payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رسید. در سال ۱۹۸۵، فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی: داشت. به پاس دستاوردهایش، فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی دو بار در سال‌های ۱۹۶۹ و ۱۹۷۴ نشان لنین را دریافت کرد. شاخه‌ها و پایگاه‌های فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی. در سال ۱۹۳۲، فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی اولین شعب خود - اورال و خاور دور - و پایگاه‌های تحقیقاتی - قزاق و تاجیک - را سازماندهی کرد. در سال ۱۹۳۳، شعبه ماورای قفقاز با شعباتی در ارمنستان و آذربایجان و در سال ۱۹۳۴، پایگاه تحقیقاتی کولا تأسیس شد. در سال ۱۹۳۵، آذربایجان و در سال
کولا تأسیس شد. در سال ۱۹۳۵، آذربایجان و در سال ۱۹۳۶، شعبه ارمنی شاخه ماورای قفقاز به شعب مستقل فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی تبدیل شدند. در سال ۱۹۳۶، پایگاه شمالی، در سال ۱۹۳۹ پایگاه ازبکستان و در سال ۱۹۴۱، در آستانه جنگ کبیر میهنی، شعبه ترکمنستان پدیدار شدند. تا پایان سال ۱۹۴۱، فرهنگستان علوم دارای ۷ شعبه (آذربایجانی، ارمنی، قزاق، تاجیک، ترکمن، ازبک و اورال)، دو پایگاه تحقیقاتی (کولا و شمالی) و یک ایستگاه تایگای کوهستانی بود. مؤسسات علمی شعب و پایگاه‌های فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی در آن زمان
فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی در آن زمان حدود ۱۵۰۰ کارمند علمی و فنی داشتند، از جمله ۱۲ عضو دانشگاهی، ۱۱ عضو مسئول، ۱۲۶ پزشک، ۲۸۴ کاندیدای علوم، ۶۱۰ دانشمند بدون مدرک علمی. سازماندهی مجدد پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی. در ارتباط با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، مؤسسات علمی فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی، که در جمهوری‌های شوروی سابق واقع‌شده و بخشی از فرهنگستان‌های علوم جمهوری‌های اتحادیهٔ جماهیر بودند، به بخشی از کشورهای مستقل جدید تبدیل شدند. تنها فدراسیون روسیه در دوران اتحاد جماهیر شوروی
تنها فدراسیون روسیه در دوران اتحاد جماهیر شوروی فرهنگستان علوم خود را نداشت، علی‌رغم اینکه ۹۸ درصد از مؤسسات علمی فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی در فدراسیون روسیه بودند و ۹۵ درصد از اعضای فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی در فدراسیون روسیه کار و زندگی می‌کردند. در واقع، فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی، فرهنگستان علوم روسیه بود. در ۲۱ نوامبر ۱۹۹۱، به ابتکار دانشگاهیان روسی، فرمان ریاست جمهوری برای ایجاد فرهنگستان علوم روسیه امضا شد که طبق آن، همه اعضای فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی، از جمله کسانی
فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی، از جمله کسانی که در کشورهای مشترک المنافع کشورهای مستقل زندگی می‌کردند، به‌طور خودکار عضو فرهنگستان علوم روسیه شدند. تمام ساختمان‌ها، ابزارهای علمی بزرگ، کشتی‌ها، تجهیزات علمی و سایر اموال دولتی که در استفاده و در اختیار مؤسسات و سازمان‌های فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی واقع در جمهوری سوسیالیستی فدراتیو شوروی روسیه بودند، به مالکیت فرهنگستان علوم روسیه درآمدند. در دسامبر ۱۹۹۱، انتخابات فرهنگستان علوم روسیه برگزار شد و دانشمندانی که در این انتخابات شرکت کردند، به همراه
که در این انتخابات شرکت کردند، به همراه اعضای کامل فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی، فرهنگستان علوم روسیه را تشکیل دادند. اهداف و مقاصد. اهداف فعالیت‌های فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی، ترویج اجرای کامل پیشرفت‌های علمی در عمل ساخت و ساز کمونیستی در اتحاد جماهیر شوروی؛ شناسایی و توسعه مهم‌ترین و اساسی‌ترین حوزه‌های علمی بود. هماهنگی نیز از طریق دفاتر منطقه‌ای و فرهنگستان‌های علوم جمهوری انجام می‌شد. فعالیت تحقیقاتی فرهنگستان در شبکه‌ای از مؤسسات، آزمایشگاه‌ها و رصدخانه‌ها انجام می‌شد. شبکه فرهنگستان
و رصدخانه‌ها انجام می‌شد. شبکه فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی شامل ۲۹۵ مؤسسه علمی بود. فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی، انتشارات مخصوص به خود، ناوگان تحقیقاتی و شبکه‌ای از کتابخانه‌ها را داشت. فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی به دانشمندانی که سهم بسزایی در توسعه علم داشتند، جوایزی اهدا می‌کرد. ترکیب و ساختار. تعداد اعضا. در اول ژانویه ۱۹۳۶، فرهنگستان علوم ۹۸ عضو فعال داشت. در سال ۱۹۸۹، این فرهنگستان شامل موارد زیر بود: ساختار. فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی شامل چهارده فرهنگستان جمهوری (از سال
جماهیر شوروی شامل چهارده فرهنگستان جمهوری (از سال ۱۹۵۶) (جمهوری سوسیالیستی فدراتیو شوروی روسیه فرهنگستان خاص خود را نداشت) و سه شعبه منطقه‌ای در جمهوری سوسیالیستی فدراتیو شوروی روسیه بود: سیبری (۱۹۵۷)، خاور دور (۱۹۸۷) و اورال (۱۹۸۷). انتقادات. منتقدان خاطرنشان کردند که علی‌رغم وسیع‌ترین اختیارها و مسئولیت‌های رسمی برای دولت و توسعه همه علوم در اتحاد جماهیر شوروی، فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی در طول حیات خود هیچ پروژه جدی برای اصلاح علوم شوروی ارائه نکرد.
