payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هدف تأسیس بیمارستان‌های آمریکایی در اروپا تأسیس شده بود. او همچنین در یکی از ایستگاه‌های صلیب سرخ آمریکا در نیویورک داوطلب شد. کراوفورد در ژوئن ۱۹۱۸ به‌عنوان رئیس انجمن ملی زنان پزشک منصوب شد. سال بعد، او به‌عنوان مدیر پزشکی، تأسیس بخش پزشکی بانک فدرال رزرو را رهبری کرد و تا زمان بازنشستگی در ۱۹۴۹ در این سمت باقی ماند. در سال ۱۹۲۷، کراوفورد با کسب ۷٬۴۴۹ رأی از مجموع ۹٬۸۱۴ رأی به عضویت هیئت امنای دانشگاه کرنل انتخاب شد. در سال ۱۹۲۹، او به‌عنوان رئیس خدمات بهداشت انجمن زنان آمریکا در باشگاه انجمن زنان آمریکا
انجمن زنان آمریکا در باشگاه انجمن زنان آمریکا منصوب شد.
کوستانیان (زبان ارمنی: ), یکی از نام‌های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می‌باشد.
فرانکا ویولا (زادهٔ ۹ ژانویهٔ ۱۹۴۸) یک زن اهل سیسیل در ایتالیا است که در دههٔ ۱۹۶۰ در ایتالیا به دلیل رد کردن «ازدواج بازسازی‌کننده» () از سوی فردی که او را پس از ربوده شدن، بیش از یک هفته به گروگان گرفته و به‌طور مکرر مورد تجاوز جنسی قرار داده بود مشهور شد. او به عنوان اولین زن ایتالیایی که مورد تجاوز قرار گرفته و علناً از ازدواج با تجاوزگر خود خودداری کرده شناخته می‌شود. او و خانواده‌اش توانستند تجاوزگر را به دادگاه بکشانند. این محاکمه در ایتالیا بازتاب گسترده‌ای داشت، چرا که رفتار ویولا با سنت‌های
گسترده‌ای داشت، چرا که رفتار ویولا با سنت‌های اجتماعی سنتی در ایتالیای جنوبی تضاد داشت، جایی که زن اگر از ازدواج با مردی که دوشیزگی خود را از دست داده بود، خودداری می‌کرد، شرف خود را از دست می‌داد. فرانکا ویولا به نماد پیشرفت فرهنگی و آزادی زنان در پساجنگ ایتالیا تبدیل شد. میراث. در سال ۱۹۷۰، دامیانو دامیانی فیلم "زیباترین زن" را بر اساس پروندهٔ ویولا با بازی اورنلا موتی ساخت. در سال ۲۰۱۲ نویسندهٔ سیسیلی بئاتریچه مونروی داستان ویولا را تحت عنوان "Niente ci fu" ('هیچ چیزی نبود') منتشر کرد. در سال ۲۰۱۷، یک
fu" ('هیچ چیزی نبود') منتشر کرد. در سال ۲۰۱۷، یک فیلم پانزده دقیقه‌ای بر اساس داستان ویولا به نام "ویولا، فرانکا" به عنوان فینالیست در جشنوارهٔ فیلم کوتاه منهتن قرار گرفت. فیلم "دختری از فردا" محصول سال ۲۰۲۲ به کارگردانی مارتا ساوینا داستان ویولا را روایت می‌کند، هرچند که نام‌ها و برخی جزئیات تغییر یافته است.
در ژئوفیزیک و لرزه‌شناسی بازتابی، دامنه در برابر دوراُفت () که به اختصار AVO نامیده می‌شود یا تغییرات دامنه با دورافت، یک اصطلاح کلی برای اشاره به وابستگی دامنه لرزه‌ای با فصلهٔ سرچشمه زمین‌لرزه از لرزه‌یاب یا مرکز گروهی از لرزه‌یاب‌ها (دوراُفت) است. دامنه در برابر دوراُفت تکنیکی است که دانشمندان ژئوفیزیک با استفاده از آن می‌توانند داده‌های لرزه‌ای را برای اهدافی مانند شناسایی مخازن هیدروکربن در سنگ‌ها و تخلخل، چگالی یا سرعت لرزه‌ای، اطلاعات موج برشی، نشانگرهای سیال (نشانگرهای هیدروکربنی) به‌کار گیرند. این
سیال (نشانگرهای هیدروکربنی) به‌کار گیرند. این پدیده بر اساس رابطه میان ضریب بازتاب و ضریب بازتاب است و از اوایل سده بیستم زمانی که کارل زوپریتز معادلات زوپریتز را نوشت، فهمیده شده است. با توجه به منشأ فیزیکی دامنه در برابر دوراُفت (AVO) می‌تواند به عنوان دامنه در برابر زاویه (AVA) نیز شناخته شود؛ اما دامنه در برابر دوراُفت اصطلاحی است که بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرد زیرا دوراُفت چیزی است که یک ژئوفیزیک‌دان می‌تواند برای تغییر زاویه تابش تغییر دهد.
