payamvha/North_RAG huggingface dataset:
«اینجا کنار من» () ترانه‌ای از گروه راک آمریکایی کیلرز است که در آلبوم چهارم استودیویی آنها با نام "بتل بورن" گنجانده شده است. این ترانه به‌عنوان سومین تک‌آهنگ آلبوم در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۲ منتشر شد و توسط برندن فلاورز و فران هیلی نوشته شده و به تهیه‌کنندگی برندان اوبرایان است. بازخورد منتقدان. «اینجا کنار من» واکنش‌های متفاوتی از منتقدان دریافت کرده است. برخی منتقدان متن ترانه، به ویژه جملهٔ «تصویرت روی گوشی‌ام نمی‌خوام، می‌خوام همین‌جا کنارم باشی» را بیش از حد احساسی دانسته‌اند، اما ترکیب موسیقایی سازهای بادی و
دانسته‌اند، اما ترکیب موسیقایی سازهای بادی و زهی را تحسین کرده‌اند. همچنین گروه کیلرز به خاطر توانایی‌شان در پیوند طبیعی این ترانه با کل آلبوم "بتل بورن" مورد ستایش قرار گرفته‌اند. عملکرد در جدول‌های موسیقی. پس از انتشار این تک‌آهنگ و اجرای کسیدی پوپ و کسیدی پوپ در برنامه "د ویس"، ترانهٔ «اینجا کنار من» در چند جدول موسیقی "بیلبورد" رتبه‌های خوبی کسب کرد. اگرچه این تک‌آهنگ به "بیلبورد" هات ۱۰۰ راه پیدا نکرد، اما در جدول بابلینگ آندر هات ۱۰۰ به رتبهٔ ۱۹ رسید. این تک‌آهنگ در جدول‌های راک نیز موفق بود: رتبهٔ
این تک‌آهنگ در جدول‌های راک نیز موفق بود: رتبهٔ ۱۸ در جدول تراته‌های راک، رتبهٔ ۱۳ در تک‌آهنگ‌های دیجیتال راک. علاوه بر این، در جدول ترانه‌های دیجیتال آلترناتیو به رتبهٔ ۱۰ رسید و در سطح بین‌المللی، در جدول ۱۰۰ تک‌آهنگ داغ کانادا به رتبهٔ ۸۸ دست یافت.
تیرول جنوبی () امروزی، یک استان خودمختار ایتالیایی که در ۱۹۴۸ تأسیس شد، تا سال ۱۹۱۸ بخشی از کنت‌نشین تیرول در اتریش-مجارستان بود (که آن زمان به نام‌های "Deutschsüdtirol" و گاهی "Mitteltirol" شناخته می‌شد). پس از شکست قدرت‌های مرکزی در جنگ جهانی اول، به پادشاهی ایتالیا ملحق شد و از سال ۲۰۰۱ بخشی از نهاد مشترک فرامرزی Euroregion Tyrol-South Tyrol-Trentino شده است. پیش از سده نوزدهم. دوران باستان. در ۱۵ پیش از میلاد، این منطقه که توسط جمعیت کوهستانی مردم رائتی مسکونی بود، به دست فرماندهان امپراتوری روم، نرون
مسکونی بود، به دست فرماندهان امپراتوری روم، نرون کلادیوس دروسوس و تیبریوس فتح شد و بخش‌های شمالی و شرقی آن به ترتیب به استان‌های رایتیا (استان رومی) و نوریکوم (استان رومی) افزوده گردید،&lt;ref name="Woelk / Palermo / Marko"&gt;&lt;/ref&gt; در حالی که بخش جنوبی شامل دره‌های پایین‌دست آدیجه و آیزاک در اطراف شهر کنونی بولتسانو تا مرانو و پونته گرادنا ("Sublavio") بخشی از ایتالیای رومی ("Italia"), Regio X Venetia et Histria شد. این منطقه کوهستانی عمدتاً یک مسیر عبوری در طول جاده‌های رومی در آلپ شرقی مانند Via
عبوری در طول جاده‌های رومی در آلپ شرقی مانند Via Claudia Augusta بود و توسط قبایل رومی‌شده ایلیری‌ها و مردم رائتی که زبان لاتین عامیانه (لادین) را پذیرفته بودند، سکونت داشت. قرون وسطی. پس از فتح ایتالیا توسط گوت‌ها در ۴۹۳، تیرول بخشی از پادشاهی استروگوت‌ها در ایتالیا در سده‌های پنجم و ششم شد. در سال ۵۳۴، منطقه غربی Vinschgau به امپراتوری فرانک ("Alamannia") پیوست، و پس از فروپاشی نهایی پادشاهی Ostrogoth در ۵۵۳، باواریایی‌های ژرمن غربی از شمال وارد منطقه شدند. وقتی لمباردها در ۵۶۸ به ایتالیا حمله کردند و
