payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پیروی از رفقای فرانسوی خود برای مبارزه برای آزادی فرا می‌خواند.
کارخانه شیشه‌سازی گرونویک (, ) یا به اختصار «گرونویک» یک کارخانه شیشه‌سازی در روستای امروزی گرونویک در کورسهلم، فنلاند غربی بود. این کارخانه توسط تاجر یوهان گرونبرگ تأسیس شد و از سال ۱۸۱۲ تا ۱۹۰۷ فعالیت داشت. چندین نوع محصول شیشه‌ای در گرونویک تولید می‌شد. در ابتدا بطری و ظروف نوشیدنی در اینجا ساخته می‌شدند، اما از دهه ۱۸۹۰ فقط شیشه پنجره تولید می‌شد. همچنین شیشه دارویی نیز تولید می‌شد. این کارخانه شیشه‌سازی به عنوان اولین کارخانه در فنلاند، شیشه پرس شده تولید می‌کرد که از دهه ۱۸۴۰ میلادی به وجود آمد. بازار
می‌کرد که از دهه ۱۸۴۰ میلادی به وجود آمد. بازار داخلی شیشه در زمان فعالیت کارخانه‌های شیشه‌گری کوچک بود و محصولات شیشه‌گری به عنوان مثال به لوبک، سنت پترزبورگ، استکهلم و دانمارک و همچنین سایر نقاط اروپا صادر می‌شد. گرونویک توانست با وجود رقابت با سایر کارخانه‌های شیشه‌گری در فنلاند، جایگاه خود را با موفقیت تثبیت کند. در نهایت، این کارخانه به برجسته‌ترین کارخانه در کشور تبدیل شد. این کارخانه‌های شیشه‌گری همچنین به بزرگ‌ترین کارخانه در کشورهای شمال اروپا تبدیل شدند. کارخانه‌های شیشه‌گری گرونویک اهمیت بسیار
شدند. کارخانه‌های شیشه‌گری گرونویک اهمیت بسیار زیادی برای مناطق اطراف داشتند. در گرونویک، چوب و خاکستر خریداری می‌شد. ترجیحاً از جنگل‌های خود کارخانه‌های شیشه‌گری به عنوان هیزم استفاده نمی‌شد تا درختان برای حمل الوار رشد کنند. گرونویک علاوه بر این، فرصت کسب درآمد را فراهم می‌کرد. این شهر با مهاجرت از روستاهای اطراف مقابله می‌کرد، زیرا تعداد زیادی از مردم در جونگسوند و ایسکمو در آنجا مشغول به کار بودند. شیشه‌گران که مهارت‌های حرفه‌ای قابل توجهی داشتند، اغلب از راه دور می‌آمدند. کارمندانی از بلژیک، فرانسه،
از راه دور می‌آمدند. کارمندانی از بلژیک، فرانسه، آلمان و سوئد در آنجا مشغول به کار بودند. جامعه صنعتی در زمان رونق کارخانه‌های شیشه‌گری شکوفا شد، فعالیت پرشوری وجود داشت و چندین زبان اروپایی مورد استفاده قرار می‌گرفت. ساخت شیشه معمولاً هشت ماه در سال ادامه داشت و پس از آن برای تمیز کردن کوره‌ها باید متوقف می‌شد. به کارمندان در این دوره چهارماهه نیز حقوق پرداخت می‌شد. ساختمان‌هایی برای اسکان کارگران نیز ساخته شده بود که در دوران رونق شرکت حدود ۱۰۰ نفر بودند. در تابستان، صندوق‌های شیشه‌ای با دو قایق یدک‌کش
در تابستان، صندوق‌های شیشه‌ای با دو قایق یدک‌کش کارخانه‌های شیشه‌گری به واسا منتقل می‌شدند. در ارتباط با کارخانه، مدتی یک کارخانه ذوب کوچک سفال و یک کشتی‌سازی وجود داشت که توسط یوهان گرونبرگ تأسیس شده بود و چندین کشتی در آن ساخته می‌شد، و همچنین از سال ۱۸۳۱ تا ۱۸۷۶ کارخانه کاغذسازی یونگسوند، که آن هم توسط گرونبرگ تأسیس شده بود، در آنجا قرار داشت. علاوه بر این، یک کاشی‌کاری و یک آهنگری مرتبط با کارخانه شیشه وجود داشته است. عمارت گرونویک ساختمان اصلی کارخانه شیشه بود. پس از آتش‌سوزی در سال ۱۹۱۷، تنها
شیشه بود. پس از آتش‌سوزی در سال ۱۹۱۷، تنها ساختمان‌های باقی‌مانده از کارخانه شیشه، عمارت و ویرانه‌های یک اصطبل از سال ۱۸۳۲ است که در آتش‌سوزی ویران شد. در ملک خود، گرونویک گلاسبروک اولین و همچنین گسترده‌ترین باغ‌ها را در ایسکمو-یونگسوند با باغبانی بسیار پیشرفته داشت. در غرب عمارت، باغ بزرگی وجود دارد که در اوایل دوران شیشه‌گری طراحی شده بود.
