payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گروگان‌ها در غزه را برانگیخت. در ۴ آوریل، وکلای نتانیاهو از یائیر گولان به دلیل افترا شکایت کردند و خواستار ۳۲۰ هزار شِکِل (۸۶۵۰۰ دلار) غرامت شدند. به گفته وکلا، این شکایت در واکنش به اعلامیه‌ای بود که گولان چند روز قبل در مورد تحقیقات در مورد پرونده قطرگیت منتشر کرده بود.
ویکتور آمادئوس دوم، شاهزاده کارینیانو (؛ ۳۱ اکتبر ۱۷۴۳ – ۱۰ سپتامبر ۱۷۸۰) عضو خاندان ساووی و شاهزاده کارینیانو بود. او برادر پرنسس مقتول دو لامبال و پدربزرگ پادشاه چارلز آلبرت ساردنی بود. زندگی‌نامه. او در تورین از لویی ویکتور، شاهزاده کارینیانو و همسرش لندگراوین کریستین هسه-روتنبرگ متولد شد و فرزند دوم و بزرگ‌ترین پسر این زوج بود. او از نوادگان پسر دوک ساووی بود و از بدو تولد شاهزاده ساووی محسوب می‌شد. او به نام پسرعمویش، ویکتور آمادئوس سوم، پادشاه ساردینیا، نامگذاری شد. پس از مرگ پدرش، او به سبک شاهزاده
نامگذاری شد. پس از مرگ پدرش، او به سبک شاهزاده کارینیانو جانشینی گرفت. همنامش که انتظار داشت به افتخار نظامی دست یابد، او را به عنوان سپهبد ارتش ساردینیا منصوب کرد. دوران حرفه‌ای او با مرگش کوتاه شد. در ۱۸ اکتبر ۱۷۶۸ در اولکس، ویکتور آمادئوس با پرنسس ژوزفین لورن، دختر لویی لورن، پرنس دو بریون و پرنسس لوئیز دو روهان (۱۷۳۴–۱۸۱۵) ازدواج کرد. این زوج صاحب یک فرزند شدند که در سال ۱۷۸۰ جانشین ویکتور آمادئوس به عنوان شاهزاده کارینیانو شد. در سال ۱۷۸۶ او به کلیسای سلطنتی سوپرگا در خارج از تورین منتقل شد. شاهزاده
سلطنتی سوپرگا در خارج از تورین منتقل شد. شاهزاده فعلی ناپل از نوادگان مستقیم پسر او است. دوران کودکی. لویی ویکتور ساووی، شاهزاده کارینیانو، پرتره در سال ۱۷۷۷ پسر لویی ویکتور و کریستین هنریته از هسه-رینفلز-روتنبرگ، ویکتور آمادئوس دوم ساووی-کارینیانو به افتخار پسر عمو و عمویش، پادشاه ویکتور آمادئوس سوم ساووی نامگذاری شد. خواهر او پرنسس معروف لامبال بود که در طول انقلاب فرانسه در پاریس به طرز وحشیانه‌ای به قتل رسید زیرا از محرمان نزدیک ملکه ماری آنتوانت بود. ازدواج. شاهزاده خانم ژوزفین ترز از لورن-آرمانیاک،
ازدواج. شاهزاده خانم ژوزفین ترز از لورن-آرمانیاک، پرتره توسط میشل گالو در سال ۱۷۹۷ او در ۱۸ اکتبر ۱۷۶۸ در اولکس با ژوزفین ترز از لورن-آرمانیاک (اولکس، ۲۶ اوت ۱۷۵۳ - تورین، ۸ فوریه ۱۷۹۷) ازدواج کرد و از او یک پسر داشت. شاهزاده کارینیانو. ویتوریو آمادئو در ۱۱ آوریل ۱۷۶۳، همزمان با انتصابش به عنوان رئیس هنگ و تیپ دریایی و سپهبد ارتش سلطنتی، به مقام شوالیه نشان عالی بشارت مقدس رسید. این انتصاب، اگرچه به دلیل دوران صلح‌آمیزی که ویتوریو آمادئو در آن زندگی می‌کرد (قبل از سال‌های انقلاب فرانسه)، معتبر بود، اما به
(قبل از سال‌های انقلاب فرانسه)، معتبر بود، اما به او فرصتی برای آرزوی افتخار نظامی نداد. مرگ. او در سال ۱۷۸۰ در تورین درگذشت و در سال ۱۷۸۶ در سردابه سلطنتی باسیلیکای سوپرگا به خاک سپرده شد. خانواده. شاهزاده ویتوریو آمادئو و جوزپینا ترزا از لورن-آرمانیاک یک پسر داشتند: شارل امانوئل، شاهزاده کارینیانو (۱۷۷۰–۱۸۰۰).
مسابقات کشتی ۷۷ کیلوگرم فرنگی مردان که بخشی از قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۵ بود، در ۱۸ و ۱۹ سپتامبر در بلگراد صربستان برگزار شد.
