payamvha/North_RAG huggingface dataset:
موقعیت. گوری‌شانکار در نزدیکی لبهٔ غربی رولوالینگ هیمال و در فاصله‌ای حدود شمال شرقی کاتماندو قرار دارد. (این کوه تقریباً مستقیماً بین کاتماندو و قله اورست واقع شده و از کاتماندو قابل مشاهده است) در غرب قله، درهٔ بهوت کوسی به‌عنوان مرز غربی رولوالینگ هیمال قرار دارد. در شمال آن، منلونگ چو واقع شده که این کوه را از قلهٔ هم‌تراز خود، ملونگتسه، جدا می‌کند. در جنوب نیز، رودخانهٔ رولوالینگ چو جریان دارد که به گردنهٔ تسی لاپچا می‌رسد و دسترسی به منطقهٔ خومبو را فراهم می‌سازد. این کوه در بخش دولاخا واقع شده است.
می‌سازد. این کوه در بخش دولاخا واقع شده است. ویژگی‌های برجسته. این کوه دو قلهٔ اصلی دارد؛ قلهٔ شمالی که بلندتر است "شانکار" (تجلی شیوا) و قلهٔ جنوبی "گوری" (تجلی همسر شیوا) نامیده می‌شود. این کوه با ارتفاع چشمگیرش تنها ۵ کیلومتر از بهوت کوسی فاصله دارد و از هر سو با دیواره‌های شیب‌دار و خط‌الراس‌های بلند و برفی محافظت می‌شود. تاریخچهٔ صعود. اولین تلاش‌ها برای صعود به گوری‌شانکار در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ انجام شد، اما وضعیت نامساعد جوی، بهمن‌ها و دیواره‌های یخی دشوار باعث شکست تمام گروه‌ها شد. از سال ۱۹۶۵ تا
دشوار باعث شکست تمام گروه‌ها شد. از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۹، این کوه به‌طور رسمی برای صعود بسته بود. در سال ۱۹۷۹ که مجوز صعود صادر شد، یک گروه اعزامی آمریکایی-نپالی سرانجام از طریق "وجه غربی" به قله دست یافت. این مسیر از نظر فنی بسیار دشوار بود. وزارت گردشگری نپال در مجوز خود شرط کرده بود که تعداد کوهنوردان دو کشور در تیم صعود برابر باشد. جان روسکلی و "دورجه شرپا" این شرط را محقق ساختند. در همان سال، یک گروه اعزامی بریتانیایی-نپالی به رهبری پیتر بوردمن از "یال جنوب غربی" که بلند و دشوار بود، صعود کردند. بوردمن،
غربی" که بلند و دشوار بود، صعود کردند. بوردمن، تیم لیچ، گای نیدهارت و "پمبا لاما" در تاریخ ۸ نوامبر ۱۹۷۹ به قلهٔ جنوبی «گوری» (۷۰۱۰ متر) دست یافتند. اگرچه آن‌ها موفق به پیمودن راه به سمت قلهٔ اصلی «شانکار» نشدند، اما صعودشان به‌خودی‌خود موفقیتی مهم به‌شمار می‌رفت. در سال ۱۹۸۳، تیمی اسلوونیایی مجدداً به گوری‌شانکار صعود کرد. قلهٔ اصلی (۷۱۳۴ متر) در تاریخ ۱ نوامبر توسط "اسلاوکو چانکار" (سرپرست گروه)، "بویان اشروت" و "اسمیلجان اسمودیش" فتح شد؛ و سه روز بعد "فرانکو پپیوینک" و "یوزه زوپان" نیز به قله دست
"فرانکو پپیوینک" و "یوزه زوپان" نیز به قله دست یافتند. آن‌ها از سمت چپ "وجه جنوبی" به "یال جنوب غربی" صعود کردند و سپس تا قلهٔ اصلی ادامه دادند. "نمایه هیمالیایی" تنها دو صعود دیگر به قلهٔ اصلی گوری‌شانکار را ثبت کرده است. دومین صعود در بهار ۱۹۸۴ توسط "وایمن کالبرث" و "انگ کامی شرپا" از مسیری جدید در "یال وجه جنوب غربی" انجام شد. سومین صعود (و اولین صعود زمستانی) در ژانویهٔ ۱۹۸۶ توسط "چوی هان-جو" از کره جنوبی و "انگ کامی شرپا" به ثبت رسید. در پاییز ۲۰۱۳، تیمی چهار نفره از کوهنوردان فرانسوی موفق به صعود
تیمی چهار نفره از کوهنوردان فرانسوی موفق به صعود کامل "وجه جنوبی" شدند. آن‌ها پس از رسیدن به بالای "وجه جنوبی" در ساعت ۴ عصر ۲۱ اکتبر، تصمیم گرفتند که راه را به قلهٔ جنوبی (۷۰۱۰ متر) ادامه ندهند. آن‌ها ۱۱ ساعت برای پایین آمدن به پای وجه وقت صرف کردند. ارجاعات فرهنگی. در شعر «Som dreng skar jeg skibe» از یوهانس ویلهلم ینسن به‌طور گذرا به گوری‌شانکار اشاره شده است.
