payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زاده دهبارزی شاعر نیز نخستین کتابی است که در سال ۷۸ چاپ شده و به آداب و رسوم مردم رودان به گرایش رودانی پرداخته شده است. این کتاب شامل یک مجموعه مکتوب شعر حاوی اشعار بومی- محلی (گویش رودانی) است. شهرستان رودان با بیش از یکصد هزار نفر جمعیت در ۹۰ کیلومتری شرق شهرستان بندرعباس مرکز استان هرمزگان واقع است. معادل کلمات. آب=هو سبز=سوز لطفا=تلا مورچه=موروک من=مه **بابا=بپ مادر=مم بچه=کچگ چته=باری قلقلک=نخ و شاکی لباس=جومَه و غیره مشترک بودن با زبان انگلیسی. همچنین جالب است بدانید بعضی کلمات بین زبان بندری و زبان
جالب است بدانید بعضی کلمات بین زبان بندری و زبان انگلیسی مشترک است مثلا بعضی از افراد در هم زبان بندری و هم زبان رودانی برای گفتن بستنی از لغت انگلیسی به معنی بستنی (ice cream) استفاده می‌کنند
ماریوس آسن (؛ زادهٔ ) راننده رالی، و نقشه خوان اهل نروژ است.
کوین آبرینگ (؛ زادهٔ ) راننده رالی، و مهندس اهل پادشاهی هلند است. پدر او، ادوین آبرینگ، نیز یک راننده مشهور سابق دنیای رالی است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;40897130&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-01-02T02:00:40Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Dexbot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;ربات: حذف پیوندهای میان‌ویکی که در ویکی‌داده موجود است&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;40898419&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; آندره آغینی (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل ایتالیا است. او در سال ۱۹۹۲ در رالی
رالی اهل ایتالیا است. او در سال ۱۹۹۲ در رالی سان رمو به برد رسید و چهار بار دیگر در مسابقات رالی قهرمانی جهان از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۵ روی سکو رفت. او در سال ۱۹۹۲، پس از شکست کارلوس ساینز در نیمه نهایی و کالین مک‌ری در فینال، مسابقات قهرمانان را نیز به دست آورد.
آندریاس آیگنر (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل اتریش بود. او در فصل ۲۰۰۸ قهرمان مسابقات رالی جهانی تولید (PWRC) شد.
لوئیز ایتکن-واکر (؛ زادهٔ ) راننده رالی اهل بریتانیا بوده است.
ذخیره‌گاه طبیعی داوریا یک ذخیره‌گاه طبیعی (زاپوودنیک) در روسیه است که در بخش جنوبی سرزمین زابایکالسکی در سیبری، روسیه و نزدیک به مرز مغولستان واقع شده است. این ذخیره‌گاه بخشی از یک میراث جهانی با عنوان «چشم‌اندازهای داوریا» است. این ذخیره‌گاه در سال ۱۹۸۷ با هدف حفاظت از استپ‌های خشک و تالاب‌های جنوب سیبری تأسیس شد. این منطقه با مغول داگور در مغولستان که یک منطقه استپی به مساحت در جنوب قرار دارد، هم‌مرز است. مساحت ذخیره‌گاه است که حدود آن به منطقه حائل اختصاص یافته و بخش‌های هسته‌ای حفاظت‌شده را احاطه
اختصاص یافته و بخش‌های هسته‌ای حفاظت‌شده را احاطه می‌کند. مساحت هسته اصلی ذخیره‌گاه حدود است که به ۹ بخش تقسیم شده است. منطقه حائل ذخیره‌گاه شامل بارون-توری، دو دریاچه بزرگ به نام‌های بارون-توری و زون-توری، می‌شود. زیست‌بوم و اقلیم. ذخیره‌گاه داوریا در زیست‌بوم استپ جنگلی دائوری واقع شده است؛ این منطقه شامل نوارهایی از چمنزار، زمین‌های بوته‌زار و جنگل‌های مخلوط در شمال شرق مغولستان و بخشی از سیبری، روسیه، است. اقلیم ذخیره‌گاه داوریا از نوع اقلیم جنب‌شمالگان است (بر اساس سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن اقلیم
است (بر اساس سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن اقلیم جنب‌شمالگان). این اقلیم با تابستان‌هایی ملایم (تنها ۱ تا ۳ ماه با دمای بالاتر از ) و زمستان‌هایی سرد مشخص می‌شود که میزان بارندگی ماهانه آن کمتر از یک‌دهم مرطوب‌ترین ماه تابستان است. گیاهان و جانوران. جانوران مهره‌دار ذخیره‌گاه شامل ۴۸ گونه پستاندار، ۳۱۷ گونه پرنده، ۳ گونه خزنده، ۳ گونه دوزیست و ۴ گونه ماهی هستند. علاوه بر این، حدود ۸۰۰ گونه حشره نیز در این منطقه یافت می‌شود. این ذخیره‌گاه همچنین میزبان یک کلونی از گونه نادر "زنبق پوتانینی" است. در دهه ۱۹۸۰
از گونه نادر "زنبق پوتانینی" است. در دهه ۱۹۸۰ برنامه‌ای برای معرفی اسب شوالسکی به این ذخیره‌گاه وجود داشت، اما با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی این طرح لغو شد، هرچند امید به اجرای این برنامه در سال ۲۰۰۹ دوباره زنده شد. پستاندارانی که در این ذخیره‌گاه در فهرست سرخ IUCN قرار دارند، شامل آهوی مغولی، گربه پالاس و خارپشت دوری هستند. به‌تازگی یک زاکازنیک جدید به نام «دره دزرن» (Долина дзерена) در این منطقه ایجاد شده است تا مهاجرت آهوی مغولی بین روسیه و مغولستان تضمین شود.
