payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برخی خانواده‌ها هم ترجیح می‌دهند از مهمانان شان تنها با گوشت و یخنی پذیرایی کنند. این غذای سنتی آن‌چنان با عید قربان گره خورده است که بسیاری روستاییان گاهی عید قربان را فصل مستاوه خوری نیز می‌گویند. در بسیاری روستاها، مردم دِه، در روز دوم عید به گونه گروهی به خانه‌های یک دیگر رفته ومستاوه‌خوری می کنند، اما درسال‌های پسین که نفوس درحال افزایش است و از طرفی، خانه‌ها برای گروه‌های بزرگ مردم ده، که به رسم قدیم به خانه یک دیگر می‌روند کفایت نمی‌کند، بزرگان روستا، در مسجد و یا مکان بزرگ تر برای مستاوه‌خوری
روستا، در مسجد و یا مکان بزرگ تر برای مستاوه‌خوری برنامه‌ریزی میکنند، و هر خانواده به قدر توان از یک تا دو کاسه مستاوه با خود می‌آورند ودر کنار هم دور یک سفره طولانی مستاوه را با شوخی‌های محلی تناول میکنند. مواد اولیه. گوشت گوسفند یا گوساله: ۷۰۰ گرم نمک: ۴ قاشق چایخوری برنج : ۱ پیمانه سیر: چند دندانه نخود: نصف پیمانه روغن: نصف پیمانه زردچوبه: ۲ قاشق چایخوری مرچ سیاه(فلفل سیاه): ۱ قاشق چایخوری پیاز: ۲ عدد به صورت خرد شده ماست: به مقدار نیاز. شیوه پُخت. ابتدا ۲ عدد پیاز را خرد کرده و در روغن به مدت ۲ دقیقه
۲ عدد پیاز را خرد کرده و در روغن به مدت ۲ دقیقه سرخ کنید. سپس گوشت را همراه سیر به آن اضافه کنید و ۳ دقیقه سرخ کنید.در مرحله بعد زردچوبه را اضافه کرده و ۲ دقیقه دیگر سرخ کنید و ۸ پیمانه آب اضافه کنید نخودها را که قبلا ۳ ساعت در آب خیساند‌ه‌ایم، به همراه نمک و مرچ سیاه(فلفل سیاه) اضافه کرده و به مدت ۱ ساعت روی حرارت ملایم قرار می دهیم سپس یک پیمانه برنج را که قبلا به مدت ۲ ساعت در آب گذاشته‌ایم را به مستاوه اضافه کرده و ۱۵ دقیقه دیگر پخته می کنیم.بعد از ۱۵ دقیقه غذای شما آماده شده و می توانید همراه چکه سرو
غذای شما آماده شده و می توانید همراه چکه سرو کنید.
تری موران (متولد ۹ دسامبر ۱۹۵۹) روزنامه‌نگار آمریکایی است که به عنوان خبرنگار ارشد ملی در شبکه خبری ABC فعالیت می‌کرد. او در واشینگتن دی‌سی مستقر بود و سیاست‌ها و مسائل ملی را پوشش می‌داد و از کاخ سفید، دیوان عالی ایالات متحده و مسیرهای تبلیغاتی برای همه برنامه‌های ABC گزارش می‌داد. پیش‌تر، موران از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۸ به عنوان خبرنگار ارشد خارجی ABC، از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۳ به عنوان مجری همکار برنامه Nightline و از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۵ به عنوان خبرنگار ارشد کاخ سفید فعالیت کرده بود. در تاریخ ۸ ژوئن ۲۰۲۵، موران به طور
کرده بود. در تاریخ ۸ ژوئن ۲۰۲۵، موران به طور نامحدود توسط ABC تعلیق شد و بعداً از این شبکه کنار گذاشته شد. زندگینامه. موران در شیکاگو، ایالت ایلینوی به دنیا آمد و در ماونت پرسپکت و باریگتون هیلز، هر دو در ایلینوی، بزرگ شد. او در سال ۱۹۸۲ از دانشگاه لارنس فارغ‌التحصیل شد؛ جایی که رشته زبان انگلیسی را انتخاب کرد و سردبیر روزنامه دانشجویی آن دانشگاه، The Lawrentian، بود. حرفه ای. موران حرفه روزنامه‌نگاری خود را در مجله The New Republic آغاز کرد و سپس به عنوان خبرنگار و ویراستار در نشریه Legal Times مستقر در
خبرنگار و ویراستار در نشریه Legal Times مستقر در واشینگتن دی‌سی فعالیت داشت. از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۷، موران به عنوان خبرنگار و مجری خبری برای شبکه Court TV کار کرد، جایی که با پوشش دادگاه‌های لایل و اریک منندز و او.جی. سیمپسون در لس‌آنجلس به شهرت ملی رسید، همچنین به خاطر گزارش‌هایش از دادگاه‌های جنایت جنگی بوسنی در لاهه و جلسات تأیید قاضیان کلارنس توماس، استیفن برایر و روث بدر گینزبرگ در دیوان عالی ایالات متحده شناخته شد. موران در سال ۱۹۹۷ به شبکه خبری ABC پیوست. پس از خدمت به عنوان خبرنگار اصلی اختصاص داده
