payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دومین وارث ذکور زوج امپراتوری پیش‌بینی شده بود، و معاهدات باید مورد تجدید نظر قرار می‌گرفتند. در سال ۱۷۶۳، علیرغم مخالفت شدید پدر ماریا بئاتریس، دو خانواده توافق کردند که نام لئوپولد را به سادگی با چهاردهمین فرزند ماریا ترزا، آرشیدوک فردیناند کارل اتریش، که چهار سال از نامزدش کوچکتر بود، جایگزین کنند. در ژانویه ۱۷۷۱، مجلس دائمی رگنسبورگ، مراسم تاجگذاری آینده فردیناند را تصویب کرد و در اکتبر، ماریا بئاتریس و او سرانجام در میلان ازدواج کردند و بدین ترتیب خاندان جدید اتریش-استه به وجود آمد. ارکوله سوم سرانجام
جدید اتریش-استه به وجود آمد. ارکوله سوم سرانجام در سال ۱۷۸۰ پس از مرگ فرانچسکو سوم به تخت سلطنت نشست، اما در سال ۱۷۹۶ توسط فرانسوی‌ها سرنگون شد. ایالت‌های او به جمهوری سیسپدان تبدیل شدند که یک سال بعد در جمهوری سیسالپین و سپس در پادشاهی ناپلئونی ایتالیا ادغام شد. ارکوله با قلمرو کوچک بریسگاو در جنوب غربی آلمان جبران شد و هنگامی که در سال ۱۸۰۳ درگذشت، این قلمرو به دامادش رسید که در سال ۱۸۰۶ آن را در جریان سازماندهی مجدد ناپلئونی سرزمین‌های غربی امپراتوری مقدس روم از دست داد و به دوک‌نشین بزرگ بادن که بزرگتر
روم از دست داد و به دوک‌نشین بزرگ بادن که بزرگتر و مرتفع‌تر شده بود، واگذار کرد. در دسامبر همان سال، فردیناند بدون اینکه هرگز فرصتی برای اعمال حقوق خود به عنوان وارث ایالات استه داشته باشد، درگذشت. ماریا بئاتریس در سال ۱۷۹۰ به عنوان دوشس ماسا و کارارا جانشین مادرش شده بود، اما او نیز در سال ۱۷۹۶ با حمله فرانسه از سلطنت خلع شده بود.
باغ‌های بالیو (Giardino del Balio) باغ‌های عمومی در قله مونته اریس در اریس، سیسیل هستند. این باغ‌ها نام خود را از "باجولو"، قاضی‌ای که پس از فتح جنوب ایتالیا توسط نورمن‌ها، نمایندهٔ اقتدار حاکم بود، گرفته‌اند. باجولوها در جایی که اکنون به عنوان برج‌های بالیو ("توری دل بالیو") شناخته می‌شود، اقامت داشتند که همچنین به عنوان دروازهٔ قلعهٔ ونوس ("کاستلو دی ونر") در همان نزدیکی عمل می‌کرد. این باغ‌ها در زمینی به مساحت ۶ هکتار در اطراف برج‌ها واقع شده‌اند که قبلاً برای چرای دام استفاده می‌شد. این باغ‌ها در ارتفاع
برای چرای دام استفاده می‌شد. این باغ‌ها در ارتفاع تقریبی ۷۵۰ متری، مشرف به تنگه سیسیل و بخش بزرگی از استان تراپانی فعلی هستند. باغ‌های بالیو بخشی از شبکه گراندی جیاردینی ایتالیایی است. تاریخچه. باغ‌های بالیو در سال ۱۸۷۲ توسط کنت آگوستینو سیری پپولی ایجاد شد که برج‌های بالیو و چراگاه‌ها را از شهر اجاره کرد تا در ازای آن برج‌ها را بازسازی و یک باغ عمومی بسازد. این باغ‌ها به سبک باغ‌های انگلیسی طراحی شده‌اند و شامل گیاهان مدیترانه‌ای و عجیب و غریب، مسیرهایی که با پرچین‌های شمشاد احاطه شده‌اند و مناطقی از جنگل
با پرچین‌های شمشاد احاطه شده‌اند و مناطقی از جنگل هستند. ویژگی‌ها. از جمله ویژگی‌های کلیدی باغ‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: مرمت. این باغ‌ها پس از تخصیص ۱٫۶ میلیون یورو بودجه تأمین‌شده توسط شهرداری اریس، بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۴ مرمت و بهبود یافتند. این پروژه که توسط وینچنزو جیاکالونه و معمار منظر، پیترو پیو پدونه، رهبری می‌شد، بر بهبود تنوع زیستی، حذف گونه‌های مهاجم و افزایش دسترسی بازدیدکنندگان تمرکز داشت.
