payamvha/North_RAG huggingface dataset:
داده شد که حمله‌ای در خیابان سارژان میشل برته، در منطقه ۹ لیون رخ داده است. در آنجا، سارنایا با ضربه چاقو به گردن و ایست قلبی-تنفسی پیدا شد. نیروهای امدادی نتوانستند او را احیا کنند. منبع دیگری اظهار داشت که سه مهاجم با لباس‌های تیره و کلاه در صحنه حضور داشتند و بلافاصله و بدون دستگیری فرار کردند. واکنش‌ها. خواهر سارنایا توسط دوستانی که در حال تماشای پخش زنده بودند از حمله مطلع شد. او اظهار داشت: «برای خرید بیرون رفته بودم و وقتی به خانه برگشتم، دیدم همه دوستانم چند بار با من تماس گرفته‌اند. به من گفتند که
چند بار با من تماس گرفته‌اند. به من گفتند که بروم ببینم چه اتفاقی افتاده است. وقتی رسیدم، او مرده بود. روی زمین افتاده بود و تعداد زیادی آدم، پلیس و آتش‌نشان آنجا بودند. آشور آدم عادی‌ای بود. او برای تبلیغ کلام خدا در تیک‌تاک پخش زنده می‌گذاشت. او هیچ دشمنی نداشت و با کسی مشکلی نداشت.» یکی از خویشاوندان سارنایا گفت: «سارنایا در حال موعظه زنده بود که به طرز غم‌انگیزی جانش گرفته شد… او آخرین لحظات زندگی‌اش را صرف کاری کرد که عاشقش بود: تبلیغ انجیل. به نظر من، او یک شهید است و ایمانش همیشه الهام‌بخش خواهد
من، او یک شهید است و ایمانش همیشه الهام‌بخش خواهد بود.» رئیس انجمن آشوری-کلدانی لیون، ژرژ شمعون اسحاق، اظهار داشت که سارنایا «فردی بسیار مهربان، باوقار، و عمیقاً معتقد بود که دوست داشت دربارهٔ ایمان مسیحی صحبت کند.» انجمن کاتولیک «اوور دوریان» (Œuvre d'Orient) اعلام کرد که «به شدت قتل یک مسیحی عراقی در شرایط آسیب‌پذیر را محکوم می‌کند» و «منتظر نتیجه‌گیری هرچه سریع‌تر تحقیقات است… این انجمن افزود: «حیاتی است که مسیحیان در خاورمیانه بتوانند با امنیت کامل به ایمان خود شهادت دهند و با کرامت زندگی کنند» و به
ایمان خود شهادت دهند و با کرامت زندگی کنند» و به «خانواده و جامعه عراقی در فرانسه عمیق‌ترین همدردی خود را اعلام می‌دارد.» معاون امنیتی لیون، محمد چیحی، این اقدام را «جنایتی هولناک» توصیف کرد و ابراز امیدواری کرد که بازرسان «هرچه زودتر شرایط پرونده را روشن کنند.» مارین لوپن، سیاستمدار فرانسوی، گفت: «سارنایا توسط یک اسلام‌گرا در لیون به طرز وحشیانه‌ای با ضربات چاقو به قتل رسید. در حالی که اعطای پناهندگی به افراد تحت تعقیب قانونی است، سیاست مهاجرتی کنترل‌نشده ما اکنون منجر به استقبال از جلادان آن‌ها شده است.»
اکنون منجر به استقبال از جلادان آن‌ها شده است.» ورلین، یک اینفلوئنسر ساکن لیون، با ادای احترام به سارنایا گفت: «امشب به یاد آشور، ۴۵ ساله، که از ویلچر استفاده می‌کرد و شب گذشته در پایین ساختمانش در منطقه ۹ لیون با ضربات چاقو به گردن کشته شد، هستیم. آشور که اصالتاً عراقی بود، در رسانه‌های اجتماعی بسیار فعال بود و به‌ویژه ایمان کاتولیک خود را به نمایش می‌گذاشت… روحت در آرامش، آقا.»
