payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اِد پریش سندرز (متولد ۱۸ آوریل ۱۹۳۷ – درگذشته ۲۱ نوامبر ۲۰۲۲)، پژوهشگر عهد جدید و الهی‌دان پروتستان اهل آمریکا بود. او به عنوان اصلی‌ترین طرفدار "دیدگاه نوین درباره پولس" شناخته می‌شود. سندرز یکی از محققان برجسته در زمینه عیسی تاریخی بود و به این دیدگاه که عیسی بخشی از یک جنبش نوسازی در درون یهودیت بود، کمک کرد. او از سال ۱۹۹۰ تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۲۰۰۵، استاد دین در دانشکده هنر و علوم دانشگاه دوک در کارولینای شمالی بود. سندرز عضو آکادمی بریتانیا بود. در سال ۱۹۶۶، او مدرک دکترای الهیات خود را از مدرسه
سال ۱۹۶۶، او مدرک دکترای الهیات خود را از مدرسه علمیه الهیات یونیون در نیویورک سیتی دریافت کرد. در سال ۱۹۹۰، او مدرک دکترای ادبیات را از دانشگاه آکسفورد و مدرک دکترای الهیات را از دانشگاه هلسینکی دریافت کرد. او ۱۳ کتاب و مقالات متعددی را به تنهایی، با همکاری دیگران، یا به عنوان ویراستار به چاپ رساند. او جوایز متعددی از جمله جایزه گراومایر سال ۱۹۹۰ از دانشگاه لوئیزویل و مدرسه علمیه الهیات پروتستان لوئیزویل برای بهترین کتاب در زمینه دین، "عیسی و یهودیت" (انتشارات فورترس، ۱۹۸۵) را دریافت کرد. زندگی‌نامه.
فورترس، ۱۹۸۵) را دریافت کرد. زندگی‌نامه. سندرز در ۱۸ آوریل ۱۹۳۷ در گرند پریری، تگزاس متولد شد. او در کالج وسلیان تگزاس (کنونی دانشگاه وسلیان تگزاس) (۱۹۵۵-۱۹۵۹) و دانشکده الهیات پرکینز در دانشگاه متدیست جنوبی (۱۹۵۹-۱۹۶۲) تحصیل کرد. او یک سال (۱۹۶۲-۱۹۶۳) را به تحصیل در گوتینگن، دانشگاه آکسفورد و اورشلیم گذراند. بین سپتامبر ۱۹۶۳ و می ۱۹۶۶، سندرز در مدرسه علمیه الهیات یونیون در نیویورک سیتی برای اخذ مدرک دکترای الهیات خود تحصیل کرد. پایان‌نامه او با عنوان "گرایش‌های سنت هم‌نوا" (که در سال ۱۹۶۹ توسط انتشارات
سنت هم‌نوا" (که در سال ۱۹۶۹ توسط انتشارات دانشگاه کمبریج منتشر شد؛ و در سال ۲۰۰۰ توسط ویپف اند استاک تجدید چاپ شد) از نقد صورت برای بررسی اینکه آیا سنت انجیل به روش‌های ثابتی تغییر کرده است یا خیر، استفاده کرد. استاد راهنمای این پایان‌نامه دبلیو. دی. دیویس بود. سندرز از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۸۴ در دانشگاه مک‌مستر (همیلتون، آنتاریو) تدریس کرد. در سال ۱۹۶۸ او بورسیه‌ای از شورای کانادا دریافت کرد و یک سال را در اسرائیل به مطالعه یهودیت ربانی گذراند. در سال ۱۹۸۴، او به عنوان استاد دین ایرلند در تفسیر کتاب مقدس در
به عنوان استاد دین ایرلند در تفسیر کتاب مقدس در دانشگاه آکسفورد و عضو کالج کوئین مشغول به کار شد؛ این سمت‌ها را تا زمان انتقال به دانشگاه دوک در سال ۱۹۹۰ حفظ کرد. او همچنین به عنوان استاد و مدرس مدعو در کالج ترینیتی، دوبلین و دانشگاه کمبریج فعالیت داشت. سندرز در ۲۱ نوامبر ۲۰۲۲ در سن ۸۵ سالگی درگذشت.
