payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آغاز کرد و در زمان توقف بازی گل نهایی را به ثمر رساند تا به تیم کمک کند تا نتیجه ۳–۳ را به دست آورد، پس از اینکه تیم در نیمه اول با نتیجه ۲–۰ پیش بود اما در نیمه دوم ۳ گل متوالی دریافت کرد. کوئزادا در تمام سه بازی مرحله گروهی فیلیپین در جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۲۳ که به میزبانی مشترک استرالیا و نیوزلند برگزار شد، به میدان رفت. اما فیلیپین نتوانست به مرحله حذفی راه یابد، با این حال در این تورنمنت اولین پیروزی خود را در تاریخ جام‌های جهانی فوتبال زنان ثبت کرد.
نارینه گاراگاشیان (؛ ؛ زاده ) شطرنج‌باز و روان‌شناس اهل ارمنستان است که دارنده عنوان استاد بین‌المللی زنان می‌باشد. وی در ۳۰مین دوره المپیاد شطرنج برای ارمنستان به رقابت پرداخت زندگی‌نامه. وی در ۳۰ ژوئن ۱۹۷۱ به دنیا آمد مادر وی نونا گاراگاشیان نیز شطرنج‌باز بوده است و نخستین زن ارمنی بوده است که عنوان داور بین‌المللی فیده را کسب نموده است.
جنیفر "جنی" آن مک‌کینون سیدی-گیبونز (زادهٔ ۱۲ مرداد ۱۳۶۷) یک فضانورد، مهندس و دانشگاهی کانادایی است. آژانس فضایی کانادا (CSA) او کج را به‌عنوان یکی از دو عضو گروه فضانوردان ۲۰۱۷ در کنار جاشوا کاتریک انتخاب کرد. در سال ۲۰۲۳، "CSA" او را به‌عنوان پشتیبان جرمی هانسن برای مأموریت پرواز بر فراز ماه "آرتمیس ۲" منصوب کرد. از زمان اعلام مأموریت "CSA" در سال ۲۰۲۳، او از نام خانوادگی همسرش، جنی گیبونز، استفاده می‌کند. اوایل زندگی و تحصیلات. جنیفر آن مک‌کینون سیدی در ۱۲ مرداد ۱۳۶۷ در کلگری متولد شد. او مدرک کارشناسی
۱۲ مرداد ۱۳۶۷ در کلگری متولد شد. او مدرک کارشناسی مهندسی را با افتخار در مهندسی مکانیک از دانشگاه مک‌گیل دریافت کرد. او در این دانشگاه در همکاری با "CSA" و آزمایشگاه تحقیقات پرواز "شورای ملی تحقیقات کاناداً دربارهٔ انتشار شعله در شرایط ریز گرانش پژوهش کرد. در سال ۲۰۱۵، او مدرک دکتری خود را در مهندسی از کالج جیزز، کمبریج دریافت کرد. پژوهش دکترای او که تحت نظارت پروفسور نونداس ماستوراکوس انجام شد، بر فرآیندهای احتراقی متمرکز بود. فعالیت دانشگاهی. پیش از پیوستن به "CSA"، گیبونز مدرس موتورهای احتراق داخلی در
به "CSA"، گیبونز مدرس موتورهای احتراق داخلی در دانشکده مهندسی دانشگاه کمبریج بود. پژوهش‌های او بر پویایی‌های شعله‌های آشفته و کاهش آلاینده‌ها در سیستم‌های احتراقی متمرکز بود. او همچنین به دانشجویان مقطع کارشناسی و تحصیلات تکمیلی در بخش انرژی، مکانیک سیالات و توربوماشینری در موضوعاتی مانند تولید انرژی، ترمودینامیک و فیزیک شعله تدریس می‌کرد. در سال ۲۰۱۶، گیبونز برنده جایزه «مهندس زن جوان سال» از «مؤسسه مهندسی و فناوری» و همچنین جایزه «مهندس جوان سال» از «آکادمی سلطنتی مهندسی» شد. فعالیت در "CSA". "CSA"
«آکادمی سلطنتی مهندسی» شد. فعالیت در "CSA". "CSA" گیبونز را در سال ۲۰۱۷ در چهارمین دوره جذب فضانوردان خود انتخاب کرد و او به همراه جاشوا کاتریک به گروه فضانوردان ۲۰۱۷ پیوست. او سومین زن فضانورد "CSA" پس از رابرتا بوندار و جولی پایت بود. در ۲۸ سالگی، او جوان‌ترین فضانورد انتخاب‌شده توسط این سازمان شد. در تیر ۱۳۹۶، گیبونز به هوستون نقل مکان کرد تا در «برنامه آموزشی نامزدهای فضانوردی ناسا» در مرکز فضایی جانسون آموزش ببیند. او این دوره را همراه با کلاس فضانوردان ۲۰۱۷ ناسا گذراند. در ۱ آذر ۱۴۰۲، "CSA" طی مراسمی
۲۰۱۷ ناسا گذراند. در ۱ آذر ۱۴۰۲، "CSA" طی مراسمی رسمی اعلام کرد که گیبونز به‌عنوان پشتیبان جرمی هانسن در مأموریت "آرتمیس ۲" خدمت خواهد کرد. این مأموریت که بخشی از برنامه "آرتمیس" ناسا است، قرار است زودتر از فروردین ۱۴۰۵ انجام نشود.
