payamvha/North_RAG huggingface dataset:
متعددی را در اتحاد جماهیر شوروی، بریتانیا و ایالات متحده آمریکا گذراند. او یکی از معدود افسران مصری است که در جنگ جهانی دوم، جنگ ۱۹۴۸ فلسطین و بحران سوئز، جنگ شش‌روزه و جنگ یوم کیپور حضور داشت.
هنرهای ایران دربرگیرنده‌ی رشته‌های سنتی گوناگونی مانند معماری ، نقاشی ، ادبیات ، موسیقی ، بافندگی ، سفالگری ، خوشنویسی و فلزکاری می‌شود. امروزه، یک صحنه هنری مدرن فعال در ایران، از جمله سینما و عکاسی، وجود دارد . برای تاریخ هنر تجسمی ایران تا آغازین سده‌ی بیستم، به هنر ایرانی یا معماری ایرانی مراجعه کنید. هنرهای زیبای ایرانی. فرش ایرانی. هنر قالیبافی ریشه در فرهنگ و آداب و رسوم ایران دارد. بافندگان، پیرنگ‌ها را با گستره‌ی گسترده‌ای از رنگ‌ها که معمولاً از گل‌های وحشی استخراج می‌شوند، ترکیب می‌کنند. فرش‌های
وحشی استخراج می‌شوند، ترکیب می‌کنند. فرش‌های ایرانی اغلب باغ‌های ایرانی را به نگار می‌کشند: پر از گیاهان، پرندگان و جانوران. [ "" ] پارچه فرش اغلب در چای شسته می‌شود تا بافت آن نرم شود. طرح‌ها و نقش‌ها بسته به نوع پارچه و محل تولید آن متفاوت است. برخی از فرش‌ها، مانند گبه و گلیم ، در بافت و ویژگی‌های بصری خود (برای‌نمونه شمار گره‌ها) تغییراتی دارند. از حدود ۲ میلیون ایرانی که در این حرفه مشغول به کار هستند، ۱.۲ میلیون نفر بافنده هستند که بیشترین میزان فرش‌های هنری دستباف را در جهان تولید می‌کنند. در سال
هنری دستباف را در جهان تولید می‌کنند. در سال ۲۰۰۲، صادرات فرش ایران ۵۱۷ میلیون دلار بود. چیرگی و ممتازی بافت این فرش‌ها و بافته‌های ابریشمی توجه افرادی مانند شوان‌زانگ ، ژان باتیست تاورنیه و ژان شاردن را به خود جلب کرد. [ "" ] نگارگری و مینیاتور. باسیل گری، تاریخدان خاور‌شناس براین است که ایران (پارس) «هنر بی‌همتایی دارد که در گونه‌ی خود بی‌همتا است». غارهای استان لرستان ایران، نگاره‌های کشیده‌شده‌ای از جانوران و پهنه‌های شکار را به نمایش می‌گذارند. باور بر این است که برخی از آنها، مانند غارهای استان فارس
این است که برخی از آنها، مانند غارهای استان فارس و سیلک ، دست‌کم ۵۰۰۰ سال دیرینگی دارند. گمان می‌شود که نگارگری در ایران به فراز تاریخی خود، در دوران تیمور لنگ ، به اجماع جهانی رسیده باشد، زمانی که استادانی مانند کمال‌الدین بهزاد شیوه‌ی نوینی از نگارگری را در مینیاتور ایرانی نوآوری کردند. نگاره‌های دوره قاجار آمیزه‌ای از تأثیرات اروپایی و مکاتب نگارگری مینیاتور صفوی مانند مکاتب معرفی شده بدست رضا عباسی است. استادانی مانند کمال‌الملک نفوذ اروپایی را در ایران بیشتر تقویت کردند. در دوران قاجار بود که "نگارگری
بیشتر تقویت کردند. در دوران قاجار بود که "نگارگری قهوه‌خانه‌ای" پیدایش کرد. موضوعات این سبک اغلب ماهیت مذهبی داشتند و پهنه‌هایی از حماسه‌های شیعه و موارد اینچنین را به نگارش می‌کشیدند. سفال و سرامیک. رومن گیرشمن، باستان‌شناس برجسته، بر این باور است که «ذوق و استعداد این قوم [ایرانیان] را می‌توان از طریق نقوش سفالینه‌هایشان مشاهده کرد.» از میان هزاران میدانگاه باستانی و ویرانه‌های تاریخی ایران، تقریباً می‌توان تک تک آنها را یافت که در برهه‌ای از زمان پر از سفال بوده‌اند. هزاران ظرف منحصر به فرد در
پر از سفال بوده‌اند. هزاران ظرف منحصر به فرد در میدانگاه‌های سیلک و جیرفت یافت شده است. [ "" ] پیشه‌ی «کوزه‌گر» جایگاه ویژه‌ای در ادبیات فارسی دارد. خنیا. در تاریخ نوشته‌شده‌ی ایران، موسیقی گسترش‌یافته با همراهی سازهای موسیقی پرشماری مشخص می‌شود که تعدادی از آن‌ها به نخستین نمونه‌های نخستین برخی از سازهای موسیقی نوین امروزی تبدیل شده‌اند. کهن‌ترین اشارات به نوازندگان در ایران در شوش و ایلام در هزاره سوم پیش از میلاد یافت شده است. نقش برجسته‌ها، مجسمه‌ها و موزاییک‌هایی مانند آنچه در بیشاپور از دوران باستان
