payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قرار گرفت، او تحت قانون ایتالیا محاکمه شد، زیرا قوانین جنگ در آن زمان هیچ ماده‌ای در مورد درگیری‌های مسلحانه غیربین‌المللی (NIAC) نداشت. او به جرم جنایات مرتکب شده در جنگ داخلی ایتالیا توسط دادگاه فوق‌العاده عدالت در میلان به اعدام محکوم شد. او در ۱۰ ژوئیه با جوخه آتش اعدام شد، زیرا (مانند فرانسوی همکار پیر لاوال) را محاکمه کرده بود و در اسارت از یک اقدام خودکشی جان سالم به در برده بود. در زندان، گوئیدی پیشنهاد داد که در ازای آزادی‌اش، نامه‌های رسواکننده‌ای که بین چرچیل و موسولینی در طول جنگ رد و بدل شده
که بین چرچیل و موسولینی در طول جنگ رد و بدل شده بود را برای متفقین فاش کند که این کار به سرانجامی نرسید. حضور در فیلم. در فیلم «قتل عام در رم» محصول 1973، گوئیدو گوئیدی توسط بازیگر ایتالیایی گوئیدارینو گوئیدی به تصویر کشیده شده است.
«حزب جمهوری‌خواه فاشیست» (به ایتالیایی: Partito Fascista Repubblicano Partito) یک حزب سیاسی در ایتالیا به رهبری بنیتو موسولینی و تنها حزب نماینده جمهوری اجتماعی ایتالیا در طول اشغال ایتالیا توسط آلمان بود. حزب فاشیست ملی جانشین حزب ملی فاشیست بود، اما بیشتر تحت تأثیر فاشیسم رادیکال اولیه پیش از ۱۹۲۲ و گرایش ضد سلطنت قرار داشت، چرا که اعضای آن، پادشاه، ویکتور امانوئل سوم را پس از توافق با امضای تسلیم به متفقین خائن می‌دانستند. این حزب، توسط عناصر فاشیست افراطی رهبری می‌شد که مصمم بودند سرسختی حزب جدید را
رهبری می‌شد که مصمم بودند سرسختی حزب جدید را برای تثبیت دولت جمهوری سوسیال ایتالیا و مبارزه تا پایان در کنار آلمان نازی و علیه متفقین تشدید کنند. این حزب که مواضع رادیکال و خشونت‌آمیزی علیه یهودیان، مقاومت، به اصطلاح خائنین و فراماسونری اتخاذ می‌کرد در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ تأسیس، و پس از سقوط جمهوری سوسیال ایتالیا در سال ۱۹۴۵ منحل شد. تاریخچه. پس از حمله گران ساسو که توسط نازی‌ها طراحی شده بود و موسولینی را آزاد کرد، حزب ملی فاشیست (PNF) در ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۳ به عنوان حزب جمهوری‌خواه فاشیست (PFR) و به عنوان حزب واحد
حزب جمهوری‌خواه فاشیست (PFR) و به عنوان حزب واحد از جمهوری اجتماعی ایتالیا شمالی و تحت الحمایه نازی‌ها، که به طور غیررسمی با نام جمهوری سالو شناخته می‌شد، احیا شد. دبیر آن الساندرو پاوولینی بود. به دلیل کنترل شدید آلمانی‌ها، قدرت حزب در چارچوب جمهوری سالو همیشه بسیار محدود بود. برای رفع این ضعف ذاتی، حزب سعی کرد حمایت معدود اقشار جمعیتی را که هنوز با فاشیسم همدردی می‌کردند، به دست آورد. این سازمان که به آن نهاد ملی کمک به فاشیست‌ها نیز گفته می‌شد، در اوایل اکتبر ۱۹۴۳ تشکیل شد. در ذهن رهبران حزب، این سازمان
۱۹۴۳ تشکیل شد. در ذهن رهبران حزب، این سازمان قرار بود ادامه‌ی کادرهای قدرتمند شبه‌نظامیان و داوطلبان حزب ملی فاشیست سابق باشد. حزب فاشیست ملی پس از اعدام موسولینی و ناپدید شدن ایالت سالو در آوریل ۱۹۴۵ دوام نیاورد. با این حال، الهام‌بخش ایجاد جنبش اجتماعی ایتالیا (MSI) و MSI به عنوان جانشین حزب جمهوری‌خواه فاشیست و حزب ملی فاشیست در نظر گرفته شده است. جنبش اجتماعی ایتالیا توسط رهبران سابق فاشیست و کهنه سربازان ارتش ملی جمهوری خواه جمهوری سالو تشکیل شد. حزب تلاش کرد تا دکترین فاشیست را مدرن و اصلاح کند و آن
کرد تا دکترین فاشیست را مدرن و اصلاح کند و آن را به سمتی معتدل‌تر و پیچیده‌تری سوق دهد. جوزپه پیتزیرانی رهبری سازمان حزب ملی فاشیست در رم را تا آوریل ۱۹۴۴ برعهده داشت، زمانی به عنوان معاون دبیر سازمان ملی حزب منصوب شد. ایدئولوژی. حزب فاشیست بریتانیا در پی پیوند مجدد حزب جدید با فاشیسم رادیکال پیش از ۱۹۲۲ بود. این اقدام بخش‌هایی از «گارد قدیمی» فاشیست را که پس از به قدرت رسیدن موسولینی در سال ۱۹۲۲ به حاشیه رانده شده بودند، جذب کرد. با این حال، حزب جدید از درون دچار تفرقه بود و گرایش‌های داخلی مختلفی برای
درون دچار تفرقه بود و گرایش‌های داخلی مختلفی برای جلب حمایت موسولینی رقابت می‌کردند و در حالی که حزب ملی فاشیست برخی از گفتمان‌های فاشیستی انقلابی اولیه را احیا کرد، به مواضع ضد روحانیت جنبش فاشیستی اولیه بازنگشت.