منطقه حفاظت‌شده طبیعی بوسکو سیرو نگری یک منطقه طبیعی حفاظت‌شده متعلق به دانشگاه پاویا در ایتالیا است و در پارک طبیعی لومباردو دلا واله دل تیچینو قرار دارد. تاریخچه. این منطقه حفاظت‌شده، نوار کوچکی از دره پو است که در سال ۱۹۶۷ توسط جوزپه نگری، یک فروشنده چوب و عاشق طبیعت، به دانشگاه پاویا اهدا شد. این منطقه حفاظت‌شده در نزدیکی تیچینو، چند کیلومتری مرکز پاویا واقع شده است. این جنگل، وضعیت طبیعی اولیه قبل از ورود رومی‌ها و قبل از سکونت انسان را حفظ کرده است. این منطقه حفاظت‌شده مساحتی معادل ۳۴ هکتار، معادل
این منطقه حفاظت‌شده مساحتی معادل ۳۴ هکتار، معادل تقریباً ۸۴ هکتار، را پوشش می‌دهد. در سال ۱۹۷۰، به مناسبت سال اروپایی حفاظت از طبیعت که توسط شورای اروپا اعلام شد، دانشگاه تصمیم گرفت جنگل را به عنوان یک منطقه حفاظت‌شده طبیعی جدایی‌ناپذیر به ثبت برساند که به خواست بنیان‌گذار، نام برادرش سیرو به آن داده شد. جنگل سیرو نگری توسط دولت ایتالیا با حکم وزیری مورخ ۱۱ دسامبر ۱۹۷۳ وزارت کشاورزی و جنگلداری به عنوان یک منطقه حفاظت‌شده طبیعی تعیین شد. به عنوان ادای احترام به نیت خیرین، دانشگاه برای حفظ جنگل دست نخورده
به نیت خیرین، دانشگاه برای حفظ جنگل دست نخورده تلاش می‌کند، بنابراین هیچ مداخله مدیریتی انجام نمی‌دهد و فقط برای اهداف تحقیقات علمی، آموزش و نظارت اجازه دسترسی می‌دهد. به لطف این محدودیت‌ها، جنگل بوسکو سیرو نگری را می‌توان به عنوان یک جنگل یکپارچه تعریف کرد و ارزش طبیعی و علمی قابل توجهی به خود گرفته است. این منطقه حفاظت‌شده توسط دپارتمان علوم زمین و محیط زیست دانشگاه پاویا (که در باغ گیاه‌شناسی مستقر است) اداره می‌شود که به لطف بودجه‌ای که توسط وزارت محیط زیست و حفاظت از قلمرو و دریا تأمین شده است،
محیط زیست و حفاظت از قلمرو و دریا تأمین شده است، توانسته است تحقیقات علمی و فعالیت‌های آموزشی و انتشار میراث طبیعی خود را ارتقا دهد. جانوران. بخش جانوری این منطقه حفاظت‌شده به‌طور ویژه‌ای غنی و جالب است. گونه‌های متعددی از پرندگان وجود دارند که در شاخ و برگ درختان و بوته‌های منطقه لانه می‌سازند، از جمله جغدهای قهوه‌ای، چکاوک‌های سرسیاه اوراسیایی، جغدهای کوچک، شاهین‌های گنجشک‌سان اوراسیایی، دارکوب‌ها، ماهی‌خورک معمولی، سسک‌های ستی، قرقاول‌ها، اردک‌های سرسبز، مرغابی‌های معمولی و بسیاری دیگر. گونه‌های مختلفی
مرغابی‌های معمولی و بسیاری دیگر. گونه‌های مختلفی از پستانداران نیز در این پارک زندگی می‌کنند، از جمله خفاش‌های گوش‌دراز قهوه‌ای، موش‌های خواب‌آلود خوراکی، سنجاب‌ها، خرگوش‌های صحرایی، گورکن‌ها، روباه‌ها، راسوها و گرازهای وحشی. فلورا. این ذخیره‌گاه، به همراه مجموعه‌ای از دیگر جنگل‌های پست دره تیچینو، یکی از نمونه‌های بسیار نادر پوشش گیاهی جنگلی دره پو با ویژگی‌های طبیعی خوب، اختلال بسیار کم ناشی از فعالیت‌های انسانی و گواهی وفادارانه بر میراث گیاه‌شناسی طبیعی باستانی است. حداکثر ارتفاع بلندترین درختان حدود
باستانی است. حداکثر ارتفاع بلندترین درختان حدود ۳۰/۳۵ متر است. رایج‌ترین گونه‌ها بلوط انگلیسی، نارون، ممرز و صنوبر سیاه هستند، در حالی که در مناطق مرطوب‌تر صنوبر نقره‌ای، توسکای معمولی و بید سفید وجود دارد. یک اسانس غیربومی نیز نسبتاً گسترده است: روبینیا سودوآکاسیا. لایه درختچه‌ای نیز بسیار غنی است که برای بسیاری از حیوانات تغذیه و پناهگاه فراهم می‌کند، در واقع فندق، زالزالک معمولی و آقطی وجود دارد، در حالی که لایه علفی با وجود اسانس‌های شقایق، بنفشه دندان سگی، دم اسبی، گل ساعتی کوچک و بنفشه چوبی مشخص
سگی، دم اسبی، گل ساعتی کوچک و بنفشه چوبی مشخص می‌شود.
