payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یه چیز پسرانه (انگلیسی: A Guy Thing) یک فیلم کمدی رمانتیک آمریکایی محصول سال ۲۰۰۳ به کارگردانی کریس کوک با بازی جیسون لی، جولیا استایلز، سلما بلر و جیمز برولین است. خلاصه داستان. هنگامی که مردی فردای جشن مجردی خود به همراه فردی از خواب بیدار می‌شود تصور می‌کند که به نامزد خود نامردی کرده است. ساخت. فیلمبرداری اصلی از نوامبر ۲۰۰۱ تا فوریه ۲۰۰۲ در سیاتل، ونکوور و بریتیش کلمبیا انجام شد. انتشار. تاریخ انتشار در ابتدا برای ۲۳ اوت ۲۰۰۲ و سپس ۲۰ سپتامبر ۲۰۰۲ در نظر گرفته شده بود، بنابراین تاریخ کپی رایت ۲۰۰۲ در
گرفته شده بود، بنابراین تاریخ کپی رایت ۲۰۰۲ در تیتراژ وجود داشت، قبل از اینکه در نهایت در ۱۷ ژانویه ۲۰۰۳ در زمان روز ولنتاین منتشر شد. گیشه. این فیلم در رتبه هفتم باکس آفیس ایالات متحده قرار گرفت و در آخر هفته افتتاحیه خود ۶٬۹۸۸٬۷۴۹ دلار گرفت و در هفته بعد به رتبه ۱۱ سقوط کرد.
موزه ذخیره‌گاه ذهیرخ آسا () چشم‌انداز فرهنگی و تاریخی متعلق به مردم اینگوش در منطقه اینگوش است که شامل مجموعه‌ای از ذخیره‌گاه طبیعی‌ها و آئول‌ها می‌شود. این منطقه که مساحتی حدود ۶۴ هزار هکتار را در بر می‌گیرد، شامل حدود ۵۰۰ مجموعه معماری سنگی است؛ از جمله برج‌های اینگوش، گورابه، نیایشگاه‌های پاگانیسم و مسیحیت، و پرستشگاه‌ها. نخستین برج‌های این منطقه به هزاره دوم پیش از میلاد بازمی‌گردند. میراث جهانی پیشنهادی. از سال ۱۹۹۶، موزه-ذخیره‌گاه جیرَخ-آسا به عنوان یک کاندیدا برای فهرست فهرست میراث جهانی در روسیه
یک کاندیدا برای فهرست فهرست میراث جهانی در روسیه یونسکو در نظر گرفته شده است. جمعیت. در شهرستان دژیراخسکی اینگوش، حدود ۲٬۰۰۰ نفر سکونت دارند.
روستوف کرملین () مجموعه معماری متشکل از چهار مجموعه است که در قرون ۱۶ و ۱۷ میلادی در روستوف، روسیه ساخته شده است. این کرمُل در مرکز شهر روستوف قرار دارد. طبق هدف اصلی خود، این مجموعه محل اقامت مطران (اسقف اعظم) اسقف‌نشین روستوف بود. به گفته کارشناسان، این کرمُل یکی از مهم‌ترین و اصلی‌ترین آثار معماری در روسیه است. مجموعه کرمُل از چهار بخش ویژه تشکیل شده است: حیاط مطران؛ حیاط کلیسای جامع؛ باغ مطران و حیاط اسطبل. قدیمی‌ترین بنای مجموعه، (۱۵۰۸–۱۵۱۲) است. معماری تمام کلیساهای کرمُل تحت تأثیر این بنا قرار دارد.
تمام کلیساهای کرمُل تحت تأثیر این بنا قرار دارد. بیشتر بناهای کرمُل، با چند استثناء، در نیمه دوم قرن ۱۷ میلادی ساخته شده‌اند. نکته مهم این است که بخش اصلی مجموعه طبق یک طرح واحد ساخته شده است — که پدیده‌ای نادر در روسیه در آن زمان به‌شمار می‌رود. این ویژگی باعث ایجاد یکپارچگی بی‌نظیر معماری و هنری در کرمُل شد. همچنین به‌دلیل تلاش‌های متخصصان موزه، کرمُل آثار برجسته‌ای از نقاشی‌های دیواری روسی قرن ۱۷ را حفظ کرده است. تاریخ. اصلی‌ترین عنصر نمایان در مجموعه کرمُل، کلیسای مریم مقدس است که قدیمی‌ترین ساختمان در
کلیسای مریم مقدس است که قدیمی‌ترین ساختمان در شهر می‌باشد. این کلیسا بین سال‌های ۱۵۰۸ تا ۱۵۱۲ بر روی محل کلیساهای سفیدسنگی پیشین از قرن‌های ۱۲ و ۱۳ ساخته شده است. حجم باشکوه کلیسا که با زاکومارهای قایقی‌شکل پوشانده شده، توسط یک ساختار پنج‌گنبدی قدرتمند تاج‌گذاری شده است. ساختار داخلی ساختمان با شش ستون از طریق پیلسترهایی که از بیرون به نماها کشیده شده‌اند، آشکار می‌شود. بیشتر ساختمان‌های باقی‌مانده از کرمُل بسیار دیرتر از کلیسا ساخته شده‌اند، عمدتاً در دوره سلطنت مطران (۱۶۵۲–۱۶۹۰) که تأثیر زیادی در