مانند آنچه در بیشاپور از دوران باستان وجود دارد، فرهنگ موسیقی را به تصویر می‌کشند. موسیقی ایرانی به شکل امروزی خود، در دوران ناصری آغاز شد، که دستور گشایش «خانه صنایع دستی» را داد، جایی که استادان صنعتگر برای طراحی ساز و تمرین هنر خود گرد هم می‌آمدند. ادبیات. اگرچه بسیاری از آنها به نثر نیز نوشته شده‌اند، اما شعر ایرانی به ویژه در تاریخ فارسی برجسته تلقی می‌شود. ادبیات سرزمین‌های مستقیم و اخیراً از دست رفته ایران در قفقاز (به ویژه آذربایجان ) و همچنین ترکیه و به طور غیرمستقیم امپراتوری مغول تحت تأثیر آن
و به طور غیرمستقیم امپراتوری مغول تحت تأثیر آن گسترش یافت. برخی از شاعران نامدار ایرانی عبارتند از: فردوسی ، خیام ، حافظ ، عطار ، سعدی ، نظامی ، سنایی ، رودکی ، مولوی ، جامی ، نیما یوشیج و شهریار . طراحی محیطی. معماری. معماری ایران با سنت و میراث باستانی ایرانی عجین شده است. آرتور پوپ گفتار داشت: «تأثیر مینادار معماری ایرانی همه‌کاره است. نه طاقت‌فرسا، بلکه باوقار، باشکوه و چشمگیر». [ "" ] باغ‌های ایرانی. سنت و سبک طراحی باغ‌های ایرانی (باغ ایرانی) بر طراحی باغ‌ها از اندلس تا هند و فراتر از آن تأثیر گذاشته
باغ‌ها از اندلس تا هند و فراتر از آن تأثیر گذاشته است. باغ‌های الحمرا تأثیر فلسفه و سبک باغ بهشتی ایرانی را در اندازه‌ی کاخ موری از دوران اندلس در اسپانیا نشان می‌دهند. تاج محل یکی از بزرگترین نمونه‌های باغ ایرانی در جهان، از دوران امپراتوری مغول در هند است. خوشنویسی. ویل دورانت ، نویسنده، می‌گوید: «ایرانیان باستان با الفبایی دربرگیرنده‌ی ۳۶ واچ، به جای لوح‌های سفالی، از پوست و قلم برای نوشتن استفاده می‌کردند. این نشان دهنده خلاقیتی بود که در هنر نگارش به کار می‌رفت.» اهمیت هنر خوشنویسی در آثار سفالی، ظروف
می‌رفت.» اهمیت هنر خوشنویسی در آثار سفالی، ظروف فلزی و بناهای تاریخی به حدی است که بدون خوشنویسی تزئینی و زیبا، این آثار فاقد ارزش تلقی می‌شوند. تذهیب‌ها ، به ویژه در قرآن و آثاری مانند شاهنامه ، دیوان حافظ ، گلستان ، بوستان و دیگره، تنها برای خوشنویسی‌شان ارزشمند شناخته می‌شوند. شمار زیادی از این آثار در موزه‌ها و مجموعه‌های خصوصی در سراسر جهان، مانند موزه ارمیتاژ سن پترزبورگ و گالری هنر فریر واشنگتن و بسیاری دیگر، پراکنده و نگهداری می‌شوند. سبک‌ها: کاشی کاری. دو تکنیک معروف کاشی‌کاری در ایران ، معرق و
کاری. دو تکنیک معروف کاشی‌کاری در ایران ، معرق و هفت‌رنگ هستند. کاشی‌کاری از ویژگی‌های منحصر به فرد مساجد آبی است. در گذشته، کاشان (به مینای راستین واژه "سرزمین کاشی‌ها") و تبریز دو مرکز سرشناس صنعت موزاییک و کاشی ایران بودند. آینه کاری. آینه‌کاری یک گونه دکوراسیون درونی ایرانی است که در آن هنرمندان آینه‌های برش‌خورده مویین را به گونه‌ی هندسی، خوشنویسی یا شاخ و برگ کنار هم می‌چینند. سینما. با ۳۰۰ جایزه بین‌المللی در ۲۵ سال گذشته، فیلم‌های ایرانی همچنان در سراسر جهان مورد ستایش جای می‌گیرند. از کارگردانان
سراسر جهان مورد ستایش جای می‌گیرند. از کارگردانان برجسته می‌توان به عباس کیارستمی ، محسن مخملباف و مجید مجیدی اشاره کرد. فلزکاری (قلم زنی). برنزهای لرستان ، که پیشینه‌ی آنها حدود ۱۰۰۰ تا ۶۵۰ سال پیش از میلاد تخمین زده می‌شود، گروه متمایزی از اشیاء کوچک هستند که با پیکره‌هایی از جانوران و انسان‌ها در حالت‌های خلاقانه و پرانرژی تزئین شده‌اند. خاتم کاری. تَشنیک معرق‌کاری از دوره صفویه پدیدار شد: در این زمان، خاتم‌کاری در دربار چنان محبوب بود که شاهزادگان این تکنیک را در همان سطح موسیقی یا نقاشی می‌آموزیدند.
