payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پنج اطلاعیه عمومی ، پنج بولتن رسمی بودند که در ۷ آوریل ۱۸۶۸ خطاب به مردم عادی منتشر شدند و اولین احکام صادر شده توسط دولت میجی امپراتوری ژاپن را تشکیل می‌دادند. اهمیت. سوگندنامه پنج‌ماده‌ای که یک روز قبل از پنج اطلاعیه عمومی منتشر شد، به سادگی به "کوگیو" و "دایمیو" نشان داده شد و در روزنامه عمومی "دایجوکان" که در شهرها به فروش می‌رسید، منتشر شد. در مقابل، پنج اطلاعیه عمومی تقریباً برای کل کشور منتشر شد. محتوای این اطلاعیه‌ها ادامه سیستم شوگون‌سالاری توکوگاوا بود، از جمله سیاست‌هایی مانند رعایت وفاداری به
بود، از جمله سیاست‌هایی مانند رعایت وفاداری به سلطنت و رئیس خانواده، و ممنوعیت تشکیل فرقه‌ها و «دین شیطانی مسیحیت». از سوی دیگر، از آنجایی که دولت میجی در حال دستور لغو سیستم تابلو اعلانات فئودالی بود، پنج اطلاعیه عمومی نماد دامنه اقتدار دولت جدید بود. برای مثال، از آنجا که این اطلاعیه‌ها در استان‌های متحد با اتحاد اواوئه‌تسو رپان نصب نشده بودند، همزمان با جنگ بوشین باطل شدند. علاوه بر این، این اطلاعیه‌ها در قلمرو سایر دایمیوها و هاتاموتو آنها که متحد شوگون بودند نیز نصب نشده بودند.
حمله به سفارت ژاپن در کویت در ۶ فوریهٔ ۱۹۷۴ به واقعه‌ای اشاره دارد که در آن شبه‌نظامیان فلسطینی سفارت ژاپن در شهر کویت را اشغال کرده و سفیر و ده نفر دیگر از جمله کارکنان سفارتخانه را گروگان گرفتند. هدف شبه‌نظامیان حمایت از اعضای ارتش سرخ ژاپن و شبه‌نظامیان فلسطینی بود که در ماجرای معروف به حادثهٔ «لاجو» در کشور سنگاپور گروگان‌هایی را در یک کشتی در اختیار داشتند. نتیجه این گروگانگیری در نهایت چنین بود که گروگان‌ها آزاد شدند و چریک‌ها اجازه یافتند به عدن پرواز کنند. هدف. هدف این حمله حمایت از چهار چریک
پرواز کنند. هدف. هدف این حمله حمایت از چهار چریک محاصره‌شده در یک کشتی به نام «لاجو» بود که پس از تلاش ناموفق برای نابود کردن یک پالایشگاه متعلق به رویال داچ شل در سنگاپور آن را ربوده بودند. این مردان به‌مدت هفت روز در کشتی محاصره بودند تا این‌که در نتیجهٔ حمله به سفارت، سلاح‌های خود را زمین گذاشته و گروگان‌ها را آزاد کردند. سپس قرار شد به کویت و از آن‌جا به یمن منتقل شوند. عاملان. اگرچه هویت یا حتی شمار دقیق مردان مهاجم مشخص نیست با این حال گفته می‌شود که آن‌ها اعضای جبهه مردمی برای آزادی فلسطین، یک گروه
آن‌ها اعضای جبهه مردمی برای آزادی فلسطین، یک گروه مارکسیست-لنینیست سوسیالیست انقلابی سکولار چپ‌گرا بودند که در سال ۱۹۶۷ توسط جورج حبش بنیان‌گذاری شد. این گروه پیش‌تر با هواپیماربایی‌هایی نظیر هواپیماربایی پرواز ۸۴۰ تی‌دبلیوای در سال ۱۹۶۹ شناخته شده بود. آنان از متحدان ارتش سرخ ژاپن و بسیاری دیگر از گروه‌های تروریستی چپ‌گرای افراطی بودند و تا به امروز همچنان فعال‌اند. حمله. پیش از ظهر روز ۶ فوریه ۱۹۷۴، شمار نامعلومی از شبه‌نظامیان فلسطینی که خود را اعضای جبهه مردمی برای آزادی فلسطین معرفی کردند، سفارت ژاپن
مردمی برای آزادی فلسطین معرفی کردند، سفارت ژاپن در شهر کویت را اشغال کردند. آن‌ها سفیر ژاپن در کویت و چند تن از کارکنان سفارت را گروگان گرفتند. هدف آن‌ها حمایت از اعضای ارتش سرخ ژاپن و سایر شبه‌نظامیان فلسطینی بود که در کشتی‌ای در سنگاپور در حادثه‌ای که با عنوان حادثهٔ «لاجو» شناخته می‌شود، گروگان‌هایی را در اختیار داشتند. همراه با گروه سومی به نام «فرزندان سرزمین‌های اشغالی عرب»، این گروه‌ها مسئولیت حادثهٔ «لاجو» را بر عهده گرفتند و از دولت ژاپن خواستند هواپیمایی به سنگاپور اعزام کند. این هواپیما قرار بود
به سنگاپور اعزام کند. این هواپیما قرار بود عاملان حادثهٔ «لاجو» را، که همچنان در کشتی گروگان‌هایی در اختیار داشتند، به کویت منتقل کند. دولت ژاپن روز بعد، پنج‌شنبه ۷ فوریه، با درخواست از دولت کویت برای فرود یک هواپیمای ویژهٔ شرکت هواپیمایی ژاپن با مهاجمان حادثهٔ «لاجو»، پاسخ داد؛ اما دولت کویت این درخواست را نپذیرفت. این نخستین بار بود که چریک‌های فلسطینی در کویت دست به حمله زدند، چراکه خانواده سلطنتی این کشور به رهبری شیخ صباح السالم الصباح، از جنبش مقاومت فلسطین حمایت مالی می‌کرد. کویت پیش‌تر پایان مسیر
فلسطین حمایت مالی می‌کرد. کویت پیش‌تر پایان مسیر بسیاری از هواپیماربایی‌های فلسطینی بوده و خود را کشوری امن می‌دانست. پایان. روز بعد، پنج‌شنبه ۷ فوریه، دولت ژاپن به خواسته‌های چریک‌ها تن داد و هواپیمایی را برای انتقال عاملان حادثهٔ «لاجو» فراهم کرد. چریک‌ها گروگان‌ها را بدون آسیب آزاد کردند و همراه با عاملان حادثهٔ «لاجو» به یمن منتقل شدند.
