payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دانشگاه سو وون (؛ انگلیسی: Seowon University، سرواژه: SWU) یک دانشگاه خصوصی واقع در چونگ‌جو، استان چونگ‌چونگ شمالی، کره جنوبی است. این دانشگاه در سال ۱۹۶۸ تأسیس شد و در گذشته با نام کالج تربیت معلم چونگ‌جو نیز شناخته می‌شد. دانشگاه سو وون یک دانشگاه با اندازه متوسط محسوب می‌شود و دارای ۶٬۸۲۵ دانشجوی کارشناسی و ۱۶۸ دانشجوی تحصیلات تکمیلی است. این دانشگاه از شش کالج کارشناسی و دو کالج تحصیلات تکمیلی تشکیل شده است. در بخش کارشناسی، نه دانشکده، ۲۵ دپارتمان و ۲۳ رشته وجود دارد. در مقطع تحصیلات تکمیلی نیز ۲۷
۲۳ رشته وجود دارد. در مقطع تحصیلات تکمیلی نیز ۲۷ دپارتمان و ۱۵ رشته ارائه می‌شود. دانشگاه سو وون با ۴۷ دانشگاه در ۱۵ کشور جهان روابط خواهرخواندگی دارد. این کشورها عبارتند از: کانادا، چین، تایوان، مالزی، مغولستان، فیلیپین، روسیه، ایالات متحده آمریکا، ایتالیا، بنگلادش، تایلند، اندونزی، بریتانیا، ویتنام و اوکراین. این روابط دانشگاهی فرصت‌هایی مانند برنامه‌های تبادل دانشجو و سفرهای مطالعاتی را برای دانشجویان سو وون فراهم می‌کند.
جشنواره بین‌المللی سریال کن () که معمولاً با نام کن‌سریز (Canneseries) شناخته می‌شود، یک جشنواره بین‌المللی تلویزیونی است که هر سال در کن، فرانسه برگزار می‌شود. هدف این جشنواره معرفی و ترویج مجموعه‌های تلویزیونی از سراسر جهان است. این جشنواره معمولاً به‌صورت هم‌زمان با ام‌آی‌پی‌تی‌وی مارکت مدیا برگزار می‌شود. تاریخچه. در سال ۲۰۱۴، شهردار کن، دیوید لیسنار، از ایدهٔ برگزاری یک جشنواره بین‌المللی سریال در این شهر حمایت کرد. در سال ۲۰۱۷، فلور پلرن، وزیر پیشین فرهنگ فرانسه، به عنوان رئیس جشنواره منصوب شد و بنوآ
فرانسه، به عنوان رئیس جشنواره منصوب شد و بنوآ لووه به عنوان مدیرعامل آن انتخاب گردید. در ژوئن ۲۰۱۷ اعلام شد که نخستین دورهٔ جشنوارهٔ کن‌سریز در آوریل ۲۰۱۸ برگزار خواهد شد.
نایموشو ، وزیر تحت سیستم دایجوکان در دوره میجی در ژاپن بود. او بر وزارت کشور نظارت داشت و عملاً نخست‌وزیر ژاپن بود. جانشین وی نایمودایجین/ وزیر کشور بود. نایموشو سرپرست وزارت کشور بود. بر اساس «قوانین تشکیلات و امور وزارت امور داخله» که در ژانویه ۱۸۷۴ تنظیم شد، نقش رئیس رهبری مقامات وزارتخانه و تصمیم‌گیری در مورد «کلیه امور داخل وزارت» بود. او اختیار کنترل همه‌جانبه امور داخلی از جمله ترویج صنعتی، پلیس و اداره محلی را داشت. با استقرار سیستم کابینه در دسامبر ۱۸۸۵، وی ملغی شد. وظایف نایموشو به نایمودایجین/
۱۸۸۵، وی ملغی شد. وظایف نایموشو به نایمودایجین/ وزیر کشور به ارث رسید.
خط اِس (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی است در ۱۱ ژوئیه ۲۰۲۵ از پلتفرم ویو منتشر شد. این مجموعه اقتباسی از وب‌تونی به همین نام اثر کومابی است و به نویسندگی و کارگردانی آن جو یونگ ساخته شده است. در این مجموعه لی سو هیوک، لی دا هی و آرین ایفای نقش کردند. "خط اِس" برای رقابت در هشتمین دورهٔ جشنوارهٔ کن‌سریز دعوت شده است. خلاصه داستان. داستان در آینده‌ای نزدیک روی می‌دهد؛ زمانی که روابط جنسی گذشتهٔ افراد به صورت خطوط قرمز نورانی به نام «خط اِس» بالای سر آن‌ها قابل رؤیت شده است. یک کارآگاه، معلمی مرموز و
قابل رؤیت شده است. یک کارآگاه، معلمی مرموز و دختری که از بدو تولد توانایی دیدن این خطوط را دارد، وارد زنجیره‌ای از اتفاقات نگران‌کننده می‌شوند که منشأ آن همین پدیده است.
