payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هفده قطعه بود که ده مورد آن در آلبوم "نبراسکا" قرار گرفت و باقی قطعه‌ها به صورت نسخه‌های گروهی در آلبوم بعدی او با نام "متولد ایالات متحده آمریکا" (۱۹۸۴) یا به عنوان قطعه‌ها جانبی منتشر شدند. اسپرینگستین که به تنهایی در کولتس نک زندگی می‌کرد، هنگام نوشتن شعرها از موسیقی فولک، ادبیات آمریکا و سینمای آمریکا الهام گرفت. داستان‌های کوتاه فلانری اوکانر او را ترغیب کرد که دربارهٔ خاطرات کودکی خود بنویسد. این آلبوم صدایی ساده و لو-فای دارد و داستان‌هایی از کارگران یقه‌آبی را روایت می‌کند که در تلاش برای موفقیت در
یقه‌آبی را روایت می‌کند که در تلاش برای موفقیت در زندگی هستند اما در هر قدم با شکست مواجه می‌شوند و به دنبال نجاتی هستند که هیچ‌گاه نمی‌رسد. برخی از اشعار از زبان قانون‌شکنان و مجرمان، مانند قاتل چارلز استارک‌وادر در آهنگ اصلی آلبوم، بیان می‌شوند. تصویر روی جلد آلبوم، عکسی از سال ۱۹۷۵ توسط دیوید مایکل کندی است که جاده‌ای آسفالت زیر آسمان ابری را از پشت شیشه جلوی یک خودرو نشان می‌دهد. از نظر سبک، "نبراسکا" بسیار متفاوت از دیگر آلبوم‌های سال ۱۹۸۲ بود. از نظر تجاری، این آلبوم در کشورهای استرالیا، کانادا،
نظر تجاری، این آلبوم در کشورهای استرالیا، کانادا، ژاپن، هلند، نیوزیلند، نروژ، سوئد، بریتانیا و آمریکا جزو ده آلبوم برتر قرار گرفت. دو تک‌آهنگ اروپایی همراه این آلبوم منتشر شدند: «آتلانتیک سیتی» و «باز در تمام شب» که اولی با اولین موزیک ویدئوی اسپرینگستین همراه بود. او هیچ‌گونه تبلیغات ویژه‌ای برای این آلبوم انجام نداد، زیرا معتقد بود شنوندگان باید خودشان آن را تجربه کنند. منتقدان آلبوم را شجاعانه و هنری بی‌پروا توصیف کردند و آن را شخصی‌ترین اثر اسپرینگستین تا آن زمان دانستند. برخی نقدهای منفی نیز معتقد
تا آن زمان دانستند. برخی نقدهای منفی نیز معتقد بودند که آهنگ‌ها از نظر سبک به هم شبیه هستند و مضامین تاریک آن تنها برای طرفداران خاص جذاب خواهد بود. این آلبوم در چندین فهرست برترین‌های پایان سال قرار گرفت. در نگاه واپسین، منتقدان "نبراسکا" را اثری ماندگار و از بهترین کارهای اسپرینگستین می‌دانند. این آلبوم در فهرست‌های متعددی از برترین آلبوم‌های تاریخ جای گرفته است. همچنین به عنوان یکی از نخستین ضبط‌های خودت انجام بده (DIY) توسط یک هنرمند مطرح شناخته می‌شود و تأثیر قابل توجهی بر عرصه موسیقی زیرزمینی و ایندی
تأثیر قابل توجهی بر عرصه موسیقی زیرزمینی و ایندی راک داشته است. بسیاری از هنرمندان به این آلبوم ادای احترام کرده‌اند و به تأثیر آن در موسیقی خود اشاره داشته‌اند. یک فیلم زندگینامه‌ای دربارهٔ ساخت این آلبوم به نام "" در اکتبر ۲۰۲۵ منتشر شد.