پس از خدمت به عنوان خبرنگار اصلی اختصاص داده شده به دیوان عالی ایالات متحده از سال ۱۹۹۸ تا ۱۹۹۹، او از سپتامبر ۱۹۹۹ تا نوامبر ۲۰۰۵ به عنوان خبرنگار ارشد کاخ سفید ABC News فعالیت کرد و دوران ریاست‌جمهوری بیل کلینتون و جرج دابلیو بوش را پوشش داد. پیش از این مسئولیت در کاخ سفید، موران کمپین انتخاباتی معاون رئیس‌جمهور، آل گور، را پوشش داده بود. به‌عنوان مجری همکار برنامه Nightline، موران به پوشش اخبار سیاسی ادامه داد و درباره کمپین‌های انتخاباتی ریاست‌جمهوری سال‌های ۲۰۰۸ و ۲۰۱۲، ظهور حزب چای‌حزب (Tea Party) و
۲۰۰۸ و ۲۰۱۲، ظهور حزب چای‌حزب (Tea Party) و سایر تحولات مهم گزارش داد. او همچنین بارها به خارج سفر کرد و جنگ‌های عراق و افغانستان و قیام‌های «بهار عربی» در مصر، لیبی و سوریه را پوشش داد. در نقش خبرنگار ارشد خارجی ABC، موران رهبری پوشش شبکه را در داستان‌های مهم بین‌المللی بر عهده داشت، از جمله برگزیت، بحران مهاجران در اروپا، جنگ‌های داخلی سوریه و اوکراین، و حملات تروریستی بزرگ در لندن، پاریس، بروکسل، برلین و نقاط دیگر.. در طول سال‌ها، فعالیت‌های روزنامه‌نگاری موران با جوایز متعددی مورد تقدیر قرار گرفته است،
موران با جوایز متعددی مورد تقدیر قرار گرفته است، از جمله جایزه جورج فاستر پی‌بادی، جایزه امی، جایزه مریمان اسمیت از انجمن خبرنگاران کاخ سفید (دو بار) و جایزه روزنامه‌نگاری تورگود مارشال. وقتی موران به عنوان خبرنگار ارشد خارجی ABC منصوب شد، بن شرود، رئیس وقت شبکه خبری ABC، گفت: «دامنه توانمندی‌های تری به عنوان خبرنگار استثنایی است. او به همان اندازه در مصاحبه با یک قاتل حرفه‌ای در یکی از بدنام‌ترین باندهای مکزیک مهارت دارد که در تحلیل برخی از پیچیده‌ترین تصمیمات دیوان عالی قضا... تری نویسنده‌ای درخشان و
تصمیمات دیوان عالی قضا... تری نویسنده‌ای درخشان و داستان‌سرایی با استعداد است که توانایی دیدن داستانی را دارد که هیچ‌کس دیگری نمی‌بیند، اهمیت آن را برای مخاطب توضیح می‌دهد و همه این کارها را به شیوه‌ای شیک و جذاب انجام می‌دهد.» در تاریخ ۸ ژوئن ۲۰۲۵، موران توسط شبکه خبری ABC به‌دلیل یک توییت بحث‌برانگیز در نیمه‌شب (که بعدها موران آن را حذف کرد) که رئیس‌جمهور دونالد ترامپ و معاون رئیس کارکنان او، استیفن میلر را مورد انتقاد قرار می‌داد، معلق شد. متن توییت چنین بود: «بله، او یکی از افرادی است که انگیزه‌های
بود: «بله، او یکی از افرادی است که انگیزه‌های حرکت ترامپیستی را مفهوم‌سازی می‌کند و آنها را به سیاست تبدیل می‌کند. اما نکته جالب درباره میلر این نیست. نکته مغز او نیست، بلکه زهر است. میلر مردی است که به شدت با ظرفیت نفرت غنی شده است. او یک نفرت‌پیشه درجه یک است. فقط با نگاه کردن به او می‌توان فهمید که نفرت‌هایش غذای روحی او هستند. او نفرتش را می‌خورد. ترامپ هم یک نفرت‌پیشه درجه یک است، اما نفرت او تنها وسیله‌ای برای رسیدن به هدف است و آن هدف، جلال خود اوست. این غذای روحی اوست.» یک سخنگوی شبکه ABC اعلام کرد
این غذای روحی اوست.» یک سخنگوی شبکه ABC اعلام کرد که این شبکه «نماینده عینیت و بی‌طرفی در پوشش خبری خود است و حملات شخصی و ذهنی به دیگران را تأیید نمی‌کند. این پست [توسط موران] نمایانگر دیدگاه‌های ABC News نیست و با استانداردهای ما مغایرت دارد.» در تاریخ ۱۰ ژوئن ۲۰۲۵ اعلام شد که ABC «به طور فوری» همکاری خود را با موران قطع خواهد کرد. زندگی شخصی. موران دو بار ازدواج کرده است. او در اواخر دهه ۱۹۸۰ با همسر اولش، کارن اسلر، ازدواج کرد. در سال ۲۰۱۵، با همسر دومش، یوهانا کاکس، که زبان‌شناس زبان چینی و تحلیل‌گر
یوهانا کاکس، که زبان‌شناس زبان چینی و تحلیل‌گر اطلاعات چین است و پیش‌تر به عنوان خبرنگار در مجله Elle فعالیت داشته، نامزد شد. یوهانا برنده برنامه تلویزیونی واقع‌نمای Stylista بود. این زوج سه فرزند دارند. همچنین موران یک فرزند از ازدواج اول خود دارد.
