payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مَروَت () () یک قبیله از پشتون‌ها است که شاخه‌ای از قبیلهٔ لوهانی و بخشی از تیرهٔ لودی به‌شمار می‌رود. مروت‌ها نام خود را از نیای‌شان «مروت‌خان لودی» گرفته‌اند. توزیع. آن‌ها عمدتاً در ناحیه لکی، بخش‌هایی از ناحیه دیره اسماعیل خان، سرای نورنگ، ناحیه بنو و ناحیه تانک در پاکستان، و در منطقهٔ ولسوالی زرغون‌شهر در ولایت پکتیکا، افغانستان ساکن هستند. تاریخچه. مروت‌ها، همچون شاخه‌های دیگر لوهانی، در خیرکوت (در ولایت پکتیکا) و درهٔ وانهٔ وزیرستان جنوبی می‌زیستند. آن‌ها درگیری طولانی با سلیمان‌خیل‌ها و دیگر غلجی‌ها
درگیری طولانی با سلیمان‌خیل‌ها و دیگر غلجی‌ها داشتند که پیش‌تر قبایل دیگر لودی را به کوچ دسته‌جمعی به هند واداشته بودند. در نبردی سرنوشت‌ساز در میانهٔ سدهٔ پانزدهم، لوهانی‌ها به‌دست غلزایی‌ها شکست سختی خوردند و ناچار شدند منطقهٔ «کتواز» را ترک کنند. لوهانی‌ها و خویشاوندان دوتانی‌شان تنها به درهٔ وانه و پیرامون آن بسنده کردند. مروت‌ها و دیگر لوهانی‌ها از وزیرستان به سوی شرق گسترش یافتند و بخش‌های بزرگی از دیره اسماعیل‌خان، پاکستان و تانک امروزی را با شکست دادن قبایل پرانگی، سوری و سرونی تصرف کردند. مروت‌ها
قبایل پرانگی، سوری و سرونی تصرف کردند. مروت‌ها در وزیرستان ماندند، در حالی‌که دولت‌خیل‌ها و تاتورها به دامان نو فتح‌شده مهاجرت کردند. سرکردهٔ «کتی‌خیل» (شاخه‌ای از دولت‌خیل) که در آن زمان بزرگ لوهانی‌ها بود، پذیرفت بخشی از درآمد زمین‌های دامان را به مروت‌ها و میان‌خیل‌ها واگذار کند. در اواخر سدهٔ شانزدهم یا آغاز سدهٔ هفدهم، وزیری‌ها از سرزمین ولسوالی برمل برخاستند و به سرزمین‌های مروت‌ها در جنوب وزیرستان (جایگاه کنونی احمدزی وزیری‌ها) دست‌اندازی کردند. وزیری‌ها با کمک محسودها، مروت‌ها و دوتانی‌ها را شکست
با کمک محسودها، مروت‌ها و دوتانی‌ها را شکست دادند؛ مروت‌ها رانده شدند و دوتانی‌ها توانستند بخشی از زمین‌های وانه را نگاه دارند. مروت‌ها پس از رسیدن به دامان برای تصرف زمین‌هایشان با مخالفت لوهانی‌های دولت‌خیل روبه‌رو شدند. در نبرد بعدی، دولت‌خیل‌ها به‌دست مروت‌ها شکست خوردند و از دامان رانده شدند. دولت‌خیل‌ها سپس از گنداپورها، بابرها و بیتنی‌ها یاری خواستند و این اتحاد توانست مروت‌ها را شکست دهد. مروت‌های شکست‌خورده مدتی در «درهٔ پیزو» و پیرامون آن ماندند، تا این‌که از سوی بخشی از نیازی‌ها که در لکی مروت
تا این‌که از سوی بخشی از نیازی‌ها که در لکی مروت امروزی ساکن بودند، برای کمک در شکست دادن طایفهٔ رقیب دعوت شدند. مروت‌ها علیه نیازی‌ها برگشتند. نخست نیازی‌ها مروت‌هایی را که علیه‌شان اجیر شده بودند شکست دادند و بسیاری از آنان را کشتند. پس از آشتی با برادران مروت، نیازی‌ها به سوی میانوالی گریختند. در فاصلهٔ میان سال‌های ۱۶۰۱ تا ۱۶۰۷، مروت‌ها همهٔ منطقهٔ «تال» را به تصرف درآوردند. مروت‌ها رسماً بخشی از امپراتوری گورکانی بودند. پس از زوال گورکانیان، منطقه زیر فرمان درانیان درآمد. احمدشاه ابدالی مالیات بر
زیر فرمان درانیان درآمد. احمدشاه ابدالی مالیات بر مروت‌ها نبست، اما شرط گذاشت که جنگاوران مروت را برای کارزارهایش فراهم کنند. در مهم‌ترین کارزار نظامی ابدالی، ۱۲۰ سوار مروت به فرماندهی «بیگ‌خان» او را به هند همراهی کردند. تیمورشاه درانی، جانشین او، بر مروت‌ها مالیات بست. پس از نبرد سوم پانی‌پت، مروت‌ها به دو دستهٔ سفید و سیاه تقسیم شدند و ۶۰ سال با هم جنگیدند. وزیری‌ها با بهره‌گیری از این اختلاف داخلی، بخش‌هایی از سرزمین مروت‌ها را در نواحی شنی ناحیهٔ بنو امروزی تصرف کردند. در ۱۸۱۹، نواب مانکرا به دعوت یکی
تصرف کردند. در ۱۸۱۹، نواب مانکرا به دعوت یکی از دسته‌ها در جنگ داخلی مروت‌ها مداخله کرد و سپس خود منطقه را تصرف نمود. مروت‌های ضعیف‌شده نتوانستند مقاومت کنند و استقلال خود را از دست دادند. اندکی بعد سیک‌ها لکی مروت را فتح کردند و قلعه‌ای در کنار رود گمبیلا، نزدیک شهر لکی امروزی، ساختند. در ۱۸۴۷ مروت‌ها علیه سیک‌ها شورش کردند، اما سرکوب شدند. در جنگ‌های انگلیس و سیک، مروت‌ها کمک بسیاری به بریتانیا علیه سیک‌ها کردند. رابطهٔ برخی سران مروت با انگلیسی‌ها دوستانه ماند، گرچه شماری از مروت‌ها به جنبش فقیر ایپی
ماند، گرچه شماری از مروت‌ها به جنبش فقیر ایپی پیوستند و در کارزار وزیرستان (۱۹۳۶–۱۹۳۹) برای آزادی پشتون‌ها علیه هند بریتانیایی جنگیدند.
