payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تاریخچه. این بنای یادبود در اول فوریه ۲۰۱۱، در هشتادمین سالگرد تولد یلتسین افتتاح شد. دیمیتری مدودف، سومین رئیس‌جمهور روسیه، برای جشن تولد به یکاترینبورگ آمد و در مراسم افتتاحیه شرکت کرد. مدودف هنگام افتتاح این بنای یادبود که مورد پسندش قرار گرفت، خاطرنشان کرد: «روسیه باید از یلتسین سپاسگزار باشد که کشورش در سخت‌ترین دوره، از مسیر تغییرات خارج نشد، تحولات جدی را انجام داد و امروز به جلو حرکت می‌کند.» در این مراسم همچنین ناینا ایوسیفوونا، بیوه یلتسین، اقوام و دوستان او، نمایندگان دولت فدرال، الکساندر
اقوام و دوستان او، نمایندگان دولت فدرال، الکساندر میشارین، رئیس استان سوردلوفسک، و روسای مناطق همسایه حضور داشتند. افتتاح این بنای یادبود باعث اعتراض کمونیست‌های محلی شد، در حالی که مقامات شهر از تجمع علیه افتتاح خودداری کردند. این امر منجر به شکایت نمایندگان اتحادیه جوانان کمونیست از دولت یکاترینبورگ شد. خرابکاری در بناهای تاریخی. در شب ۲۳ و ۲۴ آگوست ۲۰۱۲، این بنای یادبود توسط افراد ناشناس تخریب شد: تصویر یلتسین با رنگ آبی پوشانده شد، حروف روی پایه کنده شدند. تلاش‌ها برای شستن بنای یادبود در جای خود
شدند. تلاش‌ها برای شستن بنای یادبود در جای خود بی‌نتیجه ماند و در نتیجه تصمیم به برچیدن آن گرفته شد. در ۱ اکتبر ۲۰۱۲، پس از انجام کارهای مرمت، این بنای یادبود به جای خود بازگردانده شد. در ۷ نوامبر ۲۰۱۷ (در روز صدمین سالگرد انقلاب اکتبر) ایگور شکوکا سعی کرد این بنای یادبود را به آتش بکشد. به همین دلیل، او در فوریه ۲۰۱۸ به یک سال کار یدی محکوم شد. پس از صدور حکم، شکوکا توانست تقریباً یک سال پنهان شود، اما سپس دادگاه منطقه این تصمیم را «به دلیل شواهد اندک» لغو کرد.
اثر کوپرتینویی زمانی رخ می‌دهد که یک غلط‌یاب املایی به اشتباه کلماتی را که املای صحیحی دارند ولی در واژه‌نامه‌ی آن باشنده نیستند را جایگزین می‌کند . مبدا. این اصطلاح به واژه‌ی انگلیسی بدون خط تیره‌ی "cooperation" اشاره دارد که اغلب توسط غلط‌یاب‌های املایی قدیمی به "Cupertino" تغییر داده می‌شود و واژه‌نامه‌های فقط نوع خط تیره‌دار آن، یعنی "co-operation" را دارند. کوپرتینو شهری در کالیفرنیا است و نام آن اغلب به عنوان کنایه‌ای برای شرکت اپل استفاده می‌شود، زیرا دفتر مرکزی این شرکت در این شهر جای گرفته است.
دفتر مرکزی این شرکت در این شهر جای گرفته است. واژه «Cupertino» کمینه از سال ۱۹۸۹ در واژه‌نامه‌های کاربری‌شده بدست مایکروسافت ورد وجود داشته است. عدم دقت در ویرایش پس از بررسی املا می‌تواند منجر به این شود که حتی اسناد رسمی حاوی عباراتی مانند «انجمن آسیای جنوبی برای کوپرتینوی منطقه‌ای» و «ارائه‌ای در مورد کوپرتینوی آفریقایی-آلمانی» باشند. نمونه‌های دیگر. بنجامین زیمر در دانشگاه پنسیلوانیا نمونه‌های زیادی از خطاهای مشابه را گرد‌آوری کرد، از جمله جایگزینی رایج «» (غلط املایی «قطعاً») با «به‌طور قطعی»، «
رایج «» (غلط املایی «قطعاً») با «به‌طور قطعی»، « دِمِکو رایانز» با «دِمِرول» (در "نیویورک تایمز")، «ولدمورت» با «ولت‌متر» "(دنور پست)" و جایگزینی «جنبش متحده قومی» با «جنبش بلدرچین سر گوسفندی» (رویترز). کاربر همیشه نیازی به انتخاب یک واژه نادرست برای نمایش آن در سند ندارد. در WordPerfect 9 با تنظیمات پیش‌فرض کارخانه، هر کلمه ناشناخته‌ای که به اندازه کافی به دقیقاً یک کلمه شناخته شده نزدیک بود، به طور خودکار با آن کلمه جایگزین می‌شد. نسخه‌های فعلی مایکروسافت ورد طوری پیکربندی شده‌اند که کلمات دارای غلط
ورد طوری پیکربندی شده‌اند که کلمات دارای غلط املایی را هنگام تایپ کاربر، بی‌صدا "تصحیح خودکار" کنند. تلفن‌های هوشمند با صفحه کلیدهای مجازی پشتیبانی شده از فرهنگ لغت، به طور خودکار اشتباهات احتمالی را با کلمات فرهنگ لغت جایگزین می‌کنند. (تصحیح خودکار می‌تواند توسط کاربر غیرفعال شود.)
