payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برایم افتخار بزرگی است. او امروز با هندیکپ ۵۸ کیلوگرم شرکت کرده و در ژاپن مسابقات پر‌اهمیتی انجام نداده بود، پس نمی‌دانستیم چگونه پیش خواهد رفت، ولی شاید او استرالیا را دوست دارد.» ۲۰۱۴: ملبورن کاپ و مرگ. پیروزی او در «کالفیلد کاپ» باعث افزایش وزنش به ۵۸٫۵ کیلوگرم برای مسابقهٔ «ملبورن کاپ» شد؛ وزنی که از زمان «تینک بیگ» در سال ۱۹۷۵ هیچ برنده‌ای با آن وزن برنده نشده بود. او با ضریب ۹ به ۲ به‌عنوان گزینهٔ محبوب شروع کرد اما در ۶۰۰ متر پایانی کاملاً ضعیف شد و در میان ۲۲ شرکت‌کننده آخر ایستاد. پس از پایان
و در میان ۲۲ شرکت‌کننده آخر ایستاد. پس از پایان مسابقه، فرو ریخت و به‌علت ایست قلبی ناشی از فیبریلاسیون بطنی درگذشت. پس از مرگش، زک پورن اظهار کرد «وقتی دیدم در نصف مسیر نمی‌تواند من را بکشد فوراً سرعتش را کم کردم، سلامت اسب اولویت دارد. خیلی ناراحت‌کننده است. او به من هیجان زیادی در کالفیلد داد و اینکه چنین چیزی برایش اتفاق افتاد منصفانه نیست.» سپس آرسی‌پی‌سی‌ای استرالیا بیانیه‌ای منتشر کرد: «این‌رویداد یادآور خطرات واقعی مسابقات برای اسب‌هاست. متأسفانه آسیب و مرگ بهایی است که برخی اسب‌ها برای سرگرمی ما
و مرگ بهایی است که برخی اسب‌ها برای سرگرمی ما در ورزشی می‌پردازند که فشار زیادی بر آن‌ها وارد می‌کند.» اسکلت ادمایر راکتی در باغ یادبود اسطوره‌های زنده در گرینوِیل، ویکتوریا دفن شد.
کانجی آمائو ، تولد ۲۰ سپتامبر ۱۹۳۳ - مرگ ۳ ژوئیه ۲۰۱۱ (۷۷ ساله)، تهیه‌کننده فیلم ژاپنی بود. از جمله فیلم‌هایی که او به عنوان تهیه‌کننده در آن شرکت داشته است، می‌توان از "۱۳ آدمکش (۱۹۶۳)" و "یازده سامورایی" (۱۹۶۴) نام برد.
پرو آگوایو جونیور (؛ – ) کشتی‌گیر کشتی حرفه‌ای اهل مکزیک بود. مرگ. در ۲۰ مارس ۲۰۱۵، پرو آگوایو جونیور در یک مسابقهٔ تگ تیم شرکت کرد و با مانیک در برابر ری میستریو جونیور و اکستریم تایگر در یک شوی کشتی حرفه‌ای برای پروموشن د کرش در تیخوانا، باخا کالیفرنیا، مکزیک رقابت کرد. در جریان مسابقه، میستریو از یک هدسیزرز تیک‌داون استفاده کرد که به گفتهٔ خودش، قرار بود آگوایو را به حالت اجرای فن ۶۱۹ روی طناب‌ها هدایت کند، اما به دلیلی نامشخص او به بیرون از رینگ پرتاب شد. آگوایو به رینگ بازگشت و میستریو با یک دراپ‌کیک
آگوایو به رینگ بازگشت و میستریو با یک دراپ‌کیک به شانهٔ او ضربه زد تا او را بار دیگر برای اجرای فن معروفش، ۶۱۹، در موقعیت طناب میانی قرار دهد. آگوایو ظاهراً تلاش کرد تا با پای چپش بلند شود. سپس مانیک نیز روی همان طناب میانی کنار آگوایو افتاد؛ و زمانی که آگوایو بی‌حرکت و بیهوش به نظر می‌رسید، مانیک سعی کرد با تکان دادن او، بیدارش کند. میستریو از طناب میانی برگشت تا فن ۶۱۹ را اجرا کند، اما به هیچ‌کدام از حریفان برخورد نکرد، زیرا آگوایو پیش‌تر روی طناب خم شده بود و مانیک نیز سر خود را پایین آورده بود. در حالی