تینا آنسلمی (; – ) سیاستمدار اهل ایتالیا بود. وی که عضو جنبش مقاومت ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود، اولین زنی بود که در یک دولت ایتالیایی به مقام وزارت رسید. اوایل زندگی. آنسلمی در کاستلفرانکو ونتو در استان ترویزو متولد شد. پدرش دستیار داروساز بود که به دلیل سوسیالیست بودن توسط فاشیست‌ها مورد آزار و اذیت قرار گرفت و مادر و مادربزرگش با هم یک مسافرخانه را اداره می‌کردند. در ۲۶ سپتامبر ۱۹۴۴ سربازان نازی او و گروهی دیگر از دانش‌آموزان را مجبور کردند تا شاهد اعدام گروهی از ۳۱ پارتیزان جوان باشند. در نتیجه او
گروهی از ۳۱ پارتیزان جوان باشند. در نتیجه او به جنبش مقاومت ایتالیا پیوست و بخشی از تیپ چزاره باتیستی شد. همچنین در همان سال، به حزب دموکراسی مسیحی ایتالیا پیوست. وی در طول جنگ جهانی دوم، در دبیرستان محلی و سپس در مؤسسه آموزشی باسانو دل گراپا تحصیل کرد. پس از جنگ، در دانشگاه کاتولیک میلان ادبیات خواند و معلم مدرسه ابتدایی شد. ورود به سیاست. آنسلمی در حالی که به عنوان معلم کار می‌کرد، از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۵ در اتحادیه‌های کارگری مسیحی، از جمله اتحادیه معلمان ابتدایی، سمت‌هایی داشت. در سال ۱۹۵۹، به شورای ملی
ابتدایی، سمت‌هایی داشت. در سال ۱۹۵۹، به شورای ملی دموکراسی مسیحی پیوست و از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۹۲ معاون رهبر حزب بود. در سال ۱۹۶۳ به عنوان معاون رئیس هیئت زنان اتحادیه اروپا انتخاب شد. از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۴، رئیس برنامه‌های جوانان حزب دموکراسی مسیحی بود. وی از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۷، عضو مجلس نمایندگان ایتالیا بود و پنج بار در حوزه انتخابیه ونیز - ترویزو مجدداً انتخاب شد. او سه بار به عنوان معاون وزیر کار و خدمات اجتماعی خدمت کرد و در سال ۱۹۷۶، اولین زنی بود که به عضویت هیئت دولت ایتالیا درآمد و توسط جولیو آندرئوتی به
هیئت دولت ایتالیا درآمد و توسط جولیو آندرئوتی به عنوان وزیر کار و تأمین اجتماعی انتخاب شد. او این سمت را از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۹ بر عهده داشت. وی از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۷۹ به عنوان وزیر بهداشت خدمت کرد. آنسلمی بیشتر به خاطر پیشنهاددهنده اصلی قوانین ایتالیا در مورد فرصت‌های برابر شناخته می‌شود، موضوعی که او همیشه در زندگی سیاسی خود برای آن مبارزه می‌کرد. به عنوان مثال، در سال ۱۹۷۷، لایحه‌ای را تصویب کرد که پدران را به عنوان مراقبان اصلی فرزندان خود به رسمیت می‌شناخت و به پدران و مادران اجازه می‌داد تا برای فرزندانشان
به پدران و مادران اجازه می‌داد تا برای فرزندانشان وقت آزاد داشته باشند. در همان سال، یک قانون اساسی در مورد برابری جنسیتی در شرایط استخدام تصویب شد که آنسلمی از حامیان اصلی آن بود. او تا سال ۱۹۹۴ ریاست کمیسیون ملی فرصت‌های برابر را بر عهده داشت و نقش مهمی در معرفی خدمات بهداشت ملی ایتالیا ایفا کرد. آنسلمی رئیس کمیسیون تحقیق در مورد کار سربازان ایتالیایی در سومالی و همچنین رئیس کمیسیون ملی در مورد پیامدهای قوانین برای جامعه یهودیان ایتالیا بود. وی معاون افتخاری رئیس موسسه ملی تاریخ جنبش آزادیبخش در ایتالیا
رئیس موسسه ملی تاریخ جنبش آزادیبخش در ایتالیا نیز بوده است. در اواخر زندگی‌اش، شروع به نوشتن در مورد تجربیات خود در مقاومت کرد؛ در سال ۲۰۰۳ او کتابی به اسم «خدایا، مقاومت چیست؟» را نوشت. یک کتاب که مقاومت ایتالیایی را برای جوانان توضیح می‌دهد. در سال ۲۰۰۴، او کتاب دوم خود را برای جوانان با عنوان (سلام زیبا: مقاومت برای کودکان توضیح داده شد) نوشت. وی در سال ۲۰۰۶، خاطرات خود را به همراه آنا وینچی با عنوان «"داستان" اشتیاق به سیاست» منتشر کرد. آنسلمی در نهایت در ۱ نوامبر ۲۰۱۶ در سن ۸۹ سالگی در خانه خود
نهایت در ۱ نوامبر ۲۰۱۶ در سن ۸۹ سالگی در خانه خود درگذشت.
