payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جنگ به آنجا آمده است. ماجرا زمانی به‌طور جدی آغاز می‌شود که نوریکوی ۱۳ ساله به پردهٔ سینما می‌افتد و بخشی از روایت فیلم می‌شود. سه شخصیت اصلی نیز به داخل پرده می‌پرند و خود را بخشی از تار و پود فیلم‌هایی که برای تماشای آنها آنجا بودند، می‌بینند، زیرا سعی می‌کنند مردم را از وحشت جنگ نجات دهند. این فیلم عمدتاً از چندین دوره به هم پیوسته در تاریخ نظامی ژاپن تشکیل شده است، که از جنگ بوشین در سال ۱۸۶۸ شروع می‌شود، به جنگ اولین جنگ چین و ژاپن در سال ۱۸۹۴، و به جنگ جهانی دوم، با بینش خاصی در مورد تأثیر جنگ بر روز
جهانی دوم، با بینش خاصی در مورد تأثیر جنگ بر روز جزیره اوکیناوا و تأثیر بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی بر روی هیروشیما. قهرمانان داستان در هر جنگ خود را در سناریوهای مختلفی می‌یابند. نقد. آخرین فیلم کارگردان تجربی، نوبوهیکو اوبایاشی، سه ساعت شگفتی سورئالیستی را ارائه داد که به همان اندازه که جاه‌طلبانه بود، خیره‌کننده نیز بود. در حالی که یک سینمای کوچک ژاپنی آخرین نمایش خود را ارائه می‌دهد، سه مرد و یک دختر مدرسه‌ای جوان در نمایش شبانه فیلم‌های جنگی شرکت می‌کنند تا به شیوه خود از سینما تجلیل کنند. با این
تا به شیوه خود از سینما تجلیل کنند. با این حال، وقتی آنها به درون فیلم‌هایی که تماشا می‌کنند منتقل می‌شوند، خود را در مبارزه‌ای ناامیدانه برای بقا می‌یابند. اگرچه این فیلم سه لحظه مهم در تاریخ نظامی ژاپن را بررسی می‌کرد، اما بدون شک سکانسی که چهار شخصیت را در هیروشیما در آستانه بمباران قرار می‌داد، جذاب‌ترین صحنه بود. «هزارتوی سینما» با استفاده از روایت غیرمعمول خود برای به تصویر کشیدن قدرت سینما و در عین حال نمایش بی‌معنی بودن جنگ، شاهکاری مسحورکننده از فیلمسازی تجربی بود.
وینچنزو کامپورینی (؛ زادهٔ ) ژنرال بازنشسته نیروی هوایی ایتالیا است، که از ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸ فرماندهی نیروی هوایی ایتالیا را برعهده داشت و در فاصله سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱ به‌عنوان بیست و نهمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ایتالیا فعالیت می‌کرد. کامپورینی بیش از ۲۵۰۰ ساعت پرواز با بیش از بیست نوع هواپیمای مختلف، از جمله هلیکوپتر، دارد. کامپورینی در علوم هوانوردی، علوم بین‌الملل و دیپلماتیک فعالیت کرده است. او عضو انجمن سلطنتی هوانوردی است. زندگی‌نامه. وینچنزو کامپورینی در سال ۱۹۴۶ در شهر کومو زاده شد. او در سال ۱۹۶۵
در سال ۱۹۴۶ در شهر کومو زاده شد. او در سال ۱۹۶۵ در آکادمی هوانوردی بود و بعداً در سال ۱۹۶۹ از آنجا فارغ‌التحصیل شد. در دوران سرهنگ دومی خود، به عنوان خلبان اف-۱۰۴ با گروه سوم در ویلافرانکا دی ورونا خدمت کرد و در طی آن، درست پس از فارغ‌التحصیلی از کالج دفاعی ناتو در سال ۱۹۷۷ با درجه سرهنگ دومی، فرماندهی اسکادران ۲۸ را بر عهده داشت. پس از فارغ‌التحصیلی از کالج جنگ هوایی در سال ۱۹۸۲، او به عنوان افسر ستاد در بخش پرسنل ستاد هوایی خدمت کرد. بین سال‌های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۵ او دستیار رئیس ستاد نیروی هوایی بود. با درجه
۱۹۸۵ او دستیار رئیس ستاد نیروی هوایی بود. با درجه سرهنگی که در سال ۱۹۸۵ به دست آورد، در دفتر تحقیق و توسعه سیستم‌های تسلیحاتی خدمت کرد. در سال ۱۹۸۸، کامپورینی فرماندهی مرکز آزمایش پرواز نیروی هوایی را بر عهده داشت و نماینده ایتالیا در کمیته مطالعات کاربرد هوافضای آگارد بود. در ستاد کل نیروی هوایی او به عنوان رئیس توسعه فنی سیستم‌های تسلیحاتی جدید، از جمله ئی‌اف‌ای، خدمت کرد و نماینده ایتالیا در برنامه ان‌ای‌ای‌دبلیو بود. در طول دوران خدمتش در درجه سرتیپ، از سال ۱۹۹۳، او ریاست بخش طرح‌ها، عملیات و آموزش را
سال ۱۹۹۳، او ریاست بخش طرح‌ها، عملیات و آموزش را بر عهده داشت و در آوریل ۱۹۹۶ عنوان بازرس هوانوردی نیروی دریایی به او اعطا شد. به عنوان سرلشکر، او به عنوان بازرس ایمنی پرواز و رئیس اداره سوم ستاد کل دفاع، همچنین معاونت سیاست نظامی، امور بین‌الملل، کنترل تسلیحات و دفاع مدنی، منصوب شد. در ۲۰ آوریل ۲۰۰۱، با درجه سپهبدی، سمت جانشین رئیس ستاد کل دفاع را تا ۲۹ فوریه ۲۰۰۴ بر عهده داشت و از ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ رئیس مرکز مطالعات عالی دفاعی ایتالیا بود.
