payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ملکیوره کافا (متولد ملکیوره گافا؛ ۱۶۳۶–۱۶۶۷) یک مجسمه‌ساز باروک اهل مالت بود. کافا حرفهٔ نویدبخشی را در رم آغاز کرد، اما این حرفه با مرگ زودهنگامش در پی یک حادثهٔ کاری، کوتاه شد. او برادر بزرگتر معمار لورنزو گافا بود. زندگی‌نامه. کافا در ویتوریوسا، مالت متولد شد و در زمان غسل تعمید در ۲۱ ژانویه ۱۶۳۶ نام مارچلو را بر خود نهاد. پس از نقل مکانش به رم در سال ۱۶۵۸ یا کمی پس از آن، او اغلب با نام ملکیور (یا ملکیوره) مالتی شناخته می‌شد. برادرش لورنزو گافا یکی از معماران برجسته مالت بود. کافا پیش از آمدن به رم و
معماران برجسته مالت بود. کافا پیش از آمدن به رم و ورود به کارگاه ارکوله فراتا، مجسمه‌ساز چیره‌دستی بود. ارکوله فراتا به معنای دقیق کلمه معلم کافا نبود، هرچند احتمالاً در اصلاح تکنیک او به کافا کمک کرده بود. با وجود اینکه کافا خیلی زود سفارش‌های خودش را دریافت کرد، اما همچنان با فراتا در ارتباط نزدیک بود و با او همکاری می‌کرد. در سال ۱۶۶۰، کافا اولین قرارداد مستقل خود را با شاهزاده کامیلو پامفیلی برای یادبود "شهادت سنت یوستاچه" در سنت آنیس این آگون امضا کرد. در سال ۱۶۶۲، او به عضویت آکادمی سن لوکا درآمد و
در سال ۱۶۶۲، او به عضویت آکادمی سن لوکا درآمد و حتی در سال ۱۶۶۷ به عنوان مدیر آن انتخاب شد، اما این افتخار را نپذیرفت. طبق گزارش‌ها، او دوست صمیمی نقاش جووانی باتیستا گائولی بود. کافا در ۴ سپتامبر ۱۶۶۷ پس از فرو ریختن مقداری از مصالح در ریخته‌گری سنت پیتر، در حالی که روی تزئینات محراب کلیسای جامع سنت جان در والتا کار می‌کرد، درگذشت. هیچ بنای یادبود یا پلاک یادبودی به افتخار او در شهر زادگاهش، ویتوریوسا، مالت، وجود ندارد. با این حال، اداره پست مالت چندین تمبر با طرح مجسمه‌های کافا منتشر کرد. آثار. او در طول
با طرح مجسمه‌های کافا منتشر کرد. آثار. او در طول زندگی کوتاهش بسیار پرمشغله بود و تنها توانست چند سفارش بزرگ را خودش به پایان برساند: تعدادی از سفال‌های کافا در موزه ارمیتاژ در سن پترزبورگ، موزه موژا (که قبلاً موزه ملی هنرهای زیبا بود) در والتا، موزه پالازو ونیز در رم، موزه فوگ در دانشگاه هاروارد، ماساچوست و موزه روما قرار دارند. نقش برجسته‌ها و مجسمه‌های مومی مختلفی از کافا در مالت وجود دارد: موزه والتا طرح‌هایی از شهدا و مدل‌هایی برای مجسمه‌های موجود در رواق میدان سنت پیتر در رم دارد. قابل توجه است که
رواق میدان سنت پیتر در رم دارد. قابل توجه است که موژا محل نگهداری "خیریه حکاکی شده سنت توماس ویلانووا" و یک مجسمه برنزی از سنت رز لیما است که کپی کوچکتری از مجسمه "سنت رز لیما" در حال مرگ است که خود کافا آن را از سنگ مرمر ساخته بود. اخیراً چهار نقش برجسته در کلیسای جامع مدینا کشف شده است که نمایانگر تولد عیسی مسیح، ستایش چوپانان، بشارت و جلال سنت رز لیما هستند. بیشتر کارهای ناتمام توسط ارکوله فراتا تکمیل شد، به عنوان مثال:
جووانی پیترو پرتی یا پرتی (۱۶۴۸–۱۷۱۴) مجسمه‌ساز و معمار باروک ایتالیایی بود که به عنوان یکی از مجسمه‌سازان برجسته اروپایی در آستانه قرن هجدهم شناخته می‌شود. او از بزرگان حومه‌های اشنیپیشک و آنتاکالنیس بود که توسط ساپیهاس اداره می‌شدند. پرتی، به عنوان مجسمه‌ساز "مکتب کوماسکو"، در کانتون تیچینو زندگی می‌کرد و تحت تأثیر استاد ایتالیایی ، جیان لورنزو برنینی، قرار گرفت. پرتی که در فلورانس تحصیل کرده و توسط میخال کازیمیرز پاک به ویلنیوس دعوت شده بود، بیشتر عمر خود را در پایتخت دوک‌نشین بزرگ لیتوانی و با کار برای
