payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مادرش مهد علیا آگاه بود، و عجله نمود. امرای شروان نیز از خشم شاه در اثر عقب‌نشینی از شروان بدون هیچ جنگی در بیم بودند. نبرد برای شماخی در ۹ نوامبر ۱۵۷۸ آغاز شد و چندین روز ادامه یافت. صبح روز سوم، برادر خان کریمه، عادل گرای، در رأس ۱۵ هزار سوار تاتار، به یاری عثمانی‌ها آمد و این امر نتیجه نبرد را تعیین کرد و صفویان شکست خوردند. ارس خان و پسرش توسط میرآخور عادل گرای اسیر و اعدام شدند. تلفات هر دو طرف بسیار زیاد بود. حمله به اردوگاه ارس خان. عثمان پاشا به تاتارها پاداش داد و برایشان ضیافتی سه روزه ترتیب داد،
پاداش داد و برایشان ضیافتی سه روزه ترتیب داد، اما این پاداش برای عادل کافی به نظر نرسید، یا اینکه او شاید از غارت و تاراج بدش نمی‌آمد. عادل گرای و آرشا پیاله بیگ که توسط سنجاق بیگ منصوب شده بودند، تصمیم گرفتند به اردوگاه ارس خان حمله کنند. حمزه میرزا که از بازماندگان نبرد و قزلباش‌های فراری شنیده بود که لشکر تاتار به سوی اردوگاه در حرکت است، به امرا دستور داد تا به سمت اردوگاه بشتابند، از آن محافظت کنند و در امتداد رودخانه گشت‌زنی‌هایی ترتیب دهند. امیران تالشی از پلی (که تحت تأثیر ارس و کورا بود) برای عبور
از پلی (که تحت تأثیر ارس و کورا بود) برای عبور سربازان قزلباش که از شماخی عقب‌نشینی می‌کردند، محافظت می‌کردند. هنگام گشت‌زنی در سواحل رودخانه، آنها خبر نزدیک شدن عادل گرای را دریافت کردند. امیران بلافاصله پل را مسدود کردند، اما سواران تاتار به درون آب هجوم آوردند، از رودخانه عبور کردند و درگیر شدند. در این زمان، امیران صفوی آگاه شدند که دسته دیگری از منطقهٔ تحت حفاظت در جای دیگری عبور کرده و از پشت به آنها حمله کرده‌اند. آنها با بی‌نظمی به اردوگاه عقب‌نشینی کردند و باعث وحشت شدند. کسانی که در اردوگاه
کردند و باعث وحشت شدند. کسانی که در اردوگاه بودند، وقتی تاتارها به آنها حمله کردند، فرصت گریز نیافتند. عادل گرای در همان روز با زنان و کودکان و منابع به غنیمت گرفته شده از رودخانه عبور کرد و به شیروان بازگشت. همه مورخان خاطرنشان کردند که تاتارها ناگهان به اردوگاه حمله کردند و تعداد زیادی غنائم را به تاراج گرفتند. «خزانه آرش خان، ۷۰ تن از دختران و همسران زیبایش و حدود ۵۰ نفر از صیغه‌های زیبایش به غنیمت گرفته شد و پسر خردسالش نیز به اسارت درآمد.» معاصران این وقایع (ابراهیم رحیمی‌زاده، مصطفی علی گلی‌بولولو و
وقایع (ابراهیم رحیمی‌زاده، مصطفی علی گلی‌بولولو و دال محمد آصفی) این حمله و غارت را محکوم کردند زیرا در ماه رمضان رخ داده بودند. پچوی استدلال کرد که تاتارها به ابتکار خود به اردوگاه حمله نکردند؛ این مورخ اظهار داشت که عثمان پاشا تاتارها را برای نابودی اردوگاه ارس خان فرستاد. نبرد. صفویان ارتشی را به سپهسالاری وارث شاه، حمزه میرزا، گرد آوردند و روانه کردند، اما در واقع، وزیر شاه محمد خدابنده، میرزا سلمان، فرماندهی آن را بر عهده داشت. به گفته اروج بیک، این همان ارتشی بود که آرش را تصرف کرد. طبق منابع عثمانی،
