payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لوئیس دیوی (؛ زادهٔ ) دونده سرعت اهل بریتانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره و ۲ مدال برنز شده است.
برایان پینتادو (؛ زادهٔ ) دونده پیاده‌روی سرعت اهل اکوادور است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده است.
کایو بونفیم (؛ زادهٔ ) دونده پیاده‌روی سرعت اهل برزیل است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ اشاره کرد.
آلوارو مارتین (؛ زادهٔ ) دونده پیاده‌روی سرعت اهل اسپانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۵ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
شلبی مک‌ایون (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش ارتفاع اهل ایالات متحده آمریکا است.
هیمیش کر (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش ارتفاع اهل نیوزیلند است.
جردن دیاز (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش سه‌گام اهل کوبا است.
اندی دیاز (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش سه‌گام اهل کوبا است.
تام کریستنسن (زاده ۷ ژوئیه ۱۹۶۷) یک راننده سابق مسابقات اتومبیلرانی دانمارکی است. او رکورد بیشترین برد در مسابقه مسابقات ۲۴ ساعته لو مان با ۹ برد دارد که شش تای آنها متوالی (از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵) بوده است. در سال ۱۹۹۷، او در مسابقه با تیم جوئست ریسینگ حضور پیدا کرد و با خودرو WSC95 طراحی شده توسط تام والکینشاو ریسینگ و با تیم پورشه، پیروز این مسابقه شد. تمام بردهای بعدی او با خودرو نمونه اولیه (پروتوتایپ) آئودی به دست آمد، به جز سال ۲۰۰۳ که با یک خودرو پروتوتایپ بنتلی برنده این مسابقه طاقت فرسا شد. در هر دو
بنتلی برنده این مسابقه طاقت فرسا شد. در هر دو سال ۱۹۹۹ و ۲۰۰۷، تام کریستنسن در ساعات پایانی مسابقه به دلیل تصادف از رده امتیازی مسابقه خارج شد. بسیاری او را بهترین راننده ای می‌دانند که در مسابقات ۲۴ ساعته لمانز شرکت کرده است. در مسابقات دیگر نیز تام کریستنسن رکورد بیشترین پیروزی را دارد، او در مسابقه ۱۲ ساعته سیبرینگ با مجموع ۶ برد به پایان رسانده است. در اوت ۲۰۱۴ کریستنسن توسط مارگرته دوم ملکه دانمارک به عنوان شوالیه نشان دنبرو منصوب شد و این نشان را دریافت کرد. در ژانویه ۲۰۱۸، نام او به تالار مشاهیر
کرد. در ژانویه ۲۰۱۸، نام او به تالار مشاهیر ورزشی کشور دانمارک معرفی شد و وارد تالار اسطوره‌های کشور دانمارک شد. حرفه کاری. کریستنسن در شهر هوبرو کشور دانمارک به دنیا آمد. حرفه کاری او در سال ۱۹۸۴ با کسب چندین عنوان در مسابقات کارتینگ نوجوانان آغاز شد. او در اوایل دهه ۱۹۹۰ در مسابقات ژاپن مسابقه داد و همزمان در مسابقات فرمول ۳ و اتومبیل‌های تورینگ نیز شرکت کرد. او قهرمان فرمول ۳ آلمان در سال ۱۹۹۱، قهرمان فرمول ۳ ژاپن در سال ۱۹۹۳ و نایب قهرمان مسابقات اتومبیلرانی تورینگ ژاپن (JTCC) در سال‌های ۱۹۹۲ و ۱۹۹۴
تورینگ ژاپن (JTCC) در سال‌های ۱۹۹۲ و ۱۹۹۴ نیز بوده است. او در مسابقات فرمول ۳۰۰۰ در سال ۱۹۹۶ و ۱۹۹۷ نفر ششم بود و راننده تست تیم تایرل در آخرین فصل فرمول یک در سال ۱۹۹۸ بود و برای میشلن که تایرهای فرمول ۱ را تأمین میکند با استفاده از ماشین قدیمی تیم مهندسی جایزه بزرگ ویلیامز در سال ۲۰۰۰ آماده می‌کردند رانندگی کند. او در جام اس‌تی‌دبلیو در آلمان در سال ۱۹۹۹ سوم شد، در مسابقات قهرمانی اتومبیل‌های تورینگ بریتانیا در سال ۲۰۰۰ رتبه هفتم را کسب کرد و در هر دو سال برنده مسابقات ۱۲ ساعته سیبرینگ نیز شد. کریستنسن
برنده مسابقات ۱۲ ساعته سیبرینگ نیز شد. کریستنسن همچنین در در هر دو سری مسابقات دی‌تی‌ام، از۲۰۰۴–۲۰۰۹، و همچنین مسابقات جهانی استقامتی از سال ۲۰۱۲ تا زمان بازنشستگی او از دنیای حرفه ای مسابقات اتومبیلرانی در سال ۲۰۱۴ بود رانندگی کرده است. در ۲۲ آوریل سال ۲۰۰۷، کریستنسن هنگام مسابقه در مسیر مسابقه پیست هوکنهایمرینگ در هوکنهایم، آلمان دچار حادثه شد. این تصادف منجر به وقفه طولانی از تمرین کریستنسن شد و شرکت او در مسابقه لمانز ۲۴ ساعته ۲۰۰۷ در هاله ای از ابهام قرار گرفت. بهبودی کریستنسن به خوبی و سرعت اتفاق
قرار گرفت. بهبودی کریستنسن به خوبی و سرعت اتفاق افتاد و توسط پزشکان کمیته برگزاری لمانز برای حضور در مسابقه مورد موافقت قرار گرفت. در مسابقه او از یک نوع جدید لباس استفاده می‌کرد که از آسیب دیدن گردن او جلوگیری می‌کرد. لمانز ۲۴ ساعته. دوران حرفه ای تام کریستنسن در پیست لا سارت در مسابقه ۱۹۹۷ آغاز شد، او که به جای دیوی جونز مصدوم در این مسابقه حاضر بود همراه با تیم جوئست ریسینگ، پورشه WSC-95 به پیروزی در این مسابقه رسید. کریستنسن در کنار میشل آلبورتو و استفان یوهانسون برای این تیم رانندگی می‌کرد.