مدل A جان دیر یک تراکتور ردیفی است که توسط شرکت جاندیر ساخته شد. تراکتور A در انواع گوناگون برای کشت‌های خاص تولید می‌شد. در سال ۱۹۳۹ یک تغییر در طراحی ظاهری دریافت کرد و در سال ۱۹۴۷ به سیستم استارت برقی مجهز شد. با معرفی سیستم شماره‌گذاری عددی جان دیر، مدل A به جان دیر ۶۰ تغییر نام داد و بعدها به ترتیب به مدل‌های ۶۲۰ و ۶۳۰، ۳۰۱۰، ۳۰۲۰، ۴۰۳۰، ۴۰۴۰، ۴۰۵۰، ۴۰۵۵ رسید و در نهایت با مدل ... پایان یافت.
چارلز امانوئل، شاهزاده کارینیانو (؛ ۲۴ اکتبر ۱۷۷۰ – ۱۶ اوت ۱۸۰۰) بین سال‌های ۱۷۸۰ تا ۱۸۰۰ شاهزاده ساووی و بعدها شاهزاده کارینیانو و پدربزرگ پدری ویتوریو امانوئل دوم، اولین پادشاه ایتالیای متحد بود. زندگی‌نامه. او پسر ویکتور آمادئوس دوم، شاهزاده کارینیانو و ژوزفین لورن، و از نسل پنجم نوادگان توماس فرانسیس، شاهزاده کارینیانو، بنیانگذار سلسله کارینیانو از خاندان ساووی بود. در ۲۴ اکتبر ۱۷۹۷، او در تورین با ماریا کریستینا از ساکسونی، دختر کارل کریستین جوزف از ساکسونی، دوک کورلند، که خود پسر آگوستوس سوم لهستان
دوک کورلند، که خود پسر آگوستوس سوم لهستان بود، ازدواج کرد. آنها صاحب دو فرزند شدند. شارل امانوئل سه سال پس از ازدواجش در زندان فرانسه درگذشت. او در جنگ ائتلاف اول علیه فرانسوی‌ها جنگیده بود، اما پس از کناره‌گیری چارلز امانوئل چهارم از ساردینیا با جمهوری‌خواهان صلح کرده بود. کمی پس از آن، او مظنون شد و در ارگ تورین زندانی شد. از آنجا او را به دیژون و سپس به شایو در پاریس منتقل کردند و در آنجا درگذشت. او در کلیسای سوپرگا به خاک سپرده شد. عروسی. شارل امانوئل در ۲۴ اکتبر ۱۷۹۷ در تورین با پرنسس ماریا کریستینا
در ۲۴ اکتبر ۱۷۹۷ در تورین با پرنسس ماریا کریستینا آلبرتینا از ساکسونی (درسدن، ۷ دسامبر ۱۷۷۹ - پاریس، ۲۴ نوامبر ۱۸۵۱) ازدواج کرد. او دختر شارل ساکسونی، دوک کورلند و سمیگالیا، و پسر پادشاه آگوستوس سوم لهستان بود. حرفه نظامی. او از سنین جوانی، حرفه نظامی را آغاز کرد، در کالج‌های نظامی پاریس تحصیل کرد و ایده‌های لیبرالی را در خود پرورش داد که بلافاصله او را در بین اشراف محافظه‌کار پیدمونتی آن زمان منفور کرد. در هر صورت، هنگامی که انقلاب فرانسه آغاز شد، او از سال ۱۷۹۲ تا ۱۷۹۶ با انقلابیون جنگید، به این امید که
۱۷۹۲ تا ۱۷۹۶ با انقلابیون جنگید، به این امید که از سقوط پیدمونت به دست دشمن جلوگیری کند. با این حال، پس از کناره‌گیری چارلز امانوئل چهارم، او تصمیم گرفت در تورین بماند (به این امید که دارایی‌هایش مصادره نشود) و در سال ۱۷۹۸ به دولت جمهوری جدید پیوست و در نتیجه طبق قوانین انقلابی از عناوین خود محروم شد. با این حال، فرانسوی‌ها که به او بی‌اعتماد بودند، تصمیم گرفتند او را ابتدا در ارگ تورین، سپس در دیژون و سرانجام در شایو (محله‌ای از پاریس) حبس کنند، جایی که او در خانه یک افسر پلیس به نام ویلِمِنت، که مسئول
او در خانه یک افسر پلیس به نام ویلِمِنت، که مسئول محافظت از او بود، زندگی می‌کرد و بعداً در همان‌جا درگذشت. مرگ. شارل امانوئل در سال ۱۸۰۰ در پاریس بر اثر فلج ناگهانی درگذشت و بقایای او در سال ۱۸۳۵ به وصیت پسرش چارلز آلبرت در سردابه سلطنتی باسیلیکای سوپرگا، تورین، به خاک سپرده شد. پسرش کارلو آلبرتو در عناوین اشرافی خود جانشین او شد.