عوضی و پولدار (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی است. این مجموعه توسط وای‌نات مدیا تولید شده و ترکیبی از ژانرهای معمایی و درام مدرسه‌ای را ارائه می‌دهد. داستان مجموعه به نبردهای روانی پرتنش میان دانش آموزان یک دبیرستان نخبه‌محور می‌پردازد. این مجموعه به کارگردانی مین جی یونگ و نویسندگی جونگ سونگ اون ساخته شده و لی اون سم و کیم یه ریم در آن ایفای نقش کرده‌اند. فصل اول این مجموعه از ۳۱ مه ۲۰۲۳، از طریق پلتفرم‌های ویو و نتفلیکس در کره جنوبی و همچنین ویو در مناطقی چون سنگاپور در دسترس قرار گرفته است. فصل
مناطقی چون سنگاپور در دسترس قرار گرفته است. فصل دوم این مجموعه از ۳ ژوئیه ۲۰۲۵ از طریق پلتفرم‌های جهانی ویو، ویکی و نتفلیکس منتشر شد. خلاصه داستان. داستان حول محور کیم هه این، دانش‌آموز دبیرستانی از خانواده‌ای فقیر می‌گردد. زندگی او زمانی دگرگون می‌شود که به تنها شاهد قتل یکی از دانش‌آموزان دیگر تبدیل می‌شود. در ازای سکوتش، به او پیشنهاد می‌شود که به دبیرستان بین‌المللی چونگدام، معتبرترین مدرسه در کره جنوبی، منتقل شود. پس از ورود به مدرسهٔ جدید، کیم هه این با بک جه نا مواجه می‌شود؛ تأثیرگذارترین دانش‌آموز
با بک جه نا مواجه می‌شود؛ تأثیرگذارترین دانش‌آموز مدرسه و مظنون اصلی پروندهٔ قتل. رابطهٔ میان این دو خیلی زود به نبردی روانی و پرتنش بدل می‌شود، نبردی پر از بازی‌های قدرت و تقابل در برابر ساختار سلسله‌مراتبی بی‌رحم مدرسه‌ای که نخبگان در آن حکومت می‌کنند. انتشار. فصل اول "عوضی و پولدار" از ۳۱ مه تا ۲۸ ژوئن ۲۰۲۳، چهارشنبه‌ها پخش شد. این فصل شامل ۱۰ قسمت است و هر قسمت حدود ۳۵ دقیقه زمان دارد. این مجموعه از طریق پلتفرم‌های ویو و نتفلیکس در کره جنوبی در دسترس قرار گرفت. فصل اول این مجموعه در بسیاری از
دسترس قرار گرفت. فصل اول این مجموعه در بسیاری از پلتفرم‌های استریم آسیایی به موفقیت چشمگیری دست یافت. این مجموعه رتبه اول را در بخش محتوای هالیو پلتفرم ژاپنی آبه‌ما تی‌وی، رتبه دوم را در ویو اندونزی، رتبه سوم را در ویو سنگاپور و جایگاه ویژه‌ای را در پلتفرم فرایدی ویدئو تایوان کسب کرد. همچنین، در میان ۱۰ محتوای برتر پلتفرم‌هایآی‌چی‌یی و نتفلیکس در سطح جهانی قرار گرفت و با ترکیبی از تازگی ژانر و روایت پرکشش، به عنوان اثری موفق در بازار جهانی مطرح شد. در ۲۶ مه ۲۰۲۵ اعلام شد که فصل دوم این مجموعه در هفتهٔ اول
۲۰۲۵ اعلام شد که فصل دوم این مجموعه در هفتهٔ اول ژوئیه پخش خواهد شد. همچنین، بازیگران کیم مین کیو در نقش چا جین ووک و وون کیو بین در نقش لی سا رانگ به فصل جدید خواهند پیوست.
شبان نیکو یک داستان تمثیلی است که توسط یسوع بیان شده است. این داستان تنها در انجیل یوحنا (یوحنا ۱۱:۱۰–۱۶) ذکر شده است. در این داستان، یسوع خود را با شبان نیکو مقایسه می‌کند. او می‌گوید: «من شبان نیکو هستم.» در سایر کتاب‌های انجیل نیز یسوع بارها گفته است: «من گوسفندان خود را گم نخواهم کرد.» اگرچه این یک تمثیل کوتاه است، اما در میان یهودیانی که به آن گوش می‌دادند، آشفتگی بزرگی ایجاد کرد؛ زیرا یسوع از طریق این داستان به وضوح خود را خدا معرفی کرده بود. در این تمثیل، او خود را «شبان نیکو» می‌نامد که جان خود را
او خود را «شبان نیکو» می‌نامد که جان خود را در راه گوسفندانش فدا می‌کند. گوسفندانش او را می‌شناسند و او نیز گوسفندانش را می‌شناسد. در این داستان، چوپان نیکو در مقابل چوپان مزدور قرار می‌گیرد که به محض دیدن گرگ، گوسفندان را رها می‌کند. گوسفندان مال او نیستند، به همین دلیل او احساس مسئولیت کمتری نسبت به آنها دارد. متون. تمثیل عهد جدید. همچنین در داستان گوسفند گمشده در انجیل لوقا (لوقا ۱۵:۳–۷) و انجیل متی (متی ۱۸:۱۲–۱۴) ذکر شده است. در عهد عتیق. «همان‌طور که چوپان گله خود را در روزی که در میان گله پراکنده خود
