payamvha/North_RAG huggingface dataset:
او نمایندهٔ پارلمان اروپا برای منطقهٔ جنوبی بود که با لیست اوده‌اور انتخاب شد. او در پارلمان اروپا عضو کمیته امور اقتصادی و پولی بود و همچنین عضو هیئت نمایندگی همکاری پارلمانی اتحادیهٔ اروپا-قزاقستان، اتحادیهٔ اروپا-قرقیزستان و اتحادیهٔ اروپا-ازبکستان و برای روابط با تاجیکستان، ترکمنستان و مغولستان بود و همچنین جانشین هیئت نمایندگی روابط با کشورهای مغرب عربی و اتحادیه مغرب عربی (شامل لیبی) بود. با این حال، میزان حضور او در جلسات عمومی پارلمان اروپا بسیار پایین بود؛ تنها ۴۴ حضور میان سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶.
در زمینه‌های سیستم‌های دینامیکی و نظریه کنترل، یک سیستم مرتبه‌کسری یا سامانه مرتبه‌کسری، یک سیستم دینامیکی است که می‌تواند توسط یک معادله دیفرانسیل کسری حاوی مشتقات مرتبه ناصحیح مدل‌سازی شود. گفته می‌شود که چنین سیستم‌هایی "دینامیک کسری" دارند. مشتقات و انتگرال‌های مرتبه‌کسری برای توصیف اشیایی استفاده می‌شوند که می‌توانند با غیرموضعی بودن قانون توانی، وابستگی دوربُرد قانون توانی یا خواص بَرخال مشخص شوند. سیستم‌های مرتبه‌کسری در مطالعه رفتار بی‌هنجار (anomalous) سیستم‌های دینامیکی در فیزیک، الکتروشیمی،
سیستم‌های دینامیکی در فیزیک، الکتروشیمی، زیست‌شناسی، گران‌رَوی‌کشسانی و سیستم‌های آشوبناک مفید هستند. تعریف. یک سیستم دینامیکی عمومی از مرتبه‌کسری را می‌توان به این شکل نوشت. که در آن formula_2 و formula_3 توابعی از عملگر مشتق کسری formula_4 از مرتبه‌های formula_5 و formula_6 هستند و formula_7 و formula_8 توابعی از زمان هستند. یک حالت خاص رایج از این، سیستم خطی نامتغیر با زمان (LTI) در یک متغیر است: مرتبه‌های formula_10 و formula_11 به‌طور کلی کمیت‌های مختلط هستند، اما دو مورد جالب زمانی است که مرتبه‌ها
هستند، اما دو مورد جالب زمانی است که مرتبه‌ها "متناسب" هستند با و وقتی که آنها "گویا" نیز هستند: هنگامی که formula_14 ، مشتقات از مرتبه عدد صحیح هستند و سیستم به یک معادله دیفرانسیل معمولی تبدیل می‌شود؛ بنابراین با افزایش تخصیص، سیستم‌های LTI می‌توانند از مرتبه عمومی، مرتبه متناسب، مرتبه گویا یا مرتبه عدد صحیح باشند. تابع انتقال. با اعمال تبدیل لاپلاس به سیستم LTI بالا، تابع تبدیل به صورت زیر می‌شود: برای مرتبه‌های عمومی formula_10 و formula_11 این یک تابع تبدیل غیر گویا است. توابع تبدیل نا-گویا را
تابع تبدیل غیر گویا است. توابع تبدیل نا-گویا را نمی‌توان به صورت بسطی با تعداد متناهی از جملات نوشت (مثلاً، بسط دوجمله‌ای تعداد نامتناهی از جملات خواهد داشت) و از این نظر می‌توان گفت که سیستم‌های مرتبه‌کسری پتانسیل حافظه نامحدود را دارند. انگیزه برای مطالعه سیستم‌های مرتبه‌کسری. قوانین نمایی یک رویکرد کلاسیک برای مطالعه دینامیک تراکم جمعیت هستند، اما سیستم‌های زیادی وجود دارند که دینامیک آنها سریع‌تر یا کندتر از قوانین نمایی عمل می‌کند. در چنین مواردی، تغییرات بی‌هنجار در دینامیک را می‌توان به بهترین شکل
بی‌هنجار در دینامیک را می‌توان به بهترین شکل با توابع میتاگ-لفلر توصیف کرد. انتشار بی‌هنجار یکی دیگر از سیستم‌های دینامیکی است که در آن سیستم‌های مرتبه‌کسری نقش مهمی در توصیف جریان بی‌هنجار در فرایند انتشار ایفا می‌کنند. گران‌رَوی‌کشسانی خاصیتی از ماده است که در آن ماده ماهیت خود را بین کِشسان خالص و سیال خالص نشان می‌دهد. در مورد مواد واقعی، رابطه بین تَنش و کُرنش که توسط قانون هوک و قانون نیوتن ارائه می‌شود، هر دو دارای معایب آشکاری هستند؛ بنابراین، جی دبلیو اسکات بلر رابطه جدیدی بین تنش و کرنش که توسط
