payamvha/North_RAG huggingface dataset:
میشو اسمایلوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل یوگسلاوی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال استاندارد لیژ، باشگاه فوتبال ژلیزنیچار سارایوو، و باشگاه فوتبال سارایوو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
علی احمتی (مقدونی: Али Ахмети؛ متولد ۴ ژانویه ۱۹۵۹)، همچنین با نام مستعار جنگی آباز گجوکا (مقدونی: Абаз Ѓука) شناخته می‌شود. او سیاستمدار مقدونی با اصالت آلبانیایی، رهبر حزب اتحاد دموکراتیک برای ادغام و از شرکای ائتلافی کوچک در دولت مقدونیه از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۲۴ است. احمتی رهبر سیاسی ارتش آزادیبخش ملی سابق آلبانی در شورش سال ۲۰۰۱ در مقدونیه بود. زندگی. علی احمتی در ۴ ژانویه ۱۹۵۹ در زاخاس، جمهوری مقدونیه، جمهوری فدرال یوگسلاوی متولد شد. احمتی از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۳ در دانشگاه پریشتینا در کوزوو فلسفه خواند و در
در دانشگاه پریشتینا در کوزوو فلسفه خواند و در سال ۱۹۸۳ فارغ‌التحصیل شد. بین سال‌های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳، او همچنین یکی از رهبران دانشجویی در اعتراضات سال ۱۹۸۱ در کوزوو بود. به دلیل این فعالیت‌ها، احمتی توسط مقامات صربستان و یوگسلاوی دستگیر و به مدت یک سال زندانی شد. بین سال‌های ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۶، او درگیر بازسازی جنبش دانشجویی (و جنبش مردمی عمومی) در کوزوو بود. در سال ۱۹۸۶، احمتی در سوئیس پناهندگی سیاسی گرفت و تا سال ۲۰۰۱ در آنجا زندگی کرد و به عنوان هماهنگ‌کننده گروه‌های مختلف فعالیت داشت از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹، او یکی
مختلف فعالیت داشت از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹، او یکی از رهبران اعتراضات دانشجویی و معدنچیان علیه دولت میلوسویچ بود. از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۰، او یکی از سازمان‌دهندگان اصلی اعتراضات دیاسپورای آلبانیایی در اروپا بود. احمتی حمایت سیاسی خود را از جنبش ملی آزادی کوزوو به دست آورد. در سال ۱۹۸۶، او به عنوان عضو شورای اصلی با وظیفه خاص اتصال کوزوو به اروپا انتخاب شد. در سال ۱۹۸۸، او به عنوان عضو رهبری جنبش ملی کوزوو انتخاب شد. او در سال ۱۹۹۳ با وظیفه ویژه در بخش نظامی، مجدداً در این سمت انتخاب شد. در سال ۱۹۹۶، او یکی از
در این سمت انتخاب شد. در سال ۱۹۹۶، او یکی از بنیانگذاران اصلی ارتش آزادیبخش کوزوو (KLA) بود و در سال ۱۹۹۸، هنگامی که جنگ آغاز شد، به عنوان عضو ستاد اصلی KLA انتخاب شد. در سال ۲۰۰۱، او به عنوان فرمانده عالی و نماینده سیاسی ارتش آزادیبخش ملی (NLA) انتخاب شد. پس از امضای توافقنامه اوهرید در اوت ۲۰۰۱ و خلع سلاح ارتش آزادی‌بخش ملی در سپتامبر، احمتی درگیر روند سیاسی اجرای این توافقنامه شد. در این راستا، او شورای هماهنگی را که تمام احزاب سیاسی آلبانیایی در مقدونیه و ساختارهای سابق ارتش آزادی‌بخش ملی را متحد
و ساختارهای سابق ارتش آزادی‌بخش ملی را متحد می‌کرد، آغاز کرد و به عنوان رهبر آن منصوب شد. در ژوئن ۲۰۰۲، احمتی یک حزب سیاسی جدید به نام اتحادیه دموکراتیک برای ادغام تأسیس کرد. در سپتامبر ۲۰۰۲، DUI در انتخابات بین احزاب آلبانیایی در جمهوری پیروز شد و احمتی به عنوان نماینده پارلمان مقدونیه انتخاب شد. DUI با حزب پیروز از بلوک مقدونیه، اتحادیه سوسیال دموکرات مقدونیه (SDSM) ائتلاف کرد. در سال ۲۰۰۸، DUI با VMRO-DPMNE ائتلاف کرد. در ۲۶ نوامبر ۲۰۱۹، زلزله‌ای آلبانی را لرزاند. احمتی عضو هیئتی از سیاستمداران
آلبانی را لرزاند. احمتی عضو هیئتی از سیاستمداران آلبانیایی از مقدونیه شمالی بود که از مرکز زلزله بازدید کردند و مراتب تسلیت خود را به رئیس‌جمهور آلبانی، ایلیر متا، ابراز داشتند. در سپتامبر ۲۰۲۰، احمتی در برابر دادستان‌های اتاق‌های ویژه کوزوو در مورد جنایات جنگی در جنگ کوزوو شهادت داد. در ماه مه ۲۰۲۴، او به عنوان «شهروند افتخاری تیرانا» در آلبانی مفتخر شد.