رشته کتابداری واطلاع‎‌رسانی پزشکی (همچنین با نام کتابداری در شاخه پزشکی) یکی از رشته‌های دانشگاهی در دانشگاه‌های علوم پزشکی شناخته میشود (با نام انگلیسی Medical Library &amp; Information Sciences). متخصصان این رشته، تحت عنوان: کتابداران پزشکی، کارشناسان اطلاع رسانی پزشکی، مشاوران اطلاعاتی، کتابداران بالینی، کارشناسان علم سنجی و... شناخته می‌شوند. در این رشته آموزش‌های متعددی در بخش‌های مختلف به دانشجویان داده می‌شود. در بخش کتابداری، به آموزش افراد جهت شناختن کتاب‌ها و منابع اصلی علوم پزشکی جهت مدیریت امور
کتاب‌ها و منابع اصلی علوم پزشکی جهت مدیریت امور کتابخانه (امانت کتب به دانشجویان علوم پزشکی، تهیه منابع جدید و قراردهی در مجموعه، عمل وجین(خارج کردن منابع قدیمی یا کهنه و غیرقابل استفاده از مجموعه) و...) پرداخته می‎‌شود. در بخش اطلاع رسانی و مشاوره اطلاعاتی، به شناسایی پایگاه های اطلاعاتی و آموزش نحوه جستجو در پایگاه ها جهت یافتن مقالات معتبر و مورد استفاده پژوهشگران و محققان، پرداخته می‌شود. کتابداران بالینی، اغلب در بیمارستان‌ها آموزش دیده و مشغول به کار می‌شوند. به این صورت که مشابه یک دستیار پژوهشی در
می‌شوند. به این صورت که مشابه یک دستیار پژوهشی در کنار پزشک عمل می‌کنند. از آنجایی که پزشکان فرصت کافی برای دسترسی و خواندن جدیدترین مقالات مربوط به درمان را ندارند، کتابدار بالینی جستجوی مقالات را انجام داده، آنها را می‌خواند و نتایج را به پزشک ارائه می‌دهد تا تصمیم بالینی دقیق و بهتری توسط پزشک برای بهبود روند درمان بیمار انجام شود. این شغل هنوز به میزان کافی در ایران شناخته نشده و به ندرت دیده می‌شود و کتابداران بالینی اغلب در کشورهای اروپایی و آمریکای شمالی مشغول به کار هستند. این رشته در سه مقطع
شمالی مشغول به کار هستند. این رشته در سه مقطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا در سراسر دانشگاه های علوم پزشکی ارائه می‌شوند. از دروس تخصصی این رشته می‌توان به: مبانی کتابداری و اطلاع رسانی، مهارت اطلاع یابی و جستجوی منابع، آشنایی با پایگاه های تخصصی پزشکی، سازماندهی دانش (شامل فهرست نویسی توصیفی و فهرست نویسی موضوعی (دیویی، کنگره و NLM) ، سازماندهی منابع دیداری و شنیداری، مدیریت آرشیوداری، مجموعه سازی و تهیه منابع کتابخانه‌ها، مشاوره اطلاعات سلامت، مبانی سازمان‌ها و خدمات نظام سلامت، سواد اطلاعات سلامت،
سازمان‌ها و خدمات نظام سلامت، سواد اطلاعات سلامت، فرآیند انتشار و چاپ، مبانی روش تحقیق، کتابداری بالینی، جامعه شناسی اطلاعات، ویراستاری علمی، علم سنجی، نمایه سازی، چکیده نویسی و زبان تخصصی کتابداری اشاره کرد.
توماس فرانسیس، شاهزاده کارینیانو (; – ) یک فرمانده نظامی ایتالیایی و بنیان‌گذار شاخه کارینیانو از خاندان ساووی بود که از سال ۱۸۳۱ تا ۱۸۶۱ به عنوان پادشاه پیمونت-ساردینیا و از سال ۱۸۶۱ تا زمان انحلال این سلسله در سال ۱۹۴۶ به عنوان پادشاه ایتالیا سلطنت کردند. پیشینه. توماس که در تورین متولد شد، کوچک‌ترین فرزند از پنج پسر مشروع دوک چارلز امانوئل اول، دوک ساووی از همسرش کاترینا میکائلا اتریش، دختر پادشاه فیلیپ دوم اسپانیا و پرنسس فرانسوی الیزابت فرانسه بود. مادرش سال بعد درگذشت. توماس در جوانی در خدمت پادشاه
سال بعد درگذشت. توماس در جوانی در خدمت پادشاه اسپانیا در ایتالیا بود. اگرچه در سلطنت‌های قبلی، به پسران کوچکتر در سوئیس (ژنوویس، وو)، ایتالیا (آئوستا) یا فرانسه (نمور، برس) امتیازات فراوانی اعطا شده بود، اما دوک‌های ساووی دریافتند که این امر مانع از بزرگ شدن آنها می‌شود و در عین حال نزاع‌های درون دودمانی و جدایی منطقه‌ای را تشویق می‌کند. توماس نه تنها برادران بزرگتری داشت، بلکه یکی از بیست و یک فرزند شناخته‌شدهٔ چارلز امانوئل نیز بود. در حالی که تنها نه نفر از این فرزندان مشروع بودند، بقیه، که فرزندان دوک