لیگ قهرمانان کونکاکاف ۲۰۱۹ (که به طور رسمی با نام لیگ قهرمانان کونکاکاف اسکوشیابانک ۲۰۱۹ شناخته می‌شود) یازدهمین دوره لیگ قهرمانان کونکاکاف با نام فعلی و به طور کلی پنجاه و چهارمین دوره از مسابقات برتر باشگاهی فوتبال بود که توسط کونکاکاف، نهاد حاکم منطقه‌ای آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و کارائیب برگزار شد. مونتری در فینال با نتیجه ۲–۱ در مجموع دو بازی، تیم اونال را شکست داد و چهارمین عنوان قهرمانی خود را کسب کرد. آنها به عنوان قهرمان لیگ قهرمانان کونکاکاف ۲۰۱۹، به جام باشگاه‌های جهان ۲۰۱۹ در قطر راه یافتند.
به جام باشگاه‌های جهان ۲۰۱۹ در قطر راه یافتند. گوادالاخارا مدافع عنوان قهرمانی بود، اما به این مسابقات راه نیافت و نتوانست از عنوان قهرمانی خود دفاع کند. نحوه صلاحیت. در مجموع ۱۶ تیم در لیگ قهرمانان کونکاکاف شرکت کردند: بنابراین، تیم‌های ۹ یا ۱۰ فدراسیون از ۴۱ فدراسیون عضو کونکاکاف می‌توانستند در لیگ قهرمانان کونکاکاف شرکت کنند. آمریکای شمالی. نه سهمیه برای اتحادیه فوتبال آمریکای شمالی (نافو) به سه انجمن عضو نافو به شرح زیر اختصاص داده شد: چهار سهمیه برای هر یک از کشورهای مکزیک و ایالات متحده، و یک سهمیه
هر یک از کشورهای مکزیک و ایالات متحده، و یک سهمیه برای کانادا. برای مکزیک، قهرمان و نایب قهرمان مسابقات پلی آف فصل‌های آغازین و پایانی لیگ مکزیک به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه یافتند. اگر تیمی فینالیست هر دو تورنمنت بود، سهمیه خالی با استفاده از فرمولی بر اساس سوابق فصل عادی اختصاص داده می‌شد که تضمین می‌کرد دو تیم از طریق هر تورنمنت صعود کنند. برای ایالات متحده، به دلیل تغییر ساختار لیگ قهرمانان کونکاکاف از سال ۲۰۱۸، دو تیم از فصل‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ به لیگ قهرمانان کونکاکاف ۲۰۱۹ راه یافتند: این بدان معناست که
کونکاکاف ۲۰۱۹ راه یافتند: این بدان معناست که قهرمانان ساپورترز شیلد در سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸، و قهرمانان کنفرانس شرق یا کنفرانس غرب که قهرمان ساپورترز شیلد در سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ نبودند و در شرایط معمول به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه پیدا می‌کردند، تضمینی برای حضور در لیگ قهرمانان کونکاکاف ۲۰۱۹ نداشتند. اگر تیمی وجود داشت که از طریق چندین سهمیه صعود کرده بود، یا اگر تیمی از کانادا قهرمان جام ام‌ال‌اس ۲۰۱۷ یا ۲۰۱۸ شده بود، سهمیه خالی به تیم مستقر در ایالات متحده که بهترین رکورد مجموع را در طول فصل‌های عادی ۲۰۱۷
که بهترین رکورد مجموع را در طول فصل‌های عادی ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ داشت، اختصاص داده می‌شد. برای کانادا، قهرمان مسابقات قهرمانی کانادا، مسابقات جام داخلی آن که جام مسافران را اهدا می‌کند، به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه یافت. اگر برخی تیم‌های کانادایی در ام‌ال‌اس رقابت می‌کردند، نمی‌توانستند از طریق فصل عادی ام‌ال‌اس یا پلی آف به این مسابقات راه یابند. آمریکای مرکزی. پنج سهمیه اتحادیه فوتبال آمریکای مرکزی (اونکاف) به پنج فدراسیون از هفت فدراسیون عضو اونکاف به شرح زیر اختصاص داده شد: یک سهمیه برای هر یک از کشورهای
