه دود باعث افزایش آگاهی ملی در مورد آلودگی هوا به عنوان یک مشکل جدی برای سلامتی و یک مسئله سیاسی شد. دولت شهر نیویورک قوانین محلی در مورد کنترل آلودگی هوا را به‌روزرسانی کرد. به دنبال این مه دود، رئیس‌جمهور لیندون بی. جانسون و اعضای کنگره برای تصویب قوانین فدرال در مورد تنظیم آلودگی هوا در ایالات
قوانین فدرال در مورد تنظیم آلودگی هوا در ایالات متحده تلاش کردند که به تصویب قانون کیفیت هوا در سال ۱۹۶۷ و قانون هوای پاک در سال ۱۹۷۰ منجر شد. میزان آسیب‌های ناشی از رویدادهای آلودگی بعدی، از جمله اثرات آلودگی ناشی از حملات ۱۱ سپتامبر و حوادث آلودگی در چین بر سلامت، با استناد به مه دود سال ۱۹۶۶ در نیویورک مورد قضاوت قرار گرفته است. پیشینه. مه دود و انواع آن. کلمه " مه‌دود " (ترکیبی از " دود " و " مه ") برای توصیف چندین نوع آلودگی هوا که معمولاً در مناطق شهری و صنعتی یافت می‌شوند، استفاده می‌شود. روش‌های
و صنعتی یافت می‌شوند، استفاده می‌شود. روش‌های مختلفی برای تعریف و دسته‌بندی انواع مه دود وجود دارد، و برخی منابع دو نوع اصلی مه دود را تعریف می‌کنند: مه دودی به سبک «سوپ نخود فرنگی لندن» و مه دودی به سبک «لس‌آنجلس». مه‌دود لندن به ذرات معلق موجود در هوا اشاره دارد (مانند دی‌اکسید گوگرد، دود و دوده) که از منابع صنعتی ثابت، به‌ویژه سوختن زغال‌سنگ در دودکش‌های صنعتی، سرچشمه می‌گیرند و با مه طبیعی ترکیب می‌شوند. مه‌دود لس‌آنجلس، یا مه‌دود فتوشیمیایی، در اثر سوختن نفت خام (و سایر فراورده‌های پتروشیمی) و انتشار
نفت خام (و سایر فراورده‌های پتروشیمی) و انتشار گازهای خروجی، معمولاً از خودروها و کارخانه‌های پتروشیمی به وجود می‌آید. به‌طور دقیق‌تر، مه‌دود فتوشیمیایی حاصل آلاینده‌های «دومین» مانند ازن و اکسیدان‌هاست که زمانی شکل می‌گیرند که هیدروکربن‌ها (یا ترکیب آلی فرار)، منوکسید کربن، اکسیدهای نیتروژن و سایر مواد شیمیایی در حضور نور خورشید با یکدیگر واکنش می‌دهند. مه‌دود فتوشیمیایی در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰، هم‌زمان با فراگیر شدن خودروها و توسعه نیروگاه‌های جدید، در شهرهای مدرن پدیدار شد. مه‌دود لندن و مه‌دود لس‌آنجلس
مدرن پدیدار شد. مه‌دود لندن و مه‌دود لس‌آنجلس به هیچ وجه محدود به شهرهای هم‌نام خود نیستند. این دو نوع مه‌دود در مناطق شهری سراسر جهان یافت می‌شوند و اغلب در یک منطقه به‌صورت ترکیبی و در هم آمیخته دیده می‌شوند. در زمان وقوع مه‌دود سال ۱۹۶۶ — و همچنین طی دو دهه پیش از آن — آلودگی هوای شهر نیویورک ترکیبی از ویژگی‌های مه‌دود لندن و مه‌دود لس‌آنجلس بود. مه‌دود این شهر در آن دوره از ترکیب منابع ثابت، مانند سوزاندن زغال‌سنگ در صنایع، و منابع متحرک، مانند وسایل نقلیه موتوری، پدید می‌آمد. اگرچه مه دود عموماً یک