گله خود را در روزی که در میان گله پراکنده خود قرار دارد، بازرسی می‌کند، من نیز گوسفندان خود را بازرسی خواهم کرد و آنها را از هر جا که در روز ابری و تاریک پراکنده شده بودند، نجات خواهم داد.» (حزقیال ۳۴:۱۲) «مانند چوپان، او گله خود را خواهد چرانید؛ بره‌ها را به آغوش خواهد گرفت و بر سینه خود حمل خواهد کرد، و گوسفندان شیرده را هدایت خواهد نمود.» (اشعیا ۴۰:۱۱) «خداوند چوپان من است؛ من هیچ چیز کم نخواهم داشت.» (مزامیر ۲۳:۱) متفرقه. نوشته شبان هرماس در زمان سلسله آنتونین‌ها (قرن دوم) نوشته شده است. نویسنده کلیسا
آنتونین‌ها (قرن دوم) نوشته شده است. نویسنده کلیسا را به برجی تشبیه می‌کند که ساخت آن تا پایان جهان ادامه خواهد داشت. او به یک توحیدگرایی سخت‌گیرانه یهودی پایبند است و هیچ کلمه‌ای دربارهٔ یسوع نمی‌گوید. «این کتاب به منزله مجموعه‌ای از پنج مکاشفه، دوازده قاعده (یا «دستور») و ده استعاره («تمثیل») است که فرشته توبه در قالب یک چوپان جوان به پیامبر اطلاع می‌دهد. این «چوپان نیکو» از کاتاکومب‌ها است؛ اما در نوشته‌های اختصاص داده شده به هرمس نیز به عنوان پویماندر و «چوپان مردم» ظاهر می‌شود، جایی که او به عنوان یکی
«چوپان مردم» ظاهر می‌شود، جایی که او به عنوان یکی از نمادهای میثرا («چوپان جهان») عمل می‌کند. این یکی از دلایلی است که چرا این کتاب به سرعت محبوب شد و در بسیاری از مناطق بخشی از مجموعه کتاب‌های مقدس را تشکیل داد.» به این ترتیب، نویسندگان بعدی مانند ایرنئوس لیون، کلمنت اسکندریه و اوریگن، و همچنین نویسنده ناشناخته «قانون موراتوری» عمل کردند. نوشته هرمس در قدیمی‌ترین دست‌نوشته عهد جدید، «نسخه خطی سینا» که در اواخر قرن چهارم گردآوری شده بود، گنجانده شد. کلمنت اسکندریه نام چوپان گوسفندان عاقل و چوپان گوسفندان
اسکندریه نام چوپان گوسفندان عاقل و چوپان گوسفندان سلطنتی را به نجات‌دهنده اطلاق می‌کند. اورکیوس، اسقف هیراپولیس، در سنگ قبر خود که توسط او تهیه شده بود، اشاره می‌کند که او «شاگرد چوپان بره» بود. سنت پرپتوا قبل از شهادت خود در خواب چوپان نیکو را دید که او را با شیر شیرینی آسمانی سیراب می‌کرد. شمایل‌نگاری. توصیف. این استعاره ادبی منبعی برای یک نوع خاص از تصویر نمادین مسیح به شکل یک چوپان جوان بی‌ریش با عصا، احاطه شده توسط گوسفندان در حال چرا، یا طبق تمثیل انجیل، با گوسفند گم‌شده‌ای که بر شانه‌هایش انداخته
با گوسفند گم‌شده‌ای که بر شانه‌هایش انداخته شده (لوقا ۱۵:۳–۷) شد. «گوسفندی که بر شانه‌های چوپان حمل می‌شود، نمادی از مسیحی است که در دستان مطمئن خداوند قرار دارد.» چوپان معمولاً کودک یا جوانی بی‌ریش است (مطابق با ایده زیبایی هلنیستی)، او یک چوب، عصا یا فلوت (نی) – از لوازم سنتی چوپانی – به همراه دارد، لباس او یک تنیک کوتاه است که دور کمرش بسته شده، معمولاً موهای کوتاه و چهره‌ای با ویژگی‌های منظم دارد. کفش‌های او متنوع است، گاهی پابرهنه تصویر می‌شود. تصویر یسوع به عنوان جوانی قوی و قدرتمند – اشاره‌ای به
یسوع به عنوان جوانی قوی و قدرتمند – اشاره‌ای به داوود جوان، که قبل از پادشاهی چوپانی می‌کرد و توانست گله خود را از گرگ‌ها و دیگر درندگان محافظت کند (اول سموئیل ۱۷:۳۴–۳۶). گاهی اوقات یک سگ چوپان و کوزه شیر نیز وجود دارد. سر چوپان اغلب بدون پوشش است، گاهی اوقات یک مونوگرام از نام یسوع مسیح، هاله‌ای از نور، «آلفا» و «اومگا» بالای سر او دیده می‌شود. هاله با سه اشعه در تصاویر بعدی بر همسانی چوپان با یسوع تأکید می‌کرد. به عنوان نمادی از چوپان نیکو، گاهی پرچمی با صلیب که به عصای چوپانی متصل است نیز به تصویر کشیده