باشگاه ورزشی رتنام یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای سری‌لانکایی مستقر در کلمبو است که در سوپر لیگ سری‌لانکا، رقابت می‌کند. این باشگاه در سال ۱۹۵۰ تأسیس شد. این تیم شامل بازیکن ملی‌پوش کاسون جایاسوریا، عضو تیم سری‌لانکا است که در اولین دوره مسابقات چلنج کاپ آسیا در بنگلادش در سال ۲۰۰۶ نایب قهرمان شد و اخیراً با ۲۱ گل زده، بهترین گلزن لیگ برتر سری لانکا شده بود. از دیگر بازیکنان تیم راتنام می‌توان به چاتورا مادورانگا، راومی محی‌الدین، نادیکا پوشپا کومارا، فصول رحمان، دامیکا سنارات و ال. تاروشا اشاره کرد. در دومین
دامیکا سنارات و ال. تاروشا اشاره کرد. در دومین دوره مسابقات در مالزی، رتنام تیم نپالی مانانگ مارسیانگدی را با نتیجه ۲–۰ شکست داد، سپس با نتیجه ۰–۳ از دوردوی-دینامو نارین (قرقیزستان) و ۱–۲ از وخش قرغان‌تپه (تاجیکستان) شکست خورد. رتنام با پیروزی مقابل سندرز در فینال لیگ برتر در نوامبر ۲۰۰۷، عنوان قهرمانی لیگ برتر خود را که در سال ۲۰۰۶ به دست آورده بود، حفظ کرد.
باشگاه فوتبال قند-اویل یک باشگاه فوتبال قرقیزستانی مستقر در قند، قرقیزستان بود.
گروپو دسپورتیوو د لام پاک یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای اهل ماکائو است که در شهر ماکائو بازی می‌کند. آنها در لیگ دسته اول ماکائو بازی می‌کنند. لام پاک یکی از تیم‌های قوی در ماکائو است. آنها به دلایل مالی منحل شدند.
قلمرو سادووارا ، یک قلمرو فئودالی بود (هان (ژاپن)) تحت حکومت شوگون‌سالاری توکوگاوا در دوره ادو ژاپن، در منطقه کنونی استان میازاکی مرکزی بود.
قلمرو تاکادا ، یک قلمرو فئودالی بود (هان (ژاپن)) تحت حکومت شوگون‌سالاری توکوگاوا در دوره ادو ژاپن بود. در ولایت اچیگو، در منطقه هوکوریکو هونشو واقع شده بود.
قلمرو هامادا ، یک قلمرو فئودالی بود (هان (ژاپن)) تحت شوگون‌سالاری توکوگاوا در دوره ادو ژاپن، در منطقه کنونی استان شیمانه بود.
شاهدخت یوشیکو تیهو-این; – ) کوچک‌ترین دختر شاهزاده آریسوگاوا از شاخه آریسوگاوا نو میا، همسر توکوگاوا ناری‌آکی و مادر توکوگاوا یوشینوبو آخرین شوگون از شوگون‌سالاری توکوگاوا بود. نام پس از مرگ او بونمئی فوجین (文明夫人) بود. زندگی. در سال ۱۸۲۰، یک سال پس از آنکه توکوگاوا ناری‌آکی به مقام فرمانروایی رسید، با یوشیکو ازدواج کرد. اگرچه او دوازدهمین شاهزاده خانم و کوچک‌ترین دختر شاهزاده آریسوگاوا بود، اما ۲۷ سال داشت که در آن زمان بسیار مسن برای اولین ازدواج محسوب می‌شد. شاید خود او از این موضوع آگاه بود، زیرا به مادر
شاید خود او از این موضوع آگاه بود، زیرا به مادر شوهرش، مینه هیمه، گفت: «من پیر هستم و ممکن است نتوانم بچه‌دار شوم، بنابراین می‌خواهم ناری‌آکی برای من زن غیراصلی بگیرد.» با وجود چنین نگرانی‌هایی، توکوگاوا ناری‌آکی، در سال ۱۸۳۲، یک سال پس از ازدواجشان، پسر بزرگشان، توکوگاوا یوشی‌آتسو، به دنیا آمد. آنها همچنین صاحب سه پسر و یک دختر، پسر دوم، جیرومارو، دختر پنجم، ایهیمه و پسر هفتم، توکوگاوا یوشینوبو، شدند. یوشینوبو زمانی به دنیا آمد که یوشیکو ۳۳ ساله بود. ناری‌آکی همچنین از زنان عیر اصلی‌اش بسیاری نیز فرزند
همچنین از زنان عیر اصلی‌اش بسیاری نیز فرزند داشت و در طول زندگی خود پدر ۳۷ فرزند شد. یوشیکو، مادر یوشینوبو، به عنوان همسری خردمند، ماهر در شعر و خوشنویسی واکا و همچنین ماهر در استفاده از ناگیناتا، بسیار مورد احترام بود.