فرانچسکو تاردوچی () که بیشتر با نام نسلی رایس یا نسلی شناخته می‌شود، خواننده، ترانه‌سرا، رپرو تهیه‌کننده موسیقی اهل ایتالیا است. او برادر کوچکتر رپر ایتالیایی فابری فیبرا است. نسلی اولین نسخه آزمایشی خود، با نام «"Fitte Da Latte»" را در سال ۱۹۹۹ با کمک برادرش منتشر کرد. تیزیانو فرو بازخوانی آهنگ «La fine» اثر نسلی را در سال ۲۰۱۱ "با نام" "«L'amore è una cosa semplice»" اجرا کرد. در سال ۲۰۲۱، در سومین شب از هفتاد و یکمین دوره جشنواره موسیقی سانرمو، فاسما خواننده ایتالیایی، آهنگ «La fine» را به صورت دوئت با
ایتالیایی، آهنگ «La fine» را به صورت دوئت با نسلی اجرا کرد. دو سال بعد، در چهارمین شب از هفتاد و سومین دوره جشنواره سانرمو، لازا نسخه خودش از این آهنگ را به صورت دوئت با اما مارونه و با همراهی ویولنیست خواند.
آلمان غربی در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۳۴۷ ورزشکار (۲۲۵ مرد و ۱۲۲ زن) شرکت کرد و جایگاه چهارم جدول مدال‌ها را به دست آورد.
آلمان (غرب) در المپیک تابستانی ۱۹۵۶ که در ملبورن، استرالیا برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۱۵۸ ورزشکار شرکت کرد و جایگاه چهارم جدول مدال‌ها را به دست آورد.
بریتانیای کبیر در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۳۴۵ ورزشکار (۲۳۵ مرد و ۱۱۰ زن) شرکت کرد و جایگاه دوازدهم جدول مدال‌ها را به دست آورد.
سوئیس در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۹۹ ورزشکار (۷۲ مرد و ۲۷ زن) شرکت کرد و جایگاه ۳۳ جدول مدال‌ها را به دست آورد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2025-09-25T09:54:00Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;GodNey&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;GodNey صفحهٔ طرح کودتای ۲۰۲۲ در برزیل را به طرح کودتای ۲۰۲۲–۲۰۲۳ در برزیل منتقل کرد&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42765658&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
سکه‌های سسا مربوط به سکه‌های ضرب‌شده در سسا، شهری در کامپانیای باستان (سسا آورونکای امروزی) است که محل سکونت آورونچی‌ها، جمعیتی باستانی از ایتالیایی‌ها، بوده است. این شهر در دوره بین ۲۶۸ پیش از میلاد و جنگ دوم پونی سکه ضرب می‌کرد. سکه‌های سسا بخشی از سکه‌هایی هستند که توسط کلونیا و متحدان روم در منطقه‌ای با محوریت کامپانیای باستانی ضرب شده‌اند؛ پس از جنگ دوم پونیک، سوسا، مانند بیشتر مراکز ایتالیای رومی، دیگر سکه‌های خود را ضرب نکرد و سکه‌های رومی را که بر اساس دناریوس بودند، پذیرفت. سکه‌شناسان به‌طور سنتی
دناریوس بودند، پذیرفت. سکه‌شناسان به‌طور سنتی سکه‌های سوس را بخشی از سکه‌های یونانی می‌دانند. فهرست نویسی. هیچ متنی به‌طور ویژه دربارهٔ سکه‌های سسا منتشر نشده است. جامع‌ترین اثر، کاری است که توسط آرتور سامبون، پژوهشگر فرانسوی، با عنوان در سال ۱۹۰۳ در پاریس منتشر شد. این کتاب با وجود عنوانش، تنها بخشی از ایتالیا باستان را پوشش می‌دهد: ایتالیای مرکزی و کامپانیا. سکه‌های سسا به چهار گروه اصلی تقسیم می‌شوند: یک گروه برای سکه‌های نقره‌ای (شماره ۸۵۲–۸۶۹) و سه گروه برای سکه‌های برنزی: نوع با مرکوری و هرکولس
گروه برای سکه‌های برنزی: نوع با مرکوری و هرکولس (شماره ۸۷۰–۸۷۲)، نوع با مینروا و خروس (شماره ۸۷۳–۸۷۶)، و نوع با آپولو و گاو با سر انسان (شماره ۸۷۷–۸۸۴). در فهرست‌ها، هر نوع با ارجاع و شمارهٔ مربوطه ذکر شده است. تحلیلی کمتر جامع اما همچنان جامع در "Historia Nummorum Italy" یافت می‌شود، متنی که در سال ۲۰۰۱ توسط گروهی از سکه‌شناسان با هماهنگی کیت ان. روتر در بریتانیا منتشر شد. این متن تنها انواع اصلی را از هم متمایز می‌کند. کاتالوگ‌ها شامل یک مرجع نوع "HN" یا "HN Italy" و به دنبال آن عدد هستند: ۴۴۷ برای