جوزپه مانچینلی (; ۱۹۷۶ – ۱۸۹۵) ژنرال نیروی زمینی ایتالیا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۹ به‌عنوان هفتمین رئیس ستاد دفاع ایتالیا فعالیت می‌کرد و از ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۷ رئیس کمیته نظامی ناتو بود. در طول جنگ جهانی دوم، او از مارس ۱۹۴۲ تا ژانویه ۱۹۴۳ به عنوان رئیس ستاد دفتر ارتباط با ارتش پانزر آفریقا و از ژانویه ۱۹۴۳ تا زمان تسلیم ارتش ایتالیا در ۱۳ مه ۱۹۴۳، رئیس ستاد ارتش اول ایتالیا در تونس، تحت فرماندهی مارشال جووانی مسه، خدمت کرد. سپس تا سال ۱۹۴۴ در بریتانیا اسیر جنگی بود. زندگی‌نامه. جوزپه مانچینلی در ۱۳
اسیر جنگی بود. زندگی‌نامه. جوزپه مانچینلی در ۱۳ مه ۱۸۹۵ در اوربینو متولد شد و در حالی که هنوز بسیار جوان بود، در سپتامبر ۱۹۱۲ به آکادمی نظامی تورین رفت و در ۲ اوت ۱۹۱۴ با درجه ستوان دوم توپخانه فارغ‌التحصیل شد و در مدرسه توپخانه و کاربردهای مهندسی، که آن هم در تورین واقع شده بود، پذیرفته شد. او با شروع جنگ جهانی اول وارد خدمت فعال شد و به هنگ ۲۱ پیاچنزا اعزام شد، جایی که در سپتامبر ۱۹۱۵ به درجه ستوان ارتقا یافت. در آوریل ۱۹۱۷ به درجه کاپیتانی ارتقا یافت و در ژانویه ۱۹۱۸ به فرماندهی توپخانه ارتش هفتم منصوب
ژانویه ۱۹۱۸ به فرماندهی توپخانه ارتش هفتم منصوب شد. در پایان جنگ، در مه ۱۹۲۰، مانچینلی به هنگ دوم در پزارو منتقل شد و در اواخر سال ۱۹۲۱ در دوره ستاد کل در مدرسه جنگ شهر پذیرفته شد. او در اوت ۱۹۲۲ فارغ‌التحصیل شد و متعاقباً به‌عنوان فرمانده قرارگاه مرکزی ستاد کل در رم منصوب شد. وی در مه ۱۹۲۴ به خدمت وزارت جنگ درآمد و در ژانویه سال بعد برای نظارت بر اداره دوم آمار نظامی به میلان منصوب شد. در دسامبر ۱۹۲۶، به سپاه ستاد کل منتقل شد و در ۱ اکتبر ۱۹۲۷، به عنوان فرمانده گروه چهارم وسایل نقلیه موتوری به هنگ توپخانه
گروه چهارم وسایل نقلیه موتوری به هنگ توپخانه سواره‌نظام در میلان منتقل شد. او که دوباره به قرارگاه مرکزی ستاد کل در رم منتقل شده بود، در مارس ۱۹۳۰ به درجه سرهنگ دومی ارتقا یافت و متعاقباً وابسته نظامی در برلین شد (با مسئولیت‌هایی در منطقه لیتوانی). در دسامبر همان سال، وظایف او به سفارتخانه‌های کپنهاگ، استکهلم و لاهه گسترش یافت و این سمت را تا ۱۵ اکتبر ۱۹۳۶، زمانی که لوئیجی افیسیو ماراس جایگزین او شد، حفظ کرد. در نوامبر ۱۹۳۲، او همچنین به عنوان آجودان افتخاری پادشاه ویکتور امانوئل سوم منصوب شد. در سال ۱۹۳۶
پادشاه ویکتور امانوئل سوم منصوب شد. در سال ۱۹۳۶ از سفارت برلین به ایتالیا بازگشت و در مارس ۱۹۴۲ رئیس ستاد واحد رابط با ارتش زرهی آلمان-ایتالیا در شمال آفریقا (کولاسیت) شد و خیلی زود به سرتیپ ارتقا یافت. در ژانویه ۱۹۴۳، او به عنوان رئیس ستاد ارتش اول ایتالیا در تونس منصوب شد. وی از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۹ رئیس ستاد دفاع بود. از سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۷، او به عنوان رئیس کمیته نظامی ناتو خدمت کرد.