مدرسه موسیقی سایات‌نوا () یک نهاد آموزشی موسیقی در ایروان پایتخت جمهوری ارمنستان می‌باشد این مدرسه در سال ۱۹۳۴ توسط وارتوهی زاکاریان به عنوان یک استودیوی کوچک موسیقی تأسیس شد و وی اولین مدیر آن بود. در سال ۱۹۴۰ این استودیو سومین مدرسه موسیقی در ایروان شد و ۲۰۰ دانش‌آموز داشت. در سال ۱۹۴۴ این مدرسه به نام عاشوق ارمنی سایات‌نووا نامگذاری شد. در سال ۱۹۷۰ کلاس‌های موسیقی کر و ویولن در این مدرسه تشکیل شد. تیگران هککیان از سال ۲۰۰۳ مدیر مدرسه می‌باشد
زاره آریستاکسی تر-کاراپتیان ( زاده - درگذشته ) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۷ سپتامبر ۱۹۲۱ در تبریز به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل شد. وی همسر وارسیک گریگوریان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی شده‌است. وی در ۲۳ اکتبر ۱۹۹۶ در سن ۷۵ سالگی در ایروان درگذشت.
آرتاشس آرامی ورویر (؛ زاده - درگذشته ) عکاس اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. آرتاشس در ۱۸۹۷ در تفلیس به دنیا آمد . وی برادر بود. . وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی () شد. وی در ۱۹۸۷ در سن ۹۰ سالگی در ایروان درگذشت.
کارلن پوغوسی وارژاپتیان (کاراپت وارژاپتیان) (؛ زادهٔ - درگذشته ) کارگردان تئاتر اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۱۰ مهٔ ۱۹۴۲ در حلب به دنیا آمد و از و فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۸۴ پس از مرگ) شده است. وی در ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۸۴ در سن ۴۲ سالگی در ایروان درگذشت.
گریگور سیمونی وارژاپتیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) رهبر ارکستر اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۱ تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۱۹۰۵ در ارزروم به دنیا آمد . وی در تالار آکادمی ملی اپرا و باله آلکساندر اسپنداریان فعالیت می‌کرد. همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۴۵) شده است. وی در ۹ سپتامبر ۱۹۶۰ در سن ۵۵ سالگی در تفلیس درگذشت.
هاکوب آرمناکی وارطانیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) نوازنده ویولن، آموزش اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۱۹۲۸ در ایروان یا کراسنودار به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان (۱۹۵۲) فارغ‌التحصیل گشت. وی در کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان و فعالیت می‌کرد. همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۱۷ فوریهٔ ۱۹۸۱ در سن ۵۳ سالگی درگذشت.
زاون قوندی وارطانیان (؛ زادهٔ - درگذشته )کنشگر و موسیقی‌شناس و کارشناس آموزشی اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۸ ژانویهٔ ۱۹۰۷ در حاجی‌ور به دنیا آمد و از کنسرواتوار سن پترزبورگ (۱۹۳۶) فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۴۰) شده است. وی در ۲۵ آوریل ۱۹۷۷ در سن ۷۰ سالگی در مسکو درگذشت.
گئورگ استامبولتسیان ( زاده - درگذشته ) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های ۱۹۶۲ تا ۱۹۸۴ میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۹ سپتامبر ۱۹۲۰ در ترکیه به دنیا آمد . وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۸۴) شده‌است. وی در ۴ دسامبر ۱۹۸۵ در سن ۶۵ سالگی در ایروان درگذشت. بخشی از فیلمشناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
هنریک هامازاسپی سمباتیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) نوازنده ویولن، کارشناس آموزشی اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های ۱۹۶۲ تا؟ میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۱۲ مهٔ ۱۹۳۴ در ایروان به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان (۱۹۵۶) فارغ‌التحصیل گشت. . همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۷۴) شده است. وی در ۸ سپتامبر ۲۰۱۵ در سن ۸۱ سالگی درگذشت.