پیوتر لاورویچ لاوروف ‏(۱۴ ژوئن ۱۸۲۳ – ۶ فوریه ۱۹۰۰) فیلسوف، روزنامه‌نگار، جامعه‌شناس و تاریخ‌نگار روسی، نظریه‌پرداز برجستهٔ نارودنیسم (خلق‌گرایی روسی) و انقلابی بود. او در خانواده‌ای از مالکان مرفه در منطقهٔ پسکوف زاده شد و به مدرسهٔ توپخانه در سن‌پترزبورگ پیوست. سپس در حالی که هنوز به سن بیست‌ویک‌سالگی نرسیده بود، به استادی همان مدرسه منصوب شد. لاوروف در تدوین بخش فلسفی «دانشنامهٔ جامع روسی» (۱۸۶۴) مشارکت داشت. او تحت تأثیر دیدار با تشرنیخوفسکی به جنبش خلق‌گرای «زمین و آزادی» پیوست و پس از سوءقصدی در سال
«زمین و آزادی» پیوست و پس از سوءقصدی در سال ۱۸۶۶ بازداشت و به تبعید محکوم شد. در همان دوران، لاوروف «نامه‌های تاریخی» خود (۱۸۶۸–۱۸۶۹) را برای مجلهٔ «هفته» می‌فرستاد که با نام مستعار میتوف منتشر می‌شد؛ همین امر او را به‌عنوان یکی از متفکران جنبش انقلابی روسیه برجسته ساخت. در سال ۱۸۷۰، با یاری چند تن از یارانش، به پاریس گریخت و پس از آشنایی با انقلابیون فرانسوی، به‌ویژه فارلین، به انترناسیونال اول پیوست. او به‌طور فعال در کمون پاریس شرکت داشت و از سوی کمون مأمور شد به بروکسل و لندن برود تا پشتیبانی انقلابیون
شد به بروکسل و لندن برود تا پشتیبانی انقلابیون اروپایی را جلب کند. پس از آنکه به ژنو پناه برد، مجلهٔ «به پیش» را بنیاد نهاد که ارگان گرایش خلق‌گرایی در تبعید بود. در بازگشت به پاریس در سال ۱۸۷۷، مجلهٔ «پیام‌آور ارادهٔ خلق» را بنیان گذاشت که آن هم گرایشی خلق‌گرایانه داشت. او در همین مجله رسماً از مشی تروریسم انقلابی دست کشید. در سال ۱۸۸۲، به اتهام تأسیس انجمنی برای یاری‌رسانی به زندانیان سیاسی و تبعیدیان روس، از فرانسه اخراج شد. اما بار دیگر به پاریس بازگشت و در تألیف جمعی «عناصر نگارش تاریخ جنبش
بازگشت و در تألیف جمعی «عناصر نگارش تاریخ جنبش سوسیالیستی» (۱۸۹۲–۱۸۹۶) مشارکت کرد. لاوروف در واپسین سال‌های زندگی خود سرگرم نگارش اثری فلسفی با عنوان «پژوهشی در تاریخ اندیشهٔ دوران جدید» بود که مرگ، مجال به پایان رساندن آن اثر را از او گرفت. زندگی. لاوروف در خانواده‌ای نظامی از اشراف موروثی زاده شد. پدرش افسر توپخانه بازنشستۀ ارتش امپراتوری روسیه بود و مادرش از خانوادۀ بازرگانان سوئدیِ روسی‌شده به شمار می‌رفت.او وارد یک آکادمی نظامی شد و در سال ۱۸۴۲ به درجۀ افسری فارغ‌التحصیل گردید. لاوروف در علوم طبیعی،
افسری فارغ‌التحصیل گردید. لاوروف در علوم طبیعی، تاریخ، منطق، فلسفه و روان‌شناسی تبحر یافت. او همچنین به مدت دو دهه ریاضیات تدریس کرد و استاد کالج توپخانه در سن‌پترزبورگ بود. لاوروف در سال ۱۸۶۲ به‌عنوان یک رادیکال به جنبش انقلابی پیوست. او پس از سوءقصد نافرجام دیمیتری کاراکوزوف به جان الکساندر دوم دستگیر شد. در خانۀ او نامه‌ها و اشعاری یافتند که «مجرمانه» به شمار می‌رفت و به همین دلیل به مدت نه ماه در زندان نظامی سن‌پترزبورگ محبوس شد. هرچند هیچ اتهامی مبنی بر مشارکت مستقیم در توطئه علیه او اقامه نشد، اما به
