payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جزئیات. این مجسمه یک شاهکار حرفه‌ای مربوط به ورزش هلنیستی است، با نیم تنه ای بیش از حد عضلانی، سنگین و صورت زخمی و کبود، آلت تناسلی که توسط کینودسمه بسته شده است، گوش‌های گل کلمی، بینی شکسته، انگشت پای مورتون و دهانی که نشان از شکستگی دندان دارد. بوکسور همچنین ریشو به تصویر کشیده شده که می‌توانست یک ویژگی معمولی برای بوکسورهای باستانی باشد. اسمیت، مورخ معاصر، معتقد است که مجسمه یک پرتره واقعی را نشان نمی‌دهد: «این ژانر واقع‌گرایی است، فردیت به نفع یک شخصیت عمومی «بوکسور» حذف شده.» یک پروژه بازسازی که توسط
عمومی «بوکسور» حذف شده.» یک پروژه بازسازی که توسط گروه تحقیقاتی فرانکفورت لیبیجائوس و به سرپرستی وینزنز برینکمن اجرا شد، بنا بر تفسیر اتو روسباخ (1898) و فیلیس ال. ویلیامز (۱۹۴۵)، مجسمه را به عنوان آمیکوس، پادشاه ببریسز، معرفی می‌کند. در سال ۱۹۸۹، هر دو قطعهٔ برنز توسط نیکولاس هیملمان به دقت ترمیم شدند تا برای نمایشگاه او در موزه‌ای در شهر بن آماده شوند. این مجسمه از هشت بخش به هم لحیم شده پیوند یافته که به‌طور جداگانه در فرایند لاست واکس ریخته‌گری شده‌اند. پیوندها پوشانیده شده‌اند و عملاً نامرئی هستند.
پیوندها پوشانیده شده‌اند و عملاً نامرئی هستند. لب‌ها و زخم‌ها و خراشیدگی صورت در ابتدا با مس منبت کاری شده بود و منبت‌های مسی بیشتر روی شانه راست، ساعد، دستکش و ران نمایانگر قطرات و چکه‌های خون بودند. انگشتان دست و پا به دلیل مالش توسط رهگذران در زمان‌های قدیم، فرسودگی یافتند، و این نشان می‌دهد که "بوکسور" برای حفظ ارزش طلسمانه‌اش با دقت دفن شده است تا از تهاجم اقوام گوت‌ها مصون بمانند. حمامی که پیکره از حوالی آن کشف شد، از حمام‌هایی است که عمدتاً تا قرن ششم و هفتم میلادی بدون استفاده باقی ماندند. این
ششم و هفتم میلادی بدون استفاده باقی ماندند. این مجسمه برای اولین بار در ایالات متحده از ژوئن تا ژوئیه ۲۰۱۳ در موزه هنر متروپولیتن در شهر نیویورک به عنوان بخشی از «سال فرهنگ ایتالیایی در ایالات متحده» به نمایش درآمد.
حساسیت زاویه دنده‌ای-مهره‌ای () یا به اختصار «CVA» دردی است که از لمس یا ضربه خفیف به ناحیه داخل زاویه دنده‌ای-مهره‌ای ایجاد می‌شود. اضلاع زاویه دنده‌ای-مهره‌ای دنده ۱۲ و ستون فقرات است. ارزیابی حساسیت زاویه دنده‌ای-مهره‌ای بخشی از معاینه شکمی است و حساسیت یا درد این ناحیه اغلب نشان‌دهنده نوعی بیماری کلیه است. قطب‌های پایینی کلیه‌ها در داخل زاویه دنده‌ای-مهره‌ای قرار دارند. مقدار کمی از پرده جنب در زیر دنده‌ها در زاویه دنده‌ای-مهره‌ای‌ها گسترش می‌یابد. برای آزمایش بررسی حساسیت زاویه دنده‌ای-مهره‌ای،
برای آزمایش بررسی حساسیت زاویه دنده‌ای-مهره‌ای، معاینه‌کننده ابتدا با انگشت خود فشار ملایمی را به ناحیه داخل زاویه دنده‌ای-مهره‌ای وارد می‌کند. اگر فشار ملایم باعث ایجاد حساسیت یا درد نشود، معاینه‌کننده یک دست را روی ناحیه داخل زاویه دنده‌ای-مهره‌ای قرار می‌دهد و با مشت بسته دست دیگر به آرامی به آن دست ضربه می‌زند. حساسیت به لمس در ناحیهٔ زاویه دنده‌ای-مهره‌ای دلایل کلیوی و غیر کلیوی دارد و ممکن است نشانه‌ای از پیلونفریت، سنگ کلیه، سنگ میزنای، انسداد محل اتصال حالب به لگن، دمل کلیه، عفونت ادراری و ریفلاکس
حالب به لگن، دمل کلیه، عفونت ادراری و ریفلاکس ادراری باشد. این نشانه در بیمارانی که دچار آپاندیسیت سکوم یا آبسه‌های پشت صفاق هستند هم دیده می‌شود. فقدان حساسیت زاویه دنده‌ای-مهره‌ای در بیماران مبتلا به کمردرد دلیلی بر عدم گرفتاری کلیه است و درد آنها احتمالاً علت دیگری دارد. نام دیگر این نشانهٔ بالینی «نشانهٔ مشت مورفی» است چرا که نخستین بار توسط جراح نامدار آمریکایی جان بنجامین مورفی در سال ۱۸۸۴ توصیف شد. در لهستان، این نشانه بیشتر به نام ساموئل گلدفلام، عصب‌شناس لهستانی نشانهٔ گلدفلام نامیده می‌شود که در
لهستانی نشانهٔ گلدفلام نامیده می‌شود که در سال ۱۹۰۰ آن را تشریح کرد.
