payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که پسکوف و ولیکی نووگورود را به او و اسمولنسک و سووریا را به پدرش واگذار کند. پس از مرگ بوریس گودونوف دیمیتری در ژوئن ۱۶۰۵ مسکو را تصرف کرد. در نوامبر همان سال، او یک هیئت دیپلماتیک به لهستان فرستاد و خواستار ازدواج رسمی با مارینا شد و همچنین پیشنهاد اتحاد نظامی برای شکست امپراتوری عثمانی را ارائه داد. تزاریتسا. اولین مراسم ازدواج، که در نوامبر ۱۶۰۵ توسط اسقف کراکوف، کاردینال برنارد ماچیه‌یوفسکی انجام شد، «"به وکالت"» در کراکوف، در مجموعه کاخ‌های مونتلوپی برگزار شد و در آن شاه لهستان، زیگیسموند سوم واسا،
برگزار شد و در آن شاه لهستان، زیگیسموند سوم واسا، به همراه صدها نفر از اعضای لهستانی شلختا و مهمانان خارجی حضور داشتند. دیمیتری توسط نماینده اهل مسکو «آفیاناسی ولسیف» نمایندگی می‌شد. پس از آن، مارینا با پدرش و همراهانش که حدود ۴۰۰۰ نفر بودند، به مسکو رفتند. در ابتدای ماه مه ۱۶۰۶، مارینا در یک رژه پیروزمندانه وارد مسکو شد و در ۸ مه در کلیسای جامع رستاخیز تاج‌گذاری کرد، زمانی که پاتریارک ایگناتیوس مسکو ازدواج آن‌ها را تأیید کرد و تاج دودمان روریک را بر سرش گذاشت. مشخص نیست که آیا مارینا از کاتولیک به ارتدکس
مشخص نیست که آیا مارینا از کاتولیک به ارتدکس تغییر دین داده است یا خیر. او لباس عروسی لهستانی به تن داشت و دیمیتری زره یک هوسار لهستانی را پوشیده بود. با این حال، مارینا مدت زیادی سلطنت نکرد. در صبح ۱۷ مه ۱۶۰۶، حدود دو هفته پس از تاج‌گذاری، توطئه‌گران مخالف دیمیتری و سیاست او برای همکاری نزدیک با لهستان به کرملین مسکو حمله کردند. دیمیتری سعی کرد از پنجره فرار کند، اما در سقوط پایش شکست. یکی از توطئه‌گران او را در همان‌جا به قتل رساند. ابتدا جسد او به نمایش گذاشته شد، سپس سوزانده شد و خاکستر آن از توپ به
گذاشته شد، سپس سوزانده شد و خاکستر آن از توپ به سمت لهستان شلیک شد. سلطنت دیمیتری تنها ده ماه طول کشید. واسیلی چهارم که دیمیتری پیشتر او را برای توطئه علیه خود عفو کرده بود، جای او را به‌عنوان تزار گرفت. این کودتای دولتی باعث مرگ افراد زیادی شد که بسیاری از آن‌ها از ملازمان لهستانی بودند. مارینا و پدرش، یژی مِنیشخ زندانی شدند. با این حال، داستان دیمیتری کاذب آغاز ماجرا بود. دوران پایانی زندگی. پس از مرگ دیمیتری دروغین اول مارینا مِنیشخ از مرگ نجات یافت – پس از آنکه به عنوان سلطنتی خود پشت پا زد – و در
– پس از آنکه به عنوان سلطنتی خود پشت پا زد – و در ژوئیه ۱۶۰۸ به لهستان بازگشت. با این حال، پدرش یژی مِنیشخ از تلاش برای تبدیل شدن به پدرخوانده تزار دست نکشید. او که به یاروسلاول تبعید شده بود، به دنبال راهی برای بازپس‌گیری حمایت‌ها و نفوذ خود بود. با کمک او، مارینا به توشینو رسید، جایی که به‌طور پنهانی با دیمیتری دروغین دوم ازدواج کرد. ستانیسواف ژوئوکیفیسکی، هتمان لهستانی، در خاطرات خود نوشت که تنها دو چیزی که دیمیتری دروغین اول و دوم در آن اشتراک داشتند این بود که «آن‌ها هر دو انسان و غاصب بودند». دیمیتری
بود که «آن‌ها هر دو انسان و غاصب بودند». دیمیتری دروغین دوم در دسامبر ۱۶۱۰ کشته شد. مارینا مِنیشخ سپس یک آتامان به نام ایوان زاروتسکی، را به‌عنوان تکیه‌گاه و شریک زندگی خود برگزید که تلاش کرد تا نامزدی پسرش ایوان (متولد ژانویه ۱۶۱۱) را برای تخت پادشاهی روسیه تحقق بخشد. پیروان وفادار او پسر مارینا مِنیشخ را «ایوان دیمیتری‌یویچ» (در معنای تحت‌اللفظیِ ایوان، پسر دیمیتری) نامیدند، اما پاتریارک هرموگن بعدها او را «فرزند شورشی/جنایتکار» (ووریونک؛ در آن زمان، کلمه «وُر» که اکنون به معنای دزد است، به معنای
کلمه «وُر» که اکنون به معنای دزد است، به معنای «جنایتکار سیاسی» بود) خواند. در تابستان ۱۶۱۳، پس از از دست دادن حامیانشان، منیشچ و زاروتسکی به آستراخان فرار کردند، اما با انتخاب میخائیل رومانوف به‌عنوان تزار روسیه، شهروندان آستراخان خواستار اخراج مدعی تاج و تخت و خانواده‌اش از شهرشان شدند. در ۱۶۱۴، شورشی از سوی اهالی شهر تنها به هدف دستگیری خانواده مِنیشخ انجام شد و آنها به استپ‌ها فرار کردند. نزدیک رودخانه یایک در مه ۱۶۱۴، پس از شکست در جلب حمایت برای یک شورش کازاکی، توسط مردم کازاک دستگیر شده و در ماه بعد
کازاکی، توسط مردم کازاک دستگیر شده و در ماه بعد به تزار جدید تحویل داده شدند. ایوان زاروتسکی و پسر کوچک مارینا مِنیشخ در ۱۶۱۴ اعدام شدند. مارینا مِنیشخ در زندان یدر دژ کرملین کولومنا در مدت کوتاهی پس از آن درگذشت. بر اساس برخی منابع، او خفه شده بود.