گذرگاه مرزی نوردوز یک گذرگاه مرزی بین ایران و ارمنستان است که در شهرستان جلفا استان آذربایجان شرقی قرار دارد. این گذرگاه مرزی در فاصله ۱۶۰ کیلومتری تبریز مرکز استان و فاصله ۱۰۰ کیلومتری شهر جلفا واقع شده است. پل مرزی نوردوز شاهراه اصلی صادرات و واردات به ارمنستان است و بازارچه مرزی نوردوز نیز شهریور ماه سال ۱۳۷۴ گشایش یافت.
هنگ ۲ آلپینی () یک هنگ جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است که در کونئو در پیمونت مستقر است. این هنگ متعلق به یگان تخصصی پیاده‌نظام آلپینی ارتش ایتالیا است و به تیپ آلپین تائوریننس اختصاص دارد. در ۱ نوامبر ۱۸۸۲، ارتش سلطنتی ایتالیا هنگ ۲ آلپینی را تشکیل داد که منطقه جذب نیرو آن در آلپ دریایی و آلپ کوتین بود. در طول جنگ جهانی اول، این هنگ به ده گردان گسترش یافت که به‌طور جداگانه در مناطق آلپین جبهه ایتالیا جنگیدند. در سال ۱۹۳۵، این هنگ به لشکر ۴ آلپین «کونئو» اختصاص یافت که در طول جنگ جهانی دوم در حمله
اختصاص یافت که در طول جنگ جهانی دوم در حمله ایتالیا به فرانسه و جنگ یونان و ایتالیا با آن خدمت کرد. در تابستان ۱۹۴۲، این لشکر به جبهه شرقی در اتحاد جماهیر شوروی منتقل شد، جایی که در زمستان ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۳ در جریان «عملیات زحل کوچک» شوروی نابود شد. بقایای لشکر در بهار ۱۹۴۳ به ایتالیا بازگردانده شدند. به پاس خدمات و فداکاری‌هایشان در جبهه شرقی، به هنگ دوم آلپینی بالاترین نشان افتخار نظامی ایتالیا، یعنی مدال طلای شجاعت نظامی، اعطا شد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش‌بس کاسیبیله اعلام شد و دو روز بعد، در ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۳،
اعلام شد و دو روز بعد، در ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی، هنگ دوم آلپینی را منحل کردند. در سال ۱۹۶۳، این هنگ به عنوان یک واحد آموزشی در کونئو اصلاح شد. در سال ۱۹۷۴، این هنگ منحل شد و دو سال بعد، پرچم و سنت‌های این هنگ به گردان آلپینی «سالوتزو» واگذار شد که در اکتبر ۱۹۷۵ به یک واحد مستقل تبدیل شده بود و به تیپ آلپینی تائوریننسه واگذار شد. در سال ۱۹۹۲، این هنگ اصلاح شد. سالگرد تأسیس این هنگ مصادف با ۶ ژوئن ۱۹۱۶، اوج نبرد آسیاگو است که طی آن چهار گردان از این هنگ به خاطر حفظ مونت فیور و مونت
گردان از این هنگ به خاطر حفظ مونت فیور و مونت کاستلگومبرتو مدال نقره شجاعت نظامی را کسب کردند.
جیووانی دوراندو (; – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا و سیاستمدار ایتالیایی بود. وی در فاصله سال‌های ۱۸۶۰ تا ۱۸۶۹ به‌عنوان سناتور ساردینیا فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. جیووانی دوراندو در سال ۱۸۰۴ در موندووی، در استان کونئوی امروزی، زاده شد. وی در سال ۱۸۲۲ به سپاه گارد سلطنتی پادشاهی ساردینیا پیوست. در دهه ۱۸۳۰، پس از آنکه به عنوان عضوی از یک توطئه لیبرال که هدف آن اخاذی قانون اساسی از پادشاه چارلز فلیکس بود، کشف شد، ابتدا به فرانسه و سپس به بلژیک نقل مکان کرد، جایی که در یک سپاه خارجی انقلاب بلژیک ثبت نام کرد.