پارک طبیعی دریاچه‌های آویلیانا () یک منطقه حفاظت‌شده طبیعی در پیدمونت، ایتالیا است. این منطقه که در سال ۱۹۸۰ تأسیس شد، منطقه اطراف دریاچه‌های مار و باتلاق مارسکی (غربی‌ترین باتلاق ایتالیا)، در وال شوش سفلی، بین مونته پیرچیریانو و تپه ریوولی را پوشش می‌دهد. از سال ۲۰۰۹، این پارک، که به‌طور کامل در قلمرو آویلیانا در استان تورین قرار دارد، توسط نهاد مدیریت مناطق حفاظت‌شده آلپ‌های کوتین، همراه با پارک‌های طبیعی چیستو و ذخیره‌گاه‌های طبیعی چیستو اداره می‌شود. جانوران این پارک شامل حواصیل، چنگر، اردک، مرغابی
جانوران این پارک شامل حواصیل، چنگر، اردک، مرغابی معمولی، کشیم کاکل‌دار بزرگ، کشیم کوچک، بادبادک سیاه، تلخک اوراسیایی، خزندگان درختی اوراسیایی، دارکوب خالدار کوچک، قورباغه قهوه‌ای، باکلان بزرگ و قرقاول می‌شود؛ ماهی‌های موجود در دریاچه‌ها شامل کپور اوراسیایی، اردک‌ماهی شمالی، سوف اروپایی، باس دهان‌بزرگ و چاب ایتالیایی هستند.
پارک طبیعی مونت بارو () یک منطقه حفاظت‌شده طبیعی در لومباردی، ایتالیا است. این منطقه که در سال ۲۰۰۲ تأسیس شد، توده کوهستانی مونته بارو، مکانی با اهمیت اجتماعی در نزدیکی لکو، بین دریاچه کومو و دریاچه‌های کوچک‌تر آنونه و گارلاته را در بر می‌گیرد. این پارک با وجود وسعت کم، دارای محیطی متنوع (چمنزارها، جنگل‌ها و صخره‌ها) و تنوع زیستی قابل توجهی است، با بیش از هزار گونه گل در کمتر از ۷۰۰ هکتار، که منجر به تأسیس مرکز گیاهان بومی لومباردی در این پارک شد. جانوران این منطقه شامل سمندر آتشین، دلیجه، سارگپه معمولی،
این منطقه شامل سمندر آتشین، دلیجه، سارگپه معمولی، بادبادک سیاه، شاهین تیزپر، سنقر مرغی، کلاغ معمولی، افعی و مارهای اسکولاپیایی می‌شود. پارک باستان‌شناسی پیانی دی بارا، که بر روی استحکامات اواخر دوران روم متمرکز شده است، در داخل پارک واقع شده است، همان‌طور که یک صومعه باستانی نیز در داخل آن قرار دارد و امروزه به عنوان مرکز بازدیدکنندگان مورد استفاده قرار می‌گیرد. این پارک طیف متنوعی از پروژه‌های آموزشی را برای مدارس ارائه می‌دهد.
پارک طبیعی مونویزو () یک ذخیره‌گاه طبیعی در پیدمونت، ایتالیا است. این منطقه که در سال ۲۰۱۶ تأسیس و در سال ۲۰۱۹ گسترش یافت، شامل مونویسو، بلندترین کوه در رشته‌کوه‌های آلپ کوتین، و منطقه اطراف بین واله پو و واله وارایتا، بخشی از ذخیره‌گاه زیست‌کره یونسکو مونویسو، می‌شود. پایین‌ترین نقطه در دشت کونئو، ۲۴۰ متر بالاتر از سطح دریا است، در حالی که بلندترین نقطه، قله مونویسو، ۳۸۴۱ متر بالاتر از سطح دریا است. سرچشمه رودخانه پو، پیان دل ره، در داخل پارک واقع شده است. این پارک شامل جنگل‌های آلوئه، بزرگ‌ترین جنگل کاج
این پارک شامل جنگل‌های آلوئه، بزرگ‌ترین جنگل کاج سنگی در آلپ (۸۲۵ هکتار) است. پوشش گیاهی شامل بلوط‌های پایه‌دار، ممرز، بیدهای سفید و صنوبرهای نقره‌ای در ارتفاعات پایین‌تر است که با علف‌های هرز بید و راش و سپس در ارتفاعات بالاتر با کاج‌های اروپایی و کاج‌های سنگی جایگزین می‌شوند. در بالای خط رویش درختان، علفزارها و سپس سنگریزه‌ها وجود دارند. جانوران این منطقه متنوع هستند و شامل بز کوهی آلپ، بز کوهی، گوزن قرمز، گوزن کوچک ، گراز وحشی، موش خرما، سنجاب قرمز، موش زمستان خواب، روباه، گرگ، ول، قاقم، حشره‌خوار،
موش زمستان خواب، روباه، گرگ، ول، قاقم، حشره‌خوار، گورکن، سمور راش ، راسو، عقاب طلایی، باقرقره صخره‌ای، چکاوک آلپی، چکاوک نوک قرمز، سهره برفی، دیوارخزنده، چکاوک آلپی، چکاوک آبچلیک، چکاوک گندم‌خوار شمالی و سنگ‌چشم پشت قرمز می‌شوند. در مجموع، ۵۴ گونه پستاندار، ۲۲۲ گونه پرنده، یازده گونه خزنده، یازده گونه دوزیست، ۳۲ گونه ماهی، ۵۰ گونه نرم‌تنان و ۷۷۲ گونه حشره در این پارک زندگی می‌کنند.
