payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رقابت کرد. ۲۰۲۲. در مسابقات قهرمانی اروپا ۲۵/۵۰ متر ۲۰۲۲، او به همراه ژانت هگ دوستاد مدال طلای تفنگ سه وضعیت ۵۰ متر تیمی میکس را به دست آورد. در مسابقات تیراندازی قهرمانی جهان ۲۰۲۲ در قاهره، او با غلبه بر یک تیم فرانسوی در مسابقه فینال، به مدال طلا در تفنگ سه وضعیت ۵۰ متر تیمی به همراه سیمون کلاوسن و هنریک لارسن دست یافت. ۲۰۲۳. در مسابقات قهرمانی ۱۰ متر اروپا در سال ۲۰۲۳ در تالین، او به همراه ژانت هگ دوستاد برنده تفنگ بادی ۱۰ متر تیمی میکس شد و تیمی از اسرائیل را در فینال شکست داد. او که در مسابقات
از اسرائیل را در فینال شکست داد. او که در مسابقات تیراندازی قهرمانی جهان ۲۰۲۳ در باکو شرکت کرد، به همراه اوله مارتین هالورسن و هنریک لارسن مدال طلای تفنگ درازکش ۵۰ متر تیمی را به دست آورد. او به همراه اوله مارتین هالورسن و هنریک لارسن موفق به کسب مدال برنز در تفنگ سه وضعیت ۵۰ متر تیمی شد. ۲۰۲۴. در می ۲۰۲۴، هگ در مسابقات ۲۵ متر و ۵۰ متر قهرمانی اروپا ۲۰۲۴ در اوسییک، پیش از سرگی کولیش و جانی پاتریک، مدال طلا را در مسابقه تفنگ درازکش ۵۰ متر به دست آورد. او همچنین در مسابقه تفنگ درازکش ۵۰ متر با تیم نروژ به
در مسابقه تفنگ درازکش ۵۰ متر با تیم نروژ به همراه هنریک لارسن و اوله مارتین هالورسن به مدال طلای تیمی دست یافت. او به عنوان نماینده نروژ در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ پاریس انتخاب شد.
توماس بارتنیک (زاده ۱۵ ژانویه ۱۹۹۰) یک ورزشکار تیراندازی لهستانی است. او در مسابقات تیراندازی قهرمانی جهان ۲۰۱۸ شرکت کرد و مدال طلا گرفت.
الاونیل والاریوان () یک ورزشکار تیراندازی از کودالور، تامیل نادو، هند است که توسط OGQ پشتیبانی می‌شود. الاونیل نماینده هند در جام جهانی تیراندازی جوانان ۲۰۱۸ بود و مدال طلا گرفت و در بازی‌های دانشگاهی جهانی در سال ۲۰۱۹ نقره گرفت و پس از آن در مسابقات تیراندازی جام جهانی جوانان ۲۰۱۹ طلا گرفت. او اولین بار در جام جهانی تفنگ بادی ۱۰ متر ۲۰۱۹ در ۲۸ اوت با امتیاز ۲۵۱٫۷ در ریو دو ژانیرو قهرمان شد. او همچنین برنده جایزه آرجونا (۲۰۲۲) است. الاونیل در فینال جام جهانی در مونیخ، جام جهانی تیراندازی ۲۰۱۹ با امتیاز
در مونیخ، جام جهانی تیراندازی ۲۰۱۹ با امتیاز ۲۰۸٫۳ چهارم شد. او در مسابقات قهرمانی آسیا با تفنگ بادی ۱۰ متر در تائویوان، تایپه، اولین مدال طلای انفرادی خود را در رده بزرگسالان با امتیاز ۲۵۰٫۵ به دست آورد. او همچنین دو طلا جام جهانی جوانان و یک نقره مسابقات قهرمانی جهانی جوانان ۲۰۱۸ کسب کرد. زندگی شخصی. والاریوان در احمدآباد، گجرات زندگی می‌کند.
کیم بو‐می (زاده ۱۱ اکتبر ۱۹۹۸) یک ورزشکار تیراندازی اهل کره جنوبی است. او در مسابقات تیراندازی قهرمانی جهان ۲۰۱۸ شرکت کرد و مدال گرفت.
