payamvha/North_RAG huggingface dataset:
عکاسی خبری خود، «انگلستان شمالی»، که در ۱۴ دسامبر ۱۹۳۶ در مجله "لایف" منتشر شد، در سطح بین‌المللی شهرت یافت و تأثیرات رکود بزرگ در انگلستان را نشان داد. در آن زمان هیچ مجله‌ای در فرانسه نمی‌توانست عکس‌های رنگی منتشر کند، بنابراین کار فروند با "لایف" - یکی از نخستین مجلات نشر انبوه رنگی - رابطه مادام‌العمر بین عکاس و این مجله شکل گرفت. در سال ۱۹۳۸، مونیه به فروینت پیشنهاد داد که از جیمز جویس برای کتاب آینده‌اش، "شب‌زنده‌داری فینگن‌ها" عکس بگیرد. جویس که دوست نداشت از او عکس گرفته شود، فروینت را برای نمایش
نداشت از او عکس گرفته شود، فروینت را برای نمایش خصوصی آثار قبلی خود به آپارتمانش در پاریس دعوت کرد. او به اندازه‌ای تحت تأثیر کار فروینت قرار گرفت که به او اجازه داد از او عکاسی کند، و در یک دوره سه روزه، خودمانی‌ترین پرتره‌های جویس را در زمان اقامتش در پاریس ثبت کرد. در یکی از جلسات عکاسی، جویس سرش را به چراغ زد و پیشانی خود را برید. او فریاد زد: «خونریزی دارم. عکس‌های لعنتی تو موجب مرگ من خواهد بود» و ادامه داد: «در اثر این درد، فراموش کرده بود که هرگز در حضور یک خانم نباید ناسزا بگوید.» درست بعد از
در حضور یک خانم نباید ناسزا بگوید.» درست بعد از اتمام جلسه عکاسی، تاکسی فروینت تصادف کرد که به دوربین‌های او آسیب رساند و فیلم‌ها همه خراب شدند. فروینت این موضوع را به جویس خبر داد و جویس که خرافاتی بود، متقاعد شد که ناسزاگویی او باعث این تصادف شده است، بنابراین او فروند را برای دور دوم عکاسس، به خانه اش دعوت کرد. "مجله تایم" در ۸ مه ۱۹۳۹ از یکی از این عکس‌ها را روی جلد خود منتشر کرد. کل مجموعه عکس‌ها در نهایت در سال ۱۹۶۵ در "جیمز جویس در پاریس سال‌های پایانی او" اثر ژیزل فروینت و وی.بی. کارلتون و با
پایانی او" اثر ژیزل فروینت و وی.بی. کارلتون و با مقدمه‌ای از سیمون دو بووار. در سال ۱۹۳۹ و پس از «دوبار عدم پذیرش در تویستاک اسکوئر»، فروینت سرانجام اعتماد ویرجینیا وولف را به خود جلب کرد و عکس‌های رنگی نمادین خانوادهٔ وولف را که امروزه در گالری ملی پرتره به نمایش گذاشته شده، ثبت کرد. وولف حتی «موافقت کرد که لباس‌هایش را عوض کند تا ببیند کدامیک با هارمونی رنگ‌ها مناسب‌تر است و اصرار داشت که با لئونارد (و سگ اسپانیل خود پینکا) از او عکس گرفته شود. در برخی از چاپ‌ها، چهرهٔ وولف رنگ‌پریده و دارای چین و چروک
چاپ‌ها، چهرهٔ وولف رنگ‌پریده و دارای چین و چروک است و در برخی دیگر کمی لبخند می‌زند و جوان‌تر است. این مکان مقدس ملکه بلومزبری بود که در آن مهمانی‌هایش برگزار می‌شد و دوستانش برای صرف چای می‌آمدند. تنها یک سال بعد، این خانه در جریان بلیتس ویران شد.» در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ میلادی، با نزدیک شدن تهاجم نازی‌ها به پاریس، فروینت از پاریس به منطقه آزاد دوردونی فرار کرد. شوهر صوری او، پی‌یر، توسط نیروهای نازی دستگیر و به اردوگاه کار فرستاده شده بود. او موفق به فرار شد و قبل از بازگشت به پاریس برای مبارزه و پیوستن به گروه