مرکز تاریخی سن‌پترزبورگ و بناهای تاریخی آن () نامی است که توسط یونسکو به هنگام ثبت مجموعه‌ای از بخش تاریخی شهر سن‌پترزبورگ در روسیه، همراه با ساختمان‌ها و مجموعه‌های واقع در حومه این شهر، به‌عنوان یک میراث جهانی در سال ۱۹۹۱ استفاده شده است. این مکان به دلیل میراث معماری خود که تلفیقی از معماری باروک، معماری نئوکلاسیک و معماری احیاگری روسی است، به رسمیت شناخته شده است. مکان‌ها. این سایت شامل ۱۲۶ مکان مختلف است که شامل موارد زیر می‌شود:
بناهای تاریخی نووگورود و پیرامون آن () مجموعه‌ای از میراث جهانی است که شامل تعدادی از بناهای قرون‌وسطایی در شهر ولیکی نووگورود و اطراف آن در روسیه می‌شود. این سایت در سال ۱۹۹۲ به ثبت رسید. تاریخ. نووگورود بین قرن‌های ۹ تا ۱۵ یکی از مهم‌ترین شهرهای روتنیا بود. این شهر در مسیر تجاری وارنگیان به یونان قرار داشت و مرکز جمهوری نووگورود بود که بخش عمده‌ای از آنچه امروزه شمال‌غربی روسیه است را شامل می‌شد. از قرن ۱۲، این شهر نمونه‌ای از یک جمهوری قرون‌وسطایی بود که در آن تصمیمات توسط وچه – یک جلسه از جمعیت شهر –
در آن تصمیمات توسط وچه – یک جلسه از جمعیت شهر – اتخاذ می‌شد و شاهزاده انتخاب می‌شد. (تنها شهر روسی دیگر با سازمان مشابه پسکوف بود) نووگورود یکی از معدود مناطقی بود که تحت تأثیر حمله مغول به روس کی‌یف قرار نگرفت و بنابراین، به‌ویژه ساخت‌وسازهای کلیسایی فعال در نووگورود در قرن ۱۴ ادامه داشت، در حالی که در سایر مناطق روسیه متوقف شده بود. نووگورود همچنین محل اقامت اسقف اعظم و یک مرکز فرهنگی مهم بود. قدیمی‌ترین نسخه‌های خطی روسی در قرن ۱۱ در نووگورود تولید شدند. معماری سنگی سفید روسی و نقاشی روسی از نووگورود و
معماری سنگی سفید روسی و نقاشی روسی از نووگورود و پسکوف آغاز شد. یکی از مهم‌ترین نقاشان قرون‌وسطایی روسی، فیوفان یونانی، در نووگورود فعال بود. ترکیب. بنای تاریخی زیر در این سایت گنجانده شده و بخشی از میراث جهانی است: بسیاری از این اشیاء توسط موزه ذخیره نووگورود اداره می‌شوند.
