payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تا مشاهده شود. در روز سوم، حیوانات با مادهٔ مورد آزمایش تزریق می‌شوند. سپس به دو گروه تقسیم می‌شوند: یک گروه به‌طور فردی وارد اتاقک شده و هنگام کشیدن اهرم شوک الکتریکی خفیف دریافت می‌کند؛ گروه دیگر نیز وارد دستگاه می‌شود اما هنگام کشیدن اهرم شوک دریافت نمی‌کند. گروهی که دارو دریافت می‌کند اما شوک نمی‌شود، مبنای آزمایش را تعیین می‌کند. واکنش‌های وابسته به دوز را می‌توان با استفاده از همین خط پایه سنجید. پس از تجویز بلندمدت دارو، حیوانات باید برای شناسایی هرگونه اثر بازگشتی یا نشانه‌های قطع مصرف دارو تحت
هرگونه اثر بازگشتی یا نشانه‌های قطع مصرف دارو تحت مشاهده قرار گیرند. نقدها. از آن‌جا که شرایطی مانند اضطراب ایدیوپاتیک هستند، ایجاد مدل‌های حیوانی برای آن‌ها دشوار و در نتیجه همراه با کاستی است. با این حال، مدل‌های حیوانی می‌توانند از نظر داروشناسی اعتبارسنجی شوند، معمولاً با استفاده از بنزودیازپین‌ها که داروهای ضد اضطراب رایج هستند. سایر داروهای شناخته‌شده برای درمان اضطراب، مانند مهارکننده بازجذب سروتونین (SSRI) که از نظر نظری باید تعداد پاسخ‌ها را افزایش دهند، در آزمون فوگل اثری نشان نمی‌دهند. آزمون
دهند، در آزمون فوگل اثری نشان نمی‌دهند. آزمون فوگل می‌تواند نتایج مثبت کاذب ایجاد کند. اگر شدت شوکی که حیوان دریافت می‌کند بسیار پایین باشد، حیوان ممکن است آن را نادیده بگیرد و همچنان برای گرفتن آب یا غذا اقدام کند که نتایج را منحرف می‌کند. همچنین داروهایی که تشنگی یا اشتها را افزایش می‌دهند می‌توانند نتایج ناسازگار ایجاد کنند. آموزش حیوانات می‌تواند زمان‌بر باشد. اگر آزمون فوگل با استفاده از غذا انجام شود، حیوان باید آموزش ببیند تا بتواند اهرم را برای گرفتن غذا بکشد و گلولهٔ غذایی را بپذیرد. اگر از آب
غذا بکشد و گلولهٔ غذایی را بپذیرد. اگر از آب استفاده شود، حیوان باید آموزش ببیند تا دکمه را فشار دهد و آب بنوشد. به همین دلیل، آزمایش‌های اتولوژیک که ترس‌های خودانگیخته را بررسی می‌کنند، معمولاً توسط پژوهشگران ترجیح داده می‌شوند. کارکنان آزمایشگاه نیز باید آموزش ببینند تا از آسیب یا بیماری حیوانات جلوگیری کنند. شرایط نگهداری حیوانات تأثیرات شناخته‌شده‌ای بر استرس دارند. مطالعهٔ اصلی فوگل مشخص نکرده بود که حیوانات به‌صورت گروهی یا انفرادی نگهداری می‌شدند. از این‌رو، مطالعات جدید هر دو نوع نگهداری را به‌کار
این‌رو، مطالعات جدید هر دو نوع نگهداری را به‌کار می‌گیرند که می‌تواند نتایج متفاوتی ایجاد کند. مدل‌های حیوانی متفاوت می‌توانند نتایج متفاوتی از نظر اضطراب نشان دهند. حیوانات ممکن است در یک آزمون سطوح بالای اضطراب نشان دهند و در آزمونی دیگر سطوح پایینی از آن را. آزمون فوگل که اضطراب را از طریق کاهش مصرف می‌سنجد، نمی‌تواند مستقیماً با آزمون‌هایی مانند میدان باز یا ماز به‌علاوه که اضطراب را از طریق فعالیت حرکتی اندازه‌گیری می‌کنند، مقایسه شود. نامگذاری. نام این آزمون از نام پژوهشگر آلمانی یوهانس ر. فوگل گرفته
آزمون از نام پژوهشگر آلمانی یوهانس ر. فوگل گرفته شده است که در دههٔ ۱۹۷۰ این روش را برای بررسی ویژگی‌های ضد اضطرابی داروها معرفی کرد. از آن زمان، این روش در ادبیات علمی با عنوان «آزمون تعارض فوگل» شناخته می‌شود.