تکنیک را در همان سطح موسیقی یا نقاشی می‌آموزیدند. در قرن‌های ۱۸ و ۱۹، خاتم‌کاری رو به زوال گذاشت، تا اینکه در زمان سلطنت رضاشاه با ایجاد مدارس صنایع دستی در تهران، اصفهان و شیراز رونق گرفت. «خاتم» به معنای «روکش کردن» و «خاتم‌کاری» ( ) است. ) ، «کار روکش‌کاری». این هنر شامل تولید الگوهای روکش‌کاری (عموماً به شکل ستاره) با چوب‌های نازک چوبی ( آبنوس ، ساج ، کنار ، پرتقال ، گل رز )، برنج (برای قسمت‌های طلایی)، استخوان شتر (قسمت‌های سفید) است. عاج ، طلا یا نقره نیز می‌توانند برای اشیاء کلکسیونی استفاده شوند.
نیز می‌توانند برای اشیاء کلکسیونی استفاده شوند. چوب‌ها به گونه تیرهای مثلثی مونتاژ می‌شوند، خودشان به ترتیب دقیقی مونتاژ و چسبانده می‌شوند تا استوانه‌ای به قطر ۷۰ سانتی‌متر ایجاد شود که سطح مقطع آن نقش اصلی است: یک ستاره شش شاخه که در یک شش ضلعی قرار دارد. این استوانه‌ها به استوانه‌های کوتاه‌تر برش داده می‌شوند و سپس قبل از اینکه برای آخرین بار در ترانشه‌هایی به عرض ۱ میلی‌متر برش داده شوند، بین دو صفحه چوبی فشرده و خشک می‌شوند. این بخش‌ها قبل از لاک‌کاری ، آماده آبکاری و چسباندن روی شیء مورد نظر برای
، آماده آبکاری و چسباندن روی شیء مورد نظر برای تزئین هستند. ترانشه را می‌توان از طریق حرارت دادن نیز نرم کرد تا دور اشیاء پیچیده شود. بسیاری از اشیاء را می‌توان به این روش تزئین کرد، مانند: جعبه‌های جواهرات/تزئینی، تخته‌های شطرنج ، قاب‌ها، لوله‌ها ، میزها، قاب‌ها یا برخی از آلات موسیقی. خاتم را می‌توان در مینیاتور ایرانی استفاده کرد. این هنر و صنعت که از تکنیک‌های وارداتی از چین سرچشمه گرفته و با دانش فنی ایرانی بهبود یافته است، بیش از ۷۰۰ سال پیشینه دارد و هنوز هم در شیراز و اصفهان رواج دارد. مینا کاری.
و هنوز هم در شیراز و اصفهان رواج دارد. مینا کاری. میناکاری و تزئین فلزات با پوشش‌های رنگی و پخته شده یکی از هنرهای سنتی اصفهان است. مینا به نوعی پوشش رنگی شیشه‌ای گفته می‌شود که با حرارت روی فلزات مختلف به ویژه مس تثبیت می‌شود. اگرچه این رشته کاربرد صنعتی فراوانی برای تولید ظروف فلزی و بهداشتی دارد، اما از دیرباز مورد توجه نگارگران، زرگران و حکاکان فلز بوده است. در سطح میان‌کشوری، این نوع به سه نوع زیر طبقه‌بندی می‌شود: از دیگر موارد موجود در اصفهان، مینای نقاشی است که شمار کمی از آن در موزه‌های ایران و
نقاشی است که شمار کمی از آن در موزه‌های ایران و بیرون از کشور ماندگار مانده است که نشان می‌دهد هنرمندان ایرانی از زمان هخامنشیان و ساسانیان به این هنر علاقه داشته و از آن در آثار فلزی خود استفاده می‌کرده‌اند. با توجه به ظرافت میناها، تعداد زیادی از آنها از دوران باستان باقی نمانده است. برخی اسناد نشان می‌دهد که در سراسر تمدن اسلامی و در دوران سلجوقیان ، صفویان و زندیان ، ظروف و مواد میناکاری شده برجسته‌ای وجود داشته است. بیشتر ظروف میناکاری شده مربوط به گذشته متعلق به سلسله قاجار بین سال‌های ۱۸۱۰ تا ۱۸۹۰
