payamvha/North_RAG huggingface dataset:
محمدحسین اسلام‌پناه (۱۳۱۶ -۱۳ اردیبهشت ۱۴۰۴) فرهنگ‌پژوه ایرانی و پیشکسوت صحافی سنتی در ایران بود. زندگی. اسلام‌پناه اهل کرمان بود. او دانش‌آموختهٔ مهندسی زمین‌شناسی از دانشکدهٔ فنی دانشگاه تهران و بازنشستهٔ وزارت نیرو بود. او در بازار کرمان، دکان صحّافی «کهنه‌کتاب» را اداره می‌کرد. اسلام‌پناه در سال ۱۳۷۴ موفق به کسب نشان شایستگی و تقدیر در مرمت کتاب و تندیس یادبود از ششمین جلسه حامیان نسخ خطی ایران شد.
تغییر اقلیم هم‌اکنون در حال عوض کردن زیست‌بوم‌ها است و اثر نامطلوبی روی اکوسیستم‌های زمینی و دریایی گذاشته است. تغییر اقلیم باعث تغییرات بلندمدت دما و متوسط الگوهای آب‌وهوایی می‌شود. این منجر به افزایش قابل توجه فراوانی و شدت رویدادهای آب‌وهوایی شدید می‌شود. همینکه اقلیم یک منطقه تغییر می‌کند، به دنبال آن تغییر در گیاگان و زیاگان آنجا اتفاق می‌افتد. برای نمونه، از چهار هزار گونه‌ای که توسط ششمین گزارش هیئت بین‌دولتی تغییر اقلیم مورد تحلیل قرار گرفتند، مشخص شد که نیمی از آن‌ها در پاسخ به تغییر اقلیم توزیعشان
که نیمی از آن‌ها در پاسخ به تغییر اقلیم توزیعشان را به عرض‌های جغرافیایی بالاتر یا سرزمین‌های مرتفع‌تر تغییر داده‌اند.
کورِت‌ها (؛ به انگلیسی: Curetes) در اساطیر و ادبیات حماسی یونان افرادی افسانه‌ای بودند که در نزاع بر سر گراز کالیدونیان شرکت داشتند. استرابون اشاره می‌کند که به کورِت‌ها هویت‌ها و خاستگاه‌های متعددی مانند آکارنانیایی، آتولیایی، اهل کرت، یا اهل ائوبویا نسبت داده شده بود. با این حال، او هویت کورت‌ها را روشن کرد و آن‌ها را آتولیایی در نظر گرفت. دیونوسیوس هالیکارناسی از کورت‌ها با عنوان نام قدیمی آیتولی‌ها یاد کرده است.
والیس دی (؛ زادهٔ ) بازیگر و مدل بریتانیایی است. او بیشتر به خاطر بازی در نقش کیت کین در مجموعه تلویزیونی "بت وومن"، نیسا-وکس در سریال "کریپتون" و مأمور شین در فیلم "بی‌نهایت" (۲۰۲۱) شناخته می‌شود. او همچنین قرار است در فیلم رو به اکران "سونیای سرخ" در نقش آنیسیا، خواهر ناتنی شخصیت اصلی حضور یابد. اوایل زندگی. والیس دی زادهٔ ۲۰ سپتامبر ۱۹۹۴ در لندن است. پدرش تحصیل کردهٔ دانشگاه آکسفورد است و مادرش در دانشگاه کمبریج تحصیل کرده است. دی اظهار داشته است که او از «یک خانواده بسیار معمولی با مشاغل بسیار عادی»
از «یک خانواده بسیار معمولی با مشاغل بسیار عادی» آمده است، بطوریکه هیچ یک از اعضای خانواده‌اش ارتباطی با صنعت سرگرمی نداشتند. در پنج سالگی، پس از اینکه پدرش او را برای تماشای رقص باله برد، به بازیگری علاقه‌مند شد و در همان سن به گروه تئاتر هنرهای نمایشی استیج‌کوچ پیوست. دی سپس در مدرسه تئاتر سیلویا یانگ، و بعداً در مدارس آموزشی هنر (ArtsEd) به تحصیل پرداخت.
