payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۲۰۲۴، هرد نامزدی خود را از حوزه انتخابیه سوم کلرادو برای حضور در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا در مقابل لورن بوبرت اعلام کرد. بعد از اینکه روبرت به حوزه انتخابیه دیگری رفت تا در این انتخابات به رقابت بپردازد، هرد نامزد جمهوری‌خواهان در این حوزه انتخابیه اعلام شد. هرد با غلبه بر آدام فریش، عضو شورای شهر اسپن در ماه نوامبر برنده انتخابات شد. زندگی شخصی. هرد و همسرش باربورا پنج فرزند دارند. آنها در گراند جانکشن زندگی می‌کنند. هرد یک کاتولیک است.
اندرو دیوید اورشان (متولد آندریوس بار داوید اورشان؛ 17 مه 1884 - 16 اکتبر 1967) مبشر و نویسنده آشوری ایرانی الاصل بود. اورشان که در نزدیکی شهر ارومیه به دنیا آمد، در اوایل زندگی خود تحت تأثیر فعالیت های تبلیغی پروتستان قرار گرفت. در سن 18 سالگی تصمیم گرفت به ایالات متحده سفر کند و در آنجا فعالیت های مذهبی خود را آغاز کرد و آیین پنطیکاستی را پذیرفت و بعداً رسالت پنطیکاستی ایرانی را تأسیس کرد. پس از گذراندن حدود یازده سال در ایالات متحده، در سال 1913 اورشان به کشور محل تولد خود بازگشت، اما پس از مدت کوتاهی
به کشور محل تولد خود بازگشت، اما پس از مدت کوتاهی متوجه شد که خود و آشوری های هموطنش در تله حمله عثمانی ها در جنگ جهانی اول به دام افتاده اند. اورشان سپس به ایالات متحده بازگشت و برای همیشه آنجا ساکن شد. اورشان که به مبشر ایرانی معروف است، مؤلف کتابهای مذهبی متعدد و همچنین سراینده سرودهای زیادی بود. او نشریه شاهد خدا (1917) را منتشر میکرد، نشریه ای که تا پایان عمر خود به نشرش ادامه داد. اورشان گزارشی سریالی از داستان زندگی خود در نشریه منتشر کرد و آن را ((زندگی اندرو بار دیوید اورشان)) نامید. بعداً قسمت
اندرو بار دیوید اورشان)) نامید. بعداً قسمت های زندگینامه در قالب یک کتاب منتشر شدند. او هیچ اثری به زبان آشوری از خود به جای نگذاشت. پسر بزرگ او، ناتانیل، بعدها به عنوان رئیس کلیسای بین المللی پنطیکاستی برای بیش از بیست سال خدمت کرد. پاورقی. The Witness of God = شاهد خدا منابع. Andrew David Urshan(Wikipedia)
استیون مایکل مارتینو (زاده ۲۱ ژوئیه ۱۹۵۹) طراح و کارگردان فیلم آمریکایی است. او بیشتر به خاطر کارگردانی فیلم‌های بلو اسکای استودیو، هورتون صدایی می‌شنود (۲۰۰۸)، "" (۲۰۱۲) و "فیلم بادام زمینی‌" (۲۰۱۵) شناخته شده است. اوایل زندگی. مارتینو در دانشگاه ایالتی اوهایو تحصیل کرد و در رشته طراحی آموزش دید. پس از فارغ‌التحصیلی، سخنرانی پیشگام پویانمایی رایانه‌ای، چاک چوری، را شنید. مارتینو گفت: «کاملاً شگفت‌زده شدم. هیچ‌کس کاری را که او به ما نشان می‌داد، انجام نمی‌داد. من قبلاً چنین تصاویری را در هیچ جا ندیده بودم.»
من قبلاً چنین تصاویری را در هیچ جا ندیده بودم.» او به دانشگاه بازگشت و در سال ۱۹۸۹ مدرک کارشناسی ارشد خود را دریافت کرد، و در گروه تحقیقات گرافیک رایانه‌ای (که بعدها به مرکز محاسبات پیشرفته برای هنر و طراحی تغییر نام داد) که توسط چوری تأسیس شده بود، تحصیل کرد. فعالیت. پس از فارغ‌التحصیلی، مارتینو به لس آنجلس رفت و در زمینه پویانمایی و جلوه‌های بصری مشغول به کار شد. در سال ۲۰۰۱، او به بلو اسکای استودیو که در کنتیکت مستقر بود، پیوست. در این استودیو، او کارگردانی مشترک فیلم‌های پویانمایی "هورتون صدایی
کارگردانی مشترک فیلم‌های پویانمایی "هورتون صدایی می‌شنود" (۲۰۰۸) و "" (۲۰۱۲) را بر عهده داشت. همچنین، او کارگردان فیلم پویانمایی "فیلم بادام زمینی" (۲۰۱۵) بود که اقتباسی از کمیک استریپ "بادام زمینی‌ها" اثر چارلز ام. شولتس محسوب می‌شود. در فوریه ۲۰۱۸، گزارش شد که مارتینو به همراه کارن دیشر کارگردانی یک فیلم پویانمایی موزیکال فانتزی با عنوان موقت "فاستر" را برای بلو اسکای استودیو بر عهده خواهند داشت. این فیلم در ابتدا قرار بود در ۵ مارس ۲۰۲۱ اکران شود. اما پس از خرید فاکس توسط دیزنی، این پروژه از برنامه
پس از خرید فاکس توسط دیزنی، این پروژه از برنامه اکران خارج شد. بلو اسکای استودیو نیز در سال ۲۰۲۱ تعطیل شد. در نوامبر ۲۰۲۳، استودیوی وایلدبرین اعلام کرد که مارتینو کارگردانی یک فیلم پویانمایی از "بادام زمینی‌ها" را برای اپل تی‌وی پلاس بر عهده خواهد داشت.
