payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که در چهار ضمیمه توزیع شده‌اند. بیشتر کتاب‌ها در قفسه‌های باز در پانزده اتاق قرار گرفته‌اند. ===ماموریت=== سیستم کتابخانه دانشگاه با اهداف زیر فعالیت می‌کند: محتوا (آخرین به‌روزرسانی ۱ ژانویه ۲۰۱۳). مجموعه‌های جامعه‌شناسی، کتاب‌های حقوق باستانی و مطالعات برده‌داری از اهمیت ویژه‌ای برخوردارند. پیوند به بیرون. [[رده:آموزش عالی در ایتالیا]] [[رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۶۲ (میلادی) در ایتالیا]] [[رده:دانشگاه‌ها و کالج‌های مهندسی در ایتالیا]]
مار «بیاتکو» (مار شلاقی سبز (Lacépède, 1789)) ، که پیش‌تر به نام "Coluber viridiflavus" شناخته می‌شد، یک مار غیرسمی برای انسان از خانوادهٔ مارهای کدبری است. این مار در مزارع و باغ‌ها شایع است و هم در زمین‌های صخره‌ای، خشک و آفتابی و هم در مناطق مرطوب‌تر مانند مراتع و کنارهٔ رودخانه‌ها یافت می‌شود. همچنین به نام‌های می‌لوردو یا مار سبز و زرد نیز شناخته می‌شود. ریشه‌شناسی. نام گونهٔ viridiflavus به رنگ‌بندی خاص سبز و زرد مار اشاره دارد. واژهٔ بیاتکو که در اصل در توسکانی به‌کار می‌رفت و اکنون در ایتالیایی هم
در توسکانی به‌کار می‌رفت و اکنون در ایتالیایی هم رایج است، از بیاتکا به معنی کربنات سرب قلیایی گرفته شده و آن نیز از زبان لانگوباردی "blaih" به معنای «رنگ‌پریده» آمده است. توضیحات. رنگ‌بندی بدن آن در بخش‌های فوقانی عمدتاً سیاه است و شکم روشن است. سر و پشت دارای لکه‌های زردی است که شبکه‌ای نامنظم را شکل می‌دهند و از پایین شکم تا انتهای دم به صورت دسته‌ای از خطوط طولی زرد-سبز (حدود بیست عدد) درمی‌آید، اما در جنوب و جزایر جمعیت‌ها عمدتاً سیاه هستند. به‌طور متوسط، طول مارهای بالغ به ۱۲۰–۱۳۰ سانتی‌متر می‌رسد و
طول مارهای بالغ به ۱۲۰–۱۳۰ سانتی‌متر می‌رسد و به‌صورت استثنایی می‌توانند تا ۲ متر طول داشته باشند. چشم با حداقل دو فلس بالای لب در تماس است؛ تعداد مهره‌ها در نرها ۱۸۷–۲۱۲ و در ماده‌ها ۱۹۷–۲۱۷ است. تعداد جفت‌های زیردمی در نرها ۹۷–۱۲۴ و در ماده‌ها ۹۱–۱۱۹ جفت است. دارای ۱۹ فلس پشتی است. در بالغین، رنگ زمینهٔ بخش‌های فوقانی سبز-زرد است. نوزادان تا سن یک سالگی رنگ‌بندی خاصی دارند: سر دارای شبکهٔ زرد و سیاه است و بقیهٔ بدن رنگی یکدست خاکستری-آبی دارد. بر خلاف مار آب، فلس‌های پشت کاملاً صاف هستند. این مار بسیار
آب، فلس‌های پشت کاملاً صاف هستند. این مار بسیار چابک و سریع است (تا ۱۱ کیلومتر در ساعت)، توانایی عالی در بالا رفتن از درخت و شنا کردن دارد. زیست‌شناسی. این گونه عادت‌های روزانه دارد و خود را با انواع مختلف زیستگاه‌ها سازگار کرده و در نتیجه در شبه‌جزیرهٔ ایتالیا بسیار فراوان است. رژیم غذایی متنوع و فرصت‌طلبانه‌ای دارد و مارخور ("که از مارها تغذیه می‌کند") است، بنابراین گاهی رفتار خودخورانه ("کاننیبال") نیز دارد. اگر توسط انسان مزاحم شود، ترجیح می‌دهد فرار کند، اما اگر آزار داده شود یا در تنگنا قرار گیرد،
کند، اما اگر آزار داده شود یا در تنگنا قرار گیرد، بدون تردید مهاجم را روبه‌رو می‌کند. دفاع آن با غرور انجام می‌شود و گازهای پی‌درپی وارد می‌کند که ممکن است طولانی و همراه با جویدن باشند. به‌تازگی مشخص شده است که این مار دارای دندان‌های ویژه‌ای در انتهای خلفی فک است که با غدهٔ دوورنوی در تماس هستند. سم تولید شده توسط این غده برای بی‌اثر کردن طعمه‌های کوچک مورد استفاده قرار می‌گیرد و گاز آن برای انسان خطرناک نیست. رژیم غذایی. این مار از خزندگان دیگر تغذیه می‌کند (به‌ویژه مارمولک‌های کوچک و سایر مارها، از
می‌کند (به‌ویژه مارمولک‌های کوچک و سایر مارها، از مارهای آب تا افعی‌ها، و همچنین سوسمارها)، از تخم‌ها و جوجه‌های پرندگان کوچک، پستانداران کوچک (به‌ویژه موش و رات) و دوزیستان بدون دم و با دم؛ گاهی نیز برای جستجوی ماهی‌های کوچک به‌صورت ماهرانه در آب شیرجه می‌رود. تولید مثل. این گونه تخم‌گذار است. ماده بین ۵ تا ۱۵ تخم در اوایل ماه ژوئیه می‌گذارد که پس از ۶–۸ هفته دورهٔ انکوباسیون، بین اوت و سپتامبر از تخم بیرون می‌آیند. نر هنگام جفت‌گیری، برای بی‌حرکت کردن ماده، او را روی گردن گاز می‌گیرد. پراکندگی و زیستگاه.