توکوگاوا یوشی‌هیسا ، (۲ سپتامبر ۱۸۸۴ (۱۷ میجی) - ۲۲ ژانویه ۱۹۲۲ (۱۱ تایشو)) هفتمین پسر توکوگاوا یوشینوبو و سیاستمدار ژاپنی بود. او دوک درجه سه و نشان طبقه سوم بود. اطرافیانش او را با محبت «کی کیو-ساما» صدا می‌زدند، با تلفظی که موقع خواندن به کار می‌بردند. مادر او شینمورا نوبو، همسر غیراصلی توکوگاوا یوشینوبو بود. او در مناصب مختلفی از جمله عضویت در مجلس اعیان (ژاپن)، مدیر بانک اول و رئیس شورای ارث اموال اعیان خدمت کرد.
باشگاه فوتبال روور-گواردیا بیشکک یک باشگاه فوتبال مستقر در بیشکک، قرقیزستان است که در لیگ برتر قرقیزستان بازی می‌کند.
باشگاه فوتبال دابل فلاور یک باشگاه فوتبال هنگ کنگی است که در لیگ دسته سوم هنگ کنگ بازی می‌کند. این باشگاه در دهه ۱۹۹۰ در لیگ دسته اول آن زمان با نام اینستنت-دیکت بسیار موفق بود.
نیروی هوایی دهم () واحدی از نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا، به‌طور خاص یک نیروی هوایی شماره‌دار از فرماندهی ذخیره نیروی هوایی است. نیروی هوایی دهم در پایگاه هوایی نیروی دریایی فورت ورث، پایگاه ذخیره مشترک/کارسول فیلد، در ایالت تگزاس قرار دارد. این نیرو فعالیت‌های ۱۴۰۰۰ ذخیره نیروی هوایی و ۹۵۰ غیرنظامی مستقر در ۳۰ تأسیسات نظامی در سراسر ایالات متحده را هدایت می‌کند. واحدها و هواپیماهای نیروی هوایی دهم در درجه اول توسط نیروهای هوایی رزمی، به ویژه فرماندهی نبرد هوایی و تعداد کمتری نیز توسط فرماندهی تهاجم
نبرد هوایی و تعداد کمتری نیز توسط فرماندهی تهاجم جهانی نیروی هوایی، نیروهای هوایی اقیانوس آرام، ستاد فرماندهی عملیات‌های ویژه نیروی هوایی و فرماندهی آموزش و تمرین هوایی به دست آمده است. علاوه بر این، واحدهای دهم نیروی هوایی، ماهواره‌ها را برای فرماندهی فضایی نیروی هوایی در حمایت از وزارت دفاع و اداره ملی اقیانوسی و جوی به پرواز درمی‌آورند. نیروی هوایی دهم، نیروی هوایی رزمی ارتش ایالات متحده آمریکا (نیروی هوایی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا) بود که برای عملیات چین، برمه، هندوچین و هند در طول جنگ جهانی دوم
چین، برمه، هندوچین و هند در طول جنگ جهانی دوم در جبهه چین برمه و هند ایجاد شد. این نیرو در ۱۲ فوریه ۱۹۴۲ در دهلی نو، هند، پیرامون هسته‌ای از پرسنل نیروی هوایی که تازه از جاوه و فیلیپین آمده بودند، تحت فرماندهی سرلشکر (بعدها سپهبد) لوئیس بررتون تأسیس شد. در سال‌های پس از جنگ جهانی دوم، نیروی هوایی دهم هم به دفاع هوایی ایالات متحده تحت فرماندهی سابق پدافند هوایی و فرماندهی دفاع هوافضا و نیز به برنامه‌های آموزش و آمادگی ذخیره تحت نظارت نیروی هوایی ذخیره و فرماندهی نیروی هوایی ذخیره خدمت کرده است.
