payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لتیسیا پینیرو د نوواس، معروف به لتروکس (زاده ۵ ژانویه ۱۹۸۲)، خواننده، ترانه‌سرا، بازیگر و نویسنده برزیلی است. نوائس در ریودوژانیرو به دنیا آمد و بازیگری را در خانه هنر Laranjeiras و ادبیات را در دانشگاه فدرال ریودوژانیرو آموخت. او در نوجوانی به موسیقی نزدیک شد و نواختن گیتار را به عنوان یک نوازنده خودآموز آموخت و گروه راک لتیساس و بعداً گروه موسیقی الکترونیک Menage à trois را تأسیس کرد. در سال ۲۰۰۸، او با دوست پسرش، لوکاس واسکونسلوس، گروه دو نفره را تشکیل داد. که با او ۳ آلبوم ضبط کرد.
خانهٔ امن با مفهومِ پناهگاهِ زنان و پناهگاهِ زنانِ آسیب‌دیده، مکانی برای محافظت و حمایتِ موقت از زنانی است که از خشونت خانگی یا خشونتِ شریکِ زندگی فرار می‌کنند. این اصطلاح همچنین اغلب برای توصیف مکانی استفاده می‌شود که برای افرادِ در معرضِ خطر از هر جنسیت باز است. خانه هایِ امن در سراسرِ جهان، به زنان کمک می‌کند تا منابع ملموسی را برای کمک به خود و خانواده‌هایشان برایِ ایجادِ یک زندگیِ تازه به دست آورند. در نهایت، این پناهگاه‌ها برای زنان آسیب دیده ارزشمند هستند، زیرا می‌توانند به زنان کمک کنند تا دوباره
هستند، زیرا می‌توانند به زنان کمک کنند تا دوباره احساسِ توانمندی پیدا کنند. خانه هایِ امن در بیش از چهل و پنج کشور وجود دارند. آنها بیشتر با منابع دولتی و همچنین صندوق‌های غیرانتفاعی حمایت می‌شوند. علاوه بر این، بسیاری از نیکوکاران نیز به این مؤسسات کمک می‌کنند. زنانِ در معرضِ خشونت در ایران چگونه می‌توانند مهمانِ «خانه امن» شوند؟. زنانی که در خانه مورد آزار و خشونت خانگی قرار می‌گیرند و شرایطی برای آنها پیش می‌آید که خودشان و فرزندانشان در محیط خانه امنیت جانی و روانی ندارند و بعد از بیرون از آمدن از خانه
و روانی ندارند و بعد از بیرون از آمدن از خانه هم جایی برای ماندن ندارند می‌توانند وارد خانه امن شوند. اگر زن احساس می‌کند در صورتِ ماندن در خانه، جانش در خطر است؛ می‌تواند مهمان خانه امن شود. اما پیش از آن باید مراحلی را طی کند مراحلِ پذیرش در ایران. زنِ آسیب دیده یا در معرضِ خطر، نخست باید با ۱۲۳ یا «اورژانس اجتماعی» تماس بگیرد و موضوع را اطلاع دهد. پس از آن، گروه سیار ۱۲۳ با همراهی نیروی انتظامی و هماهنگی ضابط قضایی به خانهٔ تماس‌گیرنده مراجعه و مددکار شرایط را بررسی می‌کند و اگر خشونت خانگی تأیید شود،
را بررسی می‌کند و اگر خشونت خانگی تأیید شود، زن به همراه فرزندانش به مراکز مداخله در بحران منتقل می‌شود؛ البته ممکن است این زنان نه به صورت خود مُعرّف که توسط نیروی انتظامی نیز به سازمان بهزیستی معرفی شوند. معرفیِ زنانِ آسیب‌دیده. گاهی زنانِ آسیب دیده به خاطر ترسی که از شریک زندگی خود دارند —با وجودِ بروز خشونت— مایل به معرفیِ خود و دریافتِ کمک نیستند. شهروندان در صورتِ دیدنِ خشونت نسبت به زنان در خانواده می‌توانند چنین زنانی را به «سازمان بهزیستی» معرفی کنند تا موضوع از سوی آنان مورد بررسی قرار گیرد و در
