payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ویراجا، فرماندار سومنپ در جزیرهٔ مادورا، تقویت شد؛ کسی که در خفا از کرتاناگارا بیزار بود. ارتش کدیری (گِلانگ‌گِلانگ) از شمال و جنوب به‌طور هم‌زمان به سینگاساری حمله کرد. پادشاه تنها به حملهٔ شمالی پی برد و دامادش، ناراریا سانگراماویجایا را برای سرکوب شورش بدان‌سو فرستاد. حمله شمالی دفع شد، اما حمله جنوبی تا رسیدن به پایتخت یعنی کوتاراجا، شناسایی نشد و چون پایتخت آمادگی دفاع نداشت، سقوط کرد. جایاکاتوانگ تخت را غصب کرد و کرتاناگارا را در جریان آیینی تنترهای به قتل رساند و به این ترتیب، به فرمانروایی
به قتل رساند و به این ترتیب، به فرمانروایی سینگاساری پایان داد. پس از آگاهی از سقوط کوتاراجا به دست شورشیان کدیری، رادن ویجایا کوشید به پایتخت بازگردد و از سینگاساری دفاع کند، اما ناکام ماند. او به‌همراه سه تن از افسرانش، رانگالاوه، سورا و نامبی، به جزیره مادورا تبعید شد و در پناه آریا ویراجا قرار گرفت. آریا که پدر نامبی بود، سرانجام به جایاکاتوانگ پیوست. رادن ویجایا خود را به کدیری تسلیم کرد و با میانجی‌گری آریا ویراجا مورد بخشش جایاکاتوانگ قرار گرفت. سپس اجازه یافت در جنگل تاریک (Tarik) سکونتگاهی تازه
اجازه یافت در جنگل تاریک (Tarik) سکونتگاهی تازه بنیاد نهد که «ماجاپاهیت» نام گرفت، برگرفته از میوه‌ای به‌نام «ماجا» که در آن جنگل می‌رویید و طعمی تلخ داشت. یورش مغول. ناوگان یوآن از بندر کوانژو در جنوب چین حرکت کرد و در مسیر رسیدن به جاوه، از سواحل دایی ویت و چامپا گذشت. دولت‌های کوچک در شبه‌جزیره مالایا و جزیره سوماترا تسلیم شدند و فرستادگانی نزد فرماندهان ناوگان یوآن گسیل داشتند. مغول‌ها داروغههایی در این سرزمین‌ها گماشتند و به مسیر خود به سوی جاوه ادامه دادند. مشخص است که آنان در جزیره کولان نیز توقف
دادند. مشخص است که آنان در جزیره کولان نیز توقف کرده‌اند. پس از رسیدن به جاوه، شی‌بی ارتش خود را به دو بخش تقسیم کرد: گروهی از خشکی پیشروی کردند و گروهی دیگر از طریق دریا آن‌ها را همراهی نمودند. بر پایه منظومهٔ «Kidung Panji-Wijayakrama»، آن‌ها احتمالاً روستای ساحلی توبان را غارت کردند. با ورود ارتش یوآن به جاوه، رادن ویجایا با آن‌ها متحد شد تا علیه جایاکاتوانگ بجنگد و نقشه‌ای از سرزمین کالانگ یا گِلانگ‌گِلانگ، نام دیگر کدیری، در اختیار مغول‌ها گذاشت. طبق تاریخ یوآن، ویجایا ابتدا بدون موفقیت به جایاکاتوانگ
یوآن، ویجایا ابتدا بدون موفقیت به جایاکاتوانگ حمله کرد و سپس با مغول‌ها تماس گرفت و از آن‌ها یاری خواست. در پاسخ، فرماندهان مغول خواستار تسلیم ویجایا به امپراتور شدند، که با موافقت وی همراه بود. گزارش جنگ در جلد ۲۰۱ تاریخ یوآن چنین آمده است: «... در روز هفتم ماه، سربازان دها به ویجایا حمله کردند. آیکه مِسه و گائوشینگ در روز هشتم رسیدند. برخی از دهایی‌ها شکست خوردند و بقیه به کوهستان گریختند. در روز نوزدهم، مغول‌ها و متحدانشان به دها رسیدند و با بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ سرباز جنگیدند. آن‌ها سه‌بار حمله کردند، ۲٬۰۰۰
سرباز جنگیدند. آن‌ها سه‌بار حمله کردند، ۲٬۰۰۰ نفر را کشتند و صدها تن دیگر را به رودخانه راندند که در آن غرق شدند. جایاکاتوانگ به کاخش عقب‌نشینی کرد…» پس از آنکه جایاکاتوانگ به‌دست مغول‌ها اسیر شد، رادن ویجایا به ماجاپاهیت بازگشت تا ظاهراً خراجی برای مغول‌ها آماده کند و فرماندهان مغول را در پیروزی شریک بدارد. شی‌بی و آیکه مِسه به وی اجازه دادند به کشورش بازگردد، اما گائوشینگ با این تصمیم مخالف بود و نگرانی خود را ابراز کرد. ویجایا سپس از مغول‌ها خواست بدون سلاح وارد کشورش شوند. ۲۰۰ سرباز مغول، بدون سلاح، به