راجیندرا کمپل (؛ زادهٔ ) پرتاب‌گر وزنه اهل جامائیکا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
وین پینوک (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش طول اهل جامائیکا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال برنز شده است.
حسین برقچی (۱۳۱۴–۱۳۹۴) ورزشکار و مربی رشته‌های پرتابی دو و میدانی و قهرمان پرتاب دیسک پارالمپیک ۱۹۹۶ آتالانتا بود. او همچنین دارنده یک نشان نقره و دو نشان برنز از مسابقات پارالمپیک بود.برقچی در سن ۶۵ سالگی از ورزش حرفه‌ای خداحافظی کرد. او در سال ۱۳۹۴ در سن هشتاد سالگی درگذشت. زندگی. حسین برقچی در سال ۱۳۱۴ در محله گنبد سبز مشهد متولد شد. در دوران نوجوانی در دبیرستان ابن یمین محله احمدآباد نخست به تیم والیبال پیوست و سپس به ورزش‌های دو و میدانی روی آورد. او در نخستین حضور حرفه‌ای خود در سال ۱۳۳۹ در مسابقات دو
نخستین حضور حرفه‌ای خود در سال ۱۳۳۹ در مسابقات دو و میدانی کشوری توانست مدال طلای پرتاب وزنه و نقره پرتاب دیسک را به دست آورد. از آن پس برای دنبال کردن ورزش حرفه‌ای به تهران مهاجرت کرد و تا پایان دوره حرفه‌ای در آنجا ماند. او تا سال ۱۳۵۳ یعنی زمانی که در پی یک حادثه دچار فلج مغزی شد، عضو تیم ملی دو و میدانی ایران بود. معلولیت. او در سال ۱۳۵۳ و در جریان یک اردوی تدارکاتی در کشور آلمان در پی یک حادثه بخشی از توانایی‌های حرکتی خود را از دست داد. این اردو به منظور کسب آمادگی برای حضور در بازی‌های آسیایی تهران
کسب آمادگی برای حضور در بازی‌های آسیایی تهران و تمرین زیر نظر مربیان آلمانی برگزار می‌شد. برقچی در این اردو براثر اصابت چکش دچار خون‌ریزی مغزی شد و در کلینیکی در این شهر بستری شد. او پس از یک ماه بیهوش بودن، در حالی‌که نیمی از بدنش فلج و حدود ۳۵ کیلوگرم دچار کاهش وزن شده بود، پس از شش ماه معالجه در آلمان به تهران بازگشت. دوران ورزشی. حسین برقچی از ۱۳۳۷ زیر نظر محمدرضا صابری تمرینات خود را آغاز کرد و در ۱۳۳۹ در رشته‌های پرتاب وزنه، دیسک و نیزه به چند عنوان کشوری دست یافت. او از سال ۱۳۴۳ به عضویت تیم ملی دو
دست یافت. او از سال ۱۳۴۳ به عضویت تیم ملی دو و میدانی درآمد و در چهار تورنمنت بین‌المللی حضور پیدا کرد. برقچی پس از معلولیت در سال ۱۳۵۳ به مدت هفت سال از همه فعالیت‌های ورزش حرفه‌ای فاصله گرفت تا اینکه در سال ۱۳۶۰ مربیگری تیم ملی دو و میدانی جانبازان و معلولان ایران را برعهده گرفت. او پس از چهار سال در ۱۳۶۴ از کار مربیگری کناره گرفت و بار دیگر به ورزش قهرمانی روی آورد و عضو تیم ملی دو و میدانی معلولان ایران شد. برقچی پس از بازگشت به تیم ملی به عنوان ورزشکار در سه دوره مسابقات پارالمپیک حضور یافت و توانست
در سه دوره مسابقات پارالمپیک حضور یافت و توانست به یک مدال طلا، یک نقره و دو برنز در مسابقات پرتاب دیسک و وزنه از سه دوره حضور در پارالمپیک را به دست آورد. سه مدال طلا و سه نقرهٔ مسابقات پرتاب وزنه، دیسک از سه دوره حضور در مسابقات جهانی و مدال طلای پرتاب دیسک جهان قهرمانی آسیا و اقیانوسیه در استرالیا (۱۹۹۹) دست یافت. او در مسابقات جهانی انگلستان (۱۹۹۹) رکورد پرتاب دیسک جهان را شکست و در پارالمپیک آتلانتا (۱۹۹۶) اولین ورزشکاری بود که در ۶۰ سالگی رکورد پرتاب دیسک جهان و المپیک را ترقی داد. برقچی پس از کسب
دیسک جهان و المپیک را ترقی داد. برقچی پس از کسب مدال برنز در پارالمپیک سیدنی در ۶۵ سالگی، از ورزش قهرمانی کناره گرفت. افتخارات پرتاب وزنه پارالمپیک بارسلون ۱۹۹۲ پرتاب دیسک پارالمپیک بارسلون ۱۹۹۲ پرتاب دیسک پارالمپیک آتالانتا ۱۹۹۶ پرتاب دیسک پارالمپیک سیدنی ۲۰۰۰ درگذشت. وی سال‌های آخر زندگی خود را در زادگاهش مشهد سپری کرد و در سال ۱۳۹۴ در سن ۸۰ سالگی درگذشت.
