payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و بعدها سفر دیگری به سمرقند داشت، جایی که با همسر آینده‌اش، واسیلی گراشچنکو، آشنا شد. پس از نبرد استالینگراد، هنگامی که پیروزی بر آلمان نازی تقریباً قطعی بود، دانشجویان شروع به بازگشت به خانه‌های خود کردند. اوسوا در بهار ۱۹۴۴ بازگشت، ازدواج کرد و همراه با همسرش در خوابگاه مؤسسه اقامت گزید. او در سال ۱۹۴۷ با درجه ممتاز در رشته معماری فارغ‌التحصیل شد و به‌سرعت به مینسک، بلاروس نقل مکان کرد، جایی که همسرش مشغول به کار بود. دو روز پس از ورود، اوسوا در کارگاه یوری یگوروف که بعدها به مؤسسه پروژه‌سازی مینسک تبدیل
یگوروف که بعدها به مؤسسه پروژه‌سازی مینسک تبدیل شد، مشغول به کار شد و همراه با دیگر معماران، بازسازی شهر مینسک را آغاز کرد. نخستین پروژه او، دبیرستان شماره ۴۲ در خیابانی بود که امروزه به نام خیابان کومسومولسکایا شناخته می‌شود. پس از آن، در بازسازی ساختمان انجمن ناشنوایان بلاروس و ساختمان آرشیو دولتی در خیابان دولگوبردسکایا مشارکت داشت. او اغلب با الکساندر واینوف () همکاری می‌کرد و با یکدیگر در پروژه‌هایی همچون تئاتر جوانان مینسک، کاخ پیشگامان و ساختمان کمیته منطقه‌ای حزب کمونیست بلاروس (که اکنون ساختمان
منطقه‌ای حزب کمونیست بلاروس (که اکنون ساختمان دبیرخانه اجرایی اتحادیه کشورهای مستقل همسود است) مشارکت داشتند. او همچنین همراه با ل. ریمینسکی به بازسازی ساختمان‌های مؤسسه پلی‌تکنیک بلاروس پرداخت. اوسوا چه به‌تنهایی و چه در پروژه‌های مشترک، خانه‌ها، مدارس و کودکستان‌های متعددی ساخت. او در طراحی پارک پیروزی (پارکی در مینسک) در کنار اپرا و باله ملی بلاروس و بازسازی پارک کودکان مرکزی ماکسیم گورکی مشارکت داشت. در دهه ۱۹۷۰، به عنوان بخشی از تلاش‌های شهری برای حل مشکل سیلاب‌های شهر، اوسوا روی پروژه‌های مخزن آبی
مشکل سیلاب‌های شهر، اوسوا روی پروژه‌های مخزن آبی «دروزدی» و مخزن آبی «کری نیتسا» در امتداد رود سویسلاچ، بزرگ‌ترین مخزن آبی بلاروس معروف به مخزن آبی «زاسلاوسکویه» و همچنین طرح فضای سبز و آبی در حومه مینسک کار کرد. در سال ۱۹۸۹، نام اوسوا در کتاب افتخار مؤسسه پروژه‌سازی مینسک ثبت شد و او پس از ۴۳ سال خدمت در سال ۱۹۹۰ بازنشسته شد.
جورجیا لوئیز هریس براون (۱۲ ژوئن ۱۹۱۸ – ۲۱ سپتامبر ۱۹۹۹) به‌عنوان دومین زن آفریقایی‌آمریکایی شناخته می‌شود که در ایالات متحده مجوز معماری دریافت کرده است. او همچنین نخستین زن سیاه‌پوستی بود که مدرک معماری را از دانشگاه کانزاس دریافت کرد. او تنها عضو سیاه‌پوست شاخه شیکاگو از آلفا آلفا گاما (انجمن زنان معمار و متخصصان وابسته) نیز بود. اوایل زندگی و تحصیلات. براون در ۱۲ ژوئن ۱۹۱۸ در توپیکا، کانزاس از کارل کالینز و جورجیا واتکینز زاده شد و فرزند میانی از پنج فرزند خانواده بود. پدرش کارمند بخش حمل‌ونقل بود و
فرزند خانواده بود. پدرش کارمند بخش حمل‌ونقل بود و مادرش به‌عنوان معلم مدرسه فعالیت می‌کرد و همچنین در زمینه موسیقی کلاسیک تحصیل کرده بود. براون از سنین پایین استعداد هنری و مکانیکی از خود نشان داد: او با برادر بزرگ‌ترش روی خودروها و تجهیزات کشاورزی کار می‌کرد و به نقاشی علاقه داشت. او در دبیرستان سیمان تحصیل کرد و در سال‌های ۱۹۳۶ و ۱۹۳۷ در دانشگاه واشبرن حضور داشت. در سال ۱۹۳۸، به شیکاگو نقل مکان کرد و در کلاس‌های مؤسسه فناوری آرمر (که بعدها به مؤسسه فناوری ایلینوی تغییر نام داد) ثبت‌نام کرد و زیر نظر میس