چزاره باتیستی (۴ فوریه ۱۸۷۵ ترنتو - ۱۲ ژوئیه ۱۹۱۶، ترنتو) یک میهن‌پرست ایتالیایی، جغرافی‌دان، سیاستمدار سوسیالیست و روزنامه‌نگار با تابعیت اتریشی بود که در آغاز جنگ جهانی اول به یک طرفدار برجسته الحاق به خاک اتریش تبدیل شد. زندگینامه. او فرزند یک تاجر در ترنتو، شهری با جمعیت عمدتاً ایتالیایی زبان، به دنیا آمد که در آن زمان بخشی از سرزمین سلطنتی سیسلیتانی تیرول در اتریش-مجارستان بود. باتیستی در دانشگاه فلورانس تحصیل کرد و در آنجا به یکی از پیروان جنبش الحاق ایتالیا تبدیل شد که هدف آن اتحاد سرزمین مادری خود
ایتالیا تبدیل شد که هدف آن اتحاد سرزمین مادری خود ترنتینو با پادشاهی ایتالیا بود، اگرچه برخلاف فعالانی مانند اتوره تولومی و گابریل دانونزیو، او ادعای مالکیت مناطق عمدتاً آلمانی زبان تیرول جنوبی تا گذرگاه برنر را نداشت. در سال ۱۸۹۹، او در یک مراسم رسمی با ارنستا بیتانتی ازدواج کرد. این زوج صاحب سه پسر شدند. او که روزنامه‌نگار حرفه‌ای و عضو حزب کارگران سوسیال دموکرات اتریش بود، در سال ۱۹۱۱ به عنوان نماینده در مجلس تیرول در اینسبروک و همچنین در شورای امپراتوری اتریش (رایشرات) در وین انتخاب شد، جایی که بیهوده
اتریش (رایشرات) در وین انتخاب شد، جایی که بیهوده تلاش کرد تا وضعیت خودمختاری را برای منطقه ترنتینو به دست آورد. باتیستی که از نگرش اتریش-مجارستان به اقلیت‌ها در امپراتوری خود ناراضی بود، موافقت کرد که یک راهنمای نظامی برای ایتالیایی‌های استان‌های اتریشی هم‌مرز با ایتالیا بسازد. هنگامی که اتریش-مجارستان در اوت ۱۹۱۴ بسیج شد، باتیستی به همراه خانواده‌اش به پادشاهی ایتالیا گریخت و در آنجا جلسات عمومی برگزار کرد و خواستار پیوستن ایتالیا به نیروهای متفقین علیه اتریش شد.. با ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول پس از
اتریش شد.. با ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول پس از پیمان لندن در سال ۱۹۱۵، باتیستی اگرچه هنوز شهروند اتریش بود، اما در سپاه آلپینی در جبهه ایتالیا علیه ارتش اتریش-مجارستان جنگید. پس از نبرد آسیاگو، او و ستوان دومش فابیو فیلزی در ۱۰ ژوئیه ۱۹۱۶ توسط نیروهای اتریشی دستگیر شدند و در زادگاهش ترنتو در قلعه بوئونکونسیگلیو به اتهام خیانت به کشور، در دادگاه نظامی محاکمه شدند. اگرچه باتیستی رسماً از مصونیت پارلمانی برخوردار بود، اما به اعدام با خفه کردن محکوم شد. او درخواست اعدام نظامی با جوخه آتش را کرد تا به
او درخواست اعدام نظامی با جوخه آتش را کرد تا به یونیفرم ارتش ایتالیا بی‌احترامی نکند، اما قاضی درخواست او را رد کرد و در عوض لباس‌های غیرنظامی مندرسی برایش تهیه کرد. او که این لباس‌ها را پوشیده بود، همان روز اعدام شد (به دار آویخته و خفه شد). وحشیگری این اعدام با این واقعیت که جلاد جوزف لانگ در این کار اشتباه کرد،و باتیستی در واقع دو بار به دار آویخته شد افزایش یافت. آخرین کلمات او به گواه شاهدان عینی، «زنده باد ترنتو ایتالیایی! زنده باد ایتالیا!» بود. پمپئو زومین گزارش می‌دهد تقریباً مشاجره‌ای بین
پمپئو زومین گزارش می‌دهد تقریباً مشاجره‌ای بین باتیستی، که در حال ستایش ایتالیا بود، و حضار که به زبان آلمانی در حال ستایش اتریش بودند، وجود داشته است. به بیوه ارنستا بیتانتی مبلغ 10،000 لیر از RAS، یک شرکت بیمه در تریسته، که در آن زمان اتریشی-مجارستانی بود، پرداخت شد. نام چزاره باتیستی در آهنگ فولکلور ایتالیایی La canzone del Piave، که در کنار نازاریو سائورو و گولیلمو اوبردان ذکر شده است، ذکر شده است. پس از اعدام، کارلو امانوئله بر فراز ترنتو در پراتو پرواز کرد تا در محل اعدام گل بریزد. جوخه اعدام خندان
کرد تا در محل اعدام گل بریزد. جوخه اعدام خندان با جسد او برای گرفتن عکس ژست گرفتند، که انتشار آن بعدها به اعتبار اتریش لطمه شدیدی زد. نویسنده کارل کراوس تصویری از او را به عنوان تصویر اول نمایشنامه خود با عنوان «آخرین روزهای بشر» (Die letzten Tage der Menschheit) در سال ۱۹۲۲ به کار برد. باتیستی در ایتالیا یک قهرمان ملی محسوب می‌شود و چندین یادبود در رم و همچنین در زادگاهش ترنتو و در بنای یادبود پیروزی بولتزانو به او اختصاص داده شد. هم ترنتو و هم بولزانو تا سال ۱۹۱۸ تحت کنترل اتریش بودند.