فلیکس سیمونیان (؛ زادهٔ ) نوازنده آهنگساز و کارشناس آموزشی اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. زندگی‌نامه. وی در ۲۷ آوریل ۱۹۴۲ در ایروان به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۸۴) شده است.
یوگنیا سبار (؛ – ) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی با نام اصلی یوگنیا مائیسی بارسقیان () در ۱۳ سپتامبر ۱۸۹۶ در شماخی به دنیا آمد . وی همسر و مادر بود. وی در فرهنگستان دولتی تئاتر سوندوکیان و فعالیت می‌کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمندان شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۵۸) شده است. وی در ۲۱ اوت ۱۹۷۴ در سن ۷۷ سالگی در مسکو درگذشت. گزیده فیلمشناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "آناهیت" (۱۹۴۷) اشاره کرد.
سارگیس کاراپتی سارگسیان (؛ زادهٔ - ) هنرمند رقص باله اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در در تفلیس به دنیا آمد و از آکادمی باله واهانوفا (۱۹۳۲) فارغ‌التحصیل گشت. در Թբիլիսիի օպերայի և բալետի թատրոն (۱۹۲۷)، تالار مارینسکی (۱۹۳۸–۱۹۳۲) و تالار آکادمی ملی اپرا و باله آلکساندر اسپنداریان (۱۹۶۱–۱۹۳۸) فعالیت می‌کرد. وی برنده جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۴۵) شده است. وی در ۴ ژوئن ۱۹۹۲ در سن ۸۵ سالگی در ایروان درگشت.
آلبرت مکرتچی سارگسیان (؛ زادهٔ ) خواننده اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. زندگی‌نامه. وی در ۲۴ مارس ۱۹۳۸ در لنیناکان به دنیا آمد و تئاتر دراماتیک دولتی وارطان آجمیان گیومری فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۸۱) شده‌است.
گئورگی واردی ساراجف (؛ زاده - درگذشته ) آهنگساز، نوازنده پیانو و آموزش موسیقی اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۱۵ سپتامبر ۱۹۱۹ در مسکو در به دنیا آمد و از کنسرواتوار سن پترزبورگ (۱۹۴۲) فارغ‌التحصیل گشت. وی در کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۷۴)، هنرمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۵۳) و نشان برجسته افتخار شد. وی در ۴ مهٔ ۱۹۸۶ در سن ۶۶ سالگی در ایروان درگذشت.
آرمن بارویری سانتروسیان ( زاده ) یک بازیگر نمایشنامه‌نویس اهل ارمنستان است وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی‌نامه. وی در ۱۶ آوریل ۱۹۴۷ ‏در ایروان به دنیا آمد و از (۱۹۶۸) دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۷۲) فارغ‌التحصیل شد. وی فرزند بارویر سانتروسیان و برادر بود. وی عضو اتحادیه نویسندگان ارمنستان می‌باشد. . وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۸۰) و هنرمند مردمی جمهوری ارمنستان (۲۰۰۴) شده است.
آرام هاروتیونی ساموئلیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) خواننده اپرا تنور اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۲۸ سپتامبر ۱۹۰۸ در آخالتسیخه به دنیا آمد . همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۵۶) شده است. وی در ۱ اکتبر ۱۹۹۱ در سن ۸۳ سالگی در ایروان درگذشت.
سدا واهرامی جانیکیان (؛ – ) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۱۹۲۹ به دنیا آمد . فردیناند بژیکیان همسر وی بود. وی در تئاتر دراماتیک دولتی پطروس آدامیان ارمنیان تفلیس فعالیت می‌کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی و هنرمند افتخاری گرجستان شوروی شده است. وی در ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۶ در سن ۸۷ سالگی در ایروان درگذشت. گزیده فیلمشناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به گمشده و پیداشده در ارمنستان،
داشته است می‌توان به گمشده و پیداشده در ارمنستان، اشاره کرد.
زویا ساهاکی پطروسیان (؛ زادهٔ ) نوازنده ویولن، کارشناس آموزشی اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی‌نامه. وی در ۹ اوت ۱۹۲۹ در ایروان به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان و کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی مسکو فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی شده است.