ایلینوی تغییر نام داد) ثبت‌نام کرد و زیر نظر میس فن در روهه تحصیل کرد. از سال ۱۹۴۰، در دانشگاه کانزاس مشغول به تحصیل شد و در سال ۱۹۴۴ مدرک معماری خود را دریافت کرد و نخستین زن سیاه‌پوستی شد که از این دانشگاه فارغ‌التحصیل می‌شود. در سال ۱۹۴۱، با جیمز اِی. براون ازدواج کرد؛ اما در سال ۱۹۵۲ از او جدا شد. حرفه. براون از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۹ در شیکاگو برای کنت رودریک اونیل کار کرد. او در ۱۹ ژوئیه ۱۹۴۹ مجوز معماری دریافت کرد و در همان سال به‌عنوان معمار و مهندس در شرکت «فرانک جی. کورناکر و همکاران» مشغول به کار شد،
«فرانک جی. کورناکر و همکاران» مشغول به کار شد، در حالی که در آن زمان دو فرزند داشت. او مسئول محاسبات سازه‌ای آپارتمان‌های شماره ۸۶۰ در لیک شور درایو، شیکاگو بود. در دوران فعالیتش در شرکت کورناکر که تنها ۸ کارمند داشت، در کلاس‌های مهندسی عمران شبانه شرکت می‌کرد و همزمان مشاغل جانبی نیز داشت. براون تا سال ۱۹۵۳ در شیکاگو کار کرد و سپس به برزیل رفت. یکی از دلایل ترک ایالات متحده توسط او این بود که «فرصت‌های پیشرفت به دلیل نژادش محدود بود» و معتقد بود که در برزیل موانع نژادی کمتری برای موفقیتش وجود دارد. براون
موانع نژادی کمتری برای موفقیتش وجود دارد. براون با مطالعه همراه با یکی از دوستانش زبان پرتغالی را آموخت و در سال ۱۹۵۴ به‌طور دائم به سائو پائولو نقل مکان کرد. در بخشی از سال ۱۹۵۴، او برای چارلز باسورث کار کرد اما بعداً شرکت طراحی داخلی خود را با نام «اسکاندیا ال‌تی‌دی‌ای» تأسیس کرد. در برزیل، براون در چندین پروژه و ساختمان مهم مشارکت داشت. او مدیر پروژه و طراح یک مجتمع بزرگ در اوساسکو بود و بعدها پروژه‌ای دیگر متعلق به شرکت داروسازی فایزر را در "گوارولوس" مدیریت کرد. او همچنین یک کارخانه جیپ در سائو
مدیریت کرد. او همچنین یک کارخانه جیپ در سائو برناردو و یک مرکز حمل‌ونقل برای زیمنس طراحی کرد. علاوه بر این، او طراحی فرودگاهی برای کروپ را نیز بر عهده داشت. یکی از مهم‌ترین پروژه‌های او طراحی کارخانه فیلم‌سازی «کداک برزیلیرا کومرسیو» با مساحت ۳۷۶٬۷۴۰ فوت مربع در سائو ژوزه دوس کامپوس بود. او همچنین بین سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۵ بیش از دوازده خانه شخصی برای ثروتمندان برزیلی طراحی کرد. در سال ۱۹۹۵، براون به واشینگتن، دی.سی. نقل مکان کرد، جایی که بازنشسته شد و سال‌های باقی‌مانده عمرش را به‌عنوان مربی داوطلب جوانان
باقی‌مانده عمرش را به‌عنوان مربی داوطلب جوانان در کلیسای اسقفی سنت لوک گذراند. پس از جراحی سرطان در سال ۱۹۹۹، او به‌طور غیرمنتظره‌ای به کما رفت و پس از دو هفته درگذشت.
آرشاک میکائیلی خاچی‌اف (خاچیکیان) (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک انقلابی و سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۱۹۲۱ تا تاریخ ۱۹۲۳ سمت وزیر کار و امور اجتماعی ارمنستان شوروی را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۱۸۹۷ در باکو به دنیا آمد . وی در ۱۹۳۵ در سن ۶۰ سالگی در تفلیس درگذشت.
خورن گریگوری هوسپیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک، و سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ تا تاریخ سمت وزیر کار و امور اجتماعی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۱۸۹۲ به دنیا آمد . وی در ۱۹۳۷ در سن ۴۵ سالگی درگذشت.
زوراپت قوکاسی گالستیان (؛ زادهٔ - درگذشته تاریخ نامعلوم) سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۱۹۳۸ تا تاریخ ۱۹۵۲ سمت وزیر کار و امور اجتماعی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۱۹۰۲ در روستای بوراستان به دنیا آمد . تاریخ درگذشت وی نامعلوم است.
لوون مخیتاری ملکونیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۱۹۶۱ تا تاریخ ۱۹۷۴ سمت وزیر کار و امور اجتماعی ارمنستان شوروی را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۱۹۰۴ به دنیا آمد . وی در ۲۵ آوریل ۱۹۹۳ در سن ۸۹ سالگی در ایروان درگذشت.