پریدن از روی گاو یا پرش از سر ورزا (به ، ) انواع مختلفی از نبرد بدون خشونت با گاو نر را گویند. برخی از این گونه‌ها بر اساس یک آیین باستانی از تمدن مینوسی برجای مانده بود که ورزشی آکروباتیک را شامل می‌شد که در آن یک شخص از پشت یک گاو نر (ورزا) به سوی دیگرش می‌پرید. در فرانسه مدرن ورزش مشابهی وجود دارد که معمولاً با گاوهای ماده به جای گاو نر چنین می‌کنند و به عنوان کورسه لاندایز () شناخته می‌شود. در اسپانیا، از روی گاو نر می‌پرند و به آن رکورتس () می‌گویند. در تامیل نادو، در کشور هند، از سر گاو نر می‌جهند و
تامیل نادو، در کشور هند، از سر گاو نر می‌جهند و به آن جالیکاتو (Jallikattu) می‌گویند. جهش آیینی از روی گاو نر نقشی است که در آثار هنر فیگوراتیو عصر برنز میانه، به ویژه در هنر مینوسی و احتمالاً اشیای مینوسی که در یونان میسنی یافت می‌شود، وجود دارد؛ اما گاهی در آناتولی هیتی، شامات، آمودریا و دره سند نیز یافت می‌شود. اغلب به عنوان بازتابی از مراسمی در نظر گرفته می‌شود که در ارتباط با پرستش گاو نر تفسیر می‌شود. شمایل نگاری. یونگر (۱۹۹۵) تصویرهای گاوپرشی در هنر ناحیهٔ اژه در عصر برنز را به شرح زیر طبقه‌بندی
ناحیهٔ اژه در عصر برنز را به شرح زیر طبقه‌بندی می‌کند: تصویرهای نوع سوم اغلب در هنر مینوسی پسین (قرن ۱۴ تا ۱۳ قبل از میلاد) یافت می‌شوند. نقاشی‌های دیواری مینوسی از تل الدبا (اواریس، مصر) مربوط به سلسله هجدهم (قرن ۱۶ تا ۱۴ قبل از میلاد) علاوه بر نقوش اصیل مصری، طرح‌های مشابهی را نشان می‌دهند، به همین دلیل اغلب آنها را به صنعتگران مصری تعلیم یافته مینوسی نسبت می‌دهند، نه مستقیماً به صنعتگران مصری؛ اگرچه این مورد بحث است. این تصاویر همچنین می‌توانستند به عنوان تزئینات قصر گنجانده شوند و یحتمل این کاخ برای یک
تزئینات قصر گنجانده شوند و یحتمل این کاخ برای یک شاهزاده خانم اژه‌ای ساخته شده بود که در ازدواجی سیاسی با یک فرعون هیکسوس ازدواج کرده بود. نمونه‌های دیگری از صحنه‌های پرش گاو در سوریه امروزی یافت شده است، مانند نقش مهر استوانه‌ای که در سطح هفتم در آلالاخ (تمدن بابـِل قدیم، قرن ۱۹ یا ۱۸ قبل از میلاد) یافت شده که دو آکروبات را بر پشت گاو نر نشان می‌دهد و علامت عنخ در بین آنها قرار داده شده است. مُهر دیگری متعلق به خدمتکار شمشی ادد اول (حدود ۱۸۰۰ ق. م) و نمونه‌های دیگر سوری نیز کشف شده‌اند. علاوه بر این، یک
دیگر سوری نیز کشف شده‌اند. علاوه بر این، یک گلدان برجسته در سال ۱۹۹۷ میلادی در حسین‌دده تپه کشف شد که مربوط به پادشاهی قدیمی هیتی‌ها (قرن ۱۸ تا ۱۵ قبل از میلاد) است. کرِتِ مینوسی. گمان می‌رود که پرش از روی گاو یکی از آیین‌های کلیدی در مذهب تمدن مینوسی در جزیرهٔ کرت، در عصر برنز بوده است. مانند سایر تمدن‌های مدیترانه‌ای، گاو نر مورد احترام و پرستش بود. نقش‌های گاو نر در کاخ کنوسوس نمادی گسترده در هنر و تزئینات این محوطه باستانی است. باربارا اولسن، دانشیار مطالعات یونانی و رومی در کالج واسار، می‌گوید