رصدخانه نجومی دانشگاه کازان () یک رصدخانه نجومی روسی است که در شهر کازان، در ارتفاع ۷۵ متری از سطح دریا واقع شده است. این رصدخانه بر اساس دپارتمان نجوم دانشگاه کازان تأسیس شده است که در سال ۱۸۱۰ توسط یوزف یوهان فون لیترو تأسیس شد. این رصدخانه به‌عنوان یک شیء میراث فرهنگی با اهمیت فدرال در روسیه شناخته می‌شود. در تاریخ ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، رصدخانه به فهرست میراث جهانی یونسکو اضافه شد. تاریخچه. دپارتمان نجوم دانشگاه امپریال کازان در سال ۱۸۱۰ توسط یوزف یوهان لیترو تأسیس شد. در تاریخ ۱۱ نوامبر ۱۸۱۴، مشاهدات در یک
تأسیس شد. در تاریخ ۱۱ نوامبر ۱۸۱۴، مشاهدات در یک رصدخانه کوچک (ساخت موقت) بالای دروازه‌سنگی دانشگاه در باغ گیاه‌شناسی آغاز شد. در سال ۱۸۲۲، رصدخانه به‌طور موقت در یک گالری چوبی (بخشی از آپارتمان ای.م. سیمونوف) قرار گرفت. در سال ۱۸۲۷، حیاط دانشگاه به‌عنوان محل دائمی رصدخانه انتخاب شد و در سال ۱۸۳۳ ساخت ساختمان رصدخانه آغاز گردید. در سال ۱۸۳۵، یک تلسکوپ شکستی ۲۳ سانتی‌متری (۹ اینچی) از کارگاه یوزف فون فراون‌هوفر سفارش داده شد. در سال ۱۸۳۷، ساختمان رصدخانه دائمی تکمیل شد و در ژوئن همان سال، اولین مشاهدات در
تکمیل شد و در ژوئن همان سال، اولین مشاهدات در آن انجام گرفت. در سال ۱۸۳۸، یک تلسکوپ ۹ اینچی شکستی در برج اصلی کاملاً متحرک نصب شد. تاریخ رسمی تولد رصدخانه دانشگاهی کازان ۱۳ آوریل ۱۸۳۸ است، زمانی که مشاهدات دائمی (بر روی دایره مرidian وین) در ساختمان جدید رصدخانه آغاز گردید. در تاریخ ۲۳ فوریه ۱۸۸۵، یک سرویس زمان راه‌اندازی شد: ساعتی که زمان دقیق کازان را نشان می‌داد در پنجره دپارتمان نصب شد. از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۴۶، به همراه دپارتمان نجوم، دپارتمان زمین‌سنجی وجود داشت که از سال ۱۹۳۷ به دپارتمان ژئودزی و
وجود داشت که از سال ۱۹۳۷ به دپارتمان ژئودزی و گرانی‌سنجی تغییر نام یافت. این دپارتمان در زمان‌های مختلف توسط افراد مختلفی رهبری می‌شد از جمله ک.ک. دوبروفسکی (۱۹۲۵–۱۹۳۱)، آ.آ. یاکووکین (۱۹۳۱–۱۹۳۷)، ای.آ. دیوکوف (۱۹۳۷–۱۹۴۱)، آ.د. دوبیاگو (۱۹۴۱–۱۹۴۶). دپارتمان نجوم از اواخر دهه ۳۰ به دپارتمان آستروترونومی تغییر نام داده بود و به‌طور موقت توسط و.آ. بارانوف (۱۹۳۷–۱۹۴۱) و ای.آ. دیوکوف (۱۹۴۱–۱۹۴۷) هدایت می‌شد. علاوه بر این، از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۷ و سپس از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۴ دپارتمان اخترفیزیک تحت رهبری د.ی. مارتینوف
۱۹۵۴ دپارتمان اخترفیزیک تحت رهبری د.ی. مارتینوف وجود داشت و از سال ۱۹۴۵ دپارتمان نجوم نظری تحت رهبری آ.د. دوبیاگو تأسیس شد. در سال ۱۹۴۷، به دلیل تعداد ناکافی دانشجویان، چهار دپارتمان نجوم به یک دپارتمان واحد به نام دپارتمان نجوم تحت سرپرستی استاد ای.آ. دیوکوف ادغام شدند. در تاریخ ۴ مه ۱۹۸۳، در کازان، وی. کاپکوف اولین مشاهده موفقیت‌آمیز از اختفا یک ستاره با قدر ۸٫۶ توسط سیارک پالاس را انجام داد. این اولین مشاهده قابل‌اعتماد از اختفای یک ستاره توسط سیارک در خاک روسیه و چهارمین بار در مرزهای اتحاد جماهیر
در خاک روسیه و چهارمین بار در مرزهای اتحاد جماهیر شوروی بود. در تاریخ ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، این رصدخانه در فهرست میراث جهانی ثبت شد.
سنگ نگاره‌های دریاچه اونگا و دریای سفید () یک میراث جهانی یونسکو در روسیه، جمهوری کارلیا است که در ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۱ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. این سایت میراث جهانی شامل ۳۳ سایت سنگ‌نگاره در دو خوشه است. این نقوش بر روی سنگ‌ها بین ۷ تا ۴ هزار سال پیش ساخته شده‌اند و نمایی از زندگی فرهنگ‌های دوران نوسنگی فنواسکاندیا را به نمایش می‌گذارند. خوشه دریاچه اونگا در منطقه پودوژسکی دارای ۲۲ سایت سنگ‌نگاره با بیش از ۱۲۰۰ شکل است. این نقش‌ها عمدتاً پرندگان، حیوانات، تصاویر نیمه‌انسان و نیمه‌حیوان، و همچنین اشکال
تصاویر نیمه‌انسان و نیمه‌حیوان، و همچنین اشکال هندسی که احتمالاً نمایانگر ماه و خورشید هستند را نشان می‌دهند. یکی از سایت‌های مشهور در این خوشه در دماغه قرار دارد. خوشه دریای سفید در منطقه بلمورسکی دارای ۱۱ سایت با بیش از ۳۴۰۰ شکل است که طبق گزارش نمایندگی دائمی فدراسیون روسیه در یونسکو، به وضوح به شکار و اغلب نمایشگر خود شکارچی هستند. علاوه بر این، این نقوش همچنین صحنه‌های قایق‌رانی، ابزارهای شکار و کار، و ردپای حیوانات و انسان‌ها را نیز نشان می‌دهند.