یا "HN Italy" و به دنبال آن عدد هستند: ۴۴۷ برای دیدراخم نقره‌ای با آپولو و کاستوروپولوکس، ۴۴۸ برای برنزی با مرکوری و هرکول، ۴۴۹ برای مینروا و خروس، و ۴۵۰ برای آپولو و گاو نر. منابع دیگر فهرست‌بندی عبارتند از "قیاسی از سکه‌شناسی یونانی"؛ عموماً از جدیدترین یا در دسترس‌ترین آنها استفاده می‌شود، مانند فهرست انجمن سکه‌شناسی آمریکا، کپنهاگ و فرانسه. برای برنزها، "Sylloge" از مجموعه Morcom، مجموعه‌ای از برنزهای غرب یونان واقع در بریتانیای کبیر، نیز استفاده می‌شود. در فهرست‌ها، یک علامت اختصاری "Sylloge" مانند
در فهرست‌ها، یک علامت اختصاری "Sylloge" مانند "ANS", "Cop", "Fran" یا "Morcom" وجود دارد که به دنبال آن شماره سکه نشان داده شده می‌آید. زمینه تاریخی. قلمرو سوسا، که در دوران پیش از روم محل سکونت آورونچی‌ها بود، تحت حکومت روم درآمد و روم در سال‌های ۳۱۳–۳۱۲ پیش از میلاد، کلونیا را تحت قانون لاتین در آنجا تأسیس کرد. سسا از حدود سال ۲۷۰ پیش از میلاد تا جنگ دوم پونیک سکه ضرب می‌کرد. در سال ۲۰۹ پیش از میلاد، در جریان همین جنگ، دوازده کلونی، از جمله کالس، نمایندگانی به رم فرستادند که در آنجا از ارائهٔ کمکی که طبق
به رم فرستادند که در آنجا از ارائهٔ کمکی که طبق فرمول توگاتوروم از آن‌ها درخواست شده بود، امتناع کردند. پس از پایان جنگ، روم به‌طور چشمگیری خودمختاری پیشین آن‌ها را کاهش داد و از جمله حقوقی که از دست رفت، حق ضرب سکه بود. زمینه پولی. در دوره بین جنگ‌های اول و دوم پونیک، سکه‌های جدیدی با ویژگی‌های مشابه در گروهی از شهرهای مرتبط با روم ظاهر شدند. اینها سکه‌های برنزی بودند که دو نوع داشتند: برخی از این شهرها منحصراً با آپولو سکه ضرب می‌کردند، برخی دیگر فقط با مینروا، و برخی دیگر هر دو؛ علاوه بر انواع ذکر شده،
و برخی دیگر هر دو؛ علاوه بر انواع ذکر شده، برخی از آنها همچنین سکه‌های دیدراشم با فوت کامپانیا و سایر سکه‌های برنزی با انواع مختلف ضرب می‌کردند. همه این شهرها در "لاتیوم آدیکتوم" ، کامپانیا و حوضه والتورنو واقع شده بودند. این شهرها نه تنها در انواع سکه‌ها، بلکه در سکه‌ها و برخی علائم شناسایی، مانند مخفف ΙΣ که مکرراً استفاده می‌شود، نیز مشترک هستند. نمادهایی که برای تمایز سکه‌های منفرد استفاده می‌شوند نیز، حداقل برای شهرهایی که تعداد سکه‌هایشان بیشتر است، تمایل به همپوشانی دارند. نمادهای استفاده شده همچنین
به همپوشانی دارند. نمادهای استفاده شده همچنین تا حد زیادی با نمادهای سکه‌های همزمان ناپولی و رم همپوشانی دارند. این همزمانی‌ها، همراه با حضور همزمان سکه‌هایی از این شهرها، در گنجینه‌هایی که به دست ما رسیده است، در کنار سکه‌های ناپولیس و روم، تجانس‌های سبکی و سایر عناصر، محققان را بر آن داشته است تا در مورد نوعی گردش مشترک سکه و وجود یک مرجع فرامدنی برای کنترل ضرب سکه گمانه‌زنی کنند. سکه‌ها. سکه‌های سوس از نظر سبک، نوع و تکنیک‌های تولید، ارتباط نزدیکی با سکه‌های سایر شهرهای این منطقه دارند؛ سکه‌های نقره‌ای
سایر شهرهای این منطقه دارند؛ سکه‌های نقره‌ای با طرح‌های آپولو در روی سکه و دیوسکوروس در پشت سکه‌ها و سکه‌های برنزی با سه نوع مختلف در شهر آورونچی ضرب شده‌اند. نقره. سوسا یکی از شهرهای کامپانیا در قرن سوم پیش از میلاد بود که سکه نقره خود را ضرب می‌کرد، یک استاتر (یا دیدراخم) از فوت کامپانیا ، با وزن حدود 7.5 گرم و تقسیم شده به دو دراخما. این فوت در سراسر ساحل کامپانیا، از ولیا و پوزیدونیا در جنوب تا کومای و نیاپولیس در شمال، مورد استفاده قرار می‌گرفت. در همان قرن، فوت توسط مستعمرات لاتین و سایر "جوامع" روم