روز اول ()، یک فیلم مستند درام ساخته شده برای تله‌فیلم دربارهٔ پروژه منهتن، تحقیق و توسعه بمب اتمی (جنگ‌افزار هسته‌ای) است. این فیلم بر اساس کتابی از پیتر وایدن ساخته شده است. این فیلم توسط دیوید دبلیو رینتلز نوشته شده است و کارگردانی آن توسط جوزف سارجنت است. این فیلم برنده جوایز امی در سال ۱۹۸۹ برای ویژه درام/کمدی جایزه امی ساعات پربیننده برای بهترین فیلم تلویزیونی شد. این فیلم با وجود درام بودن، به دلیل دقت تاریخی خود مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. داستان. وقتی فیزیکدان مجارستانی لئو زیلارد اروپا را ترک
وقتی فیزیکدان مجارستانی لئو زیلارد اروپا را ترک می‌کند، سرانجام به ایالات متحده می‌رسد و در آنجا با کمک آلبرت انیشتین، دولت فدرال را متقاعد می‌کند که یک بمب اتمی بسازد. ژنرال لسلی گرووز، فیزیکدان جی. رابرت اوپنهایمر را به عنوان رئیس آزمایشگاه لوس آلاموس در نیومکزیکو، جایی که بمب ساخته می‌شود، انتخاب می‌کند. با نزدیک شدن به پایان جنگ جهانی دوم، زیلارد (که ایده‌اش مسئول پیشرفت حاصل شده بود) در مورد سلاح‌های اتمی دچار تردید می‌شود و در مورد چگونگی و زمان استفاده از بمب بحث می‌کند. این فیلم بر سازماندهی و
از بمب بحث می‌کند. این فیلم بر سازماندهی و سیاست‌های کل ماجرا، مانند تنش‌های بین دانشمندان و ارتش، وابستگی کمونیستی بسیاری از دانشمندان در آن زمان، خطرات جاسوسی و تصمیم در مورد استفاده از بمب پس از شکست آلمان تمرکز دارد. در مورد کار علمی واقعی روی بمب، بخشی از آن نشان داده شده است، اما توضیح داده نشده است، بنابراین درک عملکرد بمب برای درک آنچه در این زمینه اتفاق می‌افتد، لازم است. داستان با فرار لئو زیلارد از آلمان با آخرین قطار شروع می‌شود و سعی می‌کند ارتش را متقاعد کند که می‌توان بمب هسته‌ای ساخت و
ارتش را متقاعد کند که می‌توان بمب هسته‌ای ساخت و آلمانی‌ها در حال حاضر روی آن کار می‌کنند. در انگلستان، ایده او بایگانی و نادیده گرفته می‌شود، بنابراین او به ایالات متحده سفر می‌کند، اما در آنجا نیز باید یک سال صبر کند تا کاری با آن انجام شود و پروژه منهتن آغاز شود. همانطور که آلمان شکست می‌خورد و دانشمندانش بازجویی می‌شوند، مشخص می‌شود که آنها حتی به ساخت بمب هسته‌ای نزدیک هم نشده‌اند (تا حدودی به دلیل همکاری بد دانشمندان). با وجود اینکه اکنون هیچ‌کس فناوری لازم را ندارد و دلیل اصلی پروژه منهتن از بین
لازم را ندارد و دلیل اصلی پروژه منهتن از بین رفته است، کار ادامه دارد. زیلارد، که ابتدا از انیشتین برای انتقال ایده‌هایش در مورد ساخت بمب به رهبران ایالات متحده استفاده کرد، اکنون او را متقاعد می‌کند که در نوشتن نامه‌ای به رئیس‌جمهور برای انجام کاری برعکس، یعنی نساختن بمب، به او بپیوندد تا از مسابقه تسلیحاتی جلوگیری شود. ۶۸ دانشمند طوماری را امضا می‌کنند، اما ارتش مانع آن می‌شود. رئیس‌جمهور ایالات متحده ترومن با چهار گزینه روبرو است: مذاکرات صلح (که مستلزم آن است که ژاپنی‌ها امپراتور خود را حفظ کنند،
آن است که ژاپنی‌ها امپراتور خود را حفظ کنند، همانطور که در نهایت اتفاق افتاد)، محاصره (که بزدلانه تلقی می‌شد)، تهاجم (که برخی تخمین می‌زنند تا یک میلیون نفر جان خود را از دست بدهند، اگرچه چنین اعدادی به طور گسترده مورد اختلاف است)، یا انداختن بمب. نکته دیگر این است که اتحاد جماهیر شوروی گفته بود که سه ماه پس از تسلیم آلمان وارد جنگ با ژاپن خواهد شد و این ترس وجود دارد که آنها ممکن است آنجا را ترک نکنند. بنابراین ترومن تصمیم می‌گیرد که بهترین اقدام، انداختن بمب روی هیروشیما است، برخلاف توصیه ژنرال آیزنهاور.