جوزپه بوسی (۱۱ اوت ۱۷۷۷ – ۹ نوامبر ۱۸۱۵) یک نقاش، مدیر هنری و نویسندهٔ آثار هنری ایتالیایی بود. او در کنار اوگو فسکولو، جوزپه پارینی، آندره‌آ آپیانی و مانزونی از چهره‌های برجستهٔ فرهنگ نئوکلاسیک در لومباردی به‌شمار می‌رود. زندگی‌نامه. اوایل زندگی و تحصیلات. جوزپه بوسی در شهر بوستو آرسیتسیو، نزدیک میلان به دنیا آمد. او در کالج مونتسا تحصیل کرد و علاقهٔ اولیه‌اش به طراحی توسط مدیر کالج پرورش یافت. سپس در آکادمی هنرهای زیبای بررا در میلان آموزش دید و سال‌های ۱۷۹۵ تا ۱۸۰۱ را در رم گذراند؛ جایی که از بقایای رومی
تا ۱۸۰۱ را در رم گذراند؛ جایی که از بقایای رومی طراحی کرد، مهارت‌های خود را در طراحی آناتومی در سردخانهٔ یک بیمارستان تقویت نمود و دوستی نزدیکی با آنتونیو کانوا برقرار کرد که یک نیم‌تنه از بوسی ساخت. در رم، بوسی با هنرمندان نئوکلاسیک همچون آنجلیکا کافمن و ماریانا کاندیدی دیونیجی و همچنین نویسندگان، دانشمندان و باستان‌شناسانی چون ژان باتیست سرو دژانکور، جووانی گراردو ده روسی و انیو کوییرینو ویسکونتی آشنا شد. او آثار باستانی و رنسانس را مطالعه می‌کرد، از مجسمه‌های موزه پیو-کلمنتینو و نقاشی‌های دیواری رافائل
موزه پیو-کلمنتینو و نقاشی‌های دیواری رافائل و میکل‌آنژ در واتیکان کپی می‌کرد و مطالعات بیشتری از بدن برهنه در آکادمی دومنیکو کونتی بازانی انجام می‌داد و همچنین طراحی‌های آناتومیک از اجساد در بیمارستان اوسپداله دی سانتا ماریا دلا کنسولاتسیونه می‌کشید. دورهٔ ناپلئونی. پس از بازگشت به میلان، او به جمع هنرمندان جوان پیشرو که پیرامون شاعر کارلو پورا گرد آمده بودند پیوست؛ گروهی که به "کامرته پورتینا" شناخته می‌شد. او ابتدا به‌عنوان دبیر دستیار و سپس دبیر (۱۸۰۲–۱۸۰۷) آکادمی بررا منصوب شد؛ جایی که مجموعهٔ نقاشی‌ها
آکادمی بررا منصوب شد؛ جایی که مجموعهٔ نقاشی‌ها یا همان پیناکوتکا دی بررا عملاً به همت او شکل گرفت. او مانع قاچاق یا پراکندگی بسیاری از آثار شد و مسئولیت گردآوری آن‌ها در پیناکوتکا را بر عهده داشت. از جمله مشهورترین اکتسابات او می‌توان به "ازدواج مریم مقدس" (۱۵۰۴) اثر رافائل و "مریم و کودک" اثر جووانی بلینی اشاره کرد. در سال ۱۸۰۲ بوسی برای شرکت در کنسولت لیون دربارهٔ آیندهٔ ایتالیا به لیون سفر کرد. در فرانسه با نقاشانی چون ژاک-لوئی داوید، آن-لوئی ژیردو و فرانسوا ژرار دیدار کرد. این تجربه به آثار او رنگ و
ژرار دیدار کرد. این تجربه به آثار او رنگ و بوی اجتماعی–سیاسی بخشید، همچون نقاشی "قدردانی جمهوری ایتالیا از ناپلئون" (۱۸۰۲؛ میلان، پیناکوتکا دی بررا). او بعدها از آکادمیسم جوانی فاصله گرفت و به سبک شاعرانه‌تر و حسی‌تر روی آورد، مانند نقاشی‌های اسطوره‌ای دیواری "شب و سحر" (۱۸۰۵–۶؛ اربا، کومو، ویلا آمالیا) که گرایش او به رمانتیسم را نوید می‌داد. در میلان بوسی با روشنفکرانی چون جوزپه پارینی، پیترو وری و الساندرو مانزونی و همچنین با افراد هنری مانند فلیچه جیانی، وینچنزو کاموچینی و لئوپولدو سیکوگنارا آشنا شد. در
وینچنزو کاموچینی و لئوپولدو سیکوگنارا آشنا شد. در ۱۸۰۴، همراه با بارنابا اوریانی، مقررات جدیدی برای سازمان‌دهی سه آکادمی هنر بولونیا، ونیز و میلان تدوین کرد که اهمیت مجموعه‌های عمومی از آثار بزرگ هنری را برجسته می‌ساخت؛ آثاری که از صومعه‌های منحل‌شده و کلیساهای سکولاریزه‌شدهٔ لومباردی تحت مدیریت ناپلئونی به دست می‌آمدند. او به پاس این خدمات نشان تاج آهنین دریافت کرد. به‌هنگام سفر ناپلئون به میلان در ۱۸۰۵، بوسی در پیناکوتکا طراحی‌ای از "روز رستاخیز" میکل‌آنژ و نقاشی‌هایی از جمله «سحر و شب»، «ادیپ و کرئون» و