کنت ساوریو مارکزه (۱۲ سپتامبر ۱۷۵۷–۲۵ نوامبر ۱۸۳۳) مردی ادیب و نجیب‌زاده اهل مالت بود که به خاطر مشارکت‌هایش در فرهنگ، تاریخ هنر و آموزش مالت شناخته می‌شود. مارکزه به تاریخ، باستان‌شناسی، شعر و زبان مالتی علاقه داشت و همچنین حامی و گردآورنده بزرگ آثار هنری بود. اوایل زندگی و تحصیلات. او که در ۱۲ سپتامبر ۱۷۵۷ در والتا متولد شد، چهارمین پسر کاوالیر جوزپه ایزیدورو مارکزه و سرافینا مارمیر دِ سالین بود. مارکزه نقش مهمی در توسعه فرهنگی و فکری مالت در قرن نوزدهم ایفا کرد. مارکزه در رم در کالج معتبر نوو، که توسط
ایفا کرد. مارکزه در رم در کالج معتبر نوو، که توسط پیاریست‌ها اداره می‌شد، تحصیل کرد. در حین تحصیل در رم، به همراه عمویش، جیووانی باتیستا ریموندو، به صومعه مونته کاسینو رفت. در ۱۲ ژانویه ۱۷۸۴، او با آنا ماریا کامیلری بیانکی از سنگلیا ازدواج کرد، و مراسم عروسی توسط آنتونیو فلیچه زونداداری، مفتش عقاید، در کلیسای کوچک دفتر مقدس برگزار شد که جایگاه محترم مارکزه را در جامعه مالت و کلیسا برجسته می‌کرد. عناوین اشرافی و خدمات عمومی. در ۸ مارس ۱۷۹۳، امانوئل دو روهان-پولدوک، شاهزاده و هفتادمین استاد بزرگ نشان سنت
شاهزاده و هفتادمین استاد بزرگ نشان سنت جان، عنوان کنت میمون را به او اعطا کرد. بین سال‌های ۱۸۰۵ تا ۱۸۰۹، مارکزه به عنوان "کمیسر عمومی بنی پابلیچی"، بر کارهای عمومی در مالت نظارت داشت. کمی قبل از مرگش، به او نشان شوالیه نشان سنت مایکل و سنت جورج اعطا شد. مشارکت در ادبیات، فرهنگ و هنر. کنت ساوریو مارکزه عمیقاً درگیر صحنه فرهنگی زمان خود بود. قابل توجه‌ترین سهم او مجموعه هنری گسترده‌اش بود که در طول زندگی‌اش با دقت آن را گردآوری کرد. مارکزه نقاشی‌ها، چاپ‌ها، طراحی‌ها و سایر آثار ارزشمند را به دست آورد که
طراحی‌ها و سایر آثار ارزشمند را به دست آورد که بسیاری از آنها از هنرمندان و مجموعه‌داران برجسته اروپایی بودند. در میان آثار خریداری شده توسط او، چاپ‌هایی از آلبرشت دورر و آثاری از پالما ایل جیوان، برناردو استروزی و گویدو رنی وجود داشت. او همچنین علاقه زیادی به هنرمندان مالتی، مانند میشل بوسوتیل و جوزپه گرچ، داشت و به نقاشان محبوب مالت، مانند آنتون شرانز، سفارش کار هنری می‌داد. مارکزه علاوه بر سهم خود به عنوان یک مجموعه‌دار هنری، شاعر و محقق نیز بود. اشعار ایتالیایی او در محافل ادبی، چه در مالت و چه در خارج
او در محافل ادبی، چه در مالت و چه در خارج از کشور، بسیار مورد توجه بود. در طول سال‌ها، او کتابخانه قابل توجهی جمع‌آوری کرد که محتویات آن پراکنده شده است. محتویات این کتابخانه گمشده شامل جلدهایی در مورد ادبیات و شعر کلاسیک و معاصر، نظریه سیاسی، کتاب‌های تاریخ، زندگی قدیسان و پاپ‌ها، سفرنامه‌ها، نشریات دوره‌ای موزه‌ها، راهنماهای مصور موزه‌ها و شهرها، آثاری در مورد زندگی هنرمندان، مونولوگ‌های هنرمندان و کتاب‌هایی در مورد چاپ‌ها و حکاکی‌هایی بود که مارکزه اغلب هنگام نسبت دادن به چاپ‌هایی که خریداری می‌کرد به