روبن استپانی گالستیان (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۱۹۷۴ تا تاریخ ۱۹۸۵ سمت وزیر کار و امور اجتماعی ارمنستان شوروی را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۱۹ آوریل ۱۹۱۸ در روستای ساناهین به دنیا آمد . تاریخ درگذشت وی نامعلوم است.
گودبراند در دامنه تپه یک داستان عامیانه نروژی است که درباره یافتن خوبی در هر موقعیتی است. این داستان در مجموعه‌های مختلفی از جمله "افسانه‌های محبوب جهان" (۱۹۸۲) گنجانده شده و نمونه‌ای از خوش‌بینی، دید مثبت به زندگی و رضایت در ازدواج شمرده می‌شود. مضامین خوش بینی، نگاه به جنبه های مثبت و خوشبختی زناشویی به این داستان نسبت داده می شود. «آنچه پیرمرد انجام می‌دهد همیشه درست است» اثر هانس کریستین اندرسن اقتباس دیگری از این داستان است. داستان. گودبراند و همسرش در خانه‌ای واقع در دامنهٔ تپه زندگی می‌کنند. آن‌ها
خانه‌ای واقع در دامنهٔ تپه زندگی می‌کنند. آن‌ها رابطه‌ای بسیار خوب با هم دارند و دو گاو نگهداری می‌کنند. روزی تصمیم می‌گیرند یکی از گاوها را برای فروش به شهر ببرند. گودبراند به شهر می‌رود، اما موفق به فروش گاو نمی‌شود. با این حال ناامید نمی‌شود، چون معتقد است همچنان وضعش مثل قبل است. در راه بازگشت، با مردی روبه‌رو می‌شود که اسبی دارد. گودبراند گاو را با اسب عوض می‌کند. سپس با مردی برخورد می‌کند که خوک دارد، و اسب را با خوک مبادله می‌کند. در ادامه، خوک را با یک بز، بز را با یک گوسفند، گوسفند را با یک غاز، و
یک بز، بز را با یک گوسفند، گوسفند را با یک غاز، و غاز را با یک خروس معاوضه می‌کند. سرانجام، گودبراند که گرسنه است، خروس را می‌فروشد تا غذایی تهیه کند، و به این ترتیب، بدون هیچ دارایی به خانه بازمی‌گردد. او شب را در خانهٔ همسایه می‌گذراند و داستان سفر خود را برای او تعریف می‌کند. همسایه می‌گوید که اگر جای او بود، از ترس خشم همسرش جرئت بازگشت نداشت. گودبراند پاسخ می‌دهد که همسرش تصمیم‌هایش را درک می‌کند و از او حمایت خواهد کرد. او با همسایه‌اش شرط می‌بندد که همسرش از او ناراحت نخواهد شد و در صورت درست بودن
همسرش از او ناراحت نخواهد شد و در صورت درست بودن حرفش، ۱۰۰ تالر ببرد. فردای آن روز، گودبراند به خانه می‌رود و همسایه پشت در پنهان می‌شود. گودبراند با شادی به استقبال همسرش می‌رود و تمام مبادلات خود را تعریف می‌کند. همسرش پس از هر مرحله از ماجرا، نکته‌ای مثبت می‌گوید: «چه خوب که گاو را با اسب عوض کردی، چون در شهرها از اسب بیشتر استفاده می‌شود... خوک هم بهتر از اسب است چون گوشتش خوشمزه‌تر است... بز شیر می‌دهد... گوسفند هم پشم دارد... غاز پرش زیباست... و خروس هم صدای خوبی دارد. اما اگر گرسنه بودی، خروس را
هم صدای خوبی دارد. اما اگر گرسنه بودی، خروس را فروختی و غذا خریدی؛ خدا را شکر که به سلامت برگشتی. من از هیچ‌کدامشان نمی‌خواهم؛ فقط تو را می‌خواهم.» در پایان، همسایه از پشت در بیرون می‌آید، باخنده شرط را می‌بازد و پول را می‌دهد. تحلیل. این افسانه در طبقه‌بندی آرنه-تامپسون با شمارهٔ ۱۴۱۵ («مبادلهٔ ثروت») شناخته می‌شود. موضوع اصلی داستان، نشان دادن ارزش رضایت در زندگی زناشویی، خوش‌بینی و توانایی دیدن خوبی‌ها حتی در زیان‌کاری‌هاست. جورج وب دستنت در توصیف این افسانه می‌نویسد: «هیچ‌جا خوشبختی زندگی زناشویی
افسانه می‌نویسد: «هیچ‌جا خوشبختی زندگی زناشویی به‌اندازهٔ این داستان زیبا توصیف نشده است.» داستان از نظر روان‌شناسی نیز جالب توجه است و در بحث ناهماهنگی شناختی به‌کار رفته تا نشان دهد چگونه افراد با توجیه تصمیم‌های اشتباه، به احساس آرامش می‌رسند. در سال ۱۹۳۹، یوهانس ویلهلم ینسن نسخه‌ای وارونه از این داستان نوشت که در آن، مرد با کیسه‌ای از سیبهای گندیده شروع می‌کند و در پایان به اسب می‌رسد، اما همسرش از همهٔ این مبادلات ناراضی است. این روایت تداعی‌کنندهٔ افسانهٔ ژاپنی میلیونر کاه‌پوش است.
