payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ضرب‌وشتم قرار گرفت؛ شدت جراحات او به حدی بود که به کما رفت. در جریان این یورش، پلیس با خشونت شدید به ساکنان مدرسه حمله کرد و از میان ۹۳ نفر بازداشت‌شده، ۸۲ نفر مجروح شدند. از این تعداد، ۶۳ نفر به بیمارستان منتقل شدند و ۱۹ نفر به ایستگاه پلیس بولزانِتو برده شدند. بر اساس تحقیقات بعدی، شواهدی برای توجیه خشونت پلیس پس از یورش جعل شده بود. افسران ارشد پلیس دو کوکتل مولوتوف را که از مکان دیگری به دست آمده بودند، در مدرسه جاسازی کردند؛ این مواد توسط ژنرال والریو دونینی در همان بعدازظهر تحویل داده شده بود. همچنین
در همان بعدازظهر تحویل داده شده بود. همچنین ابزار ساختمانی، چکش و چاقوهایی از یک کارگاه نزدیک به مدرسه آورده شد و ادعا شد که متعلق به گروه‌های آنارشیست حاضر در ساختمان بوده‌اند. یکی از مأموران پلیس به نام ماسیمو نوچرا، بریدگی‌ای در جلیقه ضدگلوله‌اش را نشان داد و مدعی شد که توسط یکی از معترضان با چاقو مورد حمله قرار گرفته است. با این حال، هیچ چاقویی برای اثبات این ادعا پیدا نشد. نوچرا بعدها به جرم جعل و افترا محکوم شد و مشخص شد که خودش جلیقه‌اش را بریده تا خشونت پلیس را توجیه کند. آغاز یورش. یورش چند دقیقه
پلیس را توجیه کند. آغاز یورش. یورش چند دقیقه پیش از نیمه‌شب آغاز شد، زمانی که نیروهای پلیس در بیرون مدرسه تجمع کرده بودند. یکی از مأموران پلیس به مارک کوول، روزنامه‌نگار بریتانیایی، حمله کرد؛ در حالی‌که او تلاش داشت توضیح دهد که خبرنگار است. در عرض چند ثانیه، مأموران بیشتری به او حمله‌ور شدند و با باتوم او را به زمین کوبیدند. به گفتهٔ کوول، یکی از مأموران با لگد به سینه‌اش ضربه زد، به‌طوری‌که شش دنده‌اش شکست و تکه‌های استخوان غشای ریهٔ چپش را پاره کردند—و آن مأمور در حین این کار خندید. سایر مأموران نیز او
مأمور در حین این کار خندید. سایر مأموران نیز او را لگدکوب کردند، دستش را شکستند و به ستون فقراتش آسیب زدند. سپس پلیس با استفاده از یک خودروی زرهی دروازه‌های مدرسه را شکست و ۱۵۰ مأمور مجهز به کلاه ایمنی، باتوم و سپر وارد محوطهٔ مدرسه شدند. ماهیت اقدام پلیس در جریان یورش. پلیس برای جلوگیری از شناسایی، ماسک زده بود. اکثر ساکنان ساختمان در کیسه خواب‌های خود بودند و بسیاری از آنها وقتی متوجه شدند که پلیس در حال ورود به ساختمان است، دستان خود را به نشانه تسلیم بالا بردند. با این حال، پلیس با باتوم به جمعیت حمله
بردند. با این حال، پلیس با باتوم به جمعیت حمله کرد و همه را بی‌هدف کتک زد. بازوی یک زن ۶۵ ساله شکست. ملانی یوناش، دانشجوی ۲۸ ساله باستان‌شناسی اهل برلین، توسط مأمورانی که به او حمله کرده بودند، مورد حمله قرار گرفت و سرش را آنقدر محکم کوبیدند که به سرعت از هوش رفت. وقتی او به زمین افتاد، مأموران دور او حلقه زدند، بدن بی‌جان او را کتک زدند و لگد زدند، سرش را به کمد نزدیک کوبیدند و او را در خون غرق کردند. همه ساکنان طبقه همکف به شدت مجروح شدند. در راهروی طبقه اول، برخی از ساکنان تصمیم گرفتند روی زمین دراز
اول، برخی از ساکنان تصمیم گرفتند روی زمین دراز بکشند تا نشان دهند که هیچ مقاومتی نمی‌کنند. با این وجود، پلیس وقتی رسید آنها را کتک زد و لگد زد. خیلی زود، مأموران پلیس در هر چهار طبقه ساختمان بودند و ساکنانی را که روی زمین افتاده بودند، لگد می‌زدند و کتک می‌زدند. در یکی از راهروها، پلیس به گروهی از مردان و زنان جوان دستور داد زانو بزنند تا بتوانند راحت‌تر از ناحیه سر و شانه به آنها ضربه بزنند. در اینجا، سر دانیل آلبرشت، دانشجوی ویولنسل ۲۱ ساله اهل برلین، آنقدر مورد ضرب و شتم قرار گرفت که برای جلوگیری از
آنقدر مورد ضرب و شتم قرار گرفت که برای جلوگیری از خونریزی مغزی به جراحی نیاز پیدا کرد. پلیس همچنین از تحقیر برای ترساندن ساکنان مدرسه استفاده کرد. مأموری که با پاهای باز در مقابل زنی زانو زده و زخمی ایستاده بود، کشاله ران خود را گرفت و آن را به صورت او فروکرد. مأمور دیگری که در میان ضرب و شتم‌ها مکث کرد و چاقویی برداشت تا موهای قربانیانش، از جمله نیکولا دوهرتی، را بکند؛ فریادهای مداوم توهین‌آمیز؛ افسری که از گروهی پرسید که آیا حالشان خوب است و در پاسخ به کسی که گفت «نه»، او را با کتک زدن بیشتر تنبیه کرد.
