payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دمشق و بغداد باز کرد. با این حال، از زمان انتشار آن به دلیل ارتباطش با آن سازمان، از سوی هر دو جبهه‌های سیاسی راست و چپ با مجله مخالفت می‌شد. در سال ۱۹۶۶، "نیویورک تایمز" مقاله‌ای منتشر کرد که در آن بیان شد که سازمان بین‌المللی برای آزادی فرهنگ که چندین مجله مانند «إنکاونتر» انگلیسی، فرانسوی «پروف» فرانسوی، «دیمومات» آلمانی و «حوار» عربی از سوی سازمان سیا پشتیبانی دریافت می‌کند. صایغ فهمید که از میانجی‌های عرب سرمایه‌گذار برای تأسیس «حوار» در بیروت، فریب خورده است. این خبر تأثیر بسیاری گذاشت تا حدی که صایغ
است. این خبر تأثیر بسیاری گذاشت تا حدی که صایغ به فکر خودکشی افتاد. هنگامی که از این موضوع مطمئن شد، بیانیهٔ معروف خود را در ماه مهٔ ۱۹۶۷ منتشر کرد و تعطیلی مجله را تا زمانی که منابع مالی عربی برای آن فراهم شود، اعلام کرد. صایغ در پایان سال ۱۹۶۷ بیروت را به مقصد آمریکا ترک کرد. دوستانش از او دعوت کردند تا یک سری سخنرانی در دانشگاه‌های پرینستون، برکلی، میشیگان و تگزاس (۱۹۶۷–۱۹۶۸) ارائه دهد. منح خوری از او دعوت کرد تا جای او را در دانشگاه برکلی کالیفرنیا (۱۹۶۸–۱۹۶۹) بگیرد. سپس به عنوان استاد مدعو در گروه‌های
بگیرد. سپس به عنوان استاد مدعو در گروه‌های ادبیات تطبیقی و زبان‌های خاور نزدیک در همان دانشگاه منصوب شد (۱۹۶۹–۱۹۷۰)، اما به دلیل نگرفتن مدرک دکترا، تمدید قراردادش با دانشگاه مشکل بود. در شعر. توفیق صایغ شاعری حساس بود و همیشه احساس بیگانگی می‌کرد و از تنهایی درونی رنج می‌برد. او دائماً با اهل فکر و ادب و هنر در ارتباط بود. زن در زندگی و شعر او نقش اساسی داشت.توفیق صایغ عمیقاً در ادبیات غرب کاوش کرد و تحت تأثیر کتاب مقدس قرار گرفت. او شعری با صبغهٔ دینی و صوفیانه نوشت که منتقدان در آن پژواک‌هایی از شاعران
نوشت که منتقدان در آن پژواک‌هایی از شاعران انگلیسی جرج هربرت و ریچارد کراشاو و ویژگی‌های ویلیام بلیک، یکی از آغازگران رمانتیسم قرن نوزدهم را یافتند؛ آنها ایدهٔ تبعید را در شعر او را با احساسات او پیوند می‌زنند، چرا که او یک فلسطینی تبعیدی است که رنج‌های خود را به دوش می‌کشد. شعر توفیق صایغ حول محور بیگانگی می‌چرخد، بیگانگی و اغتراب نسبت به وطن، معشوق و خدا.سه مجموعه شعر صایغ که در طول ده سال (۱۹۵۴، ۱۹۶۰ و ۱۹۶۳) منتشر شد، از مسیری بالاروندهٔ واضح که با سادگی و معصومیت آغاز می‌شود و با پیچیدگی و تجربهٔ تلخ
و معصومیت آغاز می‌شود و با پیچیدگی و تجربهٔ تلخ به پایان می‌رسد، گواهی می‌دهد. سبک صایغ به دلیل تازگی خود متمایز می‌شود، زیرا مبتنی بر بارور کردن فرهنگ شرقی شاعر با تزهای شاعرانهٔ غربی است، اضافه بر شاعریتی که با ریشه در میراث و دین دارد. عیسی بلاطه معتقد است که شعر توفیق صایغ حول محور بیگانگی با وطن، بیگانگی با محبوب و بیگانگی با خداست. بیگانگی او اجتناب‌ناپذیر است و منبع آن عشقی است که می‌بیند به طرز غم‌انگیزی تحریف شده و مدام از بین می‌رود. این به خاطر ضعف انسانی است که مایهٔ رنج است. شعر او به قول خودش