را در پایتخت دوک‌نشین بزرگ لیتوانی و با کار برای خانواده‌های اشراف گذرانده است. او به خاطر تزئینات گچبری کلیسای سنت پیتر و سنت پاول (۱۶۷۷–۱۶۸۲) که شاهکار باروک لیتوانیایی محسوب می‌شود، مشهور شد. او با جیووانی ماریا گالی همکاری کرد که تزئینات اطراف مجسمه‌های پرتی را اضافه کرد. پرتی از سال ۱۶۸۹ تا ۱۷۰۱ در عمارت بزرگ هتمن لیتوانی، یان کازیمیرز ساپیها جوان، خدمت کرد. پرتی در طول دوران حرفه‌ای خود، برخی از برجسته‌ترین بناهای تاریخی باروک لیتوانیایی در ویلنیوس را طراحی، ساخته و تزئین کرده است: کاخ اسلوشکو
را طراحی، ساخته و تزئین کرده است: کاخ اسلوشکو (۱۶۹۰)، کاخ ساپیها (۱۶۹۱) و کلیسای منجی به همراه صومعه تثلیث (که در سال ۱۶۹۱ آغاز شد و از ۱۷ تا ۱۷۰۵ تزئین شده است)، که همگی در آنتاکالنیس واقع شده‌اند؛ او فضای داخلی را بازسازی کرد و گچ‌بری محراب کلیسای سنت کازیمیر در کلیسای جامع ویلنیوس (۱۶۸۶–۱۶۸۸) را طراحی کرد. پرتی همچنین به همراه خوان مرلی و میکل‌آنژ پالونی، که دخترش ماریا ماگدالنا با او ازدواج کرده بود، در تزئین مجموعه صومعه پاژایسلیس در کاوناس شرکت داشته است.
جووانی مانگونه (متولد اواخر قرن پانزدهم، درگذشته ۲۵ ژوئن ۱۵۴۳) یک هنرمند ایتالیایی بود که تقریباً منحصراً در دوران رنسانس در رم فعالیت داشت. مهارت‌های مانگونه متنوع بود: او به عنوان مجسمه‌ساز، معمار، سنگ‌تراش و برآوردگر ساختمان کار می‌کرد. علاوه بر این، او یک عتیقه‌شناس مشتاق و از بنیانگذاران آکادمی هنرهای زیبای پانتئون بود. او به عنوان مهندس نظامی در بین معاصران خود مشهور بود. زندگی و آثار. او که حدود اواخر قرن پانزدهم میلادی توسط فرانچسکو، از اهالی کاراواجو در لمباردی، به دنیا آمد، طبق گفته جورجو واساری،
در لمباردی، به دنیا آمد، طبق گفته جورجو واساری، زیر نظر آندره‌آ فروچی، مجسمه‌ساز و معمار اهل فیزوله، آموزش دید. در رم، جایی که در کاخی در ویا دله کوپل، بین سنت آگوستینو و پالازو بالداسینی زندگی می‌کرد، در آغاز کار خود چندین مأموریت داشت؛ از سال ۱۵۲۷ تا ۱۵۳۲ سرپرست چشمه سنت پیتر بود؛ تا سال ۱۵۴۱، متصدی سقف طلایی باسیلیکای سانتا ماریا ماجوره بود؛ از سال ۱۵۲۸ و تا زمان مرگش، معمار تالار حواریون بود. علاوه بر این، در تمام دوران کاری خود به عنوان برآوردگر ساختمان نیز کار کرد. در سال ۱۵۳۴ همکاری خود را با
ساختمان نیز کار کرد. در سال ۱۵۳۴ همکاری خود را با آنتونیو دا سانگالوی جوان آغاز کرد: آنها با هم "دستگاه‌های" چوبی مخصوص مراسم تاجگذاری پاپ پل سوم (حکومت: –) و در سال ۱۵۳۶، مراسم بازدید امپراتور مقدس روم، چارلز پنجم، از رم را آماده کردند. در سال ۱۵۳۷، مانگون صومعه سرویتس را در نزدیکی کلیسای سن مارچلو آل کورسو اصلاح کرد و آن را تکمیل نمود. با این حال، به دلیل تغییرات بعدی در قرن هفدهم، کار او در صومعه دیگر قابل تشخیص نیست. شاید از سال ۱۵۳۲ او برای آنجلو ماسیمو کاخی در جنوب میدان ناوونا، در ریونه پاریون طراحی
کاخی در جنوب میدان ناوونا، در ریونه پاریون طراحی کرد. این ساختمان که در سال ۱۵۳۷ تا زمان "ساخت پیانو نوبل" آن تکمیل شده بود، به اشتباه به نام پادشاه پیروش اپیروس نامگذاری شد، زیرا مجسمه‌ای (در واقع از مارس) زمانی در طاقچه حیاط به نمایش گذاشته شده بود و اکنون در موزه کاپیتولینی قرار دارد. این بنا در مجاورت کاخی به نام پالاتزو ماسیمو آله کولون قرار دارد که در آن سال‌ها توسط بالداساره پروزی ساخته شد و به سفارش برادر آنجلو، پیترو، ساخته شد. کاخ ماسیمو دی پیرو تنها اثر معماری قطعی مانگونه است که هنوز موجود است.