جام قهرمانان کونکاکاف ۲۰۰۸ چهل و سومین دوره مسابقات بین‌المللی فوتبال باشگاهی سالانه جام قهرمانان کونکاکاف بود که در منطقه کونکاکاف (آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و دریای کارائیب) برگزار شد. این آخرین دوره با این نام و فرمت بود که از فصل ۰۹–۲۰۰۸ با لیگ قهرمانان کونکاکاف جایگزین شد (قبل از تغییر نام دوباره در سال ۲۰۲۴). این مسابقات همچنین یک رویداد مقدماتی برای جام باشگاه‌های جهان ۲۰۰۸ بود. تا به امروز، این آخرین دوره مسابقات بود که تیمی از آمریکای مرکزی به فینال رسید، زیرا فینال‌های آینده همیشه دارای تیمی از
رسید، زیرا فینال‌های آینده همیشه دارای تیمی از مکزیک یا آمریکا بودند.
هریت جین مودی (۹ مه ۱۸۹۱ – ۹ مارس ۱۹۶۶) معمار آمریکایی بود که خانه‌های داستانی متمایزی را در منطقه سانتا باربارا، کالیفرنیا طراحی کرد. کمیسیون آثار تاریخی با همکاری هیئت ناظران شهرستان سانتا باربارا و هیئت برنامه‌ریزی سانتا باربارا در تلاش است تا نزدیک به سه دوجین خانه‌ای را که به دست او ساخته شده‌اند، حفظ کند. اوایل زندگی، خانواده و تحصیلات. هریت جین مودی در ۹ مه ۱۸۹۱ در سانتا باربارا، کالیفرنیا زاده شد، او بزرگ‌ترین فرزند از پنج خواهر و برادر بود. چهار خواهر با همکاری یکدیگر در توسعه املاک فعالیت داشتند و
با همکاری یکدیگر در توسعه املاک فعالیت داشتند و مهارت‌هایشان را برای ارائه یک «بسته کامل» به کار می‌گرفتند—از طراحی و مهندسی گرفته تا برنامه‌ریزی، طراحی داخلی، معاملات املاک و بانکداری. هریت معمار بود؛ برندا در ابتدا مسئول ثبت اسناد شهرستان سانتا باربارا بود و بعداً در زمینه املاک فعالیت کرد؛ ویلمینا بانکدار بود؛ میلدرد در یوسی‌ال‌ای هنر خواند و در زمینه طراحی داخلی کار کرد. برت، تنها برادر خانواده، معلمی در پالو آلتو، کالیفرنیا شد. حرفه. از سال ۱۹۱۲ تا ۱۹۲۲، او با پدرش که یک پیمانکار عمومی محلی بود،
۱۹۲۲، او با پدرش که یک پیمانکار عمومی محلی بود، همکاری کرد و خانه‌هایی طراحی نمود. پس از بازنشستگی پدرش در ۱۹۲۲، مودی به عنوان معاون مهندس شهر مشغول به کار شد و تا ۱۹۲۵ در این سمت باقی ماند. پس از زلزله ۱۹۲۵ سانتا باربارا، او به همراه جورج موریسون، که در دفتر مهندسی عمران رئیس او بود، یک شراکت تجاری تشکیل دادند و در مناطق برنامه‌ریزی‌شده در گولیتا و ایلا ویستا کار کردند. در ۱۹۳۲، مودی یک استودیو برای خواهرش میلدرد در شماره ۱۰۸۶ خیابان کوست ویلیج طراحی کرد. این مکان ابتدا به عنوان استودیوی هنری میلدرد و
این مکان ابتدا به عنوان استودیوی هنری میلدرد و بعدها به عنوان مغازه عتیقه‌فروشی و اتاق چای مورد استفاده قرار گرفت. در طول دهه ۱۹۳۰، مودی مجموعه‌ای از خانه‌های داستانی کوچک و جذاب ساخت که در دوران رکود بزرگ در ایالات متحده مقرون‌به‌صرفه بودند. برخی از نخستین خانه‌هایی که او ساخت—شش کلبه در پریوینکل لین در مونتسیتو، کالیفرنیا—منجر به دریافت سفارش‌های دیگری برای ساخت شش خانه دیگر در رزمری لین شد. در دهه ۱۹۴۰، جورج اوون نپ، مودی را مأمور ساخت خانه‌هایی برای کارگران خود در املاک "آرکادی" در مونتسیتو کرد.
