payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کار پدرش ایجاب می‌کرد که عضو حزب فاشیست باشد و او به یاد می‌آورد که مجبور بود «بازوبندها و یونیفرم‌های احمقانه بپوشد، در غیر این صورت نمی‌توانست به مدرسه برود». پس از گذراندن بخشی از سال‌های جنگ در امیلیا-رومانیا - جایی که دو بار به ظن همکاری با پارتیزان‌ها دستگیر شد و جایی که هنگام دوچرخه‌سواری در جاده‌ای روستایی توسط هواپیماهای جنگندهٔ متفقین مورد اصابت گلوله قرار گرفت - خانواده به میلان بازگشتند. در آنجا، پدرش که بیشتر پولش را از دست داده بود، به کار بازگشت، در حالی که او در دانشگاه میلان تاریخ
کار بازگشت، در حالی که او در دانشگاه میلان تاریخ می‌خواند، قبل از اینکه در سال ۱۹۴۹ به انگلستان نقل مکان کند تا در حین کار به عنوان یک "پرستار بچه،" زبان انگلیسی یاد بگیرد. او گفته است که در آن زمان در بریتانیا غذا چیزی نبود که در موردش صحبت کنید، بلکه چیزی بود که می‌خوردید. در انگلستان، او متعاقباً با الیور ویلی (۱۹۲۵–۲۰۰۷) ازدواج کرد و در حالی که این زوج خانواده‌ای را اداره می‌کردند، به کار پاره وقت مشغول شد. در میانسالی به نگارش دربارهٔ آشپزی روی آورد. نخستین کتاب او با عنوان تصویری از پاستا در سال ۱۹۷۶
کتاب او با عنوان تصویری از پاستا در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. سپس اقتباسی از کتاب آشپزی کلاسیک ایتالیایی اثر مارچلا هازان را برای خوانندگان بریتانیایی آماده کرد و در سال ۱۹۸۷ کتاب هنر خوراک ایتالیا را منتشر ساخت؛ اثری دایرةالمعارفی که موضوع را از دوران روم باستان تا زمان حاضر پوشش می‌داد و برای آن جایزه دوشس ماریا لوئیجای پارما را دریافت کرد. کتاب‌های بعدی او شامل میزبانی به سبک ایتالیایی (۱۹۹۱) که در فهرست نهایی جایزه آندره سیمون قرار گرفت، و خوراک کلاسیک ایتالیا شمالی (۱۹۹۵) که جایزه اوریو ورگانی از آکادمیای
شمالی (۱۹۹۵) که جایزه اوریو ورگانی از آکادمیای ایتالیایی آشپزی و نیز جایزه انجمن نویسندگان خوراک را به دست آورد، می‌شود. در سال ۲۰۰۹ کتاب ریسوتو با گزنه: خاطراتی همراه با غذا را منتشر کرد که در آن دستورهای آشپزی خود را در بستر خاطرات زندگی‌اش در ایتالیا و انگلستان قرار داده است. او همچنین مقالات بسیاری برای مجله سِینزبری نوشته و در سال ۱۹۹۹ برندهٔ جایزه گلن‌فیدیک شد. او در مصاحبه‌ای با "گاردین" گفت که معتقد است بریتانیایی‌ها «به دلیل انقلاب صنعتی زودهنگام، ارتباط خود را با غذای خوب از دست دادند. انقلاب
ارتباط خود را با غذای خوب از دست دادند. انقلاب صنعتی ما تنها پس از جنگ جهانی دوم اتفاق افتاد؛ تا آن زمان، مردم ارتباط بسیار بیشتری با سرزمین خود داشتند.» در همان مصاحبه، او گفت: «من قصد نداشتم نویسنده آشپزی شوم. می‌خواستم خواننده اپرا شوم. با این حال، از آنجایی که استعداد موسیقی زیادی نداشتم، این کار تا حدودی غیرواقع‌بینانه بود.» او در برنامهٔ "«لوح‌های جزیره متروک»" گفت که شوهرش «سرنخ‌سنج» اوست، زیرا ذائقهٔ بریتانیایی دارد، بنابراین می‌تواند به او بگوید که خوانندگانش چه احساسی داشته باشند. او اشاره کرد که
خوانندگانش چه احساسی داشته باشند. او اشاره کرد که هرگز در هیچ سریال آشپزی تلویزیونی بازی نکرده است، زیرا احساس می‌کرده که به عنوان یک فرد سرد و بی‌احساس با او برخورد شده است و نظر خود را بیان کرد که هر کاری که انجام می‌دهید، نباید بولونیز را با اسپاگتی سرو کنید، زیرا شکل نامناسبی دارد - تالیاتله خیلی بهتر است. در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۶، بی‌بی‌سی ۲ برنامه‌ای با عنوان «آشپزی که زندگی ما را تغییر داد» با روایت نایجلا لاوسون در مورد زندگی آنا و تأثیر او بر آشپزی بریتانیایی پخش کرد. دل کونته در ۲ ژوئن ۲۰۱۰ مفتخر به
پخش کرد. دل کونته در ۲ ژوئن ۲۰۱۰ مفتخر به دریافت نشان افتخار «رسمی نظم شایسته جمهوری ایتالیا» شد. این نشان توسط سفیر ایتالیا، جانکارلو آراگونا، به رئیس‌جمهور پیشنهاد شد و این افتخار به پاس قدردانی از اهمیت کار آنا دل کونته در زنده نگه داشتن وجهه خوب ایتالیا در بریتانیا به او اعطا شد. کتاب‌های دیگر دل کونته عبارتند از: "اسرار یک آشپزخانه ایتالیایی"، "سرگرمی تمام ایتالیایی" و "آشپزی با کوکو".
