payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پاتزی در ۱۴۷۷–۱۴۷۸ بود. او، جاکوپو دِ پاتزی و برادر جاکوپو، رناتو دِ پاتزی پس از شکست توطئه اعدام شدند. رافائل دِ پاتزی یک کندوتیری بود؛ او در نبرد راونا در سال ۱۵۱۲ درگذشت. ماریا مادلنا دِ پاتزی (۱۵۶۶–۱۶۰۷) یک راهبه کارملیت و صوفی بود؛ او در سال ۱۶۶۹ قدیسان شد. توطئه پاتزی. در اوایل سال ۱۴۷۷، فرانچسکو دِ پاتزی، مدیر بانک پاتزی در رم، به همراه جیرولامو ریاریو، برادرزاده و "دست‌نشانده" پاپ سیکستوس چهارم، و فرانچسکو سالویاتی، که سیکستوس او را به مقام اسقف اعظم پیزا رسانده بود، نقشه ترور لورنزو دِ مدیچی و
اعظم پیزا رسانده بود، نقشه ترور لورنزو دِ مدیچی و برادرش جولیانو و برکناری خانواده مدیچی از قدرت را کشیدند. سیکستوس تلویحاً از توطئه‌گران حمایت کرد. این سوءقصد در جریان مراسم عشای ربانی در کلیسای جامع فلورانس در ۲۶ آوریل ۱۴۷۸ انجام شد. جولیانو کشته شد؛ لورنزو زخمی شد، اما فرار کرد. سالویاتی، به همراه مزدورانی از پروجا، در تلاش خود برای تصرف کاخ سینیوریا شکست خورد. بیشتر توطئه‌گران خیلی زود دستگیر و اعدام شدند؛ پنج نفر، از جمله فرانچسکو د پاتزی، از پنجره‌های کاخ سینیوریا به دار آویخته شدند. ژاکوپو دِ پاتزی،
کاخ سینیوریا به دار آویخته شدند. ژاکوپو دِ پاتزی، رئیس خانواده، از فلورانس فرار کرد، اما دستگیر و بازگردانده شد. او شکنجه شد، سپس از کاخ سینیوریا در کنار جسد در حال تجزیه سالویاتی به دار آویخته شد. او در کلیسای سانتا کروچه به خاک سپرده شد، اما جسد از خاک بیرون آورده و به گودالی انداخته شد. سپس جسد در خیابان‌ها کشیده شد و در کنار در کاخ پاتزی قرار گرفت، جایی که سر پوسیده به طرز مسخره‌ای به عنوان کوبنده در استفاده می‌شد. از آنجا جسد به رودخانه آرنو انداخته شد. بچه‌ها آن را بیرون آوردند و از درخت بیدی آویزان
بچه‌ها آن را بیرون آوردند و از درخت بیدی آویزان کردند، شلاق زدند و سپس دوباره به رودخانه انداختند. خانواده پازی از فلورانس تبعید شدند و زمین‌ها و اموالشان مصادره شد. گوگلیلمو دِ پازی، شوهر بیانکا، خواهر لورنزو، در حصر خانگی قرار گرفت، و بعداً از ورود به شهر منع شد؛ او برای زندگی به توره آ دسیما، نزدیک پونتاسیوه، رفت. نام خانوادگی و نشان خانوادگی با حکم شورای شهر برای همیشه حذف شد. این نام از دفاتر ثبت عمومی پاک شد و تمام ساختمان‌ها و خیابان‌هایی که این نام را داشتند تغییر نام دادند. سپر آنها با دلفین‌هایش
را داشتند تغییر نام دادند. سپر آنها با دلفین‌هایش محو شد. هر کسی که نامش پازی بود، باید نام جدیدی انتخاب می‌کرد؛ هر مردی که با یک پازی ازدواج می‌کرد، از مناصب دولتی محروم می‌شد. آداب و رسوم و سنت‌های خانوادگی سرکوب شدند، از جمله مراسم شنبه عید پاک که شامل سنگ چخماق اورشلیم می‌شد. پس از سرنگونی پیرو د مدیچی در سال ۱۴۹۴، اعضای خانواده پازی توانستند به فلورانس بازگردند. ساختمان‌ها. نمازخانه پازی در کلیسای فرانسیسکن کلیسای سانتا کروچه در فلورانس به سفارش آندره‌آ دی گوگلیلمو د پازی در سال ۱۴۲۹ ساخته شد. این
دی گوگلیلمو د پازی در سال ۱۴۲۹ ساخته شد. این کلیسا توسط فیلیپو برونلسکی طراحی شده است. ساخت و ساز در سال ۱۴۴۲ در یکی از صومعه‌های کلیسا آغاز شد و پس از مرگ حامی در سال ۱۴۴۵ و معمار در سال ۱۴۴۶ ادامه یافت. کار به دلیل نقشه پازی متوقف شد و کلیسا هرگز تکمیل نشد. کاخ پاتزی یا کاخ پاتزی-کواراتسی، اقامتگاه اصلی خانوادهٔ پاتزی در منطقهٔ کانتو دئی پاتزی، در تقاطع بورگو دئی آلبیزی و ویا دل پروکونسولو بود. این کاخ به سفارش یاکوپو دِ پاتزی ساخته شد و در حدود سال‌های ۱۴۶۲–۱۴۷۲ بر اساس طرح‌های جولیانو دا مایانو ساخته
۱۴۶۲–۱۴۷۲ بر اساس طرح‌های جولیانو دا مایانو ساخته شد. طبقهٔ همکف آن از سنگ شنه‌ای زرد-اوخر با سبک سنتی راستیکه بود، و طبقات اول و دوم که با گچ‌بری ظریف پوشانده شده بودند، در زمان خود نوآورانه به‌شمار می‌رفتند و طراحی پنجره‌ها از برونلسکی تأثیر پذیرفته بود. حیاط مرکزی از سه سمت با طاق‌های نیم‌دایره‌ای احاطه شده و در فضاهای بین طاق‌ها (اسپندرل‌ها)، برجستگی‌های دایره‌ای قرار داشت. کاخ پاتزی آمانّاتی (یا کاخ پاتزی دِل‌آکادمی کولومباریا) یک کاخ کوچک‌تر در بورگو دئی آلبیزی است، واقع بین کاخ رامیرز دِ مونتالوو و
دئی آلبیزی است، واقع بین کاخ رامیرز دِ مونتالوو و کاخ نونفینیتو. این کاخ بخشی از موزهٔ تاریخ طبیعی فلورانس را در خود جای داده و میزبان نمایشگاه‌های موقت نیز هست. نمای ساختمان به بارتولومئو آمانّاتی نسبت داده شده است.