توپو جیجیو یک موش انسان‌نمای خیالی است که در اصل شخصیت اصلی یک نمایش عروسکی کودکانه در تلویزیون ایتالیا در اوایل دهه ۱۹۶۰ بود. این شخصیت که در سال ۱۹۵۸ توسط هنرمند ماریا پرگو، همسرش فدریکو کالدورا و هنرمند دیگر گویدو استاگنارو خلق شد، اولین حضورش در رای (شبکه رادیو تلویزیونی) در سال ۱۹۵۹ بود و معمولاً توسط جوزپه «پپینو» ماتزولو و بعداً داویده گاربولینو صداپیشگی شده است. نام او به معنای واقعی کلمه به «لویی ماوس» ترجمه می‌شود، همان‌طور که توپو کلمه ایتالیایی به معنای «موش» است و "جیجیو" لقب "لوئیجی" («لوئی»)
معنای «موش» است و "جیجیو" لقب "لوئیجی" («لوئی») است. توپو جیجیو سال‌های زیادی در ایتالیا محبوب بود: نه تنها در تلویزیون، بلکه در کمیک‌ها، مانند مجله کلاسیک "کوریره دی پیکولی"، کارتون‌ها، تبلیغات و فیلم‌ها. محبوبیت این شخصیت پس از نمایش در "برنامه اد سالیوان" در ایالات متحده در سال ۱۹۶۳ در سراسر جهان گسترش یافت. امروزه، توپو جیجیو هنوز طرفدارانی دارد و به نمادی از فرهنگ پاپ ایتالیا تبدیل شده است. او مرتباً در جشنواره و سایر برنامه‌های ساخته شده توسط آنتونیونو و اجرا می‌کند. این شخصیت همچنین باعث ساخت دو
و اجرا می‌کند. این شخصیت همچنین باعث ساخت دو فیلم بلند سینمایی "به نام‌های «دنیای جادویی توپو جیجیو»" (۱۹۶۵) و "«توپو جیجیو و جنگ موشکی"» (۱۹۶۷) و دو سریال تلویزیونی انیمیشنی شد که به ترتیب در سال‌های ۱۹۸۸ و ۲۰۲۰ پخش شدند. این عروسک در بسیاری از کشورهای دیگر از جمله آرژانتین، بولیوی، برزیل، شیلی، کلمبیا، کاستاریکا، جمهوری دومینیکن، السالوادور، اکوادور، گواتمالا، ژاپن، مکزیک، نیکاراگوئه، هندوراس، پاناما، پاراگوئه، پرو، پرتغال، پورتوریکو، رومانی، اسپانیا، اروگوئه، ونزوئلا و یوگسلاوی سابق نیز حضور داشته و
اروگوئه، ونزوئلا و یوگسلاوی سابق نیز حضور داشته و طرفدارانی دارد. [ "" ] رسانه اختصاصی. فیلم‌ها. این شخصیت در چندین فیلم سینمایی ایفای نقش کرده است، از جمله:
ماریا ریتا مانزینی استاد زبان‌شناسی در دانشگاه فلورانس است. او به خاطر کارش در زمینه نحو، تنوع نحوی، اصول و پارامترها، زبان‌های رومی‌تبار و زبان‌های بالکان شناخته شده است. زندگی‌نامه. مانزینی در دانشگاه پیزا و مدرسه عالی پیزا تحصیل کرد و پایان‌نامه خود (۱۹۷۹) را در مورد کنترل و نحو زایشی زبان ایتالیایی نوشت. در سال ۱۹۸۳، دکترای خود را با راهنمایی نوام چامسکی از د با پایان‌نامه‌ای با عنوان «"بازسازی و تحلیل مجدد»" به پایان رساند. پس از یک دوره کوتاه به عنوان پژوهشگر پسادکترا در دانشگاه کالیفرنیا، ایروین، او
پژوهشگر پسادکترا در دانشگاه کالیفرنیا، ایروین، او به عنوان مدرس در کالج دانشگاهی لندن، ابتدا در بخش زبان ایتالیایی (۱۹۸۴–۱۹۹۰) و سپس در بخش زبان‌شناسی و آواشناسی، مشغول به کار شد. در سال ۱۹۹۲، او به عنوان دانشیار در دانشگاه فلورانس منصوب شد و در سال ۲۰۰۰ به مقام استاد تمام در آنجا ارتقا یافت. مانزینی به عنوان استاد مدعو در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس، دانشکده مطالعات شرقی و آفریقایی، دانشگاه آکسفورد، دانشگاه خیرونا، دانشگاه مودنا و رجیو امیلیا، دانشگاه جورج تاون ، دانشگاه کوت دازور و دانشگاه برازیلیا
جورج تاون ، دانشگاه کوت دازور و دانشگاه برازیلیا فعالیت داشته است. افتخارات. در سال ۲۰۱۸ او به عنوان عضو آکادمی اروپا انتخاب شد. یادنامه‌ای به افتخار او با عنوان "«گوناگونی زبانی: ساختار و تفسیر"» توسط موتون در سال ۲۰۲۰ منتشر شد تحقیق. تحقیقات مانزینی زیر چتر نحو زایشی قرار می‌گیرد. کارهای اولیه او به ویژه بر نظریه مکمل‌سازی و کنترل غیرمتناهی متمرکز بود. در دهه ۱۹۸۰ او تعدادی اثر در مورد تنظیم پارامتر و در سال ۱۹۹۲ یک تک‌نگاری تأثیرگذار در مورد مکان‌گرایی منتشر کرد. او همچنین به همراه همکارش در فلورانس،
منتشر کرد. او همچنین به همراه همکارش در فلورانس، لئوناردو ماریا ساوویا، مسئول کتاب "I dialetti italiani e romanci" (گویش‌های ایتالیایی و رومی، ۲۰۰۵)، یک دستور زبان توصیفی چند جلدی از گویش‌های ایتالیایی است که در چارچوب زایشی بیان شده است. مبنای تجربی کار نظری او عمدتاً زبان‌های رومی بوده است، اما زبان آلبانیایی نیز نقش عمده‌ای داشته است.
