payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نمادی از گشایش سیاسی و گامی در جهت کاهش سلطه پیدمونت بر نهادهای دولتی باشد. این دیدگاه‌ها در نهایت نقش مهمی در تصمیم‌گیری‌های سیاسی آن دوران ایفا کردند و به تغییرات مهمی در ساختار حکومتی کشور منجر شدند. در نشریات و روزنامه‌های آن زمان تورین، ایده طرحی از سوی رئیس شورا، مارکو مینگتی (از بولونیا)، وزیر کشور، اوبالدینو پروتزی (از فلورانس) و دبیر، سیلویو اسپاونتا (از ناپل) برای تحریک شورش‌ها و امکان تعلیق یا سلب آزادی‌های مدنی منتشر شد؛ به حضور آشوبگرانی که جمعیت را تحریک می‌کردند، اشاره شد. در واقع، وجود یک
را تحریک می‌کردند، اشاره شد. در واقع، وجود یک برنامه از پیش تعیین‌شده برای ایجاد شورش‌هایی که بتوان آنها را به شیوه‌ای اقتدارگرایانه سرکوب کرد، باید منتفی دانسته شود. با این حال، پروتزی و اسپاونتا از هر فرصتی برای منفی جلوه دادن تورین و ضروری جلوه دادن جابجایی پایتخت استفاده کردند: پروتزی تظاهرات ضد پیمونت را در شهرهای ایتالیا تحریک کرد؛ اسپاونتا ارتباطات آژانس استفانی در مورد وقایع تورین را دستکاری کرد تا مسئولیت را بر دوش مردم و شهرداری بیندازد. یادبودها. از سال ۱۸۶۵. در ۲۱ سپتامبر ۱۸۶۵، بسیاری از
از سال ۱۸۶۵. در ۲۱ سپتامبر ۱۸۶۵، بسیاری از فروشگاه‌ها به نشانه عزا آذین‌بندی شدند. صبح روز ۲۲ سپتامبر ۱۸۶۵، انجمن آشپزها و پیشخدمت‌ها به دلیل تعهدات مربوط به حرفه‌شان، یک دسته عزاداری اولیه تشکیل دادند؛ سایر انجمن‌ها نیز برای رفتن به مراسم کلیسا و سپس گورستان و نثار تاج گل بر مزار درگذشتگان، از مرکز عبور کردند. این بزرگداشت چند سالی تکرار شد. در سال ۱۸۶۷ از «بنای یادبود قربانیان سپتامبر» یاد شده است، اما در سال ۱۸۶۸ هیچ بنای یادبودی وجود نداشت. تصویری که در سالنامه ملی برای سال ۱۸۶۶ با یک سنگ یادبود تشییع
سالنامه ملی برای سال ۱۸۶۶ با یک سنگ یادبود تشییع جنازه ارائه شده است، باید تخیلی تلقی شود، زیرا در سال ۱۸۶۵ تاج گل بر روی گورهای انفرادی گذاشته شد و هیچ بنای یادبودی در توضیحات ذکر نشده است. سنگ قبر در میدان سن کارلو. در دسامبر ۱۹۹۹، شهر تورین به یاد قربانیان، پلاکی را در میدان سن کارلو قرار داد. به نظر می‌رسد اعداد ذکر شده در پلاک از اولین نسخه گزارش دکتر ریزتی که در تحقیقات شهرداری گنجانده شده است، گرفته شده است: در واقع، او به تعداد ۵۲ کشته در حوادث میدان سن کارلو و میدان کاستلو اشاره کرد؛ عدد ۱۸۷ عددی
سن کارلو و میدان کاستلو اشاره کرد؛ عدد ۱۸۷ عددی بود که او در ابتدا برای تعداد کل کشته‌شدگان و مجروحان گزارش کرد. صد و پنجاهمین سالگرد. در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۴، شورای شهر تورین صد و پنجاهمین سالگرد این حادثه را گرامی داشت.
گروه کر سِسیلین فرانکفورت (Cäcilienchor Frankfurt) یکی از قدیمی‌ترین و سنتی‌ترین گروه‌های کر اوراتوریو (گروه‌های کر ویژه اجرای آثار بزرگ مذهبی و غیرمذهبی) در آلمان محسوب می‌شود. این گروه در سال ۲۰۱۸، دویستمین سالگرد تأسیس خود را جشن گرفت. این گروه کر، که به افتخار سِسیلیای مقدس (قدیس حامی موسیقی کلیسایی) تقدیم شده است، در سال ۱۸۱۸ توسط تأسیس گردید. از سال ۱۸۲۱، این گروه نام اتحادیه‌ی سسیلین (Cäcilienverein) را به خود گرفت، اما امروزه برای درک بهتر، با عنوان گروه کر سسیلین فعالیت می‌کند. اجرای آثار بزرگ و
گروه کر سسیلین فعالیت می‌کند. اجرای آثار بزرگ و مهم اوراتوریو از زمان تأسیس، تمرکز اصلی این گروه کر بوده است. به عنوان مثال، اتحادیه‌ی سسیلین با اجرای مجدد «آلام مسیح به روایت متی» اثر یوهان سباستین باخ، اندکی پس از اجرای مجدد و افسانه‌ای این اثر در برلین در سال ۱۸۲۹، به رنسانس باخ در قرن نوزدهم کمک شایانی کرد. در رپرتوار این گروه کر، همیشه آثاری از آهنگسازان کمتر شناخته‌شده و معاصر نیز گنجانده شده است. ژانر مهم دیگر، آثار سمفونیک همراه با کر است. این گروه کر به‌طور منظم در کنسرت‌های انجمن موزه‌ی فرانکفورت
به‌طور منظم در کنسرت‌های انجمن موزه‌ی فرانکفورت و اپرای آلتِه فرانکفورت به روی صحنه می‌رود. فلیکس مندلسون بارتولدی، که مدتی رهبری گروه کر را بر عهده داشت و چندین اثر موسیقایی را به آن تقدیم کرد، در سال ۱۸۳۲ درباره‌ی اتحادیه‌ی سسیلین نوشت: «این مردم چنان با حرارت و هماهنگ می‌خوانند که باعث لذت است.» یکی دیگر از رویدادهای برجسته‌ی کنسرت‌های این گروه کر، اجرای نخست جهانی کارمینا بورانا اثر کارل اُرف در سال ۱۹۳۷ بود.