دبلیودبلیوئی ایوالو (به انگلیسی: WWE Evolve)، یک برنامه تلویزیونی کشتی حرفه‌ای است که توسط پروموشن آمریکایی دبلیودبلیوئی تولید می‌شود. این برنامه شامل کشتی‌گیران برند ایوالو این شرکت است. قسمت‌های جدید این شو هر چهارشنبه ساعت ۸ شب به وقت شرق آمریکا از طریق پلتفرم توبی در ایالات متحده و یوتیوب به صورت بین‌المللی پخش می‌شوند. برخلاف بیش‌تر شوهای دبلیودبلیوئی که به صورت زنده پخش می‌شوند، قسمت‌های ایوالو از پیش ضبط شده هستند. این شو به عنوان جانشین معنوی پروموشن کشتی حرفه‌ای ایوالو عمل می‌کند که از سال ۲۰۱۰ تا
کشتی حرفه‌ای ایوالو عمل می‌کند که از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۰ فعالیت می‌کرد و شوی کنونی نیز توسط گیب ساپولسکیکه مالک این پروموشن بود، سرپرستی می‌شود. ایوالو به عنوان یک برند آموزشی عمل می‌کند و کشتی‌گیران جدید از مرکز تمرینات دبلیودبلیوئی و سیستم توسعه کشتی‌گیران مستقل این شرکت (WWE ID) در آن بیش‌تر فعالیت می‌کنند که عملکرد بهتر آنها سبب می‌شوند به برند ان‌اکس‌تی که برند اصلی آموزشی این شرکت است، منتقل شوند تا از آنجا بتوانند وارد برندهای اصلی شوند. تاریخچه. در سال ۲۰۰۹، نویسنده سابق رینگ آو آنر، گیب ساپولسکی ، از
۲۰۰۹، نویسنده سابق رینگ آو آنر، گیب ساپولسکی ، از ایجاد یک پروموشن کشتی حرفه‌ای به نام ایوالو (به انگلیسی: EVOLVE) خبر داد و تولید برنامه‌ها رسما از ژانویه ۲۰۱۰ آغاز شد. در طول سال‌ها، ایوالو همکاری‌هایی با پروموشن‌های مختلف داشت که یکی از این پروموشن‌ها، دبلیودبلیوئی بود و بسیاری از کشتی‌گیران برجسته این شرکت نظیر کودی رودز، جانی گارگانو و درو مکینتایر در این پروموشن حضور داشته‌اند. در سال ۲۰۱۹، ایوالو اولین پخش زنده خود را در شبکه دبلیودبلیوئی پخش کرد و سپس به دلیل مشکلات ناشی از دنیاگیری کووید-۱۹، این
سپس به دلیل مشکلات ناشی از دنیاگیری کووید-۱۹، این پروموشن در ۲ ژوئیه ۲۰۲۰ توسط دبلیودبلیوئی خریداری شد. قرارداد ساپولسکی فسخ شد اما در سال ۲۰۲۲ مجددا توسط دبلیودبلیوئی استخدام شد و شایعاتی مبنی بر اینکه دبلیودبلیوئی قصد دارد ایوالو را با رهبری ساپولسکی احیا کند، وجود داشت. در ۳۰ ژانویه ۲۰۲۵، دبلیودبلیوئی نام «ایوالو» را در زمینه خدمات سرگرمی ثبت تجاری کرد. سپس رسما اعلام شد که ایوالو به عنوان یک برند دبلیودبلیوئی احیا خواهد شد و اولین ضبط‌های آن در ۷ فوریه در مرکز تمرینات دبلیودبلیوئی در اورلاندو، فلوریدا
در مرکز تمرینات دبلیودبلیوئی در اورلاندو، فلوریدا برگزار شد. در طول رویداد رویال رامبل در ۱ فوریه ۲۰۲۵، دبلیودبلیوئی اعلام کرد که شوی جدیدی با نام "دبلیودبلیوئی ایوالو" از ۵ مارس از طریق توبی در ایالات متحده پخش خواهد شد و بعدا مشخص شد که این شو به صورت بین‌المللی از طریق یوتیوب پخش می شود. این برنامه همزمان با شوی اصلی پروموشن رقیب ای‌ئی‌دبلیو، "داینامایت"، پخش می‌شود که چهارشنبه شب‌ها ساعت ۸ به وقت شرق آمریکا از تی‌بی‌اس و مکس پخش می‌شود. در یک بیانیه مطبوعاتی در ۳ فوریه ۲۰۲۵، دبلیودبلیوئی اعلام کرد که
در ۳ فوریه ۲۰۲۵، دبلیودبلیوئی اعلام کرد که این شو به طور برجسته شامل کشتی‌گیران نوظهور از مرکز تمرینات دبلیودبلیوئی و سیستم توسعه کشتی‌گیران مستقل (WWE ID) خواهد بود. هدف این است کشتی‌گیران ایوالو به برند اصلی توسعه این شرکت یعنی ان‌اکس‌تی و در نهایت به برندهای اصلی راو یا اسمک‌داون راه یابند.