اسکات بلر رابطه جدیدی بین تنش و کرنش که توسط در نظریه آشوب، مشاهده شده است که آشوب در سیستم‌های دینامیکی از مرتبه ۳ یا بیشتر رخ می‌دهد. با معرفی سیستم‌های مرتبه‌کسری، برخی از محققان، آشوب را در سیستم‌های با مرتبه کل کمتر از ۳ مطالعه می‌کنند. در علوم اعصاب، مشخص شده است که نورون‌های هرمی نئوکورتیکال موش صحرایی با مقیاس زمانی که به مقیاس زمانی تغییرات در آمار محرک بستگی دارد، سازگار می‌شوند. این سازگاری چند مقیاس زمانی با تمایز مرتبه‌کسری سازگار است، به طوری که نرخ شلیک نورون مشتق کسری از پارامترهای محرک با
که نرخ شلیک نورون مشتق کسری از پارامترهای محرک با تغییرات آهسته است. تحلیل معادلات دیفرانسیل کسری. یک مسئله مقدار اولیه مرتبه‌کسری را در نظر بگیرید: وجود و یکتایی. در اینجا، تحت شرط پیوستگی روی تابع f، می‌توان معادله فوق را به معادله انتگرالی مربوطه تبدیل کرد. می‌توان یک فضای جواب ساخت و توسط آن معادله، یک خودنگاشت پیوسته روی فضای جواب تعریف کرد، سپس با اعمال قضیه نقطه ثابت، یک نقطه ثابت بدست آورد که همان جواب معادله فوق است. شبیه‌سازی عددی. برای شبیه‌سازی عددی حل معادلات فوق، کای دیتهلم روش آدامز-بشفورث
عددی حل معادلات فوق، کای دیتهلم روش آدامز-بشفورث چندمرحله‌ای خطی کسری یا روش‌های مربع‌سازی را پیشنهاد کرده است.
باربایادا ،" که به ایتالیایی بارباگلیاتا نیز نامیده می‌شود،" یک نوشیدنی شیرین کف‌دار میلانی است که در قرن نوزدهم و دهه‌های اولیه قرن بیستم محبوب بود، اما هنوز هم گاهی سرو می‌شود. این نوشیدنی با شکلات زده شده، شیر و قهوه به نسبت مساوی، به همراه هر مقدار شکر و احتمالاً با خامه تهیه می‌گردد. این نوشیدنی در زمستان به صورت گرم و معمولاً برای همراهی با دسرهایی مانند پانتونه یا سایر غذاهای لذیذ میلانی سرو می‌شود. در گذشته یک نوع سرد آن نیز در تابستان سرو می‌شد. طبق گزارش‌ها، دستور تهیه این نوشیدنی ساخته دومنیکو
گزارش‌ها، دستور تهیه این نوشیدنی ساخته دومنیکو باربایا (از این رو این نام را به خود گرفته است) بود که در آن زمان "گارزون" (پیشخدمت) یک کافه بود. این نوشیدنی چنان موفق بود که باربایا سرانجام به اندازه کافی ثروتمند شد تا "مدیر" تئاتر و همچنین صاحب کافه‌ای در مکان لوکس پیازا دلا اسکالا شود.
قهوه در ایتالیا بخش مهمی از فرهنگ غذایی ایتالیا است. ایتالیایی‌ها به خاطر توجه ویژه‌شان به تهیه، انتخاب ترکیبات و استفاده از لوازم جانبی هنگام تهیه انواع قهوه شناخته شده‌اند. بسیاری از انواع قهوه‌های آماده‌سازی شده امروزی نیز ریشه در این کشور دارند. بندر اصلی قهوه در ایتالیا، تریسته است که در آنجا صنایع فرآوری قهوه زیادی نیز وجود دارد. مصرف قهوه ایتالیایی‌ها، اغلب اسپرسو است که این نوشیدنی در شهر ناپل بیشترین میزان مصرف را دارد. ناپل همچنین شهری با قوی‌ترین سنت قهوه در ایتالیا است. در سال ۲۰۲۱، هم ناپل و هم
قهوه در ایتالیا است. در سال ۲۰۲۱، هم ناپل و هم تریسته قصد خود را برای درخواست به رسمیت شناختن فرهنگ قهوه خود به عنوان میراث یونسکو ابراز کردند. در تریسته، مصرف قهوه برای هر نفر ۱۵۰۰ فنجان در سال است. این تقریباً دو برابر مقداری قهوه‌ای است که معمولاً در ایتالیا نوشیده می‌شود. کافه کلمه ایتالیایی برای قهوه است و احتمالاً از "کافا" (عربی قهوه)، منطقه‌ای در اتیوپی که قهوه از آنجا سرچشمه گرفته است، نشات گرفته است. مسلمانان ابتدا قهوه را از طریق بندر مخا در یمن استفاده و در سراسر جهان توزیع کردند و پس از آن