داون دانلوپ () یک ژنرال بازنشسته نیروی هوایی ایالات متحده است. قبل از بازنشستگی، او به عنوان مدیر بخش الزامات و قابلیت‌های عملیاتی، معاون رئیس ستاد بخش راهبردی، ادغام و الزامات و ستاد کل نیروی هوایی ایالات متحده خدمت می‌کرد. در سال ۱۹۹۳، دانلوپ به عنوان یکی از اولین زنان آمریکایی برای پرواز با هواپیماهای جنگی انتخاب شد. بعدها، او همچنین تبدیل به اولین زنی شد که با اف-۲۲ پرواز کرد و یک بال آزمایشی را فرماندهی کرد. قبل از بازنشستگی، دانلوپ بالاترین رتبه در بین خلبانان زن جنگنده در نیروی هوایی را در اختیار
بین خلبانان زن جنگنده در نیروی هوایی را در اختیار داشت. به عنوان یک خلبان فرماندهی، او بیش از ۳۵۰۰ ساعت پرواز، عمدتاً با اف-۲۲، اف-۱۵سی، اف-۱۵ئی، تی-۳۸، اف-۱۶ و ان‌ئی-۳ای در کارنامه خود دارد. او همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال خدمات برتر دفاعی و نشان هوایی شده است. تحصیلات. دانلوپ از دبیرستان هانتینگتون در نیویورک فارغ‌التحصیل شد، جایی که او به عنوان یک ورزشکار برای حضور در آکادمی نیروی هوایی ایالات متحده در کلرادو اسپرینگز ثبت‌نام کرد. او در آنجا یکی از برجسته‌ترین بازیکنان والیبال بود. در سال ۱۹۸۸ دانلوپ
بازیکنان والیبال بود. در سال ۱۹۸۸ دانلوپ کارشناسی خود را در رشته علوم مهندسی از آکادمی نیروی هوایی ایالات متحده دریافت کرد و در سال ۱۹۸۹ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته مهندسی مکانیک و مهندسی عمران از دانشگاه کلمبیا در نیویورک دریافت کرد. حرفه نظامی. دانلوپ در ۱ ژوئن ۱۹۸۸ به عنوان ستوان دوم در نیروی هوایی ایالات متحده منصوب شد. پس از دریافت مدرک تحصیلات تکمیلی، او برای دوره کارشناسی خلبانی در پایگاه نیروی هوایی ویلیامز در آریزونا آموزش و در آنجا تبدیل به فارغ‌التحصیل شماره ۲ از کلاس ۳۳ نفره خود شد. در آن
شماره ۲ از کلاس ۳۳ نفره خود شد. در آن زمان زنان مجاز به انتخاب هواپیماهای جنگنده نبودند، بنابراین دانلوپ به عنوان خلبان مربی تی-۳۸ مشغول به کار شد. او در سال ۱۹۹۳ به پایگاه نیروی هوایی بیل در کالیفرنیا منتقل شد، اما بلافاصله پس از آن به عنوان یکی از اولین هفت زنی که به عنوان خلبان هواپیماهای جنگی نیروی هوایی ایالات متحده منصوب شدند انتخاب شد. پس از آموزش در پایگاه نیروی هوایی سیمور جانسون در کارولینای شمالی، او به اسکادران جنگنده ۴۹۲ در لاکنلث در انگلستان منصوب شد و تبدیل به اولین خلبان زن جنگنده آمریکایی
شد و تبدیل به اولین خلبان زن جنگنده آمریکایی در اروپا شد. در سال ۱۹۹۶، دانلوپ ماموریت‌های جنگی اف-۱۵ئی را در طی عملیات تأمین آسایش در شمال عراق انجام داد. در سال ۱۹۹۷ دانلوپ به مدرسه خلبانی آزمایشی نیروی هوایی ایالات متحده در پایگاه نیروی هوایی ادواردز (AFB) در کالیفرنیا فرستاده شد و از آنجا به عنوان فارغ‌التحصیل برتر معرفی شد. او سپس به اسکادران آزمایشی پرواز ۴۴۵ فرستاده شد و در آنجا خلبان ارشد اف-۱۵ئی شد. دانلوپ بعداً به عنوان افسر عملیات اف-۲۲ به پایگاه ادواردز بازگشت. تا پیش از بازنشستگی، دانلوپ
ادواردز بازگشت. تا پیش از بازنشستگی، دانلوپ بالاترین رتبه در بین خلبانان زن جنگنده در نیروی هوایی را در اختیار داشت. در سال ۲۰۱۸ دانلوپ به عنوان مدیر دفتر مرکزی برنامه دسترسی ویژه وزارت دفاع آمریکا (SAPCO) منصوب شد. نیروی هوایی متعاقباً دانلوپ را به‌عنوان مدیر بخش الزامات و قابلیت عملیاتی در معاونت ستاد امور استراتژیک، یکپارچه‌سازی و نیازمندی‌ها منصوب کرد. او در نوامبر ۲۰۲۱ با درجه سرلشکر بازنشسته شد.