مطالعات یونانی و رومی در کالج واسار، می‌گوید احتمالاً ورزش پرش از گاو برای شرکت کنندگان خطرناک نبود. "از تصاویر به نظر می‌رسد که آنها [از روی گاوها] موفقیت آمیز می‌پریدند و خبری از ارائه تصاویر خشونت آمیز وجود ندارد؛ بنابراین جهش از روی گاو نر لزوماً خشونتی در پی نداشت. اما یک ریتون یافت شده در هیا تریادا نشان می‌دهد که جراحات کاملاً هم ناشناخته نبوده‌اند. پرش از گاو در دوران معاصر. پرش از روی گاو نر هنوز در جنوب غربی فرانسه انجام می‌شود، جایی که به‌طور سنتی به عنوان کورسه لاندایزه (به فرانسوی: ) شناخته
به عنوان کورسه لاندایزه (به فرانسوی: ) شناخته می‌شود. اگرچه معمولاً به جای گاو نر از گاوهای ماده استفاده می‌شود. آنها ماده گاوهای جنگی هستند که برای کوریدا () در اسپانیا پرورش داده می‌شوند. با این حال، یک بار در سال، از گاو نر در جشنواره هنر و شجاعت استفاده می‌شود. شهر مون دو مارسان در گاسکونی، به خاطر جهندگان خوبش () مشهور است که با جلیقه‌های قهوه ای، به صورت تیمی به رقابت می‌پردازند و سعی می‌کنند از طفره رفتن رپرتوار و جهش‌های آکروباتیک خود برای جلوگیری از شاخ زدن و تهاجم گاو بهره ببرند. ماده گاو معمولاً
شاخ زدن و تهاجم گاو بهره ببرند. ماده گاو معمولاً با استفاده از طناب بلندی که به شاخ‌هایش متصل است هدایت می‌شود، به طوری که مستقیماً به سمت اجراکنندگان می‌رود و در صورتی که ترفندی را از دست بدهند، از زیر پا گذاشتن یا زیر پا زدن آنها جلوگیری می‌شود. اگرچه در این شکل از مسابقه خطری برای گاو وجود ندارد، اما این یک ورزش بسیار خطرناک برای شرکت کنندگان انسانی است. یکی از رقبای برجسته در شهر مونتوآ، به نام ژان پیر راچو در سال ۲۰۰۱ بر اثر برخورد با گاو از ناحیهٔ سرش کشته شد. این مراسم در فرانسه از ماه مارس تا اکتبر
کشته شد. این مراسم در فرانسه از ماه مارس تا اکتبر به مناسبت فستیوال‌ها در بسیاری از شهرها و روستاها از جمله نوگارو، مونت دومارسان، داکس، کاستلنو دو آوزان و بسیاری مکان‌های دیگر برگزار می‌شود. مسابقات قهرمانی کشور نیز برگزار می‌شود. پرش از گاو در ایالت تامیل نادو در کشور هند هم توسط مردم تامیل انجام می‌شود و به آن جالیکاتو، سالیککاتتو، ارو تاژوووتال و مانجو ویراتو می‌گویند. این یک ورزش سنتی است که در آن یک گاو نر مانند پولیکولام یا کانگایام در میان جمعیت رها می‌شود و گاو نر تلاش می‌کند فرار کند، اما چندین
می‌شود و گاو نر تلاش می‌کند فرار کند، اما چندین شرکت کننده انسانی تلاش می‌کنند کوهان بزرگی را که در پشت گاو قرار دارد با هر دو بازو گرفته و به آن آویزان بمانند. شرکت کنندگان تا زمانی که ممکن است کوهان را نگه می‌دارند و سعی می‌کنند گاو را با این شیوه متوقف کنند. در برخی موارد، شرکت کنندگان باید به اندازه کافی سوار شوند تا پرچم‌های روی شاخ گاو را بردارند. جالیکاتو معمولاً در ایالت تامیل نادو هند به عنوان بخشی از جشن‌های پونگال در روز ماتو پونگال که هر ساله در ژانویه برگزار می‌شود، انجام می‌شود. یک سنت مشابه،
ژانویه برگزار می‌شود، انجام می‌شود. یک سنت مشابه، اما حتی خطرناک‌تر از پریدن از روی گاو بدون خشونت، در برخی از مناطق اسپانیا تمرین می‌شود. در این ورزش که مختص به تورِروس (گاوبازان) معروف به رکورددارها () است، ورزشکار با طفره رفتن و جهش از روی گاو نر بدون استفاده از شنل یا شمشیر، به رقابت می‌پردازد. برخی از رکوردداران از یک میله بلند استفاده می‌کنند تا به معنای واقعی کلمه بر روی حیوان پریده و معلق بمانند. در این گونه، هیچ محافظی برای ورزشکار وجود ندارد.