کتاب‌های تایمز (که قبلاً شرکت کتاب نیویورک تایمز نام داشت) چاپی ایمپرینت است که متعلق به نیویورک تایمز کمپانی است و مجوز آن را به هنری هولت و کمپانی داده شده است.
هنری گرتف هولت (زاده ۳ ژانویه ۱۸۴۰ – درگذشته ۱۳ فوریه ۱۹۲۶) ناشر و نویسنده آمریکایی بود.
فرانکی ریموند گاوین (زادهٔ ۲۸ سپتامبر ۱۹۸۵) یک بوکسور حرفه‌ای بریتانیایی است. او بین سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ عنوان‌های قهرمانی سبک‌وزن بریتانیا و کشورهای مشترک المنافع را در اختیار داشت و یک بار در سال ۲۰۱۵ برای عنوان قهرمانی سبک‌وزن IBF رقابت کرده است. به عنوان یک آماتور، گاوین در مسابقات قهرمانی جهانی سال ۲۰۰۷ مدال طلا را در بخش سبک‌وزن به دست آورد و اولین برنده انگلستان در آن رویداد شد. او همچنین طلای سبک‌وزن را در بازی‌های مشترک المنافع در سال ۲۰۰۶ به دست آورد. دوران آماتوری. گاوین در داخل کشور به عنوان
آورد. دوران آماتوری. گاوین در داخل کشور به عنوان آماتور، نماینده باشگاه بوکس هال گرین بیرمنگام بود که با آن قهرمان ABA انگلیس در سال‌های ۲۰۰۵ و ۲۰۰۷ شد. او همچنین با این باشگاه قهرمانی چهار ملت در سال ۲۰۰۵ را کسب کرد. در سطح بین‌المللی، گاوین با شکست جووانی فرانتین از موریس به مدال طلا در بازی‌های کشورهای مشترک المنافع در سال ۲۰۰۶ در سبک‌وزن دست یافت. در آن سال، او در مسابقات قهرمانی اتحادیه اروپا با شکست مقابل دومنیکو والنتینو در نیمه نهایی برنز گرفت. گاوین از آن زمان تاکنون دو بار او را شکست داده است. او
از آن زمان تاکنون دو بار او را شکست داده است. او در مسابقات قهرمانی اروپا ۲۰۰۶ به الکساندر کلیوچکو باخت. مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۰۷. گاوین در مسابقات جهانی ۲۰۰۷، ابتدا رومال آمانوف، دارنده مدال نقره جهان و رقیب آذربایجانی خود را با یک ناک اوت شکست داد. او سپس با شکست دادن آلکسی تیشچنکو، فوق ستاره روسی، که چهار سال بدون شکست بود باعث بحث‌های بسیاری شد. او با این برد به فینال رسید و دومینیکو والنتینو ایتالیایی را با نتیجه ۱۹:۱۰ شکست داد. مسابقات جهانی آماتور ۲۰۰۷ در شیکاگو. او در وزن خود و در مسابقات اتحادیه
در شیکاگو. او در وزن خود و در مسابقات اتحادیه اروپا در سال ۲۰۰۸ در لهستان قهرمان شد. تا سال ۲۰۰۷، او در ۱۰۰ مسابقه از ۱۲۱ مسابقه آماتور خود برنده شده است. بازی‌های المپیک تابستانی سال ۲۰۰۸. گاوین بهترین امید بریتانیای برای کسب مدال بوکس در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ بود، اما نتوانست به وزن کشی برسد و بنابراین قادر به رقابت نبود. فعالیت حرفه‌ای. در اکتبر ۲۰۰۸، گاوین اعلام کرد که بوکسور حرفه‌ای خواهد شد. او قراردادی را با فرانک وارن امضا کرد و موافقت کرد که توسط آنتونی فارنل در منچستر آموزش ببیند. او
که توسط آنتونی فارنل در منچستر آموزش ببیند. او اولین بازی حرفه‌ای خود را با بوکسورهای المپیکی، جیمز دیگال و بیلی جو ساندرز انجام داد که با ناک اوت در دور چهارم پیروز شد. در سال ۲۰۱۰، او اولین عنوان حرفه‌ای خود را با شکست دادن مایکل کلی از شفیلد در دور پنجم برای عنوان قهرمانی سبک‌وزن ایرلند به دست آورد. او برای این عنوان واجد شرایط بود زیرا والدینش ایرلندی بودند. در ژوئن ۲۰۱۳، گاوین با شکستن فک واسل را که قبلاً شکست ناپذیر بود، با ناک اوت در راند هفتم شکست داد. با انجام این کار، او عنوان قهرمانی هیئت کنترل