که به عصای چوپانی متصل است نیز به تصویر کشیده می‌شود. برجسته‌ترین نمونه‌ها مجسمه‌های مرمرین از قرون اولیه مسیحیت هستند که توسط هنرمندانی با مهارت در تکنیک مجسمه‌سازی کلاسیک عتیق ساخته شده‌اند. همچنین در نقوش برجسته روی تابوت‌ها نیز دیده می‌شود. تصاویر شمایل‌نگاری بسیار نادر هستند. منابع شمایل‌نگاری. هنر مسیحی اولیه به شدت از تصاویر بصری اسطوره‌شناسی باستانی استفاده می‌کرد. چوپان نیکو دو شمایل‌نگاری قدیمی را تطبیق داد: مشهورترین تصویر موزاییکی از چوپان نیکو در آرامگاه گالا پلاچیدیا (راونا، ایتالیا) که مربوط
آرامگاه گالا پلاچیدیا (راونا، ایتالیا) که مربوط به دهه ۴۴۰ میلادی است، تحت تأثیر موضوع اورفئوسی قرار دارد. ترکیب‌های مجسمه‌سازی رایج‌تر، از جمله مجسمه‌های کوچک، مستقیماً از ژست هرمس تقلید می‌کنند. «شباهت این نوع در برخی موارد آنقدر قابل توجه است که محقق را در تشخیص تصویر مسیحی چوپان نیکو از بت‌پرستی دچار مشکل می‌کند.» محتوای ایدئولوژیک. برای هنر مسیحی اولیه، تصویر یسوع در هیئت چوپان نیکو اهمیت ویژه‌ای داشت. دلایل این نگرش در محکومیت تصاویر خدا و ممنوعیت ایجاد آنها نهفته است که به وفور در متن کتاب مقدس
ایجاد آنها نهفته است که به وفور در متن کتاب مقدس پراکنده شده‌اند. قرن‌ها، تأملات برجسته پدران کلیسا و مصوبات شوراها طول کشید تا مفهومی از هنر دینی که امروزه داریم، توسعه یابد (با این حال، در قرن هشتم، خوانش تحت اللفظی متن کتاب مقدس به دوره شورش علیه شمایل‌پرستی منجر شد که چندین بار در قرون بعدی نیز تکرار شد). چوپان نیکو در واقع «پرتره» یسوع نبود، بلکه یک تصویر تمثیلی بود؛ بنابراین، همراه با ماهی (ایختوس)، اولین تصویر مسیح، هرچند نمادین، شد. (علاوه بر این، شبیه به تصاویر خدایان بت‌پرست، در سال‌های آزار و
شبیه به تصاویر خدایان بت‌پرست، در سال‌های آزار و شکنجه نیز ایمن بود، زیرا حاوی مضامین آشکار مسیحی نبود و نمی‌توانست صاحب مسیحی مخفی را فاش کند). همزمان در شرایط آزار و شکنجه مسیحیت، این تصویر ایده حمایت ویژه از برگزیدگان را بیان می‌کرد و پیش‌نمادی از ملکوت آینده خدا بود. پروفسور ا. شیمان می‌نویسد: «کلیسای اولیه شمایل را به معنای اعتقادی مدرن نمی‌شناخت. آغاز هنر مسیحی – نقاشی کاتاکومب‌ها – دارای ویژگی نمادین است (...) این هنر بیشتر تمایل به تصویر کردن عملکرد الوهیت دارد تا خود الوهیت. چوپان نیکو در تابوت‌ها
الوهیت دارد تا خود الوهیت. چوپان نیکو در تابوت‌ها و کاتاکومب‌ها نه تنها یک تصویر نیست، بلکه نمادی از مسیح نیز نیست؛ او نشانه‌ای بصری از این ایده است که نجات‌دهنده نجات می‌دهد.» یادبودها و تاریخچه توسعه شمایل‌نگاری. اولین تصاویر شناخته شده از چوپان نیکو به قرن دوم میلادی بازمی‌گردد. تصویر او در کاتاکومب‌های رومی (جزئیاتی از نقاشی سرداب لوسین در کاتاکومب‌های سنت کالیکستوس، کاتاکومب‌های دومیتلا) به این دوره تعلق دارد. در ۲۱۰ میلادی، ترتولیان شهادت داد که تصویر چوپان نیکو را بر روی جام‌های عشای ربانی و چراغ‌ها
چوپان نیکو را بر روی جام‌های عشای ربانی و چراغ‌ها دیده است. در دوره قرون دوم تا چهارم میلادی، این تصویر تقریباً تنها تجسم خدای مسیحی به شکل انسانی بود. «آنها در تمام کشورهای جهان مسیحیت یافت می‌شوند. مشخص است که مسیحیان آرزو داشتند که این تصویر را دائماً در برابر چشمان خود داشته باشند.» در قرن چهارم، زمانی که مسیحیت به دین دولتی تبدیل شد، تکاملی به سمت ابزارهای بصری تبلیغاتی بیشتر رخ داد (کونداکف می‌نویسد: «تصاویر چوپان نیکو، اورفئوس، اورانتس در احساسات‌گرایی لطیف خود دلنشین هستند، اما نمی‌توانستند
