payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باشد». ایتالیا عضوی از توافق پاریس، استراتژی سازگاری اتحادیه اروپا پیمانی با فرانسه برای همکاری دوجانبه است که شامل تعهد مشترک به توسعه پایدار، دفاع از آب و هوا و تنوع زیستی و حفاظت از مدیترانه و آلپ می‌شود. ایتالیا در تلاش است تا با روی آوردن به انرژی‌های تجدیدپذیر و حذف تدریجی سوخت‌های فسیلی، مصرف خود را به یک مدل پایدارتر تبدیل کند. انتشار گازهای گلخانه‌ای. مصرف انرژی. ایتالیا پس از آلمان و فرانسه، سومین مصرف‌کننده بزرگ انرژی در اتحادیه اروپا به‌شمار می‌آید. منابع اصلی انرژی این کشور شامل فرآورده‌های
منابع اصلی انرژی این کشور شامل فرآورده‌های نفتی مانند بنزین و گاز طبیعی است. به دلیل تغییرات اقلیمی، ایتالیا تلاش‌های خود را برای توسعه و مصرف انرژی‌های تجدیدپذیر یا «سبز» افزایش داده تا میزان انتشار کربن را کاهش دهد. با این حال، این کشور همچنان به شدت به واردات انرژی وابسته است؛ به‌طوری‌که دومین واردکننده بزرگ گاز طبیعی در اروپا محسوب می‌شود و بخش عمده این گاز از روسیه تأمین می‌شود. علاوه بر این، ایتالیا بخشی از برق موردنیاز خود را نیز وارد می‌کند که شامل انرژی هسته‌ای از فرانسه است. حمل و نقل. حمل و نقل
انرژی هسته‌ای از فرانسه است. حمل و نقل. حمل و نقل در ایتالیا بیشترین سهم را در انتشار گازهای گلخانه‌ای این کشور دارد. در سال ۱۹۹۰، میزان انتشار CO2 در ایتالیا حدود ۱۰۰ میلیون تن بود و طی پانزده سال بعد به‌طور پیوسته افزایش یافت و در سال ۲۰۰۵ به تقریباً ۱۳۰ میلیون تن رسید. در سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۵، این سطح به‌طور قابل‌توجهی کاهش یافت و تا سال ۲۰۱۹ بین ۱۰۰ تا ۱۰۶ میلیون تن CO2 باقی ماند. در سال ۲۰۲۲، حزب فورزا ایتالیا تلاش ناموفقی برای تضعیف قوانین اتحادیه اروپا در زمینه انتشار گازهای گلخانه‌ای خودروها انجام
در زمینه انتشار گازهای گلخانه‌ای خودروها انجام داد. انتشار گازهای صنعتی. میزان انتشار گازهای گلخانه‌ای در ایتالیا در طول عصر صنعتی افزایش یافته است، با این حال به دلیل تقاضای تغییرات اقلیمی و تلاش برای روی آوردن به منابع انرژی تجدیدپذیر بیشتر، ایتالیا توانسته است منحنی انتشار گازهای گلخانه‌ای خود را رو به کاهش نگه دارد. از سال ۱۹۸۹ تا حدود سال ۲۰۰۸، میزان انتشار گازهای ایتالیا در حال افزایش بود و به حدود ۶۰۰ میلیون تن (Mt) CO2 رسید، اما از آن زمان به زیر ۵۰۰ میلیون تن و حدود ۴۵۰ میلیون تن CO2 در سال ۲۰۱۹
میلیون تن و حدود ۴۵۰ میلیون تن CO2 در سال ۲۰۱۹ کاهش یافته است بیشتر آلودگی هوای آنها از نظر انتشار CO2 منبع انرژی آنها برای برق و پس از آن از تولید ناشی می‌شود. تأثیرات بر محیط طبیعی. تغییرات دما و آب و هوا. اقلیم ایتالیا شاهد افزایش دما، ذوب شدن یخچال‌های طبیعی، افزایش تعداد سیل‌های شدید به دلیل بالا آمدن آب دریا و بارندگی زیاد و دوره‌های خشکسالی مکرر و طولانی‌تر است. این تغییرات اقلیمی را می‌توان در ژوئیه ۲۰۲۱ مشاهده کرد، زمانی که باران‌های شدید خسارات زیادی به بار آورد، در حالی که یک ماه بعد، کشور با
زیادی به بار آورد، در حالی که یک ماه بعد، کشور با دمای بی‌سابقه ۴۸٫۸ درجه در سیسیل، ۲۶ شهر را در وضعیت هشدار قرمز قرار داد. این دو پدیده نشان‌دهنده تغییر آب و هوا در سال‌های اخیر هستند. علاوه بر افزایش این رویدادهای شدید، تغییرات آب و هوایی ایتالیا شاهد کاهش بارندگی بوده است، مانند زمستان ۲۰۲۲ که باعث شد ایتالیا یک سوم باران کمتری داشته باشد. در همین حال، میانگین دما، هم در زمستان و هم در تابستان، افزایش یافته است. علاوه بر افزایش این رویدادهای شدید، تغییرات آب و هوایی ایتالیا شاهد کاهش بارندگی بوده است،
آب و هوایی ایتالیا شاهد کاهش بارندگی بوده است، مانند زمستان ۲۰۲۲ که باعث شد ایتالیا یک سوم باران کمتری داشته باشد. در همین حال، میانگین دما، هم در زمستان و هم در تابستان، افزایش یافته است. آب و هوای ایتالیا رو به گرمسیری‌شدن است و با عواقب تغییرات اقلیمی روبرو است. این تغییرات در سطح منطقه‌ای، با تغییر دما در منطقه لاتزیو، جایی که پایتخت، رم، در آن واقع شده است، قابل مشاهده است. این منطقه یکی از گرم‌ترین مناطق ایتالیا است.
