payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اسکالا دی تورچی (به ایتالیایی: "پله ترک‌هاً یا "پله‌های ترکی") صخره‌ای در ساحل رئالمونته، نزدیک پورتو امپدوکله، جنوب سیسیل، ایتالیا است. این مکان به یک جاذبه گردشگری تبدیل شده است، که تا حدودی به دلیل اشاره به آن در مجموعه داستان‌های کارآگاهی آندره‌آ کامیلری دربارهٔ کمیسر مونتالبانو است. "اسکالا" از مارن، یک سنگ رسوبی با رنگ سفید مشخص، که از پوسته‌های روزن‌داران پلانکتونی تشکیل شده است، تشکیل شده است. آنها متعلق به سازند تروبی، یک واحد رسوبی دریایی از سن پلیوسن زیرین (زانکلین) هستند که پس از سیل زانکلین
پلیوسن زیرین (زانکلین) هستند که پس از سیل زانکلین رسوب کرده‌اند، که در آن دریای مدیترانه پس از خشک شدن تقریباً کامل در طول بحران شوری مسینین، دوباره پر شد. این صخره‌ها بین دو ساحل شنی قرار دارند و یک سازند سنگی آهکی به شکل پله هستند، از این رو این نام را دارند. بخش دوم نام از حملات مکرر دزدان دریایی توسط ساراسن‌ها در قرون وسطی و دزدان دریایی بربری، که ترک نامیده می‌شدند، گرفته شده است، زیرا امپراتوری عثمانی (۱۲۹۹–۱۹۲۲) شمال آفریقا را نیز در بر می‌گرفت. در واقع، دزدان دریایی ترک در این منطقه که کمتر در معرض
دزدان دریایی ترک در این منطقه که کمتر در معرض باد قرار داشت و محل امن‌تری برای فرود و سوار شدن بود، پناه می‌گرفتند. در اوت ۲۰۰۷، شهرداری ریلمونته درخواست ثبت اسکالا دی تورچی (به همراه ویلا اوریای رومی مجاور) را در فهرست میراث یونسکو ارائه داد. در فوریه ۲۰۲۰، پس از سال‌ها شکایت در مورد حفاظت ضعیف از محیط زیست این مکان در برابر فرسایش و خرابکاری توسط گردشگران، دادستان‌های ایتالیایی کنترل این مکان را به دست گرفتند. آن‌ها دستور تعطیلی موقت آن را برای نظارت صادر کردند و اعلام کردند که در حال تحقیق در مورد مردی
کردند و اعلام کردند که در حال تحقیق در مورد مردی هستند که در اختلاف با مقامات محلی رئالمونته ادعای مالکیت این مکان را داشته است. در ژانویه ۲۰۲۲، این مکان توسط خرابکاران به رنگ قرمز رنگ‌آمیزی شد. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
فرگنه ( (شهری دریایی در اتروریای باستان بود که بین آلسیوم و دهانه تیبر واقع شده بود. فرژنه امروزی یک دهکده ایتالیایی ("فرازیونه") از فیومیچینو، در شهر متروپولیتن رم، پایتخت، لاتزیو است. جمعیت آن در سال ۲۰۱۲، ۶۴۴۵ نفر بود. تاریخچه. فرگنای باستانی. لیوی از فرگنای در میان "کلونی‌های دریایی" نام می‌برد؛ و کاملاً منطقی است که فرض کنیم این کلونی همزمان با آلسیوم، در سال ۲۴۵ پیش از میلاد، تأسیس شده است و ما باید فرگنای را به جای فرگلا در کتاب ولیوس پاترکولوس بخوانیم، جایی که او از تأسیس این دو کلونی صحبت می‌کند.
جایی که او از تأسیس این دو کلونی صحبت می‌کند. این موضوع با خلاصه کتاب نوزدهم لیوی تأیید می‌شود، جایی که اگرچه از آلسیوم نامی برده نشده، اما تأسیس فرگنای با تأسیس بروندوسیوم همراه است که ولیوس به سال بعد از آن اشاره می‌کند. هیچ اشاره بعدی به آن در تاریخ وجود ندارد: وضعیت باتلاقی و ناسالم آن احتمالاً مانع از شکوفایی آن شده است؛ و پس از ساخت پورتوس آگوستی در ساحل راست تیبر، به نظر می‌رسد که به تدریج به بی‌اهمیتی گراییده است. از این رو، اگرچه نام آن در استرابون، پلینی و سفرنامه‌ها یافت می‌شود، اما روتیلیوس در
پلینی و سفرنامه‌ها یافت می‌شود، اما روتیلیوس در توصیف خود از سواحل اتروریا به آن اشاره‌ای نکرده است و اکنون هیچ ویرانه‌ای در این مکان وجود ندارد. اما فواصل داده شده در سفرنامه ۹ام پی از آلسیوم و همان مسافت از پورتوس آگوستی در دهانه تیبر، ما را قادر می‌سازد تا موقعیت آن را با اطمینان در نقطه‌ای که اکنون "فرژنه" نامیده می‌شود، در "کومونه" فیومیچینو تعیین کنیم. فرژن مدرن. شهر مدرن در سال ۱۹۲۸ به عنوان بخشی از یک پروژه بزرگ زهکشی در امتداد سواحل لاتزیو، در نزدیکی ماکارس، برای ایجاد یک تفرجگاه دریایی ایجاد شد.