دوک بورگونی (، عنوانی بود که توسط حاکمان دوک‌نشین بورگونی، از زمان تأسیس آن در سال ۸۴۳ تا الحاق آن به پادشاهی فرانسه در سال ۱۴۷۷، و بعدها توسط اعضای خاندان هابسبورگ، از جمله امپراتوران مقدس روم و پادشاهان اسپانیا، که ادعای مالکیت بورگونی را داشتند و بر هلند بورگونی حکومت می‌کردند، استفاده می‌شد. دوک‌نشین بورگونی بخش کوچکی از سرزمین‌های سنتی بورگونی‌ها در غرب رودخانه سون بود که در سال ۸۴۳ به پادشاهی فرانک‌های غربی، متعلق به شارل تاس، واگذار شد. در رژیم کهن، دوک بورگونی، عالی‌ترین مقام غیرروحانی پادشاهی
دوک بورگونی، عالی‌ترین مقام غیرروحانی پادشاهی فرانسه بود. با شروع از روبر دوم، پادشاه فرانسه ()، این عنوان در اختیار کاپتی‌ها، خانواده سلطنتی فرانسه، بود. در سال ۱۰۳۲، هانری یکم، پادشاه فرانسه، دوک‌نشین را به برادر کوچکترش، روبر، که خاندان بورگونی را تأسیس کرد، اعطا کرد. هنگامی که دودمان ارشد خاندان بورگونی در سال ۱۳۶۱ منقرض شد، این عنوان از طریق خویشاوندی خونی به ژان دوم، پادشاه فرانسه به ارث رسید. ژان در سال ۱۳۶۳ میلادی، دوک‌نشین را به پسر کوچکترش، فیلیپ جسور، واگذار کرد. دوک‌های والوا-بورگونی به تدریج
جسور، واگذار کرد. دوک‌های والوا-بورگونی به تدریج بر مجموعه‌ای وسیع از سرزمین‌ها که به عنوان دولت بورگونی شناخته می‌شد، حکومت کردند و به رقبای خطرناکی برای خاندان سلطنتی ارشد فرانسوی، یعنی خاندان والوآ، تبدیل شدند. هنگامی که نسل مردان دوک‌های والوا-بورگونی در سال ۱۴۷۷ منقرض شد، دوک‌نشین بورگونی توسط لوئی یازدهم، پادشاه فرانسه مصادره شد. عنوان «دوک بورگونی» پس از ازدواج ماری بورگونی با ماکسیمیلیان یکم، آرشیدوک اتریش در سال ۱۴۷۷ به پادشاهان هابسبورگ منتقل شد. هابسبورگ‌ها از این ارتباط برای ادعای مالکیت
شد. هابسبورگ‌ها از این ارتباط برای ادعای مالکیت بورگونی و حکومت بر میراث بورگونی خود تا دوران ناپلئون استفاده کردند. این عنوان متعاقباً برای چندین پسر کوچکتر خاندان بوربون احیا شد و از سال ۱۹۷۵، شاخه‌های آن از «دوک بورگونی» به عنوان یک عنوان افتخاری احیا شده استفاده کرده‌اند.
مقاله زیر آمار و رکوردهای باشگاه فوتبال فولام، مستقر در فولام، در غرب لندن را ارائه می‌دهد. تعداد بازی‌ها. بازیکنان بازنشسته. در میان بازیکنان فولام، پنج بازیکن فولام وجود دارند که بیش از ۴۵۰ بازی برای این باشگاه انجام داده‌اند و همگی از فوتبال خداحافظی کرده‌اند: بازیکنان فعلی. بازیکنانی که بیشترین حضور را در تمام رقابت‌ها داشته‌اند و تا تاریخ ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۵ هنوز در باشگاه هستند: گلزنان برتر. گلزنان برتر سابق. در میان بازیکنان سابق فولام، هشت بازیکن ۱۰۰ گل یا بیشتر برای این باشگاه به ثمر رسانده‌اند: گلزنان
بیشتر برای این باشگاه به ثمر رسانده‌اند: گلزنان برتر فعلی. سه گلزن برتر فعلی باشگاه تا تاریخ ۱۳ سپتامبر: نقاط عطف. فولام هرگز جام بزرگی را فتح نکرده است؛ با این حال، دستاوردهای متعددی داشته. در لیست زیر، به تمام جام‌ها و لیگ‌ها با نام‌هایی که در آن زمان داشتند اشاره شده است که به دلایل تجاری و سایر دلایل، در طول زمان تغییر کرده‌اند. برای اطلاعات بیشتر، به مقالات مربوط به لیگ‌های مختلف مراجعه کنید.