استفاده و در سراسر جهان توزیع کردند و پس از آن اروپایی‌ها آن را "موکا" نامیدند. "کافه" ممکن است به روش ایتالیایی تهیه قهوه، اسپرسو یا گاهی به عنوان مترادف کافه قهوه اروپایی اشاره داشته باشد. قهوه اسپرسو. معمولاً در محیط کافه، اصطلاح caffè به معنای اسپرسوی خالص است. وقتی کسی «"un caffè"» سفارش می‌دهد، معمولاً در کافه و به صورت ایستاده از آن لذت می‌برد. اسپرسو همیشه با نعلبکی و قاشق دم‌نوش و گاهی با یک شکلات بسته‌بندی شده رایگان و یک لیوان کوچک آب سرو می‌شود. اصطلاح "espresso" که در ریشه لاتین "کلمات"
اصطلاح "espresso" که در ریشه لاتین "کلمات" جایگزین "s" می‌شود، از اسم مفعول فعل ایتالیایی "esprimere" گرفته شده است که خود از کلمه لاتین "exprimere" گرفته شده است و به فرایندی اشاره دارد که در آن آب داغ تحت فشار از قهوه آسیاب شده عبور داده می‌شود. کافه‌تریا. قهوه‌ساز. وسیله‌ای که برای تهیه قهوه در خانه استفاده می‌شود، "کافِتیِرا"، اساساً یک دستگاه بخار کوچک است که از یک مخزن بخار در پایین، یک فیلتر مرکزی که حاوی پودر قهوه است و یک مخزن بالایی ساخته شده است. در موکا پات سنتی، آب در مخزن بخار قرار می‌گیرد و
در موکا پات سنتی، آب در مخزن بخار قرار می‌گیرد و آب جوش حاصل از آن از میان پودر قهوه عبور می‌کند و سپس به مخزن بالایی می‌رسد. این دستگاه توسط مهندس ایتالیایی لوئیجی دی پونتی در سال ۱۹۳۳ اختراع شد که حق ثبت اختراع را به آلفونسو بیالتی، یک فروشنده آلومینیوم، فروخت. این دستگاه به سرعت به یکی از کالاهای اصلی فرهنگ ایتالیا تبدیل شد. صنایع بیالتی همچنان مدل اصلی را با نام تجاری «موکا اکسپرس» تولید می‌کند. کافِتیِرا ناپلی تا حدودی متفاوت عمل می‌کند و وقتی نوشیدنی آماده شد، باید وارونه شود؛ بنابراین، مخزن پایینی و
شد، باید وارونه شود؛ بنابراین، مخزن پایینی و بالایی آن قابل تعویض هستند. مقدار قهوه‌ای که باید در فیلتر ریخته شود، غنای نوشیدنی نهایی را تعیین می‌کند، اما مراقبت ویژه‌ای لازم است تا در صورت وجود پودر اضافی، مانع عبور آب از فیلتر نشود. برخی نکات توصیه می‌کنند که با استفاده از چنگال، چند سوراخ عمودی کوچک در پودر باقی بگذارید. برای تأمین فشار آب مناسب و متوسط، باید از شعله کم استفاده شود؛ فشار زیاد باعث می‌شود آب خیلی سریع جریان پیدا کند و در نتیجه قهوه طعم کمی خواهد داشت. شعله زیر قهوه‌جوش باید ده ثانیه پس
خواهد داشت. شعله زیر قهوه‌جوش باید ده ثانیه پس از شنیدن اولین صدای مشخصه خاموش شود و در نهایت در صورت پر نشدن مخزن، دوباره روشن شود.
پرسئوس و آندرومدا اثری از تیسین، نقاش دوره رنسانس ایتالیا، هم‌اکنون در کلکسیون والاس در شهر لندن نگهداری می‌شود. این اثر در فاصله سال‌های ۱۵۵۴ تا ۱۵۵۶ میلادی خلق شد و بخشی از مجموعه نقاشی‌های اسطوره‌ای با عنوان "پوزیه" (به معنای شعر) بود که برای شاه فلیپه دوم طراحی شدند. تمام آثار این مجموعه که برگرفته از کتاب "دگردیسی‌ها" اثر اووید بودند، تصاویری از پیکره برهنه زنان را شامل می‌شدند. نقاشی پرسئوس و آندرومدا برگرفته از کتاب چهارم، خطوط ۶۶۳ تا ۷۵۲ است. این نقاشی با رنگ روغن روی بوم اجرا شده و ابعاد آن ۱۷۵ در
با رنگ روغن روی بوم اجرا شده و ابعاد آن ۱۷۵ در ۱۸۹.۵ سانتی‌متر است. به نظر می‌رسد این نقاشی همان اثری است که در سال ۱۶۰۵ از آن با عنوان «آسیب‌دیده» یاد شده بود و در طول زمان نیز آسیب‌های بیشتری دید و احتمالاً از تمام جهات بریده شد. بررسی‌های علمی با استفاده از روش‌های تصویربرداری نشان داده‌اند که ترکیب‌بندی این اثر دستخوش تغییرات غیرمعمول و متعددی شده است. در این نقاشی، پرسئوس در حال پرواز و نبرد با هیولای دریایی به تصویر کشیده شده که بنا بر بعضی منابع، توسط پوزئیدون و بنا بر بعضی منابع دیگر، توسط زئوس