وارد کشورش شوند. ۲۰۰ سرباز مغول، بدون سلاح، به همراه دو افسر به سرزمین ویجایا اعزام شدند. اما ویجایا به‌سرعت ارتش خود را بازآرایی کرد و به آن‌ها حمله برد و همه را از میان برداشت. سپس با نیروهایش به اردوگاه اصلی مغول‌ها یورش برد و در حمله‌ای غافل‌گیرانه، شمار زیادی از آنان را کشت و بازماندگان را ناچار به عقب‌نشینی کرد. هم‌زمان، بسیاری از کشتی‌های مغول نیز مورد حمله ناوگان جاوه قرار گرفت و نابود شد. در نهایت، ارتش یوآن در حالی آشفته عقب نشست که بادهای موسمی لازم برای بازگشت به چین در آستانه توقف بود، و در
لازم برای بازگشت به چین در آستانه توقف بود، و در صورت از دست رفتن این زمان، ناچار بودند شش ماه در سرزمینی دشمن بمانند. پس از آنکه همه سربازان سوار کشتی شدند، ناوگان یوآن ناوگان جاوه‌ای را عقب زد و پس از ۶۸ روز دریانوردی به کوانژو بازگشت. ارتش یوآن بیش از ۳٬۰۰۰ نفر از نیروهای زبده‌اش را در نبرد از دست داد و شمار نامعلومی اسیر یا کشته شدند. همچنین چندین کشتی نیز نابود گردید. پیامدها. سه فرمانده مغول که از تلفات سنگین دلسرد شده بودند، به چین بازگشتند. در آنجا، شی‌بی به ۷۰ ضربه شلاق محکوم شد و یک‌سوم دارایی‌اش
شی‌بی به ۷۰ ضربه شلاق محکوم شد و یک‌سوم دارایی‌اش مصادره گردید. آیکه مِسه نیز توبیخ شد و بخشی از اموالش را از دست داد. در مقابل، گائوشینگ برای حفظ نیروها از فاجعه کامل، ۵۰ تائل طلا دریافت کرد. بعدها، شی‌بی و آیکه مِسه بخشوده شدند و اموال و اعتبارشان به آن‌ها بازگردانده شد. این شکست، واپسین لشکرکشی نظامی در دوران قوبلای خان بود. در حالی‌که دودمان یوآن از این یورش سودی نبرد، ماجاپاهیت در مقابل به نیرومندترین دولت منطقه در روزگار خود بدل شد.
زنان در اوگاندا مسئولیت‌های اقتصادی و اجتماعی قابل توجهی در جوامع سنتی مختلف این کشور دارند. زنان اوگاندا از پیشینه‌های اقتصادی و آموزشی متنوعی برخوردارند. با وجود پیشرفت‌های اقتصادی و اجتماعی در سراسر کشور، خشونت خانگی و تجاوزهای جنسی همچنان مسائل شایعی در اوگاندا هستند. بی‌سوادی به‌طور مستقیم با افزایش سطح خشونت خانگی مرتبط است. این مسئله عمدتاً به این دلیل است که اعضای خانواده نمی‌توانند تصمیمات مناسبی که مستقیماً بر برنامه‌های آینده آن‌ها تأثیر می‌گذارد، اتخاذ کنند. گزارش‌های دولتی حاکی از افزایش سطح
اتخاذ کنند. گزارش‌های دولتی حاکی از افزایش سطح خشونت خانگی علیه زنان است که به‌طور مستقیم ناشی از فقر است. پویایی‌های اجتماعی. امروزه نقش‌های جنسیتی در اوگاندا تحت تأثیر سنت‌ها و همچنین پویایی‌های اجتماعی در حال تغییر است. نقش‌های سنتی زنان در اوگاندا مشابه نقش‌های سنتی زنان در سراسر جهان است. این نقش‌ها عمدتاً شامل خانه‌داری، پرورش فرزندان، آوردن آب، آشپزی و رسیدگی به نیازهای جامعه هستند. در دهه ۱۹۸۰، برخی از زنان مناطق روستایی بوگاندا انتظار می‌رفت هنگام صحبت با مردان زانو بزنند. با این حال، در همان
صحبت با مردان زانو بزنند. با این حال، در همان زمان، زنان مسئولیت‌های اصلی مراقبت از کودکان و کشاورزی معیشتی را بر عهده داشتند و در قرن بیستم، زنان سهم قابل توجهی در کشاورزی محصولات نقدی داشته‌اند. در گذشته، کنترل امور مالی خانوادگی به‌طور سنتی نقش مردان بوده است، اما زنان مشارکت‌های اقتصادی قابل توجهی برای خانواده‌های خود و اقتصاد کلان اوگاندا ارائه می‌دهند. بسیاری از زنان گزارش می‌دهند که همچنان برای پیدا کردن فرصت‌های شغلی تلاش می‌کنند و برخی برای یافتن فرصت‌های شغلی بهتر، جوامع خود را ترک می‌کنند.