و نقاشی‌هایی از جمله «سحر و شب»، «ادیپ و کرئون» و «پارناس ایتالیایی» را به نمایش گذاشت. در ۱۸۰۷، به دستور شاهزاده اوژن دو بوآرنه، نایب‌السلطنهٔ ایتالیا، بوسی مأمور شد تا نسخه‌ای از "شام آخر" لئوناردو دا وینچی، که در آن زمان تقریباً محو شده بود، تهیه کند تا به شکل موزاییک بازسازی شود. او با استفاده از بقایای اصل اثر، نسخه‌های کپی و بهترین چاپ‌ها، طراحی خود را انجام داد. این موزاییک به طول ۹٫۱۸ متر توسط هنرمند رومی جاکومو رافائلی ساخته شد و در کلیسای مینوریته در وین نصب گردید. بوسی همچنین نسخهٔ دیگری در قالب
در وین نصب گردید. بوسی همچنین نسخهٔ دیگری در قالب نقاشی روغن تهیه کرد که در پیناکوتکا دی بررا قرار گرفت. بوسی بخش بزرگی از زندگی خود را وقف مطالعهٔ آثار لئوناردو کرد و سبک طراحی او را چنان دقیق تقلید نمود که برخی آثارش به‌عنوان کارهای لئوناردو پذیرفته می‌شدند. آخرین کار او مجموعه‌ای از طراحی‌های تک‌رنگ دربارهٔ وقایع زندگی این استاد بزرگ بود. او یک طرح بزرگ ناتمام با زغال سیاه از «مسیح مرده در آغوش مریم، با حضور یوحنا و مریم مجدلیه» به جا گذاشت. در ۱۸۱۰ او کتابی چهارقطعی با عنوان "دربارهٔ شام آخر لئوناردو
کتابی چهارقطعی با عنوان "دربارهٔ شام آخر لئوناردو دا وینچی" منتشر کرد که به شدت گوته را تحت تأثیر قرار داد؛ کسی که رؤیای فوری بوسی برای نجات نقاشی دیواری لئوناردو را سهیم بود. سایر آثار منتشرشدهٔ بوسی شامل "دربارهٔ عقاید لئوناردو پیرامون تقارن بدن انسان" (۱۸۱۱) و "دربارهٔ ماهیت هنر نقاشی" (۱۸۱۶) بودند. دفتر یادداشت او از سال‌های ۱۸۰۷ تا ۱۸۱۵ منبعی ارزشمند دربارهٔ زندگی هنری رسمی در میلان ناپلئونی به‌شمار می‌آید. بوسی در خانه‌اش در خیابان "سانتا ماریا واله"، میلان درگذشت. یادبودی توسط کانوا در کتابخانه
میلان درگذشت. یادبودی توسط کانوا در کتابخانه آمبروزیانا به یاد او ساخته شد و یک نیم‌تنه در آکادمی بررا قرار گرفت. مجموعهٔ هنری. بوسی باستان‌شناسی اهل هنر، کتاب‌دوستی مشتاق و کلکسیونری پرشور بود که زندگی خود را وقف جمع‌آوری آثار هنری و فرهنگی کرده بود. علاقهٔ او به گردآوری تنها محدود به جنبه‌های زیبایی‌شناسانه نبود، بلکه هدف اصلی‌اش تأمین مدارک مستند برای پیشبرد دانش تاریخ هنر بود. او مجموعه‌ای گسترده از سکه‌ها، نقاشی‌ها، مجسمه‌ها، اشیای عتیقه و به ویژه چاپ‌ها و طراحی‌ها را گردآوری کرده بود که هر یک به نحوی
و طراحی‌ها را گردآوری کرده بود که هر یک به نحوی به مطالعه و فهم بهتر تاریخ هنر کمک می‌کردند. بوسی به ویژه به مکتب لومباردی علاقه‌مند بود و تلاش می‌کرد آثار مرتبط با این مکتب را جمع‌آوری و حفظ کند. از جمله مهم‌ترین دستاوردهای او گردآوری طراحی‌های جووانی آمبروجو فیجینو بود؛ هنرمندی که در آن دوران چندان شناخته‌شده نبود و آثارش امروزه به‌عنوان نمونه‌هایی ارزشمند از سبک لومباردی مورد توجه‌اند. همچنین، او توجه ویژه‌ای به آثار لئوناردو، بنیان‌گذار مکتب لومباردی داشت و طراحی‌های بسیاری از او را در مجموعهٔ خود جای
و طراحی‌های بسیاری از او را در مجموعهٔ خود جای داده بود. این مجموعه نه تنها نمایانگر علاقهٔ شخصی و شور هنری بوسی بود، بلکه منبعی بی‌بدیل برای پژوهشگران تاریخ هنر و مطالعهٔ تکامل سبک‌های هنری در منطقه به شمار می‌آمد. او همچنین مجموعهٔ قابل‌توجهی از طراحی‌های هنرمندان نئوکلاسیک داشت که اغلب از دوستانی چون کانوا، جوزپه کادس، کاموچینی، جوزپه برناردینو بیسون، آپیانی، لوئیجی ساباتلی و جیوکوندو آلبرتولی به او اهدا شده بود. افزون بر این، او نسخه‌هایی از آثار رنسانسی توسط دیوید پیر هومبر دو سوپرویل داشت که علاقهٔ
توسط دیوید پیر هومبر دو سوپرویل داشت که علاقهٔ زودهنگام او به «پریمیتیوهای» ایتالیایی را نشان می‌داد. مجموعهٔ او شامل ۳٬۰۹۲ طراحی، چاپ و حکاکی بود که در سال ۱۸۱۸ به حراج گذاشته شد؛ در ۱۸۲۰ توسط راهب ونیزی لوئیجی چلوتی خریداری گردید و در ۱۸۲۲ به آکادمی هنرهای زیبای ونیز منتقل شد، جایی که امروز در گالری دِل‌آکادمیه نگهداری می‌شود.