وقتی لمباردها در ۵۶۸ به ایتالیا حمله کردند و پادشاهی لمباردها را بنیان گذاشتند، دوک‌نشین ترنتینو با بخش جنوبی تیرول نیز شامل شد. مرز با دوک‌نشین آلمانی تاریخ باواریا از جنوب‌غربی بولتسانو امروزی در امتداد رودخانه آدیجه می‌گذشت و سالورنو و کرانه راست (شامل اپان ان در واینشتراسه، کالدارو سولاسترادا دل وینو و منطقه تا لانا (کومونه) در رودخانه Falschauer) بخشی از پادشاهی لمبارد بود. هرچند مرز برای قرن‌ها بدون تغییر باقی ماند، مهاجران باواریایی به سمت جنوب تا سالورنو ("Salurn") نیز رفتند. جمعیت توسط اسقف‌های
سالورنو ("Salurn") نیز رفتند. جمعیت توسط اسقف‌های بریکزن و ترنتو مسیحی شدند. در ۱۰۲۷، امپراتور کنراد دوم اسقف‌نشین پرنس‌نشین ترنت را برای تأمین مسیر گذرگاه برنر تأسیس کرد. او شهرستان‌های ترنتینو، بولتسانو و وینشگاو را به اسقف‌های ترنت واگذار کرد و نهایتاً سرزمین کرانه شرقی رودخانه آدیجه تا متزوکورونا ("Deutschmetz") را از پادشاهی ایتالیا (امپراتوری مقدس روم) جدا کرد. "گائو (قلمرو)" نوری‌تال، شامل Wipptal, Eisacktal و Val Badia به اسقف‌نشین بریکزن واگذار شد و در ۱۰۹۱، دره پوستر نیز اضافه گردید. طی قرن‌ها،
و در ۱۰۹۱، دره پوستر نیز اضافه گردید. طی قرن‌ها، فرمانداران اسقفی ("Vögte") مستقر در قلعه تیرول نزدیک مرانو قلمرو خود را گسترش دادند و قدرت خود را بر اسقف‌ها که به‌صورت اسمی اربابان رعیت آنها بودند، چیره کردند. کنت‌نشین تیرول بعداً در زمان خلع دوک هاینریش شیر در ۱۱۸۰ از دوک‌نشین بایرن استقلال یافت. همچنین در این دوره، از اواخر سده دوازدهم تا سیزدهم، تقریباً تمام سکونتگاه‌های شهری موجود در امتداد محور برنر ایجاد شد که می‌توان آن‌ها را «شهرک‌های کوچک با الگوی مشخص و تراکم کم» مانند بولتسانو، مرانو، استرزینگ
مشخص و تراکم کم» مانند بولتسانو، مرانو، استرزینگ و برونک دسته‌بندی کرد.
«رقص مردگان» () ترانه‌ای از خواننده و ترانه‌پرداز آمریکایی لیدی گاگا است. این ترانه در ۳ سپتامبر ۲۰۲۵ توسط اینترسکوپ رکوردز به‌عنوان سومین تک‌آهنگ از هفتمین آلبوم استودیویی او با نام "میهیم" منتشر شد. گاگا این ترانه را همراه با اندرو وات و سیرکوت نوشت و تهیه کرد. اشعار آن از یک جدایی عاشقانه الهام گرفته شده و حالتی از ناامیدی در عشق را نشان می‌دهد که در نهایت به شادی رقصیدن پس از پشت سر گذاشتن آن تبدیل می‌شود. موزیک ویدئوی همراه این ترانه که توسط تیم برتون کارگردانی شده و در جزیره عروسک‌ها در مکزیک
برتون کارگردانی شده و در جزیره عروسک‌ها در مکزیک فیلم‌برداری شده، در تاریخ ۳ سپتامبر ۲۰۲۵ منتشر شد و به خاطر سبک گوتیک و الهام‌گرفته از ژانر ترسناک و همچنین طراحی رقص آن تحسین شد. پیش‌زمینه و توسعه. پس از انتشار مجموعهٔ تلویزیونی "ونزدی" در نوامبر ۲۰۲۲، نسخهٔ نایتکور ترانهٔ «بلادی مری» (۲۰۱۱) از لیدی گاگا، خواننده و ترانه‌پرداز آمریکایی، همراه با صحنهٔ رقص شخصیت اصلی و بازآفرینی‌های هواداران در پلتفرم تیک‌تاک استفاده شد و به سرعت محبوبیت پیدا کرد. خود گاگا نیز به این موضوع واکنش نشان داد و در ۹ دسامبر همان
به این موضوع واکنش نشان داد و در ۹ دسامبر همان سال، ویدئویی سیاه و سفید منتشر کرد که در آن رقص را بازسازی می‌کرد؛ او در این ویدئو با آرایش گوتیک و لباسی مشابه پوشش جنا اورتگا (بازیگر نقش ونزدی) ظاهر شد. به گزارش "ددلاین هالیوود" در ۷ مه ۲۰۲۴، مجموعهٔ "ونزدی" برای فصل دوم تمدید شد و فیلم‌برداری آن در ایرلند آغاز گردید. "انترتینمنت ویکلی" در ۱۳ نوامبر اعلام کرد که لیدی گاگا در نقشی نامشخص به گروه بازیگران این مجموعه پیوسته است. یک سال بعد، گاگا و جنا اورتگا به‌عنوان مهمانان ویژه در رویداد فرهنگی تودوم،