دولت تایلند، با نام رسمی دولت سلطنتی تایلند ، دولت واحد پادشاهی تایلند است. این کشور به عنوان یک دولت ملی مدرن پس از تأسیس سلسله چاکری و شهر بانکوک در سال ۱۷۸۲ ظهور کرد. انقلاب ۱۹۳۲ به سلطنت مطلقه پایان داد و پادشاهی مشروطه را جایگزین آن کرد.
مارتا رینویل (؛ زادهٔ ) یک افسر بازنشسته نیروی هوایی ایالات متحده است که به درجه سرلشکری دست یافت. او اولین زن در تاریخ ایالات متحده بود که زمانی که در در گارد ملی خدمت می‌کرد، ژنرال آجودان ایالتی شد. در سال ۲۰۰۶ او به عنوان نامزد جمهوری خواهان برای حوزه کنگره بزرگ ورمونت شرکت کرد و توسط پیتر ولش، نامزد دموکرات شکست خورد. رینویل بعداً به سمت نقش‌های اجرایی ارشد در سازمان مدیریت بحران فدرال متمایل شد و سپس مدیر عملیاتی شرکت «سیویل ساپورت اینترنشنال»، یک شرکت مشاوره آمادگی در برابر بلایای طبیعی و مقابله با
مشاوره آمادگی در برابر بلایای طبیعی و مقابله با بحران شد. تحصیلات. رینویل در نیو لندن، کانکتیکات در حالی که پدرش در نیروی دریایی ایالات متحده خدمت می‌کرد، به دنیا آمد و پس از بازنشستگی پدرش در می‌سی‌سی‌پی بزرگ شد. او در سال ۱۹۷۵ از آکادمی چمبرلین هانت فارغ‌التحصیل شد، و مدرک کارشناسی خود در رشته آموزش و پرورش را از دانشگاه می‌سی‌سی‌پی (۱۹۷۹) دریافت کرد. حرفه نظامی. پس از فارغ‌التحصیلی، او وارد نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا شد و در سال ۱۹۷۹ فارغ‌التحصیل ممتاز برنامه آموزش نظامی پایه افسران نیروی هوایی
ممتاز برنامه آموزش نظامی پایه افسران نیروی هوایی ایالات متحده در پایگاه نیروی هوایی لاکلند، تگزاس نام گرفت. او از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۴ در خدمت فعال بود و سپس به گارد ملی هوایی نیویورک منتقل شد. او همچنین قبل از انتقال به گارد ملی هوایی ورمونت در نیروی هوایی به عنوان نیروی ذخیره خدمت کرد. رینویل در برنامه‌ریزی و مدیریت تعمیر و نگهداری هواپیما تخصص داشت و تا درجه سرهنگ دوم و فرمانده اسکادران ۱۵۸ تعمیر و نگهداری هواپیما در ورمونت ترفیع گرفت. رینویل اولین زن در تاریخ ایالات متحده شد که به عنوان رئیس گارد ملی یک
ایالات متحده شد که به عنوان رئیس گارد ملی یک ایالت خدمت کرد و تا زمان بازنشستگی در سال ۲۰۰۶، فرماندهی ۳۸۰۰ عضو ارتش و گارد ملی هوایی ورمونت را بر عهده داشت. همزمان با کارش در ورمونت، رینویل در هیئت سیاست‌گذاری نیروهای ذخیره در کمیته اجرایی انجمن ژنرال‌های آجودان ایالات متحده خدمت کرد و به عنوان نایب رئیس هیئت مدیره انجمن گارد ملی ایالات متحده انتخاب شد. فعالیت سیاسی. رینویل نامزد جمهوری‌خواهان در برابر پیتر ولش دموکرات برای کسب کرسی بود که برنی سندرز برای نامزدی در مجلس سنای ایالات متحده خالی می‌کرد. او یک
در مجلس سنای ایالات متحده خالی می‌کرد. او یک تعهد کمپین پاک را امضا کرد که در آن متعهد شد به حریف خود حمله نکند، و تبلیغات تلویزیونی منفی توسط احزاب خارجی را محکوم کرد. کمپین رینویل، اگرچه مثبت بود، اما برخی از گاف‌ها را ایجاد کرد، از جمله حادثه‌ای که در آن مشخص شد یکی از کارکنان او بخش‌هایی از بیانیه‌های موضع‌گیری را که در وب‌سایت مبارزات انتخاباتی رینویل ارسال شده بود، سرقت ادبی کرده بود، که این منجر به کاهش محبوبیت رینویل در نظرسنجی‌های عمومی قبل از انتخابات شد. زندگی شخصی. رینویل دختر نیک و لوسیل تریم
شد. زندگی شخصی. رینویل دختر نیک و لوسیل تریم اهل پورت گیبسون، می‌سی‌سی‌پی است. او با نورمن رینویل ازدواج کرده بود که زمانی که هر دو در نیروی هوایی خدمت می‌کردند با او آشنا شد. آنها سه فرزند داشتند و در سال ۲۰۰۳ طلاق گرفتند. او در سال ۲۰۰۹ با پل مک هیل، نماینده سابق دموکرات کنگره از پنسیلوانیا و دستیار سابق وزیر دفاع ایالات متحده ازدواج کرد.