که گفت «نه»، او را با کتک زدن بیشتر تنبیه کرد. برخی توانستند، دست‌کم برای مدتی کوتاه، فرار کنند. کارل بورو خود را به پشت‌بام رساند، اما اشتباه کرد و دوباره به داخل ساختمان بازگشت؛ جایی که با کبودی‌های شدید در دست و پا، شکستگی جمجمه، و خونریزی در حفرهٔ قفسهٔ سینه مواجه شد. یاروسلاو انگل، شهروندی از لهستان، با استفاده از داربست‌های ساختمانی موفق شد از مدرسه خارج شود، اما در خیابان توسط رانندگان پلیس دستگیر شد. آن‌ها با ضربه‌ای شدید به سرش حمله کردند، او را روی زمین خواباندند و در حالی‌که خونش روی آسفالت جاری
زمین خواباندند و در حالی‌که خونش روی آسفالت جاری بود، بالای سرش ایستادند و سیگار کشیدند. در جریان یورش به مدرسه آرماندو دیاز، مأموران پلیس یک کپسول آتش‌نشانی پیدا کردند و کف آن را به زخم‌های یکی از مجروحان پاشیدند. برخی دیگر از افراد حاضر را از پله‌ها به‌صورت سر و ته به پایین پرتاب کردند. در نهایت، همهٔ افراد را به سالن طبقهٔ همکف کشاندند؛ جایی که ده‌ها زندانی از سراسر ساختمان در میان خون و مدفوع جمع شده بودند. یکی از قربانیان، لِنا زولکه، روی دو نفر دیگر انداخته شد. آن‌ها بی‌حرکت بودند و زولکه با حالتی
انداخته شد. آن‌ها بی‌حرکت بودند و زولکه با حالتی نیمه‌هوشیار پرسید که آیا زنده‌اند. پاسخی دریافت نکرد و همان‌جا به پشت دراز کشید؛ دست راستش بی‌حرکت بود، دست چپ و پاهایش بی‌اختیار می‌لرزیدند، و خون از زخم‌های سرش جاری بود. گروهی از مأموران پلیس از کنار او گذشتند؛ هر یک دستمالی را که صورتشان را پوشانده بود کنار زدند، خم شدند و به صورتش تف انداختند. بسیاری از قربانیان این یورش به بیمارستان سن مارتینو منتقل شدند، جایی که مأموران پلیس در راهروها قدم می‌زدند، باتوم‌هایشان را در کف دست می‌کوبیدند، به مجروحان
باتوم‌هایشان را در کف دست می‌کوبیدند، به مجروحان دستور می‌دادند که حرکت نکنند یا از پنجره بیرون را نگاه نکنند، و بسیاری را با دست‌بند نگه می‌داشتند. سپس، اغلب با وجود زخم‌های درمان‌نشده، آن‌ها را به نقاط دیگر شهر منتقل کردند تا به ده‌ها نفر دیگر از مدرسه دیاز و تظاهرات خیابانی که در مرکز بازداشت بولزانِتو نگهداری می‌شدند، ملحق شوند. رفتار با زندانیان در بولزانتو. زندانیان در بازداشتگاه موقت بولزانتو مجبور بودند بگویند «زنده باد پینوشه». و آهنگ‌های فاشیستی بخوانند: «به خاطر، به خاطر، به خاطر. زنده باد
بخوانند: «به خاطر، به خاطر، به خاطر. زنده باد پینوشه!» ۲۲۲ نفری که در بولزانتو نگهداری می‌شدند، تحت رژیمی قرار گرفتند که بعداً توسط دادستان‌های عمومی به عنوان شکنجه توصیف شد. در بدو ورود، روی هر گونه آنها صلیب‌های نمدی کشیده شد و بسیاری مجبور شدند بین دو صف موازی از مأموران که آنها را لگد می‌زدند و کتک می‌زدند، راه بروند. اکثر آنها در سلول‌های بزرگی که گنجایش ۳۰ نفر را داشتند، جمع شدند. در آنجا، آنها مجبور بودند برای مدت طولانی، رو به دیوار، با دستان بالا و پاهای باز بایستند. کسانی که نتوانستند این وضعیت