پل نیجو ، این پل بر روی رود کامو، که از شهر کیوتو، استان کیوتو، عبور می‌کند، ساخته شده است. پل فعلی در سال ۱۹۴۳ تکمیل شد (دوره شووا ۱۸). تاریخچه. منطقه اطراف مکان فعلی زمانی بدون پل بود و «نیجوگاوارا» نامیده می‌شد، میدانی که در آن نبردها انجام می‌شد و اطلاعیه‌ها (نقاشی‌های نیجوگاوارا) نصب می‌شدند. در سال ۱۶۵۴، نیجوگاوارا (پل نیجو) در «قلعه جدید هیانجو شرقی، غربی، جنوبی، شمالی و جنوبی، خارج از شهر، نقشه کیوتو» ثبت شد. بعدها، پل نیجو اوهاشی نیز در «هاناکا ایچیرانزو» (نقشه منطقه گل کیوتو) در سال ۱۸۰۸ ثبت
ایچیرانزو» (نقشه منطقه گل کیوتو) در سال ۱۸۰۸ ثبت شد.[۴] در سال ۱۸۹۵ (۲۸ میجی)، نمایشگاه ملی صنعتی در پارک اوکازاکی برگزار شد و یک تراموا ساخته شد که ایستگاه کیوتو و محل برگزاری را از طریق کیاماچی-دوری و نیجو اوهاشی به هم متصل می‌کرد. در سال ۱۹۱۳ (تایشو ۲)، پل قدیمی نیجو اوهاشی ساخته شد. طراحی توسط تاکدا گویچی، فارغ‌التحصیل رشته معماری (دپارتمان معماری) دانشکده مهندسی دانشگاه امپریال توکیو، که به عنوان «پدر معماری کانسای» نیز شناخته می‌شود، انجام شد. «سیل بزرگ کیوتو» از اواخر شب ۲۸ تا ۲۹ ژوئن ۱۹۳۵ (شووا ۱۰)
کیوتو» از اواخر شب ۲۸ تا ۲۹ ژوئن ۱۹۳۵ (شووا ۱۰) رخ داد. در این مدت، پل قبلی در یک دوره پنج ساعته بین ساعت ۳:۴۰ بامداد تا ۸:۳۰ صبح روز ۲۹ شسته شد [۵]. در پاسخ به این سیل، شهر کیوتو برنامه‌هایی را برای دائمی کردن پل در نظر گرفت و پل فعلی در سال ۱۹۴۳ به عنوان یک پل دائمی تکمیل شد (Showa 18). در سال ۲۰۱۵ (هیسه ای ۲۷)، با هدف جایگزینی پل قدیمی، بخش ارتقاء سلامت پل از بخش مدیریت مهندسی عمران دفتر ساخت و ساز شهر کیوتو، مسئول راه‌اندازی کمیته بررسی طراحی نیجو اوهاشی شد.
باشگاه فوتبال ایرونی طبریه یک باشگاه فوتبال در شهر طبریه اسرائیل است. این باشگاه در لیگ برتر فوتبال اسرائیل بازی می‌کند. این باشگاه در سال ۲۰۰۶ تأسیس شده‌است.
قانون ۳٫۵٪ مفهومی در علوم سیاسی است که بیان می‌کند هرگاه ۳٫۵ درصد از جمعیت یک کشور به‌طور "مسالمت‌آمیز" علیه حکومت اعتراض کنند، آن حکومت به احتمال زیاد سقوط خواهد کرد. این قاعده توسط اریکا چنوت در سال ۲۰۱۳ میلادی فرموله شد و ریشه در ایده‌های مارک لیچباخ - دانشمند علوم سیاسی - دارد که نخستین بار در سال ۱۹۹۵ در کتاب "معمای شورشی: اقتصاد، شناخت و جامعه" منتشر شده بود.‌ فرمولاسیون. چنوت و ماریا استفن در مطالعهٔ خود، نرخ موفقیت جنبش‌های مقاومت مدنی از سال ۱۹۰۰ تا ۲۰۰۶ میلادی را بررسی کردند. تمرکز این پژوهش بر
تا ۲۰۰۶ میلادی را بررسی کردند. تمرکز این پژوهش بر تلاش‌های "خشونت‌بار" و "بی‌خشونت" جهت تغییر رژیم در آن بازهٔ زمانی بود. برای اینکه یک جنبش به عنوان جنبشی موفق طبقه‌بندی شود، باید ظرف یک سال از اوج مشارکت مردمی به اهداف خود دست یابد و معیارهای سختگیرانه‌ای را برای عدم خشونت برآورده کند. با مقایسهٔ آمار ۳۲۳ کمپین خشونت‌بار و بی‌خشونت، استفن و چنوت نشان دادند که تنها ۲۶٪ از قیام‌های خشونت‌آمیز در مقابل ۵۳٪ از کمپین‌های بی‌خشونت به موفقیت رسیده‌اند. همچنین از میان ۲۵ جنبش بزرگ مورد مطالعه، ۲۰ مورد بی‌خشونت