فهرست پستی شاعرانگی دانشگاه بوفالو یکی از قدیمی‌ترین و شناخته‌شده‌ترین فهرست‌های پستی اختصاص‌یافته به بحث در مورد شعر و شعرشناسی معاصر آمریکای شمالی بود. این فهرست در ۸ دسامبر ۱۹۹۳ آغاز شد، هرچند که آرشیو قابل‌دسترس آن فقط شامل پیام‌هایی از اواسط ۱۹۹۴ به بعد است. تعدادی از شاعران و منتقدان تأثیرگذار مرتبط با جنبش‌های مختلف شعر معاصر، از جمله مارجری پرلف و چارلز برنشتاین، از اعضای این فهرست بودند. تخمین‌های مربوط به تعداد اعضای این فهرست متفاوت است، اما حدود ۱۸۰۰ خواننده داشته است. این فهرست در سال ۲۰۱۴
۱۸۰۰ خواننده داشته است. این فهرست در سال ۲۰۱۴ متوقف شد. این فهرست روی سرورهای متعلق به دانشگاه بوفالو اجرا می‌شد و با برنامه تحصیلات تکمیلی این دانشگاه در زمینه شعرشناسی مرتبط بود. این فهرست بسته بود و پیام‌های ارسال‌شده توسط مدیر و ویراستار، ایمی کینگ، انتخاب می‌شدند. این فهرست در طول سال‌ها دستخوش جنجال‌های متعددی شد. در سال ۱۹۹۹، برنشتاین این فهرست را به‌طور موقت تعطیل کرد که ظاهراً به دلیل تعداد زیاد پیام‌های ارسال‌شده توسط یکی از مشترکان، هنری گولد، بود، که خود او این ادعا را رد کرد. این فهرست بعداً
که خود او این ادعا را رد کرد. این فهرست بعداً دوباره فعال شد. این فهرست دارای میزان کمی نظارت توسط مدیران فهرست بود و بیشتر پیام‌ها «از پیش تأیید شده» بودند؛ قوانین جدید فهرست همچنین بیان می‌کردند که: «ما به‌طور کلی ارسال آثار خلاقانه‌ای که مستقیماً به بحث درباره مسائل شعرشناسی در فهرست مربوط نباشند را نمی‌پذیریم. فهرست شعرشناسی محلی برای ارسال شعرهای مستقل شخصی یا یادداشت‌های روزانه نیست. با این حال، ویراستار فهرست ممکن است گه‌گاهی شعرهایی را برای انتشار در فهرست درخواست کند یا تأیید نماید.» در روزهای
در فهرست درخواست کند یا تأیید نماید.» در روزهای اولیه این فهرست، عضویت، بحث‌های فهرست و حتی وجود خود فهرست خصوصی نگه داشته می‌شد و اعضا ملزم بودند که محتوای پیام‌های فهرست یا خود فهرست را با «بیگانگان» در میان نگذارند. افرادی که می‌خواستند به فهرست بپیوندند باید یک «بیانیه شخصی» کوتاه ارائه می‌دادند تا تأیید شوند. همچنین «نام واقعی» موردنیاز بود. این الزامات در سال‌های بعد کاهش یافت. در سال ۲۰۰۱، این فهرست به‌عنوان بستر اصلی یک اعتراض علیه انتصاب بیلی کالینز به عنوان مشاور شعر کتابخانه کنگره مورد استفاده
به عنوان مشاور شعر کتابخانه کنگره مورد استفاده قرار گرفت. اعضای فهرست در انتخاب یک «ضد-ملی‌سرای» که توسط رابرت آرشامبو سازماندهی شده بود، شرکت کردند. آنزلم هولو به این سمت افتخاری انتخاب شد.
مصطفی تقی‌زاده (زادهٔ ۱۴ شهریور ۱۳۶۴) کارگردان، نویسنده و بازیگر ایرانی است. او فارغ‌التحصیل رشتهٔ سینما در مقطع لیسانس است. او کارگردانی را با فیلم "زرد" (۱۳۹۵) آغاز کرد‌. او در سال ۱۳۹۶، جایزهٔ داوران از بیستمین جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم شانگهای را دریافت کرد. از معروف‌ترین آثار او می‌توان به سریال "حرفه‌ای" (۱۴۰۰) و "جان‌سخت" (۱۴۰۳) اشاره کرد. زندگی. مصطفی تقی‌زاده در ۱۴ شهریور ۱۳۶۴ در تهران متولد شد. برادر او مرتضی تقی‌زاده است.