ارتباطات نظامی () یا سیگنال‌های نظامی شامل تمام جنبه‌های ارتباطات یا انتقال اطلاعات توسط نیروهای مسلح می‌شود. نمونه‌هایی از ارتباطات نظامی شامل متن، صدا، فکس، ارتباطات تاکتیکی زمینی، سیگنال‌دهی دریایی، مایکروویو زمینی، پراکندگی تروپوسفری، سیستم‌ها و تجهیزات ارتباطات ماهواره‌ای، نظارت و تجزیه و تحلیل سیگنال، امنیت، جهت‌یابی و پارازیت می‌شود. فوری‌ترین اهداف در ارتباطات نظامی، انتقال اطلاعات به فرماندهان و دریافت دستورات از آنها به نیروهای زیرمجموعه است. ارتباطات نظامی از دوران ماقبل تاریخ تا به امروز ادامه
نظامی از دوران ماقبل تاریخ تا به امروز ادامه دارد. اولین ارتباطات نظامی توسط دوندگان ارائه می‌شد. بعدها، ارتباطات به سیگنال‌های بصری پیشرفت کرد. به‌عنوان مثال، کشتی‌های دریایی از سیگنال‌دهی پرچم برای ارتباط از کشتی به کشتی استفاده می‌کردند. این پرچم‌ها مجموعه‌ای یکنواخت از کدهای دریایی هستند که به راحتی قابل شناسایی بوده و پیام‌ها و کدهای بصری را بین کشتی‌ها و از کشتی به ساحل منتقل می‌کنند. سپس ارتش‌ها روش‌هایی را برای استفاده از سیگنال‌دهی صوتی برای ارتباط با یکدیگر کشف کردند. این روش ارتباط توسط تلگراف
با یکدیگر کشف کردند. این روش ارتباط توسط تلگراف امکان‌پذیر بود. تلگراف یک وسیله الکترونیکی است که توسط فرستنده استفاده می‌شود و وقتی فرستنده کلید تلگراف را فشار می‌دهد، جریان را قطع می‌کند و یک پالس صوتی ایجاد کرده که در ایستگاه گیرنده شنیده می‌شود. سپس گیرنده پالس‌ها را رمزگشایی کرده تا در نهایت پیام‌ها را رمزگشایی کند. از آن زمان، ارتباطات نظامی تکامل یافته و بسیار پیشرفته‌تر شده است. امروزه، دیدگاه‌های زیادی برای بررسی چگونگی ارتباط سربازان در سراسر جهان وجود دارد. آنتونی کینگ بیان می‌کند که چگونه
جهان وجود دارد. آنتونی کینگ بیان می‌کند که چگونه جامعه‌شناسان نظامی تلاش کرده‌اند تا توضیح دهند که چگونه نهادهای نظامی، سطوح بالای انسجام اجتماعی را توسعه داده و حفظ می‌کنند. ارتباطات نقش مهمی در تقویت انسجام اجتماعی در نیروهای مسلح ایفا می‌کند، زیرا به سربازان اجازه می‌دهد تا روابط برقرار کرده، اعتماد ایجاد کنند و برای اهداف مشترک با یکدیگر همکاری نمایند.
نیروهای امنیتی () سازمان‌های قانونی با وظایف حفظ امنیت داخلی هستند. در بافت حقوقی چندین کشور، این اصطلاح به طرق مختلف به واحدهای پلیس و نیروی نظامی که به طور هماهنگ کار می‌کنند، یا نقش نیروهای نظامی نامنظم، نظامی‌نما و شبه‌نظامی (مانند ژاندارمری) که وظیفه امنیت عمومی را برعهده دارند، اشاره دارد. نیروهای امنیتی یک اصطلاح جمعی برای افرادی است که خدمات امنیتی خصوصی ارائه می‌دهند، این اصطلاح همچنین برای نهادهای اجرایی یک دولت یا حکومت که برای اعمال انحصار دولت در استفاده از زور و حفظ یا بازگرداندن امنیت داخلی
در استفاده از زور و حفظ یا بازگرداندن امنیت داخلی فعالیت می‌کنند نیز استفاده می‌شود. این نهادها شامل پلیس، واحدهای شبه‌نظامی، پلیس مخفی، سرویس‌های اطلاعاتی داخلی و ارتش می‌شوند. این اصطلاح به طور معمول در رسانه‌ها استفاده می‌شود، صرف نظر از اینکه سیستم دموکراسی، سیستم حکومتی پارلمانی، سلطنت انتخابی، سلطنت مشروطه، سیستم حکومتی ریاست جمهوری، سیستم حکومتی نیمه ریاست جمهوری، استبدادی، جمهوری خلق یا دیکتاتوری باشد.