که در یک سپاه خارجی انقلاب بلژیک ثبت نام کرد. بعدها او افسر ارتش مشروطه‌خواه پدرو چهارم پرتغال شد. در سال ۱۸۳۵، او افسر هنگ شکارچیان اوپورتو شد. بعدها، او سرلشکر ارتش پاپ، فرماندهی یک لشکر پاپ در ونتو را بر عهده داشت، جایی که نتوانست وظیفه خود را برای متوقف کردن نیروهای اتریشی ژنرال نوگنت انجام دهد. در همان سال، او به عنوان سپهبد ارتش ساردینیا/پیدمونت منصوب شد. وی در تمام جنگ استقلال ایتالیا (۱۸۴۸–۱۸۴۹، ۱۸۵۹ و ۱۸۶۶) و در لشکرکشی ایتالیا در جنگ کریمه (۱۸۵۵–۱۸۵۶) شرکت داشت. او در نبرد کاستوزا (۱۸۶۶) زخمی شد،
شرکت داشت. او در نبرد کاستوزا (۱۸۶۶) زخمی شد، جایی که فرماندهی سپاه اول را بر عهده داشت. در سال ۱۸۴۹، دوراندو مدتی را در ساردینیا گذراند و در آنجا شورش‌های مردمی را در ساساری و گالورا سرکوب کرد. دوراندو در سال ۱۸۶۰ سناتور ساردینیا (که بعدها پادشاهی ایتالیا شد) شد. سال بعد، او در سرکوب راهزنی در پادشاهی سابق دو سیسیل شرکت کرد. او در سال ۱۸۶۹ در فلورانس درگذشت. برادرش جیاکومو نیز ژنرال و سناتور بود (و با جیووانی در بلژیک، پرتغال و اسپانیا جنگید)، در حالی که برادر دیگرش، جیووانی آنتونیو، ژنرال ارتش بود.
رودبال، منطقه ای گردشگری و قطب کشاورزی شهرستان استهبان در استان فارس ایران است. هرساله گردشگران زیادی در کنار رودخانه و سد رودبال آن به تفریح و گردش می پردازند. در این زمینه نماینده مردم نی‌ریز، استهبان و بختگان در تذکری به وزیر گردشگری گفت: وزیر میراث فرهنگی صرفا به گردشگری اعلام کردن منطقه اکتفا نکند همتی به خرج دهند، مسئولیتی را در قبال منطقه گردشگری رودبال و منطقه سلطان شهباز شهرستان استهبان داشته باشند، حداقل امکاناتی را فراهم کند . در پی بارش شدید باران فصلی عصر روز جمعه ۳۱ تیرماه ۱۴۰۱ در ارتفاعات بین
فصلی عصر روز جمعه ۳۱ تیرماه ۱۴۰۱ در ارتفاعات بین نی‌ریز و استهبان و طغیان رودخانه و جاری شدن سیل در این منطقه، ۲۲ نفر جان باختند. منطقه نمونه گردشگری. معاون گردشگری اداره كل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان فارس 46 روستای هدف گردشگری در فارس را نام برد که رودبال استهبان یکی از آنها است. سید موید محسن نژاد در گفت و گو با ایرنا افزود: هم اینك 46 روستای هدف گردشگری دراین استان وجود داردكه هریك ازآنها دارای ویژگی های خاص تاریخی، طبیعی و گردشگری است. وی بیان كرد: روستاهایی از جمله روستای دوسیران ازتوابع
كرد: روستاهایی از جمله روستای دوسیران ازتوابع شهرستان كازرون، روستای امامزاده بزم ازتوابع شهرستان بوانات، روستای دوان از توابع شهرستان كازرون، روستای كهنویه ازتوابع شهرستان لامرد، روستای دادین ازتوابع شهرستان كازرون،روستای دوبنه ازتوابع شهرستان سروستان، روستای آسپاس ازتوابع شهرستان اقلید، روستای ارژن ازتوابع شهرستان شیراز، روستای لایزنگان ازتوابع شهرستان داراب، روستای احمد محمودی ازتوابع شهرستان ممسنی، روستای سیمكان ازتوابع شهرستان بوانات، رودبال ازتوابع شهرستان استهبان، روستای رودبال ازتوابع شهرستان
شهرستان استهبان، روستای رودبال ازتوابع شهرستان سپیدان، روستای پاقلعه ازتوابع شهرستان ممسنی، روستای بهرغان ازتوابع شهرستان سپیدان و روستای آتشكده ازتوابع شهرستان فیروزآباد از روستاهای هدف گردشگری فارس هستند براساس قانون روستايي كه از جاذبه هاي تاريخي، طبيعي و فرهنگي براي بازديد و يا اقامت گردشگران برخوردار است به عنوان روستای نمونه گردشگری شناخته می شود. فهرست اين روستاها با پيشنهاد سازمان ميراث فرهنگي، صنايع دستي و گردشگري به تصويب هيئت وزيران مي رسد. محصولات. رودبال از قطب های کشاورزی استهبان است و
محصولات. رودبال از قطب های کشاورزی استهبان است و محصولات از جمله خرمالو، انار و برنج دارد. هرساله جشنواره انار در رودبال برگزار می شود. همچنین با توجه به وجود رودخانه رودبال پرورش ماهی در این منطقه رونق دارد. فوتشال رودبال. همزمان با آغاز فصل برنجکاری در منطقه رودبال استهبان استان فارس، مسابقات فوتشال (فوتبال شلی) در این منطقه برگزار می شود.