ویتوریو موسولینی (۲۷ سپتامبر ۱۹۱۶ - ۱۲ ژوئن ۱۹۹۷)،‌ یک منتقد فیلم و تهیه‌کننده ایتالیایی بود. او همچنین فرزند دوم دیکتاتور فاشیست بنیتو موسولینی بود. با این حال، او نخستن پسر رسمی موسولینی از همسر دومش راکله بود؛ چرا که برادر ناتنی بزرگترش، بنیتو آلبینو داسلر (پسر موسولینی از ایدا دالسر) هرگز رسماً توسط رژیم فاشیستی موسولینی به رسمیت شناخته نشد. زندگینامه. ویتوریو موسولینی در میلان، لمباردی، در پادشاهی ایتالیا متولد شد. او با اورسولا بوولی میلانی (۱۹۱۴-۲۰۰۹) که دو سال بزرگتر از خودش بود، ازدواج کرد. در
که دو سال بزرگتر از خودش بود، ازدواج کرد. در ژانویه ۱۹۳۸، موسولینی و همسرش تولد نخستین فرزندشان، پسری به نام «گوئیدو»، متولد رم را اعلام کردند. موسولینی به عنوان ستوان در نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا خدمت کرد. او در جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی، جنگ داخلی اسپانیا و جنگ جهانی دوم شرکت کرد. در اتیوپی، او و برادر کوچکترش برونو، خلبان بمب‌افکن بودند. برخلاف برادرش (که بمباران توده‌های غیرنظامیان اتیوپی را «شکوفایی گل رز» و کشتار را «سرگرمی فوق‌العاده خوب» توصیف کرده بود)، ویتوریو خلبان جدی محسوب نمی‌شد. در سال ۱۹۳۷،
ویتوریو خلبان جدی محسوب نمی‌شد. در سال ۱۹۳۷، ویتوریو مدت کوتاهی با هال روچ در شرکتی به نام R.A.M. Pictures («روچ و موسولینی») همکاری داشت، اما روچ پس از آنکه به شدت در هالیوود طرد شد، خود را از این معامله کنار کشید.در سال‌های بعد، ویتوریو در دوره کوتاهی در اواخر دهه ۱۹۳۰ و اوایل دهه ۱۹۴۰، زمانی که سردبیر مجله سینما بود، ارتباط و دوستی زیادی با کارگردانان، نویسندگان و منتقدان فیلم چپ‌گرا و یهودی برقرار کرد. آثار منتقدان آشکارا چپ‌گرا مانند میکل‌آنجلو آنتونیونی در این مجله منتشر می‌شد و ویتوریو حتی برای
در این مجله منتشر می‌شد و ویتوریو حتی برای منتقد برجسته یهودی آلمانی، رودولف آرنهایم، در ویلا تورلونیا، اقامتگاهی پیدا کرد؛ ویتوریو به همراه یکی دیگر از دوستان یهودی خود، اورلاندو پیپرنو، در مسابقه اتومبیل‌رانی میل میگلیا شرکت کرد و دهم شد.. موسولینی با بسیاری از بهترین کارگردانان ایتالیا، مانند فدریکو فلینی، روبرتو روسلینی و میکل‌آنجلو آنتونیونی همکاری داشت. او که سردبیر مجله سینمایی سینما بود و با استودیوی فیلم ایتالیایی چینه‌چیتا همکاری داشت، پس از جنگ، موسولینی به آرژانتین مهاجرت کرد، اما بعداً به
موسولینی به آرژانتین مهاجرت کرد، اما بعداً به ایتالیا بازگشت. ویتوریو موسولینی در ۱۲ ژوئن ۱۹۹۷، در سن ۸۰ سالگی، پس از یک دوره طولانی بیماری، در کلینیکی در شهر رم درگذشت. فرزندان. موسولینی از همسر اولش، اورسولا بوولی، دو فرزند داشت: گوئیدو و آدریا. گوئیدو نیز به نوبه خود فرزندان زیر را داشت: کایو جولیو چزاره موسولینی (بوئنوس آیرس، ۴ مارس ۱۹۶۸)، که در انتخابات اروپایی ۲۰۱۹ از حزب برادران ایتالیا نامزد شد. او با فرانچسکا بوسلی ازدواج کرد و آنها دو فرزند داشتند: کارلو آلبرتو (استان تارانتو، ۱۹۹۶) و کوستانزا. و
کارلو آلبرتو (استان تارانتو، ۱۹۹۶) و کوستانزا. و مارتینا موسولینی (فورلی، ۲۶ ژوئیه ۱۹۶۹ - سینالونگا، ۲۲ ژانویه ۲۰۱۶)، کارآفرینی که مدت زیادی در ونزوئلا زندگی کرد، و نویسنده کتاب «فاشیسم: دولت اجتماعی یا دیکتاتوری؟» (کانتاگالی، ۲۰۱۵) بود. او با آندریا سمرارو ازدواج کرد و صاحب دو فرزند به نام‌های پیرفلاویو و آندریا ویتوریا سمرارو شد. نوشته‌ها. موسولینی نویسنده کتابی در سال ۱۹۷۳ درباره زنان زندگی پدرش با عنوان «موسولینی: زنان تراژیک در زندگی او» بود.