ماهیگیری با سیانید، روشی خاص برای شکار ماهیان زنده، به‌ویژه جهت استفاده در آکواریومهاست که در آن از محلولی حاوی سدیم سیانیدبرای بی‌حرکت کردن ماهیان در زیستگاهشان استفاده می‌شود. در این شیوه، سیانید به درون محیط دریایی اسپری می‌شود تا ماهی‌ها موقتاً ناتوان شوند و به‌راحتی صید گردند. این روش نه تنها جمعیت هدف را تحت تأثیر قرار می‌دهد، بلکه اثرات منفی و مخرب فراوانی بر زندگی دریایی، از جمله مرجان‌ها و صخره‌های مرجانی دارد. این نوع صیادی یکی از روش‌های ناپایدار و زیان‌بار در بهره‌برداری از منابع دریایی به‌شمار
و زیان‌بار در بهره‌برداری از منابع دریایی به‌شمار می‌رود و در بسیاری از کشورها ممنوع اعلام شده است. تاریخچه و جغرافیا. صیادی با سیانید عمدتاً در مناطق ماهیگیری آب دریا جنوب‌شرقی آسیا رواج دارد. از آنجا که این روش هرگز به‌صورت رسمی تأیید یا به‌شکل گسترده‌ای معرفی نشد، منشأ دقیق آن نیز مشخص نیست؛ اما گمان می‌رود که در دهه ۱۹۵۰ میلادی در کشور فیلیپین پدید آمده باشد. در ادامه قرن بیستم، این شیوه توسط برخی از صیادان در کشورهای اندونزی، تایلند، مالدیو، تایوان و برخی مناطق دیگر نیز به کار گرفته شد. در ابتدا،
و برخی مناطق دیگر نیز به کار گرفته شد. در ابتدا، صیادی با سیانید با هدف بی‌هوش کردن و زنده‌گیری ماهیان برای آکواریوم‌ها و مجموعه‌داران طراحی شد، اما به‌تدریج در صید ماهی برای مصرف انسانی نیز مورد استفاده قرار گرفت. اگرچه این روش در بسیاری از کشورهایی که در آن به‌کار می‌رود غیرقانونی اعلام شده، اجرای قوانین مربوطه اغلب با جدیت و نظارت کافی همراه نیست. از جمله گونه‌های پرطرفدار که با استفاده از صیادی با سیانید شکار می‌شوند می‌توان به هامور ،زمردماهیان و قزل آلای مرجانی اشاره کرد. موسسه منابع جهانی (WRI) در
آلای مرجانی اشاره کرد. موسسه منابع جهانی (WRI) در سال ۱۹۹۶ برآورد کرد که تقریباً ۲۰٪ از ماهیان زنده‌ای که در بازار فیلیپین معامله می‌شدند، با استفاده از روش صیادی با سیانید شکار شده بودند. اگر این آمار را بازتابی از وضعیت کلی جنوب‌شرقی آسیا در نظر بگیریم، مهندس محیط‌زیست دیوید زومباک (David Dzombak) تخمین می‌زند که سالانه ماهی زندهٔ خوراکی با استفاده از این روش صید می‌شوند. روش. صیادان برای صید با سیانید، بدون استفاده از دستگاه‌های تنفس مصنوعی به دریا شیرجه می‌زنند؛ هرچند برخی از آن‌ها از دستگاهی بسیار
می‌زنند؛ هرچند برخی از آن‌ها از دستگاهی بسیار خطرناک استفاده می‌کنند که معمولاً شامل شیلنگ‌های باغی است که به کمپرسورهای هوا (مانند آن‌هایی که برای چکش‌های بادی به‌کار می‌روند) متصل شده‌اند و از سطح، هوا را به غواص می‌رسانند. این ابزار، به دلیل عدم کنترل دقیق فشار و کیفیت هوا، خطرات جدی برای سلامت غواص دارد. صیادان با رسیدن به آبسنگ مرجانی، سم سیانید را بین لایه‌های مرجان اسپری می‌کنند. سپس ماهیان نیمه‌بی‌هوش شده را جمع‌آوری می‌کنند. ماهیان خوراکی—که بخشی از آن‌ها برای مصرف عمومی فروخته می‌شوند—ابتدا به
از آن‌ها برای مصرف عمومی فروخته می‌شوند—ابتدا به مدت ده تا چهارده روز در آب شیرین نگهداری می‌شوند تا اصطلاحاً «شست‌وشو» داده شوند و بخشی از سموم دفع گردد. مطالعات اخیر نشان داده‌اند که ترکیب استفاده از سیانید و فشارهای ناشی از دستکاری پس از صید، موجب مرگ‌ومیر تا سقف ۷۵٪ از موجودات زنده در کمتر از ۴۸ ساعت پس از صید می‌شود. به‌دلیل این میزان بالای تلفات، صیادان ناچارند تعداد بسیار بیشتری ماهی را صید کنند تا بتوانند خسارت ناشی از مرگ پس از صید را جبران نمایند. مکانیسم. در آب دریا، سیانید سدیم به یون‌های سدیم