ارتشی بود که آرش را تصرف کرد. طبق منابع عثمانی، تعداد ارتش دشمن از ۵۰ تا ۱۰۰ هزار نفر متغیر بود. میرزا سلمان در ۲۶ نوامبر ۱۵۷۸ از کورا عبور کرد، به شماخی نزدیک شد و شهر را به مدت سه روز در حصار گرفت. عثمان پاشا نامه‌ای به عادل گرای فرستاد و از او خواست که غنایم را رها کند و به شماخی بیاید، اما نامه‌اش ضبط شد و میرزا سلمان تصمیم گرفت به سراغ تاتارها برود. میرزا سلمان با باقی گذاشتن بخشی از لشکر برای ادامه محاصره، ارتشی ۲۰۰۰۰ نفری را به همراه امیرانی از جمله محمد خان ترکمان، محمد خان استاجلو، نوه دورمیش خان
محمد خان ترکمان، محمد خان استاجلو، نوه دورمیش خان شاملو، شرف الدین تکلو، امامقلی خان قاجار و دیگران، به مقابله با تاتارها شتافت. عادل گیرای به شماخی نقل مکان کرد و در ۲۸ نوامبر ۱۵۷۸، در نزدیکی رودخانه آغسو، در ملاحسنلی، خود را در نبرد با میرزا سلمان یافت. به گفته اروج بیک و شرف خان، میرزا سلمان به عادل گرای حمله کرد، درحالی که عادل گرای در انتخاب محل اردوگاه بی‌احتیاطی کرده و نگهبانانی نگذاشته بود. در مجموع، عادل گرای ۱۲۰۰۰ تاتار و چهار تا پنج هزار لزگی داشت. ارتش تاتار پراکنده شد، زیرا هر کدام به دنبال
ارتش تاتار پراکنده شد، زیرا هر کدام به دنبال حفاظت از غنایم خود بودند و از آن محافظت می‌کردند، و برای عادل گیرای فقط حدود ۲۰۰۰ نگهبان باقی مانده بود. شاهزاده تاتار بی‌خیال سرگرم خوشگذرانی شد و به گفته رحیمی‌زاده «زیبایی اسیرانش او را کور کرده بود»، بنابراین نتوانست در نبردی که آغاز شده بود، مقابله‌ای ترتیب دهد. اولین کسانی که به تاتارها حمله کردند، نیروهای حرفه ای ارتش صفوی به فرماندهی حمزه خان استاجلو بودند. توصیفات نبرد متفاوت است. به گفته اسکندر بیگ منشی و شرف خان، تاتارها شجاعانه مقاومت کردند، نبرد
و شرف خان، تاتارها شجاعانه مقاومت کردند، نبرد تمام روز ادامه یافت، در حالی که به گفته اروج بیک: صفویان به سرعت دست بکار شدند و وقتی تاتارها به خود آمدند دریافتند که بیش از نیمی از آنها کشته شده بودند و عادل گرای اسیر شده بود. به گفته ابراهیم پچوی: «باران بی‌پایانی که از آسمان می‌بارید، به آنها فرصت عمل با دست و پایشان را نمی‌داد و توده‌های دشمن از هر طرف آنها را محاصره کرده بودند.» مورخان، تکبر و بی‌دقتی را دلیل شکست تاتارها می‌دانند. به گفته ابراهیم رحیمی زاده، خود عادل گرای «چون شیری خشمگین به میدان نبرد
خود عادل گرای «چون شیری خشمگین به میدان نبرد شتافت». سرباز صفوی به نام بابا خلیفه دانکارالو، سپهسالار تاتار را با نیزه از اسبش فروفکند و می‌خواست او را بکشد اما عادل گرای نام خود را گفت، پس دستگیر شد. تاتارها که بی سردار مانده بودند، گریختند و بسیاری از آنها کشته شدند. لزگی‌ها و شیروان‌ها که با منطقه آشنا بودند، توانستند فرار کنند. وقتی فاتحان غنایم فراوان را دیدند، از تعقیب تاتارها دست کشیدند. تقریباً هر آنچه تاتارها در اردوگاه ارس خان تاراج کردند، در نهایت به دست فاتحان ملاحسنلی افتاد. حدود ۳۰ تاتار
نهایت به دست فاتحان ملاحسنلی افتاد. حدود ۳۰ تاتار نجیب‌زاده و ۲۰۰۰ سرباز عادی اسیر شدند. سنجاق بیگ عثمانی و آرشه پیاله بیگ، نیز اسیر شدند.