نادیشا اویانگودا (۱۵ مارس ۱۹۹۳) نویسندۀ سری‌لانکایی-ایتالیایی است که آثارش بر مهاجرت و هویت متمرکز است. او نویسندهٔ کتاب‌های «تنها فرد سیاه‌پوست در اتاق» و «بدن‌هایی که اهمیت دارند» است و همچنین میزبانی پادکست «دربارهٔ نژاد» را بر عهده دارد. او جوایز متعددی از جمله جایزهٔ آنیما برای ادبیات را دریافت کرده است. زندگی. نادیشا اویانگودا در سال ۱۹۹۳ در کلمبو، سری‌لانکا به دنیا آمد.اویانگودا به‌همراه خانواده‌اش به‌دلیل جنگ داخلی سری‌لانکا از کشور گریخت و در شش‌سالگی به ایتالیا رسید.تجربهٔ او و خانواده‌اش از
به ایتالیا رسید.تجربهٔ او و خانواده‌اش از سیاست‌های مهاجرتی ایتالیا باعث شد که اویانگودا به‌صراحت از حقوق مهاجران دفاع کند.همچنین، او بخشی از جنبش مهاجران نسل دوم به‌شمار می‌آید که از شبکه‌های اجتماعی برای وارد کردن تجربه‌های خود به گفتمان عمومی استفاده می‌کنند.نوشته‌های او بر موضوعاتی چون مهاجرت و هویت تمرکز دارند. داستان‌های او در رسانه‌هایی چون "الجزیره انگلیسی"، "اوپن‌دموکراسی" و "دیلی تلگراف" منتشر شده‌اند. اویانگودا همچنین ستون‌نویس مجلهٔ ایتالیایی "اینترناسیوناله" است. حرفه. اویانگودا نویسندهٔ کتاب
است. حرفه. اویانگودا نویسندهٔ کتاب «تنها فرد سیاه‌پوست در اتاق» است که در سال ۲۰۲۱ در رم توسط انتشارات 66thand2nd منتشر شد. این خاطره‌نوشته به تجربه‌های اویانگودا از نژادپرستی در ایتالیا می‌پردازد و سبک آن را آناریتا تارونا «فرایندی صمیمی از چندزبان‌نویسی» توصیف کرده است، زیرا متن با بهره‌گیری از زبان‌های ایتالیایی، انگلیسی و سینهالی معنای میان‌فرهنگی را منتقل می‌کند.تارونا همچنین این اثر را با آثار زادی اسمیت، چیماماندا نگوزی آدیچی و تایه سلاسی مقایسه کرده است.نظریه‌پرداز و نویسندهٔ انتقادی ژنویِو
کرده است.نظریه‌پرداز و نویسندهٔ انتقادی ژنویِو ماکاپینگ نیز اویانگودا را یکی از صداهای نسل جدید نویسندگان ایتالیایی می‌داند که بازتاب‌دهندهٔ نژادپرستی معاصر هستند. در آوریل ۲۰۲۰، اویانگودا پادکست «دربارهٔ نژاد» را ایجاد کرد که با حمایت باشگاه یوونتوس و به‌تولید شرکت One Podcast ساخته شد. این پادکست بر موضوع نژادپرستی تمرکز دارد و به‌ویژه به ترجمه و توضیح واژگان به‌کاررفته در زمینه‌های آنگلو-آمریکایی برای بحث دربارهٔ نژاد می‌پردازد.اویانگودا این شکاف زبانی را عاملی می‌داند که گفتمان نژادی در ایتالیا را عقب
عاملی می‌داند که گفتمان نژادی در ایتالیا را عقب نگه داشته است. او در این باره می‌گوید: «من یک زن قهوه‌ای‌پوست اهل آسیای جنوبی هستم، اما در زبان ایتالیایی هیچ واژه‌ای برای مردم قهوه‌ای‌پوست وجود ندارد. تاکنون این شکاف‌های زبانی — که اغلب نتوانسته‌اند پیچیدگی‌های چندلایهٔ نژادپرستی را منتقل کنند — از سوی رسانه‌های جریان اصلی پر نشده‌اند.»اویانگودا این پادکست را همراه با ناتاشا فرناندو و ماریا کاتنا مانکوزو اجرا می‌کند. از این پادکست به‌عنوان بخشی از موجی از پادکست‌های نژادمحور یاد شده است که در پی همه‌گیری
پادکست‌های نژادمحور یاد شده است که در پی همه‌گیری کووید–۱۹ در ایتالیا و کاهش فرصت‌های تعامل اجتماعی در این کشور پدید آمدند.اویانگودا عضو هیئت علمی موزهٔ فرهنگ‌ها وابسته به شورای شهر میلان است.