آلبرتو آلسی (۳۰ مهٔ ۱۹۳۹ – ۱۲ دسامبر ۲۰۲۲) وکیل و سیاستمدار ایتالیایی بود. او عضو حزب دموکراسی مسیحی و سپس مرکز دموکراسی مسیحی بود و در دو دوره (۱۹۸۱–۱۹۸۳ و ۱۹۸۷–۱۹۹۴) به عنوان نماینده مجلس نمایندگان از حوزه پالرمو انتخاب شد. آلسی در ۱۲ دسامبر ۲۰۲۲ در رم درگذشت. او ۸۳ سال داشت. زندگی‌نامه. آلبرتو آلسی در ۳۰ مهٔ ۱۹۳۹ در کالتانیستا به دنیا آمد. او پس از تحصیل در رشته حقوق به حرفه وکالت روی آورد. در سال ۱۹۸۱ برای نخستین بار به مجلس نمایندگان ایتالیا راه یافت و تا ۱۹۸۳ در این مقام بود. سپس دوباره در انتخابات
و تا ۱۹۸۳ در این مقام بود. سپس دوباره در انتخابات ۱۹۸۷ پیروز شد و تا ۱۹۹۴ نماینده پالرمو باقی ماند. او از خانواده‌ای سیاسی بود و پدرش، جووزپه آلسی، یکی از چهره‌های کلیدی خودمختاری سیسیل به شمار می‌رفت. او فرزند جوزپه آلسی، از چهره‌های پیشگام خودمختاری سیسیل، بود. درگذشت. آلسی در ۱۲ دسامبر ۲۰۲۲ در رم بر اثر بیماری درگذشت. خبر درگذشت او بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های سیسیل و ملی ایتالیا داشت.
جشنواره بلوز لیری، که در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد، یکی از جشنواره‌های اصلی موسیقی بلوز در ایتالیا است. این جشنواره هر ساله در ماه ژوئیه در ایزولا دل لیری، شهری کوچک که از سال ۱۹۹۷ با شهر نیواورلئان خواهرخوانده شده است، برگزار می‌شود جشنواره. جشنواره موسیقی "لیری بلوز" از سال ۱۹۸۸ تاکنون هر ساله در شهر کوچک ایزولا دل لیری در ایتالیا برگزار می‌شود—شهری که به‌خاطر آبشار مشهورش در مرکز شهر، با ارتفاع ۲۸ متر، شناخته شده است. این جشنواره رایگان و سالانه معمولاً در ماه ژوئیه برگزار می‌شود و به‌عنوان یکی از رویدادهای
ژوئیه برگزار می‌شود و به‌عنوان یکی از رویدادهای فرهنگی برجسته منطقه شناخته می‌گردد. برنامه‌های جشنواره در میدان اصلی شهر، "پیاتزا بونکوپانی"، و همچنین در خیابان‌ها اجرا می‌شوند. فضای جشنواره بسیار صمیمی و پرشور است؛ اجراهای زنده موسیقی بلوز در فضای باز، همراه با جلسات بداهه‌نوازی که تا دیروقت شب ادامه دارند، حال‌وهوای خاصی به شهر می‌بخشند. این رویداد نه‌تنها هنرمندان محلی و بین‌المللی را گرد هم می‌آورد، بلکه گردشگران و علاقه‌مندان به موسیقی را نیز جذب می‌کند و به رونق فرهنگی و اقتصادی منطقه کمک می‌نماید.
