payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فوجیتا کوشیرو ، (تولد ۲۳ فوریه ۱۸۴۲ - مرگ ۲۰ مارس ۱۸۶۵) سامورایی قلمرو میتو در اواخر دوره ادو (باکوماتسو) بود. او رهبر حزب میتو تنگو بود. زندگی. او در قلمرو میتو، شهرستان ایباراکی، ولایت هیتاچی (شهر میتو، استان ایباراکی) به عنوان چهارمین پسر (پسر نامشروع) فوجیتا توکو، که در آن زمان پیشکار توکوگاوا ناری‌آکی، ارباب قلمرو میتو بود، متولد شد. نام کوچک او ماکوتو و نام مستعارش شیریو بود. او از نام مستعار توکای استفاده می‌کرد و برای مدت کوتاهی آن را به اونو آیائو تغییر داد. مادرش توکی ساکی، هم‌بالینی توکو بود.
تغییر داد. مادرش توکی ساکی، هم‌بالینی توکو بود. وقتی او دو ساله بود، مادرش ساکی از کار برکنار شد و خانواده فوجیتا را ترک کرد. دلیل این امر این بود که ساکی، که یک صیغه بود، در جشنواره معبد توشوگو با همان اوبی ساتوکو، همسر قانونی، شرکت کرد. این رفتار به عنوان رفتاری بی‌ادبانه که نشان دهنده عدم آگاهی از جایگاه او بود، تلقی شد و شوهرش توکو نیز مورد انتقاد قرار گرفت، بنابراین ساتوکو که نگران هرج و مرج در خانه بود، او را از خانه بیرون کرد. کوشیرو دو برادر بزرگتر داشت (بزرگ‌ترین آنها در جوانی درگذشت)، اما گفته
داشت (بزرگ‌ترین آنها در جوانی درگذشت)، اما گفته می‌شود که او با استعدادترین و فعال‌ترین برادرانش بود. او تحت تأثیر پدرش، توکو، در ترویج ایده تکریم امپراتور و اخراج بربرها فعال شد. در سال ۱۸۵۵، پدرش را در زلزله بزرگ آنسی از دست داد. از این زمان به بعد، او شروع به تحصیل زیر نظر هارا ایچینوشین، رئیس کودوکان، کرد. در مارس ۱۸۶۳، او ارباب فئودال، توکوگاوا یوشیاتسو، را به کیوتو همراهی کرد. در کیوتو، او با میهن‌پرستانی مانند سامورایی‌های چوشو، کاتسورا کوگورو و کوساکا گنزوی، تعامل داشت و همچنین فعالیت‌های میانجیگری
گنزوی، تعامل داشت و همچنین فعالیت‌های میانجیگری برای اشراف انجام می‌داد. این امر حمایت او از امپراتور را بیشتر کرد و بربرها را بیرون راند و او به عنوان رهبر جناح رادیکال قلمرو میتو ظهور کرد. در ماه مه همان سال، او نگهبان شوگون، هیتوتسوباشی یوشینوبو، را به ادو همراهی کرد. در اوت همان سال، قدرت خاندان چوشو در کودتای ۱۸ اوت از کیوتو محو شد و جناح رادیکال سونو جوی از قدرت کناره‌گیری کرد. با این حال، قصد امپراتور کومی برای اخراج بربرها بدون تغییر باقی ماند و او از شوگون‌سالاری خواست که هر چه سریع‌تر بندر
و او از شوگون‌سالاری خواست که هر چه سریع‌تر بندر یوکوهاما را ببندد. در پاسخ، شوگون‌سالاری مذاکراتی را برای بستن بندر آغاز کرد، اما به دلیل اختلاف نظر در درون رهبری، مذاکرات بسیار کند پیش می‌رفت. در ۲۷ مارس ۱۸۶۴ (۲ مه ۱۸۶۴)، کوسابورو و بیش از ۶۰ نفر دیگر، از جمله رفقایش، ارتشی را در کوه تسوکوبا تشکیل دادند تا خواستار بسته شدن فوری بندر شوند و از آن حمایت کنند (شورش حزب تنگو)، اما آنها شکست خوردند و توسط قلمرو کاگا در شینبو، ولایت اچیزن (شهر تسوروگای امروزی، استان فوکوئی) دستگیر شدند. کوشیرو و همراهانش پس از
فوکوئی) دستگیر شدند. کوشیرو و همراهانش پس از زندانی شدن در یک انبار شاه‌ماهی، در ۲۳ فوریه ۱۸۶۵ (۲۰ مارس ۱۸۶۵) علی‌رغم درخواست تخفیف مجازات از سوی قلمرو کاگا به شوگون‌سالاری، در معبد رایگوجی در تسوروگا اعدام شدند. او هنگام مرگ ۲۴ سال داشت. معبد رایگوجی در اصل مکانی برای اعدام مردم شهر بود. پس از اعدام، سر کوشیرو به همراه سر تاکدا کونسای و دیگران به میتو فرستاده شد و به عنوان جنایتکار به نمایش گذاشته شد. مزار او در معبد رایگوجی در ماتسوبارا-چو، شهر تسوروگا، استان فوکوئی، جایی که اعدام او انجام شد، و گورستان
فوکوئی، جایی که اعدام او انجام شد، و گورستان عمومی توکیوا در ماتسوموتو-چو، شهر میتو، استان ایباراکی قرار دارد. شعر مرگ بعداً در «گیرتسو کایتن هایاکوشو» (۱۸۷۴) منتشر شد. من هم خوشحالم که امروز احساسات خالصانه‌ام را به امپراتور ابراز می‌کنم.