دوشارا ویجایان (زاده ) بازیگر هندی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم‌های قبیله سارپاتا و شکارچی اشاره کرد.
ترجمه کلام خدا ()، ترجمه انگلیسی (ترجمه و نسخه‌های کتاب مقدس) کتاب مقدس) است. جامعه مأموریت کلام خدا به ملل، ترجمه را مدیریت و تأمین مالی کرد. در ژانویه ۲۰۱۶، انجمن مأموریت کلام خدا برای ملل، قرارداد انتشار خود را با گروه انتشاراتی بیکر پایان داد و شروع به بازاریابی و در دسترس قرار دادن ترجمه کلام خدا برای صدور مجوز و برای منابع سفارشی کتاب مقدس، بشارت و مأموریت به وزارتخانه‌ها و سازمان‌های پاراکلیسایی کرد.
استروگانینا (روسی: строганина، به‌معنای «تراشه‌ها») غذایی سنتی در میان روس‌های شمالی و اقوام بومی مناطق قطبی سیبری است که از ماهی یخ‌زده خام تهیه می‌شود؛ ماهی‌ها به صورت نوارهای نازک و بلند تراشیده می‌شوند. در اطراف دریاچه بایکال، این غذا با نام «راسکولوتکا» شناخته می‌شود. استروگانینای سنتی معمولاً با ماهی‌های آب شیرین از خانواده سالمون‌ها تهیه می‌شود که در آب‌های قطب شمال سیبری یافت می‌شوند؛ از جمله نلما، موکسون، چیر و اومول. گاهی به‌ندرت از ماهی خاویاری نیز استفاده می‌شود. این غذا در میان بومیان سیبری
نیز استفاده می‌شود. این غذا در میان بومیان سیبری محبوب است و در آشپزی یاکوتی، اسکیمویی، قومی و یامالی حضور دارد. در کالینینگراد، نوعی از آن با ماهی ساردا تهیه می‌شود. مواد لازم و تهیه. ماهی یخ‌زده ماده اصلی تهیه استروگانینا است. این ماهی‌ها معمولاً در اواخر پاییز با روش ماهیگیری از زیر یخ صید می‌شوند و بلافاصله به‌صورت تازه منجمد می‌گردند تا از تشکیل کریستال‌های یخی در گوشت جلوگیری شود. برای حفظ رطوبت و کیفیت گوشت ماهی در حالت یخ‌زده، گاهی سطح آن با آب بسیار سرد لعاب داده می‌شود. ماهی‌ها معمولاً به‌صورت
سرد لعاب داده می‌شود. ماهی‌ها معمولاً به‌صورت مستقیم و بدون خم شدن بدن‌شان منجمد می‌شوند. پیش از آماده‌سازی استروگانینا، نوارهایی از پوست ماهی از پشت و شکم، از دم تا سر، جدا می‌شوند. سپس برش‌های عمودی در گوشت ایجاد می‌گردد. ماهی را به‌صورت سر به پایین روی سطح سخت قرار داده و پوست‌گیری می‌کنند. فیله‌های ماهی با چاقوی تیز و مخصوص یاکوتی به‌صورت نوارهای نازک و بلند بریده می‌شوند؛ طراحی این چاقو برای ایجاد برش‌هایی است که به شکل نوارهای پیچ‌خورده درآیند. برای حفظ حالت یخ‌زده برش‌ها، استروگانینا بلافاصله پس از
حالت یخ‌زده برش‌ها، استروگانینا بلافاصله پس از برش روی بشقاب‌های غیر فلزی یخ‌زده یا در کاسه‌های بسیار سرد همراه با نمک و فلفل سیاه سرو می‌شود. این غذا معمولاً با دست و در حالت یخ‌زده خورده می‌شود. انواع. نوعی دیگر از این غذا «استروگانینای شیری» نام دارد که با ترکیب استروگانینا و شیر تازه یخ‌زده تهیه می‌شود. همچنین واژه «استروگانینا» برای نوعی از این غذا که با گوشت گوزن شمالی تهیه می‌شود نیز به‌کار می‌رود.