کاخ کشاورزی () یا کاخ کشاورزان () ساختمانی است که در مرکز تاریخی شهر کازان، در منطقه واخیتوفسکی واقع شده است. این بنا در میدان کاخ، نزدیک دیوار شمالی کرملین کازان و در کنارهٔ رودخانه کازانکا واقع شده است. این بنا دفتر مرکزی وزارت کشاورزی و مواد غذایی جمهوری تاتارستان، اداره کل دامپزشکی، مرکز سرمایه‌گذاری و نوآوری کشاورزی-صنعتی جمهوری و چندین سازمان وابسته را در خود جای داده است. ساختمان جدید وزارت کشاورزی جمهوری تاتارستان در نزدیکی کرملین به صورت شبانه‌روزی در حال تکمیل است. کاخ کشاورزان به یکی از
در حال تکمیل است. کاخ کشاورزان به یکی از شناخته‌شده‌ترین بناهای مدرن شهر تبدیل شده است. توصیف. این ساختمان دارای نمای بیرونی التقاطی و یادبودی با دو بال متقارن با درگاه‌ها و یک بخش مرکزی با گنبد و درگاه کلاسیک، به همراه عناصر معماری فرعی مختلف است. طرح‌بندی و وام‌های معماری آن از سبک‌های امپراتوری و کلاسیک، آن را به کاخ کوچک (Petit Palais) در پاریس یا یکی از بال‌های کاخ هافبورگ در وین شباهت می‌دهد. از پهلو نیز یادآور محراب دلا پاتریا (Altare della Patria) در رم است. معمار ساختمان، لئونید گورنیک، اظهار
در رم است. معمار ساختمان، لئونید گورنیک، اظهار می‌کند که این بنا التقاطی، نئوتاریخ‌گرایی یا نئوکلاسیسیسم نیست، بلکه از اصول معماری کلاسیک پیروی می‌کند. گنبد دارای یک طرح کلاسیک است، اما به شکل مارپیچ و با عناصر شفاف. در شب، گنبد با نور سبز روشن می‌شود. در ابتدا، پس از افتتاح ساختمان، نورافکن‌های قدرتمند داخل گنبد جلوه‌ای تاج مانند ایجاد می‌کردند، اما با گذشت زمان لامپ‌ها کم‌نور شده و در نهایت برچیده شدند. نام ساختمان با حروف بزرگ فلزی به دو زبان روسی و تاتاری بالای نمای اصلی ظاهر می‌شود. این ساختمان در
بالای نمای اصلی ظاهر می‌شود. این ساختمان در دامنه تپه‌ای ۱۵ متری قرار دارد. در مقابل آن یک میدان عمومی قرار دارد. برخلاف نمای بیرونی پر زرق و برق، فضای داخلی ساده و عمدتاً با استفاده از مصالح ارزان قیمت ساخته شده است. وزارتخانه در جناح چپ قرار دارد و سازمان‌های تابعه در سمت راست هستند. این کاخ دارای نورپردازی گسترده در شب است. یکی از عناصر کلیدی، درخت برنزی ۲۰ متری در طاق مرکزی است که نماد کشاورزی است. این درخت با رنگ سبز روشن شده است که نمایانگر برگ‌ها است. ارتفاع نوک مناره مرکزی به ۴۸ متر می‌رسد.
