payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کارخانه هیولاها سالیوان در ایران نام نمایشی است به کارگردانی امین گلستانه و تهیه کنندگی از محمد امین غلامی و امین گلستانه در اردیبهشت ماه 1403 شمسی در مجموعه تماشاخانه ایرانمال با سرمایه گذاری هلدینگ امین بازرگان بیهق بر روی صحنه رفت. از بازیگران این اثر می‌توان از علی ضمیری ، ثمین افشار، فرهاد اتقیایی و محمد ولی فروتن نام برد. همچنین ساخت قطعات موسیقی این اثر بر عهده بهزاد الماسی بود. خلاصه داستان. کارخانه هیولاها سالیوان در ایران بر اساس طرحی از امین گلستانه طراحی و نوشته شده‌است و قصه اقتباسی از انیمیشن
طراحی و نوشته شده‌است و قصه اقتباسی از انیمیشن معروف و محبوب شرکت هیولا ها است ، سالیوان این بار اشتباهی درب اتاق دختر بچه ای در ایران را باز میکند و به دلیل تحریم ارتباط در قطع می شود و این تازه شروع ماجرا است . نقدها. - پویا نبی کارگردان و نویسنده
جنبش جنوب ()، جنبش جدایی‌طلب جنوب، جنبش جنوب یمن، جنبش عدن یا الحراک (به فارسی: )، یک جنبش سیاسی و سازمان شبه‌نظامی فعال در جنوب یمن از سال ۲۰۰۷ است که خواستار جدایی از جمهوری یمن و بازگشت به کشور مستقل سابق یمن جنوبی است و در حال حاضر، شناخته‌شده‌ترین شاخه سیاسی آن، شورای انتقالی جنوب، به رهبری عیدروس الزبیدی است که رهبری بالفعل در بسیاری از استان‌های جنوب را بر عهده دارد.
ترابری در اسرائیل به‌طور عمده بر مبنای وسایل نقلیه موتوری شخصی، سرویس اتوبوس و شبکه راه‌آهن در حال گسترش، استوار است. فقدان مسیرهای آبی داخلی و وسعت کوچک این کشور، ترابری هوایی و آبی را در حوزه ترابری داخلی کم‌اهمیت جلوه می‌دهد، اما آنها برای خطوط حمل‌ونقل بین‌المللی اسرائیل اهمیت حیاتی دارند. الزامات رشد جمعیت، عوامل سیاسی، نیروهای دفاعی اسرائیل، گردشگری و افزایش ترافیک، پیشرفت در تمام بخش‌ها را طلب می‌کند، و در عین پیشرفت مسیر اصلی در گذار تحرک به سوی حمل‌ونقل عمومی و ریلی، در حال دور شدن از ترابری عمومی
عمومی و ریلی، در حال دور شدن از ترابری عمومی جاده‌ای است.تمام جنبه و رویه‌های حمل‌ونقل در اسرائیل تحت نظارت وزارت حمل‌ونقل و ایمنی جاده است. حمل‌ونقل شخصی. جاده‌ها شبکه جاده‌ای اسرائیل بالغ بر ۱۸٬۰۹۶ کیلومتر (۱۱٬۲۴۴مایل) است که ۴۴۹ کیلومتر (۲۷۹ مایل) از آن در دسته آزادراه قرار دارد. شبکه جاده‌ای تمام کشور را پوشش می‌دهد. بزرگراه ۶، بزرگراه ترانس اسرائیل از شرق حیفا شروع و تا حومه بیر شیوا امتداد دارد که مسافت آن بالغ بر ۲۰۰ کیلومتر (۱۲۰ مایل) است. بزرگراه ۱، مابین تل‌آویو و اورشلیم و بزرگراه ۲، مابین
۱، مابین تل‌آویو و اورشلیم و بزرگراه ۲، مابین تل‌آویو و حیفا تحت مراقبت و نگهداری خوبی قرار دارند. مسیر دوچرخه تل‌آویو دارای شبکه‌ای از مسیر دوچرخه‌سواری در حال گسترش، در مجموع به مسافتی بیش از ۳۶۰ کیلومتر (۲۲۴ مایل) است که در دسترس بوده یا طراحی شده تا مسیر آن ایجاد شود. در ماه آوریل ۲۰۱۱، شهردار تل‌آویو سامانه دوچرخه اشتراکی به نام تل_اُ_فان (Tel-O-Fun) را راه‌اندازی کرد که برای آن ۱۵۰ ایستگاه در محدوده شهر، جهت اجاره دوچرخه در نظر گرفته شده بود. اورشلیم بیش از ۱۲۵ کیلومتر (۷۸ مایل) مسیر دوچرخه در دسترس
بیش از ۱۲۵ کیلومتر (۷۸ مایل) مسیر دوچرخه در دسترس یا طراحی شده برای ایجاد مسیر دارد. حمل‌ونقل عمومی. در ماه مارس ۲۰۲۴، اسرائیل اصلاحات در نظر گرفته شده را به منظور تشویق به استفاده از حمل و نقل عمومی، از طریق کاهش هزینه‌های استفاده از آن، به اجرا گذاشت. این اصلاحات شامل تخفیف ۵۰ درصدی برای افرد معلولی است که ساکن پیرامون شهر، نه در مناطق متمول، می‌باشند. تخفیف ۳۳ درصدی به افراد بین سن ۱۸ تا ۲۶ سال، تا به استفاده از حمل و نقل عمومی عادت کنند. سربازان ترخیص شده و افرادی که خدمت سربازی را به پایان برده‌اند به
و افرادی که خدمت سربازی را به پایان برده‌اند به مدت یکسال به صورت رایگان از حمل و نقل عمومی استفاده خواهند کرد. این تسهیلات برای بلیط تک سفره اعمال نخواهد شد و تنها برای سازوکار «کارت بلیط ماهانه» (monthly free) به کار خواهد رفت. سرویس اتوبوسرانی اتوبوس‌ها، قالب اصلی حمل و نقل عمومی در اسرائیل را تشکیل می‌دهند. در سال ۲۰۱۷، تعداد سفر مسافران توسط اتوبوس به حدود ۷۴۰ میلیون رسید. در سال ۲۰۰۹، ۱۶ شرکت اتوبوسرانی در مجموع مشتمل بر ۵٬۹۳۹ اتوبوس و ۸٬۴۷۰ راننده، مرتبط با حمل و نقل عمومی به فعالیت مشغول بودند.
مرتبط با حمل و نقل عمومی به فعالیت مشغول بودند. شرکت اتوبوسرانی ایگد، بزرگ‌ترین شرکت اتوبوسرانی اسرائیل است و در تمام خطوط سراسر کشور خدمات ارائه می‌دهد. خطوط اتوبوسرانی در برخی نقاط، توسط شرکت‌های حمل و نقل کوچکتر انجام می‌گیرد که بزرگ‌ترین آن شرکت دن باس است که مسیرهای غوش دان را در حوزه فعالیت خود دارد. ایستگاه‌های اتوبوس در اسرائیل، به غیر از ایستگاه‌های اتوبوس خوداتکا، دو نوع هستند که ترمینال‌‌ها و ایستگاه‌های مرکزی می‌باشند. هر ترمینال تعدادی مسیر، به طور معمول بیش از دوازده مسیر را تحت پوشش قرار
به طور معمول بیش از دوازده مسیر را تحت پوشش قرار می‌دهد در حالی که یک ایستگاه مرکزی ممکن است به بیش از صد مسیر اتوبوسرانی خدمات ارائه دهد. بزرگترین ترمینال مرکزی اتوبوس در اسرائیل، ایستگاه مرکزی اتوبوس تل‌آویو است که نیز رتبه دوم بزرگترین ترمینال اتوبوس در جهان را در اختیار دارد. ناوگان بازرگانی. بسیاری از کشتی‌های تحت مالکیت و مدیریت شرکت‌های اسرائیلی تحت پرچم مصلحتی خارجی فعالیت می‌کنند. خدمات کشتیرانی یکپارچه زیم اسرائیل یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های کشتیرانی در جهان است.
ئی‌دی‌ام ترپ (; که به سادگی با نام ترپ شناخته می‌شود) یک ژانر موسیقی تلفیقی از موسیقی هیپ هاپ و موسیقی رقص الکترونیک (ئی‌دی‌ام) است که در اوایل دههٔ ۲۰۱۰، در اوج محبوبیت ژانرهای بیگ هاوس و موسیقی ترپ ابداع شد.
پیمان هزار روزه (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی در سال ۲۰۱۱ با بازی سو ئه و کیم ره وون است. این مجموعه به نویسندگی کیم سو هیون است و از ۱۷ اکتبر تا ۲۰ دسامبر ۲۰۱۱ روزهای دوشنبه و سه‌شنبه ساعت ۲۱:۵۵ (کی‌اس‌تی) از اس‌بی‌اس پخش شد.
مورلیکانت پتکار (زاده ۱۹۴۴ در سنگلی ایالت ماهاراشترا) یک شناگر اهل کشور هند و دارنده مدال طلای پارالمپیک است. او نخستین دارنده مدال طلای پارالمپیک اهل هند به شمار می‌رود. پتکار در بازی‌های پارالمپیک تابستانی ۱۹۷۲ در هایدلبرگ آلمان با ثبت رکورد جهانی ۳۷.۳۳ ثانیه مدال طلای ۵۰ متر شنای آزاد را به دست آورد. او در 50 رکورد جهانی را به نام خود ثبت . پتکار در همان بازی ها در رشته‌های پرتاب نیزه و اسلالوم نیز حضور داشت که در هر سه رشته فینالیست بود. در سال 2018 از سوی دولت هند نشان افتخار پادما شری به او اعطا شد.
سوی دولت هند نشان افتخار پادما شری به او اعطا شد. زندگی‌نامه. مورلیکانت پتکار در ۱ نوامبر ۱۹۴۴ در منطقه سنگلی، ماهاراشترا به دنیا آمد. پتکار در دوران جوانی در رشته بوکس فعالیت می‌کرد و در ارتش هند مشغول به کار شد در سال ۱۹۶۵ و در جریان جنگ هند و پاکستان حضور داشت و مجروح شد. او پس از معلولیت، به شنا و سایر ورزش‌ها روی آورد. پتکار برای نخسیت بار در بازی‌های پارالمپیک تابستانی ۱۹۶۸ در تنیس روی میز شرکت کرد. پتکار در سال ۱۹۷۲ نشان طلای رشته شنای آزاد را کسب کرد. او پس از دوران حرفه‌ای توسط شرکت خودروسازی
کرد. او پس از دوران حرفه‌ای توسط شرکت خودروسازی تاتاموتورز استخدام شد. در رسانه‌ها. بر اساس زندگی او یک فیلم سینمایی با نام "قهرمان چاندو" با کارگردانی کبیر خان ساخته شده است. کارتیک آریان در این فیلم ایفای نقش کرده است.
اپوزیسیون ونزوئلا یا ضد چاوزیست‌ها، اصطلاحی برای اشاره به یک چتر سیاسی است که برای توصیف جنبش‌های سیاسی، اجتماعی و مذهبی که با چاوزیسم، دولت‌های چاوزیستی رئیس‌جمهورهای سابق و کنونی، هوگو چاوز و نیکلاس مادورو و فرایند سیاسی انقلاب بولیواری از ۲ فوریه ۱۹۹۹، مخالفند، استفاده می‌شود. رهبری. در سال ۲۰۰۲، پدرو کارمونا و کارلوس اورتگا، برای مدت کوتاهی، رهبری اپوزیسیون را برعهده گرفتند و انریکه کاپریلس رادنسکی، در طول نامزدی خود در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳، به عنوان رهبر آن، خدمت کرد. پس از به دست آوردن
به عنوان رهبر آن، خدمت کرد. پس از به دست آوردن اکثریت توسط مخالفان در انتخابات ۲۰۱۵ مجلس، مجلس ملی ونزوئلا، رهبری مخالفان را بر عهده گرفت. خوان گوایدو، در طول بحران ریاست‌جمهوری، رهبر اپوزیسیون بود، اگرچه او حمایت از خود را از دست داد زیرا اپوزیسیون نتوانست به اهداف خود تحت مسئولیت او دست یابد. در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴، ماریا کورینا ماچادو به عنوان رهبر اپوزیسیون انتخاب شد.
ایتالکی یک سکوی یادگیری زبان آنلاین است که زبان آموزان و معلمان را از طریق چت ویدیویی به هم متصل می‌کند. این سایت به دانش آموزان امکان می‌دهد معلمان آنلاین را برای تدریس خصوصی با دسترسی‌های آسان بیابند.
بیسان عودة (متولد ۱۹۹۷ یا ۱۹۹۸) روزنامه‌نگار، کنشگر، و فیلمساز فلسطینی است. او بیشتر به خاطر ویدیوهای رسانه‌های اجتماعی‌اش که تجربیاتش در طول جنگ اسرائیل و حماس در نوار غزه را مستند می‌کنند، شناخته می‌شود. او برنده جایزه پیبادی ۲۰۲۴ در بخش اخبار و جایزه ادوارد آر مارو برای سریال‌های خبری برای برنامه شبکه رسانه ای الجزیره، "این بیسان از غزه است و من هنوز زنده ام" برنده شد. این برنامه همچنین نامزد جوایز خبری و مستند امی ۲۰۲۴ برای برنامه برجسته خبری سخت: فرم کوتاه است. اوایل زندگی و شغل. اودا در بیت حانون بزرگ
است. اوایل زندگی و شغل. اودا در بیت حانون بزرگ شد. او از کودکی به داستان‌نویسی و همچنین خواندن، بسکتبال و نجوم علاقه داشت. عوده با چندین سازمان در مورد مسائل مختلف کار کرده است. او به عنوان یکی از اعضای انجمن نوآوری جنسیتی جوانان آگورای زنان سازمان ملل، روی برابری جنسیتی کار کرده است. او با اتحادیه اروپا در زمینه تغییرات آب و هوایی کار کرده است و سفیر حسن نیت اتحادیه اروپا است. عوده همچنین برای صندوق جمعیت سازمان ملل متحد (UNFPA) کار می‌کند. عوده نمایشی به نام "حَکَواتیه" تولید می‌کند که دربارهٔ تاریخ و
نام "حَکَواتیه" تولید می‌کند که دربارهٔ تاریخ و فرهنگ فلسطین است. از شبکه رؤیا پخش می‌شود. او همچنین ویدیوهای آموزشی عربی فلسطینی را برای کانال یوتیوب Easy Languages اجرا کرد. در جریان تشدید درگیری‌های اسرائیل و فلسطین در ماه مه ۲۰۲۱، عوده با هدف جلب توجه بین‌المللی به شرایط غزه، ویدئوهایی را در اینستاگرام به اشتراک گذاشت. جنگ اسرائیل و حماس (۲۰۲۳-). در طول جنگ اسرائیل و حماس، که در اکتبر ۲۰۲۳ آغاز شد، عودا به دلیل ویدئوهای نیمه منظم و به روز رسانی‌های پخش زنده در رسانه‌های اجتماعی که تجربیات غیرنظامیان
زنده در رسانه‌های اجتماعی که تجربیات غیرنظامیان فلسطینی را مستند می‌کند، توجه را به خود جلب کرد. او به دلیل شروع ویدیوهای خود با برخی از انواع عبارت «من هنوز زنده هستم» شناخته شد. ویدیوهای او بیشتر به زبان انگلیسی هستند، اگرچه برخی به زبان عربی هستند. کارهای او توسط بی‌بی‌سی نیوز، الجزیره، ای بی سی نیوز، و صندوق نجات کودکان به اشتراک گذاشته شده است. او در ویدئوهای خود از حملات نیروهای دفاعی اسرائیل (IDF) و همچنین کمبود غذا، سرپناه، مراقبت‌های پزشکی و سایر منابع گزارش کرده است. تا می ۲۰۲۴، عوده۴٫۱ میلیون
منابع گزارش کرده است. تا می ۲۰۲۴، عوده۴٫۱ میلیون فالوئر جمع کرده بود. گزارش و کنشگری. پس از اینکه ارتش اسرائیل در اکتبر ۲۰۲۳ به ساکنان غزه گفت که از شمال غزه خارج شوند، عوده و والدینش از بیت حانون به بیمارستان الشفا نقل مکان کردند. خانه خانواده و دفتر کارش در ریمال هر دو بمباران شدند و تمام تجهیزات فیلمبرداری عوده نابود شدند. در نتیجه، عوده از تلفن خود برای ضبط ویدیو استفاده می‌کند. از بیمارستان الشفا، عوده ااز شیوع بیماری در میان ۵۰٬۰۰۰ آواره که فاقد سرپناه، آب و سرویس بهداشتی کافی بودند، گزارش داد. در
آب و سرویس بهداشتی کافی بودند، گزارش داد. در اوایل ماه دسامبر، عوده پست کرد: "من دیگر مشابه آن طور که ابتدای این نسل کشی امید داشتم، هیچ امیدی به زنده ماندن ندارم ". او همچنین در مورد مقابله با کابوس‌ها و بیماری‌ها نوشت. اظهارات او در چندین مقاله خبری که به کشته شدن روزنامه نگاران در جنگ اسرائیل و حماس اشاره داشت، ذکر شد. بعداً در همان ماه، عوده پست کرد که باید موهایش را کوتاه کند، زیرا آب کافی یا منابع لازم برای مراقبت از آن را ندارد. او همچنین از کمبود حمام و پدهای قاعدگی در اردوگاه پناهندگان خان یونس
حمام و پدهای قاعدگی در اردوگاه پناهندگان خان یونس خبر داد. در فوریه ۲۰۲۴، عوده در مورد کشتار آرد گزارش داد. وی اظهار داشت که فلسطینی‌ها در غزه «گرسنگی اجباری» را تجربه می‌کنند و ارتش اسرائیل آنها را در حالی که به سمت کامیون‌های کمک‌رسانی می‌دویدند کشته است. تجلیل‌ها. اعتبار چهره انسانی بخشی به غزه برای مخاطبان بین‌المللی به عوده، به همراه دیگر روزنامه نگاران فلسطینی، داده شده است. گفته شده است که او «نقطه نظر انسانی فراهم می‌کند»، «روی درگیری چهره قرار می‌دهد» و «چهره‌ای انسانی بر واقعیت‌های زندگی روزمره
و «چهره‌ای انسانی بر واقعیت‌های زندگی روزمره در غزه» قرار می‌دهد. فالوئرهای شبکه‌های اجتماعی او نسبت به امنیت او ابراز نگرانی کرده‌اند. در مقاله‌ای در لس آنجلس ریویو آو بوکز آمده است که عوده و سایر روزنامه‌نگاران فلسطینی که از غزه گزارش می‌دهند «بینندگان خود را متهم به همدستی می‌کنند و مرتباً از ما می‌خواهند که اقدام کنیم». تا اوایل سال ۲۰۲۴، عوده در دو نقاشی دیواری، یکی در ادینبورگ و دیگری در لندن به تصویر کشیده شد. در ماه مه ۲۰۲۴، عوده به خاطر برنامه اش در شبکه رسانه ای الجزیره، با عنوان "این بیسان از
در شبکه رسانه ای الجزیره، با عنوان "این بیسان از غزه است و من هنوز زنده ام،" برنده جایزه پیبادی در بخش اخبار شد. هیئت داوران پیبادی در بیانیه ای نوشت: «گزارشگری او از چادر موقت اش در خارج مرکز پزشکی، نشان می‌دهد که بقا برای او و توده‌های اطرافش چگونه است.» این جایزه توسط مو عامر اهدا شد و عوده از طریق ویدئو در مراسم شرکت کرد. عوده در سخنرانی پذیرش خود جایزه خود را به مردم معترض در حمایت از فلسطین تقدیم کرد و خواستار «پایان دادن به نسل‌کشی، آتش‌بس و فلسطین آزاد» شد. در جولای ۲۰۲۴، "این بیسان از غزه است و من
شد. در جولای ۲۰۲۴، "این بیسان از غزه است و من هنوز زنده ام" نامزد چهل و پنجمین جایزه خبری و مستند امی برای بخش ویژه خبری سخت ممتاز: فرم کوتاه شد. انجمن غیرانتفاعی خلاق برای صلح طرفدار اسرائیل با ادعای عضویت عوده در جبهه مردمی برای آزادی فلسطین، که ایالات متحده آن را به عنوان یک سازمان تروریستی معرفی کرده است، و انتشار نامه سرگشاده ای با امضای ۱۵۰ نفر از افراد درگیر در صنعت سرگرمی، مانند حییم سبان، سلما بلر و دبرا مسینگ خواستار لغو این نامزدی شد. آدام شارپ، رئیس آکادمی ملی علوم و هنرهای تلویزیونی (ناتاس)،
رئیس آکادمی ملی علوم و هنرهای تلویزیونی (ناتاس)، اعلام کرد که نامزدی عوده لغو نخواهد شد و نوشت که «ناتاس نتوانسته است این گزارش‌ها را در مورد اتهام درگیر بودن عوده تأیید کند و تا به امروز هیچ دلیلی پیدا نکرده است که بر اساس آن قضاوت تحریریه متشکل از روزنامه نگاران مستقلی که مطالب را بررسی کرده‌اند، لغو شود.»
ماریا کورینا ماچادو پاریسکا (زاده ۷ اکتبر ۱۹۶۷) سیاستمدار ونزوئلایی اپوزیسیون و مهندس صنایع است که از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴، به عنوان عضو منتخب مجلس ملی ونزوئلا خدمت کرد. ماچادو در سال ۲۰۰۲، به عنوان بنیانگذار و رهبر گروه نظارت بر رأی "به ما بپیوندید"، در کنار آلخاندرو پلاز، وارد سیاست شد. در سال ۲۰۱۸، او در فهرست ۱۰۰ زن بی‌بی‌سی قرار گرفت. ماچادو در حال حاضر به عنوان یکی از چهره‌های برجسته اپوزیسیون ونزوئلا در نظر گرفته می‌شود. دولت نیکلاس مادورو در ونزوئلا، ماچادو را از خروج از ونزوئلا منع کرده است.
اِنتسو دِکارو () با نام اصلی وینچنتسو پورکارو دکارو (؛ ۲۴ مارس ۱۹۵۸)، بازیگر، فیلم‌نامه‌نویس و هنرمند کاباره ایتالیایی است که به همراه ماسیمو تروئیزی و للو آرنا یکی از بازیگران کمدی نوین ناپلی محسوب می‌شود که توسط گروه تئاتر لااسمورفیا در نیمه دوم دهه هفتاد معرفی و عرضه شد. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "جایی در آفتاب"، "جنایات"، "زن شهرستانی"، "عشق پردردسر" و "دست خدا" اشاره نمود.
عشق پردردسر () یک فیلم دلهره‌آور به کارگردانی ماریو مارتونه است که در سال ۱۹۹۵ منتشر شد و نخستین بار در جشنواره فیلم کن ۱۹۹۵ به نمایش درآمد. این فیلم برندهٔ ۳ جایزهٔ دیوید دی دوناتلو شد.
ماوپیهائا (ماوپیهاآ) () که همچنین با نام موپلیا نیز شناخته می‌شود، یک آبسنگ حَلقَوی (خوست) از گروه جزایر بادپناه در بخش غربی مجمع الجزایر انجمن، در اقیانوس آرام جنوبی است. مانوآئه نزدیک‌ترین همسایه ماوپیهائا است، که در ۷۲ کیلومتری جنوب شرقی آن واقع شده است. جغرافیا. آب‌سنگ ماوپیهائا حدود ۸ کیلومتر طول دارد و دارای یک کولاب به عمق حداکثر ۴۰ متر است که از سه طرف با صخره‌های مرجانی زیرآبی احاطه شده‌است. صخره‌های مرجانی بیرونی این آتول پیوسته‌اند، به‌جز یک گذرگاه کوچک در سمت باختری آن. در سمت خاوری، جزیره‌ای
کوچک در سمت باختری آن. در سمت خاوری، جزیره‌ای باریک و پرپوشش از گیاه (موتو ماوپیهائا) قرار دارد و چند جزیرهٔ کوچک دیگر نیز در پیرامون آن دیده می‌شوند که در مجموع، مساحت خشکی آتول ماوپیهائا را به ۲٫۶ کیلومتر مربع می‌رسانند. تنها روستای این آبسنگ در جزیرهٔ موتو ماپیهائا قرار دارد؛ در تاریخ ۲۷ اوت ۲۰۲۳، جمعیت آن ۷ نفر بوده‌است. تاریخچه. آبسنگ حلقوی ماوپیهائا از زمان‌های بسیار دور مسکونِ پلی‌نزی‌ها بوده‌است؛ آثار باستانی و قلاب‌های ماهی‌گیری در آن کشف شده‌است. نخستین اروپایی که به ماپیهائا، همراه با جزایر
نخستین اروپایی که به ماپیهائا، همراه با جزایر همسایه فنوآ اورا (Fenua Ura) و موتو اُنه (Motu One) رسید، ساموئل والیس در سال ۱۷۶۷ بود. در سال ۱۹۱۷، این آتول به شرکت فرانسویِ واقع در پاپئته اجاره داده شد و سه کارمند آن مشغول تولید کوپرا، پرورش خوک و مرغ و گردآوری لاک‌پشت بودند. سپس به شرکت دیگری که در زمینهٔ کوپرا فعال بود اجاره داده شد و تمام جزیره به درختان نخل نارگیل اختصاص یافت. در همان سال، کنت فلیکس فون لوکنر از کشتی جنگی مشهور "زی‌آدلر" در جریان مأموریت خود برای حمله به کشتی‌های متفقین در اقیانوس آرام
خود برای حمله به کشتی‌های متفقین در اقیانوس آرام جنوبی در خلال جنگ جهانی اول به جزیره رسید. هدف این توقف، تهیه آذوقه و تعمیر بدنهٔ کشتی پس از عبور از اقیانوس آرام و آمریکای جنوبی بود. اما پس از مدتی کوتاه، طوفان و موج دریا سبب شد "زی‌آدلر" در صخره‌های مرجانی ماوپیهائا به گل بنشیند و فون لوکنر به همراه بیش از ۱۰۰ نفر در آن‌جا گرفتار شوند. در آن زمان جزیره تنها سه ساکن پلی‌نزی داشت که نارگیل جمع‌آوری و برای تاهیتی کوپرا تولید می‌کردند. ۶۴ خدمهٔ "زئه‌ادلر" و ۴۷ زندانی — شامل خدمه و مسافران کشتی‌هایی که پیش‌تر
زندانی — شامل خدمه و مسافران کشتی‌هایی که پیش‌تر توقیف شده بودند — چندین ماه با پلی‌نزی‌ها در ماپیهائا زندگی کردند؛ فون لوکنر با شوخی آن را «آخرین مستعمرهٔ آلمان» نامید. خدمه با استفاده از بقایای کشتی، سکونتگاهی به نام "زی‌آدلربورگ" (Seeadlerburg) ساختند. آن‌ها جزیره را "سِسیلی‌ین‌اینزل" (Cäcilieninsel) نامیدند. برخی از دریانوردان گرفتارشده، اسرای جنگی آمریکایی بودند که در دریا اسیر شده بودند. فون لوکنر سرانجام چند تن از مردان خود را برگزید و با تجهیز یک قایق بادبانی، سفری نزدیک به ۲٬۰۰۰ مایل (۳٬۲۰۰
یک قایق بادبانی، سفری نزدیک به ۲٬۰۰۰ مایل (۳٬۲۰۰ کیلومتر) تا جزایر فیجی آغاز کرد تا کشتی دیگری تصرف کرده و برای نجات بقیهٔ افراد بازگردد. اما این نقشه ناکام ماند؛ چرا که هرچند فون لوکنر به مقصد رسید، ولی به دست یک ستوان بریتانیایی تسلیم شد. او باقی دوران جنگ جهانی اول را در نیوزیلند در اسارت گذراند، با اینکه یک‌بار هم موفق شد فرار کند و با قایق فرمانده زندان به همراه چند اسیر دیگر بگریزد، ولی دوباره دستگیر شد. در همین حین، باقی‌ماندهٔ خدمه یک کشتی بادبانی فرانسوی به نام "لوتس" (Lutece) را که در ماپیها توقف
به نام "لوتس" (Lutece) را که در ماپیها توقف کرده بود، به تصرف درآوردند و به جزیره ایستر بردند؛ آنان در ۴ اکتبر به آن‌جا رسیدند اما کشتی به گل نشست و خدمه توسط مقام‌های شیلی بازداشت شدند. چهار ملوان آمریکایی نیز با یک قایق بدون سرپوش، مسافتی در حدود ۱٬۰۰۰ مایل (۱٬۶۰۰ کیلومتر) را تا پاگو پاگو پیمودند و از آن‌جا تدارکات لازم برای نجات هم‌رزمان خود در ماوپیهائا را فراهم کردند. آخرین کشتی تأمین تدارکات در سال ۲۰۲۱ به جزیره سر زد. یک کشتی بادبانی به نام روسولا در اوت ۲۰۲۳ هنگام عبور اقیانوسی در این جزیره توقف
در اوت ۲۰۲۳ هنگام عبور اقیانوسی در این جزیره توقف کرد و خدمهٔ آن پوشاک، ابزار و روغن موتور مورد نیاز برای قایق‌های موتوری جزیره‌نشینان را اهدا کردند. مدیریت. این آتول به‌لحاظ اداری بخشی از کمون ماپیتی به‌شمار می‌رود که در زیرمجموعهٔ اداری جزایر بادپناه در پلی‌نزی فرانسه قرار دارد. هم‌اکنون، ماپیهائا به‌طور رسمی جزیره‌ای "دائماً غیرمسکونی" شناخته می‌شود. نام‌های دیگر. ماپلیا (Mopelia) ماپلیا (Maupelia) موپیه‌آ (Mopihaa) ماپیهوآ (Maupihoa) ماپتیا (Mapetia) سسیلی‌ین‌اینزل (Cäcilieninsel)
ویالتا باردزیلوسکایا (؛ زادهٔ ) ژیمناست زن ترامپولین اهل بلاروس است.
سوفیان متو (؛ زادهٔ ) ژیمناست زن ترامپولین اهل کانادا است.
وانگ زیسای (؛ زادهٔ ) ژیمناست ترامپولین اهل چین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
یان لانگیو (؛ زادهٔ ) ژیمناست ترامپولین اهل چین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
فروت تری ()، یک شرکت آمریکایی است که در زمینه تولید فیلم‌های بلند سینمایی و مجموعه‌های تلویزیونی فعالیت می‌کند. این شرکت در سال ۲۰۲۰ توسط اما استون و دیو مک‌کری تأسیس گردید. استون این شرکت را با هدف سرمایه‌گذاری بر روی فیلم‌های کم‌بودجه و هنری و با الهام از تولیدات شرکت ای۲۴ خلق کرد. این شرکت تاکنون آثاری همچون "وقتی که نجات جهان را تمام کردی" (۲۰۲۲) و "پرابلمیستا" (۲۰۲۳) و بوگونیا (۲۰۲۵) را تولید کرده است. جسی آیزنبرگ که دوست صمیمی استون است؛ تا به حال دو فیلم برای این شرکت کارگردانی کرده است. مجموعه
دو فیلم برای این شرکت کارگردانی کرده است. مجموعه تلویزیونی "نفرین" از دیگر تولیدات این شرکت است.
وانگ لیویی (؛ زادهٔ ) شناگر زن شنای موزون اهل چین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱۵ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده است.
ایزابل تورپ (؛ زادهٔ ) شناگر زن شنای موزون اهل بریتانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
کیت شورتمن (؛ زادهٔ ) شناگر زن شنای موزون اهل بریتانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده است.
برخیه ده براور (؛ زادهٔ ) شناگر زن شنای موزون اهل هلند است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
نورتیه ده براور (؛ زادهٔ ) شناگ زن شنای موزون اهل هلند است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
خط تندوَزه () یا به‌صورت دقیق‌تر سامانه همرفتی شبه‌خطی (QLCS)، خطی از توفان تندری است که اغلب در امتداد یا جلوتر از یک جبهه سرد تشکیل می‌شود. در اوایل سده بیستم، این اصطلاح به عنوان مترادفی برای جبهه سرد (که اغلب با جابه‌جایی‌های ناگهانی و تندباد همراه است) استفاده می‌شد. ساختارهای خطی توفان تندری اغلب حاوی بارش‌های سنگین، تگرگ، آذرخش‌های مکرّر، بادهای خط مستقیم و در مواردی پیچند یا پیچند دریایی هستند. بادهای خط مستقیم به‌ویژه می‌توانند در جایی رخ دهند که ساختار خطی به شکل پژواک کمانی شکل می‌گیرد. پیچندها
خطی به شکل پژواک کمانی شکل می‌گیرد. پیچندها می‌توانند در امتداد امواجی با الگوی موج پژواک خطی (LEWP) رخ دهند، جایی که در آن مراکز کم‌فشار میان‌مقیاس وجود دارد. برخی از پژواک‌های کمانی می‌توانند با رشد و با حرکت سریع در منطقه‌ای بزرگ، به درچو تبدیل شوند. در لبه پشت نوار باران مرتبط با خطوط بالغ تندوزه، در موارد بسیار نادر که با دماجهش همراه است، یک کم‌فشار پسایه می‌تواند حضور داشته باشد.
علویان کرد ( یا ) اشاره به آیین‌های منحصر به فرد، اعمال مکان مقدس، گفتمان‌های اساطیری و سازمان‌های اجتماعی- مذهبی در میان کردهای وابسته به علوییت دارد. علویان کُردتبار موروثی خود را چهره‌های نیمه خدایی می‌دانند، غالباً اعتقاداتی بیشتر در احترام به طبیعت دارند، و برخلاف علویان ترک که تأکید می‌کنند بر پیرسلطان ابدال به عنوان نماد مذهبی خود تأکید بیشتری می‌کنند. نقش حاجی بکتاش ولی. برخی از علویان کُرد معتقدند که عقاید آنها مربوط به اهل حق و یزیدیت است. کُردهای علوی تبعیض مذهبی و قومیتی، ظلم و همگونی اجباری را
علوی تبعیض مذهبی و قومیتی، ظلم و همگونی اجباری را تجربه کرده‌اند که به‌طور قابل توجهی بر هویت آنها تأثیر گذاشته است. دو شورش کُردهای علوی توسط نیروهای ترکیه در قرن بیستم سرکوب شد. شورش کوچگیری در سال ۱۹۲۱ و شورش درسیم در سال‌های ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۸. کُردهای علوی قلب و سرزمین مقدس کُردهای علوی منطقه درسیم است. جمعیت. در ترکیه، برآوردهای متفاوتی از جمعیت کُردهای علوی وجود دارد. در حالی که دانشگاه درسلر و چندین دانشگاه دیگر گفتند که به ترتیب حدود یک سوم یا یک پنجم از جمعیت کُردهای علوی هستند، حمزه آکسوت در سال ۲۰۱۵
جمعیت کُردهای علوی هستند، حمزه آکسوت در سال ۲۰۱۵ استدلال کرد که اکثریت جمعیت علوی‌ها، کُردها هستند. بر اساس مطالعه‌ای که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد، در مناطق آناتولی شرقی و آناتولی جنوب شرقی کشور ترکیه، ۶۹٫۷ درصد از علویان به زبان کردی زازاکی، ۲۰٫۲ درصد از آنها کردی کرمانجی، ۹٫۰ درصد از آنها به ترکی و ۱٫۱ درصد از آنها عربی به عنوان زبان مادری خود صحبت می‌کنند. برخلاف زبان مادری خود، ۷۰٫۸ درصد علویان عمدتاً در خانواده خود به ترکی صحبت می‌کنند، در حالی که ۱۸٫۰ درصد به زبان کردی زازاکی، ۹٫۰ درصد کردی کرمانجی، ۱٫۱
به زبان کردی زازاکی، ۹٫۰ درصد کردی کرمانجی، ۱٫۱ درصد عربی و ۱٫۱ درصد به سایر زبان‌ها صحبت می‌کنند. همچنین ۷۳ درصد علویان دارای وابستگی قبیله‌ای هستند که با مشخصات عمومی منطقه متفاوت است. جغرافیا. استان تونجلی تنها استان کردنشین ترکیه با اکثریت علویان است. علاوه بر این، کردهای علوی در استان‌های آدیامان، اردهان، بینگول، چوروم، الازیغ، ارزنجان، ارزروم، غازی عینتاب، گوموش خانه، قهرمان ماراش، قیصریه، مالاتیا، موش، سیواس و یوزغادهم سکنا دارند. در خارج از ترکیه، بیشتر کردهای علوی در شهر عفرین، کردستان سوریه زندگی
کردهای علوی در شهر عفرین، کردستان سوریه زندگی می‌کنند می‌کنند. تاریخچه. اوجاک‌های مرتبط با کردهای علوی توسط حاجی بکتاش ولی در قرن سیزدهم "ولایتنامه" گنجانده نشده است.[ "" ] در قرن شانزدهم، کردهای علوی درسیم تحت چمیشگزک زندگی می‌کردند و خودمختاری این امارت باعث شکوفایی و گسترش جامعه شد. پس از زنده ماندن از تلاش برای حذف بکتاشیسم توسط امپراتور عثمانی محمود دوم در اوایل دهه ۱۸۰۰، فرمان حاجی بکتاش ولی تلاش کرد تا از نظر نفوذ از نظم علویان پیشی بگیرد. بکتاشیان اعتقادات خود را حول درگاه که به عنوان یک نهاد
اعتقادات خود را حول درگاه که به عنوان یک نهاد عثمانی ظهور کرد، متمرکز می‌کردند، اما کردهای علوی همچنان به اعتقادات پیش از عثمانی خود پایبند بودند و بنابراین نهادگرایی را دور می‌زدند. در اواخر قرن نوزدهم، امپراتور عبدالحمید دوم از استفاده از باورهای نهادینه شده بکتاشی برای "بکتاش کردن" علویان کرد ابایی نداشت. آکسوچان اولین کسی بود که مورد نزدیک شدن قرار گرفت و با معرفی عقاید بکتاشیان به مراسم مذهبی آنها، خود را تابع اعتقادات حاجی بکتاش ولی کرد. در طول جنگ جهانی اول، مبلغ بکتاشی، مهمت جمال‌الدین افندی، اظهار
اول، مبلغ بکتاشی، مهمت جمال‌الدین افندی، اظهار داشت که کردهای علوی «از راه دور افتاده‌اند» و از طرف کمیته اتحاد و ترقی سعی کردند از طریق اوجاک اکسوچان بر عقاید آنها تأثیر بگذارند. این دوره همچنین شاهد سنی شدن کردهای علوی بود و قبایلی مانند رشوان و شواک امروزه هم علوی و هم سنی دارند. در سال ۱۹۲۱، شورش کوچگیری با هدف دریافت خودمختاری سیاسی برای کردها و خروج نیروهای ترکیه از کردستان اتفاق افتاد. این شورش سرکوب شد، اما کردهای علوی دوباره در شورش درسیم در سال ۱۹۳۷ به دلیل سیاست‌های تمرکزگرایانه جمهوری تازه