"مجسمه فلزکار آنوسوف" در شهر زلاتوست در میدان اصلی مرکز تاریخی زلاتوست، استان چلیابینسک در روسیه واقع شده است. این مجسمه به افتخار ژنرال-سرلشکر روسی، فلزکار و فرماندار ناحیه اورال، آنوسوف پاول پتروویچ، ساخته و در ۱۹ دسامبر ۱۹۵۴ رونمایی شد. این مجسمه توسط مجسمه‌سازان مسکویی، ای.پی. آنتروپوف، ان.ال. شتام، و معمار، تی.ال. شولگین ساخته شده است. توضیحات. این مجسمه برنزی بر روی یک پایه عظیم از گرانیت قرمز اوکراینی نصب شده است و ارتفاع، خود مجسمه است. آنوسوف پاول پتروویچ در حالی که با لباس سرلشکر سپاه معدن ایستاده
در حالی که با لباس سرلشکر سپاه معدن ایستاده و نواری منحنی از فولاد دمشقی را بین دستانش گرفته، به تصویر کشیده شده است. یک میکروسکوپ روی ستون سمت چپ مجسمه، روی همان پایه بلند قرار دارد. پایه به شکل استوانه‌ای است که روی یک پایه مربعی قرار دارد. کتیبه روی پایه به این صورت است: "متالورژیست بزرگ روسی پاول پتروویچ آنوسوف ۱۷۹۷–۱۸۵۵"؛ سال تولد صحیح او، ۱۷۹۹، بعداً در سال ۱۹۹۹ روی پایه نصب شد تاریخ تولد او مدت‌ها موضوع بحث و جدل بین محققان بود. تنها دو قرن بعد، تاریخ دقیق تولد او بر اساس شواهد مستند - ۲۹ ژوئن ۱۷۹۶
دقیق تولد او بر اساس شواهد مستند - ۲۹ ژوئن ۱۷۹۶ - مشخص شد که منجر به خطای غیرعمدی روی کتیبه شد. "مجسمه متالورژیست" «همزاد» "مجسمه یوری دولگوروکی" در مسکو است که در سال ۱۹۵۴ ساخته شد. تاریخ خلقت. ساخت این بنای یادبود با تصمیم شورای وزیران اتحاد جماهیر شوروی برای بزرگداشت پاول پتروویچ آنوسوف آغاز شد. در ۱۵ نوامبر ۱۹۴۸، رئیس شورای وزیران اتحاد جماهیر شوروی ، جوزف ویساریونوویچ استالین، فرمان شماره ۴۲۲۹ را امضا کرد: «دربارهٔ جاودانه کردن یاد پاول پتروویچ آنوسوف، متالورژیست بزرگ روسی». بند اول این فرمان به ساخت
متالورژیست بزرگ روسی». بند اول این فرمان به ساخت بنای یادبود آنوسوف در زلاتوست اشاره دارد. رؤیای پی.پی. آنوسوف، نوه ان.ای. یانوفسکی، که نیم قرن پیش ابراز شده بود، به واقعیت تبدیل شد. از ابتدا تا انتها، روند ایجاد بنای جدید توسط معاون شهردار شهر، دی.زد. ایستومین، به همراه بسیاری از سازمان‌ها و متخصصانی که در آن مشارکت داشتند، هماهنگ شد. متالورژیست‌های اورال جنوبی در سپتامبر ۱۹۴۹ کنفرانسی را در زلاتوست ترتیب دادند که در آن کارمندان شرکت‌های متالورژی، مؤسسات تحقیقاتی و آموزشی، نمایندگان مسکو، لنینگراد،
تحقیقاتی و آموزشی، نمایندگان مسکو، لنینگراد، سوردلوفسک و سایر مراکز صنعتی کشور شرکت کردند. این کنفرانس به صد و پنجاهمین سالگرد تولد آنوسوف اختصاص داشت و گزارش‌ها عمدتاً دستاوردها و میراث خلاقانه او را شرح می‌دادند. در روز دوم، ۱۱ سپتامبر، شرکت‌کنندگان در کنفرانس در جلسه شهر به مناسبت بحث در مورد بنای یادبود آینده «نشانه» شرکت کردند. یک نشان بتنی - یک هرم سنگی با کتیبه: «در اینجا مجسمه‌ای از متالورژیست بزرگ روسی پی.پی. آنوسوف ساخته خواهد شد» - در همان مکانی که بعداً مجسمه فعلی نصب شد، نصب شد. یک هفته بعد،
که بعداً مجسمه فعلی نصب شد، نصب شد. یک هفته بعد، «نشانه» در فهرست بناهای تاریخی شهر قرار گرفت. در ۲۵ مه ۱۹۵۱، به مناسبت صدمین سالگرد درگذشت پی.پی. آنوسوف، یک پلاک یادبود بر روی نمای موزه تاریخ شهر، خانه‌ای که آنوسوف سال‌ها در آن زندگی می‌کرد، نصب شد. این یکی از سه پلاکی است که به ساختمان الصاق شده است. ریخته‌گری‌های برنز مجسمه توسط کارخانه "Монумент-скульптура" ( ساخته شده است) در لنینگراد. پایه گرانیتی در میتیشچی ساخته شده است. طبق مصوبه شماره ۱۳۲۷ شورای وزیران جمهوری سوسیالیستی شوروی مورخ ۳۰ اوت ۱۹۶۰،