فرصت‌های شغلی بهتر، جوامع خود را ترک می‌کنند. نقش‌های جنسیتی سنتی که عمدتاً تحت تأثیر نفوذ انجیل‌گرایان آمریکایی دوباره احیا شده است، نقش زنان را مبتنی بر مسئولیت‌های داخلی تعریف می‌کند؛ بنابراین، اشتغال زنان همچنان در فرهنگ اوگاندا با برچسب منفی همراه است. با این حال، ابتکارات بیشتری برای ایجاد اشتغال زنان در سراسر کشور انجام شده است. از بسیاری جهات، زنان اوگاندا حقوقی دارند و داشته‌اند که از حقوق زنان در جوامع غربی فراتر می‌رود. بسیاری از مردم اوگاندا زنان را به عنوان رهبران مهم مذهبی و اجتماعی به رسمیت
را به عنوان رهبران مهم مذهبی و اجتماعی به رسمیت می‌شناسند. زنان حق داشتن زمین، تأثیرگذاری بر تصمیمات سیاسی مهم مردان، و کشت محصولات برای سود خود را داشته‌اند. زمانی که کشاورزی محصولات نقدی سودآور شد، همانند جنوب‌شرقی اوگاندا در دهه ۱۹۲۰، مردان اغلب حقوق زمین متعلق به بستگان زن خود را مطالبه می‌کردند، و ادعاهای آن‌ها توسط شوراهای محلی و دادگاه‌های محافظه‌کار حمایت می‌شد. چندزنی. شیوه‌های ازدواج چندزنی، که به مرد اجازه می‌دهد بیش از یک زن بگیرد، برخی جنبه‌های تسلط مردانه را تقویت کرده است. با این حال، این
تسلط مردانه را تقویت کرده است. با این حال، این شیوه‌ها همچنین به زنان عرصه‌ای برای همکاری در مخالفت با تسلط مردان ارائه داده‌اند. در اوگاندا، مرد گاهی «وضعیت مردانه» را به همسر ارشد خود اعطا می‌کند، که به او اجازه می‌دهد به عنوان برابر با مردان و به عنوان برتر نسبت به دیگر همسران او رفتار کند. در قرن بیستم، ازدواج‌های چندزنی نمایانگر پیوندهای اجتماعی بودند که به‌طور قانونی به عنوان ازدواج شناخته نمی‌شدند، و زنان را بدون حقوق قانونی برای ارث یا تأمین مالی در صورت طلاق یا بیوه شدن رها می‌کردند. برابری
در صورت طلاق یا بیوه شدن رها می‌کردند. برابری جنسیتی. مانند بسیاری از کشورهای دیگر، اوگاندا با موانع متعددی در مسیر حرکت به سوی برابری جنسیتی مواجه است. پس از آنکه برابری جنسیتی و توانمندسازی زنان به عنوان یکی از اهداف توسعه هزاره سازمان ملل متحد در سال ۲۰۰۰ ذکر شد، بخش عدالت، قانون و نظم اوگاندا (JLOS) در گزارش سالانه خود "جنسیت و دسترسی به عدالت (۲۰۰۱)" به بررسی موانع مختلف در دسترسی به عدالت پرداخت. در سال ۲۰۱۲، JLOS گزارش داد که به دلیل مردسالاری و کمبود برابری جنسیتی، اکثریت فقرا زنان هستند؛ بسیاری از
برابری جنسیتی، اکثریت فقرا زنان هستند؛ بسیاری از این زنان از حقوق خاصی مانند مالکیت زمین محروم یا بی‌اطلاع هستند.
پروتوتاکسیتس ، یک سرده منقرض شده از یوکاریوت‌های بزرگ ماکروسکوپی است که قدمت آن از سیلورین پسین تا دوره دوونین پسین است. پروتوتاکسیتس ساختارهای تنه‌مانند بزرگی تا عرض ۱ متر را تشکیل دادند که طول آن به ۸ متر می‌رسید، از لوله‌های در هم تنیده‌ای با قطر حدود ۵۰ میکرومتر تشکیل شده بود و آن را تا حد زیادی به بزرگ‌ترین موجود زمینی در زمان خود تبدیل کرد. آرایه‌شناسی پروتوتاکسیتس مدت‌ها موضوع بحث بوده است. به‌طور گسترده‌ای یک قارچ در نظر گرفته می‌شود، اما بحث ادامه دارد. ارتباط دقیق آن با دودمان قارچ موجود نامشخص
دارد. ارتباط دقیق آن با دودمان قارچ موجود نامشخص است. تقریباً مطمئناً یک موجود زنده چندساله بود که در طی چندین سال رشد کرد. بوم‌شناسی متعددی پیشنهاد شده است، از جمله اینکه مانند بسیاری از قارچ‌های امروزی تغذیه گندروی بود، یا اینکه یک خودپروردگی‌گلسنگ شده بود. ریخت‌شناسی. فسیل‌های پروتوتاکسیتس با قطر تا ۱ متر و ارتفاع به ۸٫۸ متر بقایای بزرگ‌ترین جانداران هستند که از دوران وجودش کشف شده‌اند. با مشاهده از دور، فسیل‌ها شکل تنه‌های درختی را به خود می‌گیرند که کمی در نزدیکی قاعده‌شان پخش می‌شوند، به شکلی که
کمی در نزدیکی قاعده‌شان پخش می‌شوند، به شکلی که نشان‌دهنده اتصال به ساختارهای ریشه‌مانند حفظ‌نشده است. قالب‌های پرشده که ممکن است نمایانگر فضاهایی باشد که قبلاً توسط «ریشه‌های» پروتوتاکسیتس اشغال شده بود، در لایه‌های دوونین اولیه رایج است. حلقه‌های رشد متحدالمرکز، که گاهی حاوی مواد گیاهی جاسازی شده هستند، نشان می‌دهد که جاندار به‌طور پراکنده با افزودن لایه‌های خارجی رشد کرده است. این احتمال وجود دارد که ساختارهای تنه مانند حفظ شده نشان دهنده بدن‌میوه یا جسم بارده یک قارچ باشد که توسط یک نخینه، شبکه‌ای از
بارده یک قارچ باشد که توسط یک نخینه، شبکه‌ای از رشته‌های پراکنده (جلینه) تغذیه می‌شود. در مقیاس میکروسکوپی، فسیل‌ها از ساختارهای لوله‌مانند باریکی تشکیل شده‌اند که اطراف یکدیگر می‌بافند. این لوله‌ها در دو نوع هستند: لوله‌های اسکلتی با عرض ۲۰ تا ۵۰ میکرومتر، دارای دیواره‌های ضخیم (۲ تا ۶ میکرومتر) و از نظر طول تقسیم‌بندی نشده‌اند، و رشته‌های زاینده که نازک‌تر هستند (قطر ۵ تا ۱۰ میکرومتر) و اغلب منشعب می‌شوند. اینها به هم متصل می‌شوند تا ماتریکس جاندار را تشکیل دهند. این رشته‌های نازک‌تر، جداشده هستند، یعنی
دهند. این رشته‌های نازک‌تر، جداشده هستند، یعنی دارای دیواره‌های داخلی هستند. این سپتوم‌ها سوراخ‌دار هستند یعنی آنها حاوی منافذ جوانه‌ای هستند، این ویژگی فقط در قارچ‌ها و جلبک‌ها قرمز مدرن وجود دارد. شباهت این لوله‌ها به ساختارهای گیاه اولیه نخ‌ریسه‌ای‌ها منجر به پیشنهاداتی شده است که دومی ممکن است برگ‌های پروتوتاکسیتس را نشان دهد. متأسفانه برای این فرضیه، این دو هرگز در ارتباط یافت نشدند، اگرچه این ممکن است نتیجه جدا شدن آنها پس از مرگ موجودات باشد. تاریخچه تحقیق. اولین بار در سال ۱۸۴۳ جمع‌آوری شد، تنها ۱۴
تحقیق. اولین بار در سال ۱۸۴۳ جمع‌آوری شد، تنها ۱۴ سال بعد بود که جان ویلیام داوسون ()، دانشمند کانادایی، فسیل‌های پروتوتاکسیتس را مطالعه کرد، که او آنها را به‌عنوان مخروطیان غول‌پیکر نیمه‌پوسیده توصیف کرد که حاوی بقایای قارچ‌هایی بود که در حال تجزیه آنها بودند. این مفهوم تا سال ۱۸۷۲ مورد مناقشه قرار نگرفت، زمانی که دانشمند رقیب ویلیام کاروترز () این ایده را به سخره گرفت. کاروترز نام پروتوتاکسیتس (که به‌طور ضعیف به‌عنوان سرخدار اول ترجمه می‌شود) اشتباه می‌کرد و اصرار داشت که نام نماتوفیکوس ("Nematophycus")
و اصرار داشت که نام نماتوفیکوس ("Nematophycus") «جلبک رشته‌ای» اتخاذ شود، حرکتی که به‌شدت برخلاف عرف علمی بود. داوسون برای دفاع از تفسیر اصلی خود سرسختانه مبارزه کرد تا اینکه مطالعات در مورد ریزساختار مشخص کرد که موقعیت او غیرقابل دفاع است، از این رو او بلافاصله سعی کرد نام این جنس را تغییر دهد و آن را نماتوفیتون (Nematophyton) «گیاه رشته‌ای» نامید و با شدت زیاد این موضوع را انکار کرد که او هرگز آن را یک درخت دانسته است. علی‌رغم این تلاش‌های سیاسی برای تغییر نام این جنس، قوانین نام‌گذاری گیاه‌شناسی به این
نام این جنس، قوانین نام‌گذاری گیاه‌شناسی به این معنی است که نام «پروتوتاکسیتس»، هر چند از نظر معنایی نامناسب، امروزه همچنان مورد استفاده قرار می‌گیرد. علیرغم شواهد بسیار زیاد مبنی بر رشد این جاندار در خشکی، تفسیر کاروترز مبنی بر اینکه این یک جلبک دریایی غول‌پیکر است، تنها یک بار، در سال ۱۹۱۹، زمانی که آرتور هری چرچ () پیشنهاد کرد که کاروترز برای رد احتمال قارچ بودن آن خیلی سریع بوده است، زیر سوال برد. فقدان هیچ شخصیت تشخیصی برای هر گروه موجود، ارائه یک فرضیه محکم را دشوار می‌کرد؛ این فسیل یک راز مرموز و
محکم را دشوار می‌کرد؛ این فسیل یک راز مرموز و موضوع بحث باقی ماند. تا اینکه در سال ۲۰۰۱، پس از ۲۰ سال تحقیق، فرانسیس هوبر، از موزه ملی تاریخ طبیعی در واشینگتن دی سی، مقاله ای را منتشر کرد که مدت‌ها انتظارش را می‌کشیدیم و سعی می‌کرد پروتوتاکسیتس را به جای آن قرار دهد. مقاله، بر اساس ریخت‌شناسی آن، نتیجه گرفت که پروتوتاکسیتس یک قارچ است. این ایده با ناباوری، انکار و بدبینی شدید پذیرفته شد، اما شواهد بیشتری برای تأیید آن در حال ظهور است. در سال ۲۰۰۷،تحلیل ایزوتوپی توسط تیمی از جمله هوبر و کوین بویس () از
ایزوتوپی توسط تیمی از جمله هوبر و کوین بویس () از دانشگاه شیکاگو به این نتیجه رسید که پروتوتاکسیتس یک قارچ غول‌پیکر است. آنها محدوده بسیار متغیری از مقادیر نسبت‌های ایزوتوپ کربن را در طیف وسیعی از نمونه‌های پروتوتاکسیتس شناسایی کردند. خودپروردگی‌ها (جاندارانی مانند گیاهان و جلبک‌ها که از طریق فتوسنتز امرار معاش می‌کنند) که در یک زمان زندگی می‌کنند از همان منبع کربن (یعنی اتمسفر) استفاده می‌کنند. از آنجایی که جانداران یک نوع ماشین شیمیایی مشابهی دارند، آنها این ترکیب جوی را با یک ایزوتوپ کربن ثابت منعکس
این ترکیب جوی را با یک ایزوتوپ کربن ثابت منعکس می‌کنند. به‌نظر می‌رسد نسبت ناسازگار مشاهده شده در پروتوتاکسیتس نشان می‌دهد که جاندار با فتوسنتز زنده نمی‌ماند و تیم بویس استنباط کردند که جاندار از طیف وسیعی از بسترها تغذیه می‌کند، مانند بقایای هر جاندار دیگر در نزدیکی آن. با این وجود، اندازه بزرگ جاندار به شبکه گسترده‌ای از نخینه‌های زیرزمینی نیاز دارد تا کربن آلی کافی برای انباشته شدن زیست‌توده لازم به دست آید. ساختارهای ریشه‌مانند معمولاً به‌عنوان ریزومورف‌های () پروتوتاکسیتس تعبیر شده‌اند و می‌توانند از
() پروتوتاکسیتس تعبیر شده‌اند و می‌توانند از امکان انتقال مواد مغذی توسط جاندار در فواصل بزرگ برای حمایت از بدن بالای زمین خود پشتیبانی کنند. سایر تحقیقات اخیر نشان داده‌اند که پروتوتاکسیتس نشان‌دهنده یک بسته بالارونده از جگرواشان است، اما این تفسیر دارای مشکلات اساسی است. یک جنس مشابه، نماتاسکتوم ()، همچنین از لوله‌های نواری و منشعب در بسته‌های محوری تشکیل شده است. به‌نظر می‌رسد این یک قارچ است. در سال ۲۰۲۱، گرگوری رتالاک () گونه‌های جدید "پروتوتاکسیتس" "هانگری" را از مرحله داریویلین عضو دریاچه داگلاس ()
را از مرحله داریویلین عضو دریاچه داگلاس () اردویسین میانه از سنگ آهک ()در سد داگلاس ()، تنسی توصیف کرد که نشان‌دهنده اولین ظهور شناخته شده از جنس پروتوتاکسیتس است. در حالی که در برخی از مطالعات منشأ اردویسین این جنس ذکر شده است، با اشاره به مطالعه رتالاک، دیان ادواردز ()، دیرین‌گیاه‌شناسی اظهار داشت: «وقتی ویژگی‌های تشخیصی وجود نداشته باشند، چنین مواد آلی تکه‌تکه‌ای می‌توانند به اشتباه تفسیر شوند، که منجر به انتساب‌های غیرقابل قبول می‌شود». نلسون و بویس (۲۰۲۲)، با اشاره به مطالعه رتالاک، عنوان نمودند که
با اشاره به مطالعه رتالاک، عنوان نمودند که اولین ظهور این جنس در سیلورین پسین بوده است. مقاله ای در سال ۲۰۲۲ پیشنهاد کرد که پروتوتاکسیتس یک ریزومورفقارچی پیچیده است تا یک ساختار بلند و راست. به‌جای رشد کاملاً عمودی، احتمالاً الگوی رشد متنوع‌تری از جمله گسترش افقی و زیرزمینی را نشان می‌دهد. عملکرد اصلی آن ممکن است توزیع مجدد آب، مواد مغذی و اکسیژن در میان بوم‌سازگان زمینی اولیه باشد که بقا و گسترش پوشش گیاهی را در محیط‌های فقیر از مواد مغذی تسهیل می‌کند. با تشکیل شبکه‌های انتقال بزرگ، پروتوتاکسیتس می‌توانست
شبکه‌های انتقال بزرگ، پروتوتاکسیتس می‌توانست نقش مهمی در اتصال تکه‌های جدا شده از زندگی گیاهی، هوادهی بافت‌های زیرسطحی، و افزایش دسترسی به منابع در مناظر با پوشش گیاهی کم دوره دوونین اولیه داشته باشند. زمینه بوم‌شناسی. تیم تحقیقاتی دانشگاه شیکاگو پروتوتاکسیتس را به‌عنوان ساختاری بدون شاخه و ستونی بازسازی کرده است. این بلندترین موجود زنده در زمان خود بود. در مقایسه، گیاه معاصر کوکسونیا () تنها به ۶ سانتی‌متر ارتفاع می‌رسید و خود بر فراز «جنگل‌های خزه‌ای» که در زیر آن رشد می‌کردند می‌پرداخت و بی‌مهرگان تنها
در زیر آن رشد می‌کردند می‌پرداخت و بی‌مهرگان تنها حیات چند سلولی ساکن در خشکی بودند. پروتوتاکسیتس می‌توانست از ساختار ستونی بلند آن برای پراکندگی هاگ استفاده کنند. از طرف دیگر، اگر پروتوتاکسیتس دارای ساختارهای فتوسنتزی باشند، ارتفاع می‌تواند توانایی آن را درگرفتن نور افزایش دهد. وجود زیست‌مولکول که اغلب با جلبک‌ها مرتبط است ممکن است نشان دهد که پروتوتاکسیتس توسط جلبک‌های همزیست یا انگلی پوشیده شده‌اند، که در اصل آن را به یک گلسنگ بزرگ تبدیل می‌کند، یا حتی نشان می‌دهد که خود جلبک است. با این حال، تنوع در
نشان می‌دهد که خود جلبک است. با این حال، تنوع در نسبت‌ها در امضای ایزوتوپی () بین نمونه‌های پروتوتاکسیتس نشان می‌دهد که دگرپروردگی است. نخینه پروتوتاکسیتس با هجوم به بافت گیاهان آوندی فسیل شدند. به نوبه خود، شواهدی از حیواناتی وجود دارد که در پروتوتاکسیتس زندگی می‌کنند: پیچ و خم‌های لوله‌هایی در داخل برخی از نمونه‌ها پیدا شده است که قارچ دوباره در حفره‌ها رشد می‌کند، که منجر به این گمانه زنی می‌شود که انقراض پروتوتاکسیتس ممکن است به دلیل چنین فعالیتی ایجاد شده باشد. با این حال، شواهدی از گمانه‌های بندپایان
باشد. با این حال، شواهدی از گمانه‌های بندپایان در پروتوتاکسیتس از دوونین پسین و پیشین یافت شده است، که نشان می‌دهد جاندار میلیون‌ها سال از استرس خسته‌کننده جان سالم به در برده است. به طرز جالبی، گمانه‌ها در پروتوتاکسیتس مدت‌ها قبل از ایجاد ساقه چوبی معادل ساختاری توسط گیاهان ظاهر شدند و این احتمال وجود دارد که حفره‌ها در زمان فرگشت به گیاهان منتقل شوند. پروتوتاکسیتس در اواخر دوونین منقرض شدند، زیرا گیاهان آوندی به شکوفایی رسیدند.