بلندانجام (iamb یا iambus) یا وتد مجموع، یکی از پایه‌های عروضی است که در انواع مختلف شعر به‌کار می‌رود. در اصل، این اصطلاح به یکی از پایه‌های وزن شعر در یونانی باستان اشاره دارد که از یک هجای کوتاه و سپس یک هجای بلند تشکیل شده است (برای نمونه در واژهٔ () به‌معنای «زیبا» \[مؤنث]). بلندانجام بنابر این یک وزن خیزان است، برعکس بلندآغاز که یک‌وزن افتان است. اصطلاح بلندانجام بعدها به توصیف شعر تکیه‌ای-هجایی در زبان انگلیسی نیز راه یافت، و در این حوزه به پایه‌ای گفته می‌شود که از یک هجای بی‌تکیه و سپس یک هجای
گفته می‌شود که از یک هجای بی‌تکیه و سپس یک هجای تکیه‌دار تشکیل شده است (مانند واژهٔ "abóve"). ازاین‌رو، واژه‌ای مانند در زبان لاتین، به دلیل آهنگ کوتاه–بلند، از نظر عروض‌دانان لاتینی یک بلندانجام محسوب می‌شود، اما چون تکیه بر هجای نخست آن است، در زبان‌شناسی امروزی، بلندآغاز شمرده می‌شود. ریشه‌شناسی. رابرت اس. پی. بیکس پیشنهاد کرده است که واژهٔ یونانی ریشه‌ای در زبان پیشایونانی دارد. یکی از فرضیه‌های کهن این است که این واژه از زبان فریجی یا پلاسجی‌ها وام گرفته شده و معنای تحت‌اللفظی آن «یک‌گام»
وام گرفته شده و معنای تحت‌اللفظی آن «یک‌گام» ("Einschritt") است، اما ه.اس. ورسنل این ریشه‌شناسی را رد کرده و به‌جای آن منشأیی از نوع فریاد آیینی پیشنهاد می‌کند. این واژه ممکن است با یامبه، ایزدبانوئی فرعی در اسطوره‌های یونانی که با شعر و به‌ویژه شوخی‌های بی‌پرده و هزل‌آمیز در پیوند است، نیز مرتبط باشد. در یونان باستان، یامبوس عمدتاً به شعرهای هجوآمیز، طعنه‌دار و طنزآمیز اطلاق می‌شد که الزماً با قالب وزنی خاصی همراه نبود. در واقع وزن بلندانجام از این نوع اشعار نام گرفته، نه برعکس. کاربرد در شعر
این نوع اشعار نام گرفته، نه برعکس. کاربرد در شعر تکیه‌ای–هجایی. در شعر تکیه‌ای–هجایی و در زبان‌شناسی امروزی، یک پایهٔ بلندانجام دارای الگوی ریتمیک زیر است: در نگارش به شیوهٔ «تکیه و x»، این الگو چنین نمایش داده می‌شود: واژهٔ انگلیسی "attempt" یک بلندانجام طبیعی است: در واج‌شناسی، پایهٔ بلندانجام به‌شکل تخت به‌صورت (σ σ) و در ساختار درختی به‌صورت شاخه‌ای با دو گرهٔ W و S (W = ضعیف، S = قوی) نمایش داده می‌شود. پنج‌پایه‌ای بلندانجام یکی از رایج‌ترین قالب‌های وزنی در زبان انگلیسی و ادبیات آلمانی است؛ برای
وزنی در زبان انگلیسی و ادبیات آلمانی است؛ برای نمونه در سونت‌های شکسپیر از ویلیام شکسپیر می‌توان آن را یافت. یک مصرع در این وزن از پنج پایهٔ پیاپی بلندانجام تشکیل می‌شود. سه‌پایه‌ای بلندانجام وزن رایج در مصرع‌های گفتاری تراژدی و کمدی در یونان باستان بود، که در اصل از شش پایه (سه متری از دوپایه‌ای) تشکیل می‌شد. اما در قالب شعر تکیه‌ای–هجایی در انگلیسی، سه‌پایه‌ای بلندانجام به مصرعی گفته می‌شود که از سه پایهٔ بلندانجام تشکیل شده باشد.
کوریبانت‌ها یا کوریبانتس (؛ ) از اساطیر یونان باستان و رقصندگان مسلح و کاکلی بودند که با طبل زدن و رقصیدن، الهه فریگیایی، سیبل را پرستش می‌کردند. آن‌ها همچنین در فریگیه کوربانتس نامیده می‌شوند. کوریبانت‌ها فرزندان آپولون و موز الهه تالیا یا آپولون و نیمف رِتیا بودند. یک روایت نسب آن‌ها را به زئوس و کالیوپه، یا به هلیوس و آتنا، یا به کرونوس گواهی می‌دهد.
میرمیدون‌ها (؛ به انگلیسی: Myrmidons) در اساطیر یونان یک قبیله باستانی تسالیایی بودند. در "ایلیاد" هومر، میرمیدون‌ها سربازانی هستند که توسط آشیل فرماندهی می‌شوند. جد هم‌نام آن‌ها میرمیدون، پادشاه فتیوتیس، پسر زئوس و یوری‌مدوسا «حاکم بر همه جا»، شاهزاده خانم فتیوتیس بود. در یک روایت، زئوس، یوری‌مدوسا را به شکل مورچه اغوا کرد. در یک اسطوره سبب‌شناسی از ریشه‌های نام آن‌ها، این نام در یونان کلاسیک را به‌عنوان «مردم مورچه‌ای» تفسیر کرده است. اولین بار توسط اووید در "دگردیسی‌ها" ذکر شد. در روایت اووید،
اووید در "دگردیسی‌ها" ذکر شد. در روایت اووید، میرمیدون‌ها مورچه‌های کارگر ساده‌ای در جزیره ایجاینا بودند.