میان ۲۵ جنبش بزرگ مورد مطالعه، ۲۰ مورد بی‌خشونت بودند و جنبش‌های بی‌خشونت به‌طور میانگین چهار برابر بیشتر از جنبش‌های خشونت‌بار مشارکت‌کننده جذب کرده‌اند. یافتهٔ دیگر این بود که جنبش‌های بی‌خشونت در مقایسه با جنبش‌های خشونت‌آمیز، زمینه‌ساز شکل‌گیری حکومت‌های دموکراتیک‌تر بوده‌اند. چنوت با الهام از یافته‌های مارک لیچباخ در کتاب "معمای شورشی: اقتصاد، شناخت و جامعه" (۱۹۹۵)، قاعده‌ای دربارهٔ سطح مشارکت لازم برای موفقیت جنبش‌ها تدوین کرد و آن را «قانون ۳٫۵ درصد» نامید. لیچباخ پیش‌تر ادعا کرده بود که ۵٪ جمعیت
نامید. لیچباخ پیش‌تر ادعا کرده بود که ۵٪ جمعیت برای سرنگونی یک دولت کافی است، و معتقد بود هیچ جنبش مخالفی به‌دلیل معضل مفت‌سواری نمی‌تواند از این آستانه فراتر رود. چنوت در سال ۲۰۱۳ با استفاده از پایگاه دادهٔ NAVCO 1.1 (جنبش‌های خشونت‌پرهیز و خشونت‌بار و پیامدها)، نظریهٔ لیچباخ را بازبینی کرد. چنوت دریافت که تقریباً تمام جنبش‌هایی که با مشارکت فعالِ حداقل ۳٫۵٪ جمعیت همراه بودند، موفق شدند. همهٔ این جنبش‌های موفق، بدون خشونت بودند. جنبش‌های بی‌خشونت به‌دلیل نیاز کمتر به توان جسمانی یا سلاح، مشارکت گسترده‌تری
کمتر به توان جسمانی یا سلاح، مشارکت گسترده‌تری جذب می‌کنند و همین گستردگی، احتمال موفقیت سیاسی را افزایش می‌دهد. همچنین چنوت هشدار می‌دهد که این قانون را باید یک قاعده سرانگشتی در نظر گرفت، نه یک قانون مطلق و ماهیت آن توصیفی است نه تجویزی. عوامل دیگری چون تکانهٔ جنبش، سازماندهی و رهبری استراتژیک نیز تعیین‌کننده‌اند. بر پایهٔ جدیدترین پژوهش‌ها، چنوت متوجه شده است که اثربخشی هر دو شکل مقاومت (چه "مسالمت‌آمیز" و چه "مسلحانه") از سال ۲۰۱۰ به بعد کاهش یافته است. وی این پدیده را نتیجهٔ سه عامل می‌داند: ۱.
است. وی این پدیده را نتیجهٔ سه عامل می‌داند: ۱. رژیم‌های اقتدارگرا از تجربیات تاریخی آموخته‌اند. ۲. این رژیم‌ها با یکدیگر هماهنگ عمل می‌کنند و ۳. ارتش و پلیس را برای جلوگیری از خروج/فرار نیروها از صفوفشان آموزش داده‌اند. چنوت به جنبش‌های مقاومت مدنی توصیه کرده است که این تحولات را پیش‌بینی کنند و تاکتیک‌های خود را متناسب با آن به‌روزرسانی نمایند. در میان جنبش‌های موفق منطبق با قانون ۳٫۵ درصد که چنوت به آن‌ها استناد کرده است، می‌توان به انقلاب سدر، برخی از اعتراضات مصر در سال‌های ۲۰۱۲–۲۰۱۳، سقوط کمونیسم در
مصر در سال‌های ۲۰۱۲–۲۰۱۳، سقوط کمونیسم در آلبانی، اعتراضات سودان در سال‌های ۲۰۱۹–۲۰۲۲، انقلاب مخملی و انقلاب گل رز اشاره کرد. ارزیابی‌ها. ران پانیوکو با وجود تأیید پژوهش‌های پشتیبان این قانون، هشدار می‌دهد که تظاهرات گسترده ممکن است موضع اصلاح‌طلبان نخبه را در برابر تندروها در رژیم‌های اقتدارگرا تقویت کند و این اثر جنبش‌ها فراتر از «کاهش حمایت از حاکمان» است. در مقابل، کایل آر. متیوز استدلال می‌کند که جنبش شورش علیه انقراض از این پژوهش سوءبرداشت کرده است، چرا که داده‌های چنوت و استفن مربوط به تغییرات
چرا که داده‌های چنوت و استفن مربوط به تغییرات سیستمیک حکومتی (عمدتاً سرنگونی دولت‌های خودکامه) است و در مورد تغییر در کشورهای لیبرال دموکراتیک صدق نمی‌کند. ریچارد سیفمن، کارشناس پیشین بانک جهانی خاطرنشان می‌کند که اعتراضات بی‌خشونت در برونئی و بحرین با مشارکت بیش از ۳٫۵٪ جمعیت مواجه شدند، اما نتوانستند به تغییر حکومت منجر شوند. چنوت به این انتقاد اینگونه پاسخ می‌دهد که برونئی و بحرین حکومت‌های پادشاهی کوچکی هستند که توسط متحدان قدرتمند خارجی حمایت می‌شوند (برونئی توسط بریتانیا و بحرین توسط عربستان سعودی).