هنگام نسبت دادن به چاپ‌هایی که خریداری می‌کرد به آنها اشاره می‌کرد. مارکزه خلاصه‌ای از زندگینامه هنرمندان مالتی و هنرمندان خارجی که در مالت کار می‌کردند را با نام "«مردان برجسته مالت»" رونویسی و با جزئیات شرح داد. مارکزه همچنین زبان‌شناس بود. در طول اشغال فرانسه، ساوریو در والتا ماند و یک فرهنگ لغت مالتی نوشت، همچنین اشعار عامیانه به زبان مالتی را حفظ کرد و غزل نوشت. در واقع، مارکزه همچنین شاعر و عضو آکادمی آرکادیا بود. اهدایی موزه کلیسای جامع. میراث مارچسه در هنر با تصمیم او برای واگذاری مجموعه‌اش به یک
در هنر با تصمیم او برای واگذاری مجموعه‌اش به یک مؤسسه عمومی، موزه کلیسای جامع مدینا، به تصویر کشیده می‌شود و او را به یکی از اولین مجموعه‌داران هنری مالتی تبدیل می‌کند که بخش قابل توجهی از مجموعه خود را به عموم مردم واگذار کرده است. فهرست خریدهای او با عنوان «"پریمو کاستو»"، سندی ارزشمند است که جزئیات بیش از ۸۵ نقاشی، از جمله آثار مذهبی، مناظر و طبیعت بی‌جان را شرح می‌دهد. مارچسه به عنوان یک متخصص خبره هنر، در طول سال‌ها مجموعه‌ای گسترده از نقاشی‌ها، طراحی‌ها و چاپ‌ها را جمع‌آوری کرد. این آثار در
طراحی‌ها و چاپ‌ها را جمع‌آوری کرد. این آثار در وصیت‌نامه‌ای به تاریخ ۲ مه ۱۸۳۱ به کلیسای جامع مدینا واگذار شدند و در آن تصریح شده بود که «این نقاشی‌ها، طراحی‌ها و چاپ‌ها برای همیشه در تالار و کتابخانه کلیسای جامع نگهداری و ذخیره شوند». مارچسه به عنوان بنیان‌گذار مجموعه موزه کلیسای جامع شناخته می‌شود و اهدای او هسته اصلی موزه را که قبلاً در خود کلیسای جامع قرار داشت، تشکیل داد. این مجموعه امروزه در تالار مارکزه در موزه کلیسای جامع مدینا نگهداری می‌شود و مارکزه یکی از اهداکنندگان کلیدی است که کمک‌های او به
یکی از اهداکنندگان کلیدی است که کمک‌های او به تأسیس مجموعه موزه کمک کرده است. کمک‌های او شامل نقاشی‌ها، طراحی‌های استادانه قدیمی و حکاکی‌هایی از قرن‌های ۱۵ و ۱۶ است. اثر مرکزی تالار، نقاشی چندلتی سنت پاول، قدیمی‌ترین نقاشی محراب مالت، است که به سفارش مکتب کاتالان لوئیس بوراسا کشیده شده است. این نقاشی، جلوس سنت پاول را به همراه صحنه‌های مختلفی از زندگی این قدیس به تصویر می‌کشد. مرگ و میراث. در سال‌های پایانی عمر، مارکزه به عضویت چندین کمیته مهم آموزشی، از جمله کمیته اصلاح دانشگاه مطالعات و شورای عمومی
از جمله کمیته اصلاح دانشگاه مطالعات و شورای عمومی دانشگاه در سال ۱۸۲۴، به ریاست جان هوکام فرر، منصوب شد. ساوریو مارکزه در ۲۵ نوامبر ۱۸۳۳ درگذشت. مرگ او ضایعه بزرگی برای جامعه مالت محسوب می‌شد. او در مقبره خانوادگی در کلیسای محلی در آتارد به خاک سپرده شده است. روزنامه دولتی مالت در ادای احترام به مرگ او، خاطرنشان کرد که چگونه «به عنوان یک نجیب‌زاده با دانش فراوان و تبحر در ادبیات باستانی و مدرن و همچنین به دلیل ادب، منش و رفتارهای دلپذیرش، دوستی او همیشه مورد توجه و قدردانی برجسته‌ترین ساکنان مالت، چه بومی
توجه و قدردانی برجسته‌ترین ساکنان مالت، چه بومی و چه انگلیسی، قرار می‌گرفت. در شعر ایتالیایی، سروده‌های او در محافل عمومی و خصوصی با لذت و تحسین خوانده شده و ذوق او برای هنرهای زیبا، برجسته‌ترین خارجی‌هایی را که هر از گاهی به جزایر ما سفر می‌کردند و هرگز از ابراز حس والای خود نسبت به دستاوردها و پالایش سیاسی او کوتاهی نمی‌کردند، به بازدید از خانه‌اش جذب می‌کرد.»