و پاهای باز بایستند. کسانی که نتوانستند این وضعیت را حفظ کنند، مورد فریاد، سیلی و ضرب و شتم قرار می‌گرفتند. یک زندانی با پای مصنوعی و ناتوان از حفظ وضعیت استرس، از حال رفت و با دو اسپری فلفل به صورتش و بعداً ضرب و شتم وحشیانه‌ای پاداش داده شد. زندانیانی که در برابر مأموران پاسخ می‌دادند، با خشونت مواجه می‌شدند. یکی از آن‌ها، استفان باور، در پاسخ به پرسشی از سوی یک نگهبان آلمانی‌زبان گفت که شهروند اتحادیه اروپا است و حق دارد هر جا که بخواهد برود. او بلافاصله بیرون کشیده شد، مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت، با اسپری
بیرون کشیده شد، مورد ضرب‌وشتم قرار گرفت، با اسپری فلفل هدف قرار گرفت، لباس‌هایش را از تنش درآوردند و زیر دوش آب سرد قرار دادند. سپس، بدون لباس‌هایش و تنها با یک روپوش نازک بیمارستانی، به سلولی سرد بازگردانده شد. بازداشت‌شدگان در مدرسه آرماندو دیاز با شرایطی به‌شدت غیرانسانی مواجه شدند. بسیاری از آن‌ها بدون پتو یا با تعداد اندکی پتو نگهداری می‌شدند، مأموران آن‌ها را از خواب محروم می‌کردند، غذای بسیار کم یا هیچ غذایی دریافت نمی‌کردند، و از حقوق قانونی خود برای تماس تلفنی یا دیدار با وکیل محروم بودند. صدای
تماس تلفنی یا دیدار با وکیل محروم بودند. صدای گریه و فریاد از سلول‌های دیگر به‌وضوح شنیده می‌شد. پزشکان پلیس حاضر در مرکز بازداشت نیز در شکنجه‌ها مشارکت داشتند؛ آن‌ها از تحقیرهای آیینی، تهدید به تجاوز، و محروم‌سازی از آب، غذا، خواب و مراقبت‌های پزشکی استفاده می‌کردند. یکی از زندانیان به نام ریچارد موث، بدون استفاده از بی‌حسی، بخیه‌هایی در سر و پاهایش دریافت کرد که باعث درد شدید در حین انجام درمان شد. در جریان یورش به مدرسه آرماندو دیاز، مردان و زنانی که موهایشان به سبک «دردلاک» بود، با خشونت و تا ته سر
موهایشان به سبک «دردلاک» بود، با خشونت و تا ته سر موهایشان قیچی شد. یکی از بازداشت‌شدگان به نام مارکو بیستاکیا به اتاقی برده شد، لباس‌هایش را از تنش درآوردند، مجبورش کردند روی چهار دست و پا قرار گیرد و مانند سگ پارس کند و فریاد بزند «زنده باد پلیس ایتالیا!» اما شدت گریه‌اش مانع از اطاعت او شد. یک مأمور ناشناس در گفت‌وگو با روزنامهٔ ایتالیایی لا رپوبلیکا فاش کرد که شاهد بوده مأموران پلیس روی زندانیان ادرار می‌کردند و آن‌ها را به‌خاطر امتناع از خواندن ترانهٔ فاشیستی دوران موسولینی، مورد ضرب‌وشتم قرار
ترانهٔ فاشیستی دوران موسولینی، مورد ضرب‌وشتم قرار می‌دادند. این روایت‌ها بخشی از مجموعه شهادت‌هایی هستند که بعدها در دادگاه‌های داخلی و بین‌المللی مطرح شدند و به‌عنوان نمونه‌ای از نقض شدید کرامت انسانی و حقوق بشر در اروپا پس از جنگ جهانی دوم شناخته شدند. در نهایت، پلیس اسیران خود را مجبور به امضای بیانیه‌هایی کرد و از تمام حقوق قانونی خود صرف نظر کرد. یک مرد، دیوید لاروکل، شهادت داد که از امضای بیانیه‌ها خودداری کرده است. پلیس به دلیل نافرمانی، سه دنده او را شکست. واکنش‌های رسانه‌ها و دولت. بلافاصله پس از
شکست. واکنش‌های رسانه‌ها و دولت. بلافاصله پس از حمله، لوسی موریس، روزنامه‌نگار "دیلی میل"، با زخم‌هایش از کاول عکس گرفت. موریس به پلیس ایتالیا رشوه داده بود تا به او نزدیک شود. کمی بعد، "دیلی میل" داستانی نوشت که کاول را به کمک به طراحی شورش‌ها متهم می‌کرد. کاول ادعا کرد که این داستان دروغ است، اما در وضعیت مالی مناسبی برای شکایت به دلیل افترا نبود. با این حال، او توانست از کمک‌های حقوقی برای شکایت به دلیل نقض حریم خصوصی استفاده کند. کاول استدلال کرد که طبق کنوانسیون حقوق بشر و قانون اساسی ایتالیا، او