او را روی گردن گاز می‌گیرد. پراکندگی و زیستگاه. این مار در شمال‌شرقی اسپانیا یافت می‌شود، در ایتالیا به‌ویژه در شمال (شامل ساردینیا و جزیرهٔ البا، و گونه‌ای ویژهٔ جزایر ایشیا و پروچیدا)، در فرانسه (شامل کورسیکا)، جنوب سوئیس، اسلوونی، کرواسی و مالت نیز وجود دارد. همچنین جمعیتی که در زمان‌های دور به جزیرهٔ گیاروس در یونان وارد شده، موجود است. رده بندی علمی. در حال حاضر دو زیرگونه از این مار شناخته شده است : بر اساس یک مطالعه در سال ۲۰۱۵ ، زیرگونهٔ دوم بر اساس معیارهای مورفولوژیک و ژنتیکی به رتبهٔ گونهٔ
اساس معیارهای مورفولوژیک و ژنتیکی به رتبهٔ گونهٔ جداگانه ("Hierophis carbonarius") ارتقا یافته بود. در نتیجه، هر دو گونه ("Hierophis carbonarius" و "Hierophis viridiflavus") تک‌ریخت محسوب می‌شدند. اگرچه رده‌بندی این خزنده هنوز مورد بحث است، امروزه تمایل داریم دو گونهٔ بیاتکو را به‌عنوان دو زیرگونه از یک گونهٔ واحد در نظر بگیریم. وضعیت حفاظتی. در ایتالیا، این گونه به‌نظر نمی‌رسد که در معرض تهدید باشد، زیرا بسیار سازگار است و در تمام مناطق رایج است. با این حال، یکی از مارهایی است که بیشترین تلفات ناشی از
حال، یکی از مارهایی است که بیشترین تلفات ناشی از تصادف با خودرو را دارد نام‌های محلی. زیرگونهٔ "Hierophis viridiflavus carbonarius" که به‌دلیل رنگ تیره‌ترش نسبت به گونهٔ اصلی، با نام «مار سبز زغالی» شناخته می‌شود، در سراسر ایتالیا حضور دارد و در هر منطقه با نامی محلی و گاه افسانه‌ای شناخته می‌شود. این نام‌ها نه‌تنها بازتابی از گویش‌های محلی‌اند، بلکه باورهای فرهنگی و زیستی مردم را نیز نشان می‌دهند. نام‌های رایج در جنوب ایتالیا: نام‌های محلی در شمال و مرکز ایتالیا: نام‌های محلی در منطقهٔ پیمونت: نام‌های
ایتالیا: نام‌های محلی در منطقهٔ پیمونت: نام‌های مرتبط با زیست‌گاه و تغذیه:
همه به خانه‌هایشان بروند (، ) یک فیلم کمدی-درام ایتالیایی محصول سال ۱۹۶۰ به کارگردانی لوئیجی کومنچینی است. این فیلم بازیگران بین‌المللی از جمله بازیگران آمریکایی مارتین بالسام، الکس نیکول و فرانسوی-ایتالیایی سرژ رجیانی را در خود جای داده است. نینو مانفردی برای نقش اصلی رد شد زیرا آلبرتو سوردی آن را می‌خواست. داستان فیلم در طول حمله متفقین به ایتالیا در سال ۱۹۴۳ اتفاق می‌افتد. این فیلم یکی از مشهورترین فیلم‌های ژانر کمدی ایتالیایی است. همچنین به ژانر بزرگی از فیلم‌های ایتالیایی درباره ایتالیا در دوران هرج و
فیلم‌های ایتالیایی درباره ایتالیا در دوران هرج و مرج پس از تهاجم و اشغال دوگانه سپتامبر ۱۹۴۳ تعلق دارد - از دیگر فیلم‌ها می‌توان به «رم، شهر بی‌دفاع»، «پاییزان»، «ژنرال دلا روره»، «تابستان خشونت‌آمیز»، «شب طولانی در ۱۹۴۳»، «فرار در شب»، «دو زن»، «فاشیست»، «متروک»، «چهار روز ناپل» و «سالو یا ۱۲۰ روز در سودوم» اشاره کرد. در سال ۲۰۰۸، این فیلم در فهرست ۱۰۰ فیلم به‌یادماندنی سینمای ایتالیا وزارت میراث فرهنگی ایتالیا قرار گرفت، فهرستی از ۱۰۰ فیلمی که "خاطره جمعی کشور را بین سال‌های ۱۹۴۲ تا ۱۹۷۸ تغییر داده‌اند."