در دوره سلطنت مطران (۱۶۵۲–۱۶۹۰) که تأثیر زیادی در شکل‌گیری نمای هنری این سازه‌ها داشت. بر اساس طرح او، در حدود سال ۱۶۸۲، یک ناقوس‌خانه در جنوب‌شرقی کلیسا ساخته شد. در همین زمان، استادان مسکو، فیلیپ و کیپریان آندریف دو ناقوس بزرگ برای ناقوس‌خانه ریخته‌گری کردند: «پولیلین» با وزن ۱۰۰۰ پود و «قوی» با وزن ۵۰۰ پود. بعدها، در سال ۱۶۸۸، استاد فلور ترنتیف یک ناقوس بزرگ به وزن ۲۰۰۰ پود به نام «سیسوی» ریخت که به یاد پدر مطران یونس ساخته شد. به‌ویژه برای این ناقوس یک ساختمان اضافی به‌صورت برج ساخته شد که به نما شمالی
اضافی به‌صورت برج ساخته شد که به نما شمالی ناقوس‌خانه ملحق شد. این ساختمان مجموعه‌ای کامل از ۱۵ ناقوس اصلی را داراست. ساخت بخش مرکزی مجموعه کرمُل با تشکیل حیاط اصلی آغاز شد که عمدتاً توسط ساختمان‌های مذهبی و اداری احاطه شده بود. یکی از نخستین ساختمان‌هایی که در دهه ۱۶۵۰–۱۶۶۰ ساخته شد، ساختمان دو طبقه دفتر قضایی بود که علاوه بر انجام وظایف قضایی، در بسیاری از موارد مرکز مدیریت عمومی دیوسه نیز محسوب می‌شد. در حدود سال ۱۶۷۰، کلیسای رستاخیز با دو برج دژگونه در نمای شمالی خود نزدیک به ساختمان دفتر قضایی ساخته
نمای شمالی خود نزدیک به ساختمان دفتر قضایی ساخته شد. این مجموعه به‌عنوان ورودی اصلی به حیاط مطران — دروازه مقدس طراحی شده بود. ظاهر کلیسای رستاخیز نیز با ترکیب متضاد بالای خشن و تقریباً بدون تزئین معبد با قسمت پایین آن که با الگوهای آجری مختلف، کاشی‌های رنگارنگ و کیوتی نقاشی شده مزین است، چشمگیر است. در طرف دیگر حیاط مرکزی، ساختمان بزرگ اتاق‌های مطران قرار دارد که تحت سلطنت مطران یونس در دهه ۱۶۵۰–اوایل ۱۶۷۰ ساخته شده است. از ابتدا، این ساختمان برای اقامت مطران و همچنین نگهداری خزانه او طراحی شده بود. بخشی
و همچنین نگهداری خزانه او طراحی شده بود. بخشی از فضاها توسط خزانه‌داری اشغال شده بود که بر امور مالی دیوسه نظارت می‌کرد. تا پایان قرن ۱۷، این ساختمان دو طبقه باقی‌مانده بود، در قرن ۱۸ طبقه سوم به آن افزوده شد و در پایان همان قرن، دکور جدیدی در سبک کلاسیسیسم به آن اضافه گردید. اکنون فقط کمربند تزئینی که مختص نیمه دوم قرن ۱۷ است و پنجره‌های باریک طبقه اول که توسط مرمت‌گران در دهه ۱۹۲۰ بازسازی شده‌اند، از ظاهر قدیمی ساختمان یادآوری می‌کنند. میراث جهانی پیشنهادی. از سال ۱۹۹۸، کرمُل روسُتوف در فهرست موقت میراث
از سال ۱۹۹۸، کرمُل روسُتوف در فهرست موقت میراث جهانی قرار دارد.
مؤسسه تحقیقات گیاهپزشکی کشور یکی از موسسه‌های سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی است که با هدف پاسخگویی به نیازهای پژوهشی بخش‌های اجرایی وزارت جهاد کشاورزی در حوزه گیاه‌پزشکی کشاورزی راه‌اندازی شد. این مؤسسه در ۲۸ مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی دارای بخش تحقیقات گیاه‌پزشکی و همکار تحقیقاتی است. این موسسه دارای انتشارات گوناگونی در زمینه گیاه‌پزشکی است. تاریخچه. در سال ۱۳۰۲ هجری شمسی در مجموعه‌ای با عنوان «اداره تشخیص محلی آفات و مبارزه با آن» پایه‌گذاری شده است. در سال ۱۳۰۶، این اداره به
آن» پایه‌گذاری شده است. در سال ۱۳۰۶، این اداره به «بنگاه دفع آفات» تغییر نام داد و دو نقش تحقیقاتی و اجرایی را به‌طور توأم به عهده گرفت. پس از تصویب «مؤسسهٔ دفع آفات حیوانی و سرم‌سازی ایران»، «انستیتو تحقیقات آفات و بیماری‌های گیاهی» ایجاد شد و سپس «مؤسسه تحقیقات آفات و بیماری‌های گیاهی» تغییرنام یافت که در سال ۱۳۸۶ به نام کنونی آن تغییر یافت. بخش‌های تحقیقاتی. این مؤسسه دارای یازده بخش تحقیقاتی به شرح زیر است: همچنین بخش هماهنگی امور پژوهشی به هماهنگی بین بخش‌ها و مراکز تحقیقاتی می‌پردازد. گروه تحقیقات
بخش‌ها و مراکز تحقیقاتی می‌پردازد. گروه تحقیقات توسعه‌ای نیز یک گروه فرابخشی است. همچنین مرکز رشد و نوآوری فناوری‌های گیاهپزشکی در درون این موسسه فعالیت می‌کند. مجله‌های تخصصی. این مؤسسه دارای دو مجله علمی پژوهشی با مجوز وزارت علوم، تحقیقات و فناوری و یک مجله علمی ترویجی است.
بازپرسی به پایان رسید، فراموش کنید () یک فیلم جنایی درام به کارگردانی دامیانو دامیانی است که در سال ۱۹۷۱ منتشر شد. این فیلم برپایهٔ رمانی از «لروس پیتونی» ساخته شد و برندهٔ لوحهٔ بز بالدار برای بهترین کارگردانی در نخستین جشنوارهٔ جهانی فیلم تهران (۱۳۵۱) گردید.
رناتا زامینگو (؛ زادهٔ ۱۹۴۲ میلادی) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "عشق نافرجام"، "شب سن لورنزو"، "سوسپیریا"، "آپاسیوناتا"، "بازپرسی به پایان رسید، فراموش کنید" و "طبقه کارگر به بهشت می‌رود" اشاره نمود.
جزیره کیژی (), ; ) جزیره‌ای در نزدیکی مرکز هندسی دریاچه اونگا در جمهوری کارلیا (منطقه مدوزیه‌گورسکی), روسیه است. این جزیره از شمال به جنوب کشیده شده و طول آن حدود ، عرض آن و فاصله آن از پایتخت کارلیا، پتروزاودسک، حدود است. مستعمرات و کلیساهای موجود در جزیره دست کم از قرن پانزدهم شناخته شده‌اند. جمعیت جزیره روستایی بود، اما تحت فشار دولت برای کمک به توسعه معادن سنگ آهن و کارخانه‌های تولید آهن در منطقه، که منجر به قیام کیژی در سال‌های ۱۷۶۹–۱۷۷۱ شد. بیشتر روستاها تا دهه ۱۹۵۰ از جزیره ناپدید شدند و اکنون تنها
تا دهه ۱۹۵۰ از جزیره ناپدید شدند و اکنون تنها یک مستعمره روستایی کوچک باقی مانده است. در قرن هجدهم، دو کلیسای بزرگ و یک برج ناقوس در جزیره ساخته شد که اکنون به عنوان کیژی پاگوست شناخته می‌شوند. در دهه ۱۹۵۰، ده‌ها ساختمان چوبی تاریخی از نقاط مختلف کارلیا به جزیره منتقل شدند تا برای اهداف حفاظتی نگهداری شوند. امروزه، کل جزیره و نواحی اطراف آن به یک موزه روباز ملی تبدیل شده است که بیش از ۸۰ سازه چوبی تاریخی در آن قرار دارد. مشهورترین این بناها کیژی پاگوست است که به عنوان یک سایت میراث جهانی یونسکو شناخته
است که به عنوان یک سایت میراث جهانی یونسکو شناخته می‌شود. تاریخ. نام. نام «کیژی» به احتمال زیاد از واژه‌های باستانی زبان وپس یا زبان کارلیایی به معنی «کیزهات» یا «کیژانسواری» گرفته شده است که به معنای «گردهمایی اجتماعی» یا «جزیره بازی‌ها» است. در زبان روسی، این نام می‌تواند با تأکید بر هر دو هجای آن تلفظ شود؛ اما تأکید بر هجای پایانی از نظر دستور زبانی در زبان کارلیایی نادرست است. توسعه صنعتی. از دست کم قرن ۱۴، جزیره بخشی از مسیر تبادل بین ولیکی نووگورود و دریای سفید بود. سکونتگاه‌های متعدد در کیژی و جزایر
سفید بود. سکونتگاه‌های متعدد در کیژی و جزایر مجاور (حدود ۱۰۰ سکونتگاه تا قرن ۱۶) یک نهاد اداری به نام «اسپاس-کیژی پاگوست» را تشکیل می‌دادند. از قرن‌های ۱۳ و ۱۴، این منطقه به عنوان منبع سنگ آهن اهمیت اقتصادی یافت. تا اوایل قرن ۱۸، به دنبال اصلاحات صنعتی تزار پتر کبیر، چندین معدن سنگ آهن و کارخانه‌های متالورژی در به ویژه در محل مدوژیگورسک و شهرهای پتروزاودسک و پتروزاودسک دریاچه اونگا ساخته شد. این کارخانه‌ها به کار سخت بدنی نیاز داشتند که شامل بریدن درختان برای چوب، سوخت‌سازی زغال‌سنگ، کارهای خاکی و غیره بود
چوب، سوخت‌سازی زغال‌سنگ، کارهای خاکی و غیره بود که عمدتاً توسط دهقانان محلی انجام می‌شد. این کار به اجبار بود؛ کسانی که سرپیچی می‌کردند با ضرب و شتم عمومی و جریمه‌هایی روبرو می‌شدند که منجر به شورش‌های محلی می‌شد. بزرگ‌ترین شورش در سال‌های ۱۷۶۹–۱۷۷۱ رخ داد و به نام شورش کیژی شناخته می‌شود، که توسط دستور فرماندار برای ارسال دهقانان در فصل برداشت محصول به کار در معدن سنگ مرمر تیودیسکی و ساخت کارخانه متالورژی لیزهمسکی آغاز شد. دهقانان از این دستور سرپیچی کرده و آن را تحریم کردند. در نهایت تا ۴۰٬۰۰۰ نفر از
و آن را تحریم کردند. در نهایت تا ۴۰٬۰۰۰ نفر از سراسر کارلیا به رهبری کلیمنت سوبولف، آندری سالنیکوف و سیمئون کاستین به این شورش پیوستند. این شورش در کیژی پاگوست که نام آن از همین‌جا آمده است، متمرکز شد. دهقانان نمایندگانی به سن پترزبورگ فرستادند، اما آن‌ها دستگیر و مجازات شدند و یک سپاه نظامی برای سرکوب شورش اعزام شد. این سپاه در پایان ژوئن ۱۷۷۱ به کیژی رسید و پس از تیراندازی توپخانه، دهقانان به سرعت تسلیم شدند. رهبران و ۵۰–۷۰ نفر دیگر از دهقانان به‌طور عمومی شلاق خوردند و به تبعید به سیبری فرستاده شدند.
شلاق خوردند و به تبعید به سیبری فرستاده شدند. بسیاری دیگر به خدمت نظامی فراخوانده شدند که در آن زمان به عنوان یک نوع مجازات شناخته می‌شد. با این حال، استخدام دهقانان برای ساخت کارخانه‌های محلی و معدن‌کاری‌ها متوقف شد. کشاورزی و سایر فعالیت‌ها. از زمان‌های قدیم، مهم‌ترین شغل ساکنان جزیره کشاورزی بود. تمامی زمین‌های قابل استفاده، حدود نیمی از جزیره به مزارع تبدیل شد؛ از نیمی که باقی ماند، یک‌چهارم سنگی بود و باقی آن به باتلاق‌ها اختصاص داشت. در یکی از مواقع قرن ۱۸، دو روستا از جزیره کیژی به خشکی‌های بی‌ثمر
قرن ۱۸، دو روستا از جزیره کیژی به خشکی‌های بی‌ثمر مجاور منتقل شدند تا زمین‌هایی برای کشاورزی آزاد شود. تا سال ۱۹۷۰، جزیره حدود زمین زراعی داشت که انواع غلات و سیب‌زمینی تولید می‌کرد و از کمباین‌ها و تراکتورها برای کشت استفاده می‌شد. کشاورزی در سال ۱۹۷۱ با یک دستور دولتی متوقف شد. برخی از مزارع در سال ۲۰۰۴ به عنوان بخشی از موزه کیژی بازسازی شدند. این مزارع به عنوان یک نمایشگاه برای نشان دادن مراحل اصلی کارهای کشاورزی و برداشت در نظر گرفته شده‌اند. سایر فعالیت‌های سنتی منطقه شامل گل‌دوزی، ساخت جواهرات
فعالیت‌های سنتی منطقه شامل گل‌دوزی، ساخت جواهرات مرواریدی، نساجی (از جمله بافتن سنتی پوست درخت توس), بافندگی، ریسندگی، کنده‌کاری روی چوب (که شامل ساخت اسباب‌بازی‌های چوبی سنتی روسی) و سفالگری بود. کلیساهای کیژی. اولین اشاره‌ها به کلیساهای جزیره به سال ۱۵۶۳ برمی‌گردد. این سند دو کلیسای چوبی گنبددار با برج ناقوس را در بخش جنوبی جزیره (در محل فعلی کیژی پاگوست) توصیف می‌کند و به توصیف قبلی آن‌ها در سال ۱۴۹۶ اشاره دارد. توصیف دقیق‌تری در سال ۱۶۲۸ ثبت شده است. به‌ویژه، برخلاف کلیساهای گنبددار بعدی کیژی پاگوست،
برخلاف کلیساهای گنبددار بعدی کیژی پاگوست، کلیساهای اولیه دارای سقف‌های هرم‌مانند بودند. این کلیساها در اواخر قرن ۱۷ به‌دلیل آتش‌سوزی ناشی از رعد و برق سوختند. اولین کلیسایی که پس از آتش‌سوزی ساخته شد، کلیسای تعظیم () بود که در سال ۱۶۹۴ ساخته شد و گرمایش داشت و تمام طول سال خدمات برگزار می‌کرد. این کلیسا چندین بار در سال‌های ۱۷۲۰–۱۷۴۹ بازسازی شد و در سال ۱۷۶۴ به شکل کنونی خود با ۹ گنبد بازسازی شد. در سال ۱۷۱۴، کلیسای ترانسفیگوریشن () با ۲۲ گنبد ساخته شد و بلافاصله پس از آن برج ناقوس به آن اضافه شد که در
بلافاصله پس از آن برج ناقوس به آن اضافه شد که در نهایت کیژی پاگوست را تکمیل کرد. برج ناقوس در سال ۱۸۶۲ به‌طور کامل بازسازی شد. خیلی زودتر، در اوایل قرن ۱۷، دیوار بلندی به طول دور کلیساها ساخته شد که به‌عنوان یک منطقه محافظتی در برابر هجوم‌های سوئد و لهستان عمل می‌کرد. کلیساهای کیژی روی سنگ‌ها ساخته شده‌اند، بدون استفاده از پی عمیق. واحد اصلی ساختاری آن‌ها، یک قطعه چوب گرد از کاج اسکاتلندی به قطر حدود و طول است. هزاران قطعه چوب برای ساخت به جزیره آورده شد که این کار در آن زمان وظیفه‌ای پیچیده از نظر لجستیکی
این کار در آن زمان وظیفه‌ای پیچیده از نظر لجستیکی بود. چوب‌ها با تبر قطع و شکل‌دهی می‌شدند و بدون استفاده از میخ، با استفاده از اتصالات گوشه‌ای یا شکاف دایره‌ای یا اتصال دم‌چلچله‌ای به هم متصل می‌شدند. سقف‌های مسطح از تخته‌های کاج نوئل ساخته شده‌اند و گنبدها با سپیدارها پوشیده شده‌اند. موزه کیژی. موزه کیژی یکی از نخستین موزه‌های فضای باز در روسیه است که در سال ۱۹۵۱ در این جزیره راه‌اندازی شد و در حال حاضر حدود ۸۷ ساختار چوبی را در خود جای داده است. معروف‌ترین این ساختارها، کیژی پاگوست است که شامل دو کلیسا
این ساختارها، کیژی پاگوست است که شامل دو کلیسا و یک برج ناقوس است که توسط یک حصار احاطه شده‌اند. این پگوست در سال ۱۹۹۰ در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت. از سال ۱۹۵۱، تعداد زیادی از ساختمان‌های تاریخی به این جزیره منتقل شدند. این ساختمان‌ها شامل کلیسای رستاخیز لازاروس از دیر موروم است که به عنوان قدیمی‌ترین کلیسای چوبی باقی‌مانده در روسیه شناخته می‌شود (نیمه دوم قرن چهاردهم)، چندین برج ناقوس، بیش از ۲۰ خانه روستایی، آسیاب‌ها، انبارها و سوناها می‌باشند. در سال ۱۹۹۳، این موزه به فهرست کوتاه آثار میراث
در سال ۱۹۹۳، این موزه به فهرست کوتاه آثار میراث فرهنگی روسیه اضافه شد. موزه بیش از ۴۱٬۰۰۰ اثر هنری را در خود جای داده است که بیشتر آن‌ها شامل اشیای خانگی نظیر ابزارها، ظروف، وسایل، مبلمان و غیره است. همچنین حدود ۱۰۰۰ آیکون از قرن‌های ۱۶ تا ۱۹ وجود دارد که شامل تنها مجموعه «آسمانی» در روسیه می‌باشد. در این موزه همچنین اشیای مذهبی از جمله صلیب‌ها و نسخه‌های خطی از قرن‌های ۱۷ تا ۱۹ به نمایش گذاشته شده است. موزه همچنین شامل نمایشگاه‌هایی از قرن بیستم، حدود ۱۰٬۰۰۰ عکس و ۱٬۵۰۰ نقاشی می‌باشد.
نشان طلایی کنگره آمریکا () یا مدال طلای کنگره یکی از قدیمی‌ترین و بالاترین جوایز غیرنظامی در ایالات متحده است و در کنار مدال آزادی ریاست‌جمهوری به عنوان یکی از برجسته‌ترین نشانه‌های تقدیر ملی شناخته می‌شود. این مدال توسط کنگره ایالات متحده با رأی‌گیری تصویب و به قانون تبدیل شده و توسط رئیس‌جمهور امضا می‌شود. مدال طلای کنگره، بالاترین سطح قدردانی ملی از دستاوردها و مشارکت‌های برجسته افراد یا نهادها را نشان می‌دهد. این مدال ابتدا برای تجلیل از اعضای نظامی در دوران انقلاب آمریکا اهدا شد و به تدریج به افراد از
انقلاب آمریکا اهدا شد و به تدریج به افراد از تمامی اقشار جامعه و سپس به گروه‌ها در اواخر قرن بیستم گسترش یافت. این مدال به افرادی اهدا می‌شود که دستاوردی با تأثیر عمیق بر تاریخ و فرهنگ آمریکا داشته باشند و این دستاورد در رشته مربوطه به عنوان یک موفقیت بزرگ شناخته شود. چنین دستاوردهایی باید تا مدت‌ها پس از تحقق، مورد تقدیر قرار گیرند. هیچ قانون کلی برای ایجاد این مدال وجود ندارد و هر بار که اهدای مدال طلای کنگره مناسب تشخیص داده شود، کنگره با تصویب قانونی خاص این امر را ممکن می‌سازد. هر مدال به‌طور ویژه
خاص این امر را ممکن می‌سازد. هر مدال به‌طور ویژه طراحی و از طلا ساخته می‌شود که این امر توسط ضرابخانه ایالات متحده انجام می‌شود. به همین دلیل، تعداد مدال‌های طلای کنگره بسیار کمتر از مدال‌های ریاست‌جمهوری است. دریافت این مدال نیازی به شهروندی آمریکا ندارد و تا ۲۹ نوامبر ۲۰۲۳، ۱۸۴ نفر، رویداد یا نهاد موفق به دریافت آن شده‌اند. از زمان انقلاب آمریکا، کنگره از طریق اعطای مدال طلا، قدردانی ملی خود را از دستاوردها و مشارکت‌های برجسته نشان داده است. نخستین بار این مدال در سال ۱۷۷۶ توسط کنگره دوم قاره‌ای به ژنرال
