payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با اقتصاد نپال گره خورده است. ۳۳٪ از تولید ناخالص داخلی نپال، از طریق حواله‌های ارزی تأمین می‌شود، در همان حال و همزمان با آن، صدها هزار مجوز خروج از کشور صادر شده، در جایی که نرخ بیکاری جوانان به ۲۰٪ رسیده است. این بدان معناست که این حواله‌ها، هزینه‌های خانواده‌ها را تأمین کرده و امکان پرداخت صورتحساب‌های هزینه‌های آنها را میسر می‌سازد، اما این امر، همچنین نشان‌دهنده عدم وجود تحول ساختاری در اقتصاد داخلی، به سمت یک الگوی اشتغال‌محوری است و همین موضوع، جوانان را به سمت کار در فضاهای آنلاین سوق می‌دهد. پیش
را به سمت کار در فضاهای آنلاین سوق می‌دهد. پیش از اعتراضات، درآمد متوسط سالانه هر نپالی، ۱۴۰۰ دلار بود، در حالی که خانواده‌های نخبگان حاکم برکشور، ثروت خود را در شبکه‌های اجتماعی به نمایش می‌گذاشتند. این روند موسوم به «فرزندان نپالی‌زاده» (Nepo Kid)، خشم گسترده‌ای را برانگیخت، به‌ویژه در میان کاربران نسل Z. میانگین سنی جمعیت نپال ۲۵ سال است، به این معنا که بخش بزرگی از این جمعیت، در گروه سنی نسل Z قرار دارد، همان نسلی که از شبکه‌های اجتماعی، بیشترین استفاده را می‌کند. به دلیل این موضوع، همراه با زمین‌های
را می‌کند. به دلیل این موضوع، همراه با زمین‌های عمدتاً روستایی و ناهموار کشور و مهاجرت گسترده افراد به خارج، نپال یکی از بالاترین نرخ‌های استفاده از شبکه‌های اجتماعی در آسیای جنوبی را دارد، بطوری که تقریباً به ازای هر دو نفر، یک حساب کاربری در شبکه‌های اجتماعی وجود دارد. گاهشمار. ۸ سپتامبر. تجمعات بزرگی در کاتماندو، به ویژه در مایتیگار ماندالا و اطراف ساختمان پارلمان فدرال، نیو بانشور، با حضور ده‌ها هزار نفر شکل گرفت. این اعتراضات رهبری رسمی نداشت و افراد داوطلبانه برای مخالفت با فساد و ممنوعیت رسانه‌های
داوطلبانه برای مخالفت با فساد و ممنوعیت رسانه‌های اجتماعی به آن پیوستند. تظاهرات زمانی تشدید شد که معترضان تلاش کردند وارد پارلمان فدرال نپال شوند و نیروهای امنیتی با گاز اشک‌آور، ماشین‌های آب‌پاش، گلوله‌های لاستیکی و مهمات جنگی با آنها مقابله کرند. پرچم جالی راجر دزدان دریایی کلاه حصیری از مجموعه "مانگا" "وان پیس" توسط برخی از معترضان، به روشی مشابه اعتراضات سال ۲۰۲۵ اندونزی، مورد استفاده قرار گرفت. ۹ سپتامبر. پس از آنکه نخست‌وزیر شارما اولی به وزرای حزب کمونیست نپال دستور داد که از سمت‌های خود استعفا
کمونیست نپال دستور داد که از سمت‌های خود استعفا ندهند، او خود استعفا داد و به یک پادگان ارتش در شیواپوری در بودانیلکانتا گریخت. گزارش‌های متناقضی دربارهٔ استعفای رئیس‌جمهور «رام چندرا پودل» نیز منتشر شد، اما ارتش نپال، گزارش‌های مربوط به استعفای پودل را تکذیب کرد. با وجود این، اعتراضات در سراسر کشور ادامه یافت. معترضان، بسیاری از ساختمان‌های دولتی را به آتش کشیدند که شامل بخشی از «سینگا دربار» (مرکز اداری نپال)، ساختمان مجاور دیوان عالی نپال، اقامتگاه رئیس‌جمهور در «سیتال نیواس»، اقامتگاه نخست‌وزیر در
در «سیتال نیواس»، اقامتگاه نخست‌وزیر در «بالواتار» و همچنین دفتر مرکزی حزب کمونیست UML بود. گزارش‌های متعدد حاکی از آن است که فرمانده ارتش نپال، «آشوک راج سیگدل»، به اولی توصیه کرده بود که برای بازگرداندن آرامش توسط ارتش، استعفا دهد. اقدامات خشونت‌آمیز تظاهرکنندگان، چندین مکان برجسته در کاتماندو را هدف قرار داد، از جمله آنها، اقامتگاه‌های نخست‌وزیر و رئیس‌جمهور، همچنین خانه‌های وزرای مختلف دولت و اعضای پارلمان که توسط معترضان به آتش کشیده شدند. ساختمان پارلمان نیز به آتش کشیده شد. دفتر مرکزی حزب UML و