لیگ دسته دوم فوتبال ایران ۰۵–۱۴۰۴ بیست و پنجمین دوره لیگ دسته دوم فوتبال ایران است. که در این دوره ۲۸ تیم در ۲ گروه ۱۴ تیمی (۲۱ تیم از فصل۰۴–۱۴۰۳ لیگ دو و ۳ تیم سقوط کرده از فصل ۰۴–۱۴۰۳ لیگ آزادگان و ۴ تیم صعود کرده از فصل ۰۴–۱۴۰۳ لیگ دسته سوم) با هم رقابت می‌کنند. تیم‌ها. فهرست زیر شامل تیم‌های حاضر در فصل ۰۵–۱۴۰۴ می‌باشد.
توپولینو (از نام ایتالیایی میکی موس) یک مجموعه کمیک ایتالیایی در اندازه یک مجله است که کمیک‌های دیزنی را به تصویر می‌کشد. این مجموعه سابقه طولانی دارد و اولین بار در سال ۱۹۳۲ به عنوان یک مجله کمیک منتشر شد. از سال ۲۰۱۳، توسط پانینی کمیکس منتشر شده است. توپولینو گیورناله (۱۹۳۲–۱۹۴۹). در سال ۱۹۳۲، ماریو نربینی، سردبیر، تصمیم گرفت یک روزنامه هفتگی جدید برای کودکان منتشر کند که شامل داستان‌های مصور با میکی موس بود. اولین شماره "توپولینو" در ۳۱ دسامبر ۱۹۳۲ منتشر شد: این شماره شامل اولین داستان ایتالیایی میکی موس
این شماره شامل اولین داستان ایتالیایی میکی موس بود که توسط جیوو توپی نقاشی شده بود. در این داستان، میکی موس توسط یک فیل تعقیب می‌شد. با این حال، نربینی حقوق انتشار را به درستی تضمین نکرده بود، بنابراین وقتی امانوئل (نماینده دیزنی در ایتالیا) اعتراض کرد، نربینی عنوان کتاب کمیک را با شماره ۳ به "توپولینو" (موش لینو) تغییر داد و میکی موس را با "توپولینو"، یک موش دیگر، جایگزین کرد. وقتی نربینی حقوق انتشار را از دیزنی و سندیکای کینگ فیچرز خریداری کرد، عنوان را با شماره ۵ به "توپولینو" تغییر داد. داستان‌های
را با شماره ۵ به "توپولینو" تغییر داد. داستان‌های فلوید گاتفردسون اولین بار در شماره ۷ "مجله توپولینو" با صفحه‌ای در روز یکشنبه منتشر شدند که میکی موس، دوست دخترش مینی موس و برادرزاده‌های میکی، مورتی و فردی فیلدموس، در آن حضور داشتند. "توپولینو" عمدتاً صفحات یکشنبه میکی موس را منتشر می‌کرد؛ داستان‌های کوتاه روزانه در ضمیمه روزنامه منتشر می‌شدند. "توپولینو" هشت صفحه داشت و همچنین کمیک استریپ‌های غیر دیزنی مانند "«شانس تیم تایلر»" ("چینو و فرانکو") را منتشر می‌کرد. در سال ۱۹۳۵، "توپولینو" "«بوبوی فیل»"،
می‌کرد. در سال ۱۹۳۵، "توپولینو" "«بوبوی فیل»"، "«میکی موس و جواهر مقدس»" و "«میکی موس و پلوتوی مسابقه‌دهنده» را" منتشر کرد. در همان سال، انتشارات آرنولدو موندادوری، موندادوری، این روزنامه را خریداری کرد؛ اولین شماره منتشر شده توسط موندادوری شماره ۱۳۷ بود. در سال ۱۹۳۷، روزنامه‌های "توپولینو"، روزنامه‌های کودکان موندادوری، (میکی موس: ماجراجویی‌های بزرگ) ادغام شدند. تعداد صفحات از هشت به شانزده افزایش یافت. صفحه اول، داستانی را به صورت بخش بخش از فلوید گاتفردسون با بازی میکی موس و دوستانش منتشر می‌کرد؛ صفحات
با بازی میکی موس و دوستانش منتشر می‌کرد؛ صفحات دیگر، داستان‌های آمریکایی مانند "اثر تیم تایلر" و همچنین داستان‌های ایتالیایی مانند، داستانی از فدریکو پدروکی (همچنین ویراستار کمیک‌های موندادوری) را منتشر می‌کردند که در آن ربو (دیکتاتور ساترن، که بعدها به عنوان دشمن دونالد داک در چهار داستان ایتالیایی که توسط لوچیانو بوتارو طراحی شده بود، ظاهر شد) اولین حضور خود را تجربه کرد. دسامبر ۱۹۳۷ همچنین شاهد انتشار یک روزنامه همراه با ("دونالد داک و دیگر ماجراجویی‌ها") بود که به مدت سه سال منتشر شد و سپس در اکتبر