زنان سالرنو، که به عنوان بانوان سالرنو و زنان سالرنیتای (به )نیز شناخته می‌شوند، گروهی از پزشکان زن بودند که در ایتالیای قرون وسطی، در مدرسه پزشکی سالرنیتانا، یکی از اولین مدارس پزشکی که به زنان اجازه تحصیل می‌داد، تحصیل می‌کردند. مقدمه. در دوره‌هایی از تاریخ که زنان اغلب از عرصه‌های علمی و حرفه‌ای کنار گذاشته می‌شدند، گروهی از زنان پزشک توانستند نه‌تنها در طبابت، بلکه در آموزش و انتشار آثار علمی نیز نقش‌آفرینی کنند. این زنان، برخلاف تصور رایج که آن‌ها را صرفاً متخصص بیماری‌های زنان می‌دانست، در تمامی
را صرفاً متخصص بیماری‌های زنان می‌دانست، در تمامی شاخه‌های پزشکی فعالیت داشتند—از تشخیص و درمان گرفته تا جراحی و پژوهش‌های علمی. شواهد تاریخی نشان می‌دهد که آن‌ها در مدارس پزشکی تدریس می‌کردند، رساله‌های علمی می‌نوشتند، و در بیمارستان‌ها و مراکز درمانی به‌طور فعال مشارکت داشتند. برخی از آن‌ها در جراحی مهارت داشتند و در متون علمی به‌عنوان پیشگامان روش‌های درمانی نوین معرفی شده‌اند. نقش آنان در پیشرفت پزشکی نه‌تنها در حوزه‌های خاص، بلکه در توسعهٔ کلی دانش پزشکی قابل توجه بوده است. این مشارکت گسترده،
دانش پزشکی قابل توجه بوده است. این مشارکت گسترده، نشان‌دهندهٔ ظرفیت علمی و عملی زنانی است که با وجود محدودیت‌های اجتماعی، توانستند جایگاهی درخور در تاریخ پزشکی به‌دست آورند. آن‌ها نه‌تنها بیماران را درمان می‌کردند، بلکه دانش را منتقل می‌ساختند و در شکل‌گیری نهادهای علمی نقش داشتند—نقشی که امروزه بیش از پیش مورد توجه پژوهشگران تاریخ علم قرار گرفته است. به لطف فضای تسامح فراوانی که در سالرنو وجود داشت و زنان پزشک و همچنین یهودیان و اعراب را در بر می‌گرفت، آنها توانستند خود را در این شهر تثبیت کنند. علاوه بر
توانستند خود را در این شهر تثبیت کنند. علاوه بر این، سالرنو در بیشتر دوران حیات خود تنها دانشکده پزشکی در اروپا بود که درهای خود را به روی زنان باز می‌کرد. زنان در جنوب ایتالیا و سالرنو در قرون وسطی. در جنوب ایتالیا در قرون وسطی، شهر سالرنو در فتح جنوب ایتالیا به‌دست نورمن‌ها به نقطه‌ای درخشان از شکوه، ثروت و رونق تجاری بدل شده بود—شهری که توانسته بود جایگاه بندرهای مهمی چون امالفی و گائتا را پشت سر بگذارد. بنا بر روایت گوگیلیلمو دی پولیا در سال ۱۰۹۰، سالرنو سرشار از درختان سرو و بادام، گردوهای پوشیده،
سرشار از درختان سرو و بادام، گردوهای پوشیده، پارچه‌های امپراتوری، زیورآلات طلایی، شراب، میوه، درختان و محصولات کشاورزی بود. کاخ‌های باشکوه آن را زینت می‌دادند و مردمانی باوقار و زنانی زیبا در آن زندگی می‌کردند. در چنین بستر سیاسی، اجتماعی و فرهنگی، زنان نه‌تنها در امور روزمره مشارکت داشتند، بلکه در میدان‌های نبرد نیز حضور می‌یافتند و در هنر پزشکی، چه به‌عنوان پزشک و چه به‌عنوان درمانگر سنتی، نقش ایفا می‌کردند. فضای فکری سالرنو از تعصب و دگماتیسم فاصله داشت و بر پایهٔ گفت‌وگو، تجربه، و مقایسهٔ متون یونانی،
و بر پایهٔ گفت‌وگو، تجربه، و مقایسهٔ متون یونانی، لاتین و عربی شکل گرفته بود—متونی که بدون پیش‌داوری یا سلسله‌مراتب ارزشی مورد مطالعه قرار می‌گرفتند. در چنین فضایی، پذیرش زنان به‌عنوان دانشجو و حتی استاد، نه‌تنها عجیب نبود، بلکه امری طبیعی و ضروری تلقی می‌شد. مدرسه پزشکی سالرنو که از نخستین نهادهای علمی پزشکی در اروپا بود، در آثار خود به درمان‌هایی که زنان به‌کار می‌بردند، با احترام و استقبال اشاره کرده است. این مدرسه، برخلاف بسیاری از نهادهای علمی آن دوره، زنان را به‌عنوان حاملان دانش و تجربه می‌پذیرفت و