انزو وچارلی (؛ زادهٔ ) ژنرال بازنشسته نیروی هوایی ایتالیا است، که از ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ فرماندهی نیروی هوایی ایتالیا را برعهده داشت و در فاصله سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۱ به‌عنوان بیست و نهمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ایتالیا فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. ژنرال انزو وچیارلی در کولفرو، ایتالیا زاده شد و از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۹ در آکادمی هوانوردی تحصیل کرد و در رشته علوم هوانوردی از دانشگاه ناپل فدریکو دوم و در رشته علوم بین‌الملل و دیپلماتیک از دانشگاه تریسته فارغ‌التحصیل شد. او گواهینامه خلبانی خود را از پایگاه نیروی هوایی
او گواهینامه خلبانی خود را از پایگاه نیروی هوایی لفلین در تگزاس و مدرک خلبانی جنگنده خود را از پایگاه نیروی هوایی هالومن در نیومکزیکو دریافت کرد. او در دوره‌های مختلفی مانند دوره عادی و دوره عالی مدرسه جنگ هوایی در فلورانس، کالج جنگ هوایی در دانشگاه هوایی (نیروی هوایی آمریکا) در پایگاه نیروی هوایی ماکسول در آلاباما، دوره مدیریت منابع دفاعی در مدرسه تحصیلات تکمیلی نیروی دریایی در مونتری، کالیفرنیا در مرکز مطالعات عالی تسلیحات - مدرسه نظامی در پاریس شرکت کرد. وچیارلی یک خلبان جنگنده و رهگیر آموزش دیده است و
وچیارلی یک خلبان جنگنده و رهگیر آموزش دیده است و در نیروی هوایی ایتالیا سمت‌هایی مانند فرمانده گروه نهم جنگنده در سال ۱۹۹۱ و گروه چهارم از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲ را بر عهده داشت و در مجموع بیش از ۲۶۰۰ ساعت پرواز داشت که بیشتر وقت خود را صرف پرواز با هواپیمای لاکهید اف-۱۰۴ کرد. از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۹، او در بخش پرسنل ستاد نیروی هوایی مستقر بود و از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴، در ستاد فرماندهی لجستیک نیروی هوایی خدمت کرد. او به عنوان معاون رئیس بخش سیاست تسلیحات بخش سوم به اداره ملی تسلیحات منصوب شد، جایی که او همچنین به عنوان
ملی تسلیحات منصوب شد، جایی که او همچنین به عنوان نماینده ملی در آژانس دفاع اروپا و سازمان همکاری در تسلیحات فعالیت می‌کند. او همچنین «نامه قصد» را برای تحقق کلی بازسازی صنعت دفاع اروپا راه‌اندازی کرد. وچیارلی همچنین به عنوان فرمانده نیروی هوایی ایتالیا در عراق در طول جنگ عراق در پایگاه هوایی نصیریه تحت چارچوب «عملیات بابل باستان» خدمت کرد. از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰، او در سفارت ایتالیا در برلین به عنوان وابسته دفاع و نیروی هوایی با اعتبارنامه ثانویه برای هلند و دانمارک خدمت کرد. او در طول عملیات طلوع اودیسه و
دانمارک خدمت کرد. او در طول عملیات طلوع اودیسه و عملیات «محافظ متحد» در لیبی، فرمانده فرماندهی نیروهای رزمی هوایی و رئیس ستاد فرماندهی عملیات هوایی شد. او از فوریه ۲۰۱۵ تا فوریه ۲۰۱۶ معاون رئیس ستاد دفاع شد و از مارس ۲۰۱۶ تا نوامبر ۲۰۱۸ به عنوان رئیس ستاد نیروی هوایی ایتالیا منصوب شد. او در ۶ نوامبر ۲۰۱۸ توسط رئیس‌جمهور سرجیو ماتارلا به عنوان رئیس جدید ستاد دفاع منصوب و جایگزین ژنرال کلودیو گرازیانو شد که به عنوان رئیس کمیته نظامی ناتو منصوب شده بود. تحصیلات و آموزش. او در دوره آکادمی نیروی هوایی - رسترو
و آموزش. او در دوره آکادمی نیروی هوایی - رسترو (۱۹۷۵) شرکت کرد و دارای مدرک علوم هوانوردی از دانشگاه فدریکو ناپل و علوم بین‌الملل و دیپلماتیک از دانشگاه تریسته است. او گواهینامه خلبانی خود را در پایگاه نیروی هوایی لافلین، تگزاس و مدرک خلبانی جنگنده خود را در پایگاه نیروی هوایی هولومن، نیومکزیکو دریافت کرد. او همچنین در دوره‌های عادی و پیشرفته در مدرسه جنگ هوایی در فلورانس، کالج جنگ هوایی در دانشگاه هوایی در پایگاه نیروی هوایی ماکسول، آلاباما، دوره مدیریت منابع دفاعی در کالج تحصیلات تکمیلی نیروی دریایی در
