payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کانتاچیارو () یک مجله طنز هفتگی ایتالیایی بود که موضع رادیکال ضد فاشیستی داشت. این مجله بین سال‌های ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۸ منتشر می‌شد و دفتر مرکزی آن در رم، ایتالیا بود. تاریخچه و مشخصات. "کانتاچیارو" اندکی پس از آزادسازی رم از نیروهای فاشیست در سال ۱۹۴۴ تأسیس شد بنیانگذاران آن رافائلو فروتزی و فرانکو مونیچلی بودند. دومی همچنین مجله را که دفتر مرکزی آن در رم بود، ویرایش می‌کرد. این مجله به صورت هفتگی منتشر می‌شد و موضع رادیکال ضد فاشیستی اتخاذ می‌کرد. در دسامبر ۱۹۴۴ "، کانتاچیارو" سخنرانی بنیتو موسولینی را که در سال
کانتاچیارو" سخنرانی بنیتو موسولینی را که در سال ۱۹۴۳ در میلان ایراد شده بود، منتشر کرد این سخنرانی توسط روزنامه کمونیستی وحدت به عنوان یک خرابکاری تلقی شد و "کانتاچیارو" به دلیل این انتشار به مدت یک هفته توسط متفقین به حالت تعلیق درآمد. "کانتاچیارو" کارتون‌هایی از سیاستمداران، از جمله نخست‌وزیر فروچیو پاری، منتشر کرد. این مجله در سال ۱۹۴۸ منحل شد. میراث. در سپتامبر ۱۹۴۴، یک گروه تئاتر طنز موزیکال به نام این مجله نامگذاری شد. این گروه توسط دو نفر از نویسندگان مجله، یعنی پیترو گارینی و ساندرو جیووانی، تأسیس
مجله، یعنی پیترو گارینی و ساندرو جیووانی، تأسیس شد.
محرمانه یک مجله راست افراطی بود که بین سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۱ فعالیت می‌کرد. اگرچه دفتر مرکزی آن در پاریس، فرانسه بود، اما در کشورهای مختلف از جمله اسپانیا، ایتالیا و آرژانتین نیز منتشر می‌شد. این مجله به خاطر بنیان‌گذار آن، استفانو دله چیایه، فعال راست افراطی ایتالیایی، شناخته می‌شود. تاریخچه و مشخصات. "مجله" محرمانه توسط استفانو دله چیایه در سال ۱۹۷۹ در پاریس برای احیای جنبش نئوفاشیستی راه‌اندازی شد. دیگر افرادی که در تأسیس این مجله نقش داشتند، اعضای سابق گروه راست افراطی ایتالیایی اوردینه نووو بودند. این
راست افراطی ایتالیایی اوردینه نووو بودند. این مجله دفاتری در بارسلونا، رم و بوئنوس آیرس داشت. این مجله در سال ۱۹۸۰ در آرژانتین آغاز به کار کرد. هیئت تحریریه این مجله شامل ژرالد پنسیولی، ژان-مارک بریسو، پائولو دو کاسترو، انریکه سیکستو دو بوربون-پارما و کاترین بارنی بود. از میان آنها ژرالد پنسیولی و کاترین بارنی به‌طور مشترک سردبیر محرمانه بودند. ارنستو میلا، یک مبارز راست افراطی اسپانیایی، از جمله همکاران آن بود. آدریانو تیلگر مدیر نسخه ایتالیایی بود. "نشریه" محرمانه پس از انتشار هشت شماره، در سال ۱۹۸۱ در
محرمانه پس از انتشار هشت شماره، در سال ۱۹۸۱ در فرانسه منحل شد. آخرین شماره از نسخه ایتالیایی آن در بهار ۱۹۸۲ منتشر شد.
کوریره دله دِیم (Corriere delle dame) یک مجله هفتگی مد به زبان ایتالیایی بود که بین سال‌های ۱۸۰۴ تا ژوئیه ۱۸۷۵ در میلان، ایتالیا منتشر می‌شد. این مجله یکی از پیشگامان رهایی زنان در ایتالیا است. تاریخچه و مشخصات. "کوریره دله دِیمه" در سال ۱۸۰۴ تأسیس شد. بنیانگذار آن کارولینا آرینتی (همچنین با نام کارولینا لاتانزی شناخته می‌شود) بود که با جوزپه لاتانزی ازدواج کرده بود. او سردبیری این مجله را بر عهده داشت که شامل مقالاتی در مورد ادبیات و تئاتر فرانسه و ایتالیا بود. مخاطبان این مجله مردان، زنان و کودکان بودند.
بود. مخاطبان این مجله مردان، زنان و کودکان بودند. با این حال، بیشتر زنان از طبقات اجتماعی بالاتر آن را می‌خواندند. این مجله منشأ لباس لومبارد است. این مجله به صورت هفتگی منتشر می‌شد. دفتر مرکزی "کوریره دله دام" در میلان بود. در سال ۱۸۱۱ تعداد مشترکین ۷۰۰ نفر بود. این مجله تا ژوئیه ۱۸۷۵ وجود داشت.