از بازگشت به پاریس برای مبارزه و پیوستن به گروه مقاومت با فروینت ملاقات کرد. فروینت به عنوان همسر یک زندانی فراری، یک یهودی و یک سوسیالیست، «از جان خود بیم داشت». درست قبل از شروع جنگ، والدین او سرانجام در فوریه ۱۹۳۹ از آلمان به بریتانیا گریختند و نازی‌ها تمام دارایی‌های آنها را که پیش از فرار در آلمان رها کردند بودند، مصادره کردند. پدرش دو سال بعد از دنیا رفت و مادرش، بی‌پول، مجبور شد مجموعه آثار هنری را که قبلاً در سال ۱۹۳۳، اندکی پس از به قدرت رسیدن هیتلر، به سوئیس بی‌طرف منتقل کرده بود، بفروشد. بوئنوس
به سوئیس بی‌طرف منتقل کرده بود، بفروشد. بوئنوس آیرس، مکزیکوسیتی و بازگشت به پاریس. در سال ۱۹۴۲، با کمک آندره مالرو که به دوستانش گفته بود، "ما باید ژیزل را نجات دهیم!"، فروینت به دعوت ویکتوریا اوکامپو، مدیر نشریه "سور" به بوئنوس آیرس آرژانتین گریخت. اوکامپو در کانون نخبگان روشنفکر آرژانتین قرار داشت و فروینت از طریق او با بسیاری از نویسندگان و هنرمندان بزرگ مانند خورخه لوئیس بورخس و پابلو نرودا آشنا شد و از آنها عکس گرفت. فروینت در حالی که در آرژانتین زندگی می‌کرد، یک شرکت نشر به نام «ادیسیونِس ویکتوریا»
می‌کرد، یک شرکت نشر به نام «ادیسیونِس ویکتوریا» بنیان نهاد که کتاب‌هایی در مورد فرانسه ارائه می‌کرد. او می‌نویسد: «در واقع، من این کار را برای دولت در تبعید شارل دو گل شروع کردم، زمانی که در وزارت اطلاعات به‌طور داوطلبانه و بدون دریافت حقوق کار می‌کردم.» او همچنین یک کمیته اقدام امدادی برای هنرمندان فرانسوی تأسیس کرد و سخنگوی فرانسه آزاد شد. پس از جنگ، در سال ۱۹۴۶ با نمایشگاهی در مورد آمریکای لاتین و سه تن توشه جمع‌آوری‌شده برای نویسندگان و روزنامه نگاران به پاریس بازگشت. فروینت در سال ۱۹۴۷، قراردادی را با
پاریس بازگشت. فروینت در سال ۱۹۴۷، قراردادی را با «مگنوم فوتوز» به عنوان یکی از مشارکت‌کنندگان آمریکای لاتین امضا کرد، اما در سال ۱۹۵۴، در اوج ترس سرخ و به دلیل دیدگاه‌های سوسیالیستی‌اش، دولت ایالات متحده او را عنصر نامطلوب اعلام کرد و رابرت کاپا او را مجبور به قطع روابط با مگنوم کرد تا خود و دیوید سیمور را از تحقیقات اف‌بی‌ای مصون بدارد. در سال ۱۹۵۰، گزارش تصویری او از اوا پرون آراسته به جواهرات برای مجله "لایف"، جنجال دیپلماتیکی بین ایالات متحده آمریکا و آرژانتین ایجاد کرد و بسیاری از حامیان پرون را
و آرژانتین ایجاد کرد و بسیاری از حامیان پرون را ناراحت کرد—عکس‌های مجلل او بر خلاف شعارها و سیاست‌های رسمی ریاضت و ساده‌زیستی حزب بود و مجله "لایف" در آرژانتین در فهرست سیاه قرار گرفت و بار دیگر فروینت مجبور شد با نگاتیوهای خود از کشوری فرار کند. او به مکزیک نقل مکان کرد و با دیه‌گو ریورا، فریدا کالو، داوید آلفارو سیکِـیروس و خوزه کلمنته اوروزکو دوست شد. فروینت در سال ۱۹۵۳، به‌طور همیشگی به پاریس نقل مکان کرد. او در طول زندگی حرفه‌ای‌اش، بیش از ۸۰ پروژه عکاسی خبری برای "لایف"، "تایم"، "ساندی تایمز"، "پیکچر
خبری برای "لایف"، "تایم"، "ساندی تایمز"، "پیکچر پست"، "ویکلی ایلاستریتد" و مجلات فرانسوی "وو"، "پاری مچ"، "پوین دو وو" و "هنر و تزئین" و همچنین مجلهٔ سوئیسی "دو" انجام داد. فروینت از دهه ۱۹۶۰ به بعد، به نوشتن ادامه داد. «دنباله» پایان‌نامه او که اکنون "عکاسی و جامعه" نامیده می‌شود، در سال ۱۹۷۴ در قالب کتابی منتشر شد و چون به زبان فرانسوی نوشته شده بود، در همان سال به آلمانی ترجمه شد. ترجمه انگلیسی کتاب در سال ۱۹۸۰ صورت گرفت. نسخه‌های بعدی به زبان‌های اسپانیایی (۱۹۷۶)، سوئدی (۱۹۷۷)، کره‌ای (۱۹۷۹)، ایتالیایی