مسابقهٔ اسب‌سواری پالیو دی سیه‌نا (؛ که محلی‌ها آن را تنها پالیو می‌نامند؛ برگرفته از واژهٔ لاتین ) یک مسابقه اسب‌دوانی است که سالی دو بار، در ۲ ژوئیه و ۱۶ اوت، در سیه‌نای ایتالیا برگزار می‌شود. ده اسب و سوارکار، به‌صورت بی‌زین و با پوشیدن رنگ‌های ویژه، نمایندهٔ ده تا از هفده کونتراده یا محلهٔ شهر هستند؛ سنتی که به سدهٔ هفدهم بازمی‌گردد. پالیو ۲ ژوئیه با نام «پالیو دی پروونزانو» برگزار می‌شود، به افتخار مریم مقدس پروونزانو، نوعی مریم‌پرستی خاص سیه‌نا که پیرامون یک شمایل از ناحیهٔ ترتسو در شهر شکل گرفت.
پیرامون یک شمایل از ناحیهٔ ترتسو در شهر شکل گرفت. پالیو ۱۶ اوت با نام «پالیو دل‌آسومنتا» برگزار می‌شود، به افتخار عروج مریم. گاه، در صورت رویدادهای استثنایی یا سالگردهای محلی و ملی که مهم و مرتبط دانسته شوند، جامعهٔ شهری می‌تواند تصمیم به برگزاری یک «پالیوی فوق‌العاده» بگیرد که بین ماه‌های مه و سپتامبر برگزار می‌شود؛ مانند ۹ سپتامبر ۲۰۰۰ برای جشن ورود شهر به هزارهٔ جدید و ۲۰ اکتبر ۲۰۱۸ برای یادبود صدمین سال پایان جنگ بزرگ. "کورتئو استوریکو"، یک رژهٔ قرون وسطایی با نوای مارش پالیو، پیش از مسابقه برگزار
وسطایی با نوای مارش پالیو، پیش از مسابقه برگزار می‌شود که بازدیدکنندگان و تماشاگرانی از سراسر جهان را جذب می‌کند. خود مسابقه، که در آن سوارکاران بدون زین می‌تازند، در میدان پیاتزا دل کامپو انجام می‌شود که لایه‌ای ضخیم از خاک روی آن ریخته شده است. مسابقه سه دور در میدان برگزار می‌شود و معمولاً بیش از ۹۰ ثانیه طول نمی‌کشد. رایج است که چند تن از سوارکاران در پیچ‌های خطرناک میدان به زمین بیفتند و در واقع، دیدن اسب‌هایی بدون سوار که مسابقه را به پایان می‌رسانند غیرعادی نیست. برای پیروزی یک اسب، داشتن سوارکار
غیرعادی نیست. برای پیروزی یک اسب، داشتن سوارکار الزامی نیست. آخرین ، کونترادهٔ «اوکا» (غاز) بود در ۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۵. جووانی آتسنی، با نام حرفه‌ای «تیتیا»، با اسب «دیودورو» برای یازدهمین بار پیروز شد. تاریخچه. خاستگاه. قدیمی‌ترین پیشینه‌های شناخته‌شدهٔ این مسابقه به قرون وسطی بازمی‌گردد. میدان مرکزی شهر، محل برگزاری بازی‌های عمومی بود که بیشتر حالت رزمی داشتند: "پوگنا"، نوعی مبارزهٔ چندجانبه شبیه بوکس یا نزاع؛ مسابقات نیزه‌داری؛ و در قرن شانزدهم، گاوبازی. از قرن چهاردهم به بعد، مسابقات عمومی که توسط
از قرن چهاردهم به بعد، مسابقات عمومی که توسط "کونتراده"ها برگزار می‌شد، محبوبیت یافت؛ این مسابقات پالیو آلّا لونگا نامیده می‌شدند و در سراسر شهر برگزار می‌گشتند. زمانی که دوک بزرگ توسکانی در سال ۱۵۹۰ گاوبازی را ممنوع کرد، "کونتراده"ها به برگزاری مسابقه در میدان «پیاتزا دل کامپو» روی آوردند. نخستین این مسابقات بر پشت گاومیش برگزار می‌شد و "بوفالاته" نام داشت؛ اندکی بعد، "آسیناته" یا مسابقه بر پشت الاغ جایگزین آن شد، در حالی که اسب‌دوانی همچنان در مکان‌های دیگر ادامه یافت. نخستین پالیوی مدرن (که برای تمایز
ادامه یافت. نخستین پالیوی مدرن (که برای تمایز از "پالیو آلّا لونگا"، "پالیو آلّا توندا" نامیده شد) در سال ۱۶۳۳ برگزار شد. پالیوی دوم در ماه اوت. در آغاز، تنها یک مسابقه در سال، در تاریخ ۲ ژوئیه برگزار می‌شد. از سال ۱۷۰۱ یک مسابقهٔ دوم در ۱۶ اوت نیز افزوده شد، هرچند که در ابتدا به‌طور منظم برگزار نمی‌گردید. مسابقهٔ اوت "(پالیو دل‌آسونتا)" که هم‌زمان با جشن عید عروج مریم برگزار می‌شود، احتمالاً به‌طور «خودجوش» و در قالب جشن‌ها و آیین‌های مرتبط با این مراسم مذهبی مهم پدید آمد. به‌نظر می‌رسد تاریخ ۱۶ اوت
مذهبی مهم پدید آمد. به‌نظر می‌رسد تاریخ ۱۶ اوت برگزیده شد زیرا روزهای دیگر جشن میانهٔ اوت، یعنی چهاردهم و پانزدهم، پیش‌تر به ترتیب به «کورتئو دی چری» (رژهٔ شمع‌ها) و به سرشماری اختصاص داشتند. پالیوی اوت در آغاز، ادامه‌ای بر جشن‌های پالیوی ژوئیه بود و توسط کونترادهٔ برندهٔ ژوئیه سازمان‌دهی و تأمین مالی می‌شد، هرچند تنها در صورتی که آن کونتراده توان مالی برگزاری را داشت. پس از ۱۸۰۲، سازمان‌دهی و تأمین مالی این مسابقه به وظیفه‌ای مرکزی برای شهر بدل شد که عدم قطعیت سالانه در مورد برگزاری آن را برطرف ساخت.