وزیران جمهوری سوسیالیستی شوروی مورخ ۳۰ اوت ۱۹۶۰، "مجسمه متالورژیست آنوسوف" به عنوان یک بنای تاریخی با اهمیت ملی و ارزش‌های جمهوری تحت حفاظت قرار گرفت. فولاد بولات. میخائیل فونوتوف در کتاب خود "به نام Native Olden Times" ( نوشت):تیغه چاقو؟ بله، تیغه چاقو آنجا بود. و سپس فولاد زرهی تانک وجود داشت. و سپس فولاد موشکی وجود داشت. و سپس یک سپر هسته‌ای وجود داشت. آنوسوف کورولیوف. کورچاتوف ." وقتی مردم روسیه می‌گویند آنوسوف، فولاد بولات را به خاطر می‌آورند. سلاح‌های فولادی بولات افسانه‌ای هستند؛ رمان‌نویس سر والتر
فولادی بولات افسانه‌ای هستند؛ رمان‌نویس سر والتر اسکات، رقابت‌های چابکی بین شاه ریچارد شیردل و سلطان صلاح‌الدین را با تیغه‌های فولادی دمشقی توصیف کرده است. گفته می‌شود اعراب از تیغه‌هایی استفاده می‌کردند که به اندازه کافی انعطاف‌پذیر بودند تا دور کمر پیچیده شوند و در عین حال سخت و تیز بودند، به طوری که یک روسری ابریشمی در حال افتادن را می‌توان با یک تیغه دمشقی بی‌حرکت برید. بولات یکی از جالب‌ترین اسرار تاریخ متالورژی است؛ هنوز روش‌های زیادی برای تولید تیغه بولات و دمشقی در عربستان و هند وجود دارد که
تیغه بولات و دمشقی در عربستان و هند وجود دارد که ناشناخته مانده و از بین رفته‌اند. برخی از دانشمندان معتقدند که آنوسوف راز تولید فولاد بولات را دوباره کشف کرد. فولاد بولات آنوسوف قادر به تولید انعطاف‌پذیری بود، اما سختی آن کم بود. در قرن بیستم، دانشمندان شوروی به سختی مناسب فولاد دست یافتند، اما انعطاف‌پذیری آن با روش‌های آنوسوف برابری نمی‌کرد. پی‌نوشت. در سال ۱۹۶۰، مجسمه پی.پی. آنوسوف به عنوان یک بنای تاریخی با اهمیت ملی و ارزش‌های جمهوری تحت حفاظت قرار گرفت و امروزه بنایی با ارزش‌های فدراسیون است. در
گرفت و امروزه بنایی با ارزش‌های فدراسیون است. در مارس ۱۹۹۸، برای اولین بار، مجسمه برنزی آنوسوف از پایه‌اش برداشته شد تا مرمت شود. مجسمه تازه مرمت شده در سپتامبر همان سال دوباره ظاهر شد. "مجسمه متالورژیست آنوسوف" مربوط به دوران شوروی، یکی از رایج‌ترین صحنه‌ها در کارت پستال‌هایی با مناظر زلاتوست است.
مقاله زیر خلاصه‌ای از فصل فوتبال ۲۰۱۹-۲۰۲۰ در ارمنستان است که بیست و هشتمین فصل فوتبال رقابتی در این کشور است و از اوت ۲۰۱۹ تا ژوئیه ۲۰۲۰ برگزار می‌شود.
مقاله زیر خلاصه‌ای از فصل فوتبال ۲۰۱۸-۲۰۱۹ در ارمنستان است که بیست و هفتمین فصل فوتبال رقابتی در این کشور است و از اوت ۲۰۱۸ تا مه ۲۰۱۹ ادامه دارد.
بنای یادبود کارل مارکس () بنای یادبودی است که در در شهر روستوف-نا-دونو، استان روستوف، روسیه واقع شده است. این بنا در سال ۱۹۵۹ در محل بنای یادبود قدیمی کارل مارکس که در طول جنگ جهانی دوم تخریب شده بود، نصب شد. این بنا رسماً به عنوان میراث فرهنگی روسیه اعلام شده است. تاریخچه. بنای یادبود کارل مارکس در ۲۸ ژوئن ۱۹۲۵ در میدان مرکزی نخجوان-نا-دونو (که اکنون بخشی از منطقه پرولتارسکی روستوف-نا-دونو است) افتتاح شد. این بنای یادبود بر روی پایه بنای یادبود کاترین دوم نصب شد که پیش از آن توسط بلشویک‌ها تخریب شده بود.