لَمیعه عبّاس عَماره (۱۹۲۹ – ۱۸ ژوئن ۲۰۲۱) شاعر عراقی بود. در بغداد به دنیا آمد و پس از مهاجرت از عراق در زمان صدام حسین در سال ۱۹۷۸، بیشتر اوقات خود را در خارج از کشور در آمریکا گذراند. شعر کلاسیک می‌نوشت و در آن سرآمد شد، همچنین شعر عامیانه می‌سرود و در آن مهارت داشت. لمیعه شاعری نوگرا و از پیشگامان شعر آزاد بود، از مشهورترین شاعران زن عراقی با گرایش چپ شمرده می‌شد و او را از ارکان شعر سدهٔ بیستم در عراق می‌دانند. زندگی و پیشه. لمیعه عباس عماره در سال ۱۹۲۹ در منطقهٔ الکرخ بغداد به دنیا آمد. خانوادهٔ او از
در منطقهٔ الکرخ بغداد به دنیا آمد. خانوادهٔ او از سرشناسان بغداد بودند که در منطقهٔ الکریمات، در قلب بافت قدیمی بغداد، بین پل الاحرار و سفارت بریتانیا در کرانهٔ رود دجله در سمت کرخ ساکن بودند. پدرش عباس، تک‌فرزند خانواده‌اش بود و مادرش به هنگام زادن او هنوز پانزده ساله نشده بود. او به مندائیان تعلق دارد و نام خانوادگی او، عماره، از شهر عماره، محل تولد پدرش برمی آید. لمیعه دخترخالهٔ شاعر عراقی عبدالرزاق عبدالواحد بود. به سختی کلاس اول دبستان را تمام کرده بود که خانواده‌اش به شهر عماره در جنوب عراق نقل مکان
که خانواده‌اش به شهر عماره در جنوب عراق نقل مکان کردند. او در کودکی به عامیانهٔ عراقی شعر می‌سرود که بیشتر آن هجو بود. نخستین شعر فصیح خود را اولین بار در کلاس ششم ابتدایی به نظم درآورد. وقتی اولین شعرهایش را منتشر کرد، چهارده ساله بود که توسط روزنامهٔ «السمیر» منتشر شد که ایلیا ابوماضی در نیویورک صادر می‌کرد. ابوماضی شعر لمیعه را با انتقاد و تفسیر تقویت کرد و در صفحهٔ اول مجله‌اش درج کرد و گفت: «در عراق چنین کودکانی وجود دارند، پس عراق با چه نوع رنسانس شاعرانه ای مواجه است؟». اولین مقالهٔ او کمی بعد در
ای مواجه است؟». اولین مقالهٔ او کمی بعد در مجلهٔ «عالم الغد» منتشر شد. ابوماضی با پدرش، عباس، ارتباط نزدیک داشت، کسی که پس از سفرهای فراوان به مصر، لیبی، تونس، ایتالیا و فرانسه در جستجوی زندگی در آمریکا ساکن شده بود. در دوران کودکی، لمیعه فقط برای دوره‌های کوتاه و منقطع با پدرش ملاقات می‌کرد، زیرا او به سفر علاقه داشت. آخرین ملاقات او با او پس از هفت سال جدایی صورت گرفت، اما این ملاقات دو ماه بیشتر طول نکشید و پس از آن پدرش در سپتامبر ۱۹۴۶ در گذشت. پدرش در حالی که او هنوز در دبستان بود درگذشت. از مرگ او
حالی که او هنوز در دبستان بود درگذشت. از مرگ او متأثر شد و این موضوع در شعر و بینش‌های شاعرانه اش منعکس شد. دبیرستان را بین بغداد و عماره به پایان رساند. پس از پایان تحصیلات متوسطه خود در بغداد، به دارالمعلمین پیوست و در سال ۱۹۵۰ فارغ‌التحصیل شد. در دوران تحصیل دانشگاهی با بدر شاکر السیاب همراه بود. اتفاقاً شماری از شاعران در آن سال‌ها هم آشنا شدند، از جمله بدر شاکر السیاب، نازک الملائکه، عبدالوهاب البیاتی، عبدالرزاق عبدالواحد و دیگران. رقابت شعری بین آنها شدید بود و به تولد شعر آزاد منجر شد. به عنوان معلم
بود و به تولد شعر آزاد منجر شد. به عنوان معلم در دارالمعلمات ابتدایی منصوب شد. پس از ازدواج و فرزندآوری از نظم شعر دور شد. در زندگی خود سختی‌ها بسیاری کشید. سال‌ها از پدرش جدا زیست. وقتی جوان بود، ضعیف و بیمار بود. چیزی که بیشتر او را آزار می‌داد، بیزاری همکلاسی‌هایش از او بود، از ترس اینکه بیماری او به آنها سرایت کند. او همچنان با اکراه نگاه‌های دلسوزانه و زمزمه‌های محتاطانه همکلاسی‌هایش را می‌پذیرفت. تحت تأثیر فضای ناسیونالیستی حاکم بر دههٔ ۱۹۵۰ قرار گرفت. موج فراگیر کمونیسم در عراق قبل از انقلاب ۱۴