با انجام این کار، او عنوان قهرمانی هیئت کنترل بوکس بریتانیا را در وزن سبک‌وزن حفظ کرد و عنوان Vassel's Commonwealth را به دست آورد. نتایج. در طول فعالیت‌های خود، گاوین در مجموع توانست مدال طلای مسابقات جهانی بوکس آماتور سال ۲۰۰۷ در شیکاگو، مدال طلای بازی‌های مشترک المنافع ۲۰۰۶ در ملبورن، مدال طلای قهرمانی اروپا سال ۲۰۰۸ و مدال برنز قهرمانی اروپا سال ۲۰۰۵ را کسب کند.
هاشم سلیمی آشتیانی (۱۳۳۷-۱۴۰۳ تهران) خیّر تهرانی و از ببنیانگذاران جامعه خیّرین مدرسه‌ساز کشور و مجمع خیرین سلامت کشور، مجمع خیرین کشور، جامعه خیرین حامی معلولان کشور، جامعه خیرین مسجدساز کشور، انجمن خیرین مسکن‌ساز ایران و بسیاری از تشکل‌ها و محافل خیری در ایران، در ۲ شهریور ۱۴۰۳ به دلیل ابتلا به سرطان خون در ۶۶سالگی در بیمارستان شریعتی تهران درگذشت. مسعود پزشکیان، رییس‌جمهور و اعضای هیئت دولت چهاردهم در پیام‌هایی درگذشت هاشم سلیمی را تسلیت گفتند. سلیمی در ساخت بیش از ۲۰ مدرسه و یاری ساخت ۲۰۰ مدرسه خیرساز،
بیش از ۲۰ مدرسه و یاری ساخت ۲۰۰ مدرسه خیرساز، همکاری و فعالیت داشته است.
شارل سوم پادشاه فرانک باختری از دودمان کارولنژی‌ها بود. شارل سوم همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
سارا ماری فیشر (زاده ۴ اکتبر ۱۹۸۰) یک راننده حرفه‌ای اتومبیلرانی بازنشسته آمریکایی است که از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۰ به‌طور متناوب در لیگ مساباته ایندی و ایندیاناپ ۵۰۰ شرکت کرد. او همچنین در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ در سری مسابقات غربی نسکار شرکت کرد. فیشر در ۸۱ مسابقه سری ایندی‌کار شرکت کرد و در مسابقات جایزه بزرگ اینفنیتی در سال ۲۰۰۱ در میامی به بهترین مقام خود در این مسابقات یعنی دومی دست یافت. این رده بالاترین رده برای یک زن در مسابقات لیگ ایندی‌کار بود تا دانیکا پاتریک در سال ۲۰۰۸ قهرمان ایندی ژاپن ۳۰۰ شد. در سال
در سال ۲۰۰۸ قهرمان ایندی ژاپن ۳۰۰ شد. در سال ۲۰۰۲، فیشر اولین راننده زنی بود که در یک مسابقه بزرگ چرخ باز آمریکا موفق به کسب مقام اول شد و ۹ بار بیشتر از هر زن دیگری در مسابقه ایندیاناپولیس ۵۰۰ شرکت کرده است. فیشر در خانواده ای اوهایوایی با پیشینه مسابقه‌ای به دنیا آمد. او در سن پنج سالگی شروع به رقابت در مسابقات کارتینگ کرد، زمانی که والدینش او را در یک مسابقه خردسال شرکت دادند او سه سال بعد به مسابقات حرفه‌ای کارتینگ رفت. او سه قهرمانی انجمن جهانی کارتینگ را به دست آورد و متعاقباً در مسابقات اتومبیلرانی
را به دست آورد و متعاقباً در مسابقات اتومبیلرانی پیشرفت کرد. فیشر اولین مسابقه خود را در لیگ ایندی‌کار را در آخرین مسابقه فصل ۱۹۹۹ انجام داد. در طول ۱۱ سال فعالیت حرفه‌ای او، عمده مشکلات او حمایت‌های مالی بود و شرکت او را در این مسابقات محدود می‌کرد. فیشر از سال ۲۰۰۸تا زمان بازنشستگی خود در پایان سال ۲۰۱۰، برای تیم سارا فیشر هارتمن ریسینگ رانندگی کرد. در دوران بازنشستگی، فیشر تمام وقت روی تیم خود سارا فیشر هارتمن ریسینگ تمرکز کرد و رانندگان ان تیم، اد کارپنتر و جوزف نیوگاردن به موفقیتی متوسط با این تیم دست