آلیس آیکاک (متولد ۲۰ نوامبر ۱۹۴۶) یک مجسمه‌ساز و هنرمند نصب آمریکایی است. او یکی از هنرمندان اولیه در جنبش هنر زمینی در دهه ۱۹۷۰ بود و مجسمه‌های فلزی بزرگ‌مقیاس بسیاری در سراسر جهان ساخته است. نقاشی‌ها و مجسمه‌های آیکاک از فانتزی‌های معماری و مکانیکی ترکیبی از منطق، تخیل، تفکر جادویی و علم هستند. زندگی‌نامه. آیکاک در هریسبورگ، پنسیلوانیا در ۲۰ نوامبر ۱۹۴۶ به دنیا آمد. او در کالج داگلاس در نیو برانزویک، نیوجرسی تحصیل کرد و در سال ۱۹۶۸ با مدرک کارشناسی هنر فارغ‌التحصیل شد. او سپس به نیویورک سیتی نقل مکان کرد
شد. او سپس به نیویورک سیتی نقل مکان کرد و مدرک کارشناسی ارشد خود را در سال ۱۹۷۱ از کالج هانتر دریافت کرد، جایی که توسط مجسمه‌ساز و هنرمند مفهومی رابرت موریس آموزش و نظارت شد. در اوایل دهه ۱۹۸۰، آیکاک با هنرمند دنیس اوپنهایم ازدواج کرد. کارها. هنر زمینی. آثار اولیه آیکاک بر ارتباطات با محیط زیست تمرکز داشت. مجسمه‌های زیست‌محیطی و هنر نصب او که اغلب در زمین ساخته یا بر روی زمین نصب می‌شدند، به مسائل حریم خصوصی و فضای داخلی، محصور کردن فیزیکی و رابطه بدن با معماری بومی و محیط ساخته‌شده می‌پرداختند. هنر زمینی
بومی و محیط ساخته‌شده می‌پرداختند. هنر زمینی او بر موقعیت‌های «هدف‌مند» و اکتشافی برای مخاطبان تمرکز دارد و ساختارها به دلیل عدم نگهداری موقتی هستند. این آثار به دژهای سرخ‌پوستان آمریکایی، کرال زولو، لابیرنتهای تمدن‌های باستانی و معابد یونانی مربوط شده است. یکی از معروف‌ترین آثار او از این نوع "Maze" (۱۹۷۲) است. این اثر در مزرعه گیبنی نزدیک نیو کینگستون، پنسیلوانیا نصب شده است. "Maze" دارای قطر سی و دو فوت و از پنج حلقه چوبی متحدالمرکز شش فوتی با سه ورودی ساخته شده که بیننده می‌تواند از آن وارد شود. هنگامی
شده که بیننده می‌تواند از آن وارد شود. هنگامی که داخل می‌شود، شرکت‌کننده باید احساس گیجی کند همان‌طور که از میان هزارتوی آن عبور می‌کند تا به مرکز آن برسد و هنگام خروج نیز احساس ناراحتی مشابهی کند. آیکاک از هم‌راستایی محوری یک قطب‌نما و همچنین مقاله خورخه لوئیس بورخس به نام «کره پاسکال»، که ایده‌ای را ارائه می‌دهد که مرکز جهان در هر جایی است که ادراک‌کننده ایستاده است، الهام گرفته بود. هنرمند دربارهٔ "Maze" گفت: در ابتدا امیدوار بودم لحظه‌ای از وحشت مطلق ایجاد کنم—زمانی که تنها چیزی که مهم بود، خارج شدن
ایجاد کنم—زمانی که تنها چیزی که مهم بود، خارج شدن بود… مانند تجربه بزرگراه، من "هزارتو" را به عنوان یک دنباله از حرکت‌های بدن/چشم از موقعیتی به موقعیت دیگر تصور می‌کردم. کل آن را نمی‌توان یکباره درک کرد. تنها می‌توان آن را به عنوان یک دنباله به خاطر سپرد… من رابطه بین نقطه ورودم و زمین اطراف را بدیهی می‌دانستم، اما اغلب وقتی که بیرون می‌آمدم، حس جهت‌یابی‌ام را از دست می‌دادم. از یک زمان به زمان دیگر، اتصالات بین مسیرها را فراموش می‌کردم و بخش‌های جدید را دوباره کشف می‌کردم. آثار دیگری مانند ساختمان کم
دوباره کشف می‌کردم. آثار دیگری مانند ساختمان کم ارتفاع با سقف خاکی (۱۹۷۳) و شبکه ساده‌ای از چاه‌ها و تونل‌های زیرزمینی (۱۹۷۵) شامل شکل‌دهی به مناظر طبیعی با وارد کردن سازه‌های دست‌ساز به زمین بودند. مشابه آثار رابرت اسمیتسون و دیگر هم‌عصران او در آن زمان، آیکاک یکی از معدود هنرمندان زنی بود که در این سبک کار می‌کرد. مشارکت‌های او در این حوزه در نمایشگاه ۲۰۱۵ با عنوان "طعمه‌ها، مجموعه‌ها و ماشه‌ها: فمینیسم و هنر زمینی" در دهه ۱۹۷۰ در مرکز مجسمه‌سازی نیویورک برجسته شد. حس موقتی بودن و خطر نیز در آثار هنری او
شد. حس موقتی بودن و خطر نیز در آثار هنری او در گالری‌ها، مانند "Sand/Fans" (۱۹۷۱ و دوباره در ۲۰۰۸) وجود داشت که شامل چهار فن صنعتی بود که به سمت یک توده مرکزی ۴۰۰۰ پوندی از شن و ماسه نشانه رفته بودند. در قطعه اصلی ۱۹۷۱، تیغه‌های فن بدون پوشش بودند و حس ترس را به کسانی که با اثر مواجه می‌شدند، می‌داد. در بازآفرینی ۲۰۰۸، تیغه‌ها در قفس قرار داشتند. حرکت شن و ماسه توسط فن‌ها، علاقه او به طبیعت و علم را منعکس می‌کرد. او در ابتدا فکر می‌کرد که فن‌ها یک گردباد شن و ماسه در وسط ایجاد خواهند کرد، اما به جای آن،
شن و ماسه در وسط ایجاد خواهند کرد، اما به جای آن، آن‌ها موج‌ها یا نوسانات ایجاد کردند.