توسط بریتانیا و بحرین توسط عربستان سعودی). هرچند "اندازهٔ مشارکت" با موفقیت جنبش همبستگی دارد، اما جنبش‌های بی‌خشونتی نیز بوده‌اند که بدون رسیدن به آستانهٔ ۳٫۵٪ به اهداف خود دست یافته‌اند. سیفمن همچنین مشاهده می‌کند که موفقیت جنبش‌ها علاوه بر مشارکت، به دو فاکتور ائتلاف‌سازی و استفاده اثربخش از رسانه‌های اجتماعی وابسته است، در حالی که اطلاعات نادرست می‌تواند جنبش را تضعیف کند. الکسی آنیسین به انتقاد از پایگاه دادهٔ NAVCO پرداخته و معتقد است که این مجموعه، قیام‌های بدون خشونت شکست‌خورده و همچنین انقلاب‌های
بدون خشونت شکست‌خورده و همچنین انقلاب‌های خشونت‌آمیز موفق را حذف کرده است. او اشاره می‌کند که مطالعهٔ NAVCO در طبقه‌بندی خود اشتباهاتی دارد و مقاومت خشونت‌آمیز غیرمسلحانه، مانند استفاده از چوب، سنگ و آتش زدن ماشین‌ها را که در موفقیت برخی از انقلاب‌ها نقش اساسی داشته است، نادیده می‌گیرد. در اعتراضات. فعالان جنبش اقلیمی، «قانون ۳٫۵ درصد» را به‌عنوان هدف مشارکتی خود مطرح کرده‌اند و استدلال می‌کنند که اگر این میزان از جمعیت (۳٫۵٪) به جنبش بپیوندند، تغییرات "حتمی" خواهد شد. اما نشریهٔ اکونومیست در تحلیلی تأکید
خواهد شد. اما نشریهٔ اکونومیست در تحلیلی تأکید می‌کند که دستیابی به چنین سطحی از مشارکت در شرایط کنونی فاصلهٔ معناداری با واقعیت دارد. در سال ۲۰۲۵، قانون ۳٫۵ درصد در اعتراضات علیه دونالد ترامپ - به‌ویژه در مخالفت با سیاست‌های مهاجرتی آمریکا - به ابزاری راهبردی تبدیل شد. اعضای جنبش ۵۰۵۰۱ در ۵ آوریل ۲۰۲۵ تظاهرات «دست‌ها رو بکشید» (Hands Off) را سازماندهی کردند و در بیانیه‌ای اعلام کردند:«پنجم آوریل چهارمین روز اقدام ملی ما بود، و آخرین نخواهد بود. ما متعهد به ایجاد جنبش مردمی مسالمت‌آمیز و دستیابی به مشارکت
ایجاد جنبش مردمی مسالمت‌آمیز و دستیابی به مشارکت ۳٫۵٪ هستیم. تاریخ ثابت کرده است که وقتی تنها ۳٫۵٪ جمعیت به مقاومت پایدار و بی‌خشونت بپیوندند، تغییرات دگرگون‌کننده اجتناب‌ناپذیر است.»در تظاهرات نه به پادشاهی ژوئن ۲۰۲۵، برآوردهای مردمی با محاسبات سرانگشتی نشان داد که طیف مشارکت ۴ تا ۶ میلیون نفر و معادل: ۱٫۲ تا ۱٫۸٪ از جمعیت آمریکا بوده است.
سارگیس شامیری ساکانیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک داروساز و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۱ سپتامبر ۱۹۰۸ در لجان به دنیا آمد و از انستیتو دام‌پروری و دام‌پزشکی ایروان (۱۹۳۵) دانشگاه پزشکی دولتی ایروان (۱۹۴۱) فارغ‌التحصیل شد. وی در انستیتو دام‌پروری و دام‌پزشکی ایروان فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۸) شده است. وی در ۱۳ فوریهٔ ۱۹۸۶ در سن ۷۷ سالگی در ایروان درگذشت.
پاراندزم گئورگی ساروخانیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک میکروب‌شناس و جراح اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۰۶ در به دنیا آمد و از دانشگاه فنی آذربایجان (۱۹۲۹) فارغ‌التحصیل شد. همسر وی بود. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۷) شده است. وی در ۲ دسامبر ۱۹۸۸ در سن ۸۲ سالگی در ایروان درگذشت.
آساطور آقاسی سارگسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فیزیولوژیست و آسیب‌شناس اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۱۸ ژانویهٔ ۱۹۰۵ در کورنیدزور به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان (۱۹۳۱) فارغ‌التحصیل شد. وی در دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۵) شده است. وی در ۳ اکتبر ۱۹۷۰ در سن ۶۵ سالگی در ایروان درگذشت.
واچاگان وارطانی ساقاتلیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک ریاضی‌دان و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۲۰ مارس ۱۹۱۲ در شاهومیانی به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۳۲) فارغ‌التحصیل شد. وی در دانشگاه دولتی ایروان فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۷۰) و نشان ستاره سرخ شده است. وی در در ۱۹۹۳ سن ۸۱ سالگی در ایروان درگذشت و در آرامستان مرکزی ایروان (توخماخ) به خاک سپرده شد.