نقلیه موتوری، پدید می‌آمد. اگرچه مه دود عموماً یک بیماری مزمن است، اما شرایط نامساعد آب و هوایی و آلاینده‌های بیش از حد می‌توانند باعث غلظت شدید مه دود شوند که می‌تواند باعث بیماری حاد و مرگ شود. به دلیل قابلیت مشاهده و کشندگی غیرمعمول، این رویدادهای مه دود شدید اغلب در رسانه‌ها منتشر شده‌اند. در گزارش‌های خبری، مه‌دودهای حاد از نظر تاریخی به عنوان فاجعه یا به‌طور خاص‌تر، فاجعه‌های زیست‌محیطی توصیف شده‌اند. یک «رویداد مه دود» حاد را می‌توان به سادگی «مه دود»، «اپیزود» مه دود یا «مه دود کشنده» (اگر باعث مرگ
«اپیزود» مه دود یا «مه دود کشنده» (اگر باعث مرگ شده باشد یا پتانسیل ایجاد مرگ را داشته باشد) نیز نامید. مه دود در ایالات متحده و شهر نیویورک قبل از سال ۱۹۶۶. حتی قبل از ماجرای مه دود سال ۱۹۶۶، دانشمندان، مقامات شهری و عموم مردم تشخیص داده بودند که شهر نیویورک - و اکثر شهرهای بزرگ دیگر آمریکا - مشکلات جدی آلودگی هوا دارند. طبق مطالعات علمی آن دوره، بیش از ۶۰ منطقه شهری در ایالات متحده از «مشکلات بسیار جدی آلودگی هوا» رنج می‌بردند و «احتمالاً هیچ شهر آمریکایی با بیش از [۵۰٬۰۰۰] نفر جمعیت در تمام طول سال از
با بیش از [۵۰٬۰۰۰] نفر جمعیت در تمام طول سال از هوای پاک برخوردار نیست.» هوا «در بیشتر نیمه شرقی کشور به‌طور مزمن آلوده بود» و آلوده‌ترین مراکز جمعیتی کشور نیویورک، شیکاگو، لس‌آنجلس، سنت لوئیس و فیلادلفیا بودند. طبق گزارش‌ها، آلودگی هوای شهر نیویورک پیش از سال ۱۹۶۶ بدترین وضعیت را در بین تمام شهرهای آمریکا داشت. اگرچه مه دود فتوشیمیایی «همواره خیره‌کننده» لس‌آنجلس مشهودتر، «بدنام‌تر» و مورد توجه عمومی بیشتری بود، اما شهر نیویورک میزان انتشار کل بیشتری داشت و انتشار گازهای گلخانه‌ای آن به نسبت مساحت زمینش
و انتشار گازهای گلخانه‌ای آن به نسبت مساحت زمینش بسیار بیشتر بود. با این حال، چشم‌انداز و آب و هوای اطراف نیویورک به‌طور طبیعی برای گردش جوی مساعد بود، که معمولاً از غلظت بالای مه دود در داخل شهر جلوگیری می‌کرد. به همین دلیل، این مشکل در بیشتر مواقع نامرئی بود. در حالی که لس‌آنجلس توسط کوه‌هایی احاطه شده است که تمایل به به دام انداختن آلاینده‌های هوا دارند، توپوگرافی باز شهر نیویورک و شرایط باد مساعد معمولاً آلاینده‌ها را قبل از اینکه بتوانند مه دود غلیظ تشکیل دهند، پراکنده می‌کنند. اگر شهری با آب و هوا و
دهند، پراکنده می‌کنند. اگر شهری با آب و هوا و چشم‌انداز لس‌آنجلس، میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای بالایی مانند نیویورک اواسط دهه ۱۹۶۰ داشت، تجمع سریع آلاینده‌های موجود در هوا به سرعت آن را غیرقابل سکونت می‌کرد.