از این فرزندان مشروع بودند، بقیه، که فرزندان دوک بیوه از معشوقه‌های اشرافی بودند، به نظر می‌رسد در طول زندگی پدرشان سخاوتمندانه مورد موقوفات یا جهیزیه قرار گرفته بودند. تیول کارینیانو از سال ۱۴۱۸ به خاندان ساووی تعلق داشت و این واقعیت که بخشی از پیمونت، تنها بیست کیلومتری جنوب تورین، بود، به این معنی بود که می‌توانست فقط به اسم یک «شاهزاده‌نشین» برای توماس باشد، زیرا نه استقلالی داشت و نه درآمدی مادی. توماس به جای دریافت ارث قابل توجه، در سال ۱۶۲۵ با ماری دو بوربون ازدواج کرد؛ او خواهر و وارث مشترک لویی،
دو بوربون ازدواج کرد؛ او خواهر و وارث مشترک لویی، کنت سواسون، بود. که در سال ۱۶۴۱ در حین تحریک شورش علیه کاردینال ریشلیو کشته شد. فرانسه. در انتظار این ارث، توماس و ماری در پایتخت برادرش، تورین، مستقر نشدند، بلکه در پاریس ساکن شدند، جایی که ماری از مقام والای یک پرنسس دو سانگ برخوردار بود و پسرعموی دوم شاه لویی سیزدهم بود. قرار بر این بود که توماس، به عنوان پسر یک پادشاه حاکم، رتبه اول را در میان شاهزادگان بیگانه در دربار فرانسه داشته باشد - حتی قبل از خاندان قدرتمند سابق گیز، که خویشاوندی آنها با دوک لورن
قدرتمند سابق گیز، که خویشاوندی آنها با دوک لورن بسیار دورتر بود. او به عنوان استاد اعظم دربار پادشاه منصوب شد و برای مدت کوتاهی جایگزین گراند کنده خائن شد. او از خدمات کلود فاور دو واگلاس، دستوردان و درباری برجسته، به عنوان معلم خصوصی فرزندانش استفاده کرد. احتمال جانشینی نهایی ماری در شاهزاده‌نشین سوئیس نوشاتل، در نزدیکی ساووی، در سال ۱۶۴۳ با تصمیم پادشاه مبنی بر مشروعیت بخشیدن به لویی هنری دو بوربون، شوالیه دو سواسون (۱۶۴۰–۱۷۰۳)، پسر برادر فقید ماری، خنثی شد. این امر مانع از جایگزینی ساوویار برای نفوذ
شد. این امر مانع از جایگزینی ساوویار برای نفوذ فرانسه در آن منطقه شد، اما توماس چیزی بیش از عنوان توخالی «شاهزاده دو کارینیانو» را برای خود باقی نگذاشت. ماری سرانجام دارایی اصلی برادرش در فرانسه، شهرستان سواسون، را به ارث برد، اما این به عنوان ارث ثانویه برای شاخه فرانسوی خانواده تثبیت شد. پس از توماس، شاخه ارشد نوادگان او به ساووا بازگشتند و به‌طور متناوب با شاهزاده خانم‌های فرانسوی، ایتالیایی و آلمانی ازدواج کردند. حرفه عمومی. اولین خدمت ثبت شده توماس به عنوان فرمانده ارتش پیدمونت تحت فرماندهی پدرش در
عنوان فرمانده ارتش پیدمونت تحت فرماندهی پدرش در جنگ علیه فرانسه در سال ۱۶۳۰ است (به جنگ جانشینی مانتوان مراجعه کنید). احتمالاً در همین زمان بود که او برای اولین بار با مازارین روبرو شد، که (اگرچه موقعیت عمومی او کاملاً پیچیده بود) در طول ۱۶۳۰–۳۲ در واقع نماینده فرانسه در دربار پیدمونت بود. هنگامی که دوک جدید ویکتور آمادئوس اول مجبور شد اشغال پینرولو توسط فرانسه را بپذیرد (صلح چراسکو، ۲۶ آوریل ۱۶۳۱، و توافقات مخفی مرتبط، که در سال ۱۶۳۲ اجرا شد)، نارضایتی گسترده‌ای در پیدمونت وجود داشت و توماس به همراه
گسترده‌ای در پیدمونت وجود داشت و توماس به همراه برادرش موریس به اسپانیایی‌ها پیوستند، که در آن ویکتور آمادئوس درآمدهای آنها را مصادره کرد. (تاریخ دقیق این جابجایی مشخص نیست، اما احتمالاً ۱۶۳۲ بوده است، مطمئناً نه دیرتر از ۱۶۳۴.) اگرچه با توجه به اینکه توماس با خانواده‌های سلطنتی فرانسه و اسپانیا خویشاوند بود، اسپانیایی‌ها از او استقبال کردند، اما او کاملاً مورد اعتماد آنها نبود و مجبور شد همسر و فرزندانش را به عنوان گروگان به مادرید بفرستد. اسپانیا، در جریان افزایش اعتماد به نفس پس از پیروزی بزرگ