پارلمان نیز به آتش کشیده شد. دفتر مرکزی حزب UML و کنگره نپال مورد تخریب قرار گرفت و پرچم‌های حزبی پایین کشیده و سوزانده شدند. نیروهای امنیتی، از جمله ارتش نپال، تخلیهٔ مطمئنانه سیاستمداران از مناطق آسیب‌دیده را تسهیل کردند و آنان را به فرودگاه بین‌المللی تریبهوان (TIA) منتقل نمودند. تمام این اقدامات در زمانی بود که تلاش داشتند حوادث رو به افزایش آتش‌سوزی و تخریب را مهار کنند. وزیر کشاورزی «رام نات آدیکاری» و وزیر بهداشت پراادیپ پودل، به همراه ۲۱ نماینده از حزب رستریا سواتانترا استعفا دادند و تمام نمایندگان
رستریا سواتانترا استعفا دادند و تمام نمایندگان حزب رستریا پرجاتانترا نیز کناره‌گیری کردند. چندین عضو از حزب UML به رهبری اولی جدا شدند. معترضان به فرودگاه تریبهوان رفتند تا مانع فرار رهبران سیاسی شوند. فرودگاه بسته شد و توسط ارتش نپال اشغال گردید. سردرگمی گسترده‌ای رخ داد زیرا، صدها مسافر در TIA سرگردان ماندند و همین موضوع شرکت‌های هواپیمایی را واداشت تا کارکنان خود را موظف کنند که تمامی افراد را در داخل فرودگاه نگهدارند. پروازهای بین‌المللی برنامه‌ریزی‌شده، یا به پوخارا منحرف شدند یا لغو گشتند. در اوایل
یا به پوخارا منحرف شدند یا لغو گشتند. در اوایل عصر، ساختمان مؤسسه رسانه‌ای «کانتیپور» به آتش کشیده شد. پورتال خبری آنلاین آن، به دلیل آسیب به سرور شبکه کامپیوتری متوقف گردید و ناچار شد از فیسبوک، به‌عنوان جایگزین آن استفاده کند. سایر ساختمان‌هایی که توسط معترضان به آتش کشیده شدند، هتل جدید «هیلتون» در کاتماندو و ساختمان وزارت بهداشت در رامشاه‌پاته بود که طراحی آن توسط «لوئی کان» انجام شده بود. چندین رهبر سیاسی و اقامتگاه‌هایشان مورد حمله قرار گرفتند. نخست‌وزیر پیشین «شِر بهادر دئوبا» و همسرش «آرزو رانا
پیشین «شِر بهادر دئوبا» و همسرش «آرزو رانا دئوبا» نیز، هنگام به آتش کشیده شدن خانه‌شان زخمی شدند. آنان توسط معترضان به پلیس تحویل داده شدند. خانه و خودروی معاون نخست‌وزیر «پراکاش مان سینگ» به آتش کشیده شد و پس از آن خانه رئیس‌جمهور پیشین «بیدیا دوی بهنداری» در «بهانگال» در کاتماندو، به آتش کشیده شد. اقامتگاه نخست‌وزیر پیشین «جهالا نات خانال» نیز به آتش کشیده شد و همسر او «راجیا لَکشمی چیترکار» زخمی گردید. اقامتگاه «رامش لیکهاک» نیز در «نای‌کاپ» در کاتماندو، به آتش کشیده شد. در ناحیه روپاندهی، خانه‌های
به آتش کشیده شد. در ناحیه روپاندهی، خانه‌های سیاستمداران محلی و از جمله «بال کریشنا خاند»، «بُوج پرساد شرِستا» و چندین شهردار به آتش کشیده شدند. در ناحیه چیتوان، خانه نخست‌وزیر پیشین «پراچاندا» به آتش کشیده شد. خانه دختر او، «گانگا داهال» نیز، در «لالیت‌پور» به آتش کشیده شد. روز بعد یک جسد در آن خانه پیدا شد. در «هتاودا»، چندین اداره دولتی تخریب و به آتش کشیده شدند. در استان «کرنالی»، ساختمان پارلمان و اقامتگاه وزیر ارشد «یام لال کَندل» به آتش کشیده شد. در «بیرات‌نگر»، پایتخت استان «کوشی»، دفتر ناحیه و