سرتیپی () یک درجه نظامی است که ارشدیت آن، به کشور بستگی دارد. در برخی کشورها، این یک درجه ارشد بالاتر از سرهنگ است که معادل سرتیپ یا کمودور است و معمولاً فرماندهی یک تیپ متشکل از چند هزار سرباز را بر عهده دارد. تاریخچه. کلمه و رتبه «بریگادیِر» یا سرتیپی از فرانسه سرچشمه می‌گیرد. در ارتش فرانسه، بریگادیِر دِس آرمِس دو رو (بریگادیِر ارتش‌های پادشاه) یک درجه افسری عمومی بود که در سال ۱۶۵۷ ایجاد شد. این درجه، حد واسطی بین درجه مستر دو کمپ و مارشال دو کمپ بود. این درجه ابتدا در سواره‌نظام به ابتکار مارشال تورن
درجه ابتدا در سواره‌نظام به ابتکار مارشال تورن در ۸ ژوئن ۱۶۵۷، سپس در پیاده‌نظام در ۱۷ مارس ۱۶۶۸ و در دراگون‌ها در ۱۵ آوریل ۱۶۷۲ ایجاد شد. در زمان صلح، سرتیپ فرماندهی هنگ خود را بر عهده داشت و در مانورها یا در زمان جنگ، فرماندهی دو یا سه - یا حتی چهار - هنگ را که با هم ترکیب شده بودند تا یک تیپ را تشکیل دهند، بر عهده داشت، اما بعداً این درجه به سرهنگ دوم‌ها نیز اعطا شد که امکان ارتقاء افسری را که هنگ خود را نداشت، فراهم می‌کرد. قبل از اینکه درجه سرتیپ ارتش‌ها در سال ۱۷۸۸ منحل شود، با پوشیدن یک ستاره واحد،
در سال ۱۷۸۸ منحل شود، با پوشیدن یک ستاره واحد، نمود عینی پیدا می‌کرد و هنگامی که در آن سال لغو شد، تعداد ستاره‌های مافوق‌های مستقیم آن تغییر نکرد، که توضیح می‌دهد چرا امروزه ژنرال‌های فرانسوی یک ستاره بیشتر از همتایان خارجی خود (به‌ویژه آمریکایی) روی نشان خود دارند. توجه داشته باشید که درجه «سرلشکر تیپ» که در طول انقلاب فرانسه ایجاد شد، جایگزین درجه سرهنگ شد. سپس یک فرمانده تیپ، فرماندهی یک نیم تیپ (نامی که جایگزین هنگ شد) را بر عهده داشت. درجه سرتیپ ارتش‌ها در طول جمهوری سوم دوباره ظاهر شد. این درجه به یک
در طول جمهوری سوم دوباره ظاهر شد. این درجه به یک سرهنگ باتجربه به عنوان فرمانده هنگ اشاره دارد که چندین هنگ را بدون داشتن واحدهای الحاقی که این گروه را به یک تیپ تبدیل می‌کند، تحت فرماندهی خود دارد. سرتیپ ارتش، لباس و نشان سرهنگ را می‌پوشد. این رتبه در سال ۱۹۴۵ به‌طور قطعی لغو شد. تا سال ۱۷۸۸، درجه سرتیپ ارتش ("سرتیپ ارتش") که می‌توان آن را به عنوان سرهنگ ارشد یا فرمانده تیپ توصیف کرد، در ارتش فرانسه استفاده می‌شد. درجه فرماندهی تیپ معمولی، فیلد مارشال (maréchal de camp) بود (که در جاهای دیگر درجه ارشدتری
de camp) بود (که در جاهای دیگر درجه ارشدتری است). در طول انقلاب فرانسه، درجه‌های سرتیپ ارتش و مارشال اردوگاه با تیپ ژنرال (général de Brigade) جایگزین شدند. فرانسه، مانند بسیاری از کشورها، اکنون به جای درجه «سرتیپ»، از درجه افسری ژنرال تیپ (Général de Brigade) استفاده می‌کند. سرتیپ ارتش نشان تک ستاره داشت، در حالی که ژنرال تیپ نشان دو ستاره مارشال اردوگاه را به ارث برده است. ناپدید شدن درجه سرتیپ دلیل عدم وجود نشان تک ستاره در ارتش فرانسه است. با این وجود، درجه سرتیپ هنوز در برخی از هنگ‌ها به عنوان معادل
درجه سرتیپ هنوز در برخی از هنگ‌ها به عنوان معادل سرجوخه استفاده می‌شود. به‌طور گسترده، این امر در مورد ژاندارمری نیز صدق می‌کند.
جشنواره شب‌های سفید، یک جشنواره تابستانی سالانه در سنت پترزبورگ است که به دلیل موقعیت مکانی آن در نزدیکی مدار قطب شمال، به پدیده گرگ و میش نیمه‌شب اختصاص دارد: هر ساله، از حدود ۲۲ آوریل تا ۲۱ آگوست، آسمان شب فقط به گرگ و میش می‌رسد و هرگز به تاریکی کامل نمی‌رسد. این جشنواره شامل کنسرت‌هایی از نوازندگان و اجراکنندگان ژانرهای مختلف است. هنرمندان بین‌المللی به عنوان نوازندگان اصلی در این جشنواره اجرا می‌کنند. در سال ۲۰۲۰، این جشنواره به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ لغو شد. این جشنواره به صورت آنلاین برگزار شد. نکات
