payamvha/North_RAG huggingface dataset:
عید پاک، منشأ باستانی این غذا را نشان می‌دهد. اصطلاح "پیتزا" در لاتین قرون وسطایی برای اولین بار در سال ۹۶۶ در ناپل و در سال ۹۹۷ در گائتا به کار رفته است و همچنین برای اشاره به غذاهای تشریفاتی پخته شده برای عید پاک مانند پیتزاهای عید پاک استفاده می‌شد. آماده‌سازی‌های مشابه در کتابچه‌های آشپزی اوایل قرن نوزدهم مانند کتابچه‌های وینچنزو آنیولتی گزارش شده است. نام کیک، "برید،" از شکل یهودی -رومی کلمه بریت میلا (به معنای «پیمان ختنه» در زبان عبری) گرفته شده است، یعنی ختنه آیینی نوزادان پسر در جامعه. تاریخچه.
یعنی ختنه آیینی نوزادان پسر در جامعه. تاریخچه. ریشه‌های این غذا مبهم است، اما این کیک ممکن است توسط یهودیان اسپانیایی که در سال ۱۴۹۲ از اسپانیا تحت فرمان الحمرا رانده شدند یا توسط کسانی که در سال ۱۴۹۳ از سیسیل اخراج شدند، به رم آورده شده باشد. این امر توضیح می‌دهد که مواد تشکیل دهنده آن شامل آجیل، کشمش و میوه‌های شیرین است که از غذاهای رایج در کشورهای مسلمان است. طبق گزارش‌ها "، پیتزای اِبریکا" دسر مورد علاقه پاپ بندیکت شانزدهم بوده است. مواد لازم. مواد اصلی این نان که نه تخم مرغ دارد و نه مخمر، آرد، شکر،
این نان که نه تخم مرغ دارد و نه مخمر، آرد، شکر، بادام (هم کامل و هم آسیاب شده)، کشمش، میوه‌های قندی (معمولاً بالنگ)، روغن زیتون یا سایر روغن‌های گیاهی، شراب سفید و دانه کاج است. آماده‌سازی. مواد اولیه با شراب و روغن ولرم مخلوط می‌شوند و ورز داده می‌شوند تا نوعی خمیر شیرینی نرم و شیرین تشکیل شود که نباید به دست بچسبد. این خمیر با وردنه به ضخامت حدود پهن می‌شود. به صورت لوزی یا مستطیل (به اولی‌ها "الماس" می‌گویند) برش داده شده و در فر بسیار داغ پخته می‌شوند تا پوسته‌ای روی سطح آن تشکیل شود، در حالی که داخل
تا پوسته‌ای روی سطح آن تشکیل شود، در حالی که داخل آن باید نرم بماند. سنت مذهبی و فروش. به‌طور سنتی در پایان مراسم، به هر یک از شرکت‌کنندگان در جشن ختنه، یک قرص از این کیک داده می‌شود. این کیک در کیسه‌ای از شیرینی به نام "کاوود" قرار دارد، که در زبان عبری به معنای «وقار» است و نماد فرمان احترام به پدر و مادر است. "پیتزای برییده" علاوه بر اینکه در خانواده‌ها برای جشن ختنه آماده می‌شود، توسط نانوایی‌های کوشر مانند پاستی‌سریا بوچونه در گتوی رومی (در سنت آنجلو "ریونه") به همراه سایر شیرینی‌های سنتی یهودی مانند
به همراه سایر شیرینی‌های سنتی یهودی مانند ریکوتا و تارت آلبالو و "موستاکیولی" به فروش می‌رسد.
مارک آبرامز (""؛ ۲۷ آوریل ۱۹۰۶ – ۲۵ سپتامبر ۱۹۹۴) جامعه‌شناس و پژوهشگر افکار عمومی بریتانیایی بود که به عنوان یکی از پیشگامان افکارسنجی مدرن در بریتانیا شناخته می‌شود. او تأثیر مهمی بر رویکردهای علمی به مطالعهٔ رفتار رأی‌دهندگان و مصرف‌کنندگان در قرن بیستم داشت. زندگی‌نامه. مارک آبرامز در لندن متولد شد و تحصیلات خود را در کالج دانشگاهی لندن و سپس دانشگاه کمبریج در رشته اقتصاد ادامه داد. فعالیت حرفه‌ای او با ورود به حوزهٔ پژوهش‌های بازاریابی و اجتماعی آغاز شد و در سال ۱۹۳۰ به تحقیقات بازار و سنجش افکار عمومی
و در سال ۱۹۳۰ به تحقیقات بازار و سنجش افکار عمومی روی آورد. فعالیت حرفه‌ای. در خلال جنگ جهانی دوم، آبرامز در بخش تحقیقات اجتماعی وزارت اطلاعات بریتانیا خدمت کرد، جایی که تجربهٔ عظیمی در گردآوری داده‌های میدانی و تحلیل نگرش‌های عمومی به دست آورد. پس از جنگ، او شرکت "Social Surveys Ltd." را هدایت کرد که به انجام نظرسنجی‌های گالوپ در بریتانیا شهرت یافت. از مهم‌ترین فعالیت‌های او: جایگاه و میراث. مارک آبرامز به دلیل پیوند میان روش‌های علوم اجتماعی و نیازهای عملی سیاست‌گذاران، رسانه‌ها و بازار، نقش مهمی در
عملی سیاست‌گذاران، رسانه‌ها و بازار، نقش مهمی در گسترش نفوذ جامعه‌شناسی کاربردی در قرن بیستم داشت. بسیاری از روش‌های او پایهٔ تحقیقات افکارسنجی امروز در بریتانیا هستند.