ماکارس، برای ایجاد یک تفرجگاه دریایی ایجاد شد. از دهه ۱۹۷۰، فرژنه به عنوان بخشی از گسترش شهری منطقه کلان‌شهری رم رشد کرد. تا سال ۱۹۹۲، این شهر بخشی از شهرداری رم بود، تا اینکه فیومیچینو به عنوان یک شهرداری مستقل ایجاد شد. جغرافیا. فرژن در ساحل تیرنی واقع شده است، ۳۱ کیلومتری شمال فیومیچینو، نزدیک فرودگاه بین‌المللی آن و روستاهای مک‌کارسه، فوسن و پاسو اسکورو. ۲۴ کیلومتر از لادیسپولی، ۴۲ کیلومتر از رم و ۵۵ کیلومتر از چیویتاوکیا فاصله دارد. نزدیکترین ایستگاه راه‌آهن، ایستگاه مکارس-فرژنه در خط رم-پیزا است.
کارمین کروکو (; – ) معروف به دوناتلو یا دوناتلی، پرسنل نظامی و سرباز اهل پادشاهی ایتالیا بود. کمی پس از وحدت ایتالیا او ارتشی متشکل از دو هزار نفر تشکیل داد و رهبری منسجم‌ترین و ترسناک‌ترین گروه را در جنوب ایتالیا بر عهده گرفت و به قدرتمندترین رهبر در جناح بوربون تبدیل شد. او به خاطر تاکتیک‌های چریکی خود، مانند قطع منابع آب، تخریب آسیاب‌های آرد، قطع سیم‌های تلگراف و کمین کردن برای افراد متفرقه، مشهور بود. اگر چه برخی از نویسندگان قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم او را به عنوان یک «دزد و آدمکش شرور» یا یک «دزد
او را به عنوان یک «دزد و آدمکش شرور» یا یک «دزد بی‌رحم، قاتلی مبتذل»می‌شناختند، اما از نیمه دوم قرن بیستم، نویسندگان (به ویژه حامیان تجدیدنظرطلبی ریزورجیمنتو) او را از زاویه جدیدی، به عنوان «موتور انقلاب دهقانی» و «یک مبارز مقاوم و یکی از درخشان‌ترین نابغه‌های نظامی که ایتالیا داشت» دیدند. امروزه بسیاری از مردم جنوب ایتالیا و به ویژه منطقه بومی باسیلیکاتا او را یک قهرمان مردمی می‌دانند. زندگینامه. کروکو در خانواده‌ای با پنج فرزند در ریونرو این وولتوره که در آن زمان بخشی از پادشاهی دو سیسیل بود، به دنیا
در آن زمان بخشی از پادشاهی دو سیسیل بود، به دنیا آمد. پدرش، فرانچسکو کروکو، خدمتکار خانواده اشرافی سانتانجلو و مادرش ماریا جراردا سانتومائورو، خانه‌دار بود. عمویش مارتینو، کهنه سرباز ارتش ناپلئون بود که در طول جنگ شبه جزیره در اسپانیا جنگید و احتمالاً در محاصره ساراگوسا یک پایش را از دست داد. کروکو با داستان‌های عمویش بزرگ شد و از او خواندن و نوشتن را آموخت. کروکو در کودکی، پس از آنکه برادرش توسط دون وینچنزو، ارباب‌زاده جوانی، به دلیل کشتن سگی که به مرغ خانواده کروکو حمله کرده بود، مورد ضرب و شتم قرار
خانواده کروکو حمله کرده بود، مورد ضرب و شتم قرار گرفت، شروع به ایجاد نفرت نسبت به طبقه بالا کرد. مادرش که در آن زمان باردار بود، سعی کرد از پسرش دفاع کند، اما ارباب به شکم او لگد زد و او سقط جنین کرد. پدرش بعداً به تلاش برای قتل دون وینچنزو متهم شد و بدون مدرک کافی زندانی شد. کروکو در دوران نوجوانی به همراه برادرش دوناتو، برای کار به عنوان چوپان به پولیا نقل مکان کرد. کروکو در سال ۱۸۴۵، جان دون جیووانی آکویلکیا، یکی از اشراف آتلا ، را که سعی کرده بود از آب‌های خروشان رودخانه اوفانتو عبور کند، نجات داد.