توسط پوزئیدون و بنا بر بعضی منابع دیگر، توسط زئوس فرستاده شد تا آندرومدا را از بین ببرد. در این نقاشی، آندرومدا به‌عنوان قربانی به صخره‌ای در ساحل زنجیر شده و پرسئوس نیز پیش‌تر به هیولا حمله و شانه‌اش را زخمی کرده است. این نقاشی مسیر پرماجرایی را طی کرده است؛ ابتدا در ونیز خلق شد؛ سپس به منطقه‌ای در بلژیک امروزی منتقل گردید و پس از آن به اسپانیا، ایتالیا، انگلستان و فرانسه رفت و در نهایت دوباره به انگلستان بازگشت. موضوع و منابع. طبق اسطوره‌شناسی یونان، سرزمین اتیوپی تحت فرمانروایی ملکه‌ای زیبا اما مغرور به
اتیوپی تحت فرمانروایی ملکه‌ای زیبا اما مغرور به نام کاسیوپیا قرار داشت. او ادعا می‌کرد که خود و دخترش، آندرومدا، در زیبایی از نرئیدها، دختران پوزئیدون (خدای دریا)، برترند. هنگامی که دختران پوزئیدون از این ادعا آگاه شدند، نزد پدرشان شکایت بردند و پوزئیدون هم در واکنش، یک هیولای دریایی به نام کتوس را فراخواند تا سواحل اتیوپی را ویران کند و پادشاهی کاسیوپیا را در معرض نابودی قرار دهد. بنا بر توصیه ژوپیتر آمون، کاسیوپیا و همسرش، سفیوس، تصمیم گرفتند که دخترشان، آندرومدا، را به‌عنوان قربانی به هیولا تقدیم کنند.
آندرومدا، را به‌عنوان قربانی به هیولا تقدیم کنند. پرسئوس، که در راه بازگشت از مأموریت کشتن گورگون مدوسا بود، هیولا را از پا درآورد و آندرومدا را نجات داد؛ سپس با او ازدواج کرد. تیسین در روایت خود از این داستان، تا حد زیادی از اووید پیروی کرده؛ هرچند به نظر می‌رسد که تسلط او بر زبان لاتین ضعیف بوده و بیشتر به نسخه‌های ساده‌شده این داستان به زبان ایتالیایی تکیه کرده است. این موضوع می‌تواند دلیل برخی تفاوت‌ها با نسخه لاتین باشد. همچنین ممکن است که تیسین صرفاً برداشت آزادانه‌ای از داستان را به تصویر کشیده
برداشت آزادانه‌ای از داستان را به تصویر کشیده باشد. در روایت اووید، والدین آندرومدا در نزدیکی وی حضور دارند؛ اما در نقاشی تیسین، احتمالاً آن‌ها در ساحل مقابل دیده می‌شوند. آندرومدا همچنین در میان صدف‌های دریایی و مرجان ایستاده است. اووید نیز به وجود مرجان در اطراف آندرومدا اشاره کرده؛ اما در زمانی که پرسئوس سر بریده مدوسا را روی زمین می‌گذارد و موهای مارمانند مدوسا در پی تماس با آب دریا باعث شکل‌گیری مرجان می‌شوند. بنابراین، حضور مرجان در این نقاشی درحالی که آندرومدا هنوز در بند هیولاست، از نظر زمانی با
که آندرومدا هنوز در بند هیولاست، از نظر زمانی با روایت اووید هم‌خوانی ندارد. اووید در روایت خود آورده که آندرومدا همچون مجسمه‌ای بود که گریه می‌کرد. تیسین نیز هر دو ویژگی را در تصویرسازی خود بازتاب داده است. پرسئوس شمشیر خمیده‌اش را از مرکوری و سپرش را از مینرو دریافت کرده بود. او همانند مرکوری، چکمه‌های بالدار به پا و کلاهی بالدار بر سر دارد. تصاویر مختلفی به تیسین به‌عنوان منابع الهام‌بخش پیشنهاد شده‌اند؛ مثل تصویرسازی‌های چاپ چوبی از نسخه‌های مختلف آثار اووید، نقش‌برجسته‌های خاص کلاسیک و همچنین طراحی
اووید، نقش‌برجسته‌های خاص کلاسیک و همچنین طراحی "مسیح برخاسته" اثر میکل‌آنژ که در موزه بریتانیا نگهداری می‌شود. در تمام این تصویرسازی‌ها، پرسئوس با کلاه‌خودی بالدار مشابه مرکوری به تصویر کشیده شده است؛ هرچند در متن اصلی داستان هیچ اشاره‌ای به این موضوع نشده است. همچنین او سپری کوچک و تزئینی به سبک باروک حمل می‌کند. این ویژگی‌ها ممکن است منابع الهام‌بخش تیسین بوده باشند.