در «بیرات‌نگر»، پایتخت استان «کوشی»، دفتر ناحیه و دادگاه ناحیه به آتش کشیده شد و پس از آن اقامتگاه وزیر ارشد و وزرای کابینه نیز به آتش کشیده شدند. زندان «کایلالی» مورد حمله معترضان قرار گرفت و تمامی زندانیان آن گریختند. «راوی لامیشانه» از زندان «ناخو» در کاتماندو آزاد شد؛ این زندان بعداً به آتش کشیده شد و همه زندانیان آنهم گریختند. زندان «کاسکی» نیز به آتش کشیده شد و ۷۷۳ زندانی موفق به فرار شدند. در ناحیه «بانکه»، پنج زندانی پس از آنکه نیروهای امنیتی هنگام شورش در یک مرکز اصلاح و تربیت نوجوانان، آتش
هنگام شورش در یک مرکز اصلاح و تربیت نوجوانان، آتش گشودند، کشته شدند. ساختمان اداره راه، پس از آتش‌سوزی توسط معترضان، به همراه دفتر «کمیسیون تحقیق دربارهٔ سوءاستفاده از قدرت»، به شدت آسیب دید. ایستگاه پایین تله‌کابین «چاندراگیری» نیز به آتش کشیده شد. بهمین صورت، «پارک دیجیتال سی‌جی الکترونیکس»، و همچنین پاسگاه‌های پلیس «بالامبو» و «تَنکوت» بآتش کشیده شدند. چندین تن از معترضان نیز زخمی شدند. سی و سه نفر در بیمارستان آموزشی تحت درمان قرار گرفتند. سه پلیس در «کوتشور» جان باختند. در چندین شهر از جمله کاتماندو،
جان باختند. در چندین شهر از جمله کاتماندو، برگنج، سیدارتاناگار، بوتوال، پوکارا، ایتاهاری و داماک، حکومت نظامی برقرار شد. علاوه بر این، پلیس و نیروهای مسلح، شروع به بازرسی خانه‌به‌خانه در نزدیکی مناطق اعتراضات کردند تا معترضان را دستگیر کنند و همچنین به بیمارستان خدمات کشوری یورش بردند، جایی که معترضان زخمی و در حال مرگ پس از تیراندازی یا ضرب و جرح توسط نیروهای دولتی منتقل شده بودند. دیدار دوستانه فوتبال میان نپال و بنگلادش لغو شد. گفت‌وگوها دربارهٔ بازگرداندن نظام پادشاهی دوباره مطرح شد و پادشاه پیشین
نظام پادشاهی دوباره مطرح شد و پادشاه پیشین «گیانندرای نپال»، به‌عنوان «نماد مقاومت برای کسانی که از نظام سیاسی کنونی سرخورده‌اند» و به‌ویژه از سوی مخالفان سلطنت‌طلب دولت‌های پس از جنگ داخلی نپال ظاهر شد. اوایل سال، سلطنت‌طلبان با درخواست بازگرداندن پادشاهی دست به اعتراض زدند که با سرکوبی شدیدی مواجه شدند و دست‌کم دو کشته برجای گذاشتند. حدود ساعت ۲۲:۰۰ به وقت نپال، ارتش نپال اعلام کرد که در غیاب نخست‌وزیر، «کنترل کشور را به دست خواهد گرفت» تا «قانون و نظم» حفظ شود. ارتش در بیانیه مطبوعاتی خود، خواستار
حفظ شود. ارتش در بیانیه مطبوعاتی خود، خواستار همکاری شد، زیرا نیروها همان شب و تا ساعات اولیه روز بعد در نقاط مختلف مستقر شدند. کمی بعد در همان شب، رئیس ستاد ارتش «آشوک راج سیگدل» از گروه‌های معترض خواست برای گفتگو وارد عمل شوند. ۱۰ سپتامبر. در ساعات اولیه صبح، نیروهای ارتش نپال، در محله‌ها و مناطق حساس، به گشت‌زنی مشغول بودند. ژنرال «سیگدل» از معترضان خواست تا آرامش خود را حفظ کنند، زیرا دولت در تلاش است که صلح را بازگرداند. حدوداً بین ساعت ۱۰:۰۰ صبح ۹ سپتامبر تا ۲۲:۰۰ شب ۱۰ سپتامبر، ارتش اعلام کرد که ۲۷
تا ۲۲:۰۰ شب ۱۰ سپتامبر، ارتش اعلام کرد که ۲۷ نفر را به اتهام غارت، آتش‌سوزی و دیگر «اقدامات مخرب و هرج‌ومرج‌طلبانه» بازداشت کرده و همچنین مقادیری سلاح ضبط کرده است. گزارش‌های بعدی شماره سلاح‌های توقیف‌شده را، ۳۱ قبضه اعلام کردند. در برخی از مناطق، معترضان در طول شب همچنان به یورش به ساختمان‌های دولتی و خانه‌های سیاستمداران ادامه دادند. در یکی از ویدئوها، گروهی از معترضان دیده می‌شوند که سلاح‌هایی را از داخل تعدادی از خانه‌ها به دست آورده‌اند، از جمله، تصور می‌شود که در بین این سلاح‌ها، یک کارابین GSG-522 و