مدال در سال ۱۷۷۶ توسط کنگره دوم قاره‌ای به ژنرال جورج واشینگتن اهدا شد. در ابتدا این مدال به شخصیت‌های نظامی که در انقلاب آمریکا، جنگ ۱۸۱۲ و جنگ مکزیک-آمریکا شرکت داشتند، تعلق می‌گرفت. اما به مرور، دامنه اهدای این مدال به نویسندگان، بازیگران، موسیقیدانان، پیشگامان هوافضا، کاوشگران، دانشمندان، ورزشکاران، بشر دوستان و خدمتگزاران عمومی گسترش یافت. در سال ۱۹۷۹، صلیب سرخ آمریکا به عنوان نخستین سازمان این مدال را دریافت کرد. تا سال ۲۰۲۱، حداقل ۷ نفر بیش از یک بار موفق به دریافت مدال طلای کنگره شده‌اند. از جمله
موفق به دریافت مدال طلای کنگره شده‌اند. از جمله این افراد می‌توان به وینفیلد اسکات برای جنگ‌های ۱۸۱۲ و مکزیک-آمریکا، زکری تیلور برای جنگ مکزیک-آمریکا، و هایمن جی. ریکوور برای خدمات در نیروی دریایی هسته‌ای و دستاوردهای حرفه‌ای اشاره کرد. همچنین در سال‌های اخیر، افراد و گروه‌های بیشتری به دلیل خدمات برجسته خود در زمینه‌های متنوع از جمله جنگ جهانی دوم و کاوش‌های قطبی، این مدال را دریافت کرده‌اند.
دژهای سنت پترزبورگ مجموعه‌ای از استحکامات دفاعی دائمی است که به‌تدریج از سال ۱۷۰۴ تا آغاز جنگ جهانی اول به‌منظور محافظت از پایتخت روسیه در برابر حملات دریایی ساخته شدند. این دژها نمادی از هنر استحکامات در سطح جهانی به‌شمار می‌روند. از منظر تاریخ هنر نظامی و تاریخ جهانی، این استحکامات دفاعی به دلیل نمایش رقابت مداوم و شتابان بین وسایل حمله دریایی و دفاع در برابر آن، اهمیت ویژه‌ای دارند. این رقابت، که بین پیشرفت در طراحی سیستم‌های استحکامات و توسعه توپخانه برای دفاع و مقابله با آن ادامه داشت، بیش از ۲۰۰ سال
دفاع و مقابله با آن ادامه داشت، بیش از ۲۰۰ سال به طول انجامید. طی این مدت، دفاع از سن‌پترزبورگ هرگز شکسته نشد. در بسیاری از کشورها، سازه‌هایی مشابه تحت حفاظت دولت قرار دارند و اغلب به‌عنوان موزه مورد بازدید عموم قرار می‌گیرند. امروزه، به جز مواردی استثنایی، دژهای سن‌پترزبورگ متروکه و به‌سرعت در حال ویرانی هستند. دفاع دریایی سن‌پترزبورگ در قرون ۱۸ و ۱۹. دفاع دریایی این شهر با ترکیبی از موانع چوبی-سنگی و ستونی، دژهای کرونشتات و جزایر مصنوعی استوار بود. این اجزا همراه با دژ کرونشتات، که توسط شهر مستحکم
این اجزا همراه با دژ کرونشتات، که توسط شهر مستحکم کرونشتات پشتیبانی می‌شد، مجموعه‌ای کلیدی برای محافظت از سن‌پترزبورگ به‌شمار می‌رفتند. پس از تأسیس سن‌پترزبورگ، برای محافظت از دژ در حال ساخت بر ساحل جزیره واسیلیفسکی، یک باتری توپخانه ساحلی نصب شد. کاهش توان دفاعی و پیشرفت توپخانه. در اوایل قرن بیستم، قابلیت‌های دفاعی این مجموعه کاهش یافت و برای حفاظت از پایتخت، یک موقعیت مین‌گذاری-توپخانه‌ای منحصربه‌فرد در خروجی خلیج فنلاند ایجاد شد. این موقعیت، که در باریک‌ترین نقطه خلیج (عرض ۲۱ کیلومتر) قرار داشت، شامل
نقطه خلیج (عرض ۲۱ کیلومتر) قرار داشت، شامل دژهای خشکی در سواحل جنوبی و شمالی و موانع مین‌گذاری شده بود. برای پشتیبانی از این دژها، خطوط ریلی ویژه‌ای ساخته شد. در طول دو قرن موجودیت امپراتوری روسیه، پیشرفت در توپخانه دریایی جهانی به‌سرعت ادامه یافت و نیاز به توسعه دفاع متناسب با آن وجود داشت. در نتیجه، ابتدا استحکامات چوبی-خاکی موقتی برای صرفه‌جویی در زمان و هزینه ساخته شدند و در صورت اثبات ضرورت تاکتیکی، به‌تدریج به سازه‌های دائمی تبدیل شدند. وضعیت کنونی. بیشتر دژهای سن‌پترزبورگ در وضعیت متروکه قرار دارند،
دژهای سن‌پترزبورگ در وضعیت متروکه قرار دارند، در حالی که برخی از سازه‌های برجای‌مانده، نمونه‌هایی از پیشرفت‌های تاریخی در سیستم‌های توپخانه و استحکامات به‌شمار می‌روند.