صومعه آراکالوتس مقدس (موش) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در موش ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده‌های ۱۱-۱۲ام میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده‌است.
ایچیکاوا هیروتومی ، او در اواخر دوره ادو، از ملازمان قلمرو میتو بود. او نایب‌السلطنه (ملازمان ارشد) قلمرو میتو و رهبر حزب طرفدار شوگون‌سالاری شوهیتو در قلمرو میتو بود. او عموماً با لقب سانزائمون شناخته می‌شد.
شیبوساوا سی‌ایچیرو ، ۳۰ ژوئیه ۱۸۳۸–۳۰ اوت ۱۹۱۲ (تایشو ۱) یک تاجر ژاپنی، کشاورز ثروتمند، فعال ضد خارجی و سامورایی از پایان دوره ادو تا دوران میجی بود. نام کوچک او هیدئاکی و تخلص ادبی او روئین بود. سیچیرو نام (لقبی) بود که او در دوران سامورایی بودنش استفاده می‌کرد. نام قدیمی او و پس از دوره میجی با نام شیبوساوا کیساکو شناخته می‌شد. خانواده او از مردم عادی در استان توکیو بودند.
رول تخم مرغ نوعی پیشخورد سرخ‌شده است که در رستوران‌های چینی آمریکایی سرو می‌شود. به صورت یک رول استوانه‌ای و خوش‌طعم است که با کلم رنده شده، گوشت خرد شده یا سایر مواد داخل یک خمیر تهیه شده از آرد گندم، پیجیده و در روغن داغ سرخ می‌شود. رول تخم مرغ برخلاف نامش، معمولاً حاوی تخم مرغ نیست. این غذا گرم سرو می‌شود و معمولاً به صورت لقمک خورده می‌شود و در کنارش سس اردک، سس سویا، سس آلو یا خردل تند سرو می‌شود، رول تخم مرغ را اغلب در یک سلفون می‌پیچند. رول تخم مرغ یکی از غذاهای رایج در آشپزی آمریکایی چینی است.
یکی از غذاهای رایج در آشپزی آمریکایی چینی است. خاستگاه. خاستگاه رول تخم‌مرغ مشخص نیست و در مورد آن همچنان اختلاف نظر وجود دارد. رول تخم مرغ بسیار شبیه به رول‌های بهاری است که در سرزمین اصلی چین سرو می‌شوند، اما تفاوت‌هایی با آن دارد. این غذا اولین بار در اوایل قرن بیستم در ایالات متحده دیده شد. اندرو کو، نویسنده کتاب "«چاپ سوئی: تاریخ فرهنگی غذای چینی در ایالات متحده»"، اظهار داشته است که رول تخم‌مرغ مدرن آمریکایی احتمالاً در اوایل دهه ۱۹۳۰ در یک رستوران چینی در شهر نیویورک توسط یکی از دو سرآشپزی که بعداً
در شهر نیویورک توسط یکی از دو سرآشپزی که بعداً هر دو ادعای اختراع آن را کردند، اختراع شد: لونگ فونگ از رستوران لونگ فونگ یا هنری لو از پورت آرتور. طبق دستور پخت کو، لو، که در کتاب آشپزی سال ۱۹۳۸ "با عنوان «در خانه به زبان چینی بپزید"» چاپ شده است، شامل «جوانه‌های بامبو، گوشت خوک کبابی، میگو، پیازچه، شاه بلوط آبی، نمک، مونوسدیم گلوتامات، شکر، روغن پالم و فلفل» بود، اما نکته قابل توجه این است که کلم، که ماده اصلی پرکننده در رول‌های تخم‌مرغ مدرن است، در آن گنجانده نشده بود. مواد لازم. برخلاف نامش، رول تخم مرغ
نشده بود. مواد لازم. برخلاف نامش، رول تخم مرغ معمولاً حاوی تخم مرغ در مواد داخلش نیست. مشخص نیست که کلمه «تخم مرغ» چگونه در این نام ظاهر شده است، زیرا طعم غالب در رول‌های تخم مرغ آمریکایی کلم است، نه تخم مرغ. مقاله‌ای در سال ۱۹۷۹ در "واشینگتن پست" دو نظریه ارائه داد: ۱) اینکه کلمه «تخم مرغ» در زبان چینی (蛋، ماندارین: "dàn"، کانتونی: "daan6")، تلفظی مشابه کلمه «بهار» (春، ماندارین: "chūn"، کانتونی: "ceon1") دارد و ۲) اینکه سرآشپزهای جنوب چین از تخم مرغ در پوست نازک لفاف استفاده می‌کردند. یکی دیگر از ریشه‌های
نازک لفاف استفاده می‌کردند. یکی دیگر از ریشه‌های احتمالی این نام، دستور پخت «رول تخم‌مرغ» (که با نام «دن گان» نیز شناخته می‌شود) در کتاب آشپزی "«کتاب آشپزی چینی»" نوشته شیو وانگ چان در سال ۱۹۱۷ است. این دستور غذا به جای لفاف آردی، گوشت و سبزیجات را در لایه‌ای از تخم‌مرغ سرخ‌شده می‌پیچید. چایخانهٔ نوم وا در شهر نیویورک ادعا می‌کند که قدیمی‌ترین یا اصلی‌ترین رول تخم‌مرغ را دارد. این رستوران از سال ۱۹۲۰ فعالیت می‌کند و می‌گوید که از سال ۱۹۲۹ رول‌های تخم‌مرغ بسیار بزرگ خود را با استفاده از یک پوشش نازک املت یا
بزرگ خود را با استفاده از یک پوشش نازک املت یا «کرپ تخم‌مرغ» درست می‌کنند (برخلاف انواع مدرن که از پوشش خمیر گندم استفاده می‌کنند).