دفاعی در کالج تحصیلات تکمیلی نیروی دریایی در مونتری، کالیفرنیا و سرا (جلسه اروپایی مدیران تسلیحات) در مرکز مطالعات سلاح‌های پیشرفته - مدرسه نظامی در پاریس شرکت کرد. فعالیت نظامی. او که خلبان جنگنده-رهگیر بود، مدت طولانی از دوران کاری خود را در گروستو گذراند، جایی که از سال ۱۹۸۱، سال انتصابش، تمام مأموریت‌های عملیاتی را انجام داد تا اینکه در سال ۱۹۹۱ فرمانده گروه نهم جنگنده و از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲ فرمانده بال چهارم شد و در مجموع بیش از ۲۶۰۰ ساعت پرواز، از جمله بیش از ۲۰۰۰ ساعت پرواز با هواپیمای اف-۱۰۴ را ثبت
بیش از ۲۰۰۰ ساعت پرواز با هواپیمای اف-۱۰۴ را ثبت کرد. از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۹، در اداره اول ستاد کل نیروی هوایی، ابتدا به عنوان رئیس بخش مدیریت پرسنل و سپس به عنوان رئیس دفتر سازماندهی خدمت کرد. او همچنین در ستاد کل فرماندهی لجستیک، سمت‌های مدیریتی داشت و بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ به عنوان رئیس دفتر برنامه‌ریزی عمومی، رئیس دفتر عملیات و معاون رئیس ستاد خدمت کرد. در سال ۲۰۰۳، او فرماندهی اولین گروه نیروی هوایی در عراق را در پایگاه هوایی طلیل (ناصریه) بر عهده داشت. از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷، او به عنوان معاون رئیس
داشت. از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷، او به عنوان معاون رئیس اداره سوم - سیاست تسلیحاتی - در دبیرخانه کل دفاع خدمت کرد و همزمان به عنوان نماینده ملی در سازمان‌های کلیدی اروپایی مانند آژانس دفاعی اروپا، سازمان همکاری مشترک تسلیحاتی و نامه قصد که مسئول تدوین سیاست و سازماندهی مجدد صنعت دفاعی اروپا بودند، خدمت کرد. از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰، او به عنوان وابسته دفاع و نیروی هوایی در سفارت ایتالیا در برلین، با اعتبارنامه ثانویه برای هلند و دانمارک، خدمت کرد. پس از بازگشت به ایتالیا، در سال ۲۰۱۰، او ابتدا به عنوان فرمانده
ایتالیا، در سال ۲۰۱۰، او ابتدا به عنوان فرمانده نیروهای هوایی رزمی و سپس به عنوان رئیس ستاد فرماندهی اسکادران هوایی خدمت کرد، که همزمان با آغاز و اجرای عملیات‌های بین‌المللی «طلوع اودیسه» و «محافظ متحد» در لیبی بود. او دوباره به دبیرخانه عمومی دفاع منتقل شد و از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۵ به عنوان مدیر دپارتمان هماهنگی برنامه تسلیحات چهارم، با تخصص در زمینه خرید و نوسازی سیستم‌ها و مسئولیت توسعه برنامه‌های همکاری بین‌المللی خدمت کرد. از فوریه ۲۰۱۵ تا مارس ۲۰۱۶، او به عنوان معاون رئیس ستاد دفاع خدمت کرد. در ۲۱ مارس
عنوان معاون رئیس ستاد دفاع خدمت کرد. در ۲۱ مارس ۲۰۱۶، او به عنوان رئیس ستاد نیروی هوایی منصوب شد و از ۳۰ مارس ۲۰۱۶ تا ۳۱ اکتبر ۲۰۱۸ خدمت کرد. علاوه بر این، در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۷، او همچنین به عنوان عضو هیئت مدیره آژانس ملی ایمنی پرواز منصوب شد. در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۸، شورای وزیران او را به عنوان رئیس جدید ستاد دفاع منصوب کرد که از ۶ نوامبر ۲۰۱۸ لازم‌الاجرا است. ژنرال آلبرتو روسو از ۳۱ اکتبر رئیس جدید ستاد نیروی هوایی بود. او در ۵ نوامبر ۲۰۲۱ از سمت خود کناره‌گیری کرد و از خدمت فعال بازنشسته شد و دریاسالار جوزپه کاوو
و از خدمت فعال بازنشسته شد و دریاسالار جوزپه کاوو دراگونه جایگزین او شد.