(۱۹۷۶)، سوئدی (۱۹۷۷)، کره‌ای (۱۹۷۹)، ایتالیایی (۱۹۸۰)، کرواتی (۱۹۸۱)، ژاپنی (۱۹۸۶)، یونانی (۱۹۹۶)، و ترکی (۲۰۰۷) منتشر شد. در سال ۱۹۷۷، او رئیس فدراسیون انجمن‌های عکاسان خلاق فرانسه (سندیکای صنفی عکاسان) شد، سِمَتی که پیش از او، آنری کارتیه-برسون بر عهده داشت. در همان سال آلمان، نخستین نمایشگاه گذشته‌نگر ژیزل فروینت را به سرپرستی کلاوس هانف برپا کرد، که شامل مشارکت او در دوکومنتا ۶ نیز بود. این نسخه از نمایشگاه مهم بین‌المللی هنر معاصر بر هنر عکاسی تمرکز داشت و ۱۵۰ سالگی خود را با یک نظرسنجی بزرگ جشن گرفت
و ۱۵۰ سالگی خود را با یک نظرسنجی بزرگ جشن گرفت که در آن، تصاویر پرترهٔ جیمز جویس و اویتا پرون در «بخش چهره‌نگاری» آن انتخاب شد. در دهه ۱۹۷۰ آثار ژیزل فروینت در ابتدا در گالری‌های عکاسی در ایالات متحده مورد توجه قرار گرفت و سپس برپایی نمایشگاه بزرگی از آثار او در گالری سیدنی جنیس در نیویورک در سال ۱۹۷۹ سبب دستیابی به تمام ۱۸۰ عکس به‌نمایش درآمده امروزی توسط مرکز عکاسی خلاق در دانشگاه آریزونا در توسان گردید. شهرت او به عنوان یک عکاس پرتره مهم با هر نمایشگاه متوالی افزایش یافت. او اکنون به‌عنوان یکی از بهترین
افزایش یافت. او اکنون به‌عنوان یکی از بهترین عکاسان پرتره قرن بیستم شناخته می‌شود: پس از مرگش در پاریس «رئیس‌جمهور ژاک شیراک او را به‌عنوان یکی از 'بزرگ‌ترین عکاسان جهان تحسین کرد'». او در گورستان مون‌پارناس در پاریس در نزدیکی خانه و استودیوی عکاسی خود در پلاک ۱۲ خیابان لالان دفن شده است. آثار برجسته. پایان‌نامه فروینت یک مطالعه اجتماعی-تاریخی بنیادین در مورد عکاسی بود که نخستین بار در قالب کتابی توسط آدرین مونیه در سال ۱۹۳۶ منتشر شد و نسخه اصلاح شده آن در دهه ۱۹۷۰ با ترجمه به چندین زبان منتشر شد. یکی از
دهه ۱۹۷۰ با ترجمه به چندین زبان منتشر شد. یکی از شناخته‌شده‌ترین عکس‌های اولیه او، از یکی از آخرین تظاهرات‌های سیاسی خیابانی در آلمان قبل از قدرت گرفتن هیتلر است. در سال ۱۹۳۶ فروینت از اثرات افسردگی در انگلستان برای زندگی مردم عکس گرفت. او به خاطر پرتره‌های رنگی خود از نویسندگان و هنرمندان، از جمله ساموئل بکت، ویرجینیا وولف، جورج برنارد شاو، آنری ماتیس، مارسل دوشان و بسیاری دیگر شهرت داشت. در سال ۱۹۸۱، فروند پرتره رسمی (روتوش نشده) خود از فرانسوا میتران، رئیس‌جمهور فرانسه (۱۹۸۱–۱۹۹۵) را منتشر کرد. سوزان
رئیس‌جمهور فرانسه (۱۹۸۱–۱۹۹۵) را منتشر کرد. سوزان دیلی در آگهی ترحیم فروینت در "نیویورک تایمز" می‌نویسد: «[فروینت] در انتقال نگرش سوژه‌هایش تخصص داشت. او روی دست‌ها، وضعیت بدن و لباس تمرکز می‌کرد. هیلتون کرامر با مرور نمایشگاهی از آثار عمر او در سال ۱۹۷۹ در "نیویورک تایمز" نوشت که او استاد 'مستندسازی درخشان بود تا نوآوری و اصالت' خانم فروینت در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۹۶ گفته بود که آثار سوژه‌هایش را می‌خواند و اغلب ساعت‌ها قبل از گرفتن پرتره دربارهٔ کتاب‌هایشان با آنها بحث می‌کند. در واقع، این توانایی فروینت
با آنها بحث می‌کند. در واقع، این توانایی فروینت در برقراری ارتباط با نویسندگان و هنرمندان—به‌ویژه جیمز جویس سرسخت—بود که به او این توانایی را داد تا از آنها با بی‌هوا عکس بگیرد.