رول پیتزا یک غذای منجمد است که از تکه‌های پیتزای نان‌دار به اندازه لقمه تشکیل شده‌اند و داخل آنها سس گوجه‌فرنگی، پنیر مصنوعی، و مواد مختلف پیتزا قرار دارد. آنها در طعم‌های متنوعی از جمله پنیر، پپرونی، سوسیس، سوپریم، پنیرهای تقلیدی چندگانه و گوشت‌های مخلوط به فروش می‌رسند. طعم‌های دیگر شامل همبرگر، چیزبرگر، ژامبون و پنیر و ترکیبی (پپرونی و سوسیس) بود. رول‌های پیتزا به گونه‌ای طراحی شده‌اند که به سرعت در فر یا مایکروویو پخته شوند. نام «رول‌های پیتزا» علامت تجاری شرکت جنرال میلز، مالک فعلی محصول اصلی است، که
شرکت جنرال میلز، مالک فعلی محصول اصلی است، که در حال حاضر تحت برند توتینو فروخته می‌شود. محصولات مشابه توسط برند اختصاصی دیگر ساخته می‌شوند. از آنجایی که نام اصلی تحت حمایت علامت تجاری است، از نام‌های مختلفی استفاده می‌شود مانند پیتزا لقمه‌ای، پیتزا اسنک یا پیتزا پاپرز. تاریخچه. رول‌های پیتزا در اواسط دهه ۱۹۶۰ در دولوث، مینه‌سوتا، ایالات متحده، توسط توسعه‌دهنده محصول و آشپز بئاتریس اوجاکانگاس ابداع شدند. او برای جنو پائولوچی، کارآفرین صنایع غذایی، کار می‌کرد که در زمینه آشپزی چینی با نام تجاری چون کینگ
که در زمینه آشپزی چینی با نام تجاری چون کینگ تخصص داشت و به دنبال کاربردهای جدیدی برای دستگاه بسته‌بندی رول تخم‌مرغ خود بود. به گفتهٔ اوجاکانگاس، او با بیش از ۵۰ ایده برای فیلینگ، از جمله تعدادی طعم ساندویچ مانند ساندویچ مربا و کره بادام زمینی، شروع کرد. چندین مورد از ایده‌های او با طعم پیتزا، در آزمایش‌های چشایی عملکرد خوبی داشتند. پائولوچی اظهار داشت: «رول‌های پیتزا چیزی جز رول‌های تخم‌مرغ با پوسته پیتزا و مواد داخل آن نیستند.» برای تولید تجاری، پائولوچی با استفاده از اکسترودر Demaco، فرایند کو-اکستروژن
با استفاده از اکسترودر Demaco، فرایند کو-اکستروژن را اتخاذ کرد.[ "" ] ینو، برند پیتزای منجمد پائولوچی، در سال ۱۹۶۷ شروع به استفاده از علامت تجاری پیتزا رول کرد. در سال ۱۹۸۵، پائولوچی، ینو را به پیلزبوری فروخت که مالک پیتزا توتینو بود. رول‌های پیتزای جنو در سال ۱۹۹۳ به رول‌های پیتزای توتینو تغییر نام دادند. پیلزبری در سال ۲۰۰۱ به جنرال میلز فروخته شد. پس از یک سری تبلیغات مسخره‌آمیز در "برنامهٔ «پخش زندهٔ شنبه شب»"، رول‌های پیتزای توتینو در سال ۲۰۱۶ شاهد افزایش محبوبیت و فروش بودند.