میخایلوفکا (که به نام‌های «میخایلوفسکایا داچا» و «املاک میخایلوفسکایا» نیز شناخته می‌شود)، مجموعه‌ای از کاخ و باغ متعلق به قرن نوزدهم است که در امتداد جاده پترگوف قرار دارد. این املاک تا پیش از انقلاب روسیه، در اختیار نوادگان گراند دوک میخائیل نیکولایویچ رومانوف، پسر امپراتور نیکلای اول، بود. بخش‌هایی از این پارک در محدوده منطقه‌ای ذخیره‌گاه طبیعی به نام ساحل جنوبی خلیج نوا قرار دارد و از نظر ارزش طبیعی و فرهنگی تحت حفاظت ویژه است.
زنامنکا (که پیش‌تر با نام‌های «میضا زنامنسکایا» و «زنامنسکایا داچا» شناخته می‌شد) یک ملک اربابی پیشین است که در جاده پترگوف (آدرس کنونی: پترگوف، خیابان سن‌پترزبورگ، شماره ۱۱۵) واقع شده است. این ملک از غرب با پارک «الکساندریا»، از شرق با ملک میخایلوفکا، از شمال با خلیج فنلاند، و از جنوب با جاده پترگوف هم‌مرز است. مساحت این ملک ۷۴ هکتار است. این پارک نیز بخشی از ذخیره‌گاه طبیعی منطقه‌ای به نام ساحل جنوبی خلیج نوا محسوب می‌شود و از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.
کانال دریایی یک مسیر آبی مصنوعی در خلیج نوا است که از دهانه رودخانه نوا بزرگ تا جزیره کوتلین کشیده شده است. این کانال برای عبور کشتی‌ها به بندر بزرگ سنت پترزبورگ طراحی شده است. در این کانال کشتی‌ها می‌توانند با آبخور حداکثر ۱۱ متر (در آب شیرین)، طول حداکثر ۳۲۰ متر و عرض حداکثر ۴۲ متر حرکت کنند. در ساحل پایگاه لنگرگاه مولای جنگلی در بندر سنت پترزبورگ، مئیاک پشتیبان کانال دریایی سنت پترزبورگ - مواجهه قرار دارد که چهارمین فانوس دریایی «سنتی» بلندترین در جهان است، با ارتفاع ۷۳ متر و بلندترین فانوس دریایی رهنما
با ارتفاع ۷۳ متر و بلندترین فانوس دریایی رهنما (یعنی حتماً باید در کنار یکدیگر کار کند) در جهان است.
سرگئی‌وکا (همچنین "املاک لیشتنبرگ‌ها"، مؤسسه علوم طبیعی پترگوف (پنی)، مؤسسه علمی تحقیقاتی بیولوژی (بی‌نی‌آی)) یک مجموعه کاخ و پارک است که در پترگوف (منطقه پترو دوارک از سنت پترزبورگ) بر روی مکان املاک پیشین لیشتنبرگ‌ها واقع شده است. مجموعه کاخ و پارک یک شیء میراث فرهنگی است و یک یادبود معماری از قرن نوزدهم با اهمیت فدرال بوده و جزئی از مجموعه میراث جهانی یونسکو با عنوان «مرکز تاریخی سنت پترزبورگ و مجموعه‌های مربوط به آن» است. پارک یک یادبود طبیعت با اهمیت منطقه‌ای است.
مجموعه ویلای ن.و. زینووِف (املاک «بوگوسلوکا») یک یادبود معماری از دست رفته است. این مجموعه در استان لنینگراد واقع شده است، آدرس کنونی آن منطقه وسولوژسکی، نیوفسکی پارکلسخوز، پارک جنگلی نیوفسکی در ساحل راست رود نوا، بخش شماره ۳۵ می‌باشد. از سال ۱۹۹۰، این مجموعه ویلایی در فهرست میراث جهانی یونسکو به عنوان بخشی از مجموعه املاک اطراف مرکز تاریخی سنت پترزبورگ قرار گرفته است. اولین سکونتگاه‌ها در این مکان‌ها دو روستای "والیتوو" در کنار رودخانه وارویستی (سیاه) در منطقه اسپاسکوی گورودنسکی پگوست بوده است. در اوایل
منطقه اسپاسکوی گورودنسکی پگوست بوده است. در اوایل قرن ۱۸ میلادی، کارخانه‌های "لوکوتسکی" در ساحل چپ رودخانه سیاه قرار داشتند. اولین مالک خصوصی این منطقه، که اولین خانه ویلایی را در این مکان ساخت، کشیش فئودور یاکولوویچ دوبیانکسی بود. نوه او، موسیقیدان فئودور میخایلوویچ دوبیانکسی در هنگام عبور از رودخانه نوا برای رفتن از املاک به شهر جان خود را از دست داد، و پس از او، خواهرش واروارا میخایلوونا، همسر زینوویوا، مالک بعدی املاک شد. پس از آن، این املاک که پیش‌تر به نام بوگوسلوکا شناخته می‌شد ("بوگوسلاوکا
پیش‌تر به نام بوگوسلوکا شناخته می‌شد ("بوگوسلاوکا (بوگوسلاویا)", "بوگوسلاویا", "ویلای دوبیانکسی", "می‌زای دوبیانکا")، به املاک «زینوویوا» معروف شد (در اسناد ثبت محافظت شده، این املاک به ن.و. زینوویوا، پسر واروارا میخایلوونا معروف است).
