payamvha/North_RAG huggingface dataset:
داشت و مقالات و تحلیل‌هایش به‌طور منظم در این روزنامه منتشر می‌شدند. در طول حرفه‌اش، پیو دامیلیا رویدادهای مهمی همچون بحران‌های سیاسی در ژاپن، مسائل مربوط به کره‌شمالی و همچنین تحولات چین را پوشش داده است. او علاوه بر فعالیت روزنامه‌نگاری، در زمینهٔ مستندسازی نیز همکاری داشته و به‌عنوان تحلیلگر در برنامه‌های تلویزیونی بین‌المللی حضور یافته است. پیو دامیلیا به دلیل اقامت طولانی‌مدت در ژاپن، به‌عنوان یکی از آگاه‌ترین خبرنگاران ایتالیایی دربارهٔ فرهنگ و سیاست شرق آسیا شناخته می‌شود. او با تسلط بر زبان و فرهنگ
آسیا شناخته می‌شود. او با تسلط بر زبان و فرهنگ محلی، ارتباط نزدیکی با جامعهٔ ژاپنی برقرار کرده و این موضوع به غنای کارهایش افزوده است.
آگوستو د مارسانیش (زادهٔ ۱۳ آوریل ۱۸۹۳ – درگذشتهٔ ۱۰ فوریه ۱۹۷۳) سیاستمدار فاشیست ایتالیایی و دومین رهبر جنبش اجتماعی ایتالیا (ام‌اس‌آی) بود. سال‌های نخستین. آگوستو د مارسانیش در رم به دنیا آمد. او در سال ۱۹۱۶ به ارتش ایتالیا پیوست و در جنگ جهانی اول خدمت فعال داشت. پس از ترک ارتش وارد سیاست شد و در ۱۹۲۰ به حزب ملی فاشیست پیوست. او به‌طور حرفه‌ای روزنامه‌نگار بود و بیش از همه برای روزنامهٔ "لا استامپا" کار کرد. در دوره فاشیست‌ها. اگرچه هرگز به مقامات عالی نرسید، اما د مارسانیش سمت‌های گوناگونی در جنبش
نرسید، اما د مارسانیش سمت‌های گوناگونی در جنبش فاشیستی داشت. او از ۱۹۲۷ تا ۱۹۲۹ مدیر حزب محلی در لاتسیو و سابینه بود و برای مدت کوتاهی در سال ۱۹۲۹ عضو شورای عالی فاشیسم شد. در همان سال به مجلس نمایندگان ایتالیا راه یافت و تا ۱۹۴۳ در آن باقی ماند. او به‌عنوان بوروکراتی کارکشته شناخته می‌شد و در دفتر سندیکایی، دفتر حقوقی حزب، ریاست کنفدراسیون سندیکایی بازرگانی و معاونت شرکت صنایع ساختمانی فعالیت داشت. از ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۳ معاون وزارت ارتباطات بود و در بحران اتیوپی نماینده ایتالیا در جامعه ملل بود. او همچنین در
نماینده ایتالیا در جامعه ملل بود. او همچنین در نشریات فاشیستی مانند "کریتیکا فاشیستا" به سردبیری جوزپه بوتای و ماهنامهٔ "ایل لاوورو فاشیستا" قلم می‌زد. به‌عنوان دایی آلبرتو موراویا، نویسنده مشهور، نقش مهمی در حمایت حکومت بنیتو موسولینی از او داشت. او در جمهوری اجتماعی ایتالیا نیز پست‌هایی داشت، از جمله معاون وزیر پست و تلگراف و ریاست بانکو دی روما و آلفا رومئو. او در جمهوری سالو جزو طیف میانه‌رو بود که با خشونت فزاینده و نفوذ گسترده نازیسم مخالفت می‌کرد. فعالیت‌های پس از جنگ. پس از جنگ جهانی دوم، د
فعالیت‌های پس از جنگ. پس از جنگ جهانی دوم، د مارسانیش به جنبش اجتماعی ایتالیا پیوست و در این حزب نمایندهٔ طیف میانه‌رو شد. او در ۱۹۵۰ به رهبری حزب رسید و مسیر پارلمانی را در پیش گرفت و حتی برای ائتلاف با احزاب دیگر مانند مسیحیت دموکراتیک، حزب لیبرال ایتالیا و حزب ملی مشروطه‌خواه تلاش کرد. این خط‌مشی بارها با مخالفت وفاداران سرسخت فاشیسم مانند جورجو آلمیرانته روبه‌رو شد. او یکی از چهار رهبر جنبش اجتماعی اروپا (ای‌اس‌ام) نیز بود، همراه با پر انگدال، موریس بارداش و کارل-هاینتس پریستر. اگرچه در ام‌اس‌آی خواهان
و کارل-هاینتس پریستر. اگرچه در ام‌اس‌آی خواهان اعتدال بود، در ای‌اس‌ام با فعالان نئونازی همکاری می‌کرد. در ۱۹۵۴ جای خود را به آرتورو میکلینی داد، اما همچنان در رهبری حزب باقی ماند. او در ۱۹۵۳ دوباره به مجلس نمایندگان و در ۱۹۶۸ به سنا راه یافت. در ۱۹۶۴ نامزد ناموفق ریاست‌جمهوری ایتالیا بود. در ۱۹۷۱ به ریاست ام‌اس‌آی منصوب شد.