متعلق به سلسله قاجار بین سال‌های ۱۸۱۰ تا ۱۸۹۰ میلادی است. همچنین تعدادی گوشواره، النگو، جعبه، سر قلیان، گلدان و ظروف طلایی با نقاشی‌هایی به رنگ‌های آبی و سبز از آن زمان باقی مانده است. پس از آن، پنجاه سال رکود ناشی از جنگ جهانی اول و انقلاب اجتماعی به دنبال آن رخ داد. با این حال، باز هم رنگ سرخ مینایی، پس از آماده شدن، این هنر از نظر کمیت و کیفیت با تلاش‌های استاد شکرالله صنیع‌زاده، نقاش برجسته اصفهان در سال ۱۳۱۴ و تا آن زمان به مدت چهل سال، پرورش یافت. اکنون پس از چند سال رکود از سال ۱۳۷۱، این هنر با حضور
پس از چند سال رکود از سال ۱۳۷۱، این هنر با حضور هنرمندان برجسته زیادی در این زمینه، رونق خود را آغاز کرده است. برای تهیه یک ظرف میناکاری شده، گام‌های زیر طی می‌شود. نخست ظرف مناسب با اندازه و شکل مورد نیاز که معمولاً بدست مسگر ساخته می‌شود، گزینش می‌شود. سپس با لعاب‌کاری که به عنوان لایه نخست شناخته می‌شود، سفیدکاری می‌شود. سپس در کوره هفتصد و پنجاه درجه قرار می‌گیرد. در این مرحله، فلز میناکاری شده چند بار دیگر با لعاب‌های مرغوب‌تر پوشش داده شده و دوباره حرارت داده می‌شود. سپس ظرف آماده نقاشی می‌شود.
حرارت داده می‌شود. سپس ظرف آماده نقاشی می‌شود. هنرمندان اصفهانی با الهام از طرح‌های سنتی خود مانند اسلیمی و ختایی (گل و مرغ) و با استفاده از رنگ‌های نسوز و قلم‌موهای مخصوص، نقاشی بناهای تاریخی اصفهان مانند پله را انجام داده‌اند. مواد میناکاری شده دوباره در کوره قرار داده شده و در دمای پانصد درجه حرارت داده می‌شوند. این کار باعث می‌شود نقاشی میناکاری شده روی لایه زیرین تثبیت شود و جلوه‌ای درخشان و خاص ایجاد کند. بیشتر کارهای میناکاری امروزی روی ظروف، گلدان‌ها، جعبه‌ها و قاب‌ها در اندازه‌های مختلف انجام
جعبه‌ها و قاب‌ها در اندازه‌های مختلف انجام می‌شود. نقش برجسته و مجسمه سازی. حکاکی نقش برجسته ، به ویژه در نقش برجسته‌های سنگی ، پیشینه‌ای هزاران ساله دارد. نقش برجسته‌های ایلامی هنوز در ایران یافت می‌شوند و تخت جمشید، مرکز آفرینش‌های نقش برجسته دوران باستان است.
گْرانْسْتُن، که در زبان بومی با نام تریوپرت شناخته می‌شود، آبادی کوچکی‌ است در پِمْبْرُکِ‌شایر ولز. این ناحیه پیش‌تر بخشی از بخش دیویسلند بوده و دربرگیرندهٔ جایگاه‌هایی چون لانگلافان و ترگوینت است؛ جایی که آسیاب پشم‌ریسی ترگوینت نیز در آن جای دارد. گرانستون زیرمجموعهٔ منطقهٔ اجتماعی پن‌کایر به‌شمار می‌رود. نام. نام ولزی این دهکده، تروپرت، نشان دهنده‌ی ارتباط آن با یک رابرت، احتمالاً رابرت فیتزمارتین اهل جمیس ، است. در سال ۱۲۹۲ این روستا (به لاتین) «ویلا گراندی» و در سال ۱۵۳۵ «گراندیستون» (مزرعه گراند)
گراندی» و در سال ۱۵۳۵ «گراندیستون» (مزرعه گراند) نامیده می‌شد، که احتمالاً اشاره‌ای به نام فرانسوی گراند است. تاریخچه. بقایای ماقبل تاریخ در سال ۱۹۲۰ در این بخش مشاهده شد. قدیمی‌ترین اسناد کلیسایی مربوط به این کلیسا مربوط به سال‌های ۱۲۹۱ و ۱۳۲۶ میلادی است. این کلیسا پس از انحلال به تاج و تخت پیوست. یک دادگاه اسقفی در گرانستن وجود داشت. مساحت این بخش . تعدادی ساختمان ثبت‌شده در این بخش وجود دارد و پس از تغییر از بخش‌های مدنی به جوامع، گرانستن بخشی از جامعه پِنْکائِر شد. جمعیت. بخش گرانستن در سال ۱۸۳۳، ۱۹۵