اثر معماری قطعی مانگونه است که هنوز موجود است. در این ساختمان، الگوی او آنتونیو دا سانگالوی جوان است که از او طرح‌های گونه‌شناختی و – تا حدی – ویژگی‌های سبکی را اقتباس می‌کند. به هر حال، در چندین عنصر، مانند طراحی حیاط نامنظم، استفاده از ایوان‌های سرپوشیده با معماری، استفاده از عناصر تزئینی به عنوان پیش‌آمدگی، و تعادل نما، او سبکی بدیع را نشان می‌دهد. بر اساس تحلیل سبک‌شناختی، کاخ آلیکورنی در بورگو وکیو (بعداً پیاتزا روستیکوچی) در بورگو (تخریب شده در سال ۱۹۳۱ و بعداً بازسازی شد) و – با شک بیشتر – کاخ دی
۱۹۳۱ و بعداً بازسازی شد) و – با شک بیشتر – کاخ دی ولیس در میدان سانتا ماریا در تراستور به او نسبت داده شده است. به عنوان یک مجسمه‌ساز، تنها دو اثر به او نسبت داده شده است: به نظر می‌رسد بنای یادبود تدفین کاردینال ویلم ون انکووارت (درگذشته در سال ۱۵۳۴) در سانتا ماریا دل آنیما، که به خوبی ساخته شده است، تأثیر میکل‌آنژ را در آن می‌توان مشاهده کرد، در حالی که بنای یادبود اسقف کیوسی و فرماندار بولونیا، گرگوریو ماگالوتی، در سانتا چسیلیا در تراستوره، که در سال ۱۵۳۸ حکاکی شده است، حس سردی را ساطع می‌کند. در سال
حکاکی شده است، حس سردی را ساطع می‌کند. در سال ۱۵۴۲، مانگون به عنوان یک معمار نظامی، توسط پاول سوم، که می‌خواست استحکامات بورگو را تقویت کند، به همراه دیگر معماران فراخوانده شد و در آن زمان، او پروژه‌ای را ارائه داد. سال بعد، او در سرمونتا فعال بود و در دیوارهای شهر کار می‌کرد. مانگون همچنین یک عتیقه‌شناس مشتاق بود و در کاخ خود تعداد زیادی از قطعات معماری و مجسمه‌سازی را جمع‌آوری کرد. در سال ۱۵۴۳، او با تعریف خود به عنوان یک مجسمه‌ساز، از جمله اعضای بنیانگذار جماعت «سنت جوزف در سرزمین مقدس در روتوندا» بود
جماعت «سنت جوزف در سرزمین مقدس در روتوندا» بود که بعدها با نام آکادمی هنرهای پانتئون، یکی از مراکز اصلی بحث در مورد آثار باستانی و معماری در رم، شناخته شد. در ۲۵ ژوئن ۱۵۴۳ او وصیت‌نامه‌اش را نوشت، و شاید در همان روز درگذشت. اهمیت. مانگون به عنوان یک مجسمه‌ساز، راه آندره‌آ سانسووینو را دنبال کرد و به نتایج متفاوتی رسید. به عنوان یک معمار، تحصیلات قبلی او به عنوان مجسمه‌ساز و سنگ‌تراش در طراحی قالب‌ها به او اجازه داد تا به تعادل قابل توجهی از تناسبات دست یابد. علاوه بر این، مانگون از اولین کسانی بود که سبک
علاوه بر این، مانگون از اولین کسانی بود که سبک «جدی» را که توسط آنتونیو دا سانگالوی جوان آغاز شده بود، گسترش داد. او با ساخت کاخ دی پیرو، نمونه خوبی از معماری «روزمره» را طراحی کرد که در نیمه دوم قرن شانزدهم مقلدان زیادی پیدا کرد. به عنوان یک معمار نظامی، اگرچه توسط مهندس نظامی فرانچسکو د مارچی مورد ستایش قرار گرفت، اما فقدان آثار باقی مانده‌ای که بتوان به او نسبت داد، ارزیابی سهم واقعی او در این زمینه را دشوار می‌کند.