نان زعفرانی، نان چای یا نان رول، یک نان شیرین غنی و ادویه‌دار با مخمر است که با زعفران طعم‌دار شده و حاوی میوه‌های خشک از جمله مویز و کشمش، شبیه به کیک چای است. مواد اصلی عبارتند از آرد ساده، کره، مخمر، شکر، مویز و کشمش. نسخه‌های بزرگتر که در قالب نان پخته می‌شوند، به عنوان کیک زعفرانی شناخته می‌شوند. نان سنت لوسیای اسکاندیناوی. در سوئد و نروژ، در نان از دارچین یا جوز هندی استفاده نمی‌شود و به جای مویز از کشمش استفاده می‌شود. این نان‌ها به شکل‌های سنتی مختلفی پخته می‌شوند که ساده‌ترین آنها به شکل S برعکس
پخته می‌شوند که ساده‌ترین آنها به شکل S برعکس است. آنها نمادگرایی مذهبی سنتی دارند و در ایام جشن ظهور و به ویژه در روز سنت لوسی، ۱۳ دسامبر، خورده می‌شوند. علاوه بر سوئد، آنها در فنلاند، به ویژه در مناطق سوئدی زبان، و توسط سوئدی زبان‌های فنلاند، و همچنین در نروژ و به میزان کمتری در دانمارک نیز به همین روش تهیه و خورده می‌شوند. رنگ زعفران. امروزه بیشتر نان‌ها و کیک‌های زعفرانی موجود در بازار حاوی رنگ‌های خوراکی هستند که رنگ زرد طبیعی زعفران را تقویت می‌کنند. هزینه بسیار بالای زعفران - گران‌ترین ادویه جهان از
بسیار بالای زعفران - گران‌ترین ادویه جهان از نظر وزن - باعث می‌شود که استفاده از زعفران به اندازه کافی برای تولید رنگ غنی، گزینه‌ای غیراقتصادی باشد. افزودن رنگ خوراکی به نان‌های زعفرانی کورنیش تا پایان جنگ جهانی اول رایج بود، زمانی که کمبود زعفران، نانوایان را وسوسه کرد تا راه‌های دیگری برای رنگ‌آمیزی محصولات خود پیدا کنند.[ "" ]
سوپ ذرت نوعی سوپ است که با ذرت به عنوان ماده اصلی تهیه می‌شود. چاودر ذرت معمولی معمولاً از ذرت، پیاز، کرفس، شیر یا خامه و کره تهیه می‌شود. مواد اضافی که گاهی اوقات استفاده می‌شوند شامل سیب‌زمینی یا کدو حلوایی، گوشت خوک نمک‌سود، ماهی، غذاهای دریایی و مرغ است. در ایالات متحده، دستور پخت سوپ ذرت حداقل به اوایل سال ۱۸۸۴ برمی‌گردد. چاودر ذرت به صورت کنسرو در ایالات متحده به صورت تولید انبوه آماده می‌شود. نمای کلی. سوپ ذرت یک سوپ یا سوپ غلیظ خامه‌ای است. این غذا شبیه به چاودر صدف است، با این تفاوت که در دستور پخت
به چاودر صدف است، با این تفاوت که در دستور پخت آن به جای صدف از ذرت استفاده می‌شود یا جایگزین آن می‌شود. مواد اولیهٔ سوپ ذرت شامل ذرت، پیاز و کرفس خرد شده، شیر یا خامه، کره، آرد، نمک و فلفل است. برای تهیه این غذا می‌توان از ذرت تازه پوست کنده شده با دانه‌های ذرت خرد شده، ذرت کنسروی و ذرت منجمد استفاده کرد. علاوه بر ذرت، اغلب حاوی سیب‌زمینی است، و می‌توان از سبزیجات دیگری نیز استفاده کرد. سیب‌زمینی‌ها می‌توانند به غلیظ شدن سوپ کمک کنند. آب مرغ همچنین می‌تواند به عنوان یک ماده اولیه استفاده شود، همان‌طور که
به عنوان یک ماده اولیه استفاده شود، همان‌طور که می‌توان از گوشت خوک نمک سود شده، بیکن، کراکر و نشاسته ذرت، که دومی به عنوان غلیظ کننده استفاده می‌شود، استفاده کرد. تاریخچه. در ایالات متحده، دستور پخت سوپ ذرت حداقل به سال ۱۸۸۴ برمی‌گردد، که در آن زمان دستور پخت سوپ ذرت در "کتاب آشپزی بوستون"، نوشته مری لینکلن از مدرسه آشپزی بوستون ، منتشر شد. دستور پخت دیگری برای سوپ ذرت در سال ۱۸۹۶ در "کتاب آشپزی مدرسه آشپزی بوستون" منتشر شد که توسط فنی فارمر، جانشین لینکلن در مدرسه آشپزی بوستون، نوشته شده بود. دستور پخت
در مدرسه آشپزی بوستون، نوشته شده بود. دستور پخت کشاورز از ذرت کنسروی استفاده می‌کرد، محصولی که در اواسط دهه ۱۸۰۰ در ایالات متحده پدیدار شد دستور پخت سال ۱۸۹۶ همچنین شامل گوشت خوک نمک سود شده، سیب زمینی و کراکر به عنوان مواد تشکیل دهنده بود. پس از انتشار دستور پخت لینکلن در سال ۱۸۸۴، دستور پخت‌های بی‌شماری برای سوپ ذرت در کتاب‌های آشپزی مختلف در ایالات متحده منتشر شد که انواع مختلفی از دستور پخت‌ها را شامل می‌شدند. برای مثال، برخی از دستور پخت‌ها از خامه، شیر یا شیر تغلیظ شده استفاده می‌کردند و
از خامه، شیر یا شیر تغلیظ شده استفاده می‌کردند و غلیظ‌کننده‌ها شامل استفاده از آرد یا تخم‌مرغ بودند.
