payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رسماً به سمت ایلخانی قشقایی منصوب شد. این آخرین به رسمیت شناختن یک ایلخانی قشقایی از سوی دولت به‌شمار می‌آید. بنا بر اصرار سرلشکر شیبانی مهم‌ترین خواستهٔ قشقایی‌ها که بازگشت صولت‌الدوله بود، انجام شد و صولت الدوله از زندان آزاد و به شیراز اعزام گردید. با ورود صولت‌الدوله به فارس به میزان زیادی از تشنجات کاسته شد. کمی بعد قشقایی‌ها که به خواسته خود رسیده بودند، دست از جنگ برداشتند و با اعلام عفو عمومی توسط دولت، شورش در فارس فروکش کرد. در شرق نیز در شهریور همان سال دولت سرهنگ محمدتقی‌خان عرب شیبانی را به
همان سال دولت سرهنگ محمدتقی‌خان عرب شیبانی را به عنوان حاکم خمسه و لارستان برگزید و او با هنگ همراهش،‌ پس از درگیری‌های سنگین فسا را تصرف نموده و پس از نبرد گدار گاوی داراب را نیز آزاد کرد. این هنگ سپس برای سرکوب شورش حکام محلی لارستان و عشایر به لار روانه شد که طی نبرد موسوم به نبرد قلعه گراش شورش آن منطقه را نیز سرکوب کرد. جنگ تامرادی. در تابستان ۱۳۰۹ سرلشکر شیبانی پس از آرام ساختن نقاط دیگر فارس، برای سرکوب عشایر بویراحمد و ممسنی نیروهای خود را بسیج کرد و از قشقایی‌ها درخواست نمود تا وی را همراهی کنند.
و از قشقایی‌ها درخواست نمود تا وی را همراهی کنند. ناصرخان با برخی از سران طایفه‌ها به همراه ۵۰۰ نفر از قشقایی‌ها به شیبانی پیوست. ناصرخان تلاش زیادی کرد تا شیبانی را از این حمله منصرف کند. اما تلاش‌های وی به نتیجه ای نرسید و نیروهای دولتی در تنگ تامرادی محاصره شدند. این جنگ که جنگ تامرادی نام گرفت، با شکست و تلفات سنگینی به نیروهای دولتی به پایان رسید.
مغز متفکر () یک فیلم آمریکایی در ژانر سرقت محصول سال ۲۰۲۵ به نویسندگی و کارگردانی کلی رایکارد است. از بازیگران فیلم می‌توان به جاش اوکانر، آلانا هایم، جان ماگارو، هوپ دیویس و بیل کمپ اشاره کرد. داستان فیلم در دههٔ ۱۹۷۰ میلادی جریان دارد. نخستین نمایش جهانی این فیلم در بخش رقابت اصلی جشنواره فیلم کن ۲۰۲۵ در ۲۳ مه ۲۰۲۵ برگزار شد و برای دریافت نخل طلا نامزد گردید.
دو دادستان () فیلمی در ژانر درام تاریخی محصول سال ۲۰۲۵ به نویسندگی و کارگردانی سرگئی لوزنیتسا است که بر پایهٔ رمان کوتاهی به همین نام اثر گئورگی دمیدوف ساخته شده است. در این فیلم الکساندر کوزنتسوف و الکساندر فیلیپنکو ایفای نقش کردند. داستان فیلم دربارهٔ یک دادستان جوان شوروی است که در جریان پاکسازی بزرگ دوران ژوزف استالین در پی احقاق عدالت برای یک زندانی برمی‌آید. این فیلم نخستین بار در بخش رقابت اصلی هفتاد و هشتمین جشنواره فیلم کن در ۱۴ مهٔ ۲۰۲۵ به نمایش درآمد و جایزه فرانسوا شاله را از آن خود کرد. اکران
و جایزه فرانسوا شاله را از آن خود کرد. اکران عمومی فیلم در آلمان، توسط کمپانی پراگرس از ۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۶ آغاز خواهد شد.
رومریا () فیلمی در ژانر درام محصول سال ۲۰۲۵ به نویسندگی و کارگردانی کارلا سیمون است. در این فیلم، یوسیا گارسیا در نقش مارینا، زن جوان یتیمی ایفای نقش می‌کند که در جست‌وجوی حقیقتی دربارهٔ گذشتهٔ پدرِ بیولوژیکی خود است. این فیلم نخستین بار در ۲۱ مه ۲۰۲۵ در بخش رقابت اصلی هفتاد و هشتمین جشنواره فیلم کن به نمایش درآمد و قرار است در ۵ سپتامبر ۲۰۲۵ توسط الاستیکا فیلمز در اسپانیا اکران شود.
رنوآر (; ژاپنی: ルノワール) فیلمی در ژانر درام بلوغ محصول سال ۲۰۲۵ به نویسندگی و کارگردانی چی‌ئه هایاکاوا است. این فیلم با بازی یویی سوزوکی، لیلی فرانکی، هیکاری ایشیدا و آیومو ناکاجیما، به دوران کودکی دختری ۱۱ ساله به نام فوکی در توکیو اواخر دههٔ ۱۹۸۰ می‌پردازد. این فیلم در ۱۷ مهٔ ۲۰۲۵ در بخش رقابت اصلی هفتاد و هشتمین جشنواره فیلم کن برای نخستین بار به نمایش درآمد و قرار است در تاریخ ۲۰ ژوئن ۲۰۲۵ به‌صورت عمومی در ژاپن اکران شود.