شد. این جشنواره به صورت آنلاین برگزار شد. نکات برجسته جشنواره شب‌های سفید. باله کلاسیک، اپرا، موسیقی در جشنواره شب‌های سفید. «ستارگان شب‌های سفید» (جشنواره موسیقی «ستارگان شب‌های سفید») مجموعه‌ای از اجراهای باله کلاسیک، اپرا و ارکسترال در تئاتر مارینسکی و تالار کنسرت مارینسکی است که به عنوان بخش اساسی جشنواره شب‌های سفید در سن پترزبورگ برگزار می‌شود. مدیر هنری این جشنواره والری گرگیف است. جشنواره «ستارگان شب‌های سفید» در ابتدا توسط اولین شهردار سن پترزبورگ، آناتولی سوبچاک، آغاز شد و از سال ۱۹۹۳ سالانه
آناتولی سوبچاک، آغاز شد و از سال ۱۹۹۳ سالانه برگزار می‌شود. برخی از ستارگانی که در اینجا اجرا داشتند عبارتند از : پلاسیدو دومینگو، اولگا بورودینا، آلفرد برندل، آنا نتربکو، کارلو ماریا جولینی، یوری تمیرکانوف، گیدون کرمر، اسا-پکا سالونن، الکساندر تورادزه، دبورا ویگت، جیمز کانلون و بسیاری دیگر از نوازندگان کلاسیک. موسیقی پاپ. این جشنواره شامل کنسرت‌هایی از نوازندگان موسیقی محبوب از اروپای شرقی، آسیا و سایر کشورهای جهان و همچنین یک مسابقه بین‌المللی برای خوانندگان جوان خواهد بود. در طول سال‌ها، چهره‌های اصلی
جوان خواهد بود. در طول سال‌ها، چهره‌های اصلی جشنواره موسیقی پاپ عبارت بودند از کریس نورمن، بانی تایلر، دیپ پرپل، لول ۴۲، اسکورپیونز، پاتریشیا کاس، اروس رامازوتی، آناستازیا، سیل، جیسون درولو، سوتلانا لوبودا، آ-استودیو، ورا برژنوا، سرگئی لازارف، و در سال ۲۰۱۹ نیز مراسم بزرگداشتی برای ۵۰ سال فعالیت حرفه‌ای آلا پوگاچوا برگزار شد. جشن بادبان‌های سرخ. جشن بادبان‌های سرخ در سن پترزبورگ یک رویداد عمومی در طول شب‌های سفید است که در زبان روسی با نام جشن "Alye Parusa" شناخته می‌شود. این رویداد به خاطر آتش‌بازی‌های
شناخته می‌شود. این رویداد به خاطر آتش‌بازی‌های تماشایی و نمایش عظیم جشن پایان سال تحصیلی بسیار محبوب است: جشن "بادبان‌های سرخ" در سن پترزبورگ محبوبیت کتاب و سنت پس از انتشار فیلمی با عنوان "آلیه پاروسا" (به انگلیسی " بادبان‌های سرخ ")، با بازی آناستازیا ورتینسکایا و واسیلی لانووی در سال ۱۹۶۱، افزایش یافت. کارناوال‌های شب‌های سفید. در طول جشنواره شب‌های سفید در سن پترزبورگ، مجموعه‌ای از کارناوال‌ها برگزار می‌شود. اجراهای ستاره‌ای در میدان کاخ. هر تابستان در سن پترزبورگ ، میدان کاخ به صحنه‌ای برای ستاره‌های
سن پترزبورگ ، میدان کاخ به صحنه‌ای برای ستاره‌های بین‌المللی موسیقی پاپ تبدیل می‌شود. ماراتن. از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۹ و از سرگیری آن در سال ۲۰۲۴، این جشنواره شامل ماراتن بین‌المللی شب‌های سفید و دوی ۱۰ کیلومتری در خیابان‌های سنت پترزبورگ بوده است. هر ساله بیش از ۵۰۰۰ دونده در آن شرکت می‌کنند. این رویداد ورزشی با استقبال گستردهٔ ورزشکاران حرفه‌ای و آماتور از سراسر جهان همراه است و در کنار رقابت، فضایی فرهنگی و جشن‌محور ایجاد می‌کند که با نور شب‌های سفید و موسیقی خیابانی، حال‌وهوای منحصربه‌فردی به شهر می‌بخشد.
خیابانی، حال‌وهوای منحصربه‌فردی به شهر می‌بخشد. جشنواره شب‌های سفید در رسانه‌ها. چندین جشنواره فیلم در زمان جشنواره شب‌های سفید برگزار می‌شود.