کلیساهای مدرسه معماری پسکوف () یک میراث جهانی یونسکو است که در سال ۲۰۱۹ به فهرست میراث جهانی یونسکو افزوده شد. این سایت شامل ده کلیسا یا صومعه و ساختمان‌های مرتبط در اطراف شهر پسکوف در روسیه است. این آثار نمایانگر کار مکتب پسکوف هستند که از سنت‌های امپراتوری بیزانس و ولیکی نووگورود الهام گرفته، آن‌ها را با سنت‌های بومی محلی ترکیب کرده و معماری را با استفاده از منابع محلی تطبیق داده است. کلیساها از قرن دوازدهم تا اوایل قرن هفدهم ساخته شده‌اند و اوج این سبک در قرون پانزدهم و شانزدهم بوده است. معماران پسکوف در
قرون پانزدهم و شانزدهم بوده است. معماران پسکوف در چندین شهر روسی از جمله مسکو، کازان و Sviyazhsk نیز به طراحی آثار معماری پرداخته‌اند. فهرست. فهرست ده کلیسای شامل در سایت میراث جهانی ثبت‌شده:
والسپودار () یک داروی آزمایشی سرطان و حساس‌کننده شیمیایی است. ایت دارو یک مشتق از سیکلوسپورین D است. استفاده اولیه از آن به عنوان یک مهارکننده انتقال دهنده جریان P-گلیکوپروتئین است. پژوهش‌های پیشین در مدل‌های حیوانی نشان داده‌اند که این روش در جلوگیری از مقاومت سلول‌های سرطانی در برابر داروهای شیمی‌درمانی کارآمد است، اما این یافته‌ها به موفقیت بالینی منجر نشد. اثرات نامطلوب. والسپودار می تواند باعث آسیب عصبی شود.
صومعه رستاخیز سویازشک () در سویازشک، تاتارستان، روسیه یک صومعه ارتدوکس روسی برای مردان است که در فهرست یونسکو میراث جهانی قرار دارد. گفته می‌شود که این صومعه در جزیره شهر سویازشک واقع شده است، اما در واقع دسترسی جاده‌ای به سرزمین اصلی آن وجود دارد. این صومعه در سال ۱۵۵۵ ساخته شد، در همان زمانی که اسقف نشین کازان تأسیس شد و در برنامه‌ریزی ایوان مخوف، تزار روسیه برای مستعمره‌سازی منطقه رود ولگا، به عنوان مرکز اصلی آموزشی و فرهنگی در قرن‌های ۱۶ تا ۱۸ عمل می‌کرد. به ویژه، این صومعه یکی از اولین چاپ فشاریها در
به ویژه، این صومعه یکی از اولین چاپ فشاریها در روسیه را، همراه با Moscow Print Yard، داشت. نقاشی‌های دیواری این صومعه از بهترین نقاشی‌های دیواری حفظ شده در روسیه هستند.
بیریکودار () دارویی در حال توسعه برای کمک به درمان بیماران سرطان تخمدان بود که هرگز به بازار عرضه نشد.
تاریکویدار () یک مهارکننده P-گلیکوپروتئین است که به عنوان درمان کمکی در برابر مقاومت چند دارویی در سرطان تحت تحقیق است.
سویازشک () یک مکان مسکونی (یک "روستا") در تاتارستان، روسیه است که در هم‌ریزگاه رود ولگا و رود سویگا قرار دارد. این مکان اغلب به عنوان یک جزیره شناخته می‌شود، از زمانی که در سال ۱۹۵۵ مخزن سد کویبیشف در پایین‌دست تولیاتی ساخته شد، اما در حقیقت از طریق یک causeway به سرزمین اصلی متصل است. در سال ۲۰۱۷، کلیسای جامع رستاخیز و صومعه رستاخیز سویازشک به فهرست یونسکو میراث جهانی اضافه شدند. تاریخچه. سویازسک در سال ۱۵۵۱ به عنوان یک استحکامات تأسیس شد که در مدت چهار هفته از قطعات ساخته‌شده در اوگلیچ ساخته و از طریق رود
از قطعات ساخته‌شده در اوگلیچ ساخته و از طریق رود ولگا به محل منتقل شد. این مکان در زمان محاصره قازان (۱۵۵۲) به عنوان یک پایگاه نظامی برای نیروی زمینی امپراتوری روسیه مورد استفاده قرار گرفت. از قرن ۱۸، سویازسک به عنوان یک مرکز آویزد خدمت کرد. در ۱۹۲۰–۱۹۲۷، این مکان مرکز کانتون (تقسیمات کشوری) سویازسک بود؛ در ۱۹۲۷–۱۹۳۱ به عنوان مرکز اداری منطقه سویازسک عمل می‌کرد. در سال ۱۹۳۲، وضعیت آن به روستا کاهش یافت. امکانات. در سویازسک یک مدرسه و یک باشگاه وجود دارد، همچنین دیر مرتبط با نام مکاریوس اونزا نیز در این
همچنین دیر مرتبط با نام مکاریوس اونزا نیز در این مکان قرار دارد. ایستگاه راه‌آهن سویازسک در فاصله غرب جزیره واقع شده است و از طریق یک جاده به سویازسک اصلی متصل است که از روی یک causeway عبور می‌کند. راه دیگر برای رسیدن به سویازسک، استفاده از کشتی از بندر قازان است. در تابستان هر روز ساعت ۰۸:۳۰ یک کشتی سریع از اسکله ۸ حرکت می‌کند و ساعت ۰۹:۰۰ یک کشتی کندتر حرکت می‌کند. بلیت‌ها را می‌توان در محل، نزد کاسه خریداری کرد.