در علم صوت‌شناسی، اتاقک یا کاواک تشدید به اتاقکی می‌گویند که انتقال انرژی از یک منبع صدا به هوا را به‌وسیله پدیده تشدید(رزونانس) تقویت می‌کند. اتاقک تشدید فضایی بسته است که با یک دریچه با بیرون در ارتباط است. این اتاقک ممکن است به کوچکی بدنه یک ساز مانند سه‌تار یا یوکللی باشد (جعبه صدا) و یا به بزرگی یک سالن کنسرت. هنگامی که یک موج صوتی (مانند موج حاصل از ارتعاش یک سیم) از طریق دریچه وارد این اتاقک می‌شود، با سطوح داخلی آن برخورد کرده و با تلفات انرژی کم در داخل آن بازتاب پیدا می‌کند. با ورود امواج تازه به
داخل آن بازتاب پیدا می‌کند. با ورود امواج تازه به داخل اتاقک، انرژی آن‌ها با موج ایستاده قبلی ترکیب شده و آن را تقویت می‌کند و به شدت صدای آن سیم مرتعش می‌انجامد. جنس اتاقک، به‌ویژه جنس دیواره‌های داخلی، شکل و موقعیت دهانه آن، و همچنین پرداخت (تخلخل) دیواره‌های داخلی از عوامل مؤثر در تولید و جنس صدای نهایی توسط اتاقک تشدید هستند.
ماوزر ام۹۸ یک تفنگ گلنگدنی با اصالت آلمانی است. تولید سیستم تغذیه گلوله کنترل‌شده ماوزر ۹۸ برای ارتش آلمان در پایان جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۵ متوقف شد و تفنگ‌های جدید ماوزر ام ۹۸ و ام ۹۸ مگنوم که برای بازار غیرنظامی در نظر گرفته شده بودند، در شهر ایسنی ایم آلگوی آلمان توسط "شرکت Mauser Jagdwaffen GmbH"، زیرمجموعه زیگ زاوئر، تولید شدند. ماوزر ام ۹۸ مدرن عملاً نسخه غیرنظامی کارابینر ۹۸کا است که یکی از آخرین پیشرفت‌ها در خط تولید طولانی تفنگ‌های نظامی ماوزر ۹۸ بود که قدمت آن به جنگ جهانی اول برمی‌گردد. مشابه
بود که قدمت آن به جنگ جهانی اول برمی‌گردد. مشابه کا۹۸، اگرچه از نظر ظاهری مدرن‌تر است، ام۹۸ در انواع تفنگ‌های شکاری مختلف ارائه می‌شود.
کمیته بین‌المللی نجات (به انگلیسی: International Rescue Committee؛ مخفف: IRC) یک سازمان غیردولتی جهانی در زمینه کمک‌های بشردوستانه، امدادرسانی و توسعه است. این انجمن که در سال ۱۹۳۳ به درخواست آلبرت انیشتین با نام انجمن بین‌المللی امداد تأسیس شد و در سال ۱۹۴۲ پس از ادغام با کمیته نجات اضطراری مشابه، نام خود را تغییر داد، کمک‌های اضطراری و بلندمدت را به پناهندگان و آوارگان جنگ، آزار و اذیت یا بلایای طبیعی ارائه می‌دهد. کمیته بین‌المللی نجات در حال حاضر در حدود ۴۰ کشور و ۲۶ شهر ایالات متحده فعالیت می‌کند و در
۴۰ کشور و ۲۶ شهر ایالات متحده فعالیت می‌کند و در آنجا پناهندگان را اسکان می‌دهد و به آنها کمک می‌کند تا خودکفا شوند. این امر عمدتاً بر سلامت، آموزش، رفاه اقتصادی، قدرت و ایمنی تمرکز دارد. کمیته بین‌المللی نجات متشکل از امدادگران، امدادگران بشردوستانه، کارشناسان توسعه بین‌المللی، ارائه دهندگان مراقبت‌های بهداشتی و مربیان، از زمان تأسیس خود در سال ۱۹۳۳ به میلیون‌ها نفر در سراسر جهان کمک کرده است. در سال ۲۰۱۶، ۲۶ میلیون نفر در حدود ۴۰ کشور و ۲۶ شهر ایالات متحده از برنامه‌های این کمیته بهره‌مند شدند. رئیس و
از برنامه‌های این کمیته بهره‌مند شدند. رئیس و مدیرعامل فعلی کمیته نجات بین‌المللی دیوید میلیبند (۲۰۱۳ تاکنون) است که پیش از این به عنوان وزیر امور خارجه بریتانیا خدمت می‌کرد. تاریخچه. کمیته بین‌المللی نجات (IRC) به عنوان شعبه نیویورک انجمن بین‌المللی امداد (که بعداً با یک سازمان امدادی دیگر ترکیب شد) در سال ۱۹۳۱، به پیشنهاد آلبرت انیشتین تأسیس شد. از سال ۱۹۳۳، کمیته بین‌المللی نجات در ابتدا سازمانی بود که به کسانی که از آلمان نازی فرار می‌کردند کمک می‌کرد و با افزایش نیاز، مشتریان خود را گسترش داد. تأسیس.
