payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و ژاپن را با نتیجه ۲۲۱–۱۹۹ در فینال شکست داد. در سال ۲۰۰۸، براون در مسابقه تیراندازی با کمان در استوک ماندویل مدال نقره گرفت (در فینال از گلبین سو شکست خورد)، سپس در بازی‌های پارالمپیک در پکن شرکت کرد و در کامپوند انفرادی زنان طلا گرفت و وانگ را در یک چهارم شکست داد. وی در نیمه‌نهایی کلارک و در فینال چیکو کامیا از ژاپن را با نتیجه (۱۱۲–۹۸) شکست داد. در سال ۲۰۰۹، او دومین مدال طلای انفرادی متوالی و یک طلای تیمی را در مسابقات جهانی تیراندازی با کمان IPC به دست آورد. سپس در سال ۲۰۱۰ سه مدال طلای انفرادی
به دست آورد. سپس در سال ۲۰۱۰ سه مدال طلای انفرادی متوالی را در جام آریزونا، در مسابقات جهانی تیراندازی با کمان معلولان استوک ماندویل، و در مسابقات قهرمانی پارا تیراندازی با کمان اروپا کسب کرد. او نماینده انگلیس در تیراندازی با کمان در بازی‌های مشترک المنافع ۲۰۱۰ در دهلی بود، و پس از یک تیراندازی انتخابی دو روزه در کاونتری در ژوئن، و در حالی که پس از نیکی هانت، زن شماره یک جهان دوم شد به رقابت‌ها صعود کرد. او مدال طلا را در مسابقات کامپوند تیمی زنان به دست آورد و کانادا را با نتیجه ۲۳۲–۲۲۹ در کنار هم
دست آورد و کانادا را با نتیجه ۲۳۲–۲۲۹ در کنار هم تیمی‌های خود نیکی هانت و نیکولا سیمپسون شکست داد. در سال ۲۰۱۱، او یک مدال طلای انفرادی را در مسابقات جهانی IPC در تورین به دست آورد و به دنبال آن دو مدال نقره در مسابقات تیمی زنان و مسابقات ترکیبی تیمی کسب کرد. در سال ۲۰۱۲، او دومین مدال طلای متوالی خود در بازی‌های پارالمپیک را با شکست هم تیمی بریتانیایی خود، مل کلارک در فینال در پادگان توپخانه سلطنتی لندن به دست آورد. در آن سال او همچنین قهرمان جام جهانی داخل سالن در نیمز شد و در فینال جام جهانی توکیو مدال
سالن در نیمز شد و در فینال جام جهانی توکیو مدال نقره گرفت. براون در مراسم سال نوی ۲۰۱۳ به دلیل خدمات در تیراندازی با کمان نشان امپراتوری بریتانیا (MBE) را کسب کرد. در ۱ سپتامبر ۲۰۱۳ براون با پیروزی در فینال سری ملی آرچری GB در ناتینگهام عنوان قهرمانی بریتانیا را به دست آورد. او در فینال کامپوند ۱۴۲–۱۴۱ لوسی اوسالیوان را شکست داد. در نوامبر ۲۰۱۳، فدراسیون جهانی تیراندازی با کمان اعلام کرد که براون در آینده نمی‌تواند در مسابقات پارا تیراندازی با کمان (مانند المپیک ۲۰۱۶) شرکت کند زیرا معلولیت او تأثیر مستقیم
۲۰۱۶) شرکت کند زیرا معلولیت او تأثیر مستقیم و مهمی بر عملکرد تیراندازی با کمان ندارد. او به این حکم اعتراض کرد، اما در نهایت، ئحکم به نفع تیراندازی با کمان جهانی تأیید شد. از ۱ آوریل ۲۰۱۴، او قادر به رقابت در تیراندازی با کمان نیست. براون در مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۱۵ در کپنهاگ شرکت کرد. در سال ۲۰۱۷ او در "چالش دانشگاه کریسمس" در تیمی به نمایندگی از دانشگاه لستر حاضر شد. زندگی شخصی. براون سندرم درد ناحیه ای پیچیده (CRPS) در پاهایش دارد و نشسته بر روی چارپایه رقابت می‌کند. او در زمان پارالمپیک ۲۰۰۸ دانشجوی
رقابت می‌کند. او در زمان پارالمپیک ۲۰۰۸ دانشجوی حقوق در دانشگاه لستر. او در روز جمعه ۲۵ ژانویه ۲۰۱۳ مدرک افتخاری دکترای حقوق را از دانشگاه لستر دریافت کرد در ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۳ دانشگاه لستر مرکز ورزشی دنیل براون را به نام او نامگذاری کرد. در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۳ به براون کلید شهر کریون و در ۱ ژوئیه ۲۰۱۴ کلید شهر لندن داده شد. در سال ۲۰۱۹، براون به تالار مشاهیر دانشگاه و کالج ورزش بریتانیا معرفی شد. در ۲۶ مه ۲۰۲۲، براون جایزه بهترین کتاب ورزشی کودکان "ساندی تایمز" را برای کتابش "مانند یک دختر بدو" دریافت کرد.