دانی لنوالد (؛ زادهٔ ) موسیقی‌دان اهل سوئد است.
آنا مالر (; – ) مجسمه‌ساز، آهنگساز، هنرمند، و نقاش اهل اتریش بود. اوایل زندگی. آنا مالر که در وین متولد شد، دومین فرزند آهنگساز مشهور گوستاو مالر و همسرش آلما مالر (آلما شیندلر) بود. او را به دلیل چشمان بزرگ و آبی‌اش با نام مستعار "گوکی" صدا می‌کردند ("gucken" به آلمانی به معنای «نگاه کردن» یا «دید زدن» است). کودکی آنا تحت تأثیر روابط عاشقانه مادرش و سالن معروف او سپری شد. آنا همچنین در سه‌سالگی خواهر بزرگترش ماریا مالر (۱۹۰۲–۱۹۰۷) را بر اثر تب مخملک و در شش‌سالگی پدرش را از دست داد. پیامدهای این دو تراژدی
پدرش را از دست داد. پیامدهای این دو تراژدی با روابط عاشقانه مادرش با معمار آلمانی والتر گروپیوس و رابطه پرالتهاب او با نقاش اکسپرسیونیست اتریشی اسکار کوکوشکا هم‌زمان شد. با این حال، ازدواج دوم آلما مالر با گروپیوس تا حدودی در دوران نوجوانی آنا احساس یک زندگی خانوادگی را به او بخشید و نیز یک خواهر ناتنی به نام مانون گروپیوس (۱۹۱۶–۱۹۳۵) برای او به ارمغان آورد. آنا مالر توسط معلمان خصوصی آموزش دید و از توجه دوستان مادرش که شامل بسیاری از شخصیت‌های برجسته هنری در زمینه موسیقی، هنرهای تجسمی و ادبیات بودند،
در زمینه موسیقی، هنرهای تجسمی و ادبیات بودند، بهره‌مند شد. به‌عنوان دختر آهنگساز اتریشی گوستاو مالر، انتظار می‌رفت که آنا حرفه‌ای موسیقایی را دنبال کند، اما این امر هرگز محقق نشد. حرفهٔ هنری. آشنایی آنا مالر با هنرهای تجسمی از سنین پایین آغاز شد، زمانی که از استودیوی اسکار کوکوشکا بازدید می‌کرد. او همچنین مدل نقاشی مادر شوهرش، هنرمند برونتیا کولر-پینل بود. پس از طلاق، آنا در طول دهه ۱۹۲۰ به‌طور پراکنده در برلین، رم و پاریس هنر و نقاشی را آموخت. در سن بیست و شش سالگی، آنا دریافت که مجسمه‌سازی بهترین وسیله
و شش سالگی، آنا دریافت که مجسمه‌سازی بهترین وسیله برای بیان خلاقیتش است. او در سال ۱۹۳۰ در وین از فریتز وُترُبا درس مجسمه‌سازی گرفت و به یک مجسمه‌ساز شناخته‌شده در آنجا تبدیل شد. همچنین در سال ۱۹۳۷ جایزه بزرگ پاریس را دریافت کرد. علاوه بر موفقیت در مجسمه‌سازی با سنگ، آنا مالر سرهای برنزی از بسیاری از بزرگان موسیقی قرن بیستم از جمله آرنولد شوئنبرگ، آلبان برگ، آرتور اشنابل، اتو کلیمپرر، برونو والتر، رودولف سرکین و ایلین جویس خلق کرد. زندگی شخصی. ۱۶ سالگی، آنا عاشق یک رهبر ارکستر جوان و مشهور به نام روپرت
آنا عاشق یک رهبر ارکستر جوان و مشهور به نام روپرت کولر شد. آن‌ها در تاریخ ۲ نوامبر ۱۹۲۰ ازدواج کردند، اما ازدواجشان در عرض چند ماه به پایان رسید. مدتی پس از آن، آنا به برلین نقل مکان کرد تا هنر بخواند. در برلین، او عاشق ارنست کرنک، آهنگساز، شد. کرنک بعدها توسط آلما درخواست شد تا دو حرکت از پیش‌نویس سمفونی ناتمام دهم مالر سمفونی شماره ۱۰ مالر را به‌صورت تمیز نسخه‌برداری کند. آنا در تاریخ ۱۵ ژانویه ۱۹۲۴، هنگامی که فقط ۱۹ سال داشت، با او ازدواج کرد. مانند ازدواج اولش، این ازدواج دوم نیز در عرض چند ماه شکست
اولش، این ازدواج دوم نیز در عرض چند ماه شکست خورد. او در نوامبر ۱۹۲۴ کرنک را برای همیشه ترک کرد. در طول این دوره، کرنک در حال تکمیل کنسرتو ویولن شماره ۱ اپوس ۲۹ خود بود. ویولنیست استرالیایی آلما مودی به کرنک کمک کرد تا از حامی مالی سوئیسی خود ورنر راینهارت کمک مالی دریافت کند. این کمک به کرنک و مالر اجازه داد تا در زوریخ زندگی کنند و به‌عنوان قدردانی، کرنک این کنسرتو را به مودی تقدیم کرد. مودی اولین اجرای این کنسرتو را در تاریخ ۵ ژانویه ۱۹۲۵، در دساو انجام داد. طلاق کرنک و آنا مالر چند روز پس از اولین اجرا
