payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زبان ملی سینهالی است و زبان غالبی است که ۷۴٪ از جمعیت بدان صحبت می‌کنند. بیشتر تامیل‌ها و موروها به زبان تامیل که بخشی از گروه زبان‌های جنوب هند است، صحبت می‌کنند. به دلیل درگیری گسترده بین دولت سری‌لانکا و جدایی‌طلبان تامیل که در اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم رخ داد، صدها هزار نفر از شهروندان تامیل خانه‌های خود را ترک کرده و در کمپ‌های دولتی برای افراد آواره داخلی (IDPs) یا پناهندگی در کشورهای دیگر درخواست دادند. تعداد دقیق افراد آواره مشخص نیست، ولی در سال ۱۹۹۴ برآورد شده بود که بیش از ۵۰۰٬۰۰۰
ولی در سال ۱۹۹۴ برآورد شده بود که بیش از ۵۰۰٬۰۰۰ نفر آواره داخلی و بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ نفر به کشورهای دیگر پناهنده شده‌اند. از سال ۲۰۰۹، تلاش‌های قابل توجهی برای جابجایی صدها هزار نفر از آواره‌های داخلی از کمپ‌های دولتی انجام شده است. وقتی که مجبور به فرار از مناطق درگیری شدند، بیشتر آواره‌ها خانه‌ها، دارایی‌ها و ابزارهای لازم برای تأمین معیشت خود را پشت سر گذاشتند. دولت سری‌لانکا گزارش داد که مواد غذایی برای خانواده‌های انتخاب شده برای جابجایی از کمپ‌های آوارگان داخلی تأمین شده است. این مواد شامل بسته‌های
داخلی تأمین شده است. این مواد شامل بسته‌های ابزار کشاورزی، مواد غذایی خشک، پرداخت اولیه ۵٬۰۰۰ روپیه (تقریباً ۴۴ دلار آمریکا)، کمک‌های پناهگاهی به مبلغ ۲۵٬۰۰۰ روپیه (تقریباً ۲۱۹ دلار آمریکا)، ورق‌های سقفی، تأمین بذر برنج، کود و حمل‌ونقل بودند. حتی در جوامع بازآباد شده، بسیاری از افراد همچنان با ناامنی و فقر روبه‌رو هستند. تا فوریه ۲۰۱۱، نزدیک به ۱۷٬۵۰۰ نفر همچنان در کمپ منیک فارم، بزرگ‌ترین کمپ آوارگان داخلی سری‌لانکا زندگی می‌کنند. گزارش‌های اخیر اعلام کرده‌اند که دولت امیدوار است تا پایان سال ۲۰۱۱ همه
که دولت امیدوار است تا پایان سال ۲۰۱۱ همه افراد آواره جنگی را جابجا کند. بازسازی زیرساخت‌ها در استان‌های شمالی و شرقی که تحت تأثیر جنگ قرار گرفته‌اند، همچنان یک وظیفه مستمر است. آموزش. سیستم آموزشی سری‌لانکا تحت حمایت دولت است و در تمام سطوح، از جمله سطح دانشگاه، به‌طور رایگان ارائه می‌شود. تحصیل برای کودکان ۵ تا ۱۳ سال الزامی است. نرخ سواد ملی ۹۱٪ است. نرخ سواد جمعیت شهری ۹۳٪، جمعیت روستایی ۹۲٪ و جمعیت مناطق مزارع ۷۵٪ گزارش شده است. نرخ سواد در میان زنان ۸۹٪ است. تقریباً ۷۰٪ از جمعیت آموزش‌های خود را
۸۹٪ است. تقریباً ۷۰٪ از جمعیت آموزش‌های خود را فراتر از کلاس نهم گذرانده‌اند. اطلاعات بهداشتی. با توجه به درآمد سالانه پایین و سال‌ها جنگ داخلی، شاخص‌های بهداشتی سری‌لانکا قوی‌تر از بسیاری از کشورهای در حال توسعه است. بر اساس پایگاه داده بهداشت جهانی بنیاد کایزر، ۹۰٪ از سری‌لانکی‌ها به آب دسترسی دارند و ۹۱٪ به بهداشت دسترسی دارند. برآورد می‌شود که ۲۸۰۰ نفر مبتلا به HIV/AIDS و ۲۰۰۰۰ نفر مبتلا به سل هستند. امید به زندگی در بدو تولد ۷۴ سال است. خدمات بهداشتی به شهروندان سری‌لانکا به صورت رایگان ارائه می‌شود و
شهروندان سری‌لانکا به صورت رایگان ارائه می‌شود و بیش از ۹۳٪ از جمعیت به مراقبت‌های بهداشتی پایه دسترسی دارند. شیوع کم‌خونی در میان کودکان مدرسه‌ای حدود ۱۲٪ است. حدود یک سوم از کودکان سری‌لانکا دچار سوءتغذیه هستند (شاخص توده بدنی برای سن پایین‌تر از ۵ درصد نسبت به سن و جنس). کودکان در استان‌های شمالی و شرقی مشکلات بهداشتی بسیار بیشتری دارند نسبت به کودکان سایر استان‌ها. سری‌لانکا یک شبکه گسترده از موسسات بهداشتی دارد. سیستم بهداشت شامل بخش دولتی و خصوصی است. خدمات بهداشت دولتی شامل خدمات پیشگیرانه، درمانی و