زوسوکویدار () یک داروی آزمایشی ضد نئوپلازی است که از کارکرد P-گلیکوپروتئین ها جلوگیری می‌کند. P-گلیکوپروتئین‌ها پروتئین‌های غشایی هستند که مواد خارجی را به روشی وابسته به ATP از سلول‌ها پمپ می‌کنند. سرطان‌هایی که بیش از حد P-گلیکوپروتئین ها را بیان می‌کنند، می‌توانند مولکول های درمانی را پیش از رسیدن به هدف خود پمپ کنند و به طور موثر سرطان را به چند دارو مقاوم می‌کنند. این دارو با مهار P-گلیکوپروتئین، پمپ خروجی را مهار می‌کند و حساسیت به عوامل شیمی درمانی را باز می‌گرداند.
لانیکویدار () یک داروی مهارکننده P-گلیکوپروتئین نسل سوم است که تحت مطالعات بالینی برای لوسمی میلوئید حاد (AML) و سندرم میلودیسپلاستیک (MDS) قرار گرفته است. این دارو به دلیل فراهمی زیستی کم و تنوع زیاد در نحوه پاسخ بیماران به دارو، مصرف آن متوقف شده است.
ویلفرید برامبل (؛ – ) بازیگر اهل جمهوری ایرلند بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۸۵ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "دوران کودکی، حرفه و نخستین تجربه جاکومو کازانووا، اهل ونیز"، "مرد ناجور"، "شب‌زنده‌داری با بزن و بکوب"، "پسرها" و "شمشیر شجاعت" اشاره کرد.
دوران کودکی، حرفه و نخستین تجربه جاکومو کازانووا، اهل ونیز () که با نام‌های جاکومو کازانووا: کودکی و بلوغ () و کازانووا: سال‌های جوانی او () هم شناخته می‌شود، یک فیلم کمدی ایتالیایی به کارگردانی لوئیجی کومنچینی است که در سال ۱۹۶۹ منتشر شد. این فیلم دربارهٔ دورهٔ جوانی جاکومو کازانووا است که پس از دوران کودکی ناخوشایند و فعالیت‌های کلیسایی اولیه در ونیز، یک راهب مسیحی شد و سپس شغل خود را به عشق یک کُنتس رها کرد. علیرغم موضوع داستان و بیش از آنکه چهره‌ای از کازانووا باشد، این فیلم بیشتر یک روایت زنده تصویری
باشد، این فیلم بیشتر یک روایت زنده تصویری از جامعه ونیزی آن دوران است.
جینو سانترکوله (؛ – ) بازیگر، آهنگساز، موسیقی‌دان، تهیه‌کننده موسیقی و خواننده-ترانه‌پرداز اهل ایتالیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۲۰۱۸ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "مارکو پولو"، "حق مشاوره"، "افسران پلیس"، "عاشقان و دروغگوها"، "من خوش‌عکسم"، "رئیس پلیس پپه"، "عشق یعنی حسادت"، "جپو، مرد مجنون"، "و آگنس مرگ را برگزید" و "دوران کودکی، حرفه و نخستین تجربه جاکومو کازانووا، اهل ونیز" اشاره کرد.
سوفیا دیونیزیو (؛ زادهٔ ۲۷ ژانویه ۱۹۵۳) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "در آخرین لحظه"، "دوران کودکی، حرفه و نخستین تجربه جاکومو کازانووا، اهل ونیز"، "همسر شیطان"، "لب‌های داغ"، "سوگند پاک‌دامنی"، "درمانگاه عشق"، "نشان تو چیست؟" و "دوران کودکی، حرفه و نخستین تجربه جاکومو کازانووا، اهل ونیز" اشاره نمود.
ایزابلا ساوونا (؛ زادهٔ ۲۳ فوریهٔ ۱۹۵۲) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "کشیش متأهل" و "دوران کودکی، حرفه و نخستین تجربه جاکومو کازانووا، اهل ونیز" اشاره نمود.