تا موضوع از سوی آنان مورد بررسی قرار گیرد و در صورت لزوم، پوششِ لازم انجام شود. تاریخچه. آسیا. ارائه سرپناه به زنان بدسرپرست مفهوم جدیدی در آسیا نیست. در ژاپن فئودالی، معابد بودایی معروف به Kakekomi Dera به عنوان مکان‌هایی عمل می‌کردند که زنان مورد آزار و اذیت می‌توانستند در آن پناه بگیرند. با این حال، یک سیستم رسمی تا سال ۱۹۹۳ ایجاد نشد؛ یعنی زمانی که جنبش مردمی زنان ژاپن نخستین پناهگاه را ساخت. امروزه سی پناهگاه در سراسر کشور وجود دارد. سرپناه‌های زنان در چین تا دهه ۱۹۹۰ وجود نداشت و از آن زمان به بعد
در چین تا دهه ۱۹۹۰ وجود نداشت و از آن زمان به بعد نیز در کشور تنها تعداد کمی افتتاح شد. در پکن هیچ سرپناهی برای بیست میلیون ساکن وجود ندارد. هنگامی که افزایش خشونت خانگی در طول همه‌گیری کووید-۱۹ در فرانسه رخ داد، دولت فرانسه یک میلیون یورو برای ایجاد ۲۰ مرکز کمک جدید در سراسر کشور در نزدیکی سوپرمارکت‌ها سرمایه‌گذاری کرد، جایی که قربانیان می‌توانند در حین بیرون رفتن برای خرید مواد غذایی به آنجا بروند و در آنجا پناه بگیرند. مکانی‌هایی با ده‌ها اتاق هتل که به عنوان سرپناه موقت عمل می‌کردند و هزینهٔ آنها توسط
عنوان سرپناه موقت عمل می‌کردند و هزینهٔ آنها توسط دولت پرداخت می‌شد. آلمان. نخستین پناهگاه برای زنان آسیب دیده در سال ۱۹۷۶ در برلین غربی افتتاح شد که توسط زنان جنبش زنان خودمختار با بودجه وزارت امور خانواده ایجاد شد. پروژه برلین موجی از بنیادهای پناهگاه‌های زنان را برانگیخت که بر اساس بند ۷۲ قانون کمک‌های اجتماعی فدرال به آنها کمک مالی اعطا شد. به عنوان مثال، شورای شهر کلن در دسامبر ۱۹۷۶ تصمیم گرفت تا هزینه پناهگاه زنان را که توسط یک مددکار اجتماعی راه اندازی شده بود، تأمین کند. در سال‌های بعد، پناهگاه‌های
شده بود، تأمین کند. در سال‌های بعد، پناهگاه‌های زنان در شهرهای دیگر آلمان نیز ساخته شد. بیشتر آنها پروژه‌های جنبش خودمختار زنان بودند. ایران. بهزیستی دارای خانه‌های بهداشت، مرکز مداخلات اجتماعی و خانه‌های امن می‌تواند ۲۰ روز خدمات ارائه دهد و پس از آن حداکثر تا ۶ ماه خدمات دائمی ارائه دهد. در مشهد دو خانه وجود دارد و اراک یک مرکز دارد. اصفهان یک مرکزِ توانبخشی دارد. البته شرایطی نیز برایِ پذیرش وجود دارد: سن زنان نباید کمتر از ۱۵ سال باشد. سپاه و شهرداری تهران دارای مرکز زنان معتاد سابق در شرق شهر هستند.
دارای مرکز زنان معتاد سابق در شرق شهر هستند. آنها شماره تلفن اضطراری دارند که مردم می‌توانند با شماره ۱۲۳ تماس بگیرند. سنندج دارای یک ساختمان با ظرفیت ۶۰ نفر است. خدمات. بسیاری از زنان در شرایطِ خشونت و فرار، بی‌خانمان می‌شوند؛ زیرا از نظر مالی به آزارگرِ خود وابسته هستند و پس از قطع ارتباط با شریک زندگی، حمایت مالی ی را نیز از دست می‌دهند. میانگین مدت اقامت زنان در ایالات متحده بین سی تا شصت روز است. با این حال، این در کشورهای مختلف متفاوت است و برای مثال در اروپا، چهار کشور اقامت را به چند هفته محدود
در اروپا، چهار کشور اقامت را به چند هفته محدود می‌کنند. مسکن انتقالی —شکل دیگری از سرپناه زنان— نیز امکان اقامت تا یک سال را فراهم می‌کند، در حالی که برخی از جوامع، اعطایِ مسکن عمومی و خصوصی را برای مدت طولانی‌تری ارائه می‌دهند. سرپناه‌ها معمولاً به عنوان بخشی از یک برنامه فراگیر مقابله با خشونت خانگی ارائه می‌شوند که می‌تواند شامل خط تلفن بحران، خدمات برای کودکان بی‌پناه، برنامه آموزشی و برنامه درمان مجرمان باشد. خود پناهگاه‌ها نیز خدمات متنوعی ارائه می‌دهند. آنها مشاوره، گروه‌های حمایتی و کارگاه‌های