چارلز اول، دوک ساووی (؛ ۲۸ مارس ۱۴۶۸ – ) از سال ۱۴۸۲ تا ۱۴۹۰ دوک ساووی و از سال ۱۴۸۵ تا ۱۴۹۰ پادشاه اسمی قبرس، اورشلیم و ارمنستان بود. زندگی. شارل پسر آمادئوس نهم، دوک ساووی، و یولاند والوا، دختر پادشاه شارل هفتم فرانسه بود. شارل ۱۷ ساله بود که شارلوت قبرس، ملکه اسمی ارمنستان و اورشلیم، حقوق خود را بر قبرس، ارمنستان و اورشلیم به او واگذار کرد. او وارث قانونی بعدی پس از پادشاه یانوس قبرس و ارمنستان بود. خود پادشاهی در دست جمهوری ونیز بود، اما سلسله ساووی همچنان ادعای مالکیت آن را داشت. کودکی. شارل پسر
همچنان ادعای مالکیت آن را داشت. کودکی. شارل پسر آمادئوس نهم (۱۴۳۵–۱۴۷۲) و یولاند فرانسوی (۱۴۳۴–۱۴۷۸) (همچنین با نام ویولانت فرانسوی یا والوا شناخته می‌شود) و بنابراین برادر فیلیبرت اول ساووا بود، که پس از مرگ او، در سن بسیار کمی (تنها ۱۴ سال) به تخت سلطنت ایالت پیدمونت رسید. در فرانسه. لویی یازدهم، عموی او، خود را قیم او می‌دانست و او را به فرانسه برد و اسقف ژنو را به عنوان نایب‌السلطنه ایالت‌های ساووا منصوب کرد: فیلیپ، از شاخه ساووا-برسه، بیهوده تلاش کرد تا به مقام نیابت سلطنت پیدمونت دست یابد. ازدواج. با
به مقام نیابت سلطنت پیدمونت دست یابد. ازدواج. با مرگ لویی یازدهم در سال ۱۴۸۳، چارلز اول به وطن خود بازگشت تا سرانجام بتواند حکومت کند. سپس با بیانکا دی مونفراتو (۱۴۷۲–۱۵۱۹)، دختر مارکیز ویلیام هشتم پالئولوگو ازدواج کرد. پادشاهی. با وجود سن کم، او قدرت و عزم باورنکردنی از خود نشان داد: چارلز اول مصمم بود نظم را در پیمونت که تحت سلطه ظلم و ستم بارون‌ها و اربابان فئودال (که در بحران پس از مرگ آمادئوس نهم ساووا فرصت اعمال قدرت خود را داشتند) بود، برقرار کند و توانست شورش‌ها و سوءاستفاده‌ها را به خواست خود
و توانست شورش‌ها و سوءاستفاده‌ها را به خواست خود تغییر دهد. او پس از اعلام جنگ علیه مارکیزات سالوتزو، که مدت‌ها با آن روابط بدی داشت، ارتش خود را در سال ۱۴۸۷ به نبرد هدایت کرد و کارمانولا، یکی از شهرهای اصلی مارکیزات کوچک را اشغال کرد. هنگامی که او سرانجام سالوتزو را محاصره کرد، مارکیز لودوویکو دوم مجبور به تسلیم و ادای احترام به دوک جوان ساووا شد که هرچند برای مدت کوتاهی، دارایی‌های اربابان آلرامیک را به قلمرو خود ضمیمه کرد. ادعاها. در ۲۶ فوریه ۱۴۸۵، او حقوق پادشاهی قبرس، اورشلیم، و ارمنی کیلیکیه را از
حقوق پادشاهی قبرس، اورشلیم، و ارمنی کیلیکیه را از عمه‌اش شارلوت قبرسی خریداری کرد، که حتی پس از عزلش در سال ۱۴۶۴ خود را وارث مشروع می‌دانست. توافقی که او به آن رسید، که در آن قول پرداخت مستمری سالانه ۴۳۰۰ فلورین به عمه‌اش را داده بود، توسط پاپ اینوسنت هشتم تأیید شد. با این حال، پس از مرگ آخرین ملکه حاکم، کاترین کورنر، در سال ۱۴۸۹، پادشاهی قبرس به جمهوری ونیز منتقل شد، در حالی که چارلز همچنان یک مدعی صرف بود. مرگ. پس از پیروزی در جنگ با مردم سالوتزو و بازگشت به وطن، در سال ۱۴۹۰ او و دیگر مهمانان پس از یک
به وطن، در سال ۱۴۹۰ او و دیگر مهمانان پس از یک ضیافت بیمار شدند. شایعاتی مبنی بر مسمومیت مطرح شد و برخی لودوویکو دوم از سالوتزو را به دلیل مرگ دوک جوان متهم کردند. واقعیت این است که چارلز اول از ساووی درگذشت و در کلیسای آگوستینی کارینیانو به خاک سپرده شد. جسد او بعداً به کلیسای کوچک کلیسای جامع ورچلی منتقل و دفن شد، جایی که امروز نیز در آنجا باقی مانده است. خانواده. شارل با دخترعموی دوم خود بلانش پالایولوجینا (بیانکا دی مونفراتو) (۱۴۷۲–۱۵۱۹)، دختر ویلیام هشتم، مارکی مونتفرات و الیزابتا اسفورتزا ازدواج کرد.