طبق کنوانسیون حقوق بشر و قانون اساسی ایتالیا، او انتظار معقولی از حریم خصوصی در اتاق بیمارستان خود داشته و موریس با ورود به اتاق او به بهانه دروغین، آن را نقض کرده است. "روزنامه میل" در ابتدا به گزارش خود پایبند بود. با این حال، هنگامی که مشخص شد این روزنامه در دادگاه شانسی ندارد، موافقت کرد که به کاول خسارت بپردازد و هزینه‌های حقوقی او را جبران کند. چارلز گارساید، سردبیر، نیز نامه‌ای خصوصی برای عذرخواهی به کاول نوشت. در حالی که شهروندانش در بازداشت غیرقانونی مورد ضرب و شتم و شکنجه قرار می‌گرفتند، سخنگویان
مورد ضرب و شتم و شکنجه قرار می‌گرفتند، سخنگویان نخست‌وزیر وقت، تونی بلر، اعلام کردند: «پلیس ایتالیا کار دشواری برای انجام دادن داشت. نخست‌وزیر معتقد است که آنها این کار را انجام داده‌اند.» امتناع بلر از انتقاد از خشونت پلیس توسط معترضان بریتانیایی در مورد اخراج آنها از ایتالیا محکوم شد. در حالی‌که اجساد خون‌آلود از ساختمان دیاز پرتینی با برانکارد خارج می‌شدند، پلیس به خبرنگاران اعلام کرد که آمبولانس‌های صف‌کشیده در خیابان هیچ ارتباطی با عملیات یورش ندارند. آن‌ها همچنین مدعی شدند که ساختمان مدرسه توسط
آن‌ها همچنین مدعی شدند که ساختمان مدرسه توسط آنارشیست‌هایی که به مأموران حمله کرده بودند، به‌عنوان بیمارستان موقت مورد استفاده قرار گرفته و بسیاری از مجروحان حاضر در ساختمان، پیش از این نیز دچار آسیب‌دیدگی بوده‌اند. این ادعاها بعدها در جریان تحقیقات مستقل و قضایی رد شدند و به‌عنوان بخشی از تلاش برای پنهان‌سازی خشونت و نقض حقوق بشر در جریان یورش به مدرسه آرماندو دیاز شناخته شدند. روز بعد، افسران ارشد یک کنفرانس مطبوعاتی برگزار کردند و در آن اعلام کردند که همه افراد حاضر در ساختمان به مقاومت تهاجمی در برابر
افراد حاضر در ساختمان به مقاومت تهاجمی در برابر دستگیری و توطئه برای ایجاد تخریب متهم خواهند شد. بعداً، دادگاه‌های ایتالیا همه اتهامات علیه همه را رد کردند. در همان کنفرانس خبری پس از یورش به مدرسه دیاز پرتینی، پلیس مجموعه‌ای از اشیاء را به‌عنوان «سلاح» به نمایش گذاشت. این مجموعه شامل دیلم، چکش و میخ‌هایی بود که مأموران خودشان از انبار ساختمانی مجاور مدرسه برداشته بودند؛ قاب‌های آلومینیومی کوله‌پشتی که به‌عنوان سلاح تهاجمی معرفی شدند؛ ۱۷ دوربین؛ ۱۳ عدد عینک شنا؛ ۱۰ چاقوی جیبی؛ و حتی یک بطری کرم ضدآفتاب.
شنا؛ ۱۰ چاقوی جیبی؛ و حتی یک بطری کرم ضدآفتاب. همچنین، دو کوکتل مولوتوف نیز به نمایش گذاشته شد؛ موادی که پلیس پیش‌تر در بخشی دیگر از شهر پیدا کرده بود و در پایان یورش، آن‌ها را در ساختمان دیاز پرتینی جاسازی کرده بود تا خشونت اعمال‌شده را توجیه کند. این اقدام‌ها بعدها در تحقیقات قضایی به‌عنوان تلاش برای جعل شواهد و فریب افکار عمومی مورد بررسی قرار گرفتند و به یکی از نمادهای برجسته نقض حقوق بشر در جریان اجلاس G8 جنوا تبدیل شدند. در جشنواره بین‌المللی تلویزیون ادینبورگ در سال ۲۰۰۱، پل اوکانر، روزنامه‌نگار
ادینبورگ در سال ۲۰۰۱، پل اوکانر، روزنامه‌نگار اخبار جایگزین از خبرگزاری آندرکارنتس، گزارش‌های جریان اصلی از جنوا را «روزنامه‌نگاری تنبلانه» نامید. کریس کرامر، رئیس سی‌ان‌ان، پاسخ داد که روزنامه‌نگاری مستقل برآمده از اعتراضات «پادزهری برای این تنبلی» است.