قرن، فوت توسط مستعمرات لاتین و سایر "جوامع" روم مورد استفاده قرار گرفت که در آن زمان شروع به ضرب سکه کرده و تصمیم به ضرب سکه‌های نقره نیز گرفتند. روی سکه، سر آپولو را با تاجی از برگ بو نشان می‌داد؛ سر می‌توانست به سمت راست (سامبون ۸۵۲-۸۶۷ bis) یا به سمت چپ (سامبون ۸۶۸-۸۶۹) بچرخد. در پشت سکه، نمادی متغیر قرار دارد. سامبون چندین مورد از آنها را فهرست می‌کند: چنگ ، سه‌گوش ، هلال، نوک نیزه ، شمشیر ، پنج‌ضلعی ، سپر ، کلاهخود فریگیایی ، جغد ، پوزه شیر، سه‌پایه، سر نیزه (یا برگ)، جام قهرمانی ، صاعقه، ستاره
سر نیزه (یا برگ)، جام قهرمانی ، صاعقه، ستاره هشت‌پر، بال، پوسته (از پکتن )، گلدان دو دسته (یا کانتاروس )، کلاهخود. طبق گفته سر ، روی سکه ظاهراً از روی سکه‌های کروتون قرن چهارم پیش از میلاد کپی شده است. پشت تصویر، دیوسکوروس را سوار بر اسبی در حالت راه رفتن نشان می‌دهد که هر دو رو به چپ هستند. دیوسکوروس در دست راستش شاخه‌ای از نخل را روی روبانی گره‌دار نگه داشته است؛ شاخه روی شانه راستش قرار دارد. در کنار آن، در پس‌زمینه، اسب دیگری بدون سوارکار دیده می‌شود. روی این سکه ، اهلیت‌نام SVESANO حک شده است. در پشت
این سکه ، اهلیت‌نام SVESANO حک شده است. در پشت تصویر، تفاوت‌ها مربوط به کیفیت حکاکی و سبک افسانه‌ها است. برنز. سه گروه اصلی از سکه‌های برنزی در سوس ضرب می‌شدند: سکه‌ای با تصویر مینروا/گالوس، سکه‌ای با تصویر آپولو/گاو نر با سر انسان، و سکه‌ای با تصویر سر عطارد در روی سکه و هرکول در حال خفه کردن شیر در پشت سکه. دو نوع اول با بسیاری از شهرهای دیگر این منطقه مشترک است. نوع آخر، با تصویر سر عطارد (یا هرمس) در روی سکه و هرکول (یا هراکلس) در پشت سکه، مختص سوس است. جیوه. روی سکه، سر عطارد را نشان می‌دهد که با
است. جیوه. روی سکه، سر عطارد را نشان می‌دهد که با پتاسوس ، سربندی که مشخصه این خدا است، قابل تشخیص است. طرح با سر عطارد در سکه‌های ایتالیک و ایتالیایی کاملاً رایج بود؛ این طرح روی سکّه‌های سکه‌های رومی، در سکه‌های فرنتانی ، و در سکه‌های پوپولونیا وجود دارد. سبک آن برگرفته از سنت مرکزی ایتالیا است.
الجزایر در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۴۴ ورزشکار (۴۰ مرد و ۴ زن) در ۷ رشته ورزشی شرکت کرد، اما موفق به کسب مدال نشد و در جدول مدال‌ها جایگاهی کسب نکرد.
مجارستان در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۱۸۸ ورزشکار (۱۵۲ مرد و ۳۶ زن) در ۲۰ رشته ورزشی شرکت کرد و با کسب ۲۳ مدال (۱۱ طلا، ۶ نقره و ۶ برنز) در جایگاه ششم جدول مدال‌ها قرار گرفت.
هند در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۴۶ ورزشکار (۳۹ مرد و ۷ زن) در ۱۱ رشته ورزشی شرکت کرد، اما موفق به کسب مدال نشد و در جدول مدال‌ها جایگاهی کسب نکرد.
ساندرو تومیچ (به کرواتی: Sandro Tomić؛ زادهٔ ۲۹ اکتبر ۱۹۷۲) دروازه‌بان سابق فوتبال اهل کرواسی و مربی دروازه‌بان‌ فعلی است. تومیچ در زمان بازی برای هایدوک اسپلیت و زاگرب در لیگ کرواسی بازی کرده بود. او عضو تیم هایدوک در سال ۱۹۹۵ بود که قهرمان کرواسی شد، و همچنین در سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ با دبرتسنی قهرمان مجارستان شد و دو سوپر جام به دست آورد و با بوداپست هونود، جام حذفی مجارستان را برد. در ۲۱ اوت ۲۰۰۷، تومیچ قراردادی با باشگاه تازه تأسیس پاس همدان امضا کرد. قرار بود او در جام جهانی ۱۹۹۸ برای کرواسی بازی کند.