گویدو ونتورونی (; – ) ادمیرال بازنشسته نیروی دریایی ایتالیا است که در فاصله سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۹ به‌عنوان بیست و یکمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ایتالیا فعالیت می‌کرد و از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲ ریاست کمیته نظامی ناتو را برعهده داشت. ونتورونی فعالیت نظامی را از سال ۱۹۵۲ در نیروی دریایی ایتالیا آغاز کرد. او از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۳ رئیس ستاد نیروی دریایی ایتالیا بود. وی در سال ۲۰۰۲ از نیروهای مسلح ایتالیا بازنشسته شد. پس از بازنشستگی، به عنوان مدیر و بعداً نایب رئیس به لئوناردو-فینمکانیکا پیوست. زندگی‌نامه. گیدو ونتورونی،
پیوست. زندگی‌نامه. گیدو ونتورونی، متولد ۱۰ آوریل ۱۹۳۴ در ترامو، در سال ۱۹۵۲ در سن ۱۸ سالگی وارد آکادمی نیروی دریایی شد و در ۱ ژوئیه ۱۹۵۶ به عنوان ناوآموز به خدمت گرفته شد. در طول این سال‌ها، او به عنوان افسر ناوبری در کشتی‌های مختلف خدمت کرد و در عین حال (۱۹۵۸–۱۹۵۹) در ایالات متحده برای دریافت گواهینامه خلبانی برای عملیات ناو هواپیمابر نیز دوره دید. او گواهینامه خلبانی هلیکوپتر خود را در سال ۱۹۶۶ دریافت کرد و فرمانده گروه دوم هلیکوپتر نیروی دریایی در کاتانیا شد و بعداً رئیس خدمات اسکادران نیروی دریایی محلی
شد و بعداً رئیس خدمات اسکادران نیروی دریایی محلی شد. در ۱ ژوئیه ۱۹۶۷ به درجه ستوانی ارتقا یافت و دستیار پرچم دریاسالار بیریندلی، فرمانده کل اسکادران نیروی دریایی شد و سپس به دنبال او به مالت، مقر فرماندهی نیروی دریایی جنوب اروپا، رفت و بیریندلی به عنوان فرمانده فرماندهی نیروی دریایی متفقین جنوب اروپا منصوب شد. او در طول دوران خدمت خود، فرماندهی ناوچه‌های داناید، اورانیا و آلباتروس، ناوچه ویرجینیو فاسان و رزم‌ناو موشک‌انداز کایو دویلیو را بر عهده داشت. در ۳۱ دسامبر ۱۹۸۲ به درجه دریاسالاری و سرانجام در ۱۱
۳۱ دسامبر ۱۹۸۲ به درجه دریاسالاری و سرانجام در ۱۱ ژانویه ۱۹۹۰ به درجه دریاسالاری ارتقا یافت و از ۲۸ دسامبر ۱۹۸۹ تا ۱۴ ژانویه ۱۹۹۱ به عنوان معاون رئیس ستاد نیروی دریایی و از آن تاریخ به عنوان فرمانده کل اسکادران نیروی دریایی خدمت کرد. از فوریه ۱۹۹۲ تا دسامبر ۱۹۹۳، سمت رئیس ستاد نیروی دریایی را بر عهده داشت. شورای وزیران در ۱ ژانویه ۱۹۹۴ او را به عنوان رئیس ستاد دفاع منصوب کرد، سمتی که تا ۱۴ فوریه ۱۹۹۹ در اختیار داشت. در ۶ مه همان سال، او به عنوان رئیس کمیته نظامی ناتو شروع به خدمت کرد و تا سال ۲۰۰۲ در این
نظامی ناتو شروع به خدمت کرد و تا سال ۲۰۰۲ در این سمت باقی ماند.
رولاندو موسکا موچینی (؛ زادهٔ ) ژنرال بازنشسته نیروی زمینی ایتالیا است، که در فاصله سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۴ به‌عنوان بیست و سومین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ایتالیا فعالیت می‌کرد و از ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ رئیس کمیته نظامی ناتو بود. موسکا موچینی کار خود را به عنوان دانشجوی دانشکده نظامی نونزیاتلا در ناپل آغاز کرد. او در سال ۱۹۵۹ به عنوان افسر منصوب شد و در ابتدا در واحدهای توپخانه ارتش ایتالیا خدمت کرد. در سال ۱۹۵۹، او به عنوان افسر رسمی ارتش ایتالیا درآمد و در لشکرهای توپخانه «فولگوره» و «مانتوا» ثبت نام کرد. موچینی از
«فولگوره» و «مانتوا» ثبت نام کرد. موچینی از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۳ به عنوان وابسته نظامی در سفارت ایتالیا در لندن، از ژانویه ۱۹۹۷ تا مارس ۲۰۰۱ فرمانده کل گاردیا دی فینانزا و از آوریل ۲۰۰۱ تا مارس ۲۰۰۴ به عنوان رئیس ستاد دفاع خدمت کرد. در آوریل ۲۰۰۴ او به عنوان رئیس کمیته نظامی اتحادیه اروپا منصوب شد، سمتی که تا ۷ نوامبر ۲۰۰۶ در اختیار داشت، زمانی که هنری بنتگیا جانشین او شد. روز بعد او به ایتالیا پرواز کرد تا به عنوان مشاور نظامی در دفتر رئیس‌جمهور ایتالیا، جورجیو ناپولیتانو، منصوب شود و تا زمان استعفایش در سال
ناپولیتانو، منصوب شود و تا زمان استعفایش در سال ۲۰۱۵ در این سمت باقی ماند. متعاقباً، رئیس‌جمهور ایتالیا، ماتارلا، او را به همان سمت فراخواند. موچینی همچنین دبیر شورای عالی دفاع بوده است.