سال بین‌المللی زنان (IWY) نامی بود که به سال ۱۹۷۵ توسط سازمان ملل متحد داده شد. از آن زمان، روز ۸ مارس به عنوان روز بین‌المللی زنان جشن گرفته می‌شود و دهه سازمان ملل برای زنان از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۵ نیز تأسیس شد. تاریخچه. این موضوع از نیویورک سیتی در تاریخ ۸ مارس ۱۸۵۷ آغاز شد، زمانی که کارگران زن صنایع نساجی در اعتراض به شرایط کاری ناعادلانه و حقوق نابرابر برای زنان دست به راهپیمایی زدند. این یکی از اولین اعتصابات سازمان‌یافته توسط زنان شاغل بود که طی آن خواستار کاهش ساعت کار و دستمزدهای مناسب شدند. پس از
کاهش ساعت کار و دستمزدهای مناسب شدند. پس از سال‌ها کار توسط کمیسیون وضعیت زنان سازمان ملل متحد (CSW) برای تصویب اعلامیه‌ای به منظور حذف تبعیض علیه زنان، در سال ۱۹۶۵، CSW به‌طور جدی‌تری برای تصویب اعلامیه‌ای برای تأمین حقوق بشر زنان آغاز به کار کرد. پس از جمع‌آوری پاسخ‌هایی که مسائل مختلفی چون آموزش، اشتغال، ارث، اصلاحات کیفری و سایر مسائل را از بازیگران دولتی، نمایندگان سازمان‌های غیردولتی و کارکنان سازمان ملل شامل می‌شد، نمایندگان CSW اعلامیه اعلامیه حذف تبعیض علیه زنان (DEDAW) را تدوین کردند که در ۷
تبعیض علیه زنان (DEDAW) را تدوین کردند که در ۷ نوامبر ۱۹۶۷ توسط مجمع عمومی تصویب شد. هنگامی که حمایت برای این اعلامیه جلب شد، گام بعدی آماده‌سازی آن برای تبدیل شدن به کنوانسیون بود. گرچه تأخیرهایی وجود داشت، تا سال ۱۹۷۲، زمانی که کنگره ایالات متحده عنوان ۹ را تصویب کرد که تبعیض را در آموزش برای هر مؤسسه‌ای که از بودجه فدرال دریافت می‌کند حذف می‌کرد، امید به تصویب این اعلامیه شدت گرفت. در همین حین، اعضای فدراسیون بین‌المللی زنان دموکراتیک (WIDF) مدت‌ها بود که خواهان برگزاری سال بین‌المللی زنان و کنفرانسی
که خواهان برگزاری سال بین‌المللی زنان و کنفرانسی برای رسیدگی به نابرابری‌های زنان بودند. از آنجا که WIDF به عنوان ناظر و نه عضو کمیسیون وضعیت زنان شناخته می‌شد، نمی‌توانستند مستقیماً این رویداد را پیشنهاد دهند، اما پیشنهادی را تهیه کردند. آنها توانستند نماینده رومانی در CSW را برای ارائه پیشنهاد خود متقاعد کنند که از سوی فنلاند نیز حمایت شد. در نهایت، CSW این پیشنهاد را تصویب کرده و به مجمع عمومی ارسال کرد که در ۱۸ دسامبر ۱۹۷۲ سال ۱۹۷۵ را به عنوان سال بین‌المللی زنان اعلام کرد. این تاریخ اهمیت داشت زیرا
زنان اعلام کرد. این تاریخ اهمیت داشت زیرا قرار بود در سالگرد سی‌امین سال تأسیس سازمان ملل متحد برگزار شود. با این حال، در سازماندهی کنفرانس چالش‌هایی وجود داشت. ابتدا، زنان شوروی درخواست برگزاری کنفرانس را رد کردند و فیلیباسازی مذاکرات را آغاز کردند و ترجیح دادند که کنفرانسی مستقل در برلین شرقی برگزار کنند که از ساختار سازمان ملل پیروی نکند. به عنوان بخشی از سیاست‌های جنگ سرد، ایالات متحده پیشنهاد کرد که کنفرانس باید محدود به زنان نباشد بلکه باید بی‌طرفانه از نظر جنسیت باشد، زیرا کنفرانس زنان به تنهایی جدی
نظر جنسیت باشد، زیرا کنفرانس زنان به تنهایی جدی گرفته نمی‌شد. سرانجام، مکزیکو سیتی توافق کرد که میزبان کنفرانس باشد و CSW آغاز به آماده‌سازی «ماشین‌آلات» لازم برای تأمین تصویب DEDAW کرد. هلووی سیپلا به عنوان معاون دبیرکل امور اجتماعی و بشردوستانه انتخاب شد و مسئول سازماندهی رویدادهای سال قرار گرفت. بین‌المللی. استرالیا. یک کنفرانس تحت عنوان «زنان و سیاست» در سپتامبر برگزار شد، که ۷۰۰ زن در آن شرکت کردند. کانادا. رویدادهای سال زنان بین‌المللی در کانادا به‌طور کلی آگاهی زنان کانادایی و همچنین عموم مردم را در