آزمون تکان‌دادن دم یک آزمون واکنش به درد در جانوران است که مشابه آزمون صفحه داغ می‌باشد. این روش در پژوهش‌های پایهٔ درد و برای سنجش میزان کارایی ضد دردها از طریق مشاهدهٔ واکنش جانور به گرما به‌کار می‌رود. این آزمون نخستین بار در سال ۱۹۴۱ به‌وسیلهٔ دآمور و اسمیت توصیف شد. روش. در این آزمون معمولاً یک پرتو نور شدید بر روی دم جانور متمرکز می‌شود و هم‌زمان زمان‌سنج فعال می‌گردد. هنگامی که جانور دم خود را تکان می‌دهد، زمان‌سنج متوقف می‌شود و زمان ثبت‌شده (زمان تأخیر) به‌عنوان معیاری از آستانهٔ درد در نظر گرفته
به‌عنوان معیاری از آستانهٔ درد در نظر گرفته می‌شود. روش‌های جایگزین برای اعمال گرما نیز به‌کار می‌رود، مانند قرار دادن دم در آب داغ. همچنین می‌توان از یک دولوریمتر مجهز به سیم دارای مقاومت الکتریکی با جریان حرارتی ثابت استفاده کرد. در این روش، سیم به دم جانور متصل می‌شود و گرما را به دم منتقل می‌کند. سپس پژوهشگر زمان تأخیر تا تکان‌دادن دم را ثبت می‌کند. کاربردها. پژوهشگرانی که کارایی داروها را بر آستانهٔ درد بررسی می‌کنند، معمولاً از آزمون تکان‌دادن دم برای اندازه‌گیری میزان کاهش احساس درد در جانوران مدل
اندازه‌گیری میزان کاهش احساس درد در جانوران مدل استفاده می‌کنند. موش‌ها و خرموش‌های آزمایشگاهی هر دو از جانور مدل‌های رایج برای این آزمایش‌ها هستند. این جوندگان معمولاً ضد درد دریافت می‌کنند که سبب تضعیف واکنش به درد می‌شود. در این شرایط، که بیشترین اثر داروها معمولاً حدود ۳۰ دقیقه پس از مصرف مشاهده می‌شود، پژوهشگران با قرار دادن دم در معرض گرمای ثابت و اندازه‌گیری زمان لازم برای تکان‌دادن دم، میزان کارایی دارو را می‌سنجند. نالوکسان و نالتروکسان، دو پادزهر اُپیوئیدی، برای مطالعهٔ حساسیت به درد در ارتباط با
برای مطالعهٔ حساسیت به درد در ارتباط با ورزش در موش‌ها به‌کار رفته‌اند. آزمایش‌های تجربی نشان داده‌اند که دمای پوست دم نقش مهمی در دمای بحرانی دارد؛ یعنی دمایی که در آن دم در پاسخ به درد تکان می‌خورد. پژوهشگران دریافتند اگر دم پیش از آزمایش در معرض دمای پایین‌تر قرار گیرد، آستانهٔ دمای بحرانی کاهش می‌یابد. با استفاده از آزمون تکان‌دادن دم، پژوهشگران دریافتند که ژنتیک در احساس درد و همچنین در کارایی ضد دردها نقش دارد. یک موش از یک تبار ژنتیکی ممکن است نسبت به درد تحمل بیشتری یا کمتری از موش تبار دیگر داشته
درد تحمل بیشتری یا کمتری از موش تبار دیگر داشته باشد. همچنین، کارایی یک ضد درد در تبار ژنتیکی خاص ممکن است بیشتر یا کمتر از تبار دیگر باشد. این آزمون به پژوهشگران امکان می‌دهد ژن‌هایی را که در احساس درد نقش دارند شناسایی کنند. برای نمونه، ژن "Calca" (نگاه کنید به WikiGenes CALCA) عمدتاً مسئول تفاوت در درد ناشی از "گرما" است. جهش "Sprawling" (نگاه کنید به WikiGenes Swl) باعث بروز نوروپاتی حسی متوسط می‌شود، اما این جهش بر نوع حس درد یا کارکرد حرکتی موش‌ها تأثیری ندارد. موش‌های دارای جهش توانایی احساس درد را
ندارد. موش‌های دارای جهش توانایی احساس درد را از دست می‌دهند، در حالی که دیگر کارکردهای حسی آن‌ها سالم باقی می‌ماند. محدودیت‌ها. آزمون تکان‌دادن دم یکی از روش‌های سنجش درد ناشی از گرما در جانوران است. این واکنش بازتابی نشانه‌ای از میزان حساسیت جانور به درد و نیز کاهش حساسیت به درد در اثر مصرف ضد دردها به‌شمار می‌رود. محدودیت‌های این آزمون شامل نیاز به پژوهش‌های بیشتر بر روی موش‌سانان و همچنین تعیین اعتبار تعمیم واکنش‌های مشاهده‌شده در جانوران به انسان است. همچنین پژوهشگران دریافته‌اند که دمای پوست دم
است. همچنین پژوهشگران دریافته‌اند که دمای پوست دم می‌تواند به‌طور چشمگیری بر نتایج آزمون اثر بگذارد و لازم است این عامل هنگام انجام آزمایش در نظر گرفته شود. سرانجام، بسیاری از آزمون‌های گرمایی میان آگونیست‌های اُپیوئیدی و آگونیست–آنتاگونیست‌های ترکیبی تفاوتی قائل نمی‌شوند؛ از این رو، نوعی آزمون تکان‌دادن دم با استفاده از آب سرد به‌جای گرما برای موش‌ها طراحی شده است تا این تمایز امکان‌پذیر شود.