آلساندرو ویتوریا (۱۵۲۵–۲۷ مه ۱۶۰۸) یک مجسمه‌ساز ایتالیایی سبک منریسم از مکتب ونیزی، «یکی از نمایندگان اصلی سبک کلاسیک ونیزی» و رقیب جامبولونیا به عنوان برجسته‌ترین مجسمه‌سازان اواخر قرن شانزدهم در ایتالیا بود که آثاری مانند "«بشارت»" (مؤسسه هنر شیکاگو) را خلق کرد. زندگی‌نامه. ویتوریا با نام اصلی آلساندرو ویتوریا دی ویجیلیو دلا ولپا، در ترنتو، ایتالیا، در شمال ایتالیای کنونی، به دنیا آمد و پسر یک خیاط بود. ویتوریا در آتلیه معمار-مجسمه‌ساز، جاکوپو سانسووینو، آموزش دید؛ او معاصر تیتیان بود و تأثیر او را
آموزش دید؛ او معاصر تیتیان بود و تأثیر او را می‌توان در ترکیب‌بندی‌هایش تشخیص داد. او در سفالگری استاد بود و اغلب آثارش با سطوح طلاکاری شده، مرمر و برنز ارائه می‌شدند. ویتوریا مانند تمام مجسمه‌سازان ایتالیایی هم‌نسل خود، تحت تأثیر میکل‌آنژ و هنرمند فلورانسی، بارتولومئو آماناتی، نیز قرار داشت. نزدیکی ارتباطات او در پروژه‌های معماران سانسووینو، سانمیچلی و پالادیو، و همکاری با نقاشانی مانند تیتیان، تینتورتو و ورونزه، او را در میان پیشگامان دنیای هنر در اواخر قرن شانزدهم ونیز قرار داد. شغل. ویتوریا ابتدا در
قرن شانزدهم ونیز قرار داد. شغل. ویتوریا ابتدا در شهر زادگاهش، ترنتو، آموزش دید و سپس در ۲۵ ژوئیه ۱۵۴۳ به ونیز نقل مکان کرد و در آنجا با یاکوپو سانسووینو آموزش دید و کار کرد. رابطه هنری طولانی او با سانسووینو طوفانی بود. پس از یک مشاجره با سانسووینو، او از ونیز خارج شد و در ویچنزا کار کرد، جایی که قبل از بازگشت، با ورونزه در تزئینات ویلا باربارو در ماسر (۱۵۶۰–۱۵۶۲) همکاری کرد. این دو استاد تا زمان مرگ سانسووینو به‌طور مشترک روی سفارش‌های بزرگ مجسمه‌سازی کار می‌کردند. ویتوریا استودیوی او را به دست گرفت و
می‌کردند. ویتوریا استودیوی او را به دست گرفت و سفارش‌های ناتمام سانسووینو را تکمیل کرد. از جمله شاگردان او می‌توان به کامیلو ماریانی و آندره‌آ دی آلساندرو اشاره کرد. ویتوریا در ۲۴ ژانویه ۱۵۶۳ به مدرسه بزرگ سن مارکو و آکادمی طراحی، فلورانس، . او در ۲۷ مه ۱۶۰۸ در ونیز درگذشت. آرامگاه او، به همراه مجسمه نیم‌تنه‌اش که از خودش نقاشی شده، در کلیسای سن زکریا قرار دارد. ویتوریا به خاطر نیم‌تنه‌های پرتره کلاسیکش، ژانری که پیش از او به ندرت در ونیز وجود داشت، و همچنین به خاطر مدال‌ها و همچنین پیکره‌های تمام‌قدش که
به خاطر مدال‌ها و همچنین پیکره‌های تمام‌قدش که برخی از آنها "از کتابخانه مارسیانا" اثر سانسووینو فراتر می‌روند، شناخته می‌شود. منابع. دفتر خاطرات او، همان‌طور که وصیت‌نامه‌اش در ۲۹ ژوئیه ۱۵۷۶ است، منبع مهمی برای جزئیات دوران حرفه‌ای اوست. نمایشگاهی در ترنتو، ۱۹۹۹، در کاتالوگی توسط آندره‌آ باکی، لیا کامرلنگو و مانفرد لیته-جاسپر با "عنوان «شیوه زیبا»: الساندرو ویتوریا و مجسمه‌سازی ونیزی قرن شانزدهم" (ترنتو ۱۹۹۹) به یادگار مانده است که متن اصلی مقالات مقدماتی آن در مورد هنر و حرفه ویتوریا، نوشته مانفرد
آن در مورد هنر و حرفه ویتوریا، نوشته مانفرد لیته-جاسپر؛ حامیان او، نوشته توماس مارتین؛ ارتباطات او با نقاشی ونیزی، نوشته استفانو تومیده؛ و نقش ویتوریا به عنوان یک مجموعه‌دار، نوشته ویکتوریا آوری است.
گردان‌های انقلاب ۱۹۲۰ ()، یک گروه شبه‌نظامی و شورشی سنی در عراق بود که توسط اعضای سابق ارتش منحل‌شده عراق در دوران صدام، پس از حمله ۲۰۰۳ به عراق تشکیل شد. این گروه از بمب‌های دست‌ساز و حملات مسلحانه علیه نیروی چندملیتی عراق استفاده کرده و شاخه نظامی کتائب حزب‌الله را تشکیل می‌دهد. نام این گروه از انقلاب ۱۹۲۰ عراق گرفته شده است. متحدین. سخنگوی ارتش آمریکا اظهار داشت که گروه شهروندان محلی نگران اکنون با نیروهای آمریکایی همسو شده است، در حالی که گردان‌ها در پستی در وب‌سایت خود این موضوع را تکذیب کرد: ما به…