و مانیک نیز سر خود را پایین آورده بود. در حالی که مسابقه ادامه داشت، کونان که کنار رینگ حضور داشت، سعی کرد آگوایو را با تکان دادن بیدار کند. مسابقه همچنان ادامه پیدا کرد و میستریو با مشاهدهٔ بی‌حرکتی آگوایو، توجه داور را به آن جلب کرد. سپس میستریو مانیک را در وسط رینگ پین کرد، در حالی که کونان مجدداً در تلاش بود تا آگوایو را احیا کند. پس از پایان مسابقه، چند نفر به سراغ آگوایو رفتند چون تصور می‌کردند او فقط بیهوش شده و نیاز به کمک پزشکی دارد. سپس مسئولان او را از رینگ خارج کردند. وقتی آمبولانس رسید، آگوایو
را از رینگ خارج کردند. وقتی آمبولانس رسید، آگوایو به بیمارستان محلی دل پرادو منتقل شد، جایی که حوالی ساعت ۱ بامداد ۲۱ مارس، مرگ او اعلام شد. آگوایو ۳۵ سال داشت. بر اساس بیانیهٔ اولیهٔ بیمارستان، آگوایو به دلیل آسیب‌دیدگی مهره‌های گردن جان باخت، که گفته شد بر اثر همان دراپ‌کیکی بود که ری میستریو به او زد و باعث شد او به شدت به طناب‌ها برخورد کند و دچار شلاق گردن شدید شود که گردنش را شکست. علت نهایی مرگ، ایست قلبی اعلام شد که بر اثر سکتهٔ گردنی ناشی از شکستگی سه مهره گردن رخ داد. کالبدشکافی نشان داد که
سه مهره گردن رخ داد. کالبدشکافی نشان داد که آگوایو جونیور مهره‌های C-1، C-2 و C-3 گردنش را شکسته بود. پزشک قانونی اعلام کرد که این شکستگی‌ها در دو لحظهٔ متفاوت از ضربه رخ داده و آگوایو تقریباً بلافاصله جان باخته است. ویدئویی از زاویهٔ دیگر که توسط یکی از تماشاگران گرفته شده، نشان می‌دهد که آگوایو پس از برخورد اولیه پای چپ خود را حرکت می‌دهد. آگوایو جونیور بلافاصله توسط پزشک معاینه نشد و به‌جای برانکارد، با یک صفحهٔ چوبی از رینگ خارج شد، که همین باعث انتقادهایی به برگزارکنندگان شد. با این حال، پزشک قانونی
به برگزارکنندگان شد. با این حال، پزشک قانونی اعلام کرد که این موضوع تفاوتی در نتیجه نداشت. کمیسیون کشتی تیخوانا بعداً توضیح داد که پزشک در پشت صحنه مشغول درمان دو مصدوم دیگر بود، که یکی از آن‌ها آسیب‌دیدگی نخاعی داشت و نمی‌خواستند او را از برانکارد جدا کنند، به همین دلیل از صفحهٔ چوبی برای انتقال آگوایو استفاده شد. پزشکان بیش از یک ساعت تلاش کردند تا آگوایو را احیا کنند، اما موفق نشدند. در ۲۱ مارس، دادستان کل باخا کالیفرنیا تحقیقاتی را دربارهٔ مرگ آگوایو آغاز کرد، اما هیچ اتهام کیفری مطرح نشد. آگوایو
آغاز کرد، اما هیچ اتهام کیفری مطرح نشد. آگوایو جونیور در ۲۳ مارس در گوادالاخارا به خاک سپرده شد و کونان و ری میستریو جونیور تابوت‌برداران او بودند. از احترام به آگوایو جونیور، میستریو بدون ماسک در مراسم حاضر شد. همسر میستریو گفت که او به‌عنوان یک انسان، نه یک کشتی‌گیر در مراسم شرکت کرد. میستریو بسیار ناراحت بود و با خانوادهٔ پرو روبه‌رو شد تا تسلیت بگوید. خانوادهٔ پرو به او گفتند: «احساس گناه نکن، این دست خدا بود، ما کاملاً درک می‌کنیم.» پس از مرگ او، «کمیسیون ورزش مجلس سنای مکزیک» طرحی با عنوان «قانون
ورزش مجلس سنای مکزیک» طرحی با عنوان «قانون ایمنی ورزش در کشور» ارائه کرد. بسیاری از پروموشن‌ها از جمله AAA، CMLL، د کرش، لوچا آندرگراند و لیگ جهانی کشتی (WWL) پس از مرگ آگوایو جونیور به او ادای احترام کردند. در ۹ اوت در تریپل‌مانیا XXIII، آگوایو جونیور وارد تالار مشاهیر AAA شد.
