payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خود را برای اجرایی در «لا اسکالا» در سال ۱۸۸۹ سفارش داده بود. اولین اجرای جهانی «لورلی» سرانجام در ۱۶ فوریه ۱۸۹۰ در «تئاتر رجیو دی تورینو|تئاتر رجیو» در تورین به رهبری «ادواردو ماسکرونی» انجام شد. این اجرا، با بازی «ویرجینیا فرنی جرمانو» در نقش اصلی، صحنه‌آرایی اثر اوگو گدوزی و طراحی لباس اثر «آدولفو هوهنشتاین» را داشت. این اثر، ماندگارترین اثر کاتالانی شد و تنها اپرای آخر او «لا والی» از آن پیشی گرفت. در سال‌های پس از اولین اجرای تورین، «لورلی» در چندین شهر ایتالیا، از جمله میلان، جایی که اولین بار در سال
ایتالیا، از جمله میلان، جایی که اولین بار در سال ۱۹۰۵ در لا اسکالا اجرا شد، اجرا شد. متعاقباً در ۱۲ ژوئیه ۱۹۰۷ در خانه اپرای سلطنتی لندن برای اولین بار به روی صحنه رفت. اولین اجرای آمریکایی توسط انجمن اپرای شیکاگو در ساختمان سالن اجتماعات در شیکاگو در ۱۷ ژانویه ۱۹۱۹ با آنا فیتزیو در نقش اصلی ارائه شد. اجراها چه در ایتالیا و چه در سطح بین‌المللی تا قرن بیستم ادامه یافت، اما به طور فزاینده‌ای پراکنده شد. این اپرا در سال ۱۹۵۵ برای اجرا در حمام‌های کاراکالا در رم، تئاتر کوموناله در رجیو امیلیا و تئاتر گرانده
رم، تئاتر کوموناله در رجیو امیلیا و تئاتر گرانده در برشا؛ در سال ۱۹۶۸ در لا اسکالا؛ و در سال ۱۹۸۳ در تئاتر دل گیگلیو در لوکا، شهر زادگاه کاتالانی، احیا شد. تا قرن بیست و یکم، «لورلی» تا حد زیادی فراموش شده بود، اگرچه آریاهای آن هنوز در رسیتال‌ها خوانده می‌شوند و گزیده‌هایی از این اپرا در جشنواره موسیقی بارد سال ۲۰۱۶ اجرا شد. در سال ۲۰۱۷، کل اپرا دوباره در یک اجرای روباز در سالن تئاتر سنت ... اجرا شد. Galler Festspiele|de}} در سوئیس. خلاصه داستان. "مکان: کرانه‌های رود راین در سال ۱۵۰۰ میلادی" پرده 1 ولتر با
رود راین در سال ۱۵۰۰ میلادی" پرده 1 ولتر با آنا اهل رهبرگ، خواهرزاده‌ی مارگراف بیبریچ، نامزد شده است. یک شب در ماه مه، والتر در حالی که در سواحل راین پرسه می‌زد، با لورلی یتیم زیبا روبرو می‌شود و او را اغوا می‌کند. او دوستش هرمان را احضار می‌کند و به او می‌گوید که بین "عشق مشروع و نامشروع" گیر کرده است. اگرچه هرمان خودش عاشق آنا است، اما به والتر توصیه می‌کند که به نامزدش وفادار باشد. وقتی والتر دفعه‌ی بعد با لورلی روبرو می‌شود، به او می‌گوید که اگرچه او را دوست دارد، با آنا ازدواج خواهد کرد. او لورلی را
دوست دارد، با آنا ازدواج خواهد کرد. او لورلی را که از حال رفته و به زمین افتاده است، رها می‌کند. هرمان، با ابراز تاسف از اینکه آنا محبوبش را به چنین مردی سپرده است، به خدای راین متوسل می‌شود و خود را وقف انتقام گرفتن از ظلمی که به آنا شده است، می‌کند. پریان راین و ارواح هوا ظاهر می‌شوند و در ستایش خدای رودخانه و خدای ثور، ارباب طوفان، آواز می‌خوانند. لورلی با سوگواری برای آبروی از دست رفته‌اش نزد آنها می‌آید و می‌پرسد که چگونه می‌تواند انتقام اشتباهاتش را بگیرد. حوریان و ارواح به او می‌گویند که باید خود را
حوریان و ارواح به او می‌گویند که باید خود را مقاومت‌ناپذیر کند، که این کار والتر بی‌وفا را شکنجه خواهد داد. وقتی او می‌پرسد که چگونه می‌تواند این کار را انجام دهد، آنها پاسخ می‌دهند که باید از آلبریش، پادشاه راین، کمک بخواهد و به او سوگند وفاداری یک عروس را بدهد. او سوگند یاد می‌کند، خود را به راین پرتاب می‌کند و با موهای طلایی و شانه طلایی لورلی افسانه‌ای از جا برمی‌خیزد. پرده در حالی که او فریاد می‌زند: "والتر، من برای انتقام گرفتن برخاسته‌ام" فرو می‌افتد. پرده دوم در بحبوحه آماده‌سازی برای عروسی والتر و