ارهارت بِنِرت (۱۷ اوت ۱۹۱۷–۲۳ ژوئیه ۲۰۰۶) افسر آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم با پرواز با هواپیماهای تهاجمی از جمله یو ۸۷ در لوفت‌وافه خدمت کرد. زندگی. ارهارت ینرت ماه اوت سال ۱۹۱۷ در پانتیچ، شهر کوچکی در نزدیکی لایپتسیش زاده شد. پرواز با بادپر را به خوبی فراگرفت. سال ۱۹۳۶ وارد خدمت در لوفت‌وافه شد. پس گذراندن دوره آموزش پرواز، به نیروی بمب‌افکن شیرجه‌ای تخصیص یافت. با آغاز جنگ جهانی دوم، در پرواز با هواگرد یونکرس یو ۸۷ب در قالب جناح ۷۶ "اشتوکا" در کارزار لهستان و در قالب جناح ۳
۷۶ "اشتوکا" در کارزار لهستان و در قالب جناح ۳ "اشتوکا" در کارزار فرانسه حضور داشت. ینرت ماه دسامبر سال ۱۹۴۰ به حبهه مدیترانه منتقل شد و با اسقرار در سیسیل در چندین حمله به جزیره مالت مشارکت کرد. ینرت سپس با جناح ۳ "اشتوکا" به شمال آفریقا رفت و رزم سنگینی را در پشتیبانی از آفریکاکور تجربه کرد. روز ۱ دسامبر سال ۱۹۴۲ نشان صلیب آلمانی طلایی به او اعطا شد. خلبانان بمب‌افکن‌ها و بمب‌افکن‌های شیرجه‌ای بر اساس تعداد ماموریت‌های پروازی خود نشان می‌گرفتند. روز ۸ مه سال ۱۹۴۳، در واپسین روزهای نبرد تونس، ینرت با تکمیل
۱۹۴۳، در واپسین روزهای نبرد تونس، ینرت با تکمیل ۳۰۰ مأموریت رزمی، نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین را نیز دریافت کرد. هواگرد یو ۸۷ با سرعت، قابلیت تحرک‌پذیری و حفاظت زرهی نسبتاً کم، حتی پیش از آغاز جنگ کاملاً منسوخ به حساب می‌آمدند و زنده ماندن ینرت با این تعداد مأموریت انجام گرفته تا این زمان خود ویژگی ممتازی برای او بود. یگان ینرت به جبهه شرقی منتقل شد و با تجهیز شدن به جنگنده-بمب‌افکن‌های تهاجمی تک‌سرنشین فوکه-وولف اف‌و ۱۹۰، به جناح ۳ نبرد تغییر نام داد. ینرت با این هواگرد بسیار پرسرعت‌تر نیز تعداد فراوانی
با این هواگرد بسیار پرسرعت‌تر نیز تعداد فراوانی پرواز رزمی انجام داد. در پانصدمین مأموریت خود در حمله‌ای مشارکت داشت که به غرق کردن سه ناوشکن شوروی منجر شد. ینرت، همانند دیگر خلبانان متبهر، مدتی از صحنه رزم دور بود و در دانشکده هواگردهای تهاجمی دویچ‌بروت در موراویا تدریس کرد. شش ماه نخست سال ۱۹۴۴ را آن‌جا بود و سپس به آوردگاه بازگشت. ینرت به درجه سروان ترفیع گرفت و فرمانده گروه ۳ جناح ۳ نبرد شد که در آن زمان در منطقه کورلند در شمال غربی لتونی در منتهی‌الیه شمالی جبهه شرقی عمل می‌کرد. تا ماه فوریه سال ۱۹۴۵
شمالی جبهه شرقی عمل می‌کرد. تا ماه فوریه سال ۱۹۴۵ مجموعاً ۶۰۰ مأموریت رزمی به انجام رساند. این هنگام درگیری‌ها آن‌چنان شدت داشت که ینرت بیش ۱۰۰ مأموریت رزمی دیگر نیز در عرض تنها ۱۲ هفته بعدی صورت داد. در این مدت بیش از ۲۵ تانک دشمن را با شلیک راکت از هواگرد اف‌و ۱۹۰ خود منهدم کرد. ینرت روز ۳۰ آوریل ۱۹۴۵، به عنوان یکی از آخرین افراد، مفتخر به دریافت برگ‌های بلوط صلیب شوالیه شد. در پایان جنگ به اسارت نیروهای بریتانیایی درآمد.
در زیر فهرست مصوبات دولت سیزدهم جمهوری اسلامی ایران که توسط هیئت دولت (یا هیئت وزیران) تصویب شده، آمده است.
ابو امیه عمرو بن سعید بن عاص اموی (; died 689/90), معروف اشدق ()، از اعضای خاندان اموی، فرمانده و مدعی خلافت بود. او در سال ۶۸۰ در زمان یزید اول (حکومت ۶۸۰–۶۸۳) به عنوان فرماندار مدینه خدمت کرد و با تلاش زبیریان برای فتح سوریه در سال‌های ۶۸۴ و ۶۸۵ در زمان مروان اول مقابله کرد (حکومت ۶۸۴–۶۸۵). مروان، خالد بن یزید و اشدق را از خط جانشینی حذف کرد و پسران خود عبدالملک (حکومت ۶۸۵–۷۰۵) و عبدالعزیز را جایگزین آن‌ها کرد. کودتای اشدق علیه عبدالملک در سال ۶۸۹ با تسلیم شدن و سپس اعدام او توسط عبدالملک پایان یافت.