آنها مشاوره، گروه‌های حمایتی و کارگاه‌های مهارتی را برای کمک به زنان برای حرکت مستقلِ زنان پس از خشونت ارائه می‌دهند. در نهایت، آنها حمایت از کودکان و همچنین حمایت قانونی و پزشکی را نیز ارائه می‌دهند. بیشتر ساکنان خانه‌های زنان، فرزندانِ زنانی هستند که قربانی خشونت می‌شوند. خدمات برای کودکان، اغلب شامل مشاوره و گزینه‌های گروه‌درمانی است که به منظور تقویت روابط والدین و فرزند و کمک به سلامتِ روانیِ کودک است. زنان اغلب از اختلالات اضطرابی، افسردگی و اختلالات استرس پس ازسانحه (PTSD) رنج می‌برند. از آنجایی که
استرس پس ازسانحه (PTSD) رنج می‌برند. از آنجایی که زنان در پناهگاه‌ها نسبت به زنانی که از این خدمات استفاده نمی‌کنند به احتمال زیاد، آزار جسمی و روحی شدیدتری را تجربه کرده‌اند، احتمال ابتلا به اختلالات استرس پس از سانحه نیز در آنان بیشتر است. پیامدها و عوارضِ منفیِ عاطفی و ذهنیِ پس از خشونت، بر فرصت‌های شغلی و توانایی زنان برای عملکرد در زندگی عادی در آینده نیز تأثیر می‌گذارد. پناهگاه‌های زنان سعی می‌کنند با این اثرات مقابله کنند و همچنین از موارد سوء استفاده در آینده جلوگیری کنند. استفاده از پناهگاه ممکن
در آینده جلوگیری کنند. استفاده از پناهگاه ممکن است منجر به عملکرد بهتر بازماندگان و گزارش کمتر سوء استفاده در کوتاه مدت شود. اما خدماتِ انتقالِ به محیطِ امن و ارائه محل زندگی برایِ مدتِ طولانی، ارزشمندتر هستند. گرچه عمدتاً پذیرشِ فوریِ پناهجو و ارائه خانهٔ امن به او می‌تواند جانِ وی را نجات دهد یا روانِ او را در برابرِ آسیب هایِ دائمی محافظت کند.
لوانا الیدیا آفونسو پیوانی (، متولد ۲۹ اوت 1976) بازیگر برزیلی، مجری تلویزیون و مدل سابق است. پیوانی کار خود را به عنوان مدل آژانس مدل‌های فورد در سال ۱۹۹۰ آغاز کرد و یک سال بعد مدتی را در ژاپن گذراند. زندگی شخصی. پیوانی با کارآفرینان خوائو پائولو دینیز، ریکاردو منصور و کریستیانو رانگل، بازیگران گیلرمه فونتس، رودریگو سانتورو، مارکوس پالمیرا، دادو دولابلا و پائولو ویلنا، مدل کاکو ریچی و تاجر فیلیپه سیمائو رابطه داشته است. در سال ۲۰۱۱ اولین فرزندش را باردار شد که حاصل رابطه او با موج سوار پدرو اسکوبی بود. دام
که حاصل رابطه او با موج سوار پدرو اسکوبی بود. دام در ۲۶ مارس ۲۰۱۲ به دنیا آمد. در ۲۶ جولای ۲۰۱۳، پیوانی در یک مراسم خصوصی در حضور ۲۷۵ مهمان با اسکوبی ازدواج کرد. او اکنون سه فرزند دارد: دام، بم و لیز.
ماریا ریواس (زاده ۲۶ ژانویه ۱۹۶۰ – درگذشته ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۹) خواننده جاز لاتین، آهنگساز و نقاش ونزوئلایی بود. در سال ۲۰۰۸ ریواس بیست و پنجمین سالگرد فعالیت طولانی خود را با کنسرت‌های ادای احترام به آلدمارو رومرو جشن گرفت. در سال‌های ۲۰۱۲–۲۰۱۳ ریواس سی‌امین سالگرد خود را به‌عنوان خواننده، آهنگساز و هنرمند ضبط جشن گرفت و کنسرت‌های ویژه‌ای در سرتاسر ونزوئلا و ایالات متحده اجرا کرد.