کلی آگاهی زنان کانادایی و همچنین عموم مردم را در مورد مسائل و دستاوردهای زنان افزایش داد. این رویدادها باعث تأسیس انجمن زنان و قانون انتاریو و اتحادیه خدمات، دفتر و کارگران خرده‌فروشی کانادا (SORWUC) شد و بودجه‌ای برای بسیاری فراهم کرد تا در فعالیت‌های آموزشی و هنری شرکت کنند که هدف آن‌ها ارائه دیدگاه‌های زنان بود. یکی از این تلاش‌ها، یک طومار به هیئت ملی فیلم کانادا بود که منجر به ایجاد استودیوی D شد. دانشگاه گوئلف در سپتامبر کنفرانسی را به نلی مک‌کلان و مسائلی که برای او مهم بود اختصاص داد. نیوزیلند. در
که برای او مهم بود اختصاص داد. نیوزیلند. در ژوئن، یک کنوانسیون زنان متحد در ولینگتون برگزار شد. ایالات متحده. رویدادهای حمایت از IWY در سراسر ایالات متحده توسط سازمان‌های خصوصی و NGOs برگزار شد، مانند رویدادهایی که در کانکتیکات در تاریخ ۱۱–۱۲ ژوئن ۱۹۷۷ و «کنگره کلان‌شهر کلیولند»، در اکتبر برگزار شد. یکی از مهم‌ترین رویدادهای ایالات متحده، که توسط دولت ایالات متحده تأمین مالی شد، در هوستون، تگزاس برگزار شد و اگرچه به عنوان یک رویداد IWY برنامه‌ریزی شده بود، در سال ۱۹۷۷ برگزار شد. کنفرانس ملی زنان ۱۹۷۷ شامل
در سال ۱۹۷۷ برگزار شد. کنفرانس ملی زنان ۱۹۷۷ شامل زنانی از هر ایالت در ایالات متحده بود و یک برنامه ملی عمل را توسعه داد که بسیاری از نکات برنامه جهانی عمل را منعطف کرد. هند. نخست‌وزیر هند ایندیرا گاندی روز ملی زنان و رویداد سال زنان بین‌المللی را که به‌طور مشترک توسط ۵۰ سازمان زنان در ورزشگاه سرپوشیده NDMC دهلی نو در هند برگزار شد، در باسانت پنجمی، یکشنبه ۱۶ فوریه ۱۹۷۵ افتتاح کرد. نتایج. در نتیجه تمرکز بین‌المللی بر زنان در سال ۱۹۷۵، تعدادی از نهادها تأسیس شدند: نماد. IWY همچنین نماد «کبوتر» را معرفی کرد
شدند: نماد. IWY همچنین نماد «کبوتر» را معرفی کرد که توسط IWY, CEDAW و UNIFIL استفاده می‌شود. این نماد که یک کبوتر است که با نماد زن و علامت مساوات تقاطع می‌کند، توسط طراح گرافیک ۲۷ ساله نیویورک، والری پتیس اهدا شد. این نماد همچنان نماد رسمی UN Women است و در جشن‌های روز جهانی زن تا به امروز استفاده می‌شود. و در جشن‌های روز جهانی زن تا به امروز استفاده می‌شود.
گروه بحث دربارهٔ شعر زنان که به نام ووم‌پو شناخته می‌شود، یک گروه بحث بین‌المللی است که به بحث دربارهٔ شعر زنان اختصاص دارد. ووم‌پو در دسامبر ۱۹۹۷ توسط شاعر آنی فینچ تأسیس شد. این گروه بحث پس از میزبانی در دانشگاه میامی، دانشگاه جنوبی مین و کالج ناسو، در حال حاضر بر روی گوگل گروپس میزبانی می‌شود. بیشتر اعضای آن شاعرانی از ایالات متحده آمریکا، بریتانیا، استرالیا و نیوزیلند هستند. بحث‌های این منجر به برگزاری نشست‌های علمی، خوانش‌های شعر، همکاری‌های شعری، گروه بحثهای منشعب مانند فهرست مام‌پو، چاپ مقالاتی در
بحثهای منشعب مانند فهرست مام‌پو، چاپ مقالاتی در نشریاتی مانند یک تاج سونت در مجله "Prairie Schooner" در سال ۲۰۰۷ و همچنین انتشار یک مجموعه شعر با عنوان «نامه‌هایی به جهان: شعرهایی از فهرست‌سرو ووم‌پو» در سال ۲۰۰۸ توسط انتشارات رد هن شده است. تاریخچه. در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۶، آنی فینچ از تأسیس ووم‌پو به عنوان پاسخی به سرکوب صدای زنان در سایر گروه بحثهای شعری، از جمله فهرست "شعر معاصر آمریکا" و فهرست پستی شاعرانگی دانشگاه بوفالو در سال ۱۹۹۷ یاد می‌کند. فینچ می‌گوید: «در ۱۸ دسامبر، آن‌قدر ناامید شدم که