لطیف خود دلنشین هستند، اما نمی‌توانستند شمایل‌های عبادی باشند»). انواع دیگر شمایل‌نگاری شروع به شکل‌گیری کردند. با این حال، چوپان نیکو هنوز به عنوان خالص‌ترین و صحیح‌ترین نوع تصویر درک می‌شد. به عنوان مثال، اوسبیوس قیصریه، در بحث دربارهٔ پایتخت جدید – قسطنطنیه، که توسط کنستانتین کبیر تأسیس شد – معتقد بود که امپراتور باید ساختمان‌های مسیحی شهر را دقیقاً با تصاویر چوپان نیکو تزئین کند – یعنی همان وظیفه‌ای را انجام دهد که بعدها به عنوان امتیاز ویژه، برای مثال، پانتوکراتور در نظر گرفته شد. از قرن ششم به بعد،
پانتوکراتور در نظر گرفته شد. از قرن ششم به بعد، شمایل‌نگاری به‌طور فزاینده‌ای کمیاب شد. طبق مصوبات شورای پنجم-ششم (ترولو) در سال ۶۹۲ میلادی، تصاویر تمثیلی مسیح در ارتدوکس ممنوع شد. در بیزانس، در میان دیگر تصاویر مسیح، از جمله تصاویر بی‌ریش، آنها در دوران شمایل‌شکنی (قرن هشتم) نابود شدند. در موج جدید هنر، یسوع ریش‌دار می‌شود. این موتیف در قرون وسطی به‌طور کامل ناپدید می‌شود تا دوباره، با محبوبیت بسیار کمتر، در هنر اروپای غربی در قرون ۱۵ تا ۱۶ در تزئینات کلیساها – مجسمه‌سازی، شیشه‌های رنگی – بازگردد. در دوره
– مجسمه‌سازی، شیشه‌های رنگی – بازگردد. در دوره بعدی – قرون ۱۷ و ۱۸ – گاهی اوقات در ترکیب با چوپان بانو الهی دیده می‌شود و در قرن نوزدهم کاملاً ناپدید می‌شود. اثر معروف از دوران باروک – نقاشی موریلو، در قرن نوزدهم – موکه. موضوع در شمایل‌نگاری بسیار نادر است. علاوه بر این، در هرمینیا (کتاب راهنمای شمایل‌نگاری) وجود ندارد، یعنی به احتمال زیاد، شرعی نیست (متونی که شرعی بودن آن را برای ارتدوکس تأیید کنند، یافت نشد). قدیمی‌ترین تصاویر مربوط به قرن ۱۸ هستند و به احتمال زیاد از طریق غرب اوکراین وارد روسیه شده‌اند،
زیاد از طریق غرب اوکراین وارد روسیه شده‌اند، جایی که این موضوع در شمایل‌نگاری یونیاسی تحت تأثیر شمایل‌نگاری اروپای غربی نفوذ کرده بود. در موسیقی. این موضوع به موسیقی نیز راه یافته است، به ویژه «تریپتیک چوپان نیکو» (El triptico del Buen Pastor) توسط خسوس گوریدی - قطعه‌ای برای ارگ.
گویش بهشهری یا تاتی بهشهری یا مازندرانی بهشهری گویشی از زبان تاتی است که در نواحی شرقی استان مازندران همچون شهرستان بهشهر و شهر بهشهر گویش می‌شود و با گویش‌های طبری نکا، ساری، گلوگاه ، بندرگز، کردکوی، گرگان و هزارجریب نزدیکی دارد. زبان مازندرانی زبانی است که در استان مازندران و قسمت‌هایی از استان‌های گلستان، سمنان، تهران و البرز رایج است. مازندرانی استان مازندران به سه گویش غربی، مرکزی و شرقی تقسیم می‌گردد. گویش طبری بهشهر جز گویش شرقی مازندرانی محسوب می‌شود. گویش مازندرانی شرقی در محدوده میان ساری تا علی
گویش مازندرانی شرقی در محدوده میان ساری تا علی آباد کتول گویش می‌شود. در کتاب راهنمای زبان‌های ایرانی که به ویراستاری رودیگر اشمیت منتشر شده، گویش بومی منطقه بهشهر و هزارجریب گویشی از زبان مازندرانی می‌باشد فردوس آقاگل‌زاده گویش بهشهری را گویشی از زبان مازندرانی معرفی می‌کند. در سال ۱۳۸۱ «واژه‌نامه بزرگ تبری» به ویراستاری «جهانگیر نصری اشرفی» منتشر شد که در بردارنده واژگانی از گویش‌های عباس‌آباد و آمل و بابل و بهشهر و علی‌آباد کتول و کردکوی و نوشهر و ساری و تنکابن و دیگر مناطق بود. در کتاب واژه‌نامه بزرگ
و تنکابن و دیگر مناطق بود. در کتاب واژه‌نامه بزرگ تبری گویشی که در منطقه بهشهر تکلم می‌شود گویشی از زبان مازندرانی می‌باشد.