گنا دیمیترووا (؛ – ) خواننده سوپرانوی اپرا اهل بلغارستان بود. صدای او به خاطر قدرت و بسط آن که در نقش‌های اپرائی مانند توران‌دخت در چهار دهه کار حرفه‌ای مورد استفاده قرار گرفت، شهرت داشت. اوایل زندگی. گنا دیمیترووا در سال ۱۹۴۱ در روستای بگلژ بلغارستان در ۲۵ کیلومتری پلون به دنیا آمد. او آواز خواندن را در گروه کر مدرسه آغاز کرد و صدای قدرتمندش باعث شد که بین سالهای ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۴ به او پیشنهاد شود تا در کنسرواتوار صوفیه و زیر نظر کریستو برامباروف تحصیل کند. در حالی که صدای او ابتدا به عنوان متزوسوپرانو
در حالی که صدای او ابتدا به عنوان متزوسوپرانو طبقه‌بندی می‌شد، اما در سال دوم خود به عنوان خواننده سوپرانو جا انداخت. دیمیترووا پس از پایان تحصیلات خود در کنسرواتوار دولتی بلغارستان، به تدریس آواز پرداخت. موفقیت او در سال ۱۹۶۷ در نقش ابیگیل، دختر دروغین نابوکو در اپرای "نابوکو" اثر جوزپه وردی به دست آمد که توسط گروه اپرای ملی بلغارستان اجرا و به روی صحنه رفت. در ضبط‌های اولیه، صدای دیمیتروا هنوز به حد اندازه‌های صدایی که بدان شهرت یافت، نرسیده بود، و در بسیاری از تولیدات اولیه "نابوکو"، نت دو اوج نهایی
بسیاری از تولیدات اولیه "نابوکو"، نت دو اوج نهایی اختیاری در کابالتی، «در حال اوج‌گیری هستم» حذف شده است، که او بعداً در اجراهای آتی خود ان را دوباره گنجاند. حرفه بین‌المللی. دیمیتروا در سال ۱۹۷۰ برنده مسابقه بین‌المللی آواز صوفیه شد، این جایزه شامل بورسیه یک دوره تحصیلی در «مدرسه آموزش پیشرفته» در لا اسکالا بود. او نخستین نقش‌آفرینی ایتالیایی خود را در نقش توراندخت در ترویزو در سال ۱۹۷۵ انجام داد و همان نقش را برای نخستین بار در سال ۱۹۸۳ در لا اسکالا در مقابل خوانندهٔ تنور اسپانیایی پلاسیدو دومینگو در
مقابل خوانندهٔ تنور اسپانیایی پلاسیدو دومینگو در اپرای مجلل فرانکو زفیرلی تکرار کرد. او همچنین در «سالن نمایش کولون» در بوئنوس آیرس در سال‌های ۱۹۷۴–۱۹۷۵ آواز خواند و در آنجا در اپراهای "توسکا"، "توران‌دخت"، "آندره شنیه"، "تروبادور" و "دون کارلوس" هنرنمایی کرد خواند. اپرای توراندخت او همچنین در ویدئویی در تماشاخانه ورونا در سال ۱۹۸۳ با حضور نیکلا مارتینوچی و چچییلیا گازدیا حفظ شده است. در سال ۱۹۸۷ او نخستین حضور خود را در تالار اپرای متروپولیتن نیویورک با اجرای همان نقش انجام داد. دیمیترووا زمانی در مورد
اجرای همان نقش انجام داد. دیمیترووا زمانی در مورد این نقش گفت: «توران‌دخت شاید نقش مورد علاقه من نباشد، اما قدرت صدایم را به خوبی نشان می‌دهد. نحوه نوشتن موسیقی به گونه‌ای است، که برای اجرای صحیح آن به صدایی مانند ترومپت نیاز دارید.» نخستین نقش‌آفرینی او در ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۸۱ با بازی در نقش اِلویرا در اپرای "ارنانی" بود. او در سال ۱۹۸۳ در مرکز هنری باربیکان در اپرای "جوکوندا" اثر آمیلکاره پونکیلی آواز خواند و در همان سال نخستین نقش خود را در تالار اپرای سلطنتی لندن در کاونت گاردن بازی کرد. او
اپرای سلطنتی لندن در کاونت گاردن بازی کرد. او بعدها علت تأخیر در ارائه نخستین اثرخود را صرفاً به «زدوبندهای اداری» نسبت داد. دیمیترووا همچنین چندین نقش‌آفرینی با صدای متزوسوپرانو در کارنامه خود دارد. برجسته‌ترین آنها نقش آمنریس بود که در سال ۱۹۸۵ در لا اسکالا در نمایش "آیدا" اثر جوزپه وردی است که در نقش مقابل ماریا کیارا در نقش آیدا و لوچیانو پاواروتی در نقش رادامس انجام داد. و همچنین نقش شاهدخت اِبولی در اپرای دون کارلوس جوزپه وردی. دیمیترووا پس از بازنشستگی از صحنه در سال ۲۰۰۱، همچنان فعالانه با
بازنشستگی از صحنه در سال ۲۰۰۱، همچنان فعالانه با خوانندگان جوان کار می‌کرد. یکی از شاگردان او خواننده سوپرانو «النا بارامووا» است. دیمیترووا در ۱۱ ژوئن ۲۰۰۵ بر اثر سرطان در میلان درگذشت. پس از مرگ وی، دولت بلغارستان متعهد شد که صندوقی به نام او برای خوانندگان جوان آینده‌دار تأسیس کند. قلهٔ دیمیترووا در جنوبگان به افتخار او نامگذاری شده است.