هوندا ۵۰۰ تویین یک موتورسیکلت ژاپنی با انجین ۴۷۱ سی‌سی موتور دوسیلندر خطی و قدرت ۴۷ اسب بخار که توسط کمپانی هوندا سه مدل؛ سی‌بی ۵۰۰اف، سی‌بی‌آر ۵۰۰آر و سی‌بی ۵۰۰ایکس بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۴ تولید شد.
آنگرا (به انگلیسی: Angra) یک گروه پاور متال و پراگرسیو متال برزیلی است که در نوامبر سال ۱۹۹۱ در شهر سائوپائولو توسط آندره ماتوس (خواننده، نوازندهٔ کیبورد و نوازندهٔ چند ساز) و رافائل بیتنکورت و آندره لینهرس (نوازندگان گیتار)، تشکیل شد. پس از تشکیل اولیهٔ گروه، نوازندگان لوئیس ماریوتی (بیس) و مارکو آنتونس (درام) به آنها پیوستند و آندره لینهرس جای خود را به آندره هرناندز و بعداً به کیکو لوریرو داد. بیتنکورت، تنها عضوی بود که در تمام آلبوم‌های گروه به عنوان نوازنده حضور داشت. آنها تا به امروز ده آلبوم
نوازنده حضور داشت. آنها تا به امروز ده آلبوم استودیویی معمولی، شش آلبوم چندآهنگه و هفت سی‌دی/دی‌وی‌دی زنده منتشر کرده‌اند. این گروه به رهبری رافائل بیتنکورت تا حدی در ژاپن و اروپا محبوبیت پیدا کرده است. در ۲ آوریل ۲۰۱۵، نوازندهٔ گیتار کیکو لوریرو، گروه آنگرا را ترک کرد تا به گروه ترش متال آمریکایی مگادث بپیوندد. سبک موسیقی. سبک موسیقی آنها به عنوان پاور متال، پراگرسیو متال، و نئو-کلاسیکال متال توصیف شده است.
پناهگاه حیات وحش سرخانکل یک پناهگاه حیات وحش با مساحت ۱۲۱۴ هکتار است که در استان گیلان در ایران قرار دارد. این پناهگاه حیات وحش طبق مصوبهٔ شمارهٔ ۵۹۲ در تاریخ ۱۳۸۱/۳/۲۱ در فهرست مناطق تحت حفاظت سازمان محیط زیست ایران قرار گرفت.
جنبش جنوب ایران یا نهضت جنوب ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
نادیا ملیتی (؛ زادهٔ ۲۰۰۱ یا ۲۰۰۲) بازیگر اهل فرانسه است. او با بازی در فیلم "خواهر کوچک" (۲۰۲۵) به کارگردانی حفصیه حرزی، نخستین تجربهٔ بازیگری خود را انجام داد و برای این نقش، جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره فیلم کن را دریافت کرد. اوایل زندگی. ملیتی از سوی مادرش اصالتی الجزایری دارد و به زبان عربی مسلط است. او پیش از ورود به عرصهٔ بازیگری، فوتبالیست بود و در دانشگاه سوربن شمالی در رشته علوم و تکنیک‌های فعالیت‌های بدنی و ورزشی (STAPS) تحصیل کرده است. حرفه. در حالی که ملیتی هنوز دانشجو بود و هیچ تجربه‌ای در
حالی که ملیتی هنوز دانشجو بود و هیچ تجربه‌ای در بازیگری نداشت، توسط یک کارگردان انتخاب بازیگر در خیابان‌های پاریس کشف شد. در سال ۲۰۲۵، او برای نخستین بار در فیلم درام "خواهر کوچک" به کارگردانی حفصیه حرزی، که در "جشنواره فیلم کن ۲۰۲۵" به نمایش درآمد، بازی کرد. این نقش با تحسین گسترده منتقدان مواجه شد و او جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره فیلم کن را از آن خود کرد.
خواهر کوچک (; ترجمه تحت‌اللفظی: 'The Little Last One') فیلمی در ژانر درام بلوغ محصول سال ۲۰۲۵ به نویسندگی و کارگردانی حفصیه حرزی است. این فیلم اقتباسی از رمان نیمه‌زندگی‌نامه‌ای "آخرین" اثر فاطیما داس (۲۰۲۰) است. در این فیلم، نادیا ملیتی (در نخستین تجربهٔ بازیگری خود) نقش دختری از خانواده‌ای مهاجر الجزایری در پاریس را ایفا می‌کند که میان انتظارات خانواده‌اش و شکل‌گیری هویت شخصی خود دچار کشمکش است. از بازیگران مکمل می‌توان به پارک جی مین، لویی ممی، مونا سوالم و چندین بازیگر دیگر اشاره کرد. این فیلم محصول
و چندین بازیگر دیگر اشاره کرد. این فیلم محصول مشترک فرانسه و آلمان است. "خواهر کوچک" در ۱۶ مه ۲۰۲۵ در بخش رقابت اصلی هفتاد و هشتمین جشنواره فیلم کن برای نخستین بار به نمایش درآمد و موفق به دریافت نخل کوئیر و جایزه بهترین بازیگر زن شد. اکران عمومی فیلم در فرانسه از ۱ اکتبر ۲۰۲۵ توسط کمپانی آد ویتام آغاز خواهد شد.
جنبش جنوب ایران در جنگ جهانی دوم که نهضت جنوب نیز نامیده می‌شود، به مجموعه‌ای از مقاومت‌ها، شورش‌ها و فعالیت‌های سیاسی و نظامی اطلاق می‌شود که در جنوب ایران، عمدتا در مناطق فارس، خوزستان، کهگیلویه و بویراحمد و بوشهر، شکل گرفت. این جنبش در واکنش به اشغال ایران توسط نیروهای متفقین در شهریور ۱۳۲۰ و همچنین نفوذ گسترده خارجی در جنوب کشور به وجود آمد. فارس. در زمان اشغال ایران در جنگ جهانی دوم، قشقایی‌ها با گمان اینکه حمله آلمانی‌ها به قفقاز آغازی برای لشکرکشی آن‌ها به ایران و آزادی ایران از دست انگلیسی‌هاست،
آن‌ها به ایران و آزادی ایران از دست انگلیسی‌هاست، همچون جنگ جهانی اول طرف آلمانی‌ها را گرفتند. انگلیسی‌ها که دوباره از اتحاد ارتشیان هوادار آلمان با قشقایی‌ها بیمناک شده بودند، دولت مرکزی را واداشتند تا سپهبد شاه‌بختی را فرمانده نیروهای جنوب و به استانداری فارس منسوب کند تا وی قشقایی‌ها را سرکوب کند. بدین ترتیب جنگی در اردیبهشت ۱۳۲۲ با حمله نیروهای تحت فرمان شاه‌بختی به قشقایی‌ها آغاز شد. حملات نیروهای دولتی در یک روز به‌طور هماهنگ از شهرهای بهبهان، فیروزآباد، جهرم، لار، شهر کرد، شیراز و کازرون شروع شد. در
جهرم، لار، شهر کرد، شیراز و کازرون شروع شد. در این عملیات حدود سی هزار تن از نیروی نظامی شرکت داشتند. نبرد قلعه پریان. در نخستین مرحلهٔ رویارویی دو طرف که در قلعهٔ پریان قیروکارزین به وقوع پیوست، قشقایی‌ها به فرماندهی خسرو خان شکست سختی بر یک تیپ ارتش وارد ساختند. در نتیجه، تعداد زیادی اسلحه و مهمات به دست قشقایی‌ها افتاد. نبرد گردنه موک. دومین نبرد در گردنهٔ موک واقع در ۴۰ کیلومتری شمال فیروزآباد روی داد. در این جنگ فرماندهی قشقایی‌ها بر عهدهٔ ناصرخان بود. نیروهای دولتی که از دو تیپ ارتش تشکیل شده و مجهز
نیروهای دولتی که از دو تیپ ارتش تشکیل شده و مجهز به توپخانه بودند در آستانهٔ شکست قرار داشتند اما با ورود نیروهای ایلات خمسه به فرماندهی ابراهیم خان قوام‌الملک از سمت جنوب ورق برگردانده شد و قشقایی‌ها در محاصره قرار گرفتند و اقدام به عقب‌نشینی کردند. محاصره قلعه پریان. پس از نبرد موک، نیروهای قشقایی به دو بخش عمده تقسیم شدند. از آنجا که دو پادگان نظامی در مناطق قشلاقی (قلعه پریان) و ییلاقی (سمیرم) ایجاد شده بود، بنابراین تصمیم گرفته شد که گروهی به فرماندهی ناصرخان به قلعهٔ پریان حمله‌ور شوند و گروه دیگر
ناصرخان به قلعهٔ پریان حمله‌ور شوند و گروه دیگر نیز به فرماندهی خسرو خان به پادگان سمیرم حمله کنند. ناصرخان در قلعهٔ پریان با نیروهای دولتی درگیر شدد. قشقایی‌ها در یک عملیات شبیخون قلعه را به محاصرهٔ خود درآوردند. در نتیجه، سپهبد شاه بخشی تلاش کرد با حملات هوایی و بمباران نیروهای قشقایی و اعزام نیروهای تازه‌نفس امدادی محاصره‌شوندگان را نجات دهد. اما این محاصره تا مدت‌ها ادامه یافت و به یک جنگ فرسایشی مبدل یافت. نبرد سمیرم. در حین درگیری‌های مناطق گرمسیری فارس، سپهبد شاه بختی به فرماندهٔ لشکر اصفهان دستور
سپهبد شاه بختی به فرماندهٔ لشکر اصفهان دستور داد تا یک ستون نظامی متشکل از هفتصد نفر به فرماندهی سرهنگ حسین علی شقاقی ۵ به سمیرم گسیل کند تا در صورت تحرکات احتمالی قشقایی‌ها، آنان را سرکوب سازد. سرهنگ شقاقی که برخلاف میل خود به سمیرم اعزام شده بود، به محض ورود به منطقه، با مشاهده شدت نفرت و مخالفت مردم با نیروهای دولتی، وضعیت را به شیراز و اصفهان گزارش داد و درخواست کرد که سپهبد شاه بختی اجازه دهد تا ستون اعزامی از سمیرم بازگردد، اما تقاضای وی با مخالفت شاه بختی روبرو شد. به این ترتیب، سرهنگ شقاقی ناگزیر
بختی روبرو شد. به این ترتیب، سرهنگ شقاقی ناگزیر به جنگ با قشقایی‌ها گردید. خسرو خان که قبلاً در پیمان چم اسپید با بویراحمدی‌ها قرارداد اتحاد امضا کرده بود، با اعزام پیکی به بویراحمد از آنان درخواست کرد تا در حمله به پادگان سمیرم قشقایی‌ها را همراهی کنند. نیروهای بویراحمد نیز به فرماندهی عبدالله خان ضرغام‌پور راهی سمیرم شدند. در تیر ماه ۱۳۲۲ نیروهای قشقایی با متحدان بویراحمدی خود پادگان سمیرم را محاصره کردند. به رغم درخواست نیرو از لشکر اصفهان از سوی سرهنگ شقاقی توجه چندانی به این تقاضا نشد. در نتیجه، پس از
توجه چندانی به این تقاضا نشد. در نتیجه، پس از چندین روز زد و خورد با کشته شدن سرهنگ شقاقی در یازدهم تیر ماه ۱۳۲۲ و تسلیم پادگان این نبرد خاتمه یافت. پس از آن، انگلیسی‌ها به دلیل ممانعت از برانگیختن احساسات ملی ایرانیان و همچنین آغاز شکست آلمان در جبههٔ نبرد، به جای ادامهٔ مقابله با قشقایی‌ها همسو با دولت ایران تلاش کردند تا از راه مذاکره، با قشقایی‌ها به توافق برسند.
پاچاکوتی اینکا یوپانکی () که به آن پاچاکوتک نیز می‌گویند، نهمین ساپا اینکا از فرمانروایی کوسکو بود که او آن را به امپراتوری اینکاها تبدیل کرد. اکثر باستان‌شناسان اکنون بر این باورند که مکان معروف اینکاها در شهر ماچو پیچو در پرو سرزمینی است که در ابتدا برای پاچاکوتی ساخته شد. نام. ترکیب پاچاکوتی به یک مفهوم کیهان‌شناسی باستانی آند اشاره دارد که نشان‌دهنده تغییرو تحولات عظیم دورانهای مختلف است. در تحقیقات نام‌شناسی این نام در وقایع‌نگاری‌ها و اسناد استعماری اولیه قرن شانزدهم به صورت ⟨پاچاکوتی⟩ یا ⟨پاچاکوت⟩
اولیه قرن شانزدهم به صورت ⟨پاچاکوتی⟩ یا ⟨پاچاکوت⟩ یافت شده است. این شکل نوشتاری را می‌توان در زبان کچوا به صورت پاچا کوتی به معنای «چرخش جهان» بازسازی کرد. شکل ⟨پاچاکوتک⟩ (به املای زبان امروزی کچوا: ⟨پاچاکوتیق⟩ توسط نویسنده اینکا گارسیلاسو د لا وگا در کتاب «نظرات واقعی اینکاها» که در سال ۱۶۰۹ منتشر شد، معرفی شد.قبل از تاجگذاری، از پاچاکوتی به عنوان اینگا یوپانگویی یاد می‌شد، و دریانورد اسپانیایی پدرو سارمینتو د گامبوا نیز ادعا کرده است که نام کوچک پاچاکوتی، کوزی بوده است. مآخذ. تاریخ اینکا از طریق سنت‌ها و
کوزی بوده است. مآخذ. تاریخ اینکا از طریق سنت‌ها و دهان به دهان، ریسمان‌های کیپو و تصویرنگاری‌ها منتقل می‌شد، و دارای گونه‌ها و نسخه‌های مختلف تاریخ‌نگاری، عمدتاً " زندگی‌نامه"‌ها و "شجره‌نامه"‌ها بود. منابع اصلی روایت سلطنت پاچاکوتی، وقایع‌نگاران استعماری، پدرو سارمینتو د گامبوا و همچنین خوان د بتانزوس است که روایت خود را بر اساس تاریخچه‌ها و نقل قول‌ها از افراد خاندان اینکا یا مجموعه‌ای از منابع مختلف که توسط گروه‌های تباری اینگا در کوسکو تأیید شده است، بدست می‌آورد. زندگی‌نامه‌ها در زمان مرگ ساپا اینکا
می‌آورد. زندگی‌نامه‌ها در زمان مرگ ساپا اینکا گردآوری شدند و توسط خاندان حاکم بر روی کیپوهایی ترسیم شد و در نزدیکی مومیایی‌های سلطنتی اینکا قرار داده شده و نگهداری شدند. زندگی‌نامه پاچاکوتی با حمله چانکا آغاز شد و با مرگ امپراتور و شعر کوتاهی که به او نسبت داده شده بود، پایان یافت. تاریخ‌نگاری. پاچاکوتی، علیرغم عناصر اسطوره‌ای مختلف در دوران سلطنتش، اغلب به عنوان اولین امپراتور تاریخی اینکاها در نظر گرفته می‌شود، مورخان مختلف، پاچاکوتی را با بازنویسی سلطنت حاکمان قبلی اینکا مرتبط می‌دانند تا گسترش
سلطنت حاکمان قبلی اینکا مرتبط می‌دانند تا گسترش امپراتوری اینکا را توجیه کنند. ماهیت سلطنت پاچاکوتی، مفاهیم کیهانی مرتبط با آن، فقدان نمایان‌سازی‌های فیزیکی و شواهد باستان‌شناسی، برخی از محققان را به این نتیجه رساند که پاچاکوتی یک مفهوم ایدئولوژیک و کیهانی اینکا بوده است. زبان شناسان، مردم شناسان، باستان شناسان، قوم شناسان و مورخان مارتی پرسینن، کاترین جولین، رودولفو سرون پالومینو، آلفرد متراوکس، برایان اس. باوئر، جان هاولند فرانسپینوزا، جان هاولند فرانکنوزا، سوریانو، خوزه آنتونیو دل بوستو دوتوربورو، و
سوریانو، خوزه آنتونیو دل بوستو دوتوربورو، و ماریا روستوروفسکی، و کارمن برناند پاچاکوتی را شخصیتی تاریخی می‌دانند، در حالی که دیگران مانند پیر دوویولس، خوان اوسیو آکونا، راینر تام زویدما، گاری اورتون و فرانک گارسیا، پاچاکوتی را شخصیتی اسطوره‌ای یا اسطوره‌ای- تاریخی می‌دانند. زندگی و اصل و نسب. نام کوچک پاچاکوتی، کوزی یوپانکی یا ریپاک بود و از طرف مادری به دودمان ایناکا پاناکا، در دسته هانان کوسکو (کوسکوی بالا)، در رویارویی با دسته هورین کوسکو (کوسکوی پایین) وصل می‌شد. طبق روایت‌های وقایع‌نگاران اسپانیایی،
وصل می‌شد. طبق روایت‌های وقایع‌نگاران اسپانیایی، او پسر هشتمین حاکم کوسکو، اینکا ویراکوچا بود، که البته دودمان او سوچو پاناکا بود. . با اینحال ماریا روستوروفسکی، مورخ و انسان‌شناس، با تحلیل نوشته‌های باقی مانده از دوران استعماری به این نتیجه رسید که بر اساس سنت‌های جانشینی آند، که به "تواناترین" افراد اجازه می‌داد قدرت را به دست بگیرند، پاچاکوتی پسر اینکا ویراکوچا نبود، و این امر او را از نظر اسپانیایی‌ها که معتقد به مفاهیم اروپایی ارشدیت بودند، نامشروع می‌کرد. به گفته کاترین جولین، مشروعیت اینکاها به جای
به گفته کاترین جولین، مشروعیت اینکاها به جای اینکه بر اساس نسب مستقیم از آخرین حاکم باشد، بر جایگاه آنها تمرکز می کرد، جایگاهی که به نوادگان مستقیم مانکو کاپاک و همسر خواهرش داده می‌شد و با خدای خورشید مرتبط بود و از مادر یا پدر به ارث می‌رسید.
موقعیت جغرافیایی لسوتو این کشور را به شدت در برابر تحولات سیاسی و اقتصادی آفریقای جنوبی آسیب‌پذیر می‌سازد. پایتخت آن شهر کوچک ماسرو است. لسوتو عضو چندین سازمان اقتصادی منطقه‌ای از جمله جامعه توسعه جنوب آفریقا و اتحادیه گمرکی جنوب آفریقا است. این کشور همچنین در سازمان‌هایی مانند سازمان ملل متحد، سازمان وحدت آفریقا (که اکنون به اتحادیه آفریقا تغییر یافته است)، جنبش عدم تعهد و بسیاری نهادهای بین‌المللی دیگر نیز فعال است. در کنار کشورهایی مانند کره جنوبی، ایالات متحده آمریکا، آفریقای جنوبی، ایرلند، جمهوری خلق
متحده آمریکا، آفریقای جنوبی، ایرلند، جمهوری خلق چین، لیبی و اتحادیه اروپا که همگی در حال حاضر دارای نمایندگی دیپلماتیک مقیم در لسوتو هستند، روابط خارجی لسوتو از سوی وزارت امور خارجه و روابط بین‌الملل (لسوتو) اداره می‌شود. لسوتو از دیرباز روابط نزدیکی با کشورهای غربی از جمله ایرلند (بزرگ‌ترین اهداکننده کمک‌های دوجانبه به لسوتو)، ایالات متحده، بریتانیا، آلمان و دیگر کشورها داشته است. هرچند لسوتو در سال ۱۹۹۰ تصمیم به قطع روابط با جمهوری خلق چین و برقراری روابط با جمهوری چین (معروف به تایوان) گرفت، اما این
با جمهوری چین (معروف به تایوان) گرفت، اما این کشور در سال ۱۹۹۴ روابط خود را با جمهوری خلق چین از سر گرفت. روابط دیپلماتیک. فهرست کشورهایی که لسوتو با آنها روابط دیپلماتیک دارد
سیسیا یک شهر ساحلی و محلی در منطقه شبه جزیره شمالی، کوئینزلند، استرالیا است. در سرشماری ۲۰۲۱، جمعیت محل سیسیا ۲۹۳ نفر بود. جغرافیا. سیسیا منطقه‌ای در شمال نیو ماپون و غرب باماگا در شبه جزیره کیپ یورک است. جامعه جزیره سیسیا در یک منطقه کوچک داگیت (سند اعطای امانی) واقع شده است که در سال ۱۹۸۶ توسط دولت کوئینزلند در رد آیلند پوینت اعطا شد. این شهر شمالی‌ترین جامعه سرزمین اصلی در کوئینزلند است و بندری دارد که توسط کشتی‌های تدارکاتی و خدمات کشتیرانی برای مسافران و وسایل نقلیه استفاده می‌شود. اگرچه سیسیا از
و وسایل نقلیه استفاده می‌شود. اگرچه سیسیا از شهرهای بزرگتر سرزمین اصلی بسیار دور است، اما با خدمات منظم کشتی که ۹۰ دقیقه طول می‌کشد تا یک طرفه طی شود، به جزیره پنجشنبه (بزرگ‌ترین شهر در تنگه تورس) متصل است. تاریخچه. تماس با اروپا. سیسیا که قبلاً با نام رد آیلند پوینت شناخته می‌شد، در زبان بومی خود با نام ایتانگی نیز شناخته می‌شود. ایتونچی در ابتدا به عنوان یک مکان کمپینگ سنتی قبل از تماس اروپایی‌ها مورد استفاده قرار می‌گرفت. طایفه اویامکوی از آنکاموتی بومی این جزیره بودند. در سال ۱۸۶۴، یک شهرک دولتی در
این جزیره بودند. در سال ۱۸۶۴، یک شهرک دولتی در سامرست در نوک کیپ یورک تأسیس شد. ورود بیماری‌ها، طرد از شکارگاه‌های سنتی و وحشیگری پلیس بومی تحت هدایت قضات پلیس سامرست، بومیان سازمان پیمان ملی را به شدت نابود کرد. تا سال ۱۹۱۵، بقایای بازمانده از جمعیت بومی در رد آیلند پوینت و کوال کریک دوباره گرد هم آمدند. مردم یادهایگانا، ووتاتی، اوندویامو و گودانگ از شمال و شرق، خود را به عنوان یک گروه واحد در رد آیلند پوینت مستقر کرده بودند. دیگر مردم یادهایگانا و ووتاتی گروهی را در اینجینو (که در آن زمان با نام رودخانه
گروهی را در اینجینو (که در آن زمان با نام رودخانه کوچک شناخته می‌شد) تشکیل داده بودند. کوال کریک در سال ۱۹۱۵. یک هیئت و مدرسه انگلیکان در سال ۱۹۲۳ اداره این منطقه حفاظت‌شده را به دست گرفت. در سال ۱۹۴۲ در طول جنگ جهانی دوم، مهندسان ارتش ایالات متحده یک باند فرودگاه نظامی در داخل جزیره رد آیلند پوینت تأسیس کردند. این باند فرودگاه به باند فرودگاه جکی جکی یا هیگینز معروف بود. تعدادی از اسکادران‌های بمب‌افکن، جنگنده و ترابری نیروی هوایی سلطنتی استرالیا از این باند فرودگاهی عملیات انجام می‌دادند. امروزه هنوز هم
فرودگاهی عملیات انجام می‌دادند. امروزه هنوز هم به عنوان فرودگاه منطقه شبه جزیره شمالی مورد استفاده قرار می‌گیرد. همچنین در سال ۱۹۴۳ یک ایستگاه رادار در موتی هدز تأسیس شد که بومیان محلی در ساخت و بهره‌برداری از آن کمک کردند. اسکله‌ها و اسکله‌های جدید توسط مهندسان ارتش در موتی هدز و رد آیلند پوینت ساخته شدند. در پایان جنگ جهانی دوم، دولت کوئینزلند اقداماتی را با هدف جبران خسارت ساکنان جزایر تنگه تورس به دلیل مشارکتشان در تلاش‌های جنگی انجام داد. این‌ها همچنین برای اسکان جمعیت در شمال به عنوان یک مکانیسم
برای اسکان جمعیت در شمال به عنوان یک مکانیسم دفاعی در برابر تهاجم خارجی در نظر گرفته شده بودند. حدود سال ۱۹۴۵، مدیر امور بومیان، کورنلیوس اولیری، به همراه یک دامدار محلی به نام دیک هالند، منطقه شبه جزیره شمالی را بررسی کرد تا مکان‌های مناسب برای یک سکونتگاه جدید را شناسایی کند. اولیری در سخنرانی افتتاحیه خود در کنفرانس شورای جزیره در سال ۱۹۴۷ که در بادو برگزار شد، از «آرزوی دولت برای گسترش نژاد تنگه تورس به عنوان یک واحد صنعتی سالم در شمال کوئینزلند» سخن گفت. در طول سال‌های جنگ، سربازان جزیره‌نشین تنگه
گفت. در طول سال‌های جنگ، سربازان جزیره‌نشین تنگه تورس از سایبای، داوان و بویگو همچنین در مورد امکان توسعه یک جامعه جزیره‌نشین در سرزمین اصلی استرالیا بحث کردند. این بحث‌ها پس از جنگ سایبای، با مشارکت بزرگان و رهبران جزیره ادامه یافت. باماگا گیناو، بزرگ قبیله سایبای، از این پیشنهاد حمایت کرد. او نگرانی‌های شدیدی در مورد منابع ناکافی آب شیرین و هیزم در سایبای و اثرات مخرب زهکشی ضعیف، بیماری و جزر و مد شاهها داشت. در سال ۱۹۴۷، مجموعه‌ای از جزر و مدهای بزرگ در طول فصل بارندگی باعث «خسارات جدی و در برخی موارد
طول فصل بارندگی باعث «خسارات جدی و در برخی موارد جبران‌ناپذیری به املاک و باغ‌ها» در سایبای شد. باماگا ژینائو در مورد نگرانی‌هایش برای آینده سایبای جلسه‌ای تشکیل داد. پس از بحث‌های فراوان، تعدادی از خانواده‌های سایبای تصمیم به ترک جزیره و نقل مکان به سرزمین اصلی گرفتند. اولین گروه از خانواده‌های سایبای در ماه مه ۱۹۴۷ با کشتی‌های صید مروارید «میلارد» و «ماکوی» جزیره را ترک کردند. آنها در ۱ ژوئن ۱۹۴۷ به موتی هدز در منطقه شبه جزیره شمالی رسیدند. گروه دوم، که شامل باماگا گیناو و خانواده‌اش بود، در ۱ ژوئیه ۱۹۴۷
باماگا گیناو و خانواده‌اش بود، در ۱ ژوئیه ۱۹۴۷ از راه رسیدند. تازه واردان یک مکان موقت در موتی هدز را برای سکونت جدید خود انتخاب کردند. دولت کوئینزلند، در ژوئیه ۱۹۴۸، منطقه‌ای به مساحت ۴۴۵۰۰ هکتار را که از رد آیلند پوینت تا خلیج کندی، از جنوب تا مرز سکونتگاه مأموریت کوال کریک امتداد داشت، به عنوان منطقه حفاظت شده برای «استفاده ساکنان جزایر تنگه تورس» اعلام کرد. در سال ۱۹۴۸، موگای الو و تومنا ساگاوکاز به همراه خانواده‌هایشان سایبای را ترک کردند و به رد آیلند پوینت نقل مکان کردند. این خانواده‌ها در کلبه‌های
پوینت نقل مکان کردند. این خانواده‌ها در کلبه‌های قدیمی ارتش که توسط استن هالند به آنها اهدا شده بود، زندگی می‌کردند. خانواده‌های بیشتری از سایبای در سال‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۵۱ در رد آیلند پوینت ساکن شدند. نمایندگان این جامعه کوچک در سال ۱۹۵۵ برای ساخت مسکن جدید در رد آیلند پوینت به اداره امور بومیان مراجعه کردند. در ۱۴ اکتبر ۱۹۷۲، کلیسای انگلیکان سنت فرانسیس آسیزی رسماً در رد آیلند پوینت افتتاح شد. پنج سال بعد، نام سیسیا توسط جامعه رد آیلند پوینت پذیرفته شد. نام سیسیا از حروف اول نام پدران و برادران موگای الو -
سیسیا از حروف اول نام پدران و برادران موگای الو - سونای، الو، ایبوای، ساگاوکاز، ایسوا و آکن - گرفته شده است. دولت محلی و سند اعطای کمک مالی در جامعه امانی. در ۳۰ مارس ۱۹۸۵، جامعه سیسیا ۳ عضو شورا را برای تشکیل شورای خودمختار جزیره سیسیا که تحت «قانون خدمات اجتماعی (تنگه تورس) ۱۹۸۴» تأسیس شده بود، انتخاب کرد. این قانون برای اولین بار اختیارات و مسئولیت‌هایی از نوع دولت محلی را به شوراهای جزیره‌نشینان تنگه تورس اعطا کرد. اوماجیکو، باماگا، نیو ماپون و کووال کریک نیز در این زمان نمایندگان شورا را انتخاب کردند.
نیز در این زمان نمایندگان شورا را انتخاب کردند. در ۲۹ اکتبر ۱۹۸۷، منطقه شورا، که قبلاً ذخیره بومیان تحت کنترل دولت کوئینزلند بود، تحت یک سند اعطای امانت به امانتداری شورا منتقل شد. قرن بیست و یکم. در سال ۲۰۰۷، کمیسیون اصلاحات دولت محلی توصیه کرد که ۳ شورای بومیان ایالت منطقه شبه جزیره شمالی و ۲ شورای جزیره‌نشینان تنگه تورس منطقه شبه جزیره شمالی منحل شده و یک شورای منطقه‌ای منطقه شبه‌جزیره شمالی به جای آنها تأسیس شود. اولین شورای منطقه‌ای شبه‌جزیره شمالی در ۱۵ مارس ۲۰۰۸ در انتخاباتی که تحت «قانون دولت محلی
۱۵ مارس ۲۰۰۸ در انتخاباتی که تحت «قانون دولت محلی ۱۹۹۳» برگزار شد، انتخاب شد. جمعیت‌شناسی. در سرشماری ۲۰۰۶، محل سیسیا ۱۶۵ نفر جمعیت داشت. در سرشماری ۲۰۱۶، منطقه سیسیا جمعیتی بالغ بر ۲۶۰ نفر داشت. در سرشماری ۲۰۲۱، منطقه سیسیا ۲۹۳ نفر جمعیت داشت. آموزش. در سیسیا هیچ مدرسه‌ای وجود ندارد. نزدیکترین مدرسه دولتی، کالج ایالتی منطقه شبه جزیره شمالی در نزدیکی باماگا است که دارای یک پردیس نوجوانان (مهدکودک تا سال ششم) و یک پردیس سالمندان (سال هفتم تا دوازدهم) است. امکانات رفاهی. مرکز مراقبت‌های بهداشتی اولیه سیسیا
رفاهی. مرکز مراقبت‌های بهداشتی اولیه سیسیا توسط کارکنان بهداشتی بومی به همراه متخصصان مهمان اداره می‌شود؛ این مرکز در خیابان موگای () قرار دارد. جاذبه‌ها. سیسیا به عنوان مقصدی محبوب برای ماهیگیران محبوب است و تعدادی از اپراتورهای چارتر ماهیگیری از سیسیا به عنوان پایگاه خود استفاده می‌کنند. اردوگاه سیسیا توسط حدود ۵۰ درصد از مسافرانی که برای کمپینگ به شبه جزیره یورک در کیپ شمالی سفر می‌کنند، مورد استفاده قرار می‌گیرد. اکثر خدمات گردشگری در منطقه شبه جزیره شمالی تحت قراردادهای اجاره با شورای جزیره سیسیا
شمالی تحت قراردادهای اجاره با شورای جزیره سیسیا ارائه می‌شود. سیسیا به‌طور فزاینده‌ای به عنوان «دروازه تنگه تورس» و به عنوان پایگاهی در سرزمین اصلی برای آموزش و اطلاع‌رسانی به بازدیدکنندگان در مورد فرهنگ جزیره‌نشین تنگه تورس شناخته می‌شود. تورهایی که سیسیا را به تعدادی از جزایر تنگه تورس (از جمله روزهای بازار در سایبای) متصل می‌کنند، آغاز شده‌اند و از فرصت‌ها برای آموزش بازدیدکنندگان در مورد پیوندهای تاریخی بین سیسیا و تنگه تورس بهره می‌برند. از طریق اردوگاه روستای سیسیا می‌توان با تعدادی از راهنمایان
روستای سیسیا می‌توان با تعدادی از راهنمایان ماهیگیری تفریحی تماس گرفت.
نهضت فارس که گاه نهضت جنوب و غائله جنوب نیز نامیده می‌شود، یک شورش گسترده در منطقه فارس در سال ۱۳۲۵ بود. این نهضت یکی از مهم‌ترین جنبش‌های سیاسی و نظامی در جنوب ایران پس از جنگ جهانی دوم بود که از لحاظ گروه‌های شرکت کننده و همین‌طور گستردگی آن، می‌توان آن را آخرین حرکت بزرگ ایلی در ایران دانست. این نهضت در واکنش به گسترش فعالیت حزب توده در فارس و سایر نقاط کشور فعال شد و به رغم رقابت‌ها و خصومت‌هایی که بین نیروهای محلی فارس وجود داشت، آنان در یک همکاری بی‌سابقه ای به منظور مقابله با فعالیت حزب توده در کنار
ای به منظور مقابله با فعالیت حزب توده در کنار یکدیگر قرار گرفتند. تشکیل. فعالیت‌های حزب توده و سپس حوادث آذربایجان موجب شد که قشقایی‌ها با دیگر ایل بزرگ کشور یعنی بختیاری‌ها، با وجود این که در گذشته روابط چندان دوستانه‌ای با هم نداشتند، به یکدیگر نزیک شوند. از این رو، در نهم تیر ماه ۱۳۲۵ ناصرخان و خسرو خان قشقایی بنا بر دعوت سران بختیاری عازم منطقهٔ بختیاری‌ها شدند و در مناطق ییلاقی شلمزار و دستنا با حضور سران بختیاری از جمله مرتضی قلی خان و ابوالقاسم خان بختیاری مذاکراتی را صورت دادند. سپس در مرداد ماه