افه یک مجله ماهانه فمینیستی بود که بین سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۸۲ منتشر می‌شد. این مجله شبیه به "میس (مجله)" بود. دفتر مرکزی "افه" در رم بود. تاریخچه و مشخصات. "افه" در سال ۱۹۷۳ تأسیس شد. هدف اعلام شده آن ارائه راهی برای زنان جهت اجتناب از تنهایی‌شان بود. این مجله از دیدگاه‌های فمینیست آمریکایی، شولامیت فایرستون، الهام گرفته شده بود. دانیلا کلمبو یکی از بنیانگذاران و سردبیران این مجله بود، که به صورت ماهانه منتشر می‌شد. بنیان‌گذار دیگر آلما ساباتینی بود. اولین سردبیر "افه"، گابریلا پارکا بود. در دهه ۱۹۷۰، آدل
سردبیر "افه"، گابریلا پارکا بود. در دهه ۱۹۷۰، آدل کامبریا از جمله سردبیران این مجله بود، که به‌طور گسترده به موضوعات عشق و روابط عاطفی بین زوجین می‌پرداخت. برای نویسندگان این مجله، عشق یک مفهوم انتزاعی و همچنین یک واقعیت زندگی روزمره، چه دگرجنس‌گرایانه و چه همجنس‌گرایانه، بود. "افه" اغلب به مجلات زنان جریان اصلی در ایتالیا حمله می‌کرد. انتشار "افه در" سال ۱۹۸۲ متوقف شد.
اوا یک مجله هفتگی زنان بود که بین سال‌های ۱۹۳۳ تا ۱۹۶۸ در میلان، ایتالیا، با دو سال وقفه منتشر می‌شد. عنوان فرعی آن مجله هفتگی برای زنان ایتالیایی بود. "اوا" یکی از مجلات مصور پیشرو (ایتالیایی: Rotocalchi) در آن دوره بود. تاریخچه و مشخصات. "اوا" در سال ۱۹۳۳ توسط اوتاویا ویتالیانو راه‌اندازی شد و اولین شماره آن در آوریل همان سال منتشر شد. ناشر آن، انتشارات ویتالیانو مستقر در میلان بود. در سال ۱۹۶۴، روسکونی این مجله را خریداری کرد و تا سال ۱۹۶۸ که تعطیل شد، مالک آن بود. این مجله به‌طور موقت بین سال‌های ۱۹۴۳
آن بود. این مجله به‌طور موقت بین سال‌های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ انتشار خود را متوقف کرد در ابتدا ۱۱ صفحه سیاه و سفید داشت. تعداد صفحات آن در دوره بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۳ به ۳۲ صفحه افزایش یافت. این مجله در قالب یک روزنامه بزرگ با استفاده از چاپ روتوگراور مخملی مانند منتشر می‌شد. محتوا. "اوا" یک مجله زنانه پرطرفدار بود و مقالاتی در مورد مد، نکات زیبایی، و مطالبی در مورد خانه و خانواده را پوشش می‌داد. در دوران اولیه خود "، اوا" اخبار مربوط به خانواده‌های سلطنتی و خانواده موسولینی را پوشش می‌داد. محتوای مد آن بسیار
موسولینی را پوشش می‌داد. محتوای مد آن بسیار جامع بود. علاوه بر این، مرتباً اخبار مربوط به ستاره‌های برجسته سینمای آمریکا را منتشر می‌کرد. این مجله یک ستون مشاوره "با عنوان «تنها برای یک سونیا»" داشت که زنان را هدف قرار می‌داد. اوتاویا ویتالیانو این ستون را با نام مستعار سونیا ویرایش می‌کرد. همچنین داستان‌های عاشقانه و طالع بینی هفته را در آن منتشر می‌کرد. مانند بسیاری دیگر از مجلات برجسته ایتالیایی دهه ۱۹۳۰، "اوا" از عکس‌های گرفته شده توسط عکاس آلمانی، پل ولف، از طریق آژانس شوستال استفاده می‌کرد.