سالومون زایتلین (به عبری: שאול ליברמן؛ ۲۸ مه ۱۸۹۸ – ۲۳ مارس ۱۹۸۳)، شناخته شده با نام خاخام شائول لیبرمن یا در میان برخی از شاگردانش، گراش (گائون رابینو شائول)، یک خاخام و محقق تلمودی بود. او بیش از ۴۰ سال به عنوان استاد تلمود در مدرسه علمیه الهیات یهودی آمریکا (JTSA) خدمت کرد و سال‌ها رئیس مؤسسه تحقیقات تلمودی هری فیشل در اسرائیل و همچنین رئیس آکادمی آمریکایی تحقیقات یهودی بود. حرفه. پس از اتمام مدرک کارشناسی ارشد خود در دانشگاه عبری، او در سال‌های ۱۹۳۱ یا ۱۹۳۲ به عنوان استاد تلمود در آنجا منصوب شد. این سمت
به عنوان استاد تلمود در آنجا منصوب شد. این سمت در سال ۱۹۳۷ به دلیل ثبت‌نام پایین لغو گردید. او همچنین در مدرسه عالی تربیت معلم مزراحی تدریس می‌کرد و از سال ۱۹۳۵ رئیس مؤسسه تحقیقات تلمودی هری فیشل در اورشلیم بود. در سال ۱۹۴۰، هم خاخام ییتسخاک هاتنر از او برای تدریس در یشیوا خیم برلین (ارتدوکس) دعوت کرد و هم مدرسه علمیه الهیات یهودی آمریکا (JTS) از او خواست تا به عنوان استاد هلنیسم و ادبیات یهودی خدمت کند. لیبرمن پیشنهاد JTS را انتخاب کرد. انگیزه لیبرمن از این تصمیم، تمایل به "آموزش یهودیان آمریکا برای تعهد
تصمیم، تمایل به "آموزش یهودیان آمریکا برای تعهد به مطالعه و رعایت میتصوت (احکام)" بود. در کتاب «گفتگو با ربه» اثر خیم دالفین (لس آنجلس: JEC، ۱۹۹۶)، پروفسور حیم دیمیتروفسکی نقل می‌کند که وقتی تازه در JTSA استخدام شده بود، از خاخام مناخم مندل شنیرسون از لوباویچ پرسید که آیا باید در مدرسه علمیه بماند، و پاسخ این بود: «تا زمانی که لیبرمن آنجاست». در سال ۱۹۴۹، او به عنوان رئیس و در سال ۱۹۵۸ به عنوان مدیر کالج خاخامی مدرسه علمیه منصوب شد. لیبرمن در ۲۳ مارس ۱۹۸۳، در حین پرواز به اورشلیم برای عید پسح درگذشت.
هراچیا مارکوسی ساقاتلیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک سرطان‌شناس و پزشک اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۱۹۰۴ در دزوراکاپ به دنیا آمد و از دانشکده پزشکی دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۱۹۷۹ در سن ۷۵ سالگی در ایروان درگذشت.
سارگیس آندره‌یی سالتیکوف (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک متالورژیست اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در در به دنیا آمد و از انستیتو پلی‌تکنیک دون فارغ‌التحصیل شد. وی در دانشگاه ملی پلی‌تکنیک ارمنستان فعالیت می‌کرد. برادر بود. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۱۹۸۳ در سن ۷۸ سالگی در جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان درگذشت.
یِرِم جومشودی صافاروف (؛ زادهٔ - درگذشته تاریخ نامعلوم) یک مهندس انرژی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۲۵ دسامبر ۱۹۰۶ در هادروت به دنیا آمد و از (۱۹۳۱) فارغ‌التحصیل شد. وی دانشگاه ملی پلی‌تکنیک ارمنستان فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی شده است. تاریخ درگذشت وی نامعلوم است
گورگن سواک () (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک زبان‌شناس، مطالعات ارمنی و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی با نام اصلی گورگن گریگوری گریگوریان () در در تفلیس به دنیا آمد و از مدرسه نرسیسیان (۱۹۲۴) و دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۲۸) فارغ‌التحصیل شد. وی در دانشگاه دولتی ایروان، ، و دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فعالیت می‌کرد. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان (۱۹۷۱) بود. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۱۴ سپتامبر ۱۹۸۱ در سن ۷۷ سالگی در ایروان درگذشت. (سال)
گسترش خط لاتین از سرآغازهای کهن آن در لاتیوم تا فراز آمدنش به عنوان سامانه نوشتاری غالب در دوران نوین، پیشینه‌ای طولانی دارد. نیاکانِ حروف لاتین را می‌توان در الفبای فنیقی، یونانی و الفبای اتروسکی یافت. با گسترش امپراتوری روم در دوران باستان، خط و زبان لاتین همراه با فتوحات آن رواج یافت و حتی پس از فروپاشی امپراتوری روم غربی، کاربرد آن در ایتالیا، ایبریا و اروپای غربی ادامه یافت. در طی قرون وسطای آغازین و میانه، این خط توسط مبلغان و فرمانروایان مسیحی گسترش یافت و جایگزین نظام‌های نوشتاری بومیِ اروپای مرکزی،
و جایگزین نظام‌های نوشتاری بومیِ اروپای مرکزی، اروپای شمالی و جزایر بریتانیا شد. در عصر اکتشافات، نخستین موج استعمار اروپا به پذیرش الفبای لاتین — عمدتاً در قارهٔ آمریکا و استرالیا — انجامید، حال آنکه آفریقای جنوب صحرا، جنوب شرق آسیای دریایی و اقیانوسیه در دورهٔ امپریالیسم نو لاتین‌سازی شدند. بلشویک‌ها با پی بردن به این که خط لاتین به رایج‌ترین خط در جهان بدل شده است، کوشیدند تا برای همهٔ زبان‌های رایج در سرزمین‌های تحت سلطهٔ خود در اروپای شرقی، آسیای شمالی و آسیای مرکزی، الفبای لاتین ابداع و برقرار کنند.