شیوی () مردمی مغول بودند که در خاور دور مغولستان ، شمال مغولستان داخلی ، شمال منچوری و منطقه نزدیک ساحل دریای اوخوتسک سکونت داشتند. سوابق مربوط به شیوی از زمان سلسله وی شمالی (۳۸۶–۵۳۴) تا ظهور مغول‌ها به رهبری چنگیز خان در سال ۱۲۰۶ ثبت شده است، زمانی که نام «مغول» و « تاتار » به همه قبایل شیوی اطلاق شد. مغول‌های شیوی و خیتان‌ها دو قوم مرتبط با یکدیگر بودند که در مناطق شمال و جنوب زندگی می‌کردند. این مغول‌ها به دلیل فشارهای مداوم از سوی همسایگان غربی، جنوبی و جنوب شرقی خود، نتوانستند امپراتوری‌های بزرگ و
و جنوب شرقی خود، نتوانستند امپراتوری‌های بزرگ و مستقری همانند همسایگانشان ایجاد کنند. آن‌ها به صورت کنفدراسیون‌های کوچک قبیله‌ای زندگی می‌کردند و بسته به شرایط سیاسی زمان، به زیر سلطه حکومت‌های قدرتمندتر مانند ترک‌ها، چینی‌ها یا خیتان‌ها درمی‌آمدند. یکی از این قبایل، به نام «منگو شیوی»، در زمان سلسله تانگ (۶۱۸–۹۰۷ میلادی) بخشی از ۲۰ قبیله اصلی شیوی به شمار می‌رفت. این قبیله بعدها در دوره سلسله لیائو (۹۰۷–۱۱۲۵ میلادی) با نام «منگو» شناخته شد و از آن به عنوان اجداد چنگیزخان و مغول‌ها یاد می‌شود. نام «منگو»
اجداد چنگیزخان و مغول‌ها یاد می‌شود. نام «منگو» در زبان کره‌ای امروزی به صورت «مونگ-اول» تلفظ می‌شود. همچنین، نام امروزی مغولستان در زبان چینی، «منگگو» (Měnggǔ) است. عناوین "شی‌وی" ، "سیبه" ، "شیبه" و احتمالاً "شیان‌بی" نقطه یکپارچه‌ای دارند. ریشه‌ها. شیوی‌ها از نوادگان یوون شیانبی بودند، اما برخی از قبایل قوم تونگوس موهه را نیز شامل می‌شدند. شی‌وی (Shiwei) یک رونویسی متفاوت از شیان‌بی (Xianbei) است. تاریخ‌های سلسله‌های چینی، شیوی‌ها را تا حدودی مرتبط با خیتان‌ها توصیف می‌کنند که اصالتاً از شیانبی بودند.
توصیف می‌کنند که اصالتاً از شیانبی بودند. آنها قبایل محلی شیانبی بودند که پس از فروپاشی دولت شیانبی در سال ۲۳۴ میلادی با مرگ بودوگن ، مستقل شدند. در "کتاب وی" ، ادعا شده است که زبان شیوی‌ها همان زبان خیتان‌ها بوده است که به زبان خیتان صحبت می‌کردند؛ در "کتاب سویی" ، ادعا شده است که شیوی‌ها به همان نوع مردمی تعلق داشتند که خیتان‌ها از آن بودند؛ و در هر دو کتاب جدید تانگ و کتاب قدیم تانگ ، ادعا شده است که شیوی‌ها شاخه‌ای فرعی از خیتان‌ها بوده‌اند. احتمالاً حداقل برخی از قبایل شیوی شباهت‌های قومی با خیتان‌ها
برخی از قبایل شیوی شباهت‌های قومی با خیتان‌ها داشته‌اند. مورخ سلسله تانگ، Wan Guowei، شیوی ها را به عنوان یک قبیله خیتان توصیف می‌کند. کتاب سوئی بیان می‌کند که عنوان رئیس قبیله شمالی شیوی، "موهفو" بوده است که با عنوان خیتان‌ها برای رئیسشان - "موهفو" ( یکسان است. ) یا "Mofuhe" ( ) که برگردان چینی عنوان ایرانی/سغدی Bagapuhr/βɣpwr به معنای «پسر خدا» است. برای مثال، خیتان موفوهه هچن که در سال‌های ۴۶۶ تا ۴۷۰ در داتونگ به وی شمالی خراج پرداخت و خیتان موفوهه وویو که در سال ۴۷۹ از گوگوریو و خاقانات روران گریخت. در
در سال ۴۷۹ از گوگوریو و خاقانات روران گریخت. در مورد رابطه قومی بین شیوی و خیتان، «تمایز قومی بین شیوی و خیتان نشان می‌دهد که تقسیم‌بندی بین شاخه‌های منتهی به پروتو-مغولی و پارا-مغولی تکمیل شده بود.» قبایل. شیوی و وولوهو در دوره سلسله وی شمالی (۳۸۶–۵۳۴) به عنوان قبایل شیوی شناخته می‌شوند، اما نام آنها به طور جداگانه در کتاب وی ثبت شده است. در دوره سلسله چی شمالی (۵۵۰–۵۷۷) تا سلسله سوئی (۵۸۱–۶۱۸)، پنج گروه از شیوی‌ها وجود داشتند که عبارت بودند از شیوی‌های نان (جنوبی)، شیوی‌های بی (شمالی)، شیوی‌های دا