انریکو کوزنتس (; – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا بود، که در فاصله سال‌های ۱۸۸۲ تا ۱۸۹۳ به‌عنوان نخستین رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می‌کرد. او به عنوان کاپیتان توپخانه در ارتش ناپل، در سال ۱۸۴۸ در لشکرکشی فردیناند دوم علیه اتریشی‌ها شرکت کرد؛ اما پس از کودتای ناپل، او به پیروی از ژنرال گولیلمو پپه از دستور فردیناند برای عقب‌نشینی نیروها سرپیچی کرد و برای کمک به دفاع از آن شهر به ونیز رفت. کوزنتس به عنوان فرمانده قلعه مارگرا، شجاعت برجسته‌ای از خود نشان داد و پس از سقوط قلعه، دفاع از پیازاله را بر عهده
داد و پس از سقوط قلعه، دفاع از پیازاله را بر عهده گرفت، جایی که دو بار زخمی شد. پس از سقوط ونیز، او به کورفو و فرانسه گریخت. در سال ۱۸۵۹، پس از جنگ دوم استقلال ایتالیا، کوزنتس به پیمونت رفت و در آنجا فرماندهی هنگ شکارچیان آلپ را بر عهده گرفت و در نبرد وارسه جنگید. او وارد ارتش ساردینیا شد، اما تنها برای شرکت در لشکرکشی هزاران نفر به رهبری گاریبالدی که در نهایت سیسیل را از حکومت بوربون‌ها آزاد کرد، از آنجا خارج شد. در سال ۱۸۶۰، او سومین لشکرکشی گاریبالدی به سیسیل را رهبری کرد، دو تیپ ناپلی را در ویلا سن
به سیسیل را رهبری کرد، دو تیپ ناپلی را در ویلا سن جووانی (۲۳ اوت) شکست داد و پیروزمندانه به ناپل لشکرکشی کرد، جایی که به عنوان وزیر جنگ منصوب شد و در سازماندهی همه‌پرسی شرکت کرد. سپس با درجه سپهبدی به ارتش ایتالیا پیوست. در طول جنگ اتریش و پروس فرماندهی یک لشکر به او سپرده شد، اما نبرد کمی را تجربه کرد. پس از جنگ، او بارها از پذیرفتن مسئولیت جنگ خودداری کرد. در سال ۱۸۸۲، او اولین رئیس ستاد رجیو اسرسیتو شد و این سمت را تا سال ۱۸۹۳ حفظ کرد. او در سال ۱۸۹۸ در سن ۷۸ سالگی در رم درگذشت. زندگی‌نامه. اوایل زندگی.
۷۸ سالگی در رم درگذشت. زندگی‌نامه. اوایل زندگی. او از سال ۱۸۳۲ تا ۱۸۴۰ دانشجوی کالج نظامی سلطنتی نونزیاتلا در ناپل بود. او به عنوان پرچمدار در توپخانه ارتش پادشاهی دو سیسیل منصوب شد و بعداً در سال ۱۸۴۴ به ستوان یکم ارتقا یافت. جنگ اول استقلال. در سال ۱۸۴۸، او به دو لشکر ارتش زمینی پادشاهی دو سیسیل که توسط فردیناند دوم علیه اتریش در جنگ اول استقلال اعزام شده بود، پیوست. هنگامی که در ۲۵ مه دستور بازگشت به ناپل دریافت شد، بخش عمده‌ای از ارتش از پیروی از فرمانده خود، ژنرال گوگلیلمو پپه، که در عوض می‌خواست جنگ
خود، ژنرال گوگلیلمو پپه، که در عوض می‌خواست جنگ را ادامه دهد، خودداری کرد. پپه در ۸ ژوئن از رودخانه پو عبور کرد و تنها توپخانه (به همراه کوزنتس)، مهندسان و واحدهای داوطلب به دنبال او رفتند. این گروه شامل افسران دیگری مانند کارلو و لوئیجی متساکاپو، جیرولامو اولوا و کامیلو بولدونی بود، در حالی که چزاره روسارول چند روز بعد، پس از بازگشت از نبرد گویتو، از راه رسید. در ۱۳ ژوئن ۱۸۴۸، آنها به ونیز رسیدند و کوزنتس با درجه کاپیتانی در توپخانه ارتش ونیز ثبت نام کرد. دفاع از ونیز. کوزنتس تحت رهبری جیرولامو اولوا و به
از ونیز. کوزنتس تحت رهبری جیرولامو اولوا و به همراه جوزپه سیرتوری، با نشان دادن شجاعت ویژه، در دفاع از قلعه مارگرا شرکت کرد. او به عنوان فرمانده توپخانه سنگر، از ابتدای حمله در ۴ مه و به مدت سه هفته بعد از آن مقاومت کرد. پس از سقوط قلعه مارگرا، کوزنتس و دیگر رفقا به سمت ونیز عقب‌نشینی کردند و پس از تخریب پنج طاق پل راه‌آهن، به جزیره سن سکوندو نقل مکان کردند، جایی که کوزنتس دو بار زخمی شد. در ماه مه ۱۸۴۹، او با انتصاب دولت موقت ونیز از کاپیتان به سرگرد، سپس به سرهنگ دوم و سپس به سرهنگ ارتقا یافت. پس از سقوط