بود که به مدت سه سال منتشر شد و سپس در اکتبر ۱۹۴۰ با "توپولینو" ادغام شد. در سال ۱۹۳۸، دولت فاشیستی موسولینی انتشار داستان‌های آمریکایی به جز داستان‌های دیزنی را ممنوع کرد (فرزندانش میکی موس را دوست داشتند و تا حد امکان این ممنوعیت را به تعویق انداختند). "توپولینو" به انتشار داستان‌های میکی موس تا ۳ فوریه ۱۹۴۲ (شماره ۴۷۷، شامل آخرین قسمت از "«میکی موس در دردسر عشق"») ادامه داد، تا اینکه توسط دولت فاشیست مجبور به توقف انتشار داستان‌های میکی شد. به مدت دو سال، میکی موس با توفولینو، شخصیتی انسانی بسیار شبیه
میکی موس با توفولینو، شخصیتی انسانی بسیار شبیه به میکی، جایگزین شد. توفولینو اولین حضور خود را در، بازسازی (با بازی شخصیت‌های غیر دیزنی) از داستان آمریکایی "«میکی موس، فروشنده بزرگ»" (۱۹۴۱) انجام داد. توفولینو و دوستانش (میما، کلارا) بسیار شبیه میکی، مینی و کلارابل کاو بودند. داستان‌های توفولینو توسط پدروکی نوشته و توسط پیر لورنزو د ویتا نقاشی می‌شدند. این روزنامه مجبور شد در دسامبر ۱۹۴۳ (شماره ۵۶۴) تمام انتشارات خود را متوقف کند. در دسامبر ۱۹۴۵، موندادوری انتشار "توپولینو" را از سر گرفت. به دلیل سقوط
انتشار "توپولینو" را از سر گرفت. به دلیل سقوط فاشیسم در ایتالیا، موندادوری توانست بار دیگر داستان‌های میکی موس نوشته فلوید گاتفردسون را منتشر کند. "توپولینو" همچنین شروع به انتشار داستان‌های دونالد داک نوشته کارل بارکس کرد. شماره ۷۱۳ "توپولینو" اولین قسمت از "«توپولینو ای ایل کبرا بیانکو»" نوشته گویدو مارتینا و طراحی منتشر کرد. این اولین داستان بلند ایتالیایی بود که در روزنامه منتشر شد. در سال ۱۹۴۹، "توپولینو"، تصمیم گرفت روزنامه را به یک کتاب کمیک جیبی تبدیل کند که فقط شامل داستان‌های دیزنی باشد. آخرین
کند که فقط شامل داستان‌های دیزنی باشد. آخرین شماره "توپولینو (مجله)" شماره ۷۳۸ بود؛ در ۱۰ آوریل ۱۹۴۹ اولین شماره از فرمت "توپولینو" دایجست ("لیبرتو") منتشر شد.
پیرو بالبو (; – ) نظامی اهل ایتالیا و یکی از رهبران جنبش مقاومت ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. زندگینامه. او در استرالیا متولد شد، و خانواده‌اش هفت سال در آنجا زندگی کردند و پس از بازگشت به ایتالیا، در رشته حقوق فارغ‌التحصیل شده و وکیل شد. در سال ۱۹۴۰ پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم، توسط نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا به خدمت فراخوانده شد و با درجه ستوان دوم و بعداً ستوان به ناوگان دوازدهم MAS در لروس منصوب شد و بیشتر جنگ را در آنجا گذراند. در زمان آتش‌بس کاسیبیله در پولا بود، که در ۱۱ سپتامبر ۱۹۴۳
کاسیبیله در پولا بود، که در ۱۱ سپتامبر ۱۹۴۳ توسط آلمانی‌ها اسیر شد، اما توانست فرار کند و با دوچرخه به خانه بازگردد. سپس به گروه‌های پارتیزانی که پس از اشغال ایتالیا توسط آلمان در لانگه تشکیل شده بودند پیوست. در تلافی فعالیت‌های پارتیزانی او، آلمانی‌ها در مارس ۱۹۴۴ خانه‌اش را در کوسانو بلبو به آتش کشیدند. بالبو به گروه لشکر اول آلپ پیوست، به سرعت درجات خود را طی کرد و به عنوان فرمانده لشکر دوم خودمختار مسئول آماده‌سازی و دفاع از میدان فرود در وسیمه شد که توسط متفقین برای پشتیبانی از پارتیزان‌ها استفاده
توسط متفقین برای پشتیبانی از پارتیزان‌ها استفاده می‌شد. او در آزادسازی آلبا در اکتبر ۱۹۴۴ و دفاع ناموفق آن در برابر ضدحمله آلمانی‌ها و فاشیست‌ها در ماه بعد شرکت داشت. در ۲۴ فوریه ۱۹۴۵ پدرش جیووانی بالبو که او نیز به پارتیزان‌ها پیوسته بود، در نبردی در نزدیکی سانتو استفانو بلبو کشته شد و به همین دلیل پس از مرگش مدال طلای شجاعت نظامی به او اهدا شد. خود نیز مدال نقره شجاعت نظامی دریافت کرد. او در سال ۲۰۰۳ در آستی درگذشت.