سویه‌های هم‌نژاد (که با نام سویه‌های درون‌زاد نیز شناخته می‌شوند، و به‌ندرت در مورد جانوران جانوران خطی نامیده می‌شوند) به گروهی از افراد یک گونه گفته می‌شود که به دلیل درون‌زایی طولانی، از نظر ژنوتیپ تقریباً با یکدیگر یکسان‌اند. یک سویه معمولاً زمانی «هم‌نژاد» در نظر گرفته می‌شود که دست‌کم ۲۰ نسل از جفت‌گیری خواهر با برادر یا فرزند با والد انجام گرفته باشد، در این حالت دست‌کم ۹۸٫۶٪ از جایگاه‌های ژنی یک فرد از آن سویه هموزیگوت خواهد بود. آزمایش‌ها بر روی موش‌ها نشان داده‌اند که تا نسل چهلم نیز می‌توان
موش‌ها نشان داده‌اند که تا نسل چهلم نیز می‌توان مقداری هتروزیگوتی مشاهده کرد. برخی از سویه‌های هم‌نژاد بیش از ۱۵۰ نسل تکثیر شده‌اند و در نتیجه، افراد جمعیت به‌طور کامل ایزوژنیک شده‌اند. سویه‌های هم‌نژاد جانوری به‌طور گسترده در آزمایشگاه‌ها برای پژوهش‌هایی استفاده می‌شوند که در آن‌ها برای دستیابی به نتایج قابل تکرار، همهٔ جانوران آزمایش باید بیشترین شباهت ممکن را داشته باشند. با این حال، در برخی پژوهش‌ها ممکن است وجود تنوع ژنتیکی در جمعیت آزمایشگاهی مطلوب باشد. به همین دلیل سویه‌های برون‌زاد نیز در بیشتر
باشد. به همین دلیل سویه‌های برون‌زاد نیز در بیشتر جانوران آزمایشگاهی فراهم هستند. سویهٔ برون‌زاد به جمعیتی گفته می‌شود که تا حد ممکن از درون‌زایی به دور مانده و از نظر ژنتیکی به گونه وحشی نزدیک است. برخی گیاهان از جمله مدل زیستی ژنتیکی "آرابیدوپسیس تال‌یانا" به‌طور طبیعی خودگشن هستند و این امر فرایند ایجاد سویه‌های هم‌نژاد در آزمایشگاه را آسان می‌سازد. در مقابل، گیاهانی دیگر همچون ذرت (که از مهم‌ترین مدل‌های ژنتیکی به شمار می‌رود) نیازمند انتقال گرده از یک گل به گل دیگر هستند. در آزمایشگاه. سویه‌های
از یک گل به گل دیگر هستند. در آزمایشگاه. سویه‌های هم‌نژاد به‌طور گسترده در پژوهش‌های علمی استفاده شده‌اند. چندین جایزه نوبل به کارهایی اهدا شده که احتمالاً بدون بهره‌گیری از سویه‌های هم‌نژاد ممکن نبود. این پژوهش‌ها شامل تحقیقات مدوار بر روی تحمل ایمنی، توسعه پادتن‌های مونوکلونال توسط کوهلر و میلیستین، و مطالعات دوهرتی و زینکرناگل بر روی مجموعه سازگاری بافتی اصلی (MHC) است. ارگانیسم‌های ایزوژنیک دارای ژنوتیپ‌هایی یکسان یا تقریباً یکسان‌اند. این موضوع در مورد سویه‌های هم‌نژاد صدق می‌کند، زیرا معمولاً از نسل
سویه‌های هم‌نژاد صدق می‌کند، زیرا معمولاً از نسل بیستم به بعد دست‌کم ۹۸٫۶٪ شباهت ژنتیکی دارند. این یکنواختی بسیار بالا موجب می‌شود که در مقایسه با سویه‌های برون‌زاد، برای دستیابی به همان سطح از معناداری آماری به افراد کمتری نیاز باشد. پرورش سویه‌های هم‌نژاد اغلب به سوی فنوتیپ‌های خاصی انجام می‌شود؛ برای نمونه صفات رفتاری مانند ترجیح الکل یا صفات جسمانی مانند پیرشدن. همچنین می‌توان سویه‌هایی را برای صفاتی برگزید که استفاده از آن‌ها در پژوهش را آسان‌تر می‌کند، مانند قابلیت به‌کارگیری در آزمایش‌های تراریخت.
مانند قابلیت به‌کارگیری در آزمایش‌های تراریخت. یکی از نقاط قوت اصلی سویه‌های هم‌نژاد این است که برای انواع مطالعات به‌سادگی در دسترس‌اند و منابعی مانند آزمایشگاه جکسون و "فلای‌بیس" امکان جستجوی سویه‌ها با فنوتیپ‌ها یا ژنوتیپ‌های ویژه (از جمله سویه‌های هم‌نژاد، نوترکیب و سویه هم‌ژن‌ها) را فراهم می‌کنند. همچنین می‌توان رویان‌های سویه‌هایی را که در حال حاضر کمتر مورد توجه‌اند منجمد و نگهداری کرد تا در آینده در صورت نیاز به ویژگی‌های ژنتیکی یا فنوتیپی منحصر به‌فردشان استفاده شوند. سویه‌های هم‌نژاد نوترکیب.