آب‌های خروشان رودخانه اوفانتو عبور کند، نجات داد. آکویلکیا به او ۵۰ دوکات پاداش داد و به کروکو اجازه داد تا سرانجام از پولیا به شهر خود بازگردد و شغل جدیدی پیدا کند. کروکو این فرصت را داشت که با دون پیترو جینیسترلی برادرزن آکویلکیا، که توانست آزادی پدرش را از زندان تضمین کند، ملاقات کند. با این حال، زمانی که فرانچسکو کروکو آزاد شد، پیر و بیمار شده بود و این باعث شد کروکو به عنوان سرپرست خانواده‌اش عمل کند و به عنوان کشاورز در ریونرو کار کند. در اینجا او با دون فردیناندو پسر دون وینچنزو آشنا شد که از رفتار
دون فردیناندو پسر دون وینچنزو آشنا شد که از رفتار پدرش علیه خانواده پشیمان بود. دون فردیناندو به او پیشنهاد داد که در ملکش به عنوان کشاورز کار کند، اما کروکو ترجیح داد به جای آن پول بگیرد و از آن برای اجتناب از خدمت سربازی استفاده کرد، زیرا در دوران پادشاهی دو سیسیل، خدمت با پرداخت پول قابل خرید بود. این اشراف‌زاده پذیرفت اما در ۱۵ مه ۱۸۴۸ در ناپل توسط برخی از نیروهای سوئیسی کشته شد. بنابراین کروکو مجبور شد به ارتش فردیناند دوم بپیوندد، اما به دلیل کشتن یکی از رفقایش در یک نزاع، از خدمت فرار کرد. در غیاب
از رفقایش در یک نزاع، از خدمت فرار کرد. در غیاب او، خواهرش روزینا مجبور بود از خانواده مراقبت کند. تبدیل شدن به یک یاغی. در غیاب کروکو، خواهرش، روزینا، که در آن زمان هنوز هجده سال نداشت، توسط یک اشراف‌زاده به نام دان پپینو مورد توجه قرار گرفت. روزینا به او علاقه‌ای نداشت و او را رد کرد. پپینو که از این امتناع آزرده خاطر شده بود، به بدنامی او پرداخت. وقتی کروکو از این وقایع باخبر شد، عصبانی شد و تصمیم گرفت انتقام خواهرش را بگیرد. کروکو با دانستن عادات پپینو که معمولاً عصرها برای قمار به یک کلوپ خاص می‌رفت،
که معمولاً عصرها برای قمار به یک کلوپ خاص می‌رفت، در خانه پپینو منتظر بازگشت او ماند. وقتی دان پپینو رسید، کروکو از او بازجویی کرد، اما بحث پس از اینکه پپینو با شلاق به کروکو زد، به دعوا ختم شد. کروکو که از شدت خشم کنترل خود را از دست داده بود، چاقویی بیرون آورد و پپینو را کشت و سپس به جنگل‌های فورنتزا فرار کرد. با این حال، این روایت بحث‌برانگیز است زیرا کاپیتان اوژنیو ماسا که در نگارش زندگینامه کروکو همکاری داشت، تحقیقات دقیقی را در محل انجام داد و نتوانست تأیید کند که قتلی در شرایطی که کروکو شرح داده
تأیید کند که قتلی در شرایطی که کروکو شرح داده است، رخ داده است. کروکو در حین مخفی شدن، با دیگر یاغیان آشنا شد و با هم، گروهی تشکیل دادند که از طریق باج‌گیری و سرقت امرار معاش می‌کردند. کروکو به ریونر بازگشت اما در ۱۳ اکتبر ۱۸۵۵ دستگیر شد. او در شب ۱۴ دسامبر ۱۸۵۹ فرار کرد و در جنگل‌های بین مونتیچیو و لاگوپسوله پنهان شد. همراهی با جوزپه گاریبالدی. در همان زمان اختفا جوزپه گاریبالدی در حال آغاز لشکرکشی هزار نفره خود بود و پادشاهی دو سیسیل که در آستانه فروپاشی قرار گرفته بود و نیاز داشت که تمام نیروهای باقی
قرار گرفته بود و نیاز داشت که تمام نیروهای باقی مانده در فرماندهی آن با گاریبالدی مقابله کنند. در نهایت گاریبالدی موفق شد آنها را شکست داده و کنترل سیسیل را به دست گیرد و به سرعت به سمت شمال به سمت ناپل حرکت کند. گاریبالدی قول داد که در ازای خدمت سربازی، فراریان را ببخشد و کروکو به امید عفو و همچنین پاداش‌های دیگر به ارتش گاریبالدی پیوست. کروکو گاریبالدی را از شمال تا ناپل همراهی کرد و در نبرد معروف ولتورنوس شرکت کرد. اگرچه او در نبرد شجاعت نشان داد اما هیچ مدال یا پاداشی دریافت نکرد و حتی دستگیر شد. او را