مکتب روابط انسانی (مدیریت) (به انگلیسی: "Human Relations School") یکی از رویکردهای اصلی در مدیریت و سازمان‌دهی است که در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ میلادی ظهور کرد و بر اهمیت جنبه‌های رفتاری، روانی و اجتماعی کارکنان در محیط کار تأکید دارد. این مکتب در واکنش به محدودیت‌های مکتب مدیریت علمی و تمرکز شدید آن بر کارایی فنی پدید آمد و به ایجاد نگرشی انسان‌مدار در مدیریت انجامید. پیشینه. مفهوم روابط انسانی ریشه در مطالعات التون مایو (Elton Mayo) و همکارانش در کارخانه وسترن الکتریک هاثورن در شیکاگو دارد که از سال ۱۹۲۴ تا
الکتریک هاثورن در شیکاگو دارد که از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۲ انجام شد. آزمایش‌های هاثورن نشان دادند که عواملی همچون توجه و قدردانی از کارکنان، کیفیت روابط میان سرپرستان و زیردستان، و روحیهٔ گروهی بر بهره‌وری تأثیر محسوسی می‌گذارند. ویژگی‌ها. مکتب روابط انسانی بر چند اصل اساسی تکیه دارد: تفاوت با مدیریت علمی. برخلاف مدیریت علمی فردریک تیلور که بر وظایف مکانیکی، زمان‌سنجی و کارایی تکنیکی تأکید داشت، مکتب روابط انسانی معتقد بود که انسان موجودی اجتماعی است و باید به نیازهای روانی و اجتماعی او توجه شود. تأثیرات و
به نیازهای روانی و اجتماعی او توجه شود. تأثیرات و نقدها. این رویکرد به توسعهٔ رشتهٔ رفتار سازمانی، روان‌شناسی صنعتی و سازمانی و شیوه‌های نوین مدیریت منابع انسانی کمک چشمگیری کرد. با این حال، برخی منتقدان آن را به خوش‌بینی مفرط و بی‌توجهی به ساختار قدرت و مسائل اقتصادی متهم کرده‌اند.
وسترن الکتریک هاثورن (به انگلیسی: "Western Electric Hawthorne Works") یک کارخانهٔ بزرگ تولید تجهیزات مخابراتی بود که در سال ۱۹۰۵ م. در منطقهٔ سیسرو، ایلینوی، ایالات متحده آمریکا، توسط شرکت وسترن الکتریک افتتاح شد و تا سال ۱۹۸۳ به فعالیت ادامه داد. این کارخانه بیشتر به‌دلیل میزبانی «آزمایش‌های هاثورن» در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ شهرت یافت که نتایج آن تأثیر مهمی بر شکل‌گیری مکتب روابط انسانی (مدیریت) در علوم مدیریتی داشت. تاریخچه. کارخانهٔ هاثورن برای پشتیبانی از تولید انبوه تجهیزات AT&amp;T و خطوط تلفن طراحی شد.
انبوه تجهیزات AT&amp;T و خطوط تلفن طراحی شد. در اوج فعالیت، این مجموعه بیش از ۴۵٬۰۰۰ نفر کارمند داشت و یکی از بزرگ‌ترین مراکز صنعتی ایالات متحده به شمار می‌رفت. آزمایش‌های هاثورن. از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۲، گروهی از پژوهشگران به رهبری التون مایو و فریتز روتلیسبرگر مجموعه‌ای از مطالعات را بر روی کارگران بخش مونتاژ رله برق انجام دادند. هدف اولیه، بررسی تأثیر شرایط فیزیکی، مانند میزان نور و مدت زمان استراحت، بر بهره‌وری بود؛ اما نتایج غیرمنتظره نشان دادند که عوامل اجتماعی، توجه مدیریتی و مشارکت کارکنان نقش مهم‌تری
توجه مدیریتی و مشارکت کارکنان نقش مهم‌تری در عملکرد دارند. اثر هاثورن. اصطلاح اثر هاثورن به گرایشی گفته می‌شود که در آن افراد هنگام آگاهی از تحت نظر بودن، عملکرد خود را بهبود می‌بخشند. این پدیده نه‌تنها در محیط‌های صنعتی، بلکه در آموزش، بهداشت و پژوهش‌های اجتماعی نیز مورد استفاده قرار گرفته‌است. اهمیت در مدیریت. شواهد به‌دست‌آمده از آزمایش‌های هاثورن، منجر به تغییر پارادایم در نظریه‌های مدیریتی شد و مکتب روابط انسانی (مدیریت) را به‌عنوان رویکردی متمرکز بر انگیزش و نیازهای اجتماعی کارکنان مطرح کرد. افول و
انگیزش و نیازهای اجتماعی کارکنان مطرح کرد. افول و بسته‌شدن. در اواخر دههٔ ۱۹۷۰، با تغییرات تکنولوژیک و کاهش تقاضا برای تجهیزات سنتی مخابراتی، فعالیت کارخانه کاهش یافت و در سال ۱۹۸۳ رسماً بسته شد. زمین و ساختمان‌های آن بعدها برای توسعه‌های شهری و صنعتی مجدداً استفاده شدند.
