payamvha/North_RAG huggingface dataset:
طولانی مدت به ایالات متحده و بازگشت به ایتالیا در سال ۱۹۳۳، در مجموع ۱۹۰۰۰ کیلومتر (۱۱۸۰۰ مایل) با قایق‌های پرنده مارکتی این سفر هوایی ده ساله شامل توقف‌هایی در آمستردام، دری، ریکیاویک، لابرادور، مونترال، شیکاگو، بروکلین و واشینگتن دی سی بود که برجسته‌ترین بخش آن فرود در دریاچه میشیگان در مقابل اسکله نیروی دریایی شیکاگو و رژه در سطح شهر در مقابل جمعیت هزاران آمریکایی همزمان با نمایشگاه قرن پیشرفت بود. این دستاورد پیشگامانه توسط ژنرال هوانوردی ایتالو بالبو سازماندهی و رهبری شد. در نیمه دوم دهه ۱۹۳۰، نیروی
سازماندهی و رهبری شد. در نیمه دوم دهه ۱۹۳۰، نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا در جنگ داخلی اسپانیا و همچنین تهاجمات به اتیوپی و آلبانی شرکت کرد. جنگ اتیوپی. اولین آزمایش نیروی هوایی سلطنتی جدید ایتالیا در اکتبر ۱۹۳۵، با جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی انجام شد. در مراحل پایانی جنگ، نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا تا ۳۸۶ هواپیما را که از اریتره و سومالی عملیات انجام می‌دادند، مستقر کرد. هوانوردان ایتالیایی هیچ مخالفتی در هوا نداشتند، زیرا نیروی هوایی سلطنتی اتیوپی تنها ۱۵ هواپیمای ترابری و ارتباطی داشت که تنها ۹ فروند از آنها
ترابری و ارتباطی داشت که تنها ۹ فروند از آنها قابل استفاده بودند. با این حال، نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا ۷۲ هواپیما و ۱۲۲ خدمه را از دست داد در حالی که از عملیات نیروی هوایی سلطنتی اتیوپی پشتیبانی می‌کرد و گاهی اوقات بمب‌های گاز سمی علیه ارتش اتیوپی پرتاب می‌کرد. پس از پایان خصومت‌ها در ۵ مه ۱۹۳۶، به مدت ۱۳ ماه بعد، نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا مجبور شد به نیروهای ایتالیایی در مبارزه با چریک‌های اتیوپی کمک کند. جنگ داخلی اسپانیا. در طول کودتای ژوئیه ۱۹۳۶ اسپانیا، خلبانان ایتالیایی با لباس فرم لژیون خارجی
خلبانان ایتالیایی با لباس فرم لژیون خارجی اسپانیا، ارتش آفریقایی فرانسیسکو فرانکو را از مراکش اسپانیا به سرزمین اصلی اسپانیا منتقل کردند. در طول جنگ داخلی اسپانیا، خلبانان ایتالیایی در کنار خلبانان ملی‌گرای اسپانیایی و لوفت‌وافه آلمان به عنوان اعضای «لژیون هوانوردی» جنگیدند. این استقرار از ژوئیه ۱۹۳۶ تا مارس ۱۹۳۹ انجام شد و نیروی اعزامی نیروهای زمینی ایتالیا به نام «سپاه نیروهای داوطلب» را تکمیل می‌کرد. در اسپانیا، خلبانان ایتالیایی تحت فرماندهی مستقیم ملی‌گرایان اسپانیایی بودند و در آموزش و عملیات مشترک
اسپانیایی بودند و در آموزش و عملیات مشترک با خلبانان «لژیون کندور» آلمانی شرکت می‌کردند. موسولینی ۶۰۰۰ پرسنل هوانوردی و همچنین حدود ۷۲۰ هواپیما، از جمله ۸۰–۹۰ فروند مارکتی اس‌ام ۸۱، ۱۰۰ فروند بمب‌افکن مارکتی و ۳۸۰–۴۰۰ فروند هواپیمای دو باله فیات که بر هوا تسلط داشتند، به اسپانیا اعزام کرد و برتری خود را نسبت به پولیکارپوف‌های شوروی نیروی هوایی جمهوری‌خواه اسپانیا نشان داد. هوانوردی لژیونری تقریباً ۵۰۰ پیروزی هوایی به دست آورد و ۸۶ هواپیما و حدود ۲۰۰ پرسنل پرواز را در نبرد هوایی از دست داد. اما مهم‌تر از
پرواز را در نبرد هوایی از دست داد. اما مهم‌تر از خسارات مادی، نتیجه‌گیری‌های نادرستی بود که از جنگ هوایی در اسپانیا گرفته شد. وزارت هوایی، که از موفقیت فیات کور شده بود، بر این باور خود که هواپیمای دو باله هنوز می‌تواند بر آسمان تسلط داشته باشد، اصرار ورزید و تعداد زیادی فیات غثفالکو، آخرین هواپیمای دو باله جنگی تاریخ، سفارش داد. آلبانی. نیروی هوایی سلطنتی نقش محدودی در طول حمله ایتالیا به آلبانی در سال ۱۹۳۹ ایفا کرد. جنگ جهانی دوم. در ژوئیه ۱۹۳۹، نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا به عنوان یک نیروی هوایی باشکوه
سلطنتی ایتالیا به عنوان یک نیروی هوایی باشکوه شناخته می‌شد که حداقل ۳۳ رکورد جهانی را در اختیار داشت، که بیشتر از آلمان (۱۵)، فرانسه (۱۲)، ایالات متحده (۱۱)، اتحاد جماهیر شوروی (۷)، ژاپن (۳)، بریتانیا (۲) و چکسلواکی (۱) بود. هنگامی که جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹ آغاز شد، ایتالیا روی کاغذ ۳۲۹۶ هواپیما داشت. در حالی که از نظر عددی نیرویی قابل توجه بود، اما صنعت هواپیماسازی محلی که از روش‌های تولید منسوخ استفاده می‌کرد، مانع آن شد. تنها ۲۰۰۰ هواپیما برای عملیات مناسب بودند که از این تعداد، تنها ۱۶۶ جنگنده مدرن
مناسب بودند که از این تعداد، تنها ۱۶۶ جنگنده مدرن بودند که هر دو از رقبای بالقوه‌ای مانند هاوکر هاریکن، سوپرمارین اسپیت‌فایر و دیوویتین D.520 کندتر بودند. نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا نیز نه جنگنده دوربرد داشت و نه جنگنده شبانه. کمک‌های فنی ارائه شده توسط متحد آلمانی‌اش، کمکی به بهبود اوضاع نکرد. نبرد فرانسه. در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، در روزهای پایانی نبرد فرانسه، ایتالیا به فرانسه و بریتانیا اعلام جنگ کرد. در ۱۳ ژوئن، هواپیماهای فیات CR.42 به پایگاه‌های نیروی هوایی فرانسه حمله کردند و هواپیماهای فیات BR.20 را که
فرانسه حمله کردند و هواپیماهای فیات BR.20 را که بندر تولون را بمباران می‌کردند، اسکورت کردند. دو روز بعد، هواپیماهای CR.42 از ۳° Stormo و ۵۳° Stormo دوباره به پایگاه‌های هوایی فرانسه حمله کردند و با هواپیماهای بلاچ درگیر شدند و هشت فروند هواپیما را در ازای پنج فروند هواپیما از دست دادند. هنگامی که یک ناوگان کوچک نیروی دریایی فرانسه در ۱۵ ژوئن سواحل لیگوریا را گلوله‌باران کرد، نیروی هوایی ایتالیا نتوانست از این اقدام جلوگیری کند یا به کشتی‌های فرانسوی حمله کند و این نشان دهنده عدم همکاری با نیروی دریایی
کند و این نشان دهنده عدم همکاری با نیروی دریایی ایتالیا بود. نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا ۷۱۶ مأموریت بمباران انجام داد که در آن هواپیماهای ایتالیایی در مجموع ۲۷۶ تُن بمب بر روی استحکامات، پایگاه‌های نظامی و فرودگاه‌های فرانسه (برخی از اهداف تولون، بریانسون، تراورست و کپ سن مارتین) انداختند. در طول این جنگ کوتاه، نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا ۱۰ هواپیما را در نبرد هوایی و ۲۴ خدمه را از دست داد، در حالی که ادعا می‌کرد ۱۰ هواپیما را کشته و ۴۰ هواپیمای فرانسوی را در زمین نابود کرده است. طبق کتابی که پس از جنگ توسط
زمین نابود کرده است. طبق کتابی که پس از جنگ توسط ژنرال جوزپه سانتورو منتشر شد و از استفاده برنامه‌ریزی نشده نیروی هوایی که برای عملیات بمباران هوایی علیه استحکامات آماده نشده بود، انتقاد می‌کرد، تنها حدود ۸۰ تُن (۸۱ تن) بمب بر روی اهداف ریخته شد. با وجود این سوءاستفاده از منابع، ماموریت‌های بمباران، پیشروی محدود ایتالیا به جنوب فرانسه توسط نیروی هوایی سلطنتی اسرسیتو را ممکن و پشتیبانی کرد و نیروی هوایی ایتالیا تا زمانی که نبرد بریتانیا محدودیت‌های خود را نشان داد، اعتبار خود را حفظ کرد. پس از جنگ، شایعه
نشان داد، اعتبار خود را حفظ کرد. پس از جنگ، شایعه گسترده‌ای در فرانسه، به‌ویژه بین پاریس و بوردو، مبنی بر حمله هواپیماهای ایتالیایی به ستون‌های غیرنظامی وجود داشت و بسیاری از مردم ادعا می‌کردند که نشان‌های سه‌رنگ روی آنها را دیده‌اند. این ادعاها رد شده‌اند، زیرا هواپیماهای ایتالیایی برد لازم برای حمله به چنین اهداف دوری را نداشتند و بر اهداف نظامی کوتاه‌برد تمرکز داشتند. نتیجه گرفته شد که این چیزی بیش از یک افسانه نیست که ناشی از واکنش به حمله ایتالیا، شهرت نیروی هوایی ایتالیا و آب و هوای گرم و گیج‌کننده
نیروی هوایی ایتالیا و آب و هوای گرم و گیج‌کننده است. خاورمیانه. هواپیماهای نیروی هوایی سلطنتی تقریباً از آغاز دخالت ایتالیا در جنگ جهانی دوم در صحنه خاورمیانه حضور داشتند. در طول جنگ انگلیس و عراق، هواپیماهای آلمانی و ایتالیایی «فرماندهی پرواز عراق» هنگام پرواز به عراق، برای سوخت‌گیری در سوریه تحت قیمومیت فرانسه ویشی توقف کردند. این هواپیماها خود را به عنوان هواپیماهای نیروی هوایی عراق جا زدند و در طول مسیر به همین شکل رنگ‌آمیزی شدند. نگرانی مداوم از نفوذ آلمان و ایتالیا در منطقه منجر به لشکرکشی متفقین به
و ایتالیا در منطقه منجر به لشکرکشی متفقین به سوریه و لبنان شد. در یکی از حوادث کمتر شناخته شده جنگ، که از ژوئیه ۱۹۴۰ آغاز شد، هواپیماهای ایتالیایی شهرهای فلسطین تحت قیمومیت بریتانیا را بمباران کردند. این کار با هدف عقب راندن بریتانیا و بازپس‌گیری مدیترانه بزرگ، مانند دوران روم باستان، انجام شد. بمباران تل آویو در ۱۰ سپتامبر ۱۳۷ کشته برجای گذاشت. در اواسط اکتبر، ایتالیایی‌ها همچنین پالایشگاه‌های نفت تحت کنترل آمریکا در بحرین تحت الحمایه بریتانیا را بمباران کردند. شرق آفریقا. در شرق آفریقا که در ایتالیا قرار
شرق آفریقا. در شرق آفریقا که در ایتالیا قرار داشت، نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا عملکرد بهتری نسبت به سایر صحنه‌های جنگ داشت. در ژوئن ۱۹۴۰، نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا در اینجا ۱۹۵ جنگنده، بمب‌افکن و هواپیمای شناسایی، به علاوه ۲۵ هواپیمای ترابری داشت. برخی از این هواپیماها قدیمی بودند، اما ایتالیایی‌ها بمب‌افکن‌های Savoia-Marchetti SM.79 (12 نمونه) و Savoia-Marchetti SM.81 و جنگنده‌های Fiat CR.42 داشتند. به‌طور نسبی، این هواپیماها از بهترین هواپیماهای موجود در هر دو طرف در آغاز نبرد شرق آفریقا بودند. علاوه بر
هر دو طرف در آغاز نبرد شرق آفریقا بودند. علاوه بر این، هواپیماهای ایتالیایی اغلب در فرودگاه‌های بهتری نسبت به نیروهای بریتانیا و کشورهای مشترک‌المنافع مستقر بودند. هنگامی که جنگ آغاز شد، خلبانان ایتالیایی نسبتاً آموزش دیده و به توانایی‌های خود اطمینان داشتند. در آغاز خصومت‌ها، نیروی هوایی سلطنتی به برتری هوایی دست یافت و گاهی اوقات خلبانان ماهر ایتالیایی که با هواپیماهای دو باله فیات خود پرواز می‌کردند، موفق می‌شدند حتی هواپیماهای تک باله Hawker Hurricane سریع‌تر و مسلح‌تر را نیز سرنگون کنند. با این حال،
سریع‌تر و مسلح‌تر را نیز سرنگون کنند. با این حال، در طول سه ماه اول، نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا ۸۴ هواپیما را از دست داد و ۱۴۳ نفر از خدمه پرواز کشته و ۷۱ نفر زخمی شدند، اما این تلفات عملیات ایتالیا را متوقف نکرد. با این حال، قطع ارتباط با ایتالیا، مشکلات کمبود سوخت، مهمات، قطعات یدکی و جایگزین‌ها به یک مشکل جدی تبدیل شد و نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا در یک جنگ فرسایشی فرسوده شد. تا ۳۱ ژانویه، شاهزاده آمدئو، دوک آئوستا، گزارش داد که نیروهای نظامی ایتالیا در شرق آفریقا به ۶۷ هواپیمای عملیاتی با سوخت محدود
شرق آفریقا به ۶۷ هواپیمای عملیاتی با سوخت محدود کاهش یافته‌اند. تا پایان فوریه، نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا تنها ۴۲ هواپیما در شرق آفریقا داشت و اکنون بریتانیا دست بالا را داشت. در ماه مارس، پرسنل مازاد واحدهای نیروی هوایی مجبور بودند به عنوان پیاده‌نظام بجنگند. تا پایان ماه بعد، ایتالیایی‌ها تنها ۱۳ هواپیمای قابل استفاده در شرق آفریقا داشتند. سرانجام، در ۲۴ اکتبر ۱۹۴۱، حدود یک ماه قبل از تسلیم نهایی ایتالیا، آخرین هواپیمای ایتالیایی این لشکرکشی، یک فیات CR.42، سرنگون شد. نبرد بریتانیا. در ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۰،
سرنگون شد. نبرد بریتانیا. در ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۰، یک سپاه هوایی مستقل برای پشتیبانی از لوفت‌وافه در نبرد بریتانیا تأسیس شد. این سپاه هوایی Corpo Aereo Italiano یا CAI نام داشت. تحت فرماندهی ژنرال رینو کورسو فوژیه بود. این سپاه تقریباً ۱۷۰ هواپیما شامل ۸۰ بمب‌افکن فیات Br.20 و ۹۸ جنگنده فیات G.50 Freccia و CR.42 را در بر می‌گرفت. انتقال هواپیماها تا ۱۹ اکتبر تکمیل شد. CAI در بلژیک تحت اشغال نازی‌ها مستقر بود. آب و هوای بد و هواپیماهای نامناسب برای آن صحنه جنگ، مانع از اقدام مؤثر CAI شد. CR.42ها تنها دو بار، در
از اقدام مؤثر CAI شد. CR.42ها تنها دو بار، در ماه نوامبر، با هاوکر هوریکان‌ها و سوپرمارین اسپیت‌فایرهای بریتانیایی درگیر شدند. ایتالیایی‌ها پنج پیروزی و احتمالاً نه پیروزی کسب کردند، اما پنج هواپیمای دو باله فیات سرنگون شدند.[۱۲] با این حال، نیروی هوایی سلطنتی هیچ تلفاتی را گزارش نکرد. ۱۷ حمله هوایی انجام شده توسط BR.20ها خسارت مادی زیادی به بار نیاورد، علاوه بر این، در جبهه یونان و در سیرنایکا به هواپیما نیاز بود، بنابراین در ژانویه ۱۹۴۱ بمب افکن‌ها و CR.42ها شروع به عقب‌نشینی به ایتالیا کردند. تنها دو
شروع به عقب‌نشینی به ایتالیا کردند. تنها دو اسکادران از G.50ها تا اواسط آوریل ۱۹۴۱ باقی ماندند. در طول این عملیات، Regia Aeronautica 36 هواپیما (از جمله ۲۶ فروند در تصادفات) و ۴۳ پرسنل خدمه هوایی را از دست داد، بدون اینکه به حتی یک پیروزی هوایی تأیید شده دست یابد. صحرای غربی. در ابتدا، نبرد صحرای غربی نبردی تقریباً برابر بین نیروی هوایی سلطنتی و نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا بود. در ابتدا، جنگنده‌های موجود برای هر دو طرف عمدتاً هواپیماهای دوباله قدیمی بودند، و هواپیماهای ایتالیایی Fiat CR.32 و Fiat CR.42 در
و هواپیماهای ایتالیایی Fiat CR.32 و Fiat CR.42 در مقابل هواپیماهای گلاستر بریتانیایی پرواز می‌کردند. پس از فجایع ایتالیا در طول عملیات کمپاس و ورود ژنرال اروین رومل و سپاه آفریقای آلمان، نیروی هوایی سلطنتی در کنار لوفت‌وافه آلمان در صحرای غربی جنگید. اگرچه نبرد هوایی در لیبی به دلیل شرایط بیابانی به‌طور جدی محدود بود، نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا توانست نیرویی متشکل از نزدیک به چهارصد هواپیما را حفظ کند. در طول اولین ضدحمله بریتانیا، نیروی هوایی سلطنتی تا زمان آغاز حمله نیروهای محور به یونان، متحمل خسارات
آغاز حمله نیروهای محور به یونان، متحمل خسارات سنگینی (بیش از ۴۰۰ هواپیما) شده بود، زمانی که بخش عمده‌ای از نیروهای زمینی و هوایی بریتانیا به آنجا منتقل شدند و به نیروهای ایتالیایی فرصت بازیابی دادند. هواپیماها و واحدهای جدید ایتالیایی با ورود سپاه آفریقا آلمان تکمیل شدند و نیروی هوایی وابسته به آن تقریباً ۲۰۰ هواپیما در لیبی و ۶۰۰ هواپیما در سیسیل مستقر کرد. نیروی هوایی سلطنتی با همکاری با نیروی هوایی سلطنتی، به دلیل تبادل دکترین تاکتیکی و ورود هواپیماهای مدرن‌تر، عملکرد بهتری داشت. در اواسط سال ۱۹۴۲، در
مدرن‌تر، عملکرد بهتری داشت. در اواسط سال ۱۹۴۲، در طول نبرد بیر حکیم (۲۶ مه ۱۹۴۲–۱۱ ژوئن ۱۹۴۲)، جنگنده جدید ماکی C.202 از تمام جنگنده‌های نیروی هوایی صحرا پیشی گرفت و به نسبت بی‌سابقه ۴٫۴ به ۱ در هر کشته رسید، که بهتر از نسبت کشته به تلفات مسرشمیت Bf 109های مشهور (۳٫۵ به ۱) در همان نبرد بود. در طول اولین حمله رومل، ایتالیایی‌ها موفق شدند حملات نیروی هوایی سلطنتی را از نیروهای او منحرف کنند و در طول عملیات صلیبی بریتانیا، عقب‌نشینی او را پوشش دهند، در حالی که خسارات سنگینی به بمب‌افکن‌های نیروی هوایی سلطنتی
خسارات سنگینی به بمب‌افکن‌های نیروی هوایی سلطنتی وارد کردند. در طول دومین حمله رومل، نیروی هوایی سلطنتی و نیروی هوایی لوفت‌وافه به دلیل مقاومت بیشتر متفقین در طول نبردهای هوایی بر فراز العلمین و بمباران اسکندریه و قاهره، خسارات قابل توجهی متحمل شدند. نیروی هوایی سلطنتی، که در مصر متحمل خسارات سنگینی شده بود، به تدریج به طبرق، بنغازی، طرابلس و در نهایت تونس عقب‌نشینی کرد.
سواد سیاسی (به انگلیسی: Political Literacy) مجموعه‌ای از دانش، مهارت‌ها و ارزش‌هایی است که شهروندان برای مشارکت مؤثر در زندگی سیاسی و تصمیم‌گیری‌های آگاهانه به آن نیاز دارند. این مفهوم فراتر از دانش صرف درباره نام سیاستمداران یا ساختار دولت است و به توانایی تحلیل انتقادی اطلاعات سیاسی، درک سازوکارهای قدرت و شناخت حقوق و مسئولیت‌های مدنی اطلاق می‌شود. سواد سیاسی، سنگ بنای یک دموکراسی سالم و فعال به شمار می‌رود و به عنوان یک ابزار دفاعی برای شهروندان در برابر عوام‌فریبی و دستکاری‌های سیاسی عمل می‌کند. هدف
عوام‌فریبی و دستکاری‌های سیاسی عمل می‌کند. هدف نهایی سواد سیاسی، تربیت «شهروندان منتقد» است؛ افرادی که نه تنها رویدادهای سیاسی را دنبال می‌کنند، بلکه قادرند ریشه‌ها، پیامدها و ایدئولوژی‌های پنهان در پس این رویدادها را نیز درک و ارزیابی کنند. مؤلفه‌های اصلی. سواد سیاسی یک مفهوم چندبعدی است که عموماً شامل سه جزء اصلی و به هم پیوسته می‌شود: ۱. دانش سیاسی (Political Knowledge). این بخش به آگاهی از حقایق و چارچوب‌های بنیادین دنیای سیاست اشاره دارد و شامل موارد زیر است: ۲. مهارت‌های سیاسی (Political Skills). این
است: ۲. مهارت‌های سیاسی (Political Skills). این جزء به توانایی‌های عملی برای تحلیل و مشارکت در فرایندهای سیاسی مربوط می‌شود: ۳. ارزش‌ها و نگرش‌های مدنی (Civic Values and Attitudes). این بعد به گرایش‌ها و باورهایی اشاره دارد که مشارکت سیاسی را تشویق می‌کنند: اهمیت و کارکردها. سواد سیاسی برای سلامت یک جامعه دموکراتیک حیاتی است و کارکردهای مهمی را ایفا می‌کند: چالش‌ها و موانع. توسعه سواد سیاسی با موانع متعددی روبروست:
فردریک جی. ماوین (که در برخی منابع با نام فرد ماون ، 1884–1957 ذکر شده است) یک فوتبال و مربی حرفه‌ای انگلیسی بود. او دوران حرفه‌ای خود را در نیوکسل یونایتد آغاز کرد، اما هرگز به تیم اصلی راه نیافت. در سال 1905 با نیو برومپتون قرارداد امضا کرد. او متعاقباً بین سال‌های 1909 تا 1921 برای فولام، برافورد پارک آونیو و ردینگ بازی کرد و از سال 1923 تا 1927 مربی اکستر سیتی، از سال 1927 تا 1930 مربی کریستال پالاس و از سال 1932 تا 1937 مربی گیلینگام بود.
سواد انتقادی (به انگلیسی: Critical Literacy) یک چارچوب آموزشی و یک فرایند تحلیلی است که خوانندگان را تشویق می‌کند تا متون را به صورت فعال و پرسشگرانه تحلیل کنند و روابط قدرت، ایدئولوژی‌ها و پیام‌های پنهان در آن‌ها را شناسایی و به چالش بکشند. این رویکرد فراتر از درک تحت‌اللفظی کلمات (سواد پایه) و حتی فراتر از تفسیر معنای متن (سواد عملکردی) می‌رود و بر این اصل استوار است که هیچ متنی بی‌طرف نیست و هر متنی بازتابی از دیدگاه‌ها، ارزش‌ها و منافع اجتماعی، فرهنگی و سیاسی خاصی است. هدف اصلی سواد انتقادی، توانمندسازی
خاصی است. هدف اصلی سواد انتقادی، توانمندسازی افراد برای درک این نکته است که متون چگونه واقعیت را شکل می‌دهند، هویت‌ها را می‌سازند و روابط قدرت را در جامعه حفظ یا دگرگون می‌کنند. از این منظر، خواندن یک عمل سیاسی است که می‌تواند به آگاهی اجتماعی و کنشگری برای تغییر منجر شود. ریشه‌ها و مبانی نظری. سواد انتقادی عمیقاً در کار نظریه‌پرداز و مربی برزیلی، پائولو فریره، ریشه دارد. فریره در کتاب تأثیرگذار خود، "آموزش ستم‌دیدگان"، مدلی از آموزش را معرفی کرد که هدف آن «آگاهی‌بخشی» (Conscientização) است. او معتقد بود
«آگاهی‌بخشی» (Conscientização) است. او معتقد بود که آموزش واقعی باید به فراگیران کمک کند تا شرایط اجتماعی و سیاسی سرکوبگر خود را درک کرده و برای تغییر آن اقدام کنند. فریره استدلال می‌کرد که سوادآموزی نباید به رمزگشایی مکانیکی کلمات محدود شود، بلکه باید فرایندی برای «خواندن جهان» (reading the world) باشد. این ایده، سنگ بنای سواد انتقادی شد. علاوه بر فریره، این رویکرد از جریان‌های فکری دیگری مانند مکتب فرانکفورت، پست‌مدرنیسم و نظریه انتقادی نیز تأثیر پذیرفته است که همگی بر نقش زبان و گفتمان در ساختن واقعیت
است که همگی بر نقش زبان و گفتمان در ساختن واقعیت اجتماعی تأکید دارند. اصول و پرسش‌های کلیدی. سواد انتقادی یک دستورالعمل ثابت نیست، بلکه مجموعه‌ای از رویکردها و پرسش‌هاست که می‌توان آن‌ها را بر هر نوع «متن»—از کتاب و مقاله گرفته تا فیلم، تبلیغات، وب‌سایت و حتی مکالمات روزمره—اعمال کرد. چهار اصل اساسی که اغلب در مدل‌های سواد انتقادی به کار می‌روند، عبارتند از: 1. همه متون جهت‌دار هستند: هیچ متنی نمی‌تواند از دیدگاه نویسنده و زمینه فرهنگی-اجتماعی او جدا باشد. بنابراین، متون هرگز کاملاً بی‌طرف یا عینی نیستند.
بنابراین، متون هرگز کاملاً بی‌طرف یا عینی نیستند. 2. متون برای اهداف خاصی ساخته می‌شوند: هر متنی با هدفی مشخص—مانند اطلاع‌رسانی، متقاعدسازی، سرگرمی یا فروش محصول—تولید می‌شود و این هدف، بر ساختار و زبان آن تأثیر می‌گذارد. 3. متون می‌توانند بر خواننده تأثیر بگذارند و او را جایگاه‌دهی کنند: زبان و تصاویر به کار رفته در یک متن، خواننده را به پذیرش یک دیدگاه یا هویت خاص دعوت می‌کنند. سواد انتقادی به ما کمک می‌کند تا از این جایگاه‌دهی آگاه شویم و در برابر آن مقاومت کنیم. 4. متون می‌توانند بازنویسی و دگرگون
مقاومت کنیم. 4. متون می‌توانند بازنویسی و دگرگون شوند: خوانندگان می‌توانند با به چالش کشیدن پیام‌های غالب، متون را از دیدگاه‌های دیگر بازخوانی کنند یا متون جایگزینی خلق کنند که صداهای به حاشیه رانده شده را نمایندگی کند. برای به کارگیری این اصول، یک خواننده انتقادی پرسش‌هایی از این قبیل را مطرح می‌کند: سواد انتقادی در عمل. سواد انتقادی در حوزه‌های مختلف، به ویژه در آموزش و پرورش، کاربرد فراوانی دارد. در کلاس درس، معلمان از این رویکرد برای تشویق دانش‌آموزان به تحلیل انتقادی کتاب‌های درسی، اخبار رسانه‌ها،
به تحلیل انتقادی کتاب‌های درسی، اخبار رسانه‌ها، تبلیغات تجاری و متون ادبی استفاده می‌کنند. برای مثال، به جای پذیرش منفعلانه یک داستان تاریخی، دانش‌آموزان یاد می‌گیرند که بپرسند این تاریخ از منظر چه کسی روایت شده و کدام بخش‌های آن ناگفته باقی مانده است. در زندگی روزمره، سواد انتقادی ابزاری برای شهروندی آگاهانه است. این مهارت به افراد کمک می‌کند تا در برابر پروپاگاندا، اطلاعات نادرست و دستکاری‌های رسانه‌ای مقاومت کنند و تصمیمات آگاهانه‌تری در مورد مسائل سیاسی و اجتماعی بگیرند. این توانایی، فرد را قادر
سیاسی و اجتماعی بگیرند. این توانایی، فرد را قادر می‌سازد تا نه تنها اطلاعات را مصرف کند، بلکه آن را ارزیابی، تحلیل و در نهایت برای ایجاد جامعه‌ای عادلانه‌تر به کار گیرد.
آلفرد ویلیس مارشال (۹ ژانویه ۱۸۸۸–۱۹۲۳) بازیکن فوتبال انگلیسی بود که در لیگ فوتبال انگلیس برای فولام و اولدهام اتلتیک بازی کرد.
الیزابت فارنیزی (; – ) او از طریق ازدواج با شاه فیلیپ پنجم، ملکه اسپانیا بود. او از سال ۱۷۱۴ تا ۱۷۴۶ عملاً حاکم اسپانیا بود، زیرا امور کشور را با تأیید همسرش اداره می‌کرد. او به ویژه به خاطر نفوذ زیادش بر سیاست خارجی اسپانیا شناخته می‌شود. از سال ۱۷۵۹ تا ۱۷۶۰، او به عنوان نایب‌السلطنه حکومت می‌کرد. پارما. الیزابت در کاخ پیلوتا در پارما، دختر اودورادو فارنزه و دوروتیا سوفی نویبورگ، متولد شد. مادرش بعداً با عمویش فرانچسکو فارنزه، دوک پارما، ازدواج کرد. الیزابت در انزوا در آپارتمانی در کاخ پارما بزرگ شد. او
در انزوا در آپارتمانی در کاخ پارما بزرگ شد. او رابطه سختی با مادرش داشت، اما بنا به گزارش‌ها عمیقاً به عمویش که ناپدری‌اش بود، وفادار بود. او می‌توانست به زبان‌های لاتین، فرانسوی و آلمانی صحبت کند و بنویسد و در علوم بلاغت، فلسفه، جغرافیا و تاریخ تحصیل کرد، اما طبق گزارش‌ها، هیچ علاقه‌ای به تحصیلاتش نداشت و فاقد علایق فکری بود. او در رقص دانش‌آموز بهتری بود، نقاشی را زیر نظر پیترو آنتونیو آوانزینی آموخت و از موسیقی و گلدوزی لذت می‌برد. او از حملهٔ مهلک آبله جان سالم به در برد. به دلیل فقدان وارث مرد برای
جان سالم به در برد. به دلیل فقدان وارث مرد برای پدرش، عمو-ناپدری‌اش و کوچک‌ترین عمویش که همگی به ترتیب جانشین یکدیگر شدند، مقدمات جانشینی دوک‌نشین پارما از طریق نسل زن (او) فراهم شد. در نتیجه، او پیشنهادهای ازدواج زیادی دریافت کرد. ویکتور آمادئوس، شاهزادهٔ پیمونت و فرانچسکو دِسته، شاهزادهٔ موروثی مودنا، هر دو از او خواستگاری کردند، اما مذاکرات در نهایت به شکست انجامید، همچنین شاهزاده پیکو دلا میراندولا. دوک‌نشین پارما بعداً به پسر اولش، اینفانته کارلوس، به ارث رسید. پس از به سلطنت رسیدن او در اسپانیا، این
ارث رسید. پس از به سلطنت رسیدن او در اسپانیا، این عنوان به پسر سومش، اینفانته فیلیپه، رسید. او بود که خاندان بوربون-پارمای امروزی را تأسیس کرد. ازدواج. در ۱۶ سپتامبر ۱۷۱۴، او به صورت وکالتی در پارما با فیلیپ پنجم اسپانیا ازدواج کرد. این ازدواج توسط سفیر پارما، کاردینال آلبرونی، با موافقت پرنسس دِ اورسینز، شهردار کامارا دِ پالاسیو پادشاه اسپانیا ترتیب داده شد. الیزابت به دلیل منافع سنتی اسپانیا در استان‌های ایتالیا، انتخاب طبیعی فیلیپ پنجم بود و او وارث تاج و تخت پارمزان بود. سفیر پارمسه، پرنسس دِ اورسینزِ
و تخت پارمزان بود. سفیر پارمسه، پرنسس دِ اورسینزِ قدرتمند را متقاعد کرد تا با متقاعد کردن او مبنی بر اینکه الیزابت فردی ساده‌لوح است، به جز سوزن‌دوزی و گلدوزی به چیزی عادت ندارد و به راحتی می‌توان او را به عنوان جایگزینی برای ملکهٔ همسر قبلی که اهل همکاری بود، کنترل و تسلط کرد، رضایت قطعی خود را به این ازدواج اعلام کند. به موازات آن، آلبرونی به الیزابت اطلاع داد که پادشاه «آرزو دارد که تحت حکومت دیگران باشد» و اگر به سرعت کنترل امور را به دست نگیرد، ملکهٔ ناراضی خواهد بود و اگر نفوذ گروه فرانسوی به رهبری
ناراضی خواهد بود و اگر نفوذ گروه فرانسوی به رهبری پرنسس دِ اورسینز را از بین ببرد، اسپانیایی‌ها نیز او را دوست خواهند داشت. الیزابت در ماه سپتامبر پارما را ترک کرد و در همراهی با مارکی شوتا و ایپولیتا لودوویسی، پرنسس پیومبینو، از طریق خشکی به اسپانیا سفر کرد. او که در ابتدا قصد سفر از طریق دریا را داشت، در جنوا بیمار شد و بنابراین برنامه‌ها تغییر کرد. در راه اسپانیا، او با شاهزاده موناکو و سفیر فرانسه ملاقات کرد که هدایایی از پادشاه فرانسه برای او فرستادند. الیزابت در ماه نوامبر چند روزی را در بایون به
الیزابت در ماه نوامبر چند روزی را در بایون به عنوان مهمان عمه‌اش، ملکه ماریا آنا، ملکه اسپانیا، گذراند. در مرز فرانسه و اسپانیا، آلبرونی به استقبالش آمد و چند روز او را از دِ اورسین برحذر داشت. پس از ورود به اسپانیا، او از ترک همراهان ایتالیایی خود در ازای یک همراه اسپانیایی، همان‌طور که در ابتدا قرار بود، خودداری کرد. در ۲۳ دسامبر در یادراک، الیزابت با پرنسس دِ اورسین ملاقات کرد، که به عنوان بانوی تازه منصوب شده لباس‌های سلطنتی، می‌خواست قبل از ملاقات الیزابت با فیلیپ پنجم در گوادالاخارا، خود را معرفی
با فیلیپ پنجم در گوادالاخارا، خود را معرفی کند. پرنسس جاسوسانی فرستاده بود که گزارش داده بودند الیزابت در واقع به هیچ وجه فرد ترسویی نیست که به راحتی قابل کنترل باشد. الیزابت دِ اورسین را پذیرفت و از او خواست که به صورت خصوصی با او صحبت کند. کمی بعد، گروه می‌توانستند صدای مشاجره خشونت‌آمیزی را بشنوند، پس از آن دِ اورسین دستگیر، اخراج و بلافاصله از مرز به فرانسه اسکورت شد. روایت‌های بسیار متفاوتی از این ماجرا و همچنین پیشنهادهای متفاوتی در مورد چگونگی وقوع آن وجود دارد. آلبرونی به پادشاه اطلاع داد که
وقوع آن وجود دارد. آلبرونی به پادشاه اطلاع داد که الیزابت با در نظر گرفتن منافع او عمل کرده است و وقتی فیلیپ در ۲۴ دسامبر در گوادالاخارا با الیزابت ملاقات کرد، به سرعت در نگاه اول عاشق او شد، همان‌طور که عاشق همسر سابقش شده بود. ملکه اسپانیا. الیزابت از شکار لذت می‌برد و در حین شکار لباس سوارکاری مردانه می‌پوشید. او به عنوان یک تیرانداز و سوارکار عالی توصیف شده است و اغلب با پادشاه به شکار می‌رفت. او ولخرجی زیادی هم برای خودش و هم برای نزدیکانش می‌کرد. حلقه نزدیکانش، به جز پرستارش لورا پسکاتوری، شامل پزشک
نزدیکانش، به جز پرستارش لورا پسکاتوری، شامل پزشک ایتالیایی‌اش سروی و مارکی اسکاتی بود که آنها نیز بخشی از همراهان ایتالیایی او بودند. محبوب‌ترین ندیمه‌های او در میان ندیمه‌هایش، ابتدا خدمتکار فلاندری‌اش لا پلگرینا بود که به عنوان واسطه بین او و وزیر پاتینو و دوشس سن پیر عمل می‌کرد. پس از ازدواج اولی و عزیمت دومی به فرانسه در سال ۱۷۲۷، او به مارکیونس لاس نیوس علاقه نشان داد، که وظیفه داشت به عنوان خبرچین ملکه عمل کند و گفته می‌شود که تا سال ۱۷۳۶ کسی بود که باید برای درخواست‌های ملکه از او خواستگاری می‌شد.
باید برای درخواست‌های ملکه از او خواستگاری می‌شد. او به ندیمه ارشد خود، کنتس د آلتامیرا، که ندیمه‌هایش را بسیار دقیق مدیریت می‌کرد، احترام می‌گذاشت. ملکه آثار ایتالیایی از قرن‌های ۱۶ و ۱۷، از جمله شاهکارهای کورجو، گویدو رنی، فرانچسکو سالویاتی و آثار فلاندری از هنرمندان مشهوری مانند آنتونی ون دایک و خانواده بروگل را جمع‌آوری کرد. در ابتدا، ملکه الیزابت به دلیل طرد دِ اورسین‌ها از سوی او، محبوب بود و او را به عنوان ناجی اسپانیا از سلطه فرانسه جلوه می‌داد، اما نفوذ فزاینده او بر پادشاه به زودی او را به اندازه
نفوذ فزاینده او بر پادشاه به زودی او را به اندازه دِ اورسین‌ها منفور کرد. الیزابت همچنین به دلیل افول آداب و رسوم رسمی زندگی درباری اسپانیا، در بین اشراف اسپانیا منفور بود و جزوه‌های «حزب اسپانیایی» معمولاً او را به بردگی نگه داشتن پادشاه، سود رساندن به خارجی‌ها و تلاش برای قتل ناپدری‌هایش متهم می‌کردند. نفوذ سیاسی. با توصیه آلبرونی و کاردینال دل جودیس، الیزابت محرم اسرار فیلیپ شد و به حذف حزب فرانسوی در دربار پرداخت. آنها با پیروان خودش از طریق شبکه‌ای از موکلان و حامیان که با کمک پرستار ایتالیایی‌اش،