حکومت‌مندی بوم‌شناختی (یا زیست‌محیطی) به کاربست مفاهیم میشل فوکو در زمینه‌های زیست‌قدرت و حکومت‌مندی در تحلیل نحوهٔ تنظیم و سامان‌دهی روابط اجتماعی با جهان طبیعی اطلاق می‌شود. این مفهوم با بهره‌گیری گسترده از تبارشناسی دولت در اندیشهٔ فوکو، تلاش دارد تا عقلانیت‌ها و فناوری‌های بوم‌شناختی مرتبط با حکمرانی را نیز مورد بررسی قرار دهد (مالت، ۲۰۰۹). ادبیات مرتبط با حکومت‌مندی بوم‌شناختی که در میانهٔ دههٔ ۱۹۹۰ میلادی توسط گروهی محدود از نظریه‌پردازان نظیر لوک، داریر و رادرفورد پایه‌گذاری شد، در واکنش به فقدان
داریر و رادرفورد پایه‌گذاری شد، در واکنش به فقدان تحلیل‌های فوکویی در حوزه‌های محیط زیست‌گرایی و مطالعات زیست‌محیطی، گسترش یافت. نوشته‌های مربوط به حکومت‌مندی بوم‌شناختی، در پیروی از اندیشه‌های میشل فوکو، بر چگونگی نقش‌آفرینی سازمان‌های دولتی در همکاری با تولیدکنندگان دانش تخصصی در ساخت و تعریف «محیط زیست» متمرکز هستند. این شکل از مدیریت دولتی مبتنی بر گسترش و درونی‌سازی دانش/قدرت در میان کنشگران فردی است. در نتیجه، شبکه‌ای غیرمتمرکز از عناصر خودتنظیم‌گر پدید می‌آید که منافع آنان با منافع دولت در هم تنیده
می‌آید که منافع آنان با منافع دولت در هم تنیده و هم‌راستا می‌گردد. حکومت‌مندی بوم‌شناختی را می‌توان بخشی از عرصهٔ گسترده‌تر بوم‌شناسی سیاسی دانست. این مفهوم در چارچوب منازعات نظری معاصر پیرامون چگونگی برقراری تعادل میان دغدغه‌های مربوط به روابط اجتماعی ـ طبیعی و ملاحظات مرتبط با تأثیرات عینی زیست‌محیطی تعاملات مشخص جای می‌گیرد. اصطلاح مذکور به‌ویژه برای پژوهشگرانی همچون برایانت، واتس و پیت سودمند است که بر اهمیت پدیدارشناسی طبیعت، آن‌گونه که در گفتمان پساساختارگرایانه از طریق دانش، قدرت و معنا ساخته
پساساختارگرایانه از طریق دانش، قدرت و معنا ساخته می‌شود، تأکید دارند. افزون بر این، حکومت‌مندی بوم‌شناختی به‌واسطهٔ توانایی‌اش در پیوند دادن پدیده‌های اجتماعی ـ محیطیِ مکان‌مند با اثرات فرامکانیِ نظام‌های حکمرانی ملی و بین‌المللی، جایگاه ویژه‌ای در میان جغرافی‌دانان یافته است. به‌ویژه در مطالعات مربوط به تغییرات زیست‌محیطی که از مرزهای یک ناحیه خاص فراتر می‌روند، این رویکرد می‌تواند ابزاری تحلیلی کارآمد برای ردگیری بازتاب سیاست‌ها در مقیاس‌های گوناگون ـ از فرد و جامعه تا دولت و ساختارهای کلان حکمرانی
ـ از فرد و جامعه تا دولت و ساختارهای کلان حکمرانی زیست‌محیطی ـ فراهم آورد. حکومت‌مندی بوم‌شناختی و تغییرات اقلیمی. از حوالی سال ۲۰۰۲، پژوهشگران با بهره‌گیری از مفاهیم برگرفته از اندیشه‌های میشل فوکو و نظریهٔ حکومت‌مندی بوم‌شناختی، به تحلیل گفتمان‌های مرتبط با تغییرات اقلیمی جهانی و سیاست‌های ناظر بر آن پرداخته‌اند. این زیرشاخه یا کاربست نظریهٔ حکومت‌مندی بوم‌شناختی، در آغاز با تمرکز بر بهره‌گیری از اندیشه‌های فوکو در تحلیل رژیم‌های اقلیمی در سطوح ملی و بین‌المللی، و با هدف شناسایی دسته‌ها و سازوکارهایی که
و با هدف شناسایی دسته‌ها و سازوکارهایی که به‌ویژه در مواجهه با مسائل تغییرات اقلیمی اثربخشی بیشتری دارند، شکل گرفت و گسترش یافت. با گذر زمان و تکامل این رویکرد در ارتباط با تغییرات اقلیمی، اصول نظریهٔ حکومت‌مندی بوم‌شناختی نیز، به شیوه‌هایی متناسب و تعدیل‌شده، در مطالعات مربوط به دولت‌های ایالتی و محلی، و نیز در تحلیل عملکرد سازمان‌های خصوصی و غیرانتفاعی مورد استفاده قرار گرفته‌اند. نظریه‌ها و روش‌های تحلیلی مبتنی بر حکومت‌مندی بوم‌شناختی، فراتر از چارچوب سنتی اقتصاد سیاسی، به‌تدریج به عنوان ابزارهایی مفید
