payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کافی برای تولید چوب پنبه‌های شراب را دارد. پرتغال بزرگ‌ترین تولیدکننده چوب‌پنبه است و ۵۲٫۵ درصد از تولید جهانی را به خود اختصاص داده است، و پس از آن اسپانیا، ایتالیا و الجزایر قرار دارند. بخش عمده تولید پرتغال در منطقه آلنتجو، معادل ۷۲ درصد از تولید ملی، انجام می‌شود. ۶۸ درصد از کل چوب‌پنبه برای درپوش‌های بطری شراب تولید می‌شود. محصولات. چوب‌پنبه را می‌توان به چندین روش تولید کرد: ویژگی‌ها. چوب‌پنبه‌ها در برابر رطوبت مقاوم هستند و به آرامی خراب می‌شوند، آن‌ها به پیری شراب کمک می‌کنند و یک مهر و موم ضدآب
به پیری شراب کمک می‌کنند و یک مهر و موم ضدآب فراهم می‌کنند. این درپوش‌ها با تصور کیفیت بالای شراب مرتبط هستند، به ویژه در حالی که گزینه‌های ارزان‌تر در شراب‌های با قیمت پایین‌تر رایج هستند. به دلیل ساختار سلولی چوب‌پنبه، هنگام قرار دادن در بطری به راحتی فشرده می‌شود و پس از آن منبسط می‌شود تا یک مهر و موم محکم تشکیل دهد. قطر داخلی گردن بطری‌های شیشه‌ای معمولاً ثابت نیست، بنابراین این قابلیت مهر و موم از طریق انقباض و انبساط متغیر یک ویژگی مهم است. با این حال، نقص‌های طبیعی، کانال‌ها و ترک‌های غیرقابل
حال، نقص‌های طبیعی، کانال‌ها و ترک‌های غیرقابل اجتناب در پوست، خود چوب‌پنبه را بسیار نامنظم می‌سازد. در یک مطالعه در سال ۲۰۰۵، ۴۵٪ از چوب پنبه‌ها در حین آزمایش فشار، نشت گاز را از طرفین چوب پنبه و همچنین از خود بدنه چوب پنبه نشان دادند. یک مطالعه که توسط پرایس‌واترهاوس‌کوپرز و به سفارش بزرگ‌ترین تولیدکننده چوب پنبه، آمرین، انجام شده است، نشان داد که چوب‌پنبه در مقایسه با درپوش‌های پلاستیکی و درپوش‌های پیچی آلومینیومی، سازگارترین درپوش با محیط زیست است. . استفاده مجدد. چوب پنبه‌های شراب به دلیل نگرانی‌های
مجدد. چوب پنبه‌های شراب به دلیل نگرانی‌های باکتریایی نمی‌توانند دوباره به عنوان چوب پنبه شراب استفاده شوند، اما می‌توان آن‌ها را به بسیاری از اشیاء مفید دیگر مانند تخته‌های چوب پنبه، زیرلیوانی‌ها و کفپوش بازیافت کرد و در پروژه‌های هنری مختلف استفاده نمود. در حالی که بسیاری از چوب پنبه‌های مصنوعی می‌توانند در خانه بازیافت شوند، چوب پنبه‌های طبیعی می‌توانند یا کمپوست شده یا در فروشگاه‌های خاص بازیافت شوند. شرکت‌ها با فروشگاه‌ها همکاری می‌کنند تا چوب پنبه‌های استفاده شده را بپذیرند و آن‌ها را به محصولات دیگر
استفاده شده را بپذیرند و آن‌ها را به محصولات دیگر بازیافت کنند؛ ReCork بزرگ‌ترین این شرکت‌ها در ایالات متحده است. چوب پنبه‌ها همچنین می‌توانند از طریق اتحاد حفاظت جنگل چوب پنبه بازیافت شوند. انواع. شراب بدون گاز. چوب پنبه‌ها معمولاً دارای قطر هستند. طول آن‌ها متغیر است و معمولاً بر اساس مدت زمان تخمینی برای پیری شراب تعیین می‌شود. شراب‌های ساده معمولاً طول دارند، شراب‌های با پیری متوسط (محبوب‌ترین اندازه) طول دارند و شراب‌های با پیری طولانی یا گران‌قیمت معمولاً طول دارند. شراب گازدار. چوب پنبه‌های شراب
معمولاً طول دارند. شراب گازدار. چوب پنبه‌های شراب گازدار معمولاً دارای قطر و طول هستند. وقتی که به داخل بطری فشار داده می‌شوند، چوب پنبه‌ها به حدود ۶۰ تا ۷۰ درصد از قطر اصلی خود فشرده می‌شوند. این چوب پنبه‌ها با قفسه‌های سیمی معروف به موسلت نگه‌داری می‌شوند. چوب پنبه‌های شراب گازدار عمدتاً از سه بخش ساخته شده‌اند و به آن‌ها چوب پنبه‌های تجمیعی گفته می‌شود. شکل قارچی که در انتقال به وجود می‌آید، نتیجه این است که بخش پایینی از دو دیسک چوب پنبه‌ای خالص که به قسمت بالایی چسبیده‌اند، تشکیل شده است. این قسمت
قسمت بالایی چسبیده‌اند، تشکیل شده است. این قسمت پایینی با شراب در تماس است. قبل از قرارگیری، چوب پنبه شراب گازدار تقریباً ۵۰٪ بزرگ‌تر از دهانه بطری است. در ابتدا، چوب پنبه به صورت یک سیلندر شروع می‌شود و قبل از قرارگیری در بطری فشرده می‌شود. با گذشت زمان، شکل فشرده آن به شکل دائمی‌تری تبدیل می‌شود و شکل متمایز «قارچی» آن بیشتر نمایان می‌شود. پیری شراب پس از تخلیه تا حدی می‌تواند از روی چوب پنبه مشخص شود، زیرا هر چه مدت بیشتری در بطری باشد، کمتر به شکل سیلندر اصلی خود برمی‌گردد.