شدن و سپس اعدام او توسط عبدالملک پایان یافت. زندگی‌نامه. عمرو پسر دولتمرد اموی سعید بن العاص و ام البنین بنت حکم خواهر مروان بن حکم بود. لقب او «اشدق» به معنای دهان گشاد بود. هنگامی که سعید بن عاص در سال ۶۷۹ درگذشت، اشدق رهبر این شاخه از قبیله اموی شد. در اواخر خلافت معاویه اول (حکومت ۶۶۱–۶۸۰)، وی فرماندار مکه بود و پس از به خلافت رسیدن یزید اول به فرمانداری مدینه منصوب شد. هنگامی که در جریان قیام عبدالله بن زبیر در سال ۶۸۲ کنترل مکه از دست بنی امیه خارج شد، یزید به اشدق دستور داد تا جهت مقابله با زبیریان
یزید به اشدق دستور داد تا جهت مقابله با زبیریان لشکری به مکه بفرستد. اشدق، برادر ابن زبیر، عمرو را به فرماندهی این لشکر گماشت، اما سپاه ارسالی شکست خورد و عمرو توسط ابن زبیر اسیر و سپس اعدام شد. در اواخر سال ۶۸۳، اشدق از مقامش برکنار شد. یزید درگذشت و پسرش معاویه دوم جانشین او شد.‌ معاویه دوم بیمار بود و چند ماه بعد درگذشت. این موضوع باعث ایجاد بحران رهبری در خلافت اموی شد که در طول آن اکثر استان‌ها، ابن زبیر را به عنوان خلیفه به رسمیت شناختند. هنگامی که بزرگان خاندان اموی، از جمله رئیس قبیله بنی کلب،
بزرگان خاندان اموی، از جمله رئیس قبیله بنی کلب، مروان بن حکم را به عنوان خلیفه در اجلاس جابیه در سال ۶۸۴ انتخاب کردند، مقرر شد که خالد، پسر کوچک یزید، جانشین مروان شود و اشدق نیز جانشین خالد شود. اشدق فرماندهی جناح راست سپاه مروان را در جریان نبرد مرج راهط در اواخر همان سال برعهده داشت که در آن بنی امیه پیروزی چشمگیری بر قبایل قیسی طرفدار زبیریان در سوریه به دست آورد. اشدق در لشکرکشی مروان برای باز پس‌گیری مصر از دست فرماندار طرفدار زبیریان در سال ۶۸۵ شرکت کرد. پس از پیروزی امویان، اشدق بر فراز منبر مسجد
کرد. پس از پیروزی امویان، اشدق بر فراز منبر مسجد شهر فسطاط (مرکز استان مصر) حاکمیت مروان را اعلام کرد. پس از آن، مروان او را برای مقابله با تهاجم مصعب بن زبیر به فلسطین که در غیاب مروان سعی در فتح شام داشت، فرستاد. او سپس به مروان پیوست و به دمشق پایتخت امویان بازگشت. خلیفه نسبت به جاه طلبی‌های اشدق برای خلافت نگران بود، به ویژه به دلیل محبوبیت او در میان اشراف شام و خویشاوندی [مادر اشدق خواهر مروان بود و از طرف پدری نیز با یکدیگر خویشاوند بودند] نزدیکی که با مروان داشت. مروان تصمیم گرفت از به حکومت رسیدن
با مروان داشت. مروان تصمیم گرفت از به حکومت رسیدن اشدق و خالد جلوگیری کند او تلاش کرد با معرفی و به رسمیت پسرانش عبدالملک و عبدالعزیز توسط اشراف شام به عنوان ولیعهد طرح خود را عملی کند. عبدالملک در اواخر سال ۶۸۵ جانشین پدرش شد، اما همچنان نسبت به اشدق بدبین بود. اشدق از ادعای خود دست برنداشت و خلافت عبدالملک را نقض توافقات صورت گرفته در جابیه تلقی کرد. هنگامی که خلیفه در سال ۶۸۹ دمشق را برای لشکرکشی به عراق که تحت کنترل زبیریان بود ترک کرد، اشدق از غیبت او استفاده کرد و شورشی به راه انداخت و شهر را تصرف
استفاده کرد و شورشی به راه انداخت و شهر را تصرف کرد سپس بر منبر رفت و حق خود را برای خلافت اعلام کرد. این اقدام، عبدالملک را مجبور کرد تا لشکرکشی به عراق را رها کرده و با شورش اشدق مقابله کند. در رویارویی میان طرفداران آن دو در دمشق، عبدالملک به اشدق پیشنهاد عفو در ازای تسلیم داد، که اشدق نیز پذیرفت. با این حال، عبدالملک همچنان به او بی‌اعتماد بود و او را به کاخش در دمشق فراخواند، جایی که در سال ۶۸۹ یا ۶۹۰ میلادی او را اعدام کرد. خانواده. پسران اشدق، امیه، سعید، اسماعیل و محمد، که همگی از همسر اشدق، ام
سعید، اسماعیل و محمد، که همگی از همسر اشدق، ام حبیب بنت حریث از قبیله بنو عذره به دنیا آمده بودند، از قبیله بنو عذره به دنیا آمده بودند، پس از پیروزی عبدالملک بر زبیریان در سال ۶۹۲، با وی آشتی کردند. سعید، که در شورش پدرش شرکت کرده بود به مدینه و پس از آن به کوفه مهاجرت کرد. سعید در سال ۷۴۴ از دربار خلیفه اموی، یزید دوم، دیدن کرد. اسماعیل، که او نیز در شورش پدرش شرکت کرده بود، تا ابتدای دوره عباسیان (پس از ۷۵۰) در نزدیکی مدینه در انزوا زندگی می‌کرد گفته می‌شود خلیفه اموی، عمر بن عبدالعزیز (حکومت ۷۱۷ تا
می‌شود خلیفه اموی، عمر بن عبدالعزیز (حکومت ۷۱۷ تا ۷۲۰)، به دلیل تقوا و پرهیزکاری او، در نظر داشت او را به عنوان جانشین خود منصوب کند. اسماعیل توسط داوود بن علی، والی عباسی مدینه، از اعدام نجات یافت. اشدق، همچنین از ام حبیب دختری به نام ام کلثوم داشت. از همسر دیگرش، سوده بنت زبیر بن عوام، خواهر عبدالله بن زبیر، اشدق پسرانی به نام عبدالملک و عبدالعزیز و دختری به نام رمله را داشت. او همچنین با عایشه بنت مطیع، خواهر عبدالله بن مطیع از قبیله بنی عدی قریش ازدواج کرده بود که از او دو پسر به نام موسی و عمران را
کرده بود که از او دو پسر به نام موسی و عمران را داشت. از همسر کلبی‌اش، نائله بنت فریص، دختری به نام ام موسی داشت. ام موسی با پسر یزید اول، عبدالله الاسوار، ازدواج کرد. او همچنین از دو کنیزش فرزندانی به نام عبدالله و عبدالرحمن و دختری به نام ام عمران را داشت.