اختصاص داده شد: یک سهمیه برای هر یک از کشورهای کاستاریکا، السالوادور، گواتمالا، هندوراس و پاناما. از آنجایی که تمام لیگ‌های آمریکای مرکزی یک فصل تقسیم‌شده با دو تورنمنت در یک فصل را اجرا می‌کردند، قهرمانانی که در مجموع رکورد بهتری داشتند (یا هر تیمی که قهرمان هر دو تورنمنت بود) در لیگ‌های کاستاریکا، السالوادور، گواتمالا، هندوراس و پاناما به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه یافتند. ۱۳ تیم دیگر از آمریکای مرکزی که از طریق لیگ‌های داخلی خود واجد شرایط شده بودند، وارد لیگ کونکاکاف شدند. اگر تیم‌هایی از هر یک از
وارد لیگ کونکاکاف شدند. اگر تیم‌هایی از هر یک از انجمن‌های آمریکای مرکزی حذف می‌شدند، تیم‌هایی از سایر انجمن‌های آمریکای مرکزی جایگزین آنها می‌شدند و این انجمن‌ها بر اساس نتایج مسابقات قبلی لیگ قهرمانان کونکاکاف انتخاب می‌شدند. کارائیب. تنها سهمیه اتحادیه فوتبال کارائیب (سی‌اف‌یو) از طریق جام باشگاه‌های کارائیب، یک تورنمنت شبه‌قاره‌ای که برای باشگاه‌های هر ۳۱ انجمن عضو سی‌اف‌یو آزاد است، اختصاص داده شد. برای واجد شرایط شدن در جام باشگاه‌های کارائیب، تیم‌ها باید در فصل قبل به عنوان قهرمان یا نایب قهرمان لیگ
در فصل قبل به عنوان قهرمان یا نایب قهرمان لیگ انجمن مربوطه خود انتخاب می‌شدند. قهرمان جام باشگاه‌های کارائیب کونکاکاف به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه یافت. سه تیم دیگر از کارائیب که از طریق جام باشگاه‌های کارائیب کونکاکاف یا مسابقات باشگاهی کارائیب کونکاکاف (از طریق پلی آف) به این مسابقات راه یافته بودند، وارد لیگ کونکاکاف شدند. لیگ کونکاکاف. علاوه بر ۱۵ تیم راه یافته مستقیم به لیگ قهرمانان کونکاکاف، ۱۶ تیم دیگر (۱۳ تیم از آمریکای مرکزی و ۳ تیم از کارائیب) وارد لیگ کونکاکاف شدند، تورنمنتی که از اوت تا اکتبر
لیگ کونکاکاف شدند، تورنمنتی که از اوت تا اکتبر قبل از لیگ قهرمانان کونکاکاف برگزار می‌شد. قهرمان لیگ کونکاکاف به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه یافت. تیم‌ها. ۱۶ تیم زیر (از هشت فدراسیون) به این مسابقات راه یافتند. "در جدول زیر، تعداد حضورها، آخرین حضور و بهترین نتیجه قبلی، فقط آن‌هایی که در دوره لیگ قهرمانان کونکاکاف از فصل" "۰۹–۲۰۰۸ شروع شده‌اند، در نظر گرفته می‌شوند (و آن‌هایی که در دوره جام قهرمانان از سال ۱۹۶۲ تا ۲۰۰۸ بوده‌اند، در نظر گرفته نمی‌شوند)." نکات قرعه کشی. قرعه کشی لیگ قهرمانان کونکاکاف ۲۰۱۹ در
قرعه کشی. قرعه کشی لیگ قهرمانان کونکاکاف ۲۰۱۹ در تاریخ ۳ دسامبر ۲۰۱۸، ساعت ۱۹:۰۰ به وقت شرق آمریکا ( )، در یونیویژن استودیو در میامی، فلوریدا، ایالات متحده برگزار شد. قرعه کشی، هر مسابقه در مرحله یک‌هشتم نهایی (شماره ۱ تا ۸) بین یک تیم از گلدان ۱ و یک تیم از گلدان ۲ را که هر کدام شامل هشت تیم بودند، تعیین می‌کرد. «گلدان‌های جایگاه نمودار» (گلدان A و گلدان B) شامل جایگاه‌های نمودار شماره ۱ تا ۸ مربوط به هر مسابقه بودند. به تیم‌های گلدان ۱، یک جایگاه نمودار از گلدان A و به تیم‌های گلدان ۲، یک جایگاه نمودار
از گلدان A و به تیم‌های گلدان ۲، یک جایگاه نمودار از گلدان B اختصاص داده شد. تیم‌های یک انجمن نمی‌توانستند در مرحله یک‌هشتم نهایی در مقابل یکدیگر قرار بگیرند، به جز تیم‌های «وایلدکارد» که جایگزین تیمی از انجمن دیگر می‌شدند. سیدبندی تیم‌ها بر اساس شاخص جدید باشگاه‌های کونکاکاف انجام شد. هر تیم بر اساس معیارهای تعیین شده توسط انجمن‌های مربوطه (مثلاً قهرمان مسابقات، نایب قهرمان، قهرمان جام) به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه یافت و در نتیجه برای هر تیم یک جایگاه (مثلاً MEX۱, MEX۲) تعیین شد. شاخص باشگاه‌های