پِنْکائِر شد. جمعیت. بخش گرانستن در سال ۱۸۳۳، ۱۹۵ نفر جمعیت داشت. جمعیت در سال ۱۸۷۲، ۱۵۶ نفر بود که در ۳۱ خانه زندگی می‌کردند. تجزیه و تحلیل سرشماری سال ۱۸۸۱ نشان داد که چهار نام خانوادگی رایج در این محله (۶۷ نفر از ۱۷۵ نفر جمعیت) دیویس، ایوانز، توماس و ویلیامز بودند. اماکن مذهبی. این بخش به بخش ماتری و کلیسای وقف‌شده به سنت کاترین (که گاهی کاترین نیز ثبت می‌شود) ضمیمه شد، که یکی از تنها سه کلیسای قرون وسطایی در ولز است که به این قدیس وقف شده است. وقتی در سال ۱۹۲۰ هیئت سلطنتی از کلیسا بازدید کرد، مشخص شد
سال ۱۹۲۰ هیئت سلطنتی از کلیسا بازدید کرد، مشخص شد که در سال ۱۸۷۷ ساخته شده و هیچ نشانه‌ای از ساختار قرون وسطایی آن، به جز یک حوض هشت‌ضلعی که احتمالاً مربوط به قرن چهاردهم است، وجود ندارد. با این حال، توصیف اسقف‌نشین اشاره می‌کند که پایه‌ها مربوط به قرون وسطی هستند. این بخش شامل دهکده‌ی لانگلوفان می‌شود، که در آن یک کلیسای کوچک باپتیست وجود دارد. کلیسای اصلی در سال ۱۷۰۶ ساخته شد، در سال‌های ۱۷۴۹ و ۱۷۹۱ مرمت و در سال ۱۸۶۲ بازسازی شد. در این کلیسا حوضچه غسل تعمید وجود ندارد و غسل تعمید در مکانی که به طور ویژه
وجود ندارد و غسل تعمید در مکانی که به طور ویژه در غرب کلدو در پونت لانگلوفان، در جنوب دهکده ساخته شده است، انجام می‌شود.[ "" ] لانگلوفان نام یک ملودی سرود ولزی است (آهنگساز ناشناس). بایگانی هر دو کلیسا توسط انجمن تاریخ خانواده دیفِد نگهداری می‌شود. ترگوین. گرانستن شامل املاک ترگوینت می‌شود که اسناد و مدارک او توسط اداره ثبت پمبروکشر نگهداری می‌شود. در قرن چهاردهم، سر ویلیام هورتون از ترگوینت با وارث قلعه کندلستون ازدواج کرد. Tregwynt Hoard ، متعلق به جنگ داخلی، در عمارت Tregwynt در سال 1996 پیدا شد. عمارت
در عمارت Tregwynt در سال 1996 پیدا شد. عمارت اربابی فعلی که در فهرست میراث جهانی درجه دو* قرار دارد و الحاقات آن مربوط به قرن هجدهم است. آسیاب ترگوینت ( "ملین ترگوینت" ) به قرن هفدهم میلادی برمی‌گردد، زمانی که به دامداری‌های اطراف خدمت می‌کرد. این شرکت هنوز در حال فعالیت است و حدود 30 نفر را استخدام می‌کند، و در سال 2012 صدمین سالگرد خود را به عنوان یک کسب و کار خانوادگی جشن گرفت و اکنون برای بازار جهانی پارچه می‌بافد. این آسیاب در دسامبر ۲۰۱۲ در قسمتی از برنامه "«ساخت ولز»" شبکه بی‌بی‌سی ۲ به نمایش درآمد.
"«ساخت ولز»" شبکه بی‌بی‌سی ۲ به نمایش درآمد. لانگلوفان. دهکده Llangloffan در جنوب Granston است. در نزدیکی سرچشمه رودخانه غربی کلدائو ، مرداب لانگلوفان با شامل یک منطقه حفاظت‌شده ملی و یک منطقه مورد توجه علمی ویژه (SSSI) است. نام لنگلوفان (Llangloffan) به مجموعه‌ای از پنیرهای مزرعه‌ای ولزی داده شده است؛ این برند در سال ۲۰۰۶ توسط شرکت پنیر کارمارتن‌شایر (Carmarthenshire Cheese Company) خریداری شد.