و به رونق فرهنگی و اقتصادی منطقه کمک می‌نماید. پس از موفقیت اولیه‌اش در چند سال اول، جشنواره بلوز لیری با شهرهای همسایه، به ویژه فرنتینو و ورولی، به اشتراک گذاشته شد. با این حال، از سال‌های اولیه قرن بیست و یکم، ایزولا دل لیری بار دیگر به مکان اصلی این جشنواره تبدیل شده است. میدان بونکومپانی میزبان رویدادهای اصلی است، همان‌طور که برای اولین اجرا در سال ۱۹۸۸ برگزار شد. در اوایل قرن بیست‌ویکم، نسخه‌ای زمستانی از جشنواره با عنوان "لیری بلوز زمستانی" به‌طور موقت برگزار شد. این دورهٔ ویژه، که حال‌وهوایی متفاوت
برگزار شد. این دورهٔ ویژه، که حال‌وهوایی متفاوت از نسخه تابستانی داشت، میزبان اجراهایی از برخی از برجسته‌ترین نوازندگان بلوز ایتالیایی بود. از جمله هنرمندانی که در این رویداد حضور یافتند می‌توان به "روبرتو چوتی"، "فابیو ترِوِس" و "پائولو بونفانتی" اشاره کرد—چهره‌هایی که هر یک نقش مهمی در گسترش و تثبیت موسیقی بلوز در ایتالیا ایفا کرده‌اند. برگزاری این دوره زمستانی، هرچند کوتاه‌مدت بود، نشان‌دهنده تلاش برگزارکنندگان برای گسترش دامنه زمانی و هنری جشنواره و جذب مخاطبان بیشتر در فصول مختلف سال بود. اجرای این
مخاطبان بیشتر در فصول مختلف سال بود. اجرای این هنرمندان برجسته، به‌ویژه در فضای صمیمی و فرهنگی شهر "ایزولا دل لیری"، تجربه‌ای منحصربه‌فرد برای علاقه‌مندان به موسیقی بلوز رقم زد. این جشنواره، همواره روی کمک‌های مهم داوطلبان و متخصصان موسیقی بلوز حساب کرده است. تاریخچه. سال‌های اولیه. هنگامی که نخستین دوره سالانه جشنواره در سال ۱۹۸۸ برگزار شد، شهر "ایزولا دل لیری" در حال تجربهٔ تعطیلی پی‌درپی کارخانه‌های کاغذسازی‌اش بود—صنایعی که بیش از یک قرن منبع اصلی اشتغال برای ساکنان محلی به‌شمار می‌رفتند. این
اشتغال برای ساکنان محلی به‌شمار می‌رفتند. این کارخانه‌ها نه‌تنها ستون اقتصادی شهر بودند، بلکه بخشی از هویت صنعتی و اجتماعی آن را شکل داده بودند. با تعطیلی این واحدهای تولیدی، شهر وارد دوره‌ای از بحران عمیق صنعتی شد که پیامدهای آن در زندگی روزمره مردم کاملاً محسوس بود: بیکاری، مهاجرت، رکود اقتصادی و کاهش امید اجتماعی. در چنین شرایطی، برگزاری جشنواره "لیری بلوز" در سه شب نخست خود، نمادی از تلاش برای عبور از این دوران دشوار بود—تلاشی برای بازگرداندن نشاط، جذب گردشگر، و احیای روحیه جمعی. این جشنواره، با تمرکز
گردشگر، و احیای روحیه جمعی. این جشنواره، با تمرکز بر موسیقی و فرهنگ، به‌نوعی جایگزینی برای هویت صنعتی ازدست‌رفته شهر شد و نشان داد که ایزولا دل لیری می‌تواند با تکیه بر میراث فرهنگی و زیبایی‌های طبیعی‌اش—مانند آبشار معروفش—راهی تازه برای توسعه و بازسازی اجتماعی پیدا کند. این جشنواره به لطف لوچیانو دورو ایجاد شد، کسی که توانست نوازندگان بزرگ بلوز بین‌المللی را به شهری کوچک در مرکز ایتالیا بیاورد. در سال‌های اول، که توسط باشگاه جاز "بیگ ماما" سازماندهی می‌شد، نوازندگان بلوز مهمی مانند آلبرت کینگ، پاین‌تاپ
نوازندگان بلوز مهمی مانند آلبرت کینگ، پاین‌تاپ پرکینز و بادی گای در لیری بلوز اجرا داشتند. در دهه ۱۹۹۰، این جشنواره به تدریج پذیرای ژانرها و تأثیرات مختلف شد. نوازندگانی مانند جورما کائوکونن از گروه‌های جفرسون ایرپلین، کنِد هیت، آرت آنسامبل شیکاگو، پنتنگل، فیرپورت کانوِشن، الیوت مورفی و دِ فلشتونز در ایزولادِل لیری به اجرای برنامه پرداختند. گروه دوم، پس از پایان کنسرت، از اتاق هتل خود، درست پشت صحنه، اجرای دیگری داشتند! با این حال، لیری بلوز به‌طور مشخص یک جشنواره بلوز باقی ماند و هنرمندانی مانند لوتر
یک جشنواره بلوز باقی ماند و هنرمندانی مانند لوتر آلیسون، سان سیلز و جیمی راجرز در آن حضور داشتند. بلو استاف به همراه جیمز کاتن و راکین داپسی، بلوز ناپولی را به لهجه محلی اجرا کردند. این جشنواره تا دهمین سال توسط هنرهای جاز برگزار می‌شد؛ سپس مدیریت آن به "Duke &amp; Bird" تغییر یافت. جشنواره گسترش یافت و تاریخ‌های بیشتری در شهرهای همسایه به آن اضافه شد، مانند فرنتینو برای کنسرت‌های جاز (Mike Stern، یلوجگتز) و ورولی برای گاسپل و سول (شمکیا کاپلند). تا پایان قرن، این جشنواره یک دوره یازده روزه را در سراسر