مکانیسم. در آب دریا، سیانید سدیم به یون‌های سدیم و سیانید تجزیه می‌شود. در بدن انسان، سیانیدها پروتئین هموگلوبینِ ناقل اکسیژن را مسدود می‌کنند؛ هموگلوبین در ماهی‌ها شباهت زیادی به هموگلوبین انسانی دارد و حتی با سرعت بیشتری با اکسیژن ترکیب می‌شود. با پیوند برگشت‌ناپذیر یون‌های سیانید به ناحیه فعال ساختار هموگلوبین، اکسیژن قادر به رسیدن به سلول‌ها نمی‌گردد و تأثیری مشابه با مسمومیت با مونوکسید کربن ایجاد می‌شود. پلیپ‌های مرجانی، ماهیان جوان و تخم‌ها آسیب‌پذیرترین گروه‌ها هستند؛ ماهیان بالغ می‌توانند تا حدودی
گروه‌ها هستند؛ ماهیان بالغ می‌توانند تا حدودی دوزهای بالاتری را تحمل کنند. استفاده از سیانید در شرایط آزمایشگاهی، موجب مرگ مرجان‌ها در دوزهای مشخص شده است، با این حال، تعمیم این داده‌ها به جمعیت‌های طبیعی بسیار دشوار است. در انسان، بلع یا استنشاق سیانید باعث بیهوشی در عرض یک دقیقه می‌شود و به دنبال آن خفگی رخ می‌دهد. دوزهای پایین‌تر می‌توانند منجر به ناتوانی موقت یا دائمی و/یا اختلالات حسی شوند. این خطر همواره صیادان را تهدید می‌کند؛ گزارش‌های محلی متعددی از چنین حوادث شغلی وجود دارد، اما این حوادث معمولاً
چنین حوادث شغلی وجود دارد، اما این حوادث معمولاً در آمارها یا گزارش‌های رسمی ثبت نمی‌شوند. تخریب زیستگاه. بسیاری از مناطق ماهیگیری و غواصی در سراسر جنوب‌شرقی آسیا که پیش‌تر نیز به‌واسطه ماهیگیری انفجاری به‌شدت آسیب دیده بودند، به‌واسطهٔ صیادی با سیانید به‌کلی نابود شده یا از بین رفته‌اند. غلظت سیانید، فرایند فتوسنتز را در زئوگزانتلاها ــ جلبک‌های همزیستی که درون بافت مرجان‌ها زندگی می‌کنند ــ کاهش می‌دهد؛ این اختلال باعث از بین رفتن رنگ مرجان‌ها (پدیده سفیدشدگی) می‌شود و همچنین یکی از منابع اصلی تغذیه
سفیدشدگی) می‌شود و همچنین یکی از منابع اصلی تغذیه آن‌ها را نابود می‌کند.حتی در دوزهای بسیار پایین نیز، سیانید موجب افزایش نرخ مرگ‌ومیر در مرجان‌ها می‌شود.
امنیت عمومی () پیشگیری و محافظت از رویدادهایی است که می‌تواند ایمنی و امنیت در مکان‌های عمومی را از خطر قابل توجه، آسیب یا خسارت به اموال به خطر بیندازد. این امر اغلب توسط یک حکومت یا دولت منطقه‌ای یا ایالتی انجام می‌شود تا از شهروندان، افراد در قلمرو خود، سازمان‌ها و مؤسسات در برابر تهدیدات برای بقا و رفاه آنها اطمینان حاصل شود. مسائل مربوط به امنیت عمومی که یک حوزه قضایی شهرداری، شهرستان، منطقه یا فدرال ممکن است به آنها رسیدگی کند شامل جرایم، آتش‌سوزی‌های ساختمانی، آتش‌سوزی‌های گسترده، فوریت‌های پزشکی،
ساختمانی، آتش‌سوزی‌های گسترده، فوریت‌های پزشکی، حوادث با تلفات جمعی، بلایا، تروریسم و سایر نگرانی‌ها است. سازمان‌های امنیت عمومی سازمان‌هایی هستند که امنیت عمومی را حفظ می‌کنند. این سازمان‌ها اغلب شامل خدمات اضطراری و امدادگران اولیه مانند نیروهای انتظامی، خدمات آتش‌نشانی، خدمات پزشکی اورژانس، نیروهای امنیتی و نیروهای نظامی هستند. آنها اغلب توسط یک دولت اداره می‌شوند، اگرچه برخی از سازمان‌های امنیت عمومی خصوصی نیز در صورت امکان وجود دارند.
جانورزدایی، به معنای انقراض جهانی، محلی یا کارکردی جمعیت‌ها یا گونه‌های جانوری از جامعه بوم‌شناختی است. ازدیاد جمعیت انسان، همراه با پیشرفت فناوری‌های بهره‌برداری، منجر به بهره‌کشی شدیدتر و کارآمدتر از محیط‌زیست شده است. این روند باعث کاهش چشمگیر مهره‌داران بزرگ از زیست‌بوم‌ها شده و پدیده‌ای را به‌وجود آورده که با عنوان «جنگل‌های خالی» (empty forest) شناخته می‌شود. جانورزدایی با انقراض تفاوت دارد؛ این اصطلاح نه‌تنها ناپدید شدن گونه‌ها را شامل می‌شود، بلکه کاهش جمعیت آن‌ها را نیز در بر می‌گیرد. نخستین اشاره
جمعیت آن‌ها را نیز در بر می‌گیرد. نخستین اشاره به آثار جانورزدایی در سال ۱۹۸۸، در سمپوزیوم «تعاملات گیاه و جانور» در دانشگاه کمپیناس برزیل و در زمینه قلمرو نوحاره‌ای (نواحی استوایی قاره آمریکا) صورت گرفت. از آن زمان تاکنون، این اصطلاح کاربرد گسترده‌تری در زیست‌شناسی حفاظت یافته و به عنوان پدیده‌ای جهانی شناخته می‌شود. برآوردها نشان می‌دهد که بیش از ۵۰ درصد از جمعیت حیات‌وحش جهان در طی ۴۰ سال گذشته از بین رفته است. در سال ۲۰۱۶ پیش‌بینی شد که تا سال ۲۰۲۰، ۶۸٪ از گونه‌های حیات‌وحش جهان نابود خواهند شد. در