زنان را به‌عنوان حاملان دانش و تجربه می‌پذیرفت و از مشارکت آنان در درمان و آموزش بهره می‌برد. ماتئو پلاتئاریو، پزشک و نویسندهٔ قرن دوازدهم، در اثر خود به زنان سالرنو و درمان‌های آنان اشاره کرده است. نشانه‌ای از جایگاه علمی و عملی آنان در تاریخ پزشکی اروپا. این زنان نه‌تنها در درمان بیماری‌ها، بلکه در انتقال دانش، نوآوری در روش‌های درمانی، و شکل‌دهی به سنت‌های پزشکی نقش داشتند. سالرنو، در آن دوران، الگویی نادر از همزیستی دانش، تجربه، و برابری جنسیتی در عرصهٔ علم بود. مطالعات و روش‌شناسی‌ها. زنان سالرنو آزاد
علم بود. مطالعات و روش‌شناسی‌ها. زنان سالرنو آزاد بودند که بدون اخلاق‌گرایی یا شرط‌بندی‌های مذهبی در مورد موضوعات جنسی صحبت کنند. علاوه بر این، نوشته‌های آنها از اولین نوشته‌هایی بود که در مورد قاعدگی صحبت می‌کرد. در آغاز قرن یازدهم، در سالرنو، مفاهیمی که امروزه به‌عنوان ارزش‌های بنیادین پزشکی مدرن شناخته می‌شوند—مانند پیشگیری، تغذیه سالم، و مراقبت‌های جامع—در گفت‌وگوهای علمی و درمانی مطرح بودند. زنان پزشک سالرنو، رویکردی مبتنی بر تجربه، طبیعت، و عقلانیت را در درمان بیماری‌ها دنبال می‌کردند. آنان به‌جای
را در درمان بیماری‌ها دنبال می‌کردند. آنان به‌جای توسل به دعا یا روش‌های ماوراءالطبیعه، از درمان‌هایی بهره می‌بردند که بر پایهٔ شناخت بدن، گیاهان دارویی، و مراقبت‌های فیزیکی بنا شده بود. حمام‌های معطر، ماساژهای درمانی، و استفاده از گیاهان دارویی از جمله روش‌های محبوب این زنان بودند—رویکردهایی که نه‌تنها به تسکین جسم، بلکه به آرامش روان نیز کمک می‌کردند. در تاریخچهٔ درمانی آنان، هیچ نشانی از دعا، طلسم، یا مداخلات خرافی دیده نمی‌شود؛ بلکه همه چیز بر پایهٔ مشاهده، تجربه، و شناخت علمی بنا شده بود. این زنان، با
تجربه، و شناخت علمی بنا شده بود. این زنان، با بهره‌گیری از دانش یونانی، لاتین و عربی، درمان‌هایی را توسعه دادند که در آثار مدرسه پزشکی سالرنو نیز ثبت شده و مورد احترام قرار گرفته‌اند. در واقع، زنان سالرنو نه‌تنها در درمان، بلکه در شکل‌دهی به نگاهی عقل‌گرایانه و طبیعت‌محور به پزشکی نقش داشتند. به‌طور کلی، نوشته‌های تروتا و دیگر زنان، اولین مطالعات در مورد بدن زن در پزشکی بودند. زنان پزشک سالرنو، در قرون وسطی نه‌تنها در درمان بیماری‌ها، بلکه در بنیان‌گذاری رویکردی علمی، انسانی و پیشرو در پزشکی نقش داشتند.
رویکردی علمی، انسانی و پیشرو در پزشکی نقش داشتند. برای آنان، شناخت دقیق تاریخچهٔ بیمار پیش‌شرط هرگونه درمان مؤثر بود—رویکردی که امروزه نیز در پزشکی مدرن به‌عنوان اصل بنیادین شناخته می‌شود. آثار به‌جامانده از این زنان نشان می‌دهد که آنان شناختی عمیق از بدن زنانه داشتند، اما دانش‌شان محدود به آن نبود؛ بلکه در زمینهٔ گیاهان دارویی، خواص درمانی گیاهان، و ترکیب‌های دارویی نیز تسلطی چشمگیر داشتند. نوآوری‌های آنان در بسیاری از زمینه‌ها قابل توجه بود. پیشگیری از بیماری، رعایت بهداشت، تغذیه متعادل، و فعالیت بدنی از
رعایت بهداشت، تغذیه متعادل، و فعالیت بدنی از جمله اصولی بودند که در آموزش‌هایشان تأکید می‌شد. روش‌های درمانی آنان شامل حمام‌های معطر، ماساژهای درمانی، جوشانده‌های گیاهی، و حتی فصد بود—رویکردهایی که در آن زمان غیرمعمول اما مؤثر تلقی می‌شدند. آن‌ها بی‌پروا به بیان حقایقی می‌پرداختند که پیش‌تر گفته نشده بود، و برای حل مسائلی تلاش می‌کردند که تا آن زمان بی‌پاسخ مانده بود. درس‌های آنان با زبانی ساده، روشن، و قابل‌فهم برای همگان ارائه می‌شد، به‌ویژه در موضوعاتی چون جنسیت، باروری، و پیشگیری از بارداری. این صراحت