ویکتور باریو (; – ) گاوباز اهل اسپانیا بود که در حال حاضر برای ایکس در پست گراز بازی می‌کند. وی بین سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۶ میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی اولیه. والدین باریو، که هر دو از او پیشی گرفتند، خوآکین باریو و استر هرنانز بودند. طبق گفتهٔ اولین وکیل باریو، خوسه گالان ("خوسله")، باریو آموزش رسمی در زمینهٔ گاوبازی ندیده بود. او در مزارع محلی دربارهٔ این حرفه یاد گرفت و در واقع تا بیست سالگی هیچ‌گاه روبروی یک گاو ایستاده نبود. با این حال، حداقل یک منبع می‌گوید که باریو فارغ‌التحصیل مدرسهٔ گاوبازی «اسکویلا د
که باریو فارغ‌التحصیل مدرسهٔ گاوبازی «اسکویلا د تائورماکیا د "ال اسپینار"» در سگویا بوده‌است. مرگ. در ۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۶، در جریان جشن‌های «واکیا دِل آنخل» (به معنی «گوسالهٔ فرشته» — فرشته، حامی شهر و فرشته نگهبان مقدس است) در تروئل، باریو همراه با کوررو واکزکز و مورینیتو د آراندا در برنامه حضور داشت. در آن زمان باریو ۲۹ سال داشت. او سومین گاو بعدازظهر را از گلهٔ لوس ماگنوس به وزن ۵۲۹ کیلوگرم دریافت کرد که نامش لورنزو بود، و این آخرین گاوی بود که باریو مقابل آن قرار گرفت. لورنزو ضربهٔ مرگباری به باریو زد و شاخش
گرفت. لورنزو ضربهٔ مرگباری به باریو زد و شاخش را عمیقاً به سینهٔ گاوباز فرو کرد. باریو ظرف چند دقیقه جان باخت. شاخ لورنزو از زیر بغل گاوباز عبور کرد، ریهٔ راست او را سوراخ کرد و آئورت توراسیک او را پاره کرد که منجر به خونریزی شدید و مرگ سریع شد. این نخستین بار در بیش از سی سال بود که یک گاوباز در اسپانیا در جریان یک «کوریدا» جان خود را از دست داد (به استثنای باندریلروها مانولو مونتولیو و رامون سوتو وارگاس که در ۱۹۹۲ درگذشتند) و پیش از باریو آخرین بار ژوزه کوبرو سانچز "ال ییو" در ۳۰ اوت ۱۹۸۵ در کولمنار
کوبرو سانچز "ال ییو" در ۳۰ اوت ۱۹۸۵ در کولمنار ویخو، مادرید چنین اتفاقی را تجربه کرده بود. کل حادثه به صورت زنده از تلویزیون پخش شد. جسد باریو به شهر زادگاهش آورده شد و در مرکز ورزشی محلی، سالن تسلیتی برای عرض تسلیت برپا شد. مراسم تدفین باریو در سپولودا، سگویا با حضور گستردهٔ مردم، از جمله مقامات، گاوبازان و هواداران برگزار شد. پس از مرگ باریو، بسیاری از مدافعان حقوق حیوانات و مخالفان گاوبازی پیام‌هایی منتشر کردند که ممکن است جرم محسوب شود و به همین دلیل «بنیاد گاو مبارز لیدیا» ("بنیاد گاو مبارز") و
«بنیاد گاو مبارز لیدیا» ("بنیاد گاو مبارز") و خانوادهٔ ویکتور باریو علیه پیام‌هایی که توهین‌آمیز و افترا آمیز می‌دانستند، اقدام حقوقی کردند. به عنوان نمونه، خانوادهٔ باریو علیه معلمی به نام ویسنت بلنگر شکایت کردند که گفته بود در حساب کاربری خود در فیسبوک آرزو دارد همان سرنوشت (یعنی مرگ) برای همهٔ بستگان باریو اتفاق بیفتد. در ۴ سپتامبر ۲۰۱۶، یک کوریدا به افتخار باریو در میدان گاوبازی والادولید برگزار شد. گاوها از گله‌های خوآن پدرو دومک، نونز دل کووویلو، زالدویندو، دومینگو هرناندز و ویکتوریانو دل ریو تأمین
دومینگو هرناندز و ویکتوریانو دل ریو تأمین شدند و توسط خوان خوزه پادیلا، خوزه توماس، مورانته د لا پوئبلا، جولیان لوپز اسکوبار ("ال جولی")، مانزانارس ایجو و آلخاندرو تالوانته کشته شدند. در سال ۲۰۱۷، یک پلاک در میدان گاوبازی والدموریو، در محلی که باریو به عنوان نولویرو و ماتادور با شانه‌های باز حمل شده بود، رونمایی شد. همچنین در میدان گاوبازی تروئل، کاشی‌ای به افتخار گاوباز با بال‌های فرشتهٔ نگهبان تزئین شده بود. در ۲۰۲۱، موزاییک سرامیکی به یاد باریو در لاس ونتاس، درست در کنار دروازهٔ بزرگ رونمایی شد. هنرمند
درست در کنار دروازهٔ بزرگ رونمایی شد. هنرمند آن لوییس گوردیو بود.
جوبی سوزوکی ، فیلم‌بردار ژاپنی بود. از جمله فیلم‌هایی که او فیلمبردار فیلم بوده است می‌توان به "۱۳ آدم‌کش (فیلم ۱۹۶۳)" و "" (۱۹۵۹) اشاره کرد.
نبردهای بدون افتخار و انسانیت ، یک فیلم یاکوزایی ژاپنی محصول ۱۹۷۳ به کارگردانی کینجی فوکاساکو است.فیلمنامه کازوئو کاساهارا مجموعه‌ای از مقاله‌های روزنامه‌نگار روزنامه‌نگار کویچی آیبوشی را اقتباس می‌کند، که بازنویسی دست‌نویسی بود که در اصل توسط یاکوزا کوزو مینو نوشته شده بود. این اولین فیلم از یک مجموعه پنج قسمتی است که فوکاساکو در یک بازه زمانی تنها دو سال ساخته است.
شینتارو میاموتو ، تدوین‌گر ژاپنی بود. او طیف گسترده‌ای از آثار را ویرایش کرده است. از جمله فیلم‌هایی که او ویراستار/تدوین‌گر فیلم بوده است می‌توان از "۱۳ آدم‌کش (فیلم ۱۹۶۳)" و "نبردهای بدون افتخار و انسانیت (فیلم)" (۱۹۷۳) نام برد.