انسانی است که مایهٔ رنج است. شعر او به قول خودش فریاد دردناکی است که بیانگر احوال انسان است و شایستهٔ توجه است، زیرا روح انسان را در قرن بیستم روشن می‌کند. زندگی شخصی. توفیق در میان پنج برادر و یک خواهر بزرگ شد: یوسف، فؤاد (۱۹۱۹–۱۹۵۹)، فایز (۱۹۲۲–۱۹۸۰)، منیر (۱۹۲۹–۱۹۷۵)، انیس و ماری. او از تشریفات متنفر بود: به ندرت کت می‌پوشید، به ندرت برای کوتاه کردن موهایش به آرایشگاه می‌رفت و برایش راحت‌تر بود که هزار لیره برای یک کتاب بپردازد تا ده لیره برای یک پیراهن تازه. خواهرش ماری یادآوری کرده که او تمام شب را به
خواهرش ماری یادآوری کرده که او تمام شب را به مطالعه می‌گذراند و روزی بدون کتاب‌های جدید به خانه در عین المریسه برنمی‌گشت. از کانون توجهات دوری کرد و سادگی بوهمیایی را پذیرفت. او دوستانش را دوست داشت و آن‌ها اندک بودند: جبرا ابراهیم جبرا، ریاض نجیب الریس، دنیس جانسون-دیویس، رضّاح فارس، لیلی بعلبکی و لیلی عسیران. او مجرد زیست و ازدواج نکرد. زنی که تأثیر زیادی در شخصیت و شعر او داشت، دختری انگلیسی اهل کمبریج به نام کِی بود. توفیق در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ با او آشنا شد و این رابطه تا سال ۱۹۶۲ ادامه داشت. رابطهٔ آنها
و این رابطه تا سال ۱۹۶۲ ادامه داشت. رابطهٔ آنها بسیار عجیب بود. همان‌طور که توفیق صایغ در دفترچهٔ یادداشت خود که به‌طور مرتب افکار خود را در آن ثبت می‌کرد، اشاره کرده است، کِی توفیق را از نظر روحی و جسمی عذاب می‌داد. اگرچه در سال‌هایی که در برکلی، کالیفرنیا زیست از آرامش نسبی برخوردار بود، اما افسردگی روحی برای مدت طولانی با او باقی ماند. درگذشت. او در روز ۱ ژانویه ۱۹۷۱ در برکلی، کالیفرنیا، ایالات متحدۀ آمریکا، در پی یک حملهٔ قلبی شدید در آسانسور ساختمانی که در آن زندگی می‌کرد، درگذشت و در ۸ ژانویه در
که در آن زندگی می‌کرد، درگذشت و در ۸ ژانویه در گورستان سانست در برکلی، ال سریتو، میان قبر یک مرد چینی و قبر یک مرد ژاپنی، به خاک سپرده شد. بزرگداشت. در سال ۱۹۹۰، نشان قدس برای فرهنگ و هنر و ادبیات به نام او اهدا شد. آثار. سه مجموعه شعری با عناوین عربی آنان: مطالعات: ترجمه‌ها: مقدمه‌نویسی:
ترائو ماگونوجو ؛ – ) بوشی یک شمشیرباز معروف در دوره ادو (قرن هفدهم) ژاپن بود. در دوره ادو (⎘ دوره ادو) (قرن هفدهم) ژاپن یک شمشیرزن مشهور بود. ماگونوجو برادر بزرگ ترائو موتومونوسوکه، جانشین رهبری مدرسه موساشی بود. ماگونوجو به عنوان شاگرد مورد علاقه میاموتو موساشی شناخته شده است، قبل از مرگ موساشی، ترائو ماگونوجو، نقش جانشینی را بر عهده گرفت که متعاقباً به برادر کوچکترش منتقل شد. موساشی قبل از مرگش، کتاب پنج حلقه را به برادر کوچکتر او سپرد.
اونی‌موشا ()، یک مجموعه پویانمایی شبکه اصلی (ONA) است که بر اساس فرانچایز بازی ویدیویی به همین نام (اونیموشا) توسط کپ‌کام ساخته شده است. محصول سابلیمیشن و کارگردانی شینیا سوگای در نوامبر ۲۰۲۳ در نتفلیکس منتشر شد. بررسی اجمالی. در اوایل دوره ادو، زمانی که ژاپن در حال گذار به سمت صلح بود، و جنگ در حال محو شدن در تاریخ بود، موساشی سالخورده مأموریتی مخفیانه را آغاز می‌کند. موساشی با مسلح شدن به "اونی Gauntlet" افسانه‌ای، سفری حماسی را آغاز می‌کند تا شیاطین در کمین را شکست دهد.