خدمات بهداشت دولتی شامل خدمات پیشگیرانه، درمانی و توان‌بخشی است. خدمات بهداشتی از طریق وزارت خدمات بهداشتی و بخش بهداشت استانی سازماندهی و ارائه می‌شود. سیستم بهداشتی سری‌لانکا شامل پزشکی غربی، آیورودا و هومئوپاتی است. وزارت بهداشت خدمات بهداشتی ملی را نظارت می‌کند. هشت مدیر بهداشت استانی مسئول مدیریت و اجرای خدمات بهداشتی در هر استان هستند. این خدمات شامل بیمارستان‌های استانی، بیمارستان‌های پایه، بیمارستان‌های منطقه‌ای، خانه‌های زایمان و مراکز درمانی سرپایی است. هر استان به نواحی جغرافیایی تقسیم می‌شود که
است. هر استان به نواحی جغرافیایی تقسیم می‌شود که جمعیتی مشخص دارند و توسط پزشکان مسئول بهداشت (MOH) خدمت‌رسانی می‌شوند. در هر منطقه MOH، تیمی از کارگران بهداشتی در سطح میدانی، از جمله پرستاران بهداشت عمومی (PHN)، بازرس بهداشت عمومی (PHI) و ماماهای بهداشت عمومی (PHM) با پزشک مسئول همکاری می‌کنند تا خدمات بهداشتی را در سطح جامعه ارائه دهند. PHM مسئول ارائه خدمات پیش از زایمان، در طول زایمان و پس از زایمان در بیمارستان‌ها، مراکز بهداشت جامعه و در خانه‌های بیماران هستند. چندین نوع مختلف از مراکز درمانی وجود
هستند. چندین نوع مختلف از مراکز درمانی وجود دارد و بیماران می‌توانند محل دریافت خدمات خود را انتخاب کنند. دستاوردهای سری‌لانکا در زمینه بهداشت مادر و برنامه‌ریزی خانواده به عنوان یک موفقیت محسوب می‌شود. در دهه ۱۹۳۰، نسبت مرگ و میر مادرانه (MMR) در سری‌لانکا ۲۰۰۰ مرگ در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تولد زنده بود. با شناسایی این مشکل به عنوان یک مشکل ملی، دولت برنامه‌هایی برای بهبود زیرساخت‌ها، آموزش، بهداشت و سیستم‌های بهداشتی در مناطق فقیر و کم‌برخوردار اجرا کرد. در همین حال، خدمات بهداشت مادران بهبود یافت و آموزش گسترده‌ای
خدمات بهداشت مادران بهبود یافت و آموزش گسترده‌ای برای پرستاران بهداشت عمومی و ماماهای بهداشت عمومی فراهم شد. مراقبت‌های مادرانه اکنون شامل مراقبت‌های پیش از زایمان، حین زایمان و پس از زایمان است. این استراتژی‌ها باعث شدند تا سری‌لانکا نسبت مرگ و میر مادرانه را در هر ۶ تا ۱۲ سال به نصف کاهش دهد، از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۹۵. در سال ۲۰۰۲، MMR به ۴۳ در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تولد زنده رسید. نرخ باروری کلی تخمینی ۲٫۲ تولد به ازای هر زن است و نرخ رشد جمعیت ۰٫۹۳٪ است. نرخ مرگ و میر نوزادان در سال ۲۰۰۳ برابر با ۱۱٫۲ در هر ۱۰۰۰ تولد
نوزادان در سال ۲۰۰۳ برابر با ۱۱٫۲ در هر ۱۰۰۰ تولد زنده بود. نرخ پیشگیری از بارداری ۷۰٪ بود؛ نرخ مرگ و میر نوزادان برای نوزادان دختر ۱۰٫۲ و برای نوزادان پسر ۱۲٫۹ در هر ۱۰۰۰ تولد زنده بود. در سال ۱۹۲۷، خدمات مامایی در شهرداری کلمبو بازسازی شد تا شامل آموزش تمامی ماماهای کار در این شهرداری شود. از آن زمان، آموزش PHM ادامه یافته و دوره استانداردی را دنبال کرده است. تا سال ۱۹۵۸، حدود ۵۸٪ از تولدها توسط یک ماما ماهر انجام می‌شد که ۲۵٪ از آن‌ها در خانه توسط PHM انجام می‌شد. از دهه ۱۹۵۰، تعداد زایمان‌های مؤسسه‌ای