مارگارت ساووی (؛ ۷ اوت ۱۴۲۰ – ۳۰ سپتامبر ۱۴۷۹) دختر آمادئوس هشتم، دوک ساووی و ماری بورگوندی بود. او در سه ازدواج برجسته خود، عناوین متعددی از جمله دوشس آنژو، دوشس کالابریا، کنتس ماین، کنتس پالاتینیت و کنتس وورتمبرگ را به خود اختصاص داد. زندگی‌نامه. او دختر کنت آمادئوس هشتم ساووی (پادشاه از ۱۴۳۹ تا ۱۴۴۹، با نام فلیکس پنجم) بود. او در تورین بزرگ شد و در چهارده سالگی با لویی سوم آنژو، پادشاه اسمی سیسیل، ازدواج کرد. با این حال، او اندکی پس از عروسی درگذشت و مارگارت متعاقباً با لویی چهارم، پادشاه پالاتین، ازدواج
متعاقباً با لویی چهارم، پادشاه پالاتین، ازدواج کرد. او که در سال ۱۴۴۹ دوباره بیوه شده بود، در سال ۱۴۵۳ با کنت اولریش پنجم وورتمبرگ ازدواج کرد. او به ادبیات علاقه زیادی داشت و نسخه‌های خطی را جمع‌آوری می‌کرد، چه به صورت سفارشی و چه خریداری شده. پس از مرگش، در کلیسای دانشگاهی اشتوتگارت به خاک سپرده شد. به مناسبت ششمین صدمین سالگرد تولدش، نمایشگاه بین‌المللی «دختر پاپ. مارگارت ساووی» به او اختصاص داده شد که ابتدا در اشتوتگارت، سپس در مورگس و در نهایت بین سپتامبر ۲۰۲۰ و مارس ۲۰۲۲ در تورین به نمایش گذاشته شد.
۲۰۲۰ و مارس ۲۰۲۲ در تورین به نمایش گذاشته شد. خانواده. مارگارت یکی از هفت فرزند آمادئوس هشتم، کنت ساووی و همسرش مری بورگوندی بود. تعدادی از خواهر و برادران او شامل لویی، دوک ساووی و ماری، دوشس میلان بودند. پدربزرگ و مادربزرگ پدری او آمادئوس هفتم، کنت ساووی و بون بری بودند. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او فیلیپ جسور، دوک بورگوندی و مارگارت سوم، کنتس فلاندر بودند. ازدواج‌ها. اول. مارگارت ابتدا با لویی، دوک آنژو، پادشاه عنوانی ناپل ازدواج کرد. او پسر لویی دوم آنژو و یولاند آراگون بود. اولین قرارداد ازدواج آنها در
و یولاند آراگون بود. اولین قرارداد ازدواج آنها در تاریخ ۳۱ مارس ۱۴۳۱ ثبت شده است. او به عنوان دوشس آنژو شناخته شد. آنها فرزندی نداشتند و او در سال ۱۴۳۴ درگذشت. دوم. در سال ۱۴۴۵، مارگارت با لویی چهارم، کنت پالاتین راین ازدواج کرد. او پسر لویی سوم، انتخابگر پالاتین و همسر دومش ماتیلدا ساووی بود. مارگارت از طریق این اتحاد، کنتس پالاتین شد. ازدواج آنها تنها چهار سال دوام آورد، زیرا لویی در ۱۳ اوت ۱۴۴۹ درگذشت. آنها یک پسر داشتند: سوم. سوم، او در ۱۱ نوامبر ۱۴۵۳ در اشتوتگارت با اولریش پنجم، کنت وورتمبرگ ازدواج
در اشتوتگارت با اولریش پنجم، کنت وورتمبرگ ازدواج کرد. آنها هر دو همسر سوم یکدیگر بودند. او از طریق این اتحاد، عنوان کنتس وورتمبرگ را به عناوین متعدد خود اضافه کرد. از این ازدواج آنها صاحب فرزندان زیر شدند: مارگارت در ۳۰ سپتامبر ۱۴۷۹ درگذشت.