پلیس دولتی ایتالیا () یکی از نیروهای پلیس ملی ایتالیا است. در کنار کارابینیری، این نیروی اصلی پلیس برای ارائه وظایف پلیسی، در درجه اول به شهرها و شهرستان‌های بزرگ است و با آژانس‌های زیرمجموعه خود، مسئولیت گشت بزرگراه، راه‌آهن، فرودگاه‌ها و گمرک، همچنین برخی از آبراه‌ها و کمک به نیروهای پلیس محلی را نیز بر عهده دارد. این نیرو تا سال ۱۹۸۱ یک نیروی نظامی بود تا اینکه قانون ایالتی ایتالیا ۱۲۱ تصویب شد. این قانون، پلیس دولتی را به یک نیروی غیرنظامی تبدیل کرد که در تضاد با سایر نیروهای اصلی پلیس ایتالیا است: آرما
تضاد با سایر نیروهای اصلی پلیس ایتالیا است: آرما دی کارابینیری که یک نیروی پلیس نظامی (ژاندارمری) است و گاردیا دی فاینانزا، پلیس گمرک و حفاظت مرزی ایتالیا که در دسته سپاه نظامی نیز قرار می‌گیرد. پلیس دولتی نیروی اصلی پلیس ایتالیا برای حفظ امنیت عمومی است و به همین دلیل مستقیماً توسط وزارت امنیت عمومی اداره می‌شود. اینترپل تمرکز اصلی این نیرو را اینگونه تعریف می‌کند: «مسئولیت‌های آن شامل وظایف تحقیقاتی و اجرای قانون و امنیت شبکه‌های بزرگراه، راه‌آهن و آبراه‌ها است.» تاریخچه. در حالی که پلیس ایالتی مدرن در
است.» تاریخچه. در حالی که پلیس ایالتی مدرن در سال ۱۹۸۱ با ادغام بسیاری از سرویس‌های پلیس مدنی ایتالیا ایجاد شد، ریشه‌های آن به سال ۱۸۵۲ به عنوان نیروی پلیس پادشاهی ساردینیا در آن زمان برمی‌گردد. این سازمان جانشین و وارث سنت‌های سازمان‌های نظامی و پلیس مدنی تحت سلطنت و جمهوری است. قبل از اتحاد. در ۱۱ ژوئیه ۱۸۵۲، ویکتور امانوئل دوم، پادشاه ساردینیا، گارد امنیت عمومی را تأسیس کرد، یک سرویس پلیس شهری نمونه اولیه که برای خدمت به تورین و جنوا برای حفاظت از شهروندانشان ایجاد شده بود (قانون شماره ۱۴۰۴)، و همچنین
ایجاد شده بود (قانون شماره ۱۴۰۴)، و همچنین دسته‌هایی از پلیس شهری را تشکیل داد. این تاریخ به عنوان سالگرد رسمی پلیس ایالتی مشخص شده است. در آن زمان تعدادی از گردان‌های گارد ملی استانی و شبه‌نظامیان شهری، به علاوه دسته‌های سواره نظام جدا شده از ارتش و کارابینیری وجود داشتند. ایتالیای متحد. در سال ۱۸۵۹، با توجه به وضعیت فعلی در مورد اتحاد ایتالیا، گارد امنیت عمومی به پلیس مدنی ملی و بالفعل یک ملت متحد ایتالیا تبدیل شد. قانون ۳۵۷۰ (۱۳ نوامبر ۱۸۵۹) رسماً بازرسان پلیس را به این نیروی رو به رشد اضافه کرد و برای
پلیس را به این نیروی رو به رشد اضافه کرد و برای تضمین امنیت ساکنان تعدادی از مراکز استان‌ها و سایر شهرهای بزرگ، مأمورانی که توسط رهبری با موافقت سلطنتی منصوب می‌شدند، به عنوان روسای پلیس این مناطق نیز معرفی شدند. در ۹ اکتبر ۱۸۶۱، اداره کل امنیت عمومی پادشاهی رسماً تأسیس شد (فرمان سلطنتی ۲۲۵) تا به عنوان مرجع مرکزی برای اجرای قانون غیرنظامی عمل کند. مأموریت. یوروپل (آژانس اجرای قانون اتحادیه اروپا)، خلاصه‌ای از مسئولیت‌های این نیرو را ارائه می‌دهد: «حفاظت از دولت، حراست از حقوق و آزادی‌های شهروندان، نظارت
دولت، حراست از حقوق و آزادی‌های شهروندان، نظارت بر حفظ نظم عمومی، حفظ امنیت عمومی، ارائه کمک به نهادهای دولتی و خصوصی در صورت بروز حوادث و بلایا و همچنین حل مسالمت‌آمیز اختلافات بین افراد خصوصی. همچنین در مراکز خود به آموزش و تربیت اعضای سایر نهادهای پلیس می‌پردازد… بخش‌های تخصصی شامل پلیس راهنمایی و رانندگی، راه‌آهن، ارتباطات، بخش‌های سیار و پلیس علمی هستند.» قدرت. پلیس ایالتی طبق قانون دارای ۱۱۵۰۰۰ نفر نیروی مجاز است. با این حال، تقریباً ۱۱۰۰۰۰ نفر وجود دارد که ۱۶۰۰۰ نفر از آنها زن هستند. کمی کمتر از