رامپوکان یک مبارزهٔ سنتی با گربه‌های بزرگ در جاوه بود که از قرن هفدهم تا آغاز قرن بیستم برگزار می‌شد. در این مراسم، پلنگ‌ها یا ببرها از جعبه‌های چوبی‌ای که در وسط زمین قرار می‌گرفتند رها می‌شدند و توسط جنگجویان، با نیزه‌هایی که سعی می‌کردند از خارج شدن آن‌ها از دایره جلوگیری کنند، محاصره می‌شدند. رامپوکان در اواخر ماه رمضان برگزار می‌شد. در این مبارزه که نمادی برای غلبه بر شر بود، اگر ببرها و پلنگ‌ها موفق به شکستن دایره می‌شدند، به‌عنوان یک فاجعه مانند قحطی تلقی می‌شد.
جسیکا گالاگر (زاده ۱۴ مارس ۱۹۸۶) یک اسکی‌باز آلپاین پارالمپیک، ورزشکار دو و میدانی، دوچرخه‌سوار و قایقران استرالیایی است. او دومین زن استرالیایی در بازی‌های پارالمپیک زمستانی و اولین زن استرالیایی بود که در پارالمپیک زمستانی در بازی‌های ونکوور ۲۰۱۰ مدال گرفت. او در پارالمپیک زمستانی ۲۰۱۴ در سوچی شرکت کرد و مدال برنز گرفت. او نابینا بوده و نماینده استرالیا در سطح بین‌المللی در سه رشته ورزشی است: اسکی، دو و میدانی و دوچرخه سواری. او علاوه بر دستاوردهای خود در اسکی، نماینده استرالیا در دو و میدانی در پارالمپیک
نماینده استرالیا در دو و میدانی در پارالمپیک تابستانی ۲۰۱۲ لندن بوده است و در مسابقات جهانی دو و میدانی کرایست چرچ IPC 2011 در پرش طول و نیزه موفق به کسب یک مدال نقره و یک مدال برنز شده است. او همچنین نماینده نوجوانان ایالت ویکتوریا در نت بال و بسکتبال بوده است. گالاگر به همراه راهنمایش مدیسون یانسن برای پارالمپیک ریو ۲۰۱۶ در تیم دوچرخه سواری استرالیا انتخاب شد. هدف بلند مدت او این بود که اولین استرالیایی باشد که در پارالمپیک یا المپیک تابستانی و زمستانی مدال می‌گیرد و در بازیهای ۲۰۱۶ ریو با کسب مدال برنز
می‌گیرد و در بازیهای ۲۰۱۶ ریو با کسب مدال برنز در تایم تریل B/VI 1000 متر زنان به این هدف رسید او برای شرکت در پارالمپیک ۲۰۲۴ پاریس، چهارمین پارالمپیک او، (دو زمستان و دو تابستان) در ماده دوچرخه سواری پیست انتخاب شده است. زندگی شخصی. گالاگر در ۱۴ مارس ۱۹۸۶ به دنیا آمد و در حومه جیلونگ هایتون زندگی می‌کند. در سال ۲۰۰۹، او از دانشگاه فناوری ملبورن با مدرک کارشناسی ارشد استئوپاتی، فارغ‌التحصیل شد و یک استئوپات است. در زمان بازی‌های پارالمپیک زمستانی ونکوور ۲۰۱۰، او با جرالد هیدن، اسکی باز نشسته پارالمپیک
۲۰۱۰، او با جرالد هیدن، اسکی باز نشسته پارالمپیک آمریکایی قرار می‌گذاشت. او سفیر کمیته پارالمپیک استرالیا، Vision Australia ،Seeing Eye Dogs استرالیا، Vision 2020 استرالیا، Kx Pilates و 2XU است. او از نظر قانونی به دلیل بیماری بست، یک بیماری نادر، نابینا است. او هنگامی که نوجوان بود، با دریافت نتایج آزمایشات در حالی که در مسابقات قهرمانی نتبال کشور زیر ۱۷ سال شرکت می‌کرد، دریافت بینایی خود را از دست می‌دهد. گالاگر برای شرکت در پارالمپیک ۲۰۰۸ پکن در پرش طول، ۱۰۰ متر، پرتاب تیر و دیسک انتخاب شد، اما او در
۱۰۰ متر، پرتاب تیر و دیسک انتخاب شد، اما او در آزمون رده‌بندی خود مردود شد زیرا داوران گفتند که بینایی چشم راست او ۰٫۰۱٪ بهتر از حد نیاز است. در نوامبر ۲۰۰۹، رده‌بندی او به دلیل بدتر شدن بینایی او مجدداً مورد بررسی قرار گرفت و او واجد شرایط رقابت تلقی شد. گالاگر در ژوئن ۲۰۱۵ به هیئت بورد ویژن ۲۰۲۰ استرالیا منصوب شد و همچنین عضوی از کمیته مالی، مالی و حسابرسی آن است. در مارس ۲۰۱۸ نام او در فهرست افتخار زنان ویکتوریایی ثبت شد. در دسامبر ۲۰۲۳ به گالاگر دکترای افتخاری علوم اجتماعی توسط دانشگاه فناوری ملبورن
