payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فینال جام قهرمانان کونکاکاف ۲۰۲۴، مسابقه پایانی جام قهرمانان کونکاکاف ۲۰۲۴، پنجاه و نهمین دوره مسابقات فوتبال باشگاهی آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و کارائیب بود که توسط کونکاکاف برگزار شد. این مسابقه در ۱ ژوئن ۲۰۲۴ در ورزشگاه ایدالگو در پاچوکا، مکزیک برگزار شد. فینال به صورت تک‌بازی بین پاچوکا از لیگا ام‌اکس و کلمبوس کرو از لیگ برتر فوتبال برگزار شد. پاچوکا به دلیل سابقه بهتر خود در مراحل اولیه این رقابت‌ها، میزبان این مسابقه بود. در ابتدا قرار بود فینال در تاریخ ۲ ژوئن ۲۰۲۴ برگزار شود. با این حال، کونکاکاف
۲ ژوئن ۲۰۲۴ برگزار شود. با این حال، کونکاکاف اعلام کرد که اگر یک تیم مکزیکی میزبان فینال باشد، به دلیل انتخابات سراسری مکزیک ۲۰۲۴ که در آن روز برگزار می‌شود، تاریخ تغییر خواهد کرد. پس از مشخص شدن میزبان بودن پاچوکا، تاریخ یک روز به جلو و به ۱ ژوئن تغییر یافت. مکان. این پنجمین فینال جام قهرمانان کونکاکاف بود که در ورزشگاه ایدالگو در پاچوکا، مکزیک برگزار می‌شد. پیش از این در سال‌های ۲۰۰۷، ۲۰۰۸، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۷ نیز این بازی برگزار شده بود. این ورزشگاه به دلیل ارتفاع زیادش که حدود ۸۰۰۰ فوت بالاتر از سطح دریا قرار
زیادش که حدود ۸۰۰۰ فوت بالاتر از سطح دریا قرار دارد، قابل توجه است. انتخاب میزبان. در فینال (برنده ن‌ن۱ در مقابل برنده ن‌ن۲)، فینالیستی که در مراحل قبلی (به استثنای مرحله اول) عملکرد بهتری داشت، یعنی پاچوکا، میزبان مسابقه بود. رده‌بندی. با توجه به انتخابات سراسری مکزیک ۲۰۲۴ که در آن روز برگزار می‌شد، کونکاکاف اعلام کرد که اگر یک تیم مکزیکی میزبان فینال باشد، کونکاکاف مسابقه و/یا محل برگزاری آن را به تاریخ دیگری منتقل خواهد کرد. مسیر تا فینال. "نکته: در تمام نتایج زیر، امتیاز فینالیست ابتدا داده می‌شود (H:
نتایج زیر، امتیاز فینالیست ابتدا داده می‌شود (H: میزبان؛ A: مهمان)." فرمت. در حالی که بقیه مسابقات به صورت رفت و برگشت برگزار شد، فینال به صورت تک‌بازی برگزار شد که برنده آن به عنوان قهرمان معرفی می‌شد. تیم «میزبان» این مسابقه، تیمی بود که در مرحله یک‌هشتم نهایی و پس از آن عملکرد بهتری داشت. بعد از مسابقه. پس از مسابقه، ویلفرد نانسی، سرمربی کلمبوس، گزارش داد که اعضای تیم و کادر مربیگری قبل از مسابقه در پاچوکا به بیماری معده - که گمان می‌رود مسمومیت غذایی باشد - مبتلا شده‌اند. چند روز بعد، تیم بزباتچنکو،
باشد - مبتلا شده‌اند. چند روز بعد، تیم بزباتچنکو، رئیس و مدیر کل کلمبوس، اظهار داشت که این تیم ممکن است قربانی «دزدی» شده باشد. پاچوکا در ماه دسامبر در جام بین قاره‌ای فیفا ۲۰۲۴ حاضر شد و اولین بازی خود را با نتیجه ۳–۰ مقابل بوتافوگو برد. این تیم در مرحله بعدی پس از ضربات پنالتی، الاهلی را شکست داد. در فینال، پاچوکا با نتیجه ۳–۰ مغلوب رئال مادرید شد. پاچوکا همچنین به دلیل عملکردش در جام قهرمانان، به جام جهانی باشگاه‌ها ۲۰۲۵ راه یافت. در ۲۱ مارس ۲۰۲۵، فیفا اعلام کرد که باشگاه لئون، که به دلیل قهرمانی در لیگ
کرد که باشگاه لئون، که به دلیل قهرمانی در لیگ قهرمانان به‌طور مشابه به این مسابقات راه یافته بود، از این رقابت‌ها کنار گذاشته شد، زیرا هر دو باشگاه متعلق به گروه پاچوکا بودند.
میکیسابورو سوزوکی ; – ) سامورایی در اواخر دوره ادو فرمانده واحد نهم شینسنگومی اهل ژاپن بود.
سانجورو تانی ; – ) سامورایی در اواخر دوره ادو فرمانده واحد هفتم شینسنگومی اهل ژاپن بود. او در ۱۸۶۶ در معبد گیونشا در هیگاشیاما، کیوتو درگذشت. مزار او در معبد یاساکا در کیتا (اوساکا)، شهر اوساکا قرار دارد.
کی می‌تواند به یکی موارد زیر اشاره داشته باشد:
هرکولس یک تیم فوتبال حرفه‌ای است که در سان سالوادور، السالوادور بازی می‌کرد. آنها در ۲۵ سپتامبر ۱۹۰۴ با نام باشگاه دپورتیوو هرکولس به عنوان یک باشگاه ورزشی با تمرکز بر دو و میدانی، شنا، بسکتبال و فوتبال تأسیس شدند. هرکولس در اواخر دهه ۱۹۲۰ و اوایل دهه ۱۹۳۰ یک تیم قدرتمند بود و در سال‌های ۱۹۲۷، ۱۹۲۸ و در فصل‌های ۳۰–۱۹۲۹، ۳۱–۱۹۳۰، ۳۲–۱۹۳۱، ۳۳–۱۹۳۲، ۳۴–۱۹۳۳ عناوین قهرمانی را کسب کرد. اگرچه در آن زمان لیگ حرفه‌ای فوتبال السالوادور وجود نداشت و کمیسیون ورزش السالوادور در آن سال‌ها مسابقات ملی رسمی برگزار
السالوادور در آن سال‌ها مسابقات ملی رسمی برگزار نمی‌کرد، اما قهرمانی‌هایی که آنها کسب کردند اغلب به عنوان عناوین ملی در نظر گرفته می‌شوند. هرکولس اولین عنوان قهرمانی خود را در ۱۳ نوامبر ۱۹۲۷ با شکست ۳–۰ چاینامکا به دست آورد. این باشگاه در ۹ مه ۲۰۲۵ دوباره تأسیس شد تا در سری مسابقات لیگ برتر السالوادور که از مسابقات آپرتورا ۲۰۲۵ آغاز می‌شود، شرکت کند.
بوبر سرزیتونی (نام علمی: "Arizelocichla striifacies") گونه‌ای از تیرهٔ بلبلان از پرندگان گنجشک‌سان و بومی شرق آفریقا است.
بلبل راه‌راه (نام علمی: "Alcurus striatus") گونه‌ای پرنده آوازخوان از تیرهٔ بلبلان است. این تنها گونه‌ای است که در سردهٔ Alcurus قرار دارد. این گونه از شرق هیمالیا تا شمال ویتنام یافت می‌شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل‌های کوهستانی نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است.
بوبر گلوروشن (نام علمی: "Atimastillas flavigula") گونه‌ای پرنده از راسته گنجشک‌سانان و تیرهٔ بلبلان است. این گونه در غرب آفریقای مرکزی یافت می‌شود. زیستگاه‌های طبیعی آن جنگل‌های خشک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری، ساوانای نمناک و بوته‌زارهای نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است.
نوعی "یوکای" ژاپنی است. آن‌ها به شکل سرهای بزرگ و بریده تصویر می‌شوند که در آسمان پرواز می‌کنند. در اکثر روایت‌ها آن‌ها از نظر ظاهری جنسیت مؤنث دارند. تصویر آن اغلب یک سر بزرگ زن است و دارای مشخصاتی شامل دندان‌های زنی متاهل است که سیاه رنگ شده است. گفته می‌شود هویت واقعی آن‌ها ارواح انتقام جو و وسواس انسانی است که به یوکای تبدیل شده است. "اوکوبی" تهدید جدی‌ای برای انسان محسوب نمی‌شوند. رایجترین فعالیت آن‌ها پرواز کردن و آزار و اذیت مردم است: پوزخند زدن به آن‌ها، چترهای آن‌ها را با دمیدن به اطراف پرتاب کردن
چترهای آن‌ها را با دمیدن به اطراف پرتاب کردن یا ترساندن آن‌هاست. بر طبق برخی از روایات، اگر اوکوبی در قسمتی از بدن نفسش را بدمد، آن قسمت ملتهب می‌شود. با این حال، داستان‌هایی در مورد جراحات جدی یا مرگ نادر است تا اینکه وجود نداشته باشد. برخی می گویند که "اوکوبی" یک هیولای ژاپنی در فولکلور نیست، بلکه برای طعنه زدن راهبانی که دستورهای آن‌ها را زیر پا گذاشته بودند ساخته شده است. افسانه‌ها. چنین داستانی در «توته‌ای بوککایروکو» (Tōtei Bukkairoku)، مجموعه‌ای از داستان‌های هیولایی در اواسط دوره ادو وجود دارد.
داستان‌های هیولایی در اواسط دوره ادو وجود دارد. زمانی که قهرمان اصلی داستان اینوئو هِیتارو، در یکی از روزها درب اتاق انبار خود را باز کرد، و چهرهٔ بزرگ یک پیرزن را دید. خیلی عجیب بود و او آن را یوکای "اوکوبی" (هیولایی با سر غول‌پیکر) نامید. قهرمان داستان از روی کنجکاوی با انبر (در برخی روایات چاپِستیکی بلند) به صورت غول‌پیکر ضربه‌ای وارد می‌کند، اما اوکوبی واکنشی نشان نداد و وقتی با دستانش آن را لمس کرد، احساس چسبندگی کرد. "اوکوبی" توانایی بیمار کردن انسان‌ها را دارد. هوری باکوسویی شاعر هایکو اواسط دورهٔ
را دارد. هوری باکوسویی شاعر هایکو اواسط دورهٔ ادو در آثار خود درباره اوکوبی نوشته است. شبی پس از باران بود که ماه بیرون آمد و با صدای تندر، اوکوبی به ارتفاع حدود ۲ متر بر بالای دیوار ظاهر شد. این "اوکوبی" بر روی فردی دمید و بخشی از بدنش که نفس آن را لمس کرده بود بلافاصله زرد و متورم شد. سپس دکتر برای معالجهٔ آن حمام درمانی را تجویز کرد.
لشکر ۱ زرهی فرانسه () لشکر زرهی نیروی زمینی فرانسه است، که ۱ مه ۱۹۴۳ در طول جنگ جهانی دوم تشکیل شد و در آزادسازی فرانسه شرکت داشت. ستاد فرماندهی و پادگان لشکر ۱ زرهی در شهر بزانسون قرار دارد. این لشکر برای اولین بار در سال ۱۹۴۶ منحل شد و در سال ۱۹۴۸ دوباره به خدمت گرفته شد. در سال ۱۹۹۹ در نتیجه حرفه‌ای شدن ارتش فرانسه دوباره منحل شد. تیپ اول مکانیزه که در اول ژوئیه ۱۹۹۹ ایجاد شد، سنت‌های این لشکر را به ارث برد. تیپ اول مکانیزه دوباره در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۵ منحل شد. لشکر ۱ زرهی در سال ۲۰۱۶ دوباره ایجاد شد و همچنان
لشکر ۱ زرهی در سال ۲۰۱۶ دوباره ایجاد شد و همچنان به فعالیت خود ادامه می‌دهد.
اورچاتا (؛ ؛ ) که در زبان کاتان به آن اورشاتا () هم می‌گویند، نامی است که به مجموعه‌ای از نوشیدنی‌ها اطلاق می‌شود که معمولاً پایهٔ گیاهی دارند، هرچند گاهی شامل شیر نیز می‌شوند. در اسپانیا، اورچاتا از دانه‌های اویارسلام زرد که خیسانده، آسیاب و شیرین شده‌اند تهیه می‌شود. در برخی مناطق قارهٔ آمریکا، اورچاتا به عنوان نوعی آگوا فرسکا شناخته می‌شود و پایهٔ آن ممکن است از گیاهان و دانه‌هایی چون خیکارو (مورو)، برنج، تخم خربزه، دانه کنجد و ادویه‌های گوناگون تشکیل شده باشد. ریشه‌شناسی. نام «اورچاتا» احتمالاً از
شده باشد. ریشه‌شناسی. نام «اورچاتا» احتمالاً از واژه‌ای لاتین برای جو، یعنی hordeata برگرفته شده‌است که خود از ریشهٔ hordeum (به معنی جو) می‌آید و با سنت نوشیدنی‌های غلات در منطقه مدیترانه مرتبط است. واژگان مشابه در زبان‌های ایتالیایی و مالتی (orzata) و نیز فرانسوی و انگلیسی (orgeat) نیز ریشه‌ای یکسان دارند، گرچه این نوشیدنی‌ها امروزه معمولاً دیگر از جو تهیه نمی‌شوند و مسیر متفاوتی پیموده‌اند. تاریخچه و ترکیب. نوشیدنی‌ای که از اویارسلام زرد تهیه می‌شد، توسط مسلمانان عرب که شبه‌جزیره ایبری را در دوران قرون
مسلمانان عرب که شبه‌جزیره ایبری را در دوران قرون وسطی در اختیار داشتند، به اسپانیا آورده شد. پس از آن، این نوشیدنی در سراسر اسپانیا و پرتغال (هیسپانیا) گسترش یافت. اسناد تاریخی از قرن سیزدهم نشان می‌دهد که نوشیدنی‌ای مشابه اورچاتا در نزدیکی والنسیا تهیه می‌شده است، جایی که هنوز هم این نوشیدنی رواج دارد. با انتقال این مفهوم از اسپانیا به جهان جدید (آمریکا)، نوشیدنی‌هایی با نام «آگوا د اورچاتا» یا «اورچاتا» با ترکیباتی متفاوت همچون برنج سفید و دارچین تهیه شدند (به جای اویارسلام زرد). گاه در این نوشیدنی‌ها
(به جای اویارسلام زرد). گاه در این نوشیدنی‌ها وانیل افزوده می‌شد یا با میوه تزئین و سرو می‌گردید. به‌طور مشابه، نوشیدنی‌های گیاهی طعم‌دار در نقاط مختلف جهان با نام‌هایی چون اورچاتا یا کونو (kunnu) عرضه می‌شوند. اورچاتا به‌عنوان طعم. اورچاتا به‌عنوان یک طعم، در بستنی، کلوچه و سایر شیرینی‌ها به کار می‌رود و حتی در محصولاتی مانند رام‌چاتا نیز دیده می‌شود؛ نوشیدنی الکلی‌ای که ادای دینی به اورچاتا است. برخی کافی‌شاپ‌ها، فروشگاه‌های اسموتی و حتی مک‌دونالد در ایالات متحده، در حال آزمایش و عرضهٔ فراپه‌هایی با طعم
متحده، در حال آزمایش و عرضهٔ فراپه‌هایی با طعم اورچاتا هستند.
آگوا فرسکا (؛ به معنی تحت‌اللفظی «آب تازه» یا «آب خنک») نوشیدنی‌هایی سبک و غیرالکلی هستند که از ترکیب یک یا چند میوه، غلات، گل یا برخی دانه‌ها با شکر و آب تهیه می‌شوند. این نوشیدنی‌ها در بسیاری از کشورهای آمریکای لاتین و همچنین در بخش‌هایی از ایالات متحده (مانند جنوب‌غربی این کشور و شهرهایی با جمعیت زیاد لاتین‌تبار، نظیر لس‌آنجلس) محبوب هستند. از رایج‌ترین انواع آن می‌توان به تاماریندو، چای ترش و اورچاتا اشاره کرد. آگوا فرسکا اغلب توسط فروشندگان خیابانی عرضه می‌شوند و در خواربارفروشی‌ها، رستوران‌ها و
عرضه می‌شوند و در خواربارفروشی‌ها، رستوران‌ها و آب‌میوه‌فروشی‌ها نیز به‌راحتی یافت می‌شوند. واژه‌شناسی. اصطلاح آگوا فرسکا بیش از همه در مکزیک رایج است، اما در نیکاراگوئه و هندوراس این نوشیدنی‌ها با نام فرسکو شناخته می‌شوند. واژه فرسکو عموماً به نوشیدنی‌های غیرگازدار اشاره دارد، به‌ویژه نوشیدنی‌های سنتی یا آن‌هایی که از میوه تهیه می‌شوند. برخی از این نوشیدنی‌ها عبارت‌اند از فرسکوی کاکائو، فرسکوی طالبی با پرتقال، چیچا، پینلیو و موارد دیگر. استفاده از اصطلاح آگوا فرسکا می‌تواند در برخی کشورهای اسپانیایی‌زبان
فرسکا می‌تواند در برخی کشورهای اسپانیایی‌زبان موجب سردرگمی شود، چرا که ممکن است در این کشورها به نوشابه‌های بطری‌شده اشاره داشته باشد. در کاستاریکا، گواتمالا، هندوراس و پاناما، نوشابه‌ها با نام فرسکوس (مخفف رفرسکوس) شناخته می‌شوند، که در مکزیک به معنی نوشابه و در نیکاراگوئه به معنای آگوا فرسکا است. در گواتمالا، نوشابه‌ها را آگواس (مخفف آگواس گاسئوساس) می‌نامند که می‌تواند به‌راحتی با آگوا فرسکا مکزیکی یا نوشابه‌های نیکاراگوئه‌ای که گاسئوساس نامیده می‌شوند، اشتباه گرفته شود. انواع. آگواس فرسکاس معمولاً در
اشتباه گرفته شود. انواع. آگواس فرسکاس معمولاً در طعم‌ها و ترکیبات زیر یافت می‌شوند:
در فولکلور ژاپنی به هیولاهایی (یوکای) ذهن‌خوان و باهوش به شکل میمون گفته می‌شود که در کوه‌های هیدا و مینو (استان گیفو کنونی) زندگی می‌کنند. آن‌ها تقریباً به اندازهٔ انسان هستند و شبیه به نسخه‌های بزرگتر میمون‌های بومی موجود در منطقه می‌باشند. افسانه‌ها. ساتوری در مقابل مسافران جاده‌های کوهستانی یا افرادی که در کلبه‌های کوهستانی دور از تمدن زندگی می‌کنند ظاهر می‌شود. گفته می‌شود که مردم هنگام قدم زدن در مسیرهای کوهستانی یا استراحت در کوه با آن‌ها ملاقات می‌کنند. پس از ذهن‌خوانی یک شخص، ساتوری افکار فرد را با
پس از ذهن‌خوانی یک شخص، ساتوری افکار فرد را با صدای بلند و سریعتر از یک انسان بیان می‌کند. این مسئله فریب، شکار یا فرار از یک ساتوری گرسنه را بسیار دشوار می‌کند. همچنین نظریه‌ای وجود دارد مبنی بر اینکه آن‌ها حلول کودک ایزدان کوهستانی هستند که نابود شده و به شکل یوکای درآمدند. آن‌ها در کلبه‌های کوهستانی در برابر مردم ظاهر می‌شوند و حتی گفته می‌شود که اگر فرصتی داشته باشند سعی می‌کنند آن‌ها را کشته و سپس بخورند، اما اگر شیء یا چیزی به‌طور غیرمنتظره‌ای به ساتوری برخورد کند، از شدت ترس فرار می‌کنند. در مواردی
برخورد کند، از شدت ترس فرار می‌کنند. در مواردی که با یک انسان زن تنها مواجه می‌شوند، اغلب او را به کوه‌ها می‌برند و به او تجاوز می‌کنند. یکی از تنها راه‌های اجتناب از خورده شدن توسط یکی از این یوکای‌ها، خالی کردن کامل ذهن است. ساتوری که ذهنی برای خواندن نداشته باشد، خسته و دور می‌شود. همچنین نظریه‌ای وجود دارد که آن‌ها هیچ خطری برای کسانی که در کوه کار می‌کنند ندارند و جرات ندارند به آن‌ها آسیب برسانند و به مردم اجازه می‌دهند با ساتوری همزیستی کنند.
شغل‌گرایی تمایل به بالا بردن سوابق شغلی، قدرت و اعتبار، خارج از عملکرد کاری است. عوامل فرهنگی بر نحوه نگرش افراد جویای کار در اهداف شغلی تأثیر می‌گذارند. این‌که یک فرد چگونه اصطلاح «شغل» را تفسیر می‌کند، می‌تواند بین کسانی که با شغل خود زندگی می‌کنند و کسانی که شب‌ها وقتی به خانه می‌آیند، شغل خود را دم در می‌گذارند، تمایز قائل شود. شاین سه جنبه مهم از محیط‌های فرهنگی و شغل‌گرایی را مشخص می‌کند: در دهه ۱۹۵۰ دونالد ای. سوپر این فرضیه را مطرح کرد که شغل‌گرایی محدودیت‌هایی دارد و پنج مرحله از توسعه شغلی را در
محدودیت‌هایی دارد و پنج مرحله از توسعه شغلی را در طول عمر مشخص کرد. مرحله رشد (سنین ۰ تا ۱۴ سال) که بر آگاهی اولیه از شغل، ایجاد نگرانی برای آینده و ایجاد اعتماد به نفس در تصمیم‌گیری تمرکز دارد. مرحله کاوش (سنین ۱۵ تا ۲۴ سالگی) که شامل درک علایق و توانایی‌های شخصی، بررسی مشاغل و انتخاب‌های شغلی آزمایشی است. مرحله استقرار (سنین ۲۵ تا ۴۴ سالگی) که بر تثبیت موقعیت شغلی، توسعه مهارت‌ها و پیشرفت شغلی در عین ادغام خودپنداره با نقش‌های اجتماعی تأکید دارد. در مرحله حفظ و نگهداری (سنین ۴۵ تا ۶۴ سال)، افراد در مورد
حفظ و نگهداری (سنین ۴۵ تا ۶۴ سال)، افراد در مورد شغل خود تأمل می‌کنند، دستاوردها را حفظ می‌کنند و ضمن حفظ دستاوردها، با تغییرات سازگار می‌شوند. در نهایت، مرحله جدایی (سن ۶۵ سال به بالا) شامل سازگاری با کاهش انرژی، واگذاری مسئولیت‌ها و گذار به زندگی‌ای است که در آن کار با حقوق دیگر محوریت اصلی یا امکان‌پذیر نیست.
قلمرو هیدا-تاکایاما ، یک هان (ژاپن) در ولایت هیدا بود.
باکوشین ، ساموراییهایی بودند که به رئیس شوگون‌سالاری، سی تایشوگون، به عنوان ارباب مستقیم خود خدمت می‌کردند. به‌طور کلی، این اصطلاح به کسانی اشاره دارد که در دوره ادو، مستقیماً تابع خاندان توکوگاوا بودند، مانند دایمیو، هاتاموتو و گوکه‌نین و مواجبی کمتر از ۱۰٬۰۰۰ ککو دریافت می‌کردند.
طبیعت‌گراییِ حقوقی اصطلاحی است که توسط اولوفمی تایوو برای توصیف جریانی در فلسفه اجتماعی کارل مارکس ابداع شده است که می‌توان آن را جریانی از حقوق طبیعی تفسیر کرد. تایوو آن را تجلی قانون طبیعی در یک زمینه ماتریالیستی دیالکتیکی می‌دانست. این مفهوم وجود اولویت‌ها یا اصول قانونی را که بخش ذاتی یک سیستم اقتصادی را تشکیل می‌دهند، به رسمیت می‌شناسد. تایوو با ایراد گرفتن از دوگانگی مارکسیسم در تقسیم‌بندی میان «زیرساخت» اقتصادی یک جامعه و «روبنای» انسانی، اخلاقی و فرهنگی توسط مارکسیسم، ناتورالیسم حقوقی را از آن
و فرهنگی توسط مارکسیسم، ناتورالیسم حقوقی را از آن متمایز کرد. او اذعان کرد که طبیعت‌گرایی حقوقی در نهایت «ترکیبی بدیعی از نظریه مارکسیستی با نظریه حقوق طبیعی» است. به گفته تایوو، طبیعت‌گرایی حقوقی هم حقوق طبیعی و هم حقوق اثباتی است و دوگانگی وجود حقوقی را تشکیل می‌دهد. این نظریه از سایر نظریه‌های ذیل ناتورالیسم متمایز است، به این معنا که قانون طبیعی را بخشی از شکل‌گیری اجتماعی یا شیوه تولید می‌داند. یک مفهوم مرتبط با طبیعت‌گرایی حقوقی، آیسناترالیسم است که معتقد است ایده‌های طبیعت و الوهیت یا عقل، قوانین
معتقد است ایده‌های طبیعت و الوهیت یا عقل، قوانین طبیعی و اثباتی را تأیید می‌کنند. کتاب‌ها. "طبیعت‌گرایی حقوقی: نظریه‌ای مارکسیستی از حقوق" (اولوفمی تایوو، انتشارات دانشگاه کرنل، ۱۹۹۶)
ارتش باکوفو یا ارتش شوگون‌سالاری ، این ارتشی به سبک غربی بود که در پایان دوره شوگون‌سالاری توکوگاوا توسط شوگون‌سالاری ادو تجهیز شده بود و مأموریت آن نبرد زمینی بود. این ارتش در سال ۱۸۶۰ (دوره بونکیو ۲) به عنوان بخشی از اصلاحات نظامی شوگون‌سالاری، با هدف دفاع از حمله خارجی و حفظ نظام داخلی تأسیس شد. این ارتش در لشکرکشی چوشو و شورش تنگو شرکت داشت و بسیاری از واحدهای آن حتی پس از انحلال شوگون‌سالاری با احیای حکومت امپراتوری (ژاپن)، در جنگ بوشین به جنگیدن ادامه دادند. در مقابل ارتش شوگون‌سالاری، نیروی دریایی
دادند. در مقابل ارتش شوگون‌سالاری، نیروی دریایی شوگون‌سالاری نیز وجود داشت که برای مأموریت‌های دریایی طراحی شده بود و اغلب به‌طور کلی به عنوان ارتش شوگون‌سالاری شناخته می‌شوند. تاریخ. پیشاتاریخ. قدرت نظامی مستقیم شوگون‌سالاری ادو، مانند دوره سنگوکو (ژاپن)، از هاتاموتو و دست نشاندگان تشکیل شده بود. این هاتاموتوها سازمان‌های نظامی سنتی مانند گروه‌های صفحه و اوبان را تشکیل می‌دادند، اما در طول دوره طولانی صلح، اشرافی و توخالی شده بودند. شوگون‌سالاری که پس از شنیدن اطلاعات مربوط به جنگ‌های تریاک، به تدریج
از شنیدن اطلاعات مربوط به جنگ‌های تریاک، به تدریج احساس بحران می‌کرد، تاکاشیما شوهو، اگاوا هیده‌تاتسو و شیموسونه نوبواتسو را به عنوان مربیان توپخانه منصوب کرد و شروع به تحقیق در مورد تجهیزات نظامی به سبک غربی نمود. در اولین سال دوران آنسی (۱۸۵۴) پس از ورود کشتی‌های سیاه، دفتر اصلاحات نظام نظامی به عنوان بخشی از اصلاحات آنسی به رهبری آبه ماساهیرو، یکی از اعضای ارشد شورا، تأسیس شد. دفتر اصلاحات نظام نظامی تصمیم گرفت یک مرکز آموزش نظامی (که بعدها با نام کوبوشو شناخته شد) برای فرزندان سامورایی‌ها و رعایا تأسیس
شناخته شد) برای فرزندان سامورایی‌ها و رعایا تأسیس کند. کوبوشو در آوریل ۱۸۵۶ (آوریل (تقویم قمری)) افتتاح شد و نه تنها شمشیرزنی سنتی و تکنیک‌های توپ و تفنگ ژاپنی، بلکه تیراندازی و تاکتیک‌های غربی را نیز آموزش می‌داد. همچنین انتظار می‌رفت که کوبوشو سطح خاصی از توانایی رزمی داشته باشد که می‌توان آن را نیروی آموزشی نامید و بعداً یک نگهبان برای شوگون، معروف به اوکوزومه، آماده شد. ... علاوه بر این، تقریباً همزمان با تأسیس تالار سخنرانی نظامی، در سپتامبر ۱۸۵۵ (تقویم قمری)، سربازان پیاده و در ژانویه ۱۸۵۶ (تقویم
قمری)، سربازان پیاده و در ژانویه ۱۸۵۶ (تقویم قمری)، سربازان کوچک ده نفره ملزم به تحصیل زیر نظر مربی توپخانه، اگاوا هیدتوشی، شدند و آموزش سلاح‌های گرم و توپخانه به سبک غربی آغاز شد. پس از تأسیس تالار سخنرانی نظامی، این آموزش در مرکز آموزش تیراندازی در داخل تالار ادامه یافت. در سال ۱۸۵۸ (تقویم سالانه)، یک مرکز آموزش تفنگ در اچوجیما، فوکاگاوا (بخش کوتو) ساخته شد. با این حال، پس از مرگ آبه، هنگامی که ای نائوسوکه مشاور ارشد شد، معرفی تجهیزات نظامی به سبک غربی راکد شد. اصلاحات نظامی بونکیو. پس از مرگ خشونت‌آمیز
شد. اصلاحات نظامی بونکیو. پس از مرگ خشونت‌آمیز ای در حادثه ساکورادامون، دفتر بررسی سیستم نظامی تأسیس و در سال ۱۸۶۱ منصوب شد. بر اساس ایده‌های دفتر بررسی سیستم نظامی، یک ارتش تمام عیار به سبک غربی، «ارتش»، در سال ۱۸۶۰ به عنوان بخشی از اصلاحات بونکیو تأسیس شد. کمیسر ارتش رئیس بود و زیر نظر او سه کمیسر پیاده‌نظام و یک کمیسر سواره نظام قرار داشتند و یک سیستم سه سربازی پیاده‌نظام، سواره نظام و توپخانه به تصویب رسید. با این حال، هنوز سازمانی بود که به موازات سیستم نظامی سنتی وجود داشت. پیاده‌نظام شامل
سیستم نظامی سنتی وجود داشت. پیاده‌نظام شامل «پیاده‌نظام» که پیاده‌نظام خطی و صفوف منظم بودند و «ساپی» که پیاده‌نظام سبک بودند، می‌شد. تعداد افرادی که باید به آنها کمک می‌شد، یک نفر با حقوق ۵۰۰ ککو، سه نفر با حقوق ۱۰۰۰ ککو و ده نفر با حقوق ۳۰۰۰ ککو تعیین شده بود، اما فعلاً تصمیم گرفته شد که نصف این تعداد کافی باشد. محدوده سنی برای کمک‌ها بین ۱۷ تا ۴۵ سال بود. مدت خدمت پنج سال بود و اگرچه جایگاه آنها پایین‌ترین بود، اما معادل یک سامورایی در نظر گرفته می‌شدند و اجازه حمل شمشیر واکیزاشی را داشتند. بسته به
و اجازه حمل شمشیر واکیزاشی را داشتند. بسته به دستاوردهای آنها پس از پیوستن به ارتش، می‌توانستند رسماً به عنوان دست نشانده شوگون‌سالاری منصوب شوند. سهم سپاه پیاده‌نظام در رده‌های زیر تعیین شده بود: قلعه ادونیشینوماروشیتا، اوتِماچی آنها در پادگان‌ها مستقر در اوتِمائه، کاندا-اوگاواماچی و سانبانچو (بخش چیودا) مستقر بودند و تجهیزات، لباس و غذای آنها همگی توسط شوگون‌سالاری پرداخت می‌شد و هر هاتاموتو حقوق خود را پرداخت می‌کرد. حقوق به ۱۰ ریو در سال محدود می‌شد، اما به دلیل افزایش هزینه‌های نیروی کار و تورم، در
اما به دلیل افزایش هزینه‌های نیروی کار و تورم، در واقع، حقوق سالانه ۱۵ ریو یا بیشتر پرداخت می‌شد. تا ژوئیه (تقویم قمری) اولین سال دوران گنجی (۱۸۶۴)، حدود ۱۰٬۰۰۰ نفر از منطقه کانتو به خدمت سربازی فراخوانده شده بودند.
خردگرایی پان‌کریتیک یا خردگرایی انتقادی فراگیر، به‌معنای تحت‌اللفظی «نقد همه چیز» (از pan- به‌معنای «همه» که با PCR نیز شناخته می‌شود) یا خردگرایی انتقادی جامع (CCR)، شکل توسعه‌یافته‌ای از خردگرایی انتقادی و همه‌خردگرایی است که توسط ویلیام وارن بارتلی در کتابش "عقب‌نشینی به تعهد" مطرح شده است. خردگرایی انتقادی فراگیر تلاش می‌کند تا با جدا کردن انتقاد و توجیه، مشکل تعهد نهایی یا سیر قهقرایی بی‌نهایت را حل کند. یک خردگرای پان‌کریتیک، همه مواضع را در معرض انتقاد قرار می‌دهد. چنین موضعی علی‌الاصول، هرگز برای
قرار می‌دهد. چنین موضعی علی‌الاصول، هرگز برای توجیه مواضع خود به مرجعیت متوسل نمی‌شود، زیرا همه مراجع ذاتاً خطاپذیر تلقی می‌شوند.
کلاه سطلی (که انواع آن شامل کلاه ماهیگیر، کلاه روستایی ایرلندی و کلاه مجلسی می‌شود) یک کلاه با لبه باریک و شیب‌دار به سمت پایین است. معمولاً این کلاه از پارچه‌های مقاوم مانند جین یا کرباس، یا پشم ضخیم مانند تویید ساخته می‌شود و گاهی دارای سوراخ‌های فلزی برای تهویه در بالای کلاه است. این کلاه برای اولین بار در دهه ۱۹۶۰ به عنوان یک کالای مد روز پذیرفته شد و پس از آن، هم در مد خیابانی و هم در نمایش‌های مد احیا شد. در حال حاضر، این کلاه به عنوان تجهیزات جشنواره موسیقی نیز شناخته می‌شود و به عنوان «کلاه جلسه»
موسیقی نیز شناخته می‌شود و به عنوان «کلاه جلسه» معروف است. ریشه‌ها. کلاه سطلی گفته می‌شود که حدود سال ۱۹۰۰ معرفی شده است. این کلاه‌ها که به‌طور اصلی از نمد پشمی یا پارچه تویید ساخته می‌شدند، به‌طور سنتی توسط کشاورزان و ماهیگیران ایرلندی به عنوان محافظت در برابر باران پوشیده می‌شدند، زیرا لانولین موجود در پشم خام (نشسته) این کلاه‌ها را به‌طور طبیعی ضدآب می‌کرد. از سال‌های بین جنگ به بعد، این «کلاه‌های پیاده‌روی ایرلندی» به سرعت در سطح بین‌المللی برای فعالیت‌های روستایی پذیرفته شدند، زیرا وقتی که تا می‌شدند،
روستایی پذیرفته شدند، زیرا وقتی که تا می‌شدند، می‌توانستند در جیب یک کت جا شوند. اگر کلاه در گل بیفتد، به راحتی با یک اسفنج مرطوب تمیز می‌شد و می‌توانست با بخار کتری دوباره شکل بگیرد. در دهه ۱۹۶۰، این کلاه اغلب توسط اعضای خرده فرهنگ مد پوشیده می‌شد. کلاه سطلی مدرن از یک کلاه گرمسیری ساخته شده از پنبه زیتونی که به ارتش ایالات متحده در طول جنگ ویتنام داده شده بود، مشتق شده است. این کلاه‌های سبک‌وزن در بین غیرنظامیان برای استفاده در ورزش‌هایی مانند ماهیگیری و به عنوان محافظت در برابر آفتاب محبوب شدند. لوازم
به عنوان محافظت در برابر آفتاب محبوب شدند. لوازم جانبی مد. در دهه ۱۹۶۰، کلاه سطلی به عنوان یک کالای مد زنانه تطبیق داده شد، مشابه با جعبه‌ای، کلاه نانوا و کلاه کلوش، که با مد موهای پف‌دار بیشتر سازگار بود. کلاه‌سازانی مانند لیلی داکه طراحی‌هایی از نمد یا پارچه‌های سفت‌تر برای به دست آوردن ظاهر «مد» ایجاد کردند. کلاه پیاده‌روی تویید ایرلندی قدیمی تا دهه ۱۹۷۰ در میان مردان حرفه‌ای محبوب باقی ماند و به‌طور خاص توسط شخصیت شان کانری در "ایندیانا جونز و آخرین جنگ صلیبی" پوشیده شد. این کلاه در دهه ۱۹۸۰ با رپرها
صلیبی" پوشیده شد. این کلاه در دهه ۱۹۸۰ با رپرها محبوب شد و تا دهه ۱۹۹۰ بخشی از مد خیابانی باقی ماند. در دهه ۲۰۱۰، این کلاه دوباره به عنوان یک کالای مد روی صحنه ظهور کرد، پس از اینکه توسط سلبریتی‌هایی مانند ریحانا پوشیده شد. از آن زمان، کلاه‌های سطلی لوکس توسط برندهایی مانند گوچی، لووه و پرادا تولید شده‌اند. کلاه سطلی همچنین با صحنه هیپ هاپ مرتبط شده است. این روند توسط ال ال کول جی و ران-دی‌ام‌سی آغاز شد و از آن زمان بسیاری از هنرمندان موسیقی از آن استفاده کرده‌اند. نام‌ها و گونه‌های منطقه‌ای. در بلغارستان
نام‌ها و گونه‌های منطقه‌ای. در بلغارستان به عنوان «ایدوتکا» () شناخته می‌شود که به معنی «کلاه احمق» است. در استرالیا، نسخه‌ای که توسط نیروی دفاعی استرالیا پوشیده می‌شود به عنوان «کلاه گیگلی» (Giggle Hat) شناخته می‌شود. در اسرائیل، به عنوان «کلاه تمبل» یا «کلاه رافائل» شناخته می‌شود، به نام رافائل ایتان، یک ژنرال و سیاستمدار اسرائیلی که معمولاً یکی از این کلاه‌ها را می‌پوشید. نوع مشابهی از کلاه به نام «کلاه تمبل» به عنوان کلاه ملی اسرائیل شناخته می‌شود زیرا توسط هالوتزیم اسرائیلی برای محافظت از آفتاب سوختگی
هالوتزیم اسرائیلی برای محافظت از آفتاب سوختگی پوشیده می‌شد. در سوئد، به عنوان «کلاه بپه» یا «کلاه بپه‌موسا» شناخته می‌شود، زیرا بپه وولگرز، نویسنده و هنرمند سوئدی، آن را در دهه ۱۹۷۰ پوشید و آن را محبوب کرد. در دانمارک، از دهه ۱۸۸۰ به عنوان «کلاه بوله» (کلاه مزاحم) شناخته می‌شود، زمانی که گروهی از جوانان بزهکار هر یکشنبه در بوللموسن در یایگرسبورگ دیوره‌هیو جمع می‌شدند و از آنجا به یک رستوران رقص محبوب در چارلوتنلوند می‌رفتند تا کلاه‌های خانم‌ها را بدزدند. در آرژانتین، به عنوان «کلاه پیلوسو» (کلاه پیلوسو)
در آرژانتین، به عنوان «کلاه پیلوسو» (کلاه پیلوسو) شناخته می‌شود، به نام شخصیت آلبرتو اولمیدو، که محبوبیت آن پس از جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ افزایش یافت. در روسیه، به عنوان «پاناما» () شناخته می‌شود. این نام از تصور نادرست کلاه پاناما آمده است که به عنوان کلاه کارگران اکوادوری در پاناما شناخته می‌شود. در آفریقای جنوبی، به عنوان «ایسپوتی» شناخته می‌شود و در میان جوانان سیاه‌پوست شهری بسیار محبوب است و نمایانگر هوش خیابانی بدون کپی‌برداری از روندهای هیپ‌هاپ خارجی است. در تانزانیا، این کلاه در میان سالمندان، به