مارکی مونتفرات و الیزابتا اسفورتزا ازدواج کرد. پس از مرگ چارلز بر اثر سل، بلانش از سال ۱۴۹۰ تا ۱۴۹۶ نایب‌السلطنه دوک‌نشین ساووی بود. آنها افراد زیر را داشتند:
در رادیومتری، چگالی انرژی تابشی () عبارت است از انرژی تابشی در واحد حجم. یکای چگالی انرژی تابشی در دستگاه بین‌المللی یکاها (SI) ژول در متر مکعب (J/m3) است.
هامبرت سوم، کنت ساووی (؛ ۱۱۳۶ – ۴ مارس ۱۱۸۹) از سال ۱۱۴۸ تا ۱۱۸۹ کنت ساووی بود. والدین او آمادئوس سوم ساووی و ماهوت آلبون بودند. او حقوق و مزایا را به صومعه‌ها واگذار می‌کرد و نقش تعیین‌کننده‌ای در سازماندهی صومعه اوتکومب ایفا می‌کرد. گفته می‌شود که او ترجیح می‌داد راهب باشد تا یک پادشاه. پس از مرگ همسر سومش، به اوتکومب پناه برد، اما سپس نظرش را تغییر داد و از همسر چهارمش سرانجام صاحب پسری به نام توماس شد. او در کنار گروه گوئلف به رهبری پاپ الکساندر سوم علیه امپراتور گیبلین، فردریک بارباروسا، ایستاد. نتیجه
امپراتور گیبلین، فردریک بارباروسا، ایستاد. نتیجه این امر دو بار حمله به ایالت‌های او بود: در سال ۱۱۷۴ شوش به آتش کشیده شد و در سال ۱۱۸۷ هنری ششم او را از امپراتوری مقدس روم تبعید کرد و بیشتر قلمروهایش را از او گرفت. تنها دره‌های شوش و آئوستا برای او باقی ماند. او در سال ۱۱۸۹ در شامبری درگذشت. او اولین شاهزاده‌ای بود که در اوتکومب به خاک سپرده شد. روز یادبود او ۴ مارس است. اوایل زندگی. هامبرت سوم حدود سال ۱۱۳۶ در قلعه آویلیانا، پیمونت، نزدیک تورین، از کنت آمادئوس سوم ساووی و ماهوت (ماتیلد)، کنتس آلبون و
آمادئوس سوم ساووی و ماهوت (ماتیلد)، کنتس آلبون و وین، متولد شد. هامبرت سوم، همان‌طور که در تاریخ خاندان ساووی گواهی شده است، چهره‌ای مهم در جامعه قرون وسطی است. زندگی او با ویژگی‌های کلیدی خاصی از جمله عرفان، که از حرفه و سنت زندگی متفکرانه ناشی می‌شد، مشخص می‌شد. او این نقش را به موازات و علیرغم نقش خود به عنوان رهبر نظامی و سیاستمدار، که با اکراه و تنها برای حفظ ادعاهای سلسله‌ای خانواده‌اش انجام می‌داد، پرورش داد. او از پدربزرگش، هامبرت دوم، رؤیای اتحاد مجدد پادشاهی تکه‌تکه شده بورگوندی را به ارث برده
مجدد پادشاهی تکه‌تکه شده بورگوندی را به ارث برده بود، که در تضاد شدید با سیاست تمرکزگرایی خانواده سلطنتی فرانسه بود. در این تلاش‌ها، هامبرت توسط فردریک اول بارباروسا حمایت می‌شد، اما خود را ملزم به سرکوب اربابان فئودال همسایه مستقر در قلمرو خود می‌دید. مانند پدرش، که خود در جوانی و زمانی که پسرش هنوز به سن قانونی نرسیده بود، درگذشت، آموزش او به آمادئوس اهل لوزان، راهب سابق هاتکومب، سپرده شد. هامبرت جوان تحت راهنمایی او در مطالعات و شکل‌گیری معنوی پیشرفت زیادی کرد، زرق و برق دنیوی را کنار گذاشت و خود را وقف
کرد، زرق و برق دنیوی را کنار گذاشت و خود را وقف دعا، مراقبه و توبه کرد. برای دستیابی بهتر به این اهداف، او اغلب به صومعه هاتکومب، در سواحل دریاچه بورژه در ساووی، که توسط پدرش تأسیس شده بود، می‌رفت. همیشه با ابراز پشیمانی بود که وظایف نسبت به خانواده و اشراف ساووی او را به امور سیاسی بازمی‌گرداند. ازدواج‌ها. آمادئوس سوم در سال ۱۱۲۲ زائری در سرزمین مقدس بود. او از طریق دفاتر پاپ کالیکتوس دوم به آنجا رفت و در سال ۱۱۴۶ در جنگ صلیبی دوم شرکت کرد و در ۱ آوریل ۱۱۴۸ در جزیره قبرس در نیکوزیا درگذشت و در آنجا به خاک