آندریا مولینا اولیوا (زاده ۲۸ مارس ۱۹۷۰) بازیگر، تاجر و سیاستمدار شیلیایی است. او در اوایل دوران بازیگری خود، با بازی در "سریال داستان‌های سوزی" به محبوبیت دست یافت. او بعداً در برنامه خدماتی سلام آندریا و زن، سکوت را بشکنید ظاهر شد، برنامه ای که به موارد خشونت جنسیتی می‌پرداخت. او برای دو دوره متوالی از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۸ به عنوان عضو اتاق نمایندگان شیلی خدمت کرد. آندره آ مولینا در ۲۸ مارس ۱۹۷۰ در سانتیاگو به دنیا آمد. زندگی شخصی. مولینا در ۱۸ سالگی با جرالد کلینفرچر ازدواج کرد و اولین دخترش را با او به دنیا
ازدواج کرد و اولین دخترش را با او به دنیا آورد. آنها در سال ۲۰۰۳ طلاق گرفتند. او در سال ۲۰۰۵ با گونزالو روخاس ویلدوسولا ازدواج کرد و صاحب دومین دخترش شد. آنها در سال ۲۰۱۲ از هم جدا شدند و بعداً طلاق گرفتند. در ۱ ژوئیه ۲۰۱۰، مولینا در آونیدا سانتوس اوسا در والپارایسو دچار یک تصادف شدید رانندگی شد. در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۲، او در یک سانحه دیگر در بخش کبرادیلا در کمون La Ligua گرفتار شد، زمانی که یک تاکسی با کامیونی که او با دخترانش در آن سفر می‌کرد برخورد کرد. او دوباره با جراحات جزئی به پایان رسید و ساعاتی بعد
دوباره با جراحات جزئی به پایان رسید و ساعاتی بعد آزاد شد.
انجمن زنان دانمارک یا DWS () قدیمی‌ترین سازمان حقوق زنان در دانمارک است. این انجمن در سال ۱۸۷۱ توسط ماتیلد بایر، کنشگر اجتماعی، و همسرش فردریک بایر تأسیس شد. فردریک نماینده پارلمان و برنده جایزه صلح نوبل در سال ۱۹۰۸ بود. این انجمن مدافع فمینیسم لیبرال فراگیر، اینترسکشنال و مترقی است و از حقوق همهٔ زنان و دختران و حقوق دگرباشان دفاع می‌کند. این انجمن قدیمی‌ترین مجلهٔ زنان جهان با نام "زن و جامعه" که در سال ۱۸۸۵ تأسیس شد را منتشر می‌کند. انجمن زنان دانمارک عضو اتحاد بین‌المللی زنان و یکی از انجمن‌های خواهر
اتحاد بین‌المللی زنان و یکی از انجمن‌های خواهر انجمن حقوق زنان نروژ و انجمن حقوق زنان ایسلند است. تاریخچه. این سازمان که در سال ۱۸۷۱ تأسیس شد، از عضویت ماتیلد بایر در شاخهٔ محلی "انجمن بین‌المللی زنان" سوئیس در نروژ و علاقهٔ همسرش به رهایی زنان الهام گرفته است. انجمن زنان پس از تأسیس بر آن شد تا از زنان طبقهٔ متوسط به‌شکلی سازمان‌یافته حمایت کند و از ابتدا به هیچ حزب سیاسی وابسته نبود. این سازمان تلاش کرد تا وضعیت معنوی و اقتصادی زنان را ارتقا بخشد، آنها را مستقل‌تر کند و زمینه‌های بهتری برای خوداشتغالی
را مستقل‌تر کند و زمینه‌های بهتری برای خوداشتغالی آنان فراهم کند. در ابتدا، تأکید این سازمان بر دسترسی زنان به تحصیل و اجازه دادن به زنان متأهل برای دسترسی به منابع مالی خود بود. ۱۸۷۱–۱۹۰۶. در سال ۱۸۷۲، انجمن زنان دانمارک یک مدرسهٔ آموزشی به نام "مدرسهٔ بازرگانی انجمن زنان دانمارک" را برای زنان افتتاح کرد. پس از آن نیز در سال ۱۸۷۴ یک مدرسهٔ آخرهفته‌ای با نام "مدرسهٔ یکشنبه برای زنان" برای زنان شاغل، و در سال ۱۸۹۵ یک مدرسهٔ هنر زنان با نام "آموزشگاه نقاشی برای زنان" را پایه‌گذاری کرد. ۱۹۰۶–۱۹۴۰. از سال
برای زنان" را پایه‌گذاری کرد. ۱۹۰۶–۱۹۴۰. از سال ۱۹۰۶، توجه‌ها به حق رأی زنان معطوف شد. این موضوع منجر به اعمال تغییراتی در قانون اساسی در سال ۱۹۱۵ شد که به زنان حق رأی دادن در انتخابات ریگزداگ یا پارلمان ملی را می‌داد. پس از آن نیز توجه بیشتر به برابری شغلی و بهبود شرایط عمومی برای زنان و کودکان معطوف شد. در سال ۱۹۱۹، این موضوع منجر به تصویب قوانینی شد که حقوق زنان در خدمات دولتی را بهبود بخشید و در سال ۱۹۲۱ به برابری دسترسی زنان و مردان به مناصب عمومی منجر شد. در فاصلهٔ بین دو جنگ جهانی، اقداماتی برای
شد. در فاصلهٔ بین دو جنگ جهانی، اقداماتی برای جلوگیری از اخراج زنان باردار در بخش دولتی انجام شد و درخواست اصلاحاتی برای فراهم کردن امکان زایمان برای زنان باردار و در نتیجه جلوگیری از سقط جنین صادر شد. در نتیجهٔ این اقدامات، مراکز کمک به مادران ("mødrehjælpsinstitutioner") در سراسر کشور دانمارک راه‌اندازی شد. ۱۹۴۰–۱۹۵۰. پس از اشغال دانمارک توسط آلمان، انجمن زنان دانمارک به تأسیس "خدمات اورژانس زنان دانمارک" که سازمانی بود که به دفاع مدنی و آمادگی اختصاص داشت، و مراقبت‌های پزشکی و تخلیهٔ مکان‌ها در طول
داشت، و مراقبت‌های پزشکی و تخلیهٔ مکان‌ها در طول بمباران و حملات نظامی را پوشش می‌داد، کمک کرد. در آن دوره توجه بیشتری به مشکلات زنان بیکار و مشکلات اجتماعی زنان مجرد معطوف شد. پس از انتخابات ۱۹۴۳ که بر اساس آن تنها دو زن به عضویت فلکتین انتخاب شدند، تلاش‌هایی برای تشویق به افزایش نمایندگان انجام شد. اقدامات برای فراخواندن زنان کشیش منجر به اصلاحات قانونی در سال ۱۹۴۷ شد. ۱۹۵۰–۱۹۷۰. در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، دغدغهٔ اصلی متمرکز بر سیاست‌های اجتماعی، به‌ویژه سیاست‌های مرتبط با مادران مجرد بود. همچنین از زنان
مرتبط با مادران مجرد بود. همچنین از زنان خانه‌دار و بازآموزی زنانی که برای مدتی بیکار بوده‌اند نیز حمایت می‌شد. علاوه بر این، درخواست‌هایی نیز برای تأسیس مهدکودک‌های بیشتر ارائه شد. سیاست‌ها. حقوق ال‌جی‌بی‌تی. انجمن زنان دانمارک از حقوق ال‌جی‌بی‌تی نیز حمایت می‌کند. این انجمن اعلام کرده است که همجنس‌گراهراسی و تراجنسیت‌هراسی را بسیار جدی می‌گیرد و این که «از همهٔ طرح‌هایی که حقوق همجنس‌گرایان و تراجنسیتی‌ها را ترویج می‌کنند حمایت» می‌کند و «جنبش ال‌جی‌بی‌تی‌کیوای را متحدانی نزدیک در مبارزه علیه نابرابری
را متحدانی نزدیک در مبارزه علیه نابرابری [می‌بیند] و با هم برای جامعه‌ای که جنسیت و گرایش جنسی فرد را محدود نمی‌کند، مبارزه» می‌کنند. رؤسا. رؤسای انجمن زنان دانمارک در طول سال‌های فعالیت آن تاکنون به شرح زیر است:
موریس سیلا (; – ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال هافیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال گینه و گینه، بازی کرده است.
مورلای سیلا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال هورویا اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال گینه و گینه بازی کرده است.
سکو سیلا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال متولد هلند اهل گینه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
محمد تیام (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
پابلو تیام (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود که در پست هافبک بازی می‌کرد. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال کلن، باشگاه فوتبال وولفسبورگ، باشگاه فوتبال اشتوتگارت، و باشگاه فوتبال بایرن مونیخ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
محمد سیلا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال متولد ساحل عاج اهل گینه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال لو مان، باشگاه فوتبال لستر سیتی، باشگاه فوتبال کیلمارنوک، باشگاه فوتبال لو آور، باشگاه فوتبال سلتیک، و باشگاه فوتبال سنت جانستون اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
یا اره برقی آبنبات چوبی یک بازی ویدئویی تولید شده توسط گرس‌هاپر منیوفکچر در سبک‌های بازی اکشن-ماجراجویی و هک اند اسلش می‌باشد. این بازی در ژاپن توسط کادوکاوا گیمز و به‌طور بین‌المللی توسط سرگرمی تعاملی برادران وارنر منتشر گردیده‌‎است. "لالی‌پاپ چینسا" در ژوئن سال ۲۰۱۲ برای پلی‌استیشن ۳ و ایکس‌باکس ۳۶۰ منتشر گردید و از سوی منتقدان نقدهای گوناگونی دریافت نمود و تا ژوئن سال ۲۰۲۴ بیش از ۱٫۲۴ میلیون نسخه فروش داشت. نسخهٔ بازسازی‌شده بازی تحت نام "لالی‌پاپ چینسا ری‌پاپ" در سپتامبر سال ۲۰۲۴ برای نینتندو سوئیچ،
ری‌پاپ" در سپتامبر سال ۲۰۲۴ برای نینتندو سوئیچ، پلی‌استیشن ۵، ویندوز، ایکس‌باکس سری اکس/اس منتشر گردید؛ و نسخه‌های پلی‌استیشن ۴ و ایکس‌باکس وان در نوامبر منتشر خواهند شد.