کاتالدو آگوستینلی (۱۶ دسامبر ۱۸۹۴ – ۱۸ ژانویه ۱۹۸۸) یک ریاضیدان ایتالیایی بود که ۲۱۸ مقاله و چندین رساله در زمینه‌های مختلف از جمله دینامیک اجسام سخت, مکانیک سماوی, دینامیک سیستم‌های غیرهولونومیک و مگنتوهیدرودینامیک نوشت. او در سال ۱۹۶۶ به درخواست C.N.R. یک مونوگراف وسیع درباره مگنتوهیدرودینامیک، امواج مگنتوهیدرودینامیک، گردابه‌ها و نظریه پلاسما نوشت. او عضو آکادمی لینچی، رئیس آکادمی علوم تورین و عضو چندین آکادمی محلی دیگر بود. زندگینامه. کاتالدو آگوستینلی در چگلیه مساپیکو (براندیسی) در ۱۶ دسامبر ۱۸۹۴ متولد
چگلیه مساپیکو (براندیسی) در ۱۶ دسامبر ۱۸۹۴ متولد شد و در ۱۸ ژانویه ۱۹۸۸ در تورین درگذشت. او در سال ۱۹۲۰ در رشته مهندسی مکانیک از دانشگاه پلی‌تکنیک تورین فارغ‌التحصیل شد و سپس در سال ۱۹۳۰ در رشته ریاضیات تحصیل کرد. در ابتدا فعالیت‌های فنی انجام داد و سپس (۱۹۳۱–۱۹۳۸) به عنوان استاد مکانیک در مؤسسه صنعتی سلطنتی "عمر" در میلان مشغول به کار شد. او از سال ۱۹۳۵ مدرس مکانیک عقلانی بود و به عنوان استاد این موضوع در دانشگاه تورین و دانشگاه مودنا و رجیو امیلیا منصوب شد. در سال ۱۹۴۰ او اولین نفر از یک گروه سه‌نفره (دو
در سال ۱۹۴۰ او اولین نفر از یک گروه سه‌نفره (دو نفر دیگر ماریا پاستوری و جیووانی لمپارئیلو بودند) در آزمون رقابتی عمومی برای تدریس مکانیک عقلانی در دانشگاه مسینا بود: او به دانشگاه کاتانیا دعوت شد و از آنجا، در دوره پس از جنگ جهانی دوم، توانست به تورین منتقل شود.
آمیناتا آیدارا (زاده ۲۰ مه ۱۹۸۴) یک روزنامه‌نگار، نویسنده داستان کوتاه و رمان‌نویس ایتالیایی-سنگالی است. زندگی‌نامه. آیدارا در سال ۱۹۸۴ به دنیا آمد و مادرش ایتالیایی و پدرش سنگالی است. او از نژاد فولا، ماندینکا و ساردینیایی است. او ادبیات فرانسه و ادبیات تطبیقی را در دانشگاه سوربن پاریس به همراه دانشگاه تورین مطالعه کرد و در سال ۲۰۱۶ با پایان‌نامه تحقیقاتی خود درباره نویسندگان جوان فرانسوی با زمینه مهاجرت، مدرک دکترا را دریافت کرد ("Exister à bout de plume, la littérature des jeunes générations françaises
la littérature des jeunes générations françaises issues de l'immigration au prisme de l'anthropologie littéraire"). برای تکمیل این کار، او پروژه "Exister à bout de plume" را در سال ۲۰۱۱ راه‌اندازی کرد که منجر به برگزاری یک مسابقه ادبی و انتشار چندین اثر از نویسندگان جوان با زمینه مهاجرت شد. از سال ۲۰۰۹، آیدارا چندین داستان کوتاه به زبان‌های فرانسوی و ایتالیایی نوشته است. مجموعه داستان کوتاه او به نام "La ragazza dal cuore di carta" ("La Fille au cœur du papier" به زبان فرانسوی) در سال ۲۰۱۴ جایزه "Premio
به زبان فرانسوی) در سال ۲۰۱۴ جایزه "Premio Chiara inediti" را دریافت کرد. علاوه بر این، او به عنوان منتقد ادبی و خبرنگار مصاحبه‌ای برای مجله فرانسوی‌زبان "Africultures" فعالیت کرده است. در سال ۲۰۱۸، Éditions Gallimard اولین رمان آیدارا به نام "Je suis quelqu'un" را منتشر کرد که داستان یک خانواده پراکنده بین فرانسه و سنگال و تأملی بر ریشه‌های خانوادگی است.