لورلا کوکارینی پرسیلی (؛ زادهٔ ) بازیگر، مجری تلویزیون، خواننده، شوگرل و رقصنده اهل ایتالیا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به اشاره کرد. زندگی و حرفه. لورا کوکارینی در تاریخ ۱۰ اوت ۱۹۶۵ در رم متولد شد. در نه سالگی، شروع به شرکت در مدرسه رقص کرد. لورلا کوکارینی اولین حضور تلویزیونی خود را در نوزده سالگی به عنوان عضوی از گروه رقص در برنامه «من به تو برزیل را می‌دهم» که از شبکه ۴ ایتالیا پخش می‌شد، تجربه کرد. او بعداً با حضور در برنامه «فوق العاده» به میزبانی پیپو
با حضور در برنامه «فوق العاده» به میزبانی پیپو بائودو و اجرای رقص در آن برنامه به شهرت ملی دست یافت. در همان سال‌ها، به عنوان رقصنده در سایر برنامه و اجراهای موفق ایتالیایی نیز فعالیت داشت. وی در سال ۱۹۸۶، اولین آلبوم استودیویی خود "با نام Lorel را" تحت لیبل پالیدور رکوردز منتشر کرد. این آلبوم که در سبک پاپ و ایتالو دیسکو منتشر شد، با آهنگ‌های پرفروش "Sugar Sugar"، "Kangarù" و "Tutto matto" تبلیغ شد که در صدر فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا قرار گرفتند و در برخی از اجراهای "Fantastico" نیز تبلیغ شدند. در سال
از اجراهای "Fantastico" نیز تبلیغ شدند. در سال ۱۹۸۷، این خواننده جایزه برتر سلطنتی را به عنوان "شخصیت زن سال" دریافت کرد. از سپتامبر ۱۹۸۷ تا ژانویه ۱۹۸۸، به عنوان مجری مشترک برنامه «"جشنواره»" فعالیت داشت که یک برنامه متنوع ساخته شده توسط پیپو بائودو بود که از کانال ۵ پخش می‌شد. او در سال ۱۹۸۹، با تک‌آهنگ «شب با صدای بلند» به عرصه موسیقی بازگشت. این تک‌آهنگ در جدول تک‌آهنگ‌های ایتالیا به رتبه چهارم رسید و توسط فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا گواهی پلاتین دریافت کرد. تا به امروز، «شب با صدای بلند» آهنگ شاخص
کرد. تا به امروز، «شب با صدای بلند» آهنگ شاخص کوکارینی محسوب می‌شود و بسیاری از هنرمندان از آن الهام گرفته و به آن ادای احترام کرده‌اند. این آهنگ همچنین به زبان‌های انگلیسی و اسپانیایی نیز ضبط مجدد شد و در آلمان و اسپانیا به جدول‌ها راه یافت. از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۱، مجری برنامه کمدی "«خیلی دیوونه»" در کنار مارکو کلومبرو و اتسیو گرجو بود. او این برنامه را به مدت هفت فصل غیر متوالی اجرا کرد و در طال ۱۹۹۳ جای خود را به ماریسا لاوریتو داد. در سال ۱۹۹۲، این خواننده اولین تجربه بازیگری خود را در مجموعه «میدان
اولین تجربه بازیگری خود را در مجموعه «میدان اسپانیا» تجربه کرد که در آن به عنوان شخصیت اصلی انتخاب شد. او همچنین به مدت دو فصل به همراه مارکو کلومبرو در کانال ۵ ایتالیا، مجری برنامه سرگرمی «یکشنبه مبارک» بود. در سال ۱۹۹۳، به عنوان مجری مشترک "جشنواره موسیقی سانرمو" که توسط پیپو بائودو اجرا می‌شد، انتخاب شد. برای اجرایش در جشنواره سانرمو، برای دومین بار جایزه برتر سلطنتی را به عنوان "شخصیت زن سال" دریافت کرد. در همان سال، این خواننده که مجری برنامه نیز بود، دومین آلبوم استودیویی خود "با نام Voci" را منتشر
دومین آلبوم استودیویی خود "با نام Voci" را منتشر کرد که با تک‌آهنگ اصلی آن با نام "Liberi liberi" ارائه شد. در سال ۱۹۹۵ به عنوان یکی از شرکت‌کنندگان "جشنواره موسیقی سانرمو" اعلام شد. این خواننده با آهنگ "Un altro amore no" در این جشنواره شرکت کرد و در رتبه دهم قرار گرفت. این آهنگ بعداً به عنوان تک‌آهنگ اصلی سومین آلبوم استودیویی او "با نام Voglia di fare" منتشر شد. این آخرین انتشار استودیویی انفرادی کوکارینی است. از سال بعد، او بر فعالیت‌های مجری‌گری تلویزیون تمرکز داشت. در سال ۱۹۹۷، در اولین اقتباس