لوئیجی سوم ناپل (؛ ۲۵ سپتامبر ۱۴۰۳ – ۱۲ نوامبر ۱۴۳۴) از سال ۱۴۱۷ تا ۱۴۲۶ مدعی پادشاهی ناپل و همچنین کنت پروانس، فورکالکیه، پیمونت و ماین و از سال ۱۴۱۷ تا ۱۴۳۴ دوک آنژو بود. به عنوان وارث تعیین‌شده برای تاج و تخت ناپل، او از سال ۱۴۲۶ تا ۱۴۳۴ دوک کالابریا بود. پیشینه. پسر ارشد و وارث کنت پرووانس و پادشاه اسمی ناپل، لویی دوم آنژو، و یولاند آراگون، دختر شاه جان اول آراگون و یولاند بار (۱۳۶۵–۱۴۳۱)، دختر رابرت اول، دوک بار، و ماری والوا، دختر شاه جان دوم، پادشاه فرانسه. والدین او همچنین به عنوان «شاه و ملکه چهار
والدین او همچنین به عنوان «شاه و ملکه چهار پادشاهی» شناخته می‌شدند: سیسیل، اورشلیم، قبرس و آراگون. در تفسیر دیگری، عنوان ناپل جدا از سیسیل، به استثنای قبرس، در نظر گرفته شده است. زندگی‌نامه. هنگامی که در سال ۱۴۱۰، تاج و تخت آراگون پس از مرگ مارتین اول، که بدون وارث درگذشته بود، خالی بود، یولاند، دختر جان اول، سلف مارتین، تاج و تخت را برای پسر شش ساله‌اش لویی ادعا کرد. اما در آن زمان، معیارهای حاکم بر جانشینی سلطنتی در آراگون و بارسلونا همیشه خویشاوندان مرد را بر هر وارث زن ترجیح می‌داد: در واقع، به همین
را بر هر وارث زن ترجیح می‌داد: در واقع، به همین دلیل بود که مارتین، عموی یولاندا، پس از مرگ برادرش جان، تاج و تخت را به ارث برده بود. در غیاب هرگونه وارث مستقیم مشروع، مرگ مارتین منجر به یک دوره خالی شدن تاج و تخت، معروف به دوره فترت، شد که دو سال به طول انجامید و تاج و تخت آراگون را به آستانه جنگ داخلی کشاند، زیرا پنج مدعی، از جمله لویی سوم آنژو، خود را معرفی کرده بودند. پس از مصالحه کاسپه در سال ۱۴۱۲، فردیناند آنتکوئرا، پسر دوم النور آراگون و جان اول کاستیا، به عنوان پادشاه آراگون انتخاب شد. چهار
کاستیا، به عنوان پادشاه آراگون انتخاب شد. چهار پادشاهی. لوئی تنها هشت سال داشت، اگرچه خانواده‌اش هنوز متصرفاتی را تحت سلطنت آراگون در روسیون و منطقه مون‌پلیه حفظ کرده بودند، اما حق پادشاه شدن در یکی از چهار پادشاهی خود را که عناوین والدینش را داشتند، از دست داد. با این حال، یولاند و پسرش همچنان خود را وارثان مشروع می‌دانستند و علاوه بر سایر عناوین سلطنتی که در اختیار خاندان آنژوین بود، از عنوان پادشاه آراگون نیز استفاده می‌کردند. در هر صورت، یولاند و خانواده‌اش فقط برای مدت کوتاهی در تمام پادشاهی‌های ذکر
فقط برای مدت کوتاهی در تمام پادشاهی‌های ذکر شده متصرف بودند: هم لویی و هم برادرش، رنه آنژو، مالکیت پادشاهی ناپل را به دست آوردند. رنه در طول جنگ داخلی کاتالونیا برای مدت کوتاهی پادشاه آراگون بود. در حالی که سیسیل، قبرس و اورشلیم هرگز در واقع تصرف نشدند. در سال ۱۴۱۷، لویی پس از مرگ پدرش، تمام عناوین خود را به دست آورد. رقابت‌ها برای تاج و تخت ناپل. در همین حال، در سال ۱۴۱۴، خواهر لادیسلاوس، خوانا، جانشین لادیسلاوس در پادشاهی ناپل شد. در سال ۱۴۱۹، پس از جدایی از همسر دومش، جیمز دوم از بوربون-لا مارکه، خوانا
از همسر دومش، جیمز دوم از بوربون-لا مارکه، خوانا با عنوان خوانا دوم به عنوان تنها ملکه ناپل تاجگذاری کرد. رقابت‌های دیرینه بین خانواده لویی و شاخه آنژو-دوراتزو، که لویی اول و لویی دوم از آنژو را در مقابل یکدیگر قرار داده بود، و حاکمان دوراتزو، چارلز سوم و لادیسلاوس، اکنون با خوانا دوم به پایان رسیده به نظر می‌رسید. در واقع، در ۴ نوامبر ۱۴۱۹، پاپ مارتین پنجم، لویی سوم از آنژو را به عنوان وارث پادشاهی ناپل منصوب کرد، در حالی که قرار بود سرجیانی کاراچیولو، مورد علاقه ملکه، که توسط موتزیو آندتولو اسفورزا