می‌شد. از دهه ۱۹۵۰، تعداد زایمان‌های مؤسسه‌ای (در خانه‌های زایمان یا بیمارستان‌ها) افزایش یافته و در سال ۲۰۰۱، ۹۲٪ از تمام زایمان‌ها در مؤسسات انجام شد. تأثیر درگیری‌ها بر سلامت مادران. سال‌ها درگیری قومی منجر به جدایی بین گروه‌های مختلف قومی و مذهبی ساکن در سریلانکا شده است. زنان ساکن در مناطق درگیر در شمال و شرق سریلانکا نتایج بدتری در زمینه سلامت مادران دارند نسبت به میانگین‌های ملی. تحقیقات انجام شده در این مناطق نشان می‌دهد که سطح فقر در مناطق درگیر به‌طور قابل توجهی بالاتر است. در سطح ملی، نسبت جمعیت
قابل توجهی بالاتر است. در سطح ملی، نسبت جمعیت که در فقر زندگی می‌کنند ۲۲٫۷٪ بود، اما در ناحیه آمپارای سریلانکا، تقریباً ۶۵٪ از جمعیت در فقر به سر می‌بردند در سال 2002. افراد جوان در مناطق درگیر با نرخ‌های بالاتری از ترک تحصیل، ازدواج زودهنگام و بارداری زودرس مواجه هستند نسبت به جوانان سایر نقاط کشور. زنان در این مناطق به ویژه با نتایج بدتری در زمینه سلامت مواجه هستند. این زنان همچنین در معرض نرخ‌های بالاتر خشونت خانگی قرار دارند و بسیاری از زنان گزارش می‌دهند که همسرانشان آنها را مجبور به برقراری رابطه
که همسرانشان آنها را مجبور به برقراری رابطه جنسی می‌کنند. زنان در این مناطق دسترسی کمتری به پیشگیری از بارداری دارند و این ممکن است باعث افزایش بارداری‌ها در مناطق درگیری شود. نرخ باروری کل در مناطق درگیری ۲٫۶ تولد زنده به ازای هر زن است در حالی که میانگین ملی ۲٫۲ تولد زنده به ازای هر زن است. کمبود زیرساخت‌های بهداشتی اساسی همراه با کمبود نیروهای بهداشتی، خدمات سلامت باروری را در استان‌های شمالی و شرقی به شدت محدود کرده است. این مناطق دسترسی بسیار محدودی به مراقبت‌های اضطراری زایمانی دارند، نرخ‌های بالاتر
مراقبت‌های اضطراری زایمانی دارند، نرخ‌های بالاتر بیماری‌ها و مرگ و میر مادران، و نرخ‌های بالاتر نوزادان با وزن کم تولد دارند. در حالی که نرخ تولد خانگی در سطح ملی بسیار پایین است، یک پنجم زنان در مناطق درگیری در خانه زایمان می‌کنند. در برخی مناطق مانند باتیکالوا، تا ۴۱٪ از زنان در خانه زایمان می‌کنند. دلایل اصلی تولد در خانه عبارتند از: تخریب مراکز بهداشتی، خطر سفر، کمبود حمل‌ونقل و فقر. برنامه ملی پرستاران بهداشت عمومی تقریباً ماماهای سنتی را در سریلانکا حذف کرده است، اما زمانی که زنان مجبور به زایمان در
کرده است، اما زمانی که زنان مجبور به زایمان در خانه می‌شوند، ممکن است کمک‌های یک درمانگر سنتی به نام "ماراتوویوهای" را دریافت کنند. این ماماهای سنتی از درمان‌های خانگی مانند پودرها، گیاهان دارویی، روغن‌ها و یک نوشیدنی گیاهی به نام "پرنکایام" برای حمایت از زن در طول زایمان استفاده می‌کنند. این عوامل خطرات زایمان را افزایش می‌دهند و نیازهای زنان ساکن در استان‌های شمالی و شرقی سریلانکا را برجسته می‌کنند. ازدواج. برخلاف دیگر کشورهای آسیایی، زنان سریلانکایی برای سال‌ها به آموزش برابر دسترسی داشته‌اند و مردان و
سال‌ها به آموزش برابر دسترسی داشته‌اند و مردان و زنان از نرخ‌های مشابهی در سواد برخوردار هستند. در دیگر کشورها، دسترسی بیشتر زنان به آموزش و افزایش حضور آنها در نیروی کار باعث تأخیر در سن ازدواج شده است، اما این عوامل در سریلانکا تأثیر کمتری دارند. معمولاً مردم سریلانکا دیرتر از مردم دیگر کشورهای آسیایی ازدواج می‌کنند. در سال ۱۹۶۱، متوسط سن ازدواج ۲۲ سال بود، و امروز متوسط سن ازدواج در سریلانکا ۲۵ سال است. زنان مسلمان زودتر از زنان سینهالی و تامیلی ازدواج می‌کنند. حضور در مدرسه باعث تأخیر در سن ازدواج