حزب سبز (، ، ، MDG؛ ) یک چپ میانه حزب سیاسی سبز در نروژ است. این حزب سه کرسی در پارلمان نروژ دارد (با کسب ۳٫۹٪ آرا در انتخابات ۲۰۲۱) و همچنین در شوراهای شهری و استانی نمایندگی دارد (با کسب ۴٫۱٪ آرا در انتخابات ۲۰۲۳). مشابه الگوی آلمانی خود اتحاد ۹۰/سبزها، حزب MDG نمایندهٔ سیاست سبز با ویژگی‌های لیبرالیسم اجتماعی است. دانشگاهیان و رأی‌دهندگان آن را در دستهٔ چپ میانه توصیف کرده‌اند. این حزب ریشه‌های تاریخی خود را تا حدی در چپ نو دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ و تا حدی در جنبش گستردهٔ زیست‌محیطی دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ دارد؛
جنبش گستردهٔ زیست‌محیطی دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ دارد؛ جنبشی متنوع که حمایت هم از چپ نو و هم از لیبرال‌ها و محافظه‌کارانِ دغدغه‌مند دربارهٔ محیط زیست جذب کرد. در طول زمان، حزب به‌سوی گرایش میانه‌رو و لیبرال اجتماعی حرکت کرده است. حزب سبز در سنتی پیشرو قرار دارد و خود را یک حزب فمینیستی تلاقی‌گرا نیز معرفی می‌کند. این حزب فاصلهٔ خود را از دو بلوک سیاسی اصلی راست و چپ که مشترکاً «بلوک فسیلی» نامیده می‌شوند، اعلام کرده است. حزب به‌تدریج به بین‌المللی‌گرایی لیبرال نزدیک‌تر شده و استفاده از نیروی نظامی را در شرایطی
شده و استفاده از نیروی نظامی را در شرایطی که بتواند صلح و حقوق بشر را تقویت کند، مجاز می‌داند. این حزب از عضویت نروژ در اتحادیه اروپا و عضویت در ناتو حمایت می‌کند، در حالی‌که بر کنترل تسلیحات و حل‌وفصل مسالمت‌آمیز مناقشات نیز تأکید دارد. رأی‌دهندگان حزب سبز از حامیان اصلی اتحادیهٔ اروپا به شمار می‌روند و این حزب به‌عنوان حزبی برای «دانشگاهیان شهری، لیبرال و نسبتاً چپ‌گرا» توصیف شده است. حزب سبز عضو حزب سبز اروپا و سبزهای جهانی است و با الگوگیری از سبزهای آلمان تأسیس شد. این حزب روابط نزدیکی با سایر احزاب
تأسیس شد. این حزب روابط نزدیکی با سایر احزاب سبز، از جمله سبزهای آلمان و سبزهای سوئد دارد. رهبر کنونی آن آریل هرمستاد است. تاریخچه. فرایند شکل‌گیری یک حزب ملی سبز در نروژ در دسامبر ۱۹۸۴ آغاز شد و به‌طور رسمی در سال ۱۹۸۸ راه‌اندازی گردید. از پیشگامان این حرکت می‌توان به فیلسوف فقید آرنه نس، پژوهشگر صلح یوهان گالتونگ، و فیلسوف سیگموند کوالوی سترنگ اشاره کرد. در انتخابات محلی بین سال‌های ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۹، حزب سبز در هر دوره شش تا هشت نماینده انتخاب‌شده داشت. با این حال، در انتخابات ملی، هیچ‌گاه حمایت حزب از ۰٫۵٪
حال، در انتخابات ملی، هیچ‌گاه حمایت حزب از ۰٫۵٪ فراتر نرفت. از سال ۲۰۰۵، تعداد اعضای حزب به‌طور چشمگیری افزایش یافت و اعضای جدید از طیف گسترده‌ای از احزاب دیگر، از جمله هفت حزب پارلمانی موجود، به حزب پیوستند. در انتخابات شهری ۲۰۱۱، حزب برای نخستین بار موفقیتی محلی به‌دست آورد و نزدیک به ۲۲٬۰۰۰ رأی در سطح ملی به‌دست آورد. دو سال بعد، در کارزار انتخابات عمومی ۲۰۱۳، حمایت از حزب در نظرسنجی‌ها به‌طور چشمگیری افزایش یافت و انتظار می‌رفت که به‌نوعی وارد پارلمان شود. در این انتخابات، حزب بیش از ۷۹٬۰۰۰ رأی به‌دست
در این انتخابات، حزب بیش از ۷۹٬۰۰۰ رأی به‌دست آورد و هشتمین حزب بزرگ کشور شد. این میزان معادل ۲٫۸ درصد آرا بود. راسموس هانسون، نامزد اصلی حزب از اسلو، به پارلمان راه یافت و نخستین نمایندهٔ سبز در تاریخ نروژ شد. در انتخابات محلی ۲۰۱۵، حزب سبز برای نخستین بار در تاریخ خود از مرز ۴٪ در سطح ملی گذشت و در اسلو به مقام سوم رسید. این حزب اعلام کرده است که از تشکیل دولت با احزابی که به حفاری برای نفت دریای شمال ادامه دهند، خودداری خواهد کرد. ایدئولوژی. حزب سبز یکی از احزاب و جنبش‌های سیاسی بوم‌گرا و زیست‌محیطی در
از احزاب و جنبش‌های سیاسی بوم‌گرا و زیست‌محیطی در سطح جهانی است. به‌عنوان عضوی از حزب سبز اروپا، سبزهای نروژ به "ترقی‌خواهی اجتماعی" و عدالت اجتماعی پایبند هستند. تمرکز اصلی حزب حفاظت از محیط زیست و پایداری بوم‌شناختی است. این حزب به دنبال وضع مالیات بر مصرف اسراف‌آمیز و باز سازمان‌دهی صنعت غذا است. سبزها همچنین متعهد به حمایت از اصلاحات در بخش کشاورزی‌اند، از جمله افزایش تولید محصولات ارگانیک و تقویت بخش کشاورزی دوستدار محیط زیست. حزب سبز خواهان کاهش استخراج نفت و گاز نروژ به‌منظور مقابله با تغییرات
استخراج نفت و گاز نروژ به‌منظور مقابله با تغییرات اقلیمی جدی است. این پیشنهاد شامل توقف کامل استخراج تا سال ۲۰۴۰ می‌شود.