پرده دوم در بحبوحه آماده‌سازی برای عروسی والتر و آنا، هرمان به آنا هشدار می‌دهد که قرار است خود را به مردی بی‌وفا تسلیم کند. با این وجود، مراسم عروسی به سمت کلیسا آغاز می‌شود. در این لحظه آسمان با نوری مرموز شروع به درخشیدن می‌کند. لورلی ظاهر می‌شود و آهنگی عاشقانه برای والتر می‌خواند. او آنا را به کناری پرت می‌کند و در حالی که فریاد می‌زند "من مال تو هستم، مال من باش" به آغوش لورلی می‌دود. در عوض، لورلی خود را به رودخانه می‌اندازد و والتر را روی زانوهایش رها می‌کند. در حالی که آنا بی‌جان به زمین می‌افتد،
می‌کند. در حالی که آنا بی‌جان به زمین می‌افتد، لورلی دوباره روی صخره‌ای در رودخانه ظاهر می‌شود. پرده ۳ هنگامی که مراسم تشییع جنازه آنا برگزار می‌شود، والتر اندوهگین در سواحل رودخانه غش می‌کند. وقتی به هوش می‌آید، لورلی را می‌بیند که روی تخت سنگی خود نشسته است و می‌شنود که او برایش آواز عاشقانه می‌خواند. لورلی در آستانه در آغوش گرفتن آنا است که صداهای تهدیدآمیزی از اعماق رودخانه سوگندش به آلبریش را به او یادآوری می‌کند. او خود را از والتر جدا می‌کند و به صخره برمی‌گردد. والتر در حالی که لورلی به آواز خود
برمی‌گردد. والتر در حالی که لورلی به آواز خود ادامه می‌دهد، دیوانه‌وار خود را به رودخانه می‌اندازد و غرق می‌شود. ضبط‌ها. آریاهای جداگانه‌ای از لورلی توسط خوانندگان مختلفی از جمله کلودیا موزیو، چلستینا بونینزنا، ماگدا اولیوورو، بنیامینو گیلی و ماریو دل موناکو ضبط شده‌اند.. سه ضبط کامل از این اپرا وجود دارد که در ابتدا به صورت LP منتشر و بعداً به صورت CD منتشر شدند:
اوگو فررو (۱۵ ژوئیهٔ ۱۸۹۲ – ۲۸ ژانویهٔ ۱۹۴۵) یک ژنرال ایتالیایی در جنگ جهانی دوم بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان نقره شجاعت نظامی و نشان تاج ایتالیا شده است. زندگی‌نامه. او در کیه‌تی در ۱۵ ژوئیهٔ ۱۸۹۲ زاده شد. پس از تحصیل در آکادمی سلطنتی پیاده‌نظام و سواره‌نظام در مودنا، در ۱۷ سپتامبر ۱۹۱۱ با درجهٔ ستوان پیاده‌نظام فارغ‌التحصیل شد و بلافاصله به لیبی اعزام شد تا در جنگ ایتالیایی-ترکی شرکت کند. او در جنگ جهانی اول با درجات سروان و سپس سرگرد حضور داشت و برای دلاوری در نبردهای مونته گراپا در جریان نبرد
برای دلاوری در نبردهای مونته گراپا در جریان نبرد ویتوریو ونتو، نشان صلیب جنگ برای شجاعت نظامی دریافت کرد. در ۱۶ نوامبر ۱۹۲۷ به درجهٔ سرهنگ دوم رسید و به‌عنوان وابسته نظامی در سفارت ایتالیا در جمهوری وایمار خدمت کرد. در ۱۹۳۴ استاد زبان آلمانی در آکادمی سلطنتی مودنا شد و تا پایان ۱۹۳۵ در آن‌جا ماند. او با فرانچسکا اینتونتی ازدواج کرده بود. با آغاز جنگ جهانی دوم، او دوباره به خدمت فراخوانده شد و در ۱ ژانویهٔ ۱۹۴۲ به درجهٔ سپهبد ذخیره ارتقا یافت. سپس فرمانده یک دورهٔ ویژهٔ آموزش درجه‌داران داوطلب برای دانشجوی
دورهٔ ویژهٔ آموزش درجه‌داران داوطلب برای دانشجوی افسری در قصر دوکال ساسوئولو شد. پس از آتش‌بس کاسبیله در ۹ سپتامبر ۱۹۴۳، واحدی از اس‌اس به قصر حمله کرد و فررو دستور مقاومت داد. پس از دو ساعت نبرد و تلفات، او دستور توقف مقاومت داد و سپس دستگیر و به اوفلاگ ۶۴ در شکوکن، لهستان منتقل شد. او در زندان به سل مبتلا شد، اما پیشنهاد آزادی مشروط در برابر سوگند وفاداری به جمهوری اجتماعی ایتالیا را رد کرد. در ژانویهٔ ۱۹۴۵، هنگام راهپیمایی اجباری زندانیان به غرب، فررو به‌علت ضعف جسمی جا ماند و در ۲۸ ژانویه توسط نیروهای
ضعف جسمی جا ماند و در ۲۸ ژانویه توسط نیروهای اس‌اس به‌همراه چند ژنرال دیگر، از جمله کارلو اسپاتوکو و آلبرتو تریونفی، تیرباران شد. جسد او هرگز پیدا نشد و خانواده‌اش در مهٔ ۱۹۴۵ به‌اشتباه از سوی سفارت ایتالیا در مسکو مطلع شدند که زنده است، اما یک ماه بعد خبر مرگ او تأیید شد.