جام فراترنیداد ۱۹۷۶ ششمین دوره مسابقات باشگاهی آمریکای مرکزی بود که بین ۷ باشگاه برگزار شد. نتایج. ----
مدلین مونتانو کایسدو (زادهٔ ۶ ژانویه ۱۹۸۳) بازیکن والیبال اهل کلمبیا است که مدال نقرهٔ قهرمانی باشگاه‌های جهان ۲۰۱۲ را با تیم رابیتا باکو به دست آورد. مونتانو در فصل ۲۰۰۹–۲۰۱۰ در لیگ وی کره جنوبی با تیم کی‌تی‌اندجی دائجون و در فصل ۲۰۱۲–۲۰۱۳ در سوپر لیگ آذربایجان با تیم رابیتا باکو قهرمان شد. او در هر دو دوره جایزهٔ باارزش‌ترین بازیکن را دریافت کرد. زندگی شخصی. مونتانو در دوران مدرسه بسکتبال بازی می‌کرد. او یک پسر دارد. دوران حرفه‌ای. پس از بازی در ردهٔ جوانان، مونتانو از سال ۱۹۹۶ در لیگ دل وایه کلمبیا بازی
مونتانو از سال ۱۹۹۶ در لیگ دل وایه کلمبیا بازی کرد. پس از مسابقات قهرمانی جوانان آمریکای جنوبی ۱۹۹۸، باشگاه آرژانتینی بوکا جونیورز به او پیشنهاد داد، اما او برای فصل ۱۹۹۸–۱۹۹۹ با باشگاه سن فرناندو کاتامارکا قرارداد امضا کرد. او پس از آرژانتین به "کالج میامی دِید" رفت و در آنجا روان‌شناسی نظامی خواند و از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۳ در تیم والیبال این کالج بازی کرد. او در سال ۲۰۰۲ قهرمان ملی انجمن ملی ورزش دانشگاهی (NJCAA) شد و در تیم منتخب تورنمنت قرار گرفت. او همچنین عنوان برترین بازیکن ملی سال را در بین کالج‌ها کسب
عنوان برترین بازیکن ملی سال را در بین کالج‌ها کسب کرد. در سال ۲۰۰۳، تیم "کالج میامی دِید" در جایگاه سوم قرار گرفت و مونتانو به عنوان بهترین امتیازآور، بهترین اسپک‌زن و بهترین سرویس‌زن شناخته شد. پس از این دوره، او در مسابقات ملی ۲۰۰۴ کلمبیا حضور یافت و مدال نقره را برای منطقه بایه دل کائوکا کسب کرد. مونتانو برای دو سال در لیگ یونان و تیم "اریس تسالونیکی" بازی کرد و در فصل ۲۰۰۴–۲۰۰۵ به مقام سوم لیگ و نایب‌قهرمانی جام یونان دست یافت. پس از فصل ۲۰۰۵–۲۰۰۶، او به دلیل مادر شدن مدتی از مسابقات کناره‌گیری کرد و
به دلیل مادر شدن مدتی از مسابقات کناره‌گیری کرد و در فصل ۲۰۰۸–۲۰۰۹ به تیم ایراکلیس تسالونیکی بازگشت. در سال ۲۰۰۹، او به باشگاه کره‌ای "کی‌تی‌اندجی دائجون" پیوست و در فصل ۲۰۰۹–۲۰۱۰ قهرمان لیگ شد و عنوان باارزش‌ترین بازیکن را کسب کرد. ۲۰۱۱. مونتانو در حالی که برای باشگاه کره‌ای "کی‌تی‌اندجی هانگوک" بازی می‌کرد، در برابر تیم جی‌اس کالتکس از وی لیگ، ۵۳ امتیاز کسب کرد که با رکورد جهانی برابر بود. در پایان فصل ۲۰۱۰–۲۰۱۱، مونتانو در رأی‌گیری برای ارزشمندترین بازیکن، در جایگاه دوم قرار گرفت. مونتانو به همراه
بازیکن، در جایگاه دوم قرار گرفت. مونتانو به همراه بازیکن بین‌المللی کنی مورنو، پیشنهاد حضور در تیم ملی کلمبیا را پذیرفت تا برای صعود به بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ تلاش کنند. به دلیل دستاوردهایش در فصل ۲۰۱۰–۲۰۱۱، مونتانو یکی از نامزدهای جایزهٔ بهترین ورزشکار زن سال کلمبیا بود، اما این عنوان در نهایت به قهرمان دوچرخه‌سواری ماریانا پاجون رسید. مونتانو در نخستین حضور رسمی خود در رقابت‌های بین‌المللی با تیم ملی، در قهرمانی آمریکای جنوبی در سال ۲۰۱۱ به مقام چهارم رسید و عنوان بهترین امتیازآور مسابقات را کسب
رسید و عنوان بهترین امتیازآور مسابقات را کسب کرد. ۲۰۱۲. مونتانو برای فصل ۲۰۱۲–۲۰۱۳ با تیم رابیتا باکو قرارداد امضا کرد. او با این تیم در قهرمانی باشگاه‌های زنان جهان ۲۰۱۲ مدال نقره کسب کرد. ۲۰۱۳. مونتانو با تیم رابیتا باکو در سوپر لیگ والیبال زنان آذربایجان قهرمان شد و ششمین قهرمانی متوالی این تیم را رقم زد. او همچنین جایزهٔ ارزشمندترین بازیکن لیگ را دریافت کرد. پس از پایان سوپر لیگ آذربایجان، مونتانو با باشگاه ترکیه‌ای گالاتاسرای دایکین قرارداد امضا کرد. مونتانو در قهرمانی والیبال زنان آمریکای جنوبی ۲۰۱۳
در قهرمانی والیبال زنان آمریکای جنوبی ۲۰۱۳ به عنوان ارزشمندترین بازیکن انتخاب شد. تیم ملی کلمبیا در این رقابت‌ها چهارم شد و توانست جواز حضور در مقدماتی قهرمانی جهان ۲۰۱۴ زنان آمریکای جنوبی را کسب کند.