روزاریو اومبرتو بالسامو (؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام اومبرتو بالسامو شناخته می‌شود، خواننده، ترانه‌سرا و آهنگساز اهل پادشاهی ایتالیا است. زندگی و حرفه. بالسامو در کاتانیا متولد شد و کوچکترین فرزند از پنج برادر بود. در سال ۱۹۶۴ به میلان نقل مکان کرد و در آنجا با لوچیانو برتا شروع به همکاری کرد و برای افرادی مانند ایوا زانیکی و اوریتا برتی آهنگ ساخت. در سال ۱۹۶۸، اولین حضور خود را به عنوان خواننده با آهنگ «Il mio cuore riposa» که با نام مستعار باب نرو منتشر شد، تجربه کرد. بالسامو اولین موفقیت خود را در سال ۱۹۷۲
کرد. بالسامو اولین موفقیت خود را در سال ۱۹۷۲ با آهنگ «Se fossi diversa» به دست آورد که در جدول آهنگ‌های برتر ایتالیا رتبه نوزدهم را کسب کرد. او سال بعد با آهنگ «Amore mio» در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. در سال ۱۹۷۷ با آهنگ «L'angelo azzurro» در صدر جدول آهنگ‌های پرفروش قرار گرفت و بیش از یک میلیون نسخه از آن به فروش رسید. در سال ۱۹۷۹ با آهنگ «Bala» که ترکیبی از موسیقی تارانتلا و دیسکو بود، موفقیت بزرگی کسب کرد. وی در دهه ۸۰ میلادی بر آهنگسازی تمرکز کرد و با آهنگ «Italia» که توسط مینو ریتانو در جشنواره
و با آهنگ «Italia» که توسط مینو ریتانو در جشنواره موسیقی سانرمو خوانده شد، به موفقیت چشمگیری دست یافت.
آنتونیو اسکوئرو (; – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. زندگی‌نامه. او در ۲۹ نوامبر ۱۸۸۵ در کارو، استان کونئو، زاده شد و پس از تحصیل در آکادمی نظامی سلطنتی مودنا و فارغ‌التحصیلی در ۵ سپتامبر ۱۹۰۷ با درجه ستوان دومی، در جنگ ایتالیا و عثمانی در سال‌های ۱۹۱۱–۱۹۱۲ شرکت کرد. پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول، در ۲۴ مه ۱۹۱۵، به سپاه آلپینی اعزام شد و در جبهه ایسونزو جنگید و پس از آن افسر ستاد شد. او در سال ۱۹۱۷ به درجه سرگردی ارتقا یافت و تا پایان جنگ به مدال برنز شجاعت نظامی (در طول نبرد کوه
جنگ به مدال برنز شجاعت نظامی (در طول نبرد کوه اورتیگارا)، صلیب جنگی برای شجاعت نظامی و عنوان شوالیه نشان تاج ایتالیا مفتخر شد. در سال ۱۹۲۱ او به اریتره اعزام شد و به گردان دهم سپاه سلطنتی محلی نیروهای استعماری منصوب شد و بعداً به سپاه سلطنتی لیبی منتقل شد، جایی که در عملیات ضد چریکی شرکت کرد و در سال ۱۹۲۴ مدال نقره شجاعت نظامی دریافت کرد و در سال ۱۹۲۶ به سرهنگ دومی ارتقا یافت. بین اوت ۱۹۲۸ و اکتبر ۱۹۳۱، زمانی که به سرهنگی ارتقا یافت، سمت رئیس ستاد لشکر منطقه‌ای نووارا را بر عهده داشت و سپس فرماندهی هنگ
نووارا را بر عهده داشت و سپس فرماندهی هنگ دوازدهم پیاده‌نظام را بر عهده گرفت و تا سال ۱۹۳۴ در این سمت باقی ماند، زمانی که به عنوان رئیس ستاد سپاه ارتش بولونیا منصوب شد. پس از شروع جنگ ایتالیا و اتیوپی، او به عنوان رئیس ستاد سپاه ارتش اریتره در عملیات نظامی شرکت کرد و به دلیل سهم خود در فتح اتیوپی، نشان صلیب شوالیه نشان نظامی ساووی را دریافت کرد. او در ۱ ژوئیه ۱۹۳۷ به درجه سرتیپ ارتقا یافت و فرماندهی تیپ پیاده‌نظام «مونویسو» با ستاد مرکزی در کونئو به او واگذار شد. پس از تصدی سمت سرتیپ ستاد ارتش چهارم در سال