طلاق کرنک و آنا مالر چند روز پس از اولین اجرا نهایی شد، که کرنک در این اجرا شرکت نکرد. سال داشت، با ناشری به نام پل تسولنای ازدواج کرد. آن‌ها صاحب دختری به نام آلما (۵ نوامبر ۱۹۳۰ – ۱۵ نوامبر ۲۰۱۰) شدند. این زوج پس از پنج سال در سال ۱۹۳۴ از یکدیگر جدا شدند. آنا پس از اتحاد اتریش در مارس ۱۹۳۸، از اتریش نازی فرار کرد. تا آوریل ۱۹۳۹، او در همپستید لندن زندگی می‌کرد و در روزنامه برای یافتن شاگرد آگهی می‌داد. در ۳ مارس ۱۹۴۳، آنا مالر با رهبر ارکستر آناتول فیستولاری ازدواج کرد و از این ازدواج دختری به نام مارینا
ازدواج کرد و از این ازدواج دختری به نام مارینا (متولد ۱ اوت ۱۹۴۳) داشت. پس از جنگ، او به کالیفرنیا در ایالات متحده سفر کرد، بدون فیستولاری، که همچنان همسرش بود. آنا چندین سال در آنجا زندگی کرد.
فرناندو اوترو (؛ زادهٔ ۱۹۷۲) موسیقی‌دان، خواننده، آهنگساز اهل آرژانتین است. اولین ارتباط او با موسیقی، دریافت آموزش‌های آواز از مادرش السا ماروال، خواننده و بازیگر مشهور بین‌المللی بود. او از پنج‌سالگی نیز شروع به یادگیری پیانو کرد. همچنین گیتار، درام، آکاردئون و ملودیکا را آموخت، سازهایی که گاه‌گاهی می‌نوازد. او که یک پیانیست کلاسیک و ماهر است، از کودکی موسیقی کلاسیک را مطالعه کرده و از آن زمان سبک خاص خود را که شامل عناصری از جاز، تانگو و موسیقی کلاسیک معاصر است، توسعه داده است.
نیروهای مسلح جمهوری متحد عربی ، نام رسمی ارتش جمهوری متحد عربی بود، اتحادیه‌ای متشکل از سرزمین‌های مصر و سوریه. پس از اعلام اتحاد در ۲۲ فوریه ۱۹۵۸، ارتش سوریه ارتش اول نام گرفت و ارتش مصر ارتش دوم نام گرفت. پس از خروج سوریه از اتحادیه پس از کودتای ۲۸ سپتامبر ۱۹۶۱ منحل شد. با این حال، مصر تحت رهبری جمال عبدالناصر به استفاده از این نام ادامه داد.
الکترون‌ها و حفره‌ها در نیم‌رساناها با کاربرد در الکترونیک ترانزیستوری کتابی نوشته ویلیام شاکلی برنده جایزه نوبل است که برای نخستین بار در سال ۱۹۵۰ منتشر شد. این یک منبع اولیه بود و به عنوان اولین کتاب درسی برای دانشمندان و مهندسانی که زمینه جدید نیم‌رساناها را در توسعه ترانزیستور یادمی‌گرفتند، استفاده می‌شد. این اختراعی بود که منجر به رایانه‌های الکترونیکی، دستگاه‌های ارتباطی همه جا حاضر، کنترل‌کننده‌های الکترونیکی فشرده و مجموعه‌ای از اختراعات مهم دیگر در نیمه آخر قرن بیستم شد. این کتاب توسط دی ون
در نیمه آخر قرن بیستم شد. این کتاب توسط دی ون نوستراند در نیویورک چاپ شد و بعداً چاپ‌های زیادی را پشت سر گذاشت. نسخه قبلی حاوی برخی از مطالب در "مجله فنی آزمایشگاه بل" در سال ۱۹۴۹ ظاهر شد. مطالب. ترتیب فصل‌ها به شرح زیر است: بخش اول مقدمه ای بر الکترونیک ترانزیستور بخش دوم نظریه توصیفی نیم‌رساناها بخش سوم بنیادهای مکانیکی کوانتومی
اتور پانیتزا (; – ) آهنگساز، و رهبر موسیقی اهل آرژانتین بود. او یکی از برجسته‌ترین رهبران ارکستر اوایل قرن بیستم بود. پانیتزا مهارت فنی فوق‌العاده‌ای داشت و در زمان خود محبوب و تأثیرگذار بود، و مورد تحسین گسترده ریشارد اشتراوس و جاکومو پوچینی و دیگران قرار گرفت. زندگی‌نامه. پانیتزا در بوئنوس آیرس از والدینی ایتالیایی متولد شد. نام اصلی او هکتور پانیتزا بود، اما در طول دوران حرفه‌ای‌اش به نام اتور شناخته می‌شد. او ابتدا نزد پدرش که نوازنده ویولنسل در تئاتر کولون قدیمی بود، آموزش دید و سپس در میلان به تحصیل
قدیمی بود، آموزش دید و سپس در میلان به تحصیل ادامه داد. پانیتزا نخستین اجرای خود را به‌عنوان دستیار رهبر ارکستر در اپرای رم در سال ۱۸۹۷ انجام داد.