زندان واسا یک زندان بسته ۷۰ تختخوابی متعلق به منطقه مجازات کیفری فنلاند غربی است. این زندان در مرکز واسا در کنار دریا در رانتاکاتو واقع شده است. این زندان دارای مکان‌هایی برای مردان و زنان است. زندان واسا حدود ۶۰ کارمند دارد. ساخت این زندان در سال ۱۸۶۱ آغاز شد و در سال ۱۸۶۳ به پایان رسید. زندان واسا زندانیان پیش از محاکمه، زندانیان حکم‌دار و جریمه‌های نقدی را به عنوان تخفیف جریمه نگهداری می‌کند. زندانیان عمدتاً از شهرستان‌های اوستروبوتنیا و اوستروبوتنیای جنوبی می‌آیند. این زندان دارای یک کارگاه فلزکاری است
می‌آیند. این زندان دارای یک کارگاه فلزکاری است که به زندانیان مطالعات مکانیک و فناوری تولید ارائه می‌دهد. علاوه بر این، زندانیان این فرصت را دارند که از راه دور در مدرسه جامع، دبیرستان و پلی‌تکنیک و همچنین دوره‌های کوتاه‌تر و فعالیت‌های توانبخشی تحصیل کنند. زندانیان می‌توانند در کارگاه رنگ، کارگاه بسته‌بندی یا در تعمیر و نگهداری زندان کار کنند. تاریخچه. ریشه‌های اولیه زندان واسا در قلعه کرسهلما است، جایی که زندانیان از قرن هفدهم در آن نگهداری می‌شدند. در اوایل قرن نوزدهم، یک زندان شهرستانی در کورشولم تأسیس
قرن نوزدهم، یک زندان شهرستانی در کورشولم تأسیس شد که در یک ساختمان چوبی زندان قرار داشت. ساخت ساختمان زندان فعلی، که توسط معمار استانی، لودویک ایزاک لیندکویست، طراحی شده بود، در سال ۱۸۶۱ تحت رهبری استاد آهنگر، جی. دبلیو. لوندن، آغاز شد و دو سال بعد به پایان رسید. این زندان برای اولین بار در دهه ۱۸۸۰ گسترش یافت. دیوار چوبی اصلی در سال ۱۹۰۱ با دیوار آجری جایگزین شد. زندان در سال ۲۰۰۱ بازسازی شد.
جیووانی ویلانی ( ۱۲۷۶ یا ۱۲۸۰ – ۱۳۴۸) بانکدار، مقام رسمی، دیپلمات و وقایع‌نگار ایتالیایی اهل فلورانس بود که کتاب "تواریخ جدید" ("نئووا کرونیکا") را در مورد تاریخ فلورانس نوشت. او یک دولتمرد برجسته فلورانس بود، اما بعدها به دلیل ورشکستگی یک شرکت تجاری و بانکی که در آن کار می‌کرد، شهرت بدی کسب کرد و مدتی را در زندان گذراند. علاقه و شرح جزئیات اقتصادی، اطلاعات آماری و بینش سیاسی و روانشناختی او را به عنوان یک وقایع‌نگار مدرن‌تر از اواخر قرون وسطی در اروپا معرفی می‌کند. "تواریخ جدید" او به عنوان اولین معرفی
می‌کند. "تواریخ جدید" او به عنوان اولین معرفی آمار به عنوان یک عنصر مثبت در تاریخ در نظر گرفته می‌شود. با این حال، کنت آر. بارتلت، مورخ، خاطر نشان می‌کند که برخلاف جانشینان دوران رنسانس او، «تکیه او بر عناصری مانند عنایت الهی، ویلانی را با سنت وقایع‌نگاری بومی قرون وسطی پیوند می‌دهد.» ویلانی در مضامین تکرارشونده‌ای که از طریق وقایع مهم شرح داده شده در "کرونیکای" خود تلویحاً بیان شده است، بر سه فرض در مورد رابطه گناه و اخلاق با وقایع تاریخی نیز تأکید می‌کند، این فرض‌ها عبارتند از اینکه افراط و تفریط فاجعه
این فرض‌ها عبارتند از اینکه افراط و تفریط فاجعه به بار می‌آورد، نیروهای حق و باطل در مبارزه مداوم هستند، و وقایع مستقیماً تحت تأثیر اراده خداوند قرار دارند. ویلانی پس از شرکت در جشن سالگرد در رم در سال ۱۳۰۰ و توجه به تاریخ پرافتخار آن شهر، الهام گرفت تا "کرونیکای" خود را بنویسد. او در "کرونیکای" خود، وقایع را سال به سال، با پیروی از یک قالب روایی کاملاً خطی، شرح داد. او جزئیات پیچیده‌ای در مورد بسیاری از رویدادهای مهم تاریخی شهر فلورانس و منطقه وسیع‌تر توسکانی، مانند پروژه‌های ساختمانی، سیل، آتش‌سوزی، قحطی
مانند پروژه‌های ساختمانی، سیل، آتش‌سوزی، قحطی و طاعون ارائه داد. ویلانی در حالی که بر روی "کرونیکا" کار می‌کرد و جزئیات تلفات عظیم جانی در اثر مرگ سیاه در سال ۱۳۴۸ را شرح می‌داد، بر اثر همان بیماری درگذشت. برادر و برادرزاده‌اش کار بر "کرونیکا" را ادامه دادند. کار ویلانی مورد تحسین و انتقاد مورخان مدرن قرار گرفته است. این انتقادات عمدتاً به تأکید او بر هدایت ماوراءالطبیعه رویدادها، سبک سازمانی او و تجلیل او از پاپ و فلورانس معطوف است. زندگی و حرفه. جووانی ویلانی در فلورانس و در طبقه متوسط تاجر متولد شد. او