بود او در جام جهانی ۱۹۹۸ برای کرواسی بازی کند. او قبلاً در لیست میروسلاو بلاژویچ بود، اما تومیچ قبل از شروع بازی‌ها از ناحیهٔ شانه آسیب دید. ساندرو تومیچ هرگز نتوانست به‌عنوان دروازه‌بان اصلی در تیم اصلی هایدوک بازی کند، اما حدود ۱۴ بازی رسمی برای هایدوک انجام داد، زیرا او همزمان با تونچی گابریچ و زوران اسلاویتسا دروازه‌بان‌های هایدوک بازی می‌کرد. پسرش فابیان تومیچ نیز دروازه‌بان هایدوک اسپلیت است.
سیلویا اولاری (؛ زادهٔ ) خواننده پاپ، راک، سول و آراندبی اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او اولین فعالیت خود را تحت نظر وارنر میوزیک پس از شرکت در برنامه استعدادیابی معروف ایتالیایی "آمیچی" در سال ۲۰۰۸ آغاز کرد. زندگی و حرفه. سیلویا اولاری در ۱۷ ژوئیه ۱۹۸۸ در پارما متولد شد و به همراه والدینش در فورنو دی تارو زندگی می‌کند. وقتی ۸ سال داشت، شروع به یادگیری پیانو کلاسیک زیر نظر یولاندا دگلی اینوچنتی در مدرسه موسیقی "ایل پودیو" در نوچتو کرد. یک سال بعد، در همان مدرسه، زیر
در نوچتو کرد. یک سال بعد، در همان مدرسه، زیر نظر دانیلا گالی، شروع به یادگیری آواز مدرن کرد. وقتی ۱۲ ساله بود، در رویدادهای مختلف استانی و منطقه‌ای شرکت کرد و نمرات عالی کسب کرد. وقتی ۱۴ ساله بود، شروع به یادگیری تکنیک ترانه و آواز کرد و به مدت یک سال و نیم دیگر به یادگیری آواز مدرن نزد معلمش میکلا اولاری ادامه داد. در سال ۲۰۰۲، مسیر حرفه موسیقی خود را تغییر داد و آواز و پیانو را با هم ترکیب کرد. وقتی ۱۷ ساله بود، آواز را نزد استفانیا راوا آموخت. در سال ۲۰۰۲، شروع به اجرا در خارج از پارما کرد و به نیمه
۲۰۰۲، شروع به اجرا در خارج از پارما کرد و به نیمه نهایی "جشنواره ناپولی" و "آکادمیا دی سانرمو" رسید. بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶، او در مسابقات مهمی در شمال ایتالیا شرکت کرد و در سال ۲۰۰۵ در«"Una voce per Sanremo»" مقام اول را کسب کرد و سال بعد دوباره در «"Il Cantaestate»" در مانتووا مقام اول را کسب کرد. او در تابستان ۲۰۰۷ مراحل انتخاب برای برنامه استعدادیابی ایتالیایی "آمیچی" را طی کرد، اما پذیرفته نشد. در ۴ اکتبر ۲۰۰۸، دوباره در تمام تست‌های استعدادیابی آمیچی شرکت کرده و قبول شد و در اولین معرفی عمومی‌اش به
شرکت کرده و قبول شد و در اولین معرفی عمومی‌اش به عنوان یک استعداد بی‌نظیر که هیچ‌کس نمی‌تواند از دستش بدهد توصیف شد. از اولین دوره حضورش در برنامه، سه آهنگ از او در آلبوم «Scialla» گنجانده شد. در ۴ ژانویه، او به بخش بعدی برنامه راه یافت که در آن همه شرکت‌کنندگان برای کسب مقام اول رقابت می‌کردند. به‌طور غیرمنتظره‌ای، سیلویا در ۱۸ فوریه حذف شد. با وجود اینکه برخی از منتقدان برنامه و یکی از معلمان برنامه، درخواست بازگشت او را داشتند، سایر شرکت‌کنندگان این درخواست را نپذیرفتند، حتی با اینکه مردم قبلاً به نفع
را نپذیرفتند، حتی با اینکه مردم قبلاً به نفع او ابراز نظر کرده بودند. پس از جدایی از آمیچی او قراردادی با گروه موسیقی وارنر امضا کرد که پیش از حضور او در این برنامه، علاقه خود را به همکاری با این شرکت ابراز کرده بود. اولین آلبوم او با نام خودش در ۱۰ آوریل ۲۰۰۹ منتشر شد. این آلبوم شامل ۷ قطعه بود که دو قطعه از آنها قبلاً در آلبوم تلفیقی «Scialla» منتشر شده بودند. اولین تک‌آهنگ از آلبوم او با نام «"Fino all'Anima»" توسط نک نوشته و توسط لوکا جورمن تنظیم شده بود. در سال ۲۰۰۹، اولین آلبوم او با فروش بیش از
بود. در سال ۲۰۰۹، اولین آلبوم او با فروش بیش از پانزده هزار نسخه، توسط فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا گواهی نقره دریافت کرد.