گرفت. موج فراگیر کمونیسم در عراق قبل از انقلاب ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۸، لمیعه را نیز دربرگرفت. او از طریق وابستگی به حزب کمونیست، فعالیت سیاسی انجام داد که بعداً مشکلاتی برای او به همراه داشت. این امر در آزار و اذیت او توسط پس از پایان دورهٔ حکومت عبدالکریم قاسم در ۱۹۶۳ مشهود بود. وقتی انقلاب ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۸ در عراق رخ داد، لمیعه شادمان شد و زندگی برایش بهتر شد. این انقلاب او را به شعر و خواندن و مطالعه واداشت. اما شادی و فعالیت‌های فراوان او بیش از دو ماه طول نکشید، زیرا برادر بزرگ‌ترش به دلیل همان بیماری که پدرش از
برادر بزرگ‌ترش به دلیل همان بیماری که پدرش از آن بمرد، درگذشت. در طول حرفهٔ ادبی خود، با روشنفکران و شاعران عرب روابط فرهنگی زیادی دارد. از جمله با ایلیا ابوماضی تبادل نامه و مکاتبه داشت.او عضو هیئت اداری اتحادیهٔ نویسندگان عراق در بغداد (۱۹۶۳–۱۹۷۵)، عضو هیئت اداری مجلس سُریانی در بغداد و همچنین معاون نمایندهٔ دائم عراق در یونسکو در پاریس (۱۹۷۳–۱۹۷۵) و مدیر فرهنگ و هنر در دانشگاه فناوری بغداد بود. در عراق و آمریکا تجلیل شد. دولت لبنان نیز از او تجلیل کرد و نشان سدر را برای قدردانی از مقام ادبی‌اش به او
و نشان سدر را برای قدردانی از مقام ادبی‌اش به او اعطا کرد، اما به دلیل وضعیت امنیتی لبنان در جریان جنگ داخلی که در آن زمان ادامه داشت، این نشان را دریافت نکرد. در سال ۱۹۷۴، سلیمان فرنجیه، رئیس‌جمهور لبنان، نشان سدر، درجهٔ شوالیه را به او اعطا کرد تا از «شعر او دربارهٔ لبنان و تلاش‌هایش برای ایجاد پیوندهای عشق و دوستی بین لبنان و عراق» قدردانی کند. اما لمیعه در آن زمان در پاریس بود. سپس جنگ در لبنان آغاز شد و او از دریافت مدال خودداری کرد و تا سال ۱۹۸۰ مدال را دریافت نکرد. در در سال ۱۹۷۸ عراق را ترک کرد،
را دریافت نکرد. در در سال ۱۹۷۸ عراق را ترک کرد، زمانی که زندگی‌اش تحت حکومت بعثی دشوار شد. لمیعه عباس شعر کلاسیک می‌نوشت و در آن سرآمد شد، همچنین شعر عامیانه می‌سرود و در آن مهارت داشت. زبان عربی خود را دوست داشت، در آن تخصص داشت و به تدریس آن پرداخت، از این رو بدون انکارِ زبان عامیانه، به آن بیشتر شوق نشان داد و هر دو زبان فصیح عربی و عامیانه را دوست می‌داشت. او عربی فصیح/کلاسیک را ابزاری برای برقراری ارتباط با دیگران می‌دید، و در گویش محاوره‌ای/عامیانهٔ عراقی‌اش چیزی را که او را به مخاطبان محلی‌اش
عراقی‌اش چیزی را که او را به مخاطبان محلی‌اش نزدیک‌تر می‌کرد، می‌دید که از شعرهای او لذت می‌بردند. برخی از آنها به آهنگ‌هایی تبدیل می‌شد که مردم می‌خواندند. زندگی شخصی. یک سال پس از فارغ‌التحصیلی، در سال ۱۹۵۱ ازدواج کرد و چهار فرزند به دنیا آورد، دو پسر او زکی و زیدون نام دارند. درگذشت. لمیعه عباس روز جمعه ۱۸ ژوئن ۲۰۲۱ در سن ۹۲ سالگی در سان دیگو، آمریکا درگذشت. برهم صالح رئیس‌جمهور عراق از طریق حساب رسمی توییتر خود در سوگ این شاعر نشست و گفت: «لمیعه عباس عماره شاعرهٔ بزرگ را در غربت وداع کردیم و همراه او
شاعرهٔ بزرگ را در غربت وداع کردیم و همراه او بیش از پنج دهه آفرینش زیبایی را وداع می‌گوییم. آن مرحومه اشعار، خلاقیت‌های ادبی و مواضع میهن‌پرستانه‌ای را در یاد ما بر جای گذاشت که نقطهٔ عطفی در فرهنگ عراق چه به زبان محاوره ای و چه به زبان عربی کلاسیک بود.» حسن ناظم وزیر فرهنگ نیز به سوگ او نشست و گفت: «او با وجود دوری طولانی اجباری از میهنش، با شعر شفاف، احساسات بیش از حد، و عشق زیاد به میهن و مردم آن متمایز بود. او یک صدای بی‌نظیر را در بین صداهای شاعرانه که موج مدرنیته را در صحنهٔ شعری عراق در آغوش گرفت،