و جوزف نیوگاردن به موفقیتی متوسط با این تیم دست یافتند. او مالکیت تیم را تا زمانی که آن را با اد کارپنتر ریسینگ در سال ۲۰۱۰ ادغام شد در دست داشت. در سال ۲۰۱۰ تیم جدیدی به اسم «سی‌اف‌اچ ریسینگ» را تأسیس کرد و تا سال ۲۰۱۶ این تیم را حفظ کرد. در سال ۲۰۱۶ فیشر سهام خود را از «سی‌ا اچ ریسینگ» را فروخت تا در حرفه تمام وقت در کسب و کار خود در ایندیانا تمرکز کند، اما او به عنوان حامی مالی در تیم باقی ماند تا به توسعه و حمایت مالی به این تیم کمک کند. در آن سال، او به عنوان راننده رسمی ماشین ایمنی ایندی‌کار استخدام
عنوان راننده رسمی ماشین ایمنی ایندی‌کار استخدام شد، او رانندگی خودرو ایمنی را همراه با اوریول سرویان به عهده داشت. اوایل زندگی. سارا ماری فیشر در ۴ اکتبر ۱۹۸۰ در کلمبوس، اوهایو به دنیا آمد. او در خانواده‌ای تک فرزند به دنیا آمد خانواده او سابقه طولانی و پیشینه طولانی مدت مسابقه‌ای داشت. پدر فیشر، دیو فیشر، یک مهندس مکانیک خوداشتغال، در مسابقات کارتینگ با رانندگان اتومبیل‌های مسابقه‌ای مارک دیزمور و اسکات گودیر رقابت می‌کرد. مادرش ربا، معلم مدرسه راهنمایی در فن‌آوری، دختر ایولین گریندل، یکی از رانندگان زن
فن‌آوری، دختر ایولین گریندل، یکی از رانندگان زن اولیه اوهایو بود و در حیاط خلوت خانه‌اش مشغول به رانندگی با کارتینگ بود. این زوج در یک مسابقه کارتینگ خیابانی در کومرشل پوینت با هم آشنا شدند. پدربزرگ و مادربزرگ فیشر صاحب یک پیست کارتینگ در شهر ریچوود بودند و عمویش یک موتورساز محلی بود. او در کامرشال پوینت یک دهکده کوچک کشاورزی جنوب کلمبوس بزرگ شد، و در مدرسه دخترانه کلمبوس از پیش دبستانی تا کلاس سوم تحصیل کرد. فیشر در کودکی چندین ورزش از جمله فوتبال، شنا و ژیمناستیک را امتحان کرد. مسابقات اتومبیل رانی بیشتر
را امتحان کرد. مسابقات اتومبیل رانی بیشتر از دیگر رشته‌ها برای او جذابیت داشت. او توسط والدینش برای تماشای رقابت پدرش به پیست مسابقه محلی برده شد و علاقه‌ای دوچندان به این حرفه پیدا کرد. فیشر اولین خودرو خود را که یک وسیله نقلیه پدالی باربی شکل بود، در چهار سالگی دریافت کرد. او مسابقه را از سن پنج سالگی شروع کرد، زمانی که والدینش او را با لباس آبی و سفید سوار خودرویی با کردند. او از این خودرو کوچک خود سه سال استفاده کرد. پدر فیشر برنامه‌ای ابداع کرد تا او را در پیست‌های کوچک و سرپوشیده در طول زمستان وارد
را در پیست‌های کوچک و سرپوشیده در طول زمستان وارد مسابقات کند، هر دو والدینش از اوایل دوران مسابقه‌ای از او حمایت کردند. او از ژاک ویلنوو، استیو کینسر و دیو بلنی به عنوان قهرمانان خود نام برده است. وقتی فیشر هشت ساله شد، در رده سنی خود در ساحل شرقی ایالات متحده، مسابقه کارتینگ را آغاز کرد و از پدرش نحوه کار با ماشین‌های کارتینگ را آموخت. او به انجمن جهانی کارتینگ (WKA) پیوست و چهار بار در سال‌های ۱۹۹۱، ۱۹۹۳ و ۱۹۹۴ برنده مسابقات قهرمانی ملی شد. او همچنین در سال ۱۹۹۳ قهرمان سیرکلویل پوینت نیز شد. فیشر و