با افزایش نیاز، مشتریان خود را گسترش داد. تأسیس. انجمن بین‌المللی امداد (IRA) در سال ۱۹۳۱ در آلمان توسط دو جناح چپ، حزب کمونیست مخالف (KPO) و حزب کارگران سوسیالیست (SAP) تأسیس شد. هدف آن کمک به قربانیان ظلم و ستم دولتی بود. پس از به قدرت رسیدن نازی‌ها در سال ۱۹۳۳، این سازمان دفتر مرکزی خود را به پاریس منتقل کرد. حزب کمونیست مخالفت متشکل از «اپوزیسیون راست» بود. – کمونیست‌هایی که به‌دلیل حمایت از نیکولای بوخارین در سال ۱۹۲۹ توسط استالین پاکسازی شده بودند. در میان کسانی که پاکسازی شدند، جی لاوستون، رئیس سابق
میان کسانی که پاکسازی شدند، جی لاوستون، رئیس سابق حزب کمونیست آمریکا، نیز حضور داشت. لاوستون بود که در سال ۱۹۳۳ بخش آمریکایی انجمن بین‌المللی امداد را تشکیل داد. از جمله کسانی که به او پیوستند، آلبرت اینشتین بود. هدف آن کمک به آلمانی‌هایی بود که تحت حکومت آدولف هیتلر رنج می‌بردند. – به‌ویژه هواداران «اپوزیسیون راست». بعدها، به پناهندگان از ایتالیای موسولینی و اسپانیای فرانکو کمک شد. در سال ۱۹۴۰، تبعیدیان اروپایی و لیبرال‌های آمریکایی نزدیک به بانوی اول النور روزولت، کمیته نجات اضطراری (ERC) را برای کمک به
روزولت، کمیته نجات اضطراری (ERC) را برای کمک به پناهندگان اروپایی گرفتار در فرانسه ویشی تأسیس کردند. واریان فرای، عضو بنیان‌گذار کمیته نجات اضطراری، ظرف چند هفته پس از سقوط فرانسه به مارسی رسید و در آنجا تیم کوچکی را تشکیل داد که در کمک به بسیاری از افراد برای فرار از ویشی و نازی‌ها و رسیدن به امنیت در ایالات متحده و جاهای دیگر نقش مهمی داشت. بیش از ۲۰۰۰ نفر از رهبران سیاسی، فرهنگی، اتحادیه‌ای و دانشگاهی تنها در ۱۳ ماه نجات یافتند و این ماجرا با اخراج فرای توسط حکومت ویشی فرانسه پایان یافت. فرای همچنین از
توسط حکومت ویشی فرانسه پایان یافت. فرای همچنین از نزدیک با اطلاعات بریتانیا همکاری داشت و به ایجاد مسیرهای فرار برای نظامیان بریتانیایی کمک می‌کرد. فرای همچنین نقشه‌ای را که توزیع مین‌ها در مدیترانه را نشان می‌داد و از یک پناهنده دریافت کرده بود، به یک مأمور اطلاعاتی بریتانیا داد. در سال ۱۹۴۲، پس از ورود ایالات متحده به جنگ جهانی دوم، ارتش جمهوری‌خواه ایرلند (IRA) و ارتش سرخ ایرلند (ERC) تحت عنوان کمیته بین‌المللی امداد و نجات (International Relief and Rescue Committee) که بعداً به کمیته بین‌المللی نجات
Committee) که بعداً به کمیته بین‌المللی نجات (International Rescue Committee) خلاصه شد، به نیروهای خود پیوستند. این سازمان عمدتاً توسط صندوق جنگ ملی تأمین مالی می‌شد. در حالی که مورخ اریک توماس چستر می‌نویسد که تا دهه ۱۹۵۰، کمیته بین‌المللی نجات به یک عملیات جهانی تبدیل شده بود که به عنوان حلقه‌ای جدایی‌ناپذیر در شبکه مخفی سیا عمل می‌کرد، عمیقاً درگیر درگیری‌های ناپایدار بین دو ابرقدرت شد و در مجموعه‌ای از عملیات‌های مخفی حساس شرکت کرد، بسیاری از مورخان دیگر در این دوره لحنی کمتر جدلی در مورد کمیته
دیگر در این دوره لحنی کمتر جدلی در مورد کمیته بین‌المللی نجات اتخاذ کرده‌اند و استدلال می‌کنند که «رابطه»، در صورت وجود، تنها در مواردی که اهداف همسو بودند، از نوع همکاری مشارکتی بود - برخلاف همکاری توسط هر سرویس اطلاعاتی. گاهشمار. دهه ۱۹۴۰. در دهه ۱۹۴۰، کمیته بین‌المللی نجات در طول محاصره برلین غربی توسط شوروی به مردم غذا می‌داد. در سال ۱۹۴۵، در پایان جنگ جهانی دوم، کمیته بین‌المللی نجات برنامه‌های امدادرسانی اضطراری را آغاز کرد، بیمارستان‌ها و مراکز کودکان تأسیس کرد و تلاش‌هایی را برای اسکان مجدد