مشارکت مستقیم در توطئه علیه او اقامه نشد، اما به دلیل انتشار اندیشه‌های براندازانه و ابراز همدلی با کسانی که دارای گرایش‌های جنایی تلقی می‌شدند، مجرم شناخته شد. او به تبعید در ولوگدا محکوم شد؛ اما پس از سه سال گریخت و با اقامت کوتاهی در سن‌پترزبورگ برای تهیه گذرنامۀ جعلی، به خارج از کشور رفت.در فرانسه، بیشتر در پاریس زندگی می‌کرد و به عضویت جامعۀ انسان‌شناسی درآمد. لاوروف از همان آغاز شیفتۀ اندیشه‌های سوسیالیستی اروپایی بود، هرچند در ابتدا نمی‌دانست این اندیشه‌ها چگونه می‌توانند در روسیه به کار گرفته
اندیشه‌ها چگونه می‌توانند در روسیه به کار گرفته شوند.در پاریس، لاوروف کاملاً خود را وقف جنبش سوسیالیستی انقلابی کرد. او در سال ۱۸۷۰ به بخش «تِرن» از اتحادیۀ بین‌المللی کارگران (انترناسیونال اول) پیوست. همچنین در آغاز کمون پاریس در سال ۱۸۷۱ حضور داشت و اندکی بعد برای جلب پشتیبانی بین‌المللی به خارج رفت. لاوروف در نوامبر ۱۸۷۲ به زوریخ رسید و در «کلنی روسی» به رقیب میخائیل باکونین بدل شد. در زوریخ، او در خانۀ «فراوِنفلد» نزدیک دانشگاه زندگی می‌کرد. لاوروف بیش از آنکه به انقلاب گرایش داشته باشد، متمایل به
بیش از آنکه به انقلاب گرایش داشته باشد، متمایل به اصلاحات بود، یا دست‌کم اصلاحات را سودمند می‌دانست. او بر ضد ایدئولوژی توطئه‌گرایانۀ پیوتر تکاچف و همفکرانش سخن می‌گفت. به باور لاوروف، اگرچه انجام یک کودتا در روسیه آسان بود، اما ایجاد یک جامعۀ سوسیالیستی مستلزم مشارکت تودۀ مردم روسیه بود. او در سال ۱۸۷۲ مجلۀ «Вперёд!» (به‌معنای: «به پیش!» یا «به جلو!») را بنیان گذاشت که نخستین شمارۀ آن در اوت ۱۸۷۳ منتشر شد. لاوروف از این مجله برای انتشار تحلیل‌های خود دربارۀ ویژگی‌های خاصِ تحول تاریخی روسیه بهره گرفت. او
ویژگی‌های خاصِ تحول تاریخی روسیه بهره گرفت. او در سال‌های ۱۸۷۷ و ۱۸۸۲ مدتی را در لندن گذراند. لاوروف بیش از چهل سال به‌طور گسترده به نگارش پرداخت. آثار او شامل کتاب «فلسفۀ هگلی» (۱۸۵۸–۱۸۵۹) و «پژوهش‌هایی در مسائل فلسفۀ عملی» (۱۸۶۰) است. او در دوران تبعید، نشریۀ سوسیالیستی خود، «به پیش!» را ویرایش می‌کرد. اثری در خدمت جنبش انقلابی با عنوان «نامه‌های تاریخی» (۱۸۷۰) نیز به قلم او و با نام مستعار «میرتوف» نوشته شد. این نامه‌ها تأثیر چشمگیری بر فعالیت‌های انقلابی در روسیه نهادند. او در نشریۀ آلمانی «»
انقلابی در روسیه نهادند. او در نشریۀ آلمانی «» (۱۸۹۹–۱۹۰۰) به قلم ک. تاراسوف، «پیتر لاوروف» (Peter Lawroff) نامیده شد.