کشور را بین سال‌های ۱۹۴۲ تا ۱۹۷۸ تغییر داده‌اند." داستان. در امتداد ساحل ونیز، صبح ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آلبرتو اینوچنزی، ستوان جوان در ارتش سلطنتی ایتالیا، وقتی (در پاسخ به تسلیم جداگانه‌ای که توسط دولت بادوگیلیو در کاسیبیله امضا شده است) متحدان سابق ورماخت پایگاهی را که او در آن مستقر است محاصره و تصرف می‌کنند، شوکه می‌شود. اینوسنتزی، به همراه چند سرباز منحل شده، موفق به فرار از دست سربازان آلمانی می‌شود و کاملاً شوکه می‌شود وقتی می‌بیند که برخلاف نقشه‌اش برای یافتن مقامی بالاتر برای گزارش دادن، اکثر مردان این
مقامی بالاتر برای گزارش دادن، اکثر مردان این واقعیت را می‌پذیرند که جنگ برای آنها تمام شده و "همه باید به خانه بروند". این واکنش در ابتدا او را عصبانی می‌کند، اما در نهایت او به مهندس ارتش چکارلی و گروهبان فورناسیاری می‌پیوندد و یونیفرم‌های خود را کنار می‌گذارند و لباس غیرنظامی می‌پوشند و به سمت جنوب می‌روند تا در امتداد "چکمه" ایتالیایی، که توسط اشغال آلمان و متفقین به دو نیم تقسیم شده و توسط جنگ پارتیزانی، انتقام‌های خونین، باندهای مطبوعاتی آلمان و سایر خطرات ویران شده است، سفری ادیسه‌وار داشته باشند.
خطرات ویران شده است، سفری ادیسه‌وار داشته باشند. این سه نفر با گروهی از چریک‌های ضد فاشیست ملاقات می‌کنند اما از پیوستن به آنها خودداری می‌کنند (در حالی که یک کاپیتان ارتش ایتالیا که در طول جاده با او ملاقات کرده بودند، به آنها می‌پیوندد). بعدها اینوسنزی، که در ذهنیت «هر کسی به فکر خودش» که به نظر می‌رسد بر همه جا حاکم است، گرفتار شده است، تسلیم وسوسه ترک رفقایش می‌شود تا به یک دلال بازار سیاه پرشور کمک کند تا یک بار آرد را به طور قاچاق به رم قاچاق کند، زیرا او به راننده نیاز دارد و جایی برای مسافران دیگر
او به راننده نیاز دارد و جایی برای مسافران دیگر ندارد. این معامله به دلیل نقص فنی در شهری پر از آوار که مردم گرسنه کامیون را غارت می‌کنند، به هم می‌خورد و پس از کمی اتهام‌زنی و یک درگیری کوتاه، اینوسنزی به همراهانش می‌پیوندد. آنها شاهد کشته شدن یک تازه‌کار، یک سرباز ساده‌لوح ایتالیایی که سعی داشت در جریان دستگیری یهودیان توسط آلمانی‌ها از یک دختر یهودی محافظت کند، هستند. سرانجام آنها موفق می‌شوند به خانه روستایی فورناسیاری برسند. گروهبان سابق از بازگشت به همسر جوان، فرزندان و پدر پیرش خوشحال است و به
به همسر جوان، فرزندان و پدر پیرش خوشحال است و به اینوسنزی و چکارلی برای شب مهمان‌نوازی می‌کند. همسرش فاش می‌کند که خانواده‌اش یک اسیر جنگی سابق آمریکایی را که از اردوگاه زندان فولپیانو فرار کرده بود، پنهان کرده‌اند تا از او در برابر گشت‌های شبه‌نظامیان فاشیست محافظت کنند و فورناسیاری، هرچند با اکراه، قبول می‌کند که همچنان از او محافظت کند. پس از یک شام طنزآمیز و تلخ پولنتا (که به سبک مزرعه‌ای با سس سالسا بر سر یک میز چوبی سرو می‌شود، جایی که اینوسنزی و افسر آمریکایی در نهایت بر سر حق دست بردن به طول سوسیسی