کودکان تأسیس کرد و تلاش‌هایی را برای اسکان مجدد پناهندگان در اروپا آغاز نمود. با فرو ریختن پرده آهنین در سال ۱۹۴۶، کمیته بین‌المللی نجات برنامه اسکان مجدد پناهندگان اروپای شرقی را آغاز کرد که تا پایان جنگ سرد ادامه یافت.در دوره بلافاصله پس از پایان جنگ جهانی دوم، کمیته بین‌المللی نجات یکی از چندین سازمانی بود که به پناهندگان اروپای شرقی کمک می‌کرد. این پناهندگان مورد بررسی قرار گرفتند تا مشخص شود که آیا اطلاعات ارزشمندی در مورد کشورهای بلوک شوروی دارند یا خیر. تعداد کمی از افراد برگزیده برای شرکت در عملیات
تعداد کمی از افراد برگزیده برای شرکت در عملیات مخفی که توسط جامعه اطلاعاتی انجام می‌شد، استخدام شدند. در سال ۱۹۴۹، کمیته بین‌المللی نجات گام مهمی در جهت ادغام بیشتر در شبکه مخفی برداشت. کمیته بین‌المللی نجات یادداشتی محرمانه منتشر کرد مبنی بر اینکه آماده است به دستور دولت ایالات متحده در عملیات مخفی حساس شرکت کند. فقط تعداد کمی از اعضای منتخب کمیته از این عملیات مطلع می‌شدند. از این نقطه به بعد، کمیته بین‌المللی نجات بر اساس دو جنبه عمل خواهد کرد. برنامه‌هایی برای کمک به پناهندگان وجود خواهد داشت که شفاف
برای کمک به پناهندگان وجود خواهد داشت که شفاف باشند و در عین حال، عملیات موازی وجود خواهد داشت که تنها تعداد کمی از آنها از آن مطلع هستند. دهه ۱۹۵۰ میلادی. در سال ۱۹۵۰، کمیته بین‌المللی نجات با پروژه برلین، که در بحبوحه افزایش ظلم و ستم شوروی، برای مردم برلین شرقی غذا فراهم می‌کرد، کمک‌های خود را در اروپا افزایش داد. پس از جنگ، نمایندگان اروپایی کمیته بر بازسازی حزب سوسیال دموکرات آلمان به‌عنوان سدی در برابر کمونیست‌ها تمرکز کردند. لئو چرن، که از سال ۱۹۴۶ عضو هیئت مدیره این کمیته بود، در سال ۱۹۵۱ به‌عنوان
هیئت مدیره این کمیته بود، در سال ۱۹۵۱ به‌عنوان رئیس کمیته بین‌المللی نجات انتخاب شد. او به مدت ۴۰ سال این سمت را بر عهده خواهد داشت. همچنین در دهه ۱۹۵۰، کمیته بین‌المللی صلیب سرخ برنامه‌های امدادرسانی و اسکان مجدد را برای پناهندگانی که در اثر شکست ویتنام شمالی از فرانسه و سرکوب انقلاب مجارستان توسط نیروهای شوروی آواره شده بودند، آغاز کرد. به گفته مورخ اریک توماس چستر، کمیته بین‌المللی نجات در تأسیس دو گروه لابی کلیدی در واشینگتن که از ویتنام جنوبی حمایت می‌کردند، یعنی «دوستان آمریکایی ویتنام» و جانشین آن،
یعنی «دوستان آمریکایی ویتنام» و جانشین آن، «کمیته شهروندان برای صلح با آزادی در ویتنام»، نقش مهمی داشت. دهه ۱۹۶۰. در سال ۱۹۶۰، یک برنامه اسکان مجدد توسط کمیته بین‌المللی پناهندگان برای پناهندگان کوبایی که از دیکتاتوری کاسترو فرار کرده بودند و پناهندگان هائیتی که از رژیم دووالیه فرار کرده بودند، آغاز شد. عملیات کمیته بین‌المللی صلیب سرخ در سال ۱۹۶۲ به آفریقا گسترش یافت، زمانی که ۲۰۰٬۰۰۰ آنگولایی به زئیر گریختند. همچنین در همان سال، کمیته بین‌المللی نجات شروع به کمک به چینی‌هایی کرد که از سرزمین اصلی به هنگ
به کمک به چینی‌هایی کرد که از سرزمین اصلی به هنگ کنگ فرار می‌کردند. دهه ۱۹۷۰. کمیته بین‌المللی نجات در سراسر جهان فعال بود و از پناهندگانی که از درگیری و ظلم در هند، شیلی، پاراگوئه، اروگوئه، گواتمالا، کامبوج، لائوس، ویتنام، اوگاندا و اتحاد جماهیر شوروی فرار می‌کردند، حمایت می‌کرد و در عین حال پناهندگان را در ایالات متحده اسکان می‌داد. دهه ۱۹۸۰. در آغاز دهه، کمیته بین‌المللی نجات برنامه‌های امدادرسانی اضطراری را برای پناهندگان افغان که به پاکستان فرار می‌کردند، آغاز کرد. هشت سال بعد، کمیته بین‌المللی نجات