لنورا ده باروس (زادهٔ ۱۹۵۳) هنرمند و شاعر برزیلی است. او در دانشگاه سائو پائولو زبان‌شناسی خواند و در دهه ۱۹۷۰ فعالیت هنری خود را آغاز کرد. وی همواره در پی پژوهش و اطلاع‌رسانی در زمینه زبان از طریق رسانه‌های مختلف، از جمله ویدئو، اجرا و عکاسی بوده است. باروس فعالیت خود را با شعر کانکریت آغاز کرد. آثار اولیه او تحت تأثیر شعر موجز، به‌ویژه گروه نوئیگاندرس بود و از تکنیک‌های پاپ آرت، هنر بدن و هنر مفهومی الهام می‌گرفت. آثار او به‌مرور به تمرکز بر صوت کلمات گرایش یافت و به‌ویژه در قالب چیدمان‌های صوتی و اجراهای
یافت و به‌ویژه در قالب چیدمان‌های صوتی و اجراهای آوایی نمود پیدا کرد. آثار. لنورا ده باروس فعالیت خود را در دهه ۱۹۷۰ آغاز کرد و به‌طور هم‌زمان ارتباط کلامی و دیداری را از طریق شعر بررسی کرد. در سال ۱۹۸۳، او ویدئویی از اشعار خود را در هفدهمین دوسالانه هنر سائو پائولو به نمایش گذاشت. در همان سال، باروس کتاب هنری «جایی که دیده می‌شود» را منتشر کرد که شامل عکاسی و شعر موجز بود و از فونت‌ها و چیدمان‌های متنوع بهره می‌برد. توالی تصویری زبانی که با کلیدهای یک ماشین‌تحریر در تعامل است، نشان‌دهنده گرایش او به کشف
در تعامل است، نشان‌دهنده گرایش او به کشف مفاهیم زبانی در قالبی دیداری بود. این اثر همچنین بازی زبانی‌ای با واژه "لینگو" ("lingua)" در زبان پرتغالی است که به‌طور هم‌زمان به «زبان» و «زبان بدن» اشاره دارد. استفاده از اجراهایی که از طریق عکاسی یا ویدئو مستند می‌شوند، در آثار این هنرمند مشهود است. در سال ۱۹۹۰، باروس پروژه طولانی‌مدت پینگ پوئمز ("Ping-poemas)" را آغاز کرد که شامل مجموعه‌ای گسترده از آثار با بهره‌گیری از عناصر تنیس روی میز است. او در همان سال با نمایش «شعر چیزی از هیچ است» در میلان، ۵۰۰۰ توپ
با نمایش «شعر چیزی از هیچ است» در میلان، ۵۰۰۰ توپ پینگ‌پنگ را که نام نمایشگاه روی آن‌ها چاپ شده بود، در سراسر گالری پخش کرد و یکی از آن‌ها را روی یک بالش مخملی قرار داد. او در سال ۱۹۹۴ در رویداد آرت کیدید در سائو پائولو، توپ‌های پینگ‌پنگ را در قالبی دیداری و صوتی بازآفرینی کرد. در اثر «پینگ‌پوئمز برای باروس» او از راکت، تور و میز پینگ‌پنگ بهره برد. در اثری جدیدتر، یعنی "«صدای موتور»" (۲۰۱۵)، باروس با انداختن توپ‌های پینگ‌پنگ از یک مخزن آب بر روی کاشی‌های یک استخر خالی، چیدمانی صوتی و تصویری خلق کرد که به
استخر خالی، چیدمانی صوتی و تصویری خلق کرد که به خشکسالی در سائو پائولو اشاره داشت. بین سال‌های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۶، باروس ستونی هفتگی و تجربی برای روزنامه "ژرنال داترید" در سائو پائولو نوشت. او در این ستون اجراهای عکاسی، اشعار دیداری و متون شاعرانه متعددی منتشر کرد و با طراحی‌های گرافیکی چیزهای مختلفی را آزمایش کرد، روابط جدیدی میان متن و تصویر پیشنهاد داد و دیالوگ‌هایی با دیگر هنرمندان ایجاد کرد. بسیاری از ایده‌های اولیه‌ای که در این ژورنال بررسی کرده بود، به‌عنوان نقطه آغازین برای آثار هنری دیگرش مورد استفاده