لورتا گورگنی دانِغیان (؛ ) ایران‌شناس اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۴ اوت ۱۹۳۷ در تبریز به دنیا آمد. بین‌سال‌های ۴۶–۱۹۴۴ در مدرسه کوشش-داوتیان تهران تحصیل نمود. در سال ۱۹۴۶ همراه خانواده به ارمنستان مهاجرت نمود. در ۱۹۶۰م دانشکدهٔ خاورشناسی دانشگاه دولتی ایروان را به پایان رساند. از سال ۱۹۶۱ در انستیتو خاورشناسی فرهنگستان ملی علوم ارمنستان فعالیت می‌کند. در ۱۹۶۳م در پژوهشگاه خاورشناسی جمهوری ارمنستان به کار پرداخت. در ۱۹۷۱م از رسالهٔ دکتری خود با نام اثر «آراکل داوریژتسی منبع تاریخ دورهٔ صفویهٔ ایران
«آراکل داوریژتسی منبع تاریخ دورهٔ صفویهٔ ایران در قرن ۱۷م» دفاع کرد. آثار. از آثارش:
زنان در ترینیداد و توباگو به زنانی اطلاق می‌شود که در ترینیداد و توباگو متولد شده‌اند، زندگی می‌کنند یا اهل این کشور هستند. بسته به اینکه زنان از کدام جزیره می‌آیند، ممکن است به ترتیب زنان ترینیدادی یا زنان توباگویی نامیده شوند. زنان در ترینیداد و توباگو در صنایع و مشاغل مختلفی از جمله مالکان کسب‌وکارهای کوچک، «وکلاء، قضات، سیاست‌مداران، کارمندان دولتی، روزنامه‌نگاران و کالیپسیونیستها» برجسته هستند. زنان همچنان در حوزه‌های «خدمات خانگی، فروش و برخی صنایع سبک» غالب هستند. با شرکت در نسخه کارناوال ترینیداد و
غالب هستند. با شرکت در نسخه کارناوال ترینیداد و توباگو، زنان ترینیدادی و توباگویی «جنسیت قاطعانه» خود را نشان می‌دهند. برخی از آن‌ها همچنین در فرقه‌های به اصطلاح آفرو-مسیحی و مدیریت «انجمن‌های چرخشی اعتباری غیررسمی سو-سو» فعال بوده‌اند. نقش‌های جنسیتی در ترینیداد و توباگو عمدتاً تحت تأثیر میراث‌های مردسالاری و استعمار قرار دارد. باتیست معتقد است که دیدگاه‌های تاریخی نژاد و استعمار به گونه‌ای بر فرهنگ ترینیدادی تأثیر می‌گذارند که اغلب از مطالعات فمینیستی غربی خارج می‌شوند. «نظریه جنسیتی کارائیب باید با
غربی خارج می‌شوند. «نظریه جنسیتی کارائیب باید با محدودیت‌های مردسالاری در همان زمانی که با برچسب‌های استعمار و امپریالیسم مواجه می‌شود، دست و پنجه نرم کند.» عملکردهای جنسیتی در ترینیداد و توباگو سه فضای متمایز را اشغال می‌کنند: فیزیکی، اجتماعی و فرهنگی. باتیست استدلال می‌کند که فضاهای فیزیکی و عمومی یک «کلاژ پساستعماری ذات‌گرایانه» را نمایان می‌کنند که در آن عملکردها توسط اجتماعی‌سازی نقش‌های جنسیتی بر اساس دیدگاه‌های بسیار ذات‌گرایانه مردان و زنان تعریف شده‌اند. بسیاری از فضاهای عمومی تصاویر آفریقایی،
شده‌اند. بسیاری از فضاهای عمومی تصاویر آفریقایی، عمدتاً از نیجریه و غنا، را نمایش می‌دهند زیرا این کشورها هنوز نزدیک‌ترین متحدان سیاسی و فانوس‌های فرهنگی ترینیداد و توباگو هستند. این فضاهای اجتماعی در مواجهه با کشوری که با افزایش نرخ جرم و جنایت علیه زنان دست و پنجه نرم می‌کند، راه خروجی فراهم می‌کنند. آموزش. به‌طور متوسط، از سطوح ابتدایی تا عالی آموزشی، دختران نسبت به پسران در ترینیداد و توباگو عملکرد بهتری داشته یا میزان ثبت‌نام بیشتری داشته‌اند. این الگو در حدود ۲۰ سال گذشته مشاهده شده است. در مدارس
در حدود ۲۰ سال گذشته مشاهده شده است. در مدارس ابتدایی، دختران نرخ ترک تحصیل و تکرار کمتری داشتند و در امتحان SEA در سال ۱۹۹۷ نمرات بالاتری نسبت به پسران کسب کردند. در سال ۲۰۱۵، تقریباً دو سوم از بهترین دانش‌آموزان در آزمون ورودیه دوم (SEA) و CAPE دختران بودند. در مدارس متوسطه، با وجود این که بیشتر مدارس متوسطه بر اساس یک سیستم طبقه‌بندی شده از حیث اعتبار سازماندهی شده‌اند، دختران به‌طور مداوم در آزمون‌های داخلی و ملی نسبت به پسران عملکرد بهتری داشتند (تا سال ۱۹۹۷). به ویژه، دختران احتمال بیشتری داشت که در