افتخاری علوم اجتماعی توسط دانشگاه فناوری ملبورن اهدا شد. ورزش. نت بال، بسکتبال و اسنوبورد. او نت بال و بسکتبال را با رقبای غیرمعلول خود بازی می‌کرد. زمانی برای اولین بار در سطح الیت هر دو ورزش شرکت کرد دریافت در حال از دست دادن دید خود است. در نت بال، او دروازه‌بان و مهاجم و چندین بار نماینده ویکتوریا برای ذخیره تیم زیر ۱۶ سال استرالیا بود. در بخش قهرمانی لیگ ویکتوریا، او برای دو تیم پالادیان آلتونا لایتنینگ بازی کرد. در بسکتبال، او به مدت پنج سال نماینده تیم جیلانگ کتز و همچنین نماینده ویکتوریا کانتری
تیم جیلانگ کتز و همچنین نماینده ویکتوریا کانتری بود. در آن زمان هدف او تبدیل شدن به یک بازیکن حرفه ای نت بال یا بسکتبال بود. او همچنین در لیگ نت بال فوتبال جیلانگ به عنوان نماینده ساوت بارون و لئوپولد بازی کرد. علیرغم اینکه بینایی ضعیفی داشت و به دلیل برنامه تمرینی پارالمپیک یک سوم بازی‌ها را از دست داد، در سال ۲۰۰۷ جایزه بهترین و منصفانه‌ترین جایزه درجه A را به نمایندگی از لئوپولد به دست آورد.[ "" ] گالاگر همچنین یک اسنوبوردر است و قبل از اینکه به بازی‌های پارالمپیک زمستانی بپردازد، در تعطیلات خود در ویل،
پارالمپیک زمستانی بپردازد، در تعطیلات خود در ویل، کلرادو، به این ورزش می‌پرداخت. رقابت‌های اسکی. گالاگر اولین زن استرالیایی بود که در پارالمپیک زمستانی مدال گرفت و دومین زن استرالیایی حاضر در پارالمپیک زمستانی بود. پس از شناسایی استعدادیابی و به دلیل تجربه اسنوبرد، به او فرصت داده شد تا در بالاترین سطوح در اسکی رقابت کند. از آنجایی که او نابینا است، با یک راهنما رقابت می‌کند و اریک بیکرتون راهنمای او است. او توسط استیو گراهام، که همچنین مربی مایکل میلتون سرمربی فعلی برنامه پارالمپیک زمستانی موسسه ورزش
سرمربی فعلی برنامه پارالمپیک زمستانی موسسه ورزش استرالیا بوده است مربیگری می‌شود. کمپ او در مرکز آموزشی مؤسسه ورزش ویکتوریا واقع در استادیوم لیک ساید در جنوب ملبورن قرار دارد. در حالی که به‌طور فعال شش روز در هفته تمرین می‌کند، جلسات تمرینی فردی او بین دو تا سه ساعت و در مجموع ده تا دوازده جلسه در هفته طول می‌کشد. گالاگر برای اولین بار در سال ۲۰۰۹ در بازی‌های زمستانی نیوزلند به نمایندگی از استرالیا حضور داشت و در آنجا مدال طلا گرفت. در ژانویه ۲۰۱۰، او در اولین مسابقات جام جهانی اسکی آلپاین IPC خود در اتریش
مسابقات جام جهانی اسکی آلپاین IPC خود در اتریش شرکت کرد و مدال برنز اسلالوم را به دست آورد. قبل از شروع بازی‌های ۲۰۱۰، او در ۹ رویداد جام جهانی شرکت کرده بود.در بیست و چهارمین سالگرد تولد خود، او مدال برنز بازی‌های ونکوور را در رشته اسلالوم زنان با اختلال بینایی به دست آورد، اولین زن استرالیایی بود که این کار را انجام داد. در اولین و دومین رقابت دانهیل خود، او هر دو بار سوم شد، او همچنین در مسابقات اسلالوم غول پیکر زنان با اختلال بینایی در بازی‌های ۲۰۱۰ شرکت کرد، اما پس از مشکلات ارتباطی هدست هفتم شد. در
کرد، اما پس از مشکلات ارتباطی هدست هفتم شد. در سال ۲۰۱۳، در جام جهانی اسکی آلپاین IPC در تردبو، نیو ساوت ولز، چند هفته پس از اینکه با راهنمای جدید خود، کریستین گایگر همراه شد، دو مدال نقره اسلالوم به دست آورد. در پارالمپیک سوچی ۲۰۱۴، گالاگر (به هدایت گایگر) مدال برنز جاینت اسلالوم زنان کم بینا را به دست آورد. او از سال ۲۰۰۹ در انستیتو اسکی آلپاین استرالیا فعال بوده است موزه ملی ورزش استرالیا پس از کسب مدال برنز او در بازی‌های ونکوور ۲۰۱۰، چندین آیتم مرتبط با او را به نمایش گذاشت. دو و میدانی رقابتی. گالاگر
او را به نمایش گذاشت. دو و میدانی رقابتی. گالاگر یک مسابقه‌دهنده دو و میدانی است،او پس از اطلاع از بازی‌های پارالمپیک وارد دو و میدانی شد. در ارزیابی اولیه، علی‌رغم اینکه او لباس‌های ورزشی معمولی پوشیده بود، پرتابی را انجام داد که مسافت مقدماتی پارالمپیک را برآورده کرد. او دارای چندین رکورد در رده‌بندی F13 از جمله رکوردهای استرالیا و اقیانوسیه در پرش طول، پرتاب نیزه و پرتاب تیر و یک رکورد استرالیا در دیسک است. در دو و میدانی، مربیان او مایک ادواردز و جان بواس بودند. در ژانویه ۲۰۱۱، او در مسابقات جهانی دو و