دزد جواهر-سرقت آغاز می‌شود یک فیلم هندی زبان محصول سال ۲۰۲۵ در ژانر سرقت، اکشن هیجان انگیز به کارگردانی کوکیگلاتی و رابی گریوال است. این فیلم توسط مارفلیکس پیکچرز تولید شده است، از بازیگران مشهور این فیلم می‌توان به سیف علی خان، جیدیپ اهلات، نیکیتا دتا و کونال کاپور اشاره کرد. این فیلم در ۲۵ آوریل ۲۰۲۵ در نتفلیکس به نمایش گذاشته شد و با نظرات منفی از سوی منتقدان روبرو گردید
تلچین‌ها (؛ به انگلیسی: Telchines) در اساطیر یونانی، ساکنان اولیه جزیره ردس بودند و در کرت و قبرص شناخته‌شده بودند. خانواده. والدین آن‌ها یا پونتوس و گایا یا تارتاروس و نمسیس بودند. یا این‌که خودشان به همراه ارینی‌ها از خون اورانوس اخته‌شده متولد شده بودند. به گفته دیودور سیسیلی، تلچین‌ها فرزندان تالسا بودند. آن‌ها به‌جای دست، باله و سر سگ داشتند و به بچه‌ماهی معروف بودند. در برخی روایات، پوزئیدون به‌عنوان پدر تلچین‌ها توصیف شده است.
دوکوتاهه یا پیریک ()، یکی از پایه‌های عروضی‌ مورد استفاده در شعر رسمی غربی است. این پایه از دو هجای کوتاه و بدون تکیه تشکیل شده است. نام دیگر آن دیبراک (dibrach) است، و در فارسی برای آن، «رکن دوناکوب» هم استفاده شده است. پایۀ دوکوتاهه، از دو هجای پیاپی با تکیه‌های ضعیف کمابیش یکسانی تشکیل شده است. در شعر کلاسیک یونانی. اگرچه دوکوتاهه به‌تنهایی در تحلیل عروض یونانی کلاسیک به‌کار نمی‌رود، نمونه‌هایی از اشعار تقریظ‌گونه وجود دارد که در آن‌ها صرفاً از هجاهای کوتاه استفاده شده است (به‌جز در پایان مصرع که هجا
کوتاه استفاده شده است (به‌جز در پایان مصرع که هجا همیشه بلند شمرده می‌شود)، و اثری شبیه دوکوتاهه ایجاد می‌کنند. نمونه‌ای از این اشعار در یک اپیگرام خطاب به فیلسوف کلبی، دیوژن کلبی، در سودا ثبت شده است: کاربرد در شعر انگلیسی. آلفرد تنیسون در آثارش از دوکوتاهه و دوبلنده به‌وفور استفاده کرده است، برای نمونه در شعر "به یادبود آ.ه.ه.": "When the" blood creeps "and the" nerves prick. در این بیت، "When the" و "and the" ممکن است به‌عنوان دوکوتاهه تحلیل شوند (هرچند می‌توان آن را به‌صورت وزن یونیکی نیز در نظر گرفت).
آن را به‌صورت وزن یونیکی نیز در نظر گرفت). با این حال، به‌دلیل یکنواختی شدید، استفادهٔ کامل از دوکوتاهه برای سرودن یک شعر کامل در زبان انگلیسی معمول نیست. ادگار آلن پو خاطرنشان کرده که بسیاری از متخصصان عروض، آن را از وزن‌شناسی انگلیسی کنار گذاشته‌اند، و خود نیز با این دیدگاه موافق بوده است: دوکوتاهه به‌درستی کنار گذاشته شده است. وجود آن در وزن‌های باستانی یا نوین صرفاً خیالی است، و اصرار بر چنین موجود گمراه‌کننده‌ای به‌عنوان پایه‌ای متشکل از دو هجای کوتاه، شاید بهترین گواه بر بی‌منطقی شدید و تبعیت
کوتاه، شاید بهترین گواه بر بی‌منطقی شدید و تبعیت کورکورانه از مرجع‌ها در علم عروض ما باشد. رقص جنگی. به‌صورت توسعه‌ای، این الگوی ریتمیک پایه‌ای برای نوعی رقص جنگی یونانی باستان با همین نام به‌شمار می‌رفته است. پروکلس لیکایوس معتقد بود که این رقص همان "hyporcheme" (یا hyporchēma) است، درحالی‌که آثنئیوس میان این دو تفاوت قائل بود؛ این تمایز احتمالاً به همراهی آواز با رقص بستگی داشته است. آثنئیوس با استناد به آریستوکسنوس می‌نویسد که دوکوتاهه نوعی رقص اسپارتی برای پسران نیزه‌به‌دست بوده است که برای آمادگی جنگ
پسران نیزه‌به‌دست بوده است که برای آمادگی جنگ انجام می‌شده، و سرعت زیاد آن را نیز یادآور می‌شود. در اثر افلاطون با عنوان "قوانین"، این رقص به‌عنوان بازنمایی حرکات هجومی و تدافعی در نبرد توصیف شده است. برخی یونانیان این رقص را با دیونیزوس نیز مرتبط دانسته‌اند. آثار هنری کلاسیک و پساکلاسیکی متعددی وجود دارند که رقصندگان دوکوتاهه را به تصویر کشیده‌اند، هرچند این نقش‌مایه در دوران رومی چندان رایج نبوده است.