مدال یا پاداشی دریافت نکرد و حتی دستگیر شد. او را به زندانی در چرینیولا بردند، اما با کمک خانواده اشرافی فورتوناتو (از بستگان سیاستمدار جیوستینو) توانست فرار کند. کروکو که از دروغ‌های دولت جدید ایتالیا ناامید شده بود، توسط اشراف مرتبط با بوربون‌ها و روحانیون محلی متقاعد شد تا به آرمان مشروع‌گرایی بپیوندد. در همین حال، مردم باسیلیکاتا شروع به قیام علیه دولت جدید کردند، زیرا هیچ سودی از تغییر سیاسی نبرده و حتی فقیرتر از قبل شده بودند، در حالی که طبقه بورژوا (که در گذشته به بوربون‌ها وفادار بود) پس از حمایت
(که در گذشته به بوربون‌ها وفادار بود) پس از حمایت فرصت‌طلبانه از آرمان وحدت ایتالیا، امتیازات خود را حفظ کرده بودند. او با جنگ و حمایت مالی مشروع‌گرایان، ارتشی متشکل از ۲۰۰۰ نفر را استخدام کرد و جنبش مقاومت را زیر پرچم پادشاهی دو سیسیل آغاز کرد. در خدمت فرانسیس دوم. کروکو و ارتشش در عرض ۱۰ روز، کل منطقه والچر را اشغال کردند. در سرزمین فتح شده، او دستور داد نشان‌ها و زیورآلات پادشاه فرانسیس دوم بار دیگر به نمایش گذاشته شود. این حملات خونین و بی‌رحمانه بود و بسیاری از مردم (به ویژه سیاستمداران لیبرال و
و بسیاری از مردم (به ویژه سیاستمداران لیبرال و زمین‌داران ثروتمند) توسط خود کروکو یا اعضایش ربوده، تهدید یا به طرز وحشیانه‌ای کشته شدند، اما در بیشتر موارد، مردم طبقات پایین او را به عنوان یک "رهایی‌بخش" می‌شناختند و از گروه‌های او حمایت می‌کردند. کروکو در ۷ آوریل ۱۸۶۱، لاگوپسوله و روز بعد، ریپاکاندیدا را اشغال کرد و در آنجا پادگان محلی «گارد ملی ایتالیا» را شکست داد. در ۱۰ آوریل ۱۸۶۱، ارتش او وارد ونسا شده و آن را غارت کرد. در طول محاصره ونسا، افراد کروکو فرانچسکو نیتی، پزشک و عضو سابق کاربوناری و همچنین
فرانچسکو نیتی، پزشک و عضو سابق کاربوناری و همچنین پدربزرگ سیاستمدار فرانچسکو ساوریو نیتی را کشتند. در پس آن، لاولو مورد حمله قرار گرفت، او در آن جا دادگاهی تشکیل داد که ۲۷ لیبرال را محاکمه کرد و ۷۰۰۰ دوکات از خزانه شهرداری را خالی کرد که ۶۵۰۰ دوکات را بین مردم توزیع کرد. ارتش کروکو همچنین بخش‌هایی از کامپانیا (سنت آنجلو دی لومباردی، مونته ورده، کونتزا، تئورا) و آپولیا (بووینو و ترا دی باری) را فتح کرد. دولت بوربون در تبعید، تحت تأثیر پیروزی‌های او، ژنرال اسپانیایی خوزه بورخس را به باسیلیکاتا فرستاد تا
اسپانیایی خوزه بورخس را به باسیلیکاتا فرستاد تا دسته‌ها را تقویت و منضبط کند و به رئیس دسته در مورد تقویت قریب‌الوقوع سربازان هشدار دهد. هدف بورخس تسلیم پوتنتسا، مستحکم‌ترین دژ ارتش ایتالیا در باسیلیکاتا، بود. کروکو از همان ابتدا به بورخس اعتماد نداشت و نگران از دست دادن رهبری خود بود، اما اتحاد را پذیرفت. در همین حال یک مأمور مشروع دیگر به نام آگوستین د لانگله از فرانسه رسید، فردی مبهم که اطلاعات کمی در مورد زندگی او، از جمله دلیل حضورش در میان راهزنان در دست است. کروکو با حمایت بورخس و د لانگله، شهرهای
دست است. کروکو با حمایت بورخس و د لانگله، شهرهای دیگری را که به دنبال نیروهای جدید بودند، از جمله تریوینیو، کلچیانو، گاراگوسو، کراکو و آلیانو را فتح کرد. ارتش کروکو راه خود را به سمت پوتنزا ادامه داد و شهرهای همسایه مانند گواردیا پرتیکارا، سن چیریکو راپارو و والیو را اشغال کرد، اما لشکرکشی به شهر اصلی به دلیل درگیری بین کروکو و بورخس در جریان عملیات نظامی شکست خورد. پس از نبردهای دیگر و عقب‌نشینی به مونتیچیو، کروکو اتحاد خود را با بورخس شکست زیرا نمی‌خواست تحت فرمان یک خارجی خدمت کند و وعده دولت بوربن در