تلویزیون تمرکز داشت. در سال ۱۹۹۷، در اولین اقتباس ایتالیایی از نمایش موزیکال «گریس» نقش سندی را بازی کرد. بازی کوکارینی با استقبال خوبی از سوی منتقدان و مخاطبان مواجه شد. کوکارینی در سال ۱۹۹۸، در فیلم "" ساخته جاناتان فریکس حضوری داشت. در ابتدا، نقشی که به او پیشنهاد شده بود بسیار بزرگتر بود، اما بعداً به نقشی کوچکتر کاهش یافت. سال ۲۰۰۴، او در نقش جیووانا در مجموعه تلویزیونی «دوستان» در کنار باربارا د روسی و کلاویا کل بازی کرد. در سال ۲۰۲۰، به عنوان یکی از معلمان رقص جدید فصل بیستم برنامه «دوستان ماریا د
معلمان رقص جدید فصل بیستم برنامه «دوستان ماریا د فیلیپی» معرفی شد. او این نقش را برای فصل ۲۰۲۰-۲۰۲۱ بر عهده گرفت و سال بعد به عنوان معلم در بخش آواز تغییر شغل داد. در طول برنامه، کوکارینی پیشرفت شخصی و هنری هنرمندان مشتاق مختلفی مانند آنجلینا مانگو و سارا توسکانو را دنبال کرد. زندگی شخصی. کوکارینی در سال ۱۹۹۱ با سیلویو تستی آهنگساز ازدواج کرد. آنها چهار فرزند دارند. پدرش ورو کوکارینی، بارها به جرم رباخواری محکوم شده است. در ژانویه ۲۰۱۹، او آشکارا از سیاست‌های ضد پناهندگان ماتئو سالوینی ، رهبر حزب لگا نورد
ضد پناهندگان ماتئو سالوینی ، رهبر حزب لگا نورد حمایت کرد. در همین حال، نظراتی را هم علیه درخواست‌های پاپ فرانسیس ابراز کرد.
کازبک والریویچ کوکوف ( کاباردی : КӀуэкӀуэ Валерэ и къуэ Къазбэч؛ کاراچای بالکار : Кокланы Валербийни жашы Казбек ، روسی: Казбек Валерьевич Коков ؛ متولد 20 ژوئیه 1973 )یک سیاستمدار روسی است. او از 3 اکتبر 2019 رئیس کاباردینو-بالکاریا ( از سپتامبر 2018 سرپرست KBR ) است. او پسر اولین رئیس جمهور کاباردینو-بالکاریا است. زندگینامه. کوکوف در 20 ژوئیه 1973 در وتوروی لسکن ، که در آن زمان بخشی از جمهوری سوسیالیستی فدراتیو روسیه بود ، متولد شد . پدر او والری کوکوف ، اولین رئیس جمهور کاباردینو-بالکاریا بود . او
، اولین رئیس جمهور کاباردینو-بالکاریا بود . او سرانجام از موسسه جنگلداری-کشاورزی کاباردینو-بالکاریا با مدرک زراعت فارغ التحصیل شد. پس از آن، از سال 1995 تا 2002، به عنوان معاون مدیر کل امور تجاری و عمومی کارخانه OAO Nalchiksky Halvich کار کرد. علاوه بر این، از سال 2002 تا 2010، او مدیر کل JSC "Kabbalkresury" بوده است. از سال 2003 تا 2007 او معاون شورای شهر نالچیک بود . در سال 2009 او عضو پارلمان کاباردینو-بالکاریا شد که هنوز هم عضوی از آن است. در سال 2010 او معاون وزیر کشاورزی و غذای کاباردینو-بالکاریا شد
معاون وزیر کشاورزی و غذای کاباردینو-بالکاریا شد و سپس در سال 2013 مشاور واحد مدیریت منطقه‌ای ریاست جمهوری روسیه در امور سیاست داخلی و سرپرست منطقه قفقاز شمالی شد . رئیس جمهور کاباردینو بالکاریا. در 26 سپتامبر 2018، کوکوف به عنوان سرپرست کاباردینو-بالکاریا منصوب شد و در 3 اکتبر 2019 به طور رسمی به عنوان رئیس آن انتخاب شد. در همان هفته اول، او تصمیمات پرسنلی گرفت: تعدادی از کارمندان دستگاه رئیس KBR را اخراج کرد. دستیار رئیس KBR، آنزور گونیبوف، و دو مشاور رئیس منطقه، زائور وروکوف و سرگئی کاسوموف، اخراج شدند .