در فلورانس و در طبقه متوسط تاجر متولد شد. او پسر ویلانو دی استولدی دی بلینسیونه بود که از خانواده تاجران قدیمی و محترم "آرتی ماجورو" بود. ویلانی از سال ۱۳۰۰ عضو صنف "آرته دی کالیمالا" (صنایع پشم) در فلورانس بود و در شورای هشت نفره "مرکانزیا" خدمت می‌کرد. او در آن سال، هنگام جشن جوبیلی از رم بازدید کرد. پس از مشاهده بناهای باستانی شناخته شده رم و قدردانی از شخصیت‌های تاریخی مشهور آن، الهام گرفت تا "کرونیکا"، تاریخ جهانی فلورانس را به صورت کاملاً خطی و سال به سال بنویسد. در سال‌های اولیه قرن چهاردهم، او با
سال بنویسد. در سال‌های اولیه قرن چهاردهم، او با سفر به سراسر ایتالیا، سوئیس، فرانسه و فلاندر برای بانک پروتزی، که از سال ۱۳۰۰ تا ۱۳۰۸ سهامدار آن بود، دیدگاه سیاسی کسب کرد. ویلانی که به عنوان یکی از اعضای شرکت به خارج از کشور سفر می‌کرد، علاوه بر سود سهام خود، حقوق منظمی نیز دریافت می‌کرد. در ۱۵ مه ۱۳۰۶، یکی از اولین قراردادهای مبادله‌ای که به شهر بروخه اشاره داشت، شامل دو طرف بود: جیووانی ویلانی، نماینده شرکت پروتزی، که به توماسو فینی، نماینده شرکت گالرانی سیه‌نا، وام اعطا می‌کرد. ویلانی و برادرش ماتئو تا
سیه‌نا، وام اعطا می‌کرد. ویلانی و برادرش ماتئو تا سال ۱۳۲۲ بیشتر فعالیت‌های اقتصادی خود را به شرکت بووناکورسی منتقل کردند. جیووانی ویلانی در سال ۱۳۲۴ یکی از مدیران بووناکورسی بود بووناکورسی‌ها فعالیت‌های بانکی و تجارت کالا را اداره می‌کردند و نفوذ خود را در سراسر ایتالیا، فرانسه، فلاندر، انگلستان و چندین مکان در مدیترانه گسترش می‌دادند. ویلانی پس از بازگشت به فلورانس در سال ۱۳۰۷، ازدواج کرد و زندگی سیاسی خود را در شهر آغاز نمود. او در سال‌های ۱۳۱۶ و ۱۳۱۷ به عضویت کشیشان فلورانس درآمد و هم‌زمان در مذاکرات
عضویت کشیشان فلورانس درآمد و هم‌زمان در مذاکرات دیپلماتیکی که به برقراری صلح با پیزا و لوکا انجامید، نقش فعالی ایفا کرد. از سال ۱۳۱۶ به‌عنوان رئیس ضرابخانه فعالیت داشت و در این سمت سوابق قبلی ضرابخانه را گردآوری کرده و فهرستی از تمامی سکه‌های ضرب‌شده در فلورانس تهیه نمود. در سال ۱۳۲۱ بار دیگر به‌عنوان کشیش انتخاب شد و در سال ۱۳۲۴ مأمور بازرسی پروژه بازسازی دیوارهای دفاعی شهر گردید.او همراه با ارتش فلورانس برای جنگ با کاستروچیو کاستراکانی، ارباب لوکا، اعزام شد و در جریان شکست فلورانس در نبرد التوپاسیو حضور
شد و در جریان شکست فلورانس در نبرد التوپاسیو حضور داشت. ویلانی در "کرونیکای" خود، تحلیلی دقیق از دلایل ناکامی فلورانس در تصرف لوکا پس از مرگ کاستروچیو کاستراکانی ارائه کرده است. در سال ۱۳۲۸، قحطی سراسر توسکانی را فراگرفت. از ۱۳۲۹ تا ۱۳۳۰، ویلانی به‌عنوان قاضی تدارکات منصوب شد تا فلورانس را از شدیدترین پیامدهای این بحران محافظت کند. برای کاهش گرسنگی و آرام‌کردن نارضایتی دهقانان، غلات به‌سرعت از سیسیل و از طریق تالامون وارد شد. کمون فلورانس ۶۰ هزار فلورین طلای خزانه شهر را برای اقدامات امدادی اختصاص داد و
خزانه شهر را برای اقدامات امدادی اختصاص داد و دولت تنورهای تمام نانوایان شهر را مصادره کرد تا نان با قیمت مناسب در اختیار فقرا و مردم گرسنه و شورشی قرار گیرد. در سال ۱۳۲۹، ویلانی مأموریت دیپلماتیکی به بولونیا انجام داد تا با کاردینال برتراند دو پوژه دیدار کند. از ۱۳۳۰ تا ۱۳۳۱، او بر ساخت درهای برنزی آندرئا پیزانو برای تعمیدگاه نظارت داشت و هم‌زمان به‌عنوان کنسول صنف هنر کالیمالیا خدمت می‌کرد و بر ساخت برج ناقوس کلیسای بادیه نیز نظارت داشت. علاوه بر این، برای تضمین پرداخت بدهی فلورانس، به‌عنوان گروگان به
تضمین پرداخت بدهی فلورانس، به‌عنوان گروگان به فرارا فرستاده شد و در سال ۱۳۴۱ چند ماه در آنجا اقامت کرد.