مرحله حذفی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۰۸ از ۱۷ سپتامبر تا ۱۲ نوامبر ۲۰۰۸ برگزار شد. در مجموع هشت تیم در مرحله حذفی برای تعیین قهرمان لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۰۸ به رقابت پرداختند. تیم‌های راه یافته. مرحله حذفی شامل هفت تیم بود که به عنوان برندگان مرحله گروهی صعود کرده بودند، به علاوه مدافع عنوان قهرمانی، اوراوا رد دایموندز. یک‌چهارم نهایی. بازی‌های رفت در ۱۷ سپتامر و بازی‌های برگشت در ۲۴ سپتامر ۲۰۰۸ برگزار شدند. مسابقات. "آدلاید یونایتد در مجموع ۲–۱ برنده شد." "بنیادکار در مجموع ۷–۳ برنده شد." "گامبا اوساکا در مجموع
در مجموع ۷–۳ برنده شد." "گامبا اوساکا در مجموع ۴–۱ برنده شد." "اوراوا رد دایموندز در مجموع ۴–۳ برنده شد." نیمه نهایی. بازی‌های رفت در ۸ اکتبر، و بازی‌های برگشت در ۲۲ اکتبر ۲۰۰۸ برگزار شدند. مسابقات. "گامبا اوساکا در مجموع ۴–۲ برنده شد." "آدلاید یونایتد در مجموع ۳–۱ برنده شد." فینال. بازی‌های رفت و برگشت فینال به ترتیب در تاریخ‌های ۵ و ۱۲ نوامبر ۲۰۰۸ برگزار شد. "گامبا اوساکا در مجموع ۵–۰ برنده شد."
کانجی آمائو ، تولد ۲۱ ژانویه سال ۳۴ دوره میجی - مرگ ۹ مارس ۱۹۶۸ میلادی، تهیه‌کننده فیلم ژاپنی بود. از جمله فیلم‌هایی که او به عنوان تهیه‌کننده در آن شرکت داشته است، می‌توان از "۱۳ آدم‌کش (فیلم ۱۹۶۳)" نام برد. حرفه. او از سنین پایین به تئاتر علاقه داشت و اولین بازی خود را در تئاتر مومی-زا در اوساکا انجام داد. در سال ۱۹۲۴، به بخش بازیگری توآ کینما پیوست. او به ماکینو پروداکشنز تغییر شغل داد و در چندین نمایش ظاهر شد. در سال ۱۹۲۸، بازیگری را رها کرد و به عنوان رئیس بخش تبلیغات چیزو پروداکشنز، رئیس نیپون انگی
رئیس بخش تبلیغات چیزو پروداکشنز، رئیس نیپون انگی کانسای تسوشین و مدیر عامل تسوشین گوشا خدمت کرد. در سال ۱۹۴۷، قبل از اینکه تهیه‌کننده شود، رئیس بخش تبلیغات تویوکو فیلمز (توئی) شد. او عمدتاً روی فیلم‌هایی با بازی کاتاوکا چیزو کار می‌کند. او نویسنده کتاب «ظهور و سقوط فیلم‌های ژاپنی» است.
پارتو هامبارتسومی مارگاریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک جراح زنان و زایمان و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۲۰ سپتامبر ۱۸۹۸ در به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۲۷) فارغ‌التحصیل شد. وی در دانشگاه پزشکی دولتی ایروان و فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۰) و نشان لنین شده است. وی ۱۶ مارس ۱۹۸۰ در در سن ۸۱ سالگی در ایروان درگذشت.
میکائیل مانوکی مانوکیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک مکانیک و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۱۵ اوت ۱۹۱۱ در باغچه‌سرای به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۳۶) فارغ‌التحصیل شد. وی در دانشگاه دولتی ایروان فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی(۱۹۷۰) شده است. وی در ۱۱ اوت ۱۹۷۶ در سن ۶۴ سالگی در ایروان درگذشت.
دایسوکه تنگان، ، نوشتن نام به صورت کانجی (天顔大介) اشتباه است، او پسر شوهی ایمامورا کارگردان فیلم است. (نام اصلی: دایسوکه ایمامورا، زاده ۱۴ دسامبر ۱۹۵۹) فیلمنامه‌نویس و کارگردان ژاپنی است. او رئیس بخش فیلم در مؤسسه تصویر متحرک ژاپن بود و از سال ۲۰۱۷ رئیس آن بوده است. او از دانشگاه ریوکو فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۸۴ او به شینچوشا پیوست، اما در سال ۱۹۹۱ آن را ترک کرد و به دنبال یک حرفه خلاقانه بود. اولین کارگردانی او در سال ۱۹۹۰ بود. او همچنین به عنوان فیلمنامه‌نویس فیلم‌های کارگردانانی مانند شوهی ایمامورا و
فیلم‌های کارگردانانی مانند شوهی ایمامورا و تاکاشی میکه شناخته می‌شود. مصاحبه در مورد فیلم. کارگردان تاکاشی میکه از تنگان دایسوکه، پسر مربی سابقش شوهی ایمامورا، خواست تا فیلمنامه فیلم ۱۳ آدم‌کش (فیلم ۲۰۱۰) را بنویسد. وقتی از تنگان دایسوکه پرسیده شد که نظرش در مورد سامورایی چیست، او اینگونه پاسخ داد:
لوون آرشالویسی ماتینیان (؛ زادهٔ - درگذشته تاریخ نامعلوم) یک فیزیولوژیست عصبی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۱۱ سپتامبر ۱۹۲۳ در تفلیس به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی پزشکی تفلیس (۱۹۴۶) فارغ‌التحصیل شد. وی در فعالیت می‌کرد. وی عضو بود. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۸۴) شده است.
آساطور یپرمی مارگاریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک پرورش‌دهنده میوه و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در در مالیشکا به دنیا آمد . وی در دانشگاه ملی علوم کشاورزی ارمنستان فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۷) شده است. وی در ۱۹۹۳ در سن ۸۷ سالگی درگذشت.
بلبل سرکاهی گونه‌ای پرندهٔ آوازخوان از تیرهٔ بلبلان (Pycnonotidae) است. این گونه از شبه‌جزیرهٔ مالایا تا بورنئو یافت می‌شود. زیستگاه‌های طبیعی آن جنگل‌های جلگه‌ای نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری، جنگل‌های حرای نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری، بوته‌زارهای نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری، زمین‌های زراعی، مزارع و باغ‌های روستایی است. این گونه به دلیل نابودی زیستگاه و شکار غیرقانونی در معرض تهدید است. نام‌های جایگزین برای بلبل سرکاهی شامل بلبل تاج‌کاهی و بلبل تاج‌زرد است.
بلبل گلوراه‌راه یا بلبل گلورگه‌ای، گونه‌ای پرندهٔ آوازخوان از تیرهٔ بلبلان از راستهٔ گنجشکسانان است. این گونه در جنوب شرقی آسیا یافت می‌شود، جایی که زیستگاه طبیعی آن جنگل‌های پست گرمسیری نمناک و جنگل‌های کوهستانی گرمسیری نمناک است. این یک گونهٔ رایج است و اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت آن را در ردهٔ «کمترین نگرانی» ارزیابی کرده است.
برگ‌دوست ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
هوهانس چالتیکیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک شیمی‌دان و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۲۲ نوامبر ۱۹۰۲ در قارص به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۲۷) فارغ‌التحصیل شد. وی در دانشگاه ملی پلی‌تکنیک ارمنستان و دانشگاه دولتی ایروان فعالیت می‌کرد. وی عضو مکاتبه‌ای فرهنگستان ملی علوم ارمنستان (۱۹۶۱) بود. وی همچنین برنده دانشمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۸۰) و نشان لنین شده است. وی در ۸ مارس ۱۹۷۲ در سن ۶۹ سالگی در ایروان درگذشت.
رمانتیسم راین (به آلمانی: "Rheinromantik") جریانی هنری، ادبی، و فرهنگی در قرن نوزدهم بود که بر زیبایی‌های طبیعی، تاریخی، و فرهنگی منطقه رود راین در آلمان تمرکز داشت. این جنبش، که بخشی از رمانتیسم اروپایی محسوب می‌شود، با الهام از مناظر بکر دره راین، قلعه‌های قرون وسطایی، افسانه‌ها، و حس نوستالژی برای گذشته تاریخی آلمان شکل گرفت. رمانتیسم راین در نقاشی، ادبیات، موسیقی، و بعدها گردشگری تأثیر عمیقی گذاشت و به خلق تصویری رؤیایی از منطقه راین کمک کرد. تاریخچه. رمانتیسم راین (به آلمانی: "Rheinromantik") جریانی
رمانتیسم راین (به آلمانی: "Rheinromantik") جریانی هنری، ادبی و فرهنگی بود که در اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم در آلمان شکل گرفت و بر زیبایی‌های طبیعی، تاریخی و اسطوره‌ای منطقهٔ رود راین، به‌ویژه درهٔ میانی راین بین شهرهای ماینتس و کلن، تمرکز داشت. این جنبش، که بخشی از رمانتیسم گسترده‌تر اروپایی به‌شمار می‌رود، در واکنش به صنعتی‌شدن سریع، عقل‌گرایی عصر روشنگری و تحولات اجتماعی ناشی از انقلاب فرانسه پدید آمد. رمانتیسم راین با تأکید بر احساسات، طبیعت، نوستالژی نسبت به گذشتهٔ تاریخی و افسانه‌های محلی،