آمریکایی در نهایت بر سر حق دست بردن به طول سوسیسی که در مرکز میز قرار دارد، بحث می‌کنند) همه آنها به خواب می‌روند اما یک گشت فاشیستی شبانه وارد می‌شود و موفق می‌شود سرباز متفقین را پیدا کند. در میان گریه‌های کودکان و گریه‌های همسرش، فورناسیاری به سمت سرنوشتی شوم کشیده می‌شود و چکارلی و اینوسنزی بدون اینکه بتوانند کمکی کنند، از محل فرار می‌کنند. این زوج موفق می‌شوند به لیتوریا (که اکنون لاتینا است) برسند، جایی که پدر بیوه اینوسنتزی به تنهایی زندگی می‌کند و به چکارلی (که اهل ناپل است) پیشنهاد می‌دهد که چند
به چکارلی (که اهل ناپل است) پیشنهاد می‌دهد که چند روزی قبل از از سرگیری سفرش به جنوب، در آنجا بماند. اینوسنتزی وقتی پدرش او را با یک رهبر حزب فاشیست آشنا می‌کند که در حال جذب نیرو برای ارتش جمهوری اجتماعی ایتالیا، دولت دست نشانده فاشیستی که توسط آلمانی‌ها پس از آزادی بنیتو موسولینی از تبعید گران ساسو دیتالیا تأسیس شد، شوکه می‌شود. پدرش با عصبانیت به اعتراضات او پاسخ می‌دهد و به بدبختی که در آن زندگی می‌کند و تمام فداکاری‌هایی که برای تحصیل و افسر ارتش شدنش متحمل شده است، اشاره می‌کند. شکاف عمیقی بین پدر و
متحمل شده است، اشاره می‌کند. شکاف عمیقی بین پدر و پسر ایجاد می‌شود و اینوسنتزی از چکارلی می‌خواهد که او را نیز به جنوب به ناپل ببرد، که مهندس با خوشحالی موافقت می‌کند. با این حال، ناپل در شرایط سخت‌تری نسبت به رم قرار دارد. درست در خط آتش پس از پیاده شدن متفقین در سالرنو، به سختی تحت کنترل گروه‌های وحشی آلمانی است که مردان سالم را جمع می‌کنند تا آنها را به عنوان برده به آلمان بفرستند. برای رسیدن به شهر، این دو نفر از یک ایست بازرسی که توسط فاشیست‌های متعصب و گرسنه اداره می‌شود، عبور می‌کنند. چکارلی،
متعصب و گرسنه اداره می‌شود، عبور می‌کنند. چکارلی، سخاوتمندانه تصمیم می‌گیرد چمدانی از غذاهای لذیذ را که قرار بود به همسر فرمانده‌اش (که به دلیل زخم معده مداومش به دلایل سلامتی اخراجش را امضا کرده بود) برساند، قربانی کند. این وضعیت (با پذیرش آسان این پیشنهاد توسط گشت ایست بازرسی) باعث وحشت زیادی برای اینوسنتزی می‌شود، زیرا او در یک سفر شبانه با قطار به چمدان حمله کرده و کالاها را با سنگ و ورق‌های روزنامه جایگزین کرده بود. او از همراهش می‌خواهد قبل از اینکه فاشیست‌ها آن را باز کنند، فرار کند، اما آنها موفق
فاشیست‌ها آن را باز کنند، فرار کند، اما آنها موفق نمی‌شوند. اینوسنزی و چکارلی در یک باند زنجیریِ سازمان تاد که برای پاکسازی آوار تلاش می‌کنند، تحت فشار قرار می‌گیرند و وقتی شهر در چهار روز ناپل علیه اشغالگران قیام می‌کند، موفق به فرار می‌شوند. چکارلی که ناامیدانه سعی می‌کند به خانه‌اش که تنها چند بلوک آن طرف‌تر است برسد، در رگباری از آتش آلمانی‌ها نقش بر زمین می‌شود. در این زمان، اینوسنزی تصمیم می‌گیرد که جنگ واقعی باید علیه اشغالگران نازی باشد و به یک گروه شورشی می‌پیوندد که مسلسل بیردا M 37 را که به
گروه شورشی می‌پیوندد که مسلسل بیردا M 37 را که به غنیمت گرفته‌اند اما نمی‌تواند کار کند، به آنها پیشنهاد می‌دهند. اینوسنزی با نگاهی دوباره و خشن بر چهره‌اش، به سمت آلمانی‌ها آتش می‌گشاید و فیلم را به پایان می‌رساند.