منطقه، زائور وروکوف و سرگئی کاسوموف، اخراج شدند . کوکوف حمایت از مشاغل محلی، بهبود فضای سرمایه‌گذاری و ایجاد رفاه اجتماعی برای جوانان را از جمله اولویت‌های کاری خود می‌داند. به گفته رئیس منطقه، خودشناسی متخصصان جوان بسیار مهم است . کوکوف خاطرنشان می‌کند که به میراث نسل قبلی رهبران، از جمله پدرش، احترام می‌گذارد. با این حال، او از مقایسه نمی‌ترسد و به گفته‌ی خودش، با در نظر گرفتن فرآیندهای جاری، آماده‌ی کار در شرایط جدید است . کوکوف در پلتفرم اینستاگرام، یک وبلاگ شخصی با ۱۸۰ هزار مشترک دارد . در تاریخ ۳
یک وبلاگ شخصی با ۱۸۰ هزار مشترک دارد . در تاریخ ۳ اکتبر ۲۰۱۹، اعضای پارلمان کاباردینو-بالکاریا به اتفاق آرا به اعطای اختیارات رئیس جمهوری به کوکوف به مدت ۵ سال رأی دادند. از 27 ژانویه تا 21 دسامبر 2020 - عضو هیئت رئیسه شورای دولتی فدراسیون روسیه . در 3 اکتبر 2024، اعضای پارلمان جمهوری کاباردینو-بالکاریا، کازبک کوکوف را برای دومین دوره به عنوان رئیس جمهوری انتخاب کردند . خانواده. کوکوف با لیانا روسلانونا ازدواج کرده است، که معلم حقوق کار در دانشگاه ایالتی کاباردینو بالکاریا واقع در نالچیک است . آنها با هم
بالکاریا واقع در نالچیک است . آنها با هم دو دختر دارند.
والنتینا پاچه (؛ ۲۱ ژوئن ۱۹۷۷) بازیگر اهل ایتالیا است. زندگی‌نامه. در سال ۱۹۹۵ در مسابقه دوشیزهٔ شایسته ایتالیا شرکت کرد و عنوان «دوشیزه سینما» را به دست آورد که درهای دنیای بازیگری را به روی او گشود. در سال ۱۹۹۷ با نقش «رقاصه سویا» در برنامهٔ تلویزیونی "ماکائو" به کارگردانی جانی بونکومپانی و در داستان‌های مصور فعالیت هنری خود را آغاز کرد. پس از ترک تحصیلات دانشگاهی، نزد بئاتریس براکو و سپس جولیو اسکارپاتی بازیگری آموخت. در سال ۱۹۹۹ نقش «ویرجینیا کاستِیانو» را در مینی‌سریال دو قسمتی "مرگ یک دختر محترم"، به
را در مینی‌سریال دو قسمتی "مرگ یک دختر محترم"، به کارگردانی لوئیجی پرلی و پخش‌شده از شبکه رای ۱ ایفا کرد؛ سال بعد در مینی‌سریال "بازی‌های خطرناک" به کارگردانی آلفردو آنجلی که از رای ۲ پخش شد، حضور یافت. در سال ۲۰۰۱ یکی از نقش‌های اصلی فیلم دلهره‌آور "زندانیان یک کابوس" به کارگردانی فرانکو سالویا را بازی کرد و در فیلم "کنزینگتون جنوبی" ساخته کارلو وانتسینا، نقش «جولیا» را برعهده داشت. در سال ۲۰۰۲ با بازی در نقش «آنا» در مینی‌سریال شش قسمتی "اما مگر سرایدار هیچ‌وقت اینجا نیست؟" که از کانال ۵ پخش شد، به
هیچ‌وقت اینجا نیست؟" که از کانال ۵ پخش شد، به تلویزیون بازگشت. از همان سال وارد تیم بازیگران سریال آبکی شبکه رای سه، "جایی در آفتاب" شد و تا سال ۲۰۰۴ نقش «النا جوردانو» را ایفا کرد. در سال ۲۰۰۵ بار دیگر به این سریال بازگشت و تا سال ۲۰۱۰ در آن باقی ماند. پس از آن نیز در قسمت‌هایی در سال‌های ۲۰۱۴، ۲۰۱۶، از ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹، در سال ۲۰۲۳ و از سال ۲۰۲۵ حضور خواهد داشت. در سال ۲۰۰۵ نقش «آنا» را در فیلم مرد شکسته به کارگردانی استفانو کالوانیا بازی کرد. در سال ۲۰۰۶ در جایی در آفتاب در تابستان، نسخه تابستانی سریال
در جایی در آفتاب در تابستان، نسخه تابستانی سریال شبکهٔ رای ۳ شرکت کرد و در سال ۲۰۰۷ نیز در آن حضور داشت، به‌علاوه نقش «پائولا» را در سریال تلویزیونی "افسران پلیس" ایفا کرد. در همان سال در مینی‌سریال هشت قسمتی دختر "الیزا – بازگشت به ریومبروسا" به کارگردانی استفانو آلِوا بازی کرد، جایی که نقش «امیلیا رادیکاتی» را برعهده داشت.