سامانتا مری کر مشهور به سم کر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است که به صورت قرضی از باشگاه فوتبال بایرن مونیخ برای باشگاه فوتبال زنان لیورپول بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زنان زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال، زیر ۱۹ سال و بزرگسالان اسکاتلند بازی کرده است. دوران باشگاهی. کر از سن ۱۲ تا ۱۶ سالگی برای آکادمی فوتبال سنترال گرلز و پیش از آن برای باشگاه فوتبال فالکرک گرلز، بازی کرد. در مه ۲۰۱۵، او تیم گاریم‌های اسکول را در مسابقات جام دختران اسکاتلند رهبری کرد. گلاسگو سیتی. در ژانویه ۲۰۱۶، در سن ۱۶
رهبری کرد. گلاسگو سیتی. در ژانویه ۲۰۱۶، در سن ۱۶ سالگی، کر را باشگاه فوتبال زنان گلاسگو سیتی قرارداد امضا کرد. دربارهٔ امضای قرارداد او، سرمربی وقت گلاسگو سیتی اسکات بوث گفت: «سم کر یک بازیکن جوان با ویژگی‌های خاص است… ما خوشحالیم که او انتخاب کرده تا به گلاسگو سیتی بپیوندد تا استعدادهای خود را توسعه دهد و به یک دوران حرفه‌ای فوق‌العاده در این بازی دست بیابد.» در مارس ۲۰۱۶، او به باشگاه کمک کرد تا حریفانش را شکست دهد و به نیمه‌نهایی لیگ‌کاپ فوتبال زنان اسکاتلند راه یابد. کر یکی از اعضای تیم گلاسگو سیتی بود
راه یابد. کر یکی از اعضای تیم گلاسگو سیتی بود که در پایان ۲۰۱۶، برای دهمین سال متوالی SWPL را برنده شد؛ این اولین بار در تاریخ فوتبال اسکاتلند بود که یک باشگاه بزرگسال چنین دستاوردی را کسب می‌کرد (هیچ تیم مردی بیش از نه بار متوالی موفق نشده است). او همچنین در قهرمانی‌های پرتکرار در ۲۰۱۷، ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹ شرکت کرد – فصل ۲۰۲۰ به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ لغو شد – و در لیگ قهرمانان اروپای زنان بازی کرد و به مرحله یک‌چهارم نهایی این رقابت در فصل ۲۰۲۰–۲۰۱۹ رسید. رنجرز. در دسامبر ۲۰۲۰، کر به باشگاه فوتبال زنان رنجرز
در دسامبر ۲۰۲۰، کر به باشگاه فوتبال زنان رنجرز منتقل شد و قراردادی پیش‌نویس را که شش ماه قبل توافق شده بود، امضا کرد (هم‌تیمی او، کریستی هووات نیز همین تغییر را انجام داد). در فصل ۲۰۲۲–۲۰۲۱ لیگ برتر فوتبال اسکاتلند، او اولین گل تاریخ تیم زنان را در ورزشگاه آیبروکس در پیروزی مقابل باشگاه فوتبال زنان آبردین به ثمر رساند و در تیم سال اسکاتلند قرار گرفت زیرا رنجرز برای اولین بار قهرمان SWPL شد. بایرن مونیخ. کر در ۳۰ مه ۲۰۲۳ قرارداد سه ساله‌ای با باشگاه فوتبال زنان بایرن مونیخ امضا کرد. لیورپول (قرضی). در ۸
زنان بایرن مونیخ امضا کرد. لیورپول (قرضی). در ۸ ژانویه ۲۰۲۵، کر به باشگاه فوتبال زنان لیورپول به صورت قرضی برای باقی‌مانده فصل ۲۰۲۴–۲۵ پیوست. دوران ملی. کر در رده‌های سنی زیر ۱۵ سال و زیر ۱۷ سال برای اسکاتلند کرده و در مرحله گروهی قهرمانی زیر ۱۷ سال اروپا در سال ۲۰۱۴ نیز حضور داشته است. اولین بازی او در مسابقات یوفا در ۹ اکتبر ۲۰۱۴ در برابر مونته‌نگرو بود. سامانتا همچنین در سطح زیر ۱۹ سال برای اسکاتلند در یورو و جام لا مانگا در اسپانیا بازی کرده است. او برای اولین بار در نوامبر ۲۰۱۸ به تیم ملی بزرگسالان
اولین بار در نوامبر ۲۰۱۸ به تیم ملی بزرگسالان تیم ملی فوتبال زنان اسکاتلند اضافه شد، و یکی از دو بازیکن بدون تجربه‌ای بود که برای جام پیناتار ۲۰۲۰ انتخاب شد. کر در آن تورنمنت اولین بازی ملی خود را انجام داد و در ۴ مارس ۱۳ دقیقه آخر بازی را در پیروزی ۳–۰ برابر تیم ملی فوتبال زنان اوکراین بازی کرد.