میس تینیجر () یک مسابقه زیبایی ایتالیایی است که برای دختران زیر ۲۰ سال برگزار می‌شود. این مسابقه که هرساله برگزار می‌شود، از سال ۱۹۶۶ آغاز شد و به شهرت و آغاز کار حرفه‌ای بسیاری از سلبریتی‌ها و شخصیت‌های هنری-فرهنگی ایتالیایی مانند بازیگران زن گلوریا گوئیدا، ایزابلا فراری، کلاودیا جرینی، سرنا آئوتیری و لورا چیاتی یا مجریان تلویزیونی میلی کارلوچی، گابریلا گولیا و سیمونا ونتورا کمک کرده است. این رقابت در سال ۲۰۰۹ به دلیل مرگ خالق آن «نونتسیو لوسیو» متوقف شد؛ اما در سال ۲۰۱۶ حقوق مسابقه توسط «استفانو استفانلی»
در سال ۲۰۱۶ حقوق مسابقه توسط «استفانو استفانلی» خریداری شد که نام مسابقه را به میس تینیجر اوریجینال () تغییر داد.
سوزان استرنج (; – ) اقتصاددان، استاد دانشگاه، کارشناس سیاسی، و روزنامه‌نگار اهل بریتانیا بود که «تقریباً به تنهایی خالق رشتهٔ اقتصاد سیاسی بین‌الملل» دانسته می‌شود. از آثار مشهور او می‌توان به «استرلینگ و سیاست بریتانیایی» (۱۹۷۱)، «سرمایه‌داری قماری» (۱۹۸۶)، «دولت‌ها و بازارها» (۱۹۸۸)، «عقب‌نشینی دولت» (۱۹۹۶) و «سرمایهٔ دیوانه» (۱۹۸۸) اشاره کرد.
پزشکِ بیمهٔ سلامت () یا مریض باش… مجانیه () یک فیلم کمدی ایتالیایی به کارگردانی لوئیجی زامپا است که در سال ۱۹۶۸ منتشر شد. وزارت میراث فرهنگی ایتالیا در سال ۲۰۰۸، این فیلم را در فهرست «۱۰۰ فیلم ایتالیایی که باید حفظ شوند» قرار گرفت، فهرستی از ۱۰۰ فیلم که «حافظه جمعی کشور ایتالیا را بین سال‌های ۱۹۴۲ و ۱۹۷۸ تغییر داده‌اند». این فیلم پیش از انقلاب در ایران به نام دکترجون بدادم برس دوبله و در سینماها اکران شد.
شهروندان عرب اسرائیل از زمان نخستین انتخابات کنست در سال ۱۹۴۹ همواره در کنست حضور داشته‌اند. آنچه در ادامه آمده است فهرستی از ۱۰۰ عضو سابق و کنونی است. برخی از دروزی‌های اسرائیل با عنوان «عرب» مخالفت کرده و دروزی‌ها را به‌عنوان یک گروه قومی جداگانه می‌دانند. با این حال به دلیل اینکه زبان مادری آن‌ها عربی است در این فهرست قرار گرفته‌اند.
التهاب در حومه شهر () یک فیلم کمدی ایتالیایی به کارگردانی روبرتو بیانکی مونترو است که در سال ۱۹۷۵ منتشر شد.
مالدورور (انگلیسی: Maldoror) یک فیلم دلهره‌آور و جنایی محصول سال ۲۰۲۴ به نویسندگی و کارگردانی فابریس دو ولز است. این فیلم با الهام از رسوایی قضایی پیرامون مارک دوترو، قاتل سریالی و کودک آزار بلژیکی ساخته شده است، آنتونی بژون در نقش یک پلیس جوان بازی می‌کند که درگیر پرونده‌ای می‌شود که شامل یک کودک آزاری بدنام است. آلبا گایا بلوجی، الکسیس ماننتی و سرژی لوپس در نقش‌های فرعی بازی می‌کنند. این فیلم محصول مشترک سینمای بلژیک و فرانسه است. داستان. پس از ناپدید شدن دو دختر، پل چارتیه، افسر پلیس جوان، به واحد مخفی
دو دختر، پل چارتیه، افسر پلیس جوان، به واحد مخفی «مالدورور» مأمور می‌شود تا یک مجرم جنسی خطرناک را زیر نظر بگیرد. هنگامی که این عملیات توسط پلیس و سیستم حقوقی ناکارآمد خنثی می‌شود، چارتیه ناامید و وسواس یافته تعقیب مجرم را در دستان خود می‌گیرد. ساخت. فیلمبرداری اصلی در ۴ مه ۲۰۲۳ آغاز شد و در ۲۸ ژوئن به پایان رسید. انتشار. این فیلم برای نمایش خارج از رقابت در هشتاد و یکمین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز انتخاب شد، جایی که اولین نمایش جهانی آن در ۳ سپتامبر ۲۰۲۴ بود، جوکرز فیلمز قرار است این فیلم را در ۱۵
۲۰۲۴ بود، جوکرز فیلمز قرار است این فیلم را در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۵ در فرانسه توزیع کند. این فیلم قرار است در ۲۲ ژانویه ۲۰۲۵ در بلژیک اکران شود. بازخوردها. در وب‌سایت جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز از رای ۱۱ منتقد، با میانگین امتیاز ۶٫۳ از ۱۰ مثبت است.