کارگران خود در املاک "آرکادی" در مونتسیتو کرد. معمولاً هریت طراحی فضاها را انجام می‌داد؛ پیمانکار مورد علاقه‌اش، دیکسون اچ. مک‌کوئیدی، خانه‌ها را می‌ساخت؛ میلدرد بر طراحی داخلی و یافتن عتیقه‌ها تمرکز داشت؛ برندا به عنوان مأمور املاک یا ضامن اسناد فعالیت می‌کرد؛ و گاهی ویلمینا خدمات بانکی ارائه می‌داد. به دلیل محدودیت منابع ناشی از جیره‌بندی جنگ جهانی دوم، خواهران اغلب از قطعات معماری بازیافتی استفاده می‌کردند که به کلبه‌ها ظاهری منحصربه‌فرد می‌بخشید. بسیاری از املاک بزرگ در دوران رکود برای کاهش مالیات
از املاک بزرگ در دوران رکود برای کاهش مالیات تخریب شدند که فرصتی برای بازیافت تیرهای چوبی، درها، پنجره‌ها و سایر وسایل ایجاد کرد. آثار مودی همچنین با سقف‌های بلند، فضاهای ذخیره‌سازی در گوشه‌های نامنظم، ورودی‌های کوچک شیروانی، نمای تخته و الوار، گوشه‌های زاویه‌دار، شیشه‌های پنجره لوزی‌شکل، طاقچه دیواری و انواع سقف‌های گوناگون، از جمله سقف‌های شیروانی متقاطع با شیب‌های نامتقارن، شیروانی‌های نابرابر و سقف‌های چوبی، شناخته می‌شود. حدود سه دوجین از طراحی‌های مودی شناسایی شده‌اند و بسیاری از آن‌ها در فهرست
مودی شناسایی شده‌اند و بسیاری از آن‌ها در فهرست کمیسیون آثار تاریخی ثبت شده‌اند، از جمله خانه‌ای در شماره ۱۷۰ خیابان میدل در مونتسیتو. بازنشستگی و درگذشت. مودی در سال ۱۹۵۰ بازنشسته شد و در ۹ مارس ۱۹۶۶ در سانتا باربارا درگذشت.
فرشته () داستانی از هانس کریستیان آندرسن است که در سال ۱۸۴۳ منتشر شد. این داستان در کنار سه داستان دیگر در مجموعه "افسانه‌های جدید" منتشر شد و با استقبال بسیار خوبی از سوی منتقدان دانمارکی مواجه گردید. داستان. در ابتدای داستان، کودکی خوب و پاک‌دل از دنیا رفته و فرشته‌ای از سوی خداوند او را در آغوش می‌گیرد تا به بهشت ببرد. آن دو پیش از رسیدن به آسمان، بر فراز جاهایی که کودک در آن‌ها بازی کرده بود پرواز می‌کنند و از باغ‌ها و دشت‌ها گل‌هایی را برای انتقال به باغ‌های آسمانی برمی‌گزینند. کودک دسته‌گلی از گل‌های
آسمانی برمی‌گزینند. کودک دسته‌گلی از گل‌های زیبا جمع می‌کند؛ گل سرخ شکسته‌ای را که شاخه‌اش به دست انسانی بدکار شکسته شده، انتخاب می‌کند تا در بهشت شکوفا شود. آن‌ها به پرواز خود ادامه می‌دهند و شب‌هنگام به یکی از کوچه‌های تنگ و تاریک شهر می‌رسند. در میان زباله‌ها و خاکسترها، گلدان شکسته‌ای با توده‌ای از خاک دیده می‌شود که ریشه‌های یک گل صحرایی پژمرده را در خود دارد. فرشته آن را برمی‌دارد و به کودک می‌گوید: «این گل را نیز با خود می‌بریم. در راه، داستانش را برایت خواهم گفت.» فرشته توضیح می‌دهد که در همان
برایت خواهم گفت.» فرشته توضیح می‌دهد که در همان کوچه، پسربچه‌ای بیمار و ناتوان در زیرزمینی تاریک زندگی می‌کرده که توانایی حرکت نداشته و تنها در روزهای خاصی از سال، پرتو آفتاب به اتاقش می‌تابیده است. روزی پسر همسایه شاخه‌ای از گل‌های صحرایی برای او آورده که یکی از آن‌ها ریشه داشت. گل را در گلدانی کوچک در کنار تخت گذاشتند و کودک هر روز با عشق از آن مراقبت کرد. این گل، تنها دارایی و شادی پسرک بود. او با آن حرف می‌زد، آن را می‌بویید و در رویاهایش به باغ‌هایی می‌رفت که پر از این گل‌ها بود. زمانی که اجلش
می‌رفت که پر از این گل‌ها بود. زمانی که اجلش فرارسید، نگاهی آخر به گل انداخت و به سوی خداوند رفت. یک سال بعد، هنگام اسباب‌کشی، گل پژمرده و گلدان شکسته را بیرون انداختند. اکنون فرشته آن گل را برای بردن به بهشت برگزیده، چرا که بیش از زیباترین گل‌های قصر پادشاهی، شادی بخشیده بود. کودک با شگفتی از فرشته می‌پرسد: «تو چگونه این را می‌دانی؟» فرشته لبخند می‌زند و پاسخ می‌دهد: «زیرا آن کودک بیمار خود من بودم.» در همان لحظه، کودک چشمانش را می‌گشاید و چهرهٔ شاد فرشته را می‌بیند. آن دو اکنون در بهشت هستند؛ جایی که
را می‌بیند. آن دو اکنون در بهشت هستند؛ جایی که خداوند کودک را در آغوش می‌گیرد، بال‌های سپیدی به او می‌بخشد و همراه با فرشته‌اش، در دایره‌ای از شادی ابدی به پرواز درمی‌آیند. خداوند تمامی گل‌ها را بر سینه می‌فشارد، اما گل پژمردهٔ صحرایی را می‌بوسد، صدایی به آن می‌بخشد و به جمع فرشتگانی می‌فرستد که در ستایش بی‌پایان پیرامون تخت خداوند می‌چرخند. زمینه و نگارش. آندرسن از دوران نوجوانی به موضوعات احساسی مانند «مرگ کودک» علاقه‌مند بود. او پیش‌تر شعر «کودک در حال مرگ» را نوشته بود. احتمالاً انگیزهٔ مستقیم برای
مرگ» را نوشته بود. احتمالاً انگیزهٔ مستقیم برای نگارش «فرشته» مرگ دختر یکی از دوستان صمیمی‌اش، ادوارد کولین، بوده است. این داستان با سلیقهٔ زمان خود هماهنگ بود و محبوبیت فراوانی یافت. تصویر چاپی فرشته و کودک میلیون‌ها نسخه فروخت.
ادیت نورثمن (۱۸۹۳–۱۹۵۶) یکی از نخستین زنان معمار در جنوب کالیفرنیا و اولین زن دارای پروانه معماری در لس‌آنجلس بود. او بر روی طیف گسترده‌ای از ساختمان‌ها در این منطقه کار کرد که شامل بناهای مسکونی و تجاری می‌شد. زندگی و تحصیلات اولیه. ادیت مورتنسن نورثمن در ۸ اکتبر ۱۸۹۳ در دانمارک از پدری دانمارکی و مادری سوئدی زاده شد. خانواده او زمانی که نه‌ساله بود به نروژ مهاجرت کردند و او دوران دبیرستان خود را در آنجا گذراند. سپس به کپنهاگ رفت تا در "مدرسه استدیوی هنر" به تحصیل هنر بپردازد. خانواده او در سال ۱۹۱۴ به
به تحصیل هنر بپردازد. خانواده او در سال ۱۹۱۴ به ایالات متحده مهاجرت کردند و چند سال بعد، نورثمن به بریگام سیتی، یوتا رفت و به‌عنوان کتابدار مشغول به کار شد. در آنجا به معماری علاقه‌مند شد و در سال ۱۹۱۸ به سالت لیک سیتی نقل مکان کرد و به‌عنوان طراح معماری برای یوجین آر. ویلون کار کرد. به دلیل مشکلات سلامتی، نورثمن در سال ۱۹۲۰ به لس‌آنجلس نقل مکان کرد و در دفتر معماری کلارنس جی. اسمیل "(Clarence J. Smale)" مشغول به کار شد و در نهایت به مقام سرطراح او رسید. او در سال ۱۹۲۶ شرکت خود را تأسیس کرد اما تقریباً
او در سال ۱۹۲۶ شرکت خود را تأسیس کرد اما تقریباً بلافاصله در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی برای تحصیل در رشته معماری ثبت‌نام کرد. او در سال ۱۹۳۰ مدرک خود را از این دانشگاه دریافت کرد و در سال بعد پروانه معماری ایالت را اخذ کرد. حرفه. نورثمن در دوران رکود بزرگ فعالیت حرفه‌ای خود را آغاز کرد و در طول ۲۵ سال کاری خود، بیش از صد ساختمان در سبک‌های مختلف طراحی کرد که شامل خانه‌های تک‌خانواری، مجتمع‌های مسکونی، هتل‌ها، یک کلیسا، یک کنیسه، کارخانه‌ها، جایگاه‌های سوخت و دیگر ساختمان‌های تجاری بود. او ساختمان‌های مسکونی
دیگر ساختمان‌های تجاری بود. او ساختمان‌های مسکونی متعددی را در مناطق مختلف جنوب کالیفرنیا از جمله بورلی هیلز، هنکاک پارک ("Hancock Park")، ویلمیر پارک ("Wilshire Park")، لس فلیز، لس‌آنجلس ("Los Feliz, Los Angeles") و پالم اسپرینگز ("Palm Springs") طراحی کرد. سبک معماری او ترکیبی از سبک‌های سنتی اروپایی (مانند کلیسای لوتری دانمارکی و "Normandie Mar Apartment Hotel") و سبک مدرن مینیمال آمریکایی همراه با عناصر استریم‌لاین مدرن بود. برخی از مشتریان او با صنعت سینما در ارتباط بودند، از جمله بازیگر ژان هرشولت.
سینما در ارتباط بودند، از جمله بازیگر ژان هرشولت. او همچنین مشاور فیلم "زنی که مردی را تعقیب می‌کند" ("Woman Chases Man") بود که شخصیت اصلی آن یک معمار بود. یکی از بزرگ‌ترین قراردادهای او با شرکت یونیون اویل ("Union Oil") بود که برای آن بیش از ۵۰ جایگاه سوخت را از سن‌دیگو تا ونکوور طراحی کرد. این شرکت در سال ۱۹۳۴ دو پتنت برای طراحی‌های او در جایگاه‌های سوخت دریافت کرد. هتل آپارتمان نورماندی‌مار که توسط نورثمن در فرزنو طراحی شد، از قصرهای فرانسوی الهام گرفته شده و دارای سقف‌های شیب‌دار، پنجره‌های چندلایه با
شده و دارای سقف‌های شیب‌دار، پنجره‌های چندلایه با منتن، برجک‌های تزئینی و گچ‌بری‌های برجسته است. این بنا تنها اثر شناخته‌شده او در دره سن‌خواکین محسوب می‌شود. در طول جنگ جهانی دوم، نورثمن در سپاه مهندسان ارتش ایالات متحده ("United States Army Corps of Engineers") بر روی استحکامات، بیمارستان‌ها، سرویس‌های بهداشتی و دیگر پروژه‌های ساختمانی کار کرد. پس از جنگ، او به کار خصوصی بازگشت و تخصص خود را در طراحی مجتمع‌های مسکونی و هتل‌های بزرگ در لس‌آنجلس و پالم اسپرینگز متمرکز کرد. در اوایل دهه ۱۹۵۰، نورثمن به
اسپرینگز متمرکز کرد. در اوایل دهه ۱۹۵۰، نورثمن به بیماری پارکینسون مبتلا شد و به دلیل ناتوانی در نگه‌داشتن مداد، ناچار به بازنشستگی شد. او در سال ۱۹۵۶ در سالت لیک سیتی ("Salt Lake City") درگذشت. ستون‌نویس مستقر در واشینگتن، دی.سی. جک اندرسون، برادرزاده نورثمن بود.
مادران صلح (به کردی: "Dayîkên Aşitîyê"، به ترکی: "Barış Anneleri") یک جنبش حقوق مدنی زنان در ترکیه است که هدف آن پیشبرد صلح بین گروه‌های قومی مختلف ترکیه از طریق روش‌های غیرخشونت‌آمیز است. تاریخچه. قدمت مادران صلح به سال برمی‌گردد. یکی از اعضای مجمع مؤسس این بیان می‌کند: «ما دور هم جمع شده بودیم تا بگوییم که جنگ کثیف باید پایان یابد و بین ترک‌ها و کردها صلح برقرار شود.» بسیاری از زنان گرفتار در جنگ یکی از بستگان نزدیک خود را در درگیری ترکیه و کردها از دست داده‌اند. به نقل از ترکیه بوزکورت «ما در سال به
داده‌اند. به نقل از ترکیه بوزکورت «ما در سال به عنوان مادرانی که فرزندان‌شان یا در کوه بودند یا در زندان بودند یا در جنگ جان خود را از دست داده بودند گرد هم آمدیم.» جنبش مادران صلح در استانبول و دیاربکر مستقر هستند. این جنبش به دلیل اعتراضات و پرونده‌های قضایی خود بارها در خبرها مطرح شده است. در سال ، عفو بین‌الملل گزارش داد که ادعا می‌شود هیئتی از مادران صلح، پس از سفر به عراق همسایه برای میانجی‌گری بین دو طرف درگیری‌های داخلی در اقلیم کردستان در شمال عراق، مورد شکنجه و بدرفتاری قرار گرفته‌اند. ارن کسکین،
مورد شکنجه و بدرفتاری قرار گرفته‌اند. ارن کسکین، وکیل مدافع ایشان، پس از انتشار شرح شکنجه ادعایی مادران صلح در یک روزنامه، به دلیل توهین به ارتش محاکمه شد. در ژوئن ، مویسر گونز و سکینه آرات از فعالان این جنبش، پس از مراجعه به ستاد کل نیروهای مسلح ترکیه در اوت برای ارائه پرونده خود، هرکدام به یک سال زندان و لیر ترکیه توسط دادگاه کیفری چهارم آنکارا محکوم شدند. اتهام این دو نفر ستایش از یک سازمان جدایی‌طلب و رهبر آن بود. این حکم بعداً به ماه کاهش یافت. در ژوئیه ، بیست و چهار عضو از مادران صلح که بین تا سال سن
، بیست و چهار عضو از مادران صلح که بین تا سال سن داشتند، توسط دادگاه کیفری چهارم دیاربکر به اتهام «تبلیغات جدایی‌طلبانه» مجرم شناخته شده و به ماه زندان محکوم شدند. در اوت ، گروهی از مادران صلح یک راهپیمایی صلح از دیاربکر و آنکارا ترتیب دادند و در نزدیکی مقر ستاد کل نیروهای مسلح ترکیه در آنکارا تحصن کردند.