الکس پرز (زاده ۱۰ مهٔ ۲۰۰۶) یک بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که برای باشگاه فوتبال رئال بتیس در پست مدافع بازی می‌کند.
ایندیا پِیل اِیل یا آی‌پی‌ای نوعی آبجو است که طعم رازک آن زیاد است و در دسته‌بندی کلی‌تر پِیل اِیل تعریف می‌شود. آی‌پی‌ای در ابتدا یک آبجوی صادراتی بود که به هند، که تحت کنترل کمپانی هند شرقی بریتانیا تا سال ۱۸۵۸ بود، ارسال می‌شد. پیل ایل‌های اوایل قرن ۱۸ به دلیل کمبود رازک و استفاده از مالت کک‌سوز، ویژگی‌های متفاوتی نسبت به پیل ایل‌های امروزی داشتند. تا اواسط قرن ۱۸، این نوع آبجو معمولاً با مالت کک‌سوز تولید می‌شد که موجب کاهش دود و برشته شدن جو و در نتیجه تولید آبجوی روشن‌تر می‌گردید. یکی از این آبجوها،
تولید آبجوی روشن‌تر می‌گردید. یکی از این آبجوها، آبجوی اکتبر، بود که به‌طور خانگی تهیه می‌شد و باید دو سال در زیرزمین نگهداری می‌شد تا به مرحلهٔ مصرف برسد. در اواخر قرن ۱۸، کارخانهٔ آبجوسازی بوو جرج هاجسون آبجوهایی به هند صادر کرد که به دلیل نزدیکی به بندر لی و شرایط مناسب اعتبار ۱۸ ماهه، به محبوبیت رسید. هاجسون یکی از نخستین کسانی بود که آبجوی اکتبر را به هند فرستاد و از این طریق در هند مورد استقبال قرار گرفت. با افزایش تقاضا برای آبجوهای قوی‌تر، کارخانه‌های آبجوسازی در برتون به دنبال بازارهای جدید بودند
آبجوسازی در برتون به دنبال بازارهای جدید بودند و به توسعهٔ پیل ایل‌های قوی‌تر برای صادرات به هند پرداختند. یکی از این تولیدکنندگان، کارخانهٔ آبجوسازی آلسوپ بود که پیل ایل‌های رازکی قوی‌ای را برای بازار هند توسعه داد. این آبجوها در ۱۸۲۷ به مادراس و کلکته ارسال شدند و با موفقیت زیادی روبرو شدند. با گسترش محبوبیت آی‌پی‌ای‌ها، در دهه‌های بعد این سبک آبجو به کشورهای مختلف از جمله ایالات متحده، استرالیا و نیوزیلند صادر شد. در قرن ۱۹، آی‌پی‌ای‌ها به‌طور گسترده‌ای در انگلستان تولید شدند و از آن زمان تا کنون، این
در انگلستان تولید شدند و از آن زمان تا کنون، این سبک به یکی از محبوب‌ترین آبجوهای دست‌ساز در بریتانیا و ایالات متحدهٔ آمریکا تبدیل شده است. تاریخچه. پیل ایل‌های اوایل قرن ۱۸ به‌طور نسبی رازک کمی داشته و با پیل ایل‌های امروزی تفاوت بسیاری داشتند. تا اواسط قرن ۱۸، پیل ایل عمدتاً با مالت کک‌سوز تهیه می‌شد که باعث کاهش دود و برشته شدن جو در فرایند مالت‌سازی و در نتیجه تولید آبجوی روشن‌تر می‌شد. یکی از این انواع آبجو، آبجوی اکتبر بود، یک آبجوی روشن و رازکی که در بین مالکین زمین محبوب بود و به‌طور خانگی تهیه
در بین مالکین زمین محبوب بود و به‌طور خانگی تهیه می‌شد؛ پس از تهیه، قرار بود دو سال در زیرزمین نگهداری شود. از اولین تولیدکنندگانی که آبجو را به هند صادر کردند، کارخانهٔ آبجوسازی بوو جرج هاجسون بود، که در مرز میدلسکس و اسکس قرار داشت. آبجوهای این کارخانه در اواخر قرن ۱۸ در بین تجار کمپانی هند شرقی بریتانیا محبوب شدند، زیرا دو مایل تا بندر لی فاصله داشتند، و هاجسون خط اعتباری لیبرال ۱۸ ماهه داشت. کشتی‌ها این آبجو را به هند صادر می‌کردند و یکی از آنها آبجوی اکتبر بود که از شرایط سفر بهره برده و در هند بسیار