کاشالیا () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کلیموفکا () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کوچکار () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کونارفکا () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کورنیفکا () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کیزرای () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
انجمن آمریکایی سازگاری با محیط زیست، گروهی بود که در سال ۱۸۷۱ در شهر نیویورک تأسیس شد و به معرفی گیاهان و جانوران اروپایی به آمریکای شمالی به دلایل اقتصادی و فرهنگی اختصاص داشت. در اساسنامه این گروه توضیح داده شده بود که هدف آن معرفی «گونه‌های خارجی از قلمرو حیوانات و گیاهان است که ممکن است مفید یا جالب باشند.» مانند سایر انجمن‌های سازگاری با محیط، تلاش‌های انجمن سازگاری آمریکا بر تاریخ طبیعی آمریکای شمالی تأثیر گذاشت، به‌ویژه به دلیل موفقیت آن در معرفی گونه‌های مهاجم پرندگان. پیشینه. در سال ۱۸۵۴، توسط
گونه‌های مهاجم پرندگان. پیشینه. در سال ۱۸۵۴، توسط طبیعت‌شناس فرانسوی ایزیدور جفروی سنت هیلر در پاریس تأسیس شد که رساله‌اش در سال 1849 («سازگاری و اهلی‌سازی حیوانات مفید») دولت فرانسه را ترغیب کرده بود که حیوانات خارجی را معرفی کند و در صورت لزوم، به صورت گزینشی پرورش دهد تا هم گوشت و هم آفات را تأمین کند. این گروه الهام‌بخش تشکیل گروه‌های مشابه در سراسر جهان، به ویژه در کشورهایی که توسط اروپایی‌ها استعمار شده بودند، شد. جان مرزلاف، دانشمند حیات وحش، می‌نویسد که انگیزه‌های علاقه‌مندان به سازگاری با محیط در
که انگیزه‌های علاقه‌مندان به سازگاری با محیط در قرن نوزدهم عمدتاً فرهنگی بود: «مهاجران اروپای غربی گونه‌های زیادی را در سراسر جهان معرفی کردند زیرا می‌خواستند پرندگان سرزمین مادری خود را در محیط جدید خود داشته باشند.» تأسیس. حتی قبل از تأسیس انجمن آمریکایی، ساکنان ثروتمند نیویورک و طبیعت‌گرایان عمداً به دنبال معرفی حیوانات خارجی بودند. در سال ۱۸۶۴، مأموران پارک مرکزی، گنجشک‌های جاوا، گنجشک‌های خانگی، گنجشک‌های سهره و توکای سیاه را به پارک معرفی کردند. گزارش شده است که گنجشک‌های اروپایی «به طرز شگفت‌انگیزی
شده است که گنجشک‌های اروپایی «به طرز شگفت‌انگیزی تکثیر شده‌اند». آنها به سرعت به یکی از رایج‌ترین پرندگان در نیویورک تبدیل شدند، هرچند به نظر نمی‌رسید بقیه به این خوبی باشند. پس از تأسیس انجمن، چنین تلاش‌هایی دو چندان شد. در جلسه سالانه این گروه که در سال ۱۸۷۷ در آکواریوم بزرگ نیویورک برگزار شد گزارش شد که رهاسازی ۵۰ جفت چکاوک انگلیسی در پارک مرکزی تنها موفقیت نسبی داشته است، زیرا بیشتر آنها از رودخانه شرقی عبور کرده و در نیوتاون و کانارسی در بروکلین اقامت گزیده‌اند. در این جلسه، به رهاسازی اخیر سارهای