موسی ترائوره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال میراندس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
محمد خلیل ترائوره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
مومو سانسانه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال رییکا، باشگاه فوتبال نیژنی نووگورود، باشگاه فوتبال شریف تیراسپول، و باشگاه فوتبال الفتح اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال گینه و گینه بازی کرده است.
ابراهیما یاتارا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل گینه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال رویال آنتورپ، باشگاه فوتبال مرسین، باشگاه فوتبال الشباب عربستان سعودی، و باشگاه فوتبال ترابزون‌اسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
محمد یاتارا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال آنژه، باشگاه فوتبال اوسر، باشگاه فوتبال استاندارد لیژ، باشگاه فوتبال المپیک لیون، و باشگاه فوتبال تروا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
نبی یاتارا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال رویال آنتورپ و باشگاه فوتبال ست اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
محمد یولا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
سلیمان یولا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال متس، باشگاه فوتبال بوداپست هونود، باشگاه فوتبال اسکی‌شهراسپور، باشگاه فوتبال دنیزلی اسپور، باشگاه فوتبال لوکرن اوست والاندرن، باشگاه فوتبال اردواسپور، باشگاه فوتبال بشیکتاش، باشگاه فوتبال اندرلشت، باشگاه ورزشی آمیان، باشگاه فوتبال لیل، و باشگاه ورزشی گنچلربیرلیغی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
تری لین کارینگتون (متولد ۴ اوت ۱۹۶۵) درامر جاز، آهنگساز، تهیه‌کننده و مربی آمریکایی است. او با دیزی گیلسپی، استن گتز، کلارک تری، هربی هنکاک، وین شورتر، جو سمپل، آل جرو، ژاکت زرد و بسیاری از هنرمندان همکاری کرده است. کارینگتون در ۴ اوت ۱۹۶۵ در مدفورد، ماساچوست، ایالات متحده، در یک خانواده موسیقی‌دان به دنیا آمد: مادرش به عنوان سرگرمی پیانو می‌نواخت و پدرش ساکسیفونیست و رئیس انجمن جاز بوستون بود.
لیگ ملی ۳ () پنجمین سطح لیگ فوتبال در کشور فرانسه است. سیستم برگزاری. در لیگ ملی ۳ معمولاً ۱۵۴ باشگاه وارد رقابت می‌شوند و بر اساس سیستم صعود و سقوط با لیگ ملی ۲ و لیگ‌های منطقه‌ای عمل می‌کند. فصل‌ها از اوت تا مه اجرا می‌شوند و تیم‌هایی در یازده گروه ۲۶ بازی انجام می‌دهند که مجموعاً ۲۰۰۲ بازی در این فصل انجام می‌شود. بیشتر بازی‌ها در روزهای شنبه و یکشنبه انجام می‌شوند و تعداد کمی از بازی‌ها در شب‌های روزهای هفته انجام می‌شوند. بازی به‌طور منظم آخر هفته قبل از کریسمس به مدت دو هفته قبل از بازگشت در هفته دوم
کریسمس به مدت دو هفته قبل از بازگشت در هفته دوم ژانویه متوقف می‌شود. در پایان هر فصل، برنده هر گروه به لیگ ملی ۲ صعود می‌کند. اگر یکی از برندگان گروه از صعود جلوگیری کند، یا انتخاب کند که صعود نکند، بهترین تیم بعدی در گروه که واجد شرایط هستند جایگزین می‌شوند. . حداقل سه تیم آخر هر گروه به لیگ منطقه ای سقوط می‌کنند. بسته به اینکه تیم‌های سقوط کرده از لیگ ملی ۲ در فصل بعد وارد کدام گروه‌های منطقه ای شوند، مکان‌های سقوط اضافی نیز اضافه خواهد شد.
دیتنشن یا بازداشت () یک بازی ویدئویی ماجراجویی ترسناک ساخته شده و توسعه‌یافته توسط توسعه‌دهنده بازی تایوانی رد کندل گیمز می‌باشد که در ۱۳ ژانویهٔ سال ۲۰۱۷ بر روی استیم منتشر گردید. "دیتنشن" یک بازی پهلو-پیمایشی دوبعدی با فضایی وحشت‌آور می‌باشد که در دههٔ ۱۹۶۰ و در دوران تایوان تحت حکومت نظامی جریان دارد و نیز عناصر مذهبی مبتنی بر اساطیر و فرهنگ تایوان را در خود جای داده‌است.