این فهرستی است از آثار منتشرشده توسط هانس کریستیان آندرسن. فهرست با برخی از نسخه‌های پس از مرگ نویسنده نیز تکمیل شده‌است. سال درج‌شده در هر مدخل به نخستین نسخه دانمارکی آن اثر اشاره دارد. همه این آثار به دلیل درگذشت آندرسن بیش از صد سال پیش، در مالکیت عمومی قرار دارند. آثار بر اساس نوع. داستان‌های کوتاه کودکانه. کتاب تصویر بدون تصویر (سری کامل). سری داستان‌هایی که در قالب شب‌های متوالی روایت می‌شوند. در این مجموعه، راوی -که نقاشی ندارد- هر شب داستانی می‌گوید که از مشاهداتش در سفرهای ذهنی خود الهام
می‌گوید که از مشاهداتش در سفرهای ذهنی خود الهام گرفته‌است. برخی از شب‌ها شامل دیدارهایی با افراد معمولی، مناظر شگفت‌انگیز یا اندیشه‌هایی شاعرانه درباره جهان هستند. برای مثال: این مجموعه در اصل بین سال‌های ۱۸۳۹ تا ۱۸۴۷ منتشر شد و یکی از برجسته‌ترین نمونه‌های داستان‌نویسی شاعرانه آندرسن به‌شمار می‌رود. مجموعه‌ها. آثار آندرسن در چندین مجموعه منتشر شده‌اند، مانند: هر مجموعه شامل داستان‌هایی است که برخی در شماره‌های مجزا، برخی برای نخستین بار و برخی در قالب نسخه‌های کامل‌تر گردآوری شده‌اند. به عنوان مثال،
نسخه‌های کامل‌تر گردآوری شده‌اند. به عنوان مثال، "افسانه‌های جدید، جلد اول" شامل داستان‌هایی چون «فرشته»، «بلبل»، «دو عاشق» و «اردک زشت» است. اشعار. آندرسن علاوه بر داستان‌نویسی، شاعری پرکار نیز بود. او چندین مجموعه شعر منتشر کرد از جمله: او همچنین اشعاری برای کتاب‌های موسیقی، اپراها، و آثار نمایشی نوشت. نمایشنامه‌ها. او چندین نمایشنامه نوشت که برخی از آن‌ها به صورت اپرا، کمدی یا درام شاعرانه منتشر شده‌اند: غیرداستانی. آندرسن در حوزه‌های گوناگون غیرداستانی نیز نوشت: مقاله‌ها و نوشته‌های پراکنده. آثار
نیز نوشت: مقاله‌ها و نوشته‌های پراکنده. آثار آندرسن همچنین شامل مقالات، نامه‌ها، انتقادات ادبی و سفرنامه‌هایی است که بازتابی از افکار، زندگی شخصی و تعاملات ادبی او هستند.
مورین بانیان (زادهٔ ۲۷ فوریهٔ ۱۹۴۶ در آروبا) یک آروبایی-آمریکایی و گوینده خبرهای تلویزیونی است. او به مدت ۲۲ سال از ۱۹۷۳ تا ۱۹۹۵ گویندهٔ اصلی شبکه WUSA بود. در سال ۱۹۹۹، او به تلویزیون بازگشت و به‌عنوان مجری مشترک WJLA-TV فعالیت کرد و به افزایش رتبهٔ این شبکه تا جایگاه دوم بازار کمک کرد. بانیان از بنیان‌گذاران و اعضای هیئت‌مدیرهٔ بنیاد بین‌المللی رسانه‌های زنان و از بنیان‌گذاران انجمن ملی روزنامه‌نگاران سیاه‌پوست است. او همچنین رئیس شرکت «مورین بانیان کامیونیکیشنز» است. او در سال ۱۹۹۲ به‌عنوان «واشینگتنی
است. او در سال ۱۹۹۲ به‌عنوان «واشینگتنی سال» شناخته شد و به تالار مشاهیر شعبهٔ واشینگتن انجمن روزنامه‌نگاران حرفه‌ای، «حلقه نقره‌ای» آکادمی ملی هنرها و علوم تلویزیون (NATAS) و باشگاه پیشگامان پخش واشینگتن راه یافت. زندگی‌نامه. اوایل زندگی. بانیان بزرگ‌ترین دختر از سه فرزند بود و در ۱۱ سالگی به همراه خانواده‌اش در میلواکی، ویسکانسین ساکن شد. والدینش، ویلهلمینا و آرتور، اهل گویان بودند و به آروبا مهاجرت کرده بودند. پس از درگذشت مادرش، ویلهلمینا که پرستار بود، بانیان و خانواده‌اش همچنان به دنبال فرصت‌های
بود، بانیان و خانواده‌اش همچنان به دنبال فرصت‌های تحصیلی بودند؛ در مقطعی، تمامی اعضای خانواده در کالج‌ها و دانشگاه‌های محلی ثبت‌نام کرده بودند و هر یک در حال تحصیل در مقطع کارشناسی بودند. اوایل دوران حرفه‌ای. بانیان حرفهٔ روزنامه‌نگاری خود را به‌عنوان یک خبرنگار مستقل در "میلواکی ژورنال" آغاز کرد، درحالی‌که در دانشگاه ویسکانسین-میلواکی مشغول تحصیل بود. سپس به مشاغل تلویزیونی در WGBH-TV بوستون و WCBS-TV در نیویورک روی آورد، پیش از آن‌که در سال ۱۹۷۳ به واشینگتن بیاید و به WTOP-TV (که اکنون WUSA-TV نام دارد)