برگزارکننده (، ) یک فیلم درام محصول سال ۱۹۶۳ ایتالیا، فرانسه و یوگسلاوی است که توسط ماریو مونیچلی و آجه و اسکارپلی نوشته شده و به کارگردانی ماریو مونیچلی ساخته شده است. داستان این فیلم در تورین در پایان قرن نوزدهم اتفاق می‌افتد و مارچلو ماسترویانی در نقش یک فعال کارگری بازی می‌کند که با گروهی از کارگران کارخانه نساجی که اعتصاب می‌کنند، درگیر می‌شود. این فیلم برای اولین بار در سی و پنجمین کنگره حزب سوسیالیست ایتالیا به نمایش درآمد. فیلمنامه این فیلم برای بهترین فیلمنامه غیراقتباسی در سی و هفتمین دوره جوایز
فیلمنامه غیراقتباسی در سی و هفتمین دوره جوایز اسکار نامزد دریافت جایزه شد. داستان. فیلم در تورین در اواخر قرن نوزدهم اتفاق می‌افتد و با صحنه‌ای آغاز می‌شود که کارگرانی از هر سنی، از جمله نوجوان جوان اومرو (فرانکو سیولی) را نشان می‌دهد که ساعت ۵:۳۰ صبح از خواب بیدار می‌شوند و قبل از رفتن به یک کارخانه نساجی تا ساعت ۸:۳۰ شب کار می‌کنند. در اواخر روز، خستگی شروع به تأثیر می‌کند و فاجعه زمانی رخ می‌دهد که دست یک کارگر خواب‌آلود توسط یک دستگاه له می‌شود. کارگران پائوتاسو (فولکو لولی)، مارتینتی (برنارد بلیه) و
پائوتاسو (فولکو لولی)، مارتینتی (برنارد بلیه) و سزارینا (الویرا تونلی) تصمیم می‌گیرند یک کمیته «اد هوک» تشکیل دهند و با مدیریت صحبت کنند و استدلال خود را مبنی بر اینکه روز کاری ۱۴ ساعته باید یک ساعت کوتاه‌تر شود تا از حوادث ناشی از خستگی جلوگیری شود، بیان کنند. درخواست آنها نادیده گرفته می‌شود و آنها فقط تذکر می‌گیرند که بیشتر مراقب باشند. علاوه بر این، تلاش بعدی کارگران برای تأکید بر نارضایتی‌هایشان با برگزاری یک ساعت زودتر از موعد مقرر در عصر روز بعد، منجر به شکست تحقیرآمیزی می‌شود، زیرا آنها کنترل خود
به شکست تحقیرآمیزی می‌شود، زیرا آنها کنترل خود را از دست می‌دهند و تا زمان معمول در محل کار می‌مانند. پروفسور سینیگاگلیا (مارچلو ماسترویانی)، یک فعال کارگری که در حال فرار از دست پلیس در جنوا است، از یک قطار باری پیاده می‌شود و در محله پنهان می‌شود. در آنجا، او به جلسه‌ای می‌رسد که در آن کارگران مصمم در مورد ایده‌ی دیرتر آمدن به محل کار برای رساندن منظور خود بحث می‌کنند. سینیگاگلیا که ظاهری کتابخوان و بی‌تکلف دارد، وارد ماجرا می‌شود و با انفجاری از لفاظی‌های آتشین، کارگران را متقاعد می‌کند که با نیامدن به
آتشین، کارگران را متقاعد می‌کند که با نیامدن به محل کار و اعتصاب، مبارزه‌ی خود را تشدید کنند. او با تکیه بر تجربه‌ی خود، همچنین با جمع‌آوری آذوقه به آنها کمک می‌کند تا به طور مؤثر آماده شوند. کمیته کارگران با تعیین سینیگاگلیا به عنوان مهمان برای رائول، کارگری تلخ‌مزاج که نسبت به عزم دیگران و همچنین شانس موفقیت جنبش تردید دارد و از این ترتیب ناراضی است، قدردانی خود را ابراز می‌کند. پس از تلاش ناموفق برای ترغیب اعتصاب‌کنندگان به از سرگیری کار با اعطای امتیازات نمادین بدون کوتاه کردن روزهای کاری، مدیریت اقدام
نمادین بدون کوتاه کردن روزهای کاری، مدیریت اقدام به آوردن کارگرانی می‌کند که به تازگی توسط کارخانه دیگری اخراج شده‌اند تا کارخانه را به دست بگیرند. درگیری بین اعتصاب‌کنندگان و کارگران جایگزین رخ می‌دهد که منجر به مرگ پائوتاسو می‌شود. این فاجعه توجه مطبوعات و دولت را جلب می‌کند و صاحبان کارخانه را مجبور می‌کند تا کارگران جایگزین را به خانه برگردانند. با این حال، پلیس همچنین موفق می‌شود سینیگاگلیا را تا خانه رائول ردیابی کند و استاد را پس از یک فرار کوتاه دوباره به حرکت وادار کند. با رسیدن مدت اعتصاب به یک