واژه‌ی آلمانی لَندوِر (به آلمانی: Landwehr) در اصل به معنای «دفاع سرزمینی / دفاع از کشور» است و درکاربرد نظامی‌اش بسته به دولت یا کشور، معانی متفاوتی دارد. اغلب به واحدهایی شبه‌نظامی وابسته به ارتش دائمی، یا نیروهای ذخیره‌ نظامی (افراد دارای خدمت قبلی) که نظامی‌گری را به عنوان شغل و پیشه انجام نمی‌دهند اطلاق می‌شود. واژه‌ی لندور به معنی سامانه‌های دفاعی و مرزبندی در اروپای مرکزی در سده‌های میانه نیز به کار می‌رود. در پروس و آلمان. در ساختار نظامی پروس (به‌ویژه بعد از اصلاحات اوایل قرن ۱۹) سه رکن اصلی
(به‌ویژه بعد از اصلاحات اوایل قرن ۱۹) سه رکن اصلی نیروهای نظامی عبارت بودند از: ارتش دائمی، لَندوِر و لَنداِشتورم. سربازانی که پس از خدمت فعال در ارتش به خانه برمی‌گشتند، به مدت چند سال عضو لَندوِر می‌شدند. یعنی ارتشی از افراد آموزش‌دیده که تنها در زمان جنگ یا بسیج فراخوانده می‌شدند‌ (با ارتش دائمی یا لند اشتورم اشتباه نشود). فرمان سلطنتی ۱۷ مارس ۱۸۱۳ نخستین بار لَندوِر پروس را بنیان گذاشت. طبق آن، همه مردان ۱۸ تا ۴۵ ساله‌ای که توانایی حمل سلاح داشتند و در ارتش دائمی خدمت نمی‌کردند، برای دفاع از پادشاهی
ارتش دائمی خدمت نمی‌کردند، برای دفاع از پادشاهی فراخوانده شدند. پس از صلح ۱۸۱۵، این نیرو بخشی جدایی‌ناپذیر از ارتش پروس شد، به‌طوری‌که هر تیپ (brigade) متشکل از یک هنگ خط (Line regiment) و یک هنگ لَندوِر بود. با این حال، چنین ساختاری بسیج تیپ‌ها را کند می‌کرد، زیرا هنگ‌های لَندوِر باید احضار می‌شدند و این امر از ارزش خط مقدم می‌کاست. در سازماندهی مجدد سال ۱۸۵۹، نیروهای لَندوِر به خط دوم منتقل شدند. در اتریش–مجارستان. در اتریش–مجارستان، "Landwehr" (در اتریش: k.k. Landwehr، در مجارستان: k.u. Honvéd) یک نیروی
k.k. Landwehr، در مجارستان: k.u. Honvéd) یک نیروی رسمی موازی ارتش مشترک بود، شبیه ارتش ایالتی. این‌ها واحدهای تمام‌وقت بودند، نه فقط ذخیره. لَندوِر اتریش (۱۸۶۸–۱۹۱۸) یکی از سه بخش اصلی نیروهای زمینی امپراتوری اتریش–مجارستان بود که از مناطق سیس‌لیتانی (بخش اتریشی امپراتوری) سرباز می‌گرفت و در آغاز به‌عنوان نیروی دفاع ملی در کنار لَندوِر مجارستانی (هون‌وِد) تشکیل شد. این نیرو ابتدا در وین حمایت چندانی نیافت و تا دههٔ ۱۸۷۰ بیشتر یک سازمان ضعیف بود، اما از دههٔ ۱۸۸۰ با افزایش نگرانی‌ها نسبت به گسترش هون‌وِد،
۱۸۸۰ با افزایش نگرانی‌ها نسبت به گسترش هون‌وِد، مجلس اتریش شمار نیروهای آن را تا ۱۳۵ هزار تن افزایش داد و واحدهایی ویژهٔ جنگ کوهستان نیز در تیرول و کارینتیا شکل گرفت. در آستانهٔ جنگ جهانی اول، لَندوِر اتریش از نظر آمادگی و تجهیزات هم‌سطح ارتش مشترک امپراتوری ارزیابی می‌شد. در کنار آن، لَندوِر مجارستانی یا هون‌وِد به‌عنوان ارتش دائمی پادشاهی مجارستان پس از مصالحهٔ ۱۸۶۷ تشکیل شد و تا فروپاشی امپراتوری در ۱۹۱۸ ادامه یافت− این نیرو نباید با ارتش سلطنتی مجارستان پس از ۱۹۲۲ اشتباه گرفته شود. در آلمان نازی. در
پس از ۱۹۲۲ اشتباه گرفته شود. در آلمان نازی. در دوران جمهوری وایمار، آلمان اجازه نداشت بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ سربازِ ارتش دائمی داشته باشد، بنابراین نظام وظیفه لغو شده بود. در جریان تسلیح مجدد آلمان، لَندوِر در ۲۱ مه ۱۹۳۵ دوباره تأسیس شد و بر اساس قانون جدید، همهٔ آلمانی‌هایی را که مشمول خدمت نظامی بودند و سنی بین ۳۵ تا ۴۵ سال داشتند، در بر می‌گرفت. در عمل اما تنها یک لشکر به نام لَندوِر ( ) احضار شد. باقی نیروهای لَندوِر یا برای تکمیل لشکرهای پیاده‌نظام «موج سوم» به‌کار رفتند، یا به‌صورت گردان‌های لندس‌شوتزن
به‌کار رفتند، یا به‌صورت گردان‌های لندس‌شوتزن (Landesschützen) سازمان یافتند که وظایف نگهبانی و اشغال سرزمین‌ها را بر عهده داشتند. در سوئیس. در سوئیس، لَندوِر نیروی خط دوم به شمار می‌رفت که همه شهروندان به مدت دوازده سال در آن خدمت می‌کردند. این ساختار پس از اصلاحات ارتش در سال ۱۹۶۵ منحل شد. به یاد این گذشته، هنوز شماری از دسته‌های موسیقی بادی سوئیسی نام «لَندوِر» را در عنوان خود حفظ کرده‌اند. در سایر مناطق. در برخی مناطق (مثل شهرهای آزاد آلمانی یا سوئیس پیش از ارتش فدرال) به واحدهای مردمی یا گارد شهروندان
از ارتش فدرال) به واحدهای مردمی یا گارد شهروندان گفته می‌شد که در مواقع خطر به دفاع محلی می‌پرداختند.