در جریان افزایش اعتماد به نفس پس از پیروزی بزرگ غیرمنتظره‌اش در نوردلینگن در سال ۱۶۳۴، برنامه‌هایی برای عملیات بزرگ در آلمان برای پایان دادن به جنگ علیه پروتستان‌ها در آنجا و هلند ترتیب داد. این برنامه‌ها شامل رهبری توماس در وستفالی، تحت فرماندهی کلی کاردینال-اینفانته فردیناند، برادر فیلیپ چهارم، بود. از این ماجرا چیزی حاصل نشد، اما در سال ۱۶۳۵، زمانی که فرانسه به اسپانیا اعلام جنگ کرد (جنگ فرانسه و اسپانیا ۱۶۳۵–۱۶۵۹)، توماس در هلند اسپانیا تحت فرماندهی فردیناند خدمت کرد: به او فرماندهی یک ارتش کوچک (که
خدمت کرد: به او فرماندهی یک ارتش کوچک (که به‌طور متفاوت ۸۵۰۰ یا ۱۳۰۰۰ نفر ذکر شده است) داده شد که علیه نیروهای فرانسوی که به لوکزامبورگ پیشروی کرده بودند، اعزام شد و به او دستور داده شد که یا آنها را زیر نظر داشته باشد یا از پیوستن آنها به ارتش هلند جلوگیری کند. در ۲۲ مه ۱۶۳۵ در له آوین، جنوب هوی، در جایی که در آن زمان اسقف‌نشین لیژ بود، او توسط ارتش فرانسه به فرماندهی بریز و شاتیون شکست خورد. او موفق شد بقایای سربازان را در نامور گرد هم آورد، سپس در برابر نیروهای فرانسوی و هلندی که از نظر عددی برتر بودند
نیروهای فرانسوی و هلندی که از نظر عددی برتر بودند عقب‌نشینی کرد. و احتمالاً بقیه لشکرکشی را در کنار فردیناند گذراند. در اواخر سال، چارلز چهارم، دوک لورن، پناهنده، به بروکسل رسید و با توماس ملاقات کرد. آنها ممکن است یک دربار مشترک تشکیل داده باشند، و توماس مطمئناً در نبردهایی که توسط دوک ترتیب داده شده بود، شرکت کرد. (در این جنگ فرانسه و اسپانیا، پیمونت با اکراه در کنار فرانسوی‌ها به جنگ کشیده شد، اگرچه در ابتدا از اعلام جنگ کامل اجتناب کرد؛ در نتیجه، توماس از نظر فنی علیه سرزمین مادری خود می‌جنگید) در سال
از نظر فنی علیه سرزمین مادری خود می‌جنگید) در سال ۱۶۳۶، کاردینال-اینفانته فردیناند یک ارتش مشترک اسپانیایی-امپریالیستی را برای حمله‌ای بزرگ به فرانسه از هلند اسپانیا سازماندهی کرد و توماس در ابتدا مسئول آن بود و ارتش فرانسه به فرماندهی سوسون را در سم شکست داد، اگرچه فردیناند خیلی زود فرماندهی عالی را به دست گرفت. این حمله در ابتدا بسیار موفقیت‌آمیز بود و به نظر می‌رسید که می‌تواند به پاریس برسد، جایی که وحشت زیادی وجود داشت. اگر فردیناند و توماس ادامه می‌دادند، ممکن بود در این مرحله به جنگ پایان دهند، اما
ممکن بود در این مرحله به جنگ پایان دهند، اما هر دو احساس می‌کردند که ادامه دادن به پاریس بسیار خطرناک است، بنابراین پیشروی را متوقف کردند. بعدها در طول لشکرکشی، توماس با ژنرال امپریالیست، اوتاویو پیکولومینی، که از پذیرش دستورات شاهزاده به عنوان یک فرمانده اسپانیایی امتناع ورزید و استدلال کرد که نیروهای امپریالیستی او نیرویی مستقل هستند، مشکلاتی پیدا کرد. اقدام نظامی توماس در سال ۱۶۳۷ ثبت نشده است، اما در این سال، هنگامی که برادر همسرش سواسون پس از توطئه ناموفقش علیه کاردینال ریشلیو از فرانسه گریخت، او به
علیه کاردینال ریشلیو از فرانسه گریخت، او به عنوان واسطه بین سواسون و اسپانیایی‌ها در مذاکراتی عمل کرد که منجر به اتحاد رسمی بین کنت و فیلیپ چهارم اسپانیا در ۲۸ ژوئن ۱۶۳۷ شد - اگرچه سواسون ظرف یک ماه با فرانسه آشتی کرد! در سال ۱۶۳۸، توماس در فلاندر اسپانیا خدمت کرد و به دفاع از قلعه-شهر سنت اومر در برابر محاصره فرانسوی‌ها کمک کرد. در اواسط ژوئن، او موفق شد نیروهای کمکی را به آنجا برساند، سپس با بقیه ارتش کوچک خود حدود ۱۵ کیلومتر سنگر گرفت. در شمال غربی در رومینگهم، روبروی ارتش فرانسه به فرماندهی ژاک-نومپار