جنسیت، باروری، و پیشگیری از بارداری. این صراحت و سادگی، آموزش پزشکی را از انحصار نخبگان خارج کرده و به سطح جامعه نزدیک‌تر می‌ساخت. دانشجویان آنان توانایی تشخیص بیماری‌هایی چون تیفوئید و مالاریا را داشتند، می‌توانستند دمای تب را اندازه‌گیری کرده و زمان تقریبی بهبودی را تخمین بزنند، و حتی در درمان زخم‌های پیچیده، موفقیت قابل توجهی کسب می‌کردند. ادعاهای جادوگری. همچنین شایعات زیادی در مورد زنان سالرنو وجود داشت: به عنوان مثال، آرنالدو دا ویلانووا، دانشمند اسپانیایی، توضیح داد که زنان سالرنو در طول بارداری
توضیح داد که زنان سالرنو در طول بارداری معجون‌های مرموزی می‌نوشیدند و به همین دلیل زنان دچار انحراف می‌شدند و تلاوت را با یک فرمول جادویی مرموز همراه می‌کرد: این شایعات به این دلیل ایجاد شدند که علیرغم ثروت و فضای باز فکری شهر سالرنو، اوایل قرون وسطی نیز آغاز تعصب نسبت به زنان و نظریه حقارت زنانه بود. ژول میشله (۱۸۶۲) اظهار داشت که «تنها پزشک مردم، برای هزار سال، جادوگر بود». با وجود این شایعات بی‌اعتباری، شهرت آنها نه تنها در ایتالیا، بلکه در آن سوی آلپ نیز افزایش یافت. زنان سرشناس سالرنو. این زنان شامل
افزایش یافت. زنان سرشناس سالرنو. این زنان شامل افراد زیر بودند: نخستین کسی که به‌طور جدی از زنان پزشک سالرنو یاد کرد، آنتونیو ماتزا، مورخ اهل سالرنو و رئیس مدرسه پزشکی این شهر در قرن هفدهم بود. او در رسالهٔ "Historiarum epitome de rebus salernitanis" نوشت: «ما زنان دانشمند بسیاری داریم که در زمینه‌های گوناگون، با نبوغ و دانش خود، از بسیاری مردان پیشی گرفته یا هم‌سطح آنان بوده‌اند و همچون مردان، در عرصهٔ پزشکی برجسته ظاهر شده‌اند.» این جمله، نه‌تنها تأییدی بر جایگاه علمی زنان در سالرنو است، بلکه نشان‌دهندهٔ
جایگاه علمی زنان در سالرنو است، بلکه نشان‌دهندهٔ احترام و اعتبار آنان در حافظهٔ تاریخی این شهر نیز هست. در میان زنان برجسته‌ای که در مدرسه پزشکی سالرنو تحصیل کردند، نام فرانچسکا چنچی به چشم می‌خورد—همسر ماتئو رومانو چنچی، که در سال ۱۳۲۱ موفق به دریافت مدرک پزشکی و جراحی از شارل آنژو، دوک کالابریا شد. این مدرک، در دوره‌ای که زنان به‌ندرت به رسمیت شناخته می‌شدند، گواهی بر توانایی و جایگاه علمی اوست. ابلا، از خاندان اشرافی کاستلانتا، دو اثر نوشت، که متأسفانه هیچ نسخه‌ای از آن‌ها باقی نمانده است. با این حال،
هیچ نسخه‌ای از آن‌ها باقی نمانده است. با این حال، اشاره به این آثار در منابع تاریخی نشان می‌دهد که او در زمینهٔ شناخت مزاج‌ها و تولید مثل انسانی، پژوهش‌هایی جدی انجام داده بود. ربکا دِ گوارنا در درمان بیماری‌های دستگاه ادراری و تب‌ها تخصص داشت—حوزه‌هایی که نیازمند دقت بالینی، شناخت فیزیولوژی، و تجربه عملی بودند. مرکوریا، جراح برجسته، مجموعه‌ای از رساله‌های آموزشی نوشت، که به بررسی بحران‌های بیماری، تب‌های واگیردار، و درمان زخم‌ها می‌پرداختند. اما شناخته‌شده‌ترین زن سالرنو، تروتا بود—زنی که در مدرسه پزشکی
زن سالرنو، تروتا بود—زنی که در مدرسه پزشکی سالرنو فعالیت می‌کرد و مطب بالینی پرکاری داشت. او به دانشجویان خود سه نوع بیماری را آموزش می‌داد: بیماری‌های ارثی، واگیردار، و خودایجادشده. این نوع طبقه‌بندی، که بعدها توسط دیگر زنان سالرنو نیز دنبال شد، نشان‌دهندهٔ رویکرد تحلیلی و نظام‌مند آنان به پزشکی است.
کاویا تاپار (زاده ) بازیگر هندی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم‌ ذهن دوگانه اشاره کرد.
ریچارد ام. دیویدسون (؛ زادهٔ ) متخصص الهیات اهل ایالات متحده آمریکا است. محقق عهد عتیق در دانشگاه اندروز، میشیگان است، جایی که او در حال حاضر استاد تفسیر عهد عتیق در کرسی جی. ان. اندروز است. زندگینامه. دیویدسون از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸ رئیس کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم بود. او با جوآن دیویدسون ازدواج کرده است.