می‌کنند. حضور در مدرسه باعث تأخیر در سن ازدواج می‌شود، زیرا زنان در مدرسه به عنوان بزرگسالان در نظر گرفته نمی‌شوند و برای ازدواج آماده نیستند. ترتیب تولد نیز بر سن ازدواج تأثیر می‌گذارد. زنانی که خواهران بزرگ‌تر مجرد دارند، تمایل دارند دیرتر ازدواج کنند به دلیل سنتی که طبق آن زنان باید مطابق ترتیب تولدشان ازدواج کنند. زنانی که ازدواج‌های ترتیب‌شده دارند معمولاً دیرتر از زنانی که خود شوهرشان را انتخاب می‌کنند، ازدواج می‌کنند. ناباروری. ناباروری یک مشکل عمیقاً نگران‌کننده در میان زوج‌های سریلانکایی است. در
نگران‌کننده در میان زوج‌های سریلانکایی است. در فرهنگ سینهالی، تولد نشانه‌ای از یک ازدواج موفق است و در صورتی که زن در سال‌های اولیه ازدواج باردار نشود، مراسم‌هایی برای او انجام می‌شود. معمولاً زوجین و اعضای خانواده در معابد مذهبی نذر می‌کنند و از راهبان برای کمک به بارداری دعا می‌کنند. وقتی یک زن در باردار شدن مشکل دارد، برخی افراد معتقدند که این مشکل به دلیل اعمال نادرستی است که در زندگی گذشته انجام شده است. انجام اعمال نیک در زندگی حاضر می‌تواند این اعمال را خنثی کند. نمونه‌هایی از این اعمال مفید شامل
را خنثی کند. نمونه‌هایی از این اعمال مفید شامل دادن پول به راهبان، گدایان یا کودکان نیازمند، روشن کردن شمع‌ها یا شستن پای درخت مقدس بو با آب یا شیر می‌باشد. یک مشکل فرهنگی زمانی بروز می‌کند که در مورد اهدای اسپرم در میان بودائیان صحبت می‌شود. در حالی که اهدای خون یا محصولات بدن به عنوان یک عمل نیکوکارانه محسوب می‌شود، اهدای اسپرم موضوعی کاملاً متفاوت است. در طب آیورودا، اسپرم «به عنوان بالاترین ماده شناخته می‌شود» و «از دست دادن چنین ماده‌ای قوی معمولاً با عواقبی مانند اضطراب، اختلالات ذهنی و ناتوانی جنسی
عواقبی مانند اضطراب، اختلالات ذهنی و ناتوانی جنسی همراه است.» برخی پزشکان نگرانی‌هایی در مورد خطر اشتباهات احتمالی در ترکیب اسپرم در لقاح مصنوعی ابراز کرده‌اند، زیرا «کودکانی با چنین منشاهایی ممکن است احساس عمیق و نگران‌کننده‌ای از بیگانگی نسبت به پدر خود که از نظر بیولوژیکی مرتبط نیست، تجربه کنند در حالی که تمایل دارند هویت واقعی پدر را تعیین کنند.» از آنجا که اهدای اسپرم شامل انزال است که منشأ آن «لذت جسمانی است که در بودائی‌گری هیچ توجیهی ندارد»، به دست آوردن اسپرم اهداکننده معمولاً یک وظیفه دشوار است.
آوردن اسپرم اهداکننده معمولاً یک وظیفه دشوار است. مشوق‌های مالی نمی‌توانند استفاده شوند زیرا خرید بافت‌های انسانی، از جمله گامت‌ها، غیرقانونی است.
مدلین ماری نوبس (زادهٔ ۱۴ دسامبر ۱۹۱۴ – درگذشته در ۱۰ دسامبر ۱۹۷۰) یک مهندس خدمات ساختمانی بود که مسئول بازسازی و ارائه خدمات در اولد بیلی لندن پس از جنگ جهانی دوم بود. او همچنین رئیس انجمن مهندسان زن بین سال‌های ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۰ بود. زندگی. نوبس کار خود را به عنوان تندنویس آغاز کرد، اما احساس می‌کرد که این شغل، شغل مناسبی برای او نیست. پدر او، والتر ویلیام نوبس، مهندس معروف گرمایش و تهویه در لندن بود که در بسیاری از ساختمان‌های لندن کار کرده بود. از جمله کارهای پدر او می‌توان به کانتی‌هال لندن که ساختمانی برای