مورد علاقه ملکه، که توسط موتزیو آندتولو اسفورزا دستگیر شده بود، تبعید شود. با این حال، دومی، پس از آزادی دوباره، با پادشاه جوان آراگون، آلفونسو پنجم، مذاکره و اتحاد برقرار کرد و خوانا را که اکنون به پنجاه سالگی نزدیک می‌شد و فرزندی نداشت، متقاعد کرد که آلفونسو را وارث خود اعلام کند و بدین ترتیب مسئله جانشینی خود را حل و فصل کرد و متحدی قوی در برابر دشمنانش به دست آورد. در اوت ۱۴۲۰، لویی سوم، بی‌خبر از پیمان بین خوانا و آلفونسو، در سواحل کامپانیا پیاده شد و وارد ناپل شد. با این حال، ماه بعد، ناوگان آراگونی
وارد ناپل شد. با این حال، ماه بعد، ناوگان آراگونی از راه رسید که طبق توافق با ملکه خوانا، بندر ناپل را اشغال کرد و منتظر ورود خود آلفونسو بود که در فوریه ۱۴۲۱ در سیسیل پیاده شد و در ژوئیه همان سال وارد ناپل شد. سپس به نظر می‌رسید که لویی و پاپ، با رها کردن یک جنگ پرهزینه و بی‌ثمر، بازی را باخته بودند، زیرا در اوایل سال ۱۴۲۳، روابط بین خوانا و آلفونسو ناگهان رو به وخامت گذاشت.[۳] پس از اقدام آلفونسو برای سرپیچی از فرمان، که منجر به دستگیری کاراچیولو، نخست‌وزیر و فرد مورد علاقه ملکه، شد، خوانا در ماه مه ۱۴۲۳
و فرد مورد علاقه ملکه، شد، خوانا در ماه مه ۱۴۲۳ ناپل را ترک کرد و به آورسا رفت، جایی که با لویی آنژو آشتی کرد و فرزندخواندگی آلفونسو را باطل اعلام کرد. به جای او، پادشاه، خود لویی، از نوادگان رقبای قدیمی خانواده دوراتزو، را به عنوان پسر و وارث خود پذیرفت و عنوان سنتی دوک کالابریا را به او اعطا کرد. آلفونسو پس از اطلاع از پیوستن فیلیپو ماریا ویسکونتی، دوک میلان، به ائتلاف ضد آراگونی و دریافت خبر درگیری برادرانش، هنری و جان، در کاستیا، ناپل و بخشی از پادشاهی را به دست برادر کوچکترش، پدرو، سپرد و به سمت
را به دست برادر کوچکترش، پدرو، سپرد و به سمت پرووانس (شهرستان دشمنش، لویی سوم) حرکت کرد. او بندر و شهر مارسی را ویران کرد و سپس به سمت بارسلونا حرکت کرد. ناوگان جنوایی ویسکونتی، همچنین در سال ۱۴۲۳، گائتا، پروچیدا، کاستلاماره و سورنتو را فتح کرد و بندر ناپل را محاصره نمود. ناپل که از خشکی توسط نیروهای فرانچسکو اسفورتزا (پدرش، موزیو، در جنگ لاکویلا درگذشته بود) محاصره شده بود، چند ماه مقاومت کرد و در آوریل ۱۴۲۴ تسلیم شد. پدرو مجبور به بازگشت به سیسیل شد، همچنین به این دلیل که در ماه ژوئن، متحد آراگونی،
همچنین به این دلیل که در ماه ژوئن، متحد آراگونی، فورتبراسیو دا مونتونه، در لاکویلا شکست خورده و زندانی شده بود. خوانا دوباره پادشاهی را به دست گرفت و از لویی سوم که مورد احترام و علاقه دربار و رعایای او بود، استقبال کرد. کاراچیولو، که به احترام لویی حسادت می‌کرد، او را به قلمرو کالابریایی خود فرستاد، جایی که سال‌ها در انتظار فراخوانده شدن به تخت سلطنت زندگی کرد، تا سال ۱۴۳۲ که کاراچیولو در یک توطئه درباری کشته شد. اگرچه لویی در رقابت با آلفونسو آراگون پیروز شد، اما هرگز پادشاه ناپل نشد: در ۱۲ نوامبر ۱۴۳۴،
شد، اما هرگز پادشاه ناپل نشد: در ۱۲ نوامبر ۱۴۳۴، در کوزنتسا، دوک بر اثر مالاریا درگذشت و نتوانست به حقوق سلطنتی که به سختی به دست آورده بود، دست یابد. خوانا، که اکنون سالخورده بود، در وصیت‌نامه خود تصریح کرد که پس از مرگش، تاج و تخت به برادر لویی، رنه اول آنژو، منتقل شود و در ۲ فوریه ۱۴۳۵، او نیز کمتر از سه ماه پس از لویی درگذشت. در سال ۱۴۳۲، لویی سوم با مارگارت ساووی (۱۴۱۶–۱۴۷۹)، دختر آمادئوس هشتم ساووی، ازدواج کرد، اما این زوج فرزندی نداشتند. پس از لویی سوم، برادرش رنه آنژو، جانشین او شد. ادعای آراگون.