گزیده‌اند. در این جلسه، به رهاسازی اخیر سارهای اروپایی، فنچ‌های ژاپنی و قرقاول‌ها در پارک اشاره شد. جلسه با تصمیم گروه برای معرفی بیشتر چکاوک‌ها، چکاوک‌های آسمانی، سینه سرخ‌های اروپایی و چرخ ریسک‌ها - «پرندگانی که برای کشاورز مفید بودند و به زیبایی بیشه‌ها و مزارع کمک می‌کردند» - در شهر به پایان رسید. اعضای برجسته. تا سال ۱۸۷۷، یوجین شیفلین، داروساز نیویورکی، رئیس انجمن بود. یکی دیگر از اعضای برجسته این انجمن، آلفرد ادواردز، تاجر ثروتمند ابریشم، بود که در اطراف منهتن قفس‌های پرنده می‌ساخت تا به پرورش
در اطراف منهتن قفس‌های پرنده می‌ساخت تا به پرورش گنجشک‌ها کمک کند. برخی از روایت‌ها از تلاش‌های شیفلین ادعا می‌کنند که او تصمیم گرفته بود که به عنوان یک هدف زیبایی‌شناختی، سازمان باید هر گونه پرنده‌ای را که در آثار شاعر ذکر شده است، معرفی کند. با این حال، مورخان متعددی این ادعا را رد کرده‌اند، زیرا هیچ منبع معاصری ادعای ارتباط با شکسپیر را تأیید نمی‌کند. شاعر آمریکایی ویلیام کالن برایانت تلاش‌های شیفلین را تحسین کرد و شعر خود با عنوان "«گنجشک دنیای قدیم»" («یک مهاجر بالدار جای او را گرفته است/با توتون‌ها و
مهاجر بالدار جای او را گرفته است/با توتون‌ها و مردان نژاد سلتی») را پس از گذراندن یک شب با شیفلین، که تازه محموله‌ای از گنجشک‌ها را در حیاط خود رها کرده بود، سرود. خود شیفلین توسط زیست‌شناسان مدرن به عنوان «در بهترین حالت یک فرد عجیب و غریب و در بدترین حالت یک دیوانه» دیده می‌شود. برخورد و سارها. سارها تا اواسط دهه ۱۸۷۰ در ایالات متحده معرفی شده بودند. انجمن آمریکایی سازگاری با محیط زیست، در سال‌های ۱۸۹۰ و ۱۸۹۱، ۱۰۰ سار دیگر به این تعداد اضافه کرد تا اوایل قرن بیست و یکم، بیش از ۲۰۰ میلیون سار اروپایی در
قرن بیست و یکم، بیش از ۲۰۰ میلیون سار اروپایی در سراسر ایالات متحده، مکزیک و کانادا پراکنده شده بودند. مدت‌هاست که تصور می‌شود رقابت تهاجمی آنها برای لانه‌سازی، عامل فروپاشی برخی از جمعیت‌های پرندگان بومی، از جمله پرنده ایالتی نیویورک، یعنی مرغ آبی شرقی، است، اگرچه برخی تحقیقات نشان داده‌اند که این امر بعید است، مگر در مورد ساپساکرها. سار اروپایی به دلیل نقشش در کاهش گونه‌های بومی محلی و خسارات وارده به کشاورزی، در فهرست اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت از ۱۰۰ گونه مهاجم جهان قرار گرفته است. عمدتاً به
از ۱۰۰ گونه مهاجم جهان قرار گرفته است. عمدتاً به دلیل گسترش سار اروپایی، مقاله‌ای در سال ۲۰۰۷ در "روزنامه سانفرانسیسکو کرونیکل" (که معرفی گوزن زرد به ساحل ملی پوینت ریس را به سخره می‌گرفت) این انجمن را «داستان عبرت‌آموز و متعارف آلودگی بیولوژیکی» نامید.