۱۹۹۷). به ویژه، دختران احتمال بیشتری داشت که در آزمون شرکت کنند و در سراسر کارائیب، نتایج CXC بالاتری در انگلیسی، تاریخ و مطالعات اجتماعی به دست آوردند. نرخ ثبت‌نام زنان در مؤسسات آموزش عالی بالاست—در حدود ۶۵ درصد از کل دانشجویان ثبت‌نام شده در دانشگاه هند غربی، پردیس سنت آگوستین در سال‌های ۲۰۰۹/۲۰۱۰ زن بودند. اقتصاد. زنان به‌طور کلی از حقوق قانونی مشابه مردان، از جمله حقوق اشتغال، آموزش و ارث‌بری برخوردار بودند. هیچ قانونی یا مقرراتی وجود ندارد که پرداخت برابر برای کار برابر را الزامی کند. در حالی که
برابر برای کار برابر را الزامی کند. در حالی که پرداخت برابر برای مردان و زنان در خدمات عمومی قاعده بود و نه استثنا، هم دولت و هم سازمان‌های غیردولتی به تفاوت‌های قابل توجه در پرداخت حقوق بین مردان و زنان در بخش خصوصی، به ویژه در کشاورزی، اشاره کرده‌اند. مشارکت نیروی کار. تا سال ۲۰۱۶، ۶۰٪ از زنان ترینیدادی در نیروی کار شرکت داشتند، در مقایسه با ۸۱٪ مشارکت مردان. به‌طور تاریخی، نرخ مشارکت نیروی کار زنان در ترینیداد و توباگو کمتر از نرخ مشارکت مردان بوده است. در طول دو دهه گذشته (۱۹۹۰–۲۰۱۰)، این اختلاف بین
در طول دو دهه گذشته (۱۹۹۰–۲۰۱۰)، این اختلاف بین این نرخ‌ها کاهش یافته است. پس از رکود اقتصادی دهه ۱۹۸۰ که نرخ مشارکت نیروی کار به ۵۵٫۶ درصد کاهش یافت، این نرخ در دهه گذشته حدود ۶۲ درصد باقی مانده است. اندازه نیروی کار طی سال‌ها افزایش یافته است، از ۴۸۰٬۰۰۰ نفر در سال ۱۹۸۷ به ۶۱۹٬۰۰۰ نفر در سال ۲۰۱۰ رسیده است — نرخ رشد متوسط سالانه ۱٫۱ درصد. با وجود این که مردان همچنان غالب هستند، سهم زنان در نیروی کار به‌طور پیوسته افزایش یافته و از ۳۱٫۸ درصد در سال ۱۹۸۰ به ۴۱٫۴ درصد در سال ۲۰۱۰ رسیده است.
ماریا اسپیروپولو (تلفظ: /ˌspɪrəˈpu:lu:/؛ یونانی: Μαρία Σπυροπούλου)؛ زادهٔ ) فیزیکدان ذرات یونانی است. او استاد فیزیک شانگ-یی چِن در مؤسسه فناوری کالیفرنیا (کلتک) می‌باشد. زندگی‌نامه. ماریا اسپیروپولو مدرک کارشناسی خود را در رشته فیزیک از دانشگاه ارسطو تسالونیکی در سال ۱۹۹۳ دریافت کرد و در سال ۲۰۰۰ با انجام آزمایش CDF از دانشگاه هاروارد موفق به اخذ مدرک دکترا شد. در پایان‌نامه دکتری خود، او برای اولین بار در برخورددهنده‌های هادرونی از یک روش تحلیل آزمایش کور نوآورانه برای جستجوی شواهدی از ابرتقارن استفاده
نوآورانه برای جستجوی شواهدی از ابرتقارن استفاده کرد. این کار او بخش بزرگی از فضای پارامتری که انتظار می‌رفت ذرات ابر متقارن در آن ظاهر شوند را حذف کرد. در فاصله سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳، اسپیروپولو به عنوان پژوهشگر انریکو فرمی در دانشگاه شیکاگو به ادامه آزمایش CDF پرداخت و از امضای انرژی عرضی گمشده برای جستجوی ابعاد اضافی و ابرتقارن استفاده کرد. در سال ۲۰۰۴، او به عنوان دانشمند پژوهشگر در آزمایش سیم‌لوله فشرده میونی به سرن نقل مکان کرد. از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸، او به عنوان هماهنگ‌کننده گروه تحلیل فیزیک سیم‌لوله
به عنوان هماهنگ‌کننده گروه تحلیل فیزیک سیم‌لوله فشرده میونی در جستجوی ابرتقارن و سایر پدیده‌های فراتر از مدل استاندارد فعالیت داشت. او تا سال ۲۰۱۲ به عنوان فیزیکدان ارشد پژوهشگر در سرن مشغول به کار بود و از سال ۲۰۰۹ استاد فیزیک مؤسسه فناوری کالیفرنیا بوده است. او به همراه دانشجویش کریس روگان و همکارانش مائوریتزیو پیرینی و ژوزف لیکن، مجموعه جدیدی از متغیرهای سینماتیکی («تیغ») را برای کشف و توصیف فیزیک جدید در LHC ابداع کردند. اسپیروپولو در آزمایش‌های برخورددهنده تواترون و برخورددهنده بزرگ هادرونی سرن با
تواترون و برخورددهنده بزرگ هادرونی سرن با نقش‌های پیشرو در تحقیق و توسعه آشکارسازها و ماشه‌ها، عملیات و دستاوردهای مهم در جستجوی ماده تاریک و سایر فیزیک‌های جدید از جمله کشف بوزون هیگز فعالیت داشته است. در سال ۲۰۱۴، او برنامه‌ای را برای بررسی و به‌کارگیری ابزارهای محاسبات کوانتومی و هوش مصنوعی به منظور تسریع اکتشافات در فیزیک ذرات پرانرژی و سایر علوم حوزه‌ای آغاز کرد. در سال ۲۰۱۷، او به همراه کلتک، ای‌تی‌اندتی، آزمایشگاه فرمی و آزمایشگاه پیش‌رانش جت، اتحادیه فناوری‌های کوانتومی و شبکه‌ها و فناوری‌های