دهمین قربانی ( فیلمی علمی تخیلی محصول سال ۱۹۶۵ به کارگردانی و نویسندگی مشترک الیو پتری است که در آن مارچلو ماسترویانی، اورسولا آندرس، السا مارتینلی و سالوو راندون بازی می‌کنند. این فیلم که محصول مشترک بین‌المللی ایتالیا و فرانسه است، بر اساس داستان کوتاه «قربانی هفتم» نوشته رابرت شکلی در سال ۱۹۵۳ ساخته شده است. داستان فیلم که در سال ۲۰۷۹ و پس از جنگ جهانی سوم اتفاق می‌افتد، بر برنامه‌ای تحت حمایت دولت به نام «شکار بزرگ» تمرکز دارد که در آن شرکت‌کنندگانی از سراسر جهان به عنوان «شکارچی» و «قربانی» در نبردهای
جهان به عنوان «شکارچی» و «قربانی» در نبردهای دو نفره تا پای مرگ شرکت می‌کنند تا از جنگ‌های جمعی جلوگیری شود. داستان، کارولین مردیت (آندرس) و مارچلو پولتی (ماسترویانی) دو شرکت‌کنندهٔ کهنه‌کار «شکار بزرگ» را دنبال می‌کند که به ترتیب نقش شکارچی و قربانی را برای چنین رویارویی‌ای بر عهده می‌گیرند، رویارویی‌ای که با عشق نوپایشان پیچیده می‌شود. "«دهمین قربانی»" مانند دیگر فیلم‌های پتری، اثری طنزآمیز اجتماعی-سیاسی است، در عین حال مضامین علمی تخیلی را با قراردادهای ژانر "کمدی ایتالیایی" ترکیب می‌کند. پس از اکران،
ژانر "کمدی ایتالیایی" ترکیب می‌کند. پس از اکران، "فیلم «دهمین قربانی»" در ایتالیا پایین‌تر از انتظارات عمل کرد و نقدهای متفاوتی از منتقدان دریافت کرد. در دهه‌های پس از انتشار اولیه، این فیلم طرفداران زیادی پیدا کرده است و تصاویر آن در فیلم‌های دیگر، به ویژه مجموعه فیلم‌های "«آستین پاورز»"، مورد اشاره یا تقلید قرار گرفته است. همچنین به عنوان پیشگام آثاری که مبارزات تلویزیونی تا سر حد مرگ را به تصویر می‌کشند، مانند "«بازی‌های گرسنگی»" در نظر گرفته می‌شود. رمانی از این فیلم، نوشتهٔ شِکلی، در سال ۱۹۶۶ منتشر
از این فیلم، نوشتهٔ شِکلی، در سال ۱۹۶۶ منتشر شد، و پس از آن دو دنباله، "«قربانی نخست»" و "«شکارچی/قربانی»" به ترتیب در سال‌های ۱۹۸۷ و ۱۹۸۸ منتشر شدند. اگرچه تلاش‌های متعددی برای بازسازی "«دهمین قربانی»" اعلام شده است، اما هیچ‌کدام وارد مرحله تولید نشده‌اند. طرح. در قرن بیست و یکم، جنگ جهانی سوم به تازگی پایان یافته است. برای جلوگیری از جنگ چهارم احتمالی، به کسانی که گرایش‌های خشونت‌آمیز دارند، فرصتی داده می‌شود تا در «شکار بزرگ»، محبوب‌ترین شکل سرگرمی جهان، شرکت کنند. این رویداد، شرکت‌کنندگانی را که به
شرکت کنند. این رویداد، شرکت‌کنندگانی را که به دنبال شهرت و ثروت هستند، جذب می‌کند. این مسابقه شامل ده دور است که هر شرکت‌کننده پنج دور را به عنوان شکارچی و پنج دور را به عنوان قربانی تجربه می‌کند. آخرین نفری که پس از ده دور زنده می‌ماند، بسیار ثروتمند می‌شود و می‌تواند بازنشسته شود. کارولین مردیت، به عنوان قربانی، نهمین قتل خود را انجام داده و نفر بعدی در جستجوی دهمین قتل است. مردیت که مشتاق به حداکثر رساندن سود مالی خود است، با جلب حمایت مالی قابل توجهی از شرکت چای مینگ، قصد دارد یک قتل بی‌نقص را در مقابل
شرکت چای مینگ، قصد دارد یک قتل بی‌نقص را در مقابل دوربین‌ها انجام دهد. مارچلو پولتی به عنوان قربانی انتخاب می‌شود؛ با این حال، جوایز او از شش قتل قبلاً توسط معشوقه‌اش، اولگا، و همسر سابقش، لیدیا، خرج شده است. کارولین برای اجرای نقشه‌اش به رم سفر می‌کند و نقش خبرنگاری را بر عهده می‌گیرد که برای مطالعهٔ دغدغه‌های جنسی مردان ایتالیایی منصوب شده است. او درخواست مصاحبه با مارچلو در معبد ونوس را می‌کند. مارچلو که به چیزی مشکوک شده، نقشه می‌کشد که کارولین در مقابل دوربین‌های یک شرکت تلویزیونی رقیب مورد حملهٔ یک