به‌فردشان استفاده شوند. سویه‌های هم‌نژاد نوترکیب. برای تحلیل پیوند صفات کمی، سویه‌های نوترکیب سودمند هستند، زیرا ماهیت ایزوژنیک آن‌ها باعث می‌شود تحلیل جایگاه صفات کمی چندین بار تکرار شود. این تکرار دقت نتایج نقشه‌برداری را افزایش می‌دهد و برای صفاتی مانند پیری که تغییرات کوچک محیطی می‌تواند بر طول عمر اثر بگذارد و موجب تغییر نتایج شود، ضروری است. سویه هم‌ژن. نوعی از سویه‌های هم‌نژاد است که یا به‌طور طبیعی دچار جهش شده یا به شکل مصنوعی تغییر یافته است، به‌گونه‌ای که تنها در یک جایگاه ژنی تفاوت دارد. چنین
که تنها در یک جایگاه ژنی تفاوت دارد. چنین سویه‌هایی در تحلیل واریانس درون یا میان سویه‌های هم‌نژاد کاربرد دارند، زیرا هر تفاوت مشاهده‌شده تنها ناشی از همان تغییر ژنتیکی منفرد یا تفاوت‌های محیطی میان افراد خواهد بود. رده‌های Gal4. یکی از کاربردهای ویژه سویه‌های هم‌نژاد مگس سرکه، استفاده از رده‌های روش راه‌انداز-گال۴ در پژوهش است. سامانه راه‌انداز-گال۴ یک سامانه محرک است؛ بدین معنا که "گال۴" می‌تواند بسته به محل قرارگیری‌اش در ژنوم مگس، در بافت‌ها یا شرایط خاصی بیان شود. هنگامی که گال۴ بیان شود، بیان ژن‌هایی
بیان شود. هنگامی که گال۴ بیان شود، بیان ژن‌هایی را که دارای توالی UAS ویژه گال۴ هستند افزایش می‌دهد. این توالی‌ها به‌طور طبیعی در مگس وجود ندارند، و همین امر به پژوهشگر اجازه می‌دهد با تلاقی یک رده UAS مطلوب با یک رده گال۴ با الگوی بیان مورد نظر، بیان یک ژن تراریخت را در بافت‌های گوناگون بیازماید. الگوهای بیان ناشناخته نیز می‌توانند با استفاده از پروتئین فلورسنت سبز (GFP) به‌عنوان پروتئین بیان‌شده شناسایی شوند. به‌ویژه در مگس سرکه هزاران رده گال۴ با الگوهای بیان ویژه و منحصر‌به‌فرد موجود است که امکان بررسی
بیان ویژه و منحصر‌به‌فرد موجود است که امکان بررسی بیشتر الگوهای بیان در این جاندار را فراهم می‌کند.
بندر مخا ، از بنادر باستانی و کلیدی یمن است که در غرب شهر تعز واقع شده است. تاریخچه. تا قرن هفدهم، این منطقه برجسته‌ترین بندر یمن بود، به ویژه به خاطر صادرات دانه قهوه موکا. بندر مدرن در سال ۱۹۵۵ تأسیس شد. مکان. بندر مخا در شهر مخا، حدود ۱۰۰ کیلومتری غرب تعز و ۷۵ کیلومتری باب‌المندب در ساحل دریای سرخ واقع شده است. این بندر در عرض جغرافیایی ۱۳/۱۹ درجه در شمال خط استوا و در طول جغرافیایی ۰۴/۴۳ درجه در شرق خط گرینویچ قرار دارد.
دیاز – این خون را تمیز نکن، یا فقط دیاز، یک فیلم درام ایتالیایی-فرانسوی-رومانیایی محصول سال ۲۰۱۲ به کارگردانی دانیله ویکاری است که بر روزهای پایانی اجلاس گروه ۸ در سال ۲۰۰۱ در جنوا، ایتالیا، تمرکز دارد، زمانی که پلیس به آرماندو دیاز، مدرسه‌ای در جنوا، حمله کرد. در این حمله شبانه، بیش از ۳۰۰ افسر پلیس به فعالان و روزنامه‌نگاران حمله کردند و ۶۱ نفر را به شدت زخمی کردند و یکی را به کما بردند. طرح. این فیلم بر حمله پلیس به مدرسه دیاز در جنوا پس از اجلاس گروه هشت در سال ۲۰۰۱ تمرکز دارد. در آن ساختمان، معترضان به
در سال ۲۰۰۱ تمرکز دارد. در آن ساختمان، معترضان به اجلاس بین‌المللی در شب بین ۲۱ و ۲۲ ژوئیه ۲۰۰۱ حضور داشتند. این فیلم بر اساس شهادت‌ها و گزارش‌های دادرسی ساخته شده است. فیلم از طریق روایت‌های درهم‌تنیدهٔ چند شخصیت اصلی پیش می‌رود. لوکا، خبرنگار روزنامهٔ بولونیا، پس از مرگ کارلو جولیانی تصمیم می‌گیرد شخصاً به جنوا برود تا از نزدیک آنچه را که در حال وقوع است بررسی کند. آلما، آنارشیست آلمانی، در درگیری‌ها شرکت داشته است. آلما، مارکو (عضو انجمن اجتماعی)، و فرانچی (وکیل انجمن حقوقی جنوا) مسئول جست‌وجوی افراد
(وکیل انجمن حقوقی جنوا) مسئول جست‌وجوی افراد ناپدیدشده هستند. آنسلمو، فعال ارشد اتحادیه بازنشستگان، در راهپیمایی مسالمت‌آمیز علیه اجلاس G8 شرکت می‌کند. اتین و سسیل، دو آنارشیست فرانسوی، مستقیماً در درگیری‌های آن روزها حضور داشته‌اند. در نهایت، مکس، معاون اول فرمانده واحد سیار پلیس رم، صبح روز ۲۱ ژوئیه ۲۰۰۱ تصمیم می‌گیرد دستور حمله به گروه سیاه را صادر نکند تا از درگیر شدن معترضان صلح‌طلب جلوگیری کند. سرنوشت همهٔ این افراد و صدها معترض دیگر در شب ۲۱ ژوئیه ۲۰۰۱ در مدرسه دیاز به هم گره می‌خورد. بازیگران.