که در بین این سلاح‌ها، یک کارابین GSG-522 و یک تفنگ گلنگدنی باشد. در ساعات ظهر، شدت این روند کاهش یافت. گروهی از معترضان شروع به پاکسازی خیابان نزدیک ساختمان پارلمان کردند که روز قبل به آتش کشیده شده بودند. بسیاری از سلاح‌های ارتش توسط معترضان ضبط شد. در یکی از ویدئوها، جلیقه‌های ضدگلوله، تفنگ‌های L1A1 SLR، نارنجک‌انداز ۳۷ میلی‌متری وبلی و اسکات «شِرمولی»، تفنگ‌های INSAS 1B1، تفنگ‌های لی-انفیلد و تفنگ‌های ایشاپور 1A1 به نمایش درآمده بودند. معترضان برای انتخاب رهبر موقت خود، به بحث‌های آنلاین پرداختند. حدود
رهبر موقت خود، به بحث‌های آنلاین پرداختند. حدود ساعت ۱۰ شب به وقت نپال، گروه رأی‌گیری کرد و «سوشیلا کارکی» را برگزید. «بالن شاه» و «کول مان غیسینگ» نامزدهای دیگر بودند. گفته می‌شود که بالن تلفن را پاسخ نداده است. «دورگا پرسای» به‌طور جداگانه با فرمانده ارتش دیدار کرد، اما نتیجه قطعی به دست نیامد. کارکی در مصاحبه‌ای با News18، آمادگی خود را برای پذیرش این سمت تأیید کرد. در «پوخارا»، دو جسد در داخل یک خانه سوخته در «نایابازار» و «لیک‌ساید» پیدا شد. پلیس اعلام کرد که تا ۱۰ سپتامبر، بیش از ۱۳٬۵۰۰ زندانی از
کرد که تا ۱۰ سپتامبر، بیش از ۱۳٬۵۰۰ زندانی از زندان‌های سراسر کشور گریخته‌اند. سربازان ۳۰۳ نفر از آن زندانیان را دستگیر کرده و به پلیس تحویل دادند. همچنین ۷۳ قبضه تفنگ بازگردانده شد. در بخش دادینگ، دو زندانی هنگام تلاش برای فرار توسط سربازان کشته و هفت نفر دیگر زخمی شدند، در حالی که سربازان همچنین یک تلاش برای فرار از زندان اصلی کاتماندو را ناکام گذاشتند. بسته بودن فرودگاه بین‌المللی «تریبهوان (TIA)» تا اواخر صبح تمدید شد، اما در نهایت، فعالیت‌های آن از سر گرفته شد. واکنش‌ها. واکنش‌های داخلی دولت. گوبیندا
گرفته شد. واکنش‌ها. واکنش‌های داخلی دولت. گوبیندا باندی، وزیر سابق دادگستری، گفت که ممنوعیت رسانه‌های اجتماعی مغایر با قانون اساسی و آزادی‌های اساسی، از جمله حقوقی است که توسط قانون اساسی نپال و میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی (ICCPR) محافظت می‌شود و وجود دارد. کمیسیون ملی حقوق بشر از مقامات خواست که از قدرت بیش از حد استفاده نکنند و «در برخورد با معترضین خویشتن‌داری کنند.» حزب «راستریا پرجاتانترا (RPP)» که در حال حاضر از دولت حمایت می‌کند، ممنوعیت شبکه‌های اجتماعی و واکنش پلیس به اعتراضات را محکوم کرد
اجتماعی و واکنش پلیس به اعتراضات را محکوم کرد و علاوه بر آن، خواستار انحلال فوری دولت کنونی شد. شهردار کاتماندو، «بالندرا شاه»، در پستی در فیس‌بوک گفت که به دلیل محدودیت سنی تعیین‌شده از سوی برگزارکنندگان، نتوانسته در اعتراضات شرکت کند. با این حال او معتقد بود که گوش دادن به صدای آنان اهمیت دارد. رئیس‌جمهور «رام چندرا پودل» و ارتش نپال، خواستار آرامش و گفتگوی سیاسی شدند. دولت‌های خارجی. برطبق گزارشها، ناآرامی‌ها در نپال، بر فعالیت‌ها در امتداد مرز هند و نپال نیز تأثیر گذاشت. منابع محلی گزارش دادند که
و نپال نیز تأثیر گذاشت. منابع محلی گزارش دادند که بازارها در سکوت فرورفته‌اند و این امر باعث رکود اقتصادی بیشتری در مناطق همجوار شده است. کمی پس از این نگرانی‌ها، «مرکز عملیات اضطراری ایالت ماهاراشترا (SEOC)»، در ۹ سپتامبر، یک اطلاعیه مسافرتی صادر کرد و از شهروندان هندی خواست تا اطلاع ثانوی، به کشور نپال سفر نکنند. این مرکز، خطوط تماس اضطراری در دسترس همگان قرار داد و به شهروندهای هندی و نپالی حاضر در نپال توصیه کرد که در مکانهای خود باقی بمانند. بامداد ۱۰ سپتامبر، «ایر ایندیا»، «ایندی‌گو»، «اسپایس‌جت» و