نصب شد که پیش از آن توسط بلشویک‌ها تخریب شده بود. میدان اطراف این بنای یادبود نیز بعداً به نام کارل مارکس نامگذاری شد. این تغییر نمادین، بازتابی از دگرگونی‌های ایدئولوژیک دوران پس از انقلاب روسیه و تأکید بر ارزش‌های سوسیالیستی در فضای شهری بود. مجسمه قدیمی توسط انجمن فنی "دویگاتِل" ریخته‌گری شده بود. سازنده این بنای یادبود، مجسمه‌ساز ولادیمیر بیبایف بود. دست راست مارکس روی کنار کتش قرار گرفته بود، در حالی که دست چپش روی توده‌ای از کتاب‌ها قرار داشت. روی پایه، یک پلاک یادبود با این کتیبه وجود داشت: «"این
یک پلاک یادبود با این کتیبه وجود داشت: «"این بنای یادبود توسط کارگران منطقه نخجوان طبق قطعنامه دومین کنفرانس گسترده کارگری که در ۲۳ نوامبر ۱۹۲۴ صادر شد، ساخته شده است" .» در طول جنگ بزرگ میهنی، این بنای یادبود توسط نیروهای ورماخت که شهر را تصرف کرده بودند، تخریب شد: مجسمه از یک تانک مورد اصابت گلوله قرار گرفت. پس از جنگ، نسخه کوچکتری از این بنای یادبود در میدان نصب شد. پلاک یادبود بنای یادبود قدیمی حفظ و به موزه روستوف منتقل شد. بخش باقی مانده از پایه به میدانی در نزدیکی سینمای روستوف (که روبروی دانشگاه
میدانی در نزدیکی سینمای روستوف (که روبروی دانشگاه ایالتی روستوف واقع شده است) منتقل شد و مجسمه میخائیل لومونوسوف بر روی آن نصب شد. بنای یادبود موجود در سال ۱۹۵۹ در میدان کارل مارکس ساخته شد. سازندگان این بنای یادبود، مجسمه‌ساز مویسی آلتشولر و معمار میکائیل مینکوس بودند. مجسمه برنزی مارکس بر روی یک پایه گرانیتی بلند نصب و در لنینگراد ریخته‌گری شد. بنای یادبود کارل مارکس پیش از این به عنوان یک میراث فرهنگی با اهمیت فدرال اعلام شده بود، اما در سال ۱۹۹۷ وضعیت آن به اهمیت محلی کاهش یافت. در اواخر دهه ۱۹۹۰،
آن به اهمیت محلی کاهش یافت. در اواخر دهه ۱۹۹۰، نمایندگان دیاسپورای ارمنی محلی مایل بودند که بنای یادبود کاترین‌دوم را در همان مکان بازسازی کنند، اما این ابتکار عمل حمایت کافی را به دست نیاورد. موضوع انتقال بنای یادبود کارل مارکس و بازسازی بنای یادبود کاترین دوم دوباره در سال ۲۰۰۵، زمانی که بنای یادبود سرگئی کیروف به روستوف-نا-دونو منتقل شد، به‌طور فعال مورد بحث قرار گرفت. طبق نظرسنجی‌ها، اکثر ساکنان منطقه پرولتارسکی مخالف انتقال بنای یادبود مارکس بودند. طبق برآوردهای اولیه، کار انتقال بنای یادبود ۱ میلیون
برآوردهای اولیه، کار انتقال بنای یادبود ۱ میلیون روبل هزینه خواهد داشت. طبق یکی از پروژه‌ها، بنای یادبود مارکس می‌تواند به گوشه خیابان شولوخوف و خط بیستم منتقل شود. در سال ۲۰۱۴، جنبش عمومی کمونیستی " جوهر زمان " ۱۵۰۰ امضا جمع‌آوری کرد و آنها را به فرماندار استان روستوف ارائه داد و علیه انتقال بنای یادبود صحبت کرد.
