payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با عنوان «تیم قدرتمند AAU من بالاخره بازگشته است!» منتشر کرد که در آن، در دقیقه ۱۳:۲۴، پسری که به‌طور عامیانه «سیکس سون کید» نامیده می‌شود، در حال رفتن به سمت دوربین و فریاد زدن این عبارت دیده می‌شود. این کلیپ در تیک‌تاک به سرعت وایرال شد. ویدیوهای تیک‌تاک از حرکت دست نیز برای این عبارت ساخته شده است. این ویدیوها معمولاً شامل یک حرکت دست هستند که در آن فرد دست‌های خود را با کف دست رو به بالا عوض می‌کند و در عین حال عبارت «سیکس سون» را با صدای بم می‌گوید. آنالوگ ترسناک. در اوت ۲۰۲۵، این میم یک نسخه آنالوگ
ترسناک. در اوت ۲۰۲۵، این میم یک نسخه آنالوگ ترسناک به نام "SCP-067 Kid" ایجاد کرد. این نسخه، که نباید با نسخه اصلی "SCP-067" که یک مدل خودکار است اشتباه گرفته شود، تصاویر سیاه و سفید پسری را با دهانی کج و معوج و کاملاً باز نشان می‌دهد. این نام به بنیاد اس‌سی‌پی، یک پروژه داستانی مشترک در مورد ناهنجاری‌های ماوراءالطبیعه تخیلی، اشاره دارد.
ادوارد، کنت ساووی (؛ ۱۲۸۴ – ۱۳۲۹) از سال ۱۳۲۳ تا ۱۳۲۹ کنت ساووی بود. او پسر آمادئوس پنجم و همسر اولش سیبیل باژه بود. ادوارد در باژه متولد شد. او با بلانش، دختر دوک رابرت دوم از بورگوندی و اگنس از فرانسه ازدواج کرد. آنها دختری به نام جوآن داشتند که با دوک جان سوم از بریتانی ازدواج کرد. در سال ۱۳۲۵، ادوارد در وارِی توسط گویگس هشتم از وینوا و آمادئوس سوم از ژنو مورد حمله قرار گرفت، زیرا او قلعه وارِی را محاصره کرده بود. گویگس در نبرد پیروز شد و ادوارد به سختی فرار کرد. در سال ۱۳۲۷، ساکنان مورین علیه
به سختی فرار کرد. در سال ۱۳۲۷، ساکنان مورین علیه اسقف-شاهزاده خود شورش کردند. اسقف از ادوارد درخواست کمک کرد و ادوارد موافقت کرد، به شرطی که کنترل اداری اسقف‌نشین را به دست بگیرد. اسقف موافقت کرد و دوباره به مقام خود بازگشت. در همان سال، اسقف سیون از ادای احترام به او خودداری کرد، که از زمان پتر دوم، کنت ساووی، رسم شده بود. از آن به بعد، اسقف و کنت بر روی پل مورگ به یکدیگر ادای احترام می‌کردند. در سال ۱۳۲۸، او دستور ساخت کانال‌های چوبی را داد تا آب شیرین را مستقیماً به حیاط قلعه در شامبری بیاورد. مرگ او در
مستقیماً به حیاط قلعه در شامبری بیاورد. مرگ او در سال ۱۳۲۹ غیرمنتظره بود و شهرستان را به برادرش، آیمون، واگذار کرد. خاستگاه. ادوارد، به گفته مورخ فرانسوی ساموئل گیشنون در کتاب «تاریخچه خانوادگی خانه سلطنتی ساووا»، پسر دوم آمادئوس پنجم، کنت ساووا، آئوستا و مورین، و همسر اولش، سیبیلا یا سیمون باوژ بود که باز هم به گفته ساموئل گیشنون تنها دختر ارباب باوژ و برس، گی دوم باوژ بود، در حالی که در مورد مادرش هیچ توافقی بین مورخان وجود ندارد، اما دوفین از سن بونه بود و نه بئاتریس از مونتفرات، دختر ویلیام ششم از
بود و نه بئاتریس از مونتفرات، دختر ویلیام ششم از مونتفرات. تأیید این که مادر سیبیلا دوفین بوده است. آمادئوس پنجم ساووا، طبق گفته ساموئل گیشنون، پسر دوم توماس دوم، ارباب پیمونت، کنت ساووا، آئوستا و مورین، کنت فلاندر و انو، و همسر دومش، بئاتریس فیشی که دختر سوم تئودورو فیشی، کنت لاوانیا، و همسرش سیمونا د ولتا از کاپ کورس بود. زندگی‌نامه. ادوارد در ۸ فوریه ۱۲۸۴ در شهر کوچک باوژ در برس متولد شد و به گفته مورخ فرانسوی، ژان فرزه، نام او از پسر عمویش، ادوارد اول انگلستان، پسر پسر عموی اول پدرش، النور پرووانس،
انگلستان، پسر پسر عموی اول پدرش، النور پرووانس، گرفته شد. در همان سال تولدش، برادر بزرگترش، جان، درگذشت و در اوتکومب به خاک سپرده شد. عموی بزرگش، فیلیپ اول، کنت ساووی، چهره‌ای شایسته در کلیسای کاتولیک، در ۱۵ یا ۱۶ اوت ۱۲۸۵ در قلعه روسیلون در بوژی، بین لیون و ژنو، درگذشت. آگهی ترحیم، مرگ فیلیپ را در ۱۶ آگوست گزارش می‌دهد. پدرش، آمادئوس، جانشین او به عنوان آمادئوس پنجم شد. در بیست سالگی، پدرش او را با نیرویی مسلح به فرانسه فرستاد تا به پادشاه فیلیپ زیبا در برابر فلاندرز کمک کند، جایی که علاوه بر شجاعتش،