سکه‌های یوروی ایتالیا برای هر اندازه از پولی، طرحی منحصر به فرد دارند، هرچند که در طول تاریخ استفاده از آثار هنری مشهور ایتالیایی برای آن‌ها بسیار رایج است. هر سکه توسط یک طراح متفاوت طراحی شده است، از سکه ۱ سنتی گرفته تا سکه ۲ یورویی که عبارتند از: اوگنیو دریوتی، لوسیانا د سیمونی، اتوره لورنزو فراپیچچینی، کلودیا مومونی، ماریا آنجلا کاسول، روبرتو مائوری، لورا کرتارا و ماریا کارملا کولانری. همه طرح‌ها شامل ۱۲ ستاره اتحادیه اروپا ، سال ضرب، دو حروف روی هم افتاده‌ی «RI» برای "جمهوری ایتالیا" ("Repubblica
افتاده‌ی «RI» برای "جمهوری ایتالیا" ("Repubblica Italiana") و حرف «R» برای رم هستند. هیچ سکه یوروی ایتالیایی مربوط به قبل از "سال ۲۰۰۲" وجود ندارد، اگرچه مطمئناً زودتر ضرب شده‌بودند، زیرا برای اولین بار در دسامبر ۲۰۰۱ در دسترس عموم قرار گرفتند. تاریخچه. انتخاب طرح سکه‌ها از طریق یک پخش تلویزیونی که در آن طرح‌های گزینه ارائه می‌شد، به مردم ایتالیا واگذار شد و به مردم اجازه داده شد با تماس با یک شماره تلفن خاص رأی دهند. با این حال، سکه ۱ یورویی در این انتخابات وجود نداشت، زیرا کارلو آزگلیو چامپی ، وزیر
وجود نداشت، زیرا کارلو آزگلیو چامپی ، وزیر اقتصاد وقت، قبلاً تصمیم گرفته بود که طرح "مرد ویتروویوسی" لئوناردو داوینچی روی آن نقش ببندد. اثر لئوناردو بسیار نمادین است زیرا نشان دهنده تمرکز رنسانس بر انسان به عنوان معیار همه چیز است و همزمان شکلی گرد دارد که کاملاً با سکه مطابقت دارد. همانطور که چامپی مشاهده کرد، این طرح نشان دهنده "سکه در خدمت انسان" است، نه انسان در خدمت پول. طرح یورو ایتالیایی. برای تصاویر روی سکه و شرح مفصلی از سکه‌ها، به بخش سکه‌های یورو مراجعه کنید.
جوزپه ریموندو ویتوریو "پیپو" بائودو (; – ) مجری تلویزیونی اهل ایتالیا بود. او یکی از برجسته‌ترین مجریان در کشور خود بود و شش دهه فعالیت حرفه‌ای داشت که شامل ۱۳ دوره جشنواره موسیقی سانرمو می‌شد.(بالاترین تعداد برای یک مجری) بائودو اغلب با لقب «سوپرپیپو» (اشاره به نام ایتالیایی گوفی) شناخته می‌شد. بائودو همچنین از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۷ مدیر هنری و رئیس تئاتر استابیل دی کاتانیا بود. حرفه. بائودو در میلیتلو این وال دی کاتانیا به دنیا آمد. پدرش وکیل و مادرش خانه‌دار بودند. او در حالی که در دانشگاه کاتانیا در رشته
بودند. او در حالی که در دانشگاه کاتانیا در رشته حقوق تحصیل می‌کرد، به عنوان بازیگر و مجری شروع به کار کرد و دستیار کمدین توچو موزومچی شد. او با وجود علاقه‌اش به هنر، با مدرک حقوق فارغ‌التحصیل شد و هرگز به عنوان وکیل فعالیت نکرد. در پایان دهه ۵۰ میلادی، او خواننده و پیانیست ارکستر مهتاب شد. در سال ۱۹۵۹ برای اولین بار، در یک قسمت از نمایش "«لا کونچیگلیا دورو»" ساخته انزو تورتورا در تلویزیون ایتالیا ظاهر شد. او در سال ۱۹۶۶ به عنوان مجری نمایش موزیکال "«ستِوُچی»" به شهرت رسید. در سال ۱۹۶۸ برای اولین بار میزبان
به شهرت رسید. در سال ۱۹۶۸ برای اولین بار میزبان جشنواره موسیقی سانرمو بود؛ او در نهایت ۱۳ بار میزبان این جشنواره بود که آخرین آن در سال ۲۰۰۸ انجام شد. در شب افتتاحیه جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۱۹۹۵، اندکی پس از شروع نمایش، مردی به نام پینو پاگانو از گالری تئاتر آریستون بالا رفت و تهدید به خودکشی با پریدن کرد؛ بائودو در میان تشویق تماشاگران او را متقاعد کرد که عقب‌نشینی کند. بائودو علاوه بر فعالیت اصلی خود به عنوان مجری تلویزیون، از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۷ به عنوان مدیر هنری تئاتر پایدار کاتانیا و از سال ۲۰۰۰ تا
مدیر هنری تئاتر پایدار کاتانیا و از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۷ به عنوان رئیس آن خدمت کرد. او همچنین ترانه‌سرا بود؛ از جمله شناخته‌شده‌ترین ساخته‌های او می‌توان به «دونا روسا» اثر نینو فرر، «اونا دومنیکا کوسی» اثر جیانی موراندی، «دوشیزه» اثر نینو مانفردی و «لا کوادریلیا» اثر ساشا دیستل اشاره کرد. زندگی شخصی و مرگ. بائودو دو فرزند داشت: الساندرو متولد ۱۹۶۲داز میرلا آدینولفی و تیزیانا متولد ۱۹۷۰ از همسر اولش آنجلا لیپی. پس از روابط با بازیگران زن آلیدا چلی و آدریانا روسو بین سال‌های ۱۹۸۶ تا ۲۰۰۷، بائودو با خواننده
روسو بین سال‌های ۱۹۸۶ تا ۲۰۰۷، بائودو با خواننده سوپرانو ایتالیایی کاتیا ریچارلی ازدواج کرد (که در سال ۲۰۰۴ قبل از نهایی شدن طلاقشان از او جدا شد). در دهه ۹۰ میلادی، به دلیل فعالیت‌های ضد مافیایی‌اش، سه بمب‌گذاری توسط مافیای سیسیلی متحمل شد که یکی از آنها ویلایش در سانتا تکلا را ویران کرد. باودو در ۱۶ اوت ۲۰۲۵ در سن ۸۹ سالگی در بیمارستان کمپس بیو-مدیکو در رم درگذشت. مراسم تشییع جنازه او در ۲۰ اوت در زادگاهش در سیسیل با نظارت اسقف کالتاجیرونه برگزار شد.