ریکاردو جیگانته (۲۹ ژانویهٔ ۱۸۸۱ – ۴ مهٔ ۱۹۴۵) سیاستمدار ایرِدِنتیست و فاشیست ایتالیایی بود که در تاریخچهٔ فیومه در میان‌دوجنگ و دوران فاشیسم نقشی مهم ایفا کرد. زندگی‌نامه. جیگانته در فیومه، زمانی که بخشی از امپراتوری اتریش-مجارستان بود، زاده شد. پس از فراغت از تحصیل، در سال ۱۹۰۷ سردبیر مجلهٔ "لا جووانه فیومه" شد که توسط انجمن ایرِدِنتیست ایتالیایی شهر منتشر می‌شد. او بارها به‌سبب مواضع طرفدار ایتالیا توسط مقام‌های اتریشی-مجار تحت پیگرد قرار گرفت. در سال ۱۹۱۵ با وجود ابتلا به آرتریت شدید (که موجب معافیتش از
با وجود ابتلا به آرتریت شدید (که موجب معافیتش از خدمت در ارتش اتریش-مجار و رد اولیهٔ درخواستش توسط ارتش ایتالیا شده بود) به‌طور داوطلبانه به ارتش سلطنتی ایتالیا پیوست و به‌عنوان راهنما، مترجم و افسر اطلاعاتی در جبههٔ ایزونتسو خدمت کرد. در جریان جنگ او صلیب جنگ از ایتالیا و صلیب نظامی از بریتانیا دریافت کرد، و در عین حال در اتریش-مجار به جرم خیانت به مرگ محکوم شد. او در سال ۱۹۱۷ با درجهٔ سروان جنگ را به پایان رساند. پس از جنگ، از نوامبر ۱۹۱۹ تا دسامبر ۱۹۲۰ شهردار فیومه شد، هم‌زمان با حکومت موقت کارنارو به
شهردار فیومه شد، هم‌زمان با حکومت موقت کارنارو به رهبری گابریله دانونتسیو. او به دانونتسیو نزدیک بود و هنگام کریسمس خونین از مقامش استعفا داد تا در نبرد علیه ارتش ایتالیا شرکت کند و سپس او را در خانه‌اش پناه داد. جیگانته از پیوستن فیومه به ایتالیا دفاع می‌کرد و با حزب خودگردان مخالفت سرسختانه‌ای داشت. او در سال ۱۹۲۴ به حزب فاشیست ملی پیوست و در همان سال نشان تاج ایتالیا را دریافت کرد. از ژانویهٔ ۱۹۳۰ تا فوریهٔ ۱۹۳۴ دوباره شهردار شد و سپس به‌عنوان سناتور منصوب گردید. در ۱۹۳۷ ریاست شرکت کشتیرانی فیومه را بر
گردید. در ۱۹۳۷ ریاست شرکت کشتیرانی فیومه را بر عهده گرفت. پس از آتش‌بس کاسبیله او به جمهوری اجتماعی ایتالیا پیوست و برای مدتی کوتاه استاندار فیومه شد، اما به‌زودی توسط آلمانی‌ها برکنار گردید. با ورود ارتش آزادی‌بخش مردمی یوگسلاوی در مهٔ ۱۹۴۵ دستگیر شد و روز بعد در جنگل‌های اطراف کاستاو با جوخهٔ آتش اعدام گردید. پیکرش در یک گور جمعی دفن شد که در سال ۱۹۹۲ کشف و در ۲۰۱۸ شناسایی گردید. در ۲۰۲۰ او در مقبرهٔ دانونتسیو در ویتوریاله دلی ایتالیانی، که بنا به وصیت دانونتسیو برای جیگانته در نظر گرفته شده بود، دوباره
برای جیگانته در نظر گرفته شده بود، دوباره به خاک سپرده شد.