در وب‌سایت خود این موضوع را تکذیب کرد: ما به… اشغالگران و پیروان و عوامل شما می‌گوییم که شما با مرتبط کردن این گروه با کمپین ضد القاعده دیاله، دروغ بسیار بزرگی گفتید. این گروه معتقد است که سازمان «حماس عراق»، که متشکل از اعضایی بود که قبل از عملیات دیاله گردان‌ها را ترک کرده بودند، در این عملیات دخیل بودند. نوری مالکی، نخست‌وزیر عراق، از اینکه چنین «شهروندان محلی نگران» مسلح به آمریکا، یک اپوزیسیون مسلح سنی در حال شکل‌گیری باشند، بیم داشته و استدلال کرده است که چنین گروه‌هایی باید تحت فرماندهی ارتش یا پلیس
که چنین گروه‌هایی باید تحت فرماندهی ارتش یا پلیس عراق باشند. فعالیت‌ها. گردان‌های انقلاب ۱۹۲۰ هدف خود را ایجاد یک دولت آزاد و مستقل عراقی بر اساس اسلام توصیف می‌کنند. این گروه در منطقه سنی‌نشین غرب بغداد، در مناطق ابو غریب، خان داری و فلوجه و در استان‌های نینوا، دیاله و انبار فعال بوده است. نام این گروه، به انقلاب ۱۹۲۰ عراق علیه بریتانیا اشاره دارد و به‌طور ضمنی جنبش ملی‌گرایانه علیه بریتانیا را با چریک‌های عراقی که علیه نیروهای ائتلاف در قرن بیست و یکم می‌جنگند، مقایسه می‌کند. آنها شاخه نظامی کتائب
می‌جنگند، مقایسه می‌کند. آنها شاخه نظامی کتائب حزب‌الله هستند. لوگوی این گروه نقشه عراق است که یک قرآن بر روی آن قرار دارد و آیه «ینصر من الله و فتح قریب» نوشته شده است. در وسط، نمادی آینه‌ای از یک کلاشینکف وجود دارد که پرچم عراق به آن متصل است. بین اسلحه و پرچم، نوشته کوچکی با عنوان «جنبش مقاومت اسلامی» و در زیر آن، نوشته بزرگتری با عنوان «گردان‌های انقلاب بیستم» دیده می‌شود. تاریخچه. این گردان اولین بار در بیانیه‌ای در ۱۶ ژوئیه ظاهر شد که در آن ادعا شد نیروهای آمریکایی تلفاتی بیشتر از آنچه گزارش شده است،
آمریکایی تلفاتی بیشتر از آنچه گزارش شده است، متحمل شده‌اند. از آن زمان، این گردان به صورت دوره‌ای، از جمله در نقاشی‌های دیواری در دژهای شورشی مانند فلوجه، دوباره ظاهر شده است. به نظر می‌رسد این گروه بر فعالیت‌های چریکی تمرکز دارد تا تروریسم، و نسبت به نظرات روحانیون سنی مستقر در عراق (برخلاف گروه‌هایی مانند جماعت توحید و جهاد) حساس است. عملیات‌های مهم آن شامل ربودن شهروند آمریکایی دین صادق در نوامبر ۲۰۰۴ و بمب‌گذاری در دفتر مرکزی شبکه تلویزیونی العربیه در بغداد در اکتبر ۲۰۰۵ است. همچنین چندین هلیکوپتر
در بغداد در اکتبر ۲۰۰۵ است. همچنین چندین هلیکوپتر آمریکایی را در منطقه فلوجه سرنگون کرده است. اطلاعات کمی در مورد رهبری این گروه وجود دارد. در ۲ ژانویه ۲۰۰۵، وزارت دفاع عراق گزارش داد که نیروهای امنیتی عراق حاتم الزوبعی را که او را به عنوان فرمانده گردان‌های انقلاب ۱۹۲۰ معرفی کردند، دستگیر کردند. در بیانیه‌ای که در ۱۳ فوریه ۲۰۰۶ منتشر شد، این گروه سوگند یاد کرد که «جهاد را تا آزادی و پیروزی یا [تا زمانی که] شهید شوند، ادامه خواهد داد. در سال ۲۰۱۴، پس از ظهور داعش در عراق، گردان‌های انقلاب ۱۹۲۰ اعلام کردند
داعش در عراق، گردان‌های انقلاب ۱۹۲۰ اعلام کردند که متحد داعش نیستند، اما اگر مداخله ایران در عراق باعث کشته شدن غیرنظامیان سنی شود، با حملاتی پاسخ خواهند داد. تقسیم سازمان. در مارس ۲۰۰۷، برخی از اعضای آن از گردان‌های انقلاب ۱۹۲۰ جدا شدند تا حماس عراق را تشکیل دهند. در بیانیه‌ای که در ۱۸ مارس ۲۰۰۷ منتشر شد، گردان‌های انقلاب ۱۹۲۰ اعلام کردند که به دو گردان جدید، "فتح اسلامی" و "جهاد اسلامی"، منحل شده‌اند. فتح اسلامی به حماس عراق تبدیل شد و نامی است که برای شاخه نظامی آن انتخاب شده است. جهاد اسلامی نام