روبروی ارتش فرانسه به فرماندهی ژاک-نومپار دو کومون، دوک لا فورس در زوافک؛ پس از پیوستن نیروهای کمکی امپریالیست به فرماندهی اوتاویو پیکولومینی، او برای حمله به لا فورس لشکرکشی کرد و با از دست دادن ۲۰۰۰ کشته یا اسیر شکست خورد (عملیات در زوافک، تاریخ دقیق آن مشخص نیست اما حدود ۲۱ ژوئن). با این حال، او سپس با نیروهای باقی‌مانده خود به محاصره مداوم فرانسوی‌ها در سنت اومر بازگشت، جایی که نیروهای کمکی بیشتری مستقر کرد و سپس خود را چنان محکم در مجاورت آن مستقر کرد که فرانسوی‌ها ادامه محاصره را غیرممکن یافتند و
که فرانسوی‌ها ادامه محاصره را غیرممکن یافتند و تسلیم شدند. توماس و پیکولومینی متعاقباً چنان به لا فورس نزدیک شدند که فرانسوی‌ها نتوانستند هیچ عملیات جدی انجام دهند. جنگ داخلی پیدمونت. پس از جلب حمایت اسپانیا در اواخر سال ۱۶۳۸ برای اقدام علیه نایب‌السلطنه کریستین ماری، مادام رویال، توماس در اوایل سال ۱۶۳۹ به میلان اسپانیا رفت و در کنار نیروهای اسپانیایی به پیدمونت حمله کرد، جایی که بسیاری از شهرها از او استقبال کردند. او تورین را با حیله تصرف کرد، اما فرانسوی‌ها همچنان ارگ آن را کنترل می‌کردند. در سال ۱۶۴۰،
همچنان ارگ آن را کنترل می‌کردند. در سال ۱۶۴۰، او شهر را در محاصره چند لایه تورین نگه داشت. پس از مذاکرات مکرر با نایب‌السلطنه و فرانسوی‌ها، توماس در نیمه اول سال ۱۶۴۲ با هر دو صلح کرد و بدون خجالت تغییر موضع داد و شروع به جنگ با فرانسوی‌ها علیه اسپانیایی‌ها کرد. خدمت به فرانسه. در بقیه سال ۱۶۴۲ و بخشی از لشکرکشی‌های ۱۶۴۳، توماس فرماندهی نیروهای پیدمونت را بر عهده داشت که در کنار فرانسوی‌ها تحت فرماندهی هنری د اورلئان، دوک لونگویل، علیه اسپانیایی‌ها، عموماً در امتداد مرز پیدمونت/میلان، می‌جنگیدند. وقتی
در امتداد مرز پیدمونت/میلان، می‌جنگیدند. وقتی لونگویل به خانه فراخوانده شد، توماس به عنوان فرمانده کل قوای متفقین جانشین او شد و تورن به عنوان معاون فرمانده او. (توماس فقط به دلیل تولدش فرماندهی عالی را به دست گرفت؛ یک ژنرال فرانسوی دیگر، دو پلسیس پراسلین، چند سال بعد خاطرنشان کرد که مارشال‌های فرانسوی فقط تحت نظر کسی خدمت می‌کنند که از نظر رتبه اجتماعی از آنها برتر باشد و توماس، با توجه به نسبت خونی‌اش با خانواده‌های سلطنتی فرانسه و اسپانیا، تنها نامزد بود) در اواخر تابستان، توماس و تورن هر دو به شدت
بود) در اواخر تابستان، توماس و تورن هر دو به شدت بیمار بودند و دو پلسیس پراسلین فرماندهی موقت را بر عهده داشت. توماس دوباره در سال ۱۶۴۴ ارتش‌های مشترک را رهبری کرد و سانتیا و آستیا را تصرف کرد. او همچنین سعی کرد فینال لیگور را تصرف کند، اما از این تلاش منصرف شد، ظاهراً به این دلیل که می‌ترسید این بندر ارزشمند به جای پیدمونت، به کنترل فرانسه درآید. در سال ۱۶۴۵، که اکنون با دو پلسیس پراسلین فرماندهی می‌کرد، ویگِوانو را تصرف کرد و تلاش اسپانیایی‌ها برای جلوگیری از عقب‌نشینی‌اش در رودخانه مورا را دفع کرد، که
از عقب‌نشینی‌اش در رودخانه مورا را دفع کرد، که نزدیکترین موفقیت او در میدان نبرد بود. در سال ۱۶۴۶، توماس به فرماندهی لشکرکشی فرانسوی که برای تصرف قلعه‌های توسکانی به جنوب اعزام شده بود، منصوب شد و پس از آن قرار بود به سمت جنوب و ناپل پیشروی کند، اسپانیایی‌ها را بیرون براند و خود بر تخت سلطنت بنشیند؛ اما این لشکرکشی با تأخیر آغاز شد و هنگامی که او اوربتلو را محاصره کرد، ناوگان فرانسوی حامی او توسط اسپانیایی‌ها شکست خورد و او مجبور شد محاصره را بشکند و عقب‌نشینی سختی انجام دهد، که او آنقدر ضعیف عمل کرد که