ماریا روبنی چمشکیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) خواننده اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۱۷ ژوئیهٔ ۱۹۱۸ در تفلیس به دنیا آمد و از کالج دولتی موسیقی رومانوس ملیکیان و کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان فارغ‌التحصیل گشت. همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۲۸ فوریهٔ ۲۰۰۵ در سن ۸۶ سالگی در ایروان درگذشت.
گئورگ آوتیسی چپجیان (؛ – ) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۵ سپتامبر ۱۹۲۷ در روستوف-نا-دونو به دنیا آمد و از آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان فارغ‌التحصیل شد. وی در فرهنگستان دولتی تئاتر سوندوکیان فعالیت می‌کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۷۱) شده‌است. وی در ۱۴ ژانویهٔ ۲۰۱۶ در سن ۸۸ سالگی در ایروان درگذشت. گزیده فیلمشناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به ۰۱-۹۹، آرشاک اشاره کرد.
الادا آندرانیکی چاخویان (؛ زادهٔ ) خواننده، اپرا سوپرانو اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی‌نامه. وی در ۲۶ اکتبر ۱۹۴۶ در ایروان به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان (۱۹۷۲) فارغ‌التحصیل گشت. وی در تالار آکادمی ملی اپرا و باله آلکساندر اسپنداریان فعالیت می‌کند. همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۸۴) شده است.
نوبار هاکوبی چالیکیان ( زاده - درگذشته ) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۱۹۲۷ در آتن به دنیا آمد و از انستیتو دولتی سینما و تئاتر ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی در فعالیت می‌کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۷۱) شده است. وی در ۲۰۰۲ در سن ۷۵ سالگی درگذشت و در آرامستان مرکزی ایروان (توخماخ) به خاک سپرده شد.
گغام وارطانی اوسکیان ( ) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در تئاتر کمدی موزیکال پارونیان فعالیت می‌کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی شده‌است. بخشی از فیلمشناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
یلونورا سرگئی اوسکانیان ( زادهٔ - درگذشته ) نوازنده پیانو و آموزش موسیقی اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۶ سپتامبر ۱۹۲۱ در خارکوف به دنیا آمد و (۱۹۴۱) و کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان (۱۹۴۵) فارغ‌التحصیل گشت. وی در ، تئاتر کمدی موزیکال پارونیان و کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان فعالیت می‌کرد. همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۴) شده است. وی در ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۹ در سن ۷۸ سالگی در ایروان درگذشت.
آرام هوهانسی شامشیان (؛ زاده - درگذشته ) نوازنده ویولن و کارشناس آموزشی اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۱۸ آوریل ۱۹۲۵ در لنیناکان به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی مسکو فارغ‌التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی و هنرمند شایسته ارمنستان شوروی شد. وی در ۱۷ ژانویهٔ ۲۰۱۰ در سن ۸۴ سالگی در ایروان درگذشت.