نشانهٔ مایرسون () یا نشانهٔ ضربه به میان‌ابرو یافته‌ای در معاینه بالینی است که در آن بیمار با ضربه زدن مکرر به میان‌ابرو، (ناحیه بالای بینی و بین ابروها)، نمی‌تواند در برابر پلک زدن مقاومت کند. به این نشانه پزشکی رفلکس گلابلار هم می‌گویند و اغلب یکی از نشانه‌های اولیه بیماری پارکینسون است، اما ممکن است در مراحل نخست زوال عقل و همچنین سایر بیماری‌های عصبی پیشرونده دیده شود. نشانهٔ مایرسون نامش را از متخصص مغز و اعصاب آمریکایی آبراهام مایرسون می‌گیرد.
آبراهام مایرسون (؛ – ) روان‌پزشک، متخصص مغز و اعصاب، آسیب‌شناس و پژوهشگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. او علاقه خاصی به مطالعهٔ نحوهٔ توارث بیماری‌های روان‌پزشکی و اختلالات عصبی داشت. وی دانش‌اموختهٔ کالج پزشکان و جراحان دانشگاه کلمبیا و دانشکده پزشکی دانشگاه تافتس بود و مدرک دکترای پزشکی خود را در سال ۱۹۰۸ دریافت کرد. او بعدها استاد رشتهٔ روان‌پزشکی دانشکده پزشکی هاروارد شد و از اعضای فعال انجمن روان‌پزشکی آمریکا و مشاور ارشد سازمان خدمات بهداشت عمومی ایالات متحده آمریکا بود. نشانه مایرسون به افتخار او
متحده آمریکا بود. نشانه مایرسون به افتخار او نام‌گذاری شده است. مقدمه کتاب «"روزها و شب‌های زندان"» به قلم ویکتور فولکه نلسون را او نوشته است.
بازی‌های پاناتنائیک (به ) رویدادی بود که هر چهار سال یکبار در آتن، در یونان باستان، از ۵۶۶ پیش از میلاد تا قرن سوم پس از میلاد برگزار می‌شد. این بازی‌ها شامل جشنواره‌های مذهبی، مراسم (شامل توزیع جوایز)، مسابقات ورزشی و رویدادهای فرهنگی بود که در یک استادیوم برگزار می‌شد. تاریخچه. جشن پاناتنائیک به منظور گرامیداشت الهه آتنا بود، که بنا بر باور یونانیان پس از رقابت با خدای پوزیدون، حامی شهر آتن شده بود؛ لذا اهالی آتن با تقدیم هدایا و نذوراتی برای آتنا، حمایت او را پاس می‌داشتند. این جشنواره همچنین باعث اتحاد
را پاس می‌داشتند. این جشنواره همچنین باعث اتحاد بین مردم شهر آتن می‌شد. تلاش برای ترور هیپیاس و هیپارخوس ظالم در طول پاناتنائا در سال ۵۱۴ قبل از میلاد، توسط هارمودیوس و آریستوگیتون اغلب به عنوان سرآغاز دموکراسی در آتن در نظر گرفته می‌شود. از آنجایی که زادگاه آتنا دریاچه تریتونیس در شمال آفریقا است، آتنی‌ها ورزشکاران اهل آفریقای شمالی را برای شرکت در بازی‌های پاناتنائیک منع نمی‌کردند، زیرا آن‌ها را فرهنگ مشابهی با فرهنگ یونانی‌ها می‌دانستند. یکی از نمونه‌های آن شاهزاده مستنابال است که شاهزادهٔ نومیدیا و پسر
آن شاهزاده مستنابال است که شاهزادهٔ نومیدیا و پسر ماسینیسا بود، که برای نومیدیا چهار قهرمانی در مسابقات ارابه‌رانی به دست آورد. رویدادها. مسابقاتی که جشنواره برای آنها شناخته می‌شد، بخشی از پاناتنایای بزرگ، یک مناسک مذهبی بسیار بزرگتر، بود. این آیین‌ها شامل قربانی‌های متعدد برای آتنا (همنام رویداد و خدای حامی میزبانان رویداد) و همچنین پوزیدون و دیگران بود. پاناتنایای کوچک، رویداد خواهر پاناتنایای بزرگ بود که هر ساله با ۳ تا ۴ روز جشن کمتر در برگزار می‌شد. این مسابقات معتبرترین بازی برای شهروندان آتن بود،
این مسابقات معتبرترین بازی برای شهروندان آتن بود، اما به اندازه بازی‌های المپیک یا سایر بازی‌های پانهلنیک اهمیت نداشت. بازی‌های پاناتنائیک همچنین شامل مسابقات شعر و موسیقی بود. جوایزی برای بازخوانی نقالی شعرهای هومری، برای موسیقی دستگاهی بر ردیف اولوس و سیتارا، و برای آواز خواندن با همراهی اولوس و سیتارا (سیتارودی) اهدا می‌شد. علاوه بر این، بازی‌ها شامل خواندن شعر حماسی از شاعران نخستین مانند هومر، پیندار و هزیود بود. استادیوم پاناتنائیک. مسابقات ورزشی در استادیوم پاناتنائیک برگزار می‌شد که هنوز هم مورد