نقطه آغازین برای آثار هنری دیگرش مورد استفاده قرار گرفتند. او این ژورنال نویسی را «آزمایشگاهی برای بسیاری از تجربیات» توصیف کرده است. در سال ۲۰۱۴، لنورا ده باروس این ستون‌های نوشته شده در ژورنال را در مرکز شهر سائو پائولو به نمایش گذاشت. در این نمایشگاه، او دو ویدئوی جدید ضبط کرد که در یکی از آن‌ها با خودش چکرز بازی می‌کند. در دهه ۱۹۹۰، او همچنین دبیر بخش عکاسی در فولیا ده سائو پائولو و مدیر هنری مجله ورزشی پلاکار بود. لنورا ده باروس در نمایشگاه‌های گروهی و انفرادی در مؤسسات هنری معتبر برزیل و خارج از آن،
انفرادی در مؤسسات هنری معتبر برزیل و خارج از آن، از جمله "پاکوایمپریال" در ریو دو ژانیرو، موزه هنر مدرن، ریو دو ژانیرو، "کاسا داروس" در ریو، مرکز فرهنگی "بانکودو نوردست" در فورتالزا و بنیاد "پروآ" در بوئنوس آیرس شرکت داشته است. او در سه دوره از بینال هنر سائو پائولو (هفدهمین در ۱۹۸۳، بیست‌وچهارمین در ۱۹۹۸، و بیست‌ونهمین در ۲۰۱۰) و دو دوره از بینال مرکوسور در پورتو آلگره (پنجمین در ۲۰۰۵ و هفتمین در ۲۰۰۹) حضور داشته است. زندگی شخصی. لنورا دختر یکی از پیشگامان هنر موجز در برزیل، جرالدو ده باروس و خواهر هنرمند
هنر موجز در برزیل، جرالدو ده باروس و خواهر هنرمند مستقر در سوئیس، فابیانا ده باروس است.
بلاس پاررا (; – ) آهنگساز اهل آرژانتین بود. او با اینکه متولد کشور اسپانیا بود اما بیشتر زندگی خود را در شهر بوئنوس آیرس گذراند. او در شهر مورسیا، اسپانیا از دو والد کاتالان به دنیا آمد. در سال ۱۷۹۷ به بوئنوس آیرس مهاجرت کرد، جایی که در دفاع از بندر بوئنوس آیرس در جریان تهاجمات بریتانیایی‌ها به ریودولاپلاتا مشارکت داشت. او آهنگ «مارچا پاتریوتیکا» (Marcha Patriótica) را ساخت که در سال ۱۸۱۳ با همکاری شاعر ویسنته لوپز و پلانس به سرود ملی آرژانتین تبدیل شد. همچنین، او نوازنده ارگ در کلیسای جامع کلانشهر بوینس
او نوازنده ارگ در کلیسای جامع کلانشهر بوینس آیرس، کلیسای سن ایگناسیو، و کلیسای باسیلیکا بانوی رحمت ما بود. در تاریخ ۱۴ اکتبر ۱۸۰۹، پاررا با فاکوندا دل ری، یتیمی پانزده‌ساله که دانش‌آموز او نیز بود، ازدواج کرد. پیش از ازدواج، او در یتیم‌خانه‌ای به نام «خانه کودکان بنیان‌گذار» زندگی می‌کرد و در گروه کر آنجا آواز می‌خواند. این دو در کلیسای سن نیکولاس د باری ازدواج کردند. او در فقر در شهر ماتارو، اسپانیا در تاریخ ۷ ژانویه ۱۸۴۰ درگذشت. همچنین، او در دوره رمانتیسم هنر زندگی می‌کرد.
ایمی پترسن (; – ) آهنگساز، شاعر، و نویسنده اهل آرژانتین بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۰ تا ۲۰۱۹ میلادی فعالیت می‌کرد. او در آرژانتین بسیار محبوب بود و بسیاری از آثار موسیقی او از سوی وزارت آموزش و پرورش آرژانتین تأیید دولتی دریافت کردند. پترسن در شهر سن میگل د توکومان در استان سانتیاگو دوتوکومان متولد شد، اما در سنین کم خانواده‌اش به پایتخت آرژانتین، بوئنوس آیرس، نقل مکان کردند. او در آنجا با گرفتن کلاس‌های خصوصی یاد گرفت که چگونه ویولن و پیانو بنوازد.