«سافو» اپرایی در سه پرده اثر جیووانی پاچینی است که بر اساس لیبرتو اثر سالوادور کامارانو تنظیم شده است و بر اساس نمایشنامه‌ای از فرانتس گریلپارزر، برگرفته از افسانه شاعر یونان باستان سافو، ساخته شده است. تاریخچه اجرا. این اپرا اولین بار در تئاتر سن کارلو در ناپل در ۲۹ نوامبر ۱۸۴۰ اجرا شد و همچنین در پاریس در تئاتر-ایتالیایی در ۱۵ مارس ۱۸۴۲ اجرا شد. این اپرا در طول قرن نوزدهم بارها اجرا شده است. اولین اجرای آن در بریتانیا در ۱ آوریل ۱۸۴۳ در تئاتر رویال، دروری لین در لندن و در ایالات متحده در سال ۱۸۴۷ در
لین در لندن و در ایالات متحده در سال ۱۸۴۷ در نیویورک بود. این نمایش در طول قرن بیستم شاهد احیای گاه به گاه بود. موارد قابل توجه آن در سن کارلو در ۷ آوریل ۱۹۶۷، با لیلا گنسر، در گران تئاتر دل لیسئو در ژوئن ۱۹۸۷، با مونتسرات کاباله، و در جشنواره وکسفورد در سال ۱۹۹۵ به رهبری مائوریتزیو بنینی با کارلو ونتر در نقش فاون رخ داد. خلاصه داستان. در طول بازی‌های شاعرانه در چهل و دومین المپیاد (حدود ۶۰۸ پیش از میلاد) زنی شاعر به نام سافو چنان مؤثر علیه رسم پرتاب مجرمان و افراد نامطلوب از صخره‌ای در جزیره لئوکادیا آواز
و افراد نامطلوب از صخره‌ای در جزیره لئوکادیا آواز می‌خواند، به این امید که آپولو آنها را قبل از غرق شدن در دریا (جهش لئوکادیا) بگیرد، که کاهن اعظم خدا، آلکاندرو، با تحقیر از آنجا رانده می‌شود. او سوگند می‌خورد که انتقام بگیرد. کاهن با فائونه، خواستگار سافو که از روی حسادت عاشق او شده بود، روبرو می‌شود. به درخواست آلکاندرو، فائونه سافو را به خاطر ترجیح دادن شاعر آلسئو به خودش، سرزنش می‌کند. بعداً، با اختلاف نظر سافو و آپولو، او با کلیمنه، دختر آلکاندرو، دوستی برقرار می‌کند تا از کاهن شفاعت بخواهد. سافو
دوستی برقرار می‌کند تا از کاهن شفاعت بخواهد. سافو موافقت می‌کند که در عروسی کلیمینه آواز بخواند، اما وقتی متوجه می‌شود که شوهر آینده فائونه است، شاعر کاملاً کنترل خود را از دست می‌دهد، سعی می‌کند عروسی را به هم بزند، محراب آپولو را خراب می‌کند و از آنجا رانده می‌شود. سافو در حالی که متقاعد شده عشق مداومش به فائونه نفرینی از جانب آپولو است، بر فراز صخره‌ای در لئوکادیا ظاهر می‌شود. او قصد دارد خود را از صخره به پایین پرتاب کند به این امید که خدا او را بگیرد و عشق دردناک را از بین ببرد. طبق رسم، او خود را به
عشق دردناک را از بین ببرد. طبق رسم، او خود را به ایپیاس، متصدی پرش، معرفی می‌کند. ایپیاس به او اجازه می‌دهد که بپرد، اما پیرمردی که در همان نزدیکی پرسه می‌زند، همه چیز را شنیده است. او سافو را به عنوان دختر گمشده آلکاندرو و بنابراین خواهر کلیمینه می‌شناسد. آلکاندرو، کلیمینه و فائونه از راه می‌رسند. تجدید دیدار شادی برقرار می‌شود تا اینکه هیپیاس اشاره می‌کند که سافو با آپولو توافقی کرده است که نمی‌تواند از آن برگردد. سافو سرنوشت خود را می‌پذیرد، با همه خداحافظی می‌کند و می‌پرد. کلیمن غش می‌کند. فائونه را
می‌کند و می‌پرد. کلیمن غش می‌کند. فائونه را نیز باید از پریدن بازدارند. آپولو، که هنوز از او عصبانی است، اجازه می‌دهد سافو غرق شود. پانویس. نکات منابع
دوموس اورئا (، به معنی «خانهٔ زرین») کاخی مجلل در رم باستان بود که به دستور نرون، امپراتور روم، پس از آتش‌سوزی بزرگ سال ۶۴ میلادی ساخته شد. این مجموعهٔ عظیم نه تنها اقامتگاه سلطنتی بلکه نمادی از قدرت، تجمل و جاه‌طلبی نرون بود. دوموس اورئا با باغ‌ها، دریاچهٔ مصنوعی، تالارهای مرمری و تزئینات پر زرق‌وبرق خود، یکی از شگفت‌انگیزترین کاخ‌های امپراتوری روم به شمار می‌آمد. بسیاری از بخش‌های آن پس از مرگ نرون تخریب یا با بناهای دیگر پوشانده شد، اما بقایای آن همچنان در رم باقی است و امروزه یکی از مهم‌ترین محوطه‌های
در رم باقی است و امروزه یکی از مهم‌ترین محوطه‌های باستان‌شناسی شهر محسوب می‌شود. تاریخچه. پس از آتش‌سوزی بزرگ سال ۶۴ میلادی، بخش بزرگی از رم ویران شد. نرون فرصت را غنیمت شمرد و دستور ساخت کاخی بزرگ و مجلل داد. دو معمار مشهور، سوروس و سلر، مأمور طراحی این مجموعه شدند. دوموس اورئا شامل تالارها، باغ‌ها، دریاچهٔ مصنوعی و یک مجسمهٔ عظیم برنزی از نرون به ارتفاع بیش از ۳۰ متر بود که به «کلوسوس نرونیس» معروف شد. این بنا بیش از ۲۵۰ هکتار وسعت داشت و تپه‌های پالاتین، اسکویلین و اوپین را در بر می‌گرفت. پس از خودکشی
اسکویلین و اوپین را در بر می‌گرفت. پس از خودکشی نرون در سال ۶۸ میلادی، جانشینان او از جمله وسپاسیان، کاخ را متروک کرده و بخش‌هایی از آن را تخریب کردند. در محل دریاچهٔ مصنوعی نرون، کولوسئوم ساخته شد که نام آن از همان «کلوسوس نرونیس» گرفته شده است. معماری. دوموس اورئا شاهکاری از مهندسی و هنر روم بود. سقف‌ها و دیوارها با مرمر، طلا، عاج و جواهرات تزئین شده بود. اتاق‌های غذاخوری گردان، تالارهای وسیع و حمام‌های مجلل بخشی از این کاخ بودند. یکی از ویژگی‌های مهم دوموس اورئا، نقاشی‌های دیواری و تزیینات ظریف آن بود.