قرن، این جشنواره یک دوره یازده روزه را در سراسر استان پوشش می‌داد. دهمین سال و خواهرخواندگی با نیواورلئان. در ۷ ژانویه ۱۹۹۷، برای دهمین دوره سالانه لیری بلوز، شهردار وقت ایزولا دل لیری و آغازگر جشنواره به لوئیزیانا رفت تا پیمان خواهرخواندگی بین دو شهر را امضا کند و آزادی شهر نیواورلئان را دریافت کند. جشن‌های دوقلوها در ایزولا دل لیری ادامه یافت، جایی که آلوین باتیست، نوازنده کلارینت، که زمانی به برانفورد مارسالیس آموزش می‌داد، کنسرتی با حضور نوازندگانی از ایزولا و نیواورلئان برگزار کرد. باتیست، در میان
ایزولا و نیواورلئان برگزار کرد. باتیست، در میان اجراهای خود، قطعه‌ای جاز با عنوان "ایزولا دل لیری" اجرا کرد که به‌طور ویژه برای آن مناسبت ساخته شده بود. این اثر موسیقایی، که الهام‌گرفته از فضای فرهنگی و تاریخی شهر ایزولا دل لیری بود، بعدها در آلبوم "ترانه‌ها، واژه‌ها و پیام‌ها، پیوندها" گنجانده شد. این قطعه، با تلفیقی از ملودی‌های جاز و حس نوستالژیک شهری که میزبان جشنواره بود، به نمادی هنری از ارتباط میان موسیقی و مکان تبدیل شد. حضور آن در آلبوم، نشان‌دهنده اهمیت تجربه جشنواره در مسیر هنری باتیست و تأثیر
اهمیت تجربه جشنواره در مسیر هنری باتیست و تأثیر عمیق آن بر خلق آثار جدید بود. به عنوان نشانه‌ای از رابطه قوی آنها در طول سال‌ها، لیری بلوز در کمک به نوازندگان نیواورلئان پس از ویرانی‌های ناشی از طوفان کاترینا در اوت ۲۰۰۵ نقش مهمی داشت. در ۹ نوامبر یک کنسرت خیریه ("روز نیواورلئان") برگزار شد. کوری هریس (شخصیت اصلی فیلم " "احساس می‌کنم به خانه می‌روم" " ساخته اسکورسیزی) و چند گروه دیگر اجرا داشتند. بازگشت به ایسولا دل لیری. در سال ۲۰۰۱، اجرایی به یاد ماندنی از جان مایال اجرا شد و ایزولا دل لیری دوباره به محل
جان مایال اجرا شد و ایزولا دل لیری دوباره به محل اصلی جشنواره تبدیل شد. در سه سال بعد، این مکان به میدان اس اس تریاد و سپس به میدان اصلی بونکومپانی تغییر یافت. در سال ۲۰۰۲، رادیو RAI 1، ایستگاه رادیویی عمومی اصلی ایتالیا، شروع به دنبال کردن کل جشنواره کرد. آنها ضبط‌های زنده (مانند کنسرت روبن فورد) و مصاحبه‌هایی با روی راجرز و دیگران را از طریق برنامه "Radioscrigno" خود پخش کردند. همکاری با RAI از آن زمان تاکنون ادامه داشته است. در سال ۲۰۰۷، این جشنواره ۲۰ سال کنسرت و ۱۰ سال پیوند خواهرخواندگی با نیواورلئان
کنسرت و ۱۰ سال پیوند خواهرخواندگی با نیواورلئان را جشن گرفت. در یک پروژه شجاعانه، "ارکستر پیکولا لا ویولا" و "دکتر سانفلاور"، ارکستری از جعبه‌های فشاری و یک گروه موسیقی جاگ، بلوز سنتی از لوئیزیانا را نواختند. سی‌دی "«ادای احترام به نیواورلئان»"، که به صورت زنده در Liri Blues 2006 ضبط شده بود، ارائه شد. ویلی دویل و چارلی ماسل‌وایت اجرا داشتند. دکتر جان جشنواره ۲۰۱۰ را به پایان رساند و پیوند دائمی بین این شهر کوچک ایتالیایی و کلان‌شهر لوئیزیانا را محکم کرد. موسیقی. لیری بلوز و ایزولا دل لیری به لوئیزیانا و
موسیقی. لیری بلوز و ایزولا دل لیری به لوئیزیانا و به ویژه شهر دوقلوی نیواورلئان بسیار وابسته شده‌اند. هنرمندان مختلفی که در این جشنواره اجرا داشته‌اند، مانند دکتر جان، آلوین باتیست، راکین دوپسی، سی‌جی چنیر و زاخاری ریچارد با سبک زایدکو، سفیران موسیقی لوئیزیانا در سراسر جهان بوده‌اند و هستند. با این حال، به‌طور معمول، نوازندگان بلوز اهل ایالات متحده، با چهره‌های شاخصی مانند دکتر جان، جیمی اسمیت، چارلی ماسل‌وایت و هنرمندان مدرن‌تری مانند اسکات هندرسون، رابن فورد و اریک بیب، بازیگران اصلی بوده‌اند.