دوربین‌های یک شرکت تلویزیونی رقیب مورد حملهٔ یک کروکودیل قرار گیرد، اما او موفق به فرار می‌شود. کارولین بعداً مارچلو را به ساحل می‌فریبد و او را به عشق خود متقاعد می‌کند. پس از بی‌هوش کردن مارچلو، او را به معبد ونوس بازمی‌گرداند. در یک چرخش دراماتیک، کارولین در پخش زنده تلویزیونی به مارچلو شلیک می‌کند، اما متوجه می‌شود که او اسلحه را با فشنگ‌های مشقی پر کرده است. مارچلو با شلیک به او تلافی می‌کند، اما زره ضد گلوله‌اش او را نجات می‌دهد. مارچلو و کارولین تصمیم می‌گیرند از شکار بزرگ فرار کنند و سوار هواپیما
می‌گیرند از شکار بزرگ فرار کنند و سوار هواپیما شوند و در نهایت تصمیم به ازدواج می‌گیرند. فیلم با بارش گل توسط خلبان به پایان می‌رسد. تفاوت‌ها با داستان اصلی. داستان کوتاه اصلی از دیدگاه مردی نوشته شده بود که به دنبال هفتمین هدف خود، یک زن، است، در حالی که در فیلم، زن شکارچی است. مرد، زن را ظاهراً بی‌دفاع در کافه‌ای می‌بیند. زن در صحبت با مرد، به او می‌گوید که در این بازی تازه‌کار است اما نتوانسته هدف خود را بکشد و اکنون انتظار مرگ دارد. شکارچی، مانند فیلم، عاشق قربانی خود می‌شود و سرانجام هویت خود را فاش
عاشق قربانی خود می‌شود و سرانجام هویت خود را فاش می‌کند. زن، قربانی را فریب داده است؛ به او شلیک می‌کند و به جمع «ده‌ها نفر» می‌پیوندد. تولید. پتری، خوانندهٔ مشتاق داستان‌های علمی تخیلی، در سال ۱۹۶۱ کار بر روی اقتباسی از داستان شکلی را آغاز کرد؛ کارلو پونتی، تهیه‌کننده، به دلیل مشارکت ماسترویانی، به این پروژه پیوست. فیلمنامه‌نویسان مختلفی، از جمله سوسو چکی دامیکو، نیت موناستر و ارنستو گاستالدی، بدون دریافت نام و نشان روی پرده، با درجات مختلف روی فیلمنامه کار کردند. عدم علاقهٔ پونتی به ژانر علمی تخیلی منجر
کردند. عدم علاقهٔ پونتی به ژانر علمی تخیلی منجر به آن شد که برخلاف میل پتری، عناصر کمدی بیشتری را در داستان بگنجاند، از جمله تغییر پایان بدبینانه و اصلی آن. فیلمبرداری با حمایت مالی متعلق به جوزف ای. لوین، عمدتاً از ژوئن تا سپتامبر ۱۹۶۴ در رم و شهر نیویورک انجام شد. پتری که در اوج جنبش هنر پاپ در ایتالیا تولید شد، در پی خلق تصویری از آینده بود که تصاویر آن سبک را با سازه‌های معماری باستانی و مدرن رم، مانند کولوسئوم و منطقهٔ یورو، در کنار هم قرار دهد. انتشار. "دهمین قربانی" در ۳ دسامبر ۱۹۶۵ در ایتالیا اکران
"دهمین قربانی" در ۳ دسامبر ۱۹۶۵ در ایتالیا اکران شد. این فیلم پس از اکران در سینماها، کمی بیش از ۶۲۰ میلیون "لیر" در ایتالیا فروش داشت. این فیلم در ۱۰ فوریه ۱۹۶۷ در فرانسه اکران شد. "فیلم «قربانی دهم»" در اواخر دسامبر ۱۹۶۵ در خارج از کشور، از جمله در ایالات متحده و کانادا، توزیع شد. پذیرش. در سایت جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس ۱۰ نقد، امتیاز ۸۰٪ را کسب کرده است که میانگین امتیاز آن ۷٫۳۵/۱۰ است. در نقدهای معاصر، از جلوه‌های بصری فیلم تمجید کرد، اما اظهار داشت که "فیلم هرگز آنطور که باید
کرد، اما اظهار داشت که "فیلم هرگز آنطور که باید سرگرم‌کننده نیست، احتمالاً به دلیل دوبله نسبتاً کسل‌کننده و احتمالاً به این دلیل که زوایای دوربین خلاقانه نمی‌توانند کاملاً کاستی‌های روایت را جبران کنند." بازلی کرادر از "نیویورک تایمز" به "طرح داستانی به‌شدت تخیلی" اشاره کرد، اما فیلم را به‌طور کلی "یک تمرین هوشمندانه اما آشکارا خودآگاهانه" اعلام کرد… این هوشمندی آنقدر مصرانه است که خیلی زود بیش از حد و پوچ می‌شود و بازی طنز بیش از حد بامزه و بیش از حد کسل‌کننده می‌شود." "ورایتی" این فیلم را برتر از