آنوفکا () یک شهرک در بخش کوروچانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
بختیفکا () یک شهرک در بخش کوروچانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
بولشایا خالان () یک شهرک در بخش کوروچانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
بوبنوو () یک شهرک در بخش کوروچانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
فوشچواتویه () یک شهرک در بخش کوروچانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
کلینووتس () یک شهرک در بخش کوروچانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
کوروتکویه () یک شهرک در بخش کوروچانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
کازانکا () یک شهرک در بخش کوروچانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
کوشچیوو () یک شهرک در بخش کوروچانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
لوموو () یک شهرک در بخش کوروچانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
میچورینسکی () یک شهرک در بخش کوروچانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
ملیخوو () یک شهرک در بخش کوروچانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
ژیگایلوفکا () یک شهرک در بخش کوروچانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
زایاچیه () یک شهرک در بخش کوروچانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
اوشاکوو () یک شهرک در بخش کوروچانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
ترنوویه () یک شهرک در بخش کوروچانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
سیسیل دوفلو ( (متولد ۱ آوریل ۱۹۷۵) فعال فرانسوی در حوزهٔ سازمان‌های غیردولتی ( NGO ) فرانسوی و سیاستمدار سابق است. او سابقه وزارت در دولت و رهبر یک حزب سیاسی بوده است. او از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ در کابینهٔ ژان-مارک ارو، وزیر برابری سرزمینی و مسکن ( ) در کابینه ارو از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴. تا ژوئن ۲۰۱۲، تا ژوئن ۲۰۱۲، دبیرکل حزب اکولوژی اروپا - سبزها بود، سمتی که از نوامبر ۲۰۰۶ در اختیار داشت؛ او به همراه ژان-لوک بنامیاس ، تنها رهبر سبزها بود که دو دوره متوالی در این سمت خدمت کرد. در ماه مه ۲۰۱۲، او استعفای خود را از
خدمت کرد. در ماه مه ۲۰۱۲، او استعفای خود را از این سمت اعلام کرد. در ۵ آوریل ۲۰۱۸، او اعلام کرد که از سیاست کناره‌گیری می‌کند تا از ۱۵ ژوئن رهبری آکسفام فرانسه را بر عهده بگیرد. زندگی شخصی. دوفلو در ویلنو-سن-ژرژ ، وال-دو-مارن ، زاده شد. او فرزند بزرگ یک فعال اتحادیهٔ راه‌آهن و یک معلم فیزیک و شیمی بود که خود نیز عضو اتحادیه ) عضو اتحادیه بود. دوران کودکی و نوجوانی‌اش را در منطقهٔ مونترو-فو-یون گذراند و اوایل دههٔ ۱۹۹۰ به زادگاهش، ویلنوو-سن-ژرژ، بازگشت. دوفلو از نظر حرفه‌ای برنامه‌ریز شهری است، از مدرسهٔ
از نظر حرفه‌ای برنامه‌ریز شهری است، از مدرسهٔ عالی بازرگانی اِسِک ("ESSEC Business School") فارغ‌التحصیل شده و دارای مدرک کارشناسی ارشد جغرافیا است.. نخستین فعالیت‌های اجتماعی او در «جنبش جوانان کارگر مسیحی» ("Jeunesse ouvrière chrétienne") و «انجمن حمایت از پرندگان» ("Ligue pour la protection des oiseaux") بود. حرفه سیاسی. او پس از پیوستن به حزب سبزها در سال ۲۰۰۱، همان سال در انتخابات شهرداری ویلنو-سن-ژرژ شرکت کرد. دوفلو در ژوئن ۲۰۰۴ به‌عنوان عضو شورای شهر در جایگاه مخالف در این شهر برگزیده شد. در سال
شهر در جایگاه مخالف در این شهر برگزیده شد. در سال ۲۰۰۳، او به هیئت انتخاباتی حزب سبزها پیوست و مسئولیت سازمان‌دهی خرید دفتر مرکزی ملی حزب را بر عهده گرفت. دوفلو در ژانویهٔ ۲۰۰۵ به‌عنوان سخنگوی حزب منصوب شد. همان سال، در «روز جهانی آب» به همراه سه عضو دیگر هیئت انتخاباتی، برای اعتراض به آلودگی رودخانه‌ها در فرانسه و یادآوری وعدهٔ ژاک شیراک ـ زمانی که شهردار پاریس بود ـ برای شنا در رود سن، در این رودخانه در پاریس شنا کرد. در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۶، او به‌عنوان دبیر ملی «شورای ملی بین‌منطقه‌ای» برگزیده شد و جانشین