در سال ۱۹۹۳ قهرمان سیرکلویل پوینت نیز شد. فیشر و خانواده‌اش این مسابقات کارتینگ او را یک فعالیت خانوادگی می‌دانستند و به‌عنوان سابقه‌ای برای پیشرفت در این ورزش محسوب نمی‌کردند. او در سال ۱۹۹۴ با کارتینگ استقامتی آشنا شد و استقامت و صبر را آموخت که باعث پیشرفت در سبک و نوع رانندگی او شد. پدر فیشر صندلی ماشینش را ۷۶ میلیمتر بالا برد و جلوی آن را کاهش داد تا دید خود را بهبود بخشد، او جایزه تازه کار سال مسابقات دیرت ترک راند-آپ سال ۱۹۹۵ را برد. زندگی پس از مسابقات. فیشر در اولین فصل خود صرفاً به عنوان مالک
فیشر در اولین فصل خود صرفاً به عنوان مالک تیم، روی تمام مسابقات پیست بیضی قهرمانی ۲۰۱۱ با ۱۷ کارمند تمرکز کرد. در ماه مه ۲۰۱۱، او برای یک دوره سه ساله در شورای ملی تجارت زنان منصوب شد. در شورا، فیشر نماینده زنان در صنایع سرگرمی و ورزشی بود و او بعداً در طرح‌های تحقیقاتی با هدف کمک به زنان برای ورود به بخش تجاری آمریکا شرکت کرد. او در اواخر سال ۲۰۱۱ با تاجر و سرمایه‌دار نفتی، وینک هارتمن همکاری کرد و نام تیم مسابقه‌ای خود را به سارا فیشر هارتمن تغییر داد. او شروع به رقابت تمام وقت در سری مسابقات ایندی‌کار
شروع به رقابت تمام وقت در سری مسابقات ایندی‌کار از سال ۲۰۱۲ به بعد کرد. فیشر به عنوان یکی از مالکان مسابقه هارتمن سارا فیشر، موفقیت متوسطی در این مسابقات داشت. کارپنتر تنها پیروزی تیم در سری مسابقات ایندی‌کار را در کنتاکی ایندی ۳۰۰ در سال ۲۰۱۱ به دست آورد و جانشین او جوزف نیوگاردن دو مقام دوم دیگر را نیز در سال ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ برای این تیم به دست آورد.
جعفر سالاری نسب (زاده ۱۳۴۶ آبادان) مدیر عامل سابق شرکت ملی پخش فرآورده های نفتی ایران بود وی دانش‌آموخته کارشناسی مهندسی شیمی از دانشگاه‌رازی‌کرمانشاه و کارشناسی ارشد مدیریت دولتی از دانشگاه‌صنعت‌نفت می‌باشد. سالاری‌نسب فعالیت شغلی خود را از پالایشگاه نفت آبادان آغاز کرد، سپس بعد از قبول مسئولیت های مختلف و نوآوری های فراوان در صنعت نفت در سال ۱۳۹۱ شرکت‌ملی‌پخش‌فرآورده‌های‌نفتی منتقل شد،سالاری نسب در فاصله سالهای ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۷ مدیر عامل شرکت نفت منطقه استان کرمان بود.و در فاصله سالهای ۱۳۹۷ تا ۱۴۰۰ مدیرعامل
کرمان بود.و در فاصله سالهای ۱۳۹۷ تا ۱۴۰۰ مدیرعامل شرکت نفت منطقه چهارمحال و بختیاری بود.سالاری نسب در سال ۱۴۰۰ مدیر تامین و توزیع شرکت‌ ملی‌ پخش‌ فرآورده‌های‌ نفتی‌ ایران شد.او در سال ۱۴۰۱ به عنوان مدیر عملیات شرکت‌ ملی‌ پخش‌ فرآورده‌های‌ نفتی‌ ایران منصوب شد. و تا سال ۱۴۰۳ به عنوان مدیر عامل شرکت ملی پخش فرآورده های نفتی ایران مشغول به کار بوده است.
مولر ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
لیودمیلا واوچوک یک ورزشکار پارالمپیک اهل بلاروس است. حرفه. لیودمیلا واوچوک در طی دوران حرفه‌ای خود در بازی‌های پارالمپیک با وجود محدودیت‌های جسمانی موفق به کسب ۱۰ مدال از جمله سه مدال طلا و چهار مدال نقره و سه مدال برنز در مسابقات مختلف شده است و به عنوان یکی از موفق‌ترین ورزشکاران پارالمپیک بلاروس شناخته می‌شود. او نه تنها در رشته‌های مختلف از جمله قایقرانی و اسکی صحرانوردی موفق بوده است، بلکه به عنوان یکی از پرچم‌داران بلاروس در مراسم افتتاحیه بازی‌های پارالمپیک زمستانی ۲۰۱۸ در پیونگ‌چانگ انتخاب شد.