دارد که ۱۶۰۰۰ نفر از آنها زن هستند. کمی کمتر از ۶۰۰۰ کارمند، پرسنل پشتیبانی غیرنظامی با مهارت‌های فنی هستند که پشتیبانی لجستیکی و فنی ارائه می‌دهند. تقریباً ۱۵۰۰ افسر به سرویس «پلیس محله» اختصاص داده شده‌اند که در خیابان‌ها حضور پلیسی دارد و از جرم جلوگیری می‌کند. جفت‌های پلیس در مناطق شهرهای بزرگ با پای پیاده گشت‌زنی می‌کنند. سازمان. مقر پلیس ایالتی در رم است و رئیس آن با عنوان کاپو دلا پلیسیا (رئیس پلیس) با رتبه رسمی کاپو دلا پلیسیا - مدیر کل امنیت عمومی (رئیس پلیس - مدیر کل امنیت عمومی) شناخته می‌شود.
(رئیس پلیس - مدیر کل امنیت عمومی) شناخته می‌شود. رئیس پلیس ایالتی همچنین رئیس افتخاری انجمن ملی پلیس ایالتی است. سه معاون رئیس/مدیر کل به رئیس گزارش می‌دهند و وظایف اصلی آنها عبارتند از: وظایف. این نیرو بر اساس منطقه‌ای و استانی سازماندهی شده است. قلمرو جمهوری ایتالیا به ۲۰ منطقه تقسیم شده است. این شامل ۱۰۷ فرماندهی استانی - هر کدام یک فرماندهی در ۱۴ شهر بزرگ، ۸۰ استان، ۶ کنسرسیوم شهرداری آزاد (استان‌های رسمی سیسیل)، ۴ استان لغو شده فریولی-ونیز جولیا، ۲ استان خودمختار - بولزانو - آلتو آدیجه و ترنتو و ۱
استان خودمختار - بولزانو - آلتو آدیجه و ترنتو و ۱ استان در واله دائوستا، که یک منطقه خودمختار بدون هیچ استان یا زیرمجموعه اداری مشابهی است، می‌شود. مرکز اداری هر فرماندهی استانی، ستاد محلی به نام کوئستورا است که توسط یک کوئستور (که بالاترین مقام پلیس ایالتی برای استان نیز هست، مرجع استانی امنیت عمومی) فرماندهی می‌شود. تنها استثنا، استان تازه تأسیس ساردینیای جنوبی است (که در سال ۲۰۱۶ تأسیس و عملیاتی شده است). قلمرو هر استان بیشتر به دفاتر امنیت عمومی تقسیم می‌شود که توسط معاون فرماندهی می‌شود. پایین‌ترین
می‌شود که توسط معاون فرماندهی می‌شود. پایین‌ترین مرجع امنیت عمومی، ایستگاه پلیس یا حوزه است.
محمداسماعیل دولابی (زادهٔ ۱۲۸۲ در تهران – درگذشتهٔ ۹ بهمن ۱۳۸۱ در تهران)، مشهور به حاج آقا دولابی، عارف، واعظ و مدرس اخلاق شیعه در قرن ۱۴ هجری شمسی بود. وی جلسات هفتگی اخلاق و عرفان را با بیانی ساده و دلنشین در تهران برگزار می‌کرد که مخاطبان زیادی، به‌ویژه از نسل جوان و تحصیل‌کرده، داشت. گفتارها و مواعظ او در مجموعه‌هایی مانند «طوبای محبت» و «مصباح‌الهدی» گردآوری و منتشر شده است. زندگی‌نامه. محمداسماعیل دولابی در سال ۱۲۸۲ شمسی در روستای دولاب (که اکنون یکی از محله‌های جنوب شرقی تهران است) در یک خانواده
از محله‌های جنوب شرقی تهران است) در یک خانواده مذهبی متولد شد. پدرش کشاورز بود و منزل آن‌ها همواره پذیرای علما و بزرگان دین بود.&lt;ref&gt;
کلیسای بیورکوبو یک کلیسا واقع در بیورکوبو، کرسهلم، فنلاند است. این کلیسا در سال ۱۸۵۹ ساخته شده است. این کلیسا به نام همسر الکساندر دوم ماریا نامگذاری شده است. در سال ۱۹۰۷ یک گالری و چند سال بعد یک ارگ در کلیسا ساخته شد. قبل از اینکه روستا کلیسای خود را داشته باشد، مراسم مذهبی در اتاق مطالعه برگزار می‌شد. این کلیسا توسط کلیسای رایپالوتو و کلیسای فنلاندی موستاساری استفاده می‌شود. این کلیسا دارای کشتی نذری (Votive ship) و یک شمعدان محلی است.