ملی «شورای ملی بین‌منطقه‌ای» برگزیده شد و جانشین یان وِرلینگ گردید. دوفلو در سن ۳۱ سالگی جوان‌ترین دبیر ملی تاریخ حزب سبزها شد. در پایان سال ۲۰۰۶، او در انتخابات مقدماتی حزب برای تعیین نامزد ریاست‌جمهوری در انتخابات ۲۰۰۷ شرکت کرد. با کسب ۲۳٫۲۹٪ آرا، پس از دومینیک وانه و ایو کوشه در جایگاه سوم قرار گرفت و به دور دوم راه نیافت. در انتخابات پارلمانی ۲۰۰۷، او نامزد حزب سبزها در حوزهٔ سوم وال-دو-مارن بود و ۳٫۵۵٪ آرا را به دست آورد. در مارس ۲۰۰۸ و در جریان انتخابات شهرداری در ویلنو-سن-ژرژ، او در فهرست مشترک حزب
شهرداری در ویلنو-سن-ژرژ، او در فهرست مشترک حزب سوسیالیست، جنبش جمهوری‌خواهان و شهروندان (MRC)، حزب رادیکال چپ (PRG) و سبزها، پس از لوران دوتی سوسیالیست، در جایگاه دوم قرار گرفت. این فهرست ۲۴٫۳۶٪ آرا را کسب کرد. در ۶ دسامبر ۲۰۰۸، با ارائهٔ یک قطعنامه که حاصل ادغام چهار مورد از شش برگهٔ رأی فعالان در سه هفتهٔ پیش بود، او با کسب ۷۰٫۹۹٪ آرا دوباره به سمت دبیر ملی حزب سبزها برگزیده شد. او به همراه ژان-لوک بنا‌میا تنها دبیرانی بودند که برای دومین دورهٔ متوالی به این سمت انتخاب شدند، در حالی که دومینیک پلانک
به این سمت انتخاب شدند، در حالی که دومینیک پلانک پیش‌تر سه دورهٔ یک‌ساله این مسئولیت را بر عهده داشت. در نخستین دورهٔ مسئولیت خود، او برای ایجاد اروپا اکولوژی به‌منظور شرکت در انتخابات پارلمان اروپا ۲۰۰۹ فعالیت کرد. او نامزد این انتخابات نشد و ترجیح داد بر انجام وظایف خود به‌عنوان دبیر ملی حزب تمرکز کند. در سال ۲۰۱۰، او به همراه مونیکا فراسونی، رِناته کوناست و مارینا سیلوا در فهرست «برترین اندیشمندان جهانی» مجلهٔ "فارین پالیسی" قرار گرفت ؛ این انتخاب به دلیل نقش آن‌ها در وارد کردن گفتمان سبز به جریان اصلی
نقش آن‌ها در وارد کردن گفتمان سبز به جریان اصلی سیاست انجام شد. در اوت ۲۰۱۴، او از دولت فرانسه و به‌ویژه از رئیس جمهور فرانسوا اولاند ، انتقاد کرد و گفت: «…با این‌که می‌خواست رئیس‌جمهوری چپ‌گرا باشد، هرگز پایگاه اجتماعی یا هواداران خود را پیدا نکرد. این مسئله موضوعی مربوط به خلق‌وخو نیست، بلکه نتیجهٔ مجموعه‌ای از تصمیم‌های گاه غیرمنتظره و بعضاً ناسازگار با یکدیگر است.» او عضو هیئت مشورتی جنبش دموکراسی در اروپا ۲۰۲۵ است. به عنوان وزیر. سمت در دولت ارو در دوران ریاست‌جمهوری اولاند ـ که در مهٔ ۲۰۱۲ آغاز به
ریاست‌جمهوری اولاند ـ که در مهٔ ۲۰۱۲ آغاز به کار کرد ـ به او پیشنهاد شد. یکی از مأموریت‌های اصلی‌اش تدوین و تصویب قانونی دربارهٔ مسکن اجتماعی بود. نخستین تلاش او که در ۱۱ سپتامبر همان سال اعلام شد، در اکتبر با شکست روبه‌رو شد و این موضوع برای نخست‌وزیر مایهٔ دردسر شد. سرانجام «قانون دوفلو» ("Loi Duflot") در ۱۸ ژانویهٔ ۲۰۱۳ جایگزین شد. «قانون آلور» ("Accès au logement et urbanisme rénové" – دسترسی به مسکن و نوسازی شهرسازی) با هدف محدود کردن روابط مالک و مستأجر در برابر ارائهٔ مشوق‌های مالی به تصویب رسید.
در برابر ارائهٔ مشوق‌های مالی به تصویب رسید. این قانون در ۲۰ فوریهٔ ۲۰۱۴ به‌طور رسمی به تصویب نهایی رسید. پس از سیاست. در ژوئن ۲۰۱۷، او به‌عنوان نامزد حزب سبزها در انتخابات پارلمانی شرکت کرد، اما در دور نخست حذف شد. از ژوئن ۲۰۱۸، او به‌عنوان مدیر اجرایی سازمان غیردولتی «آکسفام» که عضوی از کنفدراسیون بین‌المللی اکسفام است، فعالیت می‌کند او عضو هیئت مدیره دانشگاه پاریس ۱ پانتئون سوربن برای سال‌های ۲۰۲۰-۲۰۲۴ است. در ۲۲ آوریل ۲۰۲۲، او با حکمی به پیشنهاد مدافع حقوق به عضویت کمیته ملی مشورتی اخلاق در علوم زیستی
به عضویت کمیته ملی مشورتی اخلاق در علوم زیستی و سلامت منصوب شد.