آغاز کرد. هشت سال بعد، کمیته بین‌المللی نجات فعالیت‌های توانبخشی اجتماعی را در افغانستان برای ده‌ها هزار پناهنده بازگشته آغاز کرد. در طول جنگ ۱۹۸۲ لبنان، کمیته بین‌المللی نجات به پناهندگان فلسطینی و لبنانی کمک کرد. سازمان کمک به پناهندگان اسپانیا که به بازماندگان جنگ داخلی اسپانیا در فرانسه خدمت می‌کرد، در سال ۱۹۸۴ به زیرمجموعه‌ای از کمیته بین‌المللی نجات تبدیل شد. در همان سال، کمیته بین‌المللی نجات پروژه‌های توسعه سلامت و اجتماعی را در السالوادور برای قربانیان آواره جنگ داخلی آغاز کرد. کمیته بین‌المللی
آواره جنگ داخلی آغاز کرد. کمیته بین‌المللی نجات در سال ۱۹۸۷ با همکاری جنبش اتحادیه کارگری لهستان، همبستگی، یک برنامه مراقبت‌های بهداشتی را در لهستان آغاز کرد. برنامه‌های امدادی برای کمک به پناهندگان موزامبیکی در مالاوی نیز در سال ۱۹۸۷ آغاز شد. هشت سال بعد، کمیته بین‌المللی نجات در موزامبیک بود و به بازگشت آنها کمک می‌کرد. در سال ۱۹۸۹، کمیسیون زنان برای زنان و کودکان پناهنده توسط کمیته بین‌المللی نجات به‌عنوان یک سازمان وابسته تأسیس شد که هدف آن خدمت به حقوق و منافع ۸۰ درصد از پناهندگان جهان که زنان و
حقوق و منافع ۸۰ درصد از پناهندگان جهان که زنان و کودکان هستند، می‌باشد. کمیسیون زنان در سال ۲۰۰۹ به کمیسیون پناهندگان زنان تبدیل شد. دهه ۱۹۹۰. پس از جنگ اول خلیج فارس، کمیته بین‌المللی نجات به کمک صدها هزار پناهنده کرد که از رژیم صدام حسین فرار کرده بودند، شتافت. در سال ۱۹۹۲، کمیته بین‌المللی نجات کار خود را در یوگسلاوی سابق آغاز کرد، ابتدا به پیامدهای پاکسازی قومی در بوسنی و هرزگوین پرداخت و سپس برنامه‌های توانبخشی اجتماعی را در بوسنی راه‌اندازی کرد. دفتر مرکزی این کمیته در سال ۱۹۹۴ در ساختمان چانین در
مرکزی این کمیته در سال ۱۹۹۴ در ساختمان چانین در مرکز منهتن مستقر شد. در همان سال، کمیته بین‌المللی نجات برنامه‌های اضطراری را در تانزانیا و زئیر (که اکنون جمهوری دموکراتیک کنگو نام دارد) برای کمک به پناهندگانی که از نسل‌کشی و جنگ داخلی در رواندا گریخته بودند، راه‌اندازی کرد. عملیات کمیته بین‌المللی نجات در سال ۱۹۹۷ در داخل کوزوو آغاز شد و در سال ۱۹۹۹ برای پاسخگویی به نیازهای پناهندگان کوزوو در مقدونیه، آلبانی، مونته‌نگرو و بوسنی گسترش یافت. همچنین در سال ۱۹۹۷، این کمیته دفتری در بریتانیا افتتاح کرد. در سال
این کمیته دفتری در بریتانیا افتتاح کرد. در سال ۱۹۹۹، کمیته بین‌المللی نجات عملیات اضطراری را در تیمور شرقی آغاز کرد. دهه ۲۰۰۰. در سال ۲۰۰۰، کمیته بین‌المللی نجات برنامه‌های اسکان اضطراری، بهداشتی و آموزشی را برای پناهندگان چچنی که از درگیری بین نیروهای روسی و مردم ایچکریا فرار می‌کردند، راه‌اندازی کرد. پس از حملات ۱۱ سپتامبر، کمیته بین‌المللی نجات یک کمپین حمایتی برای معکوس کردن روند کندی دولت ایالات متحده در اسکان مجدد پناهندگان آغاز کرد. کمیته بین‌المللی نجات از آوریل ۲۰۰۳ تا دسامبر ۲۰۰۴ عملیات‌هایی را
نجات از آوریل ۲۰۰۳ تا دسامبر ۲۰۰۴ عملیات‌هایی را در سراسر عراق انجام داد. این سازمان در سال ۲۰۰۷ فعالیت خود را در آنجا از سر گرفت و برنامه‌های گسترده‌ای را در سراسر کشور آغاز کرد. علاوه بر کمک به آوارگان عراقی در داخل کشور، کمیته بین‌المللی نجات به پناهندگان عراقی در اردن و سوریه و همچنین به کسانی که در ایالات متحده پناهندگی دریافت کرده بودند، نیز کمک می‌کرد. در سال ۲۰۰۳، برنامه‌های کمیته بین‌المللی نجات در غرب آفریقا گسترش یافت تا به جمعیت رو به رشد پناهندگان و آوارگانی که در اثر درگیری‌های داخلی آواره