سپتامبر، «ایر ایندیا»، «ایندی‌گو»، «اسپایس‌جت» و چندین شرکت هواپیمایی هندی دیگر، رسماً تمامی پروازهای ورودی و خروجی از فرودگاه بین‌المللی تریبهوان (TIA) را لغو کردند. پس از بازگشایی فرودگاه در همان روز، «ایندی‌گو» پروازهای خود را از سر گرفت. با این حال، منابع داخلی فرودگاه گزارش دادند که فعالیت این فرودگاه، همچنان متوقف مانده و اطلاع‌رسانی از سوی مقامات، بسیار محدود بوده است. وزارت امور خارجه هند اعلام کرد که اوضاع اعتراضات را، از نزدیک زیر نظر دارد و با ابراز اندوه نسبت به کشته‌شدگان، به خانواده‌های
با ابراز اندوه نسبت به کشته‌شدگان، به خانواده‌های قربانیان تسلیت گفت. این وزارتخانه، همچنین برای مجروحان آرزوی بهبودی سریع کرد و به شهروندان هندی در نپال توصیه نمود که از مقررات منع آمد و شد و دستورالعمل‌های ایمنی محلی، پیروی کنند. وزارت امور خارجه بنگلادش نیز اعلام کرد که اوضاع نپال را از نزدیک زیر نظر دارد و در حالی که به خانواده‌های جان‌باختگان تسلیت گفت و برای زخمی‌ها آرزوی بهبودی کرد، اظهار داشت که امیدوار است یک «گفت‌وگوی مسالمت‌آمیز و سازنده»، میان «همه طرف‌های ذیربط» در این کشور، برای حل هرگونه
«همه طرف‌های ذیربط» در این کشور، برای حل هرگونه اختلافی، شکل بگیرد. سازمان‌های بین‌دولتی. کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد سخنگوی راوینا شمداسانی خواستار تحقیق در مورد قتل‌ها شد. سخنگوی دبیرکل سازمان ملل متحد «استفان دوجاریک»، از طرف دبیرکل سازمان ملل متحد «آنتونیو گوترش»، گفت که از «مرگ انسان‌ها عمیقاً اندوهگین است» و از مقامات نپال خواست به حقوق بین‌المللی بشر پایبند باشند و همچنین از معترضان خواست که به جان و مال مردم احترام بگذارند. «فولکر تورک»، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد، اظهار داشت
کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد، اظهار داشت که از شدت گرفتن خشونت‌ها «بهت‌زده» شده است و از نیروهای امنیتی خواست تا حداکثر خویشتنداری را به کار گیرند. او همچنین خواستار تحقیق در مورد عملکرد نیروهای امنیتی شد، به‌ویژه دربارهٔ مرگ معترضان و گزارش‌های مربوط به «استفاده‌های نامناسب از زور». گروه‌های حقوق بشر. سازمان «عفو بین‌الملل»، سرکوبی اعتراضات را محکوم کرد و در ۸ سپتامبر، خواستار تحقیقات مستقل و پاسخگویی بآنها شد. این سازمان، خواستار کاهش تنش گردید و از مقامات درخواست کرد که در استفاده از زور «بیشترین
مقامات درخواست کرد که در استفاده از زور «بیشترین خویشتنداری را به کار گیرند». سازمان عفو بین‌الملل، از حق معترضان برای اعتراض مسالمت‌آمیز حمایت کرد و از دولت خواست که به «مطالبات مشروع جوانان برای پایان دادن به فساد» گوش دهد، تا آزادی‌های مدنی دوباره برقرار شود. سازمان «دیده‌بان حقوق بشر»، بلافاصله دربارهٔ اعتراضات بیانیه‌ای صادر نکرد، اما در یک گزارش خبری در ۹ سپتامبر، اقداماتی را پیشنهاد کرد. یافته‌های این سازمان حاکی از آن بود که دولت نپال، «سابقه خاموش کردن صدای آنلاین» را داشته است و این بار نیز،
کردن صدای آنلاین» را داشته است و این بار نیز، نارضایتی فزاینده در میان جوانان را دامن زده است. با اشاره به لغو ممنوعیت و خشونت گسترده پلیس، این سازمان پیشنهاد کرد که «مقامات نپالی، باید بسرعت و بی‌طرفانه، استفاده پلیس از زور را بررسی کنند و همه مسئولان متخلف، بدون توجه به جایگاهشان، باید به‌طور مناسب تنبیه یا محاکمه شوند». مدیر آسیایی این سازمان بنام «میناکشی گانگولی»، تأکید کرد که تیراندازی‌های پلیس، «بی‌اعتنایی وحشتناک دولت به جان شهروندان خود و نیاز ناامیدانه برای سرکوبی انتقادها را نشان می‌دهد». این