تحت فرمان یک خارجی خدمت کند و وعده دولت بوربن در مورد تأمین نیروهای کمکی را باور نداشت. بورخس که ناامید شده بود، قصد داشت به رم برود تا به شاه فرانسیس دوم اطلاع دهد، اما در طول سفر در تالیاکوتزو اسیر شد و توسط سربازان پیدمونتی به رهبری سرگرد انریکو فرانچینی تیرباران شد. روزهای آخر عمر. کروکو بدون حمایت خارجی، برای جمع‌آوری پول، به غارت و اخاذی روی آورد، با همفکران خود همکاری کرد و از مولیزه تا پولیا یورش برد. وسپاسیانو دِ لوکا مدیر امنیت عمومی در ریونر از او دعوت کرد تا پیمان تسلیم را امضا کند، اما کروکو
او دعوت کرد تا پیمان تسلیم را امضا کند، اما کروکو نپذیرفت. کروکو حتی بدون کمک بوربون‌ها که در جنگ چریکی مهارت داشت، توانست سربازان پیدمونتی را به ستوه آورد. لژیون مجارستان (که در طول لشکرکشی هزار نفری به گاریبالدی کمک کرده بود) در مواجهه با شکست‌ناپذیری ظاهری ارتش کروکو در حمایت از ائتلاف سلطنتی مداخله کرد. ناگهان جوزپه کاروسو یکی از ستوان‌های کروکو به او خیانت کرد. کاروسو نزد مقامات پیدمونتی رفت و محل و مخفیگاه‌های کروکو را فاش کرد. ارتش سلطنتی تحت فرماندهی ژنرال امیلیو پالاویچینی (که به خاطر متوقف کردن
ژنرال امیلیو پالاویچینی (که به خاطر متوقف کردن لشکرکشی گاریبالدی علیه رم در کوه‌های کالابریا شناخته می‌شود) با کروکو درگیر شد و او را شکست داد. کروکو به محض ورود، توسط نیروهای پاپ در ورولی دستگیر و در رم زندانی شد. سپس او را به مقامات ایتالیایی تحویل دادند و در ۱۱ سپتامبر ۱۸۷۲ در پوتنتسا به اعدام محکوم کردند، اما این حکم به حبس ابد تخفیف یافت. او در جزیره سانتو استفانو زندانی شد و در آن جا با کمک اوژنیو ماسا، کاپیتان ارتش سلطنتی شروع به نوشتن خاطرات خود کرد که در سال ۱۹۰۳ با نام "Gli ultimi briganti della
که در سال ۱۹۰۳ با نام "Gli ultimi briganti della Basilicata" (آخرین راهزنان باسیلیکاتا) منتشر شد. کروکو بعداً به زندان پورتوفرایو منتقل شد و در ۱۸ ژوئن ۱۹۰۵ در آنجا درگذشت.
آبشارهای وارونه (Cascate del Varone) جفت آبشاری هستند که به درون غاری عمودی واقع در ۳ کیلومتری شمال غربی انتهای شمالی دریاچه گاردا و شهر ریوا دل گاردا در شمال ایتالیا می‌ریزند. نام وارونه از شهر وارونه که در فاصله کمی از آن قرار دارد، گرفته شده است. شکل‌گیری آبشارها. در طول دوره کواترنری ، یخچال بزرگ گاردا عقب‌نشینی کرد. مسیر آهسته آن، منطقه‌ای را که اکنون با نام سفلی و دریاچه گاردا شناخته می‌شود، مسطح و مسطح کرد. پس از عقب‌نشینی کامل یخچال، رودخانه‌ها توانستند بدون وقفه به سمت دریاچه گاردا جریان یابند و با
بدون وقفه به سمت دریاچه گاردا جریان یابند و با نیروی بیشتری به کار فرسایشی که یخچال آغاز کرده بود، ادامه دهند. آب به محلی که امروزه ورودی غار قرار دارد، قبل از ایجاد کانال، جریان یافت. برای مدت زمانی حدود ۲۰٬۰۰۰ سال و بیشتر، آب به‌طور پیوسته همراه با بار شن، سنگریزه و شن، سنگ بستر (سنگ آهک سخت از دوره ژوراسیک) را فرسایش داد. علاوه بر این، اگرچه فرسایش در ابتدا کند بود، اما به محض ایجاد اولین شکاف، اثر استخراج به‌طور فزاینده‌ای کارآمد و سریع شد، زیرا تمایل داشت روی این خط ضعف ترک در سنگ تمرکز کند. در چنین