نادیا توفّا (۱۰ ژوئن ۱۹۷۹ – ۱۳ اوت ۲۰۱۹) روزنامه‌نگار و مجری تلویزیونی ایتالیایی بود که برای برنامهٔ طنز و خبری "کفتارها" کار می‌کرد. او در سال ۲۰۱۷ به‌خاطر مجموعه‌ای از گزارش‌ها دربارهٔ تأثیرات محیط‌زیستی آزمایش‌های هسته‌ای ادعایی در آزمایشگاه گرن ساسو توجه عمومی را جلب کرد. زندگی و پیشه. پس از فارغ‌التحصیلی در رشتهٔ ادبیات از دانشگاه فلورانس، توفّا نخستین بار در ۲۳ سالگی در شبکهٔ محلی "تله‌سانترنو" در امیلیا-رومانیا ظاهر شد. او بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ در شبکهٔ محلی شهر زادگاهش برشا به نام "رِتِبِرشیا"
شبکهٔ محلی شهر زادگاهش برشا به نام "رِتِبِرشیا" فعالیت کرد. کفتارها. در سال ۲۰۰۹، در سن ۳۰ سالگی، توفّا به عنوان گزارشگر برنامهٔ تلویزیونی "کفتارها" مشغول شد و گزارش‌های متعددی تهیه کرد. از مشهورترین آنها می‌توان به گزارش‌هایی دربارهٔ کلاهبرداری‌های ادعایی داروخانه‌ها از نظام بهداشت ملی، گسترش قمارخانه‌ها و دستگاه‌های بازی، دفع غیرقانونی زباله در کامپانیا توسط کامورا، افزایش نرخ ابتلا به تومورها در «مثلث مرگ» بین ناپل و کازرتا و همچنین «سرزمین سموم» در کراتونه اشاره کرد. در ۲۱ نوامبر ۲۰۱۷، توفّا گزارشی
اشاره کرد. در ۲۱ نوامبر ۲۰۱۷، توفّا گزارشی دربارهٔ آزمایش هسته‌ای ادعایی خطرناک و مخفی در آزمایشگاه گرن ساسو ارائه کرد، اما این گزارش توسط جامعهٔ علمی بی‌اساس تشخیص داده شد. او در سال ۲۰۱۵ جایزهٔ بین‌المللی روزنامه‌نگاری ایشیا «جایزه ویژه – مجری تلویزیونی سال» را دریافت کرد.در سال ۲۰۱۷، نام او سومین نام شخصی پربازدید در گوگل در سراسر جهان بود. در سال ۲۰۱۸، چند خبر جعلی مبنی بر مرگ او در وب‌سایت‌های مختلف منتشر شد که بعداً توفّا این ادعاها را تکذیب کرد. در همان سال‌ها، مشخص شد که او قربانی تبلیغات دروغین
همان سال‌ها، مشخص شد که او قربانی تبلیغات دروغین بوده است؛ پس از انتشار یک مصاحبهٔ جعلی و ویدئوهای دیپ‌فیک، او به‌صورت جعلی در حال «تبلیغ» محصولی به نام چوکولیته، یک نوشیدنی ادعایی کاهش وزن، نشان داده شد. این اخبار جعلی ادعا می‌کردند که او با استفاده از این محصول در یک ماه، ۳۰ کیلوگرم وزن کم کرده است. بیماری و درگذشت. در ۲ دسامبر ۲۰۱۷، توفّا هنگام تهیهٔ گزارشی در تریسته دچار ضعف و سقوط شد که منجر به ترک موقت او از فعالیت حرفه‌ای شد. در ۱۱ فوریهٔ ۲۰۱۸، توفّا فاش کرد که این سقوط به دلیل توموری بوده که با آن
فاش کرد که این سقوط به دلیل توموری بوده که با آن مبارزه می‌کرد. نادیا توفّا در ۱۳ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۳۹ و در سن ۴۰ سالگی، بر اثر سرطان مغز در زادگاهش برشا درگذشت؛ او از ابتدای ژوئیه به دلیل وخامت وضعیت سلامتی در بیمارستان بستری بود.