برای سرکوبی انتقادها را نشان می‌دهد». این سازمان همچنین به «اصول اساسی سازمان ملل دربارهٔ استفاده از زور و سلاح‌های گرم» و نیز به گزارش‌های کمیته حقوق بشر سازمان ملل استناد کرد تا نشان دهد که استفاده دولت از مهمات جنگی، خارج از چارچوب قضایی بوده است. «فدراسیون جهانی جامعه‌های حقوق بشر» و «سازمان جهانی علیه شکنجه» نیز در ۹ سپتامبر، بیانیه‌ای مشترکی منتشر کردند و سرکوبی اعتراضات مسالمت‌آمیز را محکوم کردند. آنان از دولت خواستند که «فوراً همه اشکال نقض و خشونت ضدبشری، توسط مقامات علیه معترضان را متوقف کند»، از
توسط مقامات علیه معترضان را متوقف کند»، از طریق قانونی اطمینان دهد که لغو ممنوعیت دائمی است و با حفظ جایگاه خود به‌عنوان عضو «کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد» و «میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی (ICCPR)»، «به حقوق اساسی مردم خود، چه آنلاین و چه آفلاین، احترام بگذارد».
موجیانو (به ایتالیایی: Muggiano) یک ناحیه در حومه غربی شهر میلان، ایتالیا است و بخشی از ناحیه اداری ۷ میلان (Zone 7) محسوب می‌شود. این ناحیه پیش از الحاق به باجیو در سال ۱۸۶۹، که خود در سال ۱۹۲۳ به میلان پیوست، یک کومونه مستقل بود. موقعیت جغرافیایی. موجیانو در حومه غربی میلان قرار دارد و با کومونه‌های Segrate، Cesano Boscone، Cisliano و Trezzano sul Naviglio هم‌مرز است. این ناحیه تقریباً ۱۰ کیلومتر از مرکز میلان فاصله دارد و عمدتاً به مراکز شهری نزدیک وابسته است. تاریخچه. نام «موجیانو» ریشه رومی دارد و از
است. تاریخچه. نام «موجیانو» ریشه رومی دارد و از «Modianus» گرفته شده که به فرماندار منطقه‌ای به نام «Modius» اشاره دارد. موجیانو تا دهه ۱۹۹۰ عمدتاً یک ناحیه روستایی با جمعیتی کم بود که با خانه‌های مزرعه‌ای (cascine) و زمین‌های کشاورزی پوشیده شده بود. پس از آن، این ناحیه به یک منطقه مسکونی تبدیل شد و جمعیت آن رشد کرد. حمل‌ونقل. موجیانو به وسیله اتوبوس شماره ۶۳ به ایستگاه متروی Bisceglie در خط ۱ متصل است. همچنین بزرگراه حلقه‌ای میلان (Tangenziale Ovest) دارای خروجی به Muggiano است. جشنواره‌ها و رویدادها.
خروجی به Muggiano است. جشنواره‌ها و رویدادها. Sagra del Risotto di Muggiano: این جشنواره یکی از جذاب‌ترین رویدادهای پاییزی در منطقه مگیانو است و معمولاً در اوایل ماه اکتبر برگزار می‌شود. محور اصلی این جشنواره، برنج و هنر تهیه ریزوتو است که قدمتی دیرینه در سنت‌های کشاورزی محلی دارد. بازدیدکنندگان در این رویداد فرصتی پیدا می‌کنند تا با روش‌های سنتی کاشت، برداشت و آماده‌سازی برنج آشنا شوند و طعم ریزوتوی اصیل محلی را تجربه کنند. علاوه بر غذا، جشنواره شامل برنامه‌های فرهنگی و سرگرمی متنوعی نیز هست، از جمله
فرهنگی و سرگرمی متنوعی نیز هست، از جمله موسیقی زنده، نمایش‌های محلی، کارگاه‌های آشپزی و فعالیت‌های آموزشی برای کودکان و خانواده‌ها. هدف اصلی این جشنواره، حفظ و معرفی میراث کشاورزی و غذایی منطقه و ایجاد فضایی برای تعامل میان اهالی و گردشگران است. این رویداد فرصتی منحصربه‌فرد برای تجربه زندگی روستایی ایتالیا و لذت بردن از فرهنگ محلی با تمام حواس است.