کوپولا ((نوعی کلاه سنتی تخت است که معمولاً در سیسیل، کامپانیا و کالابریا پوشیده می‌شود، جایی که به آن کاپولا یا بیریتا می‌گویند، و همچنین در مالت، یونان (که در آن به عنوان "تراگیاسکا"، یونانی: τραγιάσκα شناخته می‌شود)، برخی از سرزمین‌های ترکیه، جزیره کرس و ساردینیا (که در زبان ساردنیایی به عنوان شناخته می‌شود) دیده می‌شود امروزه، کاپولا، حداقل در ایتالیا، به عنوان نمادی نمادین از فرهنگ سیسیلی به‌طور گسترده مورد توجه قرار می‌گیرد. تاریخچه. یکی از نظریه‌های رایج دربارهٔ منشأ کوپولا آن است که ریشه در انگلستان
دربارهٔ منشأ کوپولا آن است که ریشه در انگلستان دارد؛ جایی که سنت استفاده از کلاه‌های مدنی دست‌کم از اواخر سدهٔ شانزدهم و در دوران دودمان تودور رواج داشت. زمانی که در روزهای یکشنبه و تعطیلات، همه مردان بالای شش سال - به استثنای اشراف و افراد عالی‌رتبه - مجبور بودند کلاه‌های پشمی را که فقط و منحصراً در انگلستان تولید می‌شد، بپوشند: بنابراین، در واقع، این قانون، قانون پارلمان ۱۵۷۱ را فراهم کرد که هدف کوتاه مدت آن حمایت از تولید داخلی پشم و در نتیجه محافظت از آن در برابر واردات کالاهای خارجی بود. این نوع کلاه
در برابر واردات کالاهای خارجی بود. این نوع کلاه متعلق به اصطلاح «کلاه تخت» بود، نوعی کلاه که در ابتدا به عنوان "کلاه نقابدار" شناخته می‌شد و در درجه اول با گنبد صاف خود مشخص می‌شود. در همان زمان، به عنوان مثال، «کلاه نقابدار تودور» نیز به آن تعلق دارد، نوعی از کلاه تخت همراه با یک سفره آب دایره‌ای، که اکنون به ویژه در لباس‌های دانشگاهی استفاده می‌شود. کلاه کوپولا که اولین بار توسط اشراف انگلیسی در اواخر قرن هجدهم مورد استفاده قرار گرفت، در اوایل قرن بیستم در سیسیل و کالابریا به عنوان کلاه رانندگی مورد
در سیسیل و کالابریا به عنوان کلاه رانندگی مورد استفاده قرار گرفت و معمولاً هنگام رانندگی پشت فرمان استفاده می‌شد. کلاه کوپولا معمولاً از جنس پارچه تویید ساخته می‌شود. امروزه کلاه‌های تخت در کشورهای متعددی وجود دارند، اگرچه انتشار آن اکنون محدودتر از گذشته است. با این حال، مد قدیمی، تصویر کلاه تخت را در آغاز قرن بیستم و بیست و یکم، به لطف محبوبیت بازیگران، خوانندگان، ورزشکاران و غیره که گاهی اوقات کلاه‌های تخت با اشکال مختلف می‌پوشند، احیا کرده و در نتیجه باعث رونق مجدد بازار شده است. رواج در سیسیل و جنوب
رونق مجدد بازار شده است. رواج در سیسیل و جنوب ایتالیا. ریشه نام احتمالاً اقتباسی سیسیلی، کالابریایی یا آپولیایی از کلمه لاتین است. ("سر"). به‌طور گسترده، همچنین در زبان سیسیلی به معنای «سر» است. این کلمه سپس در بقیه ایتالیا نیز رایج شد و به سرعت در زبان ایتالیایی نیز رواج یافت. رنگ‌های مختلف این کلاه برای نشان دادن سطوح مختلف اهمیت اجتماعی-اقتصادی استفاده می‌شد. در حالی که پادشاهی دو سیسیل و اشراف انگلیسی به‌طور سنتی نوع سفید آن را می‌پوشیدند، کلاه کوپولای سیاه معمولاً برای طبقه کارگر، کلاه کوپولای قهوه‌ای
معمولاً برای طبقه کارگر، کلاه کوپولای قهوه‌ای برای کشاورزان و کارگران مزرعه و کلاه کوپولای آبی برای ملوانان استفاده می‌شد. در سیسیل، سنت کوپولا بین اواخر قرن نوزدهم و نیمه اول قرن بیستم پابرجاست، تعدادی از خانواده‌های انگلیسی در جستجوی سرمایه‌گذاری در سیسیل ساکن شدند. بیگانگان در سراسر کشور، به احتمال زیاد، لباس‌ها و پوشش‌های خود را با خود حمل می‌کردند، از جمله کلاه تخت، که با روحیه تقلید، توسط خود مردم سیسیل به عنوان بخش جدایی‌ناپذیر از شیوه پوشش آنها پذیرفته شد. سیسیلی‌ها همیشه سر خود را می‌پوشاندند زیرا
شد. سیسیلی‌ها همیشه سر خود را می‌پوشاندند زیرا از آفتاب داغ تابستان محافظت می‌کند. قبل از اینکه کوپولا به‌طور عمومی مورد استفاده قرار گیرد، انواع عمامه برای مردان و زنان سیسیل و بخش‌هایی از جنوب ایتالیا رایج بود. با این حال، آنها در مرحله بعدی محبوبیت خود را به کوپولا از دست دادند، که به سنگ بنای فرهنگ سیسیلی تبدیل شده است، نه یک کلاه وارداتی ساده، بلکه نمادی واقعی از تعلق به جامعه جزیره و سنت‌های آن. هرچند این بازسازی تاریخی محتمل است، اما کاملاً قطعی نیست و ریشه انگلیسی آن همچنان مورد تردید است: استفاده
