payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در چندین دولت بعدی به عنوان وزیر منصوب شد. در نوزدهمین کنگره حزب که در سال ۱۹۴۷ برگزار شد، دو جریان اصلی داخلی وجود داشت: یکی به نمایندگی راندولفو پاچیاردی، دبیر ملی، از اتحاد با حزب کمونیست ایتالیا حمایت می‌کرد؛ دیگری به رهبری جیووانی کونتی و سیپریانو فاچینتی، حزب کمونیست ایتالیا را عامل ناکارآمدی دولت می‌دانست. جریان دوم قرار بود پیروز شود. کارلو اسفورزا، یک جمهوری‌خواه، وزیر امور خارجه در کابینه دِ گاسپری سوم بود، هرچند فقط به عنوان یک فرد مستقل. اسفورزا پیمان صلح را امضا کرد و در ورود ایتالیا به طرح
پیمان صلح را امضا کرد و در ورود ایتالیا به طرح مارشال، ناتو و شورای اروپا نقش داشت. کنار گذاشتن احزاب چپ از دولت در سال ۱۹۴۷ باعث شد که حزب انقلابی ایتالیا (PRI) به کابینه دِ گاسپری چهارم بپیوندد. پاچیاردی از پذیرفتن سمت وزارت خودداری کرد. با نزدیک‌تر شدن حزب کمونیست ایتالیا به حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی، پاچیاردی بعداً نظر خود را تغییر داد و معاون نخست‌وزیر شد. انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۴۸، حزب PRI را به عنوان متحدی محکم برای حزب دموکرات مسیحی معرفی کرد، اما سهم حزب به ۲٫۵ درصد کاهش یافت. در
معرفی کرد، اما سهم حزب به ۲٫۵ درصد کاهش یافت. در سال‌های بعد، قوی‌ترین جناح حزب، جناح لا مالفا بود که تا سال ۱۹۶۲ از شرکت در دولت‌های تحت رهبری دموکرات مسیحی خودداری کرد. در سال ۱۹۶۳، این حزب به نفع اولین دولت چپ میانه در ایتالیا به رهبری آلدو مورو رأی داد. پاچیاردی، که به آن رأی مخالف داده بود، اخراج شد و جنبش جداگانه‌ای به نام اتحاد دموکراتیک برای جمهوری جدید (UDNR) تأسیس کرد که نتایج انتخاباتی آن ناامیدکننده بود و اعضای آن تا اواخر دهه ۱۹۶۰ عمدتاً به PRI بازگشته بودند (اگرچه پاچیاردی، که در این زمان به
بازگشته بودند (اگرچه پاچیاردی، که در این زمان به دلیل ارتباطش با کودتاچیان و نئوفاشیست‌ها مورد انتقاد زیادی قرار گرفته بود، تا پس از انحلال UDNR در سال ۱۹۸۰ بازنگشت). لا مالفا در سال ۱۹۶۵ به عنوان دبیر ملی انتخاب شد. اتحاد با DC در سال ۱۹۷۴ زمانی که جمهوری‌خواهان به دلیل اختلاف نظر در مورد سیاست‌های بودجه‌ای، حزب را ترک کردند، پایان یافت. دورهٔ ائتلاف پنج‌حزبی. در سال ۱۹۷۹، حزب لا مالفا از رئیس‌جمهور ساندرو پرتینی مأموریت تشکیل دولت جدید را دریافت کرد. این اولین بار از زمان تأسیس جمهوری ایتالیا بود که یک
اولین بار از زمان تأسیس جمهوری ایتالیا بود که یک عضو غیر از حزب دموکرات تشکیل دولت می‌داد. این تلاش شکست خورد و دولت جدیدی به رهبری جولیو آندرئوتی تشکیل شد و لا مالفا به عنوان معاون نخست‌وزیر فعالیت می‌کرد، اما او ناگهان پنج روز بعد درگذشت. در ماه سپتامبر، حزب انقلابی انقلابی، جووانی اسپادولینی را به عنوان دبیر ملی و برونو ویسنتینی را به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب کرد. دوازده سال بعد، ابتدا تحت رهبری اسپادولینی و سپس تحت رهبری پسر لا مالفا، جورجیو، حزب انقلابی انقلابی را به عنوان عضوی پایدار از به اصطلاح "پنج
انقلابی را به عنوان عضوی پایدار از به اصطلاح "پنج حزبی"، اتحادی بین حزب دموکراتیک، حزب سوسیالیست ایتالیا، حزب انقلابی انقلابی، حزب لیبرال ایتالیا (PLI) و حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا (PSDI) که از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۱ بر ایتالیا حکومت می‌کرد، دید. حزب انقلابی انقلابی در سال ۱۹۹۱ در مخالفت با لایحه مامی (که به نام اسکار مامی، یک جمهوری‌خواه نامگذاری شده بود) در مورد مخابرات، ائتلاف را ترک کرد. در ژوئن ۱۹۸۱، اسپادولینی نخست‌وزیر ایتالیا شد (اولین دموکرات غیرمسیحی که پس از سال ۱۹۴۵ به این سمت رسید) و یک دولت
که پس از سال ۱۹۴۵ به این سمت رسید) و یک دولت پنج حزبی، کابینه اسپادولینی اول، تشکیل داد. در زمان اسپادولینی، یک فرمان فوری مبنی بر غیرقانونی اعلام کردن تمام لژهای مخفی، مانند پروپاگاندا دو (که شامل اعضای متعدد دولت‌های قبلی و نیروهای نظامی بود)، تصویب شد. کابینه اسپادولینی دوم در نوامبر ۱۹۸۳ به دلیل نزاع بین بنیامینو آندریاتا (دی سی) و رینو فورمیکا، به ترتیب وزرای خزانه‌داری و دارایی، سقوط کرد. در انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۸۳، حزب PRI به لطف محبوبیت اسپادولینی پس از دوران نخست‌وزیری‌اش، بهترین نتیجه
پس از دوران نخست‌وزیری‌اش، بهترین نتیجه خود را (۵٫۱٪) به دست آورد و پس از DC و PCI در چندین شهر ایتالیا، به‌ویژه تورین، به سومین حزب بزرگ تبدیل شد. اسپادولینی از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ در زمان بتینو کراکسی (PSI) وزیر دفاع بود. پس از انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۸۷، اسپادولینی به عنوان رئیس سنا انتخاب شد (مقامی که تا سال ۱۹۹۴ در آن باقی ماند) و جورجیو لا مالفا به عنوان رهبر حزب جایگزین او شد. دیاسپورا و سازماندهی مجدد. رسوایی‌های "مانی‌پولیته" در اوایل دهه ۱۹۹۰، حزب را که کمتر از ۱٪ آرا را به دست آورده بود،
حزب را که کمتر از ۱٪ آرا را به دست آورده بود، نابود کرد و آن را برای بقا در سیستم انتخاباتی جدید مبتنی بر کثرت، وابسته به اتحاد با سایر احزاب کرد. در سال‌های ۱۹۹۲–۱۹۹۴، حزب PRI بیشتر رأی‌دهندگان و اعضای خود را از دست داد. این حزب به سه گروه تقسیم شد: گروهی به رهبری جورجیو لا مالفا به پیمان ایتالیا پیوست، گروه دوم به رهبری لوسیانا اسبارباتی به اتحاد دموکراتیک (AD) پیوست و گروه سوم حزب را ترک کرد و حزب چپ جمهوری‌خواه (SR) را تشکیل داد. در انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۹۴، برخی از اعضای PRI از جمله
ایتالیا در سال ۱۹۹۴، برخی از اعضای PRI از جمله اسبارباتی از فهرست AD به پارلمان ایتالیا راه یافتند، در حالی که کارلا مازوکا تنها عضو منتخب پیمان سگنی بود. در آن زمان، به نظر می‌رسید که کار حزب کاملاً تمام شده است. بسیاری از جمهوری‌خواهان، از جمله یاس گاورونسکی، گوگلیلمو کاستاگنتی، آلبرتو زورزولی، لوئیجی کازرو، دنیس وردینی، پیئرجورجیو ماسیدا و ماریو پسکانته، حزب جمهوری‌خواه ایتالیا (PRI) را ترک کردند تا به حزب فورزا ایتالیا بپیوندند. دیگر اعضا، عمدتاً وابسته به SR، از جمله جورجو بوگی، استفانو پاسیلی، جوزپه
به SR، از جمله جورجو بوگی، استفانو پاسیلی، جوزپه آیالا، آندره‌آ مانزلّا و آدولفو باتاگلیا، به حزب دموکرات‌های چپ (PDS) نزدیک شدند و نهایتاً در سال ۱۹۹۸ به دموکرات‌های چپ (DS) ادغام شدند. برخی دیگر، به ویژه انزو بیانکو و آنتونیو ماکانی‌کو، به اتحاد دموکراتیک (UD)، دموکرات‌ها (Dem) و در نهایت به حزب دموکراسی یعنی آزادی – گل داوودی (DL) پیوستند. حزب تحت رهبری لا مالفا همچنان به فعالیت ادامه داد؛ او در انتخابات پارلمان اروپا ۱۹۹۴ در ایتالیا به عنوان نمایندهٔ گروه ELDR انتخاب شد و تلاش زیادی برای بازسازماندهی
ELDR انتخاب شد و تلاش زیادی برای بازسازماندهی حزب انجام داد و اعضایی مانند سبارباتی را که پس از انتخابات عمومی ۱۹۹۴ آن را ترک کرده بودند، دوباره به حزب بازگرداند. از پرودی تا برلوسکونی. از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱، حزب جمهوری‌خواه ایتالیا (PRI) بخشی از ائتلاف مرکز-چپ درخت زیتون به رهبری رومانو پرودی بود. در انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۱۹۹۶، حزب موفق شد دو نماینده مجلس (جورجو لا مالفا و لوچیانا سبارباتی) و دو سناتور (آنتونیو دووا و استلیو د کارولیس) را به لطف اتحاد با احزاب بزرگ‌تر انتخاب کند. دووا و د کارولیس
با احزاب بزرگ‌تر انتخاب کند. دووا و د کارولیس اندکی پس از انتخابات به حزب دموکرات‌های چپ (DS) پیوستند، اما در طول دورهٔ مجلس، PRI سه نمایندهٔ دیگر را که با احزاب دیگر انتخاب شده بودند، جذب کرد: جیان‌آنتونیو ماتزوچین، جیووانی مارونگیو (هر دو عضو سابق DS) و لوئیجی نگری (عضو سابق لیگای شمال و فورزا ایتالیا). جمهوری‌خواهان از پنج سال حکومت مرکز-چپ بسیار ناامید شدند و به زودی به حامیان انتقادی دولت پرودی اول بدل شدند، به‌عنوان بخشی از شبدر، یک ائتلاف پارلمانی مرکزگرا با سوسیال دموکرات‌های ایتالیا (SDI) و اتحاد
با سوسیال دموکرات‌های ایتالیا (SDI) و اتحاد برای جمهوری (UpR). این ائتلاف شبدر مسئول سقوط دولت دآلما اول در دسامبر ۱۹۹۹ بود. در انتخابات عمومی ایتالیا در سال ۲۰۰۱، حزب جمهوری‌خواه ایتالیا (PRI) با خانه آزادی‌ها به رهبری سیلویو برلوسکونی ائتلاف تشکیل داد و موفق شد یک نماینده مجلس (جورجو لا مالفا) و یک سناتور (آنتونیو دل پِنینو) را انتخاب کند. این اتحاد باعث شد که دو گروه چپ‌گرا از حزب جدا شوند: جنبش جمهوری‌خواهان اروپایی (MRE) به رهبری لوچیانا سبارباتی و جمهوری‌خواهان دموکرات به رهبری جوزپه اوسوریو. حزب PRI
دموکرات به رهبری جوزپه اوسوریو. حزب PRI در دولت‌های برلوسکونی مشارکت داشت و جورجو لا مالفا در دولت سوم برلوسکونی به عنوان وزیر امور اروپایی منصوب شد.
استان پریزرن ( آلبانیایی : "Rajoni i Prizrenit" ، صربی : Призренски округ ، "Prizrenski okrug" ) یکی از هفت استان کوزوو است . مرکز آن در شهر پریزرن قرار دارد . طبق سرشماری سال ۲۰۱۱، جمعیت آن ۳۳۱,۶۷۰ نفر و مساحت آن ۲۰۲۴ کیلومتر مربع (حدود ۲۰٪ از کل مساحت کوزوو) است. آلبانیایی‌ها اکثریت این ناحیه (۸۵٪) را تشکیل می‌دهند. با این حال، ناحیه پریزرن محل بزرگترین جمعیت بوسنیایی و ترک در کوزوو است که حدود ۱۰٪ از کل جمعیت این ناحیه را تشکیل می‌دهند.
ماکو (همچنین به عنوان "ماکو دی فاو" و گاهی اوقات "ماکو" شناخته می‌شود) یک سوپ سیسیلی با بافتی غلیظ و همچنین یک ماده غذایی است که با باقلای خشک و خرد شده (باقلا) و رازیانه وحشی به عنوان مواد اولیه تهیه می‌شود. غذاهای مختلفی وجود دارد که "از ماکو" به عنوان یک ماده تشکیل دهنده استفاده می‌کنند، مانند "بروسکتا آل ماکو" و "ماکو دی سن جوزپه"، که دومی را می‌توان در روز سنت جوزف در سیسیل سرو کرد. تاریخچه. "ماکو" یک غذای دهقانی و غذای اصلی است که قدمت آن به تاریخ باستان برمی‌گردد. ممکن است مردم روم باستان این ماده
برمی‌گردد. ممکن است مردم روم باستان این ماده غذایی را که از باقلای خرد شده تهیه می‌شود، اختراع یا معرفی کرده باشند. نام این غذا از فعل لاتین "maccare" گرفته شده است که به معنای «خُرد کردن» است. در حین پخت، لوبیاها کمی خرد می‌شوند. با وجود اینکه موجودیت ماکو در زمان معاصر در سیسیل عموماً نادر است. هنوز گاهی در رستوران‌ها و هاستریاهای آنجا سرو می‌شود مواد لازم و طرز تهیه. مواد اصلی شامل لوبیا باقالی، دانه‌ها و شاخه‌های رازیانه، روغن زیتون، نمک و فلفل هستند. مواد اضافی ممکن است شامل گوجه‌فرنگی، پیاز و پاستا
مواد اضافی ممکن است شامل گوجه‌فرنگی، پیاز و پاستا باشد. گاهی اوقات این سوپ خنک شده تا جامد شود، سپس به نواری بریده، در آرد غلتانده و در روغن زیتون سرخ می‌شود. برخی روش‌های تهیه ماکو ممکن است از لوبیا باقالی که پوره شده‌اند استفاده کنند. غذاهایی که در آنها از ماکو استفاده می‌شود. "بروسکتا آل ماچو" یک غذای ساده است که با بروسکتا و "ماچو" تهیه می‌شود و می‌تواند به عنوان پیش‌غذا یا ناهار سرو شود. "ماچو دی سن جوزپه" ( Maccu di San Giuseppe) یک غذای سنتی سیسیلی است که از مواد مختلف و "ماکو تشکیل شده است." این
است که از مواد مختلف و "ماکو تشکیل شده است." این غذا ممکن است در روز سنت جوزف در سیسیل تهیه شود تا انبارها خالی شوند و جا برای محصولات جدید سبزیجات بهاری باز شود. در سیسیل، سنت جوزف توسط بسیاری به عنوان قدیس حامی خود در نظر گرفته می‌شود و در بسیاری از جوامع ایتالیایی-آمریکایی، از سنت جوزف ("سن جوزپه" به زبان ایتالیایی) به خاطر جلوگیری از قحطی در سیسیل در قرون وسطی تشکر می‌شود. طبق افسانه، در آن زمان خشکسالی شدیدی وجود داشت و مردم برای قدیس حامی خود دعا کردند تا برایشان باران بیاورد. آنها قول دادند که اگر
تا برایشان باران بیاورد. آنها قول دادند که اگر او به دعاهای آنها پاسخ دهد، ضیافت بزرگی برای بزرگداشت او ترتیب خواهند داد. باران آمد و مردم سیسیل ضیافت بزرگی برای قدیس حامی خود ترتیب دادند. باقلا محصولی بود که جمعیت را از گرسنگی نجات داد و بخش سنتی از محراب‌ها و سنت‌های روز سنت جوزف است. دادن غذا به نیازمندان از رسوم روز سنت جوزف است. "ریگاتونچینی با ماکا باقلا" یک غذای سیسیلی است که با پاستا ریگاتونچینی (نسخه کوچکتر ریگاتونی) و خمیر باقلا فاوا تهیه می‌شود.
حزب لیبرال ایتالیا (, PLI) یک حزب سیاسی لیبرال در ایتالیا بود. حزب PLI که وارث جریان‌های لیبرال هر دو جناح راست تاریخی و چپ تاریخی بود، پس از جنگ جهانی دوم یک حزب کوچک بود، اما همچنین به ویژه پس از سال ۱۹۷۹، به عنوان یک حزب کوچک‌تر در دولت حضور داشت. این حزب در ابتدا نماینده جناح راست جنبش لیبرال ایتالیا بود، در حالی که حزب جمهوری‌خواه ایتالیا جناح چپ آن را تشکیل می‌داد. PLI در سال ۱۹۹۴ پس از رسوایی فساد "مانی‌پولیته" از هم پاشید و چندین حزب کوچک جایگزین آن شدند. تأثیرگذارترین رهبران این حزب جووانی جولیتی،
شدند. تأثیرگذارترین رهبران این حزب جووانی جولیتی، بندتو کروچه و جووانی مالاگودی بودند. تاریخچه. ریشه‌ها. ریشه‌های لیبرالیسم در ایتالیا به جناح راست تاریخی برمی‌گردد، گروهی پارلمانی که پس از انقلاب ۱۸۴۸ توسط کامیلو بنسو دی کاوور در پارلمان پادشاهی ساردینیا تشکیل شد. این گروه نسبتاً محافظه‌کار بود و از دولت متمرکز، حق رأی محدود، مالیات تنازعی و تجارت آزاد حمایت می‌کرد. آنها پس از اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۶۱ بر سیاست ایتالیا تسلط داشتند، اما هرگز حزبی تشکیل ندادند. لیبرال‌ها در واقع ائتلافی سست از رهبران محلی
لیبرال‌ها در واقع ائتلافی سست از رهبران محلی بودند که منابع قدرت آنها حق رأی سرشماری و سیستم رأی‌گیری نخست‌نفری بود. جناح راست با همتای پیشروتر خود، یعنی «ترقی‌خواهی»، مواجه بود؛ جناحی که در جریان آنچه به «انقلاب پارلمانی» سال ۱۸۷۶ شهرت یافت، دولت مارکو مین‌گتی را سرنگون ساخت و آگوستینو دپرتیس را به مقام نخست‌وزیر ایتالیا رساند. با این حال، دپرتیس بلافاصله در پی جلب حمایت نمایندگان جناح راست برآمد و این نمایندگان نیز به‌راحتی مواضع خود را تغییر دادند؛ امری که در بستر فساد گسترده روی داد. این پدیده که در
که در بستر فساد گسترده روی داد. این پدیده که در زبان ایتالیایی «ترانسفورمیسمو» (تقریباً معادل «تبدیل‌گرایی» در زبان انگلیسی – به‌گونه‌ای که در یک نشریه طنز، نخست‌وزیر به شکل یک آفتاب‌پرست ترسیم شد) نامیده می‌شود، عملاً تفاوت‌های سیاسی را در پارلمان از میان برد و تا آغاز جنگ جهانی اول، مجلسی را پدیدآورد که تحت سلطه یک بلوک لیبرال بی‌تمایز با اکثریتی قاطع قرار داشت. دو جناح پارلمانی لیبرال به نوبت در دولت حضور داشتند، یک جناح محافظه‌کار به رهبری سیدنی سونینو و یک جناح مترقی به رهبری جیووانی جولیتی، که به
و یک جناح مترقی به رهبری جیووانی جولیتی، که به عنوان عضوی از چپ تاریخی آغاز به کار کرد و در سال‌های ۱۸۹۲–۱۸۹۳، ۱۹۰۳–۱۹۰۵، ۱۹۰۶–۱۹۰۹، ۱۹۱۱–۱۹۱۴ و ۱۹۲۰–۱۹۲۱ به عنوان نخست‌وزیر خدمت کرد. جولیتی، که جناحش به مراتب بزرگ‌ترین جناح بود، در سال ۱۹۱۳، با مشارکت سونینو، به دنبال متحد کردن نهاد لیبرال در یک حزب متحد، لیبرال‌ها، بود. لیبرال‌ها در اتحاد با رادیکال‌ها، دموکرات‌ها و در نهایت، سوسیالیست‌های اصلاح‌طلب حکومت کردند. مهمانی مختصر. در پایان جنگ جهانی اول، حق رأی عمومی و نمایندگی تناسبی معرفی شدند. این اصلاحات
عمومی و نمایندگی تناسبی معرفی شدند. این اصلاحات مشکلات بزرگی را برای لیبرال‌ها ایجاد کرد، چرا که آنها خود را قادر به جلوگیری از ظهور دو حزب توده‌ای، حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) و حزب مردم ایتالیا (PPI)، که حتی قبل از جنگ کنترل بسیاری از مقامات محلی را در شمال ایتالیا به دست گرفته بودند، نیافتند. کاتولیک‌ها که به دلیل آسیب‌های ناشی از تصرف رم و درگیری‌های بین واتیکان و دولت ایتالیا مدت‌ها غیرفعال بودند، از طریق حزب دموکرات مسیحی PPI، در مخالفت با PSI و تشکیلات لیبرال که تقریباً شصت سال بر کشور حکومت کرده
لیبرال که تقریباً شصت سال بر کشور حکومت کرده بودند، شروع به مشارکت در سیاست کردند. بنابراین پارلمان اساساً به سه بلوک مختلف تقسیم شد و چندپارگی باعث بی‌ثباتی شد، به طوری که سوسیالیست‌ها و فاشیست‌های نوظهور که محرک خشونت سیاسی بودند، در دو جبهه مخالف قرار گرفتند. در این وضعیت آشفته، در سال ۱۹۲۲ لیبرال‌ها در حزب لیبرال ایتالیا (PLI) دوباره گروه‌بندی شدند که بلافاصله به اتحادی به رهبری حزب ملی فاشیست پیوست و با آن یک لیست مشترک برای انتخابات عمومی ۱۹۲۴ تشکیل داد و فاشیست‌ها را از یک نیروی سیاسی کوچک به یک حزب
و فاشیست‌ها را از یک نیروی سیاسی کوچک به یک حزب با اکثریت مطلق تبدیل کرد. PLI که نتوانست فاشیست‌ها را مطیع خود کند، در سال ۱۹۲۶ توسط بنیتو موسولینی به همراه سایر احزاب ممنوع شد، در حالی که به بسیاری از سیاستمداران قدیمی لیبرال پست‌های سیاسی معتبر، اما نه تأثیرگذار، مانند کرسی‌های مجلس سنا داده شد، که با اصلاحات فاشیستی از هرگونه قدرت واقعی محروم شد. پس از جنگ جهانی دوم. حزب آزادی ملی ایتالیا (PLI) در سال ۱۹۴۳ توسط بندیتو کروچه، روشنفکر و سناتور برجسته، که به رسمیت شناخته شدن بین‌المللی و عضویتش در پارلمان
رسمیت شناخته شدن بین‌المللی و عضویتش در پارلمان به او اجازه داد تا در دوران رژیم فاشیستی، با وجود اینکه خود یک ضد فاشیست بود، آزاد بماند، دوباره تأسیس شد و به کمیته آزادی ملی پیوست. پس از پایان جنگ جهانی دوم، انریکو د نیکولا، یک لیبرال، «رئیس موقت دولت» شد و دیگری، لوئیجی ایناودی، که به عنوان وزیر اقتصاد و رئیس بانک ایتالیا بین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸ اقتصاد ایتالیا را تغییر داده بود، به عنوان رئیس‌جمهور ایتالیا جانشین او شد. در انتخابات عمومی سال ۱۹۴۶، حزب لیبرال ایتالیا (PLI) که بخشی از «اتحاد ملی
حزب لیبرال ایتالیا (PLI) که بخشی از «اتحاد ملی دموکراتیک» بود، ۶٫۸٪ آرا را به دست آورد؛ نتیجه‌ای که اندکی پایین‌تر از انتظارات برای ائتلافی به‌شمار می‌رفت که نمایندگی‌کننده نظام سیاسی پیش از فاشیسم بود. در واقع، این اتحاد مورد حمایت تمامی بازماندگان طبقه سیاسی ایتالیا پیش از ظهور فاشیسم قرار داشت؛ از ویتوریو امانوئله اورلاندو گرفته تا رادیکال فرانچسکو ساوریو نیتی. در نخستین سال‌های خود، حزب لیبرال ایتالیا میزبان جناح‌های ایدئولوژیک بسیار متفاوتی بود و برای نمونه، به ترتیب تحت رهبری لئونه کاتانی، نماینده
نمونه، به ترتیب تحت رهبری لئونه کاتانی، نماینده جناح چپ درون‌حزبی، و سپس روبرتو لوسیفرو، یک محافظه‌کار سلطنت‌طلب، قرار گرفت. در سال ۱۹۴۸، برونو ویلابرونا، یک چهره میانه‌رو، به عنوان دبیرکل انتخاب شد و کوشید همه لیبرال‌ها را بار دیگر ذیل حزب متحد سازد (حتی کاتانی که پس از انتخاب لوسیفرو از حزب جدا شده بود، به صفوف حزب بازگشت). جیووانی مالاگودی. حزب PLI با حضور جیووانی مالاگودی، رهبری تأثیرگذار یافت. مالاگودی در طول ۱۸ سال رهبری خود، حزب را در مسائل اقتصادی بیشتر به سمت راست سوق داد. این امر در سال ۱۹۵۶ منجر
به سمت راست سوق داد. این امر در سال ۱۹۵۶ منجر به خروج جناح چپ حزب، از جمله کاتانی، ویلابرونا، اوژنیو اسکالفاری و مارکو پانلا، که حزب رادیکال را تأسیس کردند، شد. به‌طور خاص، PLI با ائتلاف جدید چپ میانه که شامل حزب سوسیالیست ایتالیا نیز می‌شد، مخالفت کرد و خود را به عنوان حزب محافظه‌کار اصلی در ایتالیا معرفی کرد. مالاگودی موفق شد برخی از آرای جنبش اجتماعی ایتالیا، حزب ملی سلطنت‌طلب و به‌ویژه حزب دموکرات مسیحی را که پایگاه انتخاباتی آنها عمدتاً از محافظه‌کاران مشکوک به سوسیالیست‌ها تشکیل شده بود، به خود جلب
مشکوک به سوسیالیست‌ها تشکیل شده بود، به خود جلب کند و سهم حزب را در انتخابات عمومی ۱۹۶۳ به رکورد تاریخی ۷٪ افزایش دهد. پس از استعفای مالاگودی از رهبری حزب، حزب PLI با ۱٫۳٪ تحقیرآمیز در انتخابات عمومی ۱۹۷۶ شکست خورد، اما با قرار گرفتن در مرکز سیاسی و حمایت از اصلاحات اجتماعی مورد حمایت رادیکال‌ها، مانند طلاق، سعی کرد دوباره قدرت بگیرد. ائتلاف پنج‌حزبی. پس از آنکه والریو زانونه در سال ۱۹۷۶ به عنوان دبیر حزب منصوب شد، PLI رویکردی میانه‌روتر و تا حدودی سوسیال لیبرال اتخاذ کرد. دبیر جدید با سوسیالیست‌ها در
لیبرال اتخاذ کرد. دبیر جدید با سوسیالیست‌ها در ارتباط بود، به این امید که نوعی همکاری «لیب-لب» را، مشابه پیمان لیب-لب که از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۷۹ بین حزب کارگر و لیبرال‌ها در بریتانیا آزمایش شد، به اجرا درآورد. در سال ۱۹۸۳، PLI سرانجام به ائتلاف "پنج‌حزبی" پیوست که از دموکراسی مسیحی (DC)، حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI)، حزب سوسیالیست دموکراتیک ایتالیا (PSDI) و حزب جمهوری‌خواه ایتالیا (PRI) نیز تشکیل شده بود. در دهه ۱۹۸۰، این حزب توسط رناتو آلتیسیمو و آلفردو بیوندی رهبری می‌شد. در فاصله سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴، نظام
رهبری می‌شد. در فاصله سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴، نظام حزبی ایتالیا بر اثر افشای شبکه فساد مالی که در جریان تحقیقات «مانی پولیته» (دست‌های پاک) برملا شد و به «تانجنتوپولی» شهرت یافت، دچار تکان شدیدی گردید. در ماه‌های نخست، حزب لیبرال ایتالیا (PLI) در برابر این تحقیقات مصون به نظر می‌رسید. با این حال، به‌تدریج و با گسترش تحقیقات، آشکار شد که این حزب نیز همراه با شرکای ائتلافی خود بخشی از طرح فساد بوده است. فرانچسکو د لورنتسو، وزیر بهداشت لیبرال، به دلیل فساد گسترده خود که شامل اختلاس از منابع مالی بیماران و
گسترده خود که شامل اختلاس از منابع مالی بیماران و تجاری‌سازی داروها بر پایه رشوه‌گیری می‌شد، به یکی از منفورترین سیاستمداران ایتالیا بدل گردید. انحلال و مهاجرت. این حزب در ۶ فوریه ۱۹۹۴ منحل شد و حداقل چهار وارث سعی کردند میراث آن را تصاحب کنند: چند سال پس از ۱۹۹۴، اکثر لیبرال‌ها به حزب محافظه‌کار (FI) مهاجرت کردند، در حالی که برخی دیگر به ائتلاف چپ میانه، به ویژه حزب دموکراسی، آزادی است - گل مینا (DL) پیوستند. بازسازی فونداسیون. این حزب در سال ۱۹۹۷ توسط استفانو دِ لوکا دوباره تأسیس شد و در سال ۲۰۰۴ نام
استفانو دِ لوکا دوباره تأسیس شد و در سال ۲۰۰۴ نام اصلی خود را دوباره به دست آورد. حزب جدید PLI برخی از لیبرال‌های راست‌گرای سابق را گرد هم آورد، اما خیلی زود از ائتلاف راست میانه به رهبری FI فاصله گرفت تا مسیری مستقل را دنبال کند و سعی کند همه لیبرال‌ها، از چپ تا راست، را در یک حزب واحد متحد کند.
الکساندر بلینگا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل کامرون است. وی از ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶ و ۲۰۱۸ سرمربی تیم ملی فوتبال کامرون بوده است.
ژول نیونگا (؛ زادهٔ ) مربی فوتبال اهل کامرون است. وی در سه مقطع زمانی سرمربی تیم ملی فوتبال کامرون بوده است.
ایوان ریدانوویچ () مربی فوتبال اهل یوگسلاوی بود. وی از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۹ سرمربی تیم ملی فوتبال کامرون بوده است.
برانکو ژوتیچ (؛ ۱۹۳۲ – ۲۰۰۳) مربی فوتبال اهل یوگسلاوی بود. وی از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۲ سرمربی تیم ملی فوتبال کامرون بوده است.
تأسیسات لیزری بوهو یک ایستگاه سلاح ضد ماهواره‌ای لیزری (ASAT) در سین‌کیانگ چین است که توسط ارتش آزادی‌بخش خلق به عنوان بخشی از برنامه ملی ASAT چین اداره می‌شود. این تأسیسات، سیستم‌های ضد فضایی نرم زمینی را برای مسافت‌یابی لیزری، خیره‌سازی و کور کردن ماهواره‌ها اداره می‌کند. اعتقاد بر این است که این تأسیسات یکی از مراکز اصلی تحقیق و توسعه چین برای سلاح‌های انرژی هدایت‌شده است. این تأسیسات شامل چندین ساختمان با سقف‌های جمع‌شونده برای عملیات لیزری است و گمان می‌رود که سیستم‌های لیزری سیار و مستقر در وسایل
می‌رود که سیستم‌های لیزری سیار و مستقر در وسایل نقلیه را نیز در خود جای داده باشد. گمان می‌رود که آرایه‌های لیزری شیمیایی این تأسیسات حداقل قابلیت‌های مخرب ASAT محدودی داشته باشند. نام واقعی این تأسیسات مشخص نیست. رایج‌ترین نام مورد استفاده برای این تأسیسات، «بوهو»، صرفاً یک اختصار عامیانه چینی برای نام دریاچه بوستن (博斯腾湖; Bósīténg Hú) در مجاورت آن است. ناظران غربی گاهی اوقات از این تأسیسات به عنوان تأسیسات دریاچه بوستن یا سایت آزمایش کورلا شرقی برای شهر مجاور واقع در غرب آن یاد می‌کنند. اعتقاد بر این است
واقع در غرب آن یاد می‌کنند. اعتقاد بر این است که این تأسیسات توسط واحد ۶۳۶۵۵ ارتش آزادی‌بخش خلق، زیرمجموعه واحد ۶۳۶۵۰، فرماندهی آزمایش و ارزیابی مخفی که پایگاه آزمایش هسته‌ای مالان واقع در طرف مقابل دریاچه را کنترل می‌کند، اداره می‌شود. مالان مسئول میدان‌های آزمایش در نزدیکی لوپ نور است که برای آزمایش سلاح‌های هسته‌ای و بیولوژیکی چین استفاده می‌شود. اعتقاد بر این است که فرماندهی و کنترل عملیات خیره‌کننده غیرمخرب برگشت‌پذیر بوهو در سطح فرماندهی میدان نبرد برای اهداف در فرماندهی میدان نبرد غربی انجام می‌شود.
اهداف در فرماندهی میدان نبرد غربی انجام می‌شود. اعتقاد بر این است که عملیات مخرب ASAT که می‌تواند به عنوان یک اقدام جنگی تلقی شود، از طریق کمیسیون مرکزی نظامی در پکن هماهنگ می‌شود. پیشینه. چین از سال ۱۹۶۴ برنامه سلاح ضد ماهواره (ASAT) داشته است که در پی دستور ۱۶ دسامبر ۱۹۶۳ رئیس مائو تسه‌تونگ به نی رونگژن مبنی بر «برای من یک پرتو مرگ بساز» (死光，要组织一批人专门去研究它) ایجاد شد. تأسیسات لیزر بوهو در سال ۲۰۰۳ برای پیشبرد قابلیت‌های کشور در سیستم‌های تهاجمی نرم‌کش ASAT ساخته شد. عملیات در این سایت در سال ۲۰۰۴ آغاز شد.
ساخته شد. عملیات در این سایت در سال ۲۰۰۴ آغاز شد. این تأسیسات در ابتدا تابع واحد ۶۳۶۵۰ از اداره کل تسلیحات PLA، واحد مسئول آزمایش‌های هسته‌ای چین، واقع در طرف مقابل دریاچه بوستن بود. از زمان اصلاحات ارتش آزادی‌بخش خلق در سال ۲۰۱۵ که منجر به لغو اداره کل تسلیحات شد، مسئولیت تأسیسات بوهو به واحد ۶۳۶۵۵، یک واحد تابعه تحت واحد ۶۳۶۵۰ که دارای حق ثبت اختراع در زمینه‌های تحقیقاتی متنوعی مانند لیزر و اپتیک، کشتی‌های هوایی بسیار بزرگ استراتوسفری و مایکروویوهای پرقدرت، منتقل شد. تأسیسات بوهو درست در جنوب یکی از
منتقل شد. تأسیسات بوهو درست در جنوب یکی از بزرگترین آشیانه‌های جهان قرار دارد که برای ساخت و نگهداری چنین کشتی‌های هوایی استفاده می‌شود. برخی معتقدند واحدهای 63650 و 63655 توسط واحد 32026 نیروی پشتیبانی استراتژیک ارتش آزادی‌بخش خلق (PLASSF) که اکنون منحل شده است، جذب شده‌اند، زمانی که بخش عمومی تسلیحات در سال 2015 منحل شد. بین سال‌های 2015 تا 2023، واحد 32026، که احتمالاً شماره واحد پایگاه 36 است، در کایفنگ، هنان مستقر بود و واحدهای تابعه‌ای داشت که حداقل در اورومچی، شی‌آن و شهرداری‌های پکن و تیانجین مستقر
اورومچی، شی‌آن و شهرداری‌های پکن و تیانجین مستقر بودند. از زمان انحلال PLASSF در سال 2023 به نفع توزیع مسئولیت‌ها به سه شاخه نظامی جدید، از جمله یک نیروی فضایی مستقل جدید، نیروی هوافضای ارتش آزادی‌بخش خلق (PLAASF)، سلسله مراتب سازمانی ساختار فرماندهی بالاتر از خود واحدهای شماره‌گذاری شده نامشخص است. ساختار فرماندهی. احتمالاً مجوز استفاده از قابلیت‌های مختلف در بوهو متفاوت و وابسته به قابلیت و هدف خواهد بود. طبق گفته موسسه مطالعات هوافضای چین (CASI) نیروی هوایی ایالات متحده، کمیسیون نظامی مرکزی ارتش
هوایی ایالات متحده، کمیسیون نظامی مرکزی ارتش آزادی‌بخش خلق (CMC) حملات مخرب و غیرقابل برگشت با سلاح‌های انرژی هدایت‌شده را به عنوان "استراتژیک" طبقه‌بندی می‌کند که نیاز به تأیید رهبری ملی دارد، در حالی که حملات کم‌قدرت و برگشت‌پذیر به عنوان "کمپین" و "تاکتیکی" در نظر گرفته می‌شوند، که نشان می‌دهد فرماندهان صحنه نبرد احتمالاً می‌توانند از سلاح‌های کم‌قدرت و برگشت‌پذیر بدون تأیید مکرر مقامات بالاتر استفاده کنند. ایالات متحده ارزیابی می‌کند که وقتی استفاده محدود به اهداف درون صحنه نبرد باشد، خیره‌کننده‌های
به اهداف درون صحنه نبرد باشد، خیره‌کننده‌های لیزری ماهواره‌ای برگشت‌پذیر و سلاح‌هایی برای غیرفعال کردن سیستم‌هایی که از اطلاعات فضایی استفاده می‌کنند، مانند سلاح‌های مایکروویو و سلاح‌های طیف الکترومغناطیسی شبکه‌ای، احتمالاً می‌توانند به راحتی در سطح فرماندهی صحنه نبرد انجام شوند. احتمالاً مجوز خیره‌سازی به صورت آزادانه‌تر و در سطوح پایین‌تر فرماندهی داده می‌شود تا از اتکا به فناوری‌های جایگزین مانند پارازیت الکترونیکی ماهواره‌ای که می‌تواند به طور بالقوه باعث تداخل طیف الکترومغناطیسی برای ارتش آزادی‌بخش
باعث تداخل طیف الکترومغناطیسی برای ارتش آزادی‌بخش خلق و زیرساخت‌های غیرنظامی چین و کشورهای همسایه شود، کاسته شود. توان کاربردی. از سال 2022، گزارش قدرت نظامی چین وزارت دفاع ایالات متحده بیان کرده است: "جمهوری خلق چین دارای چندین سلاح لیزری زمینی با سطوح قدرت مختلف برای مختل کردن، تخریب یا آسیب رساندن به ماهواره‌ها است که شامل قابلیت محدود فعلی برای استفاده از سیستم‌های لیزری علیه حسگرهای ماهواره‌ای می‌شود. از اواسط تا اواخر دهه 2020، جمهوری خلق چین ممکن است سیستم‌های قدرت بالاتری را برای گسترش تهدید به