شینو () یک شهرک در بخش کوروچانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
شلیاخوو () یک شهرک در بخش کوروچانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
نچایوو () یک شهرک در بخش کوروچانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
نووایا اسلوبودکا () یک شهرک در بخش کوروچانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
پلوتاوتس () یک شهرک در بخش کوروچانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
پوگورلوفکا () یک شهرک در بخش کوروچانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
پوپوفکا () یک شهرک در بخش کوروچانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
پروخودنویه () یک شهرک در بخش کوروچانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
الکسیوکا () یک شهرک در بخش کوروچانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
آفاناسوو () یک شهرک در بخش کوروچانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
سوکولوفکا () یک شهرک در بخش کوروچانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
پلوسکویه () یک شهرک در بخش کوروچانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
یابلونوو () یک شهرک در بخش کوروچانسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
شریف شرف بن راجح (عربی: شرف بن راجح؛ ۱۸۸۱–۱۹۵۵) از ۱ آوریل ۱۹۴۱ تا ۱ ژوئن ۱۹۴۱ نایب‌السلطنه پادشاهی عراق و همچنین سناتور اردنی و امیر طائف تا زمان مرگش بود. او که از خویشاوندان دور نایب‌السلطنه قبلی، شاهزاده عبدالاله، بود، تحت نظر رشید عالی گیلانی منصوب شد تا کنترل میدان طلایی بر عراق را مشروعیت بخشد. زندگینامه. شرف بن راجح در سال ۱۸۸۱ در طائف به عنوان وارث امارت، در عربستان عثمانی آن زمان، متولد شد. او در فتح عسیر علیه مقامات عثمانی در جریان شورش اعراب شرکت داشت. تقریباً در همان زمان، او به عنوان امیر
شرکت داشت. تقریباً در همان زمان، او به عنوان امیر طائف، جانشین پدرش شد. او با حمله به ایستگاه‌های قطار، به مشارکت خود در این درگیری ادامه داد. او پس از تسلیم عثمانی‌ها، رهبری فتح مدینه را بر عهده داشت. او بعداً در سال ۱۹۲۵ به عراق نقل مکان کرد و پسرش عبدالحمید شرف را به عنوان جانشین خود داشت. در عراق، او به عنوان نایب‌السلطنه دوم منصوب شد. در سال ۱۹۵۰، به امان نقل مکان کرد و از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۵ در سنای اردن خدمت کرد. او در سال ۱۹۵۵ درگذشت. به عنوان نایب‌السلطنه. شاهزاده عبدالاله برای جلوگیری از اینکه قدرت
شاهزاده عبدالاله برای جلوگیری از اینکه قدرت قانونی او برای حمایت از میدان طلایی اعمال شود، در سال ۱۹۴۱ از کاخ سلطنتی گریخت. پس از این، رشید عالی گیلانی به دنبال آوردن یک نایب‌السلطنه جدید بود. بنابراین، او از خویشاوند سلطنتی دور شرف بن راجح خواست تا به دولت مشروعیت ببخشد. سپس عبدالاله به صورت غیابی به جرم «تلاش برای تضعیف ارتش، آسیب رساندن به وحدت ملی و نقض قانون اساسی» متهم شد. این دولت جدید توسط آلمانی‌ها به رسمیت شناخته شد، اما بریتانیایی‌ها آن را به رسمیت نشناختند.
پیک (به انگلیسی: Peak) یک بازی ویدیویی کوهنوردی مشارکتی (کو-آپ) است که توسط آگرو کرب و لندفال برای ویندوز توسعه و منتشر شده است. "پیک" به‌طور کلی نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد. گیم‌پلی. این بازی تا چهار بازیکن همزمان را پشتیبانی می‌کند و هدف آن بالا رفتن از کوه پس‌از سقوط هواپیما در جزیره‌ای ناشناخته است. نقشه بازی هر ۲۴ ساعت یکبار تغییر می‌کند و تکرار نمی‌شود. بازیکنان همچنین باید یک نوار استقامت stamina) bar) را حفظ کنند که با بالا رفتن بازیکن از کوه، این نوار خالی می‌شود. بازیکنان می‌توانند
از کوه، این نوار خالی می‌شود. بازیکنان می‌توانند هم‌تیمی‌های خود را ازطریق روش‌های مختلفی، ازجمله استفاده از آیتم‌های موجود در اردوگاه‌ها که به‌عنوان محل استراحت بین سطوح عمل می‌کنند، احیا کنند. بازیکنان می‌توانند تا سه مورد را حمل کنند و می‌توانند از کوله پشتی برای حمل تا چهار مورد دیگر استفاده کنند. پس‌از اتمام درجه سختی پیش‌فرض، به بازیکنان یک کمربند تزئینی درون بازی اعطا می‌شود و درجه سختی‌های سخت‌تر را باز می‌کند. یک دشمن در بازی وجود دارد که «Scoutmaster» نام دارد. این دشمن یا زمانی ظاهر می‌شود که
نام دارد. این دشمن یا زمانی ظاهر می‌شود که بازیکنی خیلی از گروه دور شود، یا با استفاده از آیتم «Scoutmaster Bugle»، احضار شود. جدا از بالا رفتن از کوه، موانعی که بازیکنان می‌توانند با آنها مواجه شوند شامل کنه‌ها نیز می‌شود که تا زمانی که هم‌تیمی حشره را از بین نبرد، به بازیکن آسیب سمی وارد می‌کنند. آنها را می‌توان مانند سایر اقلام مرتبط با غذا در بازی مصرف کرد. این بازی شامل آیتم‌های مختلفی است که به بالا رفتن از کوه کمک می‌کنند، از جمله قرقره‌های طناب، توپ‌های طنابی و میخ‌ها. قرقره‌های طناب را می‌توان از