وزارت کشور ایتالیا () از وزارتخانه‌های دولت ایتالیا و یک سازمان دولتی در ایتالیا است که ساختمان مرکزی آن در رم قرار دارد. این وزارتخانه در سطح کابینه جمهوری ایتالیا است. وزارت کشور ایتالیا در سال ۱۸۶۱ تأسیس شد. از اکتبر ۲۰۲۲، ماتئو پیانتدوسی، فرماندار سابق رم، به‌عنوان وزیر کشور فعالیت می‌کند. این وزارتخانه مسئول امنیت داخلی و حفاظت از نظم قانون اساسی، حفاظت از شهروندان در برابر بلایا و تروریسم، آوارگان و مدیریت مسائل اداری است. این وزارتخانه میزبان کمیته دائمی وزرای کشور است و کلیه قوانین مربوط به گذرنامه،
وزرای کشور است و کلیه قوانین مربوط به گذرنامه، کارت شناسایی، سلاح گرم و مواد منفجره را تدوین می‌کند. وزارت کشور مرجع سیاسی برای اداره امور داخلی است. این وزارتخانه پلیس ایالتی ایتالیا، اداره آتش‌نشانی و فرمانداری‌ها را کنترل می‌کند. وزیر کشور از اعضای اصلی شورای عالی دفاع ایتالیا است. تاریخچه. وزارت کشور از قدیمی‌ترین وزارتخانه‌های پادشاهی ساردینیا بود. این وزارتخانه از سال ۱۸۶۱، در نتیجه اتحاد ایتالیا، رشد قابل توجهی در مسئولیت‌ها را تجربه کرد. در نتیجه فقدان هر نوع رئیس دولت از اساسنامه آلبرتین، وزارت
فقدان هر نوع رئیس دولت از اساسنامه آلبرتین، وزارت کشور از ابتدا بر ریاست شورا اولویت داشت. در طول تأسیس دولت واحد، وزیر کشور نماینده یک مدل به شدت متمرکز از دولت بود که مورد نظر دولتمردان پیدمونتی برای تقویت دولتی بود که آنها را بیش از حد متنوع می‌دانستند. وزارت کشور در کنار وزارت دارایی، یکی از دو ستونی بود که وحدت ملی ایتالیا بر آن بنا شده بود. وظایف این وزارتخانه توسط سیستمی از فرمانداری‌ها، بر اساس مدل فرانسوی، با کرسی‌های استانی که اختیارات آنها از دولت مرکزی ناشی می‌شد، انجام می‌شد. ویژگی‌های
از دولت مرکزی ناشی می‌شد، انجام می‌شد. ویژگی‌های فرماندار توسط دولت لیبرال راست تاریخی برای اتحاد ایتالیا در نظر گرفته شده بود. وزیر بتینو ریکاسولی بود که این سیاست تمرکزگرایی قابل توجه را در سال ۱۸۶۱ با «فرامین اکتبر» آغاز کرد. در دهه‌های اول وجود پادشاهی ایتالیا، فرمانداری‌ها کنترل شدیدی بر امور محلی به دولت دادند و نماینده دولت مرکزی در سطح محلی بودند. در بسیاری از مناطق ایتالیا، فرمانداری‌ها تنها دفاتر دولت مرکزی بودند. کاخ مدیچی ریکاردی، در فلورانس، مقر وزارتخانه از سال ۱۸۶۵ تا ۱۸۷۱؛ اکنون مقر دولت
مقر وزارتخانه از سال ۱۸۶۵ تا ۱۸۷۱؛ اکنون مقر دولت استانی این وزارتخانه در سال ۱۸۷۰ توسط وزیر جیووانی لانزا و دوباره در سال‌های ۱۸۷۴ و ۱۸۷۷، تحت اولین دولت جناح چپ حزب لیبرال، سازماندهی مجدد شد. در طول این سال‌ها، وزارتخانه کنترل پلیس (جدا از پلیس قضایی)، زندان‌ها و پلیس اجتماعی (به معنای دفاتر بهداشت عمومی) را به دست گرفت. در اواخر قرن نوزدهم، وزیر فرانچسکو کریسپی وزارتخانه و فرمانداری‌ها را تقویت کرد. متعاقباً، وزیر آنتونیو دی رودینی برخی از وظایف را غیرمتمرکز کرد و نقش‌های مختلفی را به فرمانداری‌ها
غیرمتمرکز کرد و نقش‌های مختلفی را به فرمانداری‌ها واگذار کرد که قبلاً مسئولیت آنها بر عهده خود وزارتخانه بود. در اوایل قرن بیستم، تحت نظر جیووانی جولیتی، این وزارتخانه به ابزار اصلی اقدامات دولتی تبدیل شد. این وزارتخانه کنترل دقیق و سختگیرانه‌ای بر بخش‌ها و استان‌ها، به ویژه در امور نظم عمومی، اعمال می‌کرد. در حوزه بهداشت عمومی، در سال ۱۹۱۳ با تصویب قانونی به نام «کد بهداشتی»، قوانین بهداشتی را منطقی کرد. در حوزه اجتماعی، از فرمانداری‌ها خواسته شد تا با همکاری اداره کار دولت، در مناقشات کارگری میانجیگری
اداره کار دولت، در مناقشات کارگری میانجیگری کرده و شرایط کار را بهبود بخشند و خدمات ضروری مانند خطوط تراموا، روشنایی خیابان‌ها، مهدکودک‌ها و غیره را «شهرداری» کنند. در این زمینه نیز، اختیارات و نقش اداری آنها گسترش یافت. اگرچه وزارتخانه به نقش عادی خود در حفظ امنیت، نظم و بهداشت در طول جنگ جهانی اول ادامه داد، اما ساختار کلی آن به‌طور قابل توجهی تغییر نکرد. با ظهور فاشیسم ایتالیایی، تغییر چندانی ایجاد نشد. یک استثنا قانون شماره ۱۶۰۱ مورخ ۳ دسامبر ۱۹۲۲ است که اداره کل زندان‌ها و توانبخشی را به وزارت رحمت،
که اداره کل زندان‌ها و توانبخشی را به وزارت رحمت، عدالت و عبادت منتقل کرد. به‌طور کلی، بنیتو موسولینی شخصاً این وزارتخانه را کنترل می‌کرد، اما این وزارتخانه به تدریج نقش هدایت‌کننده خود را در اداره کشور از دست داد. در سال ۱۹۳۱، اداره کل حمایت از عبادت و حمایت از امور خیریه و مذهبی شهر رم، و همچنین اداره کل امور مذهبی که قبلاً متعلق به وزارت رحمت و عدالت بود، به وزارت کشور واگذار شد. این دفاتر هنوز بخشی از وزارت کشور هستند. پس از سقوط فاشیسم، تغییرات نهادی ناشی از ایجاد جمهوری ایتالیا بود. موضوع اصلی این
ناشی از ایجاد جمهوری ایتالیا بود. موضوع اصلی این تغییرات، افزایش تمرکززدایی قدرت به مناطق و انتقال تدریجی صلاحیت‌ها از وزارت کشور به آنها در طول دهه ۱۹۶۰ بود. نقش اصلی وزارتخانه نیز تغییر کرد یا بهتر است بگوییم به نقشی که دهه‌ها قبل در زمان جیولیتی داشت، بازگشت. نقش آن در حمایت اجتماعی تقویت شد و همراه با وزارت کار، نقش کلیدی در سیاست‌های رفاهی ایفا کرد و از افراد آسیب‌پذیر اجتماعی حمایت کرد و در صورت بروز فاجعه، حمایت را تضمین نمود. حوزه مهم بهداشت عمومی در سال ۱۹۵۸ از کنترل وزارتخانه خارج شد و وزارت
در سال ۱۹۵۸ از کنترل وزارتخانه خارج شد و وزارت بهداشت تأسیس گردید. با ایجاد وزارت دارایی‌ها و محیط‌های فرهنگی، وزارت کشور کنترل آرشیو ایالتی را از دست داد. در دهه ۱۹۸۰، اداره حفاظت مدنی ایجاد شد که توسط یک وزیر مستقل بدون سمت، اما بر اساس سازماندهی وزارتخانه، اداره می‌شود. همچنین سازماندهی مجددی در ساختار متمرکز وزارتخانه صورت گرفت و تعداد ادارات کل از حتی به پنج کاهش یافت. علاوه بر این، با قانون شماره ۱۲۱/۱۹۸۱، پلیس ایالتی اصلاح و از اداره کل امنیت عمومی به یک اداره تبدیل شد. این امر ساختار اداری آینده
به یک اداره تبدیل شد. این امر ساختار اداری آینده وزارتخانه را به‌طور کلی پیش‌بینی می‌کرد. در دهه ۱۹۹۰، اصلاحات باسانینی شامل یک فرایند پیچیده سازماندهی مجدد ساختار اداری وزارتخانه بود. به‌طور خاص، فرمان قانونی شماره ۳۰۰/۱۹۹۹ به ایجاد ساختار دپارتمانی برای وزارتخانه اختصاص داشت. علاوه بر این، سیستم فرمانداری‌ها مورد بازنگری اساسی قرار گرفت و آنها به «دفاتر فرمانداری‌های منطقه‌ای دولتی» تغییر نام دادند. از زمان تکمیل این اصلاحات، وزارتخانه بر مدیریت «عمومی»، از جمله روابط بین مرکز و پیرامون، و به ویژه برای
از جمله روابط بین مرکز و پیرامون، و به ویژه برای حفاظت از کارکردهای اساسی و امنیت شهروندان، اختیار داشته است. دفتر مرکزی. وزارت کشور از سال ۱۹۲۵ در کاخ ویمیناله در رم مستقر بوده است. پیش از آن، وزارتخانه و همچنین دفتر نخست‌وزیر در کاخ براسکی مستقر بودند. ویمیناله در سال ۱۹۱۱ توسط جیووانی جولیتی سفارش داده شد. معمار آن مانفردو مانفردی بود که به او دستور داده شد تا سازه‌ای مناسب برای یک دفتر مرکزی دولتی طراحی کند. ویمیناله رسماً در ۹ ژوئیه ۱۹۲۵ افتتاح شد. این ساختمان دارای پنج طبقه و صدها اتاق است که توسط
ساختمان دارای پنج طبقه و صدها اتاق است که توسط مجموعه‌ای از راهروها به هم متصل می‌شوند. از جنبه‌های قابل توجه آن می‌توان به ورودی قوسی سه‌گانه باشکوه کاخ ریاست جمهوری، راه پله افتخار کاخ اوفیچی، اتاق شورای وزیران و ورودی راه پله منتهی به اتاق پیانو با تزئینات چوبی، مرمری و گچبری اشاره کرد. در سال ۱۹۶۱، دفتر مرکزی دفتر نخست‌وزیری از وزارت کشور جدا و به کاخ چیگی منتقل شد، جایی که تا به امروز نیز در آنجا قرار دارد.