املاک لوواشوف‌ها — ویاتسیمسکی‌ها یک یادبود ویران‌شده معماری در منطقه اوسینوویا روشا در منطقه ویبورگ سنت پترزبورگ است، در نزدیکی تقاطع جاده ویبورگ و جاده پریوزرسکی. این مجموعه یکی از عناصر متعدد سنت پترزبورگ است که در سال ۱۹۹۰ تحت حفاظت یونسکو قرار گرفت. در دهه ۱۷۷۰، در املاک اوسینوویا روشا، ویلا کوچکی متعلق به شاهزاده گریگوری آلکساندرویچ پوتیومکین قرار داشت که در ماه مه ۱۷۷۸ امپراتریس کاترین در آنجا اقامت داشت. تحت تأثیر موقعیت این املاک، او به بارون فریدریش ملخیور گریم نوشت: املاک با خانه اصلی چوبی و
ملخیور گریم نوشت: املاک با خانه اصلی چوبی و ساختمان‌های خدماتی در دوران کلاسیک‌گرایی روسی، در اواخر قرن ۱۸ و اوایل قرن ۱۹ ساخته شد. خانه املاک به دستور دوشس یکتا نیکولاونا لوپاخینا و توسط پروفسور معماری ویکنتی ایوانوویچ برتی در سال‌های ۱۸۲۸–۱۸۳۰ ساخته شد. خانه املاک زینوویوها در مزرعه بوگوسلوکا نیز طبق همان طرح ساخته شده بود. در سال ۱۸۴۷، پاول پتروویچ لوپاخین املاک اوسینوویا روشا را به گراف واسلی لوواشوف فروخت. در اینجا گرافینی الگا لوواشوف اغلب حامیان اصلاحات الکساندر دوم را جمع می‌کرد. دختران او کاترینا
الکساندر دوم را جمع می‌کرد. دختران او کاترینا و ماریا (همسر شاهزاده لئونید دیمیتریویچ ویاتسیمسکی) در اوایل قرن ۲۰ میلادی شروع به فروش زمین‌های املاک برای ساخت و ساز کردند. آخرین مالک خصوصی املاک اوسینوویا روشا، پسر ماریا، شاهزاده بوریس لئونیدویچ ویاتسیمسکی بود. در دوران شوروی، خانه املاک برای استقرار یک واحد نظامی استفاده شد و سپس به عنوان خانه استراحت مورد استفاده قرار گرفت. در دسامبر ۱۹۹۰، در چارچوب جلسه چهاردهم کمیته میراث جهانی یونسکو، این مجموعه به عنوان بخشی از مرکز تاریخی سنت پترزبورگ و مجموعه‌های
بخشی از مرکز تاریخی سنت پترزبورگ و مجموعه‌های مرتبط با آن تحت حفاظت قرار گرفت. در تاریخ ۴ آوریل ۱۹۹۱، این یادبود در آتش سوخت و پس از آن هیچ‌گونه بازسازی صورت نگرفت.
پارک مرکزی فرهنگ و استراحت شهر سستروتسک (پارک دوبکی) در شهر سستروتسک (منطقه توریستی سنت پترزبورگ) واقع شده است. این پارک به عنوان بخشی از میراث جهانی «مرکز تاریخی سنت پترزبورگ و مجموعه‌های مرتبط با آن» ثبت شده است. مساحت پارک ۶۰٫۵ هکتار می‌باشد. پارک دارای یک باغ هلندی، سازه‌های هیدرولیکی و یک دیوار دفاعی است که به عنوان یک یادبود میراث فرهنگی-تاریخی منطقه توریستی سنت پترزبورگ شناخته می‌شود. دیوارهای دفاعی برای محافظت در برابر حملات احتمالی در دوران جنگ روسیه و سوئد در سال‌های ۱۷۴۱–۱۷۴۳ ساخته شده بودند. این
و سوئد در سال‌های ۱۷۴۱–۱۷۴۳ ساخته شده بودند. این دیوارها در سال ۱۸۵۵ و در جریان جنگ کریمه نیز به کار آمدند، زمانی که نیروی دریایی انگلیس و فرانسه به مدت چند ساعت سستروتسک را بمباران کردند، اما انگلیسی‌ها و فرانسوی‌ها هیچگاه تصمیم به پیاده‌سازی نیروهای خود در ساحل نگرفتند.