به‌عنوان مهمانان ویژه در رویداد فرهنگی تودوم، وابسته به سرویس استریم نتفلیکس، حضور یافتند و در ۱ ژوئن ۲۰۲۵ مدلی از ترانه‌های «زامبی‌بوی»، «ابراکادابرا» و «بلادی مری» را اجرا کردند. "اکسپرس تریبیون" در ۱۰ ژوئیه گزارش داد که گاگا و تهیه‌کننده تیم برتون در حال فیلم‌برداری یک موزیک ویدئو در جنوب مکزیکوسیتی، مکزیک دیده شده‌اند. برتون در جشنواره فیلم جیفونی در ۲۵ ژوئیه دربارهٔ همکاری گاگا در "ونزدی" سخن گفت و اشاره کرد که «کار دیگری هم با او انجام داده است». پس از انتشار فصل دوم، "ورایتی" در ۴ اوت گزارش داد که
از انتشار فصل دوم، "ورایتی" در ۴ اوت گزارش داد که هر دو یک موزیک ویدئو برای ترانه‌ای با عنوان احتمالی «رقص مردگان» ضبط کرده‌اند. قرار است این ویدئو در سپتامبر منتشر شود؛ هم‌زمان با حضور گاگا در نقش روزالین رات‌وود در این مجموعه. موزیک ویدئو. موزیک ویدئوی «رقص مردگان» به کارگردانی فیلم‌ساز برجسته تیم برتون ساخته شد و در میانهٔ ژوئیهٔ ۲۰۲۵ در مکزیکوسیتی، مکزیک فیلم‌برداری گردید. برتون در توضیح تجربهٔ خود از ساخت این ویدئو، از کار گاگا تمجید کرد و او را «الهام‌بخش» توصیف نمود و همچنین تمایل خود را برای همکاری
توصیف نمود و همچنین تمایل خود را برای همکاری دوباره با وی در آینده ابراز داشت. کمی پس از انتشار ویدئو، یک پست وایرال در ایکس، عوامل تولید را متهم کرد که برای جان‌بخشی به عروسک‌ها از هوش مصنوعی استفاده کرده‌اند و به اعوجاج‌های ادعایی در دستان آن‌ها هنگام بخش کورس ترانه اشاره داشت.این ادعا بحث‌های زیادی را در فضای آنلاین برانگیخت، اما در تیتراژ رسمی نام یک ناظر جلوه‌های ویژه (VFX) و یک تیم کامل پشت انیمیشن ذکر شده بود. تهیه‌کننده اجرایی، کارلوس یرگو، نیز این اتهامات را رد کرد و توضیح داد که عروسک‌های متحرک
اتهامات را رد کرد و توضیح داد که عروسک‌های متحرک «در یک استودیوی جلوه‌های ویژه» انیمیت شده‌اند، و فیلم‌برداری در محل جزیره عروسک‌ها نیز بیش از پیش بر واقعی بودن تولید تأکید داشت.
میلان یک شهر باستانی در شمال ایتالیا است که اولین بار حدود ۵۹۰ پیش از میلاد با نام Medhelanon توسط قبیله سلت‌ها از گروه Insubres و عضو فرهنگ Golasecca culture سکونت یافت. در ۲۲۲ پیش از میلاد، روم باستان شهر را فتح کرد و نام آن را به مدیولانوم (شهر باستانی) لاتینیزه نمود. نقش سیاسی این شهر به دوران دوران باستان پسین بازمی‌گردد، زمانی که پایتخت امپراتوری روم غربی بود. از سده دوازدهم تا سده شانزدهم، میلان یکی از بزرگ‌ترین شهرهای اروپایی و مرکز تجاری مهم بود، و به عنوان پایتخت دوک‌نشین میلان، یکی از بزرگ‌ترین
به عنوان پایتخت دوک‌نشین میلان، یکی از بزرگ‌ترین قدرت‌های سیاسی، هنری و مد در رنسانس عمل می‌کرد. این شهر در دوران دوران نوین آغازین به یکی از مراکز اصلی روشنگری ایتالیا تبدیل شد و سپس در دوران بازسازی فعالیت چشمگیری داشت، تا زمانی که به پادشاهی ایتالیا متحد پیوست. از سده بیستم به بعد، میلان به پایتخت صنعتی و مالی ایتالیا تبدیل شد و یکی از پایتخت‌های اقتصادی اروپا و مرکز مالی جهانی شد. نام‌گذاری جغرافیایی. میلان با نام سلتیک Medhelanon بنیان‌گذاری شد، محل بنیان‌گذاری. سه فرضیه در مورد انتخاب محل شهر میلان
سه فرضیه در مورد انتخاب محل شهر میلان مطرح است که بر اساس ریشه‌شناسی نام Medhelanon و بررسی‌های باستان‌شناسی در دوران مدرن انجام شده‌اند: دوران سلت‌ها. حدود ۵۹۰ پیش از میلاد قبیله‌ای از سلت‌ها متعلق به گروه Insubre و فرهنگ Golasecca culture شهر را با نام مدلانون بنا کردند. طبق گفته تیتوس لیویوس، شهر حدود ۶۰۰ پیش از میلاد توسط بلویزو، رهبر اینسبورز، بنیان‌گذاری شد. افسانه‌ها می‌گویند بلویزو موجود اسطوره‌ای به نام "scrofa semilanuta" ("خوک نیمه‌پشمی") را یافت که نماد باستانی شهر شد (از semi-lanuta یا