سه‌کوتاهه (به انگلیسی: tribrach)، یکی از پایه (عروض)‌هایی است که در شعر رسمی غربی و وزن شعر یونانی و لاتین به‌کار می‌رود. در وزن شعر (مانند وزن شعر کلاسیک)، این پایه از سه هجای کوتاه تشکیل شده است که جایگزین یک بلندانجام (˘ ¯) یا یک بلندآغاز (¯ ˘) می‌شود. در شعر تکیه‌ای–هجایی (مانند شعر رسمی انگلیسی)، سه‌کوتاهه شامل سه هجای کوتاه پیوسته است که به‌جای یک بلندآغاز قرار می‌گیرد. «واژهٔ سه‌کوتاهه» به واژه‌ای گفته می‌شود که از سه هجای کوتاه تشکیل شده‌باشد؛ مانند واژهٔ لاتین به‌معنای «درخشان» یا واژهٔ یونانی
واژهٔ لاتین به‌معنای «درخشان» یا واژهٔ یونانی به‌معنای «شما دارید». برابر آن در زبان انگلیسی می‌تواند واژه‌ای با سه هجای کوتاه باشد، مانند "Canada" یا "passenger". واژهٔ tribrach از واژهٔ یونانی مشتق شده که خود از پیشوند - به‌معنای «سه» و صفت به‌معنای «کوتاه» ساخته شده است. واژه‌شناسی. نخستین ثبت واژهٔ به نویسندهٔ رومی کوئنتیلی (سدهٔ نخست میلادی) بازمی‌گردد. بنا به گفتهٔ کوئنتیلی، نام جایگزین دیگر برای سه‌کوتاهه، «بلندآغاز» بود: «سه هجای کوتاه یک می‌سازند، اما کسانی که واژهٔ را برای به‌کار می‌برند، ترجیح
اما کسانی که واژهٔ را برای به‌کار می‌برند، ترجیح می‌دهند آن را بنامند.» خودِ کوئنتیلی از واژهٔ استفاده می‌کرد. با این حال، در کاربرد امروزی، رشته‌ای از سه هجای کوتاه را همواره سه‌کوتاهه می‌نامند، در حالی‌که واژهٔ بلندآغاز برای ترکیب بلند + کوتاه (یا سنگین + سبک، یا تکیه‌دار + بی‌تکیه) به‌کار می‌رود. نام دیگری که در نوشته‌های دیومدس گراماتیکوس (سدهٔ چهارم میلادی) آمده، است. نویسندهٔ لاتینی در زمینهٔ وزن‌شناسی، ترنتیانوس ماوروس (سدهٔ دوم میلادی) یادآور شده است که هجای بلند در یک پایهٔ بلندآغاز (¯ ˘) اغلب به
که هجای بلند در یک پایهٔ بلندآغاز (¯ ˘) اغلب به دو هجای کوتاه تقسیم می‌شود، «از این‌رو چیزی که ما آن را سه‌کوتاهه می‌نامیم، می‌تواند یک نیز باشد». او می‌افزاید که سه‌کوتاهه می‌تواند به‌جای یک بلندانجام (˘ ¯) نیز قرار گیرد، و همچنین در نیمهٔ اول یا دوم پایه‌ای از نوع (یعنی دوسوبلند: ¯ ˘ ¯) ظاهر شود. نخستین اشاره به واژهٔ در میان نویسندگان یونانی، در فرهنگ لغت لیدل و اسکات، در نوشته‌های هفایشتیون (سدهٔ دوم میلادی) آمده است، که در آن سه‌کوتاهه را یکی از صورت‌های ممکن برای پایهٔ بلندآغاز ذکر کرده است. این پایه
ممکن برای پایهٔ بلندآغاز ذکر کرده است. این پایه همچنین با عنوان به‌معنای «پایهٔ سه‌کوتاهه» شناخته می‌شد. در شعر لاتین. در شعر لاتین، سه‌کوتاهه هرگز در آثار ویرژیل، اووید یا کاتولوس دیده نمی‌شود، زیرا اوزان شش‌پایه‌ای و هندکاسیلابی با بیش از دو هجا سازگار نیستند. با این حال، در اشعار بلندانجام و بلندآغاز که در کمدی‌های رومی نویسندگانی چون پلوتس و پوبلیوس ترنتیوس آفر دیده می‌شود، کاربرد آن نسبتاً رایج است. در این اوزان، سه‌کوتاهه می‌تواند به‌جای یک بلندانجام (˘ ¯) یا یک بلندآغاز (¯ ˘) در هر نقطه‌ای از مصرع
(˘ ¯) یا یک بلندآغاز (¯ ˘) در هر نقطه‌ای از مصرع قرار گیرد، به‌جز بلافاصله پیش از پایان مصرع یا پیش از وقف میانی. معمولاً تکیهٔ واژه در ابتدای جزء تقسیم‌شده (resolved) قرار می‌گیرد. در مورد تقسیم واژه در سه‌کوتاهه، قواعدی وجود دارد. برای نمونه، واژه‌ای مانند که یک واژهٔ سه‌کوتاهه است، نمی‌تواند به‌جای بلندانجام (˘ ¯) قرار گیرد، بلکه فقط به‌جای بلندآغاز (¯ ˘) قرار می‌گیرد. البته این قاعده در زبان یونانی کاربرد ندارد، چرا که در آن تکیهٔ واژه بر وزن تأثیر نمی‌گذارد. گاهی در یک مصرع دو سه‌کوتاهه پشت سر هم دیده
گاهی در یک مصرع دو سه‌کوتاهه پشت سر هم دیده می‌شود: نمونه‌ای از سه‌کوتاههٔ دوتایی در شعری جدی‌تر در سروده‌ای منسوب به امپراتور هادریان در بستر مرگ دیده می‌شود با عنوان "Animula vagula blandula". هر مصرع در این شعر در قالب دوپایه‌ای بلندانجام (˘ ¯ ˘ ¯ | ˘ ¯ ˘ ¯) است، اما در مصرع‌های نخست و چهارم، دو هجای بلند ابتدایی به دو هجای کوتاه تقسیم شده‌اند و سه‌کوتاهه تشکیل داده‌اند: در شعر انگلیسی. در شعر انگلیسی نیز، مانند شعر لاتین، سه‌کوتاهه می‌تواند به‌جای بلندآغاز در وزن بلندآغاز قرار گیرد: در موسیقی سنتی برای
در وزن بلندآغاز قرار گیرد: در موسیقی سنتی برای این شعر کودکانه، واژه‌های "Humpty" و "Dumpty" به‌صورت یک نت سیاه و یک نت چنگ اجرا می‌شوند، در حالی‌که "sat on a" با سه نت چنگ اجرا می‌شود. جایگزینی سه‌کوتاهه به‌جای بلندآغاز، غالباً در شعرهای کودکانه دیده می‌شود. نمونه‌ای از شعر جدی‌تر در ترانهٔ "Space Man" (۲۰۲۲) از سم رایدر دیده می‌شود. در ترجیع‌بند، عبارت "nothing but" با سه هجای برابر در موسیقی اجرا شده است: سه‌کوتاههٔ دوتایی (مانند "higgledy piggledy") نیز در شعر انگلیسی دیده می‌شود، مانند شعر کودکانهٔ
در شعر انگلیسی دیده می‌شود، مانند شعر کودکانهٔ "Hickory Dickory Dock" (حدود ۱۷۴۴): نمونه‌ای دیگر در شعر کودکانهٔ «نافرمانی» (۱۹۲۴) از آلن الکساندر میلن (در مجموعهٔ "وقتی خیلی کوچک بودیم") آمده است:
«باز هم عصبانی» () ترانه‌ای از گروه موسیقی ترش متال آمریکایی مگادث است که در سال ۱۹۹۳ منتشر شد و توسط دیو ماستین، خواننده گروه، نوشته شده است. این ترانه به‌طور اختصاصی برای گنجاندن در فیلم اکشن "آخرین قهرمان اکشن" (۱۹۹۳) نوشته شده بود. این قطعه در آلبوم موسیقی فیلم نیز قرار گرفت. «باز هم عصبانی» هرگز در هیچ‌یک از آلبوم‌های استودیویی رسمی گروه قرار نگرفت، اما در ئی‌پی ۱۹۹۵ گروه به نام "گنجینه‌های پنهان" و چندین مجموعه بعدی گنجانده شد. این ترانه از نظر تجاری موفق بود، وارد جدول فروش شد و نقدهای مثبتی دریافت
موفق بود، وارد جدول فروش شد و نقدهای مثبتی دریافت کرد. همچنین نامزد جایزه جایزه گرمی برای بهترین اجرای متال در سال ۱۹۹۳ شد که این چهارمین نامزدی متوالی گروه در این دسته بود. این ترانه به یکی از قطعات محبوب در میان طرفداران تبدیل شد و همچنان به‌طور نیمه‌منظم در کنسرت‌ها اجرا می‌شود. ساخت. دیو ماستین، «باز هم عصبانی» را در یک روز نوشت. او اشعار این ترانه را در حالی که نیمه‌خواب بود و به ملودی آهنگ «بمانم یا بروم؟» از گروه کلش گوش می‌داد، به رشته تحریر درآورد. این ترانه در ابتدا در طول تور کنسرتی برای آلبوم
این ترانه در ابتدا در طول تور کنسرتی برای آلبوم "شمارش معکوس برای انقراض" ضبط شد، اما در آلبوم اصلی گنجانده نشد. ماستین هنگام نوشتن این ترانه از گروهش، برگزارکنندگان کنسرت‌ها و بخش‌های مختلف سازمان ناراضی بود و با مشکلات مصرف مواد مخدر نیز دست‌وپنجه نرم می‌کرد. اوج استرس و مشکلاتش او را به خلق این قطعه سوق داد که به‌درستی «باز هم عصبانی» نام گرفت. به گفته ماستین، این آهنگ در لحظه‌ای ناگهانی خلق شد: «من 'باز هم عصبانی' را درست پس از خروج از یک مرکز بازپروری در آریزونا نوشتم. آن‌ها یکی از آن مداخله‌های شاد