بنای یادبود کاتپول () بنای یادبودی به شکل فرشته‌ای با صلیب بر روی سردابه تاجر ایتالیایی یونانی‌تبار، فیلیپ کاتوپول، در گورستان شهر قدیمی تاگانروگ قرار دارد. توضیحات. این بنای یادبود بر روی سردابی با چهار طاق قرار دارد که توسط ستون‌های زاویه‌دار روستایی پشتیبانی می‌شود. قسمت بالای طاق مرکزی (بالای ورودی) با مدالیون‌ها، گوشه‌های ستون‌ها - زینتی به شکل گیاهان - تزئین شده است. تمام طرح با گنبدی با برجک مستطیلی که پایه‌ای برای مجسمه یک فرشته است، گسترده شده است. بنای یادبود فرشته غم، عنصری از احساسات را در این
بنای یادبود فرشته غم، عنصری از احساسات را در این مجموعه معرفی می‌کند. ارتفاع سرداب با بنای یادبود حدود ۷ متر است. تمام طرح با سنگ مرمر سفید روکش شده است. شخص فرشته غم به طرز بسیار رسایی تراشیده شده است. فرشته، صلیبی را که بر روی پایه‌ای به قطر ۳۰ سانتی‌متر قرار دارد، نگه داشته است. این بنای یادبود در سال ۱۸۷۲ ساخته شد، در ایتالیا ساخته شد و قطعات آن از طریق دریا به تاگانروگ تحویل داده شد. تاکنون وضعیت اولیه این مجموعه کمی تغییر کرده است: صلیب فرشته در مکان‌هایی از بین رفته است، مدالیون و همچنین بخش عمده‌ای
از بین رفته است، مدالیون و همچنین بخش عمده‌ای از سنگ مرمر سفید روبرو باقی نمانده‌اند. نقش برجسته کوچک با چهره عیسی مسیح که در مرکز صلیب قرار داشت، اکنون در گورستان دیگری در نزدیکی یک دخمه قرار دارد. روی ورودی یک دخمه در آهنی سنگینی که روی آن نوشته شده بود: "ФИЛИППЪ ДМИТРИЕВИЧЪ КОТОПУЛИ РОДИЛСЯ ۲۳ ДЕКАБРЯ ۱۸۱۴، СКОНЧАЛСЯ 13 IЮЛЯ ۱۸۶۷ ГОДА". ویندوز یک دخمه مسدود شده است. طبق نسخه رایج، از این دخمه در اثر «ایونیچ» نوشته آ.پ. چخوف به عنوان مقبره خواننده اپرای ایتالیایی، دیمتی، یاد خواهد شد. تعدادی از مورخان
ایتالیایی، دیمتی، یاد خواهد شد. تعدادی از مورخان می‌گویند که نام خانوادگی دیمتی در واقع متعلق به خواننده ایتالیایی بوده که در تورهای خود از تاگانروگ بازدید می‌کرده و این نام پرطنین توسط نویسنده داستان مربوط به دخمه کوتوپولی استفاده شده است. هیچ اطلاعات تاریخی معتبری در این مورد وجود ندارد. با این حال، ارتباط میان فضای داستانی چخوف و عناصر واقعی شهر، همچنان موضوعی جذاب برای پژوهش‌های ادبی و تاریخی باقی مانده است. برخی محققان این تطابق را نشانه‌ای از سبک واقع‌گرایانه چخوف و توجه او به جزئیات محیطی می‌دانند.
چخوف و توجه او به جزئیات محیطی می‌دانند. این بنای یادبود، یک میراث فرهنگی با ارزش منطقه‌ای است که طبق تصمیم شورای کوچک شورای نمایندگان خلق منطقه‌ای روستوف به شماره ۳۰۱ مورخ ۱۸ نوامبر ۱۹۹۲، در آنجا نگهداری می‌شود. نکته قابل توجه این است که در پورتال رسمی دولت منطقه روستوف، این مقبره برای مدت طولانی در فهرست اشیاء با ارزش منطقه‌ای قرار داشت و عبارت زیر به چشم می‌خورد: «بنای یادبودی بر مزار دیمت که در داستان «ایونیچ» نوشته آ.پ. چخوف توصیف شده است». با این وجود، در سال ۲۰۱۶ این خطا برطرف شد و اکنون نام این
در سال ۲۰۱۶ این خطا برطرف شد و اکنون نام این بنای یادبود به صورت «مقبره با فرشته‌ای در مراسم تدفین ف.د. کوتوپولی که در داستان «ایونیچ» نوشته آ.پ. چخوف «ایونیچ» به عنوان «بنای یادبود دیمتی» توصیف شده است» به نظر می‌رسد.
پارک سازندگان (به روسی: Парк строителей) که با نام پارک فرهنگ سازندگان نیز شناخته می‌شود، یکی از پارک‌های روستوف-نا-دونو است که در اوایل قرن بیستم در محل مزرعه فلسطینی‌ها ساخته شد. این پارک در دهه‌های بعد به یکی از مراکز تفریحی و فرهنگی شهر تبدیل شد و میزبان جشنواره‌ها، کنسرت‌ها و رویدادهای اجتماعی متعددی بوده است. این پارک در منطقه اکتیابرسکی این شهر واقع شده است. تاریخچه. پیش از این، باغ نووپولیسلنسکی در محل پارک سازندگان قرار داشت. این باغ در سال ۱۹۰۳ در جریان ساخت ساختمان تئاتر مردمی تأسیس شد. طراحی آن