سِسیل شارلوت سوفی مندلسون بارتولدی، با نام خانوادگی اصلی ژانرنو (متولد ۱۰ اکتبر ۱۸۱۷ در لیون؛ متوفی ۲۵ سپتامبر ۱۸۵۳ در فرانکفورت)، همسر فلیکس مندلسون بارتولدی و مادر مورخ کارل مندلسون بارتولدی (۱۸۳۸–۱۸۹۷) و شیمیدان پاول مندلسون بارتولدی (۱۸۴۱–۱۸۸۰) بود. زندگی. سسیل ژانرنو دختر کوچک‌تر آگوست ژانرنو (۱۷۸۸–۱۸۱۹) و الیزابت ویلهلمینه ژانرنو (با نام خانوادگی اصلی سوچای دو لا دوبواسییر، ۱۷۹۶–۱۸۷۱) و همچنین نوه‌ی کورنلیوس کارل سوچای، تاجر پارچه‌ی فرانکفورت، بود. پدرش اهل نوشاتل بود، جایی که اجدادش از به آنجا مهاجرت
اهل نوشاتل بود، جایی که اجدادش از به آنجا مهاجرت کرده بودند. او از سال ۱۸۱۰ کشیش کلیسای اصلاح‌دین فرانسوی در فرانکفورت بود و جانشین ژان-دانیل سوچای دو لا دوبواسییر شده بود. ژان-دانیل پدربزرگ همسرش الیزابت ("لیلی") بود که آگوست ژانرنو سال ۱۸۱۴ با او ازدواج کرد. خانواده‌ی سوچای یک خانواده‌ی اوگنوی (با اعتقادات کالونیستی) بانفوذ در شهر آزاد فرانکفورت بود. شهر آزاد فرانکفورت که یکی از چهار دولت‌شهر کنفدراسیون آلمان بود کالونیست‌ها را از سال ۱۸۰۶ با لوتری‌ها برابر قرار داده بود. برادر سسیل ژانرنو، کارل ژانرنو،
قرار داده بود. برادر سسیل ژانرنو، کارل ژانرنو، قاضی و نماینده‌ی مجلس در شهر فرانکفورت شد. به دلیل ضعف سلامتی پدرش، خانواده در سال ۱۸۱۷ به لیون نقل مکان کرد، جایی که سسیل به دنیا آمد. یک سال بعد، خانواده به فرانکفورت بازگشتند. پدرش در سال ۱۸۱۹ بر اثر سل درگذشت. از آن زمان، بیوه‌ی بیست و دو ساله‌اش با چهار فرزند خود در خانه‌ی خانواده‌ی سوچای در «آلته ماینتسر گاسه» در نزدیکی «» اقامت گزید. مندلسون بارتولدی در سال ۱۸۳۶ در فرانکفورت با سسیل ژانرنو آشنا شد، زمانی که او به نمایندگی از بیمار، رهبری گروه کر سِسیلین
که او به نمایندگی از بیمار، رهبری گروه کر سِسیلین را بر عهده داشت. این زوج در ۹ سپتامبر ۱۸۳۶ در خانه‌ی ژانرنوها نامزد کردند. مراسم ازدواج در ۲۸ مارس ۱۸۳۷ در کلیسای اصلاح‌دین فرانسوی برگزار شد. فلیکس مندلسون بارتولدی ارتباط نزدیکی با خانواده‌ی همسرش برقرار کرد. این زوج در مجموع پنج فرزند داشتند که همگی در لایپزیگ، محل اصلی فعالیت فلیکس مندلسون، به دنیا آمدند: مرگ. پس از مرگ همسرش در سال ۱۸۴۷، سسیل بیمار شد. او با پنج فرزند خود به برلین و نزد خویشاوندان همسرش نقل مکان کرد. سسیل مندلسون بارتولدی در ۲۵ سپتامبر
نقل مکان کرد. سسیل مندلسون بارتولدی در ۲۵ سپتامبر ۱۸۵۳ در حین اقامت در فرانکفورت درگذشت. او در آرامگاه خانوادگی ژانرنو و سوچای در قبرستان اصلی (Hauptfriedhof) به خاک سپرده شد. صلیب قبر او در پشت، کتیبه‌ی فرانسوی زیر را دارد: «Elle n’est pas ici; pourquoi chercher parmi les morts ceux, qui sont vivants» (او اینجا نیست؛ چرا زندگان را در میان مردگان می‌جویید؟). این جمله اقتباسی از کلام کتاب مقدس درباره‌ی عیسی مسیح برخاسته از مردگان، در انجیل لوقا ۲۴:۵ است که اکنون به سسیل اشاره دارد: «او اینجا نیست. چرا
که اکنون به سسیل اشاره دارد: «او اینجا نیست. چرا زندگان را در میان مردگان می‌جویید؟» از آن پس، پسرانش در خانه‌ی باجناق سسیل، یعنی پاول مندلسون بارتولدیِ بانکدار، زندگی کردند و دخترانش در خانه‌ی مادر سسیل در فرانکفورت بزرگ شدند. در سال ۲۰۰۴، انجمن مندلسون فرانکفورت اقدام به بازسازی قبر فرسوده‌ی سسیل مندلسون کرد. در مراسم تحویل رسمی این قبر بازسازی‌شده در ۲۲ مه ۲۰۰۵، قطعات موسیقی همسرش اجرا شد. یادکرد. گزارش‌های معاصر به‌طور ویژه بر ظرافت و زیبایی او تأکید می‌کنند. ، خواهرزاده‌ی او، وی را چنین توصیف کرده