نوستالژی نسبت به گذشتهٔ تاریخی و افسانه‌های محلی، تأثیر عمیقی بر هنر، ادبیات، موسیقی، معماری و گردشگری گذاشت. این جریان همچنین نقشی مهم در تقویت حس هویت ملی آلمانی پیش از اتحاد آلمان در سال ۱۸۷۱ ایفا کرد و منطقهٔ راین را به یکی از نمادهای فرهنگی و تاریخی اروپا بدل نمود. ظهور اولیه (اواخر قرن هجدهم). رمانتیسم راین در اواخر قرن هجدهم، زمانی که نویسندگان و شاعران آلمانی به ستایش مناظر طبیعی و تاریخ غنی منطقهٔ راین پرداختند، ریشه دواند. یوهان ولفگانگ فون گوته در سال ۱۷۷۴، طی سفرهایش به راین، در یادداشت های خود
سال ۱۷۷۴، طی سفرهایش به راین، در یادداشت های خود از زیبایی های درهٔ راین سخن گفت و آن را منبعی برای الهام شاعرانه توصیف کرد. فریدریش هولدرلین و هاینریش فون کلیست نیز با توصیف مناظر و افسانه های محلی راین در آثارشان، زمینه ساز نگاه رمانتیک به این منطقه شدند. فریدریش شلگل، از نظریه پردازان برجستهٔ رمانتیسم، در سال ۱۸۰۶ در یادداشت های سفرش ("Rheinfahrt") نوشت: «برای من، تنها مناطقی که معمولاً خشن و وحشی خوانده می شوند، زیبا هستند.» این گفته نشان دهندهٔ جذابیت طبیعت بکر راین برای هنرمندان رمانتیک بود. اشغال
طبیعت بکر راین برای هنرمندان رمانتیک بود. اشغال ساحل چپ راین توسط نیروهای فرانسوی پس از انقلاب فرانسه (۱۷۹۴–۱۸۱۵) به تقویت حس هویت ملی آلمانی کمک کرد. در این دوره، راین به نمادی از فرهنگ و تاریخ آلمان در برابر نفوذ خارجی تبدیل شد. شاعرانی مانند ارنست موریتس آرنت با سرودن شعر «Was ist des Deutschen Vaterland?» در سال ۱۸۱۳، که شامل خط معروف «راین، راین، راین آلمانی» بود، این حس ملی گرایانه را تقویت کردند. نقش بریتانیا در جهانی سازی رمانتیسم راین. در اوایل قرن نوزدهم، نویسندگان و هنرمندان بریتانیایی نقش مهمی
نوزدهم، نویسندگان و هنرمندان بریتانیایی نقش مهمی در ترویج تصویر رمانتیک راین در سطح جهانی ایفا کردند. لرد بایرون، شاعر برجستهٔ رمانتیک، در سال ۱۸۱۶ طی سفر به راین، در اثرش "چایلد هارولد" (۱۸۱۸) مناظر این منطقه را با توصیفاتی شاعرانه و احساسی به تصویر کشید و توجه مخاطبان انگلیسی زبان را جلب کرد. مری شلی، نویسندهٔ رمان "فرانکنشتاین"، در سفرهایش در سال های ۱۸۱۴ و ۱۸۱۶ از راین الهام گرفت و بخش هایی از داستان خود را در این منطقه قرار داد که حس رمزآلود و رمانتیک را منتقل می کرد. آن ردکلیف، نویسندهٔ رمان های
را منتقل می کرد. آن ردکلیف، نویسندهٔ رمان های گوتیک، نیز با توصیف مناظر راین در آثارش، به خلق تصویری رمانتیک و اسرارآمیز از این منطقه کمک کرد. نقاشان بریتانیایی نیز تأثیر بسزایی داشتند. ویلیام ترنر، نقاش برجستهٔ رمانتیک، در دهه های ۱۸۱۰ و ۱۸۲۰ مجموعه ای از نقاشی های آبرنگ از مناظر راین خلق کرد که با استفاده از نور و رنگ، حس عرفانی و شگفتی این منطقه را به تصویر کشیدند. کتاب های مصور مانند "Illustrations of the Rhine" اثر ساموئل پراوت (۱۸۲۴) و "Views of the Rhine" اثر ویلیام تومبلسون (۱۸۳۲) با ارائهٔ تصاویری
اثر ویلیام تومبلسون (۱۸۳۲) با ارائهٔ تصاویری دقیق و رمانتیک از درهٔ راین، این منطقه را به مقصدی جذاب برای گردشگران و هنرمندان تبدیل کردند. اوج‌گیری جنبش و تأثیرات ادبی و هنری. رمانتیسم راین در اوایل قرن نوزدهم با آثار ادبی، هنری و موسیقیایی متعدد به اوج خود رسید. کلمنس برنتانو و آخیم فون آرنیم، دو شاعر برجستهٔ رمانتیک، در سال ۱۸۰۲ به راین سفر کردند و با گردآوری افسانه‌های محلی در مجموعهٔ "دس کنابن ووندرهورن" (۱۸۰۶–۱۸۰۸)، به ترویج فرهنگ و فولکلور راین کمک کردند. برنتانو در سال ۱۸۰۱ افسانهٔ لورلای را معرفی