کونست‌کامرا (، برگرفته از آلمانی "Kunstkammer" lit. "اتاق هنر") به‌طور رسمی به عنوان موزه مردم‌شناسی و قوم‌شناسی پیتر کبیر آکادمی علوم روسیه سازماندهی شد ( , "Muzey antropologii i etnografii imeni Petra Velikogo Rossiyskoy akademii nauk") - موزه علوم عمومی روسیه واقع در خیابان دانشگاه سن پترزبورگ، روبروی کاخ زمستانی است. مجموعه آن برای اولین بار در سال ۱۷۱۴ توسط پتر کبیر در کاخ تابستانی به عنوان اولین موزه عمومی روسیه افتتاح شد. این موزه که با خرید آثار از مجموعه‌داران هلندی، آلبرتوس سبا و فردریک رویش،
از مجموعه‌داران هلندی، آلبرتوس سبا و فردریک رویش، گسترش یافت، در سال ۱۷۲۷ به مکان فعلی خود منتقل شد. اگرچه این موزه بیشتر به خاطر «عجیب و غریب بودن» خود شناخته می‌شود، اما نزدیک به ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ قلم کالا، از جمله آثاری از کشورهای مختلف غیر روسی را در خود جای داده است. کونست‌کامرا به عنوان نمونه‌ای بازمانده از سبک باروک پترین قابل توجه است. به ویژه کره آرمیلاری آن که بر فراز مناره مخروطی قرار دارد، قابل توجه است. تاریخچه. به عنوان بخشی از برنامه پتر کبیر برای تأسیس سن پترزبورگ به عنوان پایتخت جدید روسیه، او یک
سن پترزبورگ به عنوان پایتخت جدید روسیه، او یک کابینه امپراتوری از اشیاء عجیب و غریب - یا کونست‌کامر - تأسیس کرد که به شیوه برخی دیگر از دربارهای اروپایی از قرن شانزدهم به حفظ «اشیاء عجیب و نادر طبیعی و انسانی» اختصاص داشت. چنین کابینه‌هایی به حاکمان و نخبگان اجازه می‌داد تا دانش کامل‌تری از جهان به دست آورند و کنترل خود را بر آن نشان دهند. مجموعه شخصی پتر برای اولین بار در سال ۱۷۱۴ در کاخ تابستانی به نمایش عموم گذاشته شد، که توسط موزه فعلی به عنوان تاریخ تأسیس آن استفاده می‌شود. علاقه اصلی پتر به اشیاء
تأسیس آن استفاده می‌شود. علاقه اصلی پتر به اشیاء طبیعی بود به جای آنهایی که ساخته دست بشر هستند. بخش عمده‌ای از مجموعه اصلی، مجموعه‌ای بزرگ از جنین‌های انسان و حیوان با نقص‌های مادرزادی مختلف بود که بسیاری از آنها را پتر در سال ۱۶۹۷ از فردریک رویش و لوینوس وینسنت به دست آورده بود. پتر، به ویژه برای از بین بردن ترس خرافی از هیولاها، تحقیقات در مورد ناهنجاری‌ها را تشویق می‌کرد. به‌طور خاص، او فرمانی صادر کرد که طبق آن نوزادان ناقص‌الخلقه مرده از هر کجای روسیه به مجموعه امپراتوری فرستاده شوند. او متعاقباً
به مجموعه امپراتوری فرستاده شوند. او متعاقباً دستور داد که آنها را به عنوان نمونه‌هایی از حوادث طبیعی در کونست‌کامرا به نمایش بگذارند. کونست‌کامرای فعلی، ساختمانی با برجک‌های پتر به سبک باروک است که توسط معمار پروسی، گئورگ یوهان ماتارنووی، طراحی شده است. سنگ بنای آن در سال ۱۷۱۹ گذاشته شد و در سال ۱۷۲۷ به‌طور کامل تکمیل شد. پس از خرید مجموعه‌های بزرگ از داروساز هلندی آلبرتوس سبا در سال ۱۷۱۶ و کالبدشناس هلندی فردریک رویش در سال ۱۷۱۷، ساخت یک ساختمان جداگانه ضروری شد. بررسی و سازماندهی این مجموعه‌ها همچنین
ضروری شد. بررسی و سازماندهی این مجموعه‌ها همچنین باعث ایجاد آکادمی علوم روسیه شد. سومین خرید از سوی یاکوب د وایلد، مجموعه‌دار جواهرات و ابزارهای علمی، انجام شد. این خریدها عمدتاً توسط رابرت ارسکین، پزشک ارشد پتر، و منشی او یوهان دانیل شوماخر سازماندهی شدند. موزه مردم‌شناسی و قوم‌شناسی. در دهه ۱۸۳۰، مجموعه‌های کونست‌کامرا در موزه‌های امپراتوری تازه تأسیس پراکنده شدند که مهم‌ترین آنها موزه مردم‌شناسی و قوم‌نگاری پتر کبیر بود که در سال ۱۸۷۹ تأسیس شد. این موزه مجموعه‌ای نزدیک به ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ قلم دارد و از سال
مجموعه‌ای نزدیک به ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ قلم دارد و از سال ۱۹۰۳ به عنوان موزه پتر کبیر شناخته می‌شود تا از موزه قوم‌نگاری روسیه متمایز شود. در سال ۱۷۴۷ برخی از اشیاء در آتش‌سوزی از بین رفتند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
سوسک‌های لاشه‌خوار یا پتومافاگوس () یک سرده از سوسک‌های لاشه‌خوار کوچک در تیرهٔ سوسک‌های قارچ گرد است. دست‌کم ۵۰ گونهٔ توصیف‌شده در این سرده وجود دارد.