و ریشه انگلیسی آن همچنان مورد تردید است: استفاده از اصطلاح "کاپولا" در طول تاریخ، بیش از همه توضیح داده نشده است، کلمه‌ای که دارای سنت طولانی در جنوب ایتالیا است و از قبل از قرن نوزدهم مورد استفاده قرار می‌گرفته است، همان‌طور که در برخی از نوشته‌های باستانی مشهود است. به عنوان مثال، در سال ۱۷۸۹، واژگانی از گویش ناپلی هم صدای "کاپولا" و هم مشتق "کاپولون" را در خود جای داده و پوشش سر را به عنوان " "بیرتا" دهقانی (به معنای کلاه "کشاورز")" توصیف می‌کند، بدون اینکه جزئیات دیگری در مورد شکل یا سبک کلاه اضافه
اینکه جزئیات دیگری در مورد شکل یا سبک کلاه اضافه کند. همچنین به همان قرن یک آهنگ ناپلی با عنوان "داستان ماسانیلو" تعلق دارد که داستان ماسانیلو معروف را روایت می‌کند و در میان چیزهای دیگر به "کوپولای قرمز آن" اشاره دارد، نشانه اینکه این اصطلاح از قبل شناخته شده و در سطح عمومی رایج بوده است. مورد ماسانیلو، در این مورد، نقطه شروع جالبی برای تأمل در مورد مفهوم کاپولا، به ویژه در مورد ریشه‌های بسیار دور آن، چه از نظر تاریخی و چه از دیدگاه صرفاً زبانی، ارائه می‌دهد. در واقع، در تصاویر باستانی، این شورشی مشهور
در واقع، در تصاویر باستانی، این شورشی مشهور ناپلی همیشه یک سربند قرمز - به اصطلاح «کوپولای قرمز» در آواز قرن هجدهم - بر سر دارد، اما شکل کلاه هیچ ارتباطی با کاپولای مدرن ندارد: اگر چنین باشد، از نوعی پشم گوسفند یا کلاه فریژیایی است که در دوران گذشته نماد آزادی بود. تصادفی نیست که فرانسه انقلابی اواخر قرن هجدهم نیز از آن استفاده کرد و کلاه سرخ را به یک نماد ملی واقعی تبدیل کرد (تصویر ماریان، شخصیت جمهوری فرانسه، که دقیقاً با یک کلاه فریژیایی قرمز نشان داده می‌شود، مشهور است).
فریتز یولیوس روتلیسبرگر (به انگلیسی: "Fritz Jules Roethlisberger"؛ زادهٔ ۱۸ سپتامبر ۱۸۹۸ – درگذشتهٔ ۱۷ مه ۱۹۷۴) استاد مدیریت در دانشکده بازرگانی هاروارد و از پژوهشگران برجستهٔ آزمایش‌های هاثورن بود که به همراه التون مایو و دیگر همکارانش در شکل‌گیری مکتب روابط انسانی (مدیریت) نقش بنیادی ایفا کرد. زندگی‌نامه. روتلیسبرگر در نیویورک متولد شد و پس از گذراندن تحصیلات ابتدایی و متوسطه، در سال ۱۹۲۱ از دانشگاه کلمبیا با مدرک کارشناسی فارغ‌التحصیل شد. سپس تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه هاروارد و دانشگاه کالیفرنیا،
خود را در دانشگاه هاروارد و دانشگاه کالیفرنیا، برکلی ادامه داد. فعالیت علمی. روتلیسبرگر از سال ۱۹۲۷ به‌عنوان استاد و پژوهشگر به دانشکده بازرگانی هاروارد پیوست. او به‌همراه ویلیام جی. دیکسون، مطالعات میدانی گسترده‌ای در کارخانهٔ وسترن الکتریک هاثورن انجام داد که نتایجش در کتاب مشهور مدیریت و کارگر ("Management and the Worker") در سال ۱۹۳۹ منتشر شد. یافته‌های او نشان دادند که عوامل اجتماعی، ارتباطات غیررسمی و احساس تعلق، نقش اساسی در بهره‌وری کارکنان دارند. نقش در مکتب روابط انسانی (مدیریت). به‌واسطهٔ
نقش در مکتب روابط انسانی (مدیریت). به‌واسطهٔ تحلیل‌های نظری و روش‌شناسی دقیق روتلیسبرگر، مکتب روابط انسانی (مدیریت) از یک سری مشاهدات تجربی به یک چارچوب علمی منسجم تبدیل شد. او بر اهمیت نگاه انسان‌مدار به سازمان و لزوم توجه به انگیزش و روابط گروهی تأکید داشت. میراث علمی. آثار روتلیسبرگر همچنان در آموزش رفتار سازمانی، مدیریت منابع انسانی و روان‌شناسی صنعتی و سازمانی تدریس می‌شوند. او در شکل‌گیری رشتهٔ رفتار سازمانی به‌عنوان یک شاخهٔ مستقل نقش مهمی داشت. درگذشت. فریتز روتلیسبرگر در ۱۷ مه ۱۹۷۴ در ماساچوست
فریتز روتلیسبرگر در ۱۷ مه ۱۹۷۴ در ماساچوست درگذشت. آثار و ایده‌های او هنوز هم الهام‌بخش مدیران، مشاوران و پژوهشگران است.