بودند. در ژانویه ۲۰۱۱، او در مسابقات جهانی دو و میدانی کرایست چرچ IPC 2011 شرکت کرد و در پرش طول دوم و در پرتاب نیزه با پرتاب سوم شد. حضور او در مسابقات قهرمانی نشان دهنده بازگشت او به ورزش پس از استراحت برای رقابت در اسکی بود. در پارالمپیک لندن ۲۰۱۲، گالاگر در پرش طول زنان F13 و پرتاب نیزه زنان F12/13 شرکت کرد و به ترتیب پنجم و ششم شد. گالاگر از این نتایج ناامید شد، زیرا در طول تمرین دچار پارگی شدید مینیسک شده بود که او را مجبور به استفاده از عصا در ماه قبل از مسابقه کرد. گالاگر در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۴
از مسابقه کرد. گالاگر در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۴ بیان کرد که رقابت در پارالمپیک‌های تابستانی و زمستانی چه معنایی برای او دارد. او گفت: "من عاشق تجربه فرهنگی منحصر به فردی هستم که هر شهر میزبان به ارمغان می‌آورد." "در نهایت، رقابت برای کشور خود در بزرگ‌ترین صحنه ورزشی جهان مانند یک اوجگیری است و" "خاطرات و تجربیاتی را به ارمغان می‌آورد که تا آخر عمر باقی می‌مانند." دوچرخه سواری رقابتی. گالاگر توسط گلن دونی، مربی مؤسسه ورزش ویکتوریا تشویق شد تا دوچرخه سواری کند. تصمیم او برای انتقال به دوچرخه‌سواری پس از اینکه
تصمیم او برای انتقال به دوچرخه‌سواری پس از اینکه رویداد دو و میدانی مورد علاقه او، پرش طول، در برنامه دو و میدانی پارالمپیک ریو ۲۰۱۶ گنجانده نشد اتخاذ شد. گالاگر معتقد است که دوچرخه سواری در پیست آسان‌تر از اسکی در سراشیبی است. او گفت: «از آنجایی که یک اسکی باز هستم باید با سرعت‌های بالا تحت تغییرات فوق‌العاده شدیدی که دائماً تغییر می‌کند، اسکی کنم. اما دوچرحه سواری یک محیط پایدار دارد.» در مسابقات جهانی پیست پارا دوچرخه سواری UCI 2016 در مونتیچیاری ایتالیا، گالاگر و راهنمایش مدیسون یانسن اولین بازی
گالاگر و راهنمایش مدیسون یانسن اولین بازی بین‌المللی خود را انجام دادند. آنها مدال طلای دوی سرعت B زنان در زمان رکورد جهانی را به دست آوردند. در سپتامبر ۲۰۱۶، او اولین استرالیایی شد که در پارالمپیک تابستانی و زمستانی موفق به کسب مدال برنز شد و در پارالمپیک تابستانی ۲۰۱۶ مدال برنز را در تایم تریل B/VI 1000 متر زنان کسب کرد. در المپیک ریودوژانیرو آنان در رشته تعقیبی انفرادی زنان نهم شدند. گالاگر در مسابقات جهانی پیست پارا دوچرخه سواری UCI 2018 برزیل، به همراه مدیسون یانسن مدال نقره تایم تریل و سرعت دوی دو
مدیسون یانسن مدال نقره تایم تریل و سرعت دوی دو نفره زنان را به دست آورد. در مسابقات جهانی پیست پارا دوچرخه سواری UCI 2019 در آپلدورن هلند، او همراه با مدیسون یانسن مدال نقره را در اسپرینگ کسب کرد و در تایم تریل زنان چهارم شد. در بازی‌های کشورهای مشترک المنافع ۲۰۲۲ در بیرمنگام انگلستان، گالاگر با راهنمایی کیتلین وارد دو مدال طلا گرفت. در مسابقات جهانی پیست پارا دوچرخه سواری UCI 2022 در سن کوئنتین-آن-ایولین فرانسه، گالاگر با کیتلین وارد دو مدال نقره - دوی سرعت B زنان و تایم تریل B زنان به دست آورد در مسابقات
B زنان و تایم تریل B زنان به دست آورد در مسابقات جهانی پیست پارا دوچرخه سواری UCI 2024 در ریودوژانیرو، برزیل، او با کیتلین وارد دو مدال برنز - دوی سرعت B زنان و تایم تریل B زنان به دست آورد قایقرانی رقابتی. گالاگر همراه با الکساندرا واینی، تام برث ویستل، جیمز تالبوت و تیزان کو (کاکس) در مسابقات PR3 Mixed Coxed Four در مسابقات جهانی روئینگ ۲۰۲۲ چهارم شد. در مسابقات قهرمانی قایقرانی جهان ۲۰۲۳، گالاگر به همراه خدمه خود متشکل از تام بیرتویستل، هریسون نیکولز، سوزانا لوتزه و کاکس تیسان کو، عنوان چهارمی مسابقات
لوتزه و کاکس تیسان کو، عنوان چهارمی مسابقات PR3 Mixed Coxed Four را به دست آورد.