اقتصاد سیاسی، به‌تدریج به عنوان ابزارهایی مفید برای مطالعه و بررسی تغییرات اقلیمی در حوزه‌هایی همچون ارتباطات و روابط بین‌الملل نیز پدیدار شده‌اند. توسعهٔ مطالعات حکومت‌مندی بوم‌شناختی و تغییرات اقلیمی. همزمان با آغاز مطالعات پیرامون کاربرد نظریهٔ حکومت‌مندی بوم‌شناختی در تحلیل مسائل و گفتمان‌های مرتبط با تغییرات اقلیمی، تمرکز اغلب پژوهش‌ها بر سطوح ملی و جهانی معطوف شد. برای نمونه، در یکی از نخستین مطالعات، پاول هنمن نظریهٔ حکومت‌مندی را در سیاست اقلیمی ملی استرالیا و فرایند مدل‌سازی تغییرات اقلیمی به کار
استرالیا و فرایند مدل‌سازی تغییرات اقلیمی به کار گرفت و به این نتیجه رسید که مدل‌سازی، ابزاری فناورانه برای قابل‌مدیریت ساختن اقلیم به‌شمار می‌آید، هرچند که در عین حال، ظرفیت دولت برای پاسخ‌گویی را محدود می‌سازد. همچنین، اثر سورکر یاگرز و یوهانس استریپل که در سال ۲۰۰۳ منتشر شد، بر اهمیت فزایندهٔ کنشگران غیردولتی (NNSA) در اقدامات مربوط به کاهش و سازگاری با تغییرات اقلیمی تأکید کرد و این دیدگاه را مطرح نمود که «رژیم‌های خصوصی» نظیر صنعت بیمه ممکن است در مواجهه با این مسئله، کارآمدتر از ساختارهای قدرت ملی و
با این مسئله، کارآمدتر از ساختارهای قدرت ملی و بین‌المللی عمل کنند.
حکومت‌مندی (به انگلیسی: Governmentality) نظریه‌ای در باب قدرت است که توسط فیلسوف فرانسوی میشل فوکو مطرح شده است. این نظریه قدرت «حکومتی» را نه‌تنها از منظر سازوکارهایی که دولت‌ها از طریق آن بر مردم اعمال سلطه می‌کنند، بلکه همچنین از طریق ابزارها و فناوری‌هایی که افراد به‌واسطهٔ آن‌ها بر خود نظارت و کنترل اعمال می‌نمایند، مورد تحلیل قرار می‌دهد. به‌بیان دیگر، حکومت‌مندی ناظر بر شکل‌هایی از قدرت است که از دل عقلانیت‌های خاص حکمرانی پدید می‌آیند و به تنظیم رفتارها در سطوح خرد و کلان می‌پردازند. حکومت‌مندی، به
در سطوح خرد و کلان می‌پردازند. حکومت‌مندی، به عنوان شکلی از قدرت، با انضباط یا مجازات دولتی که برای وادار کردن افراد به انجام عملی خاص، بر اجبار متکی است، متفاوت است. بلکه، حکومت‌مندی همچنین شامل قدرتی است که افراد در یک جمعیت برای خودگردانی دارند، که دولت می‌تواند از طریق ابزارهای غیراجباری مانند آموزش بر آن تأثیر بگذارد یا آن را هدایت کند. مفهوم حکومت‌مندی در حوزه‌های انسان‌شناسی، تاریخ، حقوق، فلسفه، علوم سیاسی و جامعه‌شناسی کاربرد و پذیرش یافته است. از جمله محققان برجستهٔ این حوزه می‌توان به پیتر میلر،
محققان برجستهٔ این حوزه می‌توان به پیتر میلر، نیکلاس رز و میچل دین اشاره کرد. تاریخچه. مفهوم «حکومت‌مندی» ("Governmentality") عمدتاً در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۷۷ تا زمان درگذشت میشل فوکو در سال ۱۹۸۴ توسعه یافت، به‌ویژه در مجموعه سخنرانی‌های او در کالج فرانسه طی این دوره. این واژه اصطلاحی نوظهور است که ریشه و معنای آن محل بحث میان مفسران بوده است. برخی از شارحان بر این باورند که «حکومت‌مندی» ترکیبی از دو واژهٔ «government» (حکومت) و «mentality» (ذهنیت یا عقلانیت) است و به شیوه‌های خاص اندیشیدن و عقلانیت‌هایی
است و به شیوه‌های خاص اندیشیدن و عقلانیت‌هایی اشاره دارد که در بنیان کنش‌های حکمرانی قرار دارند. با این حال، این تفسیر مورد مناقشه است و گروهی دیگر استدلال می‌کنند که واژه مذکور صرفاً از ترکیب «government» و پسوند انتزاع‌ساز «-ality» ساخته شده است، و به همین دلیل باید آن را معادل با اصطلاح انتزاعی «governmentity» دانست، بی‌آن‌که لزوماً دلالتی بر «ذهنیت» داشته باشد.