آزمایش‌های هاثورن (به انگلیسی: "Hawthorne Experiments") مجموعه‌ای از پژوهش‌ها در حوزهٔ روان‌شناسی صنعتی و سازمانی و مدیریت بود که بین سال‌های ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۲ در کارخانهٔ وسترن الکتریک هاثورن در سیسرو، ایلینوی، ایالات متحده انجام شد. این آزمایش‌ها به رهبری التون مایو و همکارانی چون فریتز روتلیسبرگر و ویلیام جی. دیکسون انجام گردید و نقش مهمی در شکل‌گیری مکتب روابط انسانی (مدیریت) ایفا کرد. پیش‌زمینه. کارخانهٔ هاثورن متعلق به شرکت وسترن الکتریک، تأمین‌کنندهٔ اصلی تجهیزات مخابراتی AT&amp;T، در دههٔ ۱۹۲۰ یکی از
تجهیزات مخابراتی AT&amp;T، در دههٔ ۱۹۲۰ یکی از بزرگ‌ترین مراکز صنعتی آمریکا بود. در آن زمان، نظریهٔ مدیریت علمی فردریک تیلور رویکرد غالب محسوب می‌شد و تمرکز اصلی بر بهبود بهره‌وری از طریق بهینه‌سازی شرایط فیزیکی کار بود. مراحل و گونه‌های آزمایش. آزمایش‌های هاثورن شامل چند مرحلهٔ اصلی بود که هر کدام یافته‌های متفاوتی به همراه داشت: ۱. آزمایش روشنایی. در سال‌های ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۷، پژوهشگران رابطهٔ میان شدت نور و بهره‌وری را بررسی کردند. نتایج نشان داد که بهره‌وری حتی در شرایط کاهش نور هم بالا باقی ماند، که حاکی
حتی در شرایط کاهش نور هم بالا باقی ماند، که حاکی از تأثیر عوامل غیر فیزیکی بود. ۲. اتاق مونتاژ رله برق. از ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۲، گروه کوچکی از زنان کارگر تحت تغییرات مختلف در ساعات کار، استراحت، و دستمزد قرار گرفتند. افزایش بهره‌وری در این شرایط نشان داد که توجه مدیریتی و حس مشارکت تأثیرگذار است. ۳. بخش سیم‌پیچی بانک سیم. در این مرحله، تعاملات اجتماعی غیررسمی در میان کارگران و تأثیر آن بر عملکرد گروه بررسی شد. یافته‌ها نشان دادند که هنجارهای گروهی می‌توانند بهره‌وری را مستقل از دستورهای رسمی شکل دهند. اثر هاثورن.