در جزیره قبرس در نیکوزیا درگذشت و در آنجا به خاک سپرده شد و هامبرت دوازده ساله را به عنوان وارث خود به جا گذاشت. اگرچه هامبرت هنوز در سنین پایین بود، اما در سال ۱۱۵۱ با فایدیوا، دختر آلفونس ژوردین، کنت تولوز، نامزد شد. او به زودی بدون فرزند درگذشت. او بعداً با گرترود، دختر تیری، کنت فلاندر و سیبیلا از آنژو، ازدواج کرد. این ازدواج دوم فسخ شد. در سال ۱۱۶۴، هامبرت با کلمنتیا از زاهرینگن ازدواج کرد که از او صاحب دو دختر شد: آلیس و صوفیا. او در سال ۱۱۷۳ درگذشت و هامبرت تصمیم گرفت به اوتکومب بازنشسته شود، اما نه
هامبرت تصمیم گرفت به اوتکومب بازنشسته شود، اما نه برای مدت طولانی. در سال ۱۱۷۷، اشراف او را متقاعد کردند که برای چهارمین بار ازدواج کند. او با بئاتریس، دختر ژرو اول از ماکون و مورت دو سالینز ازدواج کرد. آنها صاحب پسری به نام توماس شدند که سلسله را ادامه داد. بئاتریس همچنین دختری برای او به دنیا آورد که در سن هفت سالگی درگذشت. سلطنت. حکومت هامبرت چهل سال به طول انجامید و با درگیری‌هایی با امپراتور مقدس روم، لردها و کنت-اسقف‌های مختلف مشخص شد. دلیل اصلی درگیری، حمایت فردریک بارباروسا از اسقف تورین بود که
حمایت فردریک بارباروسا از اسقف تورین بود که رؤیای تسلط بی‌وقفه بر پایتخت پیمونت را در سر می‌پروراند. این امر منجر به کاهش تدریجی دارایی‌ها و اقتدار هامبرت سوم در سمت ایتالیا شد و سرزمین‌های باقی‌مانده دره‌های شوش و آئوستا را برای او باقی گذاشت. در سال ۱۱۷۴، امپراتور شهر سوسا را غارت کرد. در سال ۱۱۸۷، هنری ششم او را به دلیل حمایت از مخالفان امپراتور از امپراتوری مقدس روم تبعید کرد. او، همان‌طور که گفته شد، به قلمروهای آلپ خود نرفت و خود را به ویژه وقف تمرین فضایل شخصی و نیکوکاری برادرانه کرد. او همچنین
فضایل شخصی و نیکوکاری برادرانه کرد. او همچنین تأسیس کلیسای جامع سنت آنتونی رانورسو در بوتیلیرا آلتا، نه چندان دور از شهر آویلیانا را ترویج داد و آن را به آنتونیانی از وین فرانسه سپرد. مرگ. مرگ هامبرت سوم، در ۴ مارس ۱۱۸۹ در شامبری، ساووا در سن پنجاه و دو سالگی، با سوگواری صمیمانه همه مردم همراه بود. او اولین شاهزاده ساووا بود که در صومعه هاتکومب به خاک سپرده شد، که از آن زمان به محل دفن خاندان تبدیل شده است. احترام. معنویت هامبرت بدون شک در محیطی از سنت‌های باستانی مسیحی شکوفا شد، که به ویژه با الگوی پدرش،
باستانی مسیحی شکوفا شد، که به ویژه با الگوی پدرش، یک زائر و جنگجوی صلیبی در سرزمین مقدس، و معلمش، آمادئوس، اسقف لوزان، مورد توجه قرار گرفت. با این حال، زندگی هامبرت پر از تناقض بود: او عاشق صلح بود اما مکرراً درگیر جنگ و خصومت می‌شد. او توبه‌کار، زاهد و اهل تفکر بود، اما مجبور شد زمام حکومت را به دست گیرد، در این مدت زندگی پر از عمل داشت و برای داشتن وارث مجبور به ازدواج شد. با این حال، او نشانه‌های غیرقابل انکاری از تعادل اخلاقی عالی، سخت‌گیری با خود و تساهل و عشق به همسایه از خود نشان داد. او نیکوکار
تساهل و عشق به همسایه از خود نشان داد. او نیکوکار کلیساها، صومعه‌ها و امور خیریه و مراقبت از فقرا بود. در طول زندگی‌اش، از صومعه هاوتکومب حمایت می‌کرد. در سال ۱۱۸۸، صومعه سنت آنتونیو دی رانورسو را تأسیس کرد. هامبرت بلافاصله پس از مرگش مورد احترام بسیاری قرار گرفت. طبق گزارش‌ها، معجزاتی از طریق شفاعت او انجام شده است. در آئوستا، او بر روی نمای کلیسای جامع شهر به تصویر کشیده شده است. آلفونسوس لیگوری از او به عنوان یک راهب بسیار پرهیزگار یاد می‌کند. در سال ۱۸۳۸، چارلز آلبرت، پادشاه ساردینیا و نواده‌اش، موفق