اضطراب اقتصادی (به انگلیسی: Economic anxiety) که همچنین با عنوان ناامنی اقتصادی (به انگلیسی: Economic insecurity) نیز شناخته می‌شود، حالتی از نگرانی درباره آیندهٔ چشم‌اندازهای اقتصادی فرد است که به دلیل پایین بودن امنیت اقتصادی ایجاد می‌شود. اضطراب اقتصادی ممکن است در نتیجهٔ از دست رفتن درآمد خانوار یا کاهش قدرت خرید افزایش یابد و باعث می‌شود افراد درگیر این شرایط، به صورت خودگزارش‌دهی، مشکلات بیشتری در ساختار اجتماعی و کیفیت زندگی پایین‌تری را گزارش کنند. اضطراب زمانی رخ می‌دهد که تصور یک وضعیت، بسیار
اضطراب زمانی رخ می‌دهد که تصور یک وضعیت، بسیار تهدیدآمیز، ناخوشایند و مشکوک در نظر گرفته شود؛ بنابراین افراد برای پرهیز از ناامنی، انگیزه می‌یابند تا با ایجاد محیطی امن، از خود و خانواده‌هایشان در برابر گروه‌ها و رویدادهای تهدیدکننده محافظت کنند (Jarymowicz &amp; Bar-Tal, 2006؛ Nabi, 1999؛ Roseman &amp; Evdokas, 2004). رویدادهایی در زندگی یک فرد مانند بیکاری، طلاق یا بیماری جدی نیز می‌تواند موجب کاهش درآمد و در نتیجه ایجاد اضطراب اقتصادی شود. تحقیقات نشان داده‌اند که سطح بالایی از ناامنی اقتصادی در
نشان داده‌اند که سطح بالایی از ناامنی اقتصادی در خانوارهای کم‌درآمد وجود دارد و اضطراب اقتصادی با افزایش نابرابری اقتصادی در ایالات متحده همبستگی مثبت دارد. این امر به دلیل بی‌ثباتی بیشتر خانواده‌ها و نوسانات درآمدی در ایالات متحده در دههٔ ۲۰۰۰ میلادی در مقایسه با دههٔ ۱۹۶۰ بوده‌است. ناامنی اقتصادی می‌تواند از ادراک فرد نسبت به قشربندی اجتماعی (که شامل بررسی خطرات از دست دادن شغل، توزیع درآمد و تحرک نزولی است) و تغییرات در وضعیت اقتصادی او ناشی شود. علاوه بر این، خانواده‌های تک‌والد در مقایسه با
علاوه بر این، خانواده‌های تک‌والد در مقایسه با خانواده‌های دارای دو والد، در برابر از دست دادن شغل آسیب‌پذیرتر هستند، چرا که زمان بیشتری برای هضم و جذب شوک ناشی از عدم اطمینان لازم است (Western et al. 2008). همچنین ناامنی اقتصادی با خودکشی یا افکار خودکشی، بیماری‌های قلبی، اختلالات روان‌شناختی و بیماری‌های جسمی مرتبط است و دلیل این امر می‌تواند ناشی از سیاست‌های اقتصادی باشد. اثرات اجتماعی و جسمی اضطراب اقتصادی. تحقیقات، شرایط نامطلوب اجتماعی و جسمی متعددی را با افرادی که دچار اضطراب اقتصادی هستند مرتبط
را با افرادی که دچار اضطراب اقتصادی هستند مرتبط دانسته‌اند. نشان داده شده‌است که سطوح بالاتر اضطراب اقتصادی با افزایش ترس از وقوع جرم رابطه مثبت دارد. افرادی که با اضطراب اقتصادی روبه‌رو هستند به احتمال بیشتری به سیگار کشیدن به‌عنوان یک مکانیسم مقابله‌ای «خوددرمانی» روی می‌آورند. دلیل وجود همبستگی مثبت میان افزایش سیگار کشیدن و اضطراب اقتصادی این است که آگونیست‌های گیرنده‌های نیکوتین موجب بهبود خلق‌وخو و عملکرد شناختی می‌شوند. علاوه بر این، اضطراب منجر به ایجاد ترس‌های متعددی در فرد شده و تمایل او را برای
ترس‌های متعددی در فرد شده و تمایل او را برای اجتناب یا فرار از درد افزایش می‌دهد؛ بنابراین سیگار کشیدن به فرد کمک می‌کند تا با آشفتگی فیزیولوژیکی مقابله کند و همچنین این انتظار که سیگار کشیدن اضطراب را کاهش می‌دهد، از مشاهده تجربه افراد سیگاری دیگر و مصرف مواد یا داروها ناشی می‌شود. مطالعات نشان داده‌اند حتی افزایش ۱ درصدی در احتمال بیکار شدن فرد، موجب می‌شود که احتمال شروع یا ادامه سیگار کشیدن در آن فرد به میزان ۲٫۴ درصد افزایش یابد. پژوهشگران همچنین دریافته‌اند که اضطراب اقتصادی باعث افزایش وزن افراد