پدر او می‌توان به کانتی‌هال لندن که ساختمانی برای شورای شهر لندن بود، اشاره کرد. پدر مدلین مهندس سیستم‌های تهویه مقر انجمن سلطنتی معماران بریتانیا و مقر انجمن مهندسان برق انگلستان در ساوی هیل بود. او همچنین رئیس انجمن مهندسان گرمایش و تهویه در سال ۱۹۲۰ بود و پدربزرگ او نیز مهندس عمران بود. این تاریخچه خانوادگی و اعتقاد به اینکه استعدادهای شخصی او در ریاضیات و هندسه نهفته است، موجب شد که مدلین، پس از خواندن کتابی دربارهٔ طراحی فنی، اعلام کند که می‌خواهد مهندس شود. پدرش تا حدی شک و تردید داشت، زیرا نگران بود
شود. پدرش تا حدی شک و تردید داشت، زیرا نگران بود که رشته مهندسی برای پیشرفت دخترش مناسب نباشد. با این حال، پس از آن که مادر او (فرانکواز لئونیه تبلو) با آدریا بوکانا، نخستین زن عضو انجمن مهندسان گرمایش و تهویه، ملاقات کرد، مداخله کرد و به شوهرش گفت: نمی‌تواند از حمایت از آرزوهای دخترش امتناع کند. مدلین یک شرکت مهندسان گرمایش و تهویه را متقاعد کرد که او مناسب دفتر طراحی است، جایی که به عنوان یک ترسیم‌گر شروع به کار کرد. تحصیلات او در پلی‌تکنیک به او این امکان را داد که به کارهای گرمایش و تهویه در یک دفتر
را داد که به کارهای گرمایش و تهویه در یک دفتر معماری بپردازد. کار او در آن دفتر برآورد هزینه و نظارت بر نصب بود. در طول جنگ جهانی دوم، او طراحی پناهگاه هوایی، کارخانه‌ها و تهویه قایق‌ها را انجام داد. در اوقات فراغت خود، او آمبولانس می‌راند. او به انجام انواع مختلفی از کارها پرداخت که به او تجربه عملی در کارگاه‌ها و مراکز مختلف را داد تا اینکه به عنوان یک مهندس کاملاً واجد شرایط شد و در سال ۱۹۴۵ به عنوان نایب رئیس وارد شرکت پدرش شد. پدر او در سال ۱۹۵۱ در حین انجام یک پروژه بزرگ برای بازسازی دادگاه جنایی
حین انجام یک پروژه بزرگ برای بازسازی دادگاه جنایی مرکزی، اولد بیلی پس از خسارات جنگی درگذشت، بنابراین مدلین به مقام مدیر ارشد در شرکت "پرکینز و والدین"، ارتقا یافت و اداره شرکت را به عهده گرفت و قرارداد را تکمیل کرد. جامعه مهندسان زن. او در سال ۱۹۴۱ به جامعه مهندسان زن پیوست و خیلی سریع در شورای آن فعال شد، ریاست شاخه لندن را از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۲ بر عهده داشت و در سال ۱۹۵۹ به ریاست جامعه رسید. او جانشین مارجوری بل در این سمت شد و به نوبه خود جای خود را به ایزابل هاردویچ داد. او مقالات زیادی در زمینه تهویه و
هاردویچ داد. او مقالات زیادی در زمینه تهویه و گرمایش به مجله "مهندسان زن" ارائه داد و به عنوان عضو کامل چندین نهاد مهندسی دیگر نیز فعال بود. اگرچه او نتوانست در اولین کنفرانس بین‌المللی مهندسان و دانشمندان زن (ICWES) در نیویورک در سال ۱۹۶۴ شرکت کند، اما یک گزارش بسیار دقیق از مهندسان زن در بریتانیا برای این کنگره تهیه کرد. کار او در بررسی انجمن مهندسان عمران در سال ۱۹۷۱ منتشر شد. زندگی شخصی. نوبس در سال ۱۹۶۱ با دنیس مودی، که او نیز مهندس بود، ازدواج کرد. پس از مرگ مودی، او توجه خود را به پروژه‌های بزرگ
پس از مرگ مودی، او توجه خود را به پروژه‌های بزرگ ساختمانی معطوف کرد تا یک انبار قدیمی را در ایپسدن، آکسفوردشایر به خانه تبدیل کند و بیشتر کارها را خود انجام داد. نوبس در سال ۱۹۷۰ در سن ۵۶ سالگی به‌طور ناگهانی درگذشت.
سوفیا الکساندرا ریچی (زاده ۲۴ اوت ۱۹۹۸) مدل و شخصیت‌ رسانه‌ای آمریکایی است. او در کمپین‌های تعدادی از برندهای بزرگ از جمله استوارت وایتزمن، تامی هیلفیگر، مایکل کورس و آدیداس حضور داشته است. او کوچک‌ترین دختر خواننده لیونل ریچی و خواهر نیکول ریچی است.