چارلز آلبرت، پادشاه ساردینیا و نواده‌اش، موفق شد او را توسط پاپ گرگوری شانزدهم متبرک کند. تلاش‌های پادشاه برای بونیفاس ساووی، اسقف اعظم کانتربری، نیز موفقیت‌آمیز بود. در ایتالیا، هامبرت هنوز به ویژه در راکونیجی، جایی که پناهگاه سلطنتی مادونا دله گراتزیه تصویری از او را در خود جای داده است، به یاد آورده می‌شود. خانواده. هامبرت چهار همسر داشت:
پروتاتورا (pl: provature) یا پرواتوورا رومانا یک پنیر تازه است از منطقه لاتزیو ایتالیا که از شیر بیفالو با روش پاستا فیلایتا ساخته می‌شود. این شبیه موزارلا و "پروول" است. ریشه‌شناسی. این نام از این واقعیت گرفته شده است که این پنیر از "پرووا تهیه می‌شود"، که بخشی از توده پنیر است که برای آزمایش کیفیت "پاستا فیلاتا" استفاده می‌شود. این پاستا به شکل تخم‌مرغ یا گرد است، تقریباً به اندازه یک تخم‌مرغ، به طوری که در دستورهای غذایی باستانی، بخشی از آن اغلب به عنوان «تخم‌مرغ "پروواتورا"» توصیف می‌شود. تاریخچه. اولین
"پروواتورا"» توصیف می‌شود. تاریخچه. اولین اشاره به این پنیر در سندی مربوط به قرن دوازدهم میلادی یافت می‌شود که در بایگانی اسقف کاپوا نگهداری می‌شود. این سند، که یک وقایع‌نگاری قرون وسطایی است، بیان می‌کند که راهبان صومعه سنت لورنزو "آد سپتیموم" در نزدیکی آورسا، در جشن قدیس حامی، به مؤمنان "موتزا" یا "پروواتورا" به همراه مقداری نان تعارف می‌کردند. یک آنتی پاستو با "پرواتورا" در دکترین منحصر به فرد، اثری معذب از دومنیکو رومولی، اثری معروف به پانونتو یا "ایل پانونتو"، که در سال ۱۵۶۰ منتشر شد، توصیف شده است
پانونتو"، که در سال ۱۵۶۰ منتشر شد، توصیف شده است این پنیر اغلب با موزارلا اشتباه گرفته می‌شود، همان‌طور که در یک اثر پزشکی از دانشکده پزشکی سالرنو که چندین بار در قرن شانزدهم منتشر شده است، گفته شده است که با شیر گاومیش «آن توپ‌هایی را که با نی بسته می‌شوند، درست می‌کنند که در اینجا "موزارلا" و در رم "پروواتور" نامیده می‌شوند». به گفته آنتونیو فروگلی، یک متخصص آشپزی اهل لوکا که در قرن هفدهم زندگی می‌کرد و نویسنده رساله "«عمل به اسکالکاریا» است"، موزارلا و "پروواتورا" دو پنیر متفاوت هستند. فروگلی در اثر خود
دو پنیر متفاوت هستند. فروگلی در اثر خود که در دو نسخه در سال‌های ۱۶۳۱ و ۱۶۳۸ منتشر شد، دو فصل مختلف را به موزارلا و "پروواتورا" (به ترتیب با عنوان‌های "«راواجیولو، تخم گاومیش و موزارلا و ویژگی‌های آنها در آشپزی"» و "«پروواتوره بزرگ و کوچک و ویژگی‌های آنها در آشپزی"») در کتاب چهارم اثر که به محصولات لبنی اختصاص دارد، اختصاص داده است. توصیف فروگلی نشان می‌دهد که این پنیر می‌تواند تازه یا رسیده باشد و میزان آب کمتری و مقدار نمک و مایه پنیر بیشتری نسبت به موزارلا دارد. به همین دلیل، به گفته فروگلی، که از نظریه
دارد. به همین دلیل، به گفته فروگلی، که از نظریه هومورال پیروی می‌کرد، "پروواتورا" فاقد خواص درمانی است که او در موزارلا به آن اذعان دارد. همان‌طور که کتاب آشپزی کلاسیک رومی نوشته آدا بونی "با عنوان «لا کوچینا رومانا»" نشان می‌دهد، "پروواتورا" هنوز در اوایل قرن بیستم نقشی را که موزارلا امروزه ایفا می‌کند، در آشپزی پایتخت ایتالیا ایفا می‌کرد. کاربرد. "پروواتورا" علاوه بر اینکه به صورت خام خورده می‌شود، در غذاهای سنتی رومی یکی از مواد تشکیل‌دهنده چندین غذای معمولی مانند "کروستینی دی پروواتورا ای آلیسی" و
معمولی مانند "کروستینی دی پروواتورا ای آلیسی" و "سوپلی" است.