پیرو گاردونی (; – ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال رجانا، باشگاه فوتبال آتالانتا، باشگاه فوتبال رجینا و باشگاه فوتبال یو. اس. پرگولیتزه اشاره کرد. دوران حرفه‌ای. گاردونی در سال ۱۹۳۴ در بورگو پالاتسو، برگامو به دنیا آمد و در آتالانتا، باشگاه زادگاهش، در بخش جوانان بازی کرد و وارد فوتبال حرفه‌ای شد. در سال ۱۹۵۳، گاردونی به صورت قرضی به باشگاه محلی سری دی کاراواجو پیوست تا تجربه بازی کسب کند. سپس سه فصل را به صورت قرضی در پالاتسولو، که آن باشگاه هم
فصل را به صورت قرضی در پالاتسولو، که آن باشگاه هم در سری دی فعال بود، گذراند و یک سال را به صورت قرضی در رجانا در سری سی سپری کرد و به این باشگاه کمک کرد تا در سال ۱۹۵۸ به سری بی صعود کند. گاردونی سپس به آتالانتا بازگشت، جایی که او نه فصل بعدی را در آنجا سپری کرد. در فصل اول خود با تیم بزرگسالان آتالانتا، گاردونی قهرمانی در سری بی فصل ۱۹۵۹-۱۹۵۸ و صعود به سری آ را به دست آورد. او سپس در سال ۱۹۶۰ به عنوان کاپیتان تیم منصوب شد. در فصل ۱۹۶۲–۶۳، گاردونی آتالانتا را به سمت اولین (و تا کنون تنها) قهرمانی کوپا
را به سمت اولین (و تا کنون تنها) قهرمانی کوپا ایتالیا هدایت کرد و بخشی از خط دفاعی بود که تنها سه شوت به سمت دروازه در فینال مقابل تورینو متحمل شد؛ آتالانتا این بازی را با نتیجه ۳–۱ برد. در فصل بعد، گاردونی اولین و تنها گل خود را برای آتالانتا به ثمر رساند، و تیمش با گل او پیروزی ۲–۱ در جریان مسابقات سری آ مقابل ویچنزا را کسب کرد. در مجموع، او ۲۱۳ بازی با پیراهن آتالانتا انجام داد (۲۰۹ در مسابقات لیگ ملی و ۴ در مسابقات جام) و در نقش‌های دفاعی مختلف بازی کرد: او حرفه خود را به عنوان مدافع کناری آغاز کرد و
او حرفه خود را به عنوان مدافع کناری آغاز کرد و به یک "لیبرو" تبدیل شد. در سال ۱۹۶۷، گاردونی آتالانتا را ترک کرد و به باشگاه سری بی رجینا پیوست، جایی که یک فصل را در آنجا گذراند. او پس از یک دوره کوتاه با باشگاهی از سری دی، پرگولتیزه، در سال ۱۹۶۹ به عنوان بازیکن بازنشسته شد. زندگی بعد از فوتبال، مرگ و میراث. پس از بازنشستگی از فوتبال، گاردونی در بیمه کار کرد. در دهه ۱۹۹۰، او به همراه پسرش مارکو گاردونی، مالک یک آژانس بیمه در زونیو بود. پس از تشخیص سرطان، گاردونی در تاریخ ۱۲ دسامبر ۱۹۹۴ ناپدید شد و سه روز
در تاریخ ۱۲ دسامبر ۱۹۹۴ ناپدید شد و سه روز بعد خودکشی کرد؛ بدن او در رودخانه اولیو پیدا شد. گاردونی به خاطر سرسختی و قدرت نبرد هوایی‌اش به عنوان یک مدافع کاربلد و همچنین به خاطر رفتار صادقانه و متواضعش به عنوان یک انسان باشخصیت و همچنین به خاطر تعهدش به باشگاه فوتبال آتالانتا به یاد آورده می‌شود. به عنوان کاپیتان تیمی که در سال ۱۹۶۳ قهرمان کوپا ایتالیا شد، گاردونی توسط اولتراهای آتالانتا به عنوان یک نماد شناخته می‌شود و در نمایش‌های حرکتی آن‌ها یادش زنده می‌شود. گاردونی همچنین موضوع آهنگ مورد علاقه
زنده می‌شود. گاردونی همچنین موضوع آهنگ مورد علاقه طرفداران آتالانتا، با نام "Ol Piero" است، که توسط لوچیانو راواسیو نوشته شده‌بود.