ماشین انیمه: نظریهٔ رسانه‌ای انیمیشن اثری مرجع از توماس لامار، محقق انیمیشن است که در سال ۲۰۰۹ منتشر شد. این کتاب عمدتاً بر تحلیل انیمه تمرکز دارد و طی آن لامار نظریهٔ خود را مبنی بر «انیمتیسم» ارائه می‌کند؛ نظریه‌ای متفاوت برای نگریستن به جهانی اشباع‌شده از فناوری مدرن. این کتاب در سال ۲۰۰۹ توسط انتشارات دانشگاه مینه‌سوتا منتشر شد و با استقبال خوبی از سوی محققان روبه‌رو گردید. بازخورد. منتقدان در نشریات دانشگاهی عمدتاً نظرات مثبتی دربارهٔ کتاب داشتند. محقق کاترین دانلپ، سطح جزئیات کتاب را «فوق‌العاده»
کاترین دانلپ، سطح جزئیات کتاب را «فوق‌العاده» دانست، که به نظر او این ویژگی به خوانندگان ناآشنا با بدنهٔ انیمیشن ژاپنی اجازه می‌دهد تا استدلال‌های مطرح‌شده را بپذیرند. نپیر احساس می‌کرد که این اثر «به طرز نفس‌گیری بلندپروازانه و از نظر فکری هیجان‌انگیز» است، اما نوشت که لامار به وضوح استدلال‌های خود را بین نظریهٔ «انیمتیسم» و رسانهٔ انیمیشن ترسیم نکرده است، و نیز گفت که برخی از دانشجویانش احساس می‌کردند که این یک عنصر از نظر مفهومی دشوار در تز این اثر است. محقق دانیل جانسون در نقدی برای "مجلهٔ مطالعات
محقق دانیل جانسون در نقدی برای "مجلهٔ مطالعات آسیایی"، این کتاب را به عنوان «اثری نادر از جهت دقت و وضوح نظری» ستود و احساس کرد که این کتاب بر سبک جدیدی از تحقیقات دانشگاهی در مورد انیمیشن ژاپنی تأثیر خواهد گذاشت. میری ناکامورا، محقق ادبیات نیز همین نظر را داشت و این کتاب را «اثری روشنگر با عمق فکری شگفت‌انگیز» دانست کالب سیمونز "ایمیج تکست" نوشت که استدلال‌های لامار در مورد انتزاع ماشین در جنبه‌های اجتماعی انیمیشن «به طرز استادانه‌ای مورد بحث قرار گرفته» است و احساس کرد که نقطه برجسته نثر کتاب، فصل‌هایی
است و احساس کرد که نقطه برجسته نثر کتاب، فصل‌هایی است که در آن‌ها این نثر به نمونه‌هایی از تصویر چندسطحی و جداسازی لایه‌های متحرک در یک ترکیب‌بندی اعمال شده است. با این حال، محقق شیون کونو در کتاب "مونومنتا نیپونیکا" نوشت که نظریهٔ کتاب آنقدر کند ارائه شده که برای برخی از خوانندگان قابل فهم نیست.
تغذیهٔ خام نوعی رژیم غذایی برای سگ‌ها، گربه‌ها و سایر حیوانات خانگی است که عمدتاً شامل گوشت نپخته، استخوان و سایر اندام‌های خوراکی است. برخی افراد ترجیح می‌دهند خودشان به‌صورت خانگی برای حیوانات خانگی خود مواد غذایی خام تهیه کنند، اما رژیم‌های غذایی خام تجاری نیز موجود است. استفاده از رژیم‌های غذایی خام به دلیل خطر بیماری‌های ناشی از غذا، بیماری‌های مشترک انسان و جانوران و عدم تعادل تغذیه‌ای، نگرانی‌هایی را ایجاد کرده است. افرادی که به سگ‌های خود غذای خام می‌دهند، این کار را به دلایل زیادی انجام می‌دهند، از
این کار را به دلایل زیادی انجام می‌دهند، از جمله فرهنگ، باورهای مربوط به سلامت، تغذیه و آنچه که برای حیوانات خانگی‌شان طبیعی‌تر تلقی می‌شود. تغذیه با غذای خام می‌تواند به عنوان راهی برای حفظ ارتباط حیوان خانگی با اجداد وحشی و گوشتخوار خود تلقی شود. جنبش خام‌خواری به موازات تغییر در روندهای غذایی بشر برای محصولات طبیعی‌تر و ارگانیک‌تر نیز رخ داده است.