زایمان در تایلند () به‌طور عمده تحت تأثیر باورهای فولکلور در تایلند مرکزی و ناحیه تایلند شمالی هستند و شیوه‌های مدرن تحت تأثیر مدل پزشکی غربی قرار دارند. زایمان در تایلند به‌طور سنتی در خانه و تحت نظارت دستیاران سنتی مانند "Mo Tamaye" یا "Mae Jang" انجام می‌شود. این دستیاران معمولاً زنان با تجربه هستند که در فرایند زایمان کمک می‌کنند. در حال حاضر، بیشتر زنان تایلندی در بیمارستان‌ها و کلینیک‌ها زایمان می‌کنند، و دستیاران بهداشتی ماهر در این مراکز حضور دارند. سنت‌های مختلفی در فرایند زایمان وجود دارد، از جمله
مختلفی در فرایند زایمان وجود دارد، از جمله استفاده از پرچم‌های مقدس برای دفع ارواح شرور و قرار گرفتن زن در موقعیت‌های خاص برای تسکین درد. پس از تولد کودک، مراقبت‌های سنتی از جمله "Yu Fai" (در معرض آتش قرار گرفتن برای کوچک کردن رحم) و رژیم غذایی خاص برای مادر توصیه می‌شود. همچنین، زن پس از زایمان باید به مدت چند هفته به درمان‌های سنتی مانند حمام‌های گیاهی بپردازد. در زمینه پزشکی، سزارین در صورت بروز مشکلات پزشکی انجام می‌شود، اما نرخ سزارین در تایلند در حال افزایش است. قانون حمایت از کارگران نیز به زنان
افزایش است. قانون حمایت از کارگران نیز به زنان اجازه می‌دهد که از سه ماه مرخصی مادرانه برخوردار شوند، اما این قوانین در عمل ضعیف اجرا می‌شوند. پیشینه. نظریه‌های سلامت و بیماری. پزشکی سنتی تایلند بر اساس سنت‌های بومی مختلط با تأثیرات هندی، چینی و خمر است. از نظر تاریخی، جیواکای کومار باچا به عنوان «پدر پزشکان» در پزشکی تایلند شناخته می‌شود. مفهوم «دایره زندگی» یک مفهوم مرکزی در فلسفه پزشکی تایلند است که شامل سه جوهر بدن انسان است که باید در تعادل نگه داشته شوند تا سلامت حفظ شود. این سه جوهر عبارتند از: (۱)
تا سلامت حفظ شود. این سه جوهر عبارتند از: (۱) "انرژی" (که ذهن، بدن و قلب را با هم نگه می‌دارد، مشابه به چی/چی/پرانا)، (۲) "بدن" (ماده فیزیکی)، و (۳) "چیتا" (ذهن/قلب، موجود غیرفیزیکی که تمام افکار، احساسات، روح، و خود درونی را در خود نگه می‌دارد). پزشکی سنتی تایلند سه شاخه دارد که به سه جوهر مربوط می‌شود: ماساژ تایلندی، گیاه‌درمانی (شامل رژیم غذایی) و درمان‌های معنوی یا دینی. این سه شاخه برای متعادل نگه داشتن هر یک از جوهرها استفاده می‌شود. به عنوان مثال، ده طعم مختلف از غذاها و گیاهان در پزشکی تایلند
ده طعم مختلف از غذاها و گیاهان در پزشکی تایلند شناخته شده است و طعم‌های مخالف فرایند بیماری برای درمان آن به کار می‌روند. به همین ترتیب، چهار عنصر بدن (آتش، آب، هوا و زمین) باید با خوردن غذاهای خاص در تعادل نگه داشته شوند. آمار سلامت زنان. میانگین طول عمر زنان در تایلند ۷۶٫۰۸ سال است (در مقایسه با ۷۱٫۲۴ سال برای مردان). دو درصد از زنان تایلند سیگار می‌کشند. نرخ تولد کنونی (۲۰۱۱) حدود ۱۲٫۹۵ تولد به ازای هر ۱٬۰۰۰ نفر است. نسبت مرگ و میر مادران ۲۰٫۶۳ در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تولد زنده است و علل عمده مرگ مادران عبارتند
تولد زنده است و علل عمده مرگ مادران عبارتند از خونریزی بعد از زایمان (۲۷٫۸٪)، سپسیس (۸٫۷۳٪)، توکسمی (۱۶٫۷٪)، آمبولی مایع آمنیوتیک (۱۱٫۹٪) و علل دیگر (۸٫۷۳٪) (۲۰۰۳). درصد بالایی از زنان باردار (۹۷٪) تحت نظر پرسنل بهداشتی ماهر قرار دارند که این رقم بسیار بیشتر از میانگین منطقه‌ای (۴۹٪) است (۲۰۰۸). زنان در تایلند همچنین بیشتر از زنان کشورهای دیگر در جنوب شرق آسیا به ویزیت‌های پیش از زایمان می‌روند (۷۴٪) و از روش‌های پیشگیری از بارداری استفاده می‌کنند (۸۱٪ در مقایسه با ۵۸٪) (۲۰۰۸). نرخ مرگ و میر زیر ۵ سال (به