کوه‌نگین شکم‌سفید گونه‌ای مرغ مگس در تبار کوه‌نگین‌تباران (Lampornithini) از زیرتیرهٔ مگس‌مرغیان (Trochilinae) است که در کاستاریکا و پاناما یافت می‌شود. کوه‌نگین شکم‌سفید تک‌نماد است. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد به جنس "لامپورنیس" وابستگی ندارد.
کوه‌نگین گلوارغوانی گونه‌ای مرغ مگس در تبار کوه‌نگین‌تباران (Lampornithini) از زیرتیرهٔ مگس‌مرغیان (Trochilinae) است که در کاستاریکا، نیکاراگوئه و پاناما یافت می‌شود.
کوه‌نگین گلوسفید گونه‌ای مرغ مگس در تبار کوه‌نگین‌تباران (Lampornithini) از زیرتیرهٔ مگس‌مرغیان (Trochilinae) است. این گیاه بومی ارتفاعات کاستاریکا و پاناما است.
کوه‌نگین دم‌خاکستری ، گونه‌ای مرغ مگس در تبار کوه‌نگین‌تباران (Lampornithini) از زیرتیرهٔ مگس‌مرغیان (Trochilinae) و بوم‌زاد کاستاریکا است.
کوه‌نگین گلوسبز گونه‌ای مرغ مگس در تبار کوه‌نگین‌تباران (Lampornithini) از زیرتیرهٔ مگس‌مرغیان (Trochilinae) است که در السالوادور، گواتمالا، هندوراس و مکزیک یافت می‌شود.
کوه‌نگین سینه‌سبز گونه‌ای مرغ مگس در تبار کوه‌نگین‌تباران (Lampornithini) از زیرتیرهٔ مگس‌مرغیان (Trochilinae) است که در هندوراس و نیکاراگوئه یافت می‌شود. آرایه‌شناسی ورده‌بندی. کوه‌نگین سینه‌سبز گاهی با اقوام نزدیک خود گوه‌نگین گلوسبز ("Lampornis viridipalens") هم‌گونه در نظر گرفته می‌شود یا ممکن است یک ابرگونه با آن تشکیل دهد. تک‌نماد است.
تک‌پرها پرنده‌های متوسط و عمدتاً "حشره‌خوار" در سردهٔ Myadestes, Cichlopsis و Entomodestes از خانواده توکایان هستند. فهرست گونه‌ها. تک‌پرها دربرگیرندهٔ توکاها در سه سردهٔ "Solitaire" نامیده می‌شوند:
اولِسیا آرکوشا (؛ ؛ زادهٔ ۱۹۹۲)، با نام هنری میس مونیک ()، یک دی‌جی و تهیه‌کننده موسیقی اهل اوکراین است. او در دنیای موسیقی الکترونیک به‌دلیل ایجاد کانال‌های یوتیوب به نام‌های «مایند گیمز» و «میمو ویکلی» و نیز به‌دلیل انتشار آثار خود تحت برچسب‌هایی مانند بلک هول ریکوردینگز یا بونزای پراگرسوی شناخته شده است. زندگی‌نامه. اجراها. فعالیت حرفه‌ای اولسیا آرکوشا در سال ۲۰۱۱ با اجرای برای دو سال پیاپی در اوکراین آغاز شد. او و شریک زندگی‌اش تصور کردند که نام او برای خارجی‌ها بسیار پیچیده است و پس از در بررسی چندین
خارجی‌ها بسیار پیچیده است و پس از در بررسی چندین نام فرانسوی، نام «میس مونیک» (به معنی خانم مونیک) را انتخاب کردند. او در سال ۲۰۱۳ یک نمایش رادیویی به نام "بازی‌های ذهنی" را ایجاد کرد. رشد محبوبیت او به او اجازه داد توجه شنوندگان خارجی را به خود جلب کند. به همین دلیل، میس مونیک شروع به اجرا در چندین سالن کنسرت بین‌المللی کرد و در سال ۲۰۱۴ همکاری با شرکت نشر موسیقی فریگرنت میوزیک را آغاز کرد. ترانه‌های منتشر شدهٔ او در این لیبل از سوی برخی از دی‌جی‌های بزرگ جهان، به ویژه آرمین ون بورن، پال ون دایک، پل
بزرگ جهان، به ویژه آرمین ون بورن، پال ون دایک، پل اوکنفولد، گرت امری و دیگران مورد توجه قرار گرفت. او در سال ۲۰۱۶ بیش از ۱۰۰ اجرا در بلژیک، چین، مکزیک و مصر انجام داد. در سال ۲۰۱۹، او در قبرس به اجرا پرداخت و پیش از آن نیز کنسرت‌هایی را در ایبیزا، مجارستان، بلاروس، جمهوری چک و هند برگزار کرده بود. او تورهای خود را در سال ۲۰۲۲ در آرژانتین، اسرائیل، اسپانیا، مجارستان و فلوریدا ادامه داد، و در نهایت به رکورد ۴۰ اجرا از زمان نخستین اجرای خود دست یافت. او که اصالتاً اهل اوکراین است، در آغاز دههٔ ۲۰۱۰ با حرفهٔ
اهل اوکراین است، در آغاز دههٔ ۲۰۱۰ با حرفهٔ کنونی خود آشنا شد. میس مونیک که در کی‌یف مستقر است، به تدریج به شهرت رسید و به یکی از شناخته‌شده‌ترین دی‌جی‌ها در اروپای شرقی تبدیل شد. میس مونیک همچنین به‌عنوان یکی از شناخته‌شده‌ترین هنرمندان زن در سبک پراگرسیو هاوس در اروپا در نظر گرفته می‌شود. میس مونیک یکی از ۲۰ ستارهٔ محبوب پاپ اوکراینی است و ترانهٔ او با نام "مسیر باد" در رتبهٔ چهاردهم بهترین ترانهٔ پراگرسیو هاوس سال ۲۰۲۱ قرار گرفته است. برخی از ویدئوهای او که در یوتیوب ارسال می‌شوند به‌طور معمول به ۵۰٬۰۰۰
که در یوتیوب ارسال می‌شوند به‌طور معمول به ۵۰٬۰۰۰ بازدید، و برخی تا دو میلیون بازدید می‌رسند. تا آوریل ۲۰۱۹، مجموعهٔ ردیو اینتنس او به ۱۳ میلیون بازدید رسیده بوده است. موهای سبز رنگ او همچنان در اجراهای او به‌عنوان یک ویژگی متمایز در نظر گرفته می‌شود. در ۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۲، میس مونیک و خانواده‌اش دو هفتهٔ اول جنگ را در ماشین‌های خود در خیابان‌های کی‌یف خوابیدند و سپس در اوایل ماه مارس مجبور شدند به وینیتسا بگریزند و چند روز بعد از کشور خارج شوند. او حملهٔ روسیه به کشورش را تحت عنوان یک «جهنم» و «سخت‌ترین
روسیه به کشورش را تحت عنوان یک «جهنم» و «سخت‌ترین تجربهٔ زندگی من» توصیف کرده است. میس مونیک پس از دو ماه به کی‌یف بازگشت؛ زیرا احساس می‌کرد که شادی مردم با موسیقی او بهترین راه برای کمک به کشورش است. اگرچه موسیقی او تغییری نکرد، اما او و لیبل‌اش سیونا رکوردز از حمایت و همکاری با هنرمندان روسی (که به گفتهٔ خودش، در کمال تعجب به نظر می‌رسید که به‌طور معمول به تجارت خود ادامه می‌دهند، گویی جنگ وجود ندارد) دست کشیدند. در ۲۴ اوت ۲۰۲۲، میس مونیک و دیگر دی‌جی‌های اوکراینی به مناسبت روز استقلال اوکراین کنسرتی
اوکراینی به مناسبت روز استقلال اوکراین کنسرتی برای جمع‌آوری کمک‌های مالی در ویلنیوس، لیتوانی برگزار کردند. میس مونیک گفت: «این رویداد در ویلنیوس نه تنها به جمع‌آوری پول برای اوکراینی‌ها کمک می‌کند، بلکه به جهان یادآوری می‌کند که جنگ روسیه و اوکراین تمام نشده است. مردم هنوز در حال مرگ هستند و ما باید با هم کاری انجام دهیم و تروریسم روسیه را متوقف کنیم.» پس از آن، او گفت که حمایت از اوکراین در لیتوانی «شگفت‌انگیز» بوده است، و بسیاری از مردم نه تنها برای کمک‌های بشردوستانه کمک مالی کردند، بلکه پرچم‌های
کمک‌های بشردوستانه کمک مالی کردند، بلکه پرچم‌های اوکراین را به اهتزاز درآوردند و لباس‌های ملی اوکراین را بر تن کردند. در اکتبر ۲۰۲۲، میس مونیک در فستیوال سِرکِل در بیوسفر مونترال اجرا کرد و در آنجا ترانهٔ جدید خود با نام «کنکورد» را برای نخستین بار معرفی کرد. ناشر و سبک. میس مونیک در سال ۲۰۱۹ شرکت نشر موسیقی خود را با نام سیونا رکوردز تأسیس کرد. سبک موسیقی او بر ژانر نوظهور ملودیک تکنو متمرکز است که به‌طور قابل توجهی با پراگرسیو هاوس مدرن همپوشانی دارد.
پی‌یر بایلوت (زادهٔ ۱ اکتبر ۱۷۷۱ - درگذشتهٔ ۱۵ سپتامبر ۱۸۴۳) نوازنده ویولون و آهنگساز فرانسوی است. وی به همراه پی‌یر رُد و رودلف کرویتزر از شاگردان جووانی باتیستا ویوتی در کنسروتوار پاریس بود. وی به‌همراه جووانی باتیستا ویوتی، پی‌یر رُد و رودلف کرویتزر از سردمداران مکتب پاریس هستند. آخرین تور کنسرتی وی در سوئیس به سال ۱۸۳۳ بود که در سال ۱۸۴۲ در پاریس درگذشت.