خانه فواره کاخی در روسیه است که توسط خانواده شرمتیف ساخته شده و نام آن از رودخانه فونتانکا در نزدیکی آن گرفته شده است. از زمان ساخت آن در سال ۱۷۱۲، این بنا چندین بار توسط معماران مشهوری مانند جی. دمیتریف، ساوا چواکینسکی، فئودور آرگونوف و ایوان استاروف بازسازی شده است. همچنین به عنوان کاخ شرمتیف شناخته می‌شود. تاریخچه. ساخت و ساز. این زمین در سال ۱۷۱۲ توسط پتر کبیر به بوریس شرمتیف اعطا شد و دستور ساخت کاخی به سبک اروپایی را داشت. در آن زمان، اقامتگاه اصلی شرمتیف‌ها در نزدیکی جزیره واسیلیفسکی قرار داشت،
شرمتیف‌ها در نزدیکی جزیره واسیلیفسکی قرار داشت، بنابراین زمین نزدیک ساحل فونتانکا به عنوان یک ملک روستایی مورد استفاده قرار می‌گرفت. در سال ۱۷۱۹، پیوتر بوریسوویچ این ملک را به ارث برد. در اواخر دهه ۱۷۳۰، هنگامی که بارتولومئو راسترلی در نزدیکی این مکان، اقامتگاه‌های باشکوهی برای ملکه الیزابت ساخت، از معمار دیمیتریف دعوت کرد تا در اینجا یک کاخ سنگی یک طبقه بسازد. بیست سال بعد، این ساختمان توسط ساوا چواکینسکی و فئودور آرگونوف بازسازی و مطابق با کاخ‌های مجاور، احتمالاً بر اساس طرح‌های راسترلی، تزئین شد. در سال
بر اساس طرح‌های راسترلی، تزئین شد. در سال ۱۷۸۸، کاخ توسط ایوان استاروف بازسازی شد. جدا از فضای داخلی مجلل، کاخ شامل مجموعه‌ای خارق‌العاده از آثار هنری بود - نقاشی‌هایی از رافائل، آنتونیو دا کورجو، پائولو ورونزه، رامبراند و غیره. قرن بیستم. پس از انقلاب اکتبر، این کاخ ملی شد و در طول قرن بیستم به عنوان مکانی برای سازمان‌های مختلف مورد استفاده قرار گرفت. از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۳۱، موزه‌ای از خانه‌های اشرافی وجود داشت که بر اساس مجموعه‌های هنری خصوصی جمع‌آوری‌شده توسط شرمتیف‌ها در طول ۲۰۰ سال ساخته شده بود. بعدها
شرمتیف‌ها در طول ۲۰۰ سال ساخته شده بود. بعدها این مجموعه به کاخ زمستانی منتقل شد و خانه فواره به یک موسسه تحقیقاتی تبدیل شد و تمام فضای داخلی تاریخی آن تخریب شد. در سال ۱۹۹۰، این کاخ به موزه تئاتر و موسیقی واگذار شد و از اواخر دهه ۱۹۸۰، مرمت آن آغاز شد. موزه موسیقی سن پترزبورگ. این شعبه‌ای از موزه دولتی موسیقی و هنر تئاتر است. این موزه که در سال ۱۹۹۰ افتتاح شد، امروزه مجموعه‌ای گسترده از بیش از ۳۰۰۰ ساز موسیقی را در اختیار بازدیدکنندگان خود قرار می‌دهد که یکی از پنج ساز بزرگ جهان و بهترین‌ها در روسیه است.
از پنج ساز بزرگ جهان و بهترین‌ها در روسیه است. در سال ۲۰۱۴، قطعه «مونته جنروسو» توسط جواهرساز سوئیسی، ویلی ایناون، به موزه اهدا شد. این قطعه که از سنگ‌های قیمتی و فلزات گران‌بها ساخته شده، بازتابی از مهارت هنری و طراحی منحصربه‌فرد ایناون است. نام آن برگرفته از کوهی در سوئیس است که الهام‌بخش طرح بوده. این اثر اکنون در بخش جواهرات معاصر موزه نگهداری می‌شود و توجه بسیاری از بازدیدکنندگان و کارشناسان هنر را به خود جلب کرده است. موزه آخماتووا. شاعر مشهور روسی، آنا آخماتووا، دو بار در خانه فواره زندگی کرد، اولین
آخماتووا، دو بار در خانه فواره زندگی کرد، اولین بار در سال‌های ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۰ به همراه همسر دومش ولادیمیر شیلیکو (در بخش جنوبی باغ). بعدها، در سال‌های ۱۹۴۴ تا ۱۹۵۲، او به همراه همسرش نیکولای پونین در بخش شمالی اقامت گزید. موزه یادبود آخماتووا از سال ۱۹۸۹ در اینجا فعالیت می‌کند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
شیعه نفیسی یکی از مذاهب امامیه است که توسط نفیس غلام محمد بن علی هادی ایجاد شده و به امامت محمد بن علی هادی پس از پدرش علی الهادی و امامت جعفر بن علی پس از محمد باور دارد و امامت حسن عسکری را قبول ندارد.
باشگاه فوتبال آیه‌یاوادی یونایتد یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای اهل میانمار است که در پاتین، آیه‌یاروادی مستقر است. این باشگاه در سال ۲۰۰۹ یکی از اعضای بنیانگذار لیگ ملی میانمار بود. این باشگاه در اولین دوره مسابقات جام حذفی میانمار در جایگاه آخر قرار گرفت. مالکان سابق دلتا یونایتد، این باشگاه را به دست گرفتند. در حال حاضر، در مجموع ۲۶ کارآفرین از منطقه آییاوادی این باشگاه را اداره می‌کنند. در سال ۲۰۱۱، دلتا یونایتد به آیاوادی یونایتد تغییر نام داد. این باشگاه قبلاً متعلق به یک سرمایه‌دار بزرگ به نام زاو زاو بود.