فصل ۲۵-۲۰۲۴ باشگاه فوتبال بارسلونا، صد و بیست و پنجمین فصل حضور این باشگاه و نود و چهارمین فصل متوالی حضور آنها در لیگ برتر بود. بارسلونا علاوه بر لیگ داخلی، در نسخه‌های این فصل کوپا دل ری، سوپرجام اسپانیا و لیگ قهرمانان اروپا (که برای بیست و یکمین فصل متوالی در آن شرکت می‌کند) نیز شرکت کرد. این فصل از ۱ ژوئیه ۲۰۲۴ تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۵ را پوشش می‌دهد. بارسلونا در طول فصل، بازی‌های خانگی رسمی خود را در ورزشگاه المپیک لوئیس کمپانیس برگزار می‌کرد، زیرا در انتظار بازسازی ورزشگاه نیوکمپ بود و ظرفیت کامل صندلی‌های
بازسازی ورزشگاه نیوکمپ بود و ظرفیت کامل صندلی‌های ورزشگاه در دسترس نبود. این باشگاه در ابتدا قصد داشت در ۱۵ دسامبر ۲۰۲۴ به ورزشگاه بازگردد، اما به دلیل مقررات یوفا مبنی بر اینکه آنها نمی‌توانند در اواسط مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا، محل برگزاری بازی‌ها را تغییر دهند، قادر به انجام این کار نبود. این فصل، فصل رویایی برای هواداران بارسلونا بود چراکه کاتالان‌ها با شکست دادن رقیب خود رئال مادرید در دو فینال و همچنین دو بار در لیگ، سه‌گانه جام‌های داخلی را از آن خود کردند و عنوان قهرمانی را از آن خود کردند. با
خود کردند و عنوان قهرمانی را از آن خود کردند. با وجود شکست در لیگ قهرمانان اروپا با شکست در وقت اضافه نیمه‌نهایی مقابل اینتر میلان، فصل ۲۵-۲۰۲۴ موفق‌ترین فصل برای این باشگاه از فصل ۱۶-۲۰۱۵ بود.
بیتنی () () که با نام‌های بطنی، بیتانی یا بیتنی/بیتانی نیز نوشته می‌شود، یک اتحادیهٔ پشتون‌ها است که عمدتاً در افغانستان و پاکستان سکونت دارد. بیتنی‌ها نام خود را از "شیخ بیټ"، نیای افسانه‌ای‌شان گرفته‌اند که گفته می‌شود سومین و آخرین پسر قیس عبدالراشید (۵۷۵–۶۶۱) بوده است. امروزه بیتنی‌ها در پاکستان عمدتاً در جنوب وزیرستان، دیره اسماعیل‌خان، لکی مروت و جندوله زندگی می‌کنند. جمعیت‌شان در این مناطق حدود ۲۵ هزار نفر برآورد می‌شود و شماری نیز در شهرهای بزرگ چون پیشاور و کراچی حضور دارند. در افغانستان نیز
چون پیشاور و کراچی حضور دارند. در افغانستان نیز گروه‌هایی از آنان در ولایت‌های پکتیکا، غزنی و ننگرهار پراکنده‌اند. برآوردها جمعیت‌شان را در افغانستان حدود شش هزار تن نشان می‌دهد. بیتنی‌ها سنی و پیرو حنفی هستند. اتحادیهٔ بیتنی شامل خود بیتنی‌ها و طایفهٔ متی است که از نسل «بی‌بی متو»، دختر شیخ بیتنی، به‌شمار می‌روند. این اتحادیه طایفه‌های لودی (که با نام لوهانی هم شناخته می‌شوند)، مروت، تنولی و نیازی را نیز دربرمی‌گیرد. قبیلهٔ شیرانی نیز گاهی جزئی از اتحادیهٔ بیتنی دانسته شده است. ویژگی برجستهٔ بیتنی‌ها
بیتنی دانسته شده است. ویژگی برجستهٔ بیتنی‌ها جایگاه مذهبی و عرفانی نیای آنان، شیخ بیتنی، است که در تذکره‌ها و منابع صوفیانه از مناجات‌ها و اشعارش یاد شده و زیارتگاه‌های وابسته به او و نسلش همچنان محل احترام به‌شمار می‌رود. تاریخچه. بر پایهٔ کتاب مخزن افغانی نوشتهٔ نعمت‌الله هروی، بیتنی‌ها به نیای خود «بیټ بابا» (که در روایت‌ها نخستین شاعر پشتو خوانده شده) منسوب‌اند. او در کوه‌های آلتامور میان ولایت لوگر و ولسوالی زرمت می‌زیست و روایت‌ها از دفن او در غزنی حکایت دارد. «شیخ بیت» یا «بټن» شخصیتی است که در
حکایت دارد. «شیخ بیت» یا «بټن» شخصیتی است که در روایات پشتونی به‌عنوان یکی از نیاکان بزرگ و روحانی پشتون‌ها شناخته می‌شود. بر پایهٔ منابع سنتی و کتاب‌هایی چون مخزن افغانی (۱۰۱۸ هجری) اثر نعمت‌الله هروی، بیتنی فرزند قیس عبدالرشید و برادر کوچک‌تر غرغشت و سرابَن معرفی شده است. او به‌سبب تقوا و پرهیزگاری شهرت یافت و در متون کهن حتی به‌عنوان نخستین شاعر پشتو نیز یاد شده است. روایت‌ها محل زندگی او را کوه‌های سلیمان و محل دفنش را غزنی می‌دانند. بیتنی‌ها تا سدهٔ پانزدهم در لوگر، زرمت و غزنی افغانستان زندگی
سدهٔ پانزدهم در لوگر، زرمت و غزنی افغانستان زندگی می‌کردند. اما در این دوره با غلجی‌ها درگیر شدند و ناچار به ترک این مناطق و کوچ به سوی شرق شدند. شماری از بیتنی‌ها کنترل «گبرغر» میان درهٔ بنو و دیره را به دست گرفتند و گروهی دیگر به جلگه‌های گنگ کوچ کردند. بخشی از بیتنی‌ها در دیره اسماعیل‌خان، تانک و وزیرستان جای گرفتند و بعدها گروهی نیز در هند در دورهٔ سلطنت لودی‌ها و سوره‌ها به منصب‌های بلند نظامی و اداری رسیدند. در بنگال، بیهار و اوده شمار قابل توجهی از آنان مستقر شدند، گرچه زبان پشتو را از دست دادند.