شد. پس از تصدی سمت سرتیپ ستاد ارتش چهارم در سال ۱۹۳۸، در مارس ۱۹۴۰ فرماندهی لشکر ۵۹ کالیاری را بر عهده گرفت. پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، او در حمله کوتاه مدت علیه فرانسه شرکت کرد. او شخصاً یک مانور پهلوگیری را رهبری کرد که منجر به تصرف قلعه لا بالمه، لا پلانه و برامانس شد و در پایان این نبرد به او عنوان افسر نشان نظامی ساووی اعطا شد. در ژوئیه ۱۹۴۰ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در دسامبر به عنوان سرتیپ ستاد فرماندهی نیروهای مسلح آلبانی منصوب شد. در این سمت، او در جنگ یونان و ایتالیا
منصوب شد. در این سمت، او در جنگ یونان و ایتالیا و حمله به یوگسلاوی شرکت کرد. در ۴ دسامبر ۱۹۴۰، هنگامی که رئیس ستاد کل، اوگو کاوالرو، در جریان ضدحمله یونان که ولور را تهدید می‌کرد، به آلبانی پرواز کرد، اسکوئرو او را از وضعیت فاجعه‌بار انبارهای تدارکات ستادش مطلع کرد. از ۲۴ مه ۱۹۴۱ تا ۱۳ فوریه ۱۹۴۳ او سمت معاون وزیر جنگ (وزیر اسمی بنیتو موسولینی) را بر عهده داشت و بدین ترتیب عضو اتاق فاشیست‌ها و شرکت‌ها شد؛ در ۴ اکتبر ۱۹۴۲ به درجه سپهبدی ارتقا یافت. پس از ترک دفتر خود در وزارتخانه، در ۱۳ مه ۱۹۴۳ فرماندهی
ترک دفتر خود در وزارتخانه، در ۱۳ مه ۱۹۴۳ فرماندهی سپاه پنجم ارتش در کرواسی را با ستاد مرکزی در کریکونیتسا به عهده گرفت. پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، اسکوئرو با رهبران پارتیزان یوگسلاوی، جوو لونچارویچ و ایوان بارباچیچ-ایویچ، وارد مذاکره شد تا عقب‌نشینی منظم نیروهای ایتالیایی را سازماندهی کند. با این حال، او با اولتیماتومی روبرو شد که یا به پارتیزان‌ها بپیوندد و با آلمانی‌ها بجنگد یا تمام سلاح‌ها را به پارتیزان‌ها تحویل دهد و منطقه را تخلیه کند. منطقه؛ در شب بین ۹ و ۱۰ سپتامبر، او به همراه
کند. منطقه؛ در شب بین ۹ و ۱۰ سپتامبر، او به همراه ستاد سپاه پنجم، کریکونیتسا را ترک کرد و به فیومه نقل مکان کرد و باعث هرج و مرج در میان نیروهای باقیمانده ایتالیایی در شهر شد. پس از آن، او توسط نیروهای آلمانی دستگیر و در یک اردوگاه اسرای جنگی در آلمان زندانی شد. در ژانویه ۱۹۴۴، او به دادگاه ویژه جمهوری اجتماعی ایتالیا ارجاع داده شد و به حبس محکوم شد، اما در آلمان در اسارت ماند و در سال ۱۹۴۵ به ایتالیا بازگشت. پس از پایان جنگ، او به زندگی خصوصی خود در مونته کیارو دآستی روی آورد و در سال ۱۹۶۰ در آنجا درگذشت.
جولیو پروجی (; – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. پس از جنگ، او عضو مجلس مؤسسان ایتالیا شد. زندگی‌نامه. او در ۱۴ ژوئن ۱۸۸۶ در ویتربو زاده شد. پس از ثبت نام در ارتش سلطنتی ایتالیا، در سال‌های ۱۹۰۵–۱۹۰۷ به عنوان دانشجوی دانشکده نظامی سلطنتی پیاده‌نظام و سواره نظام مودنا مشغول به کار شد و پس از آن به عنوان ستوان دوم پیاده‌نظام منصوب شد و به هنگ ۵۹ پیاده «کالابریا» اعزام شد. او در جنگ ایتالیا و ترکیه در سال‌های ۱۹۱۱–۱۹۱۲ با هنگ ۶۰ پیاده‌نظام شرکت کرد و مدال برنز شجاعت نظامی را دریافت کرد.