را مستقل از دستورهای رسمی شکل دهند. اثر هاثورن. نتایج این پژوهش‌ها به پدیده‌ای معروف به اثر هاثورن منجر شد که بیان می‌کند وقتی افراد می‌دانند که زیر نظر هستند، عملکردشان به طور موقت بهبود می‌یابد. اهمیت در مدیریت و علوم انسانی. آزمایش‌های هاثورن نقطهٔ عطفی در گذار از نظریه‌های مکانیکی مدیریت علمی به نظریه‌های انسان‌محور مکتب روابط انسانی (مدیریت) بود. این مطالعات توجه به انگیزش، رضایت شغلی، و روابط غیررسمی را به‌عنوان عناصر کلیدی در مدیریت سازمان‌ها تثبیت کرد. نقدها. برخی پژوهشگران استدلال کرده‌اند که اثر
نقدها. برخی پژوهشگران استدلال کرده‌اند که اثر هاثورن بیش از حد ساده‌سازی شده و بخش زیادی از نتایج ناشی از شرایط خاص اجتماعی و اقتصادی آن دوران بوده است.&lt;ref&gt;{{یادکرد مقاله |نام=Franke |نام خانوادگی=Raymond H. |نام۲=Kaul |نام خانوادگی۲=James D. |عنوان=The Hawthorne Experiments: First Statistical Interpretation |مجله=American Sociological Review |سال=۱۹۷۸ |جلد=۴۳ |شماره=۵ |صفحات=
= میس ایتالیا و بازتعریف زیبایی در رسانهٔ ایتالیایی = مقدمه. میس ایتالیا از ۱۹۳۹ آغاز شد (با نام «۵۰۰۰ لیره به‌خاطر یک لبخند») و پس از جنگ جهانی دوم با همین نام کنونی تداوم یافت. در طول دهه‌ها، این رویداد از یک رقابت کلاسیک زیبایی به میدان کشمکش‌های رسانه‌ای، اجتماعی و جنسیتی دربارهٔ «معیارهای زیبایی» در ایتالیا بدل شده است. تطور قواعد و «بازتعریف» زیبایی. در ۱۹۹۰ معیار سنتی اندازه‌های «سینه–کمر–باسن» از روند داوری حذف شد؛ تغییری که خودِ برگزارکننده آن را فاصله‌گیری از عددی‌کردن بدن توصیف کرده است. در ۲۰۱۱،
از عددی‌کردن بدن توصیف کرده است. در ۲۰۱۱، با رسمی‌شدن حضور «سایز ۴۴ و بالاتر» و معرفی ردهٔ «فرم‌های مُرَبّع/Curvy»، دامنهٔ پذیرش تنوع بدنی گسترش یافت. یک سال بعد، مرحلهٔ مایو به «یک‌تکه» تغییر کرد و برگزارکنندگان آن را بازگشت به الگوهای پوشش کلاسیک توصیف نمودند. بازنمایی تنوع و نقاط عطف. در ۱۹۹۶، دنی (دنّی) مندس نخستین برندهٔ سیاه‌پوستِ میس ایتالیا شد؛ رخدادی که با اظهارنظرهای نژادپرستانهٔ دو داور (و تعلیق آنان) و بحث عمومی همراه بود. در ۲۰۱۶، حضور پائولا تورِّنته (سایز ۴۴) و واکنش مثبت برگزارکننده به
تورِّنته (سایز ۴۴) و واکنش مثبت برگزارکننده به «بدن‌های واقعی‌تر» بازتاب گسترده‌ای یافت. در ۲۰۱۸ کارلوتا ماجّورانا به‌عنوان «نخستین میس ایتالیا که در زمان انتخاب متأهل بود» شناخته شد. رسانه، پخش و کوچ به پلتفرم‌ها. در ۲۰۱۳ شبکهٔ دولتی RAI مسابقه را از آنتن برداشت و بحثی ملی دربارهٔ «قدیمی/زن‌ستیز بودن یا نبودن» آن شکل گرفت؛ بعد از آن، رویداد مدتی به شبکهٔ خصوصی La7 رفت. از ۲۰۲۰ به بعد، فینال‌ها چند دوره فقط آنلاین/استریم برگزار شد و در ۲۰۲۱ روی Helbiz Live پخش گردید. در ۲۰۲۵، فینال دوباره به «پخش هم‌زمان
پخش گردید. در ۲۰۲۵، فینال دوباره به «پخش هم‌زمان تلویزیونی/آنلاین» برگشت و از San Marino RTV و RaiPlay به‌صورت زنده پخش شد. مناقشه‌های معاصر. در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، برگزارکننده اعلام کرد تنها «زنان از بدو تولد» می‌توانند شرکت کنند؛ موضعی که با اعتراضات سازمان‌یافته (از جمله ثبت‌نام اعتراضی بیش از ۱۰۰ مرد ترنس) روبه‌رو شد. در فوریهٔ ۲۰۲۵، مستند نتفلیکسی «Miss Italia (non) deve morire» با محورِ بحران و تلاش‌های بازتعریف، بازتاب رسانه‌ای گسترده‌ای یافت. ارزیابی. بر پایهٔ شواهد رسانه‌ای و تغییرات مقرراتی، «میس
بر پایهٔ شواهد رسانه‌ای و تغییرات مقرراتی، «میس ایتالیا» به‌صورت تدریجی از الگوهای سخت‌گیرانهٔ ظاهری فاصله گرفته و در عین حال میدان تنش‌های تازه دربارهٔ شمولیت جنسیتی و معیارهای بازنمایی در رسانهٔ ایتالیا بوده است. این دگرگونی‌ها—از حذف اندازه‌ها (۱۹۹۰) و پذیرش سایزهای بزرگ‌تر (۲۰۱۱) تا تعدیل پوشش (۲۰۱۲) و کوچ به استریم—در کنار نقاط عطفی چون پیروزی دنی مندس (۱۹۹۶) و نخستین برندهٔ متأهل (۲۰۱۸)، مواد خامِ بحث دربارهٔ «بازتعریف زیبایی» در فضای ایتالیایی را فراهم کرده‌اند.