کن‌سی گاهی در انگلیسی به صورت "، "Ken Sai"، ترجمه می‌شود عنوان افتخاری ژاپنی به جنگجوی با مهارت افسانه ای در شمشیرزنی. ترجمه تحت اللفظی «کنسی» «قدیس شمشیر» است. این نشان دهنده درجه بالاتری از کمال است (احتمالاً شامل یک بعد اخلاقی نیز می‌شود) نسبت به کنگو یا «استاد شمشیر». کنسی را نباید با کلمه کنشی به معنای «شمشیرزن» اشتباه گرفت. کنسی معروف. سایر کنسی‌های تاریخی اغلب بنیانگذاران کنجوتسو هستند. اگرچه چنین قاعده مکتوبی وجود ندارد، اما عنوان دارای چنان اعتباری است که معمولاً درک می‌شود که در هر زمان معین نباید
که معمولاً درک می‌شود که در هر زمان معین نباید بیش از یک کنسی وجود داشته باشد.
میاموتو میکینوسوکه ; – ) بوشی و ملازم خاندان هوندا در دوره ادو فرزندخوانده میاموتو موساشی اهل ژاپن بود. سندی بیان می‌کند که پسرخوانده موساشی، میاموتو میکینوسوکه، سومین پسر ناکاگاوا شیمانوسوکه بود. شیمانوسوکه در خدمت میزونو کاتسوشیگه، یک ملازم نزدیک توکوگاوا ایه‌یاسو بود که فرمانده موساشی در طول محاصره قلعه اوساکا نیز بود، خدمت می‌کرد. تقریباً مطمئن است که شیمانوسوکه در طول این محاصره مرده است و احتمالاً موساشی پس از آن سرپرستی پسرش میکینوسوکه و همچنین برادر کوچکترش میاموتو کوروتارو را به عهده گرفته است.
کوچکترش میاموتو کوروتارو را به عهده گرفته است. احتمالاً به خاطر دوستی بین او و میکنوسوکه. پس از آن به نظر می‌رسد که پدر خوانده آنها این دو برادر را به هیرافوکو آورده است، جایی که نامادری موساشی، یوشیکو، با شوهرش، تاسومی ماساهیسا، زندگی می‌کرد. سند دیگر وجود دارد که ببان می‌کند میاموتو میکینوسوکه پسر شینمن سوکان و از پسرعموهای میاموتو موساشی بود. میکینوسوکه پس از مرگ اربابش هوندا تاداتوکی، جونشی (آیین خودکشی به نشانه وفاداری پس از مرگ ارباب) انجام داد. شغل. شغلی مدتی پس از سال ۱۶۱۷ میکینوسوکه به خدمت دایمیو
مدتی پس از سال ۱۶۱۷ میکینوسوکه به خدمت دایمیو هوندا تاداتوکی که پسر هوندا تاداماسا بود وارد شد. موساشی او را از همان محاصره ای که پدر میکینوسوکه را کشت، می‌شناخت. در بهار ۱۶۲۶ تاداتوکی به بیماری سل مبتلا شد و در اواسط ماه مه وضعیت سلامتی او به شدت بدتر شد. میکینوسوکه و سن هیمه (نوه ایه‌یاسو) همسر تاداتوکی برای چندین هفته کمک کردند تا از ارباب خود پرستاری کند در حالی که او بدتر شده بود. تاداتوکی سرانجام در همان سال درگذشت. برخی منابع ادعا می‌کنند که میکینوسوکه در زمان مرگ تاداتوکی در ادو نبود. مرگ. طبق سنت،
در زمان مرگ تاداتوکی در ادو نبود. مرگ. طبق سنت، میکینوسوکه تصمیم گرفت پس از مرگ اربابش خودکشی کند. این عمل به نام جونشی شناخته می‌شود. قبل از آن، میکینوسوکه برای خداحافظی برای ملاقات با موساشی سفر کرد. قبل از مرگ، میکینوسوکه یک شعر خودکشی «شعر مرگ» نوشت. هنگامی که او به رسم هاراکیری به شکم خود چاقو زد، ملازم او میاتا کانبی بود که سر او را برید. قبر میکینوسوکه در معبد انگیو واقع در پشت معبد هوندا تاداتوکی قرار دارد و روی آن نوشته شده است: «میاموتو میکینوسوکه، پسر خوانده میاموتو موساشی: پس از خدمت به
پسر خوانده میاموتو موساشی: پس از خدمت به تاداتوکی و تعهد هاراکیری در مقابل قبر اربابش، اهل ایسه. و پسر خوانده موساشی، بیست و سه ساله.» درست پشت قبر خود میاتا کانبی قرار دارد.
کانه‌ماکی جیسای ; – ) استاد سبک مبارزه چوجو-ریو بود. او شاگرد تودا سیگن و استاد ایتو ایتتوسای احتمالاً ساساکی کوجیرو نیز بود. نفوذ فرهنگی. کانه‌ماکی جیسای یک شخصیت برجسته در مجموعه مانگای ژاپنی واگاباند است، که در آن او یکی از چهره‌های اصلی سریال "کوجیرو آرک " است که ساساکی کوجیرو را از همان بدو تولدش بزرگ کرده و او را در اوایل بزرگسالی او آموزش داده است.