که اضطراب اقتصادی باعث افزایش وزن افراد می‌شود و این اضطراب خود تقویت‌کنندهٔ چاقی است. در یک مطالعه مشخص شد که افزایش ۰٫۰۱ درصدی در احتمال بیکاری یک فرد باعث افزایش متوسط وزن او به میزان حدود ۰٫۶ پوند طی یک دوره ۱۲ ساله می‌شود. همچنین هر ۵۰ درصد کاهش در درآمد سالانه باعث می‌شود متوسط افزایش وزن در همان دورهٔ ۱۲ ساله، به میزان ۵ پوند بیشتر شود. همچنین مطالعات نشان داده‌اند که ناامنی اقتصادی موجب درد جسمی و کاهش سطح تحمل درد می‌شود. هنگامی که افراد شغل خود را از دست می‌دهند، به نرخ بیکاری در ایالت یا محلهٔ
از دست می‌دهند، به نرخ بیکاری در ایالت یا محلهٔ محل سکونت خود فکر می‌کنند، یا حتی هنگامی که درباره ناامنی اقتصادی گذشته یا آیندهٔ خود تأمل می‌کنند، سطح درد جسمانی آنان افزایش می‌یابد. یکی از دلایل افزایش درد ممکن است این باشد که اضطراب اقتصادی احساس فقدان کنترل را در افراد تحریک می‌کند، زیرا مبنای انگیزش انسانی عمدتاً بر ثبات در زندگی بنا شده‌است (Kelley, 1971; Landau, Kay &amp; Whitson, 2015). علاوه بر این، اضطراب اقتصادی می‌تواند به عزت نفس فرد آسیب برساند، عملکرد شناختی او را مختل کند و باعث شود افراد
عملکرد شناختی او را مختل کند و باعث شود افراد بیشتر مستعد ابتلا به بیماری‌هایی نظیر بیماری‌های قلبی و اختلالات روان‌پزشکی شوند. این یافته‌ها حاکی از آن است که حتی صرف چشم‌انداز یا تصور از دست دادن اقتصادی نیز می‌تواند برای سلامتی مضر باشد. نظریه‌های ترجیح نسبی بیان می‌کنند که استفادهٔ یک فرد از درآمد، موازی با درآمد قبلی خودش (انتظارات تطبیقی) یا متناسب با سایر افراد (افراد مرجع) است. بنابراین افزایش درآمد همهٔ افراد لزوماً به معنای شادی بیشتر نیست، خصوصاً اگر سایر افرادی که به گروه مرجع فرد تعلق دارند نیز
سایر افرادی که به گروه مرجع فرد تعلق دارند نیز درآمد مشابهی داشته باشند (Dorn et al., 2007؛ Ferrer-i-Carbonell, 2005؛ Luttmer, 2005؛ Weinzierl, 2005). از سوی دیگر، نظریهٔ مطلوبیت مطلق فرض می‌کند که درآمد بالاتر می‌تواند نیازهای بیشتری را برطرف کند که این امر نشان‌دهندهٔ همبستگی مثبت میان درآمد بیشتر و افزایش شادی است (Veenhoven, 1991). اندازه‌گیری اضطراب اقتصادی. برای اندازه‌گیری اضطراب اقتصادی، نظرسنجی‌ها نه‌تنها اضطراب مالی را می‌سنجند که به نگرانی فرد درباره وضعیت مالی شخصی و فردی خود مربوط می‌شود، بلکه
وضعیت مالی شخصی و فردی خود مربوط می‌شود، بلکه احساسات افراد درباره اقتصاد کشور را نیز بررسی می‌کنند. نظرسنجی «Marketplace-Edison Research Poll» به‌طور منظم اضطراب اقتصادی آمریکایی‌ها را ارزیابی می‌کند. چگونگی پاسخ افراد به سؤالات در این نظرسنجی، «شاخص اضطراب اقتصادی» آن‌ها را تعیین می‌کند؛ این شاخص عددی بین ۱ تا ۱۰۰ است که نشان‌دهندهٔ استرس فرد در رابطه با اقتصاد است. این نظرسنجی و شاخص مربوط به آن شامل ۱۲ سؤال در زمینهٔ امنیت شغلی، پس‌اندازها و هزینه‌ها و نگرانی‌های مالی عمومی است. هر چه امتیاز فرد در
و نگرانی‌های مالی عمومی است. هر چه امتیاز فرد در «شاخص اضطراب اقتصادی» بالاتر باشد، نگرانی بیشتری درباره وضعیت مالی شخصی خود و اقتصاد ملی دارد. نظرسنجی‌هایی که در طول زمان از آمریکایی‌ها با استفاده از این شاخص انجام شده‌است، نشان می‌دهد که شکاف قابل‌توجهی در اضطراب اقتصادی میان سطوح درآمدی مختلف وجود دارد. کارگران ساعتی نسبت به کارمندان حقوق‌بگیر اضطراب اقتصادی بسیار بیشتری دارند، و مستأجران نیز نسبت به افرادی که وام مسکن دارند از نظر مالی استرس بیشتری را تجربه می‌کنند. یک شاخص رفاه اقتصادی روش دیگری برای
می‌کنند. یک شاخص رفاه اقتصادی روش دیگری برای اندازه‌گیری اضطراب اقتصادی است که دارای چهار جزء اصلی است: توزیع درآمد، مصرف، امنیت اقتصادی و انباشت سرمایه. این مقیاس تولید ناخالص داخلی (GDP) به ازای هر فرد را با رفاه اقتصادی مقایسه کرده و تفاوت در عملکرد کشورهای مختلف را نشان می‌دهد. افراد از طریق مصرف و پس‌انداز برای نسل‌های آینده به دنبال کسب رضایت هستند؛ زیرا رفاه نسل‌های آینده به میراثی از ذخایر سرمایهٔ فیزیکی، دارایی‌ها، منابع طبیعی و انسانی وابسته است که حس اجتماع را ایجاد می‌کنند. این موضوع در