میکائیل آنتون واسالی (۵ مارس ۱۷۶۴ – ۱۲ ژانویه ۱۸۲۹) نویسنده، فیلسوف و زبان‌شناس مالتی بود که کتاب‌های مهمی به زبان مالتی منتشر کرد، از جمله یک فرهنگ لغت مالتی- ایتالیایی، یک کتاب دستور زبان مالتی، اولین انجیل‌های پروتستان به زبان مالتی و در اواخر عمرش کتابی دربارهٔ ضرب‌المثل‌های مالتی. زندگی. میکائیل آنتون واسالی در سال ۱۷۶۴ در زبوگ در یک خانواده دهقانی متولد شد و پدرش را در سن دو سالگی از دست داد. در سال ۱۷۸۵، در سن ۲۱ سالگی، او تحصیل در رشته زبان‌های شرقی را در دانشگاه ساپینزا رم آغاز کرد. واسالی اگرچه
را در دانشگاه ساپینزا رم آغاز کرد. واسالی اگرچه ازدواج نکرده بود، اما سه فرزند داشت. زبان مالتی. دستور زبان‌ها و فرهنگ لغت‌های مالتی پیش از این قرن نوشته شده بودند، اما همه آنها مدت‌هاست که از بین رفته‌اند. به همین دلیل است که افتخار نویسنده اولین دستور زبان به جووانی پیترو فرانچسکو آگیوس د سولدانیس برای "کتاب «زبان مالتی در رم»" (۱۷۵۰) می‌رسد. تنها در دهه ۱۷۹۰ بود که واسالی، تنها ملی‌گرایان مالتی، به پالایش زبان از ایتالیایی‌گرایی‌ها و احیای آن به عنوان یک زبان ملی علاقه‌مند شد. در طول دهه نود، واسالی سه
زبان ملی علاقه‌مند شد. در طول دهه نود، واسالی سه اثر قابل توجه در مورد زبان مالتی منتشر کرد که برای اولین بار مطالعه زبان مالتی را بر پایه‌های محکم و علمی بنا نهاد. این آثار عبارت بودند از: مقدمهٔ فرهنگ لغت حال و هوای اجتماعی و سیاسی قوی‌ای دارد که کاملاً روشن می‌کند هدف اصلی واسالی نه خود زبان مالتی، بلکه آموزش مدنی و اخلاقی مردم مالت بوده است که به اعتقاد او تنها از طریق زبان مادری‌شان قابل دستیابی است. می‌توان به راحتی گفت که کتاب «مقدمات گفتمان» واسالی، پس از قانون اساسی جمهوری، دومین سند زیبا و
پس از قانون اساسی جمهوری، دومین سند زیبا و گرانبها برای ملت مالت است که با این کلمات به او تقدیم شده است: «همهٔ نازی‌های مالتی»، عبارتی که در آن روزها تنها می‌توانست ثمرهٔ یک تخیل بسیار بارور باشد. با کمک جان هوکهام فرر، واسالی به عنوان اولین استاد زبان مالتی شروع به تدریس در دانشگاه مالت کرد و آثار دیگری نیز خلق کرد: فراخوان واسالی بیش از هر چیز دیگری، یک فراخوان سیاسی بود که به نفع آموزش توده‌های مالت و توسعه پتانسیل مالت در تمام زمینه‌های ممکن و دسترسی به عرصه‌های خرد و قانون بود تا ملت مالت بتواند به
به عرصه‌های خرد و قانون بود تا ملت مالت بتواند به آگاهی کامل از خود، وظایف خود برسد و خود را به عنوان یک ملت مستقل بشناسد؛ بنابراین، این جنبشی به نفع قدرت دموکراتیک است. زبان مالتی قرار بود ابزار اصلی این فرایند باشد. واسالی اولین کسی بود که زبان مالتی را به صورت علمی و بر اساس ریشه‌های سامی آن مطالعه کرد. او آن را به عنوان جایگزینی برای زبان‌های خارجی که تا آن زمان همیشه در تمام زمینه‌های مربوط به فکر و فرهنگ به کار گرفته می‌شدند، پیشنهاد داد؛ بنابراین برای اولین بار زبان مالتی به عنوان ابزاری برای آموزش
اولین بار زبان مالتی به عنوان ابزاری برای آموزش عمومی ظاهر شد و ادعای قدرت کرد. اجتناب ناپذیر بود که فراخوان انقلابی واسالی در فرایند تحقق خود با موانع زیادی روبرو شود. سیاست. میکائیل آنتون واسالی در طول زندگی خود به دلیل عقاید سیاسی‌اش چندین بار از مالت اخراج شد. او در یکی از آشفته‌ترین دوره‌های تاریخ مالت زندگی می‌کرد: سال‌های پایانی حکومت هوسپیتالر، دو سال حکومت ناپلئون (۱۷۹۸–۱۸۰۰) و سال‌های اولیه حکومت بریتانیا از سال ۱۸۰۰. مدتی گمان می‌رفت که او نویسندهٔ کتاب فرانکوفیل، "«پژوهش‌های تاریخی و سیاسی در