جریان ساخت ساختمان تئاتر مردمی تأسیس شد. طراحی آن با الهام از سبک باغ‌های شهری اروپایی انجام گرفت و فضایی دل‌پذیر برای گردهمایی‌های فرهنگی، اجرای نمایش‌های خیابانی و استراحت شهروندان فراهم می‌کرد. پیش از این، در این مکان، ملک خرده‌بورژوا گاربوز قرار داشت و در نزدیکی این ملک، باغ گاربوز قرار داشت که به نام صاحب ملک نامگذاری شده بود. در قلمرو باغ، زمین‌های کاملی با درختان میوه کاشته شده بود. دسترسی به باغ نووپولیسلنسکی از چندین طرف امکان‌پذیر بود، زیرا ورودی‌های متعددی وجود داشت. ورودی اول از خیابان
ورودی‌های متعددی وجود داشت. ورودی اول از خیابان بودیونوفسکی بود و ورودی اصلی محسوب می‌شد. ورودی دوم از کوچه پوچتوی روبروی خیابان پنجم قرار داشت. از سال ۱۹۰۹، باغ نووپوسلنسکی یکی از دو باغ موجود در روستوف-نا-دونو برای استفاده شهری بود - دومین هدف چنین طرحی، باغ شهر نامیده می‌شد. قلمرو هر دو باغ با کاشت درختان اشغال شده بود که مساحت کل آنها ۱۳ هکتار زمین را اشغال می‌کرد. در نقشه حفظ شده شهر طبق نسخه ۱۹۱۱، قلمرو مزارع سبز، باغ نووپوسلنسکی نام داشت. قلمرو باغ نووپوسلنسکی در روستوف-نا-دونو بین کوچه پوچتووی و
نووپوسلنسکی در روستوف-نا-دونو بین کوچه پوچتووی و خیابان تاگانروگ که در امتداد خیابان ششم می‌گذشت، قرار داشت. اسناد، اشاره به باغی که قبل از سال ۱۹۱۷ ایجاد شده بود را حفظ کرده‌اند. این باغ در ابتدا به عنوان فضای سبز عمومی برای ساکنان محله طراحی شده بود و شامل مسیرهای پیاده‌روی، درختان بومی، و نیمکت‌هایی برای استراحت بود. با گذشت زمان، باغ به مکانی محبوب برای گردهمایی‌های فرهنگی و اجتماعی تبدیل شد و نقش مهمی در شکل‌گیری هویت شهری منطقه ایفا کرد. سپس باغ نووپوسلنسکی تغییر نام داد و به پارک وی. مایاکوفسکی
تغییر نام داد و به پارک وی. مایاکوفسکی معروف شد. این اتفاق در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ رخ داد. خانه افسران ناحیه نظامی قفقاز شمالی مالک آن شد. در دهه ۱۹۶۰، ارتش این مکان را به مدت یک دهه ترک کرد و هیچ‌کس در بهسازی پارک مشارکتی نداشت و همه چیز رو به زوال رفت. در زمان شهردار شهر، جی.یی. کونووالوف، نرده‌های اطراف پارک شکسته شد. شهروندان شروع به بازدید از پارک کردند که در نتیجه آن بسیاری از باغچه‌ها و چمن‌ها لگدمال شدند و نیمکت‌ها و اشیاء دیگر شکسته شدند. این پارک به پارک فرهنگ سازندگان تغییر نام داد و در ۷ نوامبر
پارک فرهنگ سازندگان تغییر نام داد و در ۷ نوامبر ۱۹۷۶ افتتاح شد. در سال ۱۹۸۷، بنای یادبودی برای قربانیان سرکوب‌های استالین در قسمت شمالی پارک ساخته شد. در پایان قرن بیستم و آغاز قرن بیست و یکم، پارک در وضعیت نامطلوبی قرار داشت. از مسیرها، باغچه‌ها و طرح کلی قدیمی، چیز زیادی باقی نمانده بود. درختچه‌های تزئینی و بسیاری از گیاهان و اشیاء دیگر نابود شده بودند.
خوان کارلوس کوراسا (؛ زادهٔ ۱۹۵۹ میلادی) مدرس نامدار بازیگری و کارگردان نمایش اهل آرژانتین است که از دهه ۱۹۹۰ در اسپانیا مستقر شده است. زندگی‌نامه. او در سال ۱۹۵۹ در آرژانتین متولد شد و در آدلیا ماریا در استان کوردوبا بزرگ شد. او در کنسرواتوار هنرهای نمایشی بوئنوس آیرس زیر نظر کارلوس گاندولفو و آگوستو فرناندس آموزش دید. پس از کارگردانی اولین نمایش خود در اسپانیا با مرکز تئاتر آندلسی (CAT) در سال ۱۹۹۰، آتلیه بازیگری در مادرید تأسیس کرد و از آن زمان به بعد در اسپانیا فعال بوده است. برخی از شاگردان او عبارتند
اسپانیا فعال بوده است. برخی از شاگردان او عبارتند از خاویر باردم، النا آنایا، سیلویا آباسکال، روبرتو انریکس، خوانا آکوستا، آلبا فلورس، آلیسیا بوراچرو، سرخیو پریس-منچتا، آلبرتو آمان، خاویر گودینو، مانوئلا بلاسکو و پیلار لوپس د آیالا. او همچنین کانسوئلو تروخیو و مانوئل مورون را آموزش داده است که خود به معلمان بازیگری تبدیل شده‌اند. در سال ۲۰۱۸، در مراسم بیست و هفتمین جوایز «اتحادیه بازیگران مرد و بازیگران زن اسپانیا»، جایزه ویژه‌ای به او اهدا شد که این جایزه توسط دو نفر از شاگردانش (خاویر باردم و النا آنایا)
دو نفر از شاگردانش (خاویر باردم و النا آنایا) به او تقدیم شد.