اورئا، نقاشی‌های دیواری و تزیینات ظریف آن بود. این نقاشی‌ها که بعدها به «گروتسک» معروف شدند، الهام‌بخش هنرمندان رنسانس چون رافائل و میکلانژ شدند. کشف مجدد. برای قرن‌ها، دوموس اورئا زیر خاک مدفون بود. در اواخر قرن پانزدهم میلادی، هنرمندان رنسانس به طور اتفاقی به تونل‌های آن دست یافتند و نقاشی‌های دیواری شگفت‌انگیز را مشاهده کردند. این کشف تأثیر عمیقی بر هنر رنسانس گذاشت. حفاری‌های علمی از قرن نوزدهم آغاز شد و همچنان ادامه دارد. امروزه بخشی از این مجموعه برای بازدید عمومی باز است، هرچند شرایط حفاظتی آن به
بازدید عمومی باز است، هرچند شرایط حفاظتی آن به دلیل رطوبت و فرسایش دشوار است. اهمیت فرهنگی. دوموس اورئا به‌عنوان نمادی از تجمل و افراط نرون در تاریخ ثبت شده است. این کاخ همچنین در تاریخ هنر و معماری اهمیت بسزایی دارد زیرا نوآوری‌های معماری آن مانند گنبدهای بزرگ و نقاشی‌های دیواری به الگویی برای دوران‌های بعدی بدل شد.
انتشارات دانشگاه جورجیا ()ا، یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی با زمین‌های اهدایی است که پردیس اصلی آن در اتنز (جورجیا)، جورجیا قرار دارد. این انتشارات قدیمی‌ترین و بزرگ‌ترین انتشارات در جورجیا و عضو انجمن انتشارات دانشگاهی است. توزیع داخلی این مطبوعات در حال حاضر توسط خدمات لانگ‌لیف انتشارات دانشگاه کارولینای شمالی ارائه می‌شود.
انتشارات دانشگاه ویسکانسین ()، یک انتشارات دانشگاهی غیرانتفاعی است که کتاب‌ها و مجلات داوری‌شده توسط همتا را منتشر می‌کند. این انتشارات آثار محققان جامعه دانشگاهی جهانی؛ آثار داستانی، خاطرات و شعر را تحت نام تجاری خود، Terrace Books، منتشر می‌کند و با انتشار کتاب‌های مهم درباره ویسکانسین، غرب میانه علیا و منطقه دریاچه‌های بزرگ، به شهروندان ویسکانسین خدمت می‌کند.