بازنمایی بازنمود،‌ نمایش،‌ نمایندگی، «باز-نمایی» و رپرزنتیشن، در زمینه های مختلفی بکار میرود. در ویکی‌واژه،‌ به مدخل نمایاندن (ویکی‌واژه) مراجعه کنید. این صفحه بطور خاص،‌ برای ارجاع به موارد، اصطلاحات و مفاهیمی است که همگی در زبان فنی به نام representation مطرح می‌شوند. این کلمات با وجود کاربرد گسترده شان در زمینه‌های مختلف، ارتباط تنگاتنگی باهم دارند. اصطلاح رپرزنتیشن، ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد: بازنمایی در رشته های فنی. بازنمایی در ریاضیات. نظریه نمایش، نظریه نمایش پیمانه‌ای نظریه نمایش
نظریه نمایش، نظریه نمایش پیمانه‌ای نظریه نمایش معمولی. جستارهای وابسته. جستارهای وابسته (در ویکیپدیای انگلیسی). علوم ریاضی و فنی: «نمونه آماری معرف» در بحث آمار زبان شناسی و محاسبه: فلسفه: علوم اجتماعی: اسامی خاص:
حکایت سلحشور یا داستان شوالیه (به انگلیسی میانه The Knightes Tale، به انگلیسی مدرن The Knight's Tale)، اولین داستان از مجموعه قصه‌های کانتربری اثر جفری چاوسر است. سلحشوری که چاوسر او را در بخش مقدمه عمومی توصیف کرده است، شخصیتی عالی مقام در میان مبارزان صلیبی است که البته، رفتار و پوشش وی کاملاً عادی است. راوی می‌گوید که او در پانزده نبرد از جنگ‌های صلیبی در چندین کشور شرکت کرده و نیز، در رکاب یک سردار غیرمسیحی با دشمنانش جنگیده است. جنگ‌هایی که در داستان به آنها اشاره شده، واقعی استند، اما شخصیت‌پردازی وی
آنها اشاره شده، واقعی استند، اما شخصیت‌پردازی وی ساختاری آرمان‌گرایانه دارد. از نظر بسیاری از خوانندگانِ متون چاوسر، قهرمان وی «سلحشوری بسیار خوش قلب» (به انگلیسی میانه a verray, parfit gentil knyght) است. اما تری جونز معتقد است که نویسنده رویکردی کنایی داشته و خوانندگان چاوسر می‌باید قهرمان داستان را به عنوان یک مزدور در نظر بگیرند. اسکوآیر، پسر ۲۰ ساله قهرمان داستان، او را در ماجراهایش همراهی می‌کند. در این داستان مضامین و مباحثی مطرح شده که معمولاً در ادبیات سلحشوری دیده می‌شوند؛ از جمله: عشق درباری و
سلحشوری دیده می‌شوند؛ از جمله: عشق درباری و دوراهی‌های اخلاقی. منابع و ساختار داستان شعر حماسی تسئید (با عنوان کامل "تسئیدا دل نوز دمیلیاً به لاتین "Teseida delle Nozze d’Emilia)" به فارسی "تسئید، ماجرای ناپتیلاس و امیلی (به انگلیسی The Theseid, Concerning the Nuptials of Emily), اثر جووانی بوکاچو، منبع اصلی این داستان به‌شمار می‌آید؛ البته چاوسر تغییرات زیادی در کار خود ایجاد کرده است. تسئیدا در ۹۸۹۶ بیت در دوزاده فصل سروده شده، درحالیکه «حکایت سلحشور» فقط ۲۲۵۰ بیت است- البته این اثر نیز همچنان در زمره
۲۲۵۰ بیت است- البته این اثر نیز همچنان در زمره طولانی‌ترین حکایت‌ها قرار دارد. اکثر ویژگی‌های حماسی تسئیدا حذف شده اندو به‌جای آنها، در این حکایت بیشتر به عشق و عاشقی پرداخته شده و اثری از حماسه در آن نیست؛ ارجاعات مربوط به نبردها و مضامین اساطیری به‌شدت کاهش یافته‌اند و پیروزی‌ها، یورش به تیبز، یونان، و مجموعه قهرمانان حماسی که برای پالامون و آرسیت می‌جنگیدند همگی به شدت کمرنگ شده‌اند.
مردان ایکس ۹۷ یک مجموعه پویانمایی تلویزیونی آمریکایی است که توسط بو دمیو برای سرویس استریم دیزنی+ بر اساس تیم ابرقهرمانی مارول کامیکس ساخته شده است. این احیای سریال انیمیشن "مردان ایکس" (۱۹۹۲–۱۹۹۷) است که از جایی که سریال به پایان می‌رسد ادامه می‌یابد. این سریال مردان ایکس را به تصویر می‌کشد که پس از از دست دادن رهبر خود، پروفسور ایکس، با چالش‌های جدید خطرناکی روبرو می‌شوند. "مردان ایکس ۹۷" توسط انیمیشن مارول استودیو تولید می‌شود که دمیو در دو فصل اول به عنوان نویسنده اصلی و جیک کاستورنا به عنوان کارگردان
نویسنده اصلی و جیک کاستورنا به عنوان کارگردان پویانمایی فعالیت می‌کند. چند تن از بازیگران از سری اصلی بازگشته اند تا نقش‌های خود را دوباره بازی کنند یا صداپیشگی شخصیت‌های جدید را برعهده گیرند، از جمله کال داد، لنور زان، جورج بوزا، کاترین دیشر، کریس پاتر، آلیسون سیلی اسمیت، آدریان هاف، کریستوفر بریتون، آلیسون کورت، لارنس بین، و ران روبین. احیای سریال اولین بار در ژوئن ۲۰۱۹ مورد بحث قرار گرفت و به‌طور رسمی در نوامبر ۲۰۲۱ اعلام شد. دمیو و کاستورنا تا آن زمان درگیر برنامه‌ریزی بودند. چیس کانلی و امی یونامورا
درگیر برنامه‌ریزی بودند. چیس کانلی و امی یونامورا نیز قسمت‌هایی را کارگردانی کردند. دمیو پس از اتمام کار بر روی دو فصل اول سریال در مارس ۲۰۲۴ قبل از پخش سریال، از سمت نویسنده اخراج شد. این سریال اولین پروژه مردان ایکس از مارول استودیو از زمانی است که استودیو حقوق فیلم و تلویزیون را برای شخصیت‌ها به دست آورده است. انیمیشن توسط استودیو میر ارائه شده است و نسخه مدرنیزه شده از سبک سری اصلی است. "مردان ایکس ۹۷" دو قسمت اول خود را در ۲۰ مارس ۲۰۲۴ به نمایش گذاشت و مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و باقیمانده فصل اول
مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و باقیمانده فصل اول ده قسمتی به صورت هفتگی تا ۱۵ مه منتشر می‌شوند. فصل دوم و سوم در حال ساخت هستند. زمینه داستانی. یک سال پس از وقایع سریال "مردان ایکس" (۱۹۹۲–۱۹۹۷)، مردان ایکس پس از از دست دادن رهبر خود پروفسور چارلز فرانسیس اگزاویر با چالش‌های جدید خطرناکی روبرو می‌شوند. انتشار. "مردان ایکس ۹۷" با دو قسمت اول در ۲۰ مارس ۲۰۲۴ در دیزنی پلاس به نمایش درآمد. باقیمانده فصل اول ده قسمتی تا ۱۵ مه به صورت هفتگی منتشر می‌شود. نمایش افتتاحیه سریال در هالیوود، لس آنجلس، در ۱۳ مارس ۲۰۲۴،
سریال در هالیوود، لس آنجلس، در ۱۳ مارس ۲۰۲۴، برای سه قسمت اول برگزار شد. این فصل در ابتدا قرار بود در اواخر سال ۲۰۲۳ منتشر شود. بازخورد. بینندگان. دیزنی پلاس در ۲۵ مارس ۲۰۲۴ فاش کرد که سریال در پنج روز اول اکرانش ۴ میلیون بازدید در سراسر جهان داشته است. این دومین پربیننده‌ترین پخش فصل اول برای یک سریال انیمیشنی در این سرویس بود، که پس از فصل اول "چه می‌شود اگر… ؟" در سال ۲۰۲۱ قرار گرفت. طبق جمع‌آوری جریان جاست واچ، این پنجمین سریال تلویزیونی پربیننده در تمام پلتفرم‌های ایالات متحده در هفته ۱۸ تا ۲۴ مارس
پلتفرم‌های ایالات متحده در هفته ۱۸ تا ۲۴ مارس ۲۰۲۴ بوده است. منتقدان. راتن تومیتوز، یک وبسایت بازبینی جمعی، گزارش داده است که منتقدان این مجموعه را «بهترین نسخه مارول در چند سال اخیر» خوانده‌اند و «سبک انیمیشن دوبعدی نوستالژیک، نوشتن هوشمندانه و سکانس‌های اکشن جذاب آن» را ستایش کرده‌اند. در این وبسایت ۹۸ درصد از ۵۴ بررسی مثبت هستند، و اجماع آن اینطور نوشته است: «با انجام یک شاهکار فوق‌العاده و وفادار ماندن به سلف محبوب خود در حالی که مسیری رو به جلو را برای فرنچایز ترسیم می‌کند، "مردان ایکس ۹۷" بسیار عالی
فرنچایز ترسیم می‌کند، "مردان ایکس ۹۷" بسیار عالی است.» وبسایت متاکریتیک، که از میانگین وزنی استفاده می‌کند، بر اساس نظر ۱۴ منتقد، به فصل اول امتیاز ۸۲ از ۱۰۰ را اختصاص داده است که نشان دهنده «تحسین جهانی» است.