شاخه نظامی آن انتخاب شده است. جهاد اسلامی نام گردان‌های انقلاب بیستم را به خود گرفت و قول داد که میراث جهادی خود را حفظ کند. روابط با دیگران. گردان‌های انقلاب ۱۹۲۰ از بمب‌گذاری، آدم‌ربایی و حملات مسلحانه علیه نیروهای آمریکایی استفاده کرده‌اند، اما غیرمسلمانان یا شیعیان را هدف قرار نمی‌دهند و از جنگ فرقه‌ای دوری می‌کنند. در نتیجه، این گروه شکاف فزاینده‌ای با القاعده در عراق ایجاد کرده است که اغلب از بمب‌گذاری‌های انتحاری برای هدف قرار دادن غیرنظامیان شیعه که آنها را کافر می‌دانند، استفاده می‌کند. گردان‌های
آنها را کافر می‌دانند، استفاده می‌کند. گردان‌های انقلاب ۱۹۲۰ پیشنهاد وفاداری به یک گروه ائتلافی شورشی، یعنی مجلس شورای مجاهدین، که توسط سازمان پایگاه جهاد در بین‌النهرین تأسیس شده بود، را رد کرد. در ۲۷ مارس ۲۰۰۷، رهبر گردان‌های انقلاب ۱۹۲۰، حارث ظاهر خمیس الداری (برادرزاده برجسته‌ترین روحانی سنی عراق، هیث الداری) در یک کمین نیروهای دولت اسلامی عراق کشته شد. درگیری‌های مسلحانه متناوبی بین جنگجویان گردان‌های انقلاب ۱۹۲۰ و داعش در عراق رخ داده است و شایعاتی مبنی بر مذاکرات بین اعضای این گروه و دولت عراق و
مبنی بر مذاکرات بین اعضای این گروه و دولت عراق و نیروهای آمریکایی منتشر شده است. اگرچه این گروه از بمب‌گذاری، آدم‌ربایی و حملات مسلحانه علیه نیروهای آمریکایی استفاده کرده است، اما در ۲۰ ژوئن ۲۰۰۷، "واشینگتن پست" گزارش داد که در مصاحبه تلفنی با سرهنگ دوم جوزف دیویدسون، افسر اجرایی لشکر دوم پیاده‌نظام، نیروهای آمریکایی اکنون با شورشیان سنی از گردان‌های انقلاب ۱۹۲۰، که شامل اعضای سابق ارتش منحل شده صدام حسین، رئیس‌جمهور مخلوع، می‌شود، همکاری می‌کنند. در اکتبر ۲۰۰۷، "گاردین" گزارش داد که گردان‌های انقلاب ۱۹۲۰
۲۰۰۷، "گاردین" گزارش داد که گردان‌های انقلاب ۱۹۲۰ به اتحاد شش گروه شورشی دیگر عراقی نخواهد پیوست. این شش گروه یک برنامه سیاسی ۱۴ ماده‌ای را فهرست کردند، از جمله درخواست ادامه اقدام علیه نیروهای آمریکایی و اعلام اینکه تمام قوانین تصویب شده توسط دولت عراق باطل و بی‌اعتبار است. سخنگوی این گردان‌ها گفت که به این دلیل به این ائتلاف نپیوسته است که نمی‌خواهد با آن دسته از گروه‌های قبیله‌ای سنی که با آمریکا علیه القاعده همکاری می‌کنند، بجنگد. این سخنگو همچنین گزارش "اکونومیست" مبنی بر همکاری گردان‌های انقلاب ۱۹۲۰
"اکونومیست" مبنی بر همکاری گردان‌های انقلاب ۱۹۲۰ با آمریکایی‌ها را تکذیب کرد و اصرار داشت که این گروه هنوز به آمریکایی‌ها حمله می‌کند.
نیکولو موریکونی (؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام هنری اولتیمو (به ایتالیایی به معنای آخرین) خواننده و ترانه‌سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. نیکولو موریکونی در رم متولد شد و از هشت سالگی شروع به یادگیری پیانو و از چهارده سالگی شروع به نوشتن آهنگ کرد. از آن زمان شروع به اجرا در کلوپ‌های سراسر رم به همراه دیگر هنرمندان مستقل مانند توماسو پارادیزو و موتا کرد. او همچنین سعی کرد وارد برنامه‌های اصلی استعدادیابی ایتالیایی آمیچی و ایکس فاکتور شود، اما شکست خورد. در