کراسنوگورسکی () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کوتلوبولاتوو () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کوتوشه‌وو () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کوزمینسکویه () یک شهرک در شهرستان ملئوزوفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
جنبش غدر () یا حزب غدر (به انگلیسی: Ghadar Party) یک جنبش سیاسی بین‌المللی در اوایل قرن بیستم بود که توسط مهاجران پنجابی برای سرنگونی حکومت بریتانیا بر هند پایه‌گذاری شد. بسیاری از بنیان‌گذاران و رهبران حزب غدر، از جمله سوهان سینگ باخنا، بعدها به جنبش ببر اکالی پیوستند و در زمینهٔ تدارکات و همچنین انتشار روزنامه، به آن کمک کردند. آغاز این جنبش در میان انقلابیونی بود که در ساحل غربی ایالات متحده آمریکا و کانادا زندگی و کار می‌کردند، و سپس این جنبش به هند و دیگر جوامع مهاجر هندی در سراسر جهان گسترش یافت.
و دیگر جوامع مهاجر هندی در سراسر جهان گسترش یافت. تاریخ رسمی بنیان‌گذاری آن به گردهمایی ۱۵ ژوئیه ۱۹۱۳ در آستوریا، اورگن بازمی‌گردد، و نخستین انشعاب آن در سال ۱۹۱۴ رخ داد: شاخه‌ای با اکثریت سیک‌ها با عنوان «غدر پنجاب آزاد» و شاخه‌ای با اکثریت هندوها با عنوان «غدر هند». مقر اصلی حزب «غدر پنجاب آزاد» و دفتر نشریات ضد استعماری آن در گردوارهٔ استاکتن در ایالت کالیفرنیا بود، و مقر حزب «غدر هند» و روزنامهٔ آن به اوکلند، کالیفرنیا منتقل شد. در جریان جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴، حزب غدر که متشکل از انقلابیون هندی
در سال ۱۹۱۴، حزب غدر که متشکل از انقلابیون هندی بود، با آلمان متحد شد، چرا که هر دو با امپراتوری بریتانیا مخالفت داشتند. آلمان این انقلابیون را متحدان راهبردی خود در برابر بریتانیا می‌دانست. هدف مشترک آن‌ها تضعیف کنترل بریتانیا بر هند از طریق راهبردی چندوجهی بود: تهاجم هماهنگ به هند بریتانیا از مسیر افغانستان، تأمین منابع برای تقویت جنبش استقلال هند، و نشر تبلیغات برای تحریک شورش در میان نیروهای ارتش هند بریتانیا. در پی این برنامه، شماری از اعضای حزب غدر به پنجاب بازگشتند تا انقلابی مسلحانه برای استقلال
به پنجاب بازگشتند تا انقلابی مسلحانه برای استقلال هند را آغاز کنند. این شورش که به نام «شورش غدر» شناخته شد، شامل قاچاق سلاح به هند و تشویق سربازان هندی به شورش علیه بریتانیا بود. این تلاش در نهایت ناکام ماند و در پی دادگاه پرونده توطئه لاهور، ۴۲ تن از شورشیان اعدام شدند. با این‌حال، اعضای غدر بین سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۷ با حمایت آلمان و امپراتوری عثمانی به فعالیت‌های زیرزمینی ضد استعماری ادامه دادند. این دوره با نام «توطئه هندو–آلمانی» شناخته می‌شود و در سال ۱۹۱۷ با یک محاکمه پرآوازه در سان‌فرانسیسکو پایان
۱۹۱۷ با یک محاکمه پرآوازه در سان‌فرانسیسکو پایان یافت. پس از پایان جنگ، حزب غدر در آمریکا دچار دو دستگی شد: شاخه‌ای کمونیست و شاخه‌ای سوسیالیست هندی. این حزب در سال ۱۹۴۸ به‌طور رسمی منحل شد. از چهره‌های برجستهٔ این جنبش می‌توان به ک. بی. منون، سوهان سینگ باخنا، موا سینگ لوپوکه، بهائی پرمانند، ویشنو گانش پینگل، بهاگوان سینگ گیانی، هار دیال، تارک نات داس، بهاگت سینگ تیند، کرتار سینگ سرابها، اودهام سینگ، عبدالحفیظ محمد برکت‌الله، راشبِهاری بوس، ایشَر سینگ گیل و گلاب کور اشاره کرد. ایده‌های شورشی حزب غدر بر
و گلاب کور اشاره کرد. ایده‌های شورشی حزب غدر بر بسیاری از اعضای جنبش استقلال هند که مخالف روش عدم خشونت گاندی بودند تأثیر گذاشت. برای اجرای فعالیت‌های انقلابی دیگر، مکان‌هایی مانند «خانهٔ خادمان هند» در ونکوور و «خانهٔ هند متحد» در سیاتل تأسیس شد. در سال ۱۹۱۴، کاسی رام جوشی از ایالت هاریانا، که یکی از اعضای حزب بود، از آمریکا به هند بازگشت. او در ۱۵ مارس ۱۹۱۵ به‌دست دولت استعماری بریتانیا اعدام شد. هار دیال، یکی از بنیان‌گذاران حزب، در مارس ۱۹۱۹ با انتشار نامه‌ای سرگشاده در روزنامه‌های هند، تمام ارتباط خود
سرگشاده در روزنامه‌های هند، تمام ارتباط خود را با حزب قطع کرد و از دولت بریتانیا درخواست عفو نمود.