این فهرستی از زنانی است که از زمان ارتقاء امارت به پادشاهی در سال ۱۹۴۹، ملکه/شاهدخت همسر پادشاهی هاشمی اردن بوده‌اند. در حال حاضر، طبق قانون، همه پادشاهان اردن باید مرد باشند، بنابراین هرگز ملکه‌ای در اردن سلطنت نکرده است، اگرچه این قانون می‌تواند با فرمان سلطنتی تغییر کند. لازم است که پادشاه پس از به سلطنت رسیدن و ازدواج، عنوان ملکه همسر را به همسرش اعطا کند. در غیر این صورت، او فقط عنوان پایین‌تر ملکه همسر را خواهد داشت. تنها یک همسر ‍پادشاه اردن در طول ازدواج خود عنوان ملکه را نداشته است.
تورچلو (; )، جزیره‌ای کم‌جمعیت در انتهای شمالی تالاب ونتزیا، در شمال شرقی ایتالیا است. این جزیره اولین بار در سال 452 میلادی مسکونی شد و از آن به عنوان جزیره اصلی که ونیز از آنجا ساکن شد، یاد می‌شود. قبل از ساخت کلیسای جامع سنت مارک، این شهر دارای یک کلیسای جامع و محل سکونت اسقف‌ها بود. تاریخچه. پس از سقوط امپراتوری روم غربی، تورچلو یکی از اولین جزایر تالابی بود که به طور متوالی توسط ونتی‌هایی که از سرزمین اصلی ( "terra ferma") فرار کرده بودند تا از حملات مکرر بربرها، به ویژه پس از آنکه آتیلا هون شهر
مکرر بربرها، به ویژه پس از آنکه آتیلا هون شهر آلتینوم و تمام سکونتگاه‌های اطراف آن را در سال ۴۵۲ نابود کرد، پناه بگیرند، مسکونی شد. اگرچه منطقه ونتو که به سختی جنگیده بود، از پایان جنگ گوتیک رسماً متعلق به راونا، اسقف‌نشین بیزانس بود، اما به دلیل حملات و جنگ‌های مکرر گوتیک (سرماتی) ناامن باقی ماند: در طول ۲۰۰ سال بعد، لومباردها و فرانک‌ها هجوم دائمی پناهندگان شهری فرهیخته را به امنیت نسبی جزیره، از جمله خود اسقف آلتینو، دامن زدند. در سال ۶۳۸، تورچلو برای بیش از هزار سال به مقر رسمی اسقف تبدیل شد و مردم
بیش از هزار سال به مقر رسمی اسقف تبدیل شد و مردم آلتینوم یادگارهای سنت هلیودوروس، که اکنون قدیس حامی جزیره است، را با خود آوردند. اگرچه منطقه ونتو که به سختی جنگیده بود، از پایان جنگ گوتیک رسماً به اسقف‌نشین بیزانس راونا تعلق داشت، اما به دلیل تهاجم‌ها و جنگ‌های مکرر گوتیک‌ها (سارماتی‌ها) ناامن باقی ماند: در طول ۲۰۰ سال بعد، لومباردها و فرانک‌ها هجوم دائمی پناهندگان شهری فرهیخته را به منطقه نسبتاً امن جزیره، از جمله خود اسقف آلتینو، دامن زدند. در سال ۶۳۸، تورچلو به مدت بیش از هزار سال به مقر رسمی اسقف
تورچلو به مدت بیش از هزار سال به مقر رسمی اسقف تبدیل شد و مردم آلتینوم یادگارهای سنت هلیودوروس، که اکنون قدیس حامی جزیره است، را با خود آوردند. تورچلو از روابط فرهنگی و تجاری نزدیک با قسطنطنیه بهره‌مند شد و آن را حفظ کرد: با این حال، به عنوان یک پایگاه نسبتاً دور از امپراتوری روم شرقی، توانست عملاً از پایتخت شرقی خودمختاری دو فاکتو برقرار کند. تورچلو به سرعت به عنوان یک مرکز سیاسی و تجاری اهمیت پیدا کرد: در قرن دهم میلادی، جمعیتی حدود 10000 تا 35000 نفر داشت که رایج‌ترین تخمین، 20000 نفر بود. با این حال،
که رایج‌ترین تخمین، 20000 نفر بود. با این حال، برخی از تخمین‌های اخیر باستان‌شناسان، جمعیت تورچلو را حداکثر به 3 هزار نفر نزدیک‌تر می‌دانند. در دوران پیش از قرون وسطی، تورچلو یک مرکز تجاری بسیار قدرتمندتر از ونیز بود. به لطف باتلاق‌های نمکی تالاب، نمکزارها به ستون فقرات اقتصادی تورچلو تبدیل شدند و بندر آن به سرعت به یک بازار مهم صادرات مجدد در تجارت سودآور شرق و غرب تبدیل شد که در آن دوره تا حد زیادی توسط بیزانس کنترل می‌شد. مرگ سیاه جمهوری ونیز را در سال ۱۳۴۸ و دوباره بین سال‌های ۱۵۷۵ تا ۱۵۷۷ ویران کرد.