است. ارتفاع نوک مناره مرکزی به ۴۸ متر می‌رسد. تاریخچه. این کاخ در محل ساختمان‌های قدیمی و فرسوده در امتداد خیابان فدوسه‌وسکایا ساخته شده است. این پروژه توسط شرکت آنتیکا-پلاس، با لئونید گورنیک به عنوان معمار اصلی، توسعه داده شد. ساخت و ساز در بهار ۲۰۰۸ آغاز شد و در سال ۲۰۱۰ به پایان رسید. هزینه کل ۲٫۲ میلیارد روبل بود. ساخت ساختمان جدید وزارت کشاورزی ۲٫۲ میلیارد روبل هزینه داشته است. از سال ۲۰۱۱، در روز جمهوری و روز شهر (۳۰ آگوست)، میدان جلوی ساختمان میزبان گالای اپرای بین‌المللی روباز «پاییز کازان» با
گالای اپرای بین‌المللی روباز «پاییز کازان» با ورودی رایگان است. اولین کنسرت با حضور لیوبوف کازارنوسکایا و لئوناردو گرامنیا به همراه ارکستر سمفونیک دولتی تاتارستان برگزار شد. انتقاد. ساخت این ساختمان، پس از تکمیل آن در سال ۲۰۱۰، اعتراض اداره ناحیه فدرال ولگا، که قبلاً Rosokhrankultura نام داشت، را برانگیخت. این اداره اظهار داشت که چنین ساختمانی در نزدیکی منطقه حفاظت‌شده یک میراث جهانی، کرملین کازان، «نقض قوانین در حوزه حفاظت از میراث فرهنگی است و با محیط فرهنگی و تاریخی مغایرت دارد.» نظرات در مورد این
فرهنگی و تاریخی مغایرت دارد.» نظرات در مورد این ساختمان متضاد است - از ستایش مشتاقانه تا انتقاد شدید. این ساختمان هم در جوایز معماری و هم در مخالفت با جوایز ظاهر شده است. در اوت ۲۰۱۱، معمار ارشد کازان، تی.جی. پروکوفیوا، اظهار داشت که با وجود مصالح نمای باکیفیت، سبک ساختمان در کنار کرملین نامناسب است. ایلیا وارلاموف، روزنامه‌نگار، منتقد سرسخت این ساختمان بوده و آن را یکی از زشت‌ترین ساختمان‌های روسیه مدرن نامیده است، و به محوطه‌سازی ضعیف اطراف کاخ اشاره کرده است.
نبرد آنگیاری (، ۱۵۰۵) نقاشی‌ای از لئوناردو داوینچی در سالونه دِی چینکوئِچِنتو (تالار پانصد نفر) در پالاتزو وکیو، فلورانس. صحنه مرکزی آن، چهار مرد سوار بر اسب‌های جنگی خشمگین را نشان می‌دهد که در نبرد آنگیاری (۱۴۴۰)، برای تصاحب نشان سلطنتی با هم درگیر شده‌اند. بسیاری از مطالعات مقدماتی لئوناردو هنوز وجود دارد. ترکیب‌بندی بخش مرکزی بیشتر از طریق نقاشی‌ای که در قرن شانزدهم کشیده شده و بعدها توسط پیتر پل روبنس که لبه‌های نقاشی را گسترش داد، به دست آمد، شناخته می‌شود. این نقاشی در مجموعه لوور در پاریس قرار دارد،
این نقاشی در مجموعه لوور در پاریس قرار دارد، جایی که از آن به عنوان «نبرد پرچم» یاد می‌شود. این نقاشی در به تصویر کشیدن خشم، احساسات شدید و حس قدرتی که احتمالاً در نقاشی اصلی وجود داشته، موفق است. شباهت‌هایی بین این «نبرد آنگیاری» و شکار اسب آبی اثر روبنس در سال ۱۶۱۶ مشاهده شده است. در مارس ۲۰۱۲، تیمی به رهبری مائوریتزیو سراچینی اعلام کرد که شواهدی پیدا کرده‌اند که نشان می‌دهد این نقاشی هنوز روی یک دیوار داخلی پنهان در پشت یک حفره، زیر بخشی از نقاشی دیواری جورجو وازاری در اتاق وجود دارد. جستجو در سپتامبر
جورجو وازاری در اتاق وجود دارد. جستجو در سپتامبر ۲۰۱۲، بدون هیچ پیشرفت دیگری، به دلیل درگیری بین طرفین درگیر، متوقف شد. در سال ۲۰۲۰، گروهی از مورخان هنر یافته‌های تحقیقات خود را در مورد این اثر ارائه کردند. نتیجه‌گیری آنها این بود که این اثر هرگز آغاز یا اجرا نشده است زیرا لئوناردو نمی‌توانسته این نقاشی را خلق کند، زیرا تکنیک پیشنهادی جسو و رنگ روغن او برای ساخت لایه نقاشی، اجازه اتصال رنگ به دیوار را نمی‌داد. تاریخچه. در سال ۱۵۰۴ لئوناردو داوینچی توسط گونفالونیه پیرو سودرینی، قراردادی که توسط نیکولو