باشگاه فوتبال ناویبانک سایگون که قبلاً با نام کوان خو ۴ شناخته می‌شد، یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای ویتنامی مستقر در شهر هوشی مین بود که از سال ۱۹۹۸ تا ۵ دسامبر ۲۰۱۲ فعال بود.
روزبه وادی ( – ) دانشمند هسته‌ای ایرانی بود که در مرکز ایمنی هسته‌ای و در پژوهشگاه علوم و فنون هسته‌ای وابسته به سازمان انرژی اتمی ایران مشغول به کار بود. او در سحرگاه ۱۵ مرداد ۱۴۰۴ به اتهام جاسوسی برای اسرائیل اعدام شد. بر پایه اطلاعات منتشر شده پس از اعدام وادی، او در کنار احمدرضا ذوالفقاری داریانی و عبدالحمید مینوچهر نویسنده مقاله‌ای در حوزه کاربرد پرتوها بود که در هجدهمین کنفرانس هسته‌ای ایران در اسفند ۱۳۹۰ منتشر شد. بر همین اساس گفته می‌شود او ارتباط نزدیکی با برخی از کشته‌شدگان مرتبط با برنامه هسته‌ای
با برخی از کشته‌شدگان مرتبط با برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی در جنگ ۱۲ روزه داشت. او در سال ۱۳۸۷ از دانشگاه زنجان در رشته مهندسی مکانیک با گرایش سیالات دانش‌آموخته شد. وادی در مقطع کارشناسی ارشد به دانشگاه شهید بهشتی رفت و از سال ۱۳۸۷ تا ۱۳۸۹ در رشته مهندسی هسته‌ای با گرایش طراحی رآکتور هسته‌ای تحصیل کرد. او در سال ۱۳۹۵ در رشته مهندسی هسته‌ای از دانشگاه صنعتی امیرکبیر دکترا گرفت. سازمان حقوق بشر ایران اعلام کرد که وادی از اواسط زمستان ۲۰۲۴ (حدود اواسط بهمن ۱۴۰۲ خورشیدی) دستگیر شده بود. قوه قضائیه جمهوری
۱۴۰۲ خورشیدی) دستگیر شده بود. قوه قضائیه جمهوری اسلامی ایران مدعی است وادی از طریق شبکه‌های اجتماعی جذب موساد شده بود و به منظور شرکت در دوره‌های آموزشی مرتبط با حوزه کاری خود به وین سفر کرده و بارها با مأموران موساد خارج از ایران دیدار کرده بود. به محل اعدام او اشاره‌ای نشده است، اما به نظر می‌رسد که حکم او در زندان قزل‌حصار کرج اجرا شده باشد.
فرقه محمد بن علی هادی (سبعه دجیل) یکی از فرقه های شیعه بود که به امامت محمد بن علی هادی و اینکه او مهدی منتظر است و نمرده است، اعتقاد داشتند. طبق منابع شیعه، پیروان این گروه مانند اسماعیلیه هستند که از پذیرش مرگ او در زمان حیات پدرش خودداری کردند و بر اعتقاد به حیات، غیبت و مهدویت او اصرار ورزیدند. این بر اساس وصیت پدرش به اوست. فرقه شیعه دوازده امامی می‌گوید که او در سال ۲۵۴ هجری قمری در سن ۴۱ سالگی درگذشته است، در حالی که گروه منتسب به او اصرار دارند که او هنوز زنده است و او مهدی منتظر است. در همین حال،
هنوز زنده است و او مهدی منتظر است. در همین حال، گروه دیگری از شیعیان به نام نفیسیه معتقدند که محمد بن علی الهادی توسط پدرش، علی الهادی، به عنوان امام منصوب شده است. سپس، پیش از مرگ محمد بن علی الهادی، برادرش جعفر بن علی را به عنوان امام منصوب کرد. شایان ذکر است که فرقه شیعه نفیسی امامت حسن عسکری را انکار کردند.