با ۵۸٪) (۲۰۰۸). نرخ مرگ و میر زیر ۵ سال (به ازای هر ۱٬۰۰۰ تولد زنده) به ۱۴ (۲۰۰۸) کاهش یافته است از ۲۸ (۲۰۰۲). نرخ مرگ و میر نوزادان نیز از ۲۰ (۲۰۰۲) به ۱۶٫۳۹ مرگ به ازای هر ۱٬۰۰۰ تولد (۲۰۱۱) کاهش یافته است. رفتارها و باورهای بارداری. باورهای سنتی زیادی وجود دارد که به نحوه بارداری مربوط می‌شود. بر اساس باورهای تایلند مرکزی، لقاح زمانی رخ می‌دهد که khwan (روح) در هنگام رابطه جنسی وارد رحم می‌شود. زنی که پریود او قطع می‌شود و شروع به هوس خوردن غذاهای ترش می‌کند، گمان می‌رود باردار شده باشد. زمانی که زن
می‌کند، گمان می‌رود باردار شده باشد. زمانی که زن متوجه می‌شود باردار است، باید ابتدا به شریک زندگی خود بگوید، سپس به مادر و مادرشوهرش. ناباروری به عنوان عدم تعادل در یکی از «جوهرها» دیده می‌شود. با این حال، نقاط خاص طب فشاری برای رفع این مشکل استفاده می‌شود. سقط جنین از نظر بودایی‌ها «ممانعت از تولد دوباره فرد و نقض یک ممنوعیت دینی درگرفتن زندگی» است. با این حال، این امر در تایلند در ۲۵ ژانویه ۲۰۲۱ برای بارداری‌های کمتر از ۱۲ هفته قانونی شد. سقط جنین در تایلند در حال حاضر در موارد زیر مجاز است: (۱) سقط
تایلند در حال حاضر در موارد زیر مجاز است: (۱) سقط جنین در ۱۲ هفته اول بارداری، (۲) بارداری تهدیدی برای سلامت جسمی یا روانی مادر باشد، (۳) بارداری خطر بالایی برای مشکلات سلامتی که ممکن است منجر به نقص عضو یا معلولیت نوزاد شود داشته باشد، یا (۴) بارداری ناشی از یک جرم جنسی باشد. قبل از قانونی شدن سقط جنین در سه‌ماهه اول بارداری، گزارش شده بود که حدود دو سوم از زنان برای خاتمه دادن به بارداری ناخواسته به خارج از سیستم مراقبت‌های بهداشتی اصلی مراجعه می‌کردند و ۱۲٪ تلاش می‌کردند خودشان این کار را انجام دهند. در
تلاش می‌کردند خودشان این کار را انجام دهند. در فولکلور تایلند روحی به نام "Krasue" (กระสือ) وجود دارد که زنان باردار را در خانه‌هایشان پیش از تولد یا پس از آن تعقیب می‌کند. افسانه‌های روستایی می‌گویند که این شبح در اطراف خانه زن باردار پرواز می‌کند و با فریادهای تیز خود ترس ایجاد می‌کند. این روح از زبان دراز مانند خرطوم خود برای رسیدن به جنین یا جفت جنین در رحم استفاده می‌کند. این عادت، همراه با دیگر کارهای غیرقابل ذکر این روح، به عنوان علت بسیاری از بیماری‌ها که عمدتاً زنان روستایی را در دوران بارداری‌شان
که عمدتاً زنان روستایی را در دوران بارداری‌شان تحت تأثیر قرار می‌دهد، شناخته می‌شود. رژیم غذایی در دوران بارداری. از آنجا که در طب سنتی تایلندی بارداری به عنوان یک وضعیت «گرم» در نظر گرفته می‌شود، غذاهایی که برای حفظ گرما مصرف می‌شوند ترجیح داده می‌شوند، مانند چای زنجبیل، شیر نارگیل، گوشت نارگیل جوان، غذاهای شور، Tamarind، ماهی، سیر، پیاز، و مایعات گرم. افرادی که pak plang"، سبزی سبز لغزنده‌ای شبیه به گیاه پیچک مصرف می‌کنند، زایمانی آسان خواهند داشت چون بدن نوزاد را لغزنده می‌کند. داروی گیاهی Ya tom به
بدن نوزاد را لغزنده می‌کند. داروی گیاهی Ya tom به صورت چای تهیه می‌شود و اگر زن باردار سه بار در روز برای سه روز متوالی این چای را بنوشد، نوزاد قوی و زایمان آسان خواهد داشت. با این حال، زنان باردار باید از مصرف khong salaeng (غذاهای آلرژیک) خودداری کنند، چون ممکن است مشکلاتی در طول زایمان یا برای جنین به وجود آورد. غذاهای khong salaeng شامل سالاد پاپایا، غذاهای ترشی، غذاهای تند (ممکن است نوزاد بدون مو به دنیا آید)، قهوه و چای (نوزاد ممکن است هوش کافی نداشته باشد)، صدف‌ها (از خشکی پرینه پس از زایمان جلوگیری
باشد)، صدف‌ها (از خشکی پرینه پس از زایمان جلوگیری می‌کند)، و بادمجان تایلندی (ممکن است باعث درد مقعد پس از زایمان شود) هستند. زنان همچنین توصیه می‌شوند که تنها نیم‌عدد موز بخورند، چون خوردن یک موز کامل ممکن است باعث مسدود شدن زایمان شود. رفتار در دوران بارداری. طبق باورهای سنتی، فعالیت‌های سنگین مانند بلند کردن اجسام سنگین، کار کشاورزی و حتی رانندگی ممکن است منجر به سقط خودبه‌خودی یا مرده‌زایی شود، هرچند گاهی این امر برای فقرا در مناطق روستایی اجتناب‌ناپذیر است. با این حال، فعالیت منظم به زایمان آسان کمک