جی کلی (به انگلیسی: Jay Kelly) یک فیلم کمدی-درام در سبک داستان بلوغ آمریکایی محصول سال ۲۰۲۵ به کارگردانی نوآ بامباک و نویسندگی بامباک و امیلی مورتیمر است. در این فیلم بازیگرانی چون امیلی مورتیمر، جرج کلونی، آدام سندلر، لورا درن و بیلی کروداپ حضور دارند. ساخت. فیلمبرداری در مارس ۲۰۲۴ با تولید بین نیویورک، لندن و توسکانی آغاز شد. و لینوس ساندگرن به عنوان فیلمبردار کار کرد.
شهباز گیرا یا شهباز فریبا گونهٔ بومی جزیره کالدونیای جدید در ملانزی در منطقه جنوب غربی اقیانوس آرام بود. این از استخوان‌های زیرفسیلی یافت‌شده در پایگاه دیرینه‌شناسی غارهای پیندای در ساحل غربی گراند تره توصیف شد. نام لاتین "quartus" به معنای «چهارم» است چون این چهارمین گونه "Accipiter" ثبت‌شده از کالدونیای جدید بود. شهباز گیرا کوچک‌تر و بسیار کمتر از همتای امروزین خود شهباز نیرومند بود که بقایای آن نیز در همان محل یافت شد.
جاسمین کندی (زاده ) مبدل‌پوش آمریکایی است. او در طول فیلمبرداری مسابقه مبدل‌پوش آشکار کرد که یک زن ترنس است. به گزارش سی‌ان‌ان او از سوی گروه‌های حقوق مدنی به خاطر تصمیم به حضور در یک برنامه محبوب تلویزیونی تحسین شد. جاسمین پیش از مبدل‌پوشی هشت سال فوتبال بازی کرد و سه سال دیگر نیز شناگر بود.
بیلی آن کندی مدل و ملکه زیبایی کامبوجی-آمریکایی است. او تاج دوشیزه مریلند ایالات متحده آمریکا ۲۰۲۴ را به دست آورد و اولین زن ترنس و اولین آسیایی آمریکایی برنده مسابقه زیبایی شد. او نماینده مریلند در ملکه زیبایی آمریکا ۲۰۲۴ بود.
میراث جهانی در لیتوانی تا تاریخ ۲۰۲۵ شامل ۵ اثر ثبت‌شدهٔ فرهنگی در کشور لیتوانی توسط میراث جهانی است. سایت‌های میراث جهانی سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد، یونسکو مکان‌هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند، همان‌طور که در پیمان‌نامه میراث جهانی، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده است. جمهوری لیتوانی این کنوانسیون را در تاریخ ۳۱ مارس ۱۹۹۲ پذیرفت و از آن هنگام، مکان‌های طبیعی و فرهنگی لیتوانی دارای شرایط برای گنجانده شدن در فهرست میراث جهانی هستند. تا تاریخ ۲۰۲۵، پنج سایت میراث جهانی در
هستند. تا تاریخ ۲۰۲۵، پنج سایت میراث جهانی در لیتوانی قرار دارند که همهٔ آن‌ها فرهنگی هستند و همچنین یک اثر در فهرست آزمایشی قرار دارد. نخستین سایت میراث جهانی که در لیتوانی ثبت شد، شهر قدیمی ویلنیوس در سال ۱۹۹۴ بود و پس از آن نواره کورونی در سال ۲۰۰۰، کرناوه در سال ۲۰۰۴، هلال ژئودزی اشترووه در سال ۲۰۰۵ و ساختمان‌های نوگرایانه کاوناس در سال ۲۰۲۳ افزوده شدند. دو سایت نواره کورونی با روسیه و هلال ژئودزی اشترووه با نه کشور دیگر مشترک هستند. در سال ۲۰۱۱، محوطه باستان‌شناسی کرناوه وضعیت «حفاظت افزایش‌یافته» را
باستان‌شناسی کرناوه وضعیت «حفاظت افزایش‌یافته» را از کمیته حفاظت از اموال فرهنگی به علت بروز درگیری‌های مسلحانه دریافت کرد. «حفاظت افزایش‌یافته» یکی از ویژگی‌های پروتکل دوم کنوانسیون لاهه ۱۹۵۴ برای حفاظت از اموال فرهنگی در صورت بروز درگیری‌های مسلحانه است. شبه‌جزیره کُرونیان یکی از آسیب‌پذیرترین نقاط در لیتوانی و منطقه دریای بالتیک است، جایی که تغییرات گرمایش جهانی می‌تواند اثرات جبران‌ناپذیری به همراه داشته باشد. این قطعه از همه طرف با آب احاطه شده و تحت تأثیر بادهای شدید قرار دارد، همیشه با نیروهای طبیعت
بادهای شدید قرار دارد، همیشه با نیروهای طبیعت دست و پنجه نرم کرده است. با این حال، مردم هیچ‌گاه از تلاش برای زندگی در اینجا دست نکشیده‌اند و همچنان به کارهای گسترده‌ای برای محافظت و تثبیت تپه‌های شنی ادامه می‌دهند. این منطقه فرهنگی که از سال ۲۰۰۰ در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارد. میراث جهانی. یونسکو سایت‌ها را با ده معیار فهرست می‌کند. هر ورودی باید حداقل یکی از معیارها را داشته باشد. فهرست آزمایشی. علاوه بر سایت‌های موجود در فهرست میراث جهانی، کشورهای عضو می‌توانند فهرستی از سایت‌های آزمایشی را که
عضو می‌توانند فهرستی از سایت‌های آزمایشی را که ممکن است برای نامزدی در نظر بگیرند، در این فهرست قرار دهند. نامزدها در فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می‌شوند که سایت قبلاً در فهرست آزمایشی قرار داشته باشد. تا سال ۲۰۲۵، لیتوانی یک اثر در فهرست آزمایشی خود دارد.