(مثلاً MEX۱, MEX۲) تعیین شد. شاخص باشگاه‌های کونکاکاف، به جای رتبه‌بندی هر تیم، بر اساس عملکرد درون زمینی تیم‌هایی بود که جایگاه‌های واجد شرایط مربوطه را در پنج دوره قبلی لیگ قهرمانان کونکاکاف اشغال کرده بودند. برای تعیین کل امتیازات اعطا شده به یک جایگاه در هر دوره از لیگ قهرمانان کونکاکاف، کونکاکاف از فرمول زیر استفاده کرد: ۱۶ تیم به شرح زیر در گلدان‌ها توزیع شدند: فرمت. در لیگ قهرمانان کونکاکاف، ۱۶ تیم در یک تورنمنت تک‌حذفی بازی کردند. هر بازی به صورت رفت و برگشت برگزار می‌شد. برنامه مسابقات. برنامه
رفت و برگشت برگزار می‌شد. برنامه مسابقات. برنامه مسابقات به شرح زیر بود. یک‌هشتم نهایی. در مرحله یک‌هشتم نهایی، مسابقات با قرعه کشی مشخص شد. تیم‌های گلدان ۱ در قرعه کشی، میزبان بازی برگشت بودند. خلاصه. بازی‌های رفت از ۱۹ تا ۲۱ فوریه و بازی‌های برگشت از ۲۶ تا ۲۸ فوریه ۲۰۱۹ برگزار شدند. مسابقات. ---- ---- ---- ---- یک‌چهارم نهایی. در مرحله یک‌چهارم نهایی، مسابقات به شرح زیر مشخص شدند: خلاصه. بازی‌های رفت از ۵ تا ۶ مارس و بازی‌های برگشت از ۱۲ تا ۱۴ مارس ۲۰۱۹ برگزار شدند. مسابقات. ---- ---- نیمه نهایی. در
برگزار شدند. مسابقات. ---- ---- نیمه نهایی. در مرحله نیمه نهایی، مسابقات به شرح زیر مشخص شدند: &lt;onlyinclude&gt; &lt;/onlyinclude&gt; خلاصه. بازی‌های رفت از ۳ تا ۴ آوریل و بازی‌های برگشت از ۱۰ تا ۱۱ آوریل ۲۰۱۹ برگزار شدند. مسابقات. ---- فینال. در فینال (برنده ن‌ن۱ در مقابل برنده ن‌ن۲)، فینالیستی که در مراحل قبلی عملکرد بهتری داشت، میزبان بازی برگشت بود.&lt;onlyinclude&gt; &lt;/onlyinclude&gt; خلاصه. بازی رفت در ۲۳ آوریل و بازی برگشت در ۱ مه ۲۰۱۹ برگزار شد.
یامائوکا تتسوهیده، ، متولد ۱۹۶۵ میلادی، روزنامه‌نگار، نویسنده و پژوهشگر ژاپنی در مؤسسه اخلاق است. تاریخچه. پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه چوئو، او در یک شرکت نفتی آمریکایی استخدام شد و سپس آنجا را ترک کرد و به استرالیا نقل مکان کرد، جایی که تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه سیدنی و دانشگاه نیو ساوت ولز به پایان رساند. در آوریل ۲۰۱۴، او به همراه داوطلبان ژاپنی در استرالیا، عمدتاً در سیدنی، یک کمپین مخالفت با طرح گروه‌های ضد ژاپنی چینی و کره‌ای برای نصب مجسمه زنان آسایشگر در زمین‌های عمومی در شهر استراتفیلد
زنان آسایشگر در زمین‌های عمومی در شهر استراتفیلد استرالیا راه‌اندازی کرد و در اوت ۲۰۱۵ موفق شد این طرح را خنثی کند. پس از فارغ‌التحصیلی از تحصیلات تکمیلی، او در یک شرکت جهانی در این کشور مشغول به کار شد. در آوریل ۲۰۱۴، او از نقشه یک گروه ضد ژاپنی چینی-کره‌ای برای نصب مجسمه زنان آسایشگر در زمین‌های عمومی مقابل ایستگاهی در استراتفیلد، حومه سیدنی، مطلع شد و در پاسخ به پیام کمک از یک مادر ژاپنی محلی، عملیاتی را برای متوقف کردن این طرح آغاز کرد. در نتیجه تشکیل شبکه‌ای از ژاپنی‌ها و استرالیایی‌های محلی و انجام
شبکه‌ای از ژاپنی‌ها و استرالیایی‌های محلی و انجام فعالیت‌های چندجانبه، آنها موفق شدند این پیشنهاد را در اوت ۲۰۱۵ به‌طور کامل توسط شورای شهر رد کنند.