ستون مارکوس اورلیوس (، امروزه به ایتالیایی: ) یک ستون یادبود در رم است که در میدان کولونا قرار دارد. این بنا در اواخر قرن دوم میلادی برای گرامی‌داشت پیروزی‌های امپراتور مارکوس اورلیوس در جنگ‌های مارکومانی ساخته شد. ستون با الهام از ستون تراژان طراحی شد و با نقش‌برجسته‌های مارپیچ، صحنه‌های لشکرکشی‌های مارکوس اورلیوس علیه قبایل ژرمن و سرمات‌ها را روایت می‌کند. امروزه این اثر یکی از شاخص‌ترین یادمان‌های باقی‌مانده از دوران روم باستان است. تاریخچه. ساخت ستون احتمالاً پس از 176 میلادی آغاز شد، زمانی که مارکوس
پس از 176 میلادی آغاز شد، زمانی که مارکوس اورلیوس پیروزی بر قبایل شمالی را جشن گرفت. بنا در حدود 193 میلادی، پس از مرگ او و در دوران کمودوس تکمیل شد. در قرون وسطی، ستون به تدریج در خاک فرو رفته و بخش پایینی آن مدفون شد. در قرن شانزدهم، به دستور پاپ سیکستوس پنجم، ستون بازسازی شد و مجسمهٔ برنزی مارکوس اورلیوس در بالای آن جای خود را به تندیس قدیس پولس داد. این تغییر در 1589 انجام گرفت و از آن زمان تاکنون پابرجاست. معماری و ویژگی‌ها. ستون از مرمر کارارا ساخته شده و ارتفاع آن حدود 39 متر است (با پایه). قطر آن
شده و ارتفاع آن حدود 39 متر است (با پایه). قطر آن 3.7 متر است و از 28 بلوک عظیم مرمر تراشیده شده تشکیل شده. درون ستون پلکانی مارپیچ با 190 پله ساخته شده که به سکوی بالایی می‌رسد. سطح خارجی ستون با نوار مارپیچی از نقش‌برجسته‌ها تزئین شده است. این نقش‌ها وقایع جنگ‌های مارکومانی (166–180 میلادی) را در بیش از 155 صحنه با حدود 2500 پیکره به تصویر می‌کشند. سبک اجرا نسبت به ستون تراژان خشن‌تر و پرتحرک‌تر است و بر جنبه‌های دراماتیک نبرد تأکید دارد. مرمت‌ها. ستون در طول تاریخ چندین بار مرمت شده است. در قرن شانزدهم
طول تاریخ چندین بار مرمت شده است. در قرن شانزدهم میلادی، بنیاد سنگی آن تقویت شد. در قرن نوزدهم، دولت ایتالیا مرمت‌هایی برای تثبیت نقش‌برجسته‌ها انجام داد. امروزه ستون در میدان کولونا، در قلب رم، در معرض دید عموم قرار دارد. اهمیت فرهنگی. ستون مارکوس اورلیوس علاوه بر ارزش هنری و تاریخی، منبعی مهم برای شناخت نظامی‌گری و سیاست امپراتوری روم در اواخر قرن دوم میلادی است. این اثر همواره با ستون تراژان مقایسه می‌شود و نشان‌دهندهٔ تداوم سنت یادمان‌های پیروزی در روم باستان است.
«لا ژوکوندا» (La Gioconda)، یک اپرا در چهار پرده از آمیلکاره پونکیلی است که براساس لیبرتو ایتالیایی اثر آریگو بویتو (در نقش توبیا گوریو)، بر اساس آنجلو، ستمگر پادوا، نمایشنامه‌ای از ویکتور هوگو است (که گائتانو روسی هم برای لیبرتو خود برای آهنگ Mercadante "Il giuramento" در سال 1837 از آن استفاده کرده بود). «لا جیوکوندا» که اولین بار در سال ۱۸۷۶ اجرا شد، موفقیت بزرگی برای پونچیلی و همچنین موفق‌ترین اپرای جدید ایتالیایی بین «آیدا» (۱۸۷۱) و «اتلو» (۱۸۸۷) اثر وردی بود. این اپرا همچنین نمونه‌ای مشهور از ژانر
وردی بود. این اپرا همچنین نمونه‌ای مشهور از ژانر ایتالیایی «گراند اپرا» است که معادل فرانسوی «گراند اپرا» است. پونچیلی این اثر را سه بار ویرایش کرد؛ نسخه چهارم و نهایی آن اولین بار در سال ۱۸۷۹ در جنوا اجرا شد و سپس در سال ۱۸۸۰ به میلان رسید و در آنجا به عنوان نسخه قطعی شهرت یافت. چندین ضبط کامل از این اپرا وجود دارد و به طور منظم، به ویژه در ایتالیا، اجرا می‌شود. این اپرا یکی از معدود اپراهایی است که برای هر یک از شش نوع صدای اصلی، یک نقش اصلی دارد. این اپرا همچنین شامل باله معروف «رقص ساعات» است که اغلب
همچنین شامل باله معروف «رقص ساعات» است که اغلب به صورت جداگانه یا به صورت تقلیدی اجرا می‌شود. سابقه آهنگسازی و اجرا. «لا جیوکوندا» بخشی از رپرتوار استاندارد اپرا در ایتالیا است و مرتباً در خانه‌های اپرای آن کشور به روی صحنه می‌رود. با توجه به تعداد زیاد پرسنل و صحنه‌آرایی‌های پیچیده‌ای که این اپرا نیاز دارد، این اثر یکی از گران‌ترین اپراها برای تولید است و در نتیجه، این اپرا بیشتر در خانه‌های اپرا با بودجه‌های بیشتر مانند تئاتر لا اسکالا در میلان و اپرای مترولیتن در شهر نیویورک اجرا می‌شود.هزینه تولید این