کاخ سلطنتی پورتیچی ("Reggia di Portici" یا "Palazzo Reale di Portici" ; )، کاخی سلطنتی سابق در شهر پوتیچی واقع در جنوب شرقی ناپل و در سواحل منطقهٔ کامپانیا در ایتالیاست. امروزه این کاخ به یک مجموعهٔ موزه‌ای تبدیل شده است که بخش‌های متنوعی را در بر می‌گیرد، از جمله: این باغ‌ها در گذشته بخشی از املاک وسیع سلطنتی بودند که شامل یک باغ انگلیسی، باغ‌وحش و باغ‌های رسمی هندسی نیز می‌شدند—نمادی از شکوه معماری و طبیعت دربار سلطنتی در جنوب ایتالیا. این بنا تنها چند متر از ویرانه‌های رومی هرکولانیوم فاصله دارد و محل
از ویرانه‌های رومی هرکولانیوم فاصله دارد و محل آکادمی ارکولانیزه بوده است که در سال ۱۷۵۸ توسط چارلز هفتم ناپل (چارلز سوم اسپانیا) تأسیس شد. این آکادمی در ابتدا شامل مجموعه‌ای از اشیاء از کاوش‌های باستان‌شناسی در هرکولانیوم، پمپئی و استابیا بود و فعالیت‌های مرمت را در خود جای می‌داد. موزه مدرن هرکولانزه، تفسیری چندرسانه‌ای از موزه اصلی است. تاریخچه. در ۳ ژوئیه ۱۷۳۵، در سن ۱۸ سالگی، اینفانته چارلز اسپانیایی به عنوان پادشاه ناپل و سیسیل تاجگذاری کرد. او با نیروی نظامی کنترل این دو پادشاهی را از چارلز ششم،
نیروی نظامی کنترل این دو پادشاهی را از چارلز ششم، امپراتور مقدس روم، به دست گرفته بود. در سال ۱۷۳۸، چارلز و همسرش ماریا آمالیا از ساکسونی هنگام بازدید از ویلای امانوئل موریس، دوک البوف، تحت تأثیر منطقه پورتیسی قرار گرفتند. این زوج این کاخ را در پورتیسی سفارش دادند تا نه تنها به عنوان یک اقامتگاه خصوصی، بلکه به عنوان مکانی برای پذیرایی از مقامات خارجی که به پادشاهی سفر می‌کردند، مورد استفاده قرار گیرد. کار ساخت کاخ سلطنتی پورتیشی در اواخر سال ۱۷۳۸ آغاز شد، تحت نظارت معمار برجسته آنتونیو کانواری. کانواری
تحت نظارت معمار برجسته آنتونیو کانواری. کانواری پیش‌تر در ساخت کاخ ناپلی کاپودی‌مونته نیز به خانوادهٔ سلطنتی کمک کرده بود و تجربهٔ قابل‌توجهی در طراحی بناهای اشرافی داشت. فضای داخلی کاخ توسط نقاش معروف جوزپه بونیتو با نقاشی‌های دیواری (فِرسکو) تزئین شد، در حالی که باغ‌ها با مجسمه‌های مرمری ساختهٔ ژوزف کانار آراسته شدند—ترکیبی از هنر معماری، نقاشی و مجسمه‌سازی که شکوه سلطنتی قرن هجدهم را به‌خوبی بازتاب می‌دهد. بخش‌هایی از ویلاهای روم باستان و اقامتگاه‌های اشرافی در آماده‌سازی پی کاخ کشف شدند و کاوش‌های این
در آماده‌سازی پی کاخ کشف شدند و کاوش‌های این منطقه آثار هنری متعددی از جمله معبدی با ۲۴ ستون مرمری را آشکار کرد. این کشف در موزه پورتیسی، که به همین مناسبت ساخته شده بود، قرار گرفت و به آکادمی ارکولانس ضمیمه شد. این موزه توسط چارلز در سال ۱۷۵۵ تأسیس شد تا یافته‌های حاصل از کاوش‌های هرکولانیوم را نیز در خود جای دهد. از آنجایی که کاخ سلطنتی جدید به اندازه کافی بزرگ نبود تا کل دربار را در خود جای دهد، ساخت اقامتگاه‌های بزرگ دیگری در این محله را تحریک کرد که ۱۲۲ مورد از آنها اکنون با نام ویلاهای وسوویان شناخته
مورد از آنها اکنون با نام ویلاهای وسوویان شناخته می‌شوند. این امر همچنین منجر به گسترش کاخ کاپودیمونته شد. چارلز و همسرش کاخ پورتیسی را به عنوان اقامتگاه تابستانی خود نگه داشتند و هفت نفر از دوازده فرزندشان در آنجا به دنیا آمدند. پس از به سلطنت رسیدن شاه چارلز در سال ۱۷۵۹، او قلمرو ناپلی و سیسیلی خود را به پسر سومش، فردیناند، واگذار کرد که تا زمان مرگش در سال ۱۸۲۵ بر این کشور حکومت کرد. در دوران سلطنت فردیناند، این کاخ تحت الشعاع کاخ بسیار باشکوه‌تر کازرتا قرار گرفت که از سال ۱۷۵۹ به خانه رسمی دربار تبدیل