موج مدرنیته را در صحنهٔ شعری عراق در آغوش گرفت، تشکیل داد.» ناظم همچنین به ادارهٔ کل امور فرهنگی دستور داد کارگروهی از اساتید و شاعران ارشد تشکیل دهد تا اشعار این شاعر را برای چاپ در مجموعهٔ کامل گردآوری کنند. آثار. از مجموعه‌های شعری وی:
رویکردهای معماری سوپرکامپیوتر از زمان معرفی اولین سیستم‌ها در دهه ۱۹۶۰ تا به حال تغییرات چشمگیری داشته است. معماری‌های اولیه سوپرکامپیوتر که توسط سیمور کرِی پایه‌گذاری شد،از طراحی‌های کوچک و نوآورانه و همچنین پردازش موازی محلی، برای دستیابی به عملکرد بیشینه محاسباتی برتر استفاده می‌کردند.[1] با این حال، با گذر زمان، تقاضا برای قدرت محاسباتی بیشتر باعث ورود دوران سیستم‌های به‌طور گسترده موازی شده شد. در دهه 1970، سوپرکامپیوترها تنها از چندین پردازنده استفاده می‌کردند. اما در دهه 1990، کامپیوترهایی با هزاران
می‌کردند. اما در دهه 1990، کامپیوترهایی با هزاران پردازنده شروع به کار کردند و تا پایان قرن بیستم، سوپرکامپیوترهای با معماری همزمانی گسترده با ده‌ها هزار پردازنده با زیرساخت تجاری رایج شدند. سوپرکامپیوترهای قرن بیست و یک با استفاده از بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ پردازنده (بعضی از آنها واحدهای گرافیکی) که از طریق اتصالات سریع به یکدیگر متصل شده‌اند، استفاده می‌کنند.[2][3] در طی دهه‌ها مدیریت چگالی حرارت یکی از مسائل اصلی برای اکثر کامپیوترهای متمرکز بزرگ بوده است.[4][5][6] مقدار زیاد حرارتی که توسط یک سیستم تولید
مقدار زیاد حرارتی که توسط یک سیستم تولید می‌شود، می‌تواند اثرات دیگری نیز داشته باشد، مانند کاهش عمر قطعات دیگر سیستم. [7] رویکردهای متنوعی برای مدیریت حرارت وجود داشته است، از جمله تزریق مایع فلورینت از طریق سیستم، استفاده از یک سیستم خنک کننده مایع-هوا یا خنک کننده هوایی با دمای تهویه‌ی هوای عادی مطبوع. [8][9] سیستم‌هایی که از تعداد بسیار زیادی پردازنده استفاده می‌کنند، به‌طور کلی به یکی از دو روش عمل می‌کنند: در یک رویکرد، به عنوان مثال در محاسبات شبکه‌ای، قدرت پردازشی تعداد زیادی از کامپیوترها در
قدرت پردازشی تعداد زیادی از کامپیوترها در دامنه‌های اداری متفاوت، به صورت تصادفی هر زمانی که یک کامپیوتر در دسترس است، استفاده می‌شود. [10]در رویکرد دیگر، تعداد زیادی پردازنده در نزدیکی یکدیگر استفاده می‌شوند به عنوان مثال در یک خوشه کامپیوتری. در چنین سیستم متمرکز با همزمانی گسترده، سرعت و انعطاف‌پذیری اتصال میان‌افزار بسیار مهم است و سوپرکامپیوترهای مدرن از روش‌های مختلفی استفاده کرده‌اند از سیستم های اینفینی‌باند بهبود یافته تا اتصالات سه بعدی تورس .[11][12] = زمینه و نمای کلی = از اواخر دهه 1960، رشد
= زمینه و نمای کلی = از اواخر دهه 1960، رشد در قدرت و گسترش سوپرکامپیوترها قابل توجه بوده و جهت‌گیری‌های معماری زیربنایی این سیستم‌ها تغییرات مهمی داشته است. در حالی که سوپرکامپیوترهای اولیه به تعداد کمی از پردازنده‌های به صورت نزدیک اتصال یافته که به حافظه مشترک دسترسی داشتند، متکی بودند، سوپرکامپیوترهای قرن 21 از بیش از 100,000 پردازنده استفاده می‌کنند که توسط شبکه‌های سریع به هم متصل شده‌اند. [2][3] طی دهه‌ها، مدیریت چگالی حرارت به عنوان یک مسئله کلیدی برای اکثر سوپرکامپیوترهای متمرکز باقی مانده است.