عبدالله بشاره (؛ زادهٔ ۶ نوامبر ۱۹۳۶) دیپلمات و سیاست‌مدار کویتی است که نخستین دبیرکل شورای همکاری خلیج فارس بود. اوایل زندگی و تحصیلات. بشاره در ۶ نوامبر ۱۹۳۶ زاده شد. او در سال ۱۹۵۹ از دانشگاه قاهره فارغ‌التحصیل شد. او در کالج بالیول در دانشگاه آکسفورد تحصیل کرد و دیپلماسی و روابط بین‌الملل خواند. سپس مدرک کارشناسی ارشد علوم سیاسی را از دانشگاه سنت‌جانز در ایالات متحده دریافت کرد. زندگی حرفه‌ای. بشاره از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۱ به‌عنوان معلم کار می‌کرد. سپس به وزارت امور خارجهٔ کویت پیوست و از ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۴
به وزارت امور خارجهٔ کویت پیوست و از ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۴ به‌عنوان دبیر دوم امور سیاسی در سفارت کویت در تونس خدمت کرد. از ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۱، مدیر دفتر وزیر امور خارجه در کویت بود. پس‌از آن به‌عنوان نمایندهٔ دائم کویت در سازمان ملل متحد منصوب شد و از ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۱ در این سمت فعالیت داشت. بشاره نخستین دبیرکل شورای همکاری خلیج فارس بود و از ۲۶ مه ۱۹۸۱ تا آوریل ۱۹۹۳ این سمت را بر عهده داشت. دستیاران او در شورای همکاری، سیف بن هاشل المسکری از عمان و عبدالله ابراهیم الکوایز از عربستان سعودی بودند. المسکری مسئول امور سیاسی و
عربستان سعودی بودند. المسکری مسئول امور سیاسی و الکوایز مسئول امور اقتصادی بود. بشاره در اواخر سال ۱۹۹۲ از سمت خود کناره‌گیری کرد و استعفای او در نشست سران شورای همکاری که در دسامبر همان سال در ابوظبی برگزار شد، پذیرفته شد. پس از او، دیپلمات اماراتی فهیم بن سلطان القاسمی به‌عنوان دبیرکل شورای همکاری منصوب شد. در سال ۱۹۹۷، بشاره از خدمات دولتی بازنشسته شد. با این حال، در آغاز دههٔ ۲۰۰۰ به‌عنوان مشاور ارشد نخست‌وزیر کویت، شیخ صباح الاحمد خدمت کرد. او در همین دوره، نمایندهٔ کویت در کمیتهٔ مشورتی شورای همکاری
دوره، نمایندهٔ کویت در کمیتهٔ مشورتی شورای همکاری و مشاور در ادارهٔ امور خلیج فارس در وزارت امور خارجه نیز بود. همچنین ریاست مرکز دیپلماسی برای مطالعات راهبردی را بر عهده داشت. او هماهنگ‌کنندهٔ انجمن دوستی کویت و بریتانیا نیز هست. افزون بر این، بشاره در سال ۲۰۰۶ عضو هیئت‌مدیره و مشاور شرکت «نورث آفریقا هولدینگ» شد، و نیز به‌عنوان مدیر مستقل در شرکت پروژه‌های کویت منصوب شد. زندگی شخصی. بشاره متأهل است و دو فرزند دارد. او نویسندهٔ چندین کتاب است. همچنین مقالاتی در روزنامه‌های مختلف منتشر می‌کند. جوایز. در
در روزنامه‌های مختلف منتشر می‌کند. جوایز. در ژوئن ۲۰۰۳، بشاره از سوی پادشاهی متحده به دریافت نشان افتخاری فرماندهٔ عالی‌رتبه، والاترین نشان امپراتوری بریتانیا مفتخر شد.
خلیج کویت () که با عنوان جون الکویت نیز شناخته می‌شود، خلیجی در کویت است. این خلیج، سرشاخهٔ خلیج فارس به‌شمار می‌آید و شهر کویت در نوک آن قرار دارد. تاریخچه. پس از برخاست پسایخچالی حوضهٔ خلیج فارس، رسوبات حاصل از سامانه رودخانه‌ای دجله–فرات دلتاهای گسترده‌ای را شکل داد که بیشتر سرزمین‌های امروزی کویت را پدیدآوردند و خطوط ساحلی کنونی را به‌وجود آوردند. در گذشته، شمال کویت بخشی از بین‌النهرین باستان به‌شمار می‌رفت. یکی از نخستین شواهد سکونت انسان در جنوب کویت به حدود ۸۰۰۰ سال پیش از میلاد بازمی‌گردد، زمانی که