و آسیای مرکزی، الفبای لاتین ابداع و برقرار کنند. با این حال، پس از سه دههٔ نخستِ عمر اتحاد جماهیر شوروی، این خطوط در دههٔ ۱۹۳۰ به تدریج به نفع خط سیریلیک کنار گذاشته شدند. برخی از کشورهای تُرک‌زبانِ پساشوروی در دههٔ ۱۹۹۰، به پیروی از نمونهٔ ترکیه در سال ۱۹۲۸، تصمیم گرفتند خط لاتین را دوباره به کار گیرند. در اوایل سدهٔ بیست و یکم، نظام‌های نوشتاری غیرلاتین تنها در بیشترِ بخش‌های خاورمیانه و شمال آفریقا، کشورهای پساشوروی، آسیا و برخی از کشورهای بالکان همچنان رواج داشتند. آغاز تاریخ. خط لاتین در دوران باستان
رواج داشتند. آغاز تاریخ. خط لاتین در دوران باستان کهن در ناحیهٔ لاتیوم در ایتالیای مرکزی سرچشمه گرفت. باور عمومی بر این است که لاتین‌ها، که یکی از قبایل متعدد ایتالیایی باستان بودند، در سدهٔ هفتم پیش از میلاد، گونهٔ غربی الفبای یونانی را از کومای، مستعمره‌ای یونانی در جنوب ایتالیا، بازآفرینی کردند و بدین ترتیب الفبای لاتینِ نخستین، به یکی از چندین خط ایتالیایی باستان بدل شد که در آن دوران در حال پدیدار شدن بودند. خط لاتین نخستین به شدت تحت تأثیر تمدن اتروسکی بود که در آن زمان در منطقه چیرگی داشت؛ لاتین‌ها
بود که در آن زمان در منطقه چیرگی داشت؛ لاتین‌ها سرانجام ۲۲ حرف از ۲۶ حرف اصلی اتروسکی را برگرفتند، که آن حروف نیز خود از الفبای یونانی غربی مشتق شده بودند. به احتمال بسیار زیاد، لاتین‌ها الفبای خود را از طریق اتروسک‌ها (و نه مستقیماً از استعمارگران یونانی) دریافت کرده‌اند. سدهٔ ۲۰. آلبانی. زبان آلبانیایی از زمان اولین تصدیق خود در سدهٔ دوازدهم، از سیستم‌های نوشتاری گوناگونی، به‌ویژه لاتین (در شمال)، یونانی (در جنوب)، عثمانی و عربی (که مورد علاقه بسیاری از مسلمانان بود) استفاده کرده است. در طول قرن نوزدهم،
بود) استفاده کرده است. در طول قرن نوزدهم، از سال ۱۸۷۹ به رهبری انجمن انتشار نوشته‌های آلبانیایی، تلاش‌هایی برای استانداردسازی صورت گرفت که در کنگره ماناستیر در سال ۱۹۰۸ به اوج خود رسید، زمانی که یک خط لاتین واحد، باشکیمی، برای کل زبان انتخاب شد. اگرچه الفبای لاتین آلبانیایی که به تازگی پذیرفته شده بود، نمادی از گسست از حکومت عثمانی بود، برخی از آلبانیایی‌های اسلام‌گرای کوزوو (Kosovo) به شدت به آن اعتراض کردند و ترجیح دادند خط عربی موجود در قرآن را که مقدس می‌دانستند، حفظ کنند. با این حال، ملی‌گرایان معتقد
حفظ کنند. با این حال، ملی‌گرایان معتقد بودند که الفبای لاتین «بالاتر از دین» است و بنابراین برای آلبانیایی‌های غیراسلامی و سکولار نیز قابل قبول است. و آنها در این بحث پیروز شدند. چین. پس از تأسیس جمهوری خلق چین در سال ۱۹۴۹، مائو تسه‌تونگ در ابتدا لاتین کردن زبان نوشتاری چینی را در نظر گرفت، اما در اولین سفر رسمی خود به اتحاد جماهیر شوروی در همان سال، جوزف استالین، که لاتین کردن همه زبان‌ها در اتحاد جماهیر شوروی را در سال ۱۹۳۰ متوقف کرده بود، مائو را متقاعد کرد که سیستم نوشتاری چینی موجود را حفظ کند. در
کرد که سیستم نوشتاری چینی موجود را حفظ کند. در عوض، ژو یوگوانگ سیستم پین‌یین را ایجاد کرد و نویسه‌های چینی ساده شدند. به‌جا مانده از دوران لاتین‌نویسی، برای نگارش رسمی زبان‌های ژوانگ، الفبای لاتین به جای گونه‌ای معیار از خط کهن سندیپ که بر پایهٔ نویسه‌های چینی بود، برگزیده شد. البته پیامدهای عملی این تصمیم چندان چشم‌گیر نیست، چون بیشتر گویش‌وران ژوآنگ همچنان از خط سندیپ بهره می‌برند. زبان اویغوری در چین نیز الفبایی بر پایهٔ لاتین و مطابق با اصول نگارش پینیین داشت، اما این الفبا در سال ۱۹۸۲ کنار گذاشته شد و