بود که از شرایط سفر بهره برده و در هند بسیار مورد تقدیر قرار گرفت. این کارخانه در اوایل قرن بعد به دست پسر هاجسون افتاد. کارخانه‌های آبجوسازی برتون بازار صادراتی خود را در اروپا قاره‌ای، از جمله اسکاندیناوی و روسیه، به دلیل محاصرهٔ قاره‌ای ناپلئون از دست دادند و به دنبال بازار جدید صادراتی برای آبجوی خود بودند. به دستور کمپانی هند شرقی، کارخانهٔ آبجوسازی آلسوپ، پیل ایل رازکی قوی‌ای را در سبک هاجسون برای صادرات به هند توسعه داد. سایر کارخانه‌های برتون، از جمله بس و سالط و شرکا، از آلسوپ پیروی کرده و از آب
بس و سالط و شرکا، از آلسوپ پیروی کرده و از آب برتون در تهیه آبجوهای مشابه استفاده کردند. کارخانهٔ آبجوسازی شرق لندن چریگتون محموله‌های آزمایشی از بشکه‌های "India Ale" به مادراس و کالکاتا در ۱۸۲۷ ارسال کرد که موفقیت‌آمیز بود و تجارتی منظم با نمایندگان و خرده‌فروشان کلیدی بریتانیایی شکل گرفت: گریفیث و شرکا در مادراس؛ آدام, اسکینر و شرکا در بمبئی و شرکت بروس، آلن و شرکا در کلکته. آی‌پی‌ای‌های اولیه تنها کمی بیشتر از سایر آبجوهای تولیدی در آن زمان الکل داشتند، اما بیشتر حریره تخمیر می‌شد، به این معنی که قندهای
بیشتر حریره تخمیر می‌شد، به این معنی که قندهای باقی‌ماندهٔ کمی داشتند و به شدت رازکی بودند. در حالی که آی‌پی‌ای‌ها برای زنده ماندن در سفرهای طولانی دریایی بهتر از سایر سبک‌های آن زمان فرموله شده بودند، پورتر نیز به‌طور موفقیت‌آمیز به هند و کالیفرنیا ارسال می‌شد. تا دههٔ ۱۸۶۰، آی‌پی‌ای‌ها به‌طور گسترده‌ای در انگلستان تولید می‌شدند و بسیار بیشتر از پرت‌ها و ایل‌ها رازکی و خشک بودند. تقاضا برای سبک صادراتی پیل ایل، که به "India pale ale" معروف شده بود، در حدود سال ۱۸۴۰ در انگلستان شکل گرفت و آی‌پی‌ای‌های
حدود سال ۱۸۴۰ در انگلستان شکل گرفت و آی‌پی‌ای‌های داخلی بسیاری تولید شدند. در سال ۱۸۳۷، آی‌پی‌ای‌های هاجسون معمولاً ۶/۶ (۶٫۶ پنس) برای یک دوجین بطری نیم‌لیتری هزینه داشت، معادل گینس دوبل استوت، ۵۳٪ بیشتر از ۴/۳ (۴٫۳ پنس) برای یک دوجین بطری پورتر. برخی از آبجوسازان در اواخر قرن ۱۹ اصطلاح "India" را حذف کردند، اما سوابق نشان می‌دهد که این "پیل ایل‌هاً ویژگی‌های آی‌پی‌ای‌های قبلی را حفظ کردند. آبجوسازان آمریکایی، استرالیایی و کانادایی پیش از سال ۱۹۰۰ آبجوهایی با برچسب IPA تولید کردند و سوابق نشان می‌دهد که
با برچسب IPA تولید کردند و سوابق نشان می‌دهد که این آبجوها شبیه آی‌پی‌ای‌های انگلیسی آن دوره بودند. آبجوی سبک آی‌پی‌ای از این زمان به کشورهای مستعمراتی دیگر مانند استرالیا و نیوزیلند صادر شد و بسیاری از کارخانه‌های آبجوسازی 'I' را از نام 'IPA' حذف کرده و آنها را به‌سادگی پیل ایل یا پیل‌های صادراتی نامیدند. آبجوسازی کیرکستال و بسیاری از رقبای دیگر، مقدار زیادی آبجوی صادراتی را به‌وسیلهٔ کشتی‌های بخار به سراسر جهان ارسال کرده و در مقصد به حراج گذاشتند تا به عمده‌فروشان بفروشند. بریتانیا. آبجوی آی‌پی‌ای از
عمده‌فروشان بفروشند. بریتانیا. آبجوی آی‌پی‌ای از اوایل سال ۱۸۱۵ به خوبی شناخته شده بود، اما پیش از آن در بازار داخلی بریتانیا محبوبیت یافته بود. تا زمان جنگ جهانی اول، آی‌پی‌ای ر بریتانیا به دو سبک تقسیم شده بود: آی‌پی‌ای‌های بطری ممتاز با چگالی خاص حدود ۱.۰۶۵ و آی‌پی‌ای‌های فشاری که از ضعیف‌ترین آبجوها در بارها بودند. به عنوان مثال، باس (Bass) دارای چگالی ۱.۰۶۵ OG و ۶.۴% ABV بود، اما در سال ۱۹۱۲، آی‌پی‌ای فشاری ویتبرد (Whitbread) دارای چگالی ۱.۰۴۹ و کمتر از ۵% ABV بود، در زمانی که میانگین آبجوی بریتانیایی