کتاب فرانکوفیل، "«پژوهش‌های تاریخی و سیاسی در مالت»" (پاریس، ۱۷۹۸) بوده است، با این حال، این موضوع بعداً به وکیل مالتی، اونوراتو برس، نسبت داده شد. علاوه بر بی‌نظمی اجتماعی که نتیجهٔ تحولات سیاسی بود، شکاف عمیقی نیز بین طبقات اجتماعی وجود داشت: طبقهٔ ممتاز از یک سو و اکثریت قریب به اتفاق از سوی دیگر. واسالی پس از تحصیل در ایتالیا، به مالت بازگشت و وارد مرحله جدیدی از مشارکت سیاسی شد. می‌توانیم این مرد جوان را در حالی تصور کنیم که سرشار از ایده‌های انقلابی است، به مالت بازمی‌گردد و شاهد بی‌نظمی سال‌های
است، به مالت بازمی‌گردد و شاهد بی‌نظمی سال‌های پایانی هوسپیتالرها است، غرق در مشکلات مالی، اختلافات عمیق در درون آن و بدتر از همه، عقب‌ماندگی. واسالی که از وضعیت ناپایدار مالت، و به‌ویژه هموطنان مالتی‌اش، شوکه شده بود، چند پیشنهاد برای استاد بزرگ فرقه ارائه داد. در میان چیزهای دیگر، او پرسید: این پیشنهادها از یک سو با هدف بهبود وضعیت مالی کشور و از سوی دیگر با هدف تعدیل بی‌عدالتی‌هایی بود که بومیان مالت را از هرگونه حقی برای شنیده شدن صدایشان و رشد فکری محروم می‌کرد. پیشنهادها این جوان گستاخ به هیچ وجه
محروم می‌کرد. پیشنهادها این جوان گستاخ به هیچ وجه مورد پسند فرقه قرار نگرفت و واسالی چاره‌ای جز اتحاد با ژاکوبن‌ها نداشت، به این امید که جزایر مالت از فرقه جدا شود. با این حال، این توطئه کشف شد و میکائیل آنتون به حبس ابد محکوم شد. او بعداً پس از روی کار آمدن جمهوری فرانسه که همه زندانیان سیاسی را آزاد کرد، آزاد شد. بسیاری بر این باور بودند که واسالی یک محقق، متفکر و رویاپرداز بود و بنابراین برای پیچیدگی‌های زندگی سیاسی ساخته نشده بود. هر نظر دیگری که داشته باشیم، واقعیت این است که مشارکت سیاسی او تجربه
باشیم، واقعیت این است که مشارکت سیاسی او تجربه تلخی بود که برای او رسوایی، سوءظن، محکومیت به زندان و فرار به همراه داشت. سرانجام، این نیکوکار مردم مالت به مدت بیست سال از کشور محبوبش تبعید شد. این دوره تاریکی بود که در فرانسه و اسپانیا گذراند تا اینکه در سال ۱۸۲۰، در سن ۵۶ سالگی، فقیر، بیمار و محروم از بهترین سال‌های زندگی‌اش، اجازه بازگشت یافت. فلسفه. از نظر فلسفی، واسالی خود را بخشی از «قرن نور» و «جمهوری ادبیات» می‌دانست. او اشتیاق زیادی به روشنگری فکری و یادگیری، پایه گسترده‌ای برای آموزش رسمی و آرزوی
و یادگیری، پایه گسترده‌ای برای آموزش رسمی و آرزوی یک نظام اجتماعی و سیاسی داشت که بیشتر با اصول برابری‌طلبانه و برادرانه مطابقت داشته باشد. از سوی دیگر، فلسفه او هیچ گونه بیزاری آشکاری از دین یا کلیسای کاتولیک نشان نمی‌دهد. واسالی هنگام تحصیل در رم، ایتالیا، بین سال‌های ۱۷۸۵ تا ۱۷۹۵ با آموزه‌های «عصر روشنگری» آشنا شد. به نظر می‌رسد که او مشتاقانه آثار اصلی اصحاب دایرةالمعارف را خوانده و جرئت کرده است که آموزه‌های آنها را در قالبی سیاسی و ملموس تجسم کند. کمتر از یک سال پس از پایان تحصیلاتش در رم، در سال
کمتر از یک سال پس از پایان تحصیلاتش در رم، در سال ۱۷۹۶، واسالی نامه‌ای سرگشاده با عنوان «به ملت مالت» ("Alla Nazone Maltese") به عنوان مقدمه‌ای بر فرهنگ لغت مالتی-لاتین-ایتالیایی خود منتشر کرد که در آن، شاید برای اولین بار، دیدگاه‌های فلسفی و سیاسی خود را مطرح کرد. این کتاب همچنین شامل یک «سخن آغازین» ("Discorso Preliminare") بود که در آن او سازماندهی مجدد آینده جامعه مالت را تشریح کرد. واسالی در پی تغییر سیاسی و اجتماعی بود. او با ترجمه و به‌کارگیری آموزه‌های فلسفی عصر روشنگری در بستر مالت، از اصلاحات
فلسفی عصر روشنگری در بستر مالت، از اصلاحات اجتماعی گسترده‌ای با هدف تأسیس جمهوری مالت بر اساس یک نظام آموزشی گسترده با محوریت مفهوم هویت فرهنگی مالت حمایت کرد. اگرچه از نظر فلسفی، واسالی را نمی‌توان متفکری اصیل دانست - زیرا او تقریباً تمام مفاهیم و ایده‌های اساسی خود را از دایرةالمعارف‌نویسان و روشن‌فکران معاصر فرانسوی گرفته بود - با این وجود، آزادی اندیشه و درک او از چگونگی کارکرد اجتماعی و سیاسی فلسفه می‌تواند واقعاً قابل توجه تلقی شود. مطمئناً، او احتمالاً به عنوان یکی از اولین فیلسوفان مالتی، جدا از
به عنوان یکی از اولین فیلسوفان مالتی، جدا از جان نیکلاس موسکات، که فلسفه را به عرصه‌های بدیع اندیشه و عمل برد، مورد احترام و مطالعه قرار می‌گیرد. مرگ. واسالی در سال ۱۸۲۹ درگذشت و از آنجایی که کلیسای کاتولیک از دفن او خودداری کرد، در باغ تاریخی مسیدا باستین، یک گورستان پروتستان که عمدتاً توسط بریتانیایی‌ها مورد استفاده قرار می‌گرفت، به خاک سپرده شد. بناهای تاریخی. مجسمه‌ای از واسالی در شهر زادگاهش، زبوغ، وجود دارد. قبر او در باغ تاریخی مسیدا باستین، یک گورستان پروتستان بازسازی‌شده مربوط به اوایل قرن نوزدهم
پروتستان بازسازی‌شده مربوط به اوایل قرن نوزدهم در فلوریانا، قرار دارد که توسط سازمان میراث ملی دین ال-آرت ایلوا نگهداری می‌شود. در ادبیات. فرانس ساموت رمانی به نام "«ایل-هولم مالتیا»" (رؤیای مالتی) نوشت که حول زندگی واسالی می‌چرخد. این رمان توسط "روزنامه تایمز" به عنوان بهترین اثر ادبی نوشته شده به زبان مالتی تحسین شد. این رمان با ترجمه‌ای اسپرانتیستی در نیویورک منتشر شده و توسط نویسنده انگلیسی مارجوری بولتون به عنوان «اثری عظیم» توصیف شده است. تز اصلی رمان توسط ساموت در شماره‌ای از "مجله مطالعات مالتی" که
توسط ساموت در شماره‌ای از "مجله مطالعات مالتی" که به واسالی اختصاص داده شده بود، مطرح شد، مبنی بر اینکه فراماسونری نقش مهمی در زندگی این میهن‌پرست داشته است. ساموت همچنین کتاب واسالی در مورد ضرب‌المثل‌های مالتی را با ترجمه‌ای مالتی از زبان اصلی ایتالیایی بازنشر کرده است. رمان «تحت سه قانون» "اثر گوژ" آکیلینا، زندگی واسالی را در زمانی که جزایر مالت توسط فرقه سنت جان، پس از آن فرانسوی‌ها و در نهایت بریتانیایی‌ها اداره می‌شد، بررسی می‌کند. شخصیت سیاسی واسالی در تعدادی شعر نیز مورد تجلیل قرار گرفته است: "لیل
در تعدادی شعر نیز مورد تجلیل قرار گرفته است: "لیل میکیل آنتون واسالی" ("به میکیل آنتون واسالی") عنوان رایج شعرهای دان کرم پسایلا، جورج پیسانی و نینو کرمونا است. روزار بریفا از واسالی در شعر "Jum ir-Rebħ" (روز پیروزی) نام می‌برد. در موسیقی. یک اپرای راک مالتی اثر پل آبلا (موسیقی) و ریموند ماهونی (ترانه) به نام "باستیل" (قلعه باستیل) تأثیرات انقلاب فرانسه بر جزایر مالت را در آن دوران روایت می‌کند. میکیل آنتون واسالی یکی از شخصیت‌های اصلی است که مالتی‌ها را به پیروی از رفقای فرانسوی خود برای مبارزه برای آزادی