سوم، برادرش رنه آنژو، جانشین او شد. ادعای آراگون. لویی پسر ارشد و وارث لویی دوم آنژو و یولاند آراگون بود. تاج و تخت آراگون در سال ۱۴۱۰ با مرگ عموی یولاند، شاه مارتین، خالی شد. یولاند به عنوان دختر شاه جان اول آراگون، برادر و سلف مارتین، مدعی تاج و تخت آراگون برای لویی جوان شد. با این حال، هرچند نامشخص بود، اما قوانین جانشینی پادشاهی آراگون و شهرستان بارسلونا در آن زمان به این صورت بود که همه بستگان مرد را قبل از هر زن ترجیح می‌دادند. مارتین در سال ۱۴۱۰ بدون فرزندی درگذشت و پس از دو سال بدون پادشاه، املاک
فرزندی درگذشت و پس از دو سال بدون پادشاه، املاک آراگون با مصالحه کاسپه در سال ۱۴۱۲ برادرزاده مارتین، فردیناند کاستیل، را به عنوان پادشاه بعدی آراگون انتخاب کرد. خانواده لویی برخی از زمین‌های آراگونی را در مون‌پلیه و روسیون به دست آوردند. یولاند و پسرانش خود را وارثان با ادعای بالاتر می‌دانستند و شروع به نامیدن خود به عنوان پادشاه و ملکه سیسیل (از جمله ناپل)، اورشلیم، آراگون و مایورکا کردند. از این میان، تنها بخش اصلی سیسیل همیشه مستقیماً توسط لویی و آن هم به مدت کوتاهی در اختیار بود. لویی همچنین ادعاهایی
به مدت کوتاهی در اختیار بود. لویی همچنین ادعاهایی بر عنوان امپراتور لاتین داشت که پدربزرگش لویی اول در سال ۱۳۸۳ خریداری کرده بود، اما به نظر نمی‌رسد هرگز از این عنوان استفاده کرده باشد. ادعا بر ناپل. پاپ مارتین پنجم در ۴ دسامبر ۱۴۱۹ لویی سوم را به عنوان پادشاه سیسیل (ناپل) منصوب کرد. این در تضاد با اراده ملکه بی‌فرزند و سالخورده پادشاهی ایتالیا، خوانا دوم، بود که آلفونسو پنجم آراگون را به عنوان وارث خود پذیرفته بود. در سال ۱۴۲۰، لویی در کامپانیا پیاده شد و ناپل را محاصره کرد، اما با ورود ناوگان آراگونی
و ناپل را محاصره کرد، اما با ورود ناوگان آراگونی مجبور به فرار شد. آلفونسو در سال ۱۴۲۱ وارد شهر شد و لویی حمایت پاپ را که از هزینه‌های جنگ خسته شده بود، از دست داد. با این حال، هنگامی که روابط بین آلفونسو و ملکه پس از دستگیری جیانی کاراچیولو، معشوق و نخست‌وزیر خوانا، ناگهان رو به وخامت گذاشت، ملکه به آورسا نقل مکان کرد و لویی به او پیوست. او به فرزندی پذیرفته شد و به جای آلفونسو به عنوان وارث منصوب شد و عنوان دوک کالابریا را به او داد. هنگامی که آلفونسو مجبور به بازگشت به آراگون شد، پادشاهی آرام شد. لویی
به بازگشت به آراگون شد، پادشاهی آرام شد. لویی به ملک فئودالی خود در کالابریا نقل مکان کرد و در آنجا با همسرش، مارگارت ساووی، زندگی کرد. آنها فرزندی نداشتند. لویی هرگز به‌طور مؤثر پادشاه نشد، زیرا در سال ۱۴۳۴ بر اثر مالاریا در کوزنتسا درگذشت. برادرش رنه سال بعد پس از مرگ خوانا، جانشین او شد.
این یک فهرست از غذاها و نوشیدنی‌های ایتالیایی است. آشپزی ایتالیایی طی قرن‌ها و تغییرات اجتماعی و سیاسی توسعه یافته و ریشه‌های آن به قرن ۴ پیش از میلاد بازمی‌گردد. آشپزی ایتالیایی از فرهنگ‌های اترکی، یونانی باستان و رومی باستان نشأت گرفته است. تغییرات مهمی با کشف دنیای جدید و معرفی سیب‌زمینی، گوجه‌فرنگی، فلفل دلمه‌ای و ذرت رخ داد، که اکنون بخش اصلی آشپزی هستند، اما تا قرن ۱۸ به میزان قابل توجهی وارد نشده بودند. آشپزی ایتالیایی شامل سنت‌های ریشه‌دار مشترک در سراسر کشور است، همچنین آشپزی منطقه‌ای مختلف که از