برای اکثر سوپرکامپیوترهای متمرکز باقی مانده است. [4] شعار “خارج کردن حرارت” سیمور کرِی، محور فلسفه طراحی او بود و همچنان به عنوان یک مسئله کلیدی در معماری‌های سوپرکامپیوتر باقی مانده است، به عنوان مثال در آزمایش‌های بزرگ‌مقیاس مانندBlue Waters .[4][5][6] حجم زیاد حرارت تولید شده توسط یک سیستم ممکن است تأثیرات دیگری ، مانند کاهش عمر قطعات دیگر سیستم نیز داشته باشد. [7] در مدیریت حرارت، رویکردهای متنوعی وجود داشته است، به عنوان مثال در کامپیوتر Cray 2 از فلورینرت پمپ شده از طریق سیستم استفاده می‌شد، در حالی
پمپ شده از طریق سیستم استفاده می‌شد، در حالی که سیستم X از یک سیستم خنک کننده مخلوط مایع و هوا استفاده می‌کرد و Blue Gene/P با هوای معمولی تهویه هوا خنک شده بود. .[8][13][14] حرارت از سوپرکامپیوتر Aquasar برای گرم کردن دانشگاه مورد استفاده قرار گرفته است. .[15][16] قدرت گرمایی تولید شده توسط یک سوپرکامپیوتر به صورت مستقیم به نوع پردازنده‌ای که در سیستم استفاده می‌شود وابسته است، به‌طوری‌که پردازنده‌های قوی‌تر معمولاً بیشترین گرما را تولید می‌کنند؛ با تکنولوژی‌های نیمه‌رسانایی مشابه. [7] در حالی که
تکنولوژی‌های نیمه‌رسانایی مشابه. [7] در حالی که سوپرکامپیوترهای اولیه از چند پردازنده سریع و نزدیک به هم استفاده می‌کردند که از همزمانی محلی (مانند لوله‌ای پایپلاینینگ و پردازش برداری) بهره می‌بردند، با گذر زمان تعداد پردازنده‌ها افزایش یافت و گره‌های محاسباتی می‌توانستند در مکان‌های دورتری قرار گیرند، مانند در یک خوشه کامپیوتری، یا می‌توانستند به صورت جغرافیایی در پردازش‌های شبکه‌ای پخش شوند. [2][17] با افزایش تعداد پردازنده‌ها در یک سوپرکامپیوتر؛ "نرخ خرابی قطعه" به یک مسئله جدی تبدیل می‌شود. اگر یک
خرابی قطعه" به یک مسئله جدی تبدیل می‌شود. اگر یک سوپرکامپیوتر از هزاران گره استفاده کند و هر کدام احتمالاً یک بار در سال معمولاً خراب شوند، آن‌گاه سیستم به چندین خرابی گره در هر روز مواجه خواهد شد. [9] همان‌طور که قیمت و عملکرد پردازشگرهای گرافیک عمومی (GPGPUs) بهبود یافته است، تعدادی از سوپرکامپیوترهای پتافلاپ مانند تیانه و نبوله برای وابستگی به آنها آغاز کرده‌اند. [18] با این حال، سیستم‌های دیگری مانند کامپیوتر K همچنان از پردازنده‌های سنتی مانند طراحی‌های مبتنی بر SPARC استفاده می‌کنند و کاربرد کلی
مبتنی بر SPARC استفاده می‌کنند و کاربرد کلی GPGPUs در برنامه‌های کامپیوتینگ عالی عمومی موضوعی بحثی است. در واقع، در حالی که یک GPGPU ممکن است برای نمره گرفتن خوب در بنچمارک‌های خاص تنظیم شود، اما کاربرد کلی آن در الگوریتم‌های روزمره ممکن است محدود باشد مگر اینکه تلاش قابل توجهی صرف شود تا برنامه به سمت آن تنظیم شود. [19] با این حال، GPUها در حال پیشرفت هستند و در سال ۲۰۱۲، با جایگزینی پردازنده‌ها با GPUها سوپرکامپیوتر جگوار به تایتان تبدیل شد. .[20][21][22] با افزایش تعداد پردازنده‌های مستقل در یک
با افزایش تعداد پردازنده‌های مستقل در یک سوپرکامپیوتر، روشی که آن‌ها به داده در سیستم فایل دسترسی پیدا می‌کنند و نحوه اشتراک‌گذاری و دسترسی منابع ذخیره‌سازی ثانویه مهم است. در طول سال‌ها، تعدادی از سیستم‌های مدیریت فایل توزیع شده توسعه یافتند، مانند سیستم فایل موازی عمومی IBM، BeeGFS، فایل‌سیستم موازی مجازی، هد‌وپ و غیره. [23][24] تعدادی از سوپرکامپیوترها در فهرست TOP100 مانند Tianhe-I از سیستم فایل لاستر لینوکس استفاده می‌کنند. = سیستم‌های اولیه با چند پردازنده = با سلسله کامپیوترهای CDC 6600، تلاش‌های