آوانتی! ) (در تحت‌اللفظی «به پیش!») یک روزنامه ایتالیایی که از زمان انتشار در ۲۵ دسامبر ۱۸۹۶ تا زمان انحلال حزب سوسیالیست ایتالیا در سال ۱۹۹۴، ارگان رسمی این حزب محسوب می‌شد. این روزنامه نام خود را از همتای آلمانی خود، Vorwärts، روزنامه حزب سوسیال دموکرات آلمان، گرفته است. بنیتو موسولینی، در زمانی که طرفدار سوسیالیسم و عضو حزب سوسیالیست ایتالیا بود، مدیریت این روزنامه را برعهده داشت. بعدها با بنیانگذاری فاشیسم توسط وی، این روزنامه جزو نشریات مغضوب فاشیست‌ها قرار گرفته و در دوره‌های مختلف در معرض حملات و
قرار گرفته و در دوره‌های مختلف در معرض حملات و تعطیلی‌های مکرر قرار گرفت. تاریخچه. تاسیس. در اواسط دهه ۱۸۹۰، حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) مالک روزنامه‌ها و نشریات دوره‌ای متعددی بود که در نقاط مختلف پادشاهی ایتالیا منتشر می‌شدند، اما این نشریات تیراژ محدودی داشتند و توسط همان شبه‌نظامیان حزب تأمین مالی می‌شدند. با این حال حزب سوسیالیست ایتالیا در انتخابات ۱۸۹۵ جایگاه مهمی به دست آورد، و در طول چهارمین کنگره سوسیالیستی فلورانس در ژوئیه ۱۸۹۶، برنامه‌هایی برای توسعه تحریریه همراه با تأسیس یک روزنامه سراسری
توسعه تحریریه همراه با تأسیس یک روزنامه سراسری ترویج شد. اولین شماره روزنامه «آوانتی!» در ۲۵ دسامبر ۱۸۹۶، در کریسمس منتشر شد، زیرا این روزنامه جدید در پی آن بود که سوسیالیسم ایتالیایی را به عنوان «صدایی نو که از آسمان بلند و خیالی فرود نمی‌آید، بلکه از کارگاه‌ها و مزارع بالا می‌رود و صلح را برای انسان‌های نیک‌نیت پیش‌بینی می‌کند» یا برداشت خودشان از آنچه «تولد مقدس» می‌دانستند، معرفی کند. گذشته از همه اینها، در شمایل‌نگاری سوسیالیستی معاصر، از عیسی مسیح به عنوان «اولین سوسیالیست تاریخ» یاد می‌شد. نخستین
عنوان «اولین سوسیالیست تاریخ» یاد می‌شد. نخستین مدیر آن لئونیدا بیسولاتی بود و ایوانوئه بونومی، والتر موکی، الساندرو شیاوی، اودینو مورگاری و گابریل گالانتارا به عنوان سردبیر در آن فعالیت داشتند. واپسین نفر، طراح و کارتونیست طنزپردازی بود که لوگوی روزنامه‌ها را با فونت ایتالیک و علامت تعجب در انتهای آن با سبک معمول آزادی در پایان قرن نوزدهم طراحی کرد. گالانتارا به همراه گویدو پودرکا، در سال ۱۸۹۲، «خر» (L'Asino)، یک مجله طنز مهم را نیز تأسیس کرد. آوانتی! از روزنامه حزب سوسیال دموکرات آلمان به نام «به پیش»
روزنامه حزب سوسیال دموکرات آلمان به نام «به پیش» الهام گرفته شده بود. پیش از این، روزنامه‌های دیگری با همین عنوان تأسیس شده بودند: در ۳۰ آوریل ۱۸۸۱، آندره‌آ کوستا روزنامه «"آوانتی!"» را تأسیس کرد و فیلسوف آنتونیو لابریولا در ماه مه ۱۸۹۶ روزنامه آوانتی (بدون علامت تعجب) را راه‌اندازی کرد که فرانچسکو ساوریو مرلینو، سوسیالیست آزادی‌خواه، در مورد آن نوشت. "ما از اینجا عبور می‌کنیم". در سرمقاله‌ای که در شماره اول آوانتی! منتشر شد، بیسولاتی، مدیر، بیانیه‌ای آرمانی و سیاسی از هویت روزنامه جدید نوشت و نظم معاصر را
و سیاسی از هویت روزنامه جدید نوشت و نظم معاصر را به چالش کشید. بیسولاتی مستقیماً خطاب به آنتونیو استارابا، نخست‌وزیر و وزیر کشور ایتالیا، مارکزه دی رودینی، که به رهبران حزب سوسیالیست ایتالیا هشدار داده و از عبارت «از اینجا عبور نکنید» برای خطاب به آنان استفاده کرده بود، پاسخ داد: «از اینجا عبور می‌کنیم.» و ایمان و یقین «علمی» خود را در تأیید دلایل سوسیالیستی و در فتح قدرت توسط کارگران نشان داد قالب، جایزه و دفتر مرکزی. این روزنامه سوسیالیستی روزانه از چهار صفحه عریض تشکیل شده بود. قیمت هر نسخه ۵ سنت لیره،