پارالمپیک زمستانی ۲۰۱۸ در پیونگ‌چانگ انتخاب شد. واوچوک در بازی‌های پارالمپیک تابستانی ۲۰۰۸، ۲۰۱۲ و ۲۰۱۶ در قایق‌رانی و در بازی‌های پارالمپیک زمستانی ۲۰۰۶، ۲۰۱۰، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸ در ورزش دوگانه و اسکی صحرایی شرکت کرده است. واوچوک با اینکه دو هفته قبل از مسابقات قهرمانی جهانی قایق‌رانی ۲۰۱۸ در پلوودیف، دنده‌اش شکست و نتوانست در این رویداد حضور پیدا کند، اما او به‌طور مداوم از انگیزه‌های قوی خود برای پیشرفت و دستیابی به اهداف جدید صحبت کرده است. معتقد است که ورزش به او نه تنها در بازسازی جسمانی، بلکه در بازسازی
به او نه تنها در بازسازی جسمانی، بلکه در بازسازی روحیه و امید به زندگی نیز کمک کرده است. علاوه بر دستاوردهای واوچوک در بازی‌های پارالمپیک، او در مسابقات جهانی نیز حضور چشمگیری داشته است. واوچوک در مسابقات جهانی پاروزنی که یکی از مهم‌ترین رقابت‌های ورزشی در این رشته است، موفق به کسب چندین مدال طلا، نقره و برنز شده است. از جمله موفقیت‌های دیگر او می‌توان به کسب مدال طلا در مسابقات جهانی پاروزنی در سال ۲۰۱۰ و مدال نقره در سال ۲۰۱۴ اشاره کرد. لیودمیلا واوچوک با آسیب دیدن ستون فقراتش در سال ۲۰۰۱ مجبور به
با آسیب دیدن ستون فقراتش در سال ۲۰۰۱ مجبور به استفاده از ویلچر شد، پیش از آن در در سطح بین‌المللی در مسابقات دو و میدانی شرکت می‌کرد و توانسته بود عناوین قهرمانی ملی بلاروس را در مسابقات دو بین مسافت‌های ۱۵۰۰ متر تا ۵۰۰۰ متر کسب کند. واوچوک پس از مصدومیتش در سال ۲۰۰۱ با وجود چالش‌های فیزیکی و روانی بسیاری که با آن‌ها مواجه بود، تصمیم گرفت تا زندگی خود را وقف ورزش کند و همچنان به فعالیت‌های ورزشی ادامه داد. او به عنوان یکی از نمادهای اراده و قدرت شناخته می‌شود و توانست در مسابقات ملی در رشته‌های مچ‌اندازی،
و توانست در مسابقات ملی در رشته‌های مچ‌اندازی، دو و میدانی و رقص به مدال دست یابد و موفق به کسب عنوان قهرمانی ملی شود. این موفقیت‌ها نشان از تعهد و پشتکار وی در پیگیری اهداف ورزشی خود دارد، حتی پس از مواجهه با چالش‌های سخت جسمی. او همچنین در مسابقات قهرمانی جهان اسکی صحرانوردی نیز به موفقیت‌های بسیاری دست یافته است. واوچوک در بازی‌های پارالمپیک زمستانی ۲۰۰۶ در تورین شرکت کرد و در مسابقه اسکی ۱۰ کیلومتر به مدال طلا دست یافت و همچنین برای هر یک از مسابقات ۲٫۵ کیلومتر، ۵ کیلومتر و ۳ در ۲٫۵ کیلومتر امدادی، یک
کیلومتر، ۵ کیلومتر و ۳ در ۲٫۵ کیلومتر امدادی، یک مدال برنز به افتخارات خود افزود. در سال ۲۰۰۷، او در مسابقات قهرمانی جهان در مونیخ-اوبرشلایسهایم در رقابت پارالمپیک پاروزنی تک نفره بانوان، به مقام دوم رسید. مسابقات روئینگ یا پاروزنی با قایق، نوعی مسابقه قایقرانی است که برای اولین بار در برنامه بازی‌های پارالمپیک تابستانی ۲۰۰۸ گنجانده شد. واوچوک توانست در مسابقه پاروزنی تک نفره بانوان، مدال نقره را کسب کند که اولین فینال پارالمپیک در رشته پاروزنی بود. همچنین در بازی‌های پارالمپیک تابستانی ۲۰۱۲، به مدال برنز
در بازی‌های پارالمپیک تابستانی ۲۰۱۲، به مدال برنز دست یافت. واوچوک در بازی‌های پارالمپیک زمستانی ۲۰۱۰ در ونکوور موفق شد در مسابقات اسکی صحرایی در هر یک از مسابقات ۵ کیلومتر و ۱۰ کیلومتر نشسته زنان، یک مدال طلا و همچنین در هر یک از مسابقات امدادی ۳ در ۲٫۵ کیلومتر و ۱ کیلومتر سرعت نشسته زنان، یک مدال برنز کسب کند.
واگنر آهنگساز، رهبر ارکستر، نظریه‌پرداز موسیقی و مقاله‌نویس آلمانی بود. واگنر همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
میخایلو کوخان (؛ زادهٔ ) پرتاب‌گر چکش اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال برنز شده است.