ویلیام ریچارد اسکات (زاده ۱۸ دسامبر ۱۹۳۲) جامعه‌شناس آمریکایی و استاد بازنشسته در دانشگاه استنفورد است که در نظریه نهادگرایی و علوم سازمانی تخصص دارد. او به خاطر پژوهش هایش در مورد رابطه بین سازمان ها و محیط‌های نهادی آنها شناخته شده‌است. زندگینامه. اسکات، زاده پارسونز، کانزاس و پسر چارلز اچ. اسکات و هیلدگارد هویل است. دکترای خود را از دانشگاه شیکاگو زیر نظر پیتر بلاو دریافت کرد. و دکترای افتخاری از دانشکده بازرگانی کپنهاگ (۲۰۰۰)، دانشکده اقتصاد و بازرگانی هلسینکی (۲۰۰۱) و دانشگاه آرهوس در دانمارک (۲۰۱۰)
هلسینکی (۲۰۰۱) و دانشگاه آرهوس در دانمارک (۲۰۱۰) دریافت کرده است. اسکات تمام دوران حرفه‌ای خود را در استنفورد گذرانده است و به عنوان رئیس گروه جامعه‌شناسی (۱۹۷۲-۱۹۷۵)، مدیر برنامه آموزشی سازمان‌ها و سلامت روان (۱۹۷۲-۱۹۸۹) و مدیر مرکز تحقیقات سازمانی استنفورد (۱۹۸۸-۱۹۹۶) خدمت کرده است. از سال ۱۹۹۷، او استاد بازنشسته گروه جامعه‌شناسی با انتصاب‌های افتخاری در دانشکده تحصیلات تکمیلی بازرگانی، دانشکده تحصیلات تکمیلی آموزش و دانشکده پزشکی دانشگاه استنفورد است. اسکات در سال ۱۹۷۵ به عضویت آکادمی ملی پزشکی انتخاب
در سال ۱۹۷۵ به عضویت آکادمی ملی پزشکی انتخاب شد. در سال ۱۹۸۸، او جایزه پژوهشگر برجسته را از بخش مدیریت و نظریه سازمان آکادمی مدیریت دریافت کرد. در سال ۱۹۹۶، جایزه ریچارد دی. ایروین را برای مشارکت‌های علمی برجسته در مدیریت از آکادمی مدیریت دریافت کرد. در سال ۲۰۱۳، او جایزه مربی برجسته را از همان بخش دریافت کرد. و در سال ۲۰۱۵، او توسط آکادمی تجارت بین‌الملل به عنوان پژوهشگر برجسته سال انتخاب شد. اسکات به عنوان سردبیر «بررسی سالانه جامعه‌شناسی» (۱۹۸۷–۱۹۹۱) و رئیس انجمن تحقیقات جامعه‌شناسی (۲۰۰۶–۲۰۰۷) خدمت
و رئیس انجمن تحقیقات جامعه‌شناسی (۲۰۰۶–۲۰۰۷) خدمت کرد. در سال ۲۰۰۰، بخش سازمان، مشاغل و کار انجمن جامعه‌شناسی آمریکا، جایزه دبلیو. ریچارد اسکات را برای تقدیر سالانه از یک مقاله برجسته در این حوزه ایجاد کرد. آثار. اسکات یک جامعه‌شناس سازمانی است که کار خود را بر مطالعه سازمان‌های حرفه‌ای، از جمله سازمان‌های آموزشی، مهندسی، پزشکی، پژوهشی، رفاه اجتماعی و سازمان‌های غیرانتفاعی متمرکز کرده‌است. در طول سه دهه گذشته، او نوشته‌ها و پژوهش های خود را بر رابطه بین سازمان‌ها و محیط‌های نهادی آنها متمرکز کرده‌است. او
و محیط‌های نهادی آنها متمرکز کرده‌است. او نویسنده یا ویراستار حدود بیست کتاب و بیش از ۲۰۰ مقاله و فصل کتاب است.