صفحه عریض تشکیل شده بود. قیمت هر نسخه ۵ سنت لیره، اشتراک سالانه ۱۵ لیر، نسخه شش ماهه ۷.۵۰ لیر، نسخه سه ماهه ۳ لیر و نسخه ماهانه ۱.۲۵ لیر بود. دفتر مرکزی در رم، در کاخ سیارا-کولونا در خیابان دله موراته قرار داشت. در سال ۱۹۱۱، به ابتکار توراتی، دفتر مرکزی روزنامه از رم (که دفتر وقایع پارلمانی در آن باقی مانده بود) به میلان، در خیابان سن دامیانو، منتقل شد. تعداد صفحات به شش صفحه رسید که شامل اخبار میلان نیز می‌شد. سرکوب ۱۸۹۸. از ژانویه تا مه ۱۸۹۸، اعتراضات مردمی متعددی تقریباً در تمام شبه جزیره ایتالیا، برای
متعددی تقریباً در تمام شبه جزیره ایتالیا، برای نان، کار و علیه مالیات، رخ داد، اما دولت این شورش‌ها را سرکوب کرد. در ۷ مه در میلان، دولت وضعیت اضطراری اعلام کرد و به ژنرال فیورنزو باوا-بکاریس اختیارات کامل داد، که دستور آتش گشودن به سوی جمعیت را داد. صدها نفر کشته و هزاران نفر زخمی شدند. تعداد دقیق قربانیان هرگز مشخص نشده است. در ۹ مه، ژنرال باوا-بکاریس، با حمایت دولت، انجمن‌ها و باشگاه‌هایی را که خرابکار تلقی می‌شدند، منحل کرد و هزاران نفر از افراد متعلق به سازمان‌های سوسیالیستی، جمهوری‌خواه و آنارشیستی،
سازمان‌های سوسیالیستی، جمهوری‌خواه و آنارشیستی، از جمله برخی از نمایندگان مجلس را دستگیر کرد: از جمله دیگران، فیلیپو توراتی (به همراه شریکش آنا کولیسکف)، آندره‌آ کوستا، لئونیدا بیسولاتی، کارلو روموسی (رادیکال) و پائولو والرا. تمام نشریات و روزنامه‌های ضد دولتی توقیف شدند و در ۱۲ مه، تمام اعضای تحریریه آوانتی! در رم دستگیر شدند. آوانتی! و هفته سرخ. در ۷ ژوئن ۱۹۱۴، در آنکونا، یک جلسه ضد نظامی‌گری در دفتر مرکزی محلی حزب جمهوری‌خواه ایتالیا برگزار شد که توسط پیترو ننی، رهبر جمهوری‌خواه آن زمان و مدیر مجله محلی
ننی، رهبر جمهوری‌خواه آن زمان و مدیر مجله محلی "لوسیفرو" ("Lucifero")، به همراه اریکو مالاتستا، آنارشیست، سازماندهی شده بود. در پایان، کارابینیری هنگام خروج شرکت‌کنندگان از سالن، به روی آنها آتش گشود و دو جمهوری‌خواه و یک آنارشیست را کشت. در واکنش، اتاق کار اعتصاب عمومی اعلام کرد و شورش‌های مختلفی رخ داد. در ۹ ژوئن، جمعیت زیادی در مراسم تشییع جنازه سه کشته شده شرکت کردند که در سراسر شهر برگزار شد. خبر این قتل عام در سراسر ایتالیا پخش شد و باعث تظاهرات، رژه‌ها و اعتصابات خودجوش شد. به طور خاص، روح‌ها از
و اعتصابات خودجوش شد. به طور خاص، روح‌ها از فراخوان‌های بنیتو موسولینی، سوسیالیست وقت و مدیر "آوانتی!"، که در آنکونا، در جریان کنگره چهاردهم حزب سوسیالیست ایتالیا از ۲۶ تا ۲۸ آوریل ۱۹۱۴ دستگیر شده بود، ملتهب شده بود. این یک موفقیت شخصی مهم بود و اعضای کنگره شخصاً از نتایج انتشار و فروش روزنامه حزب به او تمجید کردند. در شماره ۸ ژوئن ۱۹۱۴ روزنامه سوسیالیستی، موسولینی نوشت: موسولینی با مقالات خود، با بهره‌گیری از محبوبیت خود در درون جنبش سوسیالیستی و با بهره‌گیری از انتشار گسترده روزنامه، کنفدراسیون عمومی
از انتشار گسترده روزنامه، کنفدراسیون عمومی کارگران (CGdL) را مجبور به اعلام اعتصاب عمومی کرد، ابزاری که هرگونه فعالیتی را در کشور متوقف می‌کرد و اتحادیه کارگری معتقد بود که فقط در شرایط استثنایی باید از آن استفاده شود. موسولینی از شورش‌های مردمی برای اهداف سیاسی در درون جنبش سوسیالیستی سوءاستفاده کرد: رهبری حزب سوسیالیست ایتالیا پس از کنگره آنکونا در دست حداکثرگرایان انقلابی بود، اما اصلاح‌طلبان هنوز در گروه پارلمانی و در CGdL اکثریت را داشتند. در ۱۰ ژوئن ۱۹۱۴، یک تجمع سیاسی در ورزشگاه آرنا دی میلانو با