می‌کنند. ، خواهرزاده‌ی او، وی را چنین توصیف کرده است: «او فوق‌العاده باهوش نبود، عمیقاً تحصیل‌کرده نبود، بسیار بااستعداد نبود، اما معاشرت با او به قدری آرامش‌بخش و شاداب‌کننده بود که گویی هوای پاک آسمان یا آب چشمه‌ای تازه است». همچنین ادوارد دِورییِنْت در خاطرات خود که ۲۰ سال پس از مرگ او منتشر شد، وی را چنین توصیف می‌کند: «سسیل یکی از آن زنانی با ظاهر دلپذیر بود که حس آرام و کودکانه و صرفاً نزدیکی با او باید برای هر مردی آرامش‌بخش و تسلی‌دهنده می‌بود. قامتی باریک، با ویژگی‌های چهره‌ای که زیبایی چشمگیری
باریک، با ویژگی‌های چهره‌ای که زیبایی چشمگیری داشتند...» سسیل به عنوان یک طراح و نقاش ماهر نیز شناخته می‌شد. مادر ماکس وبر دختر خاله‌ی سسیل بود.
لولائیسم ( ) یک ایدئولوژی سیاسی است که نشان دهنده و توصیف‌کننده‌ی اتحاد بخش‌هایی از جامعه‌ی برزیل است که با جنبش‌های اجتماعی و حزب کارگران اختلاف داشته و از نیروهای سیاسی به رهبری رئیس‌جمهور لوئیز ایناسیو لولا دا سیلوا حمایت می‌کنند. همچنین بدلیل اصلاح‌طلبی کنترل‌شده و تغییر ساختاری محدود با تمرکز بر فقیرترین بخش‌های جامعه مورد توجه قرار گرفته است. لولائیسم ضمن دفاع از سوسیالیسم ، رویکردی « لیبرال اجتماعی » را دنبال می‌کند که به تدریج شکاف بین ثروتمندان و فقرا را به شیوه‌ای متعادل و بازارمحور حل می‌کند. این
را به شیوه‌ای متعادل و بازارمحور حل می‌کند. این تعادل به دولت برزیل اجازه داد تا به تدریج تغییرات قابل توجهی در سیاست های داخلی و خارجی خود ایجاد کند. در جنبش لولائیسم، عدم رویارویی و دخالت مستقیم "شرط لازم" برای توسعه است. لولائیسم بخشی از موج چپ آمریکای لاتین است که به عنوان سوسیالیسم قرن بیست و یکم شناخته می‌شود. پیوند به بیرون. https://en.wikipedia.org/wiki/Lulism منابع.
جفت عظیم مرمری «رام‌کنندگان اسب» - که اغلب با نام‌های کاستور و پولوکس شناخته می‌شوند - از دوران باستان در نزدیکی محل حمام‌های کنستانتین در تپه کوئیرینال، رم، قرار داشته‌اند. مأموران ناپلئون می‌خواستند آنها را در میان غنایم کلاسیکی که پس از پیمان تولنتینو در سال ۱۷۹۷ از رم خارج شدند، قرار دهند، اما آنها برای دفن شدن یا جابجایی خیلی دور، بسیار بزرگ بودند. آنها کپی‌های رومی قرن چهارم از نسخه‌های اصلی یونانی هستند. آنها به کوئیرینال نام قرون وسطایی معادل (مونت کاوالو، کوه اسب) دادند. که تا قرن نوزدهم نیز پابرجا
کوه اسب) دادند. که تا قرن نوزدهم نیز پابرجا بود. زمختی آنها مورد توجه قرار گرفته، در حالی که قدرت - به ویژه قدرت اسب‌ها - مورد تحسین قرار گرفته است. غول‌های کوئیرینال، نمایندگان اصلی این مضمون قدرت سلطه‌گر هستند که از قرن هفدهم، از مارلی لو روآ گرفته تا سن پترزبورگ، مورد توجه اربابان قدرتمند بوده است. این مجسمه‌های عظیم در کتاب راهنمای قرون وسطایی برای زائران، میرابیلیا اوربیس روما، ذکر شده‌اند. پایه‌های ویران‌شدهٔ آنها هنوز کتیبه‌هایی با عنوان را بر خود داشتند، اسناد امیدوارکننده‌ای که باید مربوط به اواخر