برنتانو در سال ۱۸۰۱ افسانهٔ لورلای را معرفی کرد که بعدها توسط هاینریش هاینه در شعر معروف «Die Loreley» (۱۸۲۴) به نمادی از رمانتیسم راین تبدیل شد. این افسانه، که داستان دوشیزه‌ای را روایت می‌کند که با آوازش ملوانان را به سوی صخره‌ها می‌کشاند، در شعر، موسیقی و نقاشی بازتاب یافت و به یکی از شناخته‌شده‌ترین نمادهای این جنبش بدل شد. در هنرهای تجسمی، نقاشانی مانند کارل فریدریش شینکل و کاسپار داوید فریدریش مناظر راین را با حس عرفانی و شگفتی به تصویر کشیدند. شینکل، که بیشتر به‌عنوان معمار شناخته می‌شود، نقاشی‌هایی
که بیشتر به‌عنوان معمار شناخته می‌شود، نقاشی‌هایی از درهٔ راین خلق کرد که زیبایی طبیعی و تاریخی منطقه را برجسته می‌کردند. فریدریش نیز با سبک خاص خود، که بر عظمت طبیعت و احساسات انسانی تأکید داشت، مناظر راین را به‌گونه‌ای به تصویر کشید که حس نوستالژی و معنویت را منتقل می‌کرد. در موسیقی، آهنگسازانی مانند فرانتس لیست با آثاری چون «Die Loreley» (۱۸۴۱) و «Die Zelle in Nonnenwerth» (۱۸۴۰–۱۸۴۳)، و رابرت شومان با سمفونی سوم «راینی» (۱۸۵۰)، به ستایش راین پرداختند. ریچارد واگنر نیز با اپرای "حلقه نیبلونگ"
ریچارد واگنر نیز با اپرای "حلقه نیبلونگ" (۱۸۴۸–۱۸۷۴)، که بر پایهٔ ساگای نیبلونگن‌لید بود، افسانه‌های راین را در قالب موسیقی دراماتیک بازنمایی کرد و این منطقه را به‌عنوان منبعی از الهام اسطوره‌ای معرفی نمود. احیای معماری و بورگن‌رنایسانس. یکی از ویژگی‌های برجستهٔ رمانتیسم راین، احیای معماری قرون وسطایی در دوره‌ای بود که به «بورگن‌رنایسانس» (رنسانس قلعه‌ها) در قرن نوزدهم شهرت یافت. بسیاری از قلعه‌های ویران‌شدهٔ راین، مانند قلعه استولزنفلس نزدیک کوبلنتس و قلعه راین‌اشتاین، بازسازی شدند. قلعهٔ استولزنفلس، که
راین‌اشتاین، بازسازی شدند. قلعهٔ استولزنفلس، که در قرن سیزدهم ساخته شده بود، در سال ۱۶۸۹ تخریب شد و تا سال ۱۸۱۵ به حال خود رها شده بود. در آن سال، شهر کوبلنتس این خرابه را به فریدریش ویلهلم چهارم، پادشاه آیندهٔ پروس، اهدا کرد. او بین سال‌های ۱۸۳۵ تا ۱۸۴۲، با همکاری کارل فریدریش شینکل، آن را به کاخی تابستانی در سبک نئوگوتیک تبدیل کرد. این بازسازی‌ها، که اغلب بر اساس تصورات رمانتیک از قرون وسطا بودند تا واقعیت تاریخی، نمادی از نوستالژی برای گذشتهٔ باشکوه آلمان به‌شمار می‌رفتند. سبک نئوگوتیک همچنین در
آلمان به‌شمار می‌رفتند. سبک نئوگوتیک همچنین در سازه‌های غیرمذهبی، مانند ورودی‌های تونل‌های راه‌آهن در درهٔ راین، به کار رفت. این سازه‌ها با برجک‌ها و تزئینات طراحی شدند تا با فضای رمانتیک منطقه هماهنگ باشند. به گفتهٔ ماتیاس اشمندت در کتاب "Rheinromantik" (۲۰۰۲)، این بازسازی‌ها نه‌تنها به حفظ میراث تاریخی کمک کردند، بلکه تصویر رمانتیک راین را به‌عنوان مقصدی فرهنگی و تاریخی تقویت نمودند. پروژه‌های بازسازی مانند قلعهٔ دراکنشفلس و قلعهٔ راین‌اشتاین نیز نشان‌دهندهٔ تلاش اشراف پروسی برای احیای شکوه قرون وسطایی
تلاش اشراف پروسی برای احیای شکوه قرون وسطایی بود. توسعه گردشگری. رمانتیسم راین نقشی کلیدی در تبدیل منطقهٔ راین به یکی از مقاصد اصلی گردشگری اروپا در قرن نوزدهم ایفا کرد. با راه‌اندازی قایق‌های بخار در سال ۱۸۲۷ و گسترش شبکهٔ راه‌آهن در دهه‌های ۱۸۳۰ و ۱۸۴۰، دسترسی به درهٔ راین آسان‌تر شد و گردشگران از سراسر اروپا، به‌ویژه انگلستان، فرانسه و حتی آمریکا، به این منطقه جذب شدند. کتاب‌های راهنمای سفر، مانند کتاب‌های بادکر، که برخی از جلدهای آن توسط دیوید لوی الکان، نقاش و لیتوگراف یهودی ساکن کلن، طراحی شده بود،
نقاش و لیتوگراف یهودی ساکن کلن، طراحی شده بود، جاذبه‌های راین را با جزئیات معرفی کردند و به ترویج تصویر رؤیایی این منطقه کمک کردند. سفر ملکه ویکتوریا به راین در سال ۱۸۴۵ و توصیفات او از مناظر و قلعه‌های منطقه، شهرت جهانی راین را بیش از پیش افزایش داد. کتاب‌های بازدیدکنندگان قلعه کلوپ در بینگن، که از سال ۱۸۲۶ تا ۱۹۱۵ نگهداری می‌شدند، منبعی ارزشمند برای درک تاریخ گردشگری راین هستند. این کتاب‌ها، که توسط جامعهٔ تاریخی بینگن تحلیل شده‌اند، حدود ۴۰٬۰۰۰ تا ۷۴٬۰۰۰ امضا از بازدیدکنندگان کشورهای مختلف، از جمله
امضا از بازدیدکنندگان کشورهای مختلف، از جمله آلمان، انگلستان، فرانسه، هلند و آمریکا را در بر دارند. این اسناد، که در کتاب "Ein 'Who is Who' der Rheinromantik: Die Besucherbücher der Burg Klopp 1826–1882" (۲۰۱۰) بررسی شده‌اند، نشان‌دهندهٔ جذابیت بین‌المللی راین به‌عنوان مقصدی رمانتیک هستند. تأثیر بر هویت ملی. رمانتیسم راین به تقویت حس هویت ملی آلمانی در دوره‌ای کمک کرد که آلمان هنوز کشوری یکپارچه نبود. اشعاری مانند «Die Wacht am Rhein» اثر کارل ویلهلم (۱۸۵۴) و «Rheinlied» اثر نیکولائوس بکر (۱۸۴۰)، راین را
و «Rheinlied» اثر نیکولائوس بکر (۱۸۴۰)، راین را به نمادی از وحدت و مقاومت ملی تبدیل کردند. این آثار، به‌ویژه در دورهٔ جنگ‌های ناپلئونی و پس از آن، به تقویت حس ملی‌گرایی کمک کردند. بازسازی قلعه‌ها و مطالعهٔ تاریخ قرون وسطایی نیز بخشی از تلاش برای پیوند با گذشتهٔ تاریخی آلمان بود. به گفتهٔ گرترود تسپل-کافمان در کتاب "Der Rhein. Ein literarischer Reiseführer" (۲۰۰۶)، رمانتیسم راین به خلق تصویری از راین به‌عنوان «رودخانهٔ آلمانی» یاری رساند و نقشی مهم در آستانهٔ اتحاد آلمان در سال ۱۸۷۱ ایفا کرد. افسانه‌هایی
اتحاد آلمان در سال ۱۸۷۱ ایفا کرد. افسانه‌هایی مانند لورلای و داستان‌هایی مانند ساگای نیبلونگن‌لید، که در آثار واگنر بازنمایی شدند، به‌عنوان بخشی از میراث فرهنگی آلمان تقویت شدند. این افسانه‌ها نه‌تنها در ادبیات و هنر، بلکه در آموزش و فرهنگ عمومی نیز جایگاهی ویژه یافتند و به شکل‌گیری هویت ملی کمک کردند. میراث تاریخی. رمانتیسم راین تأثیراتی ماندگار بر فرهنگ آلمان و اروپا بر جای گذاشت. ثبت دره راین بالا به‌عنوان میراث جهانی یونسکو در سال ۲۰۰۲ گواهی بر اهمیت تاریخی و فرهنگی این منطقه است. موزه‌هایی مانند موزهٔ
و فرهنگی این منطقه است. موزه‌هایی مانند موزهٔ آم اشتروم در بینگن همچنان آثار و نمایشگاه‌های مرتبط با رمانتیسم راین را به نمایش می‌گذارند و افسانه‌هایی مانند لورلای در ادبیات، فیلم، موسیقی و رسانه‌های مدرن بازتاب دارند. نمایشگاه‌های دائمی این موزه، که تحت مدیریت ماتیاس اشمندت است، شامل نقاشی‌ها، اسناد تاریخی و کتاب‌های بازدیدکنندگان است که جزئیات دقیقی از تأثیرات فرهنگی و گردشگری رمانتیسم راین ارائه می‌دهند. ویژگی‌ها. عناصر زیبایی‌شناختی بنیادین. رمانتیسم راین بر سه عنصر بنیادین استوار بود که هر یک به غنای
بر سه عنصر بنیادین استوار بود که هر یک به غنای نمادین این جنبش می‌افزودند: درهٔ میانی راین با صخره‌های شیب‌دار، جنگل‌های انبوه، آبشارهای خروشان و رودخانهٔ پرپیچ‌وخم، تجسم کاملی از مفهوم فلسفی و زیبایی‌شناختی «والایی» بود. این مفهوم، که فراتر از زیبایی صرف قرار می‌گرفت، حسی از هیبت، شگفتی، قدرت بی‌کران طبیعت و حتی ترس را در بیننده برمی‌انگیخت. نقاشی‌های آبرنگ ویلیام ترنر، نقاش برجستهٔ بریتانیایی، با تأکید بر نور، مه و اتمسفر دراماتیک، این جنبه از راین را به بهترین شکل به تصویر کشیده‌اند. ویرانه‌های متعدد