۱۹۱۴، یک تجمع سیاسی در ورزشگاه آرنا دی میلانو با حضور ۶۰ هزار نفر برگزار شد، در حالی که بقیه ایتالیا در حال تقلا و فلج شدن بود، رومانیا و مارکه شورشی بودند و کارگران راه‌آهن سرانجام اعلام کردند که به اعتصاب عمومی می‌پیوندند. پس از آنکه اصلاح‌طلبان همه احزاب گفتند که این اعتصاب انقلاب نیست، بلکه تنها تظاهراتی علیه قتل عام آنکونا است و آنها را به یک قتل عام بی‌فایده نمی‌کشانند، فیلیپو کوریدونی و موسولینی مداخله کردند. دومی شورش را تحسین کرد و سخنرانی او روز بعد توسط آوانتی! گزارش و منتشر شد: برای جلوگیری از
توسط آوانتی! گزارش و منتشر شد: برای جلوگیری از احساس خطر سلطنت و اعلام وضعیت اضطراری، با دادن اختیارات عمومی به ارتش، CGDL پس از ۴۸ ساعت اعتصاب را پایان داد و از کارگران دعوت کرد تا فعالیت‌های خود را از سر بگیرند. این اقدام، اهداف جنگ‌طلبانه و شورش‌گرایانه موسولینی را خنثی کرد. موسولینی در "آوانتی"! در ۱۲ ژوئن ۱۹۱۴، رهبران سندیکالیست را به جرم و جنایت متهم کرد و گفت: «کنفدراسیون کارگری با پایان دادن به اعتصاب، به جنبش انقلابی خیانت کرده است.» اعتصاب عمومی تنها دو روز طول کشید، در حالی که جنبش انقلابی پس از
دو روز طول کشید، در حالی که جنبش انقلابی پس از مهار تمام مناطق کشور، به تدریج رو به پایان بود. در 20 ژوئن 1914، گروه پارلمانی سوسیالیست‌ها، که اکثریت آن را میانه‌روها و اصلاح‌طلبان تشکیل می‌دادند، موسولینی را در مورد وقایع «هفته سرخ» رد کردند و موضع سنتی تدریجی و پارلمانی رهبری «تاریخی» حزب سوسیالیست ایتالیا را تأیید کردند و گفتند که این شورش عبارت بود از: در پایان همان ماه، در ۲۸ ژوئن ۱۹۱۴، ترور آرشیدوک فرانتس فردیناند در سارایوو، توجه ایتالیایی‌ها را به پویایی‌های اروپا که منجر به جنگ جهانی اول شد، معطوف
اروپا که منجر به جنگ جهانی اول شد، معطوف کرد و مخالفت مداخله‌گرایان را با بی‌طرفان، تا ورود ایتالیا به جنگ در ۲۴ مه ۱۹۱۵، برانگیخت. "آوانتی! در طول جنگ جهانی اول". در ۱۹۱۴-۱۹۱۵، روزنامه "آوانتی"! از یک کمپین مهم برای بی‌طرفی مطلق نسبت به طرف‌های مقابل در جنگ جهانی اول حمایت کرد. بنیتو موسولینی پس از حفظ این موضع، که توسط اکثریت قریب به اتفاق اعضای حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) تصمیم گرفته شده بود، با مقالات خود به عنوان مدیر، این روزنامه سوسیالیستی را به سمت یک کمپین مداخله‌گرایانه سوق داد. موسولینی به لطف
یک کمپین مداخله‌گرایانه سوق داد. موسولینی به لطف اطرافیانش در حزب، از بخش ملی حزب سوسیالیست ایتالیا خواست تا خط جدید او را تأیید کنند، در غیر این صورت استعفا خواهد داد، همانطور که روز بعد استعفا داد. روزنامه مداخله‌گرایانه جدید موسولینی، «مردم ایتالیا» (Il Popolo d'Italia)، در ۱۵ نوامبر ۱۹۱۴ با عضویت سندیکالیست‌ها و مخالفان حزب سوسیالیست منتشر شد. در ۲۳ نوامبر، موسولینی از حزب سوسیالیست اخراج شد و جوزپه اسکلارینی، کارتونیست طنز "آوانتی"!، کارتون یهودا را برای این روزنامه کشید که موسولینی را با خنجر و پول
این روزنامه کشید که موسولینی را با خنجر و پول خیانت نشان می‌داد و بی‌صدا نزدیک می‌شد تا به مسیح (سوسیالیسم) از پشت ضربه بزند. جاچینتو منوتی سراتی در طول جنگ جهانی اول به عنوان مدیر جدید "آوانتی"! منصوب شد و او یکی از رهبران جناح حداکثری حزب سوسیالیست ایتالیا خواهد بود و در سال ۱۹۲۴ به دستورهای لنین و تروتسکی پایبند خواهد ماند و به حزب کمونیست ایتالیا خواهد پیوست. "پنج حمله توسط جوخه های عمل به آوانتی!". بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۲، آوانتی! توسط جوخه های عمل پنج بار مورد حمله و ویرانی قرار گرفت:[۱] حمله به