سختی انجام دهد، که او آنقدر ضعیف عمل کرد که کاردینال مازارن متعاقباً از توانایی فرماندهی او بیزار شد، او را بی‌کفایت دانست و از انتصاب او به لشکرکشی که فرانسه برای حمایت از شورش ناپل در اواخر سال ۱۶۴۷ فرستاده بود، خودداری کرد (این امر مانع از آن نشد که مازارن او را به عنوان کاندیدای بالقوه برای پادشاه ناپل تحت حمایت فرانسه در نظر بگیرد، اگرچه پاریس در این مورد آنقدر کند عمل کرد که هنری دوم، دوک گیز، توسط ناپلی‌ها به جای او به عنوان پادشاه برگزیده شد). در لشکرکشی ۱۶۴۷، از توماس به عنوان فرمانده در کنار
لشکرکشی ۱۶۴۷، از توماس به عنوان فرمانده در کنار ژنرال فرانسوی در نیروهایی که به شمال ایتالیا فرستاده شده بودند تا با دوک مودنا، فرانچسکو اول دِسته، که به تازگی با فرانسه متحد شده و «جبهه دومی» علیه اسپانیایی‌ها در میلان گشوده بود، همکاری کنند، یاد شده است، اگرچه مازارین اعتراف کرد که توماس را فقط به این دلیل منصوب کرده است که می‌ترسیده اگر در پیمونت بماند، روح بی‌قرار شاهزاده دردسر بیشتری ایجاد کند. با این حال، تا بهار ۱۶۴۸ او به پیمونت بازگشت و در مرز پیمونت-میلان جنگید تا حواس اسپانیایی‌ها را از فشارشان
جنگید تا حواس اسپانیایی‌ها را از فشارشان بر مودنا پرت کند. در تابستان، او مسئول ارتشی شد که با ناوگان به ناپل فرستاده شده بود - شورش ناپل تا آن زمان از هم پاشیده بود، بنابراین این لشکرکشی هنگام فرود هیچ حمایتی پیدا نکرد و پس از برخی اقدامات بی‌معنی، دوباره شروع به کار کرد، که یک شکست کامل بود (برخی جزئیات در شورش ناپل). در بازگشت با ناوگان فرانسوی، توماس در پرووانس به تأخیر افتاد و نتوانست به محاصره بزرگ کرمونا، جایی که انتظار می‌رفت، بپیوندد. در طول غیبت او، نایب‌السلطنه کریستین کنترل قلعه‌هایی را که به
او، نایب‌السلطنه کریستین کنترل قلعه‌هایی را که به عنوان بخشی از توافق جنگ داخلی پیدمونت به توماس اعطا شده بود، به دست گرفته بود (از نظر قانونی، این قلعه‌ها پس از رسیدن دوک به سن قانونی به کنترل دوک‌ها بازگردانده می‌شدند)، که طبق قانون پیدمونت، چارلز امانوئل در سال ۱۶۴۸ این کار را انجام داد، اگرچه مادرش همچنان کنترل دولت را در دست داشت. کریستین، به همراه پسرش و بخشی از ارتش دوک‌ها، وارد ایوریا شد و پادگان شخصی توماس را برکنار کرد. او در عوض توماس را به عنوان فرماندار یا آستی و آلبا منصوب کرد، سمت‌هایی که
فرماندار یا آستی و آلبا منصوب کرد، سمت‌هایی که ضربه را شیرین‌تر می‌کرد اما کاملاً تحت کنترل دوک‌ها بود و توسط معاهده تضمین نمی‌شد. وقتی به پیدمونت بازگشت، توماس چاره‌ای جز پذیرش عمل انجام شده نداشت و کمی پس از آن برای زندگی به پاریس رفت. در طول فروند، توماس خود را از نزدیک با کاردینال مازارین پیوند داد، که اگرچه عملاً نخست‌وزیر فرانسه بود، اما مانند او یک بیگانه ایتالیایی در دربار فرانسه بود. در اوایل دهه ۱۶۵۰، توماس به عنوان یکی از اعضای مهم حزب مازارین، نزدیک به کاردینال، در جلسات منظم با او و در حمایت
نزدیک به کاردینال، در جلسات منظم با او و در حمایت از او فعال بود. در سال ۱۶۵۱، هنگامی که مازارین مجبور به تبعید شد، شاهزاده برای مدتی به شورای سلطنت آورده شد و دوشس دو نمورس، یکی از معاصران (که مسلماً بسیار خصمانه بود) او را به عنوان «نخست‌وزیر بدون اطلاع» توصیف کرد. گفته می‌شد که مخالفان مازارین در دربار، او را به عنوان رقیب کاردینال نزد ملکه مطرح کرده‌اند، اما این بعید است، به خصوص از آنجایی که خود مازارین از ملکه خواست که از توصیه توماس پیروی کند، و محتمل‌تر این است که مازارین از شاهزاده به عنوان کسی