در آریزونا نوشتم. آن‌ها یکی از آن مداخله‌های شاد دهه ۹۰ را انجام داده بودند که در آن همه کسانی که هوشیارند، انگشت اتهام را به سمت افرادی که نیستند، نشانه می‌روند. روزی که از بازپروری بیرون آمدم، مرا به استودیویی در فینیکس بردند و آنجا 'باز هم عصبانی' را برای فیلم "آخرین قهرمان اکشن" نوشتم.» «باز هم عصبانی» برای گنجانده شدن در فیلم "آخرین قهرمان اکشن" نوشته شد که انتظار می‌رفت یک فیلم پرفروش باشد. این فیلم پس از موفقیت فیلم قبلی آرنولد شوارتزنگر، ""، ساخته شده بود. با این حال، فیلم در اکران سینمایی خود با
شده بود. با این حال، فیلم در اکران سینمایی خود با شکست مالی بزرگی مواجه شد. اگرچه این فیلم مورد انتقاد چندین منتقد قرار گرفت، اما چند سال بعد به یک اثر کلاسیک دارای هواداران سرسخت تبدیل شد. با وجود شکست مالی فیلم، موسیقی متن آن بسیار موفق بود و شامل آهنگ‌های محبوبی مانند «تفنگ بزرگ» از گروه ای‌سی/دی‌سی بود که در جدول هات مین‌استریم راک تراکس به رتبه اول رسید. آهنگ‌های دیگری مانند «چه بلایی سرم آوردم؟» از آلیس این چینز و قطعاتی از گروه‌های انترکس، ایروسمیث، باکت‌هد، کوئینزرایک و دف لپارد نیز در این مجموعه
باکت‌هد، کوئینزرایک و دف لپارد نیز در این مجموعه حضور داشتند. «باز هم عصبانی» نیز در جدول هات مین‌استریم راک تراکس به رتبه هجدهم رسید و از نظر نقد و بررسی، بهترین آهنگ این آلبوم شناخته شد. بازخورد. آلبوم موسیقی متن "آخرین قهرمان اکشن" نقدهای مثبتی دریافت کرد و «باز هم عصبانی» نامزد جایزه جایزه گرمی برای بهترین اجرای متال شد. این چهارمین نامزدی پیاپی گروه مگادث بود. این ترانه در رقابت با «ترس از تاریکی» از آیرن میدن، «نهادینه‌شده» از سویسایدال تندنسیز و «بوسه رعد» از وایت زامبی قرار داشت، اما جایزه به آهنگ
رعد» از وایت زامبی قرار داشت، اما جایزه به آهنگ «نمی‌خواهم دنیا را تغییر دهم» از آزی آزبورن رسید. مگادث پس از آن دو بار دیگر به‌صورت پیاپی و در مجموع پنج بار دیگر نامزد این جایزه شد و همراه با متالیکا، به‌عنوان پرنامزدترین گروه در این دسته شناخته می‌شود. این ترانه در دهه ۱۹۹۰ به یکی از قطعات ثابت اجراهای زنده مگادث تبدیل شد و در ئی‌پی سال ۱۹۹۵ با عنوان "گنجینه‌های پنهان" منتشر شد که در جدول "بیلبورد" ۲۰۰ به رتبه نود رسید و شامل دو آهنگ دیگر از مگادث بود که نامزد گرمی شده بودند. «باز هم عصبانی» در میان
که نامزد گرمی شده بودند. «باز هم عصبانی» در میان طرفداران مگادث محبوبیت زیادی پیدا کرد و به یکی از آهنگ‌های موردعلاقه هواداران تبدیل شد. این آهنگ در آلبوم "بهترین هیت‌ها: بازگشت به آغاز" در سال ۲۰۰۵ حضور داشت و در رای‌گیری طرفداران برای انتخاب آهنگ‌های این آلبوم، رتبه پنجم را کسب کرد و از آهنگ‌های شناخته‌شده‌تری مانند «آشیانه ۱۸» و «سمفونی تخریب» پیشی گرفت. این قطعه همچنین در مجموعه‌های دیگری مانند "آن یک شب: زنده در بوئنوس آیرس"، "زره‌خانه مگادث"، "مجموعه: جهان را به آتش بکش" و "صندوق جنگ" منتشر شد. این
جهان را به آتش بکش" و "صندوق جنگ" منتشر شد. این آهنگ همچنان در اجراهای زنده نواخته می‌شود و به دلیل اجرای خاص ماستین، به‌عنوان یکی از قطعات با اجرای نیمه‌منظم در کنسرت مورد تحسین است. موزیک ویدئو. «باز هم عصبانی» با موزیک ویدئویی همراه بود که توسط وین ایشام کارگردانی شد. او پیش‌تر ویدئوهای دیگری از مگادث مانند «قطار پیامدها»، «به‌شدت عصبی»، «۹۹ راه برای مرگ» و «سمفونی ویرانی» را کارگردانی کرده بود. این ویدئو که به‌طور گسترده در شبکه ام‌تی‌وی پخش شد، شامل تصاویری مه‌آلود و اتمسفریک از اعضای گروه بود و با
تصاویری مه‌آلود و اتمسفریک از اعضای گروه بود و با صحنه‌هایی از فیلم "آخرین قهرمان اکشن" تلفیق شده بود. این ویدئو به تبلیغ آهنگ، گروه و فیلم کمک کرد.