انجمن‌های سازگاری، انجمن‌های داوطلبانه‌ای بودند که در قرن‌های نوزدهم و بیستم تأسیس شدند و معرفی گونه‌های غیربومی را در نقاط مختلف جهان تشویق می‌کردند، به این امید که آنها با محیط‌های جدید خود سازگار شوند و سازگار شوند. این جوامع در دوران استعمار شکل گرفتند، زمانی که اروپایی‌ها شروع به اسکان گسترده در مکان‌های ناآشنا کردند. یکی از انگیزه‌های فعالیت‌های انجمن‌های سازگاری این بود که معرفی گونه‌های جدید گیاهی و جانوری (عمدتاً از اروپا) باعث غنی‌سازی گیاهان و جانوران مناطق هدف می‌شد. این جنبش همچنین در پی ایجاد
مناطق هدف می‌شد. این جنبش همچنین در پی ایجاد گیاهان و حیواناتی بود که برای اروپاییان آشنا بودند، در حالی که گیاهان و حیوانات خارجی عجیب و غریب و مفید را نیز به مراکز سکونت اروپاییان می‌آورد. اکنون به‌طور گسترده درک شده است که معرفی گونه‌ها به محیط‌های خارجی اغلب برای گونه‌های بومی و اکوسیستم‌های آنها مضر است. برای مثال، در استرالیا محیط زیست به دلیل چرای بیش از حد خرگوش‌ها به‌طور جدی آسیب دید. در آمریکای شمالی، گنجشک‌های خانگی پرندگان بومی را آواره و کشته‌اند. در نیوزیلند، پستانداران معرفی‌شده مانند
کشته‌اند. در نیوزیلند، پستانداران معرفی‌شده مانند صاریغ‌ها و گربه‌ها به تهدیدی برای گیاهان، پرندگان و مارمولک‌های بومی تبدیل شدند. در سراسر جهان، جمعیت سمندرها توسط عفونت‌های قارچی تهدید می‌شود. در نتیجه، معرفی عمدی گونه‌های جدید اکنون در برخی کشورها غیرقانونی است. آلفرد راسل والاس در مقاله خود در مورد این موضوع در "دایرةالمعارف بریتانیکا"، چاپ یازدهم (۱۹۱۱)، تلاش کرد تا سازگاری را تعریف کند. والاس تلاش کرد این مفهوم را از اصطلاحات دیگری مانند «اهلی‌سازی» و «طبیعی‌سازی» متمایز کند. او خاطرنشان کرد که یک
و «طبیعی‌سازی» متمایز کند. او خاطرنشان کرد که یک حیوان اهلی می‌تواند در محیط‌هایی که توسط انسان‌ها کنترل می‌شوند، زندگی کند. او اظهار داشت که طبیعی‌سازی شامل فرایند خوگیری است که شامل «سازگاری تدریجی» می‌شود. این ایده، حداقل در فرانسه، با لامارکیسم مرتبط بود و والاس خاطرنشان کرد که برخی، مانند چارلز داروین، امکان مجبور کردن حیوانات به سازگاری را انکار می‌کردند. با این حال، والاس خاطرنشان کرد که این احتمال وجود دارد که بین افراد تفاوت‌هایی وجود داشته باشد و بنابراین برخی از آنها بتوانند با محیط‌های جدید