آمیچی و ایکس فاکتور شود، اما شکست خورد. در سال ۲۰۱۶، در مسابقه موسیقی هیپ هاپ «One Shot Game» که توسط شرکت ضبط موسیقی «Honiro Label» برگزار می‌شد، برنده شد. این شرکت کمی بعد شروع به تولید آثار این خواننده کرد. در ۱۰ مارس ۲۰۱۷، او اولین تک‌آهنگ خود با نام «Chiave» را منتشر کرد. تک‌آهنگ‌های بعدی «Ovunque tu sia» و «Sabbia» بودند. در ۲۶ مه ۲۰۱۷، او کنسرت فابریزیو مورو را در رم افتتاح کرد. در ۶ اکتبر ۲۰۱۷، او اولین آلبوم خود با نام «"Pianeti»" را به همراه تک‌آهنگی با همین عنوان منتشر کرد. این آلبوم در رتبه ۴۷
با همین عنوان منتشر کرد. این آلبوم در رتبه ۴۷ قرار گرفت، اما دو سال بعد به رتبه ۵ رسید. در سال ۲۰۱۹، این آلبوم گواهی پلاتینیوم ۲× را دریافت کرد، به این معنی که بیش از ۱۰۰۰۰۰ نسخه فروخته است. بعداً تک‌آهنگ «Stasera» را منتشر کرد. در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۷، در طول "جشنواره سارا سانرمو"، او به عنوان یکی از شرکت‌کنندگان جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۱۸ در بخش «پیشنهاد جدید» با آهنگ «Il ballo delle incertezze» تأیید شد. او در این مسابقه برنده شد و جایزه «Premio Lunezia» را دریافت کرد. در ۹ فوریه ۲۰۱۸، همان روزی که برنده شد،
کرد. در ۹ فوریه ۲۰۱۸، همان روزی که برنده شد، دومین آلبوم خود با نام «Peter Pan» را منتشر کرد. این آلبوم در جدول موسیقی ایتالیا به رتبه ۴ رسید و پس از یک سال به رتبه ۱ رسید. در سال ۲۰۲۱، با فروش بیش از ۲۵۰۰۰۰ نسخه، گواهی ۵× پلاتین دریافت کرد. در ۴ مه ۲۰۱۸، او توری را آغاز کرد که تمام بلیت‌های آن فروخته شد و بعداً ضمیمه «Esageriamo» را به آن اضافه کرد که شامل چهار کنسرت در سالن‌های سرپوشیده بود. از آلبوم پیتر پن، او بعداً تک‌آهنگ‌های «Poesia senza veli»، «Cascare nei tuoi occhi» و «Ti dedico il silenzio» را
nei tuoi occhi» و «Ti dedico il silenzio» را منتشر کرد. در ۱۳ دسامبر ۲۰۱۹، او تک‌آهنگ «Tutto questo sei tu» را منتشر کرد که در رتبه اول قرار گرفت. این آهنگ در فینال مسابقه ایکس فاکتور اجرا شد. در ژانویه ۲۰۱۹ فدراسیون موسیقی اعلام کرد که آلبوم "«Colpa delle favole»" بیشترین فروش را در سال ۲۰۱۹ در ایتالیا داشته است. در ۴ دسامبر ۲۰۲۲، رسماً اعلام شد که اولتیمو در جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۲۳ شرکت خواهد کرد. بعداً آلبا به عنوان ورودی او برای جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۲۳ اعلام شد. او بعداً به جمع پنج نفر نهایی
۲۰۲۳ اعلام شد. او بعداً به جمع پنج نفر نهایی جشنواره راه یافت و در جدول نهایی در جایگاه چهارم قرار گرفت.
لطف‌های میانه زمستان یازدهمین آلبوم استودیویی انفرادی از خواننده-ترانه‌پرداز توری ایموس می‌باشد که در ۱۰ نوامبر سال ۲۰۰۹ (۱۶ نوامبر سال ۲۰۰۹ در بریتانیا) از سوی منتشر گردید. این نخستین آلبوم فصلی ایموس به شمار می‌رود و همچنین به سبب بازگشت او به سبکی کلاسیک‌تر، ساده‌تر و باروک، که در آن از انواع سینت‌سایزرها، سازهای زهی، هارپسیکورد و بار دیگر پیانوی شاخص بوزندورفر اموس در مرکز اجرا قرار دارد، شایان توجه است. این آلبوم، همانند آثار پیشین اموس، در دو قالب عرضه شد: نسخهٔ تک‌سی‌دی و نسخهٔ دیلاکس که سه قطعهٔ
شد: نسخهٔ تک‌سی‌دی و نسخهٔ دیلاکس که سه قطعهٔ افزوده، کتابچه‌ای بیست‌صفحه‌ای از تصاویر، و دی‌وی‌دی‌ای که گفت‌وگویی با ایموس را در بر داشت. نسخهٔ استاندارد در ایالات متحده و کانادا منتشر نشد. "لطف‌های میانه زمستان" در بیلبورد ۲۰۰ ضعیف‌ترین عملکرد را برای ایموس رقم زد و تنها تا مقام ۶۶ صعود کرد. ترانهٔ جدیدی از ایموس با نام «شبی ساکت با تو» به‌عنوان تک‌آهنگ تبلیغاتی این آلبوم منتشر شد.