نسخهٔ ۱۹۵۶ تا ۲۰۱۰ عنوان قهرمانی زنان دبلیودبلیوئی ، یک عنوان قهرمانی جهانی کشتی حرفه‌ای مختص به زنان در پروموشن آمریکایی دبلیودبلیوئی بود. این شرکت مدعی است که اصل و نسب این عنوان به ۱۸ سپتامبر ۱۹۵۶ و زمانی که فبیولس مولاه برای سومین بار، قهرمان عنوان جهانی زنان ان‌دبلیوآ[] شد، برمی‌گردد؛ با این حال این عنوان از سال ۱۹۸۴ به مالکیت دبلیودبلیوئی (در آن زمان با نام دبلیودبلیواف) رسید. دبلیودبلیوئی در سال ۱۹۵۶ وجود نداشت، اما مدعی ایجاد این عنوان از این سال است و هیچ تغییر قهرمانی را نیز از زمانی که مولاه
است و هیچ تغییر قهرمانی را نیز از زمانی که مولاه قهرمان آن شد تا زمانیکه در سال ۱۹۸۴ آن را به وندی ریچر[] واگذار کرد، به رسمیت نمی‌شناسد. قبل از این اتفاق، مولاه حق این عنوان قهرمانی را به دبلیودبلیوئی فروخت و این عنوان به قهرمانی زنان دبلیودبلیوئی تبدیل شد. با ادعای این شرکت مبنی بر داشتن تاریخچه از سال ۱۹۵۶، این عنوان به قدیمی‌ترین عنوان قهرمانی کشتی حرفه‌ای فعال در دبلیودبلیوئی تبدیل شد تا زمانی که در سال ۲۰۱۰ با عنوان قهرمانی دیواز ادغام و غیرفعال شد. آخرین قهرمان این عنوان، لیلا بود. در آوریل ۲۰۱۶، یک
قهرمان این عنوان، لیلا بود. در آوریل ۲۰۱۶، یک عنوان قهرمانی جدید زنان دبلیودبلیوئی ایجاد شد؛ اگرچه هر دو عنوان نام یکسانی دارند، اما تاریخچه‌ای جدای از هم دارند. در سپتامبر ۲۰۱۶، عنوان جدیدتر به قهرمانی زنان راو تغییر نام داد اما در ژوئن ۲۰۲۳ به قهرمانی زنان دبلیودبلیوئی بازگشت.
دولگایا پولیانا () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
فدوسیفکا () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
گلوشکوفکا () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
گوتوویه () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
گرینفکا () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
ایگناتوفکا () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
ایلی‌اینی () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
کاپلینو () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
کازاچوک () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
خوروشیلوو () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
کوتنفکا () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
کوتوو () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
کروتویه () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
کورسکویه () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
لاپیگینو () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
لیپیاگی () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
لوگوینوفکا () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
لوگانکا () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
مالی پریسینوک () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
منژولیوک () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
موناکوو () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
اراستو امپمبا (; {۱۹۵۰ – ۱۴ مه ۲۰۲۳ (۷۳ سالگی)) دانشمند در زمینه مدیریت منابع طبیعی اهل تانزانیا بود. او یک نگهبان شکار تانزانیایی بود که در دوران مدرسه، پدیده‌ای به نام اثر امپمبا را کشف کرد، پدیده‌ای متناقض که در آن آب گرم تحت شرایط خاصی سریع‌تر از آب سرد یخ می‌زند؛ این اثر قبلاً توسط ارسطو، فرانسیس بیکن و رنه دکارت مشاهده شده بود. زندگی. امپمبا در سال ۱۹۵۰ متولد شد. او در ۱۳ سالگی در مدرسه راهنمایی مگامبا در تانزانیا اثر امپمبا را دوباره کشف کرد. امپمبا آرزو داشت پزشک شود، اما محدودیت‌های مالی مانع