یاگیو توشیتوشی یا یاگیو هیوگونوسوکه; – ) بنیان‌گذار سبک یاگیو شینکاگه-ریو در دوره ادو اهل ژاپن بود. او نوه یاگیو مونه‌توشی و برادرزاده یاگیو مونه‌نوری بود. در افسانه. در حالی که شمشیرباز معروف میاموتو موساشی در ناگویا اقامت داشت، موساشی متوجه یک جنگجوی خاص شد که در خیابان راه می‌رفت، با روشی برای حرکت خود که برای موساشی جالب بود. موساشی سپس به هیوگونوسکه نزدیک شد و هیوگونوسوکه هم همین کار را کرد. موساشی پرسید: "آیا شما ارباب یاگیو هیوگونوسوکه نیستید؟" هیوگونوسوکه پاسخ داد: "من هستم. آیا شما ارباب میاموتو
پاسخ داد: "من هستم. آیا شما ارباب میاموتو موساشی نیستید؟" اگرچه موساشی و هیوگونوسوکه در گذشته هرگز همدیگر را ملاقات نکرده بودند، اما به دلیل روش راه رفتن مخصوص او، همراه با نیروی رزمی خاصی که از او نشأت می‌گرفت، نمی‌توانست کسی جز هیوگونوسوکه باشد؛ بنابراین، هیوگونوسکه و موساشی به جای ارزیابی یکدیگر در جنگ، مانند دوستان قدیمی در خانه یاگیو با هم صحبت کردند. هیوگونوسوکه در "موساشی (رمان)" اثر ایجی یوشیکاوا نیز حضور دارد.
پی. جی. واشینگتن (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به بسکتبال مردان کنتاکی وایلدکتز اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده است.
احسان‌الله عبدالقادر الجابری (۱۸۷۹ – ۸ مارس ۱۹۸۰) سیاست‌مدار سوری بود. او در حلب به دنیا آمد و در آنجا و استانبول تحصیل کرد. دو سال به وکالت پرداخت و به عنوان کارمند در پایتخت امپراتوری عثمانی، استانبول، خدمت می‌کرد. در مناصب خود ترقی کرد و به شهرت رسید و امیر سِر محمد پنجم و سپس محمد ششم شد. به هنگام برپایی پادشاهی عربی سوریه در ۱۹۱۸–۱۹۱۹ به شهرداری حلب و منشی ارشد ملک فیصل اول منصوب شد. پس از نبرد میسلون در ۲۳ ژانویه ۱۹۲۰، سوریه را ترک کرد. مقامات قیمومیت فرانسه او را به اعدام محکوم و اموالش را مصادره
فرانسه او را به اعدام محکوم و اموالش را مصادره کردند. او در اروپا اقامت کرد و برای استقلال کشورش تلاش کرد و با شکیب ارسلان و ریاض الصلح همکاری نمود. در سال ۱۹۲۳ مخفیانه وارد سوریه شد و مدتی ماندگار شد و سپس به ترکیه و سوئیس گریخت. مجلهٔ «مردم عرب» را به زبانی عربی به صورت مشترک در ژنو منتشر کرد. در سال ۱۹۳۷ به کشورش بازگشت و فرماندار لاذقیه و نمایندهٔ مجلس شد. پس از سقوط جمهوری متحد عربی در ۱۹۶۱ از سیاست بازنشسته شد. سال‌های بعد در قاهره اقامت گزید و در آنجا درگذشت. زندگی و پیشه. احسان‌الله بن عبدالقادر
درگذشت. زندگی و پیشه. احسان‌الله بن عبدالقادر لطفی الجابری در سال ۱۸۷۹ میلادی در شهر حلب، ولایت حلب، امپراتوری عثمانی، به دنیا آمد. پدرش مفتی حلب بود. اولین تحصیلات خود را در شهر حلب در مدارس ابتدایی و رشیدیه گذراند. او به استانبول رفت، در مدرسه مقدماتی درس خواند و با جوانان عرب آنجا کار کرد. وی از دانشکدهٔ حقوق در مقطع دکترا با رتبهٔ بالاترین فارغ‌التحصیل شد. او از سال ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۴ در استانبول وکالت کرد و در این مدت برندهٔ جایزه‌ای در شعر ترکی شد. با نهادهای سیاسی و انجمن‌های ملی عربی که خواستار استقلال
سیاسی و انجمن‌های ملی عربی که خواستار استقلال کشورهای عربی بودند، تماس داشت.وی به اتهام دریافت نامه‌هایی از سوی عبدالرحمن کواکبی و برخی سازمان‌های عربی ضد امپراتوری عثمانی به مدت شش ماه در زندان بود. سپس به واسطهٔ برادر همسرش، الکورانی، از ناظر امور داخلی، به ادارهٔ ترجمهٔ ژاندارمری جابجا شد. در مناصب خود بالاتر رفت تا اینکه رئیس و بازرس هماهنگی و سازمان‌های پلیس عمومی شد.او به دبیرخانه سلطان ارتقا یافت و در آنجا پانزده روز به عبدالحمید دوم، هشت سال به محمد پنجم و سه سال و نیم به محمد ششم خدمت کرد. از این