و آوارگانی که در اثر درگیری‌های داخلی آواره شده بودند، خدمت‌رسانی کند. در سال ۲۰۰۵، حدود دو دهه پس از آنکه پناهندگان برمه برای اولین بار شروع به عبور از مرز تایلند کردند، فقر و درگیری‌های خشونت‌آمیز در مناطق اقلیت‌های قومی میانمار همچنان مردم را به اردوگاه‌های مرزی سوق می‌دهد. از زمان افتتاح مرکز پشتیبانی اسکان مجدد (که قبلاً با نام نهاد پردازش خارج از کشور شناخته می‌شد) در بانکوک، پایتخت تایلند، تا سال ۲۰۱۲ به ۹۰٬۰۰۰ نفر کمک کرده بود تا به‌عنوان پناهنده در ایالات متحده پذیرفته شوند. مرکز پشتیبانی اسکان
در ایالات متحده پذیرفته شوند. مرکز پشتیبانی اسکان مجدد در درجه اول به پناهندگان در تایلند کمک می‌کند، اما به پناهجویان در مالزی، سنگاپور، اندونزی و سایر کشورهای جنوب شرقی آسیا نیز یاری می‌رساند. فعالیت‌های این مرکز توسط وزارت امور خارجه ایالات متحده، دفتر جمعیت، پناهندگان و مهاجرت تأمین مالی می‌شود. کمیته بین‌المللی نجات برای پاسخگویی به بلایای مختلف، از جمله در پاکستان پس از زلزله ۲۰۰۵؛ و در اندونزی پس از سونامی جنوب آسیا؛ و در میانمار پس از طوفان ۲۰۰۸، با سازمان‌های امدادی محلی همکاری نزدیکی داشت. در سال
سازمان‌های امدادی محلی همکاری نزدیکی داشت. در سال ۲۰۰۸، کمیته بین‌المللی نجات پنجمین گزارش از مجموعه‌ای از بررسی‌ها را منتشر کرد که نشان‌دهنده تلفات بیش از حد در جمهوری دموکراتیک کنگو ناشی از جنگ داخلی طولانی‌مدت این کشور بود. پنجمین نظرسنجی، تعداد تلفات بیش از حد مجاز بین اوت ۱۹۹۸ و آوریل ۲۰۰۷ را ۵٫۴ میلیون نفر اعلام کرد. کمیسیون زنان برای زنان و کودکان پناهنده وابسته به کمیته بین‌المللی صلیب سرخ در سال ۲۰۰۹ به کمیسیون زنان پناهنده تبدیل شد. دهه ۲۰۱۰. پس از زلزله هائیتی در ژانویه ۲۰۱۰، کمیته بین‌المللی
از زلزله هائیتی در ژانویه ۲۰۱۰، کمیته بین‌المللی نجات تیم واکنش اضطراری خود را برای کمک‌رسانی به پورتو پرنس به هائیتی اعزام کرد. کارشناسان کمیته بین‌المللی نجات در امور بهداشت اضطراری، سرپناه و رفاه کودکان با گروه‌های امداد محلی برای کمک به بازماندگان همکاری کردند. دیوید میلیبند، وزیر امور خارجه سابق بریتانیا، در سال ۲۰۱۳ رئیس و مدیرعامل این کمیته شد. طبق گزارش کمیته بین‌المللی نجات، در سال ۲۰۱۵، این سازمان ۱۵٬۰۰۰ کشاورز را آموزش داد، ۴۴۰٬۰۰۰ نوزاد را واکسن سرخک زد، ۲۷٬۰۰۰ نفر را آموزش شغلی داد و ۱۰٬۰۰۰
سرخک زد، ۲۷٬۰۰۰ نفر را آموزش شغلی داد و ۱۰٬۰۰۰ پناهنده را در ایالات متحده اسکان داد. در سال ۲۰۱۶، "شرکت فست کامپنی" اعلام کرد که کمیته بین‌المللی نجات «ممکن است ناشناخته‌ترین و در عین حال تأثیرگذارترین گروه امدادرسانی غیردولتی در جهان باشد.» در سال ۲۰۱۶، این گروه ۱۱٬۰۰۰ نفر عضو و در حدود ۴۰ کشور دفتر داشت. بودجه عملیاتی سالانه آن حدود ۷۰۰ میلیون دلار بود. در سال ۲۰۱۶، کمیته بین‌المللی نجات از طریق برنامه‌های حمایتی و توانمندسازی در اردن به حدود ۱۵٬۰۰۰ زن و دختر کمک کرد. در سال ۲۰۱۶، کمیته بین‌المللی نجات
دختر کمک کرد. در سال ۲۰۱۶، کمیته بین‌المللی نجات «چارچوب نتایج و شواهد» را منتشر کرد، ابزاری تعاملی که هدف آن ایجاد چارچوبی برای هدایت تصمیم‌گیری‌های بشردوستانه با استفاده از نظریه‌های تغییر و شواهد تحقیقاتی است. در همان سال، آنها علناً متعهد شدند که به عنوان بخشی از تعهدات «معامله بزرگ»، از این ابزار برای اطمینان از اینکه تمام برنامه‌هایشان تا سال ۲۰۲۰ مبتنی بر شواهد یا تولید شواهد هستند، استفاده کنند. در ژوئیه ۲۰۱۸، این کمیته پشت طرح «به خانه خوش آمدید» برای برگزاری تورها و فعالیت‌هایی برای پناهندگان در