۶۸٪ از گونه‌های حیات‌وحش جهان نابود خواهند شد. در منطقه آمریکای جنوبی، تصور می‌شود که تا ۷۰ درصد از جمعیت حیات‌وحش از دست رفته است. مطالعه‌ای در سال ۲۰۲۱ نشان داد که تنها حدود ۳٪ از سطح خشکی‌های زمین به‌لحاظ بوم‌شناختی و جانوری دست‌نخورده باقی مانده است؛ به‌این معنا که هنوز جمعیت‌های بومی جانوران در آن وجود دارند و اثرگذاری انسان یا بسیار اندک است یا اصلاً وجود ندارد. در نوامبر ۲۰۱۷، بیش از ۱۵٬۰۰۰ دانشمند از سراسر جهان هشدار دومی صادر کردند که در آن، ضمن ابراز نگرانی نسبت به روند تخریب محیط‌زیست، خواستار
نگرانی نسبت به روند تخریب محیط‌زیست، خواستار تدوین و اجرای سیاست‌هایی برای توقف جانورزدایی، بحران شکار غیرقانونی، و بهره‌کشی و تجارت حیات‌وحش شدند. عوامل محرک. بهره‌برداری بیش از حد. شکار و برداشت شدید حیوانات، گونه‌های مهره‌دار در معرض خطر را در سراسر جهان تهدید می‌کند. مهره‌داران شکارچی یا گونه‌های بازی، به عنوان منابع باارزش در جنگل‌ها و ساواناهای مناطق گرمسیری شناخته می‌شوند. به‌عنوان مثال، در منطقه آمازون برزیل سالانه حدود ۲۳ میلیون مهره‌دار کشته می‌شوند؛ از جمله گونه‌هایی که بیشترین حساسیت را به
از جمله گونه‌هایی که بیشترین حساسیت را به برداشت دارند می‌توان به نخستی‌سانان، تاپیر، گراز بدبوی لب‌سفید، آرمادیلو غول‌پیکر و لاک‌پشت زمینی اشاره کرد. بهره‌برداری بی‌رویه می‌تواند تراکم جمعیت این گونه‌ها را بیش از نصف کاهش دهد و همچنین تراکم جمعیتی آن‌ها را کم کند. جمعیت‌هایی که در نزدیکی روستاها و سکونتگاه‌های انسانی قرار دارند، به‌طور قابل توجهی بیشتر در معرض کاهش و تخلیه قرار دارند. همچنین، با افزایش تراکم سکونتگاه‌های محلی مانند روستاها، فراوانی گونه‌های بازی محلی کاهش می‌یابد. تخریب و تکه‌تکه شدن
بازی محلی کاهش می‌یابد. تخریب و تکه‌تکه شدن زیستگاه. رشد جمعیت انسانی منجر به تغییرات در کاربری سرزمین می‌شود که این امر می‌تواند باعث گسستگی زیستگاه طبیعی شود. پستانداران بزرگ معمولاً نسبت به حیوانات کوچک‌تر آسیب‌پذیرتر هستند، زیرا آن‌ها به محدوده‌های زیستی بزرگ‌تری نیاز دارند و بنابراین بیشتر در معرض تأثیرات ناشی از جنگل‌زدایی قرار می‌گیرند. گونه‌های بزرگ مانند فیل‌ها، کرگدن‌ها، نخستی‌سانان، تاپیر و گراز بدبو اولین جانورانی هستند که در جنگل‌های بارانی قطعه‌قطعه‌شده از بین می‌روند. گونه‌های مهاجم. تأثیرات
از بین می‌روند. گونه‌های مهاجم. تأثیرات انسانی مانند مستعمره‌سازی و کشاورزی باعث شده‌اند گونه‌ها خارج از زیستگاه‌های بومی خود پراکنده شوند. قطعه‌قطعه شدن زیستگاه‌ها علاوه بر کاهش منابع و زیستگاه، تأثیرات زنجیره‌ای بر گونه‌های بومی دارد؛ به‌گونه‌ای که مناطق را آسیب‌پذیر در برابر هجوم گونه‌های غیر بومی می‌کند. گونه‌های مهاجم می‌توانند با گونه‌های بومی رقابت کنند یا به‌طور مستقیم آن‌ها را شکار کنند و همچنین زیستگاه را به گونه‌ای تغییر دهند که شرایط برای بقای گونه‌های بومی نامناسب شود. الگوهای جهانی. مناطق
گونه‌های بومی نامناسب شود. الگوهای جهانی. مناطق گرمسیری بیشترین تأثیر را از جانورزدایی متحمل شده‌اند. این مناطق که شامل آمازون برزیل، حوضه کنگو در آفریقای مرکزی و اندونزی می‌شوند، بیشترین نرخ بهره‌برداری بیش از حد و تخریب زیستگاه را تجربه می‌کنند. با این حال، علل خاص جانورزدایی در هر منطقه متفاوت است و مناطقی که یک گروه در معرض خطر (مانند پرندگان) را دارند، لزوماً سایر گروه‌های در معرض خطر (مانند پستانداران، حشرات یا دوزیستان) را نیز در خود ندارند.