فرانزیسکا کت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال زنان بایرن مونیخ، در پست مهاجم بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال زنان بایرن مونیخ اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زنان زیر ۱۵ سال، زیر ۱۷ سال، زیر ۱۹ سال و زیر ۲۰ سال آلمان بازی کرده است. دوران باشگاهی. فرانزیسکا کت فوتبال را در منطقه ایدنشتتن در شهرداری برنرید در ناحیه پایین رست باواریا، دگندورف و در یک باشگاه فوتبال محلی با نام ادنستتن آغاز کرد. او بعداً به باشگاه
محلی با نام ادنستتن آغاز کرد. او بعداً به باشگاه فوتبال زنان گروس-وایس دگندورف پیوست و تا سن ۱۵ سالگی برای آن‌ها بازی کرد. سپس در فصل ۲۰۲۱–۲۰۲۰ توسط باشگاه فوتبال زنان بایرن مونیخ جهت بازی در رده جوانان باشگاه (زیر ۱۷ سال) جذب شد. قبل از اینکه در فصل بعد به تیم بایرن مونیخ ۲ ارتقا یابد، در تاریخ ۶ ژوئن ۲۰۲۱ (هفته هجدهم مسابقات) در شکست ۲–۱ مقابل باشگاه فوتبال زنان آینتراخت فرانکفورت ۲ بازی کرد؛ در آخرین روز پیش‌فصل، او در دقیقه ۷۷ به جای آنیکا وهنر وارد میدان شد. در فصل بعدی، او در ۱۵ بازی لیگ شرکت کرد و
شد. در فصل بعدی، او در ۱۵ بازی لیگ شرکت کرد و موفق شد شش گل به ثمر برساند؛ اولین گل او در تاریخ ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۱ (هفته پنجم مسابقات لیگ) در پیروزی ۴–۱ در بازی خانگی مقابل تیم دوم باشگاه فوتبال زنان ولفسبورگ حاصل شد که در دقیقه ۲۲، او گل اول تیمش را به ثمر رساند. در ماه مارس ۲۰۲۲ او اولین قرارداد حرفه‌ای خود را با باشگاه فوتبال زنان بایرن مونیخ امضا کرد. او در تاریخ ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۲ (هفته دوم مسابقات لیگ) در پیروزی ۳–۰ در بازی خانگی مقابل باشگاه فوتبال زنان وردر برمن، به عنوان بازیکن تعویضی در دقیقه ۸۴ به
وردر برمن، به عنوان بازیکن تعویضی در دقیقه ۸۴ به میدان رفت. همچنین او در تاریخ ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۲ در دور دوم مرحله انتخابی برای شرکت در مسابقات لیگ قهرمانان زنان اروپا فصل ۲۰۲۳–۲۰۲۲ در پیروزی 3–1 مقابل باشگاه فوتبال رئال سوسیداد سان سباستین در خانه در کمپ باشگاه بایرن، به عنوان تعویضی در دقیقه ۸۶ وارد زمین شد. او اولین گل خود را در بوندسلیگای زنان در تاریخ ۳۰ اکتبر ۲۰۲۲ (هفته ششم مسابقات لیگ) در پیروزی ۳–۱ در بازی خانگی مقابل باشگاه فوتبال مپن به ثمر رساند و گل نهایی را در دقیقه ۸۲ زد. تیم‌های ملی. فرانزیسکا
نهایی را در دقیقه ۸۲ زد. تیم‌های ملی. فرانزیسکا کت بازیکن تیم منتخب انجمن فوتبال باواریا در مسابقات جام ملی در رده‌های سنی زیر ۱۴ سال، زیر ۱۶ سال و زیر ۱۸ سال بود و از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ برای آن‌ها بازی کرد و در مجموع ۱۴ بازی انجام داد که در آن‌ها شش گل به ثمر رساند؛ اولین گل او در اولین بازی‌اش در تاریخ ۲۵ مه ۲۰۱۷ در دویسبورگ در تساوی ۱–۱ مقابل تیم ملی باشگاه فوتبال و دو و میدانی وستفالی به ثمر رسید که گل نهایی را در دقیقه ۱۸ زد. کت اولین بازی ملی خود را برای تیم ملی فوتبال زیر ۱۵ سال آلمان انجام داد که در
تیم ملی فوتبال زیر ۱۵ سال آلمان انجام داد که در تاریخ ۳ نوامبر ۲۰۱۷ در شهر وتسلار در یک بازی دوستانه بین‌المللی با تیم ملی فوتبال زنان زیر ۱۵ سال ایالات متحده آمریکا، با نتیجه ۶–۱ شکست خوردند؛ او اولین گل ملی خود را در دقیقه ۲۷ با گلی که نتیجه بازی را به ۱:۳ تغییر داد، به ثمر رساند. تا تاریخ ۵ دسامبر ۲۰۱۸، در پیروزی ۲–۱ مقابل تیم ملی فوتبال زنان زیر ۱۵ سال بلژیک در توبیز، او در این رده سنی هشت بار به میدان رفت و هفت گل به ثمر رساند. دو سال بعد، او در دو بازی ملی برای تیم ملی فوتبال زنان زیر ۱۷ سال آلمان به
ملی برای تیم ملی فوتبال زنان زیر ۱۷ سال آلمان به میدان رفت. اولین بازی او با نتیجه ۳–۱ به نفع تیم ملی زیر ۱۷ سال اسپانیا در تاریخ ۱۶ ژانویه ۲۰۲۰ در سالو و دومین بازی‌اش با نتیجه ۴–۳ به نفع تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال فرانسه در تاریخ ۱۹ فوریه ۲۰۲۰ در کلارا فونتینن ایولین رقم خورد. این مکان همچنین میزبان اولین بازی او برای تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال آلمان در تاریخ ۲۱ ژوئن ۲۰۲۲ بود که با پیروزی ۴–۱ مقابل تیم ملی زیر ۱۹ سال فرانسه بازی به پایان رسید. علاوه بر این، او در تمام سه بازی گروه بی در مسابقات قهرمانی زیر
او در تمام سه بازی گروه بی در مسابقات قهرمانی زیر ۱۹ سال اروپا شرکت کرد و سپس با تیمش از مسابقات کنار رفت. این بازیکن ۱۸ ساله در بازی بین‌المللی تیم زیر ۱۹ سال کشورش در برابر نروژ در آوریل ۲۰۲۳ دچار آسیب‌دیدگی شانه شد. متأسفانه این به معنای پایان فصل ۲۰۲۳–۲۰۲× برای این استعداد جوان باشگاه فوتبال زنان بایرن مونیخ بود.