قله سومانتری (همچنین با نگارش "سومانتری" یا "سومانتری برودیونگورو" نیز شناخته می‌شود)، قله‌ای است که در بخش غربی رشته‌کوه سودیرمن در پاپوآی مرکزی واقع شده است. ارتفاع این کوه به ۴۸۷۰ متر می‌رسد. قله سومانتری، تقریباً ۲ کیلومتری شمال شرقی هرم کارستنس با ارتفاع ۴۸۸۴ متر، بلندترین کوه اقیانوسیه، قرار گرفته است. در بخش شمالی این قله، صخره‌های عظیمی وجود دارند که بخشی از "نوردواند" (دیوار شمالی) "کارستنس مسیف" را تشکیل می‌دهند؛ این صخره‌ها تا دامنه‌های شرقی و غربی کوه امتداد می‌یابند. بقایای یخچال نورث‌وال فرن
کوه امتداد می‌یابند. بقایای یخچال نورث‌وال فرن که پیش‌تر وسعتی عظیم و گسترده داشت (و اکنون به بخش‌های شرقی و غربی تقسیم شده است) به دامنه‌های جنوبی قله چسبیده‌اند. نام. پیش از سال ۱۹۷۳، این قله به نام قله شمال غربی نگا پولو شناخته می‌شد. در سال ۱۹۳۶، هیئت اعزامی کارستنس این قله را «قله دوم دیوار شمالی» نام‌گذاری کرد. هاینریش هارر در نقشه‌ای که در سال ۱۹۶۲ تهیه کرد این قله را «نگا پولو» نامید، در حالی که قله جنوب شرقی نگا پولو را «قله یکشنبه» نام‌گذاری کرده بود. "دیک ایشروود"، که در سال ۱۹۷۲ هر دو قله را
بود. "دیک ایشروود"، که در سال ۱۹۷۲ هر دو قله را صعود کرد، از همین نام‌ها استفاده کرد و "نگا پولو" را برای قله‌ای که اکنون سومانتری نام دارد و قله یکشنبه را برای قله‌ای که امروزه نگا پولو شناخته می‌شود، به کار برد. دولت اندونزی در سال ۱۹۷۳ و پس از درگذشت پروفسور ، وزیر انرژی و منابع معدنی جمهوری اندونزی، قله شمال غربی را به نام او نام‌گذاری کرد. تاریخچه صعود. قله جنوب شرقی "نگا پولو،" که در آن زمان ارتفاع بیشتری داشت، برای اولین بار توسط یک هیئت اعزامی هلندی در سال ۱۹۳۶، شامل آنتون کولین، ژان ژاک دوزی و
در سال ۱۹۳۶، شامل آنتون کولین، ژان ژاک دوزی و فریتس ویسل، صعود شد. قله شمال غربی نیز برای اولین بار در فوریه ۱۹۶۲ توسط هاینریش هارر، فیلیپ تمپل، راسل کیپکس و برت هایزنکا پس از صعود به هرم کارستنس"،" فتح شد. صخره ۶۰۰ متری دیواره شمالی نیز در ۲۷ سپتامبر ۱۹۷۱، توسط رینهولد مسنر در یک تلاش انفرادی صعود شد؛ این در حالی بود که او اوایل همان هفته، با همیاری سرجیو بیگارلا دومین صعود به هرم کارستنس را انجام داده بود. یک سال بعد، "لئو موری"، "جک بینز" و "دیک ایشروود" هر دو قله نگا پولو را صعود کردند و میخ‌کوبی مسنر
هر دو قله نگا پولو را صعود کردند و میخ‌کوبی مسنر بر فراز دیواره شمالی آنچه که آن‌ها نگاپولو (که امروزه سومانتری نامیده می‌شود) نامیده بودند، یافتند. زمین‌شناسی و یخچال‌ها. کوه‌های پاپوآی مرکزی به‌دلیل برخورد صفحات استرالیا و اقیانوس آرام تشکیل شده‌اند، که این برخورد هم باعث فرورانش و هم باعث بالا آمدن سطح زمین شده است. سنگ‌های سطحی قله‌های این رشته‌کوه از جنس سنگ‌آهک هستند؛ از این‌رو، با وجود اینکه بلوک قله بسیار ترسناک به نظر می‌رسد، در واقعیت یک صعود نسبتاً آسان است. به دلیل ذوب شدن یخچال نورث‌وال فرن از
آسان است. به دلیل ذوب شدن یخچال نورث‌وال فرن از قله جنوب شرقی "نگا پولو"، اکنون این قله مرتفع‌ترین نقطه در خط‌الراس شمالی هرم کارستنس به‌شمار می‌رود. علاوه بر این، به‌دلیل ناپدید شدن کامل یخچال مرن، ارتفاع توپوگرافیک آن از حدود ۲۰۰ متر به حدود ۳۵۰ متر افزایش یافته است. سومانتری می‌تواند به‌عنوان دومین کوه مستقل مرتفع اقیانوسیه در نظر گرفته شود و در فهرست‌هایی از هفت قله دوم جای دارد.
توکان گلولیمویی پرنده‌ای نزدیک‌گنجشک‌سان از تیرهٔ توکانان (Ramphastidae) شامل توکان‌ها، توکانچه‌ها و پرزبان‌ها است که در کلمبیا و ونزوئلا یافت می‌شود.