قرار گرفت که از سال ۱۷۵۹ به خانه رسمی دربار تبدیل شد. پورتیچی خانه شخصی اینفانته فیلیپه، دوک کالابریا، پسر ارشد چارلز سوم اسپانیا بود. شاهزاده فیلیپه از نظر ذهنی ناتوان بود و تا زمان مرگش در ۱۹ سپتامبر ۱۷۷۷ در این کاخ زندگی می‌کرد. در بهار ۱۷۶۹، این کاخ میزبان جوزف دوم، امپراتور مقدس روم بود. در سال ۱۷۷۰، موتسارت چهارده ساله در آنجا اقامت داشت. در سال ۱۷۹۹، شاه فردیناند یک سالن اپرا به کاخ اضافه کرد. در طول اشغال ناپلئون، شاه یواخیم مورات کاخ را با مبلمان فرانسوی بازسازی کرد. در سال ۱۸۰۴، ملکه همسر، ماریا
بازسازی کرد. در سال ۱۸۰۴، ملکه همسر، ماریا ایزابلای اسپانیا، اولین فرزند خود، پرنسس لوئیزا کارلوتا، را در اینجا به دنیا آورد. لوئیزا کارلوتا با عمویش، اینفانته فرانسیسکو د پائولا اسپانیایی، ازدواج کرد. در ۱۳ سپتامبر ۱۸۴۸، ملکه ماریا ایزابلا در سن ۵۹ سالگی در این کاخ درگذشت. در سال ۱۸۳۴، کتاب کروگرافی ایتالیا کاخ سلطنتی پوتیچی را به‌عنوان بنایی ساخته‌شده توسط شاه شارل توصیف می‌کند. این اشاره تاریخی، ساخت کاخ را به شارل بوربون، پادشاه ناپل و سیسیل، نسبت می‌دهد—همان پادشاهی که در قرن هجدهم نقش مهمی در توسعهٔ
پادشاهی که در قرن هجدهم نقش مهمی در توسعهٔ معماری سلطنتی جنوب ایتالیا ایفا کرد.برای افزایش شکوه تعطیلات پاییزی سلطنتی، که مرکز آن را تشکیل می‌داد. تا حدود سال ۱۷۵۰، از آن برای نگهداری مجموعه اشیاء گرانبهایی که در هرکولانیوم و پمپئی کشف شده بودند، استفاده می‌شد. این ساختمان در سه طبقه و به شکل مستطیل، با طول ۴۰۰ فوت از شرق به غرب و عرض ۳۶۰ فوت ساخته شده است. چشم‌انداز اصلی آن رو به دریا است؛ حیاط بزرگ هشت ضلعی است، اما این ویژگی منحصر به فرد یا بهتر بگوییم، نقطه ضعف آن، عبور از شاهراه اصلی است که از ناپل به
ضعف آن، عبور از شاهراه اصلی است که از ناپل به سالرنو، به سانیو، به آپولیا و کالابریا منتهی می‌شود. در داخل آن حیاط بزرگ، آپارتمان‌های سلطنتی، گالری‌های مجللی قرار دارند که شامل موزه نفیسی بودند که به دلیل تعداد مجسمه‌ها، برنزها، نقش برجسته‌ها، گلدان‌ها، شمعدان‌ها و ابزارهایی از هر نوع که در کاوش‌های دو شهر فوق‌الذکر یافت شده‌اند، در جهان بی‌نظیر است و امروزه بخشی از موزه بوربون هستند. با این حال، آنچه دیده می‌شود و در سایر کاخ‌های سلطنتی یافت نمی‌شود، این است که کف آن از موزاییک‌های یونان یا روم باستان
است که کف آن از موزاییک‌های یونان یا روم باستان تشکیل شده است. با این حال، گالری‌ها کاملاً به اشیاء قیمتی اختصاص ندارند؛ همچنین می‌توان مجموعه‌ای نفیس از نقاشی‌های مکاتب ایتالیایی، فرانسوی و فلاندری را یافت. باغ‌ها در شرق دامنه‌های وزوو قرار دارند: آنها بسیار وسیع و کم‌آرایی هستند، اما درختان زیادی دارند که همیشه سبز هستند، به ویژه درختان سرو و آربوتوس که توکاهایی را که در آنجا فراوانند تغذیه می‌کنند.امروزه این کاخ محل دانشکده کشاورزی دانشگاه ناپل فدریکو دوم است. معماری. ورودی کاخ، نمایی باشکوه و وسیع دارد