قطعیت سالانه در مورد برگزاری آن را برطرف ساخت. دست‌کم از ۱۵ اوت ۱۵۸۱ این مسابقه برگزار شده است، زمانی که ویرجینیا تاچّی، دختر ۱۵ ساله، نخستین زنی شد که در این رقابت بر پشت اسب نشست. محدودیت‌ها. در سال ۱۷۲۹، فرماندار شهر که اهل مونیخ بود، ویولانته باواریا، مرزهای رسمی «کونتراده» ها را تعیین کرد و همزمان چند ادغام را اعمال نمود تا تعداد کونتراده‌های سیه‌نا به هفده کاهش یابد. در همان سال، حکمی صادر شد که تنها ده کونتراده می‌توانند در یک پالیو شرکت کنند؛ این محدودیت که تا امروز پابرجاست، نتیجهٔ تعداد و شدت
محدودیت که تا امروز پابرجاست، نتیجهٔ تعداد و شدت حوادث رخ‌داده در مسابقات پیشین بود. هفده کونتراده. هفده کونتراده عبارت‌اند از: در هر مسابقه، تنها ده کونتراده از هفده کونتراده شرکت می‌کنند: هفت کونتراده‌ای که در پالیوی سال قبل شرکت نکرده‌اند و سه کونترادهٔ دیگر که به قرعه انتخاب می‌شوند. سوارکاران، با شمشیر در دست، یک حمله سوارکاری حول مسیر مسابقه را نمایش می‌دهند. آنها یک دور را با قدم زدن در صفوف منظم طی می‌کنند و دور دوم را با یورش که هیجان مسابقه را پیش‌بینی می‌کند، ادامه می‌دهند، پیش از آنکه از یکی از
می‌کند، ادامه می‌دهند، پیش از آنکه از یکی از خیابان‌ها خارج شوند. تماشاگران از صبح زود می‌رسند و در نهایت مرکز میدان شهر، داخل پیست، تا ظرفیت کامل پر می‌شود؛ پلیس محلی پس از شروع مراسم ورودی‌ها را مسدود می‌کند. صندلی‌ها از سکوهای ساده تا صندلی‌های ویژه متنوع بوده و قیمت‌گذاری شده‌اند، اما مدت‌ها قبل از روز مسابقه فروخته می‌شوند. در ساعت ۷:۳۰ عصر برای مسابقهٔ جولای و ساعت ۷ عصر برای مسابقهٔ اوت، انفجار یک باروت علامتی در سراسر میدان پخش می‌شود که به هزاران تماشاگر اطلاع می‌دهد مسابقه در حال شروع است. خود
تماشاگر اطلاع می‌دهد مسابقه در حال شروع است. خود مسابقه شامل سه دور حول میدان کامپو است، که سطح آن با چندین اینچ خاک پوشانده شده و گوشه‌های آن با محافظ‌های ضربه‌گیر پوشانده شده‌اند. سوارکاران، از خط شروع که بین دو طناب قرار دارد، بدون زین سوار می‌شوند. نه اسب در یک ترتیب که درست قبل از شروع مسابقه توسط قرعه تعیین می‌شود وارد پیست می‌شوند و دهمین اسب، خارج از پیست منتظر می‌ماند. هنگامی که "اسب" وارد فضای بین طناب‌ها می‌شود، استارت‌کننده مکانیزمی را فعال می‌کند که طناب جلویی را به سرعت پایین می‌اندازد. این
که طناب جلویی را به سرعت پایین می‌اندازد. این فرایند می‌تواند زمان زیادی ببرد، زیرا معمولاً بین کونتراده‌ها و سوارکاران توافقاتی صورت گرفته که بر زمان ورود تأثیر می‌گذارد. در مسیر خطرناک و شیب‌دار، سوارکاران مجاز به استفاده از شلاق‌های خود نه تنها برای اسب خود، بلکه برای مزاحمت دیگر اسب‌ها و سوارکاران نیز هستند. در واقع، برندهٔ پالیو اسب است که نمایندهٔ "کونتراده" خود می‌باشد و نه سوارکار. برنده اسب اولی است که خط پایان را عبور می‌کند—یک اسب می‌تواند بدون سوارکارش برنده شود. اسب می‌تواند بدون پوشش تزئینی
سوارکارش برنده شود. اسب می‌تواند بدون پوشش تزئینی سرش نیز برنده شود، اگرچه باور عمومی در سیه‌نا برعکس است. بازنده مسابقه کونتراده‌ای است که اسب آن دوم شده، نه آخر. برنده یک پرچم ابریشمی نقاشی‌شده، دریافت می‌کند که برای هر مسابقه توسط هنرمند متفاوتی نقاشی می‌شود. شور و هیجان پس از پیروزی آن‌چنان زیاد است که مراسم اهدای "پالیو" فوری برگزار می‌شود، و این اولین لحظه از جشن ماه‌ها طولانی برای منطقهٔ برنده است. گهگاه درگیری‌هایی بین طرفداران کونتراده‌های رقیب رخ می‌دهد. ممکن است خطراتی برای تماشاگران وجود داشته