برابر فلاندرز کمک کند، جایی که علاوه بر شجاعتش، افتخار نجات پادشاه از دست دشمنانش را نیز داشت. در سال ۱۳۰۷، پدرش آمادئوس وصیت‌نامه‌ای تنظیم کرد که در آن ادوارد، پسر ارشدش (اودورادو، فرزند اولش)، را به عنوان وارث جهانی خود در شهرستان ساووی اعلام کرد. او همچنین میراث‌های مختلفی را که باید به فرزندان اولش، از جمله النور (النور، مارگاریتا و اگنس، دخترانش) و هر فرزندی از ازدواج دومش (فرزندانی که از ماری برابانت، همسر دومش متولد شده بودند) واگذار می‌شد، تعیین کرد. در سال‌های بعد، به گفته مورخ فرانسوی ویکتور فلور
در سال‌های بعد، به گفته مورخ فرانسوی ویکتور فلور دو سنت ژنیس، ادوارد در طول غیبت پدرش، زمانی که به انگلستان می‌رفت، چندین بار به فرانسه، در سفرهایش به ایتالیا و در طول دفاع از جزیره رودز، ساووی را اداره می‌کرد. پدرش، آمادئوس پنجم، در سال ۱۳۲۳ در حالی که برای ملاقات با پاپ ژان بیست و دوم در آوینیون بود، درگذشت. پاپ ژان بیست و دوم او را به انجام یک جنگ صلیبی به نفع امپراتوری بیزانس که در حال تسلیم شدن در برابر حملات امپراتوری عثمانی بود، ترغیب می‌کرد. با این حال، به دلیل خستگی سفر، او بیمار شد و ظرف چند روز
حال، به دلیل خستگی سفر، او بیمار شد و ظرف چند روز درگذشت. ویکتور فلور دو سنت ژنیس نیز تأیید می‌کند که آمادئوس، پس از رسیدن به پادشاه فرانسه، چارلز چهارم در آوینیون، اندکی پس از آن، در ۱۶ اکتبر، درگذشت. خاطرات و اسناد منتشر شده توسط انجمن تاریخ و باستان‌شناسی ژنو - جلد ۹، مرگ آمادئوس را در ۱۶ اکتبر نزدیک آوینیون، تأیید می‌کند. آمادئوس در آلتاکومبا به خاک سپرده شد (امروزه فقط سنگ قبرهای کنت باقی مانده است زیرا وقتی صومعه توسط ژاکوبن‌ها اشغال شد، آنها مقبره او را غارت کردند و بقایای آن را به همراه سایر
او را غارت کردند و بقایای آن را به همراه سایر نمایندگان ساووی نابود کردند) و پسرش ادوارد جانشین او شد. دوران سلطنت ادوارد کوتاه بود و تقریباً همیشه در جنگ با دشمنانش بود. او که مورد حمله دوفین وینوا، ارباب فوسینی و دیگر شاهزادگان قرار گرفته بود، آنها را شکست داد، اما سال بعد توسط دوفین گیگو هشتم و برادرش، هامبرت، بارون فوسینی، در دشت سن-ژان-لو-ویو، در نبرد قلعه واری در بوژی (نبرد واری) شکست خورد، جایی که توسط دشمن اسیر شد، اما بلافاصله توسط فرماندهان نگهبانانش آزاد شد. ادوارد مجبور شد برای سایر اشراف اسیر
آزاد شد. ادوارد مجبور شد برای سایر اشراف اسیر شده، باج بپردازد، که به گفته فرزه، برای پرداخت باج، مجبور به چشم‌پوشی از برخی امتیازات و فروش قلعه‌ها و املاک شد. سال بعد (۱۳۲۷)، ادوارد مجبور شد در مورین مداخله کند تا شورشی را که در نطفه بود سرکوب کند. در سال ۱۳۲۸، ادوارد، پادشاه جدید فرانسه، فیلیپ ششم والوا، را در لشکرکشی به فلاندر همراهی کرد و در نبرد مونت-کاسل شرکت نمود، جایی که شورشیان فلاندری به‌طور رسمی شکست خوردند. در پاریس، با میانجیگری بیوه لویی دهم، ملکه فرانسه، کلمانس، با دوفن وین، گیگو هشتم دو لا
ملکه فرانسه، کلمانس، با دوفن وین، گیگو هشتم دو لا تور-دو-پن، توافق صلح جدیدی منعقد کرد. این امر در مجمع آمیان در سال ۱۳۲۹ تأیید شد، جایی که او پیشنهاد جنگ صلیبی به نفع امپراتوری بیزانس را داد، جایی که خواهر ناتنی‌اش، ژان، باسیلیسا بود. در حالی که آماده می‌شد تا پادشاه فرانسه را به آوینیون برای ملاقات با پاپ ژان بیست و دوم همراهی کند، در جنتیلی بیمار شد و در ۴ نوامبر ۱۳۲۹، در سن ۴۵ سالگی، ناگهان درگذشت. ادوارد در صومعه هاوتکومب به خاک سپرده شد. از آنجایی که ادوارد تنها یک دختر داشت، برادرش، آیمونه، جانشین
ادوارد تنها یک دختر داشت، برادرش، آیمونه، جانشین او در عناوینش شد.