یوگسلاوی در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۱۵۵ ورزشکار (۱۱۷ مرد و ۳۸ زن) در ۱۸ رشته ورزشی شرکت کرد و با کسب ۱۲ مدال (۳ طلا، ۴ نقره و ۵ برنز) در جایگاه شانزدهم جدول مدال‌ها قرار گرفت.
پرتغال در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۶۵ ورزشکار (۵۵ مرد و ۱۰ زن) در ۱۴ رشته ورزشی شرکت کرد و با کسب ۱ مدال طلا در جایگاه بیست‌ونهم جدول مدال‌ها قرار گرفت.
هنگ کنگ در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۴۸ ورزشکار (۳۸ مرد و ۱۰ زن) در ۱۱ رشته ورزشی شرکت کرد. این کشور در این دوره از بازی‌ها موفق به کسب هیچ مدالی نشد و در جایگاه شصت‌وچهارم جدول مدال‌ها قرار گرفت.
رومانی در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ که در سئول، کره جنوبی برگزار شد، با کاروانی متشکل از ۶۸ ورزشکار (۳۲ مرد و ۳۶ زن) در ۱۰ رشته ورزشی شرکت کرد و با کسب ۲۴ مدال (۷ طلا، ۱۱ نقره و ۶ برنز) در جایگاه هشتم جدول مدال‌ها قرار گرفت.
آنابلا یک مجله زنان ایتالیایی بود که بین سال‌های ۱۹۳۳ تا ۱۹۸۳ منتشر می‌شد و انتشار آن از سال ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۵ یک سال متوقف شد. تاریخچه و مشخصات. این مجله توسط آنجلو ریزولی در سال ۱۹۳۳ با عنوان "«زندگی زنانه: زندگی زنانه»" به صورت هفتگی منتشر شد. اولین شماره در اواسط ژوئیه ۱۹۳۳ منتشر شد. ناشر آن شرکت ریزولی بود، و مانند سایر مجلات ریزولی، شامل ۱۶ صفحه با عکس‌های تمام صفحه در جلد جلو و عقب بود. همچنین، مانند مجلات خواهرش، با رنگی خاص چاپ می‌شد که برای "«زندگی زنانه»" قهوه‌ای بود. در دوره اولیه، زنان خانه‌دار
زنانه»" قهوه‌ای بود. در دوره اولیه، زنان خانه‌دار بورژوازی را هدف قرار می‌داد و مقالاتی در مورد زیبایی، مد، آشپزی، دکوراسیون داخلی و رویدادهای جاری ارائه می‌داد. در نوامبر ۱۹۳۸ به دلیل مخالفت مقامات فاشیست با استفاده از نام او به عنوان عنوان مجله، نام آن به آنابلا تغییر یافت. این مجله بین ژوئیه ۱۹۴۴ و ۵ ژوئیه ۱۹۴۵ به‌طور موقت تعطیل شد در دوره پس از جنگ، این مجله موضعی محافظه‌کارانه اتخاذ کرد. انتشار "آنابلا" در سال ۱۹۸۳ متوقف شد و توسط یک مجله زنان دیگر به "نام آنا" جایگزین شد. مشارکت‌کنندگان و محتوا.
به "نام آنا" جایگزین شد. مشارکت‌کنندگان و محتوا. فیلیپو پیازی تنها سردبیر این مجله در دوره ۱۹۳۳–۱۹۳۸ بود، زمانی که این مجله با عنوان "Lei" منتشر می‌شد. در این دوره، مانند بسیاری دیگر از مجلات برجسته ایتالیایی دهه ۱۹۳۰ "، Lei" از عکس‌های عکاس آلمانی، پاول ولف، از طریق آژانس شوستال استفاده می‌کرد. جورجیو سربننکو، روزنامه‌نگار اوکراینی-ایتالیایی، از جمله همکاران آنابلا بود و در دهه ۱۹۶۰ مدیر آن شد. در مقاله‌ای به تاریخ ۳۱ ژوئیه ۱۹۶۰، سربننکو اظهار داشت که رفتن به سینما به تنهایی برای زنان، به ویژه در طول روز
به سینما به تنهایی برای زنان، به ویژه در طول روز در روزهای کاری، به دلیل برخی خطرات حمله مردان، فعالیت مناسبی نیست. برونلا گاسپرینی نوشته‌های خود را برای مدت طولانی در ستونی با عنوان به برونلا بگو منتشر می‌کرد. لیتا تورنابونی یکی دیگر از همکاران این مجله بود. او در یکی از مقالاتش که در اواخر دهه ۱۹۶۰ منتشر شد، استدلال کرد که برای مردان طبقات پایین، دامن‌های کوتاه مبتذل هستند، اما مردان تحصیل‌کرده‌تر معتقد بودند که این دامن‌ها باید توسط ایتالیایی‌ها پذیرفته شوند. در دوره بین سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۳، فضای
شوند. در دوره بین سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۳، فضای تبلیغات در "آنابلا" از ۲۰٫۳٪ به ۳۹٫۵٪ افزایش یافت. این مجله در سال ۱۹۷۴ یک خط تلفن مشاوره برای خوانندگان خود راه‌اندازی کرد مشاوره جنسی توسط دان لیگری، کشیش و از نویسندگان مجله، ارائه می‌شد. گردش خون. "آنابلا" در دوره بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۳ تیراژی معادل ۲۵۰۰۰۰ نسخه داشت این مجله در نیمه اول دهه ۱۹۶۰، پس از "گراتزیا،" دومین مجله پرفروش زنان در ایتالیا بود. این مجله تقریباً ۳۰۰۰۰۰ نسخه فروخت، در حالی که "گراتزیا" ۳۵۰۰۰۰ نسخه. در دهه ۱۹۷۰ تیراژ "آنابلا" به نیم
۳۵۰۰۰۰ نسخه. در دهه ۱۹۷۰ تیراژ "آنابلا" به نیم میلیون نسخه در هفته رسید.