کاخ نووا بورسا والوری (Palazzo della Nuova Borsa Valori) یک ساختمان تاریخی در جنوا است که در پیازا د فراری واقع شده است و با نام کاخ بورسا نیز شناخته می‌شود. این بنا توسط مهندسان داریو کاربونه و آمدئو پیراگوستینی ساخته شده و معماری آن یادآور سبک نئو-قرن شانزدهم است، در حالی که فضای داخلی آن که توسط آدولفو کوپده طراحی شده، از سبک لیبرتی الهام گرفته شده است. معماری و تزئینات به گونه‌ای طراحی شده بودند که قدرت مالی بازار جنوا را که به دلیل حجم بالای تجارتش در آغاز قرن بیستم، زمانی که اولین بورس اوراق بهادار
آغاز قرن بیستم، زمانی که اولین بورس اوراق بهادار ایتالیا بود، ابراز می‌کرد، برجسته کنند. تاریخچه. بورس اوراق بهادار قبل از کاخ بورسا. جنوا سابقه‌ای باستانی در فعالیت تجاری دارد. در ایتالیای قرون وسطی و در جوامع محلی، مبادلات در میدان دی بانچی انجام می‌شد، که به دلیل وجود "نیمکت‌هایی" که توسط بازرگانان، سردفتران و صرافان برپا شده بود، به این نام خوانده می‌شد. در دهه ۱۷۰۰ فعالیت و تجارت در "بازار" خصوصی، در پالازو سن جورجیو و همچنین در میدان بانچی انجام می‌شد. در سال ۱۸۲۲، کمیسیونی توسط اتاق بازرگانی تشکیل
در سال ۱۸۲۲، کمیسیونی توسط اتاق بازرگانی تشکیل شد تا نرخ ارز بین جنوا و مهم‌ترین مراکز تجاری اروپا را بر اساس میانگین قیمت‌های چانه‌زنی شده تعیین کند. دهه ۱۸۴۰ شاهد بازسازی لوجیا دلا مرکانتزیا (جنوا) بود، ساختمانی که به معاملات بورس اوراق بهادار اختصاص داده شده بود و اولین مقررات اتاق بازرگانی در آن اعمال شد. در سال ۱۸۴۵ اولین فهرست "کورسو دی کامبی" با قیمت‌های اوراق قرضه و سهام دولتی منتشر شد. در سال ۱۸۵۵، تولد "بورس بازرگانی" در لوجیا دی بانچی و کاخ سنارگه که توسط اتاق بازرگانی جنوا اداره می‌شد، با حکم
که توسط اتاق بازرگانی جنوا اداره می‌شد، با حکم کاوور رسمی شد، که در آن معامله‌گران، دلالان سهام مجاز و دلالان سهام بودند که بنای یادبودی برای کاوور در لوجیا توسط مجسمه‌ساز وینچنزو ولا ساخته شد، که بعداً در سال ۱۹۴۲ توسط یک بمب‌گذاری تخریب شد. در ۲۷ ژوئن ۱۹۰۵، شرکت نووا بورسا برای ساخت این ساختمان تأسیس شد که در آن زمان هفت میلیون لیر هزینه داشت. در سال ۱۹۱۲، بورس کالا در لوجیا دی بانچی باقی ماند و تا سال ۱۹۸۵ در آنجا ماند، در حالی که بورس اوراق بهادار به پیازا د فراری در ساختمان تازه ساخته شده منتقل شد.
پیازا د فراری در ساختمان تازه ساخته شده منتقل شد. این ساختمان در ۲۰ ژوئیه ۱۹۱۲ افتتاح شد. این یک رویداد با اهمیت ملی بود. در طول سه روز، کارگزاران بورس از سراسر کشور حضور داشتند و فرانچسکو ساوریو نیتی، وزیر کشاورزی، صنعت و تجارت دولت چهارم جولیتی، فرانچسکو تدسکو، وزیر خزانه‌داری و تئوبالدو کالیسانو نیز در این مراسم شرکت داشتند. وزیر پست و تلگراف. از دیگر مقامات، مارکی جورجو دوریا، نماینده شهردار جاکومو گراسو، رئیس وقت اتاق بازرگانی کارلو دانه و نینو رونکو، رئیس کنسرسیوم بندر و مارکی جاکومو فیلیپو دوراتزو
رئیس کنسرسیوم بندر و مارکی جاکومو فیلیپو دوراتزو پالاویچینی و رئیس اتحادیه دلالان سهام جاکومو ریچینی بودند. طراحی و ساخت کاخ. ساختمان بورس جدید توسط داریو کاربونه و فضای داخلی آن توسط آدولفو کوپده طراحی شد. این منطقه در سال ۱۹۰۶ توسط انجمن بورس جدید با هزینه ۲ میلیون لیره خریداری شد. ساختمان کاخ به انجمن بورس آئدس واگذار شد که از بتن مسلح شرکت پورچدو به مدیریت جیووانی آنتونیو پورچدو از تورین با سیستم هنبیک استفاده کرد. در سال ۱۹۱۰، کل منطقه تحت بازسازی شهری بزرگی قرار گرفت که ظاهر و عملکرد آن را تغییر داد.