است. معماری. ورودی کاخ، نمایی باشکوه و وسیع دارد که به‌صورت پلکانی طراحی شده و با نرده‌های سنگی (بالوسترها) تزئین شده است. در مرکز بنا، یک حیاط چهارضلعی بزرگ قرار دارد که دارای دو دروازه است؛ این دروازه‌ها در گذشته امکان عبور و مرور وسایل نقلیه را فراهم می‌کردند. این مسیر اصلی، که زمانی به نام جادهٔ کالابریا شناخته می‌شد، امروزه با نام خیابان دانشگاه شناخته می‌شود. در سمت چپ حیاط کاخ، سربازخانه‌های گارد سلطنتیو کلیسای کوچک پالاتینا قرار دارند، در حالی که یک سالن باشکوه (۱۷۴۱) از هشتی به طبقه اول، جایی که
سالن باشکوه (۱۷۴۱) از هشتی به طبقه اول، جایی که آپارتمان کارولین بناپارت قرار دارد، منتهی می‌شود. این سالن به سبک لویی چهاردهم به‌طور غنی تزئین شده است و اتاق خواب ملکه ماریا آمالیا از ساکسونی دارای دیوارهایی است که با ظروف چینی کارخانه چینی کاپودیمونته که ماریا آمالیا در تأسیس آن در سال ۱۷۴۳ کمک کرد، تزئین شده‌اند. پارک. پارک کاخ سلطنتی پورتیشی، که با نام باغ ملکه ماریا شناخته می‌شود، در گذشته از منطقهٔ پوگلیانو تا دامنه‌های کوه وزوو و از آنجا تا گراناتلو در امتداد ساحل گسترش داشت—فضایی وسیع و باشکوه که
در امتداد ساحل گسترش داشت—فضایی وسیع و باشکوه که بخشی از املاک سلطنتی بوربون را تشکیل می‌داد. این باغ به دو بخش تقسیم شده بود: بخش پایینی دارای خیابان‌های عریض بود که اطراف باغ‌های انگلیسی را در بر می‌گرفت. در این بخش، آثار هنری متعددی قرار داشتند، از جمله: در پارک بالایی، باغ‌وحش خصوصی چارلز با کانگورو، یک فیل، دو شیر، دو پلنگ، چهار بز کوهی، یک شیر ماده آفریقایی، یک پوما، دو تاپیر آمریکایی و یک جوجه‌تیغی قرار داشت. این شیء عجیب و غریب توسط شاه فردیناند نگهداری می‌شد و او معتقد بود که این شیء باید در معرض
می‌شد و او معتقد بود که این شیء باید در معرض دید مقامات خارجی قرار گیرد. موزه. مجموعه موزه شامل آپارتمان‌های سلطنتی، موزه هرکولاننس، پیش‌تالارهای نقاشی‌شده، اتاق چینی، کتابخانه تاریخی "است." بخش سرپوشیده در ۱۲ آوریل ۲۰۲۵ برای بازدیدکنندگان افتتاح شد. این اتاق‌ها شامل نقاشی‌های دیواری از قرن ۱۸ و ۱۹ هستند که از یافته‌های هرکولانیوم الهام گرفته شده‌اند. از زمان تأسیس خود در سال ۱۷۵۸ تا اوایل قرن نوزدهم، موزهٔ کاخ پورتیشی میزبان مجموعه‌ای عظیم از آثار باستانی کشف‌شده در حفاری‌های شهرهای پمپئی و هرکولانئوم
کشف‌شده در حفاری‌های شهرهای پمپئی و هرکولانئوم بود. این مجموعه نه‌تنها شامل اشیای گران‌بها بود، بلکه آزمایشگاه‌های مرمت نیز در آن فعالیت داشتند. یکی از دستاوردهای مهم این دوره، توسعهٔ تکنیکی برای باز کردن پاپیروس‌های سوخته‌شده بود—نوآوری‌ای که در آن زمان بی‌نظیر محسوب می‌شد. در سال ۱۷۸۷، گوته در سفر خود به ایتالیا، این موزه را چنین توصیف کرد: «آلفا و امگای همهٔ مجموعه‌های باستانی» اما با فردیناند یکم، پادشاه دو سیسیل، پادشاه ناپل، به پالرمو، این مجموعه از هم پاشید و بخش عمده‌ای از آثار به مکانی منتقل شد که
پاشید و بخش عمده‌ای از آثار به مکانی منتقل شد که امروزه با نام موزهٔ باستان‌شناسی ملی ناپل شناخته می‌شود. در سال ۲۰۰۶، موزهٔ کاخ پورتیشی دوباره افتتاح شد و اکنون شامل ارائه‌های چندرسانه‌ای دربارهٔ تاریخ حفاری‌ها، تکنیک‌های مرمت، و زندگی شارل بوربون و دربار او است. همچنین، بازسازی‌هایی از نقاشی‌های دیواری و مجسمه‌ها در این مجموعه به نمایش گذاشته شده‌اند—تلاشی برای احیای شکوه گذشته و آموزش تاریخ به نسل‌های امروز. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
دیان جورجویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال چوکاریچکی، باشگاه فوتبال بئوگراد، باشگاه فوتبال آ.ای.ک، و باشگاه فوتبال آپولون اسمیرنیس اشاره کرد.