لاسینو (به انگلیسی: "The Donkey") یک مجله طنز سیاسی ایتالیایی بود که در سال ۱۸۹۲ در رم توسط گویدو پودرکا (۱۸۶۵–۱۹۲۳) و گابریل گالانتارا (۱۸۶۷–۱۹۳۷)، دانشجوی سابق ریاضی، طراح و کارتونیست، هر دو با پیشینه سوسیالیستی، تأسیس شد. این دو نفر نام‌های مستعار را برای خود برگزیدند و با این لقب‌ها، مطالب این هفته‌نامه را امضا می‌کردند. عنوان مجله از گفته‌ای از فرانچسکو دومنیکو گوئراتزی گرفته شده بود که گفته بود: "خر مانند مردم است: مفید، صبور و لجباز" (به ایتالیایی: "come il popolo è l'asino: utile, paziente e
"come il popolo è l'asino: utile, paziente e bastonato") که به عنوان فرعی و شعار سردبیران تبدیل شد. سال‌های اولیه. در سال ۱۸۹۲، پودرکا و گالانتارا پیشنهاد ناشر سوسیالیست، لوئیجی مونگینی، را پذیرفتند و یک هفته‌نامه طنز سیاسی "به نام لاسینو" تأسیس کردند. اولین شماره در ۲۷ نوامبر ۱۸۹۲ منتشر شد. این نشریه به مدیریت پودرکا، به مطالبات جنبش سوسیالیستی می‌پرداخت و مقالات آموزنده و ایدئولوژیک نیز منتشر می‌کرد. این نشریه بلافاصله به موفقیت رسید و در آغاز سال ۱۸۹۳، زمانی که شروع به چاپ رنگی کرد، حدود ۲۲۰۰۰ نسخه از
زمانی که شروع به چاپ رنگی کرد، حدود ۲۲۰۰۰ نسخه از آن منتشر می‌شد که در سال ۱۹۰۴ به ۶۰۰۰۰ و در سال ۱۹۰۷ به ۱۰۰۰۰۰ نسخه افزایش یافت "لاسینو" از سنت بزرگ طنز سیاسی اروپایی از فرانسه ("لا کاریکاتور"، "لو چاریواری"، "لو ریر" و به ویژه "لا اسیته او بور" که گالاتانرا کارتون‌هایش را در آن منتشر می‌کرد) و به ویژه از آلمان، از دوهفته‌نامه سوسیالیستی "در واهره ژاکوب"، که پودرکا و گالانتارا مستقیماً از آن الهام گرفتند، الهام گرفت: جلدهای دو رنگ، متون غنی شده با نقاشی و حکاکی، مقالات طنز که به‌طور متناوب با انتقادات
و حکاکی، مقالات طنز که به‌طور متناوب با انتقادات اجتماعی دقیق همراه بودند. این مجله بلافاصله توجه خود را به فروپاشی بانک رومانا در سال ۱۸۹۳ و نخست‌وزیری جیووانی جولیتی معطوف کرد. موفقیت این مجله باعث شد که دو بنیانگذار آن در ژانویه ۱۸۹۵ انتشار روزانه خود را آغاز کنند، اما این آزمایش ناموفق بود و از اوت همان سال به انتشار هفتگی بازگشت. در سال ۱۸۹۷، پودرکا و گالانتارا به دلیل تبلیغات خرابکارانه دستگیر شدند و "لاسینو" مجبور شد انتشار خود را برای مدت کوتاهی به حالت تعلیق درآورد. ضد روحانیت‌گرایی. پس از سال
به حالت تعلیق درآورد. ضد روحانیت‌گرایی. پس از سال ۱۹۰۱، این مجله شروع به انتقاد از کلیسای کاتولیک کرد و به عنوان واکنشی به کمپین ضدلیبرال واتیکان علیه لایحه طلاق که در سال ۱۹۰۲ مطرح شده بود و تلاش برای ایجاد اتحادیه‌های کارگری کاتولیک در مقابل اتحادیه‌های سوسیالیستی، به نشریه پیشرو ضد روحانیت تبدیل شد. "لاسینو" از نظر آداب و رسوم، اخلاق و احساسات مذهبی، حمله‌ای شدید علیه روحانیت آغاز کرد و «تصویر کشیشی شهوتران، حسود، حریص، فاسد و تباه‌کننده را به تصویر کشید. گالانتارا و پودرکا با انتشار بی‌وقفه کارتون‌ها،