بزرگی قرار گرفت که ظاهر و عملکرد آن را تغییر داد. منطقه قدیمی پونتیچلو به همراه سایر مناطق تخریب شد، زیرا تپه با خاک یکسان شد، صومعه و کلیسای سنت آندره‌آ و خیابان تپه تخریب شدند. خیابان دانته با کاخ‌هایش، میدان فراری و خیابان بیستم ستمبره، مرکز شهر مدرن جدید متولد شدند. نمای باشکوه و عظیم با ستون‌های روستایی، شکلی گرد و صورتی به سبک نئو-قرن شانزدهم دارد که برای کربن مناسب است تا شکوه مشتری را افزایش دهد. نما با سنگ مرمر قرمز ورونا و سنگ فیلتوله مایل به قرمز پوشیده شده است و به سمت میدان فراری، یک سنگفرش
پوشیده شده است و به سمت میدان فراری، یک سنگفرش غول‌پیکر با کتیبه کیف، به رنگ طلایی مانند گنبدهای ساختمان، دارد. در عوض، آدولفو کوپده، برادر جینو کوپده، که در آن سال‌ها در جنوا شروع به گسترش سبک لیبرتی و سبک موسوم به کوپده کرده بود، که بعداً به پایتخت رسید و او را به عنوان خالق ارگ نمایشگاه بین‌المللی جنوا در سال ۱۹۱۴ معرفی کرد، از معماری داخلی مراقبت کرد. در داخل "، تالار گریلا" با مساحت ۹۶۰ متر مربع، بزرگ‌ترین تالار در ایتالیا در زمان ساخت خود قرار دارد که با سی و نه "عدد اسکاگنی" برای معامله توسط دلالان
با سی و نه "عدد اسکاگنی" برای معامله توسط دلالان سهام و بانکداران و هجده شمعدان برنزی غول‌پیکر احاطه شده است که امروزه شانزده عدد از آنها باقی مانده است. این شمعدان‌ها سه متر ارتفاع دارند و توسط آدولفو کوپده طراحی شده‌اند و او می‌خواست آنها توسط ریخته‌گری‌های پیگنون ساخته شوند. در مرکز، کوپده می‌خواست یک تالار بزرگ به شکل بیضی با ستون‌های مرمری برای پشتیبانی از یک گنبد با یک نورگیر ایجاد کند که روی آن تصویر سنت جورج و اژدها قرار دارد، نقشی که بر روی دروازه آهنی غول‌پیکر فرفورژه گرفته شده است، جایی که آنها
آهنی غول‌پیکر فرفورژه گرفته شده است، جایی که آنها همیشه همان تصویر سنت جورج و اژدها هستند. پنجره‌های گرد معمولاً به سبک آرت نوو توسط نقاش فلورانسی، سالوینو تافاناری، نقاشی شده‌اند. از دهه ۹۰ میلادی تا به امروز. اتاق دیگر، اتاق تلگراف است که در آن یک سیستم تلگراف و یک سرویس تلفن بین‌المللی برای اپراتورها وجود داشت. با کامپیوتری شدن مبادلات و انتقال به سیستم تله‌ماتیک، بورس جنوا آخرین جلسه خود را در ۲۸ فوریه ۱۹۹۴ برگزار کرد و تالار گریدا در ۵ سپتامبر ۱۹۹۸ بسته شد. متعاقباً، اتاق بازرگانی جنوا با بنیاد کاریگه
شد. متعاقباً، اتاق بازرگانی جنوا با بنیاد کاریگه (CARIGE) کارهای مرمت را انجام دادند. پس از تعطیلی فعالیت‌های بازار سهام، از سالن گریدا به عنوان فضای نمایشگاهی استفاده می‌شود و برای برگزاری کنفرانس‌ها و نمایشگاه‌ها تجهیز شده است، همان‌طور که از "سالن اسگنی" می‌توان به عنوان فضای نمایشگاهی استفاده کرد، در حالی که از سالن تلگراف می‌توان به عنوان محل پذیرایی استفاده کرد.
کاخ دوک (به ایتالیایی: "Palazzo Ducale") بنایی تاریخی در جنوا، شمال غربی ایتالیا است. این بنا که زمانی خانهٔ دوج‌های جنوا بود، اکنون به موزه و مرکزی برای رویدادهای فرهنگی و نمایشگاه‌های هنری تبدیل شده است. این بنا در قلب شهر واقع شده و دو ورودی و نمای متفاوت دارد، ورودی اصلی در میدان جیاکومو ماتئوتی و ورودی دوم در میدان فراری. تاریخچه. ساخت کاخ دوک در اواخر قرن سیزدهم آغاز شد، زمانی که جنوا به تدریج قدرت نظامی و اقتصادی خود را در مدیترانه تثبیت می‌کرد. در آن زمان، شهر بر اساس "Compagna Communis" (نام رسمی
زمان، شهر بر اساس "Compagna Communis" (نام رسمی جمهوری در آن زمان) سازماندهی شده بود که انتصاب کاپیتان مردم به عنوان رئیس دولت جنوا را فراهم می‌کرد. با این حال، تا سال ۱۲۹۱، مقامات ارشد و دیگر نمایندگان شهرداری دفتر مرکزی خود را نداشتند، بلکه در کاخ اسقف اعظم یا در خانه‌های شخصی نزدیک متعلق به خانواده‌های دوریا و فیسکی مستقر بودند. در سال ۱۲۹۱، «کاپیتانی دل پوپولو» به نام‌های کورادو دوریا و اوبرتو اسپینولا، ساختمان‌های متعلق به خانواده دوریا را خریداری کردند و سه سال بعد، کاخ مجاور آلبرتو فیشی نیز خریداری