انیس بن عثمان عمری (به عربی: أنيس عمري، متولد ۲۲ دسامبر ۱۹۹۲ در تطاوین، تونس؛ درگذشته ۲۳ دسامبر ۲۰۱۶ در سستو سان جووانی، ایتالیا) یک مهاجم اسلام‌گرای تونسی با محکومیت‌های متعدد بود. در ۱۹ دسامبر ۲۰۱۶، در حمله به بازار کریسمس برلین در نزدیکی کلیسای یادبود، او راننده یک کامیون نیمه‌تریلر را به قتل رساند، وسیله نقلیه را تصرف کرد و آن را به داخل بازار کریسمس در کنار کلیسای یادبود راند. در نتیجه این حمله، در مجموع ۱۳ نفر جان باختند و ۵۴ نفر دیگر به شدت مجروح شدند. عمری در جریان عملیات جستجوی سراسری در اروپا، در
عمری در جریان عملیات جستجوی سراسری در اروپا، در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۶ هنگام کنترل هویت در سستو سان جووانی، واقع در شمال میلان ایتالیا، توسط پلیس هدف گلوله قرار گرفت و کشته شد. زندگی و سوابق‏. انیس عمری در بهار سال ۲۰۱۱ میلادی، تونس را ترک کرده و به جزیره لامپدوسا که بخشی از سرزمین ایتالیاست وارد می‌شود. بر اساس اعلام روزنامه لا استامپا در آن زمان اعلام می‌شود که او نابالغ است درحالی که ۱۸ سال سن داشته‌است. او در آن زمان بلافاصله به مرکز افراد نابالغ در شرق سیسیل منتقل می‌گردد. وی در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۱ به همراه سه نفر
می‌گردد. وی در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۱ به همراه سه نفر از هم‌وطنانش پس از آتش زدن یک مدرسه در ایتالیا بازداشت و به چهار سال زندان محکوم می‌شود. او در سال ۲۰۱۵ پس از خروج از زندان، به مرکز تأیید هویت در مرکز ایتالیا فرستاده شده و در آنجا حکم اخراج او از ایتالیا تصویب می‌شود. انیس از تابستان سال ۲۰۱۵ با هویت‌های متعدد جعلی در آلمان تردد داشته‌است. به نوشته "اشپیگل آنلاین" او در آوریل سال ۲۰۱۶ در ایالت نوردراین-وستفالن تقاضای پناهندگی خود را ارائه داده و نامش در یک اقامتگاه پناهجویی در شهر امه ریش ثبت شده‌است. چند هفته
پناهجویی در شهر امه ریش ثبت شده‌است. چند هفته بعد درخواست پناهندگی او رد شده و فاش می‌شود که او خود را یک تبعه مصری جا زده بوده‌است. کارمندان اداره مهاجرت همچنین پی می‌برند که انیس تا کنون از هویت‌های جعلی دیگری نیز استفاده کرده‌است. موارد یاد شده اداره مهاجرت را به این نتیجه می‌رساند که انیس عمری باید از آلمان اخراج شود. به گفته رالف یگر، وزیر امور داخلی ایالت نوردراین-وستفالن بررسی‌ها نشان داده‌اند: انیس عمری از فوریه سال ۲۰۱۶ عمدتاً در برلین به سر می‌برده‌است. این در حالی است که بنابر قوانین اداره
این در حالی است که بنابر قوانین اداره مهاجرت آلمان، پناهجویان تا زمانی که در مورد پرونده‌شان تصمیم‌گیری نشده، موظف هستند دست‌کم ۳ ماه تمام در محدوده اداره مهاجرتی که پرونده‌شان در آنجا در حال بررسی است، اقامت داشته‌باشند. همچنین او در آلمان به ظن برنامه‌ریزی برای سرقت جهت خرید اسلحه زیر نظر بوده اما سپس به دلیل نبود شواهد کافی، نظارت بر او کنار گذاشته شده‌است. او با شش نام مختلف فعالیت می‌کرده و با شبکه اسلام‌گرایان افراطی "ابو ولاء" با نام اصلی احمد عبدالعزیز در ارتباط بوده‌است. احمد عبدالعزیز که به عنوان
در ارتباط بوده‌است. احمد عبدالعزیز که به عنوان "مرد داعش در آلمان" شناخته می‌شود، در نوامبر ۲۰۱۶ بازداشت شد. داعش مسئولیت این حمله را به عهده گرفت. دولت آلمان اعلام کرده که برای هر اطلاعاتی که به بازداشت انیس عامری منجر شود، ۱۰۰ هزار یورو جایزه می‌دهد. انیس در فهرست افراد ممنوع‌الورود به آمریکا بوده و دست کم یک‌بار با یکی از اعضای گروه دولت اسلامی از طریق شبکه تلگرام تماس گرفته‌است. خبرگزاری "اعماق" متعلق به گروه موسوم به دولت اسلامی یا داعش ویدئویی از انیس عامری منتشر کرده در آن به این گروه اعلام وفاداری
عامری منتشر کرده در آن به این گروه اعلام وفاداری می‌کند. وی در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۶ هنگام ورود به میلان ایتالیا توسط پلیس کشته شد. به گزارش پلیس در ساعت سه صبح خودروی عامری متوقف و از او درخواست کارت شناسایی شد. اما وی در پاسخ اسلحه‌ای را از کوله پشتی خود بیرون آورد و شروع به تیراندازی به دو مامور پلیس کرد که یکی از ماموران، او را هدف گلوله قرار داد. مامور دیگر در این درگیری زخمی شد اما جراحات او شدید نیست. نکته قابل توجه این است که او چطور توانسته بدون مانع از چند کشور اروپایی گذر کند. زیرا در وسایل انیس بلیت
چند کشور اروپایی گذر کند. زیرا در وسایل انیس بلیت قطاری پیدا شد که نشان داد او از آلمان به نیمیخن هلند و شامبری فرانسه و سپس به تورین و میلان سفر کرده‌است. ابراهیم آ. که حمله با چاقو در بروک‌اشتت آلمان در ۲۵ ژانویه ۲۰۲۳ را انجام داده بود خود را با انیس عمری مقایسه و گفته است: «تنها یک انیس عامری وجود ندارد، بلکه چندین نفر هستند و من یکی از آن‌ها هستم».