به حرکت وادار کند. با رسیدن مدت اعتصاب به یک ماه، صاحبان کارخانه متحمل خسارات مالی شدیدی می‌شوند و نزدیک به تسلیم شدن هستند. کارگران که از این موضوع بی‌خبرند و از کمبود منابع و روحیه پایین رنج می‌برند، گرد هم می‌آیند و برای پایان دادن به اعتصاب رأی می‌دهند. سپس سینیگاگلیا دوباره ظاهر می‌شود، لفاظی‌های آتشین‌تری می‌کند و آنها را متقاعد می‌کند که نه تنها به اعتصاب ادامه دهند، بلکه با اشغال کارخانه، جنبش را تشدید کنند. در رویارویی بین اعتصاب‌کنندگان و یک واحد ارتش که برای مسدود کردن دسترسی به محل اعزام شده
ارتش که برای مسدود کردن دسترسی به محل اعزام شده بود، سربازان به سمت جمعیت شلیک می‌کنند و اومرو را می‌کشند و دیگران را فراری می‌دهند. سینیگاگلیا توسط پلیس دستگیر می‌شود و رائول پس از حمله به یک افسر پلیس مجبور به پنهان شدن می‌شود. پایان فیلم، آغاز آن را منعکس می‌کند: کارمندان با چهره‌های عبوس در حال عبور از دروازه‌های کارخانه برای از سرگیری کار نشان داده می‌شوند، و اومرو اکنون با برادر کوچکترش جایگزین شده است (که اومرو امیدوار بود تحصیلات بهتری داشته باشد و از سرنوشت کارگران کارخانه فرار کند). در همین حال،
از سرنوشت کارگران کارخانه فرار کند). در همین حال، رائول سوار قطار باری می‌شود تا در کنار یکی از اعضای جنبش کارگری زیرزمینی در شهری دیگر پناه بگیرد و اکنون مصمم است که مبارزه را ادامه دهد. پیشینه. تورین، اولین پایتخت ایتالیا پس از پایان Risorgimento در دهه 1870، در دوران «سازمان‌دهنده» در بحبوحه صنعتی شدن سریع بود، اگرچه فیلم چند سال قبل از رشد صنعت روایت می‌شود. مونیچلی سه سال قبل از «نبرد الجزایر» (1966)، با استفاده از استراتژی‌ای که متعاقباً در «بانی و کلاید (فیلم)» (1967) دیده شد، در تلاش بود تا نوعی
کلاید (فیلم)» (1967) دیده شد، در تلاش بود تا نوعی اثر تاریخی نئورئالیست خلق کند. «سازمان‌دهنده» با مونتاژی از عکس‌های تاریخی آغاز می‌شود که ماهرانه به کپی‌های امروزی تبدیل می‌شوند. سبک. این فیلم که به گفته کارگردانش، از ارواح انقلابی باستیل پاریس که دیگر وجود ندارد، الهام گرفته شده و در محله‌های فقیرنشین تورین اواخر قرن نوزدهم فیلمبرداری شده است، چیزی را می‌پذیرد که رهبر مارکسیست تأثیرگذار ایتالیایی آنتونیو گرامشی آن را «چالش مدرنیته» می‌دانست، یعنی «زندگی بدون توهم و بدون سرخوردگی». به همین دلیل،
«زندگی بدون توهم و بدون سرخوردگی». به همین دلیل، «سازمان‌دهنده» به طرق مختلف (و برای برخی، به طرز نگران‌کننده‌ای) شاد، احساساتی، کمیک و گیج‌کننده است، زیرا مونیچلی تغییرات لحنی مرتبط با موج نوی فرانسه را به حماسه‌ای سرراست از همبستگی طبقه کارگر نسبت می‌دهد. برخی دیگر این تغییرات لحنی را به آگه و اسکارپلی نسبت می‌دهند، که «از جمله فیلمنامه‌نویسان برجسته» کمدی ایتالیایی بودند. مونیچلی در مصاحبه‌ای گفت: «موضوع جدی یا تراژیک است، اما دیدگاه ما کمیک و طنزآمیز است. این نوعی کمدی است که از این واقعیت ناشی می‌شود
این نوعی کمدی است که از این واقعیت ناشی می‌شود که ایتالیایی‌ها واقعیت و زندگی را دقیقاً در این موضوع می‌بینند.» به خاطر جزئیات دوره‌ای و [[جوزپه روتونو| قابل توجه است. فیلم با فیلمبرداری فاو-داگرئوتیپِ ماهرانه جوزپه روتونو، بیشتر از آنکه فراخوانی برای اقدام باشد، یادآوری خاطرات است - هم به عنوان یک بنای تاریخی و هم به عنوان تصویری تابوشکن از یک لحظه خاص. در سراسر فیلم، فیلمبرداری سیاه و سفید روتونو با استفاده از نورپردازی تخت و آسمان خاکستری، حس دوده و دود را برجسته می‌کند. (از آنجا که چیز زیادی از تورین
را برجسته می‌کند. (از آنجا که چیز زیادی از تورین قرن نوزدهم باقی نمانده بود، فیلم در واقع در شهرهای نزدیک پیدمونته، کونئو، فوسانو و ساویلیانو فیلمبرداری شد و فضای داخلی وسیع کارخانه در زاگرب، یوگسلاوی فیلمبرداری شد.) پذیرایی. در ماه مه ۱۹۶۴ [[والتر رید-استرلینگ]] نسخه‌ای ۱۲۶ دقیقه‌ای از فیلم را منتشر کرد؛ طبق گفته [[بازلی کرادر]]، آن نسخه یک «درام اجتماعی ساده [است] که به طرز جذابی انسانی، دلسوزانه و طنزآمیز از آب در می‌آید... مارچلو ماسترویانی... نقش اصلی را با ترکیبی دلپذیر از شور، سادگی و خیال‌پردازی