سراسر کشور است، همچنین آشپزی منطقه‌ای مختلف که از هم متفاوت‌اند، به‌ویژه بین شمال، مرکز و جنوب ایتالیا که در تبادل مداوم هستند. بسیاری از غذاهایی که زمانی منطقه‌ای بودند، با تغییرات در سراسر کشور گسترش یافته‌اند. آشپزی ایتالیایی تنوع بالایی در طعم ارائه می‌دهد و یکی از محبوب‌ترین و تقلیدشده‌ترین آشپزی‌ها در جهان است. محبوب‌ترین غذاها و دستورها، طی قرن‌ها، اغلب توسط مردم عادی ایجاد شده‌اند تا آشپزها، به همین دلیل بسیاری از دستورهای ایتالیایی برای پخت خانگی و روزمره مناسب هستند و ویژگی‌های منطقه‌ای را رعایت
روزمره مناسب هستند و ویژگی‌های منطقه‌ای را رعایت می‌کنند. ایتالیا میزبان ۳۹۵ رستوران دارای ستاره میشلن است. رژیم غذایی مدیترانه‌ای اساس غذاهای ایتالیایی را تشکیل می‌دهد که سرشار از پاستا، ماهی، میوه و سبزیجات است. پنیر، سوسیس و شراب از غذاهای اصلی ایتالیایی هستند و همراه با پیتزا و قهوه (به ویژه اسپرسو) بخشی از فرهنگ خوراک‌شناسی دسرها سنت دیرینه‌ای در ترکیب طعم‌های محلی مانند مرکبات، پسته و بادام با پنیرهای شیرین مانند ماسکارپونه و ریکوتا یا طعم‌های عجیب و غریب مانند کاکائو، وانیل و دارچین دارند. ژلاتو،
و غریب مانند کاکائو، وانیل و دارچین دارند. ژلاتو، تیرامیسو و کاساتا از معروف‌ترین نمونه‌های دسرها، کیک‌ها و شیرینی‌های ایتالیایی هستند. غذاهای ایتالیایی به شدت به محصولات سنتی متکی هستند. این کشور تعداد زیادی از غذاهای سنتی ویژه تحت حمایت قانون اتحادیه اروپا دارد. ایتالیا بزرگ‌ترین تولیدکننده شراب در جهان و همچنین کشوری با وسیع‌ترین تنوع گونه‌های انگور بومی در جهان است. غذاها و نوشیدنی‌ها. توجه: بخش «سایر غذاها و نوشیدنی‌ها» برای فهرست کردن غذاها بدون مکان خاص ضروری است. نان. پیادینا رومانیولا (یا به‌سادگی
ضروری است. نان. پیادینا رومانیولا (یا به‌سادگی پیادینا، سنتی پیادا)، پیادینا فریتا پیتزاهای رایج. گونه‌های بسیاری از پیتزا وجود دارد که بر پایهٔ انتخاب رویه و گاه خمیر مشخص می‌شوند. همچنین چندین سبک پخت برای پیتزا وجود دارد که با روش آماده‌سازی تعریف می‌شوند. فهرست زیر تنها شامل پیتزاهای است. خوراک‌های برنجی. خوراک‌های تهیه‌شده با برنج در شمال ایتالیا، به‌ویژه در مناطق لومباردی و ونتو بسیار رایج‌اند، هرچند در سراسر کشور نیز یافت می‌شوند.
فیلیپو ماریا ویسکونتی (؛ ۳ سپتامبر ۱۳۹۲ – ) از سال ۱۴۱۲ تا زمان مرگش در سال ۱۴۴۷ دوک میلان بود. روایت‌های معاصر او را فردی بدبین، اما از نظر سیاسی زیرک توصیف می‌کنند. در دهه ۱۴۲۰، او در طول جنگ‌های لومباردی با رومانیا، فلورانس و ونیز درگیر شد، اما در نهایت تحت فشار پاپ مارتین پنجم مجبور به تسلیم شد. او بعداً به جنگ بازگشت که با توافق صلح دیگری به پایان رسید. ویسکونتی دو بار ازدواج کرد؛ ازدواج دوم او، در سال ۱۴۲۸، با ماری ساووی، دختر متحدش آمادئوس هشتم، دوک ساووی، بود. در زمان مرگش در سال ۱۴۴۷، ویسکونتی
ساووی، بود. در زمان مرگش در سال ۱۴۴۷، ویسکونتی آخرین مرد از خاندان ویسکونتی بود. فرانچسکو اسفورتزا جانشین او شد که با دختر نامشروعش، بیانکا ماریا ویسکونتی، متولد آنیس دل ماینو، ازدواج کرده بود. زندگی‌نامه. فیلیپو ماریا ویسکونتی در ۳ سپتامبر ۱۳۹۲، پسر جیان گالئاتزو ویسکونتی و کاترینا ویسکونتی، متولد شد. هنگامی که پدرش در سال ۱۴۰۲ بر اثر طاعون درگذشت، برادر بزرگترش جیان ماریا دوک میلان شد و مادرشان کاترینا از پسرش حمایت کرد. با این حال، جیان ماریا تحت تأثیر مشاورانش قرار گرفت و مادرش را تهدیدی برای خود
مشاورانش قرار گرفت و مادرش را تهدیدی برای خود دانست. در ۱۸ آگوست ۱۴۰۴، او مادرش را در مونزا زندانی کرد و در ۱۷ اکتبر ۱۴۰۴ در آنجا درگذشت. شایعه شده بود که مرگ او بر اثر سم بوده است. پس از ترور جان ماریا در ۱۶ مه ۱۴۱۲، و ترور فاچینو کانه، از اشراف‌زادگان، فیلیپو ماریا با بیوه کانه، بئاتریس کانه، متحد شد. از طریق این اتحاد، او به ثروت و ارتش همسر مرحومش دسترسی پیدا کرد و این امر او را قادر ساخت تا اقتدار خود را در میلان تثبیت کند. فیلیپو ماریا جانشین برادرش به عنوان دوک میلان شد و حکومت خود را بر پاویا تثبیت