گائو هونگبو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل چین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال تانجونگ پاگار یونایتد، باشگاه فوتبال بیجینگ گوان، و باشگاه فوتبال گوانگژو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال چین بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده است.
گاسپاره آسلی (یا آسلیو) (۹ سپتامبر ۱۶۲۵) یک پزشک ایتالیایی بود که به خاطر کشف لاکتیل دستگاه لنفاوی شناخته می‌شود. آسلی رگ‌های شیلوس را کشف (یا دوباره کشف) کرد و به‌طور سیستماتیک اهمیت این ساختارهای عروقی را مورد مطالعه قرار داد. زندگی. گاسپاره آسلی در کرمونا در یک خانواده اشرافی ثروتمند متولد شد. او در دانشگاه پاویا تحصیل کرد و در آنجا مدرک پزشکی، جراحی و فلسفه گرفت. او تحصیلات خود را در میلان ادامه داد و در آنجا با افتخار به طبابت پرداخت. سنای میلان او را «به خاطر ویژگی‌های عالی‌اش به عنوان پزشک و دانشمند»
خاطر ویژگی‌های عالی‌اش به عنوان پزشک و دانشمند» به عنوان شهروند افتخاری برگزید. در سال ۱۶۱۲، او به عنوان جراح ارشد ناوگان اسپانیایی در ایتالیا منصوب شد. او کمی قبل از مرگش در سال ۱۶۲۵ در سن ۴۴ سالگی، استاد آناتومی و جراحی در دانشگاه پاویا شد. او در میلان، در کلیسای سن پیترو سلستینو، نزدیک پورتا ونزیا، به خاک سپرده شده است. مشارکت‌ها. آسلی به عنوان کاشف لاکتئال‌ها یا مجموعه‌ای از رگ‌ها که بخش مغذی غذای حیوانات، یعنی کیلوس را از قسمت بالایی لوله روده جذب یا مکیده می‌کنند، در نظر گرفته می‌شود تا آن را به قلب
می‌کنند، در نظر گرفته می‌شود تا آن را به قلب و ریه‌ها منتقل کند تا در مایع یا خون در گردش خون گنجانده شود. در ۲۳ ژوئیه ۱۶۲۲، در طول کالبدشکافی زنده‌ای که روی یک سگ انجام شد، او این رگ‌ها را دید و از رنگ سفید مایعی که در آنها وجود داشت، که از ویژگی شیر مانند آن نام "لاکتئال" گرفته شده است، آنها را از سایر رگ‌ها متمایز کرد و در سخنرانی‌های خود آنها را نشان داد. آسلی مشاهده کرد که رگ‌ها فقط پس از هضم پر می‌شوند و در مواقع دیگر به سختی قابل مشاهده هستند. او آنها را به گروهی از غدد مزانتریک که هنوز به عنوان
آنها را به گروهی از غدد مزانتریک که هنوز به عنوان «غده آسلی» یا «پانکراس آسلی» شناخته می‌شوند، ردیابی کرد و معتقد بود که آنها به کبد منتقل می‌شوند، بنابراین نتوانست انتهای واقعی خود را ردیابی کند. تا زمان کشف مجرای سینه‌ای و پیوستگی آن با عروق شیری توسط ژان پکه، فرایند جذب به وضوح مشخص نشده بود. او وجود دریچه‌هایی را در این عروق تشخیص داد و نشان داد که آنها از جریان رو به عقب جلوگیری می‌کنند. در دوران رنسانس پزشکی، رگ‌های شیری به‌عنوان نوع چهارم رگ‌ها شناخته شدند—در کنار سرخرگ‌ها، سیاهرگ‌ها، و اعصاب** (که
شدند—در کنار سرخرگ‌ها، سیاهرگ‌ها، و اعصاب** (که در آن زمان به‌اشتباه نوعی رگ تلقی می‌شدند). این کشف مهم، نظریهٔ کهن جالینوس را که معتقد بود کایل —مادهٔ مغذی حاصل از گوارش—از طریق سیاهرگ‌ها منتقل می‌شود، رد کرد. کشف عملکرد رگ‌های شیری در جذب چربی‌ها از روده و انتقال آن‌ها به سیستم لنفاوی، نقطهٔ عطفی در درک فیزیولوژی بدن انسان بود. این تحول نه‌تنها بنیان‌های پزشکی کلاسیک را به چالش کشید، بلکه راه را برای شکل‌گیری دانش مدرن در زمینهٔ دستگاه لنفاوی و جذب مواد مغذی هموار ساخت. با برجسته کردن وجود رگ‌های شیری و