۲۰۰۱ در مدرسه دیاز به هم گره می‌خورد. بازیگران. بسیاری از شخصیت‌ها (در برخی موارد با حفظ حروف اول اسم) بر اساس افرادی ساخته شده‌اند که واقعاً در روز حمله هوایی در خانه دیاز بوده‌اند: پلیسی که کلودیو سانتاماریا (مکس فلامینی) نقش آن را بازی می‌کند، میکل‌آنجلو فورنیه، رئیس هسته هفتم جوخه سیار تجربی رم است. روزنامه‌نگاری که الیو جرمانو (لوک گوالتیری، روزنامه تخیلی «ژورنال بولونیا») نقش آن را بازی می‌کند، لورنزو گوادانوچی، روزنامه‌نگار «رستو دل کارلینو» است. روزنامه‌نگار مستقل بریتانیایی که در خیابان جلوی دیاز
مستقل بریتانیایی که در خیابان جلوی دیاز مورد ضرب و شتم قرار می‌گیرد، مارک کاول است که ریه‌اش سوراخ شده و به کما رفته است. پذیرش. "دیاز - این خون را تمیز نکن،" بر اساس ۵ نقد، در وب‌سایت جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز، امتیاز تأیید ۴۰٪ و میانگین امتیاز ۶٫۲ از ۱۰ را دارد. نقد فیلم توسط مایکل داد برای نشریهٔ بریتانیایی Bring The Noise UK: مایکل داد این فیلم را «یکی از تأثیرگذارترین و بی‌پرواترین فیلم‌های سال‌های اخیر» توصیف کرد. او با اعطای نمرهٔ نادر ۱۰ از ۱۰ به فیلم، در پایان اظهار داشت: «این فیلمی است که باید
فیلم، در پایان اظهار داشت: «این فیلمی است که باید حتماً دیده شود.» جوایز و نامزدی‌ها. این فیلم در بخش پانورامای شصت و دومین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین به نمایش درآمد و جایزه دوم تماشاگران پانوراما را دریافت کرد.
حمله با چاقو در بروک‌اشتت در تاریخ ۲۵ ژانویه ۲۰۲۳ در یک قطار منطقه‌ای در نزدیکی ایستگاه بروک‌اشتت (Brokstedt) در ایالت شلسویگ-هولشتاین آلمان رخ داد که به کشته شدن دو نفر و مجروحیت دیگران انجامید. مهاجم دستگیر و به حبس ابد محکوم شد. سیر رویدادها. در روز حادثه، اولین تماس‌های اضطراری ساعت 2:56 بعد از ظهر به مرکز کنترل پلیس رسید و گزارش شد که مردی کمی قبل از ایستگاه بروکشتت با چاقو به مسافران حمله کرده است. قطار منطقه‌ای RE 70 با شماره قطار 11223 از کیل به هامبورگ قرار بود ساعت 2:45 بعد از ظهر از نوی‌مونستر
قرار بود ساعت 2:45 بعد از ظهر از نوی‌مونستر حرکت کند و ساعت 2:54 بعد از ظهر به بروکشتت برسد. به گفته پلیس، اولین ماشین گشت هفت تا هشت دقیقه پس از حادثه به ایستگاه رسید. وضعیتی که آن‌ها با آن مواجه شدند بسیار آشفته بود. به گفته شاهدان، مهاجم بدون هشدار قبلی در حالی که قطار متوقف بود، مسافران را با چاقو زخمی کرد، سپس خارج شد و از کنار قطار عبور کرد و دوباره سوار شد. در این میان، فلیکس گ. (Felix G.)، کارآموز ۲۱ ساله در آن زمان، پس از دیدن زنی با خونریزی شدید در سکوی ایستگاه، در جستجوی یک جعبه کمک‌های اولیه با
سکوی ایستگاه، در جستجوی یک جعبه کمک‌های اولیه با مهاجم روبرو شد. هنگامی که مهاجم به سمت گ. حمله‌ور شد و هر دو به زمین افتادند، گ. توانست هر دو مچ دست مهاجم را محکم نگه دارد تا زمانی که مسافران دیگر دخالت کردند و یکی از آن‌ها چاقو را به سطل زباله انداخت. پس از آن، مهاجم از قطار فرار کرد. زمانی که نیروهای پلیس رسیدند، چندین مسافر، مهاجم که خودش جراحات خفیفی داشت، را تحت کنترل درآورده بودند. ۲۰ تا ۳۰ نفر شاهد عینی این حادثه بودند. در آوریل ۲۰۲۵، فلیکس گ. و هفت زن و مرد دیگر به دلیل مداخله‌شان که به اعتقاد