جون دوازدهمین مجموعه مد از طراح بریتانیایی، الکساندر مک‌کوئین است. این مجموعه از ژان دارک، قدیس فرانسوی که در سال ۱۴۳۱ کشته شد، الهام گرفته شده است. او را زنده در آتش سوزاندند. مک‌کوئین به موضوعات دین و خشونت علاقه داشت و این مجموعه نشان‌دهنده همین علاقه است. رنگ‌های اصلی لباس‌ها قرمز، مشکی و نقره‌ای بودند. این رنگ‌ها یادآور جنگ، مرگ، خون و آتش هستند. بسیاری از لباس‌ها شبیه لباس‌های مذهبی یا زره‌های قدیمی بودند. یکی از لباس‌ها حتی زره واقعی نقره‌ای داشت. نمایش مد در ۲۵ فوریه ۱۹۹۸ در لندن برگزار شد. مک‌کوئین
مد در ۲۵ فوریه ۱۹۹۸ در لندن برگزار شد. مک‌کوئین اجازه نداد بعضی از خبرنگاران روزنامه‌ها وارد شوند. تیم همیشگی او این نمایش را طراحی کرد. سالن تاریک بود و چراغ‌های فلزی از سقف آویزان بودند. مسیر راه رفتن مدل‌ها ۳۰ متر طول داشت و با خاکستر سیاه پوشیده شده بود. مدل‌ها از پشت پرده‌ای سیاه با نور قرمز وارد می‌شدند. در این نمایش ۹۱ لباس نشان داده شد، بیشتر برای زنان و چند لباس برای مردان. در پایان نمایش، مدل «سوتلانا» لباس قرمز پر از مهره‌ای پوشیده بود که صورتش را می‌پوشاند. او در دایره‌ای از آتش ایستاده بود و
را می‌پوشاند. او در دایره‌ای از آتش ایستاده بود و آرام حرکت می‌کرد. مردم و منتقدان این نمایش و لباس‌ها را بسیار دوست داشتند. این مجموعه یکی از معروف‌ترین آثار مک‌کوئین است. برخی کارشناسان دربارهٔ معنی لباس‌ها و صحنه پایانی تحقیق کرده‌اند. بعضی لباس‌ها عکس‌هایی از کودکان داشتند. لباس‌هایی از این مجموعه بعدها در نمایشگاه‌های بزرگ موزه‌ای مانند Savage Beauty و Mind, Mythos, Muse به نمایش درآمدند.
می‌خواهم صحبت کنم فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۴ و به کارگردانی شوجیت سیرکار است. در این فیلم بازیگرانی همچون آبیشک باچان، آهلیا بومرو و جانی لور ایفای نقش کرده‌اند.
مارگارت مجارستان (؛ 1175 – after ۱۲۲۹) شاهدخت پادشاهی مجارستان از دودمان آرپاد و دختر بلای سوم از همسر اولش آگنش انطاکیه بود.
فهرست زیر شامل جوایز ادگار آلن پو برای بهترین فیلم است که یکی از جوایز ادگار است که توسط نویسندگان ژانر معمایی آمریکا به نویسندگان و دیگران اهدا می‌شود. جایزه «بهترین فیلم» اولین بار در سال ۱۹۴۶ اهدا شد و پس از سال ۲۰۰۹ متوقف شد.