گالانتارا و پودرکا با انتشار بی‌وقفه کارتون‌ها، کاریکاتورها، طنزها، محکومیت‌ها، مقالات عامه‌پسند ساده و اغلب سطحی، موفق شدند این تصویر را به‌طور گسترده در بخش‌های وسیعی از توده‌های مردم گسترش دهند.» در نتیجه، این مجله در شهر واتیکان ممنوع شد. این مجله به‌طور گسترده در بین مهاجران ایتالیایی در ایالات متحده توزیع می‌شد. به دلیل محتوای ضد روحانی و ادعایی پورنوگرافی آن، نماینده پاپ در واشینگتن دی سی موفق شد در سال ۱۹۰۸ ورود آن را ممنوع کند. با این حال، این ممنوعیت با چاپ یک نسخه آمریکایی در شهر نیویورک دور زده
با چاپ یک نسخه آمریکایی در شهر نیویورک دور زده شد. به عنوان وزنه ای در برابر "ل'اسنو"، مجله طنز کاتولیک و ضد سوسیالیستی (قاطر) در سال ۱۹۰۷ توسط چزاره آلگراناتی (سردبیر آینده ایتالیا) راه اندازی شد. اختلاف بین بنیانگذاران. در سال ۱۹۱۱، جنگ در لیبی باعث ایجاد اختلاف جدی بین پودرکا، که در سال ۱۹۰۹ به عنوان معاون حزب سوسیالیست ایتالیا انتخاب شده بود، و لئونیدا بیسولاتی، که طرفدار جنگ بود، و گالانتارا که قاطعانه به نام اصول ضد نظامی‌گری و بین‌المللی مخالفت می‌کرد، شد. "لاسینو" با این موضوع دست و پنجه نرم می‌کرد
شد. "لاسینو" با این موضوع دست و پنجه نرم می‌کرد و به هر دو موضع میدان می‌داد، اما کاریکاتورهای گالانتارا علیه جنگ مؤثرتر از مقالات پودرکا در حمایت از آن بود. در آغاز جنگ جهانی اول، بین این دو، زمانی که هر دو به نام همدردی با فرانسه، در کنار مداخله‌گران قرار گرفتند و ورود ایتالیا به جنگ را ترویج کردند، روابط موقتاً دوستانه‌ای برقرار شد و کارتون‌های طنز بسیاری را به تمسخر آلمان و اتریش-مجارستانِ دشمن اختصاص دادند. با این حال، این مجله با موضع ملی‌گرایانه خود، جذابیت خود را از دست داد. گالانتارا با
خود، جذابیت خود را از دست داد. گالانتارا با کاریکاتورهای معروف خود از «گوگلیِلمون» (قیصر ویلهلم دوم آلمان) و «چکو بِپه» (فرانتس یوزف اول اتریش) و با موعظه خصومت با «بربریت توتونی»، به آرمان مداخله‌جویی و تبلیغات جنگی کمک کرد. کارتون‌های او در روزنامه‌های دیگر در کشورهای متفقین بازنشر شدند و در ژوئیه ۱۹۱۶ با عنوان «هنرمندان ایتالیایی و جنگ» در گالری‌های لستر در لندن به نمایش گذاشته شدند. نه تنها به دلیل انتخاب مداخله‌گرایانه‌اش، بلکه به دلیل موضعی که در قبال انقلاب روسیه اتخاذ کرد (لنین و بلشویک‌ها به عنوان
انقلاب روسیه اتخاذ کرد (لنین و بلشویک‌ها به عنوان عوامل آلمان به تصویر کشیده شدند)، "لاسینو" از احساسات بسیاری از سوسیالیست‌ها منحرف شد و خوانندگان خود را از دست داد. توقف و احیا. انتشار آن از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۱ به دلیل مشکلات فنی و اقتصادی، مانند کمبود کاغذ، متوقف شد. پودرکا تمام پیوندهای خود را با گذشته سوسیالیستی‌اش قطع کرد و به بنیتو موسولینی نزدیک‌تر شد و به عنوان خبرنگار "ایل پوپولو دیتالیا" مشغول به کار شد. در طول جنگ، او به مواضع ملی‌گرایانه افراطی‌تری روی آورد که منجر به قطع همکاری او با "لاسینو" و