۵% ABV بود، در زمانی که میانگین آبجوی بریتانیایی ۱.۰۵۵ بود. مانند تمام آبجوهای بریتانیایی، قدرت آنها در طول جنگ جهانی اول کاهش یافت و تا سال ۱۹۲۳، باس دارای چگالی ۱.۰۵۵ بود و آی‌پی‌ای ویتبرد به عنوان آبجوی بطری با چگالی ۱.۰۳۶ و ۳.۷% (در مقایسه با X Mild استاندارد آنها با چگالی ۱.۰۴۲ و Bitter فشاری آنها با چگالی ۱.۰۴۲) بود. آی‌پی‌ای‌های گرین کینگ (۳.۷%) و Charles Wells ایگل آی‌پی‌ای (۳.۶%) نمونه‌هایی از آی‌پی‌ای‌های این سنت هستند. وورثینگتون وایت شیلد نمونه‌ای از یک آی‌پی‌ای تاریخی است که اولین بار در سال
از یک آی‌پی‌ای تاریخی است که اولین بار در سال ۱۸۲۹ به‌ویژه برای صادرات به امپراتوری بریتانیا تولید شد. تا دههٔ ۱۹۶۰، وایت شیلد به یک نوشیدنی محبوب در مقادیر کم برای طرفداران اختصاصی تبدیل شده بود، اما در اوایل دههٔ ۱۹۷۰ با افزایش تقاضا برای آبجوی واقعی در بریتانیا دوباره محبوب شد. احیای آی‌پی‌ای در دوران مدرن به سمیناری در مورد آبجوهای سبک برتون که توسط میخانه‌دار مارک دوربر در میخانه‌اش، وایت هورس، پارسونز گرین، در سال ۱۹۹۰ برگزار شد، برمی‌گردد. این سمینار به یک جشنوارهٔ آبجوهای سبک در سال ۱۹۹۲ و جشنوارهٔ
به یک جشنوارهٔ آبجوهای سبک در سال ۱۹۹۲ و جشنوارهٔ آی‌پی‌ای در سال ۱۹۹۳ منجر شد، که در آن باس یک آبجوی ۷.۲% تولید کرد که از باس کانتیننتال الهام گرفته شده بود، که در اصل برای بازار بلژیک قبل از جنگ جهانی دوم تولید شده و بر اساس دستورالعمل‌های باس از دههٔ ۱۸۵۰ بود. دوربر و راجر پروتز سپس در سال ۱۹۹۴ کنفرانس آی‌پی‌ای را در کارخانهٔ آبجوسازی ویتبرد در لندن برگزار کردند که توسط آبجوسازان از هر دو سوی اقیانوس اطلس مورد استقبال قرار گرفت. تأثیر این دیدار ادامه دارد؛ به عنوان مثال، کارخانهٔ آبجوسازی آی‌پی‌ای ایست
به عنوان مثال، کارخانهٔ آبجوسازی آی‌پی‌ای ایست ایندیا که توسط گرت اولیور به آنجا برده شد، بر اساس آن است. در قرن بیست و یکم، آی‌پی‌ای تحت تأثیر آمریکا یکی از محبوب‌ترین سبک‌های آبجو در بریتانیا است. در سال ۲۰۱۹، بریفداگ پونک آی‌پی‌ای بهترین فروشندهٔ آبجوی دست‌ساز در بارها بود و سوانیز ماکل آی‌پی‌ای در جوایز بی‌اعتبار آبجوی مستقل سیبا برندهٔ مدال طلا در بخش کگ شد. ایالات متحدهٔ آمریکا. در اواخر قرن بیستم، انقلاب آبجوی دست‌ساز در ایالات متحدهٔ آمریکا آغاز شد و آبجوسازان شروع به جستجوی سبک‌های قدیمی آبجو که
و آبجوسازان شروع به جستجوی سبک‌های قدیمی آبجو که از مد افتاده بودند کردند؛ بالنتین آی‌پی‌ای که از سال ۱۸۹۰ تا دههٔ ۱۹۹۰ در ایالات متحدهٔ آمریکا تولید می‌شد، الهام‌بخش بود. سبک سنتی آی‌پی‌ای به خوبی برای نمایش طعم و عطر شدید هاپ‌های آمریکایی مناسب بود. برت گرانت از شرکت آبجوسازی یاکیما تشخیص داد که هاپ‌های کاسکید و چینوک که در یاکیما، واشینگتن به صورت محلی رشد می‌کنند، طعم‌های قوی‌ای را در یک آی‌پی‌ای برجسته می‌کنند. محبوبیت سبک آی‌پی‌ای ابتدا در سواحل غربی ایالات متحدهٔ آمریکا گسترش یافت و سپس در سراسر