استادیوم پاناتنائیک برگزار می‌شد که هنوز هم مورد استفاده قرار می‌گیرد. در سال ۱۸۶۵ میلادی، اوانجلیس زاپاس ثروت هنگفتی را در وصیت نامه خود وقف کرد تا صرف حفاری و بازسازی استادیوم باستانی پاناتنائیک گردد تا بازی‌های المپیک مدرن هر چهار سال یکبار «به شیوه نیاکان» برگزار شود. استادیوم پاناتنائیک میزبان بازی‌های المپیک زاپاس در سالهای 1870 و ۱۸۷۵ و همچنین بازی‌های المپیک مدرن در سال‌های ۱۸۹۶ و ۲۰۰۴ بوده است. این استادیوم همچنین میزبان بازی‌های بین‌المللی سال ۱۹۰۶ بود. مسابقات. در بازی‌های پاناتنائیک مسابقاتی را
بود. مسابقات. در بازی‌های پاناتنائیک مسابقاتی را در چندین رویداد موسیقی، ورزشی و سوارکاری برگزار می‌کردند. با توجه به این واقعیت که مسابقات زیادی برگزار می‌شد، بازی‌ها معمولاً کمی بیش از یک هفته به طول می‌انجامید. یک بلوک مرمری از قرن چهارم کشف شده که کارشناسان توضیح می‌دهند روی بلوک برنامه ای برای بازی‌ها و همچنین رویدادهای فردی و جوایز آنها نوشته شده است. کتیبه همچنین می‌گوید که دو رده سنی برای رویدادهای موسیقی وجود دارد اما سه رده سنی برای رویدادهای ورزشی وجود دارد. طبق نظر محققان، گروه‌های سنی ۱۲–۱۶
وجود دارد. طبق نظر محققان، گروه‌های سنی ۱۲–۱۶ ساله یعنی پسران، ۱۶–۲۰ ساله یعنی جوانان بی ریش و و بالای ۲۰ سال شامل مردان را دربر می‌گرفت. یکی از چیزهایی که در مورد این بازی‌ها با مراسم تشریفات بازی‌های معمولی متفاوت بود، این بود که به نایب قهرمان (نفر دوم) هر مسابقه هم جایزه می‌دادند. با استفاده از این کتیبه، کارشناسان یک برنامه کلی مانند این را گردآوری کردند: روز اول: مسابقه موزیکال و نقالی اشعار حماسی. روز دوم: مسابقه ورزشی برای پسران و جوانان. روز سوم: مسابقه ورزشی برای مردان. روز چهارم: مسابقه
سوم: مسابقه ورزشی برای مردان. روز چهارم: مسابقه سوارکاری؛ روز پنجم: مسابقه قبیله‌ای. روز ششم: حمل مشعل و قربانی. روز هفتم: مسابقه قایق‌سواری. روز هشتم: اهدای جوایز و برگزاری جشن‌ها. کارشناسان بر اساس ترتیب جوایزی که روی بلوک سنگ مرمر نوشته شده بود، به‌طور منطقی به نحوه انجام بازی‌ها دست یافتند. ورزش‌های کشتی و دیسک نیز در این مسابقات شرکت داشتند. شرکت‌کنندگان رویدادهای موسیقایی عبارت بودند از نوازندگان کیتارا، نوازندگان فلوت و خوانندگان. رویدادهای ورزشی عبارت بودند از استادیون، پنج‌گانه، کشتی، بوکس و
عبارت بودند از استادیون، پنج‌گانه، کشتی، بوکس و پانکریشن. مسابقات سوارکاری عبارت بودند از مسابقه ارابه‌رانی دو اسب، مسابقه اسب‌دوانی و پرتاب نیزه از روی اسب. بر اساس کتیبه متوجه می‌شویم که جوایز اهدا شده به مردان و جوانان متفاوت بوده است. به مردان مقدار معینی درهم و/یا تاج با ارزشی به مقدار معینی درهم پاداش داده می‌شد. به پسران و جوانان تعداد معینی آمفورای حاوی روغن زیتون داده می‌شد. تشریفات. بازی‌های پاناتنائیک یک رویداد کروماتیتیک (یعنی "پولی") بود که در آن برنده جوایزی با ارزش مالی به خانه می‌برد و از
آن برنده جوایزی با ارزش مالی به خانه می‌برد و از این منظر، برخلاف بازی‌های استفانیتی (یعنی "تاج‌دار") مانند المپیک بود، که به برنده فقط یک تاج نمادین اهدا می‌کردند. مراسم اهدای جوایز شامل توزیع آمفورای پاناتنائیک بود که ظروف سرامیکی بزرگی بودند که در آن حاوی روغن زیتون (کالایی لوکس در آن زمان) به عنوان جایزه بود. برنده مسابقه ارابه‌رانی به عنوان جایزه یکصد و چهل آمفورای پاناتنائیک پر از روغن زیتون دریافت می‌کرد. در اساطیر. در اسطوره مینوتور، پسر آندروگئوس در مینوس، در جریان بازی‌های پاناتنائیک کشته می‌شود.