را یافت که نماد باستانی شهر شد (از semi-lanuta یا medio-lanum). منابع باستانی مختلف (شامل سیدونیوس آپولیناریس، Datius و بعدها Andrea Alciato) این حیوان را با ریشه نام باستانی میلان، "Mediolanum"، مرتبط دانسته‌اند، اگرچه این تفسیر توسط پژوهشگران امروزی رد شده است. با این حال، تولید پشم به صنعتی مهم در این منطقه تبدیل شد، همان‌طور که در قرون وسطی اولیه ثبت شده است. مدلانون به ویژه حول یک بست توسعه یافت که قدیمی‌ترین بخش روستا بود. مکان مقدس، که به صورت یک فضای چوبی بیضی‌شکل با محوطه مرکزی بود، بر اساس نقاط
چوبی بیضی‌شکل با محوطه مرکزی بود، بر اساس نقاط نجومی دقیق تراز شده بود و برای اجتماعات مذهبی، به ویژه در مناسبت‌های خاص، استفاده می‌شد. این مکان مقدس دارای محوری بیضی با ابعاد و و نزدیک Piazza della Scala بود. طرح شهری اولیه بر اساس مسیرهای اولیه و شکل مکان مقدس بوده و تا قرن ۱۹ و حتی بعد از آن نیز در برخی مناطق پابرجا مانده است، به عنوان مثال مسیرهای مدرن Corso Vittorio Emanuele, Piazza del Duomo, Piazza Cordusio و Via Broletto که خمیده هستند می‌توانند با ضلع جنوبی بیضی مکان مقدس باستانی منطبق باشند.
با ضلع جنوبی بیضی مکان مقدس باستانی منطبق باشند. مکان‌های مقدس سلت‌ها، و مکان مدلانون نیز استثنا نبود، با خندقی احاطه شده بودند که هدف آن تعریف مقدس فضای شهری، تمایز بین «داخل» و «خارج» و حفاظت از آب‌های جاری بود. یکی از محورها به سمت کنار روزی قلب‌العقرب و محور دیگر به سمت طلوع هلیاکی سروش (ستاره) جهت‌یابی شده بود. طلوع هلیاکی سروش با جشن بهاری سلت‌ها در ۲۴ مارس همزمان بود، و طلوع هلیاکی آنتارس با ۱۱ نوامبر مطابقت داشت، که سال سلت‌ها را آغاز و پایان می‌داد و با انقلاب زمستانی مطابقت داشت. حدود دو قرن پس
و با انقلاب زمستانی مطابقت داشت. حدود دو قرن پس از ایجاد مکان مقدس، اولین سکونتگاه‌ها اطراف آن شکل گرفتند و مدلانون از یک مرکز مذهبی ساده به یک مرکز شهری و نظامی تبدیل شد. اولین خانه‌ها درست در جنوب مکان مقدس سلت‌ها، نزدیک Royal Palace of Milan ساخته شدند. به تدریج با رشد مرکز شهر، دیگر ساختمان‌های مهم برای جامعه مدلانون ساخته شدند. ابتدا معبدی به الهه Belisama ساخته شد که نزدیک کلیسای جامع میلان امروزی قرار داشت. سپس در نزدیکی Via Moneta، نزدیک Piazza San Sepolcro، ساختمان مستحکمی با کاربری نظامی ساخته شد
ساختمان مستحکمی با کاربری نظامی ساخته شد که توسط خندق دفاعی احاطه شده بود. در کتابخانه آمبروزیانا، Piazza San Sepolcro، حفاری‌های باستان‌شناسی نشان داد که زیر کف سنگی قرن ۱ میلادی، فروم (روم) رومی میلان و محله‌ای از خانه‌های چوبی متعلق به سکونتگاه سلت‌ها از قرن ۵ پیش از میلاد وجود داشته است.&lt;/ref&gt; سایر یافته‌های مهم دوران سلت‌ها در سمت جنوب غربی کاخ سلطنتی یافت شد، جایی که پنج متر زیر سطح جاده مدرن، بقایای خانه‌ها و یک کوره مربوط به قرن ۵–۴ پیش از میلاد کشف شد. در میان بقایای بازیلکا سنتا تکلا،
میلاد کشف شد. در میان بقایای بازیلکا سنتا تکلا، ساختاری مربعی با ضلع یافت شده که احتمالاً مرتبط با معبد Belisama یا معبد رومی بعدی اختصاص یافته به مینرو است. خندق ساختمان نظامی مستحکم، متعلق به قرن ۴ پیش از میلاد، در Via Moneta کشف شده است.