را با ترکیبی دلپذیر از شور، سادگی و خیال‌پردازی بازی می‌کند. او در نقش روشنفکر آرمان‌گرا، ژولیده مو، نزدیک‌بین و رهبری‌کننده مشتی کارگر ستمدیده... در یک شورش، عالی عمل می‌کند. اما کل ماجرا با چنان صداقتی انجام می‌شود و نقش‌های دیگر چنان قوی بازی می‌شوند یا حداقل چنان به تصویر کشیده شده‌اند که آدم احساس می‌کند درست در وسط یکی از آن تظاهرات‌های کلاسیکی است که [[جنبش کارگری]] در آن متولد شده است.» [[استنلی کافمن]] که برای «نیو ریپابلیک» می‌نویسد، «سازمان‌دهنده» را «بسیار جالب و بسیار عجیب» می‌نامد. در سال
را «بسیار جالب و بسیار عجیب» می‌نامد. در سال ۱۹۶۴، [[هیئت ملی بازبینی]] این فیلم را در [[جوایز هیئت ملی نقد فیلم ۱۹۶۴|"پنج فیلم برتر خارجی سال"]] خود قرار داد. این فیلم در [[سی و هفتمین دوره جوایز اسکار]] نامزد دریافت [[جایزه اسکار بهترین فیلمنامه غیراقتباسی|بهترین فیلمنامه غیراقتباسی]] شد. منابع. [[رده:آثار موسیقی کارلو روستیکلی]] [[رده:فیلم‌نامه‌های آجه و اسکارپلی]] [[رده:فیلم‌ها به کارگردانی ماریو مونیچلی]] [[رده:فیلم‌های ۱۹۶۳ (میلادی)]] [[رده:فیلم‌های ایتالیایی دهه ۱۹۶۰ (میلادی)]] [[رده:فیلم‌های
ایتالیایی دهه ۱۹۶۰ (میلادی)]] [[رده:فیلم‌های ایتالیایی‌زبان دهه ۱۹۶۰ (میلادی)]] [[رده:فیلم‌های تاریخی درام ایتالیایی]] [[رده:فیلم‌های تاریخی درام دهه ۱۹۶۰ (میلادی)]] [[رده:فیلم‌های درباره جنبش کارگری]] [[رده:فیلم‌های سیاه‌وسفید ایتالیایی]] [[رده:فیلم‌های واقع‌شده در تورین]] [[رده:فیلم‌های واقع‌شده در دهه ۱۸۹۰ (میلادی)]] [[رده:فیلم‌های واقع‌شده در کارخانه‌ها]] [[رده:کمدی سبک ایتالیایی]]
راجر دی فلور (؛ ۱۲۶۷ – ) که با نام‌های روجرو دا فیوره یا راجر فون بلوم یا روجرو فلورس نیز شناخته می‌شود، نظامی اهل ایتالیا بود. که در سیسیل، تاج آراگونی و امپراتوری بیزانس فعالیت داشت. او فرمانده انجمن کاتالان بود و عنوان کنت مالت را داشت. زندگینامه. راجر دی فلور در بریندیزی در پادشاهی سیسیل به دنیا آمد، او پسر دوم یک زن اشرافی ایتالیایی و یک شاهین‌بان آلمانی به نام ریچارد فون بلوم ("بلوم" در زبان آلمانی به معنای گل است) در خدمت امپراتور فریدریش دوم بود. ریچارد فون بلوم در نبرد تاگلیاکوزو در سال ۱۲۶۸ کشته
فون بلوم در نبرد تاگلیاکوزو در سال ۱۲۶۸ کشته شد. راجر دی فلور در هشت سالگی با یک کشتی گالی متعلق به شوالیه‌های معبد به دریا فرستاده شد و به این فرقه پیوست. و کاپیتان یک کشتی پارویی به نام ایل فالکو شد. پس از نجات بازماندگان ثروتمند در طول محاصره عکا توسط سلطان مملوک الاشرف خلیل در سال ۱۲۹۱، او به قبرس رفت. پس از دسیسه‌ها و اختلافات شخصی، او به سرقت متهم شد و توسط پاپ بونیفاس هشتم به عنوان دزد و مرتد محکوم شد. این منجر به تنزل رتبه او از فرقه شد. راجر به جنوآ گریخت و یک کشتی جدید خریداری کرد و دزدی دریایی
گریخت و یک کشتی جدید خریداری کرد و دزدی دریایی را آغاز کرد. در آن زمان، کشمکش بین پادشاهان آراگون و پادشاهان فرانسوی ناپل برای تصرف سیسیل در جریان بود و راجر که در آن زمان یکی از باتجربه‌ترین فرماندهان نظامی زمان خود بود، به خدمت فردریکو سوم فراخوانده شد و درجه دریاسالاری را دریافت کرد. راجر با ناوگان کشتی‌های خصوصی خود، مجموعه‌ای از حملات دریایی مؤثر را انجام داد و به کشتی‌های آنژوین، آراگونی و فرانسوی حمله کرد. در سال ۱۳۰۱ ناوگانی از کشتی‌های تدارکاتی تحت فرماندهی او برای شکستن محاصره دوم مسینا کمک