مدرسه پزشکی سالرنو (به ) یک مدرسه پزشکی قرون وسطایی، اولین و مهم‌ترین در نوع خود بود. این مدرسه که در دریای تیرنی در شهر سالرنو در جنوب ایتالیا واقع شده است، در قرن نهم تأسیس شد و در قرن دهم به شهرت رسید و به مهم‌ترین منبع دانش پزشکی در اروپای غربی آن زمان تبدیل شد. پزشکی در جهان اسلام، چه آنهایی که ترجمه متون یونانی بودند و چه آنهایی که در اصل به زبان عربی نوشته شده بودند، در کتابخانه صومعه بندیکتین جمع‌آوری شده بودند، جایی که به لاتین ترجمه شدند؛ بنابراین دانش پزشکی پذیرفته شده از بقراط، جالینوس و
دانش پزشکی پذیرفته شده از بقراط، جالینوس و دیوسکوریدس توسط طبابت عربی که از طریق تماس با سیسیل و شمال آفریقا شناخته شده بود، تکمیل و تقویت شد. در نتیجه، پزشکان سالرنو، چه زن و چه مرد، در حوزه‌های عملی مدیترانه غربی قرون وسطی بی‌رقیب بودند. نمای کلی. مدرسه پزشکی سالرنو، که در قرن نهم میلادی بنیان‌گذاری شد، در ابتدا در داروخانه‌ای وابسته به یک صومعه فعالیت می‌کرد. در فاصله قرن دهم تا سیزدهم به اوج شکوفایی خود رسید. دورانی که از واپسین سال‌های سلطه لومباردها آغاز شد و تا سقوط دودمان اشتاوفر ادامه یافت. در این
شد و تا سقوط دودمان اشتاوفر ادامه یافت. در این دوره، آوازهٔ سالرنو از مرزهای محلی فراتر رفت و به سراسر اروپا و جهان اسلام گسترش یافت. نقطه عطف این شکوفایی، ورود کنستانتین آفریقایی در سال ۱۰۷۷ به سالرنو بود. او، که پیش‌تر در جهان اسلام آموزش دیده بود، با خود گنجینه‌ای از دانش پزشکی عربی و یونانی آورد. با حمایت آلفانو اول، اسقف اعظم سالرنو، کنستانتین به ترجمه متون پزشکی از عربی به لاتین پرداخت. کاری که نه‌تنها دانش پزشکی را در دسترس اروپاییان قرار داد، بلکه سالرنو را به مرکز تبادل علمی میان شرق و غرب بدل
سالرنو را به مرکز تبادل علمی میان شرق و غرب بدل ساخت. در نتیجهٔ این فعالیت‌ها، سالرنو لقب "شهر بقراط" را به‌دست‌آورد. لقبی که نشان‌دهنده اعتبار علمی و اخلاقی آن در عرصه پزشکی بود. مردم از نقاط مختلف جهان، چه بیماران در جست‌وجوی درمان و چه دانشجویان مشتاق یادگیری، به این مدرسه می‌آمدند. سالرنو به مکانی تبدیل شد که در آن علم، تجربه، و گفت‌وگوی میان فرهنگ‌ها در خدمت سلامت انسان قرار می‌گرفت. این مدرسه نه‌تنها در آموزش پزشکی، بلکه در تدوین نخستین متون پزشکی اروپا نقش داشت. آثاری که قرن‌ها بعد نیز در
پزشکی اروپا نقش داشت. آثاری که قرن‌ها بعد نیز در دانشگاه‌های پزشکی تدریس می‌شدند. سالرنو، با ترکیب دانش یونانی، لاتین، و عربی، و با پذیرش زنان در مقام دانشجو و استاد، الگویی بی‌نظیر از پزشکی عقل‌گرا، انسانی، و جهانی را بنا نهاد که میراث آن تا امروز باقی مانده است. این مکتب بر اساس تلفیق سنت یونانی-لاتین و مفاهیمی از فرهنگ‌های عربی و یهودی بنا شده بود. این رویکرد مبتنی بر عمل و فرهنگ پیشگیری به جای درمان بود و بدین ترتیب راه را برای روش تجربی در پزشکی گشود. افسانه بنیاد. تأسیس این مدرسه به‌طور سنتی به
افسانه بنیاد. تأسیس این مدرسه به‌طور سنتی به رویدادی که توسط یک افسانه روایت می‌شود، مرتبط است. گزارش شده است که یک زائر یونانی به نام پونتوس در شهر سالرنو توقف کرده و شب را در زیر طاق‌های قنات آرچینو پناه گرفته بود. رعد و برق رخ داد و یک مسافر ایتالیایی به نام سالرنوس نیز به همان مکان رسید. او زخمی شد و یونانی که در ابتدا مشکوک بود، نزدیک شد تا از نزدیک پانسمان‌هایی را که لاتین‌ها روی زخم او گذاشته بودند، بررسی کند. در همین حال، دو مسافر دیگر، هلینوس یهودی و عبداله عرب نیز آمده بودند. آنها نیز به زخم