ایالات متحدهٔ آمریکا گسترش یافت و سپس در سراسر کشور و در نهایت در جهان پخش شد. تخمین زده می‌شود که بیش از ۴۰٪ آبجوی دست‌ساز تولید شده در ایالات متحدهٔ آمریکا می‌تواند به عنوان آی‌پی‌ای طبقه‌بندی شود. همان‌طور که "همنشین آکسفورد برای آبجو" اشاره می‌کند: «آی‌پی‌ای اکنون نماد آبجوسازان دست‌ساز در سراسر جهان است. به طور مناسبی برای یک آبجوی صادراتی، آبجوسازانی از استرالیا تا اسکاندیناوی در حال خلق آبجوهای جدید هستند که عمدتاً از برداشت آمریکایی از این سبک الهام گرفته‌اند، اما اغلب یک پیچ و تاب منطقه‌ای خاص خود
گرفته‌اند، اما اغلب یک پیچ و تاب منطقه‌ای خاص خود را اضافه می‌کنند.» آی‌پی‌ای سیاه. آی‌پی‌ایِ سیاه یا بلک آی‌پی‌ای رنگ روشنی ندارد. بلک آی‌پی‌ای‌ها طعم‌های تلخ و رازکی دیگر آی‌پی‌ای‌ها را به اشتراک می‌گذارند؛ با این حال، استفاده از مالت‌های بو داده به آنها طعمی تیره‌تر و مالت‌دار می‌بخشد. گرِگ نونان اولین بلک آی‌پی‌ای را در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ برای فروش فقط در بشکه ایجاد کرد، اما تا سال ۲۰۰۹ در ایالات متحده محبوب نشد. بروت آی‌پی‌ای. بروت آی‌پی‌ای، یک آی‌پی‌ای ترد و خشک، توسط کیم استوردوانت، سرآبجوساز آبجوسازی
و خشک، توسط کیم استوردوانت، سرآبجوساز آبجوسازی سوشال کیچن در سان فرانسیسکو اختراع شد. برای تهیهٔ بروت آی‌پی‌ای، آبجوسازان آنزیم آمیلاز را اضافه می‌کنند تا شکرها را حذف کنند. دوبل آی‌پی‌ای. دوبل آی‌پی‌ای‌ها (که به عنوان آی‌پی‌ای سلطنتی نیز شناخته می‌شوند) نوع قوی‌تر و بسیار رازکی از آی‌پی‌ای‌ها هستند که معمولاً دارای محتوای الکلی بالای ۷٫۵٪ بر حجم هستند. اصطلاح "دوبل" به مقدار بیشتری از مواد مورد استفاده، به ویژه رازک‌ها، اشاره دارد که منجر به آبجویی می‌شود که هم الکل بالاتری دارد و هم در مقایسه با آی‌پی‌ای
هم الکل بالاتری دارد و هم در مقایسه با آی‌پی‌ای استاندارد،میزان رازک آن غنی‌تری است. گفته می‌شود که این سبک در سال ۱۹۹۴ توسط وینی سیلورزو، مالک فعلی شرکت آبجوسازی راشن ریور در سانتا روزا، کالیفرنیا، در کارخانهٔ آبجوسازی اکنون تعطیل‌شدهٔ بلایند پیگ در تموکولا، کالیفرنیا ایجاد شده است. نیو انگلند آی‌پی‌ای. نیو انگلند آی‌پی‌ای (NEIPA، که به عنوان Hazy IPA یا Juicy IPA یا کمتر متداول، ورمانت آی‌پی‌ای نیز شناخته می‌شود) در سال ۲۰۰۴ توسط جان کیمیچ در کارخانهٔ آبجوسازی آلکمیست در واتربری، ورمانت اختراع شد. نیو
آلکمیست در واتربری، ورمانت اختراع شد. نیو انگلند آی‌پی‌ای با طعم‌های مرکباتی و گلی آبدار، با تأکید بر عطر رازک و تلخی کمتر شناخته می‌شود، همچنین دارای قوام یا بافت دهانی نرم و ظاهری تیره است. این ویژگی‌ها با استفاده از ترکیبی از تکنیک‌های آبجوسازی، از جمله استفاده از گونه‌های خاصی از مخمر، زمان‌بندی اضافه کردن رازک‌ها و تنظیم شیمی آب به دست می‌آیند. نیو انگلند آی‌پی‌ای‌ها لزوماً نباید در نیو انگلند آبجوسازی شوند. این سبک به عنوان یک سبک آبجوی جداگانه، میوه‌ای یا آی‌پی‌ای کدر، توسط انجمن آبجوسازان در سال
یا آی‌پی‌ای کدر، توسط انجمن آبجوسازان در سال ۲۰۱۸ به رسمیت شناخته شد. یک نوع تغییر یافته از این سبک، میلک‌شیک آی‌پی‌ای است که لاکتوز و گاهی میوه به آن اضافه می‌شود تا یک نیو انگلند آی‌پی‌ای کرمی‌تر شود. تریپل آی‌پی‌ای. تریپل آی‌پی‌ای‌ها با طعم‌های رازکی قوی‌تر و محتوای الکلی بالاتر شناخته می‌شوند، با محتوای الکلی معمولاً بالای ۱۰٪. امریکن آی‌پی‌ای / وست کوست آی‌پی‌ای. هر دو نمونهٔ امریکن آی‌پی‌ای و وست کوست آی‌پی‌ای دارای طعم غالب رازک هستند، با این تفاوت که در نوع وست کوست، این طعم به خصوص برجسته‌تر است.