مینوس، در جریان بازی‌های پاناتنائیک کشته می‌شود. برخی روایت‌ها، مانند "بیبلوتکا" که یک شبه آپولودور است، بیان می‌کنند که او پیروز شد و رقبای حسودش به کمین نشستند و او را کشتند. دیگران، منابع دیگر همچون "گراسیائه دسکریپتو" اثر پاوسانیاس، می‌گویند که او توسط یک گاو خشمگین زیر پا له شد.
این مطلب به فهرست سفرهای خارجی نهمین رئیس‌جمهور ایران، مسعود پزشکیان در دولت چهاردهم از ابتدای آغاز این دولت تاکنون می‌پردازد. اقلیم کردستان عراق. مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور ایران، در سفری رسمی در تاریخ ۲۱ شهریور ۱۴۰۳ به اقلیم کردستان عراق سفر کرد. این سفر، که نخستین سفر خارجی پزشکیان پس از انتخاب به عنوان رئیس‌جمهور بود، از جنبه‌های مختلف حائز اهمیت تلقی می‌شود. این سفر با هدف تقویت روابط دوجانبه، گسترش همکاری‌های اقتصادی و فرهنگی، و رایزنی در مورد مسائل منطقه‌ای انجام شد. اقلیم کردستان عراق به دلیل هم‌مرزی
انجام شد. اقلیم کردستان عراق به دلیل هم‌مرزی با ایران و اشتراکات فرهنگی و تاریخی، از اهمیت ویژه‌ای برای جمهوری اسلامی ایران برخوردار است. پزشکیان در این سفر دو روزه با مقامات ارشد اقلیم کردستان، از جمله نچیروان بارزانی، رئیس اقلیم، دیدار و گفتگو کرد. در این دیدارها، طرفین بر گسترش همکاری‌ها در زمینه‌های مختلف، از جمله انرژی، تجارت، و گردشگری، تأکید کردند. همچنین، مسائل مربوط به امنیت منطقه و مبارزه با تروریسم مورد بحث و تبادل نظر قرار گرفت. علاوه بر دیدار با مقامات رسمی، پزشکیان از برخی پروژه‌های اقتصادی و
مقامات رسمی، پزشکیان از برخی پروژه‌های اقتصادی و فرهنگی در اقلیم کردستان بازدید کرد و با فعالان اقتصادی و فرهنگی این منطقه دیدار و گفتگو کرد. این سفر بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های ایران و اقلیم کردستان داشت. بسیاری از تحلیلگران، این سفر را گامی مثبت در جهت تقویت روابط دوجانبه و گسترش همکاری‌های منطقه‌ای ارزیابی کردند. از جمله نتایج مهم این سفر می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: در خلال این سفر موضوعات مختلفی مورد بحث و تبادل نظر قرار گرفت. از جمله موضوعات مهم مطرح شده می‌توان به: همچنین این سفر به عنوان اولین
شده می‌توان به: همچنین این سفر به عنوان اولین سفر خارجی رئیس‌جمهور جدید ایران حائز اهمیت بود. عراق. سفر مسعود پزشکیان به عراق، اولین سفر خارجی وی پس از انتخاب به عنوان رئیس‌جمهور ایران، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بود. این سفر سه روزه، که از تاریخ ۲۱ شهریور ۱۴۰۳ آغاز شد، با هدف تقویت روابط دوجانبه، گسترش همکاری‌های اقتصادی و فرهنگی، و رایزنی در مورد مسائل منطقه‌ای انجام شد. پزشکیان در این سفر سه روزه، از شش شهر عراق، از جمله بغداد، اربیل، سلیمانیه و بصره، بازدید کرد. او با مقامات ارشد عراقی، از جمله
بازدید کرد. او با مقامات ارشد عراقی، از جمله رئیس‌جمهور، نخست‌وزیر و رئیس شورای عالی قضایی، دیدار و گفتگو کرد. همچنین، وی اولین رئیس‌جمهور ایران بود که از منطقه کردستان بازدید کرد و با رهبران در اربیل و سلیمانیه دیدار داشت. در این دیدارها، طرفین بر گسترش همکاری‌ها در زمینه‌های مختلف، از جمله انرژی، تجارت، و گردشگری، تأکید کردند. همچنین، مسائل مربوط به امنیت منطقه و مبارزه با تروریسم مورد بحث و تبادل نظر قرار گرفت. علاوه بر دیدارهای سیاسی، پزشکیان از اماکن مقدس در کاظمین، نجف و کربلا بازدید کرد و با رهبران