اصطلاحی است که به جوامع تاریخی ژاپنی در جنوب شرقی و شرق آسیا اشاره دارد. این اصطلاح به تعدادی از جوامع امروزی نیز اطلاق می‌شود، هرچند بیشتر این جوامع به تقلید از اصطلاح رایج محله چینی‌ها، به سادگی "محله ژاپنی‌ها" نامیده می‌شوند. تاریخچه. در دوره‌ای کوتاه از قرن‌های شانزدهم و هفدهم، فعالیت‌ها و حضور ژاپنی‌ها در جنوب شرقی آسیا و دیگر مناطق به اوج خود رسید. جوامع بزرگی از ژاپنی‌ها که به نیهونماچی مشهور بودند، در بسیاری از بندرها اصلی و مراکز سیاسی این مناطق شکل گرفتند و تأثیرات سیاسی و اقتصادی قابل‌توجهی را بر
گرفتند و تأثیرات سیاسی و اقتصادی قابل‌توجهی را بر جای گذاشتند. ژاپنی‌ها برای قرن‌ها دریاها و مناطق مختلف را در جستجوی اهداف تجاری، سیاسی، مذهبی و دلایل دیگر پیمودند. اما قرن شانزدهم شاهد افزایش چشمگیر این سفرها و فعالیت‌ها بود. آشفتگی‌های داخلی دوره سنگوکو موجب شد تا بسیاری از افراد، به‌ویژه سامورایی‌ها، تاجرها و پناهندگان مسیحی برای یافتن سرنوشت خود به دریاها بگریزند. بسیاری از سامورایی‌هایی که در این زمان از ژاپن گریختند، در طرف بازنده نبردهای مهم قرار داشتند. برخی از آن‌ها رونین، برخی کهنه‌سربازان
داشتند. برخی از آن‌ها رونین، برخی کهنه‌سربازان تهاجم‌های ژاپن به کره (۱۵۹۲–۱۵۹۸)، و برخی دیگر درگیر دیگر درگیری‌های بزرگ بودند. هنگامی که تویوتومی هیده‌یوشی و بعدها شوگون‌های توکوگاوا مسیحیت را ممنوع کردند، بسیاری از مسیحی‌ها از کشور گریختند و بخش زیادی از آن‌ها در مانیل کاتولیک ساکن شدند. به دلیل ممنوعیت تجارت یا سفر مستقیم بین چین و ژاپن توسط سلسله مینگ، سرزمین‌های مختلف جنوب شرقی آسیا به مقصد اصلی تاجرها تبدیل شدند. از سال ۱۵۶۷، این ممنوعیت برای تجارت و تماس در جنوب شرقی آسیا برداشته شد و بسیاری از
و تماس در جنوب شرقی آسیا برداشته شد و بسیاری از تاجران که در صورت نقض ممنوعیت به عنوان دزدان دریایی شناخته می‌شدند که به این دسته از تاجران واکو گفته می‌شد. با این حال آن‌ها پس از رفع ممنوعیت‌ها توانستند به‌طور قانونی فعالیت کنند، اگرچه تجارت و سفر مستقیم بین چین و ژاپن همچنان غیرقانونی باقی ماند. این عوامل، همراه با تعدادی دیگر، موجب شکل‌گیری صحنه‌ای پویا برای تجارت در سراسر شرق و جنوب شرقی آسیا شد که تاریخ‌نگار جنوب شرق آسیا آنتونی رید از آن به عنوان «دوران تجارت» یاد کرده است. ژاپنی‌های مهاجر در نقش‌های
تجارت» یاد کرده است. ژاپنی‌های مهاجر در نقش‌های مختلفی مشغول به کار بودند، اگرچه بیشتر آن‌ها تاجران، سربازان مزدور، دریانوردان، سربازان، خدمتکاران یا کارگران دستی بودند. استقرار سیستم کشتی‌های مُهر قرمز توسط تویوتومی هیده‌یوشی در دهه ۱۵۹۰ و ادامه آن تحت حاکمیت توکوگاوا ایه‌یاسو در دهه‌های اولیه قرن هفدهم، سبب شد که این تجارت و فعالیت‌های خارج از کشور به اوج خود برسد و وارد دوران طلایی شود. از طریق این ماجراجویان دریایی و جوامع خارجی، تجارت "آنتروپو" ژاپنی در جنوب شرقی آسیا رونق یافت. بسیاری از بندرها
در جنوب شرقی آسیا رونق یافت. بسیاری از بندرها فعال‌تر دارای یک رئیس بندر یا سرپرست جامعه ژاپنی بودند. این رئیس بندر، که در مالایی و اندونزیایی "شاه‌بندر" نامیده می‌شد، بر فعالیت‌های ساکنان "نیهونماچی" نظارت می‌کرد، به عنوان رابط بین جامعه و مقامات محلی عمل می‌کرد و نقش مهمی در هماهنگی تجارت بندر با تجار ژاپنی غیرمقیم که به بندر می‌آمدند ایفا می‌کرد. برای حدود سه دهه، جوامع ژاپنی در سراسر جنوب شرقی آسیا رونق داشتند. اما این وضعیت در دهه ۱۶۳۰ به پایان رسید، زیرا شوگون‌سالاری توکوگاوا شروع به اعمال