هفت زن و مرد دیگر به دلیل مداخله‌شان که به اعتقاد مقامات مانع از کشته شدن افراد بیشتر شد، با مدال نجات (Rettungsmedaille) مورد تقدیر قرار گرفتند. قربانیان. آن-ماری ک. (Ann-Marie K.) یک هفته قبل از مرگ غم‌انگیز خود، ۱۷ ساله شده بود. او دانش‌آموز یک هنرستان در نوی‌مونستر بود و همچنین به عنوان یک کاتولیک معتقد، در کلیسای محلی خود خادم (دستیار کشیش) بود. دنی پ. (Danny P.)، ۱۹ ساله، به عنوان کارآموز در بخش نگهداری و تعمیرات وسایل نقلیه شرکت راه‌آهن آلمان (DB) در نوی‌مونستر مشغول به کار بود و در عین حال عضو
در نوی‌مونستر مشغول به کار بود و در عین حال عضو اتحادیه صنفی راه‌آهن و حمل و نقل شمال (EVG Nord) نیز محسوب می‌شد. این دو جوان تنها یک هفته بود که رابطه عاطفی خود را آغاز کرده بودند و در زمان وقوع این حمله فجیع در قطار، کنار یکدیگر نشسته بودند. سه نفر نیز به طور شدید مجروح شدند: دو مجروح دیگر، که هر دو ۲۲ ساله و اهل شلسویگ-هولشتاین بودند، توانستند پس از مدت کوتاهی بیمارستان را ترک کنند. سوابق مجرم. ابراهیم آ. (Ibrahim A) متولد سال ۱۹۸۹ در نوار غزه در زمان ارتکاب جرم ۳۳ ساله بوده است. او پس از فوت والدینش در
جرم ۳۳ ساله بوده است. او پس از فوت والدینش در سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۲، غزه را ترک کرد در اواخر سال ۲۰۱۴ وارد آلمان شد. او ادعا کرده است حماس زندگی او را تهدید می‌کرده، چرا که وی به طور دقیق موازین مذهبی اسلام را رعایت نمی‌کرده است. مطابق گفته‌های او حماس پیش از این یکی از عموهای او را کشته و خودش و دیگر بستگانش را با سوختگی و بریدگی شکنجه کرده است. او در اواخر سال ۲۰۱۴ وارد آلمان شد و در منطقه اویسکیرشن (Euskirchen) در ایالت نوردراین وستفالن ثبت نام کرد. او در ژانویه ۲۰۱۵ درخواست پناهندگی خود را ارائه داد و
ژانویه ۲۰۱۵ درخواست پناهندگی خود را ارائه داد و اظهار داشت که اصالتاً اهل غزه، فاقد تابعیت و توسط حماس تحت تعقیب است. این درخواست در ژوئیه ۲۰۱۶ رد شد، اما به او حمایت فرعی (subsidiary protection) اعطا گردید. تا آن زمان، او قبلاً به دلیل دو فقره سرقت محکوم به جریمه نقدی شده بود و یک پرونده به دلیل ایراد صدمه بدنی علیه او در جریان بود. در ژوئیه ۲۰۱۶، او به دلیل صدمه بدنی خطرناک، به یک سال حبس تعلیقی محکوم شد. از سپتامبر ۲۰۱۵ تا ژانویه ۲۰۲۱، ۲۴ مورد تحقیق و رسیدگی کیفری علیه ابراهیم آ. وجود داشت. چهار مورد از
کیفری علیه ابراهیم آ. وجود داشت. چهار مورد از این پرونده‌ها به احکام قطعی منجر شدند: یک حکم حبس تعلیقی به دلیل ایراد صدمه بدنی خطرناک، دو جریمه نقدی به دلیل سرقت، و یک مورد نیز مربوط به قانون مواد مخدر (در سال ۲۰۱۸). اتهامات مطرح شده علیه او شامل سرقت، کلاهبرداری، ایراد صدمه بدنی خطرناک، جرائم مرتبط با مواد مخدر، آزار جنسی، آسیب رساندن به اموال، سوءاستفاده جنسی از کودکان، تجاوز به فرد ناتوان در مقاومت، اخذ خدمات به صورت غیرقانونی و تجاوز به حریم خصوصی بود. تنها نام اویسکیرشن ۱۶ بار به عنوان محل وقوع جرم در
نام اویسکیرشن ۱۶ بار به عنوان محل وقوع جرم در فهرست پرونده‌های او ذکر شده است. در ژانویه ۲۰۲۲، ابراهیم آ. در هامبورگ مردی را در مقابل یک سرپناه بی‌خانمان‌ها با چاقو زد که منجر به پاره شدن یک شریان و یک تاندون در قربانی شد. دو روز پس از آن حمله، در حالی که در صف یک مرکز بازپروری مواد مخدر ایستاده بود، با دسته یک چاقوی ضامن‌دار به پشت سر مرد دیگری زد و به او حمله کرد. او در هر دوی این حوادث تحت تأثیر الکل، هروئین و کوکائین قرار داشت. در ۱۸ اوت ۲۰۲۲، دادگاه محلی سنت جورج هامبورگ، او را به جرم ایراد صدمه بدنی