است. با این حال، فعالیت منظم به زایمان آسان کمک می‌کند چون شکم «شل» می‌شود ("tong klon") و این امر به چرخش پایین‌تر نوزاد کمک می‌کند. از سوی دیگر، بی‌تحرکی و استراحت مکرر، زایمان را پیچیده می‌کند. گزارش‌هایی وجود دارد که نشان می‌دهد در مرکز تایلند فعالیت جنسی در دوران بارداری توصیه می‌شده، زیرا اسپرم باعث می‌شود نوزاد قوی شود، اما در بخش‌های شمالی تایلند به آن به عنوان نوعی فعالیت شدید نگاه می‌شود که ممکن است منجر به سقط جنین شود. اگرچه زنان باردار از حضور در مراسم تشییع جنازه منع می‌شوند، اما پوشیدن
حضور در مراسم تشییع جنازه منع می‌شوند، اما پوشیدن نشان‌واره‌ای روی شکم می‌تواند اثرات منفی بر جنین را جبران کند. همچنین به زنان توصیه می‌شود که هیچ‌گونه پیش‌نیازی مانند خرید یا دوختن لباس‌های کودک انجام ندهند، زیرا ممکن است منجر به مرگ نوزاد شود. سایر باورهای مرتبط با بارداری شامل عدم نشستن در پله‌ها (که باعث انسداد زایمان می‌شود)، عدم دفن هر چیزی در خاک (که زایمان را دشوار می‌کند)، و انجام «دوش‌های جادویی» (برای تسهیل زایمان و آرامش روحی) است. این دوش‌ها باید با کلمات مقدس به نام "nam mon" توسط "mor mon"'
با کلمات مقدس به نام "nam mon" توسط "mor mon"' (شفادهنده جادویی، یا حتی راهب) تقدیس شوند و معمولاً در فضای باز از ماه هشتم تا نهم بارداری انجام می‌شوند. در هفته‌های آخر بارداری طبیعی، زن ممکن است برای «بالا بردن رحم» ("yok thong") به یک ماساژور مراجعه کند تا راحتی بیشتری پیدا کند. بارداری مدرن. امروزه، آزمایش بارداری در داروخانه‌ها موجود است. همچنین می‌توان بارداری را در مطب پزشک متخصص زنان با استفاده از آزمایش خون و ادرار تأیید کرد. در حال حاضر، زنان باردار موظف به حضور حداقل در چهار ویزیت قبل از زایمان
موظف به حضور حداقل در چهار ویزیت قبل از زایمان هستند. بارداری‌های طبیعی می‌توانند توسط پرستاران زنان یا ماماها مدیریت شوند، در حالی که بارداری‌های پرخطر باید تحت نظر متخصصین زنان و زایمان باشند. به‌طور ایده‌آل، یک زن باید در ویزیت‌های قبل از زایمان «هر ماه تا ۲۸ هفته بارداری، سپس هر دو هفته یک‌بار از ۲۸ تا ۳۲ هفته و هر هفته بعد از ۳۲ هفته» شرکت کند، اما تعداد ویزیت‌ها بستگی به زن و ارائه‌دهندگان خدمات بهداشتی او دارد. در تایلند، مراقبت‌های قبل از زایمان در بخش خدمات بهداشتی عمومی رایگان است. در بخش خدمات
بخش خدمات بهداشتی عمومی رایگان است. در بخش خدمات بهداشتی، بخش خصوصی و عمومی وجود دارد که بخش عمومی توسط وزارت بهداشت عمومی و بیمارستان‌های آموزشی ارائه می‌شود. در مطالعه سال ۲۰۰۵ توسط لیامپوتونگ و همکاران، زنان چیانگ مای (شمال تایلند) نشان دادند که «فقط دانش فرهنگی را زمانی که قابل اجرا و مناسب برای وضعیت‌های روزمره زندگی‌شان است، ادغام می‌کنند». زایمان و تولد. محل زایمان. در دهه ۱۹۶۰، ۹۹٪ از زنان در روستاها در خانه زایمان می‌کردند. امروزه این آمار بسیار کمتر شده است، زیرا بیشتر زنان تایلندی در
بسیار کمتر شده است، زیرا بیشتر زنان تایلندی در بیمارستان‌ها و درمانگاه‌ها زایمان می‌کنند، که معمولاً همان‌جا برای مراقبت‌های قبل از زایمان مراجعه می‌کنند. با این حال، زایمان خانگی در حال محبوبیت است، ولی ممکن است به‌طور کامل تحت پوشش بیمه قرار نگیرد. به‌طور سنتی، زنان تایلندی در خانه زایمان می‌کردند، یا در اتاق خواب یا در آشپزخانه. اتاق زایمان در خانه معمولاً با Yant Trinisinghé, «پرچم‌های کوچکی که با اعداد مقدس از یک تا نه نوشته شده‌اند» یا با حروف و علائم تزئین می‌شد؛ هر پرچم یک «نماد از یک بخش منترای