قلمرو اوباما ، یک دامنه (هان (ژاپن)) دایمیوهای فودای از دوره ادو ژاپن بود.
نظریه مرد دیوانه () یک نظریه سیاسی است که معمولاً با سیاست خارجی رئیس‌جمهور ایالات متحده ریچارد نیکسون و دولت او مرتبط است. او تلاش کرد تا رهبران کشورهای متخاصم بلوک کمونیست را به این باور برساند که نیکسون نامعقول و بی‌ثبات است تا از تحریک ایالات متحده به دلیل ترس از یک واکنش غیرقابل پیش‌بینی اجتناب کنند. فرض نظریه مرد دیوانه این است که تهدیدات به ظاهر غیرقابل اعتماد اجبار را معتبر جلوه می‌دهد. به عنوان مثال، در عصر نابودی حتمی طرفین، تهدیدات یک رهبر منطقی برای تشدید یک اختلاف ممکن است خودکشی‌آمیز به نظر
برای تشدید یک اختلاف ممکن است خودکشی‌آمیز به نظر برسد و بنابراین به راحتی توسط دشمنان نادیده گرفته شود. با این حال، تهدیدات خودکشی‌آمیز یک رهبر ممکن است معتبر به نظر برسد اگر باور بر این باشد که رهبر نامعقول است. دانشمندان روابط بین‌الملل نسبت به نظریه مرد دیوانه به عنوان یک استراتژی موفقیت در چانه‌زنی اجباری بدبین بوده‌اند. «مردان دیوانه» برجسته، مانند نیکسون، نیکیتا خروشچف، صدام حسین، دونالد ترامپ، و معمر قذافی در پیروزی در اختلافات اجباری شکست خوردند. یکی از مشکلات، این است که دیگران را متقاعد کنی که
یکی از مشکلات، این است که دیگران را متقاعد کنی که واقعاً یک دیوانه‌ای. مشکل دیگر، ناتوانی یک مرد دیوانه در اطمینان دادن به دیگران است که حتی اگر به یک خواسته خاص تسلیم شوند، مجازات نخواهند شد. یک مطالعه نشان داد که نظریه مرد دیوانه اغلب نتیجه معکوس دارد، اما می‌تواند تحت شرایط خاصی مؤثر باشد. مطالعه‌ای دیگر نشان داد که هم مزایای چانه‌زنی و هم معایبی برای دیوانگی ادراک شده وجود دارد. تاریخچه. در سال ۱۵۱۷، نیکولو ماکیاولی استدلال کرده بود که گاهی اوقات "شبیه‌سازی جنون کار بسیار عاقلانه‌ای است" ("گفتارهای
جنون کار بسیار عاقلانه‌ای است" ("گفتارهای ماکیاولی"، کتاب ۳، فصل ۲). با این حال، کیمبال در "جنگ ویتنامِ نیکسون"، استدلال می‌کند که نیکسون به طور مستقل و در نتیجه تجربه عملی و مشاهده نحوه مدیریت جنگ کره توسط دوایت آیزنهاور به این استراتژی رسیده است. هرمن کان در کتابش در سال ۱۹۶۲، "اندیشیدن درباره غیرقابل تصور"، آینده‌نگر استدلال کرد که "کمی دیوانه به نظر رسیدن" ممکن است راهی مؤثر برای وادار کردن یک دشمن به عقب‌نشینی باشد. ریچارد نیکسون. رئیس دفتر نیکسون، هری رابینز هالدمن، نوشت که نیکسون به او گفته بود: من
رابینز هالدمن، نوشت که نیکسون به او گفته بود: من این را نظریه مرد دیوانه می‌نامم، باب. می‌خواهم ویتنامی‌های شمالی باور کنند که من به نقطه‌ای رسیده‌ام که ممکن است برای پایان دادن به جنگ هر کاری بکنم. ما فقط این پیام را به آنها خواهیم رساند که "به خاطر خدا، شما می‌دانید که نیکسون نسبت به کمونیسم وسواس دارد. ما نمی‌توانیم او را وقتی عصبانی است مهار کنیم—و او دستش روی دکمه هسته‌ای است" و خود هو شی مین تا دو روز دیگر برای صلح به پاریس خواهد آمد. در اکتبر ۱۹۶۹، دولت نیکسون به اتحاد جماهیر شوروی اشاره کرد که "مرد
نیکسون به اتحاد جماهیر شوروی اشاره کرد که "مرد دیوانه آزاد شده است" زمانی که به نیروهای نظامی ایالات متحده دستور داده شد تا به حالت آماده‌باش کامل جنگ جهانی که به عنوان "آزمون آمادگی ستاد مشترک ارتش آمریکا" شناخته می‌شد (بدون اطلاع اکثریت مردم آمریکا)، که با "عملیات غول پیکر لنس" به اوج خود رسید، زمانی که هجده بمب افکن بی-۵۲ مسلح به بمب هیدروژنی برای سه روز متوالی در نزدیکی مرز شوروی پرواز کردند. با این حال، به گفته وزارت امور خارجه آمریکا، توضیح دیگر این است که آزمون آمادگی ستاد مشترک ارتش آمریکا توسط