پنج بار مورد حمله و ویرانی قرار گرفت:[۱] حمله به آوانتی! در ۱۵ آوریل ۱۹۱۹ در میلان. در ۱۵ آوریل ۱۹۱۹، در میلان، ملی‌گرایان، فاشیست‌ها، دانشجویان افسری و دانشجویان آردیتی مسئول نخستین حمله‌ی جوخه‌های عمل بودند که طی آن ستاد "آوانتی" را به آتش کشیدند. اولین اظهار نظر در مورد این واقعیت تحت عنوان Viva l'Avanti! (زنده باد آوانتی!) چنین بود: در ۲۳ آوریل ۱۹۱۹، این روزنامه که در تورین چاپ می‌شد، یک «همه‌پرسی همبستگی» راه‌اندازی کرد و از خوانندگان و مبارزان خود خواست تا برای حمایت از بازسازی دفتر مرکزی میلان، در
تا برای حمایت از بازسازی دفتر مرکزی میلان، در آن ثبت‌نام کنند. در ۳ مه ۱۹۲۰، "آوانتی"! دوباره در شهر ظاهر شد. "حمله به مقر رمی‌ آوانتی!". در ژوئیه ۱۹۲۰، دفتر مرکزی آوانتی! در رم توسط گروهی از آردیتی‌ها در جریان درگیری با کارگران و رانندگان تراموا که اعتصاب کرده بودند، محاصره شد. اوگو اینتینی نوشت: بمب‌گذاری در مقابل دفتر مرکزی جدید در میلان. حمله جدیدی در میلان در شب بین ۲۳ و ۲۴ مارس ۱۹۲۱ رخ داد: دفتر مرکزی جدید در خیابان لودوویکو دا ستالا ۲۲ توسط بمب‌هایی که توسط یک جوخه فاشیستی پرتاب شده بود، ویران شد.
که توسط یک جوخه فاشیستی پرتاب شده بود، ویران شد. این حمله با هدف تلافی فوری قتل عام هتل دیانا که چند ساعت قبل توسط برخی از آنارشیست‌ها تحریک شده بود، انجام شد. در این مورد، پیترو ننی، که در آن زمان هنوز رهبر جمهوری‌خواهان بود، به نفع روزنامه سوسیالیستی مداخله کرد. مدیر روزنامه، جاچینتو منوتی سراتی، پس از چند روز، از او خواست که به عنوان خبرنگار روزنامه "آوانتی"! به مصورت آزمایشی به مدت شش ماه به پاریس برود . "پیترو ننی" "در وانتی!". در ۱۹ آوریل ۱۹۲۱، ننی اولین مقاله خود را برای روزنامه سوسیالیستی با عنوان
مقاله خود را برای روزنامه سوسیالیستی با عنوان «شکست سیاست ورسالیا» امضا کرد.. در پاریس، ننی به حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) پیوست و مسیری را آغاز کرد که در حدود دو سال، او را به رهبری جناح خودمختار حزب رساند. در طول کنگره میلان در سال ۱۹۲۳، ادغام حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) و حزب کمونیست ایتالیا، که توسط شوروی‌ها تحمیل شده و توسط سراتی و دبیر حزب، کوستانتینو لازاری، حمایت می‌شد، به نفع کنگره بود. کنگره، ننی را به عنوان مدیر جدید آوانتی! منصوب کرد. از آن زمان، در تمام دوران تبعید در فرانسه و دوره فعالیت
زمان، در تمام دوران تبعید در فرانسه و دوره فعالیت زیرزمینی در ایتالیا، رابطه بین پیترو ننی و "آوانتی"! تا سال ۱۹۴۸ قوی‌تر شده بود.. در ۳۱ دسامبر ۱۹۲۵، کابینه موسولینی قانون شماره ۲۰۳۷ را که توسط مجلس نمایندگان تصویب شده بود، در مورد مطبوعات تصویب کرد و در ۳۱ اکتبر ۱۹۲۶، رژیم فاشیستی تازه تأسیس، تمام نشریات منتشر شده توسط مخالفان را تعطیل کرد. "آوانتی"!، مانند سایر روزنامه‌های ضد فاشیستی، مجبور شد چاپ خود را در ایتالیا متوقف کند، اما تحت تأثیر ننی، هر هفته در پاریس و زوریخ در تبعید منتشر می‌شد. سقوط فاشیسم
پاریس و زوریخ در تبعید منتشر می‌شد. سقوط فاشیسم و ​​همه‌پرسی ۱۹۴۶. "آوانتی!" زیرزمینی. این روزنامه سوسیالیستی در ۱۱ ژانویه ۱۹۴۳ در ایتالیا دوباره در خفا ظاهر شد: نشریه‌ای به نام "آوانتی"!، بدون استفاده از سربرگ تاریخی با حروف ایتالیک به سبک لیبرتی، با عنوان giornale del Movimento di Unità Proletaria per la repubblica sociala ("روزنامه جنبش وحدت پرولتاریا برای جمهوری سوسیالیستی") توزیع می‌شد. پس از تأسیس حزب سوسیالیست وحدت پرولتاریای ایتالیا (PSIUP) در ۲۲ اوت ۱۹۴۳ (با ادغام حزب سوسیالیست ایتالیا و جنبش وحدت