۱۳۴۸ و دوباره بین سال‌های ۱۵۷۵ تا ۱۵۷۷ ویران کرد. در عرض سه سال، طاعون حدود ۵۰ هزار نفر را کشت. در سال ۱۶۳۰، طاعون ایتالیایی ۱۶۲۹-۱۶۳۱ یک سوم از ۱۵۰ هزار شهروند ونیز را کشت. یک مسئله جدی دیگر برای تورچلو به طور خاص این بود که منطقه باتلاقی تالاب اطراف جزیره تا قرن ۱۴ افزایش یافت، که بخشی از آن به دلیل پایین آمدن سطح زمین بود. ناوبری در تالاب مرده ("laguna morta") خیلی زود غیرممکن شد و بازرگانان از آمدن به جزیره دست کشیدند. باتلاق‌های رو به رشد همچنین مالاریا را به طور جدی تشدید کردند. در نتیجه، تا اواخر
را به طور جدی تشدید کردند. در نتیجه، تا اواخر قرن چهاردهم، تعداد قابل توجهی از مردم به جزایر مورانو، بورانو یا ریالتو (ونیز امروزی) رفتند. در سال ۱۶۸۹، اسقف‌نشین به مورانو منتقل شد و تا سال ۱۷۹۷، جمعیت آن به حدود ۳۰۰ نفر کاهش یافت. طبق برخی منابع، اکنون جمعیت تمام‌وقت آن فقط ۱۰ نفر است، از جمله کشیش کلیسا، و در سال ۲۰۱۸ فقط ۱۲ نفر. جاذبه‌ها. کاخ‌های متعدد تورچلو، دوازده بخش و شانزده صومعه (cloister) آن از زمانی که ونیزی‌ها مصالح ساختمانی مفید را بازیافت کردند، تقریباً ناپدید شده‌اند. یک کاخ کوچک تنها سازه
تقریباً ناپدید شده‌اند. یک کاخ کوچک تنها سازه قرون وسطایی باقی مانده است که شامل یک کلیسای جامع، یک کلیسا، تالار شورای سابق شهر و بایگانی‌ها (که موزه را در خود جای داده‌اند) و باسیلیکا و مناره مجاور است. دو مورد آخر در سال ۱۰۰۸ بازسازی شدند. جاذبه اصلی امروزی، کلیسای جامع سانتا ماریا آسونتا است که در سال ۶۳۹ میلادی تأسیس شده است. این کلیسا به شکل باسیلیکا با راهروهای جانبی اما بدون گذرگاه است و آثار بیزانسی زیادی از قرن‌های ۱۱ و ۱۲ میلادی، از جمله موزاییک‌ها (به عنوان مثال، نسخه‌ای زنده از آخرین داوری)
(به عنوان مثال، نسخه‌ای زنده از آخرین داوری) دارد. از دیگر جاذبه‌ها می‌توان به کلیسای سانتا فوسکا (church of Santa Fosca) مربوط به قرن‌های ۱۱ و ۱۲ میلادی، به شکل صلیب یونانی که توسط یک رواق نیمه هشت ضلعی احاطه شده است، و موزه ایالتی تورچلو که در دو کاخ قرن چهاردهمی، کاخ بایگانی ("Palazzo dell'Archivio") و کاخ کنسولیو ("Palazzo del Consiglio")، که زمانی محل حکومت اشتراکی بود، قرار دارد، اشاره کرد. یکی دیگر از دیدنی‌های قابل توجه برای گردشگران، یک صندلی سنگی باستانی است که به تخت آتیلا معروف است. با این حال،
است که به تخت آتیلا معروف است. با این حال، این صندلی هیچ ارتباطی با پادشاه هون‌ها ندارد، اما ممکن است جایگاه پودستا یا صندلی اسقف یا جایگاهی بوده باشد که در آن قضات ارشد منصوب می‌شدند. تورچلو همچنین محل قرارگیری پل شیطان است که با نام پونته دل دیاولو ("Ponte del Diavolo") یا به طور جایگزین پل کوچک شیطان ("Ponticello del Diavolo") شناخته می‌شود. ساکنین مشهور. ارنست همینگوی مدتی را در سال ۱۹۴۸ در آنجا گذراند و بخش‌هایی از رمان‌های «آن سوی رودخانه و به سوی درختان» را نوشت. این رمان شامل تصاویری از تورچلو و
را نوشت. این رمان شامل تصاویری از تورچلو و اطراف آن است. علاوه بر این، بسیاری از هنرمندان، موسیقیدانان و ستاره‌های مشهور سینما زمانی را در این جزیره، پناهگاهی آرام، گذرانده‌اند. تورچلو پس‌زمینه داستان کوتاه دافنه دوموریه با عنوان «حالا نگاه نکن» است. پانویس.
شاتل-قنطورس (به انگلیسی: Shuttle-Centaur) نسخه‌ای از "مرحله فوقانی راکت پرتابگر قنطورس" بود که برای حمل در محفظه بار شاتل فضایی و پرتاب ماهواره‌ها به مدارهای بالای زمین یا کاوشگرها به فضای ژرف طراحی شده بود. دو نسخه از آن توسعه یافت: قنطورس جی-پرایم (Centaur G-Prime) که برای پرتاب کاوشگرهای رباتیک "گالیلئو" و "اولیس" به سوی مشتری برنامه‌ریزی شده بود، و قنطورس جی (Centaur G)، نسخه‌ای کوتاه‌تر که برای استفاده با ماهواره‌های میلیتاری‌استار (Milstar) وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا و کاوشگر "ماژلان" به سوی زهره