و بنابراین برخی از آنها بتوانند با محیط‌های جدید سازگار شوند. در فرانسه. اولین انجمن سازگاری بود که توسط ایزیدور جفروی سن هیلر در پاریس در ۱۰ مه ۱۸۵۴ تأسیس شد. این موزه اساساً شعبه‌ای از موزه ملی تاریخ طبیعی در پاریس بود و از دیگر کارکنان آن می‌توان به ژان لویی آرمان دو کواترفاژ، آنتوان سزار بکرل و پسرش الکساندر اشاره کرد. سنت هیلر به این ایده لامارکی که انسان‌ها و حیوانات را می‌توان مجبور به سازگاری با محیط‌های جدید کرد، پایبند بود. انجمن فرانسوی شعبه‌ای در الجزایر و همچنین "باغ سازگاری (Jardin d'
در الجزایر و همچنین "باغ سازگاری (Jardin d' Acclimatation)" را در سال ۱۸۶۱ در پاریس تأسیس کرد تا نه تنها حیوانات و گیاهان جدید، بلکه مردمان سرزمین‌های دیگر را نیز به نمایش بگذارد. برای هر کسی که در مستعمرات حیوانات پرورشی ایجاد می‌کرد، جوایزی به شکل مدال در نظر گرفته می‌شد. قوانین این بود که حداقل شش نمونه باید نگهداری شوند و حداقل دو نمونه از آنها در اسارت تولید مثل کنند. پس از مرگ سن-ایلر در سال ۱۸۶۱، ریاست انجمن به ادوارد دروین دو لویس، وزیر امور خارجه ناپلئون سوم، رسید و بسیاری از کارگزاران آن،
خارجه ناپلئون سوم، رسید و بسیاری از کارگزاران آن، دیپلمات‌هایی بودند که با افسران فرانسوی و خارجی در مستعمرات ارتباط برقرار می‌کردند. پیوندهای فرانسه-بریتانیا و همچنین فرانسه-استرالیا در جابجایی گیاهان و حیوانات دخیل بودند. برای مثال، اقاقیای استرالیایی توسط فرانسوی‌ها به الجزایر و توسط بریتانیایی‌ها به آفریقای جنوبی معرفی شدند. فرانسوا لاپورت، طبیعت‌شناس و کنسول در ملبورن، و فردیناند فون مولر از انجمن سازگاری با محیط زیست ویکتوریا، در انتقال بسیاری از گونه‌های گیاهی به خارج از استرالیا نقش داشتند. در برخی
گیاهی به خارج از استرالیا نقش داشتند. در برخی موارد، این حرکات مستقیم نبودند، بلکه از طریق پاریس و کیو انجام می‌شدند. در بریتانیا. انجمن سازگاری بریتانیا از ایده‌ای که توسط مدیریت مجله "فیلد" پیشنهاد شده بود، سرچشمه گرفت. جلسه‌ای در ۲۱ ژانویه ۱۸۵۹ در میخانه لندن در خیابان بیشاپزگیت برگزار شد. ریچارد اوون در صدر میز از جمله شرکت‌کنندگان بود و غذاها شامل یک اردک‌ماهی بزرگ، کبک آمریکایی، یک غاز جوان و یک گاومیش آفریقایی می‌شد. در این جلسه، میچل و دیگران اظهار داشتند که بسیاری از آن حیوانات عجیب و غریب
اظهار داشتند که بسیاری از آن حیوانات عجیب و غریب می‌توانند در طبیعت وحشی بریتانیا زندگی کنند. چند روز بعد، اوون در نامه‌ای به "روزنامه تایمز"، طعم گاو کوهی آفریقایی را ستود و از معرفی حیوانات به طبیعت حمایت کرد. در ۲۶ ژوئن ۱۸۶۰، جلسه دیگری برگزار شد و انجمن هم هوایی رسماً در لندن تأسیس شد. یک سال بعد، دبیر انجمن، فرانک باکلند، طبیعت‌شناس محبوبی که به خاطر ذائقه‌اش به گوشت‌های عجیب و غریب شناخته شده بود، به «موفقیت» انجمن در معرفی طاووس، قرقاول معمولی، قوهای اروپایی، سارها و بزهای کوهی به استرالیا، از طریق