پنیر پکورینو دی کارماسچیانو یا به اختصار کارماسچیانو، یک پنیر ایتالیایی از خانواده پنیرهای پکورینو است که از شیر گوسفند تهیه می‌شود. این پنیر از سال ۲۰۰۹ توسط وزارت سیاست‌های کشاورزی، غذا و جنگلداری ایتالیا به عنوان یک "محصول سنتی کشاورزی" شناخته شده است. "پنیر پکورینو دی کارماسچیانو" در نمایشگاه اکسپو ۲۰۱۵ میلان به نمایش گذاشته شد. محل مبدأ. پنیر "کارماسیانو" در منطقه‌ای به نام کارماسیانو تولید می‌شود که از شهرهای گواردیا لومباردی، روکا سن فلیچه و فریجنتو در کوه‌های آلتا ایرپینیا، در استان آولینو ایتالیا
در کوه‌های آلتا ایرپینیا، در استان آولینو ایتالیا در منطقه کامپانیا تشکیل شده است. منطقه عمومی معروف به "کارماسیانو" به دوره روم برمی‌گردد و توسط ویرژیل به عنوان منطقه‌ای بین گواردیا لومباردی و روکا سن فلیچه ثبت شده است. «کارماسیانو» نام یک سرباز رومی بود که به دلیل موفقیتش در جنگ، این زمین توسط امپراتور به او داده شد. این پنیر گاهی ممکن است در سنت آنجلو دی لومباردی، تورلا دی لومباردی، ویلامینا و مورا د سانتیس تهیه شود. این محصول از شیر غیرپاستوریزه نژاد گوسفند لاتیکودا تهیه می‌شود. نام لاتیکودا به معنای
لاتیکودا تهیه می‌شود. نام لاتیکودا به معنای واقعی کلمه به معنای «دم پهن» است، زیرا این گوسفند از نوع دم‌پر است. گوسفندان لاتیکودا فقط در آپنین کامپانیا یافت می‌شوند و تعداد آنها حدود ۵۰۰۰۰ عدد تخمین زده می‌شود. به همین دلیل، "کارماسیانو" فقط در مقادیر محدود در مزارع کوچک خانوادگی تولید می‌شود و گران است. یک بررسی در سال ۲۰۱۵ نشان داد که در حال حاضر فقط پنج مزرعه حدود ۲۰۰۰ چرخ "کارماسیانو" در سال تولید می‌کنند. تولید. ویژگی‌های پنیر تحت تأثیر شرایط گوسفندان قرار دارد. در دره آنسانتو، گوسفندان در نزدیکی یک
قرار دارد. در دره آنسانتو، گوسفندان در نزدیکی یک فومارول (شکاف گوگردی) با علف‌های یونجه و اسپرس چرا می‌کنند. این شکاف که به عنوان مفیته شناخته می‌شود، به نام الهه سامنیت مفیتیس نامگذاری شده است (از این رو کلمه انگلیسی "مفیتیک" به معنای «گوگرد» نیز از همین‌جا آمده است). این شکاف در روکا سن فلیس واقع شده است. فومارول دی‌اکسید کربن گازی و اسید سولفوریک منتشر می‌کند که توسط باد حمل می‌شود و بر تشکیل پنیر تأثیر می‌گذارد. چرخ‌های "کارماسیانو" معمولاً هستند. قطر و قد، وزن . آنها به شکل استوانه‌ای تولید می‌شوند.