این است که مازارین از شاهزاده به عنوان کسی حمایت می‌کرد که مانع از به دست گرفتن قدرت توسط سایر رقبا در غیاب خود می‌شد، اما هرگز در فرانسه جایگاهی نداشت که خود را به عنوان جایگزین دائمی کاردینال معرفی کند. زمانی که مازارین در فوریه ۱۶۵۳ از دومین و آخرین تبعید خود بازگشت، توماس که دربار را برای استقبال از خانه کاردینال به سنت دنیس همراهی می‌کرد، دوباره بی‌اهمیت شد - تحلیلی از همکاران نزدیک مازارین در این زمان توسط مورخ بعدی، شروئل، هیچ اشاره‌ای به او نکرده است. در ژانویه ۱۶۵۴، هنگامی که آخرین مناصب تشریفاتی
در ژانویه ۱۶۵۴، هنگامی که آخرین مناصب تشریفاتی که قبلاً متعلق به رهبر شورشیان، لویی دوم دو بوربون، یعنی پرنس دو کُنده بود، برکنار شد، پرنس توماس به عنوان استاد اعظم منصوب شد. جنگ فرانسه و اسپانیا در شمال ایتالیا ادامه داشت و در اواخر سال ۱۶۵۴، افزایش خصومت پیدمونتی‌ها با گرانسی، فرمانده فعلی فرانسوی، منجر به جستجوی یک فرمانده کل جدید متفقین شد. فرانسوی‌ها ترجیح می‌دادند دوک یورک (بعدها شاه جیمز دوم) را بفرستند، اما او نیز برای تورین غیرقابل قبول بود، بنابراین توماس به عنوان فرمانده مشترک منصوب شد - اگرچه
توماس به عنوان فرمانده مشترک منصوب شد - اگرچه همسرش به دلیل رفتار خوبش تقریباً به عنوان گروگان در فرانسه نگهداری می‌شد. در ۱۶ دسامبر ۱۶۵۴ او به تورین رسید و مورد استقبال تشریفاتی سربازان فرانسوی و استقبال غیرمنتظره و دوستانه چارلز امانوئل قرار گرفت. در ۴ آوریل ۱۶۵۵، توماس فرانسیس به والدوسی‌ها دستور داد تا در مراسم عشای ربانی شرکت کنند یا به دره‌های بالایی نقل مکان کنند و به آنها بیست روز فرصت داد تا زمین‌های خود را بفروشند. دوک ساووی ارتشی فرستاد و در ۲۴ آوریل، ساعت ۴ صبح، فرمان قتل‌عام عمومی چنان
در ۲۴ آوریل، ساعت ۴ صبح، فرمان قتل‌عام عمومی چنان وحشیانه‌ای صادر شد که خشم سراسر اروپا را برانگیخت. الیور کرامول از طرف وودواها شروع به دادخواهی کرد و جان میلتون شعر معروف خود را در این مورد با عنوان «دربارهٔ قتل‌عام دیرهنگام در پیمونت» نوشت. در لشکرکشی ۱۶۵۵، او با وجود ابتلا به مالاریا، حمله به دوک‌نشین میلان را رهبری کرد و پاویا را محاصره کرد، جایی که حمله چنان بد پیش رفت که او مجبور شد بستر بیماری خود را ترک کند تا کنترل مستقیم محاصره را به دست گیرد و حتی در آن زمان نیز پس از تقریباً دو ماه تلاش
و حتی در آن زمان نیز پس از تقریباً دو ماه تلاش بی‌ثمر، مجبور به آزادسازی آن شد. مرگ. پس از لشکرکشی ۱۶۵۵، توماس به تورین بازگشت و در ژانویه بعد درگذشت؛ این فرضیه در اسپانهایم مبنی بر اینکه او در محاصره پاویا درگذشته است، تأیید نمی‌شود - مالاریا، یک مشکل رایج در باتلاق‌های دره پو، او را از بین برد، همان‌طور که جانشین او به عنوان فرمانده کل قوا، فرانچسکو اول دِسته، را از بین برد.
مسابقات کشتی ۸۲ کیلوگرم فرنگی مردان که بخشی از قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۵ بود، در ۲۷ و ۲۸ شهریور (۱۸ و ۱۹ سپتامبر) در بلگراد صربستان برگزار شد.
«اینجاست که داستان به پایان می‌رسد» ترانه‌ای از گروهٔ موسیقی آلترناتیو راک انگلیسی د ساندیز می‌باشد. این ترانه دومین تک‌آهنگ منتشرشده از نخستین آلبوم گروه تحت عنوان "خواندن، نوشتن و حساب" (۱۹۹۰) می‌بود. این ترانه باعث شهرت د ساندیز گردید و و رتبه‌ی نخست جدول ترانه‌های مدرن راک "بیلبورد" ایالات متحده را به‌دست آورد. «اینجاست که داستان به پایان می‌رسد» توسط تین تین اوت نیز بازخوانی شده؛ این نسخه در در بریتانیا جزو ۱۰ ترانهٔ برتر قرار گرفت و جایزهٔ آیور نوولو را برای بهترین ترانهٔ معاصر دریافت نمود.