است که حس اجتماع را ایجاد می‌کنند. این موضوع در بلندمدت، پایداری اقتصادی را تضمین می‌کند. روش دیگری که توسط اقتصاددانان و روان‌شناسان مورد استفاده قرار می‌گیرد، گزارش رفاه ذهنی (Subjective Well-Being - SWB) است که مشخص می‌کند یک فرد دربارهٔ زندگی خود چگونه فکر و احساس می‌کند. این روش به اقتصاددانان و روان‌شناسان کمک می‌کند تا درباره تأثیر درآمد، درآمد نسبی، تورم و بیکاری بر افراد آگاهی کسب کنند. در این روش از افراد خواسته می‌شود تا جایگاه خود را روی یک نردبان از ۱ تا ۱۰ مشخص کنند، به گونه‌ای که عدد ۱
نردبان از ۱ تا ۱۰ مشخص کنند، به گونه‌ای که عدد ۱ نمایانگر فقیرترین سطح در جامعهٔ آن‌ها و عدد ۱۰ نشان‌دهندهٔ بالاترین سطح ثروت در آن جامعه باشد. افراد خود را بر اساس استانداردهای زندگی در کشور خودشان ارزیابی می‌کنند (Graham and Felton, 2016). علاوه بر این، رفاه و رضایت از زندگی با افزایش تعداد ساعات کاری افزایش می‌یابد، چراکه ساعات کاری بیشتر حس امنیت شغلی را تقویت می‌کند. نمونه‌هایی از اضطراب اقتصادی در سال‌های اخیر. نقش اضطراب اقتصادی در میان سفیدپوستان طبقهٔ کارگر پس از پیروزی دونالد ترامپ در انتخابات
طبقهٔ کارگر پس از پیروزی دونالد ترامپ در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۱۶ ایالات متحده آمریکا موضوع داغی بود. براساس داده‌های پایگاه «اخبار در وب» (News on the Web)، استفاده از اصطلاح «اضطراب اقتصادی» ("economic anxiety") در رسانه‌های خبری آمریکا در نوامبر ۲۰۱۶ به اوج خود رسید. اضطراب اقتصادی به‌طور گسترده (برای نمونه توسط تحلیلگران وبگاه FiveThirtyEight) به عنوان یکی از دلایل اصلی پیروزی ترامپ ذکر شده‌است. در مقابل، برخی دیگر از تحلیلگران استدلال کرده‌اند که اضطراب اقتصادی کمتر از «اضطراب فرهنگی» در پیش‌بینی
اقتصادی کمتر از «اضطراب فرهنگی» در پیش‌بینی حمایت از ترامپ اهمیت داشته‌است؛ اضطراب فرهنگی به معنای احساس بیگانگی در آمریکا و این باور است که باید مهاجران غیرقانونی را اخراج کرد. علاوه بر این، همبستگی مثبتی بین سطح درآمد و حمایت از ترامپ در سال ۲۰۱۶ وجود داشت؛ طبق نظرسنجی‌های خروج از حوزه رأی‌گیری، هیلاری کلینتون در میان رأی‌دهندگانی با درآمد زیر ۵۰ هزار دلار برنده شد، در حالی که ترامپ در میان افرادی با درآمد بیش از ۵۰ هزار دلار رأی بیشتری کسب کرد. اصطلاح «اضطراب اقتصادی» همچنین به صورت کنایه‌آمیز در واکنش
اقتصادی» همچنین به صورت کنایه‌آمیز در واکنش به اظهارات و رفتارهای نژادپرستانه هواداران ترامپ به‌کار رفته‌است تا تلاش برخی از تحلیلگران سیاسی برای توجیه حمایت از ترامپ به‌عنوان نگرانی درباره وضعیت اقتصادی و نه عقاید نژادپرستانه را به سخره بگیرد. اکنون برخی نگرانی‌ها وجود دارد که اضطراب اقتصادی ناشی از همه‌گیری کووید-۱۹، موجب رکود اقتصادی بلندمدت در سراسر جهان شود. در ماه مه ۲۰۲۰، نظرسنجی Marketplace-Edison Research نشان داد که ۴۴ درصد از آمریکایی‌ها نگران این هستند که آیا توانایی خرید مواد غذایی و خواربار
هستند که آیا توانایی خرید مواد غذایی و خواربار را دارند یا خیر؛ همچنین مشخص شد که اضطراب اقتصادی در همه گروه‌های جمعیتی نسبت به سال ۲۰۱۹ افزایش یافته‌است، به استثنای افرادی که در سال ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ درآمدی کمتر از ۲۵٬۰۰۰ دلار در سال داشتند. اخیراً چندین پژوهش نشان داده‌اند که آشفتگی و هرج‌ومرج ناگهانی ناشی از همه‌گیری کووید-۱۹ در سراسر جهان منجر به افزایش میزان افسردگی، اضطراب، خودکشی و سایر نشانه‌های استرس شده‌است. یک نظرسنجی نشان داد که افراد در صورت افزایش یا کاهش حجم کاری خود دچار اضطراب می‌شوند؛ زیرا