payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به صورت بلو-ری در ایالات متحده به عنوان یک کالای انحصاری آنلاین منتشر شد. پذیرش. معاصر. منتقدی در روزنامه ایتالیایی «لا استامپا» از این فیلم به عنوان «به راحتی توصیه نمی‌شود» یاد کرد. «تأثیرپذیرترین تماشاگران» و افزود که این فیلم نشانه‌ای از «رسیدن فولچی به بلوغ بیانی» است، با داستانی که به تدریج رشد می‌کند تا «فضایی کابوس‌وار و بیانی» ایجاد کند، و نتیجه‌گیری کرد که فیلم یک «نمایش grand guignol است.» جیووانا گراسی از «Corriereکوریره دلا سرا» فیلم را بیش از حد وابسته به خون، فاقد فضاسازی و «نامنسجم و بیش از
وابسته به خون، فاقد فضاسازی و «نامنسجم و بیش از حد کش‌دار» دانست. این نقد در ادامه بازیگر جووانی لومباردو رادیچه و موسیقی متن فریتزی را ستود. نقدی از پیر ژیرس از «L'Écran fantastique» دریافت که این فیلم بینندگان را در مجموعه‌ای از «رویدادهای خونین و وهم‌آلود که جای کمی برای نفس کشیدن باقی می‌گذارند» رها می‌کند و «بسیار خوب تدوین شده و ریتمی سرزنده دارد». این نقد نتیجه گرفت که این فیلم «فیلمی قطعی است که پس از آن پرداختن دوباره به همان موضوع بی‌فایده خواهد بود» و «لوسیو فولچی را در میان بهترین هنرمندان شاخه
و «لوسیو فولچی را در میان بهترین هنرمندان شاخه خاصی از فانتاستیک قرار می‌دهد». جف اندروز از «تایم اوت» فیلم را «به طرز خنده‌داری افتضاح» با «بی‌معنی» دانست. طرح داستان" و اینکه "می‌تواند فیلم بدنامی باشد که سورئالیست‌ها دوست می‌داشتند." جان پیم از "ماهنامه فیلم بولتن" آن را یک فیلم "ترسناک احمقانه و پر پیچ و خم" نامید و نتیجه گرفت که "چیز زیادی برای بحث و توصیه وجود ندارد." آلن جونز از "Starburst" این فیلم را به عنوان "آنچه سینمای عامه‌پسند درباره آن بود" ستود و افزود که "سایه، فضای کلاستروفوبیک [و] تهدید
و افزود که "سایه، فضای کلاستروفوبیک [و] تهدید کامل، اصل این فیلم است و شکی ندارم که فولچی استاد چنین دستکاری‌هایی است." جونز در ادامه تماس گرفت با بیان اینکه هر کسی که فولچی را یک آدم بی‌عرضه توصیف کرده، او را آزرده خاطر کرده، خاطرنشان کرد: «در هر یک از فیلم‌های اخیرش که ساخته، نکات مثبت ارزشمند زیادی وجود دارد.» در این مرحله از بازی، استعداد او را نمی‌توان صرفاً تصادفی نامید." در ایالات متحده، برخی از منتقدان، از جمله جی. ای. کانر از «سانتا کروز سنتینل» ("بازیگری شدید و اغراق‌آمیز")، تام براون از «تایمز
شدید و اغراق‌آمیز")، تام براون از «تایمز ریکوردر» ("بازی‌های وحشتناک") و النور رینگل از «قانون اساسی آتلانتا» ("بازی‌های وحشتناک") بازی در فیلم را به سخره گرفتند، که دومی اظهار داشت که تنها جذابیت فیلم در تلاش بازیگران عمدتاً اروپایی برای تطبیق با "دیدگاه آشفته فولچی از آمریکای میانه" است. منتقدان بیشتری این فیلم را به دلیل صحنه‌های خشونت‌آمیزش رد کردند، مانند جی کار از "بوستون گلوب" ("فیلمی که فقط یک مرده‌دوست سرسخت می‌تواند دوست داشته باشد")، دیک فلمینگ از "دیلی تایمز" ("صحنه‌هایی صرفاً برای ارزش
از "دیلی تایمز" ("صحنه‌هایی صرفاً برای ارزش شوکه‌کننده") و رینگل که آن را "یک جشنواره احمقانه و بی‌بندوباری با چیزی جز انبوهی از اندام‌های داخلی حیوانات فیلمبرداری شده" توصیف کرد. بازنگری. در وب‌سایت جمع‌آوری نقد راتن تومیتوز، "شهر مردگان زنده" در حال حاضر تایید شده است. امتیاز ۴۰٪ بر اساس ۱۵ نقد، با میانگین امتیاز ۵.۸۰/۱۰. بیل گیبرون از «پاپ‌مترز)» فیلم «شهر مردگان زنده» را یکی از بدنام‌ترین فیلم‌هایی دانست که به خاطر «افراط در فیلم اسپلتر و «نیهیلیستی هنری» خود که در آغاز دوران رسانه خانگی) منتشر شدند،
خود که در آغاز دوران رسانه خانگی) منتشر شدند، شناخته می‌شوند، اما در ادامه گفت: «با فرضیه‌ای که بیش از آنچه فیلم می‌تواند ارائه دهد، نوید می‌دهد، «شهر مردگان زنده» ممکن است برای کسانی که به دنبال یک هولوکاست زامبی تمام‌عیار هستند، ناامیدکننده باشد.» در عوض، این فیلم چیزی بیش از یک گام سینمایی در رشد لوچیو فولچی به عنوان پدرخوانده گور نیست.» آنتون بیتل از «لیتل وایت لایز» احساس می‌کرد که طرح فیلم «آشفته» است و پایان آن «هرگونه تفسیری را به چالش می‌کشد» و نتیجه گرفت که «شهر مردگان زنده» در نهایت «عجیب و
نتیجه گرفت که «شهر مردگان زنده» در نهایت «عجیب و دیوانه‌کننده» و غرق در «حال و هوای غریب و غیرمنطقیِ سحرآمیز» است. ایان بریمن از «اس‌اف‌ایکس» اظهار داشت که شخصیت‌های فیلم «رمزآلود» هستند و طرح داستان آن «بهانه‌ای سست برای طغیان‌های سورئالیستیِ غیرمنطقی» است، اما اذعان کرد که در غیر این صورت «فیلمی فوق‌العاده اتمسفریک» با صحنه‌های خونین است که «به سادگی فک را می‌اندازد».
نانوایندنتیشن، که با نام آزمون فرو رفتگی ابزارمند نیز شناخته می‌شود، نوعی از آزمون‌های سختی فرو رفتگی است که برای حجم‌های بسیار کوچک از مواد به کار می‌رود. فرو رفتگی یکی از رایج‌ترین روش‌ها برای بررسی خواص مکانیکی مواد است. این تکنیک در دهه ۱۹۷۰ میلادی توسعه یافت تا سختی حجم‌های کوچک از مواد را اندازه‌گیری کند. پیش‌زمینه. در آزمون‌های سنتی فرو رفتگی (ماکرو یا میکرو)، نوک سختی با خواص مکانیکی شناخته‌شده (اغلب از جنس الماس) به داخل نمونه‌ای با خواص ناشناخته فشار داده می‌شود. با افزایش فشار، نوک فرو رونده
فشار داده می‌شود. با افزایش فشار، نوک فرو رونده بیشتر در نمونه نفوذ می‌کند تا به مقدار مشخص‌شده توسط کاربر برسد. در این مرحله، فشار ممکن است برای مدتی ثابت نگه داشته شود یا برداشته شود. پس از آن، سطح باقی‌مانده‌ی فرو رفتگی اندازه‌گیری می‌شود و سختی به صورت نسبت بیشینه‌ی فشار به سطح باقی‌مانده‌ی فرورفتگی تعریف می‌شود: در بیشتر روش‌ها، سطح فرو رفتگی با استفاده از میکروسکوپ نوری به‌طور مستقیم اندازه‌گیری می‌شود. همان‌طور که از این رابطه مشخص است، یک فشار مشخص در ماده‌ی "سخت" فرو رفتگی کوچکتری نسبت به ماده‌ی
در ماده‌ی "سخت" فرو رفتگی کوچکتری نسبت به ماده‌ی "نرم" ایجاد می‌کند. محدودیت‌ها و مزایای نانوایندنتیشن. روش‌های سنتی به دلیل تنوع زیاد در شکل نوک ابزار و دقت پایین در تعیین محل فرو رفتگی، محدود هستند. همچنین مقایسه‌ی نتایج بین آزمایشگاه‌های مختلف دشوار و اغلب بی‌معناست. نانوایندنتیشن این مشکلات را با استفاده از نوک‌های دقیق در مقیاس نانو، دقت بالا در تعیین محل فرو رفتگی، و ثبت داده‌های لحظه‌ای از فشار و جابجایی در حین آزمایش، برطرف می‌کند. سختی (Hardness). سختی با استفاده از معادله‌ای که در بالا آمده است
سختی با استفاده از معادله‌ای که در بالا آمده است تعیین می‌شود؛ این معادله بار بیشینه را به سطح فرورفتگی مرتبط می‌سازد. سطح فرورفتگی را می‌توان پس از انجام آزمایش با استفاده از میکروسکوپ نیروی اتمی در محل (in-situ) یا با میکروسکوپ نوری (یا الکترونی) پس از انجام آزمایش اندازه‌گیری کرد. تصویر نمونه‌ای از فرورفتگی که از آن می‌توان سطح را تعیین کرد، در سمت راست نشان داده شده است. برخی از نانوفرورونده‌ها (nanoindenters) از تابع سطحی استفاده می‌کنند که بر اساس هندسه نوک ابزار طراحی شده و اثر بار الاستیک را در طول
نوک ابزار طراحی شده و اثر بار الاستیک را در طول آزمایش جبران می‌کند. استفاده از این تابع سطحی امکان محاسبه سختی نانویی در زمان واقعی را از نمودار بار-جابجایی فراهم می‌سازد. با این حال، در مورد استفاده از این توابع برای تخمین سطح باقی‌مانده در مقابل اندازه‌گیری مستقیم، اختلاف‌نظرهایی وجود دارد. تابع سطحی معمولاً سطح پیش‌بینی‌شده فرورفتگی را به صورت یک تابع چندجمله‌ای درجه دوم از عمق فرورونده توصیف می‌کند. اگر تعداد زیادی ضریب در تابع استفاده شود، ممکن است تابع به نویز داده‌ها حساس شود و نقاط عطفی در منحنی
به نویز داده‌ها حساس شود و نقاط عطفی در منحنی ظاهر گردد. اگر منحنی با تنها دو ضریب به خوبی برازش شود، این بهترین حالت است. با این حال، اگر داده‌های زیادی در دسترس باشد، گاهی نیاز است از هر ۶ ضریب استفاده شود تا تابع سطحی مناسبی حاصل شود. معمولاً استفاده از ۳ یا ۴ ضریب عملکرد خوبی دارد. استفاده انحصاری از تابع سطحی بدون داشتن دانش کافی از پاسخ ماده می‌تواند منجر به تفسیر نادرست داده‌های حاصل شود. بنابراین، بررسی متقابل سطح‌ها با استفاده از میکروسکوپ توصیه می‌شود. نانوفرورفتگی: روشی قدرتمند برای تعیین خواص
نانوفرورفتگی: روشی قدرتمند برای تعیین خواص مکانیکی. نانوفرورفتگی یک تکنیک قدرتمند برای تعیین خواص مکانیکی مواد است. با ترکیب اعمال بارهای کم، اندازه‌گیری جابجایی حاصل، و تعیین سطح تماس بین نوک فرورونده و نمونه، می‌توان طیف وسیعی از خواص مکانیکی را اندازه‌گیری کرد. کاربردی که موجب توسعه این تکنیک شد، آزمایش خواص لایه‌های نازک بود؛ جایی که روش‌های سنتی آزمایش مکانیکی قابل اجرا نیستند. روش‌های معمول مانند آزمون کشش یا تحلیل مکانیکی دینامیکی (DMA) تنها می‌توانند میانگین خواص ماده را ارائه دهند، بدون آن‌که
میانگین خواص ماده را ارائه دهند، بدون آن‌که اطلاعاتی درباره تغییرات خواص در نقاط مختلف نمونه بدهند. اما نانوفرورفتگی این امکان را فراهم می‌کند که خواص موضعی مواد همگن و ناهمگن به‌طور دقیق بررسی شوند. کاهش نیاز به اندازه بزرگ نمونه باعث شده این تکنیک در محصولاتی که در حالت تولیدشده‌شان ماده کافی برای آزمون سختی‌سنجی میکرو ندارند، به‌طور گسترده‌ای مورد استفاده قرار گیرد. از جمله کاربردهای این حوزه می‌توان به ایمپلنت‌های پزشکی، کالاهای مصرفی، و بسته‌بندی اشاره کرد. کاربردهای جایگزین این تکنیک شامل آزمایش
کرد. کاربردهای جایگزین این تکنیک شامل آزمایش دستگاه‌های میکروالکترومکانیکی (MEMs) است؛ جایی که توانایی اعمال بارهای کم و جابجایی‌های بسیار کوچک توسط نانوفرورونده، مزیت بزرگی محسوب می‌شود. اثرات مقیاس. عمق فرورفتگی‌ها در آزمون نانوفرورفتگی می‌تواند از چند نانومتر تا حدود یک میکرون متغیر باشد. در این بازه، اثرات مقیاس قابل‌توجهی مشاهده می‌شود؛ به این معنا که خواص مکانیکی به‌دست‌آمده وابسته به عمق فرورفتگی هستند. چندین مرور پژوهشی این پدیده را بررسی کرده‌اند. معمولاً این اثر به‌صورت افزایش ظاهری سختی ماده در
معمولاً این اثر به‌صورت افزایش ظاهری سختی ماده در عمق‌های کمتر دیده می‌شود. به‌عنوان مثال، سختی طلای خالص در عمق ۵ نانومتر حدود ۲ گیگاپاسکال گزارش شده، در حالی که در عمق ۱۰۰ نانومتر این مقدار به حدود ۰٫۵ گیگاپاسکال کاهش می‌یابد. مقدار «واقعی» سختی طلا در مقیاس بزرگ حدود ۰٫۱ گیگاپاسکال است. تحقیقات زیادی برای یافتن علت این پدیده انجام شده است. برخی توضیحات پیشنهادی عبارتند از: با این حال، هیچ روش اصلاحی سیستماتیک و جهانی برای حذف این اثرات مقیاس وجود ندارد و معمولاً با نانوفرورونده‌ها نمی‌توان حجمی را تغییر
معمولاً با نانوفرورونده‌ها نمی‌توان حجمی را تغییر شکل داد که به اندازه کافی نماینده ماده توده‌ای باشد. برای نمونه‌های چندبلوری، این حجم باید شامل تعداد زیادی دانه (Grain) باشد تا اثرات اندازه دانه، بافت (Texture)، و ساختار مرز دانه‌ها را پوشش دهد. در عمل، این امر معمولاً نیازمند ابعاد ناحیه تغییر شکل در حد صدها میکرون است. همچنین باید توجه داشت که مقیاس بسیار کوچک نانوفرورفتگی می‌تواند نتایج را به زبری سطح و وجود لایه‌های اکسیدی یا آلودگی‌های سطحی حساس کند.
۱۹۹۲ یک مجموعه تلویزیونی درام سیاسی به ایتالیایی است که توسط الساندرو فابری، لودوویکا رامپولدی، استفانو ساردو برای اسکای آتلانتیک و La7 و بر اساس ایده‌ای از استفانو آکورسی ساخته شده است. این سریال برای اولین بار در ۲۴ مارس ۲۰۱۵ در کانال‌های پولی اسکای ایتالیا (اسکای آتلانتیک و Sky Cinema 1) پخش شد. این سریال که بیشتر داستانش در رم و میلان اتفاق می‌افتد، زندگی شش نفر را دنبال می‌کند که زندگی‌شان با چشم‌انداز سیاسیِ به‌سرعت در حال تغییر اوایل دهه ۱۹۹۰ گره خورده است، زمانی که ایتالیا درگیر تحقیقات مانی‌پولیته
است، زمانی که ایتالیا درگیر تحقیقات مانی‌پولیته در مورد فساد سیاسی بود، که به فروپاشی چندین حزب سیاسی بزرگ و تحولات قابل توجهی در سیستم قانون اساسی ایتالیا منجر شد. این سریال با موفقیت روبرو شد و پس از آن دو سریال دنباله‌دار، "۱۹۹۳" و "۱۹۹۴"، ساخته شد تا سه‌گانه‌ای به نام "ظهور برلوسکونی" را تشکیل دهند. این سریال با "خانه پوشالی"، "خانواده سوپرانو" و "بال غربی" مقایسه شده است. داستان. در سال ۱۹۹۲، دادستان‌ها در میلان تحقیقات «مانی‌پولیته» را در مورد فساد سیاسی در ایتالیا آغاز می‌کنند. لئوناردو نوته
فساد سیاسی در ایتالیا آغاز می‌کنند. لئوناردو نوته (استفانو آکورسی)، یک مرد تبلیغاتی خودخواه و متقلب که فقط به خودش اعتقاد دارد، نقشه می‌کشد تا از رسوایی آشکار سود ببرد. میشل مایناگی (توماسو راگنو)، یک غول داروسازی میلانی که شرکتش خون آلوده‌ای فروخته که افسر پلیس جوان لوکا پاستوره (دومنیکو دیل) را به اچ‌آی‌وی آلوده کرده است، در این تحقیقات دستگیر می‌شود. پاستوره، عضوی از تیم تحقیقاتی آنتونیو دی پیترو، به دنبال انتقام است و با روکو ونتوری (الساندرو روخا)، پلیس دیگری با جنبه‌ای تاریک، همکاری می‌کند. در همین
دیگری با جنبه‌ای تاریک، همکاری می‌کند. در همین حال، معشوقه مایناگی، ورونیکا کاستلو (میریام لئونه)، به دنبال شغلی در تلویزیون است و پس از رسوایی مایناگی به نوته بازمی‌گردد. پیترو بوسکو (گوئیدو کاپرینو)، کهنه سرباز برجسته جنگ خلیج فارس، وارد مبارزه‌ای می‌شود و جان مردی را نجات می‌دهد که معلوم می‌شود یکی از رهبران حزب جدید لگا نورد است و خیلی زود خود را یکی از نامزدهای پارلمانی حزب می‌بیند. ورونیکا که در ابتدا قصد داشت از او برای تقویت حرفه تلویزیونی خود استفاده کند، عاشق او می‌شود؛ این دو شروع به برنامه‌ریزی
کند، عاشق او می‌شود؛ این دو شروع به برنامه‌ریزی برای زندگی مشترک می‌کنند. با این حال، پیترو متوجه می‌شود که اگر می‌خواهد به حرفه سیاسی خود ادامه دهد و مهم‌تر از همه، با ورونیکا تشکیل خانواده دهد، باید به دوستان و اعتقادات خود خیانت کند. قسمت ها. &lt;onlyinclude&gt; &lt;/onlyinclude&gt; توزیع. "1992" برای اولین بار در Sky Atlantic در آلمان و اتریش و در اسکای آتلانتیک در بریتانیا و ایرلند، کمی پس از پخش در ایتالیا، پخش شد. این مجموعه تلویزیونی همچنین در فرانسه، اسپانیا و اسکاندیناوی پخش شد. این سریال برای
اسپانیا و اسکاندیناوی پخش شد. این سریال برای اولین بار در La7، یک شبکه تولید مشترک در کنار Sky Atlantic، در 8 ژانویه 2016 پخش شد. در ماه مه 2016، کانال بلژیکی Canvas (VRT) این سریال را پخش کرد.
روابط روسیه و اسپانیا ()، یکی از فهرست کشورهای عضو اتحادیه اروپا، دارای روابط دو جانبه دیپلماتیک هستند. نخستین تبادل فرستادگان میان اسپانیا و شاهزاده‌نشین بزرگ مسکو در دهه ۱۵۲۰ میلادی انجام شد و سفارتخانه‌های دائمی در سال ۱۷۲۲ برقرار گردید. روابط میان دو کشور تاریخی طولانی دارد که گاهی با همکاری نزدیک و زمانی با خصومت شدید همراه بوده است. روابط اتحاد جماهیر شوروی و اسپانیا، که پس از جنگ داخلی اسپانیا قطع شده بود، از سال ۱۹۶۳ به تدریج از سر گرفته شد و در سال ۱۹۷۷ به‌طور کامل برقرار گردید. حجم مبادلات تجاری
۱۹۷۷ به‌طور کامل برقرار گردید. حجم مبادلات تجاری میان دو کشور در سال ۲۰۰۸ به دو میلیارد یورو رسید. در مارس ۲۰۰۹، دو کشور توافق‌نامه‌ای در حوزه انرژی امضا کردند که به شرکت‌های ملی انرژی امکان دسترسی به بازار داخلی طرف مقابل را می‌داد. مسکووی و روسیه امپراتوری. تماس‌های رسمی میان امپراتوری اسپانیا و شاهزاده‌نشین بزرگ مسکو به سال ۱۵۱۹ بازمی‌گردد، زمانی که پادشاه کارل پنجم به واسیلی سوم، دوک بزرگ مسکو، خبر جلوس خود بر تخت امپراتوری مقدس روم را رساند. در سال ۱۵۲۳، یاکوف پولوشکین پاسخ واسیلی را به دربار
سال ۱۵۲۳، یاکوف پولوشکین پاسخ واسیلی را به دربار وایادولید برد و نخستین فرستاده روسیه در اسپانیا شد. در سال ۱۵۲۵، فرستادگان روسی ایوان زاسکین-یاروسلافسکی و سمیون بوریسوف اعتبارنامه‌های خود را به کارل تقدیم کردند؛ آنان خبر سفرهای اکتشافی کریستف کلمب را نیز به مسکو رساندند. تفتیش عقاید اسپانیایی و به‌ویژه پیامدهای فرمان الحمرا و اخراج یهودیان از اسپانیا برای روحانیون ارتدکس روسی در قرن شانزدهم اهمیت ویژه‌ای داشت، زیرا آنان علاقه‌مند به سرکوب بدعت‌گذاران یهودی‌گرا در کلیسای ارتدکس روسی بودند. مسکو، برخلاف
در کلیسای ارتدکس روسی بودند. مسکو، برخلاف بسیاری از کشورهای اروپایی هم‌عصر خود، تفتیش عقاید را نه «نمونه‌ای برای پرهیز»، بلکه الگویی برای تقلید مطالعه کرد. تماس موقت دیگری با سفارت پیوتر پوتیومکین (۱۶۶۷–۱۶۶۸) در زمان سلطنت الکسی یکم برقرار شد. سفارتخانه‌های دائمی دو کشور در سال ۱۷۲۲ به دست پتر کبیر و فلیپه پنجم تأسیس شد؛ در ۱۷۲۳، امپراتوری روسیه همچنین یک کنسولگری در کادیس گشود. شاهزاده سرگئی گولیتسین نخستین سفیر روسیه در اسپانیا بود؛ دیگو فرانسیسکو د لیریا، دوک دوم برک و وارث دودمان استوارت، نیز به عنوان
دوک دوم برک و وارث دودمان استوارت، نیز به عنوان سفیر اسپانیا در روسیه خدمت کرد. با این حال، پس از مرگ ناگهانی پتر دوم، اسپانیا جلوس آنا، امپراتریس روسیه را غیرقانونی اعلام کرد و روابط دیپلماتیک تا سال ۱۷۵۹ قطع شد. د لیریا که رویدادهای سال ۱۷۳۰ را به دقت دنبال می‌کرد، گزارشی مهم از جلوس آنا ارائه داد. در سال‌های ۱۷۹۹ تا ۱۸۰۱ اسپانیا روابط خود را پس از آن‌که پاول یکم عنوان کاتولیکی استاد اعظم شوالیه‌های مهمان‌نواز را پذیرفت، قطع کرد؛ و در سال‌های ۱۸۳۳ تا ۱۸۵۶ روسیه سفارتخانه‌ها را بست و مشروعیت ایزابل دوم را
روسیه سفارتخانه‌ها را بست و مشروعیت ایزابل دوم را نپذیرفت. به جز این دو بحران، روابط میان دو کشور عموماً بدون حادثه بود و هرگز به جنگ مستقیم با یکدیگر وارد نشدند. در سال‌های ۱۷۵۶ تا ۱۷۶۳ آنان در جنگ هفت‌ساله متحد بودند. در جریان جنگ‌های ناپلئونی نیز گاه متحد و گاه دشمن بودند، اما هیچ‌گاه مستقیماً با هم نجنگیدند. در حالی که اینتلیجنتسیا روسی از شورش‌های استعماری در آمریکای لاتین دیدگاهی مثبت داشت، تزار الکساندر یکم، امپراتور روسیه (۱۸۲۵–۱۷۷۷) از تلاش‌های پادشاه اسپانیا، فرناندوی هفتم (۱۸۳۳–۱۷۸۴)، برای سرکوب
اسپانیا، فرناندوی هفتم (۱۸۳۳–۱۷۸۴)، برای سرکوب شورش‌ها حمایت کرد. برنامه‌های فروش کشتی‌های جنگی برای جلوگیری از مداخله بریتانیا محرمانه نگه داشته شد. در اوت ۱۸۱۷، روسیه پنج کشتی خط و سه ناوچه به نیروی دریایی اسپانیا فروخت. این کشتی‌ها در فوریه ۱۸۱۸ به کادیس تحویل داده شدند، اما بیشترشان نامناسب برای دریانوردی بودند. روسیه تا اواخر قرن نوزدهم دولت‌های مستقل آمریکای لاتین را نادیده گرفت. در سال ۱۸۹۳، مدیر پلیس پیوتر نیکلایویچ دورنوو موجب یک حادثه دیپلماتیک کوچک شد، زمانی که به مأموران مخفی دستور داد مکاتبات
شد، زمانی که به مأموران مخفی دستور داد مکاتبات میان سفیر اسپانیا و معشوقه‌اش را که خود دورنوو دلباخته او شده بود، سرقت کنند. بحران زمانی پایان یافت که سفیر به تزار الکساندر سوم، امپراتور روسیه شکایت کرد و او دورنوو را برکنار نمود. در جریان انقلاب روسیه، آلفونسوی سیزدهم تلاش کرد تا دودمان رومانوف را از دولت موقت روسیه به استقرار مجدد (اسپانیا) منتقل کند، پس از آن‌که نیکلای دوم از سلطنت کناره‌گیری کرد. دوک‌بانوی بزرگ ماریا ولادیمیروونا در مادرید در ۲۳ دسامبر ۱۹۵۳ متولد شد و هم‌اکنون همراه پسرش جورج
دسامبر ۱۹۵۳ متولد شد و هم‌اکنون همراه پسرش جورج میخایلوویچ رومانوف، که در ۱۳ مارس ۱۹۸۱ به دنیا آمد، در پایتخت اسپانیا زندگی می‌کند. دوره شوروی. اتحاد جماهیر شوروی در ۲۸ ژوئیه ۱۹۳۳ روابط دیپلماتیک با جمهوری دوم اسپانیا برقرار کرد. مسکو سال‌ها کوشید تا حزب کمونیست اسپانیا را با اخراج اعضای آنارشیست و تروتسکیست «پاکسازی» کند، اما این روند سال‌ها طول کشید و سرانجام توسط کمونیست‌های خارجی که در جنگ داخلی اسپانیا به اسپانیا اعزام شدند به انجام رسید؛ آنان مخالفان را افشا و اعدام کردند. سفیر مارسل روزنبرگ
مخالفان را افشا و اعدام کردند. سفیر مارسل روزنبرگ (۱۸۹۶–۱۹۳۸)، مشاور و جانشینش لئون گایکیس (۱۸۹۸–۱۹۳۷)، و کنسول‌کل ولادیمیر آنتونوف-افسینکو (۱۸۸۳–۱۹۳۸) در سال ۱۹۳۶، زمانی که جنگ داخلی اسپانیا آغاز شده بود، به مادرید رسیدند. این سه نفر به‌زودی به مسکو فراخوانده و به اتهام مشارکت در توطئه تروتسکیسم اعدام شدند. اتحاد شوروی در جریان جنگ داخلی، جناح جمهوری‌خواهان (جنگ داخلی اسپانیا) را فعالانه با مشاوران نظامی، «داوطلبان» و تسلیحات حمایت کرد که در ازای آن ذخایر طلای بانک اسپانیا دریافت شد، که بعدها به طلای مسکو
بانک اسپانیا دریافت شد، که بعدها به طلای مسکو شهرت یافت ("نگاه کنید به دخالت خارجی در جنگ داخلی اسپانیا"). یادمان داوطلبان شوروی در مادرید، که در سال ۱۹۸۹ به دست شهردار خوان بارانکو گایاردو و سفیر شوروی سرگئی رومانوسکی افتتاح شد، نام ۱۸۲ نفر از رزمندگان شوروی کشته‌شده در جنگ را ثبت کرده است. با سقوط جمهوری‌خواهان و پیروزی جناح ملی‌گرایان (جنگ داخلی اسپانیا) در سال ۱۹۳۹، اتحاد شوروی همه روابط خود را با اسپانیای فرانکو از دست داد. در جریان جنگ جهانی دوم، لشکر آبی متشکل از داوطلبان اسپانیایی در ورماخت علیه
آبی متشکل از داوطلبان اسپانیایی در ورماخت علیه ارتش سرخ شوروی در جبهه شرقی (جنگ جهانی دوم) جنگیدند تا زمانی که فرانسیسکو فرانکو آنان را فراخواند. فرانکو از مشارکت مستقیم در جنگ خودداری کرد و بی‌طرفی اسپانیا را حفظ نمود. روابط اسپانیا با شوروی پس از جنگ جهانی دوم به عنوان «بدترین، هرچند نه به مشکل‌ترین» توصیف شد، که اوج آن در سخنرانی نیکیتا خروشچف علیه رژیم فرانکو در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در ۱ اکتبر ۱۹۶۰ و ممنوعیت بازی تیم ملی فوتبال اسپانیا مقابل تیم ملی فوتبال شوروی در جام ملت‌های اروپا ۱۹۶۰ توسط
ملی فوتبال شوروی در جام ملت‌های اروپا ۱۹۶۰ توسط فرانکو در همان سال بود. با این حال، به‌زودی همان رهبران به تدریج تماس‌ها را از سر گرفتند. در آوریل ۱۹۶۳، خروشچف و فرانکو در مورد خلع سلاح و سرنوشت جولیان گریماو نامه‌نگاری کردند. در ژانویه ۱۹۶۴ فرانکو بار دیگر به خروشچف مراجعه کرد. بر اساس توضیح شوروی از این رویدادها، این اقدام از سوی دولت اسپانیا آغاز شد. تا سال ۱۹۶۹، روابط به‌طور غیررسمی از طریق سفارت‌های شوروی و اسپانیا در فرانسه حفظ می‌شد. در سال ۱۹۶۷، نمایندگان اسپانیا و شوروی توافق کردند که بنادر خود را
اسپانیا و شوروی توافق کردند که بنادر خود را به کشتی‌های حامل پرچم کشور دیگر باز کنند؛ در سال ۱۹۶۹ شرکت دولتی شوروی شرکت حمل و نقل دریای سیاه دفتر خود را در مادرید افتتاح کرد – نخستین تأسیس شوروی در اسپانیا پس از جنگ داخلی. این دفتر که با دیپلمات‌های حرفه‌ای اداره می‌شد و به رهبری سرگئی بوگومولوف که از پاریس به مادرید منتقل شده بود، فعالیت می‌کرد، به عنوان کنسولگری «عملاً» شوروی نیز عمل می‌کرد. دو کشور در سال ۱۹۷۲ توافقنامه‌ای در زمینه تجارت خارجی امضا کردند. این توافقنامه روابط دیپلماتیک دوستانه و شراکت
این توافقنامه روابط دیپلماتیک دوستانه و شراکت راهبردی میان دو کشور را تقویت کرد. آنان مأموریت‌های تجاری دائمی را در سال ۱۹۷۳ تأسیس کردند؛ این دفاتر وظایف کنسولی را بر عهده گرفتند و حفظ کردند. ایگور ایوانوف، آینده وزیر امور خارجه (روسیه), در سال‌های ۱۹۷۳–۱۹۸۳ در مادرید خدمت کرده است. پس از مرگ فرانکو، اتحاد شوروی و اسپانیا روابط دیپلماتیک کامل را در ۹ فوریه ۱۹۷۷ از سر گرفتند. بوگومولوف عنوان سفیر شوروی را بر عهده گرفت و اعتبارنامه‌های خود را در ۵ مه ۱۹۷۷ به پادشاه خوآن کارلوس یکم تقدیم کرد. روابط این دوره
پادشاه خوآن کارلوس یکم تقدیم کرد. روابط این دوره کاملاً دوستانه نبود و با عنصر نامطلوب متهمان به جاسوسی که تحت مصونیت دیپلماتیک فعالیت می‌کردند، مختل شده بود؛ اوضاع بدتر شد وقتی اسپانیا در سال ۱۹۸۱ به ناتو پیوست، اقدامی که از سوی شوروی «نقض منافع شوروی» تلقی شد. پس از آنکه بوگومولوف در سال ۱۹۷۸ به سمت ارشد در وزارت امور خارجه ارتقا یافت، یوری دوبینین جایگزین او شد و سیاست شوروی در اسپانیا را تا آخرین مرحله جنگ سرد تا سال ۱۹۸۶ هدایت کرد. دوبینین فعالانه ایده انجام یک سفر دولتی خوآن کارلوس به مسکو را ترویج
انجام یک سفر دولتی خوآن کارلوس به مسکو را ترویج کرد؛ تنها پس از پنج سال آماده‌سازی، آندری گرومیکو این دیدار را تأیید کرد و این سفر در مه ۱۹۸۴ انجام شد. الکساندر ایگورویچ کوزنیتسوف، سفیر پیشین روسیه در اسپانیا و آندورا (۲۰۰۵ تا ۲۰۱۲)، در سال‌های ۱۹۸۲–۱۹۸۶ زیر نظر دوبینین در مادرید خدمت کرده است. سفارت روسیه در مادرید که از اتحاد شوروی به ارث رسیده است، بین سال‌های ۱۹۸۶–۱۹۹۱ ساخته شد. قطعه زمین در شماره ۱۵۵، خیابان د ولازکز، در سال ۱۹۸۰ در اختیار شوروی‌ها قرار گرفت، اما با محدودیت‌های پهنه‌بندی شامل ارتفاع
گرفت، اما با محدودیت‌های پهنه‌بندی شامل ارتفاع ساخت‌وساز حداکثر ۶ متر، عبور کابل‌های نیروهای مسلح اسپانیا زیر زمین و تصرف گسترده مردم کولی روبه‌رو بود – این موانع سال‌ها مانع از آغاز ساخت شدند. ساختمان در ابتدا توسط نقاش ایلیا گلازنف طراحی شد؛ گلازنف بعدها در طراحی داخلی مشارکت کرد و ساختار ساختمان توسط معمار آناتولی پولیکارپوف بازطراحی شد.
روابط روسیه و سوئیس () به روابط خارجی میان روسیه و سوئیس اشاره دارد. سوئیس در سال ۱۸۱۶ یک کنسولگری در سنت پترزبورگ تأسیس کرد و ۹۰ سال بعد آن را به لژاسیون ارتقا داد. روابط دیپلماتیک دو کشور در سال ۱۹۲۳ قطع شد، زمانی که روسیه در دوره انقلاب روسیه قرار داشت و تا سال ۱۹۴۶ از سر گرفته نشد. به دلیل حمله روسیه به اوکراین، روابط پس از اعمال تحریم‌های سوئیس علیه روسیه تنش‌آمیز شد. روسیه سوئیس را در فهرست کشورهای غیردوست قرار داد. تاریخچه. روسیه امپراتوری و سوئیس. تماس‌های قابل توجه میان سوئیسی‌ها و روس‌ها به قرن
تماس‌های قابل توجه میان سوئیسی‌ها و روس‌ها به قرن هفدهم بازمی‌گردد، زمانی که یک سرباز بیست ساله سوئیسی فرانسیس لافور در سال ۱۶۷۵ به مسکو آمد تا در خدمت دودمان رومانوف باشد و به سرعت به جایگاه برجسته‌ای رسید. اگرچه تزار پتر کبیر در کودکی تاج‌گذاری کرد (۱۶۸۲)، اداره کشور بیش از یک دهه در دست خواهرش سوفیا آلکسیونا، سپس مادرش ناتالیا ناریشکینا و خویشاوندان بویار آنها بود، که فرصت کافی به پتر جوان برای تصور تغییرات در کشورش هنگام رسیدن به قدرت واقعی داد. لافور یکی از افرادی بود که به شدت جهان‌بینی تزار جوان را
از افرادی بود که به شدت جهان‌بینی تزار جوان را شکل داد و پس از آنکه پتر کنترل کامل کشور را در دست گرفت، این سرباز سوئیسی به یکی از مشاوران ارشد او تبدیل شد و در سال‌های اولیه برنامه مدرن‌سازی پتر تأثیرگذاری زیادی داشت. با وجود آنکه لافور در اوایل سلطنت پتر درگذشت (۱۶۹۹)، شمار قابل توجهی از سربازان، ماجراجویان، آموزگاران و دانشمندان سوئیسی در تاریخ امپراتوری روسیه سهم داشتند. معمار سوئیسی-ایتالیایی دومنیکو ترتزینی تا سال ۱۷۱۲ مدیر کل ساخت سنت پترزبورگ بود و به ایجاد سبک Petrine Baroque که در معماری اولیه
و به ایجاد سبک Petrine Baroque که در معماری اولیه این شهر شاخص بود، اعتبار داده می‌شود. ریاضیدان لئونهارت اویلر و پنج عضو خانواده برنولی به عضویت آکادمی علوم روسیه درآمدند. یک قرن پس از لافور، فردریک-سزار دو لا هارپ در تربیت آینده تزار الکساندر یکم، امپراتور روسیه تأثیرگذار بود. اولین حضور گسترده روس‌ها در سوئیس به سال‌های اولیه جنگ‌های ناپلئونی بازمی‌گردد، زمانی که ارتش الکساندر سوورف در سال‌های ۱۷۹۹–۱۸۰۰ در سوئیس و شمال ایتالیا نبرد رفت و برگشت داشت. اگرچه نتایج این کمپین‌ها قطعی نبود، اما سوورف را به
نتایج این کمپین‌ها قطعی نبود، اما سوورف را به درجه جنرالیسیمو رساند و به ویژه عقب‌نشینی از گردنه پانیکس به موضوعی محبوب برای نقاشان روس تبدیل شد. در تلافی، حدود ۸۰۰۰ مرد سوئیسی به ارتش ناپلئون بناپارت پیوستند که در سال ۱۸۱۲ به تهاجم فرانسه به روسیه پرداخت؛ تنها چند صد نفر از این لشکرکشی فاجعه‌بار جان سالم به در بردند. قهرمانی سوئیسی‌ها در نبرد بریزینا در Beresinalied جاودانه شده است. در قرن نوزدهم، سوئیس به دلیل فرهنگ آزادی، نبود رابطه نزدیک میان دولت جمهوری‌خواه سوئیس و دولت امپراتوری روسیه و گاهی هم
سوئیس و دولت امپراتوری روسیه و گاهی هم بی‌طرفی آن در جنگ‌ها، به پناهگاهی محبوب برای مخالفان تزاری روسیه تبدیل شد. فهرست تبعیدیان روسی که در سوئیس پناه یافتند از آلکساندر هرتسن، که در سال ۱۸۵۱ شهروند سوئیس شد، تا ولادیمیر لنین، که نخستین بار در سال ۱۸۹۱ به سوئیس سفر کرد و سپس بین سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۷ در زوریخ در تبعید رسمی زندگی کرد، پیش می‌رود؛ او تنها در آوریل ۱۹۱۷، طی انقلاب روسیه، و به لطف آنچه قطار مهر و موم شده توسط مقامات آلمانی نامیده می‌شد، توانست از تبعید سوئیسی خود خارج شود. همین دلایل، سوئیس را