هموار ساخت. با برجسته کردن وجود رگ‌های شیری و نقش جریان لنفاوی در بدن، کشف آسلی گام بزرگی در رد کردن نظریه رایج گالن برداشت؛ نظریه‌ای که بر این باور بود کبد منبع اصلی خون در بدن است. این باور در زمان خود بسیار پذیرفته شده بود و قرن‌ها به عنوان یک اصل علمی در پزشکی باقی مانده بود. با این حال، یافته‌های آسلی نشان دادند که در بدن، علاوه بر رگ‌های خونی شناخته‌شده، مجاری دیگری نیز وجود دارند که مایعات حیاتی را جابه‌جا می‌کنند. این موضوع نخستین ترک را در ساختمان مستحکم نظریه گالن ایجاد کرد. در ادامه، ویلیام
مستحکم نظریه گالن ایجاد کرد. در ادامه، ویلیام هاروی با اثر بنیادین خود با عنوان دربارهٔ حرکت قلب این دیدگاه کهن را به‌طور قطعی و علمی باطل کرد و نشان داد خون در یک سیستم بسته و به کمک قلب در سراسر بدن به گردش درمی‌آید. دربارهٔ لاکتئال‌ها یا رگ‌های شیری. آسلی گزارشی از کشف خود تهیه کرد، اما هرگز در زمان حیاتش آن را منتشر نکرد. شرح او از رگ‌های شیری با عنوان «دربارهٔ لاکتئال‌ها یا رگ‌های شیری» پس از مرگش، در سال ۱۶۲۷ در شهر میلان و به لطف حمایت مالی فابری دو پی‌رسک منتشر شد. این کتاب به دلیل نوآوری در
دو پی‌رسک منتشر شد. این کتاب به دلیل نوآوری در تصویرگری علمی اهمیت ویژه‌ای دارد؛ چرا که برای نخستین بار از چاپ چوبی چندرنگ استفاده شد تا بتوان انواع رگ‌ها را با دقت بیشتری از هم تفکیک کرد. در این تصاویر، سرخرگ‌ها و سیاهرگ‌ها با رنگ قرمز و مجاری شیری با رنگ سیاه نمایش داده شده بودند. به این ترتیب، اثر آسلی به عنوان اولین کتابی شناخته می‌شود که برای دقت علمی بیشتر از تصویرسازی رنگی بهره گرفت. تصاویر چشمگیر این چاپ (که تنها در همین نسخه دیده می‌شوند) به احتمال زیاد اثر چزاره باسانو یا همکار او دومِنیکو
احتمال زیاد اثر چزاره باسانو یا همکار او دومِنیکو فالچینی بودند کتاب آسلی پس از آن چندین بار در نقاط مختلف اروپا تجدید چاپ شد: همچنین در همان سال ۱۶۴۵، در مجموعه آثار کامل کالبدشناس نامدار پادوآ، آدریان فان دن اشپیگل نیز گنجانده شد. شاید چنین فرضی چندان غیرمنطقی نباشد که خونی که از راه ورید شریانی یا همان شریان ریوی به سوی شُش‌ها برده می‌شود، در آنجا با هوایی که به‌وسیلهٔ شُش لطیف و سبک شده درهم بیامیزد و سپس از راه شریان وریدی یا همان ورید ریوی به بطن چپ قلب بازگردد. در این صورت دیگر نیازی نیست که وجود
قلب بازگردد. در این صورت دیگر نیازی نیست که وجود روزنه‌ها و مجراهایی را که گالن در دیوارهٔ میانی قلب میان دو بطن فرض کرده بود بپذیریم، چرا که چنین مجراهایی اگر هم وجود می‌داشتند، هیچ فایده‌ای نداشتند و کارکردی برای گردش خون نمی‌توانستند داشته باشند. این سخن در واقع نشانه‌ای است از تردیدی که در همان زمان نسبت به درستی دیدگاه‌های کهن گالن به وجود آمده بود و می‌کوشید توضیحی تازه و علمی‌تر از چگونگی جریان خون ارائه دهد. در نوشتهٔ آسلی، که پس از مرگ او در سال ۱۶۲۷ به چاپ رسید، این نگاه تازه به وضوح پیداست؛
۱۶۲۷ به چاپ رسید، این نگاه تازه به وضوح پیداست؛ نگاهی که راه را برای درک دقیق‌تر کارکرد ریه‌ها، نقش تبادل هوا و خون و در نهایت کشف شگرف ویلیام هاروی دربارهٔ گردش خون هموار کرد. هم‌زمان با کشف بزرگ ویلیام هاروی در زمینه گردش خون، کشف رگ‌های شیری به‌وسیلهٔ آسلی نیز در شمار مهم‌ترین اکتشافات فیزیولوژیک سدهٔ هفدهم قرار می‌گیرد. این دو کشف در کنار هم نقطهٔ عطفی در تاریخ پزشکی بودند، زیرا نگاه تازه‌ای به درک جریان مایعات حیاتی در بدن گشودند و پایه‌های نظریه‌های کهن، به‌ویژه آموزه‌های گالن را به چالش کشیدند. آنچه