payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آمادئوس به شوالیه‌های هوسپیتالر در دفاع از رودس در برابر ترک‌ها کمک کرد. او در ۱۶ اکتبر ۱۳۲۳ در آوینیون درگذشت. خانواده و فرزندان. او ابتدا با سیبیل دو بائوگه، دختر گی اول داماس دو بائوگه، بارون کوزان (حدود ۱۲۳۰–۱۲۶۹) و دوفین دو لاویو، ازدواج کرد و از او هشت فرزند داشت: در سال ۱۲۹۷، او با ماری برابانت، که دختر جان اول، دوک برابانت و مارگارت فلاندرز بود، ازدواج کرد. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او، گای دامپیر و همسر اولش، ماتیلدا بتون بودند. آنها ۴ فرزند داشتند:
در اوایل صبح ۱۵ نوامبر ۱۹۵۹، چهار عضو خانواده کلاتر — هرب کلاتر، همسرش بانی و فرزندان نوجوانشان نانسی و کنیون — در خانه روستایی خود درست بیرون از جامعه کشاورزی کوچک هولکامب، کانزاس به قتل رسیدند. دو محکوم سابق، پری اسمیت و ریچارد هیکاک، به جرم قتل مجرم شناخته شده و به مجازات مرگ محکوم شدند. هر دو در ۱۴ آوریل ۱۹۶۵ اعدام شدند. ترومن کاپوتی جزئیات این قتل‌ها را در رمان غیرداستانی خود با عنوان "در کمال خونسردی" که در سال ۱۹۶۶ چاپ شد، شرح داده است.
باغ‌های فارنزه ( ) که با نام «باغ‌های فارنیز بر فراز پالاتین» نیز شناخته می‌شوند، مجموعه‌ای تاریخی در شهر رم، ایتالیا است که در سال ۱۵۵۰ میلادی به ابتکار کاردینال الساندرو فارنیز در بخش شمالی تپهٔ پالاتین احداث شد. این باغ‌ها از نخستین باغ‌های گیاه‌شناسی خصوصی در اروپا به‌شمار می‌آیند؛ در حالی که نخستین باغ‌های گیاه‌شناسی عمومی اروپا اندکی بعد، در میانهٔ سدهٔ شانزدهم، به همت دانشگاه‌های ایتالیا شکل گرفتند. آلساندرو فارنزه در سال ۱۵۳۴ و در سن ۱۴ سالگی توسط پدربزرگش پاول سوم ، که دو ماه قبل به مقام پاپی
پدربزرگش پاول سوم ، که دو ماه قبل به مقام پاپی انتخاب شده بود ، به عنوان کاردینال کلیسای کاتولیک روم منصوب شد. او به عنوان یک عتیقه‌شناس شناخته می‌شود که بزرگترین مجموعه مجسمه‌های رومی را که از دوران باستان در دست افراد خصوصی بود، یعنی مجموعه معروف فارنزه را جمع‌آوری کرد. در سال ۱۵۵۰، هنگامی که فارنزه بخش شمالی تپه پالاتین (که از نظر تاریخی قدیمی‌ترین تپه از هفت تپه روم است) را به دست آورد، ویرانه‌های کاخ رومی تیبریوس در انتهای شمال غربی بالای تپه را پر کرد و به یک خانه تابستانی تبدیل نمود. این مکان مشرف
و به یک خانه تابستانی تبدیل نمود. این مکان مشرف به میدان رومی و نزدیک طاق تیتوس است. این باغ به سبک کلاسیک ربع‌ها با یک چاه یا فواره در مرکز آن تقسیم شده بود که برگرفته از طراحی کاخ‌های رومی پریستیلیوم در این منطقه بود که توسط معمار مشهور ویگنولا بازسازی شده بود. طراحی ویلا ابتدا به نام میکل‌آنژ ثبت شد، اما بعدها به وینیولا و جیرولامو رائینالدی نسبت داده شد. باغ‌ها به صورت تراس‌هایی چیده شده بودند. پله‌ها از تراسی به تراس دیگر از کنار نینفئو دلا پیوگا (یک نیمفئوم) می‌گذشتند و در تئاتر دل فونتانونه به پایان
می‌گذشتند و در تئاتر دل فونتانونه به پایان می‌رسیدند. لانه‌های پرندگان در مرکز کازینا قرار داشتند که دارای نقاشی‌های دیواری بودند. مسیرهای پیاده‌روی در پایین گنبد تیبریانا شامل گذرگاه‌های زیرزمینی و مجسمه‌های باستانی بود. اگرچه امروزه بخش کمی از باغ‌های فارنیز باقی مانده است، اما برخی از سازه‌های باقی‌مانده را می‌توان مشاهده کرد. این باغ‌ها در قرن‌های ۱۸ و ۱۹ دوباره محبوب شدند، زیرا مسافران گرند تور از رم بازدید می‌کردند. نام گیاه آکاسیا فارنزیانا از نام این باغ‌ها و نام فارنسول، ماده بیوشیمیایی مهم، از
این باغ‌ها و نام فارنسول، ماده بیوشیمیایی مهم، از اسانس گل آن گرفته شده است.
افسانه‌های مربوط به زنان خوک‌چهره تقریباً به‌طور همزمان در اواخر دهه ۱۶۳۰ میلادی در هلند، انگلستان و فرانسه پدید آمدند. این داستان‌ها دربارهٔ زن ثروتمندی هستند که بدنش ظاهری عادی و انسانی دارد، اما چهره‌اش شبیه به یک خوک است. در نخستین نسخه‌های داستان، ظاهر خوک‌مانند این زن نتیجه جادوگری است. پس از روز عروسی، به شوهر جدید زن خوک‌چهره این انتخاب داده می‌شود که همسرش در نظر او زیبا اما در نظر دیگران خوک‌چهره باشد، یا در نظر او خوک‌چهره و در نظر دیگران زیبا به نظر برسد. هنگامی که شوهر به او می‌گوید که انتخاب
نظر برسد. هنگامی که شوهر به او می‌گوید که انتخاب با خود اوست، طلسم شکسته شده و ظاهر خوک‌مانند او ناپدید می‌شود. این داستان‌ها به‌ویژه در انگلستان و بعدها در ایرلند محبوبیت زیادی پیدا کردند. عناصر جادویی به‌تدریج از داستان حذف شدند و وجود زنان خوک‌چهره به‌عنوان یک واقعیت تلقی شد. این داستان در اوایل قرن نوزدهم به‌طور خاص در دوبلین رواج یافت، جایی که این باور به‌طور گسترده وجود داشت که گریزلدا استیونس (Griselda Steevens)، نیکوکار گوشه‌گیر قرن هجدهم، خود را از انظار عمومی پنهان می‌کرد زیرا چهره‌ای شبیه به خوک
انظار عمومی پنهان می‌کرد زیرا چهره‌ای شبیه به خوک داشت. در اواخر سال ۱۸۱۴ و اوایل ۱۸۱۵، شایعه‌ای در لندن پیچید که یک زن خوک‌چهره در ماری‌لبون زندگی می‌کند. وجود او به‌طور گسترده به‌عنوان یک واقعیت گزارش شد و پرتره‌های ادعایی متعددی از او منتشر گردید. با رواج باور به زنان خوک‌چهره، شومَن‌ها (Showmen) «زنان خوک‌چهره» زنده را در نمایشگاه‌ها به نمایش می‌گذاشتند. این‌ها ممکن است زنان واقعی نبوده، بلکه خرس‌های تراشیده‌شده‌ای بودند که لباس زنانه به تن داشتند. باور به زنان خوک‌چهره کاهش یافت و آخرین اثر قابل‌توجهی
به زنان خوک‌چهره کاهش یافت و آخرین اثر قابل‌توجهی که وجود آن‌ها را واقعی تلقی می‌کرد در سال ۱۹۲۴ منتشر شد. امروزه این افسانه تقریباً به فراموشی سپرده شده است. عناصر اصلی. درحالی‌که داستان‌های زنان خوک‌چهره در جزئیات متفاوت هستند، اما همگی شکل اصلی یکسانی دارند. یک زن نجیب‌زاده باردار با یک گدا و فرزندانش روبرو می‌شود و آن‌ها را از خود می‌راند و در حین این کار، فرزندان گدا را با خوک مقایسه می‌کند. گدا زن باردار را نفرین می‌کند و هنگامی که فرزندش به دنیا می‌آید، دختری است سالم و از هر نظر بی‌نقص، به جز اینکه
دختری است سالم و از هر نظر بی‌نقص، به جز اینکه چهره یک خوک را دارد. کودک سالم بزرگ می‌شود، اما برخی از رفتارهای یک خوک را از خود نشان می‌دهد. او از یک آخور نقره‌ای غذا می‌خورد و فقط با خرخر صحبت می‌کند یا در کلامش صدایی شبیه به خرخر دارد. او که تنها فرزند والدینش است، وارث ثروت بزرگی خواهد بود، اما والدینش نگران سرنوشت او پس از مرگ خود هستند. آن‌ها یا ترتیباتی برای یافتن مردی که مایل به ازدواج با او باشد فراهم می‌کنند، یا ثروت خود را برای تأسیس یک بیمارستان وقف می‌کنند به شرط آنکه بیمارستان تا پایان عمر از
وقف می‌کنند به شرط آنکه بیمارستان تا پایان عمر از او مراقبت کند. اگرچه این افسانه تقریباً به‌طور همزمان در هلند، انگلستان و فرانسه پدید آمد، اما تنها در انگلستان و بعدها در ایرلند بود که به‌طور گسترده شناخته شد و مورد باور قرار گرفت. در سال ۱۸۶۱، چارلز دیکنز دربارهٔ دیرپایی باور به زنان خوک‌چهره در انگلستان اظهار نظر کرد و گفت: «گمان می‌کنم در هر عصری، یک بانوی خوک‌چهره وجود داشته است.» خاستگاه. درحالی‌که داستان‌های قدیمی‌تر دربارهٔ انسان‌هایی با ظاهر حیوانات رایج است، پیش از قرن هفدهم هیچ داستان اروپایی
رایج است، پیش از قرن هفدهم هیچ داستان اروپایی ثبت‌شده‌ای دربارهٔ انسان‌هایی با چهره خوک وجود ندارد. (مقاله‌ای در سال ۱۸۲۹ در "فصلنامه علم، ادبیات و هنر" ادعا می‌کند که این افسانه در سال ۱۵۹۵ در پاریس رواج داشته است اما هیچ جزئیات یا شواهد مؤیدی ارائه نمی‌دهد.) به نظر می‌رسد که نخستین نسخه‌های داستان زن خوک‌چهره تقریباً به‌طور همزمان در انگلستان، هلند و فرانسه پدید آمده و در اواخر سال ۱۶۳۹ در انگلستان رواج یافته است. مقاله‌ای در سال ۱۹۰۴ در مجله "Volkskunde" توسط مورخ و عتیقه‌شناس هلندی، گریت یاکوب بوکنوخن
توسط مورخ و عتیقه‌شناس هلندی، گریت یاکوب بوکنوخن (Gerrit Jacob Boekenoogen) ، نخستین اشکال این افسانه را در سال ۱۶۳۸ یا ۱۶۳۹ ردیابی می‌کند. قدیمی‌ترین نسخه باقی‌مانده از این افسانه، یک چاپ هلندی دربارهٔ زنی اهل آمستردام به نام یاکامینچن یاکوبس (Jacamijntjen Jacobs) است. در سال ۱۶۲۱، یاکوبس در دوران بارداری، روزی با یک گدای زن همراه با سه فرزندش روبرو شد که التماس می‌کرد فرزندانش از گرسنگی در حال مرگ هستند. یاکوبس به گدا گفت: «خوک‌های کثیفت را از اینجا ببر، من چیزی به تو نمی‌دهم.» زن پاسخ داد: «آیا این
من چیزی به تو نمی‌دهم.» زن پاسخ داد: «آیا این بچه‌های من خوک هستند؟ پس باشد که خدا به تو چنان خوک‌هایی بدهد که من اینجا دارم!» دختر یاکوبس با سر و چهره یک خوک به دنیا آمد و طبق آنچه در زمان انتشار این داستان در سال‌های ۱۶۳۸–۱۶۳۹ آمده، گفته می‌شود که آن دختر از یک آخور غذا می‌خورد و با صدایی خُرخُر مانند صحبت می‌کرد. بوندسون (۲۰۰۶) گمان می‌برد که اسطوره زن خوک‌چهره از تلفیق دو داستان قدیمی‌تر سرچشمه گرفته است. افسانه هلندی قرون وسطایی دربارهٔ مارگارت هنبرگ، داستان یک زن نجیب‌زاده ثروتمند را روایت می‌کند که
داستان یک زن نجیب‌زاده ثروتمند را روایت می‌کند که یک گدای دارای فرزندان دوقلو را از خود راند و خود با به دنیا آوردن ۳۶۵ فرزند مجازات شد. در یک داستان عامیانه فرانسوی مشابه، زن نجیب‌زاده مورد بحث، فرزندان گدا را «بچه‌خوک» توصیف می‌کند و خود ۹ بچه‌خوک به دنیا می‌آورد. نظریه مهم دیگر دربارهٔ خاستگاه این افسانه، که توسط رابرت چمبرز در سال ۱۸۶۴ ارائه شد، این است که یک کودک واقعی در اوایل قرن هفدهم با ناهنجاری‌های چهره‌ای شبیه به صورت خوک و با اختلال گفتاری که باعث خرخر کردن او می‌شد، به دنیا آمده است. در آن
باعث خرخر کردن او می‌شد، به دنیا آمده است. در آن زمان، علم تراتولوژی (مطالعه نقایص مادرزادی و ناهنجاری‌های فیزیولوژیک) در مراحل ابتدایی خود بود و نظریه تأثیر ذهن مادر بر جنین (اینکه افکار یک زن باردار می‌تواند بر ظاهر آینده فرزندانش تأثیر بگذارد) به‌طور گسترده پذیرفته شده بود. ممکن است تولد یک کودک واقعاً ناقص‌الخلقه، به ایجاد داستان گدا به عنوان توضیحی محتمل برای ظاهر او منجر شده باشد و سایر عناصر داستان، اضافات یا تحریف‌های بعدی توسط ناشران باشند. چمبرز گمان می‌برد که کودک اصلی ممکن است ظاهری شبیه به
گمان می‌برد که کودک اصلی ممکن است ظاهری شبیه به خولیا پاسترانا داشته باشد؛ زنی مبتلا به هایپرتریکوزیس و ویژگی‌های چهره‌ای کژدیس (گرچه نه خوک‌مانند)، که تا زمان مرگش در سال ۱۸۶۰ و سپس به صورت مومیایی‌شده تا دهه ۱۹۷۰، به‌طور گسترده در اروپا و آمریکای شمالی به نمایش گذاشته می‌شد. با این حال، درحالی‌که یک مورد مرده‌زایی در سال ۱۹۵۲ با چهره‌ای شبیه به خوک ثبت شده است، هرگز مورد مستند قابل اعتمادی از انسانی با این نوع ناهنجاری‌ها که در خارج از رحم زنده مانده باشد، وجود نداشته است؛ در حالی که تمام نسخه‌های افسانه
وجود نداشته است؛ در حالی که تمام نسخه‌های افسانه زن خوک‌چهره، او را به عنوان یک بزرگسال سالم توصیف می‌کنند. تاناکین اسکینکر. نخستین اشاره ثبت‌شده در انگلستان به افسانه زن خوک‌چهره، حکایت تاناکین اسکینکر (Tannakin Skinker) است؛ نسخه‌ای از قرن هفدهم از داستان سنتی بانوی نفرت‌انگیز (loathly lady)، به‌ویژه بر اساس "قصه همسر مرد حمامی" و "ازدواج سر گاوین". داستان اسکینکر عموماً به عنوان پایه و اساس داستان‌های بعدی انگلیسی دربارهٔ زنان خوک‌چهره در نظر گرفته می‌شود. بین ۴ و ۱۱ دسامبر ۱۶۳۹، پنج تصنیف (ballad)
بین ۴ و ۱۱ دسامبر ۱۶۳۹، پنج تصنیف (ballad) دربارهٔ اسکینکر در لندن منتشر شد، که همگی اکنون از بین رفته‌اند. (یک تصنیف از سال ۱۶۴۰ با عنوان "یک شکل هیولاوش: یا، یک هیولای بی‌شکل، توصیف موجودی مؤنث متولد هلند که در همه اعضا کامل است، جز سری شبیه به خوک، که به بسیاری از نقاط سفر کرده و اکنون در لندن قابل مشاهده است، او دوست‌داشتنی، مؤدب و زنانه است و هرگز نتوانسته جفتی مهربان بیابد"، در مجموعه گسترده تصنیف‌های ساموئل پیپس حفظ شده است.) قدیمی‌ترین سند باقی‌مانده از داستان تاناکین اسکینکر، روایتی است که در
از داستان تاناکین اسکینکر، روایتی است که در "روایتی موثق از بانوی خوک‌چهره ملقب به خانم تاناکین اسکینکر"، یک چاپ ارزان (chapbook) از سال ۱۶۴۰، آمده است. روایتی موثق از بانوی خوک‌چهره ملقب به خانم تاناکین اسکینکر. "روایتی موثق" ادعا می‌کند که تاناکین اسکینکر در سال ۱۶۱۸ از یوآخیم و پارنل اسکینکر در «ویرکهام، شهری بی‌طرف بین امپراتور و هلندی‌ها، واقع بر روی رود راین» به دنیا آمد. یوآخیم اسکینکر به عنوان «مردی با درآمد خوب، اما با دارایی زیاد از پول و دام» توصیف شده است. در دوران بارداری پارنل، یک زن سالخورده
شده است. در دوران بارداری پارنل، یک زن سالخورده از او پول گدایی کرده بود. پارنل سرش شلوغ بود و از پرداخت پول خودداری کرد و آن زن پیر در حالی که «زیر لب دعای پدر ما ی شیطانی را زمزمه می‌کرد» آنجا را ترک کرد و شنیده شد که می‌گوید: «همان‌طور که مادر خوک‌صفت است، فرزندی هم که در شکم دارد خوک‌مانند خواهد بود». در هنگام تولد تاناکین، بدن و اندام‌های او به درستی شکل گرفته بود، اما صورتش پوزه خوک داشت، «نه تنها یک لکه و عیب، بلکه یک زشتی کژدیس که تمام بقیه [بدن] را برای همه کسانی که در کودکی به او نگاه می‌کردند،
برای همه کسانی که در کودکی به او نگاه می‌کردند، نفرت‌انگیز، حقیر و منفور می‌ساخت.» مامایی که نوزاد را به دنیا آورده بود، سوگند یاد کرد که راز را حفظ کند و خانواده اسکینکر او را در یک اتاق خصوصی بزرگ کردند. او از یک آخور نقره‌ای غذا می‌خورد، «که به سوی آن خم می‌شد و می‌خورد، درست مانند خوکی که در تغار آب و غذایش می‌خورد». کژدیسی تاناکین به‌زودی کشف شد و بسیاری از مردم محلی برای شنیدن صحبت‌های خوک‌مانند او یا تماشای غذا خوردنش از آخور می‌آمدند. زن پیر پیدا شد، محاکمه و به جادوگری محکوم گردید، اما حتی در پای
محاکمه و به جادوگری محکوم گردید، اما حتی در پای چوبه اعدام نیز از باطل کردن طلسم خودداری کرد یا قادر به انجام آن نبود. هنگامی که تاناکین بین ۱۶ تا ۱۷ سال داشت، پدرش با واندرماست، «یک هنرمند مشهور که هم ریاضی‌دان و هم اخترشناس بود [...] مردی که مشکوک به تسلط بر هنرهای سیاه و پنهان بود»، مشورت کرد تا ببیند چگونه می‌توان این نفرین را باطل کرد. واندرماست به این نتیجه رسید که تا زمانی که تاناکین باکره بماند، چهره خوک‌مانند خود را حفظ خواهد کرد، اما اگر ازدواج کند، آن هم نه با «یک دلقک، گراز یا دهقان»، ممکن است
آن هم نه با «یک دلقک، گراز یا دهقان»، ممکن است درمان شود. خانواده اسکینکر اعلام کردند که هر نجیب‌زاده‌ای که «پس از ازدواج قانونی او را به بستر خود ببرد»، جهیزیه‌ای به مبلغ ۴۰٬۰۰۰ پوند دریافت خواهد کرد. این جهیزیه که مبلغ هنگفتی برای آن زمان بود، باعث جلب تعداد زیادی از شوهران آینده‌نگر شد. یک سروان اسکاتلندی که بخش اعظم حقوق یک ماه خود را صرف یک دست لباس نو کرده بود، از راه رسید و تحت تأثیر هیکل و رفتار تاناکین قرار گرفت. اما با برداشتن روبنده برای دیدن چهره‌اش، «دیگر برای هیچ گفتگوی دیگری نماند، بلکه بدون
«دیگر برای هیچ گفتگوی دیگری نماند، بلکه بدون هیچ پاسخ دیگری فرار کرد و گفت؛ باید او را ببخشند، زیرا او نمی‌تواند گوشت خوک را تحمل کند.» یک خوک‌بان انگلیسی (خوک‌دار) به خانواده اطمینان داد که آشنایی‌اش با خوک‌ها به این معنی است که ظاهر تاناکین را خواهد پذیرفت، اما پس از ملاقات با او، ساختمان را ترک کرد و گفت که «در تمام مدتی که رامفورد را می‌شناخته، هرگز چنین پوزه خوکی ندیده است». چندین خواستگار دیگر نیز به دیدار خانواده اسکینکر آمدند، اما همگی از چهره تاناکین بیزار شدند و او مجرد باقی ماند. خانواده اسکینکر
بیزار شدند و او مجرد باقی ماند. خانواده اسکینکر که از یافتن شوهری مناسب در ویرکهام ناامید شده بودند، به لندن نقل مکان کردند و در بلک‌فرایرز یا کاونت گاردن ساکن شدند. (نویسنده ناشناس "روایتی موثق" می‌گوید که خانواده نمی‌خواستند آدرس خود را فاش کنند تا از جمع شدن افراد کنجکاو جلوگیری کنند) بسیاری از کسانی که او را ملاقات کردند، تحت تأثیر لباس شیک و رفتار عالی او قرار گرفتند. سرانجام، خانواده اسکینکر مردی را در لندن یافتند که مایل به ازدواج با تاناکین بود. در روز عروسی، و با وجود تمام تلاش‌ها برای بهبود
در روز عروسی، و با وجود تمام تلاش‌ها برای بهبود ظاهرش، چهره او همچنان مثل همیشه خوک‌مانند بود. پس از پایان مراسم عروسی، زوج تازه‌ازدواج‌کرده به اتاق خواب رفتند. هنگامی که برای اولین بار با هم در بستر دراز کشیدند، تاناکین دست شوهرش را گرفت و گفت که او را از عهدهایش آزاد خواهد کرد به شرطی که به چهره او نگاه کند. مرد رو برگرداند تا به او نگاه کند و «بانوی جوانی با زیبایی و سیمای بی‌نظیر را دید، که در خیالش هرگز در تمام عمر خود مانند او را ندیده بود». او دستش را برای بوسیدن او دراز کرد، اما زن امتناع ورزید و
را برای بوسیدن او دراز کرد، اما زن امتناع ورزید و گفت: مرد که بین انتخاب همسری که در نظر او زیبا اما در نظر تمام دوستانش زشت باشد، یا در نظر او زشت اما در نظر تمام دوستانش زیبا باشد، سرگردان مانده بود، نتوانست به تصمیمی برسد اما در عوض به او گفت: «اختیار و حاکمیت کامل را به دستان و انتخاب خودت می‌سپارم تا هر آنچه را که بیشتر می‌پسندی، برگزینی.» با شنیدن این حرف، تاناکین رو به او کرد و گفت: واکنش عمومی. افسانه تاناکین اسکینکر در انگلستان محبوب بود و ایده زن خوک‌چهره به زودی وارد فرهنگ عامه شد، تا آنجا که در
به زودی وارد فرهنگ عامه شد، تا آنجا که در سال ۱۶۵۴ ثبت شده است که یکی از تابلوها در بارتولومیو فیر (Bartholomew Fair) «تابلوی بانوی خوک‌چهره» بوده است. در دهه ۱۶۷۰، یک آهنگ محبوب بود که با جزئیات روایت می‌کرد چگونه یک خیاط و یک آسیابان برای به دست آوردن جهیزیه زنی که «چهره‌اش دقیقاً شبیه یک ماده‌خوک بود» (که ۱۷٬۰۰۰ پوند ذکر شده، نه ۴۰٬۰۰۰ پوندِ "روایتی موثق")، به او ابراز علاقه کردند. هر دو با دیدن چهره‌اش رو برگردانده و فرار کردند. "دخترک درازدماغ" حاوی عناصر جادویی "روایتی موثق" نیست و به ازدواج و
عناصر جادویی "روایتی موثق" نیست و به ازدواج و دگردیسی زن خوک‌چهره، که پایان سنتی داستان‌های این ژانر است، ختم نمی‌شود. در عوض، زن خوک‌چهره مجرد باقی می‌ماند و تصنیف این‌گونه پایان می‌یابد: قرن هجدهم. در قرن هجدهم، داستان‌های زنان خوک‌چهره در انگلستان به عنوان واقعیت گزارش می‌شد. جیمز پاریس دو پلسی، خدمتکار سابق ساموئل پیپس، در کتاب خود "تاریخچه کوتاهی از تولدهای شگفت‌انگیز و هیولایی انسان" (گردآوری شده در ۱۷۳۱–۱۷۳۳) از یک زن خوک‌چهره ساکن هولبورن در مرکز لندن گفت که به‌طور گسترده بازنشر شد. مقاله‌ای در سال
گفت که به‌طور گسترده بازنشر شد. مقاله‌ای در سال ۱۸۵۰ در "مجله ادینبورگ چمبرز" خاطرات «بانوی سالخورده نود ساله محترم و روشن‌فکری» را نقل کرد که در آن تعریف می‌کرد مادرش با یک زن خوک‌چهره، که اصالتاً اسکاتلندی اما ساکن لندن بود، به خوبی آشنا بوده و مرتباً به خانه‌اش در خیابان اسلون سر می‌زده است. در سال ۱۸۰۰، "بانوی خوک‌چهره"، آن‌گونه که «در تئاتر آستلی و غیره خوانده می‌شد»، توسط جان پیتس در لندن منتشر شد، و یک سرمقاله در سال ۱۸۱۵ در "تایمز" به گزارش‌هایی از یک زن خوک‌چهره ساکن لندن اشاره کرد که در سال ۱۷۶۴
یک زن خوک‌چهره ساکن لندن اشاره کرد که در سال ۱۷۶۴ و در دهه ۱۷۸۰ منتشر شده بود. دختر یک نوکیش یهودی. یک نسخه متفاوت از این افسانه، و تنها نسخه‌ای که در آن زن خوک‌چهره با ثروت زیادی مرتبط نیست، داستان مرد مسیحی را روایت می‌کند که به یهودیت گروید. در این نسخه، اولین فرزندی که پس از گرویدن او به دنیا آمد، دختری با چهره خوک بود. چند سال بعد، پدر متوجه شد که ظاهر دخترش یک مجازات الهی است و به همراه دختر خوک‌چهره‌اش دوباره به مسیحیت بازگشت. در لحظه غسل تعمید دختر، آب مقدس ویژگی‌های خوک‌مانند او را شست و چهره‌ای
آب مقدس ویژگی‌های خوک‌مانند او را شست و چهره‌ای عادی و انسانی را آشکار ساخت. ادعا می‌شد که این داستان توسط یک مجسمه در «یکی از کلیساهای جامع بزرگ و قدیمی بلژیک» به تصویر کشیده شده است، اما هیچ مدرکی دال بر وجود چنین مجسمه‌ای یافت نشده است. گریزلدا استیونس. گریزلدا استیونس (Griselda Steevens) (۱۶۵۳ – ۱۸ مارس ۱۷۴۶)، که گاهی اوقات «گریزل استیونس» (Grizel Steevens) نوشته می‌شود، خواهر دوقلوی دکتر ریچارد استیونس (۱۶۵۳–۱۷۱۰)، یک پزشک اهل دوبلین بود. دکتر استیونس در سال ۱۷۱۰ درگذشت و ملکی با درآمد سالانه ۶۰۶ پوند
سال ۱۷۱۰ درگذشت و ملکی با درآمد سالانه ۶۰۶ پوند (معادل پوند در ) را برای گریزلدا به ارث گذاشت. بندی در وصیت‌نامه دکتر استیونس قید کرده بود که پس از مرگ گریزلدا، این درآمد باید برای تأمین یک بیمارستان برای فقرای دوبلین استفاده شود. اگرچه طبق شرایط وصیت‌نامه دکتر استیونس، کار ساخت بیمارستان نباید تا پس از مرگ گریزلدا استیونس آغاز می‌شد، او تصمیم گرفت در سال ۱۷۲۰ کار ساخت بیمارستان را شروع کند. او با اختصاص تنها ۱۲۰ پوند در سال برای استفاده شخصی خود، باقیمانده بودجه را برای خرید قطعه زمینی در نزدیکی کیلمینهام
بودجه را برای خرید قطعه زمینی در نزدیکی کیلمینهام و ساخت بیمارستان جدید به کار برد، با این شرط که یک مجموعه آپارتمان در ساختمان به او اختصاص داده شود. گریزلدا در جوانی از یک اختلال چشمی رنج می‌برد و از آن زمان به بعد در زیر نور خورشید روبنده می‌پوشید. او که خجالتی و گوشه‌گیر بود، هنگام انجام کارهای خیریه‌اش در محله‌های فقیرنشین دوبلین، در کالسکه خود می‌ماند در حالی که خدمتکارانش به فقرا صدقه می‌دادند. تا سال ۱۷۲۳، بخش کافی از بیمارستان دکتر استیونس جدید تکمیل شد تا علاوه بر آپارتمان‌های گریزلدا، ۴۰ بیمار
شد تا علاوه بر آپارتمان‌های گریزلدا، ۴۰ بیمار را در خود جای دهد. باقیمانده بیمارستان، با ظرفیت ۲۰۰ بیمار، در سال ۱۷۳۳ افتتاح شد. گریزلدا از سال ۱۷۲۳ تا زمان مرگش در بیمارستان زندگی کرد. در مقطعی، این باور در دوبلین رایج شد که گریزلدا استیونس چهره‌ای شبیه خوک دارد. مشخص نیست که این شایعه از چه زمانی به وجود آمد. رابرت چمبرز و دزموند گینس، بنیان‌گذار انجمن جورجیایی ایرلند، ادعا می‌کنند که این شایعه در زمان حیات او رواج داشته است، اما توماس کرک‌پاتریک، نویسنده کتاب "تاریخ بیمارستان دکتر استیونس در دوبلین"،
کتاب "تاریخ بیمارستان دکتر استیونس در دوبلین"، می‌گوید: مطلقاً هیچ مدرکی از این داستان در اسناد معاصر وجود ندارد و در واقع به نظر نمی‌رسد تا قرن نوزدهم به این بانوی نیکوکار نسبت داده شده باشد… کاملاً مشخص نیست که این داستان برای اولین بار از چه زمانی رواج یافت. کراکر-کینگ، که در سال ۱۷۸۵ تاریخی از بیمارستان نوشت، هیچ اشاره‌ای به آن نمی‌کند، و همچنین هیچ نشانی از آن در گزارش‌های روزنامه‌ها دربارهٔ مرگ مادام استیونس یا گزارش منتشر شده از بیمارستان در قرن هجدهم وجود ندارد. شایعه این بود که گوشه‌گیری گریزلدا
وجود ندارد. شایعه این بود که گوشه‌گیری گریزلدا استیونس و همیشه روبنده داشتن او به این دلیل بود که او با سر خوک به دنیا آمده بود. چمبرز (۱۸۶۴) گمان می‌برد که نام غیرمعمول او ممکن است به این افسانه کمک کرده باشد و به این باور عمومی اشاره می‌کند که او به دلیل ظاهرش در هنگام تولد، «گریزلی» (Grisly به معنی وحشتناک) نامیده شده بود. ادعا می‌شد که مادر استیونس هنگام بارداری ریچارد و گریزلدا، به یک زن گدا که برای سیر کردن فرزندانش پول می‌خواست، گفته بود «بچه‌خوک‌هایت را از اینجا ببر!» و سپس گریزلدا با سر و صورت یک
را از اینجا ببر!» و سپس گریزلدا با سر و صورت یک خوک به دنیا آمده بود. گریزلدا که از این باور عمومی که سر خوک دارد، دل‌شکسته بود، شروع به نشستن در یک بالکن باز کرد تا به عموم مردم اجازه دهد چهره او را ببینند. این کار نتوانست جلوی گسترش شایعه را بگیرد و او سفارش یک پرتره از خود را داد تا در سالن اصلی بیمارستان آویخته شود. این پرتره نیز تأثیر مطلوب را نداشت؛ بسیاری از مردم ترجیح دادند به پرتره‌ای در یک میخانه همسایه بیمارستان باور کنند که استیونس را با سر خوک نشان می‌داد؛ آن میخانه همچنین یک آخور نقره‌ای را
نشان می‌داد؛ آن میخانه همچنین یک آخور نقره‌ای را به نمایش گذاشته بود که ادعا می‌شد به او تعلق داشته است. او سرانجام پیش از مرگش در ۱۸ مارس ۱۷۴۶ به‌طور کامل از انظار عمومی کناره‌گیری کرد. جراح و مورخ ویلیام وایلد به یاد می‌آورد که در سال ۱۸۳۲ به عنوان دانشجوی پزشکی در بیمارستان دکتر استیونس، یک آخور نقره‌ای به او نشان داده شد که ادعا می‌شد متعلق به گریزلدا استیونس بوده است و گزارش‌ها حاکی از آن است که در اوایل قرن نوزدهم، یک قالب گچی از چهره انسان با پوزه خوک در بیمارستان به نمایش گذاشته شده بود. اگرچه
خوک در بیمارستان به نمایش گذاشته شده بود. اگرچه مقامات بیمارستان بعدها نمایش یادگارهای منسوب به استیونس را تحت تهدید اخراج ممنوع کردند، اما در نیمه دوم قرن نوزدهم، این باور که استیونس چهره‌ای خوک‌مانند داشته همچنان رایج بود. در دهه ۱۸۶۰، یک زن اهل دوبلین به یاد آورد که در جوانی‌اش، یک جام پانچ بزرگ نقره‌ای که با نشان خانوادگی سر گراز تزیین شده بود، به بازدیدکنندگان نشان داده می‌شد و ادعا می‌شد که آخور بانوی خوک‌چهره بوده است. بانوی خوک‌چهره میدان منچستر. در اواخر سال ۱۸۱۴ و اوایل ۱۸۱۵، شایعه‌ای در لندن
در اواخر سال ۱۸۱۴ و اوایل ۱۸۱۵، شایعه‌ای در لندن پیچید که زنی خوک‌چهره در ماری‌لبون، منطقه‌ای در مرکز لندن، زندگی می‌کند. گفته می‌شد که او دختر یک زن نجیب‌زاده نامشخص، جوان، ثروتمند و ساکن میدان منچستر است. در برخی گزارش‌ها او را دختر یک زن نجیب‌زاده از میدان گراونر توصیف می‌کردند. ادعا می‌شد که او گاهی با کالسکه‌ای از خانه خارج می‌شود در حالی که با روبنده‌ای سنگین پنهان شده است؛ چندین نامه به روزنامه‌های لندن از مشاهده پوزه‌ای که از پنجره بیرون زده یا نیمرخ سر خوکی پوشیده با روبنده در یک کالسکه در حال
سر خوکی پوشیده با روبنده در یک کالسکه در حال عبور خبر می‌دادند. در اوایل سال ۱۸۱۵، اولین پرتره از میان پرتره‌های متعدد بانوی خوک‌چهره میدان منچستر منتشر شد. این پرتره شامل یک زندگی‌نامه کوتاه بود که ادعا می‌شد از «زنی که از او مراقبت می‌کرد» گرفته شده است. در آن ادعا شده بود که بانوی خوک‌چهره ایرلندی و حدوداً ۲۰ ساله، از خانواده‌ای ثروتمند است و «یک دارایی بسیار بزرگ به زندگی و فرزند حاصل از ازدواج او بستگی دارد». ادعا می‌شد که او از یک آخور نقره‌ای غذا می‌خورد و فقط با خرخر صحبت می‌کند. همچنین ادعا شده
و فقط با خرخر صحبت می‌کند. همچنین ادعا شده بود که خدمتکار او، با وجود دریافت حقوق سالانه ۱۰۰۰ گینی (معادل پوند در )، از ادامه کار برای او ترسیده و استعفا داده و داستان خود را به مطبوعات گفته است. بانوی خوک‌چهره میدان منچستر به موضوع اصلی گفتگوها در لندن تبدیل شد. به زودی گزارش‌ها دربارهٔ او در روزنامه‌ها به عنوان یک واقعیت منتشر شد و هزاران نفر به وجود او ایمان آوردند. در ۹ فوریه ۱۸۱۵، آگهی در "تایمز" از طرف فردی که خود را «بانوی جوان» توصیف می‌کرد، منتشر شد که پیشنهاد همراهی با بانوی خوک‌چهره را در ازای
شد که پیشنهاد همراهی با بانوی خوک‌چهره را در ازای «درآمد سالانه قابل توجه و پاداشی برای اقامت ۷ ساله با او» می‌داد. این آگهی منتشر شد، اما یک هفته بعد، آگهی احتمالی از سوی مرد جوانی که مایل به خواستگاری از بانوی خوک‌چهره بود، باعث شد "تایمز" این شایعه را محکوم کند و معتقدان به بانوی خوک‌چهره را با پیروان جوانا ساوت‌کات (پیامبر خودخوانده‌ای که به تازگی درگذشته بود) مقایسه نماید. "تایمز" از چاپ آگهی خواستگار احتمالی بانوی خوک‌چهره خودداری کرد و هزینه ۱ پوندی او را به انجمن دریایی اهدا کرد. یک نامه‌نویس
او را به انجمن دریایی اهدا کرد. یک نامه‌نویس ناشناس به "تایمز" مقایسه با جوآنا ساوت‌کات را ادامه داد، که ادعا کرده بود در اکتبر ۱۸۱۴ مسیحا را به دنیا خواهد آورد، و گمانه‌زنی کرد که «دوشیزه خوکی کنونی» شاید فرزند ساوت‌کات باشد که «در حالت بلوغ کامل به دنیا آورده شده است». این نامه‌نویس همچنین «لوتاریوی خوکی» را که امیدوار به ازدواج با بانوی خوک‌چهره بود، به سخره گرفت و پیشنهاد کرد که «اگر او را می‌خواهد، باید با خرخر به او ابراز عشق کند». با تمسخر "تایمز" به باور وجود بانوی خوک‌چهره، روزنامه‌های رقیب برای
باور وجود بانوی خوک‌چهره، روزنامه‌های رقیب برای دفاع از شرافت او و مردی که می‌خواست با او ازدواج کند، به میدان آمدند. "مورنینگ هرالد" و "مورنینگ کرونیکل" هر دو آگهی خواستگار احتمالی او را منتشر کردند. سردبیر "مورنینگ کرونیکل" اعلام کرد که به نظر او، آگهی «شکارچی ثروت مستأصل» غیراخلاقی یا ناشایست نبوده و بنابراین به نظر او دلیلی برای رد انتشار آن وجود نداشته است. او در ادامه گفت در حالی که چنین ناهنجاری‌هایی برای پزشکان ناشناخته است، قطعاً ممکن است زنی با چهره‌ای ناقص وجود داشته باشد و ناهنجاری‌های او در