گونفالونیه پیرو سودرینی، قراردادی که توسط نیکولو ماکیاولی امضا شده بود، مأمور شد تا سالونه دِی چینکوئِچِنتو (تالار پانصد نفر) در کاخ وکیو را تزئین کند. در همان زمان، رقیب او میکل آنژ، که به تازگی اثر «تندیس داوود» خود را به پایان رسانده بود، برای دیوار مقابل تعیین شد. این تنها زمانی بود که لئوناردو داوینچی و میکل آنژ با هم روی یک پروژه کار کردند. نقاشی میکل آنژ، قسمتی از نبرد کاسکینا را به تصویر می‌کشد، زمانی که گروهی از سربازان در حال حمام کردن توسط دشمن غافلگیر شدند. با این حال، میکل آنژ به اندازه کافی
غافلگیر شدند. با این حال، میکل آنژ به اندازه کافی در فلورانس نماند تا پروژه را تکمیل کند. او توانست کارتون خود را تمام کند، اما فقط نقاشی را شروع کرد. او در سال ۱۵۰۵ توسط پاپ ژولیوس دوم که به تازگی منصوب شده بود، به رم دعوت شد و مأمور شد تا مقبره پاپ را بسازد. لئوناردو داوینچی کارتون بزرگ خود را در باسیلیکای سنت ماریا نولا، روی دیوار شرقی، ترسیم کرد که صحنه‌ای از زندگی نیکولو پیچینینو، یک کوندوتیرو در خدمت دوک فیلیپو ماریا ویسکونتی میلان را به تصویر می‌کشد. او صحنه‌ای از برخورد شدید اسب‌ها و نبرد خشمگین
او صحنه‌ای از برخورد شدید اسب‌ها و نبرد خشمگین مردانی را که برای پرچم در نبرد آنگیاری می‌جنگیدند، ترسیم کرد. جورجو وازاری در کتاب خود «زندگی برجسته‌ترین نقاشان، پیکرتراشان و معماران» از شیوه‌ی استادانه‌ای که لئوناردو این صحنه را روی کاغذ آورده بود، تمجید کرد: لئوناردو در تالار پانصد تخته داربستی هوشمندانه ساخت که می‌توانست به شیوه آکوردئون بالا برود یا تا شود. این نقاشی قرار بود بزرگترین و اساسی‌ترین اثر او باشد. از آنجایی که او او که تجربه بدی با نقاشی فرسکو («شام آخر»؛ سفره‌خانه سانتا ماریا دله گراتزیه،
(«شام آخر»؛ سفره‌خانه سانتا ماریا دله گراتزیه، میلان) داشت، می‌خواست رنگ روغن را روی دیوار بمالد. او همچنین شروع به آزمایش با چنان لایه زیرین ضخیمی (احتمالاً مخلوط با موم) کرد که پس از اعمال رنگ‌ها، رنگ شروع به چکه کردن کرد. او که سعی می‌کرد نقاشی را با عجله خشک کند و هر چه می‌توانست را نجات دهد، زغال‌های بزرگ منقل را نزدیک نقاشی آویزان کرد. فقط قسمت پایین می‌توانست در حالت دست نخورده نجات یابد. قسمت بالایی به اندازه کافی سریع خشک نمی‌شد و رنگ‌ها با هم مخلوط می‌شدند. لئوناردو سپس این پروژه را رها کرد.
مخلوط می‌شدند. لئوناردو سپس این پروژه را رها کرد. نقاشی‌های ناتمام میکل‌آنژ و لئوناردو تقریباً به مدت یک دهه (۱۵۰۵-۱۵۱۲) در یک اتاق با هم بودند. کارتون نقاشی میکل‌آنژ توسط بارتولومئو باندینلی از روی حسادت در سال ۱۵۱۲ تکه تکه شد. اثر اصلی «نبرد آنگیاری» بسیار مورد تحسین قرار گرفت و کپی‌های متعددی برای دهه‌ها از آن ساخته شد. بازسازی اتاق. در اواسط قرن شانزدهم (۱۵۵۵-۱۵۷۲)، تالار توسط واساری و یارانش به دستور کوزیمو د مدیچی اول بزرگ و بازسازی شد تا دوک بتواند در این تالار مهم کاخ، دربار خود را برگزار کند. در
در این تالار مهم کاخ، دربار خود را برگزار کند. در جریان بازسازی‌ها، بقایای آثار هنری معروف (اما ناتمام) از طرح قبلی دکوراسیون تالار، از بین رفت؛ از جمله «نبرد کاسینا» اثر میکل‌آنژ و «نبرد آنگیاری» اثر لئوناردو داوینچی. واساری خودش نقاشی‌های دیواری جدیدی را روی دیوارهایی که اکنون گسترش یافته‌اند، نقاشی کرد. روی دیوارها نقاشی‌های دیواری بزرگ و گسترده‌ای وجود دارد که نبردها و پیروزی‌های نظامی فلورانس بر پیزا و سیه‌نا را به تصویر می‌کشند: احتمال کشف مجدد. مائوریتزیو سراچینی، متخصص ایتالیایی در تحلیل هنر با