اسناد امیدوارکننده‌ای که باید مربوط به اواخر دوران باستان باشند (هسکل و پنی ۱۹۸۱، ص ۱۳۶). میرابیلیا با اطمینان گزارش داد که اینها «نام دو پیشگو بودند که در زمان تیبریوس، برهنه، به روم رسیده بودند تا «حقیقت محض» را بگویند که شاهزادگان جهان مانند اسب‌هایی هستند که هنوز توسط یک پادشاه واقعی سوار نشده‌اند.» بین سال‌های ۱۵۸۹ و ۱۵۹۱، سیکتوس پنجم آنها را بازسازی کرد و بر روی پایه‌های جدیدی در کنار یک فواره قرار داد، که یک پیروزی مهندسی دیگر برای دومنیکو فونتانا بود، کسی که ابلیسک را در میدان سن پیترو جابجا و
بود، کسی که ابلیسک را در میدان سن پیترو جابجا و دوباره نصب کرده بود. در سال‌های ۱۷۸۳–۱۷۸۶، آنها با زاویه‌ای دوباره نصب شدند و یک ابلیسک که اخیراً در مقبره آگوستوس پیدا شده بود، بین آنها دوباره نصب شد. (حوضچه گرانیتی فعلی که برای آب دادن به گاوها در میدان رومی استفاده می‌شد، در سال ۱۸۱۸ بین آنها قرار گرفت) تفسیری از موضوع آنها به عنوان اسکندر و بوسفالوس در سال ۱۵۵۸ توسط اونوفریو پانوینیو پیشنهاد شد، که اظهار داشت کنستانتین آنها را از اسکندریه برده است، جایی که آنها به افسانه آشنای بنیانگذار شهر اشاره
جایی که آنها به افسانه آشنای بنیانگذار شهر اشاره می‌کردند. این به یک جایگزین محبوب برای شناسایی آنها به عنوان دیوسکوری تبدیل شد. طبق داستانی که مدت‌ها توسط راهنماهای محبوب تکرار می‌شد، آنها توسط فیدیاس و پراکسیتلس که برای شهرت رقابت می‌کردند، ایجاد شدند، با وجود اینکه این دو نفر مدت‌ها قبل از اسکندر بودند. آثار دیگر. حدود سال ۱۵۶۰، جفت دوم از مجسمه‌های مرمرین عظیم‌الجثه که به همراه اسب‌ها بودند، از زیر خاک بیرون کشیده شده و در دو طرف ورودی کامپیدوگلیو نصب شدند. شهرت رام‌کنندگان اسب، آنها را برای موقعیت‌های
شهرت رام‌کنندگان اسب، آنها را برای موقعیت‌های دیگری که در آنها تسلط طبیعت والا بر طبیعت پست از نظر شمایل‌نگاری مطلوب بود، توصیه می‌کرد. "اسب‌های مارلی" که توسط گیوم کوستوی بزرگ برای لویی پانزدهم در مارلی لو روآ ساخته شده بودند، در زمان انقلاب فرانسه پیروزمندانه در پاریس دوباره نصب شدند و در کنار ورودی شانزه‌لیزه قرار گرفتند. در دهه ۱۶۴۰، قرار بود ماکت‌های برنزی در کنار ورودی لوور قرار گیرند: برای این منظور قالب‌هایی گرفته شد، اما این پروژه شکست خورد. پائولو تریسکورنیا چیزی را تراشید که به نظر می‌رسد اولین
تریسکورنیا چیزی را تراشید که به نظر می‌رسد اولین ماکت‌های تمام‌عیار از گروه‌ها برای ورودی مانژ (مدرسه سوارکاری گارد سلطنتی) در سن پترزبورگ بوده‌اند (هاسکل و پنی، صفحه ۱۳۹). جایگاه قهرمانان برهنه با رویکرد جدید به دوران باستان نئوکلاسیسیسم ارتقا یافته بود: سر ریچارد وستماکوت مأمور شد تا یک مجسمه برنزی تمام‌عیار از فیگور «فیدیاس» را به همراه یک سپر و شمشیر، به عنوان ادای احترام به دوک ولینگتون، بریزد. این مجسمه در گوشه هاید پارک، روبروی خانه آپسلی، محل اقامت دوک آهنین در لندن، نصب شد، جایی که برخی از
اقامت دوک آهنین در لندن، نصب شد، جایی که برخی از فرانسوی‌ها تصور می‌کردند که خود دوک، کاملاً برهنه، است. کریستین فریدریش تیک، کپی‌هایی از این فیگورها را، از جنس چدن، بر بالای موزه آلتس کارل فریدریش شینکل در برلین قرار داد. در سن پترزبورگ، پل آنیچکوف دارای چهار مجسمه برنزی عظیم رام‌کننده اسب اثر بارون پیتر کلودت فون اورگنسبورگ است ("تصویر، سمت چپ"). در پراسپکت بروکلین در ورودی پارک اوشن پارکوی ("پارک سیرکل") یک جفت مجسمه برنزی رام‌کننده اسب (۱۸۹۹) اثر فردریک مک‌مانیز قرار دارد که همزمان با گسترش شهر
فردریک مک‌مانیز قرار دارد که همزمان با گسترش شهر نیویورکِ تازه ادغام‌شده در سراسر چشم‌انداز لانگ آیلند نصب شده بودند.