آنان مستقر شدند، گرچه زبان پشتو را از دست دادند. این قبیله به دو شاخهٔ اصلی تقسیم می‌شود: وړسبون و کُجین که هرکدام به چندین تیرهٔ فرعی مانند مزینی، فتح‌خیل، رتنزی، توران‌خیل و غیره منشعب می‌شوند. بیتنی‌ها به‌خاطر دلاوری در جنگ، مهمان‌نوازی و پیوندهای قبیله‌ای شناخته شده‌اند. محل‌های سکونت. بخشی از بیتنی‌ها در پاکستان، در ناحیه تانک، ناحیه کویته و ناحیه لکی ساکن‌اند. جندوله مرکز اصلی قبایل بیتنی دانسته می‌شود. آنان همچنین در دیره اسماعیل‌خان، پاکستان و بنو، پاکستان حضور دارند، بیشتر در کوهستان‌های مرزی تانک
حضور دارند، بیشتر در کوهستان‌های مرزی تانک و بنو، از کوه «گبر» در شمال تا درهٔ گومل، تانک در جنوب. کتاب «یادداشت‌هایی دربارهٔ قبایل کوچ‌نشین افغانستان شرقی» نوشتهٔ کاپیتان رابینسون (ص ۱۵۸) نیز به بیتنی‌ها (با نام‌های «بیتنی/بطنی») اشاره می‌کند و شرحی از زندگی کوچ‌نشین آن‌ها در کویته، غزنی و سپس کوچ به نوآبادی‌های اطراف کویته در سدهٔ نوزدهم می‌دهد. در دوران لودی، برخی بیتنی‌ها در جایگاه‌های برجسته قرار داشتند و بسیاری از آنان در سپاه سلطنتی خدمت می‌کردند. ساختار قبیله‌ای. قبیلهٔ بیتنی به چهار شاخه بخش
ساختار قبیله‌ای. قبیلهٔ بیتنی به چهار شاخه بخش می‌شود: تَتّاو (ساکن جندوله، سیراگهر و دیره اسماعیل‌خان)، بختیاری (پراکنده در پاکستان و پتلاد و گجرات هند)، دَنه (ساکن کوه گبر و ناحیه لکی) و وراسپون (ساکن دیره اسماعیل‌خان و دره‌های پیرامون). در ناحیهٔ لکی مروت نیز خاندان‌های بوبا، بوبک و ورگرا از بیتنی‌ها زندگی می‌کنند. شاخهٔ تتاو به سه تیرهٔ عمرخیل، اباخیل، نعمت‌خیل و خیشی بخش می‌شود. شاخهٔ دنه شامل تیره‌های علی‌خیل، رتن‌زی، ورگرا، بوبی، وروکی و دادی‌خیل است. شاخهٔ وراسپون نیز به تیره‌های مزینی، تاری، چپلی
شاخهٔ وراسپون نیز به تیره‌های مزینی، تاری، چپلی و شاخهی بخش می‌شود. جمعیت بیتنی‌ها که در ۱۸۸۴ حدود ۸ تا ۹ هزار نفر برآورد می‌شد، تا ۱۹۶۰ به بیش از ۴۳ هزار نفر رسید. اکنون شمارشان میان ۲۰۰ تا ۲۵۰ هزار نفر تخمین زده می‌شود. صوفیان بیتنی. زیارتگاه «ماما پیر» در نزدیکی شهر عمر ادا جای دارد. مردم محلی به‌ویژه در روز نماز جمعه به آن می‌روند. زیارتگاه صوفی «شیخ یونس» نیز در نزدیکی جندوله یکی از شهرهای اصلی قبیلهٔ بیتنی است.
دشمنان () فیلم جنایی آمریکایی به نویسندگی و کارگردانی هنری دانهام است که برای ای۲۴ ساخته شده است. از جمله بازیگران این فیلم می‌توان به جرمی آلن وایت و آستین باتلر اشاره کرد. داستان. یک کارآگاه در تعقیب یک قاتل حرفه‌ای فراری، وارد نبردی ذهنی و پرچالش می‌شود. تولید. این فیلم به نویسندگی و کارگردانی هنری دانهم برای شرکت ای۲۴ ساخته شده است. آری استر و لارس نادسن از شرکت اسکوایر پگ به همراه آلخاندرو د لئون برای ای۲۴ تهیه‌کنندگان این اثر هستند. در مه ۲۰۲۵ اعلام شد که جرمی آلن وایت، آستین باتلر، آنا ساوایی و
شد که جرمی آلن وایت، آستین باتلر، آنا ساوایی و نیشی‌جیما هیده‌توشی در ترکیب بازیگران حضور دارند. فیلم‌برداری. فیلم‌برداری اصلی در تابستان ۲۰۲۵ و از اواخر ماه مه در شیکاگو آغاز شد.