کسل‌کننده می‌شود." "ورایتی" این فیلم را برتر از "آلفاویل (فیلم)" ژان لوک گدار دانست و هم از ماسترویانی و آندرس و هم از السا مارتینلی و ماسیمو سراتو تمجید کرد. این نقد همچنین به فیلم‌برداری جیانی دی ونانزو اشاره کرد. ریچارد ال. کو از "واشنگتن پست" نوشت که فیلم «به آن اندازه که محتوای فیلم وعده می‌دهد، دقیق و منسجم نیست» و دریافت که الیو پتری، کارگردان فیلم، «لحن دقیق و منسجمی را که چنین محتوای داستانی می‌طلبد، پیدا نکرده است. نتیجه به طرز عجیبی بی‌روح است.» آلگیس بودریس از "مجله علمی تخیلی گلکسی،"
است.» آلگیس بودریس از "مجله علمی تخیلی گلکسی،" رمان‌نویسی شکلی را «یک رمان تعقیب و گریز نسبتاً خوب» توصیف کرد که با این وجود، خوانندگان را ناامید خواهد کرد، چه آنها نسخه ادبی طنز و نمادگرایی ایتالیایی فیلم را بخواهند و چه «فوتورامای ترسناک قتل غیرعمد قانونی» که روی جلد کتاب وعده داده شده بود. میراث. نیک چن از موسسه فیلم بریتانیا، "فیلم دهمین قربانی" را یک فیلم کالت توصیف کرد. این فیلم بر فیلم‌های بعدی مانند "" (۱۹۹۹) تأثیر گذاشت. در تفسیر صوتی فیلم، جی روچ، کارگردان، اشاره می‌کند که یک سکانس «با الهام از
کارگردان، اشاره می‌کند که یک سکانس «با الهام از دهمین قربانی» ساخته شده است، که بازیگر مایک مایرز در پاسخ می‌گوید که «از آن دزدیده شده است». همچنین این اولین فیلمی بود که تم بازی مرگ در تلویزیون واقع‌نما را به نمایش گذاشت، که بعداً در آثار دیگری مانند "بتل رویال"، "سری ۷: مدعیان" و "بازی‌های گرسنگی" مورد استفاده قرار گرفت.
تپپا، که با نام خون و اسلحه نیز شناخته می‌شود، یک فیلم حماسی ایتالیایی در ژانر وسترن زاپاتا با بازی توماس میلیان و اورسن ولز است. این فیلم به کارگردانی جولیو پترونی ساخته شده است. این فیلم با همکاری اسپانیا تولید شد و در آنجا با عنوان "تپپا…" "زنده باد انقلاب" منتشر شد. طرح. دولت «رفیق» مادرو، نوکرش تپپا را راضی نمی‌کند، و او به عنوان یک انقلابی به همراه گروهی از مبارزان وفادار به نبرد چریکی خود علیه نیروهای دولتی ادامه می‌دهد. تپپا توسط مادرو، انقلابی سابق که اکنون رئیس دولت است، مورد تمسخر قرار می‌گیرد.
که اکنون رئیس دولت است، مورد تمسخر قرار می‌گیرد. تپپا چندین بار خود را در مواجهه با رئیس پلیس ترسناک، سرهنگ کاسکورو، می‌بیند و دائماً توسط یک پزشک انگلیسی به نام هنری پرایس مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرد. پرایس مشتاق انتقام گرفتن از دختری از یک خانواده ثروتمند است که عاشق او بوده و تپپا به او تجاوز کرده و باعث خودکشی او شده است. در طول آخرین نبرد، کاسکورو سرانجام موفق می‌شود تپپا را که چندین بار از دست او فرار کرده بود، زخمی کند، اما در نبرد سرنوشت‌ساز، کاسکارو توسط انقلابی کشته می‌شود. در همین حال، پزشک که
توسط انقلابی کشته می‌شود. در همین حال، پزشک که با وجود نفرتش از تپپا در کنار انقلابیون باقی مانده بود، موفق می‌شود از آن مرد انتقام بگیرد و بلافاصله پس از بیرون آوردن گلوله از زخمش، او را با چاقوی جراحی می‌کشد. هنری پرایس سپس اسبش را جمع می‌کند تا آنجا را ترک کند، اما توسط پسر جوانی به نام پاکیتو مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرد. پسر ادعا می‌کند که این کار را کرده است زیرا آن مرد انگلیسی زمانی گفته بود که مکزیک را دوست ندارد. با این حال، مرگ تپپا پایان انقلاب را رقم نمی‌زند و دیگران به جای او نبرد را ادامه
را رقم نمی‌زند و دیگران به جای او نبرد را ادامه خواهند داد. تولید. در این فیلم، توماس میلیان و اورسن ولز در نقش‌های مقابل هم بازی می‌کنند. جولیو پترونی، کارگردان فیلم، از ولز ابراز ناامیدی کرد. پترونی ادعا کرد که فضای صحنه فیلمبرداری «وحشتناک» بوده و ولز، میلیان (که ولز را می‌پرستید) را یک «کوبایی کثیف» خطاب کرده است.