تحت فرماندهی او برای شکستن محاصره دوم مسینا کمک شایانی به پادشاهی سیسیل کرد. وقتی صلح کالتابلوتا در سال ۱۳۰۲ به جنگ پایان داد، فردریک نه تمایلی داشت و نه می‌توانست ارتش مزدوری را حفظ کند و مشتاق بود جزیره را از سربازانی که دیگر توانایی پرداخت حقوق آنها را نداشت، آزاد کند. با توجه به اوضاع سیاسی و نظامی، راجر فرصتی یافت تا خدمات خود را در شرق و در جنگ با امپراتوری عثمانی که امپراتوری بیزانس را ویران می‌کردند، مفید واقع کند. امپراتور آندرونیکوس دوم از امپراتوران بیزانس با محاصره ترکان عثمانی روبرو بود، یک
بیزانس با محاصره ترکان عثمانی روبرو بود، یک لشکر مسلمان که پس از شکست دادن ارتش‌های او و غارت بیشتر قلمروهایش به پایتخت امپراتوری نزدیک می‌شد. آندرونیکوس دوم که به دنبال کمک از پادشاهی‌های اروپایی بود، به راجر پیشنهاد خدمت به همراه ارتش آلموگاوار تحت فرماندهی خود را داد. در سپتامبر ۱۳۰۲، راجر با ناوگان و ارتش خود، که اکنون با نام انجمن کاتالان شناخته می‌شود، با ۶۵۰۰ نیرو به قسطنطنیه رسید. او در خانواده امپراتوری پذیرفته شد و با خواهرزاده امپراتور به نام ماریا آسنینا ازدواج کرد و به عنوان دوک بزرگ، فرمانده
آسنینا ازدواج کرد و به عنوان دوک بزرگ، فرمانده کل ارتش و ناوگان منصوب شد. رو به رو شدن با مخالفت شدید جنوایی‌های قدرتمند، چند هفته‌ای را در عیاشی، دسیسه‌ها و نزاع‌های خونین علیه جنوایی‌هایی که قصد داشتند او را از حلقه‌های قدرت دور نگه دارند، سپری کرد. راجر و افرادش به آسیا فرستاده شدند و بنا به گزارش‌ها، ترک‌ها را تا ارمنستان و ایران عقب راندند. پس از این رویارویی‌های موفقیت‌آمیز با ترک‌ها، راجر و ارتشش به اقامتگاه زمستانی در سیزیک رفتند. در ماه مه ۱۳۰۴، آنها دوباره به میدان آمدند، ترک‌ها را در گرمه به
آنها دوباره به میدان آمدند، ترک‌ها را در گرمه به همراه نیروهای بیزانسی تحت فرماندهی هرانیسلاو شکست دادند و خدمت مهم آزادسازی آلاشهر را انجام دادند، که سپس توسط ترک‌ها تضعیف شده و به ورطه نابودی کشانده شد. با توجه به موقعیت قدرت نظامی بی‌رقیبش، او به خدمت به منافع شخصی خود به جای منافع امپراتور متهم شد، زیرا مصمم بود برای خود یک حکومت در شرق ایجاد کند. او گنجینه‌های خود را به ماگنزی فرستاد، اما مردم کاتالان‌های او را کشتند و گنجینه‌ها را تصرف کردند. سپس شهر را محاصره کرد، اما حملاتش دفع شده و مجبور به
شهر را محاصره کرد، اما حملاتش دفع شده و مجبور به عقب‌نشینی شد. پس از فراخوانده شدن به اروپا، نیروهای خود را در گالیپولی و شهرهای دیگر مستقر کرد و برای مطالبه حقوق آلموگاوارها از قسطنطنیه بازدید کرد. راجر احتمالاً در دسامبر ۱۳۰۴ به عنوان سزار منصوب شد؛ منابع دیگر نشان می‌دهند که این تاریخ کمی قبل از مرگ راجر بوده است («در سال ۱۳۰۵ عنوان سزار به او اعطا شد که جایگاه تشریفاتی بزرگی داشت، هرچند قدرت واقعی کمتری داشت») در آوریل ۱۳۰۵، او در ادرنه توسط پسر آندرونیکوس میخائیل نهم ترور شد. کاتالان‌ها بعداً انتقام
میخائیل نهم ترور شد. کاتالان‌ها بعداً انتقام گرفتند و از مقدونیه تا تراکه را غارت کردند، که به واقعه "انتقام کاتالان" شهرت یافت.
قلعه ریوولی اقامتگاه سابق خاندان سلطنتی ساووی در ریوولی (شهر کلان‌شهر تورین، ایتالیا) بوده است. در حال حاضر ، قلعه ریوولی - موزه هنر معاصر تورین، در این قلعه قرار دارد. در سال ۱۹۹۷، این بنا به همراه ۱۳ اقامتگاه دیگر خاندان ساووی در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت. تاریخچه. این قلعه احتمالاً در قرن‌های نهم و دهم ساخته شده است. وجود آن برای اولین بار در سال ۱۱۵۹، در گواهی امپراتور فردریک بارباروسا که سرزمین‌های ریولس را به اسقف‌های تورین واگذار کرد، ذکر شده است. خاندان ساووی در قرن یازدهم ریوولی را به دست