تاریخ ناپل () طولانی و متنوع است و به سکونت‌های یونانی در منطقه ناپل در هزاره دوم (پیش از میلاد) بازمی‌گردد. در پایان اعصار تاریک یونان، مستعمره بزرگی در سرزمین اصلی – که در ابتدا با نام پارتنوپه شناخته می‌شد – در تپه پیتزوفالکونه در قرن ۸ پیش از میلاد شکل گرفت، و در قرن ۶ پیش از میلاد به عنوان نئوپالیس دوباره تأسیس شد: و نقش مهمی در مگنا گراسیا ایفا کرد. فرهنگ یونانی ناپل برای جامعه روم بعدی اهمیت داشت. هنگامی که شهر بخشی از جمهوری روم در استان مرکزی امپراتوری روم شد، به یک مرکز فرهنگی مهم تبدیل شد. این
روم شد، به یک مرکز فرهنگی مهم تبدیل شد. این شهر پایتخت دوک‌نشین ناپل (۶۶۱–۱۱۳۹)، پادشاهی سیسیل، پادشاهی ناپولی (۱۲۸۲–۱۸۱۶) و در نهایت پادشاهی دو سیسیل تا زمان وحدت ایتالیا در ۱۸۶۱ بود. ناپل شاهد ظهور و سقوط چندین تمدن و فرهنگ بوده است که هر یک ردپایی در هنر و معماری آن برجای گذاشته‌اند و در دوران رنسانس و عصر روشنگری به یک مرکز فرهنگی مهم تبدیل شد. این شهر همچنین پایتخت سبک باروک بود و حرفه هنرمند کاراواجو در قرن ۱۷ و انقلاب هنری او آغازگر این دوران شد. در جریان جنگ ناپلی، شهر علیه پادشاهان بوربون شورش کرد
جنگ ناپلی، شهر علیه پادشاهان بوربون شورش کرد و حرکت اولیه برای وحدت ایتالیا را تحریک نمود. امروزه، ناپل بخشی از ایتالیا است، سومین شهرداری بزرگ (منطقه مرکزی) از نظر جمعیت پس از رم و میلان، و دارای دومین یا سومین کلان‌شهر بزرگ ایتالیا است. ریشه‌ها. قدیمی‌ترین نشانه‌های سکونت انسانی به دوره دوران نوسنگی بازمی‌گردد که با شواهدی از فرهنگ سررا دالتو در نزدیکی Santa Maria degli Angeli a Pizzofalcone باسیلیکا مشخص شده است. همچنین شواهدی از مس‌سنگی و اوایل/میان عصر برنز نیز در همان منطقه یافت شده است. فرهنگ Gaudo
برنز نیز در همان منطقه یافت شده است. فرهنگ Gaudo در مقبره‌های مس‌سنگی ماتردی قابل مشاهده است. کشف سرامیک‌ها در حوالی تپه پیتزوفالکونه، مجاور بندر ناپل و مربوط به اواخر عصر برنز تا اوایل عصر آهن، نشان‌دهنده وجود مکانی با فعالیت‌های ساحلی و احتمالاً تولیدی بوده است. در هزاره دوم پیش از میلاد، اولین سکونتگاه میسنایی در نزدیکی موقعیت جغرافیایی آینده شهر پارتنوپه شکل گرفت.
جنوآ، ایتالیا، به‌طور تاریخی یکی از مهم‌ترین بنادر دریای مدیترانه بوده است. پیشاتاریخ و دوران باستان. منطقه جنوا از هزاره پنجم یا چهارم پیش از میلاد مسکون بوده است. در دوران باستان این منطقه توسط لیگوری‌ها (مردم باستانی که نام لیگوریا از آن‌ها گرفته شده) سکونت داشت. بر اساس کاوش‌هایی که بین سال‌های ۱۸۹۸ تا ۱۹۱۰ در شهر انجام شد، جمعیت لیگوری ساکن جنوا با تمدن اتروسک و یونانی‌ها روابط تجاری داشتند، زیرا اشیای متعددی از این فرهنگ‌ها یافت شد. در قرن پنجم پیش از میلاد، نخستین شهر یا اوپیدوم در بالای تپه‌ای که
میلاد، نخستین شهر یا اوپیدوم در بالای تپه‌ای که امروز به نام کستللو (قلعه) شناخته می‌شود، تأسیس شد و اکنون بخشی از شهر قدیمی قرون وسطایی است. شهر باستانی لیگوری‌ها به نام استالیا (Σταλìα) شناخته می‌شد و به این نام توسط Artemidorus Ephesius و پمپونیوس ملا ذکر شده است. استالیا در جریان دومین جنگ پونی (۲۱۸–۲۰۱ پیش از میلاد) از طریق "foedus aequum" (پیمان برابر) با جمهوری روم متحد بود. به همین دلیل، پونی‌ها آن را در ۲۰۹ پیش از میلاد ویران کردند. شهر دوباره ساخته شد و پس از پایان جنگ‌های پونی در ۱۴۶ پیش از
ساخته شد و پس از پایان جنگ‌های پونی در ۱۴۶ پیش از میلاد، حقوق شهری دریافت کرد. "کستروم" اصلی سپس به سمت مناطق کنونی سانتا ماریا دی کستللو و دماغه سن لورنزو گسترش یافت. کالاهای تجاری شامل پوست، چوب و عسل بودند. کالاها بین جنوا و مناطق داخلی آن از جمله شهرهای مهمی مانند تورتونا و پیاچنتسا جابجا می‌شدند. همچنین آمفی‌تئاتری در این منطقه به همراه دیگر آثار باستانی دوره روم یافت شد. نام مدرن شهر ممکن است از واژه لاتین به معنای «زانو» ("genu"؛ جمع، "genua") گرفته شده باشد، اما نظریه‌های دیگری نیز وجود دارد. این
شده باشد، اما نظریه‌های دیگری نیز وجود دارد. این نام ممکن است از خدای ژانوس گرفته شده باشد، زیرا جنوا مانند او دو چهره دارد: یک رو به دریا و دیگری به سمت کوه‌ها. یا ممکن است از واژه لاتین "ianua" مشتق شده باشد که به معنی «دروازه» یا «گذرگاه» است و با نام خدای ژانوس مرتبط است. علاوه بر این، ممکن است به موقعیت جغرافیایی آن در مرکز قوس ساحلی لیگوریا اشاره داشته باشد، که شبیه نام ژنو است. نام لاتین، "oppidum Genua"، توسط پلینیوس ("تاریخ طبیعی (پلینی)" ۳٫۴۸) به عنوان بخشی از آگوستوس "لیگوریا" ثبت شده است. پس از
بخشی از آگوستوس "لیگوریا" ثبت شده است. پس از سقوط امپراتوری روم غربی، اوستروگوت‌ها جنوا را اشغال کردند. پس از جنگ گوت‌ها (۵۳۵–۵۵۴), امپراتوری بیزانس آن را به عنوان مقر جانشین خود قرار داد. هنگامی که لمباردها در سال ۵۶۸ به ایتالیا حمله کردند، اسقف آنوراتوس از اسقف‌نشینی کاتولیک رومی میلان گریخت و اقامتگاه خود را در جنوا برپا کرد. پاپ پاپ گریگوری یکم ارتباط نزدیکی با این اسقف‌های تبعیدی داشت، به‌عنوان مثال در انتخاب Deusdedit دخالت کرد. لمباردها تحت فرمان پادشاه روتاری نهایتاً در حدود سال ۶۴۳ جنوا و دیگر
پادشاه روتاری نهایتاً در حدود سال ۶۴۳ جنوا و دیگر شهرهای لیگوری را تصرف کردند. در سال ۷۲۵ بقایای جسمانی آگوستین به جنوا رسید. در سال ۷۷۳، پادشاهی لمباردی به امپراتوری کارولنژی پیوست؛ نخستین کنت کارولنژی جنوا آدِماروس بود که لقب "praefectus civitatis Genuensis" به او داده شد. آدِماروس در کرس (جزیره) در هنگام مبارزه با ساراسن‌ها درگذشت. در این دوره، دیوارهای رومی که توسط لمباردها تخریب شده بودند، بازسازی و گسترش یافتند. در چند قرن بعدی، جنوا بیشتر یک مرکز کوچک بود که به آرامی ناوگان تجاری خود را توسعه
کوچک بود که به آرامی ناوگان تجاری خود را توسعه می‌داد، ناوکانی که بعداً به بزرگ‌ترین حامل تجاری دریای مدیترانه تبدیل شد. این شهر در سال‌های ۹۳۴–۹۳۵ توسط نیروی دریایی خلافت فاطمیان تحت فرمان Ya'qub ibn Ishaq al-Tamimi به‌طور کامل غارت و آتش زده شد و احتمالاً برای چند سال حتی متروک شد. قرون وسطی و رنسانس. قبل از سال ۱۱۰۰، جنوا به عنوان یک دولت‌شهر مستقل ظهور کرد، یکی از چندین Italian city-states که در این دوره تأسیس شدند. از نظر اسمی، امپراتوری مقدس روم حاکم بود و اسقف جنوا رئیس دولت بود؛ اما قدرت واقعی توسط
و اسقف جنوا رئیس دولت بود؛ اما قدرت واقعی توسط چندین consul که سالانه توسط مجمع عمومی انتخاب می‌شدند، اعمال می‌شد. جنوا یکی از ایالت‌های معروف به "جمهوری دریایی" بود که همراه با ونیز، پیزا و امالفی قرار داشت. تجارت، کشتی‌سازی و بانکداری به پشتیبانی از یکی از بزرگ‌ترین و قدرتمندترین ناوگان‌ها در دریای مدیترانه کمک می‌کرد. ضرب‌المثلی قدیمی می‌گوید: "Genuensis ergo mercator"، یا «جنوایی پس بازرگان است»، اما جنوایی‌ها علاوه بر این، ملوانان ماهر و جنگجویان سرسختی نیز بودند (به کمانداران جنوایی مراجعه کنید).
تاریخ ورونا () ریشه‌های خود را از تأسیس نخستین سکونتگاه در تپه سان پیترو، احتمالاً مربوط به دوره دوران نوسنگی، تا روزگار حاضر دنبال می‌کند: شواهد این تاریخ کهن و غنی را می‌توان در بناهای تاریخی، خیابان‌ها و میدان‌ها و حتی زیر زمین مشاهده کرد، جایی که ویرانه‌ها و آثار تمدن‌های باستانی و به‌ویژه روم ظاهر می‌شوند. به‌ویژه در دوران حکمرانی روم، ورونا شکوفا شد و به یکی از مهم‌ترین شهرهای شمال ایتالیا تبدیل شد، وضعیتی که حتی پس از سقوط امپراتوری روم غربی، زمانی که شهر بارها به عنوان پایتخت پادشاهی‌های بربر انتخاب
شهر بارها به عنوان پایتخت پادشاهی‌های بربر انتخاب شد، حفظ گردید. در قرون وسطای متأخر، ورونا به یک شهر آزاد تبدیل شد و اغلب درگیر نبردهای خونین بین گوئلف‌ها و گیبلین‌ها بود: گروه نخست به رهبری سامبونیفاشیو و گروه دوم ابتدا به رهبری مونتکی و سپس اسکالیگری؛ این گروه‌ها دو قرن نقش اصلی در تاریخ ورونا داشتند و تحت رهبری آن‌ها انتقالی آرام از کومونه به سینوریا رخ داد. در ۱۳۸۸، شهر اسکالیگری استقلال خود را از دست داد و ابتدا تحت سلطه ویسکانتی میلان و سپس کارارزی درآمد؛ با این حال، از سال ۱۴۰۵، تعلق ورونا به ونیز
با این حال، از سال ۱۴۰۵، تعلق ورونا به ونیز آغاز شد که تا سقوط آن در ۱۷۹۷، شهر را اداره کرد، و پس از آن حکومت فرانسوی و اتریشی حاکم شد. ورونا تنها در ۱۸۶۶ و پس از جنگ سوم استقلال ایتالیا به بخشی از پادشاهی ایتالیا تبدیل شد. تأسیس. ورونا در مکانی به نام تپه سان پیترو تأسیس شد، انتخابی که به دلیل شرایط طبیعی مساعد انجام گرفت: این تپه به‌راحتی در برابر حملات خارجی قابل دفاع بود، در حالی که سواحل رودخانه آدیجه خطرناک بودند، زیرا رودخانه مناطق اطراف را در معرض سیلاب سالانه قرار می‌داد؛ علاوه بر این، این تپه در
سالانه قرار می‌داد؛ علاوه بر این، این تپه در انتهای دره آدیجه واقع شده بود، مسیر اصلی ارتباط با مردمان شمال اروپا. پیشاتاریخ. از دوران نوسنگی، احتمالاً یک روستا در بخش جنوبی تپه سان پیترو، در امتداد مسیر آدیجه وجود داشته است، زیرا این نقطه یکی از معدود محل‌های عبور رودخانه بود و همچنین از این نقطه می‌شد به سرعت به تپه‌های اطراف امن رسید (که سرشار از یافته‌های پیشاتاریخی هستند و جنبه انسان‌ساخت آن را تأیید می‌کنند). در پایان نوسنگی، یعنی پایان هزاره چهارم پیش از میلاد، گروه‌های کوچ‌نشین از فرانسه جنوبی
پیش از میلاد، گروه‌های کوچ‌نشین از فرانسه جنوبی مهاجرت کرده و در محل کنونی قلعه سان پیترو (روی تپه‌ای به همان نام) ساکن شدند، جایی که نخستین روستای امن از سیلاب سالانه رود آدیجه شکل گرفت. از نخستین قرن‌های هزاره چهارم پیش از میلاد، فرهنگ کوزه‌های دهانه مربعی نیز گسترش یافت، با سبک هندسی و خطی که بعدها به سبک مارپیچ و منحنی تبدیل شد. منطقه تپه سان پیترو غنی از سایت‌های باستان‌شناسی است، جایی که حتی بقایای خانه‌هایی که روستای باستانی را تشکیل می‌دادند، یافت شده است، برخی از آن‌ها به‌عنوان سازه‌ها و پایه‌های
است، برخی از آن‌ها به‌عنوان سازه‌ها و پایه‌های خانه‌های نوع لسینیا تفسیر شده‌اند. روستا با گذر زمان گسترش یافت و جمعیت‌های مختلفی در آن سکونت کردند، مانند ساکنان تراماره در عصر برنز، در حالی که در عصر آهن آغاز تاریخ تمدن‌ها شکوفا شدند.
دلدار یا عزیزم فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۷ و به کارگردانی کی. باپایا است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیتندرا، ریکا، نازنین، پریم چوپرا، شاشیکالا، دون ورما، راضا مراد و ارومیلا بات ایفای نقش کرده‌اند.
تاریخ لودی ()، شهری و "کومونه" در لمباردی، ایتالیا، ریشه در وقایع مربوط به روستای باستانی "لودی وکیو" دارد، که از سال ۸۹ قبل از میلاد به افتخار کنسول روم گنایوس پمپیوس استرابو این نام را گرفت. این سکونتگاه توسط بویی (قبیله سلتی) در سرزمینی تأسیس شد که از دوران نوسنگی توسط نخستین کشاورزان و دامداران دوره‌گرد مسکونی بوده است؛ در دوران‌های بعدی، شهر به یک "municipium" رومی (۴۹ قبل از میلاد)، یک اسقف‌نشین (قرن چهارم) و در نهایت—پس از تحت کنترل گرفتن توسط لمباردها و فرانک‌ها—یک کومونه آزاد (قرن یازدهم) تبدیل شد.
و فرانک‌ها—یک کومونه آزاد (قرن یازدهم) تبدیل شد. در قرون وسطی، به دلیل موقعیت جغرافیایی ممتاز و زیرکی ساکنانش، این شهر برتری تجاری و سیاسی میلان همجوار را تضعیف کرد؛ تنش بین دو کومونه به یک درگیری مسلحانه تلخ منجر شد که در طی آن، میلیشیاهای آمبروزی دو بار Laus را ویران کردند. شهر به ابتکار امپراتور فریدریش یکم، امپراتور مقدس روم در ۳ اوت ۱۱۵۸ دوباره تأسیس شد، روزی که به عنوان تاریخ تولد لودی جدید به یاد مانده است. به دلیل حکومت‌های اربابانه و حمایت امپراتورها، شهرداری تا سال ۱۳۳۵ مستقل باقی ماند، زمانی که
شهرداری تا سال ۱۳۳۵ مستقل باقی ماند، زمانی که تحت حکومت ویسکونتی‌های میلان قرار گرفت و به یکی از مراکز اصلی دوک‌نشین میلان تبدیل شد. در اواسط قرن پانزدهم، میزبان مذاکرات مهم بین ایالت‌های پیش‌واحد ایتالیا بود که به صلح لودی (۹ آوریل ۱۴۵۴) منجر شد؛ در دهه‌های بعد، به لطف فعالیت‌های هنرمندان و اندیشمندان متعدد، دوره‌ای از شکوه فرهنگی بزرگ را تجربه کرد. بین پایان قرن شانزدهم و اواسط قرن نوزدهم، مردم لودی تحت اشغال خارجی‌ها قرار گرفتند: دوره اسپانیایی مرحله‌ای از افول بود که طی آن شهر به یک قلعه تبدیل شد؛ در
از افول بود که طی آن شهر به یک قلعه تبدیل شد؛ در دوران حکومت اتریش، شهر دوره‌ای از توسعه اقتصادی قاطع و بازسازی شهری را تجربه کرد؛ نبرد لودی (۱۰ مه ۱۷۹۶) دوره بیست ساله ناپلئونی را آغاز کرد. دهه‌های پس از وحدت ایتالیا شاهد تولد نخستین کارخانه‌ها و همچنین احیای زندگی فرهنگی و فعالیت‌های مدنی بود. مردم لودی همچنین در جریان جنبش مقاومت ایتالیا نقش مهمی ایفا کردند. از ۶ مارس ۱۹۹۲، این شهر پایتخت یکی از استان‌های ایتالیا است. Laus Pompeia. ریشه‌ها. به احتمال زیاد، قلمرو لودی از دوران نوسنگی توسط جمعیت‌های
زیاد، قلمرو لودی از دوران نوسنگی توسط جمعیت‌های دوره‌گرد کشاورز و دامدار مسکونی بوده است. همان‌طور که یافته‌های باستان‌شناسی نشان می‌دهد، نخستین سکونتگاه‌های پایدار—که در مثلثی با رأس‌هایی منطبق بر سکونتگاه‌های امروزی Gugnano، لودی وکیو و مونتاناسو لومباردو قرار داشتند—به عصر آهن بازمی‌گردند و احتمالاً ناشی از سکونت برخی لیگوری‌ها هستند؛ قدیمی‌ترین یافته، که در موزه شهرداری لودی نگهداری می‌شود، یک انگشتر برنزی با حکاکی شش غاز است. روستای اصلی، که در دوران بعدی نام Laus را بر خود گرفت، در لودی وکیو، حدود ۷
نام Laus را بر خود گرفت، در لودی وکیو، حدود ۷ کیلومتر غرب محل شهر لودی، لمباردی قرار داشت؛ در کتاب سوم "تاریخ طبیعی (پلینی)"، پلینیوس صراحتاً بیان می‌کند که این روستا توسط بویی (قبیله سلتی) تأسیس شده است، هرچند تاریخی نشان می‌دهد که آن منطقه همیشه تحت کنترل Insubri بوده است. جای‌نام‌شناسی گالیک این سکونتگاه به دقت ثبت نشده است و بازسازی دقیق ریشه‌شناسی نام "Laus" را دشوار می‌کند. به گفته تاریخ‌نگار یونانی پولیبیوس، روم باستان بین ۲۲۳ و ۲۲۲ قبل از میلاد وارد دره پو شد، سال‌هایی که کنسول روم (Publius Furius
دره پو شد، سال‌هایی که کنسول روم (Publius Furius Philus و Gaius Flaminius Nepos ابتدا، و Marcus Claudius Marcellus و گنایوس کورنلیوس اسکیپو بعداً) به Insubriان حمله و آنها را شکست دادند. این نخستین اشغال کوتاه‌مدت بود، زیرا سلت‌ها—با بهره‌گیری از عقب‌نشینی هانیبال—استقلال خود را بازیافتند و بیش از بیست سال آن را حفظ کردند. تا سال ۱۹۵ قبل از میلاد مقاومت Insubriان سرانجام فروپاشید: از آن زمان تا ۴۹ قبل از میلاد، Laus بخشی از استان‌های روم در گالیا سیزالپینا بود. در همین حال، در سال ۸۹ قبل از میلاد، این