پنجم و سه سال و نیم به محمد ششم خدمت کرد. از این طریق توانست اسرار دولتی را جمع‌آوری کند به ویژه اینکه حافظه‌ای قوی داشت و روز به روز خاطرات خود را می‌نوشت. اهمیت آن خاطرات به حدی بود که در سال ۱۹۳۵ مبلغ شصت هزار دلار به او پیشنهاد شد، اما او نپذیرفت. این یادداشت‌ها در خانهٔ او در قاهره در زمان غیبت او در حلب از بین رفت. او تحت فشار دوستانش دوباره سعی کرد آن را بازنویسی کند و خاطرات را تا سال ۱۹۲۷ ادامه داد. این بازنوشته‌ها در حالی که او با کشتی از بیروت به اسکندریه می‌رفت، دزدیده شدند. در سال ۱۹۱۳ در
به اسکندریه می‌رفت، دزدیده شدند. در سال ۱۹۱۳ در کنفرانس پاریس شرکت داشت که تصمیمات مهمی اتخاذ کردند که شامل مطالبات و حقوق عرب‌های امپراتوری عثمانی بود.او ثروتی از شغل خود به دست آورد که او را قادر ساخت که پس از سرنگونی امپراتوری عثمانی، آزادانه در عرصهٔ سیاست، با گردش در اروپا و کشورهای عربی فعالیت کند. او مستقیماً به دعوت شاهزاده فیصل به سوریه بازگشت. وی ریاست شهرداری حلب را برعهده گرفت و سپس به عنوان عضوی از مجلس شورا به عنوان دبیر ارشد و رئیس دفتر فیصل در همان زمان در ۸ مارس ۱۹۲۰ در اعلامیه استقلال
در همان زمان در ۸ مارس ۱۹۲۰ در اعلامیه استقلال پادشاهی عربی سوریه شرکت کرد. الجابری در نبرد میسلون در سال ۱۹۲۰ شرکت کرد. او در ۲۷ ژوئیه ۱۹۲۰ به همراه فیصل سوریه را ترک کرد و یک سال کامل در اروپا ماند؛ پس از آن از ملک فیصل جدا شد، زیرا وی سرپرستی بریتانیا در عراق را پذیرفت و او را به عنوان پادشاه آن کشور منصوب کردند. فرانسوی‌ها الجابری را به اعدام محکوم کردند و اموالش را تصرف کردند، بنابراین او در اروپا اقامت کرد و برای استقلال کشورش تلاش کرد. وی در کنفرانس سوری-فلسطینی که در ژنو در ۲۱ سپتامبر ۱۹۲۱ برگزار
سوری-فلسطینی که در ژنو در ۲۱ سپتامبر ۱۹۲۱ برگزار شد به عنوان عضو هیئت دائمی دفاع از مسئلهٔ فلسطین انتخاب شد، به همراه شکیب ارسلان و سلیمان کنعان که پس از مرگ کنعان، ریاض الصلح انتخاب شد.در سال ۱۹۲۳ به دعوت شریف حسین، الجابری به امان سفر کرد و در آنجا در کنفرانس عرب شرکت کرد و توانست وارد سوریه شود. انجمن حقوق بشر را تأسیس کرد که از آن حزب خلق و پس از آن تشکل ملی پدید آمد. در نتیجهٔ این فعالیت، مقامات قیمومیت فرانسه سعی کردند او را دستگیر کنند، اما او موفق شد به ترکیه بگریزد. مقامات فرانسوی برای بار دوم او
به ترکیه بگریزد. مقامات فرانسوی برای بار دوم او را به اعدام محکوم کردند و او ترکیه را به مقصد سوئیس ترک کرد و تا سال ۱۹۲۶ در آنجا ماند.او به همراه لطف‌الله و شکیب ارسلان برای انعقاد معاهده به پاریس دعوت شد و در واقع توافق صورت گرفت، اما روی کار آمدن ریمون پوانکاره باعث تأخیر در کار شد و به همین دلیل به سوئیس بازگشت. در ژنو به همراه شکیب ارسلان مجله‌ای فرانسوی‌زبان با عنوان «مردم عرب» برای دفاع از حقوق عرب‌ها و دفاع از سوریه منتشر کرد. پس از انعقاد معاهده ۱۹۳۶ بین دولت سوریه و فرانسه و صدور عفو عمومی، او در
بین دولت سوریه و فرانسه و صدور عفو عمومی، او در سال ۱۹۳۷ به سوریه بازگشت و دو ماه پس از ورود به فرمانداری لاذقیه منصوب شد. او نزدیک به دو سال در آنجا ماند و با مقامات درگیر شد. در پایان دوران ملی دستگیر شد و اقامت اجباری وی در لبنان در عینطوره به مدت چهار سال تعیین شد. پس از مرگ برادرش، سعدالله الجابری، به عنوان نمایندهٔ حلب انتخاب شد و در رأس فهرست میهن‌گرایان قرار گرفت و به عنوان رئیس کمیته امور خارجی انتخاب شد و در تمام مدت دوره خود در آن کمیته باقی ماند. او در سال ۱۹۵۴ مجدداً انتخاب شد و تا زمان اتحاد