فینچ می‌گوید: «در ۱۸ دسامبر، آن‌قدر ناامید شدم که تقریباً به‌طور ناگهانی، مجوز استفاده از سرور دانشگاه میامی را گرفتم و ووم‌پو را با ارسال ایمیلی به چند دوست… و برخی زنانی که نمی‌شناختم اما متوجه شده بودم که تلاش می‌کنند نظرات هوشمندانه‌شان را در گروه بحثهای مردسالار مطرح کنند، آغاز کردم.» از نخستین مشترکان این فهرست می‌توان به وندی بتین، کاترین دیلی، مریلین هکر، فریده حسن‌زاده، آلیسون جوزف، ریچل لودن، گوین مک‌وی، مریلین نلسون، جودیت روئیتمن، سوزان شولتز، کاترین وارنس و الیزابت والدنر اشاره کرد. فینچ در
کاترین وارنس و الیزابت والدنر اشاره کرد. فینچ در سال‌های نخستین، یک تسهیل‌گر بسیار فعال و پیگیر در شکل‌گیری فرهنگ این گروه بحث بود، به‌ویژه در پنج یا شش سال اول. یکی از چالش‌های اولیه این بود که آیا مردان نیز می‌توانند در این گروه بحث حضور داشته باشند یا خیر، که پس از بحث‌های گسترده، با اجماع عمومی پاسخ «بله» داده شد. این گروه بحث در سال ۲۰۰۴، همراه با فینچ، از دانشگاه میامی به دانشگاه جنوبی مین منتقل شد و در سال ۲۰۰۸، آنی فینچ از شاعر امی کینگ خواست که مدیریت آن را بر عهده بگیرد. چند سال بعد، کینگ مدیریت
آن را بر عهده بگیرد. چند سال بعد، کینگ مدیریت آن را به کریستینا ام. راو سپرد. بیستمین سالگرد تأسیس ووم‌پو در ۲۲ مهٔ ۲۰۱۸ با برگزاری نشستی در کنفرانس "Poetry by the Sea" گرامی داشته شد. این نشست که توسط امی کینگ، تسهیل‌گر فهرست، اداره شد، شامل سخنرانی باربارا کروکر، آنی فینچ (بنیان‌گذار فهرست) و آلیسون جوزف بود و بسیاری از اعضای ووم‌پو نیز در میان حضار حضور داشتند. اعضا. برخی از اعضای برجسته ووم‌پو شامل شاعران ساندرا بیزلی، مارگو بردشفسکی، چانا بلاخ، آلیسون هج کوک، مارتا کالینز، شارون دوبیاگو، آنی فینچ، آن
هج کوک، مارتا کالینز، شارون دوبیاگو، آنی فینچ، آن فیشر-ویرث، دیزی فرید، کیت گیل، دانیلا جوسیفی، آریل گرینبرگ، گابریل گادینگ، آر. اس. گوین، آلیسون جوزف، مریلین هکر، فریده حسن‌زاده، الوئیس کلاین هیلی، جولی کین، امی کینگ، اورسولا لو گویین، جفری لوین، مریلین نلسون، مندی اوبادیکه، آلیشیا استرایکر، کاتا پولیت، مالی پیکاک، میرا روزنتال، متا سما، راتی ساکسنا، سوزان ام. شولتز، پگی شوماکر، اوی شوکلی، ران سیلیمان، پاتریشیا اسمیت، استفانی استریکلند، لزلی ویلر و ریچل زوکر بوده‌اند. فرهنگ. ووم‌پو یک جامعه نزدیک با
زوکر بوده‌اند. فرهنگ. ووم‌پو یک جامعه نزدیک با سنت‌های دیرینه و منحصربه‌فردی است، از جمله خطاب دوستانه اعضا به‌عنوان «ووم‌پونی‌ها» و برگزاری صبحانه سالانه در روز جمعه در کنفرانس برنامه نویسندگان وابسته. چندین خبرنامه هفتگی که به‌صورت داوطلبانه اداره می‌شوند، از ارسال مطالب تبلیغاتی و پیام‌های تبریک در فهرست جلوگیری می‌کنند تا بحث‌ها به‌طور متمرکز بر شعر باقی بمانند.
کد دختران سیاه پوست سازمانی غیرانتفاعی است که بر جذب دختران آفریقایی-آمریکایی و سایر جوانان رنگین‌پوست به آموزش برنامه‌نویسی کامپیوتر تمرکز دارد تا حرفه‌های آنها در زمینه فناوری پرورش یابد. این سازمان آموزش برنامه‌نویسی کامپیوتر و کدنویسی، همچنین ساخت وب‌سایت، ربات و برنامه‌های موبایل را ارائه می‌دهد و هدف آن این است که تا سال ۲۰۴۰، یک میلیون دختر را در صنعت فناوری جای دهد. کیمبرلی برایانت، یک مهندس الکترونیک که بیش از ۲۰ سال در بیوتکنولوژی فعالیت کرده بود، در سال ۲۰۱۱ سازمان Black Girls Code را تأسیس کرد
در سال ۲۰۱۱ سازمان Black Girls Code را تأسیس کرد تا نابرابری نمایندگی دختران آفریقایی-آمریکایی و زنان در مشاغل فناوری را اصلاح کند. در اکتبر ۲۰۲۳، کریستینا جونز به‌عنوان مدیرعامل منصوب شد؛ او پیش از این یک مدیر اجرایی در Salesforce بود. برنامه‌ها. سازمان که مقر آن در اوکلند، کالیفرنیا قرار دارد، تا اوت ۲۰۱۳ به ۲٬۰۰۰ شرکت‌کننده رسید و در هفت ایالت در سراسر ایالات متحده و همچنین در ژوهانسبورگ، آفریقای جنوبی فعالیت می‌کند. تا دسامبر ۲۰۱۹، BGC دارای ۱۵ شعبه بود. BGC از شبکه‌ای از داوطلبان برای طراحی و برگزاری
BGC از شبکه‌ای از داوطلبان برای طراحی و برگزاری کلاس‌های کارگاه استفاده می‌کند. این حرفه‌ای‌های فناوری اطلاعات به شرکت‌کنندگان مهارت‌هایی در توسعه وب، اپلیکیشن، و بازی؛ هوش مصنوعی؛ کدنویسی هنر و موسیقی؛ زبان‌های کدنویسی (مانند HTML/CSS, JavaScript, Python)؛ کدنویسی مبتنی بر بلوک؛ و محیط‌های توسعه یکپارچه (مانند Scratch, p5.js, MIT App Inventor, Repl.it, EarSketch) آموزش می‌دهند. در سال ۲۰۲۳، BGC به همراه GoldieBlox، سری ویدئویی آموزش کدنویسی به نام CODE Along را راه‌اندازی کرد. تاریخچه. تأسیس. برایانت از
را راه‌اندازی کرد. تاریخچه. تأسیس. برایانت از تجربه دختر گیمری خود، کای، که در یک کمپ تابستانی رایانه‌ای شرکت کرده بود و از آن ناامید شده بود، الهام گرفت. دختر او یکی از چند دختر حاضر در کمپ بود و تنها دختر آفریقایی-آمریکایی حاضر بود. او همچنین متوجه شد که پسران در کمپ توجه بیشتری از سوی مشاوران دریافت می‌کنند نسبت به دختران معدودی که حضور دارند. در مصاحبه‌ای با Ebony", برایانت گفت: «می‌خواستم راهی پیدا کنم تا دخترم را به سمت یک خلاق دیجیتال تبدیل کنم نه فقط مصرف‌کننده، و برنامه‌های دیگری پیدا نکردم که به
مصرف‌کننده، و برنامه‌های دیگری پیدا نکردم که به دخترانی مانند او از جوامع کمتر نمایندگی شده هدف قرار داده شده باشد.» در سال ۲۰۱۱، برایانت توانست همکاران خود از Genentech را متقاعد کند که یک برنامه آموزشی شش‌هفته‌ای برای دختران رنگین‌پوست طراحی کنند. اولین دوره آموزشی او در زیرزمین یک مؤسسه آماده‌سازی دانشگاهی برگزار شد و دوازده دختر از جمله دختر او در آن شرکت کردند. در ژانویه ۲۰۱۲، یک شرکت مشاوره فناوری به نام ThoughtWorks در ابتکار برایانت سرمایه‌گذاری کرد و فضا و منابع لازم را فراهم کرد. انتقال رهبری.
و فضا و منابع لازم را فراهم کرد. انتقال رهبری. برایانت در سال ۲۰۲۱ پس از شکایت‌هایی که به رفتار او مربوط می‌شد از رهبری سازمان برکنار شد. سپس سازمان از برایانت به دلیل «دزدیدن» وب‌سایت خود شکایت کرد، در حالی که او نیز شکایت فدرال علیه اعضای هیئت مدیره به اتهام افترا، تلافی و اخراج ناعادلانه از سمت مدیرعاملی تنظیم کرد. در اکتبر ۲۰۲۳، هیئت مدیره Black Girls Code کریستینا جونز را به‌عنوان مدیرعامل جدید خود منصوب کرد. جوایز و کمک‌های مالی. BGC در ژانویه ۲۰۱۴ یک کمک مالی ۵۰٬۰۰۰ دلاری از Microsoft's Azure
یک کمک مالی ۵۰٬۰۰۰ دلاری از Microsoft's Azure development (AzureDev) دریافت کرد. برایانت همچنین در نوامبر ۲۰۱۴ "Standing O-vation" را از Oprah Winfrey و Toyota دریافت کرد. در آگوست ۲۰۱۵، برایانت از دریافت کمک مالی ۱۲۵٬۰۰۰ دلاری از برنامه اشتراک‌سواری Uber خودداری کرد و آن را بی‌صمیمانه و «محرک روابط عمومی» خواند. او همچنین از Uber انتقاد کرد که به Girls Who Code مبلغ ۱٫۲ میلیون دلار کمک کرده است که تقریباً ده برابر بیشتر است. در فوریه ۲۰۱۸، BGC اعلام کرد که همکاری با رقیب Uber, Lyft، را به‌عنوان بخشی از
که همکاری با رقیب Uber, Lyft، را به‌عنوان بخشی از برنامه Round Up &amp; Donate آغاز کرده است.