و سه سال بعد، کاخ مجاور آلبرتو فیشی نیز خریداری شد که مجهز به برجی بود که بعدها «گریمالدینا» نامیده شد و از سال ۱۲۷۲ به دلیل تبعید فیشی، به عنوان مقر کاپیتان دل پوپولو مورد استفاده قرار می‌گرفت. این ادغام منجر به ساخت کاخ راهبان شد. این کاخ که با انتصاب اولین دوج جنوایی، سیمونه بوکانگرا، در سال ۱۳۳۹ نام «دوکاله» را به خود گرفته بود، از نیمه دوم قرن چهاردهم به دستور دوج آنتونیوتو آدورنو، دستخوش یک سری تحولات شد. این ساختمان با افزودن ساختمان‌های جدید در شرق، به شکل نوعی "C" در اطراف میدان اومبرتو اول
شرق، به شکل نوعی "C" در اطراف میدان اومبرتو اول امروزی، و در شمال، به منظور اشغال فضایی مطابق با بدنه مرکزی فعلی کاخ، گسترش یافت. مداخلات مورد نظر آدورنو، دسترسی اصلی به ساختمان را تغییر نداد و این دسترسی همچنان در خیابان توماسو رجیو حفظ شد. با ساخت بنایی به نام «حاشیه» (enceinte)، ساختمانی که قرار بود پادگانی را در خود جای دهد که بال‌های شرقی و غربی میدان اومبرتو اول را به هم متصل می‌کرد، تحول مهم جدیدی در اواسط قرن بعد رخ داد و عملاً میدان را به حیاطی مستحکم تبدیل کرد و کاخ را به نوعی دژ قدرت تبدیل نمود
تبدیل کرد و کاخ را به نوعی دژ قدرت تبدیل نمود که از بقیه شهر جدا بود. تاریخ دقیق ساخت پرده مشخص نیست، اما انتصاب «کاپیتان دروازه کاخ» در سال ۱۴۷۰ نشان می‌دهد که ساخت آن در آن زمان به پایان رسیده است. با ساخت بال جدید، دسترسی از طریق توماسو رجیو بسته شد و ورودی جدید در مرکز ساختمان جدید قرار گرفت. در قرن شانزدهم، اصلاحات مورد نظر آندره‌آ دوریا، ساختار سیاسی شهر را تغییر داد. در آن زمان، شهر توسط یک شورای بزرگ متشکل از چهارصد سناتور و یک شورای کوچک اداره می‌شد، در حالی که دوج دیگر برای تمام عمر انتخاب نمی‌شد
در حالی که دوج دیگر برای تمام عمر انتخاب نمی‌شد و تنها برای دو سال در این سمت باقی می‌ماند. تمایل به داشتن کرسی‌ای که منعکس‌کنندهٔ اعتبار و سازمان سلسله مراتبی دوگات باشد، همراه با نیاز به قلعه‌ای که دولت را از دسیسه‌ها و کودتاها در امان نگه دارد، سنا را بر آن داشت تا در سال ۱۵۹۱، وظیفهٔ بازسازی کامل ساختمان را به معمار آندره‌آ سرسولا، معروف به «ایل وانونه»، واگذار کند. پس از آنکه آتش‌سوزی مهیبی در ۳ نوامبر ۱۷۷۷ بخش بزرگی از بدنه مرکزی ساختمان را ویران کرد، کارهای مهم و جدیدی برای تغییر و تحول در سال ۱۷۷۸
کارهای مهم و جدیدی برای تغییر و تحول در سال ۱۷۷۸ انجام شد که از این میان، تنها دهلیز طبقه همکف و راه‌پله منتهی به آن سالم ماندند. به سرعت مسابقه‌ای برای بازسازی آغاز شد که در آن از جیاکومو ماریا گاگینی، گرگوریو پتوندی و امانوئل آندره تاگلیافیچی، از مشهورترین معماران فعال در جنوا در آن سال‌ها، دعوت به شرکت شد. با این حال، معمار سیمونه کانتونی برنده این مسابقه شد که نمای مرمری را طراحی کرد که یکی از اولین نمونه‌های سبک نئوکلاسیک در جنوا است. کارهای بازسازی بین سال‌های ۱۷۷۸ تا ۱۷۸۳ تحت نظارت گائتانو کانتونی
سال‌های ۱۷۷۸ تا ۱۷۸۳ تحت نظارت گائتانو کانتونی انجام شد و علاوه بر نما، شامل بازسازی نئوکلاسیک سالن‌های شورای بزرگ و شورای کوچک بود که سقف‌های چوبی آنها در اثر آتش‌سوزی آسیب دیده بود. سقف‌های جدید از آجر ساخته شده بودند تا از آنها در برابر هرگونه آتش‌سوزی جدید محافظت شود. در سال ۱۸۱۵، الحاق جنوا و لیگوریا به پادشاهی ساردینیا، پایان جمهوری جنوا را رقم زد و کاخ عملکرد خود را به عنوان مقر دولت از دست داد و از محل آن به عنوان دادگاه‌ها، دفاتر و بایگانی به عنوان مقر جدید قوه قضائیه استفاده شد، نقشی که تا سال
مقر جدید قوه قضائیه استفاده شد، نقشی که تا سال ۱۹۷۵ همچنان حفظ شد. در دهه‌های اول قرن بیستم، اورلاندو گروسو یک کمپین مرمت جدید را آغاز کرد. مهم‌ترین مداخلات او مربوط به نماهای خیابان توماسو رجیو بود، جایی که ایوان سرپوشیدهٔ راهبان و دیگر بقایای ساختمان‌های قرون وسطایی که با نمای خطی منریسم وانونه پوشیده شده بودند، به پیروی از سیاست نئوقرون وسطایی که در آن زمان در حال اجرا بود، و نمای میدان فراری که به‌طور کامل بازسازی و رنگ‌آمیزی مجدد شد، نمایان شدند. در سال ۱۹۴۲، در جریان یکی از بمباران‌های شهر توسط