رسید، زیرا شوگون‌سالاری توکوگاوا شروع به اعمال محدودیت‌های دریایی کرد. در سال ۱۶۳۵، سفر ژاپنی‌ها به خارج ممنوع شد و آن‌ها از بازگشت به ژاپن از خارج منع شدند. برخی از این "نیهونماچی" در جنوب شرقی آسیا تا پایان قرن هفدهم به حیات خود ادامه دادند. اکنون تجارت خارجی ژاپن به‌طور انحصاری به‌دست کشتی‌های چینی، هلندی و جنوب شرقی آسیایی انجام می‌شد، اما ژاپنی‌های مقیم خارج همچنان نقش‌های تجاری مهمی ایفا می‌کردند و در برخی موارد تأثیرات قابل‌توجهی بر اقتصاد چندین بندر می‌گذاشتند. با این حال، تا پایان قرن هفدهم، عدم
می‌گذاشتند. با این حال، تا پایان قرن هفدهم، عدم ورود مهاجران جدید ژاپنی باعث شد که این جوامع یا از طریق جذب به مردم محل زندگی جدید خود ناپدید شوند، یا به‌طور کامل از بین بروند. جوامع. در این دوره کوتاه اما پررونق، جوامع ژاپنی خارج از کشور ("نیهونماچی") در بسیاری از بندرها اصلی و مراکز سیاسی منطقه وجود داشتند، از جمله باتاویا در هند شرقی هلند، هوی آن در جنوب ویتنام، مانیل در کاپیتانی کلی فیلیپین از هند شرقی اسپانیا و پنوم‌پن در کامبوج. یکی از مهم‌ترین و قابل‌توجه‌ترین "نیهونماچی" در "پاکو" در مانیل قرار
"نیهونماچی" در "پاکو" در مانیل قرار داشت، جایی که سامورایی مشهور جنرال تاکایاما و همسر، فرزندان و نسل‌های او زندگی می‌کردند. این دایمیو تبعیدی به خاطر شایستگی‌های نظامی‌اش شناخته شده و با اودا نوبوناگا و ایه‌یاسو توکوگاوا خدمت کرده بود. بزرگ‌ترین و شاید مشهورترین "نیهونماچی" این دوره در بندر سلطنتی آیوتایا در تایلند واقع شده بود. رئیس آن، یامادا ناگاماسا، سمت‌ها و عناوین برجسته‌ای در دربار سلطنتی داشت. یامادا فرماندهی ارتش ۷۰۰ نفره ژاپنی را بر عهده داشت و در سرکوب شورش‌ها، جنگ‌های داخلی و اختلافات جانشینی
سرکوب شورش‌ها، جنگ‌های داخلی و اختلافات جانشینی شرکت می‌کرد. او همچنین اجازه داشت بر انحصار کالاهای خاصی، مانند پوست آهو، کنترل داشته باشد و در برخی مواقع به‌طور حداقلی فرمانداری چندین استان را نیز بر عهده داشت. از سوی دیگر، اگرچه بندر تونکین در شمال ویتنام نقش مهمی در تجارت ابریشم منطقه ایفا می‌کرد، مقامات محلی لردهای تین به‌طور فعال از شکل‌گیری یک "نیهونماچی" در آنجا جلوگیری می‌کردند. این موضوع به دلیل نگرانی‌های مربوط به ماهیت نظامی ژاپنی‌ها در منطقه (بسیاری از آن‌ها سامورایی‌هایی بودند که به‌عنوان
(بسیاری از آن‌ها سامورایی‌هایی بودند که به‌عنوان دزدان دریایی و مزدور خدمت می‌کردند) و همچنین ارسال سلاح و مهمات از ژاپن به تایلند و ویتنام جنوبی بود. برای جلوگیری از بروز خشونت‌های احتمالی در بندر اصلی خود، لردهای تین تلاش کردند از حضور قابل‌توجه دائمی ژاپنی‌ها جلوگیری کنند، اگرچه بسیاری از تاجران ژاپنی برجسته و مشهور به‌طور مرتب به آنجا می‌آمدند.
زردپره گلوخاکستری ، که همچنین به عنوان زردپره غازچه شناخته می‌شود، گونه‌ای از پرندگان تیرهٔ زردپرگان نمادین (Emberizidae) است. در آفریقا از موریتانی و سنگال تا جنوب غربی سودان و شمال شرقی جمهوری دموکراتیک کنگو یافت می‌شود. زیستگاه طبیعی آن ساوانای خشک، درختچه‌زارهای نیمه‌گرمسیری یا استوایی خشک و علفزارهای جلگه خشک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است. در گذشته با زردپره سینه‌دارچینی هم‌گونه در نظر گرفته می‌شد.