و قد، وزن . آنها به شکل استوانه‌ای تولید می‌شوند. شیر غیرپاستوریزه در یک دیگ مسی قلع اندود به نام مدفوع کردم قرار می‌گیرد. که روی آتش هیزم قرار می‌گیرد، جایی که تا گرم می‌شود. به‌طور مداوم با رولش مخلوط می‌شود. یک وسیله چوبی با نوک گرد. سپس پنیر با مایه پنیر بره یا گوساله منعقد شده و به مدت ۱۵ دقیقه استراحت داده می‌شود. دلمه‌ها با دست ورز داده شده و به اندازه یک دانه برنج خرد می‌شوند و برای ته‌نشین شدن در رولش گذاشته می‌شوند. خمیر به مدت ۴۸ ساعت استراحت داده می‌شود، سپس جمع‌آوری شده و در یک سبد حصیری قرار
می‌شود، سپس جمع‌آوری شده و در یک سبد حصیری قرار داده شده و در آب پنیر داغ سفید می‌شود. پس از خشک شدن، پس از ۵ تا ۱۰ روز، پنیر نمک زده می‌شود، با شراب شسته می‌شود و یک روز در میان با روغن زیتون، شراب سفید و سرکه ماساژ داده می‌شود. در نهایت، پنیر روی تخته‌های چوبی در یک اتاق خنک قرار می‌گیرد، جایی که پوست آن با فلفل چیلی پاشیده می‌شود تا حشرات دور نگه داشته شوند. حداقل ۳ تا ۴ ماه کهنه می‌شود، اگرچه گاهی تا ۲۴ ماه کهنه می‌شود. "کارماسیانو" پنیر سفتی است که پوستی قهوه‌ای، سفت، چروکیده و بدون پوسته دارد. عطری
قهوه‌ای، سفت، چروکیده و بدون پوسته دارد. عطری متوسط تا متوسط رو به بالا دارد و می‌تواند تند شود، اگرچه معمولاً تند نیست. این پنیر یک آنتی‌اکسیدان طبیعی است. "کارماسیانو" به عنوان پنیر سفره خورده می‌شود و معمولاً با شراب قرمز سرو می‌شود و از انواع پنیر چرخ‌کرده آن برای طعم‌دار کردن غذاهای پاستا استفاده می‌شود.
فیلیندئو () نوعی نادر از پاستا است که از منطقه بارباگیا در ساردینیا تهیه می‌شود. این پاستا با کشیدن و تا کردن خمیر سمولینا به رشته‌های بسیار نازک تهیه می‌شود که در سه لایه بر روی سینی‌ای به نام فوندو قرار داده شده و خشک می‌شوند تا ورق‌هایی شبیه به پارچه شکل بگیرند. ورق‌های خشک شده سپس به قطعات کوچک‌تر خرد شده و آبگوشت گوشت گوسفند با پنیر "پکورینو ساردو" سرو می‌شوند. "فیلیندئو" در خزانه طعم فهرست شده است. تاریخچه. در قرن هفدهم، یک راهزن نوروسی یک کلیسای کوچک به عنوان به عنوان "نذری" برای سنت فرانسیس آسیسی به
عنوان به عنوان "نذری" برای سنت فرانسیس آسیسی به خاطر پاک شدن از تمام اتهاماتش، در لولا ساخت. از آن زمان، قرن‌هاست که در شب‌های اول ماه مه و چهارم اکتبر (روز جشن سنت فرانسیس در تقویم عمومی رومی)، زائران پیاده از کلیسای بانوی تسبیح در نورو به آنجا سفر می‌کنند. پس از پیاده‌روی چند مایلی، کشیشان به زائران رسیده یک بشقاب از "فیلیندئو" و سوپ بره تعارف می‌کنند. دستور تهیه و ساخت پاستا برای سوپ، که به‌طور انحصاری به‌صورت دستی انجام می‌شود، از نسلی به نسل دیگر توسط زنان لولا منتقل شده است. در دوران مدرن، تنها ده زن
لولا منتقل شده است. در دوران مدرن، تنها ده زن وجود دارند که می‌دانند چگونه این پاستا را درست کنند.
دکمه یک فرابازی و آزمایش اجتماعی اینترنتی بود که شامل یک دکمه و یک زمان‌سنج ۶۰ ثانیه‌ای می‌شد که با هر بار فشردن دکمه، زمان‌سنج دوباره بازنشانی می‌گردید. این آزمایش توسط جاش واردل، که با نام مستعار "زبان قدرت" نیز شناخته می‌شود، ایجاد شد. این آزمایش از ۱ آوریل ۲۰۱۵ (روز دروغ آوریل) بر روی وب‌گاه ردیت آغاز شد و تا ۵ ژوئن ۲۰۱۵ ادامه یافت؛ زمانی که برای نخستین بار هیچ کاربری پیش از رسیدن زمان‌سنج به صفر دکمه را فشار نداد. این بازی توسط یکی از مدیران ردیت آغاز گردید. دکمه با استقبال گستردهٔ کاربران ردیت از
گردید. دکمه با استقبال گستردهٔ کاربران ردیت از سراسر جهان روبه‌رو شد و بیش از یک میلیون حساب کاربری در آن شرکت کردند. وبگاه‌ها، افزونه‌های مرورگر و نرم‌افزارهای تلفن همراه گوناگونی برای پیگیری آمار لحظه‌ای دکمه و امکان دسترسی کاربران به آن در زمانی که شمارشگر به زیر حد معینی می‌رسید، ساخته شدند. شمارشگر معکوس دکمه چند بار به دلیل مشکلات فنی به صفر رسید، اما چون تلاش‌هایی برای فشردن دکمه همچنان انجام می‌شد، دوباره بازنشانی گردید. در ۵ ژوئن ۲۰۱۵ شمارشگر بدون هیچ فشردن دکمه‌ای به صفر رسید و آزمایش پایان یافت.