داشت روی این خط ضعف ترک در سنگ تمرکز کند. در چنین سنگ سختی، فرسایش به شکل برش‌های عمیق و باریکی به خود گرفت. کار فرسایش حتی امروز نیز ادامه دارد و آب با سرعت دو میلی‌متر در سال سنگ را می‌ساید؛ بنابراین، مسیر ریزش به تدریج به سمت بالادست و به سمت کوه به عنوان بخشی از فرسایش رو به جلو حرکت می‌کند. در نتیجه، گرداب‌ها نیز به عمق بیشتری در کانال حرکت می‌کنند. غار وارون نمونه‌ای از یک آبشار برگشتی است. این بدان معناست که پدیده رانش روی سطح سنگ پشت آبشار باعث می‌شود که آبشار دائماً عقب‌نشینی کند. در طول هزاران
که آبشار دائماً عقب‌نشینی کند. در طول هزاران سال، تخته سنگ‌های بزرگ و ناپایدار، سنگ‌ها و توده‌هایی از آوار، گاهی جدا شده و به جلو رانده می‌شدند و باعث ایجاد طرح فعلی کانال می‌شدند و هنوز هم می‌شوند. امروزه رودخانه به غاری در کوه نفوذ می‌کند و آبشار در مجموع ۹۸ متر از کانال پایین می‌ریزد. جغرافیا. این آبشارها توسط آب‌های تغذیه می‌شوند که از دریاچه تنو در نزدیکی آن، که در شمال-شمال غربی آبشارها قرار دارد، سرچشمه می‌گیرد. این دریاچه در ارتفاع ۵۵۰ متری از سطح دریا قرار دارد، در حالی که دریاچه گاردا که رودخانه
قرار دارد، در حالی که دریاچه گاردا که رودخانه به آن می‌ریزد، تنها در ارتفاع ۷۰ متری واقع شده است. آبشارها در ارتفاع متوسط حدود ۲۰۰ متر از سطح دریا قرار دارند، یعنی بیش از ۳۵۰ متر پایین‌تر از دریاچه تننو. آب‌های دریاچه به زیرساخت‌های سنگی آن نشت می‌کنند - پدیده‌ای معمول در محیط کارست برای مخازن آب طبیعی که فاقد زهکشی در سطح هستند. این آب چندین کیلومتر در جنوب دریاچه به سطح می‌آید و رودخانه مگنونه را تشکیل می‌دهد که به غار وارونا می‌ریزد و در مسیر خود به دریاچه گاردا، آبشارهای وارونه را تشکیل می‌دهد. سایت
گاردا، آبشارهای وارونه را تشکیل می‌دهد. سایت گردشگری. این آبشارها تا زمان افتتاح یک مکان گردشگری تحت نظارت در محل، برای عموم قابل دسترسی نبودند. در این مکان فقط صخره‌های شیب‌دار وجود داشت و آبشار فقط برای کوهنوردانی که از خود آبشار بالا می‌رفتند یا کسانی که با استفاده از طناب آویزان می‌شدند، قابل دسترسی بود، عملی که فقط کوهنوردان باتجربه احساس امنیت کافی برای انجام آن داشتند. در اواسط قرن نوزدهم، توسعه این مکان با هدف دسترسی عموم به آن آغاز شد. مکان گردشگری آبشارهای وارونا در ۲۰ ژوئن ۱۸۷۴ با شکوه فراوان
آبشارهای وارونا در ۲۰ ژوئن ۱۸۷۴ با شکوه فراوان افتتاح شد. مهمان افتخاری این مراسم، شاهزاده نیکولا از مونته‌نگرو بود که اتفاقاً در آن زمان در کنار دریاچه بود. از آن زمان، این آبشارها برای هر بازدیدکننده‌ای از منطقه شمالی دریاچه گاردا جذاب بوده‌اند و مقصد بسیاری از افراد مشهور بوده‌اند: نام هنرمندان و نویسندگانی که در کتاب‌های بازدیدکنندگان آمده‌اند شامل شاهزاده اومبرتو دوم ساووی، گابریل دانونزیو، امپراتور فرانتس یوزف اول هابسبورگ، فرانتس کافکا، توماس مان و بسیاری دیگر است. توماس مان بین سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۴
دیگر است. توماس مان بین سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۴ اغلب از ریوا دل گاردا بازدید می‌کرد و ظاهراً الهام‌بخش برخی از بخش‌های رمان خود "«کوه جادو»" از این آبشار بوده است، برای مثال عبارت «آب با صدای کرکننده‌ای از پشت شکاف عمیق و باریکی که توسط سنگ‌های شکم‌دار، لخت و لغزنده‌ای که شبیه شکم ماهی‌های بزرگ هستند، تشکیل شده است، به پایین می‌ریزد.» امروزه این مکان بسیار توسعه یافته است، با یک باغ گیاه‌شناسی در مسیر آن و یک جاده توریستی مناسب که امکان دسترسی به یک منظره بالا در آبشار بالایی و یک منظره پایین در آبشار پایینی
در آبشار بالایی و یک منظره پایین در آبشار پایینی را فراهم می‌کند.
یخچال برنوا ( , (یک یخچال طبیعی دره ای است که در ضلع جنوبی توده کوه مون بلان در آلپ واقع شده است. این یخچال دومین یخچال طولانی و هشتمین یخچال بزرگ ایتالیا است و به وال ونی، نزدیک انترو، نزدیک کورمایور ، منتهی می‌شود. در طول قرن‌ها، این یخچال شاهد تعدادی بهمن سنگی بزرگ بوده است که این یخچال را شکل داده و بر حرکت آن تأثیر گذاشته است) توضیحات. یخچال برنوا از سه شاخه تشکیل شده است و با شیب تندی در جهت جنوب شرقی پایین می‌رود و از یک گردنه باریک (معروف به پیر آ مولن) در عبور می‌کند. بالاتر از سطح دریا (asl) قرار
در عبور می‌کند. بالاتر از سطح دریا (asl) قرار دارد، و سپس به عنوان یک میدان سراک به شدت کاهش می‌یابد، قبل از اینکه به صورت یک زبان یخچالی پوشیده از سنگ گسترده شود. از سال ۲۰۰۴، بخش پایینی زیر میدان سراک کاملاً از بخش بالایی جدا شده است، که در نتیجه جبهه فعال یخچال اکنون در قرار دارد. ارتفاع از سطح دریا – حدود بالاتر از آنچه قبلاً بود. در سال ۱۹۸۹، یخچال برنوا حداکثر طول داشت. و مساحت که آن را از نظر مساحت، هشتمین یخچال بزرگ ایتالیا می‌کند. مانند اکثر یخچال‌های آلپ، از آن زمان تاکنون در حال عقب‌نشینی بوده و
آلپ، از آن زمان تاکنون در حال عقب‌نشینی بوده و اکنون تقریباً است. طول دارد، اما همچنان دومین طول را دارد. مساحت آن تقریباً و در ناحیه بالایی آن، سرعت جریان یخچال طبیعی ثبت شده است در سال. ریزش سنگ و پیشروی یخچال‌های طبیعی. ریزش‌های جزئی سنگ اغلب از دامنه‌های شیب‌دار کوه‌های بالای یخچال برنوا رخ می‌دهد. در ۱۸ ژانویه ۱۹۹۷، ریزش سنگ بزرگی در ارتفاع رخ داد. که باعث ایجاد بهمن عظیمی شد که را طی کرد. به صورت افقی، نزولی بیش از به کف وال ونی برخورد کرد. دو اسکی‌باز را کشت و یک ساخت. سدی مرتفع از برف و یخ به
را کشت و یک ساخت. سدی مرتفع از برف و یخ به ارتفاع که موقتاً رودخانه دورا بالتئا را مسدود کرد، در حالی که انفجار هوا درختان جنگلی بالغ و ساختمان‌های طرف مقابل دره را نابود کرد. حجم کل سنگ، برف و یخ چهار میلیون متر مکعب تخمین زده شد. تحقیقات بیشتر نشان داد که بهمن مستقیماً ناشی از ریزش سنگ نبوده، بلکه از طریق شوک لرزه‌ای که باعث فروپاشی برج‌های یخی شده و به نوبه خود بهمن برف و یخ را آغاز کرده است، ایجاد شده است. خود بهمن سنگ به عنوان نمونه‌ای کلاسیک از یک طوفان یخی توصیف شده است. بخش پایینی یخچال برنوا
طوفان یخی توصیف شده است. بخش پایینی یخچال برنوا پوشیده از سنگ است - بقایای ریزش‌های سنگی قبلی در نوامبر ۱۹۲۰ از جبهه شرقی گرند پیلیه دانگل. این چهار رویداد جداگانه بودند که شامل بین ۲٫۴ تا ۳٫۶ میلیون متر مکعب سنگ بودند که سپس ۷٫۸ تا ۹٫۹ میلیون متر مکعب برف و یخ دیگر را به حرکت درآوردند. چهار رویداد ریزش سنگ دیگر قبل از قرن بیستم نیز در یخچال برنوا شناسایی شده است. این رویدادها در سال ۱۷۶۷ میلادی؛ اوایل قرن چهاردهم؛ بین ۴۲۶ تا ۶۱۵ میلادی؛ و بین ۲۷۵۰ تا ۲۳۵۰ سال تقویمی پیش از میلاد رخ داده‌اند. شواهدی مبنی
سال تقویمی پیش از میلاد رخ داده‌اند. شواهدی مبنی بر پیشروی مجدد یخچال طبیعی در گذشته به شکل کنده‌های باستانی مدفون در رسوبات یخرفت یافت شده است. این شواهد نشان می‌دهد که خود آن یخرفت‌ها زمانی نمایان و پوشیده از جنگل بوده‌اند، اما متعاقباً در دوره دیگری از پیشروی یخچال طبیعی، توسط یخرفت‌های جدید دوباره مدفون شده‌اند. عقب‌نشینی یخچال برنوا از سال ۱۹۸۸، یخرفت‌های جانبی آن را نمایان کرده است که باعث ایجاد بهمن سنگی عظیم ۱۹۹۷ بین آنها شده است. در مقابل، پیشروی اولیه یخچال که در سال ۱۹۱۳ آغاز شده بود، باعث بالا
یخچال که در سال ۱۹۱۳ آغاز شده بود، باعث بالا آمدن سطح یخ بالای یخرفت‌ها شد و در نتیجه باعث شد سنگ‌های موجود در آن بهمن در خارج از یخرفت‌ها قرار گیرند. رویدادهای مهم ریزش سنگ در یخچال برنوا، آنقدر آوار سنگی را رسوب داده‌اند که تعادل طبیعی بین منطقه انباشت بالایی و منطقه فرسایش پایینی به خطر افتاده است. به عنوان مثال، بهمن سنگی سال ۱۹۲۰ آنقدر مواد اضافی به منطقه پایینی که از قبل پوشیده از سنگ بود، اضافه کرد که فرسایش به‌طور قابل توجهی کاهش یافت. این امر به‌طور مؤثر آن بخش از یخچال را عایق‌بندی کرد و منجر به
مؤثر آن بخش از یخچال را عایق‌بندی کرد و منجر به پیشروی آن به میزان ۴۹۰ متر اضافی بین سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۱ و در زمانی شد که سایر یخچال‌های طبیعی نزدیک در حال عقب‌نشینی بودند. کلبه شبانه‌روزی برنوا. اقامتگاه برنوا (به بر روی دماغه سنگی بسیار بزرگی بین شاخه‌های بالایی یخچال طبیعی واقع شده است) یک پناهگاه کوهستانی بسیار کوچک است که سرپناه شبانه‌روزی برای حداکثر پنج نفر فراهم می‌کند. این پناهگاه در ارتفاع تقریبی ۳۱۴۰ متر از سطح دریا قرار دارد. در تمام طول سال باز است، کسی در آن حضور ندارد و متعلق به باشگاه
باز است، کسی در آن حضور ندارد و متعلق به باشگاه آلپاین ایتالیا است. دسترسی. دامنه‌های بالایی یخچال برنوا از طریق یک گردنه در زیر تور رونده قابل دسترسی است که از طریق اسکای‌وی مونته بیانکو قابل دسترسی است، اما فقط برای فری‌راید/اسنوبردبازان و اسکی‌بازان حرفه‌ای مناسب است. زبانهٔ قدیمی یخچال به پایین و به درون وال ونی می‌رسد و به راحتی می‌توان با پای پیاده از انترو یا کورمایور به آن رسید. حدود شش ساعت طول می‌کشد تا کوهنوردان آلپ از کورمایور به برنوا بیواک برسند.
&lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; وال گاردنا (; ؛ دره‌ای در دولومیت‌های جنوب تیرول، شمال ایتالیا است. این منطقه بیشتر به عنوان یک منطقه توریستی برای اسکی، صخره‌نوردی و منبت‌کاری شناخته می‌شود. جغرافیا. رودخانه اصلی دره، دِرجون، شاخه‌ای از رودخانه ایساک است. کوه‌هایی که دره را احاطه کرده‌اند از سنگ‌های دولومیت تشکیل شده‌اند که ظاهری خاص به آنها می‌دهد. بیشتر دامنه‌های شیب‌دار پوشیده از جنگل‌های کاج است. محصولات کشاورزی مورد علاقه جو، چاودار، سیب‌زمینی، کتان و
کشاورزی مورد علاقه جو، چاودار، سیب‌زمینی، کتان و گندم سیاه هستند. سه شهرداری در وال گاردنا عبارتند از اورتیه، سلوا و سانتا کریستینا؛ آنها از سال ۱۹۱۶ تا ۱۹۶۰ توسط راه‌آهن وال گاردنا خدمات‌رسانی می‌شدند تاریخچه. اولین سند مربوط به وال گاردنا به سال‌های ۹۹۳/۹۴ تا ۱۰۰۵ میلادی برمی‌گردد: در یادداشتی سنتی از اسقف‌نشین فرایزینگ ، کنت اتو از خانواده راپوتون اهل باواریا، از جمله موارد دیگر، «منطقه جنگلی در وال گاردنا» (ad Gredine forestum) را به اسقف گوتشالک از فرایزینگ منتقل کرد. فرهنگ. وال گاردنا یکی از پنج
فرایزینگ منتقل کرد. فرهنگ. وال گاردنا یکی از پنج دره‌ای است که اکثریت ساکنان آن به زبان لادین صحبت می‌کنند (دو تا از این دره‌ها در تیرول جنوبی قرار دارند). گونهٔ زبان لادین که در این دره صحبت می‌شود، در ایتالیایی "گاردنیز"، در آلمانی "گرودنریش" و در لادین "گِردینا" نامیده می‌شود. منبت کاری. صنعت منبت‌کاری چوب از قرن هفدهم در وال گاردنا رونق گرفته است. از قرن نوزدهم، مجسمه‌ها و محراب‌های تراشیده شده در این منطقه به کلیساهای کاتولیک در سراسر جهان ارسال شده‌اند. در قرن هجدهم، علاوه بر مجسمه‌های کوچک مذهبی،
در قرن هجدهم، علاوه بر مجسمه‌های کوچک مذهبی، تولید مجسمه‌های چوبی منبت‌کاری شده از هنرهای عامیانه در این دره رواج داشت. در میان آنها، مجسمه‌های کوچک گدایان که عموماً به صورت جفت (زن و مرد)، چهار فصل و پایه‌های ساعت بسیار محبوب بودند. در قرن نوزدهم و بیستم، تراشیدن اسباب‌بازی‌های چوبی چنان شغل گسترده‌ای در تمام خانواده‌های گاردنی بود که آملیا ادواردز اورتیجِی را «پایتخت سرزمین اسباب‌بازی» نامید. یکی از شناخته‌شده‌ترین محصولات این دره، عروسک چوبی میخی است که در قرن نوزدهم در سراسر اروپا و آمریکا محبوب بود.