آنسلمو لورکیو (به ایتالیایی: Anselmo Lorecchio) (زاده ۳ نوامبر ۱۸۴۳ - درگذشته ۲۲ مارس ۱۹۲۴) وکیل، روزنامه‌نگار، سیاستمدار، شاعر و نویسنده ایتالیایی با اصالت آلبانیایی، بنیان‌گذار روزنامه "«لا نازیونه آلبانی»" و نویسنده چندین اثر ادبی در ستایش استقلال آلبانی بود. زندگی. آنسلمو لورچیو در ۳ نوامبر ۱۸۴۳ در پالاگوریو، شهری کوچک در کالابریا ، ایتالیا، متولد شد و روابط محکمی با آنجا برقرار کرد. در ۲۱ دسامبر ۱۸۶۸ مدرک حقوق خود را از دانشگاه سلطنتی ناپل دریافت کرد، در سال ۱۸۶۹ دادستان دادگاه تجدیدنظر ناپل شد و در
در سال ۱۸۶۹ دادستان دادگاه تجدیدنظر ناپل شد و در سال ۱۸۷۰ نیز در بانک مرکزی ناپولی مشغول به کار شد از سال ۱۸۷۸ او سمت‌های مختلفی را در ادارات دولتی ایتالیا، از جمله «مدیر اجرایی آموزش» و «نماینده املاک دولتی» بر عهده داشت؛ او همچنین سمت‌های دیگری نیز داشت، این بار با ماهیت سیاسی: او دبیر شورای استانی کاتانزارو (۱۸۸۳–۱۸۸۴)، شهردار پالاگوریو در سال ۱۸۹۲ و نماینده (یا مالک) چندین شرکت در زمینه‌های اداری، اقتصادی یا قضایی بود. لورچیو آلبانیایی‌هایی را از آلبانی عثمانی برای نشریات سیاسی جدید استخدام کرد و از
عثمانی برای نشریات سیاسی جدید استخدام کرد و از آنها کمک گرفت، مانند سال ۱۸۸۹ برای انتشار "صدای آلبانی". در سال ۱۸۹۵، بر اساس دعوت‌نامه‌ای که در روزنامه «مورنینگ» ( منتشر شد)، او در «کنگره آلبانیایی‌های ایتالیا» که در کوریلیانو کالابرو به ریاست گیرولامو د رادا برگزار شد، شرکت کرد و از آنجا انجمن ملی آلبانی بیرون آمد، جایی که لورچیو به عنوان نایب رئیس، د رادا به عنوان رئیس افتخاری و آرکیماندریت پیترو کامودکا د کورونی به عنوان رئیس انتخاب شدند. در ژانویه ۱۸۹۷، او مجله «ملت آلبانی» () را تأسیس کرد)، از نظر
او مجله «ملت آلبانی» () را تأسیس کرد)، از نظر ایدئولوژیکی به آرمان ملی آلبانی نزدیک است. در سال ۱۸۹۸، او «مسئله آلبانیایی. نوشته‌های مختلف» ( را منتشر کرد)، مجموعه‌ای از مقالات از روزنامه‌های مختلف محلی و ملی مانند "ایل کالابرو"، "لا جوسترا"، "ایل رستو دل کارلینو"، "لا استامپا" و بسیاری دیگر. در ۸ آوریل ۱۹۰۰ او در رم کمیته ملی آلبانی ( را تأسیس کرد) که از نظر ایدئولوژیکی دنباله‌روی انجمن ملی آلبانی قدیمی به ریاست دی رادا، لورچیو و کامودکا د کورونی بود؛ این کمیته اساساً پایبندی به تمام ابتکاراتی را که به
کمیته اساساً پایبندی به تمام ابتکاراتی را که به نفع استقلال آلبانی بود، بدون نیاز به توسل به هیچ گونه اقدام خشونت‌آمیزی، در نظر می‌گرفت. در سال ۱۹۰۴ او "کتاب «اندیشه سیاسی آلبانیایی در رابطه با منافع ایتالیا»" را منتشر کرد، کتابی که او آن را نوشت تا علاوه بر پیگیری بودجه اولیه سال‌های اولیه مجله‌اش، به نوعی در افزایش آگاهی دولت ایتالیا و عموم مردم در مورد اهمیت مسئله آلبانی و منافع ایتالیا در دریای آدریاتیک و مدیترانه موفق شود. در ژوئن ۱۹۰۴، لورچیو به همراه گاسپر یاکووا مورتوری روزنامه‌ای به زبان ایتالیایی