زیندر (در زبان محلی: داماگرام)، که پیش‌تر به صورت «سیندر» نیز نوشته می‌شد، سومین شهر بزرگ نیجر است و طبق سرشماری سال ۲۰۱۲، جمعیتی برابر با ۲۳۵٬۶۰۵ نفر دارد. این شهر در فاصله ۸۶۱ کیلومتری شرق پایتخت نیامی و ۲۴۰ کیلومتری شمال شهر کانوی نیجریه واقع شده است. زیندر در ابتدا محل روستای کوچکی از قوم هوسا به نام زنگو بود. اهمیت این شهر پس از ورود اشراف‌زادگان کانوری در سال ۱۷۳۶ به‌طور چشمگیری افزایش یافت؛ آن‌ها محله‌ای مستحکم به نام «برنی» در جنوب ساختند و زیندر را به عنوان پایتخت سلطنت داماگرام اعلام کردند. از آن
به عنوان پایتخت سلطنت داماگرام اعلام کردند. از آن پس، زیندر به یکی از مراکز مهم تجارت صحرای بزرگ آفریقا تبدیل شد و به نقطه‌ای کلیدی برای تجارت با جنوب از طریق کانو و شرق تا بورنو بدل گشت. این سلطنت تا دوره سلطنت «تانی‌مون دان سلیمان» در اواسط تا اواخر قرن نوزدهم، به‌طور اسمی تابع امپراتوری بورنو باقی ماند، اما او استقلال را اعلام کرد و دوره‌ای از گسترش فعال را آغاز نمود. مرکز شهر زیندر از سه بخش اصلی تشکیل شده است: در شمال، زنگو یا زانگو، محله قدیمی طوارق قرار دارد که به معماری بومی‌اش شناخته می‌شود؛ در
قرار دارد که به معماری بومی‌اش شناخته می‌شود؛ در جنوب، برنی، شهر قدیمی هوسا واقع شده که مسجد بزرگ زیندر، قلعه تانی‌مون، کاخ سلطان و یک موزه را در خود جای داده است. «سابون گاری» (شهر جدید) بین برنی و زنگو قرار دارد و مرکز تجاری شهر محسوب می‌شود که بازار بزرگی به نام «گراند مارشه» دارد. امروزه شهر به سمت شمال و غرب گسترش یافته و تا منطقه کارکادا در شمال ادامه دارد؛ از دیگر محله‌های شهر می‌توان به «گارین ملام» و «گاوان کولیا» اشاره کرد.
گئورگی گلازکوف (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان ورزشی اتحاد شوروی شده است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو اشاره کرد.
منطقهٔ لاتگاله (به لاتگالی: Latgola؛ به لتونیایی: Latgale؛ به روسی: Латгалия؛ به لهستانی: Łatgalia؛ به آلمانی: Lettgallen؛ به بلاروسی: Латгалія؛ به لاتین: Lettgallia) که با نام‌های لاتگالیا یا لاتگالیا نیز شناخته می‌شود، یکی از سرزمین‌های تاریخی لتونی است. این منطقه شرقی‌ترین بخش کشور بوده و در شمال رود داوگاوا قرار دارد. در حالی که بیشتر مناطق لتونی از نظر تاریخی پیرو آیین لوتری هستند، لاتگاله عمدتاً کاتولیک است: طبق یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۱، ۶۵٫۳٪ جمعیت این منطقه کاتولیک هستند. پس از نهضت ضد اصلاحات مذهبی،
منطقه کاتولیک هستند. پس از نهضت ضد اصلاحات مذهبی، لاتگاله شمالی‌ترین منطقهٔ عمدتاً کاتولیک در اروپا شد. همچنین اقلیت قابل توجهی از ارتدوکس‌های شرقی (۲۳٫۸٪) در این منطقه زندگی می‌کنند که شامل ۱۳٫۸٪ ارتدوکس‌های روسی و ۱۰٪ پیروان فرقهٔ قدیمی ارتدوکس (Old Believers) هستند. جمعیت منطقه در سال ۲۰۲۰ برابر با ۲۵۵٬۹۶۸ نفر بوده است. در این منطقه جمعیت قابل توجهی از روس‌تبارها زندگی می‌کنند، به‌ویژه در شهر داوگاویپلس که بزرگ‌ترین شهر لاتگاله و محل تنها دانشگاه دولتی منطقه، دانشگاه داوگاویپلس، است. بسیاری از روس‌هایی
دانشگاه داوگاویپلس، است. بسیاری از روس‌هایی که پیش از حکومت شوروی در لاتگاله زندگی می‌کردند، از پیروان فرقهٔ قدیمی ارتدوکس بودند. شهرهای بزرگ دیگر شامل رِزکنه (که اغلب قلب لاتگاله نامیده می‌شود)، کراسلاوا و لودزا هستند. در این منطقه همچنین اقلیت‌هایی از بلاروس‌ها و لهستانی‌ها زندگی می‌کنند. لاتگاله در گذشته بخشی از فرمانداری‌های پولوتسک و ویتبسک بود و در محدودهٔ سکونت یهودیان (Pale of Settlement) قرار داشت، به همین دلیل جمعیت یهودی زیادی در آن زندگی می‌کردند—اما بسیاری از آنان در جنگ جهانی دوم کشته شدند و
بسیاری از آنان در جنگ جهانی دوم کشته شدند و باقی‌مانده‌ها مهاجرت کردند. به جز داوگاویپلس، حضور آلمانی‌های بالتیک در لاتگاله نسبت به سایر مناطق لتونی کمتر بوده است. طبق آمار رسمی لتونی، لاتگاله تنها منطقه‌ای در کشور است که شمار اسلاوها از جمعیت لتونیایی‌تبار بیشتر است. درآمد متوسط در لاتگاله پایین‌تر از سایر مناطق کشور است. همچنین این منطقه بالاترین درصد جمعیت در معرض فقر را دارد: ۳۲٫۷٪ در سال ۲۰۲۳.