اتان کتزبرگ (؛ زادهٔ ) پرتاب‌گر چکش اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
متیو دنی (؛ زادهٔ ) پرتاب‌گر دیسک اهل استرالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
میکولاس آلکنا (؛ زادهٔ ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۲) پرتاب‌گر دیسک اهل لیتوانی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
بنتسه هالاس (؛ زادهٔ ) پرتاب‌گر چکش اهل مجارستان است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده است.
آیریش مگنو (؛ زادهٔ ) یک بوکسور اهل فیلیپین است که نماینده کشور فیلیپین در مسابقات بین‌المللی آماتور بوکس از جمله بازی‌های آسیایی و مسابقات قهرمانی زنان جهان بوده است. المپیک. المپیک ۲۰۲۰ توکیو. او توانست برای شرکت در رقابت‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ توکیو سهمیه کسب نماید و به اولین بوکسور زن فیلیپینی تاریخ تبدیل شود که به این بازی‌ها راه پیدا کرده است. او مسابقه اول خود را، در تقابل با کریستین آوانگاره از کنیا با پیروزی پشت سر گذاشت اما در مرحله یک‌هشتم پایانی، در برابر جوتاماس، بوکسور تایلندی، شکست خورد و
در برابر جوتاماس، بوکسور تایلندی، شکست خورد و از گردونه رقابت خارج شد. علی‌رغم این‌که او برای کشورش مدالی کسب نکرد، اما موفق شد به دور دوم در دسته وزنی خود راه یابد. زندگی شخصی. گرایش جنسی. آیریش مگنو با بیان آن‌که لزبین است، گرایش جنسی خود را آشکارسازی کرده است. تحصیلات. در سال ۲۰۲۰، مگنو در حال کسب مدرک کارشناسی در رشته جرم‌شناسی در دانشگاه باگیو بود. حرفه. حرفه بوکس مگنو زمانی آغاز شد که او ۱۶ ساله بود و در حین تماشای تمرین بوکسورهای آماتور در میدان شهر زادگاهش جانیوای، ایلویلو، یک مربی به او نزدیک شد.
زادگاهش جانیوای، ایلویلو، یک مربی به او نزدیک شد. مربی او را به دلیل قد بلندی که داشت، به امتحان کردن بوکس تشویق کرد. پیش از آن، مگنو تصور می‌کرد که بوکس به‌طور انحصاری برای مردان است. او در مسابقات ملی آزاد، جوانان و قهرمانی بوکس زنان که در ایلویلو برگزار شد، شرکت کرد و تنها سه روز قبل از مسابقه متوجه شد که در قهرمانی ملی رقابت خواهد کرد. او در دور اول در برابر آنی آلبانی، که قهرمان بازی‌های آسیای جنوب‌شرقی بود، حذف شد. او به تیم ملی بوکس فیلیپین پیوست و پس از آگاهی از این که بوکس می‌تواند به تأمین
و پس از آگاهی از این که بوکس می‌تواند به تأمین هزینه‌های تحصیلش کمک کند، به مانیل نقل مکان کرد، زیرا وضعیت مالی خانواده‌اش به گونه‌ای بود که مادرش خانه‌داری و پدرش نجاری می‌کردند. مگنو همچنین یک خواهر بزرگ‌تر داشت که در حال تحصیل دانشگاهی بود. فرصت حمایت مالی از خانواده‌اش، او را از ترک بوکس بازداشت. اولین مدال طلای مگنو در مسابقات بین‌المللی در مسابقات آزاد تایپه در سال ۲۰۱۲ در تایوان به دست آمد. او همچنین به‌طور منظم در بازی‌های آسیای جنوب شرقی شرکت کرده و نماینده فیلیپین در سال ۲۰۱۳، ۲۰۱۵ و ۲۰۱۹ بود.
و نماینده فیلیپین در سال ۲۰۱۳، ۲۰۱۵ و ۲۰۱۹ بود. مدال نقره او در دسته وزنی سبک‌وزن زنان در بازی‌های ۲۰۱۹ بهترین نتیجه او در بازی‌های آسیای جنوب شرقی بود. او در فینال آن مسابقات به رقیب ویتنامی‌تبارش، نگوین تی تام باخت. در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ در جاکارتا–پالم‌بانگ، او در دسته وزنی خروس‌وزن وارد رقابت با حریفان شد. او در ماه مارس ۲۰۲۰ از طریق مسابقات گزینشی بوکس آماتوری المپیک قاره آسیا و اقیانوسیه ۲۰۲۰ که در کشور اردن برگزار شد، موفق شد برای المپیک ۲۰۲۰ توکیو سهمیه به‌دست‌آورد. مگنو به اولین بوکسور زن
توکیو سهمیه به‌دست‌آورد. مگنو به اولین بوکسور زن فیلیپینی تبدیل شد که برای المپیک واجد شرایط شده است. اما در نهایت خود مسابقات المپیک به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ به یک سال بعد موکول شد و او مجبور شد به‌طور مجازی با مربیان ملی خود از زادگاهش در جانیوای، ایلویلو تماس باشد و تمرین کند جایی که او تصمیم به برپایی یک باشگاه بوکس گرفت.