در شهر نیویورک اجرا می‌شود.هزینه تولید این اپرا باعث شده است که کمتر در خارج از ایتالیا به روی صحنه برود، اما هنوز بخشی از کانون غربی ادبیات اپرا در صحنه بین‌المللی است. صحنه‌سازی‌ها و اصلاحات اولیه در ایتالیا. «لا جیوکوندا» در سال ۱۸۷۴ توسط جولیو ریکوردی از شرکت نشر موسیقی کاسا ریکوردی سفارش داده شد. ریکوردی آریگو بویتو را برای نوشتن لیبرتوی این اپرا انتخاب کرد؛ اگرچه او از یک آناگرام از نام خودش، «توبیا گوریو»، استفاده کرد. بویتو ساختار خود را از سبک گرند اپرای دراماتیست فرانسوی اوژن اسکریب الگوبرداری
اپرای دراماتیست فرانسوی اوژن اسکریب الگوبرداری کرد؛ با استفاده از یک چارچوب تاریخی با طیف گسترده‌ای از شخصیت‌ها که می‌توانست منظره‌ای بصری روی صحنه و فرصت‌هایی برای تضاد فراهم کند. در سنت اپرای بزرگ فرانسوی، این اثر شامل یک باله مرکزی و صحنه‌های کرال انبوه است. 'لا جیوکوندا "اولین بار در ۸ آوریل ۱۸۷۶ در تئاتر آلا اسکالا، میلان، با حضور سوپرانو ایتالیایی مادالنا ماریانی ماسی در نقش اصلی و تنور اسپانیایی خولیان گایار در نقش انزو اجرا شد. این اثر در اولین اجرای خود با استقبال مثبت منتقد برجسته موسیقی میلان،
خود با استقبال مثبت منتقد برجسته موسیقی میلان، فیلیپو فیلیپی از مجله" لا پرسِوِرانزا "روبرو شد و اعلام کرد که به غیر از جوزپه وردی، تنها پونکیلی می‌تواند اپرایی با چنین اهمیت در میان آهنگسازان زنده آن زمان ایتالیا خلق کند. همسر پونکیلی، سوپرانو ترزینا برامبیلا، نیز نقش لا جیوکوندا را در اجراهای بعدی اپرا در لا اجرا کرد. اسکالا در سال ۱۸۷۶، و به مفسر مشهوری برای این نقش تبدیل شد." پس از اجرای نخست، پونچیلی چندین بار برای اجراهای بعدی به اصلاح اثر ادامه داد. برای اولین اجرای اپرا در ونیز در تئاتر سن بندتو |
برای اولین اجرای اپرا در ونیز در تئاتر سن بندتو | تئاتر روسینی در ۱۸ اکتبر ۱۸۷۶ تغییرات متعددی اعمال شد؛ از جمله اضافه شدن «فورلانا» در پرده اول؛ یک کابالتای جدید («O grido di quest’anima») برای دوئت بین انزو و بارنابا؛ یک «پریگیرا» برای لورا در پرده دوم؛ و یک آریای جدید برای آلویز در پرده سوم که بعداً در اجراهای بعدی کنار گذاشته شد، اما اشعار آن تا حدودی در اصلاحات بعدی در Credo یاگو مورد استفاده مجدد قرار گرفت. این اپرا برای اولین اجرای خود در رم در Teatro Apollo در ۲۳ ژانویه ۱۸۷۷ دوباره اصلاح شد. برای
Apollo در ۲۳ ژانویه ۱۸۷۷ دوباره اصلاح شد. برای این اجرا، پونچیلی یک فینال جدید برای پرده اول نوشت که جایگزین تکرار «فورلانا» شد و نبرد دریایی در پایان پرده دوم را با یک دوئت برای انزو و جیوکوندا جایگزین کرد. نسخه چهارم و نهایی اپرا در ۲۷ نوامبر ۱۸۷۹ بدون هیاهوی زیاد در جنوا به نمایش درآمد. با این حال، این نسخه بعداً با تحسین منتقدان روبرو شد و به عنوان نسخه قطعی اپرا شناخته شد، زمانی که سال بعد در ۲۸ مارس در لا اسکالا در میلان به روی صحنه رفت. ۱۸۸۰. برای این نسخه، پونکیلی آریای آلویز، "Si! Morir ella
این نسخه، پونکیلی آریای آلویز، "Si! Morir ella de'!"، را دوباره ساخت و stretta اصلی در فینال پرده ۳ را با یک اجرای ارکسترال از تم اصلی "pezzo concertato" قبلی جایگزین کرد. این ساختار در آن زمان بدیع بود و بعدها بر دیگر آهنگسازان اپرا مانند شاگرد پونکیلی Giacomo Puccini تأثیر گذاشت. اجراهای بین‌المللی در اروپا و آمریکای جنوبی. پس از اولین اجرای این اثر در سال ۱۸۷۶، La Scala چندین بار در تاریخ خود "لا ژوکوندا" را اجرا کرده است. به ویژه احیایی که توسط نیکولا الکساندروویچ بنویس با بازیگرانی چون ماریا کالاس و