گاسپر یاکووا مورتوری روزنامه‌ای به زبان ایتالیایی "به نام «آژنزیا بالکانیکا و ایتالیانا»" منتشر کردند که بر سیاست، امور مالی و اطلاعات تجاری تمرکز داشت. اهداف آن «روشن کردن افکار عمومی اروپا» در مورد حقوق و اصلاحات لازم برای ولایت‌های اسکوب، اشکودر، موناستیر، یانینا و سالونیکا بود. بین سال‌های ۱۹۰۰ تا ۱۹۱۱، از طریق انتشار چندین مقاله در «لا نازیونه آلبانیایی»، صدای او حتی بیشتر به نفع ملتی که برایش عزیز بود، آلبانی، شنیده می‌شد. او در آن سال‌ها سعی کرد چندین فرد مشهور، از جمله ریچیوتی گاریبالدی و خوان پدرو
فرد مشهور، از جمله ریچیوتی گاریبالدی و خوان پدرو آلادرو کاستریوتا، اشراف‌زاده اسپانیایی از نوادگان اسکندربیگ، را در کارزار خود درگیر کند و همچنین حمایت دولت را برای افزایش روابط تجاری با سرزمین‌های آلبانیایی جلب کند، و حتی میانجیگری «انجمن ملی آلبانی» را به وزیر امور خارجه امیلیو ویسکونتی ونوستا پیشنهاد داد. در سال ۱۹۱۲، چند روز پس از اعلام استقلال کشور آلبانی و تشکیل دولت ولورا، اسماعیل کمالی شخصاً از لورچیو تشکر کرد و گفت: «آرزوهای شما برای تحقق آرمان‌های مشترکمان بسیار مورد استقبال ماست. ما از همدردی و
مشترکمان بسیار مورد استقبال ماست. ما از همدردی و حمایت گرم همه آلبانیایی‌های ایتالیا مطمئن هستیم. کار شما به عنوان یک مبارز قدیمی به شایستگی توسط آلبانی آزاد مورد قدردانی قرار خواهد گرفت.» در سال ۱۹۱۳، او نماینده بود و در کنگره آلبانیایی تریسته (۲۷ فوریه - ۶ مارس ۱۹۱۳) شرکت کرد، که در آن درخواستی برای ارسال به قدرت‌های بزرگ جهت به رسمیت شناختن استقلال سیاسی و اقتصادی آلبانی تهیه شد و پیمان دوستی و حمایت از جمعیت‌های آرومانی که در نزدیکی مناطق آلبانیایی‌نشین زندگی می‌کردند، منعقد گردید. در جریان وقایع مربوط
زندگی می‌کردند، منعقد گردید. در جریان وقایع مربوط به جنگ جهانی اول، لورچیو در سال ۱۹۲۰ کتاب «آلبانی: یادداشت استقلال آلبانی» و در سال ۱۹۲۱ بروشور «آلبانی به جامعه ملل پذیرفته شد» را منتشر کرد. در ۲۲ دسامبر ۱۹۲۰، او نامه‌ای از رئیس هیئت نمایندگی آلبانی در «جامعه ملل»، فن اس. نولی، دریافت کرد که در آن از لورچیو به خاطر زحماتش نیز تشکر شده بود. لورچیو در ۲۲ مارس ۱۹۲۴ در رم، در خانه‌اش در میدان سنت جان لاتران درگذشت؛ با مرگ او، انتشار مجله «لا نازیون آلبانیایی» نیز پایان یافت.
«کلیسای سنت نیکلاس» کلیسایی ارتدکس در واسا، فنلاند است که در میدان کاسارمینتوری واقع شده است. این کلیسا توسط معمار استانی کارل اکسل ستربرگ طراحی و در سال ۱۸۶۲ تکمیل شد. این کلیسا در سال ۱۸۶۶ توسط مطران ایزیدور تقدیس شد. این کلیسا، کلیسایی صلیبی شکل با راهروی کوتاه و با تأکید مرکزی است. انتهای محراب کلیسا دارای مقابله پایین‌تر و روبروی آن در انتهای ورودی، یک اتاق انتظار پایین‌تر و باریک‌تر با یک برج نوک‌تیز است. نماها توسط ستون‌های مسطح و پنجره‌های قوسی گرد متعدد ساخته شده‌اند. سالن کلیسا با گچ روشن گچ‌کاری