ادوارد ایستو (; – ) نقاش اهل دوک‌نشین بزرگ فنلاند بود. او یک هنرمند فنلاندی بود که بیشتر به خاطر نقاشی میهن‌پرستانه‌اش حمله شناخته می‌شود که روسی‌سازی فنلاند توسط امپراتوری روسیه را به تصویر می‌کشد. این اثر به طور گسترده در شکل اصلی و در نسخه‌های مختلف آن تکثیر شد.
حمله یک اثر نقاشی از هنرمند فنلاندی ادوارد ایستو و یکی از مشهورترین نقاشی‌های فنلاندی است. این نقاشی نشان دهنده عقاب دو سر روسیه است که به دوشیزه فنلاندی حمله می‌کند و سعی دارد کتاب قوانین او را بدزدد. این نقاشی در سال ۱۸۹۹ تکمیل شد، همان سالی که امپراتور نیکلای دوم نشریه خود را که با نام بیانیه فوریه شناخته می‌شود، منتشر کرد. نام نقاشی توسط امی آجو، همسر دوست ایستو، بنجامین آجو، پیشنهاد شد. «حمله» به صورت چاپی در سراسر فنلاند پخش شد. ایستو هزاران چاپ از نقاشی خود را هم در فنلاند و هم در آلمان انجام داد.
خود را هم در فنلاند و هم در آلمان انجام داد. مدل نقاشی، اما کیوستیا بود که مانند خود ایستو اهل الاتورنیو بود. در پاییز ۱۸۹۹، نقاشی به طور مخفیانه در یک ویلای ساحلی در کایووپوئیستو در هلسینکی به نمایش گذاشته شد. انتشارات تیلگمن حداقل چند صد چاپ از آن تهیه کرد. پس از اینکه سپاه ویژه ژاندارمری از وجود نقاشی مطلع شد، ایستو با نقاشی و چاپ‌هایش از طریق سوئد به آلمان فرار کرد، جایی که انتشارات برلین مایسنباخ و ریپارت بیش از ده هزار روتوگراور کپی‌های عکاسی با ابعاد ۴۸ × ۳۷.۵ سانتی‌متر (اندازه تصویر ۳۰ × ۲۱.۵
ابعاد ۴۸ × ۳۷.۵ سانتی‌متر (اندازه تصویر ۳۰ × ۲۱.۵ سانتی‌متر) از آن تهیه کرد. حداقل شش نسخه کارت پستال نیز از این نقاشی ساخته شد، که یکی از آنها حتی حاوی متونی به زبان روسی بود. الکس فدرلی نسخه‌ای کارت پستالی از این نقاشی ساخت، که در آن عقاب دو سر تسلیم شده و دوشیزه فنلاندی را با کتاب قوانینش تنها گذاشته است. در سال ۱۹۰۰، ایستو نقاشی را به خانه روحانی آلاتورنیو برد، تا اینکه برای ایمن ماندن مجبور شد دوباره به سوئد برده شود. چند سال بعد، ایستو سعی کرد با فروش بلیط‌های بخت‌آزمایی از شر نقاشی خلاص شود، اما زن
بلیط‌های بخت‌آزمایی از شر نقاشی خلاص شود، اما زن هلسینکی که نقاشی را برنده شده بود، جرئت نکرد آن را بپذیرد. بنابراین ایستو نقاشی را از او بازخرید و آن را به یک تاجر سوئدی از لولئو فروخت که بعداً آن را به مأمور شهرداری نیلو هلاندر در هینولا داد. بیوه او نقاشی را به سازمان میراث فنلاند اهدا کرد.
الکس فدرلی (; – ) سیاستمدار، نقاش، و کارتونیست اهل فنلاند بود.
دوشیزه فنلاندی ( , ) شخصیت ملی فنلاند است. شخصیت پردازی. او یک زن جوان پابرهنه در اواسط دهه بیست زندگی خود با موهای بلوند، چشمان آبی، با لباس ملی آبی و سفید یا لباس سفید است. او در ابتدا «آئورا» نامیده می‌شد که برگرفته از رود آئورا در تورکو است. دوشیزه فنلاندی از قرن نوزدهم به عنوان یک نماد مورد استفاده قرار گرفته است، زمانی که او به عنوان زنی با تاج برجک دار به تصویر کشیده می‌شد و سپس با کسب آگاهی ملی و استقلال فنلاند، توسعه یافت. او در شعر و هنرهای زیبا به تصویر کشیده شد. زاخریس توپلیوس و والتر رونبرگ در
تصویر کشیده شد. زاخریس توپلیوس و والتر رونبرگ در تثبیت دوشیزه فنلاندی به عنوان یک نماد نقش مهمی داشتند. مانند مادر سوا همسایه سوئد، دوشیزه فنلاندی در ابتدا زنی بالغ بود، اما به تدریج جوان‌تر شد.
والتر رونبرگ (; – ) مجسمه‌ساز، و هنرمند تجسمی اهل فنلاند بود. او فرزند یوهان لودویگ رونبری شاعر حماسی ملی فنلاند بود.
ادواردز اسمیلتنس (متولد ۱۸ سپتامبر ۱۹۸۴) سیاستمدار لتونیایی است. او از سال ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۳ رئیس مجلس سایما بود. اوایل زندگی. اسمیلتنس در سال 1984 در ریگا ، لتونی متولد شد . او تحصیلات اولیه خود را در دبیرستان فرانسوی ریگا گذراند. بعدها، او در دانشگاه لتونی تحصیل کرد و در آنجا مدرک لیسانس علوم اجتماعی در رشته حقوق را دریافت کرد. شغل. در نوامبر 2010، اسمیلتنس به عنوان عضوی از مجلس سایما انتخاب شد . در سال ۲۰۱۴، او به عنوان نامزد انتخابات سایما (Saeima) نامزد شد، اما انتخاب نشد. در ماه دسامبر، او به عنوان دبیر
اما انتخاب نشد. در ماه دسامبر، او به عنوان دبیر پارلمانی وزارت آموزش و علوم تأیید شد، سمتی که تا مارس ۲۰۱۶ در اختیار داشت. در تابستان 2017، زمانی که حزب "وحدت" دچار بحران شده بود، اسمیلتنس به عنوان یکی از نامزدهای رهبری حزب معرفی شد، اما در 19 آگوست، او اعلام کرد که از حزب و فراکسیون سایما آن جدا می‌شود. در نوامبر 2022، اسمیلتنس به عنوان رئیس سایما انتخاب شد. به دلیل ارتباط با دولت جدید لتونی و باقی ماندن حزب یونایتد لیست در اپوزیسیون، در 20 سپتامبر 2023، ادواردز اسمیلتنس کرسی رئیس سایما را از دست داد و
ادواردز اسمیلتنس کرسی رئیس سایما را از دست داد و جانشین او دایگا میرینا شد . اما از آن زمان تاکنون او دبیر سایما است.
رود آئورا یا آئورا جوکی (; سوئدی) رودی در جنوب غربی فنلاند است. این رود از اوریپه سرچشمه می‌گیرد و از پویتووه، آئورا، لی‌اتو و در نهایت از شهر تورکو عبور می‌کند و در نهایت به دریای مجمع‌الجزایر می‌ریزد. طول کل رود حدود است و شامل یازده تنداب است که بزرگترین آنها نائوتلانکوسکی در لی‌اتو است. ذخیره آب لوله‌کشی منطقه تورکو از این رود گرفته می‌شود، و شبکه آبرسانی ثانویه شهر در کنار تنداب‌های هالینن واقع شده است. آب رود آئورا قهوه‌ای رنگ است. این رودخانه که در یک منطقه کشاورزی واقع شده است، توسط رواناب‌های سطحی
منطقه کشاورزی واقع شده است، توسط رواناب‌های سطحی مزارع اطراف کدر شده است و پرغذایی بزرگترین تهدید آن است. وضعیت آن از دهه ۱۹۷۰ رو به بهبود بوده و اکنون به اندازه کافی تمیز است که از ماهی آزاد پشتیبانی کند. ساحل رودخانه حداقل ۶۰۰۰ سال است که مسکونی بوده است. این منطقه به دلیل میراث فرهنگی فنلاند قابل توجه است. اسقف‌نشین فنلاند از قرن سیزدهم در نزدیکی رودخانه واقع شده است.
پائولا یوئوکانن (؛ زادهٔ ) مدل، و تنیس‌باز اهل فنلاند است.
دوشیزه فنلاند یک جشنواره ملی زیبایی در فنلاند است. این مسابقه در سال ۱۹۳۱ تأسیس شد و برندگان آن به مسابقات دوشیزه جهان اعزام می‌شدند. تاریخچه. دوشیزه فنلاند برای اولین بار در سال ۱۹۳۱ برگزار شد. بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۵، برنده مسابقه سوئومن نیتو به مسابقات «دوشیزه جهان» راه یافت، جایی که پایپر لوری بازیگر نیز در سال ۱۹۵۲ بر سر آرمی کوسلا به عنوان اولین «دوشیزه جهان» در لانگ بیچ تاج گذاشت. در سال ۱۹۵۶، به دلیل کمبود اسپانسر، مسابقه ملی «دوشیزه جهان» برگزار نشد و این امر باعث کناره‌گیری فنلاند از این رقابت
نشد و این امر باعث کناره‌گیری فنلاند از این رقابت شد. در سال ۱۹۶۰، فنلاند با مایجا-لینا مانینن، دومین نایب قهرمان مسابقات دوشیزه فنلاند ۱۹۶۰، به نمایندگی از این کشور به مسابقات دوشیزه جهان بازگشت. در سال ۱۹۶۱، سازمان دوشیزه فنلاند فرمت خود را تغییر داد تا برنده خود را به مسابقات دوشیزه جهان بفرستد. از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۳، اولین پرنسس دوشیزه فنلاند نماینده فنلاند در مسابقات دوشیزه جهان بود. در برخی سال‌ها، یک نامزد منصوب، نماینده کشور خود در دوشیزه دنیا یا دوشیزه بین‌الملل بوده است. از سال ۱۹۶۴، برنده دوشیزه
بین‌الملل بوده است. از سال ۱۹۶۴، برنده دوشیزه فنلاند نماینده کشور خود در مسابقات دوشیزه جهان بوده است. دارندگان حق امتیاز. سازمان Miss Suomi حق تولید سه دارنده عنوان قهرمانی در مسابقات زیبایی گرند اسلم را دارد: دوشیزه جهان، دوشیزه دنیا و دوشیزه بین‌الملل. برنده به طور خودکار به عنوان دختر شایسته فنلاند انتخاب می‌شود در حالی که نفرات دوم و سوم به ترتیب به عنوان دختر شایسته فنلاند و دختر شایسته بین‌المللی فنلاند تاجگذاری می‌شوند. قبل از سال ۲۰۰۷، سازمان Miss Suomi نیز نماینده‌ای را به مسابقات دختر شایسته
Suomi نیز نماینده‌ای را به مسابقات دختر شایسته اروپا اعزام می‌کرد.
نیروی هوایی اسلامی موریتانی ( به فرانسوی : Force Aérienne Islamique de Mauritanie یا FAIM ، که گاهی اوقات Faidem نیز نامیده می‌شود ) نیروی هوایی نیروهای مسلح موریتانی است . این نیرو در سال ۱۹۶۰ تأسیس شد. موریتانی مانند بسیاری از مستعمرات سابق فرانسه، کمک‌های اقتصادی و نظامی محدودی از فرانسه دریافت کرد. FAIM به عنوان یک نیروی ترابری تحت مدیریت فرانسه آغاز به کار کرد و در دهه ۱۹۷۰ شاهد نبردهایی علیه جبهه پولیساریو بوده است. تاریخچه. آغاز ها. نیروی هوایی اسلامی موریتانی اندکی پس از استقلال این کشور، در سال
موریتانی اندکی پس از استقلال این کشور، در سال ۱۹۶۰، تأسیس شد. در آن زمان، این نیرو گروه هوانوردی جمهوری اسلامی موریتانی ( Groupement Aérien de la République Islamique de Mauritanie ) نام گرفت. اولین هواپیماهای آن یک فروند داگلاس سی-۴۷ اسکای‌ترین و چندین فروند مکس هولست ام‌اچ.۱۵۲۱ بروسارد بودند که همگی توسط فرانسه اهدا شده و از فرودگاه نواکشوت فعالیت می‌کردند . تمام پرسنل نیروی هوایی تازه تأسیس فرانسوی بودند. پنج فروند سی-۴۷ دیگر و سه فروند بروشارد هاستل در سال‌های بعد خریداری شدند. در سال ۱۹۶۶، نیروی هوایی
بعد خریداری شدند. در سال ۱۹۶۶، نیروی هوایی رسماً به عنوان نیروی هوایی اسلامی موریتانی ( Force Aérienne Islamique de Mauritanie یا به اختصار FAIM ) نامگذاری شد. خرید شش فروند اشتوکا رالی امکان آموزش خلبانان بومی را در سال ۱۹۷۰ فراهم کرد. به لطف هجوم خلبانان بومی تازه آموزش دیده و پرسنل زمینی، FAIM در اوایل دهه ۱۹۷۰ رشد قابل توجهی داشت. سازماندهی مجدد در سال ۱۹۷۱ منجر به ایجاد یک اسکادران حمل و نقل (با هواپیماهای C-47) و یک اسکادران ارتباطی (با هواپیماهای Broussard و هفت هواپیمای سسنا اسکای‌مستر دست دوم) شد
و هفت هواپیمای سسنا اسکای‌مستر دست دوم) شد . دو فروند داگلاس C-54 در سال ۱۹۷۴ خریداری شد و دو فروند اسکای ون کوتاه sc.7 نیز در سال بعد خریداری شدند. در سال ۱۹۷۶، چهار فروند Reims-Cessna FTB337G و چهار فروند بریتن-نورمن دیفندر خریداری شدند و یک اسکادران نظارتی تشکیل دادند. هر دوی این نوع هواپیماها می‌توانستند به توپ و راکت‌انداز مجهز شوند. در طول سال‌ها، در مجموع نه فروند Defender خریداری شد. متعاقباً، مذاکرات برای خرید اف‌ام‌ای آی‌ای ۵۸ پوکارا با آرژانتین آغاز شد. قراردادی تقریباً منعقد شده بود، اما روند
آغاز شد. قراردادی تقریباً منعقد شده بود، اما روند خرید به دلیل ملاحظات مالی متوقف شد. با این حال، چهار فروند دی هاویلند کانادا دی اچ سی-۵ بوفالو در سال ۱۹۷۸ خریداری شد. &lt;/ref&gt; از سال ۱۹۷۶، تعداد FAIM کمتر شد. بیش از 150 پرسنل. As of 1976, the FAIM numbered less than 150 personnel. جنگ با جبهه پولیساریو. در سال 1976، جبهه پولیساریو حمله به خاک موریتانی را آغاز کرد. فعالیت‌های هوایی FAIM شدید بود و در ماه ژوئن، دومین حمله پولیساریو در موریتانی، به سمت پایتخت، نواکشوت ، توسط هواپیماهای FAIM در حالی که