نان (جنوبی)، شیوی‌های بی (شمالی)، شیوی‌های دا (بزرگ)، شیوی‌های بو و شیوی‌های شنمودا. بر اساس سوابق موجود در تاریخ‌های سلسله‌ای، مشخص است که در دوره تانگ (۶۱۸-۹۰۷) بیست قبیله شیوی وجود داشته است. آنها وسوگو، ییسایمو، سایژی، هجی، ولوهو، نالی، لینگشی، شانبی، هوانگتو (سر زرد)، دا (بزرگ) روژه، شیائو (کوچکتر) روژه، پووو، نبیجی، لوتوئو، دونگ (شرقی) Shiwei، Mengwu Shiwei، Luozu Shiwei و Dagui. گفته می‌شود وولووهون نام دیگر مغول‌های اوریانخای بوده است. گمان می‌رود قبیله دا شیوی از نوادگان برخی از روران‌هایی باشد که
دا شیوی از نوادگان برخی از روران‌هایی باشد که پس از شکست از ترک‌ها در سال ۵۵۵ به شرق گریختند. آنها توسط رئیس خود تانتان (تاتار) رهبری می‌شدند و در قبیله شیوی ادغام شدند. در واقع، تاتار نامی جایگزین برای برخی از قبایل اصلی شیوایی در نظر گرفته می‌شود. گمان می‌رود که دا شی‌وی همان قبیله مغول تایچیود باشد. بر اساس کتیبه کول تیگین ، سی و نه تاتار به همراه خیتان‌ها، رقبای شرقی قدرتمندی برای گوک‌ترک‌ها بودند. تعداد قبایل تاتار تقریباً برابر با تعداد قبایل شیوی است. اگرچه از نظر زبان‌شناسی مغولی هستند، دا شی‌وی
اگرچه از نظر زبان‌شناسی مغولی هستند، دا شی‌وی ممکن است تا حدودی از دینگ‌لینگ‌ها ریشه گرفته باشد. هِیچِزی (به معنی «گاری سیاه») یکی از خاندان‌های شیوی بود که به خاطر صنعت گاری‌سازی خود مشهور بود. طبق گفته لیائوشی ، زمانی خیتان هنر ساخت گاری را از طایفه هِیچِزی آموخت. ممکن است قبیله شی‌وی هوانگتو (به معنای «سر زرد») به دلیل شیوع بالای بور بودن مو در قبیله‌شان به این نام خوانده شده باشد، اما این موضوع قطعی نیست. با این حال، امروزه بور بودن مو هنوز هم به طور مرتب در این منطقه رخ می‌دهد. رویدادها. در توصیف
مرتب در این منطقه رخ می‌دهد. رویدادها. در توصیف قبایل شیوی، "Tang Huiyao" vol. ۹۶ رکورد، «دوباره در شرق، قبیله وولووهو وجود داشت، نام دیگر آن وولووهون بود، که در یوان وی به آن وولووهو می‌گفتند. این قبیله در شمال کوه موگایدو و در کنار رودخانه چوئو ساکن بود. این قبیله از سال چهارم تایوو ژنجون (۴۴۴) (از وی شمالی)، در سراسر چی شمالی، ژو و سویی تا سال‌های پس از دوره سلطنت وود (۶۱۸-۶۲۶) پیوسته به او ادای احترام و خراج می‌کردند.» بر اساس کتاب "ویشاو" ، تاریخ سلسله وی شمالی که توسط توئوبا شیانبی تأسیس شد، در سال
وی شمالی که توسط توئوبا شیانبی تأسیس شد، در سال ۴۴۳ میلادی، گروهی از سوارکاران معروف به وولووهو (از شیوی) از امپراتور وی شمالی، توئوبا دائو، درخواست ملاقات کردند. آنها به او اطلاع دادند که مردمشان درباره غاری شنیده‌اند که در جایی که اکنون پرچم خودمختار الونچون در شمال شرقی مغولستان داخلی است، قرار دارد. ساکنان محلی این غار را به عنوان زیارتگاه اجدادی شیانبی می‌پرستیدند، واقعیتی که توئوبا دائو را متقاعد کرد که غار افسانه‌ای که زادگاه قوم او بوده، در آنجا واقع شده است. ویشو در ادامه می‌گوید که امپراتور
واقع شده است. ویشو در ادامه می‌گوید که امپراتور فرستاده‌ای به نام لی چانگ را برای بررسی گزارش فرستاد. لی چانگ این داستان را تأیید کرد و مراسم مختلفی را برای پرستش اجداد شیانبی برگزار کرد و کتیبه‌ای از خود به جا گذاشت که این مراسم را شرح می‌دهد. این غار که امروزه با نام غار گاکسیان شناخته می‌شود، و کتیبه آن در سال ۱۹۸۰ توسط باستان‌شناسان کشف شدند. این یافته و سایر شواهد تاریخی و باستان‌شناسی به تأیید این موضوع کمک کرده است که قوم توئوبا شیانبی احتمالاً در اوایل قرن اول میلادی از این منطقه به سمت جنوب مهاجرت