= با سلسله کامپیوترهای CDC 6600، تلاش‌های زودهنگام در حوزه ابرکامپیوترها آغاز شد، و این کامپیوترها با اختصاص کار به دستگاه‌های جانبی، CPU (واحد پردازش مرکزی) را از پردازش داده‌های واقعی آزاد ساختند. با کمک کامپایلر Minnesota FORTRAN، می‌توانست باعث انجام 500 کیلوفلوپس در عملیات ریاضی استاندارد شود. ابرکامپیوترهای زودهنگام دیگر مانند Cray 1 و Cray 2 که پس از آن ظاهر شدند، از تعداد کمی از پردازنده‌های سریع استفاده می‌کردند که با هم هماهنگ بودند و به حداکثر مقدار حافظه مشترکی که می‌توانست در آن زمان مدیریت
مقدار حافظه مشترکی که می‌توانست در آن زمان مدیریت شود متصل می‌شدند. [3] این ساختارهای ابتدایی که پردازش موازی را در سطح پردازنده معرفی کردند، نوآوری‌هایی داشتند مانند پردازش برداری، که در آن پردازنده می‌توانست در یک چرخه‌ی ساعتی چند عملیات را انجام دهد، به جای اینکه برای چرخه‌های متوالی منتظر بماند. با گذر زمان، با افزایش تعداد پردازنده‌ها، مسائل معماری مختلفی به وجود آمد. دو مسئله که تعداد پردازنده‌ها را افزایش می‌دهند، توزیع حافظه و پردازش هستند. در رویکرد حافظه توزیع‌شده، هر پردازنده فیزیکی به همراه
حافظه توزیع‌شده، هر پردازنده فیزیکی به همراه حافظه محلی‌ای بسته می‌شود. حافظه مرتبط با پردازنده‌های دیگر بر اساس پارامترهای پهنای باند و تاخیر به عنوان دسترسی به حافظه غیر یکنواخت مدیریت می‌شود. در دهه ۱۹۶۰، pipelining به عنوان یک نوآوری شناخته می‌شد، و تا دهه ۱۹۷۰، استفاده از پردازنده‌های برداری به خوبی استقرار یافته بود. تا دهه ۱۹۸۰، بسیاری از ابرکامپیوترها از پردازنده‌های برداری موازی استفاده می‌کردند. [2] قدمت اولیه سیستم‌های محاسباتی کم تعداد پردازنده، امکان استفاده‌ی آسان از معماری حافظه‌ی مشترک را
امکان استفاده‌ی آسان از معماری حافظه‌ی مشترک را فراهم می‌کرد، که این اجازه را به پردازنده‌ها می‌دهد تا به یک منبع حافظه‌ی مشترک دسترسی پیدا کنند. در اوایل روزهای پیشرفت، از رویکرد معمول دسترسی یکنواخت به حافظه (UMA) استفاده می‌شد، که در آن زمان دسترسی به یک مکان حافظه بین پردازنده‌ها مشابه بود. استفاده از دسترسی غیر یکنواخت به حافظه (NUMA) به یک پردازنده اجازه می‌دهد تا به حافظه‌ی محلی خود نسبت به دیگر مکان‌های حافظه، سریع‌تر دسترسی پیدا کند در حالی که معماری حافظه‌ی نهان (COMA) امکان استفاده از حافظه‌ی
حافظه‌ی نهان (COMA) امکان استفاده از حافظه‌ی محلی هر پردازنده به عنوان حافظه‌ی نهان را به وجود می‌آورد و برای زمانی که مقادیر حافظه تغییر می‌کنند نیازمند هماهنگی است.[26] با افزایش تعداد پردازنده‌ها، ارتباط و هماهنگی کارآمد بین پردازنده‌ها در یک سوپر کامپیوتر چالش‌بار می‌شود. برای دستیابی به این هدف، می‌توان از تعدادی رویکردهای مختلف استفاده کرد. به عنوان مثال، در اوایل دهه‌ی ۱۹۸۰، در سیستم Cray X- MP از ثبت‌های مشترک استفاده می‌شد. در این رویکرد، تمام پردازنده‌ها به ثبت‌های مشترک دسترسی داشتند که اطلاعات