در کاظمین، نجف و کربلا بازدید کرد و با رهبران تجاری، بازیگران اقتصادی و ایرانیان مقیم بغداد دیدار داشت. او همچنین با اعضای چارچوب هماهنگی شیعه و چهره‌های برجسته عراقی دیدار کرد. آخرین توقف او در بصره بود، جایی که او با نخبگان فرهنگی، مذهبی، دانشگاهی و رهبران قبایل ارتباط برقرار کرد. در طول این سفر، ایران و عراق ۱۴ توافقنامه همکاری امضا کردند. این سفر بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های ایران و اقلیم کردستان داشت. بسیاری از تحلیلگران، این سفر را گامی مثبت در جهت تقویت روابط دوجانبه و گسترش همکاری‌های منطقه‌ای
تقویت روابط دوجانبه و گسترش همکاری‌های منطقه‌ای ارزیابی کردند. آمریکا. سفر مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور ایران، به نیویورک برای شرکت در هفتاد و نهمین مجمع عمومی سازمان ملل متحد، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بود. این سفر، که با هدف بیان مواضع ایران در مسائل بین‌المللی، تعامل با مقامات کشورهای مختلف، و ارائه تصویری متفاوت از ایران انجام شد، بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های داخلی و خارجی داشت. دیدارها با شخصیت‌های سیاسی جهان. دیدارهای پزشکیان در این سفر نتایج و بازتاب‌ها. این سفر، بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های داخلی و
این سفر، بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های داخلی و خارجی داشت. بسیاری از تحلیلگران، این سفر را گامی مثبت در جهت دیپلماسی فعال ایران و تعامل با جامعه بین‌المللی ارزیابی کردند. همچنین رسانه‌های خارجی، به تأثیر این سفر در عرصه دیپلماتیک نیز اشاره کرده‌اند، و آن را تلاشی از جانب ایران، برای شکستن انزوای بین‌المللی تلقی کرده‌اند. حواشی سفر. این سفر، حواشی مختلفی نیز به همراه داشت، از جمله: قطر. سفر مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور ایران، به قطر، در شرایط حساس منطقه‌ای، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بود. این سفر، که با هدف
از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بود. این سفر، که با هدف رایزنی در مورد مسائل منطقه‌ای، گسترش همکاری‌های دوجانبه، و شرکت در مجمع گفتگوی همکاری آسیا (ACD) انجام شد، بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های داخلی و خارجی داشت. اهداف اصلی این سفر. این سفر در شرایطی انجام شد که منطقه خاورمیانه در پی حمله ایران به اسرائیل و احتمال پاسخ اسرائیل (که البته بعداً صورت گرفت)، تنش‌های بسیار بالایی را تجربه می‌کرد. روند سفر و دیدارها. پزشکیان در این سفر، علاوه بر شرکت در مجمع گفتگوی همکاری آسیا (ACD)، با تمیم بن حمد آل ثانی امیر قطر و
آسیا (ACD)، با تمیم بن حمد آل ثانی امیر قطر و مقامات ارشد قطری دیدار و گفتگو کرد. همچنین، دیدارهای مشترکی با وزرای خارجه کشورهای عربی و وزیر امور خارجه ایران انجام شد. یکی از نکات قابل توجه این سفر، اسکورت هوایی هواپیمای حامل رئیس‌جمهور ایران توسط جنگنده‌های نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران بود. محورهای سخنرانی و دیدارها. محورهای اصلی سخنرانی و دیدارهای پزشکیان عبارت بودند از: نتایج و بازتاب‌ها این سفر، نتایج و بازتاب‌های گوناگونی به همراه داشت:
المپیک زاپاس () که در آن زمان گاه به اختصار المپیک (، "المپیا") نامیده می‌شد، مجموعه ای از رویدادهای ورزشی بود که در سال‌های ۱۸۵۹، ۱۸۷۰ و ۱۸۷۵ در آتن، یونان، با حمایت مالی تاجر یونانی، اوانجلیس زاپاس، برگزار می‌شد. این بازی‌ها یکی از نخستین گام‌ها برای احیای بازی‌های المپیک باستانی در دوران مدرن بود. این مسابقات قابل مقایسه با بازی‌هایی است که ویلیام پنی بروکس در انگلستان از سال ۱۸۵۰ میلادی بنا نهاده بود، و مجموعه رقابت‌هایی که کمیته بین‌المللی المپیک که از سال ۱۸۹۶ میلادی برگزار می‌کرد. مشارکت زاپاس در این