برگزاری تورها و فعالیت‌هایی برای پناهندگان در شهر نیویورک و شمال کالیفرنیا بود. در سال ۲۰۱۹، کمیته بین‌المللی نجات در سن دیگو میزبانی «جشنواره فیلم پناهندگان» را آغاز کرد که مستندهایی دربارهٔ تجربه پناهندگان را به نمایش می‌گذارد. دهه ۲۰۲۰. در ۱۳ مارس ۲۰۲۰، دومین جشنواره سالانه فیلم پناهندگان کمیته بین‌المللی نجات در سن دیگو به‌دلیل همه‌گیری کووید-۱۹ تا ماه ژوئن به تعویق افتاد. پس از حمله روسیه به اوکراین در اوایل سال ۲۰۲۲، کمیته بین‌المللی نجات از پناهندگان و غیرنظامیان اوکراینی، چه در خارج از کشور و چه در
و غیرنظامیان اوکراینی، چه در خارج از کشور و چه در داخل اوکراین، حمایت کرد. کمیته بین‌المللی نجات تیم‌های سیار بهداشتی و تجهیزاتی را فراهم کرد که قادر به اعزام سریع به مناطق بحرانی بودند، تجهیزات گرمایشی مانند اجاق گاز را برای گرم نگه داشتن خانه‌ها در زمستان در اختیار غیرنظامیان قرار داد و بسیاری از تلاش‌های دیگر را در بحبوحه بحران انسانی گسترده انجام داد. تا سال ۲۰۲۴، این تلاش‌ها هنوز ادامه دارد. پس از گزارشی که در دسامبر ۲۰۲۳ منتشر شد، کمیته بین‌المللی نجات هشدار داده است که بحران‌های بشردوستانه در سال
هشدار داده است که بحران‌های بشردوستانه در سال ۲۰۲۴ به دلیل چندین عامل کلیدی، از جمله تغییرات اقلیمی، تشدید درگیری‌های مسلحانه و کاهش حمایت بین‌المللی، بدتر خواهند شد. انتظار می‌رود آفریقا منطقه‌ای باشد که بیشترین تأثیر منفی را خواهد دید.
مجله مشتری ()، مجله‌ای است که توسط یک کسب‌وکار به عنوان وسیله‌ای برای برقراری ارتباط با مشتریانش (خریدار) تولید می‌شود. این شاخه‌ای از رسانه‌های سفارشی است، محصولی که به‌طور گسترده ظاهر و حس یک دکه روزنامه‌فروشی یا مجله مصرفی را به اشتراک می‌گذارد اما هزینه آن به‌طور جزئی یا کلی توسط یک کسب‌وکار پرداخت می‌شود. هدف اصلی یک مجله مشتری، به جای کپی کردن فروش و تبلیغات، دستیابی به یک هدف تجاری خاص است. این می‌تواند برای یک شرکت، فروش متقابل یا افزایش فروش، تغییر درک از برند یا ایجاد وفاداری باشد. مجلات داخل
درک از برند یا ایجاد وفاداری باشد. مجلات داخل پرواز، که توسط خطوط هوایی حمایت مالی می‌شوند، از اولین مجلات مشتری بودند و همچنان از این ژانر هستند. در بریتانیا، هر سوپرمارکت زنجیره‌ای اکنون یک مجله مشتری برای تبلیغ محصولات خود از طریق دستور العمل‌ها و سایر سرمقاله‌های غذایی ارائه می‌دهد. بسیاری از شرکت‌های برجسته بومی دیجیتال، مانند وب‌ام‌دی و Net-À-Portér، مجلات مشتری خود را منتشر کرده‌اند. برخی از مجلات مشتری، تبلیغات را نیز ارائه می‌دهند؛ این اغلب به عنوان یک راه مفید برای جبران هزینه دیده می‌شود، اما به
یک راه مفید برای جبران هزینه دیده می‌شود، اما به همان اندازه می‌تواند در شبیه‌تر کردن محصول به یک مجله معمولی نیز مفید باشد.
جک مسی ولش ("Jack Massey Welsh") یک یوتیوبر و خالق محتوا از ولز است که بیشتر با کانال خود به نام JackSucksAtLife شناخته می‌شود. او با تولید ویدئوهایی دربارهٔ یوتیوب، بازی‌های ویدئویی و محتوای طنز شهرت پیدا کرده‌است. زندگی اولیه. جک ولش در ۲۴ آوریل ۱۹۹۶ در ولز به دنیا آمد. او از سنین نوجوانی به یوتیوب و تولید محتوای آنلاین علاقه‌مند شد و نخستین ویدئوهای خود را در سال ۲۰۱۳ منتشر کرد. فعالیت در یوتیوب. کانال اصلی او با نام JackSucksAtLife محتوایی شامل ماینکرفت، بررسی‌های پخش زنده، ویدئوهای چالش و تحلیل یوتیوب
بررسی‌های پخش زنده، ویدئوهای چالش و تحلیل یوتیوب پلی باتن ارائه می‌دهد. او همچنین چندین کانال فرعی مانند JackSucksAtStuff و JackSucksAtClips دارد. شهرت. شهرت اصلی ولش به خاطر داشتن مجموعه‌ای منحصر به فرد از یوتیوب پلی باتن‌ها است. او چندین بار توسط یوتیوب و رسانه‌های بریتانیا معرفی شده‌است. سبک ویدئوها. ویدئوهای او معمولاً طنزآمیز بوده و با تمرکز بر تعامل با بینندگان ساخته می‌شوند. او به خاطر خلاقیت و شوخ‌طبعی‌اش در جامعه یوتیوبرها شناخته می‌شود.