قرن اول میلادی از این منطقه به سمت جنوب مهاجرت کرده‌اند. در سال ۵۴۴ میلادی، چانیاندوفا، رئیس قبیله شیوی، هدایایی از سرزمین مادری خود به دربار توئوبا وی آورد. سرنوشت سیاسی شیوی، به عنوان خیتان در بخش بزرگی از دوره پیش از سلسله خود، تا حد زیادی توسط همسایگان بسیار قدرتمندتر آنها و تعادل قدرت دائماً در حال تغییر بین رژیم‌های متوالی حاکم بر شمال چین از یک سو و همسایگان قبیله‌ای متخاصم از سوی دیگر تعیین می‌شد. هنگامی که چین در پایان سلسله سویی دچار هرج و مرج شد و همزمان دیگر اقوام کوچ‌نشین، یعنی ترک‌ها، در شمال
همزمان دیگر اقوام کوچ‌نشین، یعنی ترک‌ها، در شمال آسیا قوی‌تر می‌شدند، شیوی‌ها تحت کنترل سه توتون که توسط رهبر عالی ترک فرستاده شده بودند، تسلیم ترک‌ها شدند، خیتان‌ها نیز که توسط توتون، پاندی، که توسط خاقان شابولوی ترک فرستاده شده بود، کنترل می‌شدند، تسلیم شدند. در آغاز قرن هفتم، سلسله بزرگ چینی تانگ تأسیس شد. قبیله شیوی و بسیاری از قبایل دیگر به تدریج به مدار سیاسی آن کشیده شدند. در دوره بین سال‌های ۶۱۸ تا ۶۲۹، خاندان شی‌وی مرتباً به دربار تانگ ادای احترام می‌کردند و پیشکش‌های خود را تقدیم می‌داشتند. در
می‌کردند و پیشکش‌های خود را تقدیم می‌داشتند. در پاسخ، دربار تانگ در سال ۶۲۹ شیژو را که تابع فرماندار کل یینگژو بود، برای کنترل قبایل شیوی و خیتان منصوب کرد. تا سال ۶۳۲، وولووهو و برخی دیگر از قبایل شیوی تسلیم تانگ شدند. طبق اسناد تاریخی، در سال چهارم ژن‌یوان (۷۸۸)، شی به همراه شی‌وی به ارتش ژن‌و (واقع در هوهوت امروزی) حمله کرد و هم چینی‌ها و هم کمیسرهای اویغور را قتل عام کرد، مردم مرزی را اسیر کرد و حیوانات اهلی آنها را غارت کرد. شیوی‌ها به عنوان قبایل نسبتاً ضعیف، تقریباً همیشه بین قدرت‌های قوی‌تر مردد
ضعیف، تقریباً همیشه بین قدرت‌های قوی‌تر مردد بودند. آنها احتمالاً با اجبار شی، همسایگان قوی‌ترشان در جنوب غربی، در لشکرکشی به مرزهای چین مشارکت داشتند. در سال ۷۸۹، شیوی فرستادگانی را به دربار تانگ فرستاد تا از خطای خود عذرخواهی کنند. در طول دوره ۷۹۲ تا ۸۴۲، با اینکه شیوی‌ها دست نشانده اویغورها بودند، اما همچنان مرتباً به دربار تانگ خراج می‌دادند. در سال ۸۳۵، داشنگ دوآچنگ، رئیس قبیله شیوی، رهبری ۳۰ نماینده از قبیله شیوی را در دیداری از دربار تانگ بر عهده داشت. دیل، رئیس قبیله شی‌وی، در زمان سلطنت امپراتور
دیل، رئیس قبیله شی‌وی، در زمان سلطنت امپراتور یی‌زونگ از سلسله تانگ (حکومت ۸۵۹-۸۷۳)، به همراه خاندان شی به دربار تانگ آمد. پس از آنکه امپراتوری اویغور در سال ۸۴۰ میلادی توسط قرقیزها به پایان رسید، آنها تسلیم تانگ شدند و به دستور تانگ، مأموران اویغور را کشتند. از سال ۷۸۹ به بعد، هیچ اقدام تهاجمی از سوی شیوی‌ها در سراسر داده‌های تاریخی چین یافت نمی‌شود، تا اینکه برخی از قبایل آنها در خیتان ادغام شدند و برخی دیگر در حدود آغاز قرن دهم به شمال غربی مهاجرت کردند. در سال ۱۰۸۷، نمایندگان منگو شیویِیِ رعیت، برای
در سال ۱۰۸۷، نمایندگان منگو شیویِیِ رعیت، برای ابراز احترام به دربار خیتان در یانجینگ (پکن) آمدند. منگو شیوی تا پایان به سلسله لیائو در برابر جورچن‌ها کمک کرد. بر اساس گفته‌های کیدان گوژی، در سال ۱۱۲۴ میلادی، شیوی‌ها به خیتان‌ها در برابر جورچن‌های مهاجم کمک کردند. داجین گوژی که همین رویداد را ثبت کرده است، می‌گوید که در سال ۱۱۲۴ میلادی، تاتارها به خیتان‌ها در برابر جورچن‌های مهاجم کمک کردند. این، در کنار سایر نشانه‌ها، منجر به این عقیده شده است که تاتارها با شیوی‌ها یکسان بوده‌اند. بودونچار منخاگ و خایدو
با شیوی‌ها یکسان بوده‌اند. بودونچار منخاگ و خایدو روسای شیوی پیش از چنگیزخان بودند.