۱۸۹۶ میلادی برگزار می‌کرد. مشارکت زاپاس در این روند بسیار حیاتی بود: نه تنها بازی‌ها به ابتکار خود او برگزار می‌شد، بلکه او بودجه‌ای را برای اجرای بازی‌ها و همچنین برای تهیهٔ زیرساخت‌های حیاتی ورزش، از جمله نوسازی آثار باستانی مرتبط، را فراهم کرد. استادیوم پاناتنائیک که میزبان بازی‌های ۱۸۷۰ و ۱۸۷۵ میلادی شد، از این موارد بودند. استادیوم مذکور همچنین میزبان اولین بازی‌های المپیک امروزی در سال ۱۸۹۶ شد و همچنین بازی‌های بین‌المللی ۱۹۰۶ در آن برگزار گردید و مجدداً در بازی‌های المپیک ۲۰۰۴ آتن، محل برگزاری ورزش
در بازی‌های المپیک ۲۰۰۴ آتن، محل برگزاری ورزش تیراندازی با کمان و پایان خط ماراتن آن دوره از المپیک بود. احیای المپیک. اشارات پراکنده به احیای بازی‌های المپیک باستان توسط شخصیت‌های مختلف در طول قرن نوزدهم میلادی، الهام گرفته از درجه خاصی از رمانتیسیسم انجام شد. پانگیوتیس سوتسوس، متولد قسطنطنیه، سردبیر یک روزنامه یونانی، در شعر خود در سال ۱۸۳۳ به نام "گفتگوی مردگان"، از بازی‌های المپیک به عنوان نماد سنت‌های یونان باستان یاد کرد. بلافاصله پس از آن، او صراحتاً پیشنهاد احیای بازی‌ها توسط دولت تازه تأسیس یونان
پیشنهاد احیای بازی‌ها توسط دولت تازه تأسیس یونان را داد؛ و حتی در سال ۱۸۳۵ یادداشتی را در این زمینه به دولت یونان ارسال کرد. پیشنهاد او توسط اوتو، پادشاه یونان، مورد استقبال قرار گرفت اما با وجود پیگیری‌های سوتسوس در بیست و شش سال آینده، عملاً کاری انجام نشد. در سال ۱۸۵۲، ارنست کورتیوس، باستان‌شناس آلمانی، طی یک سخنرانی رمانتیک، اظهار داشت که رویدادهای المپیک دوباره احیا خواهند شد. اوانجلیس زاپاس، تاجر موفق و مهاجر یونانی در رومانی، از سوتسوس الهام گرفت و تصمیم گرفت این سنت باستانی را با تلاش‌ها و منابع
تصمیم گرفت این سنت باستانی را با تلاش‌ها و منابع مالی شخصی خود احیا کند. در اوایل سال ۱۸۵۶، زاپاس نامه‌ای از طریق کانال‌های دیپلماتیک به شاه اوتو فرستاد و پیشنهاد کرد کل پروژه احیای المپیک را تأمین مالی کند و همچنین جوایز نقدی را برای برندگان فراهم سازد. با این حال، این ابتکار بدون مخالفت نبود. در میان بخشی از سیاستمداران یونانی (به ویژه شاریلاوس تریکوپیس و استفانوس دراگومیس) اعتقاد گسترده‌ای وجود داشت که بازی‌های ورزشی فقط یک ارتجاع به دوران باستان است. آنها می‌ترسیدند که اگر یونان، همان‌طور که ادعا
آنها می‌ترسیدند که اگر یونان، همان‌طور که ادعا می‌کردند، یک جشن قدیمی و بت‌پرستانه را احیا کند، در میان کشورهای پیشرو اروپایی، بدوی به نظر برسد. مشخصاً وزیر خارجه یونان و رئیس لابی محافظه کار ضد ورزش در آتن، الکساندروس رنگاویس، به جای یک رویداد ورزشی، یک نمایشگاه صنعتی و کشاورزی را پیشنهاد کرد. ماه‌ها هیچ پاسخ رسمی از سوی دولت یونان برنیامد. در ژوئیه ۱۸۵۶، مقاله‌ای در مطبوعات یونانی توسط پاناژوتیس سوتسوس چاپ شد که تلاش‌های زاپاس را به‌طور گسترده‌ای به اطلاع عموم می‌رساند و باعث ایجاد یک سری رویدادها شد.
عموم می‌رساند و باعث ایجاد یک سری رویدادها شد. سرانجام، اوتو با برگزاری مسابقات در فواصل چهار ساله، به مناسبت نمایشگاه‌های صنعتی و کشاورزی موافقت کرد و اجازه اجرای رویدادهای ورزشی با حمایت کامل زاپاس را داد. در نتیجه، زاپاس بودجه لازم را به دولت یونان برای ایجاد صندوق امانی المپیک پیشنهاد کرد. عواقب و تأثیر در تولد دوباره المپیک. ویلیام پنی بروکس، پزشک انگلیسی، یک جنبش ورزشی را در انگلستان به راه انداخته بود و بازی‌های المپیک ونلاک در سال ۱۸۵۰ میلادی، توسط وی تأسیس شد. این بازی‌ها توسط کلاس المپیک ونلاک