اعتراف به گناه یا چوپان خوب فیلمی محصول سال ۲۰۰۴ و به کارگردانی لوین وب است. در این فیلم بازیگرانی همچون کریستین اسلیتر، مالی پارکر، استیون ری، گوردون پینسنت و دانیل کش ایفای نقش کرده‌اند.
در یونان باستان راه مقدس (؛ به انگلیسی: The Sacred Way)، ، جاده‌ای بود که از آتن به الوزیس می‌رسید. این نام به این دلیل به آن داده شده بود که مسیر راهپیمایی برای جشن گرفتن اسرار الوزیس از این مسیر عبور می‌کرد. راهپیمایی به الوزیس در نوزدهمین روز گاه‌شماری آتیکی از دروازه مقدس در کرامیکوس (گورستان آتن) آغاز شد. امروزه جاده‌ای که از مرکز آتن به اگالئو و خائیداری (مسیر قدیمی به الوزیس) می‌رود، به نام جاده باستانی ایرا اودوس نامیده می‌شود. اسطوره‌های الوزیس. بر اساس برخی منابع، آیین‌های مقدس دمتر در الوزیس در
اساس برخی منابع، آیین‌های مقدس دمتر در الوزیس در یونان باستان از قرن پانزدهم پیش از میلاد مسیح اجرا می‌شدند. بر اساس سرودهای هومری دوره یونان کهن، دمتر در جریان جستجوی خود برای پرسفونه در الوزیس توقف کرد. این داستان شرح می‌دهد که چگونه دمتر که توسط شاهزاده سلئوس متقاعد به اقامت در کاخ الوزیس شده بود، وظیفه بزرگ کردن پسر سلئوس، دموفون را بر عهده گرفت. وقتی ملکه متانیرا پس از تلاش بیهوده برای جاودانه کردن دموفون، او را به‌عنوان یک الهه کشف کرد، به الوزیس‌ها دستور داد تا برایش معبدی بسازند. پس از آن‌که
دستور داد تا برایش معبدی بسازند. پس از آن‌که پرسفونه را یافت، به رهبران الوزیس آموخت که چگونه مراسم خود را انجام دهند. برخلاف بسیاری از فرقه‌های جهان یونان باستان، فرقه دمتر آیین‌های خود را به جز برای تعداد کمی از برگزیدگان، مخفی نگه می‌داشت، و به‌همین دلیل نام اسرار الوزیس را برای آن انتخاب کردند. اگرچه در ابتدا فرقه دمتر کوچک باقی ماند، اما سرانجام پس از ادغام الوزیس در آتن در دوره باستان، بسیار بزرگ شد. پس از مدتی هزاران نفر از مردم سراسر یونان به این مکان آمدند و حتی رهبرانی مانند پیسیستراتوس، پریکلس،
آمدند و حتی رهبرانی مانند پیسیستراتوس، پریکلس، هادریان و آنتونینوس پیوس همگی برای ساختن بناهای یادبود به الوزیس آمدند. این آیین‌ها برای یونانیان چنان اهمیت یافتند که تا زمان حکومت روم، راه مقدس تنها جاده در یونان مرکزی باقی ماند. آیین‌ها و راهپیمایی. اگرچه فرقه دمتر اطلاعات مربوط به مناسک خود را فقط برای افراد درون فرقه مخفی نگه می‌داشت، اما خود فرقه برای طیف وسیعی از مردم آزاد بود. تشرف‌یافتگان می‌توانستند جوان یا پیر، مرد یا زن، حتی برده یا آزاد باشند. به‌نظر می‌رسد تنها شرط لازم این بود که تازه‌واردان
می‌رسد تنها شرط لازم این بود که تازه‌واردان نباید هیچ نوع گناه کفاره‌نداده‌ای داشته باشند. این روند برای تازه‌واردان شش ماه قبل از راهپیمایی در امتداد راه مقدس آغاز شد. مراسم تشرف در ابتدای بهار با آموزش اسرار کوچک الوزیس آغاز می‌شد، که عمدتاً فرارسیدن بهار را جشن می‌گرفت و به تشرف‌یافتگان اجازه می‌داد تا خود را برای آماده شدن برای اسرار بزرگ الوزیس در اواخر پاییز کفاره دهند. پس از این مراحل مقدماتی، و یک ماه قبل از راهپیمایی در گاه‌شماری آتیکی، پیک‌های ویژه‌ای به نام اسپوندوفوروی از الوزیس فرستاده شدند تا
به نام اسپوندوفوروی از الوزیس فرستاده شدند تا راهپیمایی را در سراسر یونان اعلام کنند. سرانجام در سیزدهمین ماه از گاه‌شماری آتیکی، کاهنان زن دمتر و پرسفونه سبدهایی از اشیاء مقدس به نام هیرا را از الوزیس به آتن حمل کردند تا برای مراسم رژه و آیین‌های اسرار بزرگ آماده شوند.