کمیسیون پناهندگان زنان یک سازمان غیردولتی است که هدف آن بهبود زندگی و حمایت از حقوق زنان، کودکان و جوانان آواره شده در اثر درگیری یا بحران است. این سازمان که در سال ۱۹۸۹ توسط لیو اولمان، بازیگر و کارگردان نروژی، و دیگران تأسیس شد، تا سال ۲۰۱۴ بخشی از کمیته بین‌المللی نجات بود. این سازمان در پی شناسایی مشکلاتی است که زنان، کودکان و جوانان آواره را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این موارد شامل شکاف در مراقبت‌های سلامت جنسی و باروری نجات‌بخش، فقدان معیشت آبرومندانه برای پناهندگان و در ایالات متحده، نحوه برخورد با
برای پناهندگان و در ایالات متحده، نحوه برخورد با افرادی که به‌دنبال پناهندگی هستند، می‌شود. کمیسیون زنان پناهنده، شیوه‌ها را مستندسازی می‌کند، راه‌حل‌هایی پیشنهاد می‌دهد و ابزارهایی را برای بهبود نحوه ارائه کمک‌های بشردوستانه در محیط‌های پناهندگی توسعه می‌دهد. این سازمان در کنگره، در سازمان ملل متحد و همچنین با سازمان‌های بشردوستانه، دولت‌ها و اهداکنندگان، برای بهبود سیاست‌ها و رویه‌های مربوط به پناهندگان تلاش می‌کند.
فوران آتشفشانی می‌تواند بسیار انفجاری باشد. برخی از آتشفشان‌ها فوران‌های فاجعه‌باری را تجربه کرده‌اند که منجر به کشته شدن تعداد زیادی از انسان‌ها یا دیگر موجودات زنده شده است. این فهرست، فوران‌های آتشفشانی را بر اساس تلفات انسانی ثبت می‌کند.
سفیدنمایی در فیلم ()، یک نوع اجرای بازیگری در صنعت فیلم است که در آن بازیگران سفیدپوست در نقش‌های غیرسفیدپوست انتخاب می‌شوند. طبق تعریف مریام-وبستر، سفیدکاری عبارت است از «تغییر دادن… به شیوه‌ای که به نفع، برجسته کردن یا تأمین منافع سفیدپوستان باشد: مانند… انتخاب یک بازیگر سفیدپوست در نقشی بر اساس یک فرد یا شخصیت داستانی غیرسفیدپوست.» طبق بی‌بی‌سی، فیلم‌هایی که بازیگران سفیدپوست نقش نژادهای دیگر را بازی کرده‌اند، شامل همه ژانرها می‌شوند. نقش‌های آفریقایی-آمریکایی و نقش‌های آسیایی تبار، و همچنین شخصیت‌های
و نقش‌های آسیایی تبار، و همچنین شخصیت‌های جهان باستان در ژانر فیلم‌های کلاسیک و اسطوره‌ای سفیدنمایی شده‌اند. تاریخ. در اوایل قرن بیستم، بازیگران سفیدپوست با قهوه‌ای‌صورت، سیاه‌صورت یا ییل‌فیس، قومیت‌های مختلف را به تصویر می‌کشیدند و معمولاً کلیشه‌های درک شده از سایر قومیت‌ها را اغراق می‌کردند. به عنوان مثال، بازیگر متولد سوئد وارنر اولاند نقش کارآگاه چینی چارلی چان را در فیلم "چارلی چان ادامه می‌دهد" (۱۹۳۱) و فیلم‌های بعدی بازی کرد. به دلیل کمبود شخصیت‌های رنگین‌پوست در صنعت سینما، این نقش‌ها در آن زمان
رنگین‌پوست در صنعت سینما، این نقش‌ها در آن زمان مورد استقبال خوبی از سوی بینندگان قرار گرفت. از دیگر بازیگران غیرآسیایی که نقش کارآگاه چینی چارلی چان را بازی کردند می‌توان به مانوئل آربو، سیدنی تولر، رولند وینترز، راس مارتین و پیتر اوستینوف اشاره کرد. در اواسط قرن بیستم، تنوع رنگی بیشتری در فیلم‌ها وجود داشت و چهره سیاه تقریباً از صنعت سینما ناپدید شد. فیلم «اتللو (فیلم بریتانیایی ۱۹۶۵)|اتللو]]» (۱۹۶۵) یک استثنا بود، زیرا بازیگر سفیدپوست لارنس اولیویه برای نقش «مور» انتخاب شد. او چهره سیاه را به عنوان