پارک دوبکی (روسی: Парк «Дубки») یک پارک شهری است که در بخش شمالی مسکو، در ناحیه تیمیریازوفسکی از اوکروگ اداری شمالی واقع شده است. از سال ۲۰۲۱، این پارک توسط مؤسسه فرهنگی خودمختار دولتی مسکو «پارک فرهنگ و اوقات فراغت دوبکی» اداره می‌شود. تاریخچه. در ابتدا، این بیشه بلوط بی‌نام در نزدیکی ملک پتروسکو-رازوموفسکویه قرار داشت و توسط یک چمنزار از آن جدا می‌شد. در سال ۱۸۶۱، این زمین برای آکادمی کشاورزی و جنگلداری پتروسکی خریداری شد. در نتیجه، بخشی از بیشه به دلیل توسعه مجدد کاهش یافت: جاده‌هایی ساخته شد و زمین برای
مجدد کاهش یافت: جاده‌هایی ساخته شد و زمین برای کلبه‌های تابستانی فروخته یا اجاره داده شد. مردم محلی شروع به اشاره به این سکونتگاه به عنوان سولومنایا استوروژکا ("کلبه کاه") کردند. در سال ۱۸۶۲، این بیشه به عنوان یکی از مکان‌های احتمالی - به همراه باغ نسکوچنی و پرسنیا - برای ساخت اولین باغ وحش مسکو، که توسط انجمن مسکو برای سازگاری حیوانات پیشنهاد شده بود، در نظر گرفته شد. این منطقه از نظر اندازه و چیدمان مناسب بود، اما به دلیل فاصله آن از مرکز مسکو در آن زمان، نگرانی‌هایی وجود داشت که بازدیدکنندگان حاضر به
نگرانی‌هایی وجود داشت که بازدیدکنندگان حاضر به سفر تا این حد نباشند. نام دوبکی (به معنای واقعی کلمه "بلوط‌های کوچک") پس از جنگ جهانی دوم به این پارک داده شد. در آن زمان، این بیشه در معرض خطر قطع شدن بود، اما ساکنان محلی با این اقدام مخالفت کردند و آن را حفظ کردند. یک پارک با طرح آزاد توسعه داده شد و درختان تزئینی از جمله گیلاس پرنده ماک، گیلاس پرنده ویرجینیا، توت سیاه، سمان اناری، شاه بلوط، یاس بنفش و یاس کاشته شد. بلوط‌های جوان دیگری نیز کاشته شدند که نام مدرن پارک را به آن دادند. مسیرها و کوچه‌های شن
مدرن پارک را به آن دادند. مسیرها و کوچه‌های شن ریزی شده و زمین‌های بازی برای استفاده تفریحی نصب شد. در دهه ۱۹۸۰، طرح‌هایی برای پاکسازی بیشه برای ساخت و ساز مسکونی پیشنهاد شد، اما ساکنان دوباره برای محافظت از پارک تجمع کردند. در سال ۱۹۹۷، بخش جنوب شرقی پارک شاهد بازسازی یک کلیسای چوبی بود که در ابتدا در سال‌های ۱۹۱۵–۱۹۱۶ توسط معمار فئودور شختل در مکانی که اکنون خیابان دوبکی شماره ۴ قرار دارد، ساخته شده بود. این کلیسا که به سنت نیکلاس تقدیم شده بود، کلیسای سنت نیکلاس معجزه‌گر در سولومنایا استوروژکا نامگذاری
نیکلاس معجزه‌گر در سولومنایا استوروژکا نامگذاری شد. این کلیسا توسط سرهنگ ای.ای. موزالوسکی از هنگ پیاده‌نظام ۶۷۵ تولا در همان نزدیکی، اهداکننده و متولی آینده کلیسا، وی آی. زاگلوخیپسکی، و ساکنان روستای پتروسکو-رازوموفسکویه آغاز شد. این کلیسا به سبک کلیساهای سقف چادری شمال روسیه از قرن‌های ۱۶ تا ۱۸ ساخته شده است. شختل خاطرنشان کرد که «این کلیسا به سبک کلیساهای شمالی در استان اولونتس طراحی شده است، به جز برج ناقوس، زیرا در شمال، ناقوس‌ها معمولاً از کلیسا جدا می‌شدند. برج‌های ناقوس مانند این در منطقه کوستروما
برج‌های ناقوس مانند این در منطقه کوستروما شروع می‌شوند.» در سال ۱۹۳۵، کلیسا در جریان مبارزات ضد مذهبی شوروی بسته شد و ناقوس و سقف آن برچیده شد. مراسم مذهبی برای مدت کوتاهی ادامه یافت و پس از آن ساختمان به عنوان خوابگاه تغییر کاربری داد. در دهه ۱۹۶۰، سازه به‌طور کامل تخریب شد. در سال ۲۰۰۰، به مناسبت پنجاه و پنجمین سالگرد پیروزی در جنگ بزرگ میهنی، بنای یادبودی به افتخار قهرمانان محلی جنگ در قسمت جنوبی پارک نصب شد. کتیبه روی این بنای یادبود می‌گوید: «به مردم تیمیریازفسکی که جان خود را برای ایمان، میهن و مردم