فشردن دکمه‌ای به صفر رسید و آزمایش پایان یافت. نمای کلی. انجمن ویژهٔ ردیت برای دکمه (زیر ردیت) همان ظاهر استاندارد ردیت را داشت، با این تفاوت که یک دکمه (با محافظ) در کنار شمارشگر معکوس ۶۰ ثانیه‌ای در بالای صفحه قرار داده شده بود. هنگامی که هر کاربر دکمه را فشار می‌داد، شمارشگر برای همهٔ کاربران بازنشانی می‌شد. هر حساب کاربری که پیش از آغاز رویداد (۱ آوریل) ایجاد شده بود، تنها یک بار می‌توانست دکمه را فشار دهد. همچنین شمارنده‌ای برای تعداد کل کاربرانی که از زمان آغاز پروژه دکمه را فشرده بودند نمایش داده
از زمان آغاز پروژه دکمه را فشرده بودند نمایش داده می‌شد. دکمه به رنگ آبی روشن بود. همهٔ کاربران در کنار نام کاربری خود یک نقطهٔ کوچک به نام «نشان» (Flair) دریافت می‌کردند. کاربرانی که دکمه را فشار نداده بودند، نقطه‌ای خاکستری داشتند و کاربرانی که دکمه را فشار داده بودند، بسته به زمانی که شمارشگر در آن لحظه نشان می‌داد، نقطه‌ای رنگی دریافت می‌کردند. با قرار دادن نشانگر ماوس روی این نقطهٔ رنگی، زمان بر حسب ثانیه که کاربر دکمه را فشار داده بود، نمایش داده می‌شد. در این زیر ردیت، زمان‌های ثبت‌شده و رنگ‌های
در این زیر ردیت، زمان‌های ثبت‌شده و رنگ‌های مربوط به نشان‌ها به‌عنوان نمادهای جایگاه و منزلت اجتماعی در نظر گرفته می‌شد. تاریخچه. دکمه در ۱ آوریل ۲۰۱۵ در قالب نوشته‌ای در وبلاگ رسمی ردیت معرفی شد. در ۵ ژوئن ۲۰۱۵، در ساعت ۲۱:۴۹:۵۳ به وقت یوتی‌سی، کاربری با نام «BigGoron» آخرین کسی شد که دکمه را فشار داد (که توسط جامعهٔ کاربران «The Pressiah» لقب گرفت). شصت ثانیه بعد، شمارشگر معکوس به صفر رسید و دو ماه و چهار روز پس از آغاز، پایان یافت. دکمه غیرفعال شد و جملهٔ «آزمایش پایان یافت» روی آن قرار گرفت. شش دقیقه
«آزمایش پایان یافت» روی آن قرار گرفت. شش دقیقه بعد، واردل اعلام کرد که انجمن در مدت ده دقیقه بایگانی خواهد شد. آزمایش در مجموع با ۱٬۰۰۸٬۳۱۶ بار ثبت‌شدهٔ فشردن دکمه پایان یافت. مشکلات فنی. دکمه با مشکلات فنی‌ای روبه‌رو شد که باعث می‌شد شمارشگر به صفر برسد، حتی زمانی که کاربران به‌موقع آن را فشار می‌دادند. این رخداد چندین بار اتفاق افتاد و توسط مدیران ردیت به خطاهای پایگاه داده نسبت داده شد. این وقفه‌ها موجب نارضایتی جامعهٔ کاربران شد و برخی گمانه‌زنی‌ها شکل گرفت که مدیران در حال بازی با سیستم برای دستکاری
گرفت که مدیران در حال بازی با سیستم برای دستکاری زیر ردیت هستند. هرچند دکمه در همان روز پس از وقفه‌ها دوباره فعال شد، اما مدیران ردیت احتمال پایان زودهنگام آزمایش دکمه را نیز در نظر گرفته بودند. تعامل جامعه. جداسازی درونی در این زیر ردیت (زیر ردیت) باعث شد گروه‌هایی شبیه فرقه پیرامون نشان‌ها (flair) یا باورهایی در مورد خود دکمه شکل بگیرند. هر فرقه به‌راحتی بر اساس رنگ نشانش شناخته می‌شد که همان بازهٔ زمانی کوتاه بود که کاربر دکمه را فشار داده بود. ابتدایی‌ترین تقسیم‌بندی، میان کسانی بود که دکمه را فشار
تقسیم‌بندی، میان کسانی بود که دکمه را فشار می‌دادند («فشار دهندگان») و کسانی که از آن خودداری می‌کردند («نا فشار دهندگان»). فرقه‌های دیگر پیرامون هر یک از شش رنگ دیگر نشان‌ها شکل گرفتند. هر فرقه باورهای خاص خود را دربارهٔ آنچه هنگام رسیدن شمارشگر به صفر رخ می‌دهد، و همچنین تصویر عمومی ویژهٔ خود را پروراند. برخی فرقه‌ها، مانند «خاکستری» (برای کسانی که دکمه را فشار نمی‌دادند) یا «قرمز» (برای کسانی که دکمه را در بازهٔ ۰ تا ۱۱ ثانیه فشار می‌دادند)، به‌عنوان متکبر و خودبرتربین نسبت به باورهایشان شناخته می‌شدند