مریلین هکر (زادهٔ ۲۷ نوامبر ۱۹۴۲) یک شاعر، مترجم و منتقد آمریکایی است. او استاد بازنشستهٔ زبان انگلیسی در کالج شهری نیویورک است. کتاب‌های شعر او شامل "قطعهٔ ارائه" (۱۹۷۴)، که برندهٔ جایزه ملی کتاب شد، "عشق، مرگ و تغییر فصل‌ها" (۱۹۸۶) و "بازگشت به رودخانه" (۱۹۹۰) هستند. در سال ۲۰۰۳، هکر برندهٔ جایزه ترجمه ویلیس بارنستون شد. در سال ۲۰۰۹، او برندهٔ جایزه پن برای شعر در ترجمه برای کتاب "پادشاه صد سوارکار" اثر ماری اتین شد، که همچنین اولین جایزهٔ ترجمه رابرت فاگلز از مجموعه ملی شعر را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۰، او
از مجموعه ملی شعر را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۰، او جایزه پن‌وولکر برای شعر را دریافت کرد. او در سال ۲۰۱۳ برای جایزه پن برای شعر در ترجمه به‌خاطر ترجمهٔ "داستان‌های یک سر بریده" اثر راشیدا مدنی نامزد شد. اوایل زندگی و تحصیلات. هکر در برانکس، نیویورک، به‌عنوان تنها فرزند والدین مهاجر یهودی به دنیا آمد و بزرگ شد. پدرش مشاور مدیریت و مادرش معلم بود. هکر در دبیرستان علوم برانکس تحصیل کرد، جایی که با همسر آینده‌اش، ساموئل آر. دلانی، که بعدها نویسندهٔ مشهور علمی-تخیلی شد، آشنا شد. او در سن پانزده سالگی وارد دانشگاه
شد، آشنا شد. او در سن پانزده سالگی وارد دانشگاه نیویورک شد (کارشناسی، ۱۹۶۴). سه سال بعد، هکر و دلانی از نیویورک به دیترویت، میشیگان رفتند و ازدواج کردند. در "حرکت نور در آب"، دلانی گفت که آن‌ها در دیترویت ازدواج کردند زیرا قوانین سن رضایت و همچنین نژاد آن‌ها مانع ازدواج در بسیاری از ایالت‌های آمریکا می‌شد: «تنها دو ایالت در کشور وجود داشت که ما می‌توانستیم به‌طور قانونی ازدواج کنیم. نزدیک‌ترین آن‌ها میشیگان بود.» آن‌ها در ایست ویلیج، منهتن نیویورک ساکن شدند. دخترشان، ایوا هکر-دلانی، در سال ۱۹۷۴ به دنیا
دخترشان، ایوا هکر-دلانی، در سال ۱۹۷۴ به دنیا آمد. هکر و دلانی پس از سال‌ها جدایی، در سال ۱۹۸۰ از یکدیگر طلاق گرفتند، اما همچنان دوست باقی ماندند. هکر خود را همجنس‌گرا معرفی کرده است، و دلانی نیز از دوران نوجوانی خود را یک مرد همجنس‌گرا معرفی کرده است. در دههٔ ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، هکر عمدتاً در حوزهٔ ویراستاری تجاری فعالیت داشت. او در سال ۱۹۶۴ با مدرک کارشناسی زبان‌های رمانس فارغ‌التحصیل شد. حرفه. نخستین انتشار هکر در "دانشگاه کرنل" در مجله "اپوچ" بود. پس از نقل‌مکان به لندن در سال ۱۹۷۰، او از طریق صفحات "مجله
به لندن در سال ۱۹۷۰، او از طریق صفحات "مجله لندن" و امبیت مخاطبانی پیدا کرد. او و همسرش مجله "کوآرک: فصلنامه‌ای از داستان‌های گمانه‌زن" را ویرایش کردند (۴ شماره؛ ۱۹۷۰–۷۱). نخستین کار قابل‌توجه او زمانی بود که ریچارد هاوارد، سردبیر وقت "نیو آمریکن ریویو"، سه شعر از هکر را برای انتشار پذیرفت. در سال ۱۹۷۴، زمانی که ۳۱ ساله بود، "قطعه‌ای برای ارائه" توسط انتشارات "وایکینگ پرس" منتشر شد. این کتاب یک انتخاب شعر لامونت از آکادمی شاعران آمریکا بود و جایزه ملی کتاب برای شعر را دریافت کرد. مجموعه "شماره‌های زمستان"
برای شعر را دریافت کرد. مجموعه "شماره‌های زمستان" که به از دست دادن بسیاری از دوستانش به دلیل ایدز و مبارزه شخصی او با سرطان پستان می‌پردازد، برنده جایزه ادبی لامبدا و جایزه لنور مارشال از "نیشن" شد. مجموعه "اشعار برگزیده ۱۹۶۵–۱۹۹۰" در سال ۱۹۹۶ جایزه شاعران را دریافت کرد و "میدان‌ها و حیاط‌ها" برنده جایزه آدری لرد در سال ۲۰۰۱ شد. او در سال ۲۰۰۴ جایزه‌ای در ادبیات از آکادمی هنرها و ادبیات آمریکا دریافت کرد. هکر غالباً در شعرهایش از قالب‌های سخت‌گیرانه شعری استفاده می‌کند؛ به‌عنوان مثال، در "عشق، مرگ و تغییر