آرزو داشت پزشک شود، اما محدودیت‌های مالی مانع جاه‌طلبی‌های او شد. با درک اینکه کار با حیات وحش فرصتی برای بورسیه تحصیلی خارج از کشور فراهم می‌کند، در کالج حیات وحش موئکا در موشی ثبت نام کرد. امپمبا پس از اخذ مدرک دیپلم، در سال ۱۹۶۷ به سمت مسئول منابع طبیعی منطقه‌ای در منطقه مارا ارتقا یافت. هشت سال طول کشید تا به هدف خود برای تحصیل در خارج از کشور برسد: او در کالج آموزش عالی کانبرا (که اکنون دانشگاه کانبرا نام دارد) در استرالیا در رشته مدیریت منابع طبیعی تحصیل کرد و متعاقباً مدرک کارشناسی ارشد خود را از
تحصیل کرد و متعاقباً مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه ایالتی سول‌راس در آلپاین، ایالات متحده آمریکا دریافت کرد. او بعداً در سال ۲۰۰۲ به عنوان مسئول اصلی شکار در وزارت منابع طبیعی و گردشگری تانزانیا و نایب رئیس گروه کاری کمیسیون جنگلداری و حیات وحش آفریقا در زمینه مدیریت حیات وحش منصوب شد. او در سال ۲۰۱۱ از وزارت تانزانیا بازنشسته شده بود. امپمبا متأهل و دارای فرزند بود؛ همسرش پزشک بود. مرگ امپمبا به خوبی مستند نشده است؛ به گفته کریستین آزبورن، بیوه فیزیکدانی که نقش کلیدی در مستندسازی و انتشار یافته‌های
که نقش کلیدی در مستندسازی و انتشار یافته‌های امپمبا داشت، او حدود سال ۲۰۲۰ درگذشت. با این حال، TRT گزارش می‌دهد که او در ۱۴ مه ۲۰۲۳ درگذشته است. کشف اثر امپمبا. امپمبا این پدیده را در سال ۱۹۶۳ در مدرسه متوسطه مگامبا هنگام تهیه بستنی در یک دوره آشپزی کشف کرد. به دلیل کمبود وقت، او هنگام تهیه بستنی، مرحله خنک کردن را نادیده گرفت و بلافاصله آن را در فریزر گذاشت. به‌طور غیرمنتظره‌ای، مخلوط شیر او سریع‌تر از همکلاسی‌هایش منجمد شد. معلم فیزیک او در آن زمان به او گفت که مشاهده او به وضوح امکان‌پذیر نیست. چند سال
گفت که مشاهده او به وضوح امکان‌پذیر نیست. چند سال بعد، رئیس مدرسه امپمبا، فیزیکدان بریتانیایی دنیس آزبورن (۱۹۳۲–۲۰۱۴) از دانشگاه دارالسلام را دعوت کرد تا در مورد کار او سخنرانی مهمان ارائه دهد. در پایان ارائه، امپمبا سؤالی را که مدت‌ها او را آزار می‌داد، پرسید: «اگر دو بشر با حجم مساوی آب، یکی با دمای ۳۵ درجه سانتیگراد و دیگری با دمای ۱۰۰ درجه سانتیگراد، بردارید و آنها را در یخچال قرار دهید، آن که با دمای ۱۰۰ درجه سانتیگراد شروع به کار کرده است، ابتدا یخ می‌زند. چرا؟» معلمان و همکلاسی‌های حاضر این ادعا را
چرا؟» معلمان و همکلاسی‌های حاضر این ادعا را پوچ دانستند و امپمبا را به خاطر این سؤال مسخره کردند. آزبورن نیز غافلگیر شد، اما بعداً امپمبا را به دانشگاه دارالسلام دعوت کرد تا مشاهدات خود را آزمایش کند. در این آزمایش‌ها، این دو نفر توانستند «برخی» شواهد برای ادعای امپمبا پیدا کنند. با این حال، آزبورن اعتراف کرد که این آزمایش‌ها خام بوده‌اند و برای تأیید نیاز به بازتولید پیچیده‌تری دارند. مطالعات بعدی بی‌نتیجه بوده‌اند و محققان به دشواری تعیین دقیق زمان یخ زدن کامل آب و همچنین تغییرات زیاد در اندازه‌گیری‌ها،
کامل آب و همچنین تغییرات زیاد در اندازه‌گیری‌ها، حتی با کمی بی‌دقتی، اشاره کرده‌اند. در سال ۱۹۶۹، طی مطالعات امپمبا در کالج مدیریت حیات وحش آفریقا نزدیک موشی، مقاله‌ای که او و آزبورن در مورد این پدیده نوشته بودند، منتشر شد.
پائولو کاچیا دومینونی، بارون چهاردهم سیلاونگو ((زاده ۱۴ مه ۱۸۹۶ - درگذشته ۱۲ اوت ۱۹۹۲) سرباز ایتالیایی، افسر پیاده‌نظام کوهستانی "آلپینی"، مهندس و نویسنده بود که بیشتر به خاطر رهبری‌اش در لشکرکشی شمال آفریقا در جنگ جهانی دوم شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. پائولو کاچیا دومینونی در ۱۴ می ۱۸۹۶ در نرویانو، میلان، ایتالیا به دنیا آمد. او پسر کارلو (یک دیپلمات) و بیانکا بود. در سال ۱۹۱۳ وارد دانشکده مهندسی دانشگاه پلی‌تکنیک میلان شد. در سال ۱۹۱۵، هنگامی که ایتالیا وارد جنگ جهانی اول شد، او به عنوان داوطلب ثبت نام