او در سال ۱۹۵۴ مجدداً انتخاب شد و تا زمان اتحاد مصر و سوریه رهبری جامعهٔ ملّی را بر عهده داشت و ریاست اتحادیهٔ کشورهای عربی که در قاهره بین جمهوری عربی متحده و یمن تأسیس شد، را برعهده گرفت. پس از بازنشستگی از سیاست، در قاهره اقامت گزید. در آنجا در روز ۸ مارس ۱۹۸۰ درگذشت. پیکرش در ۱۱ مارس ۱۹۸۰ با هواپیما به امان و از آنجا به صورت هوایی به حلب منتقل شد و در آنجا به خاک سپرده شد. زندگی شخصی. او یک دختر داشت که با وصفی التل، سیاستمدار اردنی ازدواج کرده است.
آیتسمیک اوهانیان (؛ ؛ زادهٔ ) سیاستمدار، پزشک اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۷ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. وی در ۲۷ اوت ۱۹۵۷ در کیروواکان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال مخیتار هراتسی (۲۰۱۱) شد.
آنا سارگسی تر-مارکوسیان (؛ زادهٔ ) فیزیولوژیست اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۲ دسامبر ۱۹۵۱ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۷۴) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال مخیتار هراتسی (۲۰۰۵) شده است.
تساغیک لیودویکی وارطانیان (؛ زادهٔ ) سیاستمدار؟، پزشک اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۲۳ اوت ۱۹۶۹ در آگاراک به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال مخیتار هراتسی (۲۰۰۸) شده است.
آرمن هراچیکی وارطانیان (؛ زادهٔ ) پزشک، چشم‌پزشک، استاد اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۳ نوامبر ۱۹۵۷ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان (۱۹۸۰) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه رئیس‌جمهور جمهوری ارمنستان (جایزه پوغوسیان) (۲۰۱۰) و مدال مخیتار هراتسی (۲۰۰۸؟) شده است.
آلبرت آندرانیکی وانیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) جراح، پزشک، استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۹ ژانویهٔ ۱۹۳۲ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال مخیتار هراتسی (۲۰۰۰) شده است. وی در ۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۲ در سن ۹۰ سالگی در ایروان درگذشت.
واهان رافیکی پوغوسیان (؛ زادهٔ ) سیاستمدار، پزشک اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۲۰ اوت ۱۹۶۷ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال مخیتار هراتسی (۲۰۱۴) شده است.
کیم هایکی شوکوریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) پزشک و جراح اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۶ ژوئیهٔ ۱۹۲۴ در نور بایزید به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال مخیتار هراتسی (۱۹۹۹)، دانشمند شایسته جمهوری ارمنستان (۱۹۹۰) و نشان پرچم سرخ کار شده است. وی در ۱ مارس ۲۰۰۰ در سن ۷۵ سالگی در ایروان درگذشت.
ولادیمیر آرمناکی شکویان (؛ زادهٔ ) ایمنی‌شناس اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۹ فوریهٔ ۱۹۴۲ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان (۱۹۶۴) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال مخیتار هراتسی (۲۰۰۰) و دانشمند شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۰) شده است.
لاریسا وارازداتی مورادیان (؛ زادهٔ ) سیاستمدار، پزشک اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۹ ژوئیه ۱۹۴۶ در گوریس به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال مخیتار هراتسی (۲۰۱۰) شده است.
آلفرد آرمناکی مکرتچیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) جراح اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۵ آوریل ۱۹۳۵ در لنیناکان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان (۱۹۵۸) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال مخیتار هراتسی (۲۰۰۵) شده است. وی در ۵ فوریهٔ ۲۰۱۶ در سن ۸۰ سالگی درگذشت.