سرهنگ دوم و سپس به سرهنگ ارتقا یافت. پس از سقوط شهر در ۲۴ اوت ۱۸۴۹، ناوگان فرانسوی تقریباً ۶۰۰ نفر از چهره‌های برجسته جمهوری سن مارکو را تخلیه کرد: کوزنتس (به همراه جرولامو اولوا، گوگلیلمو پپه، مانین و خانواده‌اش و بسیاری دیگر) سوار کشتی سولون و سپس پلوتون شدند که آنها را در کورفو، که در آن زمان تحت الحمایه بریتانیا بود، پیاده کرد و به دلیل شیوع وبا در ونیز، به لازارتو منتقل شدند. نزدیکی به مازینی. کوزنتس از کورفو به فرانسه نقل مکان کرد، بدون اینکه سمت رسمی داشته باشد. او که مورد توجه اعضای حزب موسوم به
داشته باشد. او که مورد توجه اعضای حزب موسوم به «حزب مورات» که طرفدار پادشاهی لیبرال اما جداگانه ناپل بودند، قرار گرفت، قطعاً ایده‌های جوزپه ماتزینی و آرمان اتحاد ملی را پذیرفت. در دهه ۱۸۵۰، او در آماده‌سازی آخرین ابتکارات قیام ماتزینی نقش داشت: در ژانویه ۱۸۵۳، او در یک جلسه مقدماتی در لوکارنو برای قیام میلان در ۶ فوریه شرکت کرد. و در سال ۱۸۵۷، در آماده‌سازی آخرین ابتکار انقلابی در ایتالیا، قبل از جنگ دوم استقلال، یعنی لشکرکشی ساپری کارلو پیساکانه، شرکت کرد. جنگ دوم استقلال. با توجه به شکست جنگ اول استقلال
جنگ دوم استقلال. با توجه به شکست جنگ اول استقلال و لشکرکشی ساپری، کوزنتس برای تلاش‌های میهن‌پرستانه و سلطنت‌طلبانه نخست‌وزیر پیدمونت، کامیلو بنسو، کنت کاوور، بسیج شد. در ژانویه ۱۸۵۹، در آستانه جنگ دوم استقلال، کوزنتس در پیدمونت بود، جایی که با انتصاب وزارت کشور، مسئول سازماندهی شکارچیان آلپ شد. در ماه آوریل، فرماندهی هنگ اول را بر عهده گرفت که با شروع جنگ با اتریش، نبردهای وارسه، سن فرمو و ترپونتی را رهبری کرد. فرمانده این تیپ جوزپه گاریبالدی بود. در ۱۲ ژوئیه ۱۸۵۹، روز پس از آتش‌بس ویلافرانکا، به او نشان
۱۸۵۹، روز پس از آتش‌بس ویلافرانکا، به او نشان صلیب افسری نشان نظامی ساووی اعطا شد. در سپتامبر ۱۸۵۹، او به عنوان سرهنگ وارد ارتش ساردینیا شد و فرماندهی تیپ تازه تأسیس «فررا» را بر عهده گرفت. انتصابی که توسط مانفردو فانتی در لیگ مرکزی ایتالیا اعطا شد. با اتحاد مجدد دومی با پادشاهی ساردینیا، کوزنتس در ۲۱ مارس ۱۸۶۰ با همان درجه سرهنگی در ارتش سلطنتی تأیید شد. هیئت اعزامی هزار نفره. در زمان هیئت اعزامی هزار نفره، او از ارتش پیدمونته درخواست مرخصی کرد تا با درجه سرهنگی به دنبال گاریبالدی برود. او با سومین هیئت
سرهنگی به دنبال گاریبالدی برود. او با سومین هیئت اعزامی تقویتی (پس از اولین هیئت گاریبالدی و دومین هیئت جاکومو مدیچی) به همراه ۸۰۰ داوطلب که در ۲ ژوئیه ۱۸۶۰ از جنوا حرکت کرده بودند، به سیسیل رسید و در ۵ ژوئیه در پالرمو پیاده شد. او همچنین پیلاده برونتزتی و جورجیو اسپزیای جوان، دانشمند برجسته آینده، را با خود آورد. در نبرد میلاتزو، جایی که او نقش تعیین‌کننده‌ای در متوقف کردن حمله بوربون‌ها از سمت چپ و ضدحمله تا زمانی که دشمن به درون دیوارهای باستانی عقب رانده شود، ایفا کرد، از ناحیه گردن زخمی شد. در ۲۳
رانده شود، ایفا کرد، از ناحیه گردن زخمی شد. در ۲۳ آگوست، پس از فرود در کالابریا، او ستونی را رهبری کرد که دو تیپ بوربون را در ویلا سن جیووانی و پیاله محاصره و وادار به تسلیم کرد. در ۳۰ آگوست، او این مانور را تکرار کرد و ۱۰۰۰۰ سرباز بوربون ژنرال جوزپه گیو را در فلات سووریا مانلی مجبور به تسلیم کرد. او با درجه سرلشکر و فرمانده لشکر، در میان همراهان گاریبالدی وارد ناپل شد. در آنجا، او به عنوان وزیر جنگ دولت ستوان منصوب شد و در سازماندهی همه‌پرسی شرکت کرد. در ۸ سپتامبر ۱۸۶۰، در ناپل، به عنوان وزیر جنگ دولت