در نوع وست کوست، این طعم به خصوص برجسته‌تر است. آنها اغلب شفافیت درخشانی دارند و خشک هستند و مالت کم ویژگی بازر آنهاست. به دلیل رازک زیاد، آی‌پی‌ای‌های وست کوست/امریکن معمولاً بسیار تلخ هستند، بین ۴۰ تا ۷۰ IBU. به این ترتیب، آنها معمولاً طعم رزین و همچنین مرکبات و میوه‌های گرمسیری دارند که دلیل آن استفاده از رازک‌های آمریکایی "C" است، اگرچه این‌ها تنها رازک‌های قابل استفاده نیستند؛ اغلب کارخانه‌های آبجوسازی در سراسر جهان که سبک را تقلید می‌کنند از انواع رازک‌های محلی New-World استفاده می‌کنند، یا ممکن است
محلی New-World استفاده می‌کنند، یا ممکن است ترکیبی از رازک‌های آمریکایی و محلی را استفاده کنند. وایت آی‌پی‌ای. وایت آی‌پی‌ای طعم‌های یک آی‌پی‌ای آمریکایی و یک آبجوی سبک بلژیکی را ترکیب می‌کند. در سال ۲۰۱۰ در همکاری بین دو کارخانهٔ آبجوسازی ایجاد شد؛ لری سیدور، سرآبجوساز در آبجوسازی دشوتس در اورگان، و استیون پاولس، سرآبجوساز بلژیکی‌الاصل در آبجوسازی بولوارد. لاگر آی‌پی‌ای / کولد آی‌پی‌ای. لاگر آی‌پی‌ای (IPL) یا کولد آی‌پی‌ای یک آبجوی رازکی الهام‌گرفته از آی‌پی‌ای است. اما بر خلاف آی‌پی‌ای‌ها، آی‌پی‌ال‌ها با
است. اما بر خلاف آی‌پی‌ای‌ها، آی‌پی‌ال‌ها با یک سویهٔ مخمر لاگر تخمیر می‌شوند در دماهای تخمیر لاگر پایین‌تر و در نتیجه سردتر. آنها معمولاً پایان ترد لاگر را با رازک‌های تقویت‌شده ترکیب می‌کنند.
موری تسونه‌میتسو ; نامشخص – نامشخص) یک سامورایی در دوره کاماکورا و یک گوکه‌نین از شوگون‌سالاری کاماکورا بود. او چهارمین پسر موری سوئه‌میتسو، بنیان‌گذار خاندان موری بود.
موری توکیچیکا ; نامشخص – ۲۶ اوت ۱۳۴۱) یک سامورایی در دوره کاماکورا و یک گوکه‌نین از شوگون‌سالاری کاماکورا بود. او چهارمین پسر موری تسونه‌میتسو و نوه موری سوئه‌میتسو، بنیان‌گذار خاندان موری بود. موری توکیچیکا در سال ۱۲۷۰ رئیس خانواده موری شد.
موری کوماتسومارو ؛ ۱۵۱۵ – ۲۵ اوت ۱۵۲۳ (سن ۷ یا ۸)) دایمیو (ارباب فئودالی) در ولایت آکی در دوره سنگوکو بود.
موتوهیده موری ؛ تولد ۱۹۶۷ میلادی سی و دومین رهبر خاندان موری بود. حرفه. موری موتوهیده در هیتاچی متالز کار می‌کند. از سال ۲۰۲۲ (سال چهارمریوا)، او سمت مدیر کل بخش ویژه فولاد ستاد بازرگانی مواد فلزی شرکت را بر عهده دارد. مدیر اجرایی و مدیر کل بخش ویژه فولاد شرکت پروتریال با مسئولیت محدود. (از ۱ آوریل ۲۰۲۳)
یافتن منجی در معبد ، یکی از آثار برجستهٔ ویلیام هولمن هانت، نقاش انگلیسی پیش‌رافائلی است. این تابلو یک رویداد مذهبی به نام «کشف در معبد» را به تصویر می‌کشد که از انجیل لوقا برداشت شده‌است. در این صحنه، یوسف و مریم پس از سه روز جستجو، عیسی نوجوان را در معبد اورشلیم پیدا می‌کنند که در حال بحث با پزشکان و علمای مذهبی یهودی است. در این اثر می‌توان به وضوح لباس‌ها، چهره‌ها و معماری معبد اورشلیم را با جزئیات کامل مشاهده کرد که از ویژگی‌های بارز آثار هانت است. این تابلو اکنون در مالکیت موزه و نگارخانه هنر بیرمنگام
اکنون در مالکیت موزه و نگارخانه هنر بیرمنگام قرار دارد.
اس‌ان 1054 () ابرنواختری است که برای اولین بار در ۱۰ ژوئیه ۱۰۵۴، برابر با ۱۹ تیر ۴۳۳ هجری شمسی / ۲۵ ربیع الاول ۴۴۶ هجری قمری، مشاهده شد، و تا قبل از ۱۲ آوریل ۱۰۵۶ میلادی، برابر با ۲۳ فروردین ۴۳۵ هجری شمسی، به مدت دو هفته در طول روز و پس از آن به مدت دو سال در طول شب قابل مشاهده بود. سحابی خرچنگ، شناخته‌شده‌ترین جرم باقی‌مانده از انفجار این ابرنواختر است که در صورت فلکی ثور در فاصله ۶۵۰۰ سال نوری از ما قرار دارد. این رویداد در نجوم معاصر چین ثبت شده است و اشاراتی به آن در یک سند ژاپنی متأخر (قرن سیزدهم) و در