هاینریش آدولف رینه (؛ – ) پزشک متخصص گوش‌شناسی اهل آلمان بود. وی دکترای پزشکی خود را از دانشگاه گوتینگن دریافت کرد و در گوتینگن مشغول طبابت شد. رینه در سال ۱۸۵۵ فرایند رسانایی ترکیبی پرده گوش و استخوانچه‌های گوش میانی را توصیف کرد. او بابت ابداع آزمون رینه شهرت دارد. آزمون رینه یک تست شنوایی‌سنجی است که با دیاپازون انجام می‌شود و برای آزمایش و مقایسه شنوایی بیماران از طریق هدایت هوا (فرایند طبیعی) یا از طریق هدایت استخوانی (انتقال صدا به گوش درونی از طریق ماستوئید) استفاده می‌شود. او استدلال کرد که اگر فردی
استفاده می‌شود. او استدلال کرد که اگر فردی صدا را برای مدت طولانی‌تری از طریق رسانش استخوانی نسبت به رسانش هوایی بشنود، بیماری مربوط به دستگاه هدایتی گوش است.
لیو جرج ریگلر (؛ – ) بود که بابت توصیف نشانه ریگلر شناخته می‌شود. وی در سال ۱۹۱۷ از دانشگاه مینه‌سوتا مدرک کارشناسی پزشکی و جراحی گرفت و با ادامهٔ تحصیل، در سال ۱۹۲۰ دکترای پزشکی خود را دریافت کرد و دورهٔ کارورزی خود را در «بیمارستان شهری سنت لوئیس» گذراند. وی مدتی به‌عنوان پزشک عمومی در نیو اینگلند، داکوتای شمالی کار کرد. سپس دورۀ تخصصی رادیولوژی را در دانشگاه مینه‌سوتا و همچنین دانشگاه میشیگان طی کرد. وی در سال ۱۹۲۴ به مؤسسه کارولینسکا در استکهلم رفت و پس از بازگشت، در سن ۳۱ سالگی دانشیار رشتهٔ رادیولوژی
از بازگشت، در سن ۳۱ سالگی دانشیار رشتهٔ رادیولوژی و یک سال بعد، استادتمام این رشته شد. او در سال ۱۹۳۳ در سن ۳۷ سالگی نخستین رئیس تمام‌وقت رادیولوژی دانشگاه مینه‌سوتا شد و تا سال ۱۹۵۷ در این سمت بود. وی پس از نقل مکان به کالیفرنیا تا سال ۱۹۶۳ در مرکز پزشکی سیدرز-ساینای کار کرد و سپس در سن ۶۷ سالگی استاد یوسی‌ال‌ای در لس آنجلس شد. پس از پایان جنگ جهانی دوم او در سازمان جهانی بهداشت فعالیت داشت تا به ارتقا و پیشرفت دانش رادیولوژی بالینی در برخی کشورها از جمله ایران، اسرائیل و هند کمک کند. او بیش از ۲۰۰ مقاله
ایران، اسرائیل و هند کمک کند. او بیش از ۲۰۰ مقاله منتشر کرد و شش کتاب درسی را ویرایش کرد. مرکز پژوهش‌های رادیولوژی در دانشگاه یوسی‌ال‌ای در سال ۱۹۷۱ افتتاح شد و به نام «مرکز علوم رادیولوژی لیو جی ریگلر» نامگذاری شده است. مجموعه‌ای از مقالات او در کتابخانه ملی پزشکی در بتسدا نگهداری می‌شود.
خوش آمدی به زندگی (; ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی سال ۲۰۱۹ با بازی رین، لیم جی یون و کواک شی یانگ است. این مجموعه از ۵ اوت تا ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۹ از ام‌بی‌سی پخش شد. خلاصه داستان. این مجموعه در مورد وکیلی ماهر است که بر اثر یک حادثه ناگوار وارد دنیایی موازی می‌شود.
ادی گیدل (; – ) بازیکن بیس‌بال اهل ایالات متحده آمریکا بود. او کوچک‌ترین کسی بود که به لیگ برتر بیسبال آمریکا راه یافت. اوایل زندگی. ادوارد کارل گیدل در 8 ژوئن 1925 در شهرستان کوک، ایلینوی متولد شد. پدرش، کارل گیدل، یک مهاجر لیتوانیایی بود. مادرش هلن خانه‌دار بود. در سال 1930، خانواده گیدل در محله گارفیلد ریج شیکاگو زندگی می کردند.
اسکات مارتین (؛ زادهٔ ) نقشه خوان، و راننده رالی اهل بریتانیا است. زندگینامه. اسکات مارتین حرفه رالی خود را در سال ۲۰۰۱ با رانندگی مشترک در رالی ملی در بریتانیا آغاز کرد. او با متیو ویلسون در سال ۲۰۰۴ به عنوان دومی در مسابقات رالی بریتانیا (BRC) با فورد فوکوس آر‌اس دست یافت. پس از فصل ۲۰۰۴، مارتین در طرح نخبگان رالی بریتانیا MSA، یک طرح آموزشی تخصصی برای رانندگان رالی جوانان بریتانیای پذیرفته شد. در سال ۲۰۰۵ او در مسابقه افتتاحیه قهرمانی رالی بریتانیا، رالی ولز، دچار یک تصادف شدید شد و با هواپیما به