سراچینی، متخصص ایتالیایی در تحلیل هنر با فناوری پیشرفته، معتقد است که اثر لئوناردو «آنگیاری» پشت نقاشی «نبرد مارسیانو در وال دی کیانا» اثر وازاری (۱۵۷۲) پنهان شده است. در قسمت بالایی نقاشی دیواری وازاری، ۱۲ متر بالاتر از سطح زمین، یک سرباز فلورانسی پرچم سبزی را با کلمات «Cerca trova» («کسی که می‌جوید، می‌یابد») تکان می‌دهد. گفته می‌شود این کلمات مبهم اشاره‌ای از وازاری است که «نبرد آنگیاری» را در نوشته‌های خود، با وجود ناقص و آسیب‌دیده بودنش، بسیار ستوده است. سراچینی معتقد است بعید است که وازاری با میل خود
سراچینی معتقد است بعید است که وازاری با میل خود اثر لئوناردو را نابود کرده باشد. پنهان کردن و حفظ نقاشی دیگری به نام مازاتچو اثر وازاری، در طول یک پروژه بازسازی بعدی که آن هم توسط کوزیمو اول به او محول شده بود، به عنوان سابقه ذکر شده است. سراچینی با استفاده از تکنیک‌های غیرتهاجمی، مانند رادار با فرکانس بالا و نفوذ سطحی و یک دوربین ترموگرافی، از سالن بازدید کرد. در میان یافته‌های دیگر، او کشف کرد که واساری یک دیوار حائل در مقابل دیوار شرقی اصلی ساخته و نقاشی دیواری خود را روی دیوار جدید کشیده است. سراچینی
دیواری خود را روی دیوار جدید کشیده است. سراچینی معتقد است که نقاشی دیواری اصلی لئوناردو داوینچی روی دیوار قدیمی‌تر، در زیر آن قرار دارد. حسگرها شکافی به اندازه ۱ تا ۳ سانتی‌متر بین دو دیوار پیدا کردند که برای حفظ نقاشی دیواری قدیمی‌تر کافی بود. در اوایل سال ۲۰۰۷، شورای شهر فلورانس و وزیر فرهنگ ایتالیا تحقیقات بیشتر را تصویب کردند. پس از تلاش‌های ناموفق برای تأمین بودجه توسعه یک سیستم اسکن غیرتهاجمی پیشرفته‌تر، در دسامبر ۲۰۱۱، سراچینی و همکارانش سوراخ‌های کوچکی را در قسمت‌هایی از نقاشی دیواری واساری که گمان
را در قسمت‌هایی از نقاشی دیواری واساری که گمان می‌رفت قبلاً آسیب دیده و مرمت شده است، ایجاد کردند، بنابراین دیگر شامل "رنگ اصلی" از اثر واساری نیست. یک کاوشگر آندوسکوپی با دوربین به داخل حفره پشت دیوار پرده کشیده شد و تیم قطعاتی از رنگدانه و نشانه‌هایی از سطح نقاشی دیواری را روی گچ دیوار داخلی کشف کرد. در آن زمان نمونه‌برداری‌هایی انجام شد و نتایج آن در ۱۲ مارس ۲۰۱۲ به طور عمومی اعلام شد. سراچینی معتقد است که این شواهد قطعی برای ادامه وجود نقاشی دیواری لئوناردو است. تحقیقات سراچینی بسیار بحث‌برانگیز است و
است. تحقیقات سراچینی بسیار بحث‌برانگیز است و انتقادات شدیدی به دلیل ایجاد سوراخ‌ها علیه او مطرح شده است. در مارس ۲۰۱۲ محققان گفتند: «مواد یافت شده در پشت دیوار واساری، ترکیب شیمیایی مشابه رنگدانه سیاه موجود در لعاب‌های قهوه‌ای روی «مون» لئوناردو را نشان می‌دهد.» یک لیزا» و «سنت. «یوحنای تعمیددهنده» که در یک مقاله علمی که اخیراً توسط موزه لوور منتشر شده و تمام نقاشی‌های داوینچی در مجموعه آن را تجزیه و تحلیل کرده، شناسایی شده است. در اواسط سال ۲۰۱۲، تلاش‌ها برای بررسی حفره پشت نقاشی دیواری واساری به دلیل
برای بررسی حفره پشت نقاشی دیواری واساری به دلیل دیدگاه‌های متناقض طرفین ذینفع در مورد اینکه آیا و چگونه باید ادامه یابد، متوقف شد. آلفونسو موسکی و الساندرو ساورلی در دسامبر ۲۰۱۲ مقاله‌ای را در مجله موسسه مطالعات رنسانس ایتالیا در کاخ استروتسی منتشر کردند و تفسیر سراچینی از شعار روی پرچم سبز در نقاشی دیواری واساری را به چالش کشیدند. در مقاله آنها تلاش کردند تا نوشته «CERCA TROVA» را در متن وقایع واقعی که در طول نبرد رخ داده است، بررسی کنند. از Scannagallo (۱۵۵۴) و از طریق آثار ، آنتونیو ، شناخته شد. این