واسیلی سوکولوف (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان ورزشی اتحاد شوروی و نشان برجسته افتخار شده است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال زسکا مسکو و باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو اشاره کرد.
یوگنی گوریانسکی (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال لوکوموتیو مسکو اشاره کرد.
جنگ‌های آزادی‌بخش ملی ( یا )، منازعاتی هستند که ملت‌ها برای کسب استقلال در آنها می‌جنگند. این اصطلاح در رابطه با جنگ‌هایی علیه قدرت‌های خارجی (یا حداقل آن‌هایی که خارجی تلقی می‌شوند) برای ایجاد کشورهای مستقل جداگانه برای ملیت شورشی به کار می‌رود. از دیدگاهی متفاوت، چنین جنگ‌هایی شورش یا قیام نامیده می‌شوند.
نیکولای گولیایف (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان افتخار فدراسیون روسیه و نشان برجسته افتخار شده است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو اشاره کرد.
جووانی پلینو (؛ زادهٔ ۷ اکتبر ۱۹۶۷) که بیشتر با نام هنری نِفا شناخته می‌شود، خواننده، ترانه‌سرا، رپر و تهیه‌کننده موسیقی اهل ایتالیا است. وی از پیشگامان عرصه هیپ‌هاپ ایتالیا محسوب می‌شود. زندگی و حرفه. پلینو در اسکافاتی ایتالیا متولد شد و در سنین جوانی به همراه خانواده‌اش به بولونیا نقل مکان کرد. در اواخر دهه ۸۰ میلادی او نام هنری جف پلینو را برای خود برگزید و در چندین گروه راک و پانک، به ویژه نِگَزیونه، به عنوان نوازنده درام فعالیت کرد. در سال ۱۹۹۱، به گروه هیپ هاپ «Isola Posse All Stars» پیوست و نام هنری
هیپ هاپ «Isola Posse All Stars» پیوست و نام هنری نِفا را به افتخار گوستاوو نِفا، فوتبالیست پاراگوئه‌ای که در آن زمان در تیم کرمونزه بازی می‌کرد، برای خود برگزید. پس از آلبوم «"SXM»" با گروه رپ «Sangue Misto»، وی در سال ۱۹۹۶ فعالیت انفرادی خود را با آلبوم موفق «"I messaggeri della dopa»" آغاز کرد که با تک آهنگ «Aspettando il sole» رهبری می‌شد. در آلبوم‌های بعدی، او سبک‌های مختلفی از جمله فانک، پاپ، سول، جاز و آراندبی را در بر گرفت و در سال ۲۰۰۱ با آهنگ تابستانی «La mia signorina» به موفقیت بزرگی دست یافت.
«La mia signorina» به موفقیت بزرگی دست یافت. در همان سال، به عنوان بهترین هنرمند ایتالیایی در جوایز موسیقی ام‌تی‌وی اروپا نامزد شد. در سال ۲۰۰۴، او در پنجاه و چهارمین دوره جشنواره موسیقی سانرمو وارد رقابت اصلی شد و با آهنگ «Le ore piccole» رتبه نهم را کسب کرد. در سال ۲۰۰۷، موسیقی متن فیلم «"زحل در اپوزیسیون»" اثر فرزان اوزپتک را ساخت که برای آن جایزه گلوبو دورو برای بهترین موسیقی متن و جایزه روبان نقره‌ای برای بهترین آهنگ را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۰، او پروژه موسیقی «Due di Picche» را با جی-اکس آغاز کرد. در
موسیقی «Due di Picche» را با جی-اکس آغاز کرد. در سال ۲۰۱۶، با آهنگ «Sogni e nostalgia» برای رقابت در شصت و ششمین جشنواره موسیقی سالانه سانرمو بازگشت.
یوری موروزوف (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی شده است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال زنیت سن پترزبورگ اشاره کرد.
سرگی موسیاگین (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی شده است.
خوشحال باش یا شاد باش فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۵ و به کارگردانی ریمو دی سوزا است. در این فیلم بازیگرانی همچون آبیشک باچان، عنایت ورما، نورا فتحی، نثار، جانی لور، جای بانوشالی و پرابو دوا ایفای نقش کرده‌اند.