عنوان دوک میلان شد و حکومت خود را بر پاویا تثبیت کرد. به عنوان پسر جان گالئاتزو ویسکونتی، که پیش از این با خلع و قتل عمو و پدرزنش برنابو ویسکونتی، قدرت را غصب کرده بود، جانشینی فیلیپو ماریا مورد اعتراض قرار گرفت. عمویش استوره ویسکونتی و پسر عمویش جیاکومو (جیانکارلو) ویسکونتی، پسر نامشروع و نوه مشروع برنابو، با او مخالفت کردند. با حمایت جمعیت میلان، آنها پس از مرگ جان ماریا برای مدت کوتاهی کنترل میلان را به دست گرفتند، اما در ۱۶ ژوئن ۱۴۱۲ فیلیپو ماریا شهر را بازپس گرفت. در همان سال، او املاک خانواده اسکاتی،
بازپس گرفت. در همان سال، او املاک خانواده اسکاتی، از جمله قلعه آگاتزانو را مصادره کرد. فیلیپو ماریا با بئاتریس لاسکاریس دی تندا، کنتس بیاندرات و بیوه فاسینو کین ازدواج کرده بود. این ازدواج برای او جهیزیه ۵۰۰۰۰۰ فلورین به همراه داشت، اما وقتی بئاتریس در امور دولتی فعال شد، او را به زنا متهم کرد و در سال ۱۴۱۸ در قلعه بیناسکو اعدامش کرد. اگرچه گزارش شده است که او از اعتماد به نفس پایین رنج می‌برد، فیلیپو ماریا ثابت کرد که سیاستمدار توانمندی است. با استخدام سربازان برجسته‌ای مانند فرانچسکو بوسونه دا کارمانولا،
برجسته‌ای مانند فرانچسکو بوسونه دا کارمانولا، نیکولو پیچینینو - که نیروهایش در نبرد آنگیاری در سال ۱۴۴۰ جنگیدند - و بعدها فرانچسکو اسفورزا، او توانست بخش زیادی از قلمرو لومبارد دوک‌نشین پدرش را بازپس گیرد. پس از مرگ جورجو اردلافی، ارباب فورلی، فیلیپو ماریا سرپرستی وارث او، تبالدو اردلافی، را بر عهده گرفت. او از این موقعیت برای تلاش برای گسترش به رومانیا در سال ۱۴۲۳ استفاده کرد و باعث درگیری با فلورانس شد. در سال ۱۴۲۵، ونیز، که توسط کارمانولا ترغیب شده بود، به نفع فلورانس مداخله کرد و جنگ به لومباردی گسترش
به نفع فلورانس مداخله کرد و جنگ به لومباردی گسترش یافت. در مارس ۱۴۲۶، کارمانولا شورش‌هایی را در برشا، که قبلاً برای میلان تصرف کرده بود، برانگیخت. پس از یک لشکرکشی طولانی، ونیز برشا را فتح کرد و قلمرو سرزمین اصلی خود را تا دریاچه گاردا گسترش داد. فیلیپو ماریا از امپراتور مقدس روم درخواست حمایت کرد، اما مجبور شد شرایط صلح تحمیلی پاپ مارتین پنجم را که به نفع ونیز بود، بپذیرد. او که ناراضی بود، خیلی زود خصومت‌ها را از سر گرفت، اما در ۱۲ اکتبر ۱۴۲۷ در مکلودیو شکست خورد. بعداً صلح پایدارتری در فرارا با
شکست خورد. بعداً صلح پایدارتری در فرارا با میانجیگری نیکولو سوم دِسته، مارکی فرارا، امضا شد. در سال ۱۴۲۸، فیلیپو ماریا با همسر دوم خود، ماری ساووی، دختر آمادئوس هشتم ساووی، متحد، ازدواج کرد. با حمایت ویسکونتی، آمادئوس بعداً از نوامبر ۱۴۳۹ تا آوریل ۱۴۴۹ به عنوان آنتی‌پاپ فلیکس پنجم سلطنت کرد. فیلیپو ماریا همچنین از بورسیه تحصیلی حمایت می‌کرد. او گاسپارینو بارزیزا، اومانیست، را به میلان دعوت کرد، جایی که بارزیزا مدرسه‌ای تأسیس کرد و به عنوان سخنران دربار خدمت کرد. فیلیپو ماریا در ۱۳ اوت ۱۴۴۷ درگذشت. او آخرین
کرد. فیلیپو ماریا در ۱۳ اوت ۱۴۴۷ درگذشت. او آخرین نفر از دودمان ذکور خاندان ویسکونتی بود. پس از یک دوره کوتاه جمهوری‌خواهی که به جمهوری آمبروزی معروف است، دوک‌نشین به فرانچسکو اسفورتزا (۱۴۰۱–۱۴۶۶) رسید. اسفورتزا با تنها فرزند فیلیپو ماریا، بیانکا ماریا ویسکونتی (۱۴۲۵–۱۴۶۸)، که از معشوقه‌اش، آنیس دل ماینو (۱۴۰۱–۱۴۶۵)، به دنیا آمده بود، ازدواج کرده بود.