انا محموتوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال زنان بایرن مونیخ در بوندسلیگا زنان، بالاترین سطح لیگ فوتبال زنان در آلمان، بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال و زنان آلمان بازی کرده است. دوران باشگاهی. محموتوویچ، که در دویسبورگ، آلمان به دنیا آمده و بزرگ شده است، فوتبال را به عنوان دروازه‌بان در اینتراخت دویسبورگ آغاز کرد و سپس به تیم جوانان زنان دویسبورگ منتقل شد. او عضوی از تیم جوانان بود و از ۱ اکتبر ۲۰۱۶ تا ۲۱ مه ۲۰۱۷ در ۱۴ بازی لیگ در لیگ سطح
۲۰۱۶ تا ۲۱ مه ۲۰۱۷ در ۱۴ بازی لیگ در لیگ سطح بی جوانان به میدان رفت. از ۱۰ سپتامبر تا ۱۸ نوامبر ۲۰۱۷، او هشت بازی دیگر در این لیگ انجام داد. در این مدت، او در ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۷ برای اولین بار در بی جونیور بوندسلیگا به میدان رفت، که تا ۲۸ آوریل ۲۰۱۸ توانست شش بازی دیگر به آن اضافه کند. در آغاز فصل ۲۰۱۹–۲۰، او به تیم اول ارتقا یافت و اولین بازی حرفه‌ای خود را در ۳۰ مه ۲۰۲۰ (هفته هفدهم مسابقات لیگ) انجام داد. در بازی خارج از منزل مسابقات بوندسلیگا با باشگاه فوتبال زنان بایر ۰۴ لورکوزن، او در دقیقه ۹۰ به عنوان
زنان بایر ۰۴ لورکوزن، او در دقیقه ۹۰ به عنوان بازیکن تعویضی به جای مریت گونستر وارد زمین شد و در نهایت تیمش با نتیجه ۲–۰ پیروز شد. در فصل بعد، او چهار بازی لیگ دیگر انجام داد که شامل سه بازی آخر فصل بود اما در نهایت در انتهای فصل تیمش به بوندسلیگا ۲ سقوط کرد. پس از سقوط، او در ۸ بازی لیگ در بوندسلیگا ۲ بازی کرد و با تیمش به مقام دوم رسید و مجدداً به بوندسلیگا بازگشت. در این حین، او همچنین در رقابت‌های جام DFB برای اولین بار بازی کرد. در ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۱، تیمش در دور دوم با نتیجه ۳–۱ مقابل باشگاه فوتبال زنان
در دور دوم با نتیجه ۳–۱ مقابل باشگاه فوتبال زنان ولفسبورگ شکست خورد. در ۲۰۲۳–۲۰۲۲ زنان بوندسلیگا، او هشت بازی لیگ در طی فصل انجام داد و همچنین سه بازی دیگر از هفته‌های دهم تا دوازدهم را انجام داد. در فصل ۲۰۲۴–۲۰۲۳ بوندسلیگا زنان، محموتوویچ به دروازه‌بان اصلی دویسبورگ تبدیل شد. در ۳ نوامبر ۲۰۲۳، اعلام شد که او به عنوان "ورزشکار سال ۲۰۲۳ دویسبورگ" انتخاب شده است. دوران ملی. به عنوان بازیکن در تیم انتخابی زیر ۱۸ سال انجمن فوتبال نیدر راین، او در سه مسابقه برای جام ایالتی از ۳ تا ۶ اکتبر ۲۰۱۹ در مدرسه ورزشی
جام ایالتی از ۳ تا ۶ اکتبر ۲۰۱۹ در مدرسه ورزشی وداو بازی کرد. او بخشی از تیم ۲۱ نفره تیم ملی فوتبال زنان زیر ۲۰ سال آلمان برای جام جهانی زنان زیر ۲۰ سال ۲۰۲۲ در کشور کاستاریکا بود، اما از او استفاده نشد. تیم او پس از مرحله مقدماتی گروه B از مسابقات حذف شد. در سال ۲۰۲۳، محموتوویچ در اردوگاه آموزشی DFB در ماربلا شرکت کرد و برای بازی بین‌المللی مقابل تیم ملی فوتبال زنان سوئد در ۲۱ فوریه ۲۰۲۳ در آرنای شاوینسلند ریزن دویسبورگ انتخاب شد که اولین آزمایش او در سال جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۲۳ محسوب می‌شد. او برای