الکساندروویچ بنویس با بازیگرانی چون ماریا کالاس و جوزپه دی استفانو در دهه 1950 به روی صحنه رفت. کالاس پیش از این نقش لا جیوکوندا را بازی کرده بود؛ او در ۲ آگوست ۱۹۴۷ در آرنا دی ورونا برای اولین اجرای حرفه‌ای اپرایش این نقش را خواند. این اثر بنویس تا سال ۱۹۹۷ در رپرتوار لا اسکالا باقی ماند؛ اگرچه با اجراکنندگان متفاوت. لا اسکالا همچنین مسئول اولین ضبط کامل اپرا بود که در سال 1931 با جیانینا آرنگی-لومباردی در نقش اصلی انجام شد. در سال 2022، لا اسکالا اجرای جدیدی از اپرا را به کارگردانی دیوید لیورمور با
جدیدی از اپرا را به کارگردانی دیوید لیورمور با بازیگرانی به رهبری سوپرانوها سایوا هرناندز و ایرینا چوریلووا که به نوبت در نقش اصلی بودند، به نمایش گذاشت. بریتانیا اولین اجرای «لا جیوکوندا» در خانه اپرای سلطنتی، کاونت گاردن در ۳۱ مه ۱۸۸۳ با حضور سوپرانوی آمریکایی ماریا دوراند (متولد ۱۸۴۶) در نقش اصلی انجام شد. اولین اجرای اسپانیایی این اپرا در سال ۱۸۸۶ در بارسلونا انجام شد. پس از آن، اجراهایی در سال ۱۸۸۷ در بروکسل، وین و ورشو انجام شد. خواننده تنور مشهور انریکو کاروسو اولین موفقیت مهم و انتقادی دوران
انریکو کاروسو اولین موفقیت مهم و انتقادی دوران حرفه‌ای خود را در نقش انزو تجربه کرد، زمانی که این نقش را در تئاتر ماسیمو در پالرمو در سال ۱۸۹۷ اجرا کرد. خواننده سوپرانوی ایتالیایی تینا پولی رانداچیو در نیمه اول قرن بیستم در صحنه بین‌المللی، اجراکننده‌ای تحسین‌شده در نقش لا ژوکوندا بود. او اولین بار این نقش را در اروپا در تئاتر ماسیمو ویتوریو امانوئله در پالرمو در سال ۱۹۰۷ اجرا کرد؛ پس از آنکه پیش از این، لا ژوکوندا را در یک تور آمریکای جنوبی در سال‌های ۱۹۰۴-۱۹۰۵ در تئاتر شهرداری سائوپائولو و تئاتر شهرداری
در تئاتر شهرداری سائوپائولو و تئاتر شهرداری ریودوژانیرو خوانده بود. او در ادامه این نقش را در چندین تئاتر دیگر از جمله La Fenice (1908)، Teatro Real (1910)، Teatro Regio di Parma (1911)، Teatro Carlo Felice (1911)، [[Teatro dell Romater]Ostanme [[Teatro dell Romater|Ostanme] به تصویر کشید. (1915)، [[تئاتر شهری سانتیاگو]] (1915)، [[تئاترو کولون]] در بوئنوس آیرس (1915)، [[تئاترو دی سان کارلو]] در ناپل (1915)، [[تئاترو دال ورمه]]] در میلان [[در کوران] (1918)، [[Teatro Comunale di Bologna]] (1919)، [[Teatro
[[Teatro Comunale di Bologna]] (1919)، [[Teatro Comunale مودنا]] (1927)، [[Teatro Lirico (Milan)|Teatro Lirico]] در میلان (1929)، و [[Teatro Politeama، Palermo|Teatro Politeama Garibaldi]] در پالرمو (1931) در میان دیگران. او همچنین نقش La Gioconda را برای پخش رادیویی اپرا با ارکسترها در رم و تورین در سال 1931 اجرا کرد. در سال 1909 این اپرا در تئاتر دل اپرای رم با بازیگران عالی که توسط آنجلو ماسینی پیرالی، جیانینا راس، لویزا گاریبالدی و تیتا روفو تشکیل شده بودند، روی صحنه رفت. در سال 2017 این اپرا برای
بودند، روی صحنه رفت. در سال 2017 این اپرا برای اولین بار در جمهوری چک در [[تئاتر ملی برنو]]، [[تئاتر یاناچک]] با [[سیلا بوروس]] در نقش اصلی روی صحنه رفت. در سال 2022 [[جوزف کالخا]] نقش انزو و آماندا اشالاز نقش لا ژوکوندا را در [[اپرای گرنج پارک]] به تصویر کشیدند. اجراها در ایالات متحده. این اپرا اولین اجرای آمریکایی خود را در [[اپرای متروپولیتن]] ("Met") در طول فصل اول آن گروه اپرا داشت. در ۲۰ دسامبر ۱۸۸۳ با حضور سوپرانوی سوئدی [[کریستین نیلسون]] در نقش اصلی، تنور ایتالیایی [[روبرتو استاگنو]] در نقش انزو،
تنور ایتالیایی [[روبرتو استاگنو]] در نقش انزو، سوپرانوی فرانسوی [[امی فورش-مادی]] در نقش لورا، و کنترآلتو ایتالیایی [[سوفیا اسکالچی]] در نقش لا سیکا. همین بازیگران برای اجراهای بیشتر اپرا در [[شیکاگو]] و [[سنت ...] به کار گرفته شدند. سنت لوئیس]] در سال ۱۸۸۴. اجرای بعدی اپرا در نیویورک یک دهه بعد در [[گراند اپرا هاوس (منهتن)|گراند اپرا هاوس]] در سال 1893 با سوپرانوی آمریکایی [[سلما کرونولد]] در نقش اصلی انجام شد. این اپرا در سال 1899 توسط گروه اپرای کسل اسکوئر در [[تئاتر برادوی|برادوی]] در [[تالار موسیقی