و عبداله عرب نیز آمده بودند. آنها نیز به زخم علاقه نشان دادند و در نهایت مشخص شد که هر چهار نفر با پزشکی سر و کار دارند. سپس آنها تصمیم گرفتند با هم همکاری کنند و مدرسه‌ای تأسیس کنند که در آن دانش آنها جمع‌آوری و منتشر شود. دوره اول: قرن نهم تا دهم میلادی. ریشه‌های «مدرسه» باید به قرن نهم میلادی بازگردد، اگرچه اسناد مربوط به این دوره اول نسبتاً ضعیف است. اطلاعات کمی در مورد ماهیت، غیر روحانی یا رهبانی بودن، پزشکانی که بخشی از آن بودند، وجود دارد و مشخص نیست که آیا «مدرسه» از قبل یک سازمان نهادینه شده داشته
که آیا «مدرسه» از قبل یک سازمان نهادینه شده داشته است یا خیر. آنتونیو ماتزا تاریخ تأسیس مدرسه را در سال ۸۰۲ میلادی می‌داند. وقایع‌نامه روایت می‌کند که در دوره‌ای که پولکاری بخشدار آمالفی بود (۸۶۷–۸۷۸ میلادی)، زن جوانی به نام تئودوناندا به شدت بیمار شد. شوهر و بستگانش او را به سالرنو بردند تا توسط آرشیتاتور بزرگ، هیرولاموس، که به ملاقات او می‌رود و کتاب‌های زیادی را مطالعه می‌کند، درمان شود. از قرن نهم میلادی، شهر سالرنو نه‌تنها به‌عنوان مرکز تجاری و فرهنگی، بلکه به‌عنوان یکی از کانون‌های برجستهٔ حقوق و
بلکه به‌عنوان یکی از کانون‌های برجستهٔ حقوق و پزشکی در جنوب ایتالیا شناخته می‌شد. در کنار استادان حقوق، آموزگاران غیرروحانی و مدارس کلیسایی نیز فعال بودند، و در همین فضا، کسانی که به مراقبت از بدن و آموزش اصول سلامت می‌پرداختند، جایگاه ویژه‌ای یافتند. این هم‌زیستی میان قانون، دین، و پزشکی، سالرنو را به بستری چندوجهی برای رشد دانش بدل کرد. تا قرن دهم، سالرنو به‌خاطر آب‌وهوای سالم و پزشکان ماهرش شهرتی فراتر از مرزهای محلی یافته بود. آوازهٔ مدرسه پزشکی سالرنو به شمال اروپا نیز رسیده بود، و بیماران و دانشجویان
شمال اروپا نیز رسیده بود، و بیماران و دانشجویان از نقاط دوردست برای درمان یا آموزش به این شهر سفر می‌کردند. جالب آن‌که شهرت پزشکان سالرنو نه بر پایهٔ فرهنگ کتاب‌محور، بلکه بر اساس تجربهٔ عملی، مشاهدهٔ دقیق، و درمان‌های موفق بنا شده بود. آنان «فاقد فرهنگ ادبی بودند، اما از تجربهٔ فراوان و استعداد ذاتی برخوردار بودند» —توصیفی که نشان‌دهندهٔ رویکرد تجربی و کاربردی آنان در پزشکی است. در سال ۹۸۸، آدالبر دوم، اسقف وردن، برای درمان خود به سالرنو سفر کرد. همچنین، ریشر، مورخ قرن دهم، از حضور پزشک سالرنویی در دربار
مورخ قرن دهم، از حضور پزشک سالرنویی در دربار فرانسه در سال ۹۴۷ یاد می‌کند و دانش پزشکی او را مبتنی بر تجربهٔ عملی، نه مطالعات کتابی، توصیف می‌نماید. اوردرک ویتالیس، مورخ قرن یازدهم می‌نویسد که در سالرنو «قدیمی‌ترین مدرسه پزشکی از دیرباز شکوفا بوده است». تأییدی بر جایگاه تاریخی و مستمر این نهاد علمی. مدرسه پزشکی سالرنو، با تکیه بر تجربه، گفت‌وگو میان فرهنگ‌ها، و پذیرش زنان و مردان در مقام درمانگر و آموزگار، الگویی بی‌نظیر از پزشکی عقل‌گرا و انسانی را در دل قرون وسطی بنا نهاد. دوره دوم: قرن‌های ۱۱ تا ۱۳
دل قرون وسطی بنا نهاد. دوره دوم: قرن‌های ۱۱ تا ۱۳ میلادی. موقعیت جغرافیایی قطعاً نقش کلیدی در رشد مدرسه ایفا کرد: سالرنو، بندری در مدیترانه، تأثیرات فرهنگ عرب و روم شرقی را در هم آمیخت. کتاب‌های ابن سینا و آوروئس از طریق دریا وارد شدند، و پزشک کارتاژنی، کنستانتین آفریقایی (یا افریقیا) که برای چندین سال وارد شهر شد، به سالرنو آمد و متون زیادی را از عربی ترجمه کرد: آفوریسما و پیش‌بینی بقراط، تگنی و مگاتگنی از جالینوس، کیت‌ابیگیه، یا پانل، کیتابیگیه، از گالن، یا کیتابیگیئال علی بن عباس (حلی عباس)، ویاتیکوم