آلفردو روکو (ناپل،‌ ۹ سپتامبر ۱۸۷۵ - رم، ۲۸ اوت ۱۹۳۵) سیاستمدار و حقوقدان ایتالیایی بود. او استاد حقوق تجارت در دانشگاه اوربینو (۱۸۹۹-۱۹۰۲) و در ماچراتا (۱۹۰۲-۱۹۰۵)، سپس استاد آیین دادرسی مدنی در پارما، حقوق تجارت در پادوا و بعداً استاد حقوق اقتصادی در دانشگاه لا ساپینزا رم بود که از سال 1932 تا 1935 رئیس آن بود. روکو، به عنوان یک سیاستمدار با گرایش اقتصادی، مفهوم اولیه نظریه اقتصادی و سیاسی شرکت‌گرایی را توسعه داد که بعدها بخشی از ایدئولوژی حزب ملی فاشیست شد. حرفه. روکو فعالیت سیاسی خود را به عنوان یک
شد. حرفه. روکو فعالیت سیاسی خود را به عنوان یک ناسیونالیست در حزب رادیکال آغاز کرد، اما سرانجام به «ناسیونالیسم پرولتری» انجمن ناسیونالیست ایتالیا (ANI)، حزب سیاسی که تأثیر زیادی بر آن داشت، روی آورد. روکو منتقد قدرت مادی و اقتصادی ضعیف ایتالیا بود و آن را مسئول وابستگی ایتالیا به «پلوتوکرات‌های» اروپایی فرانسه، آلمان و بریتانیا می‌دانست. روکو همچنین قدرت‌های اروپایی را به خاطر تحمیل فرهنگ خارجی بر ایتالیا محکوم کرد و از آنها به خاطر حمایتشان از فردگرایی انتقاد کرد. در سال ۱۹۲۰، او مدیر روزنامه «ایده ملی»
کرد. در سال ۱۹۲۰، او مدیر روزنامه «ایده ملی» ("L'Idea nazionale")، ارگان رسمی انجمن ناسیونالیست، شد. او رابطه بسیار نزدیکی با برادران پرونه (Perrone)، مالکان شرکت آنسالدو، برقرار کرد که بودجه هنگفتی را در اختیار او قرار دادند. با این حال، او مجبور شد مالکیت روزنامه را در سال ۱۹۲۲، زمانی که شرکت ورشکست شد و تأمین مالی آن قطع شد، واگذار کند. او بعدها پس از ادغام حزب ملی فاشیست با انجمن ملی‌گرای ایتالیا، به این حزب پیوست. روکو در سخنرانی خود در سال ۱۹۲۵، ایدئولوژی فاشیسم را وسیله‌ای دانست که فرد را فدای خیر
فاشیسم را وسیله‌ای دانست که فرد را فدای خیر جامعه می‌کند و اعلام کرد: «برای لیبرالیسم، فرد هدف و جامعه وسیله است. برای فاشیسم، جامعه هدف، افراد وسیله هستند و تمام زندگی آن در استفاده از افراد به عنوان ابزار برای اهداف اجتماعی‌اش خلاصه می‌شود.» او در سال ۱۹۲۱ به عضویت مجلس نمایندگان انتخاب شد و در سال ۱۹۲۴ رئیس آن شد. از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۳۲ وزیر دادگستری بود و با امضای قانون جزا و قانون آیین دادرسی کیفری در سال ۱۹۳۰ (با کمک وکیل وینچنزو مانزینی) و تطبیق مکاتب کلاسیک و پوزیتیویستی با سیستم موسوم به «دو مسیره»،
و پوزیتیویستی با سیستم موسوم به «دو مسیره»، به ترویج تدوین قوانین کیفری پرداخت. از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۳۵، روکو نماینده ایتالیا در کمیته بین‌المللی همکاری فکری جامعه ملل بود. آلبرت انیشتین نامه‌ای به وی در دوران وزارتش نوشت که در مجموعه «جهانی که من می‌بینم» (Mein Weltbild) آمده است و در آن استدلال کرد که دانشمندان ایتالیایی برای ادامه فعالیت‌های آموزشی و علمی خود نیازی به سوگند وفاداری به حزب فاشیست ندارند. در سال ۱۹۳۵، آکادمی سلطنتی ایتالیا جایزه موسولینی را به روکو اهدا کرد. او که در سال ۱۹۳۴ به عنوان سناتور
روکو اهدا کرد. او که در سال ۱۹۳۴ به عنوان سناتور پادشاهی منصوب شد، در سال ۱۹۳۵ در رم درگذشت. در میان شاگردان او، جوزپه فری، نویسنده‌ی کتاب راهنمای حقوق تجارت، نیز حضور داشت. در فیلم «ترور ماتئوتی» (۱۹۷۳) ساخته‌ی فلورستانو وانچینی، نقش روکو را آنتونیو لا راینا بازی می‌کند. پانویس. پیوند به بیرون.
خودنگاره به‌عنوان تمثیل نقاشی, که با نام Autoritratto in veste di Pittura یا به‌سادگی La Pittura نیز شناخته می‌شود، توسط هنرمند باروک ایتالیایی آرتمیزیا جنتیلسکی کشیده شد. این نقاشی رنگ روغن روی بوم اندازه دارد و احتمالاً در مدت اقامت جنتیلسکی در انگلستان میان سال‌های ۱۶۳۸ و ۱۶۳۹ ساخته شده است. این اثر در مجموعهٔ چارلز یکم قرار داشت و در زمان بازگشت سلطنت (۱۶۶۰) دوباره به کلکسیون سلطنتی بازگردانده شد و همچنان در آنجا باقی مانده است. در سال ۲۰۱۵ در «نگارخانه کامبرلند» در کاخ همپتون کورت به نمایش درآمد. این
کامبرلند» در کاخ همپتون کورت به نمایش درآمد. این صحنه جنتیلسکی را در حال نقاشی از خودش نشان می‌دهد که خود به‌عنوان «تمثیل نقاشی» طبق توصیف چزاره ریپا بازنمایی شده است. این اثر اکنون در کلکسیون سلطنتی بریتانیا نگهداری می‌شود. این نقاشی مضامین فمینیستی نادری را نشان می‌دهد از زمانی که زنان به ندرت شغلی داشتند چه برسد به اینکه به‌خوبی شناخته شوند. تصویرسازی جنتیلسکی از خود به‌عنوان مظهر هنرها بیانی جسورانه برای آن دوره بود، هرچند این نقاشی امروزه تحت‌الشعاع بسیاری دیگر از صحنه‌های دراماتیک و خام جنتیلسکی قرار