اروپایی، سارها و بزهای کوهی به استرالیا، از طریق تلاش‌های ادوارد ویلسون، اشاره کرد. یکی از حامیان انجمن، بوردت کوتس بود. سایر جوامع مشابه به سرعت در سراسر جهان، به ویژه در مستعمرات اروپایی در قاره آمریکا، استرالیا و نیوزیلند گسترش یافتند. در بسیاری از موارد، آنها هم به عنوان انجمن‌هایی برای مطالعه تاریخ طبیعی و هم برای بهبود میزان موفقیت گونه‌های معرفی شده وجود داشتند. در سال ۱۸۵۰، گنجشک‌های انگلیسی به آمریکا معرفی شدند و یوجین شیفلین در سال ۱۸۹۰ سارها را به آنجا معرفی کرد. استرالیا و نیوزیلند. جذابیت
را به آنجا معرفی کرد. استرالیا و نیوزیلند. جذابیت جوامع سازگاری در مستعمرات، به ویژه استرالیا و نیوزیلند، این باور بود که جانوران محلی به نوعی ناقص یا فقیر هستند. همچنین یک عنصر نوستالژی در تمایل استعمارگران اروپایی برای دیدن گونه‌های آشنا وجود داشت. یک مهاجر استرالیایی، مارتین، در سال ۱۸۳۰ شکایت کرد که " درختان برگ‌های خود را حفظ کرده و پوست خود را در عوض، قوها سیاه‌پوست بودن، عقاب‌ها سفید، زنبورها بدون سوزن بودن، بعضی‌ها پستانداران جیب داشتند، دیگران تخم مرغ گذاشته شده، در تپه‌ها گرم تر بود.. در آنجا بود
گذاشته شده، در تپه‌ها گرم تر بود.. در آنجا بود که تمایل به احساس زمین بیشتر به عنوان انگلستان قوی بود. انجمن اکلیمیتاسیون ویکتوریا در سال ۱۸۶۱ تأسیس شد. جورج بنت در گفتگو با انجمن اشاره کرد که چگونه مهم است که چنین سازمانی داشته باشد که آزمایشات موفق را در خصوص انجام داده بود و نتایج آن با مرگش از دست رفته بود، نقل کرد. طرفدار اصلی واردات و صادرات درختان و گیاهان فردیناند فون مولر بود. همچنین معرفی گونه‌های تجاری یا گونه‌های شکار نیز انجام شد. در بعضی موارد، نتایج فاجعه بار بود، مانند فاجعه اقتصادی و
موارد، نتایج فاجعه بار بود، مانند فاجعه اقتصادی و زیست‌محیطی از طریق معرفی خرگوش به استرالیا یا آپسوم به نیوزیلند. اثرات وحشتناک به سرعت احساس شد و یک قانون آزار خرگوش در سال ۱۸۷۶ در نیوزیلند تصویب شد. بدتر از همه، پیشنهاد شده بود که برای کنترل خرگوش‌ها، گاوها و خرگوشها وارد شوند. علیرغم هشدارهای آلفرد نیوتن و دیگران، شکارچیان معرفی شدند و هربرت گاتری اسمیت آن را به عنوان «محاول اصلاح یک اشتباه با یک جرم» اعلام کرد.