شرکت کرد و مدال برنز شجاعت نظامی را دریافت کرد. پس از جنگ، او در مدرسه جنگ ارتش در تورین پذیرفته شد و تا سپتامبر ۱۹۲۲ در آنجا ماند، زمانی که به خدمت با هنگ ۶۰ پیاده‌نظام بازگشت. بین دو جنگ جهانی، او فرمانده هنگ ۱۵۷ پیاده‌نظام «لیگوریا» بود. او در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی به عنوان رئیس دفتر حمل و نقل ارتش شرکت کرد و سپس در ۱ ژوئیه ۱۹۳۷ به دلیل شایستگی جنگی به سرتیپ ارتقا یافت. سپس فرمانده تیپ پیاده‌نظام «فوسالتا» و سپس سرتیپ ستاد ارتش دوم شد. از ۲۲ سپتامبر ۱۹۳۹ فرمانده لشکر ۳۶ فورلی شد و در ۱ ژانویه ۱۹۴۰ به
فرمانده لشکر ۳۶ فورلی شد و در ۱ ژانویه ۱۹۴۰ به درجه سرلشکر ارتقا یافت. پس از ورود پادشاهی ایتالیا به جنگ جهانی دوم، در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، او در عملیات علیه فرانسه در آلپ غربی در رأس لشکر فورلی شرکت کرد. در ۱ اکتبر ۱۹۴۰ او به وزارت جنگ منتقل شد و از ۹ دسامبر به فرماندهی لشکر ۵۱ پیاده‌نظام سینا منصوب شد و تا ژانویه ۱۹۴۱ در جنگ یونان و ایتالیا شرکت داشت. در طول ضدحمله یونان در اواخر ۱۹۴۰، لشکر او تلفات سنگینی متحمل شد و تصمیم پروگی برای عقب‌نشینی از هیمارا به شدت توسط مافوقش اوبالدو سودو مورد انتقاد قرار گرفت. سپس
مافوقش اوبالدو سودو مورد انتقاد قرار گرفت. سپس او به وطن بازگردانده شد و از ۱ اوت ۱۹۴۱ به فرماندهی لشکر ۲۶ پیاده‌نظام آسیتا (مستقر در سیسیل) منصوب شد، پستی که تا ۳۰ آوریل ۱۹۴۲ در اختیار داشت، زمانی که ژنرال پیترو زاگلیو جایگزین او شد. در همان تاریخ، او به فرماندهی دفاع منطقه‌ای پالرمو منصوب شد و تا ۱ ژوئیه ۱۹۴۳ در این سمت باقی ماند. از ۱۵ ژوئیه ۱۹۴۳، او فرمانده دفاع منطقه‌ای اودین شد؛ پس از آتش‌بس کاسیبیل، او درخواست‌های ضدفاشیست‌های محلی برای سازماندهی مقاومت علیه آلمانی‌ها را رد کرد و به آنها اجازه داد
علیه آلمانی‌ها را رد کرد و به آنها اجازه داد تا وارد پادگان‌ها و انبارهای ایتالیا شوند و بی‌سروصدا کنترل اودین را به دست بگیرند. در ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۳، او دستگیر و در زندان اوفلاگ در شوکن، لهستان، زندانی شد و تا ۹ اکتبر ۱۹۴۵ در آنجا ماند. پس از آزادی و بازگشت به ایتالیا، او متعاقباً به مجلس نمایندگان در صفوف جبهه مردم عادی انتخاب شد و در مجلس مؤسسان خدمت کرد، جایی که عضو کمیسیونی بود که وظیفه تهیه پیش‌نویس قانون اساسی ایتالیا را بر عهده داشت. او در ۲۳ فوریه ۱۹۴۹ در رم درگذشت.
رودولفو تورسان (; – ) ژنرال ایتالیایی در طول جنگ جهانی دوم بود. او در بیشتر دوران جنگ رئیس دفتر خدمات در ستاد کل ارتش سلطنتی ایتالیا بود. زندگی‌نامه. او در ۱ نوامبر ۱۸۸۷ در پادوا زاده شد. پس از داوطلب شدن در ارتش سلطنتی ایتالیا، به هنگ چهاردهم پیاده‌نظام منصوب شد و در سال ۱۹۰۷ به عنوان دانشجوی افسری در آکادمی نظامی سلطنتی پیاده‌نظام و سواره نظام در مودنا شروع به تحصیل کرد و در ۱۲ اکتبر ۱۹۰۸ با درجه ستوان دوم پیاده‌نظام فارغ‌التحصیل شد و به هنگ ۵۷ پیاده‌نظام «آبروزی» منصوب شد. پس از ارتقاء به درجه ستوانی، با
منصوب شد. پس از ارتقاء به درجه ستوانی، با شروع جنگ ایتالیا و ترکیه در سال ۱۹۱۱، او به لیبی رفت و در سیرنایکا جنگید، جایی که در نبرد دو نخل (۳ مارس ۱۹۱۲) خود را نشان داد و سپس در فتح دودکانیز شرکت کرد و به دلیل شرکت در پیاده شدن در رودس و عملیات پسیتوس (۱۰ مه ۱۹۱۲) مدال برنز شجاعت نظامی را دریافت کرد. او در دسامبر ۱۹۱۲ به وطن بازگردانده شد. او در جنگ جهانی اول شرکت کرد و در سال ۱۹۱۵ به درجه سروانی و در سال ۱۹۱۷ به درجه سرگردی رسید. او هنگام رهبری یک حمله با سرنیزه به مواضع اتریش-مجارستان در تپه سانتا لوسیا،