داشت، اما این الفبا در سال ۱۹۸۲ کنار گذاشته شد و خط عربی دوباره جایگزین آن گردید. صربی-کرواتی. زبان‌شناس کروات، لیودویت گای، در سال ۱۸۳۵ الفبای لاتین یکپارچه‌ای برای زبان کرواتی ابداع کرد، در حالی که در سال ۱۸۱۸، زبان‌شناس صرب، ووک کاراجیچ، الفبای سیریلیک صربی را تدوین کرده بود. در نیمهٔ نخست سدهٔ نوزدهم، جنبش ایلیری برای اتحاد فرهنگی و شاید سیاسیِ همهٔ اسلاوهای جنوبی (یوگسلاوها) بسیار قوی بود و تلاش‌هایی برای ایجاد یک زبان ادبی یکپارچه صورت گرفت که معیاری برای همهٔ گویش‌های یوگسلاو باشد. پیمان ادبی وین
برای همهٔ گویش‌های یوگسلاو باشد. پیمان ادبی وین (مارس ۱۸۵۰) میان نویسندگانی از کرواسی، صربستان و یک نویسنده از اسلوونی، مهم‌ترین تلاش در این زمینه بود که در آن بر سر برخی قواعد اساسی توافق شد. در دههٔ ۱۸۶۰، دستور زبان ووک در صربستان پذیرفته شد، در حالی که فرهنگستان علوم و هنرهای یوگسلاوی در سال ۱۸۶۶ در زاگرب تأسیس شد و نخستین کتاب دستور زبان «صربی-کرواتی» نوشتهٔ پرو بودمانی در سال ۱۸۶۷ در کرواسی به چاپ رسید. در سال ۱۹۱۳، یوان اسکرلیچ برای ایجاد هم‌بستگی زبانیِ واقعی، مصالحه‌ای را برای یک نظام نوشتاری و
زبانیِ واقعی، مصالحه‌ای را برای یک نظام نوشتاری و گویش یگانه پیشنهاد داد. پس از جنگ جهانی اول، هم‌بستگی سیاسی در پادشاهی یوگسلاوی تحقق یافت، اما توافقی بر سر هم‌بستگی خط برای جمعیت آن هرگز حاصل نشد. جمهوری فدرال خلق یوگسلاویِ تیتوئیستیِ پس از جنگ، تلاش دیگری برای دستیابی به هم‌بستگی زبانی کرد، اما توافق‌نامهٔ نوی ساد در سال ۱۹۵۴ تنها توانست برابری خط لاتین و سیریلیک و الزام شهروندان به یادگیری هر دو الفبا را محقق سازد. با بازگشت ملی‌گرایی قومی در دههٔ ۱۹۸۰، این دو خط بار دیگر به شدت با گونه‌های خاص زبان
این دو خط بار دیگر به شدت با گونه‌های خاص زبان صربی-کرواتی و در نتیجه با هویت‌های ملی گره خوردند. این وضعیت با جنگ‌های یوگسلاو که به فروپاشی یوگسلاوی در دههٔ ۱۹۹۰ انجامید، تشدید شد و ملی‌گرایان از هر سو بار دیگر بر این امر پافشاری کردند که زبان‌های کرواتی، بوسنیایی، صربی و مونته‌نگرویی به خودی خود زبان‌هایی متمایز هستند و بدین ترتیب پروژهٔ وحدت زبانی صربی-کرواتی را تضعیف کردند. زبان بوسنیایی در اصل از سدهٔ یازدهم عمدتاً به خط سیریلیک‌گونهٔ بوسانچیتسا نوشته می‌شد (در آغاز در کنار خط قدیمی‌ترِ گلاگولیتسا)،
می‌شد (در آغاز در کنار خط قدیمی‌ترِ گلاگولیتسا)، اما این خط در سدهٔ هجدهم، پس از آنکه عثمانیان خطِ فارسی-عربیِ آرِبیتسا (سده‌های پانزدهم تا بیستم) را معرفی کردند، به تدریج منقرض شد. سرانجام، بیشتر بوسنیایی‌ها لاتینیتسایِ برگرفته از کرواتی یا همان خط لاتین را — که در ابتدا توسط فرانسیسکن‌های کاتولیک معرفی شده بود— در درازای سدهٔ بیستم پذیرفتند و این خط در دههٔ ۱۹۹۰ استانداردسازی شد. خاورمیانه و شمال آفریقا. در سال ۱۹۲۸، به عنوان بخشی از اصلاحات مصطفی کمال آتاترک، جمهوری نوین ترکیه الفبای لاتین ترکی را برای