فیلیپو نویانی (؛ زادهٔ ) که با نام هنری نک شناخته می‌شود، خواننده، ترانه‌سرا و نوازنده اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۹۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. نک در ایتالیا و در بین اسپانیایی‌زبانان محبوب است و بیشتر آلبوم‌های خود را به دو زبان ایتالیایی و اسپانیایی اجرا و منتشر کرده است. وی اولین موفقیت بین‌المللی خود را در سال ۱۹۹۷ بخاطر شرکت در جشنواره موسیقی سانرمو در بخش هنرمندان بزرگ به دست آورد و اگر چه برنده نشد، اما آهنگ «Laura non c'è» به موفقیت بین‌المللی تبدیل شد. پس از هجده سال، او در جشنواره
تبدیل شد. پس از هجده سال، او در جشنواره سانرمو در سال ۲۰۱۵ با آهنگ «Fatti avanti amore» شرکت کرد و به مقام دوم رسید. او در طول فعالیت حرفه‌ای خود سیزده آلبوم استودیویی و چهل و هشت تک آهنگ منتشر کرده که بیش از ۱۰ میلیون نسخه به فروش رسانده است. در ۲ سپتامبر ۲۰۰۶، نک با پاتریزیا واکوندیو ازدواج کرد. آنها یک دختر به نام بئاتریس ماریا دارند که در ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۰ متولد شده است.
ایگور باوچار (متولد ۲۸ نوامبر ۱۹۵۵) سیاستمدار و مدیر اسلوونیایی است. او در بهار اسلوونی به شهرت رسید، زمانی که به عنوان رئیس کمیته دفاع از حقوق بشر، بزرگ‌ترین جنبش مستقل جامعه مدنی در جمهوری سوسیالیستی اسلوونی، خدمت کرد. او در طول جنگ استقلال اسلوونی در ژوئن ۱۹۹۱ وزیر کشور اسلوونی بود و به همراه وزیر دفاع، یانز یانشا، نیروهای دفاعی اسلوونی را هماهنگ می‌کرد. او تا سال ۱۹۹۲ یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های سیاسی اسلوونی باقی ماند و تا سال ۲۰۰۲، زمانی که سیاست را برای فعالیت در بخش خصوصی ترک کرد، عضو مهمی از
را برای فعالیت در بخش خصوصی ترک کرد، عضو مهمی از تشکیلات سیاسی بود. اوایل کار. ایگور باوچار در شهر پوستوینا در غرب اسلوونی، که در آن زمان بخشی از جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی بود، در خانواده‌ای از دره ویپاوا متولد شد. پس از اتمام مدرسه گرامر نوو مستو، به آکادمی پلیس رفت. پس از چند سال، تصمیم گرفت حرفه پلیسی را رها کند و در دانشگاه لیوبلیانا (دانشکده علوم اجتماعی) ثبت نام کرد و در آنجا علوم سیاسی خواند. در دوران دانشجویی، او سردبیر مجله دانشجویی رادیکال "تریبونا" شد که از گرایش‌های مارکسیستی ارتدوکس و
"تریبونا" شد که از گرایش‌های مارکسیستی ارتدوکس و حتی مائوئیستی حمایت می‌کرد. در اوایل دهه ۱۹۸۰، او به اتحادیه جوانان سوسیالیست اسلوونی پیوست و چندین وظیفه مهم را در ساختار رسمی جوانان سیاسی حزب کمونیست بر عهده گرفت. در اواسط دهه ۱۹۸۰، او با فعال جوان یانز یانشا ملاقات کرد. در سال ۱۹۸۴، هنگامی که یانشا به دلیل انتقاد از ارتش خلق یوگسلاوی در اواسط دهه ۱۹۸۰ مورد آزار و اذیت قرار گرفت، باوچار موضع قاطعی در دفاع از دوستش اتخاذ کرد. در همان سال، باوچار جوانان سوسیالیست را ترک کرد و خود را وقف تحصیل کرد. در اواخر
را ترک کرد و خود را وقف تحصیل کرد. در اواخر دهه ۱۹۸۰، او یک شرکت خصوصی کوچک در زمینه فناوری اطلاعات تشکیل داد. در همان زمان، او در زندگی عمومی در اتحاد سوسیالیستی کارگران، یک سازمان کمکی حزب کمونیست که برای پوشش حوزه جامعه مدنی تأسیس شده بود، فعال ماند. در سال ۱۹۸۷، باوچار کنفرانسی در مورد سیاست‌های زیست‌محیطی در یوگسلاوی ترتیب داد که بازتاب گسترده‌ای در بحث‌های عمومی داشت. در همان سال، او حزب کمونیست را ترک کرد. او به همراه یانز یانشا، با استان کاوچیچ، سیاستمدار کمونیست اصلاح‌طلب سابق اسلوونیایی که در
سیاستمدار کمونیست اصلاح‌طلب سابق اسلوونیایی که در جریان چرخش اقتدارگرایانه در سیاست داخلی یوگسلاوی در سال ۱۹۷۲ برکنار شده بود، ارتباط برقرار کرد و خاطرات خود را منتشر کرد. حرفه سیاسی. در ماه مه ۱۹۸۸، هنگامی که ارتش خلق یوگسلاوی چهار روزنامه‌نگار مجله جایگزین "ملادینا"، از جمله دوستش یانز یانشا، را دستگیر کرد، باوچار یکی از اعضای بنیانگذار کمیته دفاع از حقوق بشر شد. این سازمان به زودی با بیش از ۱۰۰۰۰۰ عضو (تقریباً ۵٪ از کل جمعیت کشور) به بزرگ‌ترین سازمان جامعه مدنی در اسلوونی تبدیل شد. در سال ۱۹۸۹، او