شام آخر () یک نقاشی اثر نقاش روسی نیکلای گیه (۱۸۳۱–۱۸۹۴) است که در سال ۱۸۶۳ تکمیل شد. این نقاشی بخشی از مجموعه موزه دولتی روسیه در سنت پترزبورگ (نسخه ز اچ-۴۱۴۱) است. اندازه تصویر ۲۸۳ × ۳۸۲ پیکسل است. سانتی‌متر ژ. از سال ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۳ در فلورانس و در طول سفر هنری خود به خارج از کشور، روی این نقاشی کار کرد. پس از آنکه ژ. این نقاشی را به سن پترزبورگ آورد، در نمایشگاه آکادمیک سال ۱۸۶۳ به نمایش گذاشته شد. شورای آکادمی امپراتوری هنر، مهارت این هنرمند در نقاشی را ستود و به او عنوان استاد نقاشی تاریخ را اعطا کرد و
و به او عنوان استاد نقاشی تاریخ را اعطا کرد و این اثر توسط امپراتور الکساندر دوم برای موزه آکادمی هنر خریداری شد. این نقاشی، شام آخر را که در عهد جدید توصیف شده است، به تصویر می‌کشد. آخرین وعده غذایی عیسی مسیح با دوازده حواری‌اش، که در طی آن او پیش‌بینی کرد که یکی از آنها - یهودای اسخریوطی - به او خیانت خواهد کرد. این موضوع در بین هنرمندان حوزه هنر مسیحی محبوب بود؛ از جمله لئوناردو داوینچی، سالوادور دالی، دومنیکو گیرلاندایو، آندره‌آ دل کاستانیو، این صحنه را به تصویر کشیده‌اند. این نقاشی موفقیت‌آمیز بود،
را به تصویر کشیده‌اند. این نقاشی موفقیت‌آمیز بود، هرچند بحث‌های زیادی در مورد آن صورت گرفت و منتقدان نظرات متفاوتی داشتند. برخی تفسیر نوآورانه آن از داستان انجیل را تأیید کردند، در حالی که برخی دیگر معتقد بودند که تصاویر مسیح و حواریون بیش از حد از درک سنتی فاصله گرفته و به اندازه کافی قانع‌کننده به تصویر کشیده نشده‌اند. نیکولای جی حداقل دو کپی کوچک‌تر از این نقاشی خلق کرد که یکی از آنها متعلق به مجموعه گالری ایالتی ترتیاکوف و دیگری در موزه هنر رادیشچف در ساراتوف است. پیش‌نیازها. شام آخر عیسی و دوازده
در ساراتوف است. پیش‌نیازها. شام آخر عیسی و دوازده حواری همواره از مضامین محبوب در هنر مسیحی بوده است، که اغلب در چرخه زندگی مسیح نمود پیدا می‌کند. اولین تصاویر شام آخر به اوایل مسیحیت برمی‌گردد که نمونه‌هایی از آن را می‌توان در دخمه‌های رومی یافت. تصاویر شام آخر عیسی مسیح هم در کلیساهای شرقی و هم در کلیساهای غربی خلق شدند. در نتیجه، طرح شام آخر در بین هنرمندان رنسانس ایتالیا بسیار محبوب شد. بعدها، این تصویر برای چندین دهه پس از اصلاحات، یکی از موضوعات اصلی محراب‌های لوتری بود. در طول دوره کواتروچنتو،
اصلی محراب‌های لوتری بود. در طول دوره کواتروچنتو، بسیاری از هنرمندان چندین اثر از شام آخر خلق کردند. از جمله نمونه‌های قابل توجه، اثری است که توسط آندره‌آ دل کاستانیو (حدود ۱۴۲۱ - درگذشته ۱۴۵۷) خلق شده است. او سخت کار کرد و مدت زیادی محل قرارگیری شخصیت‌ها را در تصویر بررسی کرد، از تزئینات اثر مراقبت کرد، گویی یک دکوراتور خارق‌العاده است. دومنیکو دی بیگوردی اثر خود را در همین موضوع خلق کرد. یک کتابخانه واقعی از مطالب در مورد خلق اثر «شام آخر» اثر هنرمند لئوناردو داوینچی وجود دارد. لئوناردو با تأمل در مورد
داوینچی وجود دارد. لئوناردو با تأمل در مورد شام آخر پیش رو، نه تنها مقاله‌هایی نوشت، بلکه افکار خود را در مورد اعمال شرکت‌کنندگان در این صحنه نیز ثبت کرد: «دست‌ها و ابروهای اخم‌آلود به دوستش نگاه می‌کند، دیگری کف دستانش را نشان می‌دهد، شانه‌هایش را تا گوش‌هایش بالا می‌برد و با دهانش ابراز تعجب می‌کند…» نقاشی سالوادور دالی مضامین معمول مسیحی را با رویکردهای سورئالیستی مدرن ترکیب می‌کند و شامل عناصر هندسی تقارن و تناسبات چندضلعی است. منابع. آثار مورد استناد. Государственный Русский музей * Живопись, XVIII —
Государственный Русский музей * Живопись, XVIII — начало XX века (کاتالوگ). لنینگراد: Аврора и Искусство. ۱۹۸۰.
پرتره شالیاپین نقاشی اثر بوریس کوستودیف است که در سال ۱۹۲۱ در پتروگراد (سن پترزبورگ امروزی) خلق شد. در این زمان، خواننده اپرا، فئودور شالیاپین، در حال آماده شدن برای اجرا در اپرای «"قدرت شیطان"» اثر الکساندر سروف در تئاتر سابق مارینسکی بود. او از بوریس کوستودیف دعوت کرد تا برای این اجرا اثر هنری خلق کند. آشوب ناشی از انقلاب‌های فوریه و اکتبر و جنگ داخلی روسیه منجر به شرایط وخیمی در شهرها شد. ارزش پول ملی کاهش یافت و تئاتر پولی برای پرداخت هزینه اجرای چالیاپین نداشت. در عوض، تئاتر یک کت خز گران‌قیمت را که از