فرانک بنینگتون گیل (۲ اکتبر ۱۹۴۱ در شهر نیویورک) یک پرنده‌شناس آمریکایی با علایق تحقیقاتی در سراسر جهان و با تجربه پرنده‌نگری است. او شاید بیشتر به عنوان نویسنده کتاب درسی "پرنده‌شناسی" (ویرایش چهارم، ۲۰۱۹)، کتاب درسی پیشرو در این زمینه شناخته شده است. گیل در تینک، نیوجرسی بزرگ شد. او گزارش داد که در سن هفت سالگی، زمانی که پدربزرگش، فرانک راکینگهام داونینگ، گنجشک آوازخوان را در حمام پرندگان به او نشان داد، به پرندگان علاقه‌مند شد. این نخستین باری بود که او یک پرنده را با دوربین دوچشمی می‌دید، «و من به آن
یک پرنده را با دوربین دوچشمی می‌دید، «و من به آن قلاب شده بودم.» پس از اینکه گیل در سال ۱۹۶۹ دکترای خود را در جانورشناسی از دانشگاه میشیگان گرفت (جایی که مدرک کارشناسی خود را نیز به پایان رسانده بود)، به بخش پرنده‌شناسی در آکادمی علوم طبیعی فیلادلفیا پیوست. از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۹۵، گیل یک کارمند تمام‌وقت آکادمی بود، که در طول دوره تصدی خود در سمت‌های مختلفی از جمله ریاست دپارتمان پرنده‌شناسی و معاون رئیس در سیستماتیک و زیست‌شناسی تکاملی فعالیت داشت. گیل در طول مدت حضورش در آکادمی در بازیابی موقعیت آکادمی به
مدت حضورش در آکادمی در بازیابی موقعیت آکادمی به عنوان یکی از مراکز برجسته تحقیقات پرنده‌شناسی آمریکا نقش اساسی داشت. این امر از طریق کار گیل به عنوان مدیر مؤسس برنامه VIREO (منابع بصری برای پرنده‌شناسی) و کار او به عنوان ویراستار مجموعه دایره‌المعارفی "پرندگان آمریکای شمالی، تاریخچه زندگی برای قرن ۲۱" آشکار شد. در سال ۱۹۸۸ مدال آیزنمن انجمن لینه نیویورک به او اعطا شد. از سال ۱۹۹۶، گیل به عنوان یک پژوهشگر به این آکادمی وابسته است. اخیراً، گیل از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰ رئیس اتحادیه پرنده‌شناسان آمریکا بود. علاوه
۲۰۰۰ رئیس اتحادیه پرنده‌شناسان آمریکا بود. علاوه بر کتاب درسی تحسین‌شده گیل، آثار منتشرشدهٔ گیل شامل بیش از ۱۵۰ مقاله علمی و عمومی است. برنامه‌های تحقیقاتی او در سراسر جهان شامل مطالعات میدانی پرندگان جزیره، دورگه‌زایی توسط سسک‌های بال‌آبی و بال‌زرین، راهبردهای تغذیه‌کنندگان از گل‌ها از شهدخواران آفریقا و مرغ‌های مگس‌خوار آمریکای میانه، و تبارزایی از طریق دی‌ان‌ای چرخ‌ریسوهای جهان بود. گیل برای کمک‌هایش در پرنده‌شناسی، جایزه ویلیام بروستر را دریافت کرد، که بالاترین افتخاری است که توسط AOU اعطا می‌شود.
که بالاترین افتخاری است که توسط AOU اعطا می‌شود. علاوه بر این، گیل یکی از اعضای برگزیده کنگره بین‌المللی پرنده‌شناسی و همچنین نویسنده مشترک کتاب "پرندگان جهان: نام‌های انگلیسی سفارش‌شده" (۲۰۰۶) با مینتورن رایت است. از سال ۱۹۹۴، او تلاش‌های بین‌المللی را برای استفاده از مجموعه‌ای ثابت از نام‌های منحصر به فرد انگلیسی و طبقه‌بندی گونه‌های معتبر پرندگان جهان رهبری کرده است. مشارکت‌های گیل شامل رهبری برنامه نوآورانه همراه با تعهد شخصی برای درگیر کردن مردم در پرنده‌شناسی از طریق علم شهروندی است. او پیشگام