حدود ۸۰۰۰ سال پیش از میلاد بازمی‌گردد، زمانی که ابزارهای میان‌سنگی در میدان بورگان کشف شدند. ساکنان دوران نوسنگی در کویت از نخستین بازرگانان دریایی جهان بودند. در دوران دوره عبید (۶۵۰۰ پیش از میلاد)، کویت به‌عنوان مرکز تعامل میان مردم بین‌النهرین و نوسنگی شبه‌جزیره عربستان شرقی عمل می‌کرد، از جمله در بحره ۱ و محوطه اچ۳ در صبیه. یکی از نخستین قایق‌های نی‌ای جهان که به دوره عبید بازمی‌گردد، در محوطه اچ۳ کشف شده است. در بازهٔ زمانی میان ۴۰۰۰ تا ۲۰۰۰ پیش از میلاد، خلیج کویت محل استقرار تمدن دیلمون بود. سلطهٔ
خلیج کویت محل استقرار تمدن دیلمون بود. سلطهٔ دیلمون بر خلیج کویت، سرزمین اصلی آکاز، ام‌النمل و فیلکه را در بر می‌گرفت. در اوج شکوفایی خود، یعنی در حدود ۲۰۰۰ پیش از میلاد، امپراتوری دیلمون کنترل مسیرهای تجاری میان بین‌النهرین و هند و همچنین تمدن دره سند را در دست داشت. قدرت اقتصادی دیلمون پس از سال ۱۸۰۰ پیش از میلاد رو به افول گذاشت و در این دوران، دزدی دریایی در منطقه رواج یافت. پس از سال ۶۰۰ پیش از میلاد، بابلی‌ها دیلمون را به امپراتوری خود افزودند. در دوران اسکندر مقدونی، دهانهٔ رود فرات در شمال کویت
دوران اسکندر مقدونی، دهانهٔ رود فرات در شمال کویت امروزی قرار داشت. رود فرات از طریق «خور صبیه» که در آن زمان یک کانال آبی بود، مستقیماً به خلیج فارس می‌ریخت. جزیرهٔ فیلکه در فاصلهٔ ۱۵ کیلومتری از دهانهٔ رود فرات واقع شده بود. تا قرن نخست پیش از میلاد، کانال خور صبیه به‌طور کامل خشک شد. در دوران هخامنشیان (حدود ۵۵۰ تا ۳۳۰ پیش از میلاد)، خلیج کویت دوباره مسکونی شد. کتیبه‌هایی به زبان آرامی در منطقه وجود دارد که نشان‌دهندهٔ حضور هخامنشیان است. در سال ۱۲۷ پیش از میلاد، کویت بخشی از شاهنشاهی اشکانی بود و
پیش از میلاد، کویت بخشی از شاهنشاهی اشکانی بود و پادشاهی میشان در اطراف تردون در کویت امروزی پایه‌گذاری شد. کاراکنه در منطقه‌ای واقع در جنوب میان‌رودان متمرکز بود. سکه‌های کاراکنه در مناطق عکاز، ام‌النمل و فیلکه کشف شده‌اند. در دوران اشکانیان، ایستگاه تجاری پررونقی از کاراکنه در کویت وجود داشت. کهن‌ترین اشارهٔ ثبت‌شده به نام کویت به سال ۱۵۰ میلادی بازمی‌گردد؛ زمانی که جغرافی‌دان یونانی بطلمیوس در اثر خود با عنوان "جغرافیا" از آن یاد کرده است. بطلمیوس از خلیج کویت با نام "Hieros Kolpos" (یا "Sacer Sinus" در
کویت با نام "Hieros Kolpos" (یا "Sacer Sinus" در نسخه‌های لاتین) یاد کرده است. بخش عمده‌ای از خلیج کویت در دوران معاصر هنوز به‌صورت باستان‌شناسی کاوش نشده است. به‌باور بسیاری از باستان‌شناسان و زمین‌شناسان برجسته، احتمالاً کویت محل اصلی رود پیشون بوده است؛ رودی که باغ عدن را سیراب می‌کرد. جوریس زارینز با بهره‌گیری از اطلاعات منابع گوناگون، از جمله تصاویر ماهواره‌ای "لانداست" ("LANDSAT)"، پیشنهاد کرد که باغ عدن در محل تلاقی رودهای دجله و فرات با دریا در خلیج فارس (کویت امروزی) قرار داشته است. نظریهٔ او
خلیج فارس (کویت امروزی) قرار داشته است. نظریهٔ او دربارهٔ رود پیشون مورد تأیید "جیمز آ. ساور" از مرکز پژوهش‌های مشرق‌زمین در آمریکا نیز قرار گرفت. ساور با بهره‌گیری از شواهد زمین‌شناسی و تاریخی، رود پیشون را همان رود کویت که اکنون خشک شده است دانست. فاروق الباز نیز با کمک عکس‌های ماهواره‌ای، مسیر خشک‌شدهٔ این رود را تا منطقهٔ وادی الباطن ردیابی کرد.