می‌دهد. ممکن است خطراتی برای تماشاگران وجود داشته باشد به دلیل تعداد زیاد افراد حاضر. همچنین شکایاتی دربارهٔ سوءرفتار با اسب‌ها، آسیب‌ها و حتی مرگ آن‌ها، به ویژه از طرف گروه‌های حمایت از حقوق حیوانات وجود دارد. در پالیوی ۱۶ اوت ۲۰۰۴، اسب "کونتراده" سقوط کرد و به شدت لگدمال شد، زیرا مسابقه متوقف نشد. اسب از جراحات خود درگذشت که باعث شکایت‌های بیشتر از سوی سازمان‌های حقوق حیوانات شد. پالیو با مسابقات اسب معمولی متفاوت است، زیرا بخشی از بازی به کونتراده‌ها مربوط می‌شود که مانع برنده شدن رقبای خود شوند. وقتی
می‌شود که مانع برنده شدن رقبای خود شوند. وقتی کونتراده‌ای برنده نمی‌شود، دشمن تاریخی آن تقریباً همانند پیروزی خود جشن می‌گیرد، صرف نظر از اینکه دخالت دشمنان تعیین‌کنندهٔ نتیجه بوده باشد یا نه. قوانین کمی برای سوارکاران در طول مسابقه وجود دارد؛ به عنوان مثال، آن‌ها می‌توانند همدیگر را بکشند یا هل دهند، اسب‌ها را بزنند، یا سعی کنند مانع حرکت دیگر اسب‌ها در شروع شوند. موفق‌ترین کونتراده، (غاز) است که ۶۴ بار پیروز شده است (طبق سوابقشان از ۱۶۴۴)، پس از آن (حلزون) با ۵۱ و (لاک‌پشت) با ۴۶ پیروزی قرار دارند. غاز
با ۵۱ و (لاک‌پشت) با ۴۶ پیروزی قرار دارند. غاز همچنین کونتراده‌ای با بیشترین پیروزی در تاریخ اخیر (۱۹۰۰ تا ۲۰۱۰) با ۲۱ موفقیت است، پس از آن (جنگل) با ۱۸ و (اژدها) با ۱۷. در میان سوارکاران، پرپیروزی‌ترین فرد آندره‌آ دگرتس، با لقب ('سرکه')، با ۱۴ پیروزی (از ۱۹۶۴ تا ۱۹۹۶) است. آنجلو ملونی، با لقب "کوچولو" (فعال ۱۸۹۷ تا ۱۹۳۳) دومین با ۱۳ موفقیت و لوئیجی بروچلی، با لقب "تراچیولینو"، سومین با ۱۲ پیروزی است (اگرچه ادعا می‌کند ۱۳ موفقیت دارد، یک سال اسب بدون او برنده شد). موفق‌ترین اسب‌ها Folco و Panezio با هشت
شد). موفق‌ترین اسب‌ها Folco و Panezio با هشت پیروزی هر کدام، و Topolone با هفت هستند. در تاریخ اخیر (۱۹۰۰ تا کنون)، تنها سه کونتراده موفق به برنده شدن هر دو مسابقهٔ جولای و اوت در یک سال با همان سوارکار شده‌اند. (لاک‌پشت) این کار را در ۱۹۳۳ با سوارکار Fernando Leoni (لقب "Ganascia") روی Folco انجام داد. در ۱۹۹۷، Giraffa (زرافه) هر دو مسابقه را با سوارکار Giuseppe Pes، با لقب "Il Pesse" برد. در ۲۰۱۶، سوارکار Jonatan Bartoletti روی "Preziosa Penelope" هر دو مسابقهٔ جولای و اوت را برای Lupa (مادهٔ گرگ) برنده
جولای و اوت را برای Lupa (مادهٔ گرگ) برنده شد. آیین و رقابت. "این مسابقه" بیش از یک مسابقهٔ سادهٔ اسب‌سواری است. این مسابقه نقطهٔ اوج رقابت و دشمنی میان کونتراده‌ها است. روزهای منتهی به مسابقه و خود روز مسابقه با شور و غرور همراه است. مراسم رسمی و غیررسمی در طول روز انجام می‌شود، و هر کونتراده با ترکیبی از مهارت سوارکاری، اتحادها و دشمنی‌ها حرکت می‌کند. جلسات مخفی نهایی میان سران کونتراده و سپس میان آن‌ها و سوارکاران برگزار می‌شود. "راهپیمایی تاریخی"، رژهٔ دو ساعته، و سپس مسابقه که تنها حدود ۷۵ ثانیه طول