واشک‌ها یا بازک‌ها یک سرده از پرندگان شکاری تیرهٔ بازان (Accipitridae) و دارای گونه‌های زیر است: هر دو گونه در گذشته در سردهٔ بازها ("Accipiter") طبقه‌بندی می‌شدند، اما گزارشی در سال ۲۰۲۱، بر اساس تحقیقات پیشین وجود دارد که نشان داد آنها از نظر تبارزایی کاملاً متمایز هستند، و یک سردهٔ جدید ("Microspizias") را برای آنها توصیف کرد. این نیز توسط کنگره بین‌المللی پرنده‌شناسی و انجمن پرنده‌شناسی آمریکا پیروی شد. نام واشک‌ها "Microspizias" از کلمه یونانی "micros" (به معنی "کوچک") و "spizias" ("واشه" یا "باز")
(به معنی "کوچک") و "spizias" ("واشه" یا "باز") گرفته شده است که به معنای واقعی کلمه به "باز کوچک" ترجمه می‌شود.
همسایه‌ها یک مجموعه تلویزیونی ایرانی است که به کارگردانی آرش معیریان و مهران غفوریان در سال ۱۳۹۵ ساخته شد و در همان سال پخش آن از شبکه دو صداوسیمای ایران آغاز شد. در ابتدا آرش معیریان کارگردان این مجموعه تلویزیونی بود که به دلیل شکستگی پای او پس از مدتی مهران غفوریان به عنوان کارگردان جایگزین شد.این سریال ابتدا از شبکه دو پخش می‌شد، اما در اتفاقی کم‌سابقه پس از چند قسمت پخش این مجموعه به شبکه نسیم واگذار شد.این سریال در زمان پخش اولیه‌اش در جذب مخاطبان ناکام بود. داستان. میلاد و مادرش به تهران آمده‌اند و
بود. داستان. میلاد و مادرش به تهران آمده‌اند و قرار است صاحب ساختمان یاس که یکی از دوستان میلاد است دفتری را به او برای پخش محصولات تولیدی‌شان اجاره دهد. دیگر اجاره‌نشینان ساختمان که مشاغلی همچون خدمات مجالس، وکالت، سایت خبری، ماهنامه و… دارند، چون در ابتدا فکر می‌کنند مستاجران جدید قرار است جایگزین آنها شوند تلاش می‌کنند به نوعی خود را در ساختمان حفظ کنند، اما در نهایت دوستی بین آنها شکل می‌گیرد و…
تیزواشه‌ها سرده‌ای دارای چندین گونه بازها، شهبازها و بازگنجشک‌ها از تیرهٔ بازان (Accipitridae) است. این گونه‌ها در گذشته در سردهٔ بازها ("Accipiter") قرار می‌گرفتند. آرایه‌شناسی. سردهٔ "Tachyspiza" در سال ۱۸۴۴ توسط طبیعت‌شناس آلمانی Johann Jakob Kaup با "Falco soloensis" Horsfield (بازگنجشک چینی) به عنوان گونه نماد معرفی شد. این نام ترکیبی از واژه یونانی باستان ταχυς ("takhus") به معنای «تیز» یا سریع با واژهٔ σπιζιας ("spizias") به معنای «واشه» یا «باز» است. گونه‌هایی که اکنون در این سرده قرار می‌گیرند در
گونه‌هایی که اکنون در این سرده قرار می‌گیرند در گذشته به سردهٔ "Accipiter" اختصاص داده شده بودند. مطالعات تبارزایی مولکولی نشان داد که "Accipiter" چندتبار بود و در بازآرایی بعدی برای ایجاد سرده‌های تک‌تبار، سردهٔ "Tachyspiza" بازیابی شد تا دارای ۲۷ گونه باشد که در گذشته در سردهٔ "Accipiter" قرار داده شده بودند. این سرده دارای ۲۷ گونه است: