payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اصل و نسب بومی آمریکایی خود را جعل کرده است. آنها همچنین گفتند که پدرشان که در آکسنارد، کالیفرنیا به دنیا آمد و از تبار اسپانیایی-مکزیکی بود و هیچ گونه پیوند قبیله‌ای سرخپوستی نداشت. اوایل زندگی. لیتل‌فدر با نام اصلی «ماری لوئیز کروز» یا «ماریا لوئیز کروز» در ۱۴ نوامبر ۱۹۴۶ در سالیناس، کالیفرنیا به دنیا آمد. مادرش جرالدین ماری کروز (با زادنام بارنیتس)، یک چرمکاری با تباری فرانسوی، آلمانی و هلندی بود و در سانتا باربارا، کالیفرنیا به دنیا آمده و بزرگ شده بود. پدرش، مانوئل یبارا کروز، یک زین ساز مکزیکی‌تبار
پدرش، مانوئل یبارا کروز، یک زین ساز مکزیکی‌تبار بود که در آکسنارد، کالیفرنیا به دنیا آمد و بزرگ شد. لیتل‌فدر بارها ادعا می‌کرد که پدرش دارای نژاد آپاچی وایت مانتین و یاکی بوده است. با این حال، خواهران او و همچنین محققانی که این ادعا را بررسی کرده‌اند، تأیید می‌کنند که او اجدادی اسپانیایی-مکزیکی داشته و هیچ اجداد شناخته‌شده‌ای که دارای هویت قبیله‌ای سرخپوستی در مکزیک باشند، نداشته و هیچ ارتباطی هم با آپاچی وایت مانتین و یاکی آریزونا نداشته است. جرالدین و مانوئل هر دو زین‌ساز بودند. جرالدین این هنر را از لئو
هر دو زین‌ساز بودند. جرالدین این هنر را از لئو لئونارد، که صاحب «شرکت زین‌سازی لئونارد» در سانتا باربارا بود، آموخت و مانوئل ساختن زین را در دوران کودکی در سانفرانسیسکو فرا گرفت. در سال ۱۹۴۹، آنها به سالیناس نقل مکان کردند و کسب و کار خود را به نام «زین‌سازی کروز» افتتاح کردند. جرالدین کروز پس از مرگ همسرش در سال ۱۹۶۶ به فعالیت خود ادامه داد. لیتل‌فدر از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۴ در دبیرستان نورث سالیناس حضور داشت و در سازمان جوانان 4-H فعال بود و جوایزی را در مقوله‌های اقتصاد خانگی مانند نگهداری مواد غذایی و مُد
اقتصاد خانگی مانند نگهداری مواد غذایی و مُد کسب کرد. پس از دبیرستان، او به کالج هارتنل جونیور رفت و تحصیلات ابتدایی را پشت سر گذاشت. لیتل‌فدر گفت که در حدود ۱۹ سالگی، پس از شنیدن صداهایی که او را به سمت اقدام به خودکشی سوق می‌داد، یک سال را در بیمارستان روان‌پزشکی گذراند و آنچه را که در طول مصاحبه سه ساعته تاریخ بصری در سال ۲۰۲۲ با مدیر موزه آکادمی تصاویر متحرک اتفاق افتاد، بازگو کرد. به گفته لیتل‌فدر، این بیمارستان یک «چاله جهنمی» بود و پزشکان از آنچه او آن را «سایکودراما» تعبیر نمود نقش والدینش را بازی
آن را «سایکودراما» تعبیر نمود نقش والدینش را بازی می‌کردند «در حالی که چهره‌های کلاه‌دار سیاه‌پوش در اتاقی کم نور گوش می‌دادند» تا به او کمک کنند «خاطرات کودک‌آزاری و رهاشدگی را بازآفرینی کند». لیتل‌فدر گفت که برای او تشخیص اسکیزوفرنی داده بودند. در سال ۱۹۶۹، او به منطقه خلیج سان فرانسیسکو نقل مکان کرد تا حرفه مُدلینگ را دنبال کند، با مجموعه ای از عکس‌های گرفته شده توسط «کنت کوک» از عکاسی کوک. او گفت که تحت درمان با تورازین و سایر داروها قرار گرفته است، اما «بیشتر با کمک بسیار زیاد» جامعه بومی آمریکا در
«بیشتر با کمک بسیار زیاد» جامعه بومی آمریکا در منطقه خلیج سان فرانسیسکو حالش بهبود یافت شده است. در حالی که او در کالج ایالتی کالیفرنیا در هیوارد (در حال حاضر: دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در ایست بی) حضور داشت و هنرهای نمایشی و سخنوری را مطالعه کرد، به توسعه دادن هویت بومی آمریکایی ادامه داد. در سال ۱۹۶۹، او به «شورای متحد بومیان منطقهٔ بی» پیوست. او مدعی شد که به صورت پاره وقت در اشغال زندان آلکاتراز در سال ۱۹۷۰ شرکت کرده است، اگرچه این ادعا مورد مناقشه قرار گرفته است. در همین زمان، او نام ساشین لیتل‌فدر را
گرفته است. در همین زمان، او نام ساشین لیتل‌فدر را برای خود برگزید. او گفت که نام ساشین را انتخاب کرد زیرا این نامی بود که پدرش قبل از مرگش او را صدا می‌کرد و لیتل‌فدر از پری که همیشه در موهایش می‌گذاشت گرفته شد. او بیشتر در مورد آداب و رسوم بومیان آمریکا از ریش‌سفیدان سرخپوست و معترضان دیگر، مانند «آدام فورچونت ایگل» (که در آن زمان به نام آدام نوردوال شناخته می‌شد) آموخت. در مصاحبه‌ای پس از حضورش در مراسم جوایز اسکار، فورچونت ایگل تأیید کرد که لیتل‌فدر در اعتراضات آلکاتراز حمایت کرده است؛ با این حال، طبق
اعتراضات آلکاتراز حمایت کرده است؛ با این حال، طبق مقاله‌ای که پس از مرگ لیتل‌فدر منتشر شد، فعال مدنی «لانادا وار جک» که در آلکاتراز بود، گفت که لیتل‌فدر آنجا نبود. در سال ۱۹۷۴، لیتل‌فدر در کلاس‌های تئاتر کنسرواتوار آمریکا شرکت کرد و روش‌های بازیگری، یوگا، شمشیربازی، شکسپیر، رقص و سایر مهارت‌های مختلف را برای حرفه بازیگری خود آموخت. او نقش پیل‌فلاور در فیلم "وینترهاوک"، فیلمبرداری شده در کلسپل، مونتانا بازی کرد. گزارش‌های از کوک‌آزاری در دوران کودکی. لیتل‌فدر در مصاحبه‌هایش گفت که دوران کودکی سختی داشته
در مصاحبه‌هایش گفت که دوران کودکی سختی داشته است. در گفتگویی در سال ۱۹۷۴، او اظهار داشت که مادرش در چهار سالگی پدرش را ترک کرد و او را به نزد پدربزرگ و مادربزرگ مادری اش فرستاد. در سال ۱۹۸۸، او اظهار داشت که پدر و مادرش در همسایگی پدربزرگ و مادربزرگ مادری او، ماری و جرالد «بارنی» بارنیتس زندگی می‌کردند، در حالی که او و دو خواهر کوچکترش با پدربزرگ و مادربزرگ‌شان زندگی می‌کردند. او این را نوعی «فرزندخواندگی» یا سرپرستی موقت توصیف کرد. در طول یک مصاحبه تلویزیونی در سال ۱۹۷۶، او پدرش را به عنوان فردی بدسرپرست
در سال ۱۹۷۶، او پدرش را به عنوان فردی بدسرپرست توصیف کرد. او گفت که مادر و دو خواهرش مورد خشم و ضرب و شتم پدرش قرار داشتند. ژاکلین کیلر، نویسنده و فعال ناواهو در یک مقاله نظری پس از مرگ او، نوشت که خواهران لیتل‌فدر بدرفتاری پدرشان را مورد تردید قرار دادند و به نظر می‌رسد که روایت لیتل‌فدر از کودکی‌اش، در واقع برگرفته از زندگی پدر خودش بوده، که در فقر بزرگ شده بود و پدرش کودک‌ازار و بدرفتار بوده است. زندگی شخصی. لیتل‌فدر در سال ۱۹۷۳، لیتلفدر با مهندسی به نام مایکل روبیو ازدواج کرد. او بعدها در یک رابطه عشقی
مایکل روبیو ازدواج کرد. او بعدها در یک رابطه عشقی ۳۲ ساله با مردی متأهل به نام چارلز کوشیوی جانستون بود که در سال ۲۰۲۱ درگذشت. لیتل‌فدر مدتی تغذیه ارتومولکولی خواند و بعداً گفت که "می‌خواست ببیند این همه غذاهای "سفیدپوستان" از کجا می‌آید" بنابراین به سوئد رفت و در استکهلم زندگی کرد. او اظهار داشت که می‌خواهد در اروپا سفر کند تا ببیند سفیدپوستان از کجا آمده‌اند، همان‌طور که مردم «همیشه به مناطق حفاظت‌شدهٔ بومیان می‌روند تا ببینند سرخپوستان از کجا آمده‌اند». در حین سفر، او به غذاهای فرهنگ‌های دیگر علاقه‌مند
در حین سفر، او به غذاهای فرهنگ‌های دیگر علاقه‌مند شد و به شباهت‌هایی بین غذاهایی مانند بونوئلوهای اسپانیایی و نان سرخ شده سرخپوستان آمریکایی و همچنین پیراشکی روسی و پای‌های گوشتی که توسط دوستان کیووا او تهیه می‌شد اشاره کرد. مشکلات سلامتی و مرگ. در طول سال‌ها، لیتل‌فدر تجربیات شخصی خود را با مسائل جدی سلامتی، از جمله خونریزی داخلی، پنوموتوراکس و سرطان توصیف کرد. او گزارش داد که در چهار سالگی به سل مبتلا شده بود و در حالی که در بیمارستان بستری بود در یک چادر اکسیژن تحت درمان قرار گرفت. او اظهار داشت که قصد
اکسیژن تحت درمان قرار گرفت. او اظهار داشت که قصد خودکشی داشت و یک سال در یک آسایشگاه روانی بستری بود. در سال ۱۹۷۴، او اظهار داشت که مارلون براندو زمانی که درد زیادی داشت او را نزد یک دکتر فرستاد و به بهبودی او کمک کرد، بنابراین او برای جبران او سخنرانی اسکار را انجام داد. در سن ۲۹ سالگی، او دچار کلاپس ریوی شد. پس از بهبودی، او مدرکی را از دانشگاه انطاکیه در زمینه سلامت و تغذیه جامع با تأکید بر طب سنتی آمریکایی دریافت کرد، دانشی که او، آن را دلیل بهبودی خود دانست. در سال ۱۹۹۱، گزارش شد که لیتل‌فدر پس از
دانست. در سال ۱۹۹۱، گزارش شد که لیتل‌فدر پس از جراحی سنگین سرطان بهبود می‌یابد. مقاله‌ای در سال ۱۹۹۹ مدعی شد که او در اوایل دهه ۱۹۹۰ به سرطان روده بزرگ مبتلا شده بود. لیتل‌فدر در سال ۲۰۱۸، دچار مرحله چهارم (آخر) سرطان پستان شد که عود همان سرطان پستانی بود که در سال ۲۰۱۲ گزارش شد که در حال بهبودی از آن است. او در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۲۱ گفت که سرطان به ریه راست او متاستاز داده است و او در پایان راه است. لیتل‌فدر در ۲ اکتبر ۲۰۲۲ در خانه اش در نوواتو، کالیفرنیا و در سن ۷۵ سالگی درگذشت. از فیلم‌هایی که وی در
و در سن ۷۵ سالگی درگذشت. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "مشاور" و "بیلی جک در دادگاه" اشاره نمود.
سرگئی هوهانسی موسسیان (؛ زادهٔ ) یک انگل‌شناس، دام‌پزشک و استاد اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. در ۲۰ دسامبر ۱۹۲۸ در متسشن به دنیا آمد و از انستیتو دام‌پروری و دام‌پزشکی ایروان (۱۹۵۱) و (۱۹۶۲) فارغ‌التحصیل شد. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان است. وی همچنین برنده نشان دوستی، مدال نقره نمایشگاه دستاوردهای اقتصاد ملی، و دانشمند شایسته جمهوری ارمنستان (۲۰۱۳) شده است.
عابده پروین (؛ زادهٔ ) خواننده، آهنگساز، موسیقی‌دان موسیقی صوفیانه نقاش و کارآفرین پاکستانی است. پروین یکی از پردرآمدترین خوانندگان پاکستان است. آواز و موسیقی او تحسین‌های زیادی را برای او به ارمغان آورده است و به او ملکه موسیقی صوفیانه لقب داده‌اند. او که در لارکانه در یک خانواده صوفی سندی به دنیا آمد و بزرگ شد، توسط پدرش استاد غلام حیدر که یک خواننده و معلم موسیقی مشهور بود، آموزش دید. او هارمونیوم، کیبردز و سی‌تار می‌نوازد. پروین از اوایل دهه ۱۹۷۰ شروع به اجرا کرد و در دهه ۱۹۹۰ به شهرت جهانی رسید. از سال
اجرا کرد و در دهه ۱۹۹۰ به شهرت جهانی رسید. از سال ۱۹۹۳، پروین تورهای جهانی برگزار کرده و اولین کنسرت بین‌المللی خود را در بیونا پارک، کالیفرنیا اجرا کرده است. او همچنین چندین بار در کلیساها اجرا داشته است. پروین در برنامه موسیقی محبوب پاکستان «کُک استودیو» حضور داشت و داور برنامه مسابقه سراسری آسیای جنوبی «سر کشیترا» در کنار رونا لیلا و آشا بهوسله به میزبانی آیشا تاکیا بود. او در تلویزیون واقع‌نما موسیقی در هند و پاکستان، از جمله «پاکستان آیدل» و «ستاره آواز هند» ظاهر شده بود. او در چند سال اخیر در یک آگهی
هند» ظاهر شده بود. او در چند سال اخیر در یک آگهی تبلیغاتی برای پپسی آواز خوانده و برای این کار با عاطف اسلم همکاری کرده است. از پروین به‌طور مرتب به عنوان یکی از بزرگ‌ترین خوانندگان صوفی جهان یاد می‌شود. او عمدتاً غزل، تهمری، خیال، قوالی، راگا (موسیقی)، صوفی راک، موسیقی کلاسیک و نیمه‌کلاسیک و تخصص او، کافی، یک گونه تک‌خوانی همراه با سازهای کوبه‌ای و هارمونیوم را با استفاده از رپرتواری از آهنگ‌های شاعران صوفی می‌خواند. پروین به زبان‌های اردو، سندی، پنجابی، عربی و فارسی می‌خواند. پروین در یک کنسرت در
عربی و فارسی می‌خواند. پروین در یک کنسرت در کاتماندوی نپال، آهنگ معروفی به زبان نپالی به نام «اوکالی اورالی هاروما» را که در اصل متعلق به خواننده نپالی تارا دوی بود، خواند و در سال ۲۰۱۷ از سوی اتحادیه همکاری‌های منطقه‌ای جنوب آسیا به عنوان «سفیر صلح» انتخاب شد. پروین بیشتر به خاطر آواز خواندن با صدایی پرشور و بلند، به ویژه در آهنگ‌های «یار کو همنه» از آلبوم «"رقص بسمل"» و «"ترا عشق نشاید"»، که بازخوانی شعر بلهی شاه است، شناخته می‌شود. او دومین جایزه عالی غیرنظامی پاکستان، هلال امتیاز را در سال ۲۰۱۲ و
غیرنظامی پاکستان، هلال امتیاز را در سال ۲۰۱۲ و بالاترین جایزه غیرنظامی، نشان امتیاز را در مارس ۲۰۲۱ توسط رئیس‌جمهور پاکستان دریافت کرد. زندگی شخصی. تحصیل. عابده پروین مدرک کارشناسی ارشد خود را از سند گرفت و همچنین زبان‌های اردو، سندی و فارسی را به‌طور خاص آموخت. ازدواج و خانواده. عابده پروین در سال ۱۹۷۵، با غلام حسین شیخ، تهیه‌کننده ارشد رادیو پاکستان، که در دهه ۱۹۸۰ از شغل خود بازنشسته شده بود، ازدواج کرد تا حرفه پروین را مدیریت و راهبری کند. پس از مرگ او بر اثر حمله قلبی در یک پرواز بین‌المللی در اوایل
بر اثر حمله قلبی در یک پرواز بین‌المللی در اوایل دهه ۲۰۰۰، دخترشان مریم این نقش را بر عهده گرفت. به‌نظر می‌رسد در نتیجه این تغییر مدیریت، کار پروین تجاری‌تر شده است. این زوج دارای دو دختر به نام‌های پرها اکرام و مریم حسین و یک پسر به نام سارنگ لطیف هستند که مدیر موسیقی است. هر سه فرزند به عنوان مشاور او عمل می‌کنند. خانواده او نیاز او به «"ریاض"» (تمرین روزانه آواز) و فضای لازم برای انجام آن تمرین را درک می‌کنند. گالری عابده پروین. پروین به هنر نیز علاقه دارد. او صاحب گالری عابده پروین است که شامل جواهرات،
او صاحب گالری عابده پروین است که شامل جواهرات، نقاشی‌ها، سی دی‌های موسیقی او، بخش جوایز، و پوشاک و لوازم جانبی است و توسط دخترانش اداره می‌شود. او همچنین استودیوی ضبط موسیقی خود را در آنجا دارد. سبک لباس پوشیدن. پروین سبک لباس پوشیدن خاصی دارد که خودش آن را برای راحتی و آسایش ایجاد کرده است. او لباس‌های بلند و ساده‌ای می‌پوشد که دکمه‌های آن تا بالا بسته شده، با بازوهای گشاد با یا بدون سرآستین و پوشیده شده با یک کت. او همیشه یک شال آجراک، یک شال سندی را با خود به همراه دارد که ادعا می‌کند از "درگاه" (مقبره)
به همراه دارد که ادعا می‌کند از "درگاه" (مقبره) ولی اسلام شاه عبداللطیف بـِتایی می‌آید و کمد لباس‌اش پر از آنها است. موارد دیگر. عابده پروین از شاگردان نجیب سلطان است که استاد آواز "بیات" و استاد معنوی او است. پروین در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۰ در حین اجرا در لاهور دچار حمله قلبی شد. بلافاصله آنژیوگرافی و آنژیوپلاستی بر روی وی انجام شد. او به زودی سلامت خود را بازیافت.
۹۹ یک مجموعه پویانمایی محصول سال ۲۰۱۱–۲۰۱۲ به کارگردانی دیو آزبورن و برپایهٔ مجموعه کتاب‌های مصور به همین نام اثر نایف المطوع است. خلاصه داستان. دکتر رمزی رازم و ۹۹ متوجه می‌شوند که برای چه باید از قدرت خود استفاده کنند. دوستی و همکاری بین آنها با فرهنگ‌های مختلف یکی از احساسات محرک در قسمت‌های مختلف است. روگل مرموز می‌خواهد از قدرت سنگ‌های نور قدرتمند برای دستاوردهای خود استفاده کند. جوایز. اشلی میدانیک برای صداپیشگی رافع/ مورات نامزد دریافت جایزه هنرمند جوان ۲۰۱۳ برای بهترین بازی در نقش صداپیشگی -
جوان ۲۰۱۳ برای بهترین بازی در نقش صداپیشگی - تلویزیون - بازیگر زن جوان شد.
شیر نخود نوعی شیر گیاهی است که از لپه، و معمولاً در ترکیب با آب، روغن آفتابگردان، ریزمغذی‌هایی که برای غنی‌سازی مواد غذایی اضافه می‌شوند، ماده غلظت دهنده و فسفات‌ها تهیه می‌شود. شیر نخود تجاری در طعم‌های شیرین، شیرین نشده، وانیلی و شکلاتی عرضه می‌شود. شیر نخود یک جایگزین سازگار با محیط زیست برای شیر بادام و یک جایگزین غیر غذای اصلاح‌شده ژنتیکی برای شیر سویا است که به بازار عرضه می‌شود. شیر نخود یک محصول مناسب برای افرادی است که مشکل آلرژی به سویا دارند. شیر نخود هم مانند سایر شیرهای گیاهی، از نظر زیست‌محیطی
هم مانند سایر شیرهای گیاهی، از نظر زیست‌محیطی پایدار است و نسبت به تولید شیر لبنی به آب کمتری نیاز دارد. در حال حاضر اطلاعات محدودی در مورد انتشار گاز گلخانه‌ای و مصرف آب در تولید شیر آماده برای نوشیدن وجود دارد. شیر نخود ساده دارای رنگ مایل به سفید، بافت خامه‌ای، و غلظت است. شیر نخود شیرین نشده مخصوصاً به دلیل داشتن طعمی خاص و «نخود مانند» مورد توجه قرار گرفته است. تاریخچه. شیر نخود در بازار خرده فروشی بریتانیا توسط نام تجاری Mighty Society و در استرالیا توسط گروه مواد غذایی آزاد معرفی شد. در سال ۲۰۱۵
توسط گروه مواد غذایی آزاد معرفی شد. در سال ۲۰۱۵ توسط ریپل در بازارهای کل مواد غذایی ایالات متحده معرفی شد. تا سال ۲۰۱۸، شیر نخود در بیش از ۱۰۰۰۰ فروشگاه در ایالات متحده موجود بود. شرکت بزرگ محصولات مصرفی نستله نوشیدنی مخصوص به خود به نام وندا را در سال ۲۰۲۱ منتشر کرد.
بازی‌های مدیترانه ۱۹۷۹ () هشتمین دوره مسابقات بازی‌های مدیترانه است که از ۱۵ تا ۲۹ سپتامبر ۱۹۷۹ در اسپلیت، یوگسلاوی برگزار شده است. این بازی‌ها با حضور ۲٬۴۰۸ ورزشکار از ۱۴ کشور انجام شده است.
آلرژی به سویا نوعی حساسیت غذایی است. این بیش‌حساسیت به مصرف مواد شیمیایی گیاهی موجود در سویا ("Glycine max") است که باعث واکنش بیش از حد سیستم ایمنی بدن می‌شود و معمولاً با علائمی مانند ناراحتی لوله گوارشی، مشکلات تنفس فیزیولوژیک یا اریتما همراه است. سویا یکی از هشت مواد غذایی است که منجر به ایجاد واکنش‌های آلرژیک در کودکان و بزرگسالان است. شیوع آلرژی به سویا حدود ۰٫۳ درصد در جمعیت عمومی است. آلرژی به سویا معمولاً با یک رژیم غذایی پرهیز از غذاهایی که ممکن است حاوی ترکیبات سویا باشند، درمان می‌شود. شدیدترین
حاوی ترکیبات سویا باشند، درمان می‌شود. شدیدترین واکنش آلرژی غذایی آنافیلاکسی است، که نیازمند فوریت‌های پزشکی و درمان با اپی نفرین دارد. علائم و نشانه‌ها. آلرژی حاد به سویا بسته به شرایط می‌تواند شروع سریع (از چند ثانیه تا یک ساعت) یا شروع آهسته (از ساعت تا چند روز) داشته باشد، در حالی که آلرژی طولانی مدت به سویا ممکن است در دوران نوزادی با واکنش به شیر خشک شیرخوار مبتنی بر سویا شروع شود. اگرچه بیشتر کودکان از حساسیت به سویا بیشتر می‌شوند، اما برخی ممکن است این آلرژی تا بزرگسالی ادامه یابد. علائم آلرژی به
این آلرژی تا بزرگسالی ادامه یابد. علائم آلرژی به سویا. علائم ممکن است شامل: بثورات پوستی، کهیر، خارش دهان، لب‌ها، زبان، گلو، چشم‌ها، پوست یا نواحی دیگر، تورم لب‌ها، زبان، پلک‌ها یا کل صورت، مشکل در بلع، آبریزش یا احتقان بینی، صدای خشن، خس خس سینه، تنگی نفس، احساس سبکی سر، گیجی، سردرد حالت تهوع و استفراغ باشد. علائم آلرژی از فردی به فرد دیگر متفاوت است خطر جدی در مورد آلرژی می‌تواند زمانی آغاز شود که راه هوایی یا دستگاه گردش خون تحت تأثیر قرار گیرد. اولی را می‌توان با خس خس سینه، مسدود شدن راه هوایی و
را می‌توان با خس خس سینه، مسدود شدن راه هوایی و کبودی، دومی با نبض ضعیف، پوست رنگ پریده و غش نشان داد. هنگامی که چنین علائم شدیدی رخ می‌دهد، واکنش آلرژیک آنافیلاکسی نامیده می‌شود.
بازی‌های مدیترانه ۱۹۸۳ () نهمین دوره مسابقات بازی‌های مدیترانه است که از ۳ تا ۱۷ سپتامبر ۱۹۸۳ در کازابلانکا، مراکش برگزار شده است. این بازی‌ها با حضور ۲٬۱۹۲ ورزشکار از ۱۶ کشور انجام شده است.
هند دارای اقتصادی است که با سنت تاریخی کشاورزی آن گره خورده است. در شمال، دره ایندوس و منطقه برهماپوترا از مناطق کشاورزی مهم به‌شمار می‌آیند که آب خود را از رود گنگ و فصل باران‌های موسمی دریافت می‌کنند. برای بخش عمده‌ای از جمعیت هند، کشاورزی یک شیوه زندگی است. بر اساس داده‌های بانک جهانی در سال ۲۰۱۱، تنها ۱۷٫۵ درصد از تولید ناخالص داخلی (GDP) هند به تولیدات کشاورزی اختصاص دارد. زنان، بخشی مهم اما اغلب نادیده گرفته شده از جمعیت فعال در تولیدات کشاورزی هند هستند – آن‌ها اکثریت نیروی کار کشاورزی در این کشور را
– آن‌ها اکثریت نیروی کار کشاورزی در این کشور را تشکیل می‌دهند. مشارکت زنان در نیروی کار کشاورزی، به شیوه‌های گوناگون بر استقلال اقتصادی آن‌ها، توانایی در تصمیم‌گیری، قدرت عمل و دسترسی به خدمات آموزشی و سلامت تأثیر می‌گذارد. با این حال، بسیاری از زنان در جوامع کشاورزی همچنان با فقر، حاشیه‌نشینی و چالش‌های ناشی از نابرابری جنسیتی روبه‌رو هستند. کشاورزی هند. بر اساس داده‌های سال ۲۰۱۲، هند چهارمین بخش کشاورزی بزرگ جهان را داراست. این کشور دارای حدود ۱۸۰ میلیون هکتار زمین کشاورزی است که از این میزان، ۱۴۰ میلیون
زمین کشاورزی است که از این میزان، ۱۴۰ میلیون هکتار زیر کشت و به‌صورت مداوم کشت می‌شود. با این حال، پروفایل کشاورزی هند تحت تأثیر پیامدهای بحث‌برانگیز سیاست‌های انقلاب سبز است که در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ تحت فشار آژانس توسعه بین‌المللی ایالات متحده و بانک جهانی اتخاذ شد. انقلاب سبز یک رویکرد مدرن به کشاورزی را با ادغام سیستم‌های آبیاری، بذرهای تراریخته، استفاده از حشره‌کش و آفت‌کش، و اصلاحات متعدد زمین به ارمغان آورد. این انقلاب تأثیر انفجاری داشت و بهره‌وری کشاورزی بی‌سابقه‌ای را در هند فراهم کرد، به‌طوری که
بی‌سابقه‌ای را در هند فراهم کرد، به‌طوری که این کشور از واردکننده غذا به صادرکننده تبدیل شد. با این حال، انقلاب سبز باعث کاهش قیمت‌های کشاورزی شد که به کشاورزان کوچک هند آسیب رساند. با گذشت سال‌ها، فناوری انقلاب سبز باعث کاهش بازده کشاورزی شده است. این مشکل به‌ویژه برای کشاورزان خرده‌مالک شدیدتر بود، زیرا از سال به سال استفاده شدیدتر از نهاده‌های مصنوعی و فناوری پیشرفته‌تر کشاورزی برای حفظ همان سطح تولید بالا بر روی همان قطعه زمین مورد نیاز است. کشاورزان خرده‌مالک کمتر از ۲ هکتار زمین را کشت می‌کنند؛
خرده‌مالک کمتر از ۲ هکتار زمین را کشت می‌کنند؛ اکثریت کشاورزان هند خرده‌مالک هستند و عمده تولیدات هند را تأمین می‌کنند. کشاورزان خرده‌مالک بیشترین تأثیر منفی فناوری انقلاب سبز را متحمل می‌شوند – نهاده‌های مصنوعی خاک آن‌ها را به شدت آسیب زده و بازده را کاهش داده‌اند. به دلیل مقیاس کوچک عملیات آن‌ها، قادر به تأمین هزینه‌های بیشتر نهاده‌های مصنوعی برای جبران کیفیت ضعیف خاک که توسط معرفی اولیه نهاده‌های خارج از مزرعه ایجاد شده، نیستند. این وضعیت منجر به «چرخ‌دنده وابستگی به فناوری» می‌شود که با کاهش سلامت خاک،
وابستگی به فناوری» می‌شود که با کاهش سلامت خاک، سرعت بیشتری پیدا می‌کند. علاوه بر مشکل مالی، اثرات زیست‌محیطی انقلاب سبز نیز وجود دارند که تمامی کشاورزان، اعم از بزرگ و کوچک، باید با آن مقابله کنند. افزایش استفاده از نهاده‌های مصنوعی کود و آفت‌کش باعث از دست رفتن تنوع زیستی می‌شود که کیفیت زیست‌محیطی زمین‌های کشاورزی را به‌طور مداوم کاهش می‌دهد. کاهش منابع آب زیرزمینی، افت کیفیت خاک، و کاهش تنوع ژنتیکی محصولات کشاورزی، محیط زیست ایجادشده را به‌طور مداوم کمتر قابل زیست برای گونه‌های زراعی معرفی‌شده‌ای
کمتر قابل زیست برای گونه‌های زراعی معرفی‌شده‌ای می‌کند که از مزیت سال‌ها تکامل برای سازگاری با شرایط در حال تغییر برخوردار نیستند. امروزه بخش کشاورزی هند همچنان با مشکلاتی مواجه است که شامل ناکارآمدی ناشی از کمبود مکانیزاسیون، شرایط ضعیف کشاورزان و کوچکی مزارع می‌شود. در این کشور، کشاورزی سنتی هنوز نقش غالب دارد، زیرا بسیاری از کشاورزان برای تولید محصولات زراعی به دام‌ها برای تأمین کود طبیعی و استفاده از گاوآهن‌های حیوان‌محور متکی هستند. بر اساس آمار سال ۲۰۱۱، متوسط اندازه یک مزرعه در هند تقریباً ۱٫۵ آکر
متوسط اندازه یک مزرعه در هند تقریباً ۱٫۵ آکر است. این اندازه در مقایسه با میانگین ۵۰ هکتار در فرانسه، ۱۷۸ هکتار در ایالات متحده و ۲۷۳ هکتار در کانادا، بسیار کوچک به‌شمار می‌آید. سنت کشاورزان کوچک هند را می‌توان به نخستین اصلاحات زمین در هند مستقل بازگرداند. این اصلاحات که به عنوان قوانین تقسیم ارث شناخته می‌شوند، به منظور محدود کردن تجمیع زمین‌ها طراحی شده بودند، به‌گونه‌ای که بازتوزیع زمین‌ها در زمان تقسیم میان وارثان مرد نسل قبلی الزام‌آور بود. تداوم این قوانین نه تنها اندازه مزارع را محدود می‌کند، بلکه
قوانین نه تنها اندازه مزارع را محدود می‌کند، بلکه زنان را از مالکیت یا ارث‌بردن محروم می‌سازد. علاوه بر این، با افزایش رقابت کشاورزان کوچک با عملیات‌های کشاورزی بزرگ‌تر، تعداد بیشتری از مردان برای دستمزد بالاتر و اشتغال به مراکز شهری مهاجرت می‌کنند. زنان نیز برای حمایت از ساختار خانواده و پشتیبانی سبک زندگی مزارع کوچک باقی می‌مانند. در سال ۲۰۱۱، نیروی کار بخش کشاورزی در شبه‌قاره ۷۵٪ زنان بوده است.
ملاقات با ونوس فیلمی محصول سال ۱۹۹۱ و به کارگردانی ایشتوان سابو است. در این فیلم بازیگرانی همچون گلن کلوز، نیلز آرستروپ، ماریان لابودا، جی او. ساندرس، یوهانا تر اشتیخه، ماریا دی میدیروش، اتین شیکو، دوروتیا اودواروش، ماشا مریل، ارلاند یوسفسن و بریژیت سی ایفای نقش کرده‌اند.
داستان‌های کوماموتو (ژاپنی: 熊本物語, Kumamoto monogatari) () فیلمی آنتولوژی در سبک تاریخی به کارگردانی تاکاشی میکه است که در سال ۲۰۰۲ روی دی‌وی‌دی منتشر شد. این اثر که متشکل از سه قسمت است، با هدف آموزش کودکان در مورد تاریخ و فولکلور جزیره کیوشو با سفارش دولت استان کوماموتو واقع در این جزیره ساخته شد.
جنبش چیپکو () یک جنبش حفاظت از جنگل در هند است. این جنبش که با قطع درختان تجاری و سیاست‌های دولت در زمینه جنگل‌زدایی مخالف بود، در دهه ۱۹۷۰ میلادی شکل گرفت. معترضان در این جنبش با "در آغوش گرفتن درختان" و پیچیدن دستانشان به دور درختان، مانع از قطع آن‌ها می‌شدند. امروزه، فراتر از شهرت اکو-سوسیالیستی خود، جنبش چیپکو به‌طور فزاینده‌ای به عنوان یک جنبش اکوفمینیستی شناخته می‌شود. اگرچه بسیاری از رهبران آن مرد بودند، زنان نقش بسیار برجسته‌تری داشتند، زیرا آن‌ها بیشترین تأثیر را از جنگل‌زدایی گسترده متحمل شدند.
بیشترین تأثیر را از جنگل‌زدایی گسترده متحمل شدند. این جنگل‌زدایی منجر به کمبود هیزم و علوفه، و همچنین کاهش دسترسی به آب برای آشامیدن و آبیاری شد. در طول سال‌ها، زنان همچنین به ذینفعان اصلی در بیشتر فعالیت‌های جنگل‌کاری که تحت جنبش چیپکو انجام شد، تبدیل شدند. در سال ۱۹۸۷، جنبش چیپکو به دلیل «تعهد به حفاظت، احیا و استفاده اکولوژیک از منابع طبیعی هند»، برنده جایزه راست‌زیستی شد. جنبش چیپکو. الهام‌گرفته از کاران سینگ و جنبش جویتی کوماری، در سال ۱۹۶۴ "اتحادیه دهکده خودگردان داشولی" ("Dasholi Gram Swarajya
دهکده خودگردان داشولی" ("Dasholi Gram Swarajya Sangh" یا به اختصار DGSS) توسط چندی پراساد بهات، یک فعال اجتماعی پیرو گاندی در چامولی گوپشوار، تأسیس شد. هدف این اتحادیه، ایجاد صنایع کوچک با استفاده از منابع جنگلی بود. اولین پروژه آن‌ها یک کارگاه کوچک برای ساخت ابزار کشاورزی جهت استفاده محلی بود. در دهه ۱۹۸۰، نام این سازمان از "اتحادیه دهکده خودگردان داشولی" (DGSS) به "DGSM" تغییر یافت. در این مسیر، آن‌ها با سیاست‌های محدودکننده جنگل‌ها که میراث دوره استعمار بود، و همچنین «سیستم پیمانکاران» روبه‌رو شدند. در
بود، و همچنین «سیستم پیمانکاران» روبه‌رو شدند. در این سیستم، قطعاتی از زمین‌های جنگلی تبدیل به کالا شده و به پیمانکاران بزرگ، معمولاً از مناطق دشتی، واگذار می‌شد که کارگران ماهر و نیمه‌ماهر خود را می‌آوردند. این امر تنها مشاغل سخت و کم‌درآمد مانند حمل سنگ را برای مردم کوهستان باقی می‌گذاشت. همچنین، مناطق کوهستانی شاهد ورود افراد بیشتری از خارج بودند که تنها فشار بر تعادل اکولوژیکی منطقه را افزایش داد. شتاب‌گرفته توسط سختی‌های فزاینده، هیمالیای گارهوال به‌سرعت به مرکز آگاهی اکولوژیکی در حال رشد تبدیل شد،
به مرکز آگاهی اکولوژیکی در حال رشد تبدیل شد، جایی که مشخص شد چگونه جنگل‌زدایی بی‌رویه پوشش جنگلی زیادی را نابود کرده است. این امر منجر به سیل‌های رودخانه آلاکناندا در ماه ژوئیه ۱۹۷۰ شد، زمانی که یک رانش زمین بزرگ رودخانه را مسدود کرد و منطقه‌ای را از هانومانچاتی، نزدیک بدرینات تا ۳۲۰ کیلومتر (۲۰۰ مایل) پایین‌دست در هاریدوار تحت تأثیر قرار داد، و تعداد زیادی از روستاها، پل‌ها و جاده‌ها نابود شدند. پس از آن، وقوع رانش زمین و فرونشست زمین در منطقه‌ای که افزایش سریع پروژه‌های مهندسی عمرانی را تجربه می‌کرد،
سریع پروژه‌های مهندسی عمرانی را تجربه می‌کرد، رایج شد. رویداد. روستاییان، از جمله زنان، شروع به سازماندهی خود در گروه‌های کوچک‌تر کردند. این حرکت در سال ۱۹۷۳ آغاز شد و به پیگیری مسائل محلی با مقامات و ایستادگی در برابر عملیات‌های تجاری قطع درختان که معیشتشان را تهدید می‌کرد، پرداخت. در اکتبر ۱۹۷۱، کارگران سانگه تظاهراتی در گوپشوار برگزار کردند تا نسبت به سیاست‌های اداره جنگل اعتراض کنند. راهپیمایی‌ها و تجمعات بیشتری در اواخر سال ۱۹۷۲ برگزار شد، اما تأثیر چندانی نداشت، تا اینکه تصمیم به اقدام مستقیم شجاعانه
نداشت، تا اینکه تصمیم به اقدام مستقیم شجاعانه گرفته شد. اولین مورد زمانی رخ داد که اداره جنگل درخواست سالانه سانگه برای ده درخت زبان گنجشک برای کارگاه ابزار کشاورزی آن‌ها را رد کرد و به جای آن، قراردادی برای ۳۰۰ درخت به شرکت سایمون، یک تولیدکننده کالاهای ورزشی در الله‌آباد دوردست، برای ساخت راکت تنیس اعطا کرد. در مارس ۱۹۷۳، چوب‌بران به گوپشوار رسیدند و پس از چند هفته، در روستای مندل در ۲۴ آوریل ۱۹۷۳ با آن‌ها مواجه شدند؛ جایی که حدود صد نفر از روستاییان و کارگران DGSS با زدن طبل و شعار دادن، پیمانکاران و