آرمن رافائلی ملیکیان (؛ زادهٔ ) یک جراح و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۰۷ تا تاریخ ۲۰۱۱ سمت نمایندگی دوره چهارم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۲۰ مارس ۱۹۶۱ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال مخیتار هراتسی (۲۰۰۹) شده است.
هوهانس موریسی مانوئلیان (؛ ) پزشک، عصب‌شناس و استاد اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ایروان به دنیا آمد . همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال مخیتار هراتسی (۲۰۱۷) شده‌است.
لائورا آرمناکی مانوکیان (؛ ؛ زادهٔ ) یک کالبدشناس اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. در ۲ دسامبر ۱۹۳۰ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان (۱۹۶۰) فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برنده مدال مخیتار هراتسی (۲۰۰۰) شده است. منابع.
آلکساندر سرگئی مالایان (؛ زادهٔ - درگذشته ) چشم‌پزشک اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۷ ژوئیه ۱۹۴۸ در تفلیس به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. پدر وی بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال مخیتار هراتسی (۲۰۰۶) و مدال طلای یادبود فریتیوف نانسن (۲۰۱۱) شده است. وی در ۲۳ دسامبر ۲۰۲۴ در سن ۷۶ سالگی در ایروان درگذشت.
لوون آندرانیکی جاغاریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) جراح، پزشک اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۳ مارس ۱۹۴۰ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. آندرانیک چاغاریان پدر وی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال مخیتار هراتسی () و پزشک شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۱) شده است. وی در ۱ اوت ۲۰۲۲ در سن ۸۲ سالگی در ایروان درگذشت.
بلندی‌های خنتئی-دائور () یکی از کوه‌های سیبری جنوبی در سرزمین زابایکالسکی ناحیه فدرالی خاور دور کشور روسیه است.
بیسترینسکی گولتس () یک کوه در سرزمین زابایکالسکی ناحیه فدرالی خاور دور کشور روسیه است.
رشته‌کوه چیکوکون () یکی از کوه‌های سیبری جنوبی در سرزمین زابایکالسکی ناحیه فدرالی خاور دور کشور روسیه است.
مارات هامازاسبی هوهانیسیان (؛ زادهٔ ) جراح، استاد اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۲۱ سپتامبر ۱۹۴۵ در نور بایزیت به دنیا آمد و از انستیتو پزشکی شماره ۱ مسکو (۱۹۶۹) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال مخیتار هراتسی (۲۰۰۰) شده است.
رشته‌کوه خنتئی () یکی از کوه‌های سیبری جنوبی در سرزمین زابایکالسکی ناحیه فدرالی خاور دور کشور روسیه است.
گولتس سوخوندو () یکی از کوه‌های سیبری جنوبی در سرزمین زابایکالسکی ناحیه فدرالی خاور دور کشور روسیه است.
کودکس رژیوس به معنی دست‌نوشتهٔ سلطنتی، یک دفترنامه ایسلندی است که در آن بسیاری از اشعار نورس باستان از "ادای منظوم" بر جای مانده است. "دست‌نوشتهٔ سلطنتی" متن اصلی از این مجموعه است و در نیمه دوم سده سیزدهم میلادی، یعنی حدود سیصد سال پس از پذیرش مسیحت در ایسلند متشکل از ۴۵ برگ بر پوست گاو نگاشته شده است. این اثر در ابتدا شامل هشت برگ دیگر بود که اکنون گم شده‌اند. این تنها منبع بسیاری از اشعار دربر گیرنده آن است. در متون پژوهشگران، این نسخه خطی معمولاً به صورت اختصاری [R] برای کودکس رژیوس یا [K] برای
به صورت اختصاری [R] برای کودکس رژیوس یا [K] برای کونونگسبوک خوانده می‌شود. این دفترنامه در سال ۱۶۴۳ از یکی از کلبه‌های روستایی ایسلند کشف شد، زمانی که در اختیار برینیولفور اسوینسون، اسقف آن زمان اسکالهولت در ایسلند قرار گرفت، که در سال ۱۶۶۲ آن را به عنوان هدیه برای شاه فردریک سوم دانمارک ارسال کرد. سپس تا ۲۱ آوریل ۱۹۷۱، در کتابخانه سلطنتی کپنهاگ نگهداری می‌شد، زمانی که به دنبال توافق حکومت‌های دانمارک و ایسلند به زادگاهش ریکیاویک بازگردانده شد، و اکنون در مؤسسه آرنی مگنوسون برای مطالعات ایسلندی نگهداری
مؤسسه آرنی مگنوسون برای مطالعات ایسلندی نگهداری می‌شود. از آنجایی که سفر هوایی در آن زمان با چنین محموله‌های گرانبهایی کاملاً قابل اعتماد نبود، با کشتی همراه با اسکورت نظامی حمل می‌شد. یکی از نسخه‌های خطی اصلی "ادای اسنوری" (GKS 2367 4to) نیز کودکس رژیوس نام دارد. این کتاب از ۵۵ صفحه کاغذی تشکیل شده است که مربوط به اوایل سده چهاردهم میلادی است، و بخشی از همان هدیه اسقف برینیولفور به شاه فردریک سوم بود. این نسخه نیز در سال ۱۹۸۵ به ایسلند بازگردانده شد، جایی که اکنون در مؤسسه آرنی مگنوسون برای مطالعات
جایی که اکنون در مؤسسه آرنی مگنوسون برای مطالعات ایسلندی قرار دارد.