آرگوناتیکا (؛ به ) یک شعر حماسی یونانی است که توسط آپولونیوس رودسی در قرن ۳ پیش از میلاد سروده شده است. "آرگوناتیکا" تنها حماسه هلنیستی کاملاً باقی‌مانده اسطوره سفر جیسون و آرگونات‌ها را برای بازیابی پشم زرین از کولخیس دورافتاده روایت می‌کند. ماجراهای قهرمانانه آن‌ها و رابطه جیسون با شاهزاده خانم/جادوگر کولخیسی مده‌آ، از قبل برای مخاطبان هلنیستی کاملاً شناخته شده بود، که آپولونیوس را قادر ساخت تا فراتر از یک روایت ساده برود و به آن تأکیدی علمی متناسب با آن زمان ببخشد. این عصر، عصر کتابخانه بزرگ اسکندریه بود
ببخشد. این عصر، عصر کتابخانه بزرگ اسکندریه بود و حماسه او شامل تحقیقاتش در جغرافیا، قوم‌نگاری، ادیان تطبیقی و ادبیات هومری است. سهم اصلی او در سنت حماسی در بسط عشق بین قهرمان زن و مرد نهفته است. به‌نظر می‌رسد او اولین شاعر روایی بوده که «آسیب‌شناسی عشق» را مطالعه کرده است. "آرگوناتیکای" او تأثیر عمیقی بر شعر لاتین گذاشت: توسط وارو آتاکینوس ترجمه و توسط والریوس فلاکوس تقلید شد، بر کاتولوس و اووید تأثیر گذاشت و الگویی برای حماسه رومی ویرژیل انئید فراهم کرد.
۱۰۰ مرد در برابر یک گوریل یک آزمایش فکری در مورد نبرد میان ۱۰۰ انسان مرد غیرمسلح و یک گوریل پشت نقره‌ای است. این مفهوم که در اصل مربوط به سال ۲۰۲۰ است، اما به‌طور قابل توجهی در سال ۲۰۲۵ دوباره مطرح شد؛ الهام‌بخش میم‌ها و بحث‌های مختلفی در مورد اینکه چه کسی برنده خواهد شد، بود. این فرضیه معمولاً در یک محیط طبیعی و محدود و بدون سلاح تعریف می‌شود، جایی که مردان غیرمسلح هستند و برای جنگ آموزش ندیده‌اند. ریشه‌ها. اولین بار این سؤال در ساب‌ردیت "r/whowouldwin" در پستی از u/probablycashed در سال ۲۰۲۰ مطرح شد. این
پستی از u/probablycashed در سال ۲۰۲۰ مطرح شد. این سؤال در سال ۲۰۲۲ در تیک تاک به سرعت پخش شد. در آوریل ۲۰۲۵، این سؤال در توییتر به سرعت پخش شد و پس از آنکه مستربیست، یوتیوبر معروف، توییتی طنز منتشر کرد و از ۱۰۰ داوطلب مرد خواست تا در یک چالش فرضی مبارزه با یک گوریل شرکت کنند، محبوبیت بیشتری پیدا کرد. این توییت بیش از ۱۷ میلیون بازدید داشت و بحث‌های گسترده‌ای را در پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی برانگیخت. دیدگاه علمی. تارا استوینسکی، رئیس صندوق گوریل‌های دایان فاسی، گفته است که مردم اغلب قدرت گوریل‌ها را بیش
فاسی، گفته است که مردم اغلب قدرت گوریل‌ها را بیش از حد ارزیابی می‌کنند و می‌گویند با وجود اینکه گوریل‌ها عضلات و فک‌های قوی دارند، این ویژگی‌ها بیشتر برای محافظت استفاده می‌شوند تا حمله به شکار. او فکر می‌کرد که گروه بزرگی از انسان‌ها می‌توانند از توانایی خود برای همکاری و هماهنگی استفاده کنند و به نوبت حمله کنند، تا «نبردی را که در نهایت می‌تواند یک گوریل را از پا درآورد، طولانی‌تر کنند». میشل رودریگز، نخستین‌شناس، موافق بود که گوریل‌ها «معمولاً پرخاشگر نیستند» و «نبردهای خود را انتخاب می‌کنند» و در این
و «نبردهای خود را انتخاب می‌کنند» و در این شرایط یک گوریل سعی می‌کند فرار کند. ران مگیل، مدیر ارتباطات باغ‌وحش میامی، معتقد بود که مهاجمان انسانی می‌توانند با «همکاری برای احاطه کردن گوریل و ایجاد یک تنگ‌پوش انسانی» پیروز شوند، اما در اثر ضربه مغزی، زخم‌های گازگرفتگی و شکستگی گردن، دچار مرگ و جراحات جدی خواهند شد. کت هوبایