payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یکی از تأثیرات بزرگ در سبک هنری او، نمایشگاه سوندربوند در کلن بین ماه‌های مه تا سپتامبر ۱۹۱۲ بود. این نمایشگاه مجموعه‌ای از هنرمندان را به نمایش گذاشت. اگرچه بسیاری از نقاشان پسادریافتگری در این نمایشگاه حضور داشتند، کوبیسم به‌وضوح توجهات را به خود جلب کرد. هومر باس نیز در این نمایشگاه حضور داشت و مالفاتی در سال ۱۹۱۵ برای آموزش نزد او به نیویورک رفت. مالفاتی همچنین با هنرمندانی مانند جورج بریجمن و دیمیتری رومانوفسکی (؟ –۱۹۷۱) آموزش دید، اما تجربه‌اش با هومر باس در مدرسه مستقل هنر بیشترین تأثیر را بر او
باس در مدرسه مستقل هنر بیشترین تأثیر را بر او داشت. هومر باس با مطالعات جامع خود دربارهٔ آناتومی انسانی تأثیر عمیقی بر سبک مالفاتی گذاشت. او بر درک ساختار عضلات بدن تأکید داشت و این موضوع به مالفاتی کمک کرد تا تکنیک خود را بهبود بخشد. نیویورک در آن زمان مرکزی برای بزرگداشت کوبیسم بود و مالفاتی دانشجویی استثنایی در مدرسه مستقل هنر به حساب می‌آمد؛ بنابراین، او با سبک اروپایی آشنا شد، که در اوایل قرن بیستم حتی با سایر سبک‌ها ترکیب شده بود. دیدگاه‌های اروپا دربارهٔ مدرنیسم شامل برخوردی ذهنی با موضوعات و همچنین
مدرنیسم شامل برخوردی ذهنی با موضوعات و همچنین نگرشی شدیداً مخالف نسبت به جنبش‌های هنری قبل از مدرنیسم مانند رئالیسم یا رمانتیسم بود. مواجهه مالفاتی با دنیای هنر اروپا به او نگاهی اجمالی به دنیای هنری داد که در سائوپائولو هرگز نمی‌توانست بشناسد و دیدگاه جهانی‌تری به او داد که بعدها به دیگر هنرمندان نیز منتقل کرد.
در پی استقبال روزافزون از شاهنامهٔ فردوسی در جوامع ایرانی‌مآب، از سدهٔ ششم ه‍.ق به‌بعد شماری از شاعران و ادیبان ایرانی، کوشیدند تا با تضمین ابیاتی از فردوسی، به آراستن کلام خود بپردازند. از آنجا که کهن‌ترین نسخه‌های موجود از شاهنامه، یعنی فلورانس (۶۱۴ ه‍.ق) و لندن (۶۷۵ ه‍.ق)، هر دو در فاصلهٔ بیش از دو سده پس از به‌نگارش درآمدن این کتاب تهیه شده‌اند، پیشنهادهایی برای تصحیح شاهنامه، با بهره‌بردن از کهن‌ترین تضمین‌های شناخته‌شده که قاعدتاً بایستی از نسخه‌های مربوط به سده‌های پنجم، ششم و هفتم گرفته‌شده باشند،
به سده‌های پنجم، ششم و هفتم گرفته‌شده باشند، داده‌شده است. پیرامون میزان کارآمدی، و فواید احتمالی این شیوه، بحث‌ها و اختلاف نظرهایی وجود دارد.
نیروی سرزمینی (Territorial Force) بخشی داوطلب و نیمه وقت از ارتش بریتانیا بود که در سال ۱۹۰۸ برای تقویت نیروهای زمینی بریتانیا بدون توسل به خدمت اجباری ایجاد شد. این سازمان جدید، نیروهای داوطلب قرن نوزدهم و یومانری (سوارهنظام محلی) را در یک نیروی کمکی یکپارچه ادغام کرد که تحت فرماندهی وزارت جنگ و اداره انجمن‌های سرزمینی محلی فعالیت می‌کرد. نیروی سرزمینی با هدف تقویت ارتش منظم در عملیاتهای خارج از کشور طراحی شده بود، اما به دلیل مخالفت‌های سیاسی، به دفاع از خاک بریتانیا محدود شد. اعضای این نیرو موظف به خدمت
بریتانیا محدود شد. اعضای این نیرو موظف به خدمت در هر نقطه از بریتانیا بودند و نمی‌توانستند مجبور به خدمت در خارج از کشور شوند. در دو ماه اول جنگ جهانی اول، تعداد زیادی از نیروهای سرزمینی داوطلب خدمت در خارج از کشور شدند، که این امر امکان استقرار واحدهای سرزمینی در خارج از کشور را فراهم کرد. آنها اولین اقدامات خود را در جبهه غربی در طول تهاجم اولیه آلمان در سال ۱۹۱۴ انجام دادند و این نیرو شکاف بین نابودی تقریباً کامل ارتش منظم در آن سال و ورود ارتش جدید (New Army) در سال ۱۹۱۵ را پر کرد. واحدهای سرزمینی در
Army) در سال ۱۹۱۵ را پر کرد. واحدهای سرزمینی در سال ۱۹۱۵ به گالیپولی اعزام شدند و پس از شکست این عملیات، بخش عمده مشارکت بریتانیا در نیروهای متحدین در عملیات سینا و فلسطین را تشکیل دادند. تا پایان جنگ، نیروی سرزمینی ۲۳ لشکر پیادهنظام و ۲ لشکر سواره نظام را در خاک خارجی مستقر کرده بود. این نیرو پس از جنگ منحل شد و در سال ۱۹۲۱ به عنوان ارتش سرزمینی (Territorial Army) بازسازی شد. نیروی سرزمینی در طول حیات خود با مشکلات متعددی مواجه بود. در زمان تشکیل، کمتر از ۴۰ درصد از مردان مؤسسات کمکی قبلی به این نیرو
از ۴۰ درصد از مردان مؤسسات کمکی قبلی به این نیرو منتقل شدند، این نیرو تا زمان آغاز جنگ جهانی اول به‌طور مداوم با کمبود نیرو مواجه بود. ارتش منظم، این نیرو را یک نیروی نظامی مؤثر نمی‌دانست و طرفداران خدمت اجباری نیز آن را تحقیر می‌کردند. لرد کیتشنر تصمیم گرفت نیروی سرزمینی را بر دفاع از خاک بریتانیا متمرکز کند و ارتش جدید (New Army) را برای تقویت نیروی اعزامی بریتانیا (BEF) در فرانسه تشکیل دهد، تصمیمی که نیروهای سرزمینی را ناامید کرد. نیاز به جایگزینی تلفات سنگین نیروی اعزامی بریتانیا قبل از آماده شدن ارتش
سنگین نیروی اعزامی بریتانیا قبل از آماده شدن ارتش جدید، کیتشنر را مجبور کرد واحدهای سرزمینی را به خارج از کشور اعزام کند، که این امر توانایی نیروی سرزمینی در دفاع از خاک بریتانیا را به خطر انداخت. برای جایگزینی واحدهای اعزامی به خارج، اندازه نیروی سرزمینی با ایجاد یک خط دوم (second line) که سازماندهی واحدهای خط اول (first-line units) را منعکس می‌کرد، دو برابر شد. واحدهای خط دوم مسئولیت دفاع از خاک بریتانیا را بر عهده گرفتند و نیروهای جایگزین را به خط اول ارائه دادند. خط دوم برای دستیابی به منابع محدود با
دادند. خط دوم برای دستیابی به منابع محدود با ارتش جدید رقابت می‌کرد و به تجهیزات و تسلیحات ضعیف مجهز بود. تأمین نیروهای جایگزین برای خط اول، توانایی دفاعی خط دوم را تا زمانی که یک خط سوم (third line) برای مسئولیت در قبال استخدام و آموزش نیروهای سرزمینی تشکیل شد، به خطر انداخت. وظایف خط دوم با این انتظار که آن هم به خارج از کشور اعزام شود، پیچیدهتر شد، که بعداً این انتظار محقق شد. این مشکلات نشان دهنده چالش‌های سازمانی و لجستیکی بود که نیروی سرزمینی در طول جنگ جهانی اول با آن مواجه بود، با این حال، این نیرو
جهانی اول با آن مواجه بود، با این حال، این نیرو نقش مهمی در پر کردن شکافهای نظامی و حمایت از عملیاتهای بریتانیا در جبهه‌های مختلف ایفا کرد. واحدهای نیروی سرزمینی در ابتدا به خارج از کشور اعزام شدند تا واحدهای منظم ارتش را از وظایف غیرنظامی آزاد کنند. در جبهه غربی، گردان‌های جداگانه سرزمینی به تشکیلات ارتش منظم پیوستند و به عملیات فرستاده شدند. این نیروها نقش کلیدی در متوقف کردن تهاجم آلمان ایفا کردند و مورد تقدیر قرار گرفتند. اولین لشکر کامل سرزمینی که به یک منطقه جنگی اعزام شد، در مارس ۱۹۱۵ به فرانسه
به یک منطقه جنگی اعزام شد، در مارس ۱۹۱۵ به فرانسه رسید. از ژوئن ۱۹۱۵، لشکرهای سرزمینی شروع به مشارکت در عملیاتهای تهاجمی در جبهه غربی کردند و در همان سال در نبرد گالیپولی نیز شرکت داشتند. به دلیل نحوه تشکیل و جذب نیروها، نیروی سرزمینی هویتی متمایز از ارتش منظم و ارتش جدید (New Army) داشت. با این حال، این هویت به تدریج کمرنگ شد، زیرا تلفات سنگین با سربازان وظیفه (conscripted recruits) جایگزین شدند؛ این اتفاق پس از معرفی خدمت اجباری در اوایل سال ۱۹۱۶ رخ داد. علاوه بر این، نیروی سرزمینی به عنوان یک نهاد
داد. علاوه بر این، نیروی سرزمینی به عنوان یک نهاد جداگانه بیشتر تضعیف شد، زمانی که انجمن‌های سرزمینی محلی از بیشتر مسئولیت‌های اداری خود معاف شدند. تا پایان جنگ، تفاوت چندانی بین تشکیلات ارتش منظم، نیروی سرزمینی و ارتش جدید وجود نداشت و این نیروها تقریباً به یکدیگر ادغام شده بودند. این تغییرات نشان دهنده تحولات گسترده در ساختار و هویت نیروی سرزمینی در طول جنگ جهانی اول بود. با وجود چالش‌ها و تغییرات، این نیرو نقش مهمی در عملیات‌های نظامی بریتانیا ایفا کرد و به عنوان بخشی حیاتی از تلاش‌های جنگی بریتانیا
و به عنوان بخشی حیاتی از تلاش‌های جنگی بریتانیا شناخته شد.
بچه‌ کوکاکولا یک فیلم کمدی-رمانتیک استرالیایی محصول سال ۱۹۸۵ است. این فیلم به کارگردانی دوشان ماکاویِو ساخته شده و اریک رابرتس و گرتا اسکاکی در آن ایفای نقش کرده‌اند. این فیلم در جشنواره‌ی فیلم کن ۱۹۸۵ به نمایش درآمد. خلاصه داستان. "بِکِر" (با بازی رابرتس)، یک مدیر بازاریابی آمریکایی جاه‌طلب از شرکت کوکاکولا، برای بررسی فعالیت‌های شرکت در استرالیا به سیدنی سفر می‌کند. او تلاش دارد بفهمد چرا منطقه‌ای کوچک در استرالیا (شهر خیالی اندِرسون ولی) تاکنون در برابر محصولات کوکاکولا مقاومت کرده است. در همین حین،
محصولات کوکاکولا مقاومت کرده است. در همین حین، به‌طور تصادفی با تری (با بازی اسکاکی)، منشی‌ای که به او اختصاص داده شده، برخورد می‌کند. بکر متوجه می‌شود که یک تولیدکننده‌ی محلی نوشابه که توسط فردی عجیب‌وغریب اداره می‌شود، توانسته است در برابر برند آمریکایی مقاومت کند. او تصمیم می‌گیرد که جنگی تمام‌عیار در بازاریابی علیه این تولیدکننده راه بیندازد اما در نهایت در مورد نقش خود در این غول شرکتی تجدیدنظر می‌کند. در طول داستان، خرده‌روایت‌های طنزی نیز وجود دارد، از جمله شوهر سابق خشن مدیر دفتر، تلاش بکر برای
از جمله شوهر سابق خشن مدیر دفتر، تلاش بکر برای یافتن «صدای استرالیا» و همچنین پیشخدمتی عجیب که به اشتباه فکر می‌کند بکر یک مأمور مخفی است. نزاعی که در پی مأموریت بکر رخ می‌دهد، تضاد نگرش‌های آمریکایی و استرالیایی را در موضوعاتی از سیاست گرفته تا جنسیت به نمایش می‌گذارد و در نهایت به ادغام دو طرف منتهی می‌شود. بازخوردها. سایت "راتن تومیتوز" به فیلم "بچه‌ کوکاکولا" بر اساس ۱۷ نقد، امتیاز ۴۷٪ داده است. "راجر ایبرت" به این فیلم امتیاز ۳ از ۴ ستاره داد و اظهار داشت که فیلم "پر از لحظات الهام‌بخش" است اما معتقد
که فیلم "پر از لحظات الهام‌بخش" است اما معتقد بود که "نیمه‌ی دوم فیلم ... به وعده‌های نیمه‌ی اول عمل نمی‌کند."
یوماکایوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
ووتکورزیا () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
ووسترتسوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
وارزی‌تاماک () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
وانیش-آلپائوتوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
تانگاتاروو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
تانسیزاروو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
تازتوبا () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
تپلیاکی () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
توگاریاکوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
سومساباشوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
سولزیباش () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
استاروتوکرانوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
استاروتازلاروو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
استارومصطفینو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
استاروکورزیا () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
استاروکیزگانوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
استاروکاراگوشوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
استاروبیکمتوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
سیلوسوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
سیبیرگانوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
شونیاکوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
شابایوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
سارساز () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
سارماشوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
سعیدبایوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
سعید-کورزیا () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
خالد علی سبعه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل قطر است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال قطر و قطر بازی کرده است.
نوویه کارگالی () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
نوویلدیاکوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
نووتازلاروو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
نووشیلیکوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
نووکیزگانوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
نووکاراگوشوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
نووبیکمتوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
نووآلتی‌بایوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
ناریشوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
برکه شیاطین (夜叉ヶ池, Yashagaike) () تئاتری فیلمبرداری‌شده از "برکه شیاطین"، نمایشنامه‌ای از کیشی ناگاتسوکا است که بر اساس نمایشنامه سال ۱۹۱۳ ایزومی کیوکا نوشته شده است. "برکه شیاطین" نخستین تئاتری بود که تاکاشی میکه کارگردانی کرد. رسانه خانگی. دی‌وی‌دی اجرای فیلمبرداری‌شده در ژاپن در تاریخ ۲۵ مه ۲۰۰۵ انتشار یافت. این دی‌وی‌دی شامل مصاحبه‌ای با کارگردان تاکشی میکه به‌عنوان بخشی ویژه است.
مالوبادراکوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
مالوشوکشانوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
مامادی () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
مینلینو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
موللینو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
آبدراش‌باش () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
عبدللینو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
تریبرکا () یک روستا در بخش کولسکی، استان مورمانسک، روسیه است. این روستا که در سال ۲۰۱۰ میلادی ۹۷۵ نفر جمعیت داشته در کنار ساحل دریای بارنتز در دهانه رود تریبرکا قرار دارد.
آبزائوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
آیتوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
آلداروو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
باکالی () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
داولکانوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
فرونزه () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
گومروو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
قزل-اکتبر () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
اوتیاگانوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
توگایوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
اولیوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
توکایوو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
نوومصطفینو () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
نیکولایفکا () یک شهرک در شهرستان بورایفسکی باشقیرستان کشور روسیه است.
در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، خدمات بهداشت سرخ‌پوستان (IHS) و پزشکان همکارش، به انجام عمل‌های عقیم‌سازی بر روی زنان بومی آمریکایی پرداختند، که در بسیاری از موارد این عمل‌ها بدون رضایت آزاد و آگاهانه بیمارانشان انجام می‌شد. در برخی موارد، زنان به اشتباه متقاعد می‌شدند که عمل عقیم‌سازی قابل بازگشت است. در موارد دیگر، عقیم‌سازی بدون درک و رضایت کافی بیمار انجام می‌شد، از جمله مواردی که این عمل بر روی دختران نوجوانی که به سن ۱۱ سالگی می‌رسیدند، انجام می‌گرفت. یکی از عوامل تشدیدکننده مسئله این بود که پزشکان معمولاً
عوامل تشدیدکننده مسئله این بود که پزشکان معمولاً عقیم‌سازی را به زنان فقیر و اقلیت توصیه می‌کردند، در حالی که این کار را برای بیماران سفیدپوست ثروتمند انجام نمی‌دادند. موارد دیگری از سوءاستفاده نیز مستند شده است، از جمله زمانی که ارائه‌دهندگان خدمات بهداشتی به زنان نمی‌گفتند که قرار است عقیم شوند، یا دیگر اشکال دیگری از فشار مانند تهدید به حذف کردن کمک‌های اجتماعی یا خدمات بهداشتی افراد می‌کردند. پس از این اعمال این روش‌های سوءاستفاده، جامعه پزشکی اغلب تلاش می‌کرد تا تاکتیک‌های فشاری خود را پنهان کند. در
می‌کرد تا تاکتیک‌های فشاری خود را پنهان کند. در سال ۱۹۷۶، یک تحقیق از سوی دفتر حسابرسی عمومی ایالات متحده (GAO) نشان داد که فرایند عقیم‌سازی در چهار منطقه خدمات بهداشت سرخ‌پوستان (IHS) با سیاست‌های این سازمان در زمینه رضایت برای عقیم‌سازی بیماران مطابقت نداشته است.فرم‌های رضایت ناقص یک مشکل تکراری بود؛ در رایج‌ترین فرم مورد استفاده، ثبت نمی‌شد که آیا عناصر رضایت آگاهانه به بیمار ارائه شده است؟ یا اینکه قبل از دریافت رضایت چه چیزی به آن‌ها گفته شده و سوء برداشتی گسترده در پزشکان نسبت به مقررات IHS وجود
برداشتی گسترده در پزشکان نسبت به مقررات IHS وجود داشت. این تحقیق نشان داد که این چهار منطقه خدماتی بین سال‌های ۱۹۷۳ و ۱۹۷۶، ۳٬۴۰۶ زن را عقیم کرده‌اند، از جمله عقیم‌سازی ۳۶ زن زیر ۲۱ سال، با وجود اینکه یک وقفه موقت در برنامه عقیم‌سازی‌ها اعلام شده بود. محدودیت‌های تحقیق GAO به سرعت مورد توجه قرار گرفت. سناتور جیمز ابورزق اشاره کرد که حتی ۳٬۴۰۶ مورد عقیم‌سازی در میان زنان بومی آمریکایی نشانگر درصدی شگفت‌انگیز است، این عدد نتیجه گزارشی است که تنها چهار منطقه از دوازده منطقه IHS را بررسی کرده است. تلاش‌ها برای
دوازده منطقه IHS را بررسی کرده است. تلاش‌ها برای شمارش کل تعداد عقیم‌سازی‌هایی که در این دوره انجام شده، نتایج بسیار متفاوتی دربرداشته است. در حالی که شمارش محدود GAO حداقل تعداد موارد را نشان می‌دهد، مطالعات دیگر IHS را متهم کرده‌اند که این سازمان بین ۲۵ تا ۵۰ درصد از زنان بومی آمریکایی را در بین سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۶ عقیم کرده است. اگر بالاترین برآورد درست باشد، ممکن است تا ۷۰٬۰۰۰ زن سرخ‌پوست در این دوره عقیم شده باشند. در مقایسه با آن، نرخ عقیم‌سازی برای زنان سفیدپوست در همان دوره، تقریباً ۱۵ درصد بود. انواع
سفیدپوست در همان دوره، تقریباً ۱۵ درصد بود. انواع عقیم‌سازی. هیسترکتومی و توبکتومی دو روش اصلی عقیم‌سازی بودند که استفاده می‌شدند. هیسترکتومی یک روش عقیم‌سازی است که در زنان به کار می‌رود و در آن رحم از طریق شکم یا واژن زن برداشته می‌شود. این عمل به‌طور معمول برای عقیم‌سازی زنان بومی آمریکایی در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ در ایالات متحده انجام می‌شد.روش رایج دیگر عقیم‌سازی، بستن لوله‌های فالوپ بود، که در آن لوله‌های فالوپ زن بسته، مسدود یا بریده می‌شوند.برای بسیاری از زنان، این روش‌ها بدون رضایت انجام می‌شد و
از زنان، این روش‌ها بدون رضایت انجام می‌شد و برخی از آن‌ها برای انجام اقداماتی مانند «پیوند رحم» به پزشکان مراجعه می‌کردند. در سال ۱۹۷۱، دکتر جیمز رایان اظهار داشت که او هیسترکتومی را به بستن لوله‌ها ترجیح می‌دهد زیرا «این یک چالش بیشتر است… و تجربه خوبی برای رزیدنت‌های جوان است.» این موضوع نشان‌دهنده نگرش پزشکان IHS نسبت به بیمارانشان است، زیرا هیسترکتومی‌ها نرخ عوارض بسیار بالاتری دارند. برخی از اشکال کنترل بارداری غیر از عقیم‌سازی از جمله دپو-پروورا و نورپلان نیز گاهی مورد استفاده قرار می‌گرفت. هر دو
نورپلان نیز گاهی مورد استفاده قرار می‌گرفت. هر دو این‌ها روش‌های ضدبارداری زنانه هستند. دپو-پروورا شامل دریافت یک تزریق هر سه ماه یک‌بار است، در حالی که نورپلان، که دیگر در ایالات متحده استفاده نمی‌شود، نیاز به کاشت کپسول‌های پر از هورمون زیر پوست داشت. دپو-پروورا قبل از دریافت تأییدیه از سوی FDA در سال ۱۹۹۲، بر روی زنان بومی آمریکایی با ناتوانی ذهنی استفاده می‌شده است. نورپلان که توسط IHS تبلیغ می‌شد، توسط شرکت داروسازی وایت به بازار عرضه شد (که به دلیل عدم افشای کافی عوارض جانبی از جمله خونریزی نامنظم
عدم افشای کافی عوارض جانبی از جمله خونریزی نامنظم قاعدگی، سردرد، تهوع و افسردگی مورد شکایت قرار گرفت). عوارض جانبی این دو روش کنترل بارداری شامل قطع قاعدگی و خونریزی بیش از حد بود. با استفاده از داده‌های نظرسنجی ملی رشد خانواده در سال ۲۰۰۲، مؤسسه بهداشت شهری بومیان آمریکا دریافت، که در میان زنانی که از روش‌های ضدبارداری استفاده می‌کنند، میزان فراگیری رایج‌ترین روش‌های ضدبارداری در میان زنان بومی آمریکایی و بومیان آلاسکا در سنین ۱۵ تا ۴۴ سالگی، شامل عقیم‌سازی زنانه (۳۴٪)، قرص‌های ضدبارداری خوراکی (۲۱٪) و
زنانه (۳۴٪)، قرص‌های ضدبارداری خوراکی (۲۱٪) و کاندوم‌های مردانه (۲۱٪) بوده است. با این حال، این آمار در میان سفیدپوستان غیر اسپانیایی شهری، رایج‌ترین روش‌ها شامل استفاده از قرص‌های ضدبارداری خوراکی (۳۶٪)، عقیم‌سازی زنانه (۲۰٪) و کاندوم‌های مردانه (۱۸٪) بود. امروزه، اگرچه سرویس بهداشتی هند همچنان از عقیم‌سازی به عنوان روشی برای تنظیم خانواده استفاده می‌کند، بستن لوله‌ها و وازکتومی، که یک روش عقیم‌سازی مردان است، تنها روش‌هایی هستند که ممکن است برای هدف اصلی عقیم‌سازی انجام شوند. امروزه از نظر قانونی، IHS
عقیم‌سازی انجام شوند. امروزه از نظر قانونی، IHS بیمار را ملزم می‌کند که رضایت آگاهانه از عمل را بدهد، ۲۱ سال یا بیشتر داشته باشد و در یک مرکز اصلاحی یا بهداشت روانی بستری نشود. اکنون، اگرچه خدمات بهداشت سرخ‌پوستان همچنان از عقیم‌سازی به عنوان یک روش تنظیم خانواده استفاده می‌کند، بستن لوله‌های فالوپ و وازکتومی، که یک روش عقیم‌سازی مردانه است، تنها روش‌هایی هستند که ممکن است به‌طور اولیه برای اهداف عقیم‌سازی انجام شوند. امروزه به‌طور قانونی، IHS نیاز دارد که از بیمار رضایت آگاهانه برای عمل دریافت کند، بیمار
از بیمار رضایت آگاهانه برای عمل دریافت کند، بیمار ۲۱ سال یا بیشتر سن داشته باشد و در یک مؤسسه اصلاحی یا بیمارستان روان‌پزشکی تحت مراقبت نباشد. تاریخچه عقیم‌سازی اجباری در ایالات متحده. زنان بومی آمریکایی تنها افرادی نبودند که تحت تأثیر برنامه عقیم‌سازی اجباری قرار گرفتند؛ زنان سیاه‌پوست و فقیر نیز از این شیوه‌ها آسیب دیدند. این عمل از نوشته‌های فرانسیس گالتون در مورد استفاده از ژنتیک برای اصلاح نژاد بشر نشأت گرفت.جنبش نژادپرستی (یوجنیک) به‌طور فزاینده‌ای محبوب شد و در سال ۱۹۰۷، ایندیانا اولین ایالت آمریکا
شد و در سال ۱۹۰۷، ایندیانا اولین ایالت آمریکا بود که قانونی برای عقیم‌سازی اجباری تصویب کرد. این عمل حالتی عادی یافت و در طول بیست سال آینده، پانزده ایالت دیگر نیز قوانین مشابهی را تصویب کردند. در سال ۱۹۲۷، دیوان عالی کشور پرونده "باک علیه بل" که قانونی برای عقیم‌سازی اجباری در ویرجینیا بود را تأیید کرد. این پرونده شامل سه نسل از زنان خانواده باک بود: اما، کری و ویویان. با بررسی چندین نسل از زنان یک خانواده، حامیان نژادپرستی (یوجنیک) امیدوار بودند که دیوان را متقاعد کنند که کری باک دارای نواقص ذهنی ارثی
را متقاعد کنند که کری باک دارای نواقص ذهنی ارثی است که برای رفاه عمومی خطرناک است؛ آن‌ها موفق شدند و او عقیم شد. در تصمیم اولیور وندل هولمز بیان شد: «بهتر است برای تمام جهان که به جای انتظار برای اجرای مجازات بر نسل‌های فاسد به خاطر جرم، یا اجازه گرسنگی کشیده به آن‌ها به خاطر ناتوانی‌شان، جامعه بتواند از ادامه نسل کسانی که به وضوح ناتوان هستند جلوگیری کند. اصل مجاز کننده واکسیناسیون اجباری به اندازه کافی گسترده است تا شامل قطع لوله‌های فالوپ شود.» این پرونده تأثیر زیادی در مشروعیت بخشیدن به قوانین
پرونده تأثیر زیادی در مشروعیت بخشیدن به قوانین عقیم‌سازی موجود داشت و منجر به پذیرش بیشتر این عمل شد. در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۷۰، با افزایش شیوه‌های عقیم‌سازی، هیچ قانونی وجود نداشت که آن را ممنوع کند و این عمل به عنوان یک روش قابل قبول ضدبارداری دیده می‌شد. خدمات بهداشتی سرخ‌پوستان. خدمات بهداشتی هند (IHS) یک سازمان دولتی است که در سال ۱۹۵۵ برای کمک به مبارزه با وضعیت بد سلامتی و زندگی بومیان آمریکایی و بومیان آلاسکا ایجاد شد. IHS هنوز در ایالات متحده وجود دارد و ترکیبی از سازمان‌های مختلف است که برای مبارزه با
ترکیبی از سازمان‌های مختلف است که برای مبارزه با مشکلات بهداشتی خاص بومیان آمریکا و بومیان آلاسکا ایجاد شده است. وب سایت IHS بیان می‌کند که «IHS اصلی‌ترین ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی فدرال و مدافع سلامت برای مردم هند است و هدف آن ارتقاء وضعیت سلامت آنها به بالاترین سطح ممکن است. IHS یک سیستم ارائه خدمات بهداشتی جامع را برای تقریباً ۲٫۲ میلیون بومیان آمریکا و بومیان آلاسکا که متعلق به ۵۷۳ قبیله فدرال به رسمیت شناخته شده در ۳۷ ایالت هستند ارائه می‌دهد.» در سال ۱۹۵۵، کنگره مسئولیت ارائه این خدمات بهداشتی
سال ۱۹۵۵، کنگره مسئولیت ارائه این خدمات بهداشتی را به IHS داده بود، اما در آن زمان آنها پزشکان کافی برای انجام اقدامات ایمن و مناسب نداشتند. پس از افزایش دستمزد پزشکان، ایمنی بهبود یافت و آنها شروع به ارائه درمان‌های ضدبارداری کردند که در نهایت منجر به عقیم سازی شد. سازمان خدمات بهداشت سرخ‌پوستان (IHS) یک نهاد دولتی است که در سال ۱۹۵۵ برای کمک به مبارزه با شرایط بهداشتی و زندگی نامناسب بومیان آمریکایی و بومیان آلاسکا تأسیس شد. IHS هنوز در ایالات متحده وجود دارد و ترکیبی از سازمان‌های مختلف است که برای
دارد و ترکیبی از سازمان‌های مختلف است که برای مقابله با مشکلات بهداشتی خاص برای بومیان آمریکایی و بومیان آلاسکا ایجاد شده‌اند. وب‌سایت IHS بیان می‌کند که «IHS ارائه‌دهنده اصلی خدمات بهداشتی فدرال و حامی بهداشت مردم بومی است و هدف آن ارتقاء وضعیت بهداشتی آن‌ها به بالاترین سطح ممکن است. IHS یک سیستم جامع ارائه خدمات بهداشتی را برای حدود ۲٫۲ میلیون بومی آمریکایی و بومیان آلاسکا که به ۵۷۳ قبیله شناخته‌شده فدرال در ۳۷ ایالت تعلق دارند، فراهم می‌کند.» در سال ۱۹۵۵، کنگره مسئولیت ارائه این خدمات بهداشتی را به IHS
کنگره مسئولیت ارائه این خدمات بهداشتی را به IHS واگذار کرد، اما در آن زمان تعداد پزشکان کافی برای انجام روش‌های ایمن و مناسب وجود نداشت. پس از افزایش دستمزد پزشکان، ایمنی بهبود یافت و آن‌ها شروع به ارائه درمان‌های کنترل بارداری کردند که در نهایت به عمل عقیم‌سازی منجر شد. انگیزه برای عمل عقیم‌سازی. زنان بومی آمریکا تنها افرادی نبودند که تحت عقیم سازی اجباری قرار گرفتند. زنان سیاه‌پوست و فقیر نیز تحت تأثیر این اعمال قرار گرفتند. در دهه ۱۹۷۰، بسیاری از بومیان آمریکا پس از اینکه توسط دولت ایالات متحده مجبور به
پس از اینکه توسط دولت ایالات متحده مجبور به رزرواسیون شدند، یا بدون حمایت کافی به مناطق شهری منتقل شدند، با فقر دست و پنجه نرم کردند. مردم بومی آمریکا به سازمان‌های دولتی مانند IHS، وزارت بهداشت، آموزش و رفاه (HEW) و اداره امور سرخپوستان (BIA) وابسته بودند. خدمات بهداشتی هند (IHS) ارائه دهنده اصلی بهداشت آنها بود. از آنجایی که بومیان آمریکا برای خدمات بهداشتی به این سازمان‌های دولتی وابسته بودند، بیشتر از سایر گروه‌ها در معرض خطر عقیم سازی اجباری قرار داشتند. شش سال پس از تصویب قانون تحقیق جمعیت در سال
شش سال پس از تصویب قانون تحقیق جمعیت در سال ۱۹۷۰، تخمین زده می‌شود که پزشکان حدود ۲۵٪ از زنان بومی آمریکایی را در سن باروری عقیم کرده‌اند. شواهد نشان می‌دهد که این آمار ممکن است بالاتر از این میزان بوده باشد. این اعداد بالا می‌تواند به قانون اختصاص یارانه برای عقیم‌سازی‌ها بیمارانی که از خدمات بهداشت سرخ‌پوستان و بیمه‌های مدیکید استفاده می‌کردند، مرتبط باشد. همان‌طور که جین لارنس در نشریه "فصلنامه سرخپوستان آمریکایی" نوشت، بیشتر پزشکانی که این عمل را انجام می‌دادند، عقیم‌سازی را بهترین گزینه برای این زنان
می‌دادند، عقیم‌سازی را بهترین گزینه برای این زنان می‌دانستند. آن‌ها ادعا می‌کردند که این کار وضعیت مالی و کیفیت زندگی خانواده‌ها را بهبود می‌بخشد.بسیاری از این پزشکان بر این باور بودند که زنان بومی آمریکایی به اندازه کافی هوشمند نیستند که از روش‌های دیگر کنترل بارداری استفاده کنند. بنابراین، عقیم‌سازی این بیماران به عنوان مطمئن‌ترین روش کنترل بارداری دیده می‌شد.زمانی که از پزشکان در مورد توصیه‌های خود به بیماران در مطب خصوصی آنها نظرسنجی صورت گرفت، تنها ۶٪ عقیم‌سازی را توصیه کردند، در حالی که به ۱۴٪ کسانی