صبیه یا الصبیه () منطقه‌ای در شمال کویت و در ساحل شمالی خلیج کویت است که از چند زیربخش تشکیل شده است: بهرا، اچ۳، نهدین، رضعه، محیطة، مغیرة، دبیج و رأس‌الصبیه. این منطقه دارای محوطه‌های باستان‌شناسی با گورپشته، سکونتگاه‌ها، اردوگاه‌ها، چاه‌ها و توده‌های صدفی است. بیشتر این گورپشته‌ها به عصر مفرغ آغازین و میانه (هزاره سوم تا دوم پیش از میلاد) تعلق دارند. الصبیه محل اجرای پروژه شهر ابریشم است که فاز نخست آن در مه ۲۰۱۹ آغاز شد. پژوهش‌های باستان‌شناسی. تاریخچهٔ پژوهش. محوطه‌های باستان‌شناسی در منطقهٔ الصبیه توسط
محوطه‌های باستان‌شناسی در منطقهٔ الصبیه توسط چندین مؤسسهٔ علمی از سراسر جهان مورد بررسی قرار گرفته‌اند که با شورای ملی فرهنگ، هنر و ادب دولت کویت (NCCAL) همکاری داشته‌اند. از سال ۱۹۹۹، باستان‌شناسان کویتی بررسی‌ها و کاوش‌های فشرده‌ای را در این منطقه انجام داده‌اند که در سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۵ و ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹، یک هیئت مشترک از کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس (GCC) به آن‌ها یاری رساند. در سال ۱۹۹۸، هیئت باستان‌شناسی مشترک کویت و بریتانیا فعالیت خود را در کویت آغاز کرد. این هیئت، بررسی‌هایی در منطقه انجام داد
آغاز کرد. این هیئت، بررسی‌هایی در منطقه انجام داد و در محوطهٔ اچ۳ حفاری‌هایی صورت داد؛ جایی که پیش‌تر دکتر فهد الوحیبی، مدیر موزه ملی کویت، قطعاتی از ظروف مربوط به دوران عبید را کشف کرده بود. از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۲، هیئت باستان‌شناسی مشترک کویت و لهستان (KPAM) وابسته به مرکز لهستانی باستان‌شناسی مدیترانه‌ای دانشگاه ورشو (PCMA UW)، پژوهش‌های باستان‌شناسی و بررسی‌هایی را در این منطقه انجام داد. پروژهٔ «کاوش و بررسی گورپشته الصبیه؛ گورپشته و دیگر سازه‌های سنگی در ساحل شمالی خلیج کویت» بر حفاری‌های نجات‌بخشی
در ساحل شمالی خلیج کویت» بر حفاری‌های نجات‌بخشی تمرکز داشت که به‌دلیل ساخت شهر جدید مدینة الحریر در منطقهٔ الصبیه، ضرورت یافته بود. در فاز نخست (۲۰۰۷–۲۰۱۰)، هیئت باستان‌شناسی گروهی از گورپشته را در زیرمنطقهٔ مغیرة کاوش کرد. در ادامه، KPAM دامنهٔ پژوهش‌های خود را گسترش داد و محوطه‌ای در زیرمنطقهٔ محیطة (یک چاه) و یک سکونتگاه بزرگ مربوط به دوره عبید (بهرا ۱) را نیز دربر گرفت. این پروژه زیر نظر پرفسور پیوتر بیلینسکی (PCMA UW) و سلطان الدویش اداره می‌شد. در سال ۲۰۱۰، دو زیرپروژه آغاز شد. نخستین پروژه، به
سال ۲۰۱۰، دو زیرپروژه آغاز شد. نخستین پروژه، به سرپرستی دکتر ووکاش روتکوفسکی (PCMA UW)، به بررسی و کاوش سازه‌های سنگی، به‌ویژه گورپشته پرداخت. پروژهٔ دیگر زیر نظر دکتر فرانچیشک پاولیتسکی (PCMA UW) اجرا شد و تمرکز آن بر مکان‌یابی و مطالعهٔ چاه‌های بیابانی بود. از سال ۲۰۱۵، هیئت باستان‌شناسی مشترک کویت و گرجستان از موزه ملی گرجستان نیز در منطقهٔ الصبیه فعالیت کرد و هم‌زمان، پژوهش‌هایی را در جزیرهٔ فیلکه نیز به انجام رساند. اکتشافات باستان‌شناسی. در زمان اسکندر مقدونی، دهانهٔ رود فرات در شمال کویت قرار داشت.
مقدونی، دهانهٔ رود فرات در شمال کویت قرار داشت. رود فرات از طریق خور الصبیه — که در آن زمان مجرای رودخانه‌ای بود — مستقیماً به خلیج فارس می‌ریخت. جزیرهٔ فیلکه در فاصلهٔ ۱۵ کیلومتری از دهانهٔ رود فرات قرار داشت. تا سدهٔ نخست پیش از میلاد، مجرای رودخانه‌ای خور الصبیه به‌طور کامل خشک شد. الصبیه یک منطقهٔ مرزی فرهنگی میان بین‌النهرین و عربستان نوسنگی بود. جالب‌توجه‌ترین و پرشمارترین یافته‌ها در منطقهٔ الصبیه شامل گورپشته هستند (تعداد آن‌ها حدود ۱۳۰ عدد است)، به‌ویژه نمونه‌های چشمگیرتر که به‌اصطلاح
عدد است)، به‌ویژه نمونه‌های چشمگیرتر که به‌اصطلاح «تپه‌پشته‌های دارای دیوارهٔ حلقوی خارجی» نامیده می‌شوند، همچنین سکوهای سنگی کشیده‌ای که احتمالاً کاربرد آیینی یا نمادین داشته‌اند. در میان اشیای کوچک، زیورآلات توجه ویژه‌ای را به خود جلب می‌کنند: مرواریدهای سوراخ‌شده و مهره‌هایی از سنگ‌های نیمه‌قیمتی (عقیق کارنلیان، عقیق خزه‌ای، لاجورد، کریزوپراز). همچنین شمار زیادی زیورآلات صدفی یافت شده‌اند، از جمله لوحی دایره‌ای‌شکل با نقش هندسی و نگارهٔ «نقطه‌درون‌دایره» که ویژگی فرهنگ‌های ام‌النار و دیلمون است و منشأ
که ویژگی فرهنگ‌های ام‌النار و دیلمون است و منشأ آن‌ها به منطقهٔ خلیج فارس بازمی‌گردد. تاریخ‌گذاری. دورهٔ اصلی استفاده از این گورستان، بین سال‌های ۲۵۰۰ تا ۱۵۰۰ پیش از میلاد بوده است. برخی از یافته‌ها به دوره‌ای پیشین (دورهٔ عبید) یا دوره‌ای پسین (عصر برنز پایانی) تعلق دارند. توسعه. "مدینة الحریر" (شهر ابریشم) به‌صورت مرحله‌ای در حال توسعه است و الصبیه بخشی از فاز نخست این پروژه به‌شمار می‌رود. با تکمیل پل شیخ جابر الاحمد الصباح، توسعه‌ای آهسته اما پیوسته در منطقهٔ الصبیه در حال انجام است. مهلت پذیرش
در منطقهٔ الصبیه در حال انجام است. مهلت پذیرش مناقصه‌ها برای شهر ابریشم، تا تاریخ ۳۱ مارس ۲۰۲۲ تعیین شده است. نیروگاهی با ظرفیت ۵۰۰۰ مگاوات در الصبیه ساخته شده است، که بزرگ‌ترین تأسیسات تولید برق در کشور به‌شمار می‌رود. ایستگاه‌های جدید پلیس و آتش‌نشانی نیز به‌تازگی در الصبیه افتتاح شده‌اند. همچنین چند مسجد و یک بیمارستان آمبولانس نیز به‌تازگی در الصبیه گشایش یافته‌اند. در حال حاضر چندین نیروگاه جدید در الصبیه در دست احداث هستند. پل ارتباطی میان الصبیه و جزیره بوبیان نیز به‌تازگی ساخت آن به پایان رسیده
جزیره بوبیان نیز به‌تازگی ساخت آن به پایان رسیده است.
آلیسون و بازبی () یک شرکت نشر در لندن است که در سال ۱۹۶۷ تأسیس شد.
سازمان برق نیویورک () (NYPA) یک شرکت انتفاعی دولتی متعلق به ایالت نیویورک است و بزرگ‌ترین شرکت خدمات برق دولتی ایالتی در ایالات متحده آمریکا است. این سازمان برخی از ارزان‌ترین برق را در کشور تأمین می‌کند و ۱۶ تأسیسات تولیدی و بیش از ۱۴۰۰ مایل مداری خطوط انتقال را اداره می‌کند. دفاتر اداری اصلی آن در وایت پلینز، نیویورک واقع شده است. NYPA از هیچ گونه مالیات ایالتی استفاده نمی‌کند و هیچ بدهی ایالتی را متحمل نمی‌شود و پروژه‌های خود را عمدتاً از طریق فروش اوراق قرضه تأمین مالی می‌کند. بازپرداخت اوراق قرضه و
قرضه تأمین مالی می‌کند. بازپرداخت اوراق قرضه و بهره‌برداری از پروژه‌ها با استفاده از درآمدهای حاصل از عملیات انجام می‌شود. مقررات ایالتی و فدرال، پایگاه مشتریان NYPA را تعیین می‌کند، که شامل مشاغل بزرگ و کوچک، سازمان‌های غیرانتفاعی، سیستم‌های برق عمومی و سازمان‌های دولتی است. NYPA همچنین برق را به شرکت‌های خصوصی برای فروش مجدد (بدون سود) به مشتریان آنها و به ایالت‌های همجوار طبق الزامات فدرال می‌فروشد. تقریباً ۷۰ درصد از برق تولیدی آن، برق آبی پاک و تجدیدپذیر است. سازمان نیروی برق نیویورک از آوریل ۲۰۱۶ از
است. سازمان نیروی برق نیویورک از آوریل ۲۰۱۶ از نظر مالی مسئول شرکت کانال ایالت نیویورک بوده و از ۱ ژانویه ۲۰۱۷ مالک آن بوده است. جاستین دریسکول از ژوئیه ۲۰۲۳ رئیس و مدیر عامل اجرایی بوده و پیش از آن نیز به عنوان رئیس و مدیر عامل اجرایی موقت فعالیت می‌کرد.
تیگران کامساراکان (؛ زادهٔ - درگذشته )، نثرنویس اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۸۶۶ در کنستانتینوپل به دنیا آمد. وی در مدرسه محلی ارمنی تحصیل نمود. در بیست سالگی به لطف رمان «وارژاپتین آغجیک» که پس از فرار از کنستانتینوپل در جریان قتل‌عام ارمنی‌ها در اواسط دهه ۱۸۹۰ مورد تحسین قرار گرفت و به یک چهره ادبی مشهور تبدیل شد. وی ابتدا در مصر (۱۸۹۵–۱۹۱۹) ساکن شد و سپس در سال ۱۹۱۶ برای همیشه به پاریس نقل مکان کرد. وی در ۴ ژانویهٔ ۱۹۴۱ در سن ۷۵ سالگی در ویشی درگذشت.