دو ساعته، و سپس مسابقه که تنها حدود ۷۵ ثانیه طول می‌کشد، مراسم را کامل می‌کند. اگرچه نمایش عمومی بزرگی وجود دارد، اما احساسات واقعی و شور و هیجان همچنان بسیار جدی است. "کونتراده" ای که مدت طولانی بدون پیروزی بوده باشد، به «مادربزرگ» شهرت دارد. (جغد کوچک) این عنوان را از ۱۹۷۹ تا ۲۰۰۹ داشت، تا زمانی که مسابقه ۱۶ اوت را برنده شد. (برج) به مدت ۴۴ سال (از ۱۹۶۱ تا ۲۰۰۵) بدون پیروزی این عنوان را داشت، و (کرم) به مدت ۴۱ سال (از ۱۹۵۵ تا ۱۹۹۶) آن را داشت. آخرین (مادهٔ گرگ) بود که از ۲ ژوئیه ۱۹۸۹ بدون پیروزی بود تا
گرگ) بود که از ۲ ژوئیه ۱۹۸۹ بدون پیروزی بود تا ژوئیه ۲۰۱۶ که سرانجام پیروز شد و عنوان "مادربزرگ" اکنون به (عقاب) منتقل شد. پالیو. پرچم یا "پالیو"، که در سیه‌نا با نام محبت‌آمیز «پارچه» شناخته می‌شود، جایزه‌ای است که به کونتراده برنده اهدا می‌شود. "پالیو" یک قطعهٔ مستطیلی و کشیده از ابریشم است که به صورت دستی توسط یک هنرمند برای این مناسبت نقاشی می‌شود. آن به صورت عمودی روی یک نیزهٔ سیاه و سفید نگه داشته می‌شود و با یک صفحهٔ نقره‌ای در بالای آن و دو پر سفید و سیاه در کناره‌ها تزئین شده است. این "پالیو"
و سیاه در کناره‌ها تزئین شده است. این "پالیو" همراه با پرها، مالکیت "کونتراده" را دارد. صفحهٔ نقره‌ای قبل از دو پالیوی سال بعد به شهر سیه‌نا بازگردانده می‌شود، پس از آنکه تاریخ و نام کونتراده برنده روی پشت آن نوشته می‌شود. برای پالیوی جولای یک صفحه و برای پالیوی اوت صفحه‌ای دیگر وجود دارد. صفحات تقریباً هر ده سال یک بار تعویض می‌شوند. ارزش این پرچم منحصربه‌فرد است، زیرا نشان‌دهندهٔ یک دورهٔ تاریخی خاص از شهر سیه‌نا است. "پالیو" معمولاً نمادهای حکومت‌های مختلف را که در طول تاریخ بر شهر حکومت کرده‌اند منعکس
را که در طول تاریخ بر شهر حکومت کرده‌اند منعکس می‌کنند، از جمله نشان دوک‌نشین لورن، نشان دوک‌های بزرگ توسکانی، نشان پادشاهی ساردنی، نمادهای ایتالیا فاشیستی و اخیراً تصاویر جمهوری ایتالیا. فرآیندی که یک هنرمند برای طراحی "پالیو" باید دنبال کند، دقیق و منظم است: آن باید شامل نمادهای مقدس باشد، زیرا پالیوی جولای بهمدونای پروونزانو و پالیوی اوت به مدونای فرض اختصاص دارد. همچنین باید نشان شهر، سپرهای هیرالدی شهر و نمادها یا رنگ‌های ده "کونتراده" شرکت‌کننده در مسابقه را نمایش دهد. با این حال، محدودیتی در سبک هنر
را نمایش دهد. با این حال، محدودیتی در سبک هنر وجود ندارد. "پالیو" ابتدا در یک کنفرانس مطبوعاتی در حیاط شهردار در شهرداری حدود یک هفته قبل از مسابقه ارائه می‌شود. آمادگی‌ها در طول سال. اگرچه فعالیت‌های زیادی در هر کونتراده انجام می‌شود، سازماندهی پالیو همچنان بزرگ‌ترین فعالیت است، زیرا تنها به دو مسابقه در سال محدود نمی‌شود. هر بار، جشن چهار روزه برگزار می‌شود و آمادگی برای آن کل سال طول می‌کشد. از اوایل زمستان، سران کونتراده گفت‌وگو کرده و استراتژی‌ها را توسعه می‌دهند، با سوارکاران و مالکان اسب ارتباط
توسعه می‌دهند، با سوارکاران و مالکان اسب ارتباط برقرار می‌کنند. این سران افراد شرکت‌کننده در میدان یا مسابقات فرعی در شهرهای اطراف را آماده می‌کنند و آن‌ها را به دوره‌های آموزشی سازمان‌یافته توسط شهر در بهار می‌برند. فعالیت‌های کامل پالیو از اواخر ماه مه شدت می‌یابد، با قرعه‌کشی سه کونتراده باقی‌مانده که به هفت کونتراده دارای حق مسابقه می‌پیوندند. با مشخص شدن مناطق و تیم‌ها، کونتراده دربارهٔ «توافق‌ها» (استخدام سوارکاران) و «مراسم» (پیمان‌های مخفی برای پیروزی) مذاکره می‌کنند، اگرچه نمی‌دانند کدام اسب به
مذاکره می‌کنند، اگرچه نمی‌دانند کدام اسب به آن‌ها اختصاص خواهد یافت. حدود یک هفته قبل از مسابقه، به شهر ارائه می‌شود، که توسط یک هنرمند محلی (برای پالیوی جولای) یا هنرمند بین‌المللی (برای پالیوی اوت یا پالیوی ویژه) ساخته شده است. همچنین در این زمان، اسب‌های شرکت‌کننده در قرعه‌کشی بازدید می‌شوند. در اولین روز از چهار روز جشن، قرعه‌کشی برای تعیین اینکه هر "barbero" (اصطلاح اسب مسابقه‌ای در سیه‌نا و توسکانی) به کدام کونتراده تعلق دارد برگزار می‌شود. مسیر سنگی اطراف میدان با لایه‌ای از خاک ترکیبی پوشانده
سنگی اطراف میدان با لایه‌ای از خاک ترکیبی پوشانده می‌شود. شش مرحلهٔ آزمایشی اجرا می‌شود که در آن سوارکاران فرصت آشنایی با اسب و مسیر، صداها و ریتم مسابقه را پیدا می‌کنند. این مرحله‌ها شب قرعه‌کشی اسب و دو بار در روزهای بعد برگزار می‌شوند. بسیاری از گردشگران و اعضای کونتراده در میدان حاضر می‌شوند، و موانع اطراف پیست نصب می‌شوند تا هیچ‌کس نتواند در طول مسابقه عبور کند. کودکان کونتراده روی سکوها جمع می‌شوند تا نزدیک شهرداری آواز بخوانند، اما بزرگسالان در روز مسابقه روی سکوها می‌نشینند. کودکان دیگر اجازه
روز مسابقه روی سکوها می‌نشینند. کودکان دیگر اجازه ندارند در وسط میدان بایستند و فقط از سکو یا پنجره مشاهده کنند. از رویدادهایی که نزدیک شدن به پالیو را نشان می‌دهند می‌توان به شام تمرینی، «مراسم» سوارکاران و برکت اسب و سوارکار اشاره کرد. پالیوهای فوق‌العاده. پالیوی فوق‌العاده یک پالیوی سوم است که ممکن است در فاصلهٔ ماه‌های مه تا سپتامبر برگزار شود و با رویدادها یا سالگردهای مهم برای جامعهٔ سیه‌نا مرتبط باشد. آخرین پالیوی فوق‌العاده در سال ۲۰۱۸ برگزار شد. یک پالیوی فوق‌العاده در ۹ سپتامبر ۲۰۰۰ همزمان با
یک پالیوی فوق‌العاده در ۹ سپتامبر ۲۰۰۰ همزمان با ورود به هزارهٔ جدید برگزار شد و توسط (جنگل) با سوارکار جوزف پس روی اسب شهری دوم برنده شد. پیش از آن، آخرین پالیوی فوق‌العاده در ۱۳ سپتامبر ۱۹۸۶ به مناسبت صدمین سالگرد لغو دولت‌های بالیا و بیچرنا برگزار شد. در زمان‌های گذشته، پالیوی سوم روشی برای گرامیداشت مهمانان برجسته‌ای بود که از سیه‌نا عبور می‌کردند یا آن را بازدید می‌کردند. نمونه‌ها شامل پالیوی فوق‌العادهٔ ۷ ژوئن ۱۶۷۶، در جریان بازدید همسر شاهزاده Don Agostino Chigi و همچنین پالیوی ۱۵ ژوئن ۱۶۷۳ (که رسمی
Chigi و همچنین پالیوی ۱۵ ژوئن ۱۶۷۳ (که رسمی محسوب نمی‌شود)، به مناسبت بازدید کاردینال فلاویو کیجی از سیه‌نا بود. از نیمهٔ دوم قرن ۱۹، پالیوهای فوق‌العاده برای جشن رویدادهای خاص برگزار شد، نه بازدیدهای برجسته. نمونه آن برگزاری جلسات انجمن علوم یا افتتاح بناهای مهم (مانند افتتاح بنای یادبود کشته‌شدگان در نبرد کرتاتون و مونتانارا در ۲۹ مه ۱۸۹۳) است. در سال ۱۸۹۶، چهار پالیو برگزار شد، شامل پالیوهای معمولی و دو پالیوی فوق‌العاده. اولین مسابقهٔ فوق‌العاده در ۱۶ اوت بود، که به عنوان فوق‌العاده محسوب می‌شود، زیرا
بود، که به عنوان فوق‌العاده محسوب می‌شود، زیرا توسط شهروندان درخواست شد، زیرا مسابقهٔ اصلی به ۲۵ اوت منتقل شد. دومین مسابقه در ۲۳ سپتامبر به مناسبت افتتاح بنای یادبود جوزپه گاریبالدی برگزار شد. یک پالیوی سوم به نام «پالیوی صلح» در سال ۱۹۴۵ به‌طور مردمی برگزار شد تا پایان جنگ جهانی دوم را جشن بگیرد و با برتری جواکینو کالابرو برنده شد. یک پالیوی فوق‌العاده در سال ۱۹۶۹ نیز برای بزرگداشت فرود انسان بر ماه توسط مأموریت آپولو ۱۱ برگزار شد. پس از ۱۹۴۵، رسم برگزاری پالیوهای فوق‌العاده برای گرامیداشت صدمین سالگردها