می‌کند؛ به‌عنوان مثال، در "عشق، مرگ و تغییر فصول" که یک رمان منظوم در قالب سونت است. او همچنین به‌عنوان استادی در قالب‌های فرانسوی مانند روندو و ویلنل شناخته می‌شود. در سال ۱۹۹۰، او نخستین سردبیر تمام‌وقت "کنیون ریویو" شد، سمتی که تا سال ۱۹۹۴ در اختیار داشت. گفته شده که او دامنه این فصل‌نامه را گسترش داد تا دیدگاه‌های اقلیت‌ها و گروه‌های حاشیه‌نشین بیشتری را در بر بگیرد. در مقاله‌ای در سال ۲۰۰۵ درباره موضوع غذا و نوشیدنی در اشعار هکر، پژوهشگر ماری بیگز آثار او را به سه مضمون متناقض اما درهم‌تنیده تقسیم
او را به سه مضمون متناقض اما درهم‌تنیده تقسیم می‌کند: (۱) عشق و سکس؛ (۲) سفر، تبعید، دیاسپورا—در تقابل با خانواده، اجتماع، و خانه؛ و (۳) ارتباط جاودانه و، از نظر او، همواره مثبت زنان با مراقبت و خانه‌داری در وسیع‌ترین مفهوم آن. هکر از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۴ یکی از اعضای هیئت صدراعظمی آکادمی شاعران آمریکا بود. هکر در نیویورک و پاریس زندگی می‌کند و از تدریس در کالج شهر نیویورک و مرکز تحصیلات تکمیلی دانشگاه شهری نیویورک بازنشسته شده است. یکی از اشعار هکر در کتاب "صبحانه‌ای بهشتی"، خاطرات ساموئل دلانی از یک کمون در
بهشتی"، خاطرات ساموئل دلانی از یک کمون در دهکده گرینویچ در سال ۱۹۶۷ بازنشر شده است. همچنین، در زندگی‌نامه او "حرکت نور در آب" و در مجموعه خاطراتش "دفاتر خاطرات ساموئل آر. دلانی: در جستجوی سکوت" (جلد ۱، ۱۹۵۷–۱۹۶۹)، ویرایش شده توسط کنت آر. جیمز (انتشارات دانشگاه وسلیان، ۲۰۱۷) به هکر اشاره شده است. هکر در سال ۲۰۱۲ یکی از داوران جایزه بقراط برای شعر و پزشکی بود. در سال ۲۰۱۳، به تالار مشاهیر نویسندگان نیویورک راه یافت. در سال ۲۰۱۴، او اثری مشترک با شاعر فلسطینی-آمریکایی، دیما شهّابی، در قالب یک رنکای ژاپنی
دیما شهّابی، در قالب یک رنکای ژاپنی منتشر کرد. این کتاب با نام "دیاسپو/رنکا: همکاری در رنکای متناوب" به سفر احساسی زندگی در تبعید می‌پردازد.&lt;ref name="Diaspo/Renga"&gt;&lt;/ref&gt; در نقدی بر مجموعه "آینه‌ای غریب" (۲۰۱۵)، کارول موسک-دوک اظهار داشت که هکر هنوز به‌عنوان یکی از نوآورترین شاعران امروز، آن‌گونه که شایسته است، شناخته نشده است. در نقدی ستایش‌آمیز بر مجموعه "نشان‌ها" (۲۰۱۹)، ای. ام. جاستر نوشت که هیچ شاعری که به زبان انگلیسی می‌نویسد، بیش از مرلین هکر مستحق دریافت جایزه نوبل ادبیات نیست.
کانستنس تیپر (متولد ۱۶ فوریه ۱۸۹۴ – ۱۴ دسامبر ۱۹۹۵) یک متالورژیست و بلورشناس انگلیسی بود. او تحقیقات زیادی در زمینه شکست شکننده و انتقال شکنندگی-پلاستیکی فلزات مورد استفاده در ساخت کشتی‌های جنگی انجام داد و نخستین عضو هیئت علمی تمام‌وقت زن در دپارتمان مهندسی دانشگاه کمبریج بود. زندگی اولیه و حرفه. کانستنس فلیگ ایلام در نیو بارنت، هرتفوردشایر متولد شد. او دختر جراح ویلیام هنری ایلام و لیدیا کومبز بود. او تحصیلات خود را در مدرسه سنت فلیکس، ساوثوولد آغاز کرد و سپس مهندسی را در کالج نیوهام، کمبریج (۱۹۱۲) تحصیل
سپس مهندسی را در کالج نیوهام، کمبریج (۱۹۱۲) تحصیل کرد. تیپر در بخش اول از تریپوس علوم طبیعی موفق به کسب درجه سوم شد. در سال ۱۹۱۵ به دپارتمان متالورژی آزمایشگاه فیزیکی ملی در تدینگتون پیوست، اما در سال ۱۹۱۶ به مدرسه سلطنتی معادن نقل مکان کرد، جایی که در سال ۱۹۱۷ به عنوان دستیار تحقیقاتی برای سر هارولد کارپنتربه کار گرفت و در سال ۱۹۲۱ به عضویت فلوشیپ تحقیقات فریچویل انتخاب شد. همچنین در سال ۱۹۱۷ او عضو مؤسسه مواد شد. در سال ۱۹۲۳، تحت نام C. F. Elam مدال بکریان انجمن سلطنتی را به همراه G. I. Taylor دریافت
انجمن سلطنتی را به همراه G. I. Taylor دریافت کرد. متأسفانه انجمن سلطنتی متوجه نشد که او زن است و باشگاه شام آنها اجازه حضور زنان را نداشت. در سال ۱۹۲۴، او به عنوان اولین فلوشیپ تحقیقاتی در زمینه متالورژی که توسط کمپانی آرمورز و برازیرز اعطا شد منصوب شد. در سال ۱۹۲۷، ایلام در دومین کنگره امپراتوری معدن و متالورژی شرکت کرد که بین ۲۲ اوت تا ۲۸ سپتامبر در مونترال، کانادا برگزار شد. او در مورد کنگره و دو ماه سفر خود در کانادا و آمریکا برای مجله مهندس زن، که توسط انجمن مهندسی زنان بریتانیا منتشر می‌شد، مقاله