جیان گالئاتزو ویسکونتی (؛ ۱۶ اکتبر ۱۳۵۱ – ) اولین دوک میلان (۱۳۹۵) بود و درست قبل از طلوع رنسانس، بر آن شهر اواخر قرون وسطی حکومت می‌کرد. او همچنین به همراه عمویش برنابئو، بر لمباردی حکومت می‌کرد. او حامی بنیانگذار کلیسای جامع پاویا بود و قلعه ویسکونتی در پاویا را که توسط پدرش آغاز شده بود، تکمیل کرد و کار بر روی کلیسای جامع میلان را پیش برد. او سرزمین بزرگی از شمال ایتالیا و دره پو را تصرف کرد. او در رابطه با انتقال جنوا به کنترل فرانسه و همچنین اختلافات با دختر محبوبش والنتینا، فرانسه را به جنگ تهدید کرد.
دختر محبوبش والنتینا، فرانسه را به جنگ تهدید کرد. هنگامی که او بر اثر تب در قلعه ملگنانو درگذشت، فرزندانش با یکدیگر جنگیدند و سرزمین‌هایی را که او بر آنها حکومت می‌کرد، تکه‌تکه کردند. زندگی‌نامه. در طول حمایت خود از قلعه ویسکونتی، او به رشد مجموعه رساله‌های علمی و نسخه‌های خطی غنی و تذهیب شده در کتابخانه ویسکونتی کمک کرد. جیان گالئاتزو پسر گالئاتزو دوم ویسکونتی و بیانکا ساووی بود. پدرش مالک شورای شهر پاویا بود. در سال ۱۳۸۵، جیان گالئاتزو با سرنگونی عمویش برنابئو از طریق روش‌های خائنانه، با جعل تغییر مذهب و
از طریق روش‌های خائنانه، با جعل تغییر مذهب و کمین کردن او در طول یک مراسم مذهبی در میلان، کنترل میلان را به دست گرفت. او عمویش را زندانی کرد که به زودی درگذشت، ظاهراً به دستور او مسموم شده بود. نقش گالئاتزو به عنوان یک دولتمرد اشکال دیگری نیز به خود گرفت. اندکی پس از تصرف میلان، او ورونا، ویچنزا و پادوا را تصرف کرد و خود را به عنوان شورای هر یک از آنها معرفی کرد و به زودی تقریباً تمام دره پو، از جمله پیاچنزا را کنترل کرد، جایی که در سال ۱۳۹۳ قدرت فئودالی را به خانواده کونفالونیری در زمین‌هایی که از قبل در
به خانواده کونفالونیری در زمین‌هایی که از قبل در دره‌های اطراف پیاچنزا داشتند، واگذار کرد.[نیازمند منبع] او پادوا را در سال ۱۳۹۰ از دست داد و به فرانچسکو نوولو دا کارارا بازگشت. او در سال ۱۳۹۵ عنوان دوک میلان را از ونسسلاوس، پادشاه رومی‌ها، در ازای ۱۰۰۰۰۰ فلورین دریافت کرد. جیان گالئاتزو ۳۰۰۰۰۰ فلورین طلایی را صرف تلاش برای تغییر مسیر رودخانه‌های مینچیو از مانتوا و برنتا از پادوا کرد تا این شهرها را در برابر نیروی ارتش خود ناتوان سازد کتابخانه او که در بزرگ‌ترین خانه سلطنتی ایتالیا، قلعه در پاویا، قرار
خانه سلطنتی ایتالیا، قلعه در پاویا، قرار دارد و مجموعه غنی از نسخه‌های خطی او که بسیاری از آنها ثمره فتوحات او بودند، قابل توجه است. در سال ۱۴۰۰، جیان گالئاتزو گروهی از کارمندان و ادارات را برای بهبود سلامت عمومی منصوب کرد. برای سیستم جدید اداری و حسابداری که این سیستم برقرار کرد، او با کمک صدراعظم خود فرانچسکو بارباوارا، اولین بوروکراسی مدرن را ایجاد کرد. درگیری با فرانسه. گالئاتزو پدری فداکار برای دخترش والنتینا بود. او در واکنش به شایعات مربوط به والنتینا در دربار فرانسه، تهدید به اعلام جنگ علیه فرانسه
در دربار فرانسه، تهدید به اعلام جنگ علیه فرانسه کرد. همسر پادشاه شارل ششم فرانسه، ایزابو باواریایی، نوه برنابو ویسکونتی و بنابراین رقیب سرسخت والنتینا و پدرش جیان گالئاتزو بود. جیان گالئاتزو که از مانور سیاسی فرانسه که جنوا را از نفوذ او خارج کرده بود، خشمگین بود، تلاش می‌کرد تا انتقال حاکمیت جنوا به فرانسه را متوقف کند و انگراند هفتم برای هشدار به او مبنی بر اینکه فرانسه دخالت بیشتر را عملی خصمانه تلقی خواهد کرد، اعزام شد. این نزاع چیزی بیش از یک نزاع سیاسی بود. والنتینا ویسکونتی، همسر دوک اورلئان و دختر