جمهوری نوین ترکیه الفبای لاتین ترکی را برای زبان ترکی پذیرفت و آن را جایگزین خط اصلاح‌شدهٔ عربی کرد. در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، بیشترِ کُردها خط عربی را با دو الفبای لاتین جایگزین کردند. گرچه تنها حکومت رسمی کُرد، یعنی حکومت اقلیم کردستان در شمال عراق، برای اسناد رسمی از خط عربی استفاده می‌کند، الفبای لاتین کردی همچنان در سراسر منطقه توسط بیشترِ گویشوران کُرد، به‌ویژه در ترکیه و سوریه، به‌طور گسترده به کار می‌رود. در دوران استعمارزدایی در اواخر سدهٔ بیستم، پان‌عربیسم و ملی‌گرایی عربی در قالب گرایش‌های ضدغربی،
و ملی‌گرایی عربی در قالب گرایش‌های ضدغربی، از جمله خصومت با خط لاتین، نمود یافت. این خط در برخی مناطق مانند لیبی پس از کودتای ۱۹۶۹ معمر قذافی، به نفع استفادهٔ انحصاری از خط عربی، ممنوع شد. اتحاد جماهیر شوروی. دست‌کم از سال ۱۷۰۰، روشنفکران روس در پیِ تمایلشان برای برقراری روابط نزدیک با غرب، به دنبال لاتین‌سازی زبان روسی بوده‌اند. بلشویک‌ها چهار هدف داشتند: گسست از تزاریسم، گسترش سوسیالیسم به سراسر جهان، منزوی کردن ساکنان مسلمان اتحاد شوروی از جهان و دین عربی-اسلامی و ریشه‌کن کردن بی‌سوادی از راه ساده‌سازی.
و ریشه‌کن کردن بی‌سوادی از راه ساده‌سازی. آنها به این نتیجه رسیدند که الفبای لاتین ابزار مناسبی برای این کار است و پس از به دست گرفتن قدرت در انقلاب ۱۹۱۷ روسیه، برای تحقق این آرمان‌ها برنامه‌ریزی کردند. گرچه در آغاز پیشرفت کُند بود، در سال ۱۹۲۶ جمهوری‌های تُرک‌زبان اتحاد جماهیر شوروی الفبای لاتین را پذیرفتند که این امر انگیزهٔ بزرگی به اصلاح‌طلبان در کشور همسایه، ترکیه، داد. هنگامی که مصطفی کمال آتاترک در سال ۱۹۲۸ الفبای لاتین جدید ترکی را پذیرفت، این اقدام به نوبهٔ خود رهبران شوروی را به ادامهٔ کار تشویق
به نوبهٔ خود رهبران شوروی را به ادامهٔ کار تشویق کرد. کمیسیون لاتین‌سازی الفبای روسی کار خود را در اواسط ژانویهٔ ۱۹۳۰ به پایان رساند. اما در ۲۵ ژانویهٔ ۱۹۳۰، دبیرکل، ژوزف استالین، دستور توقف لاتین‌سازی زبان روسی را صادر کرد. با این حال، لاتین‌سازی زبان‌های غیر اسلاوی در اتحاد جماهیر شوروی تا اواخر دههٔ ۱۹۳۰ ادامه یافت. بیشترِ مردمان تُرک‌زبانِ اتحاد جماهیر شوروی، از جمله تاتارها، باشقیرها، آذربایجانی‌ها یا آذری‌ها، قزاق‌ها (۱۹۲۹–۴۰)، قرقیزها و دیگران، در دههٔ ۱۹۳۰ از الفبای یکپارچهٔ تُرکیِ مبتنی بر لاتین
۱۹۳۰ از الفبای یکپارچهٔ تُرکیِ مبتنی بر لاتین استفاده می‌کردند؛ اما در دههٔ ۱۹۴۰، همگی با خط سیریلیک جایگزین شدند. کشورهای پساشوروی. فتح ماورای قفقاز توسط روسیه در سدهٔ نوزدهم، جامعهٔ زبان آذربایجانی را میان دو کشور تقسیم کرد که دیگری ایران بود. اتحاد جماهیر شوروی به توسعهٔ این زبان کمک کرد، اما با دو تغییر خط پیاپی — از فارسی به لاتین و سپس به سیریلیک — آن را به‌طور قابل توجهی به عقب راند، در حالی که آذری‌های ایران همچنان به استفاده از خط فارسی، همان‌طور که همیشه استفاده می‌کردند، ادامه دادند. با وجود
که همیشه استفاده می‌کردند، ادامه دادند. با وجود استفادهٔ گسترده از زبان آذربایجانی در جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی، این زبان تا سال ۱۹۵۶ به زبان رسمی آذربایجان تبدیل نشد. جمهوری آذربایجان پس از کسب استقلال از اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، تصمیم گرفت به خط لاتین بازگردد. دو جمهوری تُرک‌زبانِ تازه استقلال‌یافتهٔ دیگر، یعنی ازبکستان و ترکمنستان، و همچنین مولداویِ رومانیایی‌زبان در ۳۱ اوت ۱۹۸۹، رسماً الفبای لاتین را برای زبان‌های خود پذیرفتند. در سال ۱۹۹۵، ازبکستان دستور داد الفبای ازبکی از خط سیریلیک