بنای یادبود جوردانو برونو، که توسط استاد اعظم ماسون اتوره فراری ساخته شده است، در سال ۱۸۸۹ در میدان کامپو د فیوری در رم، ایتالیا، برای بزرگداشت فیلسوف ایتالیایی جوردانو برونو که در سال ۱۶۰۰ در آنجا سوزانده شد، ساخته شد. از زمان آغاز، ایده ساخت بنای یادبودی برای این مرتد اعدام شده واقع در رم، که زمانی پایتخت ایالات پاپی بود، باعث ایجاد اختلاف نظر بین ضد روحانیت و کسانی که بیشتر با کلیسای کاتولیک روم همسو بودند، شده است. توضیحات. کتیبه روی پایه می‌گوید: در بالای پایه، هشت مدالیون با نقش برجسته‌های نیم‌تنه
بالای پایه، هشت مدالیون با نقش برجسته‌های نیم‌تنه قرار دارند؛ این مدالیون‌ها پائولو سارپی ونیزی، توماسو کامپانلا کالابریایی، پتروس راموس فرانسوی، لوسیلیو وانینی رومی، آئونیو پالاریو ایتالیایی؛ میشل سروتو اسپانیایی، جان ویکلیف انگلیسی و یان هوس بوهمیایی را به تصویر می‌کشند. در سال ۱۹۹۱، دوباره کشف شد که مدالیون با نیم‌تنه وانینی، تصویر کوچکی از مارتین لوتر را نیز به همراه دارد. همه این افراد با مقامات مذهبی درگیر شده بودند؛ همه به جز سروتو (که توسط کالوینیست‌های سوئیسی به جرم بدعت سوزانده شد) با کلیسای
سوئیسی به جرم بدعت سوزانده شد) با کلیسای کاتولیک درگیری داشتند. مدالیونی که پائولو سارپی را به تصویر می‌کشد، قبلاً قرار بود نمایانگر گالیله باشد، اما از آنجایی که این ستاره‌شناس از اعتقادات خود دست کشیده بود، احساس نمی‌شد که با دیگر متفکران سرکش همخوانی داشته باشد. تاریخچه. مجسمه‌ساز، اتوره فراری، بعدها به استاد اعظم گرند اورینته دیتالیا، حوزه قضایی ماسونی ایتالیا، تبدیل شد. ماسون‌ها قویاً از حذف حکومت پاپ بر رم و ادغام آن در یک جمهوری یا اتحاد ایتالیا تحت سلطنت پیدمونت ساوویار حمایت می‌کردند. از دیگر
تحت سلطنت پیدمونت ساوویار حمایت می‌کردند. از دیگر مجسمه‌های او می‌توان به بنای یادبودی در روویگو اشاره کرد که به جوزپه گاریبالدی، که برای استقلال ایتالیا جنگید، اختصاص داده شده است. در ۲۰ آوریل ۱۸۸۴، پاپ لئو سیزدهم بخشنامهٔ جنس انسان را منتشر کرد. کمی پس از آن، فراماسون‌ها تصمیم گرفتند مجسمه‌ای از جوردانو برونو، از پیروان پانتئیسم، بسازند. این بنای یادبود با کمک‌های خصوصی، عمدتاً با کمک‌های مالی دانشجویان دانشگاه رم، تأمین مالی شد و شوراهای ملی ایالتی مانع از نصب آن نشدند. شورای کمون رم در ۱۰ دسامبر ۱۸۸۸،
از نصب آن نشدند. شورای کمون رم در ۱۰ دسامبر ۱۸۸۸، با رأی ۳۶ به ۱۳، محل بنای یادبود کامپو دی فیوری را تصویب کرد. کلیسای کاتولیک با آنچه که "توهین به دین" تلقی می‌شد، مخالفت شدیدی داشت. این مجسمه در ۹ ژوئن ۱۸۸۹، در محلی که برونو در ۱۷ فوریه ۱۶۰۰ به جرم بدعت‌گذاری در آتش سوزانده شد، رونمایی شد و سیاستمدار رادیکال، جیووانی بوویو، در حالی که حدود ۱۰۰ پرچم ماسونی در اطراف آن قرار داشت، سخنرانی کرد. از آنجایی که هزاران نفر از افراد و دانشجویان همسو با جنبش‌های ضد روحانیت برای رونمایی در رم جمع شده بودند، واتیکان
روحانیت برای رونمایی در رم جمع شده بودند، واتیکان موزه را تعطیل کرد و به کلیساها و بخش‌های محلی هشدار داد که درهای خود را ببندند تا از درگیری یا حوادثی که آنها یک گروه ملحد می‌دانستند، جلوگیری شود. در اکتبر ۱۸۹۰، پاپ لئو سیزدهم در "بخشنامه" خود علیه فراماسونری، هشدار دیگری به ایتالیا صادر کرد. او در مورد این بنای یادبود در عبارت زیر اظهار نظر کرد:آن کار فرقه‌ای برجسته، یعنی نصب بنای یادبود مرتد مشهور نولا، که با کمک و حمایت دولت، توسط فراماسونری ترویج، تعیین و اجرا شد، که مجازترین سخنگویان آن از اذعان به