(۱۵۵۴) و از طریق آثار ، آنتونیو ، شناخته شد. این آثار حاوی توضیحات مفصلی از نشانه‌های هرالدیکی ضد پزشکی موجود در Marciano della Chiana، از جمله هشت پرچم سبز منقش به آیه دانته آلیگیری است: ", ch'è richi caraut per vitai" () و نشان باستانی "لیبرتاس" به رنگ طلایی. این بنرها توسط هانری دوم به سربازان تبعیدی فلورانس، که توسط بانکدار جمهوری‌خواه بیندو آلتوویتی مسلح شده و توسط پیرو استروزی و جیامباتیستا آلتوویتی رهبری می‌شدند. پس از شکست جمهوری‌خواهان و سربازان فرانسوی، این پرچم‌های سبز به غنیمت برندگان تبدیل شده
این پرچم‌های سبز به غنیمت برندگان تبدیل شده و به دوک بزرگ کوزیمو اول تحویل داده می‌شدند. آنها در صحن مرکزی کلیسای سن لورنتزو به نمایش عمومی گذاشته می‌شدند. با پیروی از مضمون شانس و نفرین قدیمی‌ترین «استما»ی فلورانسی (لیبرتاس) در مجموعه نقاشی‌های کوزیمو اول و وینچنزو بورگینی در سالن پنج‌چنتو، موسی و ساورلی معتقدند که شعار «سرکا ترووا» کنایه‌ای به شعر دانته و سرنوشت بوده است. از جمهوری‌خواهان ("جستجوی آزادی و یافتن مرگ")، و بدین ترتیب تفسیر سراچینی از پرچم سبز را به عنوان اشاره‌ای که واساری به جا گذاشته است،
را به عنوان اشاره‌ای که واساری به جا گذاشته است، مورد بحث قرار می‌دهند. در اکتبر ۲۰۲۰، گروهی از مورخان هنر به این نتیجه رسیدند که این نقاشی هرگز اجرا نشده است، بر این اساس که لئوناردو نتوانسته تکنیکی برای آن ابداع کند که شامل لایه‌ای از جسو و روغن باشد. سراچینی نتیجه‌گیری‌های آنها را نپذیرفته است.
کیجی ناکازاوا ; – ) مانگاکا، هنرمند تجسمی، و نویسنده اهل ژاپن بود. ناکازاوا که خود یک هیباکوشا (بازمانده بمب اتمی) بود، در طول بمباران در اوت ۱۹۴۵ در هیروشیما بود و بیشتر خانواده‌اش را از دست داد. تجربیات او دیدگاه هنری و سیاسی او را شکل داد و منجر به خلق مانگایی پیشگام شد که ترومای جنگ، ویرانی هسته‌ای و جامعه ژاپن پس از جنگ را با واقع‌گرایی محض و انسان‌گرایی عمیق نابود کرد. گن پابرهنه که از سال ۱۹۷۳ به صورت سریالی منتشر شد، به یکی از اولین کمیک‌های ژاپنی تبدیل شد که به رسمیت بین‌المللی دست یافت و همچنان
تبدیل شد که به رسمیت بین‌المللی دست یافت و همچنان اثری بنیادی در ژانر مانگای بمب اتمی است. ناکازاوا از طریق آثارش، شهادت شخصی را با انتقاد جسورانه از نظامی‌گری و ملی‌گرایی ترکیب کرد و مانگا را به عنوان رسانه‌ای برای بازتاب تاریخی و سیاسی تثبیت کرد. بیوگرافی. ناکازاوا در ۱۴ مارس ۱۹۳۹ در ناکا-کو، هیروشیما، ژاپن متولد شد و زمانی که شهر توسط بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی در اوت ۱۹۴۵ ویران شد، در شهر بود. اکثر اعضای خانواده‌اش که خانه را تخلیه نکرده بودند، در اثر انفجار و پس از گیر افتادن در زیر آوار
در اثر انفجار و پس از گیر افتادن در زیر آوار خانه‌شان جان باختند، به جز مادر و خواهر نوزادش (که چند هفته بعد یا به دلیل سوء تغذیه یا تشعشعات ناشی از مادرش درگذشت). ناکازاوا در سال ۱۹۵۴ از مدرسه راهنمایی فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۶۱، به توکیو نقل مکان کرد تا یک کارتونیست تمام‌وقت شود و قطعات کوتاهی برای مانگا آنتولوژی‌ها مانند «شونن گاهو»، «شونن کینگ» و «بوکورا» تولید کرد.
فاشی‌های سیسیلی یا انجمن‌های کارگری سیسیلی () جنبشی مردمی با گرایش‌های دموکراتیک و سوسیالیستی بودند که میان سال‌های ۱۸۸۹ تا ۱۸۹۴ در جزیرهٔ سیسیل شکل گرفتند. فاشی‌های سیسیلی توانستند پشتیبانی فقیرترین و تحت‌ستم‌ترین طبقات جزیره را جلب کنند، چون نارضایتی و خشم آن‌ها را به یک برنامهٔ مشخص برای به‌دست‌آوردن حقوق تازه تبدیل کردند. این جنبش که ترکیبی از احساسات سنتی، باورهای مذهبی و اندیشه‌های سوسیالیستی بود، در تابستان ۱۸۹۳ به اوج رسید؛ زمانی که رهبران آن شرایط جدیدی را برای مالکان زمین و معدن‌های سیسیل دربارهٔ