کوه شامان () یکی از کوه‌های سیبری جنوبی در سرزمین زابایکالسکی ناحیه فدرالی خاور دور کشور روسیه است.
یوری آنوشاوانی هاروتیونیان (؛ زادهٔ ) پزشک اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۰ آوریل ۱۹۵۷ در به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان (۱۹۸۱) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال مخیتار هراتسی (۲۰۱۲) شده است.
گولتس کروپوتکین () یکی از کوه‌های سیبری جنوبی در سرزمین زابایکالسکی ناحیه فدرالی خاور دور کشور روسیه است.
کونتالاکسکی گولتس () یکی از کوه‌های سیبری جنوبی در سرزمین زابایکالسکی ناحیه فدرالی خاور دور کشور روسیه است.
هاملت گریگوری هایراپتیان (؛ زادهٔ ) پزشک، قلب‌شناس، استاد اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۹ اکتبر ۱۹۶۵ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال مخیتار هراتسی (۲۰۱۱) شده است.
رشته‌کوه استاوونیک () یکی از کوه‌های سیبری جنوبی در سرزمین زابایکالسکی ناحیه فدرالی خاور دور کشور روسیه است.
تونکا گولتسی () یکی از کوه‌های سیبری جنوبی در استان بوریاتیای ناحیه فدرالی خاور دور کشور روسیه است.
کیتوی گولتسی () یکی از کوه‌های سیبری جنوبی در استان بوریاتیای ناحیه فدرالی خاور دور کشور روسیه است.
پارک ملی کراسنویارسک () یک پارک ملی در سرزمین کراسنویارسک کشور روسیه است.
ویُلِن بارویری هاکوبیان (؛ زادهٔ ) پزشک اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱ مهٔ ۱۹۳۸ در گارناهوویت به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو مکاتبه‌ای فرهنگستان ملی علوم ارمنستان (۱۹۹۰) بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال مخیتار هراتسی (۱۹۹۸)، نشان مسروپ ماشتوتس مقدس (۲۰۰۰)، مدال وازگن سارگسیان (۲۰۱۱، جایزه رئیس‌جمهور جمهوری ارمنستان (جایزه پوغوسیان) (۲۰۰۳)، مدال گارگین نژده (۲۰۱۲)، مدال دراستامات کانایان (۲۰۰۲)، مدال یادبود نخست‌وزیر ارمنستان (۲۰۰۵)، دانشمند شایسته جمهوری
نخست‌وزیر ارمنستان (۲۰۰۵)، دانشمند شایسته جمهوری ارمنستان، نشان افتخار ساهاک مقدس-مسروپ مقدس)، شهروند افتخاری ایروان (۲۰۰۰) و مدال طلای یادبود فریتیوف نانسن (۲۰۰۱) شده است.
دراستامات ناهاپتی خوداوردیان (؛ زادهٔ ) فیزیولوژیست اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۹ سپتامبر ۱۹۴۲ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون دانشمند شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۰) و مدال مخیتار هراتسی (۲۰۰۰) شده است.
قله گراندیوزنی () یکی از کوه‌های سیبری جنوبی در سرزمین کراسنویارسک ناحیه فدرالی خاور دور کشور روسیه است.
رشته‌کوه ارگاکی () یکی از کوه‌های سیبری جنوبی در استان بوریاتیای ناحیه فدرالی خاور دور کشور روسیه است.
هاملت سرگئی تامازیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) پزشک، جراح و سیاستمدار اهل ارمنستان بود. از تاریخ ۲۰۰۳ تا تاریخ ۲۰۰۷ نماینده دوره سوم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. وی در ۱ مهٔ ۱۹۴۷ در روستای به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان برجسته افتخار (۱۹۸۹) و مدال مخیتار هراتسی (۲۰۰۹) شده است. وی در ۲۸ فوریهٔ ۲۰۱۱در سن ۶۳ سالگی درگذشت