جامعه مدنی در اسلوونی تبدیل شد. در سال ۱۹۸۹، او هماهنگی مجمع قانون اساسی، یک شبکه فراگیر جامعه مدنی که ابتکارات مربوط به قانون اساسی جدید اسلوونی را به هم متصل می‌کرد، را بر عهده داشت. در سال ۱۹۸۹، او از اعضای بنیانگذار اتحادیه دموکراتیک اسلوونی بود. هنگامی که ائتلاف DEMOS در آوریل ۱۹۹۰ در اولین انتخابات آزاد اسلوونی پیروز شد، باوچار وزیر کشور در کابینه لویژه پیترله شد. در این سمت، او به یکی از معماران اصلی مسیر اسلوونی برای استقلال از یوگسلاوی تبدیل شد. باوچار به همراه وزیر دفاع، یانز یانشا، دفاع اسلوونی
به همراه وزیر دفاع، یانز یانشا، دفاع اسلوونی را در طول جنگ ده روزه در ژوئن و ژوئیه ۱۹۹۱ سازماندهی کرد. پس از انشعاب در اتحادیه دموکراتیک اسلوونی در سال ۱۹۹۲، باوچار به عضویت حزب چپ لیبرال دموکرات درآمد. پس از بحران در ائتلاف DEMOS در اوایل سال ۱۹۹۲، پس از سقوط دولت لویژه پیترله، باوچار تلاش ناموفقی برای انتخاب شدن به عنوان نخست‌وزیر انجام داد. او سرانجام به دولت ائتلافی یانز درنووشک پیوست. او در سال ۱۹۹۲ به عنوان عضو مجلس ملی اسلوونی انتخاب شد. در سال ۱۹۹۴، به حزب حاکم لیبرال دموکراسی اسلوونی پیوست. بین
به حزب حاکم لیبرال دموکراسی اسلوونی پیوست. بین سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۲، او به عنوان وزیر ادغام اروپا در دولت چپ‌گرای یانز درنووشک خدمت کرد. در این دوره، او از دوست قدیمی خود یانز یانشا که به حزب دموکراتیک اسلوونی پیوسته و به رهبری اپوزیسیون محافظه‌کار رسیده بود، جدا شد. اتهامات مربوط به حرفه تجاری و فساد. در سال ۲۰۰۲، باوچار کناره‌گیری خود را از سیاست اعلام کرد. در همان سال، او از کوپر به ریاست شرکت هلدینگ ایسترابنز رسید که او را به یکی از قدرتمندترین مدیران اسلوونی تبدیل کرد. باوچار در زمان ریاست خود بر این
تبدیل کرد. باوچار در زمان ریاست خود بر این شرکت، تلاش کرد تا مدیریت ایسترابنز را خریداری کند که به دلیل بحران مالی ۲۰۰۸ شکست خورد. در ۳۱ مارس ۲۰۰۹، باوچار از سمت ریاست ایسترابنز استعفا داد. شش ماه بعد، او در جریان تحقیقات مربوط به کلاهبرداری مالی دستگیر و پس از ۱۰ ساعت آزاد شد. در سپتامبر ۲۰۱۶، او به جرم پولشویی مجرم شناخته شد و به ۵ سال زندان و ۱۸ میلیون یورو جریمه محکوم شد.
آکادمی کارارا، (آکادمی هنرهای زیبای برگامو (به ایتالیایی: Accademia Carrara di Belle Arti di Bergamo) یک نگارخانه هنری و آکادمی هنرهای زیبا در برگامو، در لمباردی در شمال ایتالیا است. این نگارخانه هنری در حدود سال ۱۷۸۰ توسط سیمون الیا تأسیس شد. , گردآورنده برگاماسکو از هنرها. آکادمی هنرهای زیبا در سال ۱۷۹۴ به آن اضافه شد. مدرسه در سال ۱۹۸۸ از سوی وزارت آموزش، دانشگاه و پژوهش ایتالیا به رسمیت شناخته شد و در سال ۲۰۲۳ با کنسرواتوار گائتانو دونیزتی ادغام گردید و بدین‌ترتیب پلی‌تکنیک هنرهای برگامو تأسیس شد. این
بدین‌ترتیب پلی‌تکنیک هنرهای برگامو تأسیس شد. این آکادمی نه تنها به‌عنوان مرکز نگهداری آثار نقاشی و مجسمه‌سازی دوران رنسانس و باروک شناخته می‌شود، بلکه محلی برای تربیت نسل‌های جدید هنرمندان نیز هست. مجموعهٔ آثار آن شامل نقاشی‌های ایتالیایی و اروپایی از قرون پانزدهم تا نوزدهم می‌باشد و بسیاری از آثار برجستهٔ هنرمندان شاخص ایتالیا در آن نگهداری می‌شوند. ویژگی منحصربه‌فرد آکادمی کارارا، تلفیق آموزش عملی و نمایشگاهی است؛ دانشجویان می‌توانند در محیطی مستقیم با آثار اصلی هنری تعامل داشته باشند، تجربه‌ای که در
آثار اصلی هنری تعامل داشته باشند، تجربه‌ای که در کمتر مدرسهٔ هنری دیگری یافت می‌شود. همچنین آکادمی برنامه‌های پژوهشی و نمایشگاه‌های موقت متعددی برگزار می‌کند که بازدیدکنندگان و هنرجویان را با جریان‌های هنری مختلف و شیوه‌های نوین آموزش هنر آشنا می‌سازد. از دیگر نکات جالب، معماری و فضای داخلی ساختمان آکادمی است که خود به نوعی یادآور هنر و فرهنگ ایتالیاست و تجربهٔ بازدید را برای مخاطبان غنی‌تر می‌کند. این آکادمی، به‌عنوان پلی میان تاریخ هنر و آموزش معاصر، جایگاه ویژه‌ای در فرهنگ هنری ایتالیا و اروپا دارد.
ویژه‌ای در فرهنگ هنری ایتالیا و اروپا دارد. تاریخچه. نگارخانهٔ هنری در اوایل دههٔ ۱۷۸۰ به دست جاکومو کارارا، مجموعه‌دار و کارشناس هنر اهل برگامو، بنیان‌گذاری شد و تا سال ۱۷۸۵ برای برخی بازدیدکنندگان گشوده بود. در سال ۱۷۹۳ یا ۱۷۹۴ یک آکادمی هنرهای زیبا نیز به آن افزوده شد که در ابتدا زیر نظر نقاش میلانی، کارلو دیونیجی سادیس، اداره می‌شد. کارارا در سال ۱۷۹۵ وصیت‌نامه‌ای تنظیم کرد و در آن تمام دارایی و اموال خود را به نگارخانه و مدرسهٔ هنری که خود بنیان نهاده بود، واگذار کرد. طبق وصیت او، این مؤسسات باید زیر
بود، واگذار کرد. طبق وصیت او، این مؤسسات باید زیر نظر هیئتی پنج‌نفره اداره می‌شدند؛ پنج عضو نخست این هیئت نیز به انتخاب خود او تعیین شدند. کارارا در سال بعد، یعنی ۱۷۹۶، درگذشت. این ساختمان تا حدودی توسط کارارا بین سال‌های ۱۷۷۵ تا ۱۷۸۱ بر اساس طرح‌های کوستانتینو گالیزیولی ساخته شد؛ بخش‌هایی از سازه‌های قبلی در آن گنجانده شده بود. بین سال‌های ۱۸۰۸ تا ۱۸۱۳ توسط سیمون الیا با طرح‌هایی به سبک نئوکلاسیک اصلاح شد. که شاگرد لئوپولدو پولاک در آکادمی بررا بود. در سال ۱۹۵۸، شهرداری برگامو مسئولیت مدیریت گالری و مدرسه
۱۹۵۸، شهرداری برگامو مسئولیت مدیریت گالری و مدرسه هنر را برعهده گرفت. این اقدام به معنای ورود مستقیم مدیریت محلی به ادارهٔ مجموعه‌ای بود که پیش‌تر مستقل فعالیت می‌کرد. سپس، در سال ۱۹۸۸، این گالری و مدرسه توسط وزارت آموزش، دانشگاه و پژوهش ایتالیا به رسمیت شناخته شد و از آن زمان به بعد تحت مدیریت مستقیم این وزارتخانه قرار گرفت. این تغییرات باعث شد تا فعالیت‌های آموزشی و هنری گالری با استانداردهای ملی هماهنگ شده و پشتیبانی رسمی دولتی دریافت کنند، و همچنین نقش شهرداری در ادارهٔ روزمرهٔ مجموعه کاهش یابد و
نقش شهرداری در ادارهٔ روزمرهٔ مجموعه کاهش یابد و مسئولیت‌های نظارتی و توسعه‌ای بیشتر به وزارتخانه منتقل شود. مدیران کل. مدیران کل آکادمی کارارا به ترتیب زمانی عبارت بوده‌اند از: جوزپه دیوتی، انریکو سکوری، چزاره تالونه، پونزیانو لوورینی، لوئیجی بریگنولی، آکیل فونی، ترنتو لونگارتی، پیئرلوئیجی د وکی، ماریو کرِچی و ماریا گراتزیا رکاناتی. این فهرست نشان‌دهندهٔ تداوم مدیریت و هدایت آکادمی توسط چهره‌های برجستهٔ هنری در طول سال‌هاست و هر یک نقش مهمی در شکل‌دهی به مسیر آموزشی و هنری این مؤسسه ایفا کرده‌اند.
آودو کالایدژیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل بوسنی و هرزگوین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال بورسااسپور و باشگاه فوتبال ولژ موستار اشاره کرد.