۱۹۴۳ (با ادغام حزب سوسیالیست ایتالیا و جنبش وحدت پرولتاریا)، "آوانتی"! دوباره شروع به استفاده از سربرگ سنتی گالانترا کرد و خود را به عنوان giornale del Partito Socialista Italiano di Unità Proletaria ("روزنامه حزب سوسیالیست وحدت پرولتاریای ایتالیا") اعلام کرد. با انتشار خبر آتش‌بس کاسیبیله، شماره ... شماره ۲ از سال ۴۷، که در ۹ سپتامبر ۱۹۴۳ منتشر شد (به اشتباه ۳ سپتامبر چاپ شده بود)، عنوان «جنگ فاشیستی تمام شد» را داشت، در حالی که زیرعنوان «مبارزه کارگران ادامه دارد» را داشت که اعلامیه بادولیو در ۲۵ ژوئیه
دارد» را داشت که اعلامیه بادولیو در ۲۵ ژوئیه (جنگ ادامه دارد) را به سخره می‌گرفت. آوانتی! در 16 مارس 1944، به طور غیرقانونی در قلمروهای جمهوری سوسیال ایتالیا و تحت اشغال آلمان نازی چاپ و توزیع شد. Settentrionale contro la concrizione, le deportazioni e le decimazioni ("اعتصاب عمومی در شمال ایتالیا علیه خدمت اجباری، اخراج و تخریب ها"). همانطور که ساندرو پرتینی یادآور میشود ویرایش مخفی "آوانتی!" توسط یوجنیو کولرنی و ماریو فیورتی ویرایش شد: این روزنامه تا زمان آزادسازی پایتخت ایتالیا در ۴ و ۵ ژوئن ۱۹۴۴ به
آزادسازی پایتخت ایتالیا در ۴ و ۵ ژوئن ۱۹۴۴ به صورت مخفیانه در رم منتشر می‌شد. شماره ویژه ۷ ژوئن ۱۹۴۴، اخبار مربوط به قتل عام ۴ ژوئن «لا استورتا» را با عنوان «برونو بووزی، دبیر کنفدراسیون عمومی کار، به همراه ۱۴ رفیقش توسط نازی‌ها به قتل رسید» منتشر کرد. «"آوانتی"!» انتشار عمومی در رم را از سر گرفت و قلمرو ایتالیا به تدریج آزاد شد، در حالی که در جمهوری سوسیالیستی، غیرقانونی باقی ماند. پرتینی نقش اصلی را در چاپ و توزیع اولین شماره در فلورانس، بلافاصله پس از آزادسازی شهر، ایفا کرد: نسخه میلان از روزنامه مخفی
شهر، ایفا کرد: نسخه میلان از روزنامه مخفی «"آوانتی"!» توسط آندره‌آ لورنتزتی ویرایش می‌شد، تا اینکه او به همراه تقریباً تمام اعضای گروه رهبری سوسیالیست میلان در ۱۰ مارس ۱۹۴۴ توسط گشتاپو دستگیر شد: در دوره بین سپتامبر ۱۹۴۳ و مه ۱۹۴۴، بیست و هشت شماره از آن منتشر شد. بلافاصله پس از دستگیری اعضای هیئت تحریریه، مدیریت روزنامه مخفی به گوئیدو ماتزالی سپرده شد و به لطف پشتکار او، روزنامه "آوانتی"! به تیراژ ۱۵۰۰۰ نسخه رسید. ساندرو پرتینی پشتکار ماتزالی را برای این روزنامه سوسیالیستی یادآور میشود: جوزپه مانفرین
روزنامه سوسیالیستی یادآور میشود: جوزپه مانفرین می‌نویسد:
خاندان گونزاگا () یک خانواده سلطنتی ایتالیایی است که از سال ۱۳۲۸ تا ۱۷۰۸ بر مانتوا در لمباردی، شمال ایتالیا، حکومت می‌کرد (ابتدا به عنوان کاپیتان-ژنرال، سپس مارگراوی و در نهایت دوک‌نشین). آنها همچنین بر مونفراتو در پیمونت و نورس در فرانسه و همچنین بسیاری از تیول‌های کوچک‌تر دیگر در سراسر اروپا حکومت می‌کردند. این خانواده شامل یک قدیس، دوازده کاردینال و چهارده اسقف است. دو نفر از نوادگان گونزاگا به عنوان ملکه امپراتوری مقدس روم (الئونورا گونزاگا و الئونورا گونزاگا-نورس) و یکی از آنها به عنوان ملکه لهستان و
و یکی از آنها به عنوان ملکه لهستان و دوشس بزرگ لیتوانی در مشترک‌المنافع لهستان-لیتوانی (ماری لوئیز گونزاگا) شناخته می‌شود. تاریخچه. اولین اعضای این خانواده با اهمیت تاریخی، به همکاری با جناح گوئلف در کنار راهبان صومعه پولیرون معروف هستند. از قرن دوازدهم میلادی، آنها به خانواده‌ای مسلط در مانتوا تبدیل شدند و هنگامی که متحدانشان، بوناکولسی، دشمن سنتی و آشنا، کازالودی، را شکست دادند، ثروتشان افزایش یافت. با این حال، در سال ۱۳۲۸، لودوویکو اول گونزاگا با کمک اسکالیگر، فرمانروایی بوناکولسی بر شهر را سرنگون کرد و