دیوان سلطان سلیم عثمانی (دیوان یاوز سلطان سلیم) شامل بیش از ۱۰۰ غزل از سلیم یکم پاشاده عثمانی است که به فارسی سروده شده است. وی همچون اغلب پادشاهان عثمانی علاقمند ادبیات فارسی بوده است. نخستین بار در سال ۱۳۰۶ هجری قمری در استانبول با عنوان «دیوان یاوز سلطان سلیم» به تصحیح حسین حسنی در ۹۶ صفحه در چاپخانه مرتبیه چاپ گردید که حاوی ۱۰۲ غزل بود. بار دوم در سال ۱۹۰۴ م به دستور ویلهلم دوم، امپراتور آلمان جهت اهدا به سلطان عبدالحمید دوم با تصحیح پائول هرن استاد زبانهای شرقی دانشگاه استراسبورک به چاپ رسید. این دیوان
شرقی دانشگاه استراسبورک به چاپ رسید. این دیوان دو بار به ترکی ترجمه و در ترکیه در سال ۱۳۰۸ هجری قمری با عنوان «بارقه» به چاپ رسیده است. این دیوان در سال ۱۳۸۶ توسط عبدالحسین اسماعیل‌نسب تصحیح و توسط معاونت پژوهشی دانشگاه آزاد اسلامی منتشر گردید.
خزش بی‌لرزه () یا خزش گسل به جابه‌جایی قابل اندازه‌گیری سطح زمین در امتداد یک گسل در هنگامی گفته می‌شود که زمین‌لرزه قابل توجهی رخ نداده است. همچنین خزش بی‌لرزه ممکن است روزها تا سال‌ها پس از زمین‌لرزه به صورت «پس‌لغزش» رخ دهد. گسل‌های موجود در کالیفرنیا از جمله گسل کالاوراس، گسل هایوارد و گسل سان آندریاس از نمونه‌های قابل توجه لغزش‌های بی‌لرزه به‌شمار می‌روند.
شکافه () به شکاف بلند و باریک در امتداد سطح زمین گفته می‌شود. این اصطلاح از واژه لاتین "fissura" به معنای "شیار" یا "شکاف" گرفته شده است. شکافه در پوسته زمین، یخسارها و یخچال‌های طبیعی و بر روی آتشفشان‌ها دیده می‌شود.
لامپ رگولاتور ولتاژ یا لامپ تثبیت‌کننده ولتاژ (لامپ وی‌آر) یک قطعه الکترونیکی است که به عنوان رگولاتور شنت برای نگه داشتن ولتاژ ثابت در یک سطح از پیش‌تعیین‌شده استفاده می‌شود. از نظر فیزیکی، این افزاره‌ها شبیه لامپ‌های خلاء هستند، اما دو تفاوت اصلی وجود دارد: از نظر الکتریکی، این افزاره‌ها شبیه دیودهای زنر هستند، با تفاوت‌های عمده زیر: هنگامی که ولتاژ کافی بر روی الکترودها اعمال می‌شود، گاز یونیزه می‌شود و یک تخلیه تابشی در اطراف الکترود کاتد ایجاد می‌کند. لامپ وی‌آر سپس به عنوان یک افزاره مقاومت منفی عمل
لامپ وی‌آر سپس به عنوان یک افزاره مقاومت منفی عمل می‌کند؛ با افزایش جریان از طریق افزاره، میزان یونش نیز افزایش می‌یابد و مقاومت افزاره در برابر جریان بیشتر کاهش می‌یابد. به این ترتیب، افزاره جریان کافی را برای نگه‌داشتن ولتاژ در پایانه‌های خود به مقدار مورد نظر هدایت می‌کند. از آنجایی که افزاره تقریباً مقدار نامحدودی جریان را هدایت می‌کند، باید ابزار خارجی برای محدود کردن جریان وجود داشته باشد. معمولاً این توسط یک مقاومت خارجی در بالادست لامپ وی‌آر ارائه می‌شود. سپس لامپ وی‌آر هر بخشی از جریان را که به
می‌شود. سپس لامپ وی‌آر هر بخشی از جریان را که به بار پایین‌دست جریان نمی‌یابد هدایت می‌کند و ولتاژ تقریباً ثابتی را در سراسر الکترودهای لامپ وی‌آر حفظ می‌کند. ولتاژ تثبیت‌سازی لامپ وی‌آر تنها زمانی تضمین می‌شد که مقدار جریانی را در محدوده مجاز انجام داد. به ویژه، اگر جریان عبوری از لامپ برای حفظ یونش خیلی کم باشد، ولتاژ خروجی می‌تواند بالاتر از خروجی اسمی باشد — تا حد ولتاژ منبع تغذیه ورودی. اگر جریان عبوری از لامپ خیلی زیاد باشد، می‌تواند وارد حالت تخلیه قوسی شود که در آن ولتاژ به‌طور قابل‌توجهی کمتر از
قوسی شود که در آن ولتاژ به‌طور قابل‌توجهی کمتر از مقدار اسمی خواهد بود و ممکن است لامپ آسیب ببیند. برخی از لامپ‌های رگولاتور ولتاژ حاوی مقادیر کمی از رادیوایزوتوپ‌ها برای تولید یونش قابل اعتمادتر بودند. لامپ "کرونا" وی‌آر یک نسخه با ولتاژ-بالا است که با فشار نزدیک به اتمسفر با هیدروژن پر می‌شود و برای ولتاژهای مختلف از ۴۰۰ ولت تا ۳۰ کیلو ولت طراحی شده است. در ده‌ها میکرو آمپر. شکل هم‌محور دارد؛ الکترود استوانه‌ای بیرونی کاتد و درونی آند است. پایداری ولتاژ به فشار گاز بستگی دارد. یک لامپ رگولاتور ولتاژ
به فشار گاز بستگی دارد. یک لامپ رگولاتور ولتاژ هیدروژن موفق، از سال ۱۹۲۵، لامپ ریتیان بود که به رادیوهای آن زمان اجازه می‌داد به جای باتری از برق AC استفاده کنند. مدل‌های خاص. در آمریکا به لامپ‌های وی‌آر شماره قطعه لامپ ریتما داده شد. بدون وجود گرم‌کن (رشته)، شماره قطعات لامپ با " ۰ " (صفر) شروع می‌شود. در اروپا، لامپ‌های وی‌آر تحت سیستم حرفه‌ای (" ZZ1xxx ") و تحت یک سیستم اختصاصی شماره قطعه داده می‌شدند. در اتحاد جماهیر شوروی، استابیلیترون‌های تخلیه‌تابشی به صورت سیریلیک با شماره سریال توسعه نامگذاری
به صورت سیریلیک با شماره سریال توسعه نامگذاری شدند. به عنوان مثال، "СГ۲۱Б"، "СГ۲۰۴К" و به عنوان مثال لامپ‌های هشت‌پایه، جریان ۵–۴۰ میلی‌آمپر : لامپ‌های مینیاتوری، جریان ۵–۳۰ میلی‌آمپر: لامپ‌های مینیاتوری، جریان ۱–۱۰ میلی‌آمپر: جریان مرجع ولتاژ ۱٫۵–۳٫۰ میلی‌آمپر: لامپ‌های زیرمینیاتوری: لامپ‌های کرونا مینیاتوری، جریان ۵–۵۵ میکروآمپر: لامپ‌های کرونای مینیاتوری با انتهای سیمی: ملاحظات طراحی. برخی از لامپ‌های رگولاتور ولتاژ دارای یک جامپر داخلی هستند که بین دوپایه متصل است. این جامپر را می‌توان به صورت سری با
متصل است. این جامپر را می‌توان به صورت سری با سیم‌پیچ ترانسفورماتور ثانویه استفاده کرد. سپس، اگر لامپ برداشته شود، به جای اینکه ولتاژ تثبیت نشود، خروجی خاموش می‌شود. از آنجایی که تخلیه تابشی یک فرایند «آماری» است، با تغییر سطح یونش، مقدار مشخصی نویز الکتریکی به ولتاژ تثبیت‌شده وارد می‌شود. در بیشتر موارد، با قرار دادن یک خازن کوچک به موازات لامپ وی‌آر یا با استفاده از یک شبکه واتزویج آرسی در پایین‌دست لامپ وی‌آر، می‌توان آن را به راحتی فیلتر کرد. ظرفیت‌خازنی بسیار بزرگ (&gt;۰٫۱ میکروفاراد برای یک 0D3، برای
بسیار بزرگ (&gt;۰٫۱ میکروفاراد برای یک 0D3، برای نمونه)، با وجود این، مدار یک نوسان‌ساز آرامش را تشکیل می‌دهد، که قطعاً تثبیت‌سازی ولتاژ را خراب می‌کند و احتمالاً باعث از کار افتادن فاجعه بار لامپ می‌شود. لامپ‌های وی‌آر می‌توانند به صورت سری برای محدوده‌های ولتاژ بیشتر کار کنند. آنها را نمی‌توان به صورت موازی به کار بُرد: به دلیل تغییرات ساخت، جریان به‌طور مساوی بین چندین لامپ به صورت موازی تقسیم نمی‌شود. (به رفتار معادل با دیودهای زنر متصل‌شده سری و موازی توجه کنید) در حال حاضر، لامپ‌های وی‌آر تقریباً
توجه کنید) در حال حاضر، لامپ‌های وی‌آر تقریباً به‌طور کامل توسط رگولاتورهای حالت جامد مبتنی‌بر دیودهای زنر و دیودهای شکست بهمن جایگزین شده‌اند. اطلاعات لامپ وی‌آر. لامپ‌های وی‌آر که به درستی کار می‌کنند در طول عملکرد عادی می‌درخشند. رنگ درخشش بسته به مخلوط گازی که برای پر کردن لامپ‌ها استفاده می‌شود متفاوت است. اگرچه آنها فاقد گرم‌کن هستند، اما لامپ‌های وی‌آر اغلب در حین کار به دلیل افت جریان و ولتاژ دوسَر آنها گرم می‌شوند.
این فهرستی از فیلم‌ها، مجموعه‌های تلویزیونی و برنامه‌های مرتبط با تمدن اسلامی، یعنی اسلام، تاریخ اسلام و فرهنگ اسلامی است. برای طبقه‌بندی آسان، این مقاله اصطلاحات زیر را چنین تعریف می‌کند:
قوسشی () یک شهر در استان آق‌مولای کشور قزاقستان است.
آشچی‌اوزک () یک رودخانه در استان قزاقستان غربی کشور قزاقستان است.
خوآنای یکم (؛ ۱۴ ژانویه ۱۲۷۳ – ) ملکه حاکم ناوار و کنتس شامپانی از سال ۱۲۷۴ تا ۱۳۰۵ میلادی بود. وی همچنین با ازدواج با فیلیپ چهارم، پادشاه فرانسه، ملکهٔ هم‌نشین فرانسه نیز شد. خوآنا شخصاً هرگز در ناوار حکم نراند و بیشتر توسط حاکمان فرانسوی آن قلمرو اداره می‌شد. با این حال وی کنترل مستقیمی بر قلمرو و کنت‌نشین خود، شامپانی داشت و حتی با کنت بار نیز جنگید و موفق شد وی را اسیر و زندانی کند. با این حال خوآنا طی زایمان در سال ۱۳۰۵ درگذشت. زندگی. خوآنا در بار-سور-سن، شامپاین در ۱۴ ژانویه ۱۲۷۳ به دنیا آمد و دختر
شامپاین در ۱۴ ژانویه ۱۲۷۳ به دنیا آمد و دختر پادشاه هانری یکم، پادشاه ناوار و بلانش آرتوا بود. سال بعد، با مرگ پدرش، او کنتس شامپاین و ملکه ناوار شد. به دلیل سن کم، مادرش بلانش، سرپرست و نایب‌السلطنه او در ناوار بود. قدرت‌های مختلف، هم خارجی و هم ناواری، تلاش کردند از سلطنت وارث خردسال و «ضعف» نایب‌السلطنه زن بهره‌برداری کنند، که باعث شد خوآنا و مادرش به دنبال حمایت در دربار فیلیپ سوم، پادشاه فرانسه باشند. مادرش در سال ۱۲۷۴ به فرانسه آمد و با پیمان اورلئان در ۱۲۷۵، خوآنا به یکی از پسران فیلیپ (لوئی یا
در ۱۲۷۵، خوآنا به یکی از پسران فیلیپ (لوئی یا فیلیپ) نامزد شد. بلانش بنابراین دخترش و حکومت ناوار را تحت حمایت پادشاه فرانسه قرار داد. پس از آن، خوآنا با فیلیپ پرورش یافت. در واقع، نامعلوم است که آیا او در کودکی هرگز در ناوار اقامت داشته است یا خیر. ملکه فرانسه. خوآنا در سن ۱۱ سالگی با فیلیپ چهارم آینده فرانسه در ۱۶ اوت ۱۲۸۴ ازدواج کرد و سال بعد ملکه فرانسه شد. سه پسر زنده‌مانده آنان همه به ترتیب به عنوان پادشاهان فرانسه حکومت کردند و تنها دختر آنها، ایزابلا، ملکه همسر انگلستان شد. خوآنا به عنوان یک موفقیت
ملکه همسر انگلستان شد. خوآنا به عنوان یک موفقیت در نقش خود به عنوان ملکه فرانسه توصیف شده است: او جانشینی را تأمین کرد، او معشوقه مؤثر دربار سلطنتی بود، بانوی اول با وقار و رابطه بسیار خوبی با پادشاه داشت. با بزرگ شدن با هم، این زوج ظاهراً رابطه نزدیکی داشتند و گزارش شده است که فیلیپ او را عمیقاً دوست داشت و به او احترام می‌گذاشت. وابستگی عاطفی او به خوآنا را به عنوان دلیلی برای عدم بازدید او از ناوار پیشنهاد شده است. در سال ۱۲۹۴، فیلیپ او را به عنوان نایب‌السلطنه فرانسه منصوب کرد اگر پسرش هنوز صغیر باشد.
فرانسه منصوب کرد اگر پسرش هنوز صغیر باشد. با این حال، باور نمی‌شود که او به او نفوذی در امور فرانسه بسپارد مگر آنکه به قلمروهای خودش ناوار و شامپاین مربوط باشد. او در سال ۱۳۰۵ کالج ناوار در پاریس را تأسیس کرد. ملکه ناوار و کنتس شامپاین. خوآنا در زمان ازدواجش در ۱۲۸۴ به سن قانونی اعلام شد و در پاریس برای شامپاین و بری به پدرشوهرش ادای وفاداری کرد. خوآنا هرگز به پادشاهی ناوار سفر نکرد زیرا این پادشاهی به نام او توسط فرمانداران فرانسوی که ابتدا توسط پدرشوهرش و سپس توسط شوهرش به نام او منصوب شدند، اداره می‌شد.
سپس توسط شوهرش به نام او منصوب شدند، اداره می‌شد. فرمانداران فرانسوی در ناوار بسیار نامحبوب بودند و غیاب او از کشور باعث ناراحتی می‌شد. به فرانسویان به جای خودش برای غیاب او سرزنش می‌شد و وفاداری به او زیر سؤال نمی‌رفت؛ بلکه در ناوار تأکید می‌شد که در واقع این او به جای فرانسویان است که فرمانروای آنهاست. از دور، فرمان‌ها به نام او صادر می‌شد، سکه‌ها با تصویر او ضرب می‌شد و او به کلیساها و صومعه‌ها حمایت می‌داد. او هرگز به ناوار نزدیکتر از کارکاسون در ۱۳۰۰ نیامد و تا حدی شوهرش برای این موضوع سرزنش می‌شد.
نیامد و تا حدی شوهرش برای این موضوع سرزنش می‌شد. خوآنا به عنوان کنتس شامپاین بسیار مستقیم‌تر فعال بود. شامپاین با اینکه یک کنت‌نشین بود و نه یک پادشاهی، بسیار ثروتمندتر و از لحاظ استراتژیکی مهم‌تر بود. فیلیپ چهارم مدیران او را منصوب کرد، با این حال، خوآنا با نظم مرتباً به شامپاین سفر می‌کرد و او به عنوان یک حاکم فعال و مستقل در این قلمرو شناخته می‌شود. در ۱۲۹۷، او ارتشی را علیه هانری سوم، کنت بار وقتی که به شامپاین حمله کرد، رهبری کرد. فیلیپ هیچ نقشی نداشت و خوآنا کنت را به زندان انداخت و سپس به شوهرش
و خوآنا کنت را به زندان انداخت و سپس به شوهرش پیوست. او همچنین در فرایندش علیه اسقف گیوشارد ترویس که او را متهم به سرقت وجوه از شامپاین و مادرش با فریب کرده بود، مشارکت داشت. مرگ. خوآنا در سال ۱۳۰۵، در حین زایمان درگذشت، اما اسقف ترویس، گیوشارد در سال ۱۳۰۸ دستگیر و متهم به قتل او با جادو شد، اما در ۱۳۱۳ آزاد شد. خوآنا در صومعه کردولیرز در پاریس دفن شد. فرزندان. با فیلیپ چهارم، پادشاه فرانسه:
پرچم جزایر ویرجین ایالات متحده آمریکا ، در ۱۷ مه ۱۹۲۱ به تصویب رسید. این شامل یک نسخه ساده شده از نشان بزرگ ایالات متحده آمریکا بین حروف V و I (برای «جزایر ویرجین») است. عقاب زرد رنگ در یک چنگال یک شاخه از برگ‌بو را نگه می‌دارد، که نماد پیروزی است و سه تیر آبی در دیگری (بر خلاف سیزده تیر در نشان بزرگ ایالات متحده آمریکا)، که نشان دهنده سه جزیره اصلی تشکیل دهنده جزایر ویرجین ایالات متحده است: سنت کرویکس، سنت توماس، و سنت جان زمانی که جزایر ویرجین متعلق به دانمارک بود، این پرچم یک پرچم آبی با پرچم دانمارک یا
بود، این پرچم یک پرچم آبی با پرچم دانمارک یا همان «پارچه دانمارکی‌ها» در کانتون بود.
تونویان (زبان ارمنی: ), یکی از نام‌های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می‌باشد.
آن مارتین گریبیل )؛ متولد ۱۹۴۲) استاد مؤسسه و عضو هیئت علمی در بخش مغز و علوم شناختی در مؤسسه فناوری ماساچوست و محقق در مؤسسه تحقیقات مغز مک گاورن است. گریبل متخصص عقده‌های قاعده‌ای و فیزیولوژی عصبی شکل‌گیری عادت و یادگیری ضمنی نیز بوده و تحقیقات او دربارهٔ بیماری پارکینسون، بیماری هانتینگتون، اختلال وسواس فکری-اجباری، سوء مصرف مواد و سایر اختلالاتی است که بر عقده‌های قاعده‌ای تأثیر می‌گذارد. پژوهش‌ها. برای بخش زیادی از دوران حرفه‌ای خود، گریبیل بر فیزیولوژی استریاتوم (جسم مخطط) تمرکز کرده است، ساختاری در
استریاتوم (جسم مخطط) تمرکز کرده است، ساختاری در عقده‌های قاعده‌ای (بازال گانگلیا) که در کنترل حرکت، شناخت، تشکیل عادت و تصمیم‌گیری نقش دارد. در اواخر دهه ۱۹۷۰، گریبیل کشف کرد که اگرچه نورون‌های استریاتوم به نظر توده‌ای بی‌شکل می‌رسند، در واقع به بخش‌های شیمیایی سازمان‌یافته‌ای تقسیم شده‌اند که او آنها را «استریوزوم» نامید. تحقیقات بعدی ارتباط بین ناهنجاری‌های استریوزوم و اختلالات عصبی، مانند اختلالات خلقی در بیماری هانتینگتون و کاهش دوپامین در بیماری پارکینسون را نشان داد. تحقیقات بعدی گریبیل نشان داد که
را نشان داد. تحقیقات بعدی گریبیل نشان داد که چگونه سازمان‌بندی مدولار استریاتوم با شناخت، یادگیری و تشکیل عادت مرتبط است. او دریافت که نورون‌ها از نواحی قشر حسی و حرکتی که بخش‌های مشابهی از بدن را کنترل می‌کنند، به استریاتوم می‌روند و در آنجا خوشه‌هایی به نام «ماتریزوم» را تشکیل می‌دهند. گریبیل در ادامه نشان داد که ماتریزوم‌ها برای هر بخش از بدن وجود دارند و به صورت حلقه‌هایی سازمان‌یافته‌اند که نئوکورتکس (قشر جدید)، منطقه‌ای مسئول شناخت، ادراک و کنترل حرکتی، را به ساقه مغز، منطقه‌ای که حرکات را هماهنگ
را به ساقه مغز، منطقه‌ای که حرکات را هماهنگ می‌کند، اتصال می‌دهند. مطالعات روی جوندگان و نخستی‌سانان نشان داد که ماتریزوم‌ها برای تشکیل عادت‌ها حیاتی هستند. در کارهای بعدی، گریبیل نشان داد که ابتدا در استریاتوم و سپس در قشر اینفرالیمبیک، یک الگوی فعالیت عصبی به نام «براکت وظیفه» یا «تکه‌تکه شدن» (chunking) هنگام تشکیل عادت ظاهر می‌شود. در این الگو، نورون‌ها زمانی که یک وظیفه عادتی شروع می‌شود فعال شده و در طول انجام وظیفه، فعالیت کمی نشان می‌دهند و دوباره زمانی که وظیفه به پایان می‌رسد فعال می‌شوند. در
زمانی که وظیفه به پایان می‌رسد فعال می‌شوند. در کارهای اخیر خدو، گریبیل بر شناسایی مسیرهای خاصی تمرکز کرده است که زیربنای جنبه‌های مختلف رفتار مانند تشکیل عادت، یادگیری و شناخت، و تصمیم‌گیری هستند. او اولین کسی بود که تأثیر کاهش دوپامین بر فعالیت نورون‌های تحت تأثیر بیماری پارکینسون را در طول انجام وظایف رفتاری تحلیل کرد. حرفه. گریبیل در رشته زیست‌شناسی و شیمی در دانشگاه هاروارد تحصیل و مدرک لیسانس خود را در سال ۱۹۶۴ دریافت کرد. پس از دریافت مدرک کارشناسی ارشد در زیست‌شناسی از دانشگاه تافتس در سال ۱۹۶۶،
ارشد در زیست‌شناسی از دانشگاه تافتس در سال ۱۹۶۶، تحصیلات دکترا را در رشته روان‌شناسی و علوم مغزی در MIT تحت هدایت هانس لوکاس توبر و وال ناوتا آغاز کرد. او دکترای خود را در سال ۱۹۷۱ دریافت نمود و در سال ۱۹۷۳ به دانشکده MIT پیوست. در سال ۱۹۹۴، گریبیل یکی از ۱۶ عضو هیئت علمی زن در دانشکده علوم MIT بود که نامه‌ای به رابرت بیرجینو، رئیس وقت دانشکده علوم (که اکنون رئیس دانشگاه برکلی است)، نوشتند و آن را امضا کردند. این نامه آغاز یک کمپین برای برجسته کردن و به چالش کشیدن تبعیض جنسیتی در MIT بود. همچنین در سال
چالش کشیدن تبعیض جنسیتی در MIT بود. همچنین در سال ۱۹۹۴، او به عنوان استاد علوم اعصاب والتر ای. روزنبلایت در گروه علوم مغز و شناختی منصوب و در سال ۲۰۰۱ به عنوان محقق در مؤسسه مک‌گاورن MIT برای تحقیقات مغز انتخاب شد. در سال ۲۰۰۸، او به عنوان استادِ مؤسسه (Institute Professor) منصوب گردید.
آمال عبدالقادر الزَّهاوی (۱۹۴۶ – ۱۱ فوریه ۲۰۱۵) شاعر عراقی بود. در بغداد زاده شد در دانشگاه آن در رشتهٔ زبان عربی در ۱۹۶۳ فارغ‌التحصیل شد. تجربهٔ خود را از دههٔ ۱۹۶۰ آغاز کرد و آثارش در مجلات گوناگون عربی چاپ شد. در طول دههٔ هفتاد و هشتاد به یک چهرهٔ ادبی و فرهنگی برجسته تبدیل شد. او در برخی از روزنامه‌های عراق و عربی کار کرد و شعر، مقالات ادبی و داستان‌های کوتاه خود را در مجلات گوناگون عربی منتشر کرد، اما خلاقیت شاعرانه در سبک آزاد مدرن بر آثارش غالب است. وی بر اثر سکتهٔ قلبی در بغداد درگذشت و در قبرستان
وی بر اثر سکتهٔ قلبی در بغداد درگذشت و در قبرستان شهدای منطقهٔ اعظمیه به خاک سپرده شد. زندگی و پیشه. نسب کامل او آمال بنت عبدالقادر بن صالح بن محمد فیضی بن احمد البابان الخالدی الزهاوی است. در سال ۱۹۴۶ در بغداد به دنیا آمد و در میان خانوادای که به فرهنگ و علم معروف بودند، بزرگ شد؛ پدربزرگش محمد فیضی، مفتی بغداد، عموهایش جمیل صدقی الزهاوی و ابراهیم ادهم الزهاوی بودند. دورهٔ ابتدایی و راهنمایی را در الاعظمیه به پایان رساند. تحصیلات آکادمیک خود را تا اخذ مدرک زبان عربی از دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه بغداد در سال
زبان عربی از دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه بغداد در سال ۱۹۶۳ ادامه داد. در سال ۱۹۶۷ موفق به اخذ دیپلم در رشته علوم تربیتی و روان‌شناسی شد. پس از فارغ‌التحصیلی در روزنامه‌نگاری و تدریس فعالیت کرد. او یکی از بنیانگذاران مجلهٔ بغدادی «الف باء» در اواخر دههٔ شصت بود. او با سرودن شعر کلاسیک شروع کرد، اما سپس به شعر آزاد روی آورد، تحت تأثیر کلام جبران خلیل جبران، جبرا ابراهیم جبرا و پدربزرگش محمد فیضی که شاعر بود، قرار گرفت. در دههٔ ۱۹۸۰، او و همسرش عِدای نجم چاپخانه‌ای را تأسیس کردند که شامل شرکتی انتشاراتی به نام
را تأسیس کردند که شامل شرکتی انتشاراتی به نام «شرکت ایشتار» بود و در چاپ آثار ادبی شاعران جوان مشارکت داشت. چاپخانهٔ او اولین چاپخانه ای در عراق بود که آثار شاعران خلاق جوان را چاپ می‌کرد. الزهاوی اشعار خود را دربارهٔ عشق، سیاست، انقلاب، اساطیر و تصوف سرود. «فداییان و هیولا» اولین مجموعه شعر او در سال ۱۹۶۹ منتشر شد و مملو از دغدغه‌های انقلاب فلسطین و آرمان‌های مردم عرب در آن زمان بود. مروان الجبوری دربارهٔ او گفته است: «آمال الزهاوی توانست بینش هنری خود را در شعرهایی به کار گیرد که زنجیر ستون شعری و مردانه
شعرهایی به کار گیرد که زنجیر ستون شعری و مردانه را همزمان گسست. درست است که او تحت تأثیر نازک الملائکه بود اما او از سوی دیگر، زبانِ پر از نمادگرایی خود را داشت و از اسطوره‌های بین‌النهرین و عربی الهام گرفت، مانند مجموعه‌اش "ستارهٔ سومری". به همان اندازه که اسیر غم و مصیبت جاودانهٔ عراق بود، دلبستهٔ نگرانی‌های مردم بود و باور داشت که شعر باید آینهٔ جامعه باشد؛ بنابراین، اشعار او با احساسات بدبختان، دغدغه‌های انقلاب و نوسانات سیاست تپش گرفت.» درگذشت. در سال‌های پایانی زندگی، پس از فلج شدن، از مشکلات مالی و
پایانی زندگی، پس از فلج شدن، از مشکلات مالی و سلامتی رنج می‌برد و از تنهایی، گوشه‌گیری و گاه محدودیت‌های دیگران شکایت می‌کرد. وضعیت سلامتی‌اش به‌طور قابل‌توجهی در ۹ فوریه ۲۰۱۵ وخیم‌تر شد و جواد الحطاب، شاعر، تأیید می‌کند که او با اتحادیهٔ ادیبان و شاعران عراق به عنوان سازمان حرفه‌ای ادیبان عراقی در این باره تماس گرفت. از آن‌ها خواست که پزشکی را به خانهٔ او بفرستند، زیرا الزهاوی معلول است و نمی‌تواند به بیمارستان برود و فقط دخترش را همراه خود دارد. اما آن طور که الحطاب گفت، فقط وعده‌هایی از اتحادیه شنید. پس
که الحطاب گفت، فقط وعده‌هایی از اتحادیه شنید. پس از ناهشیاری به بیمارستان منتقل شد تا اینکه در روز ۱۱ فوریه ۲۰۱۵ در سن ۶۹ سالگی بر اثر سکتهٔ قلبی در بیمارستان الکرامهٔ بغداد درگذشت. پیکرش در قبرستان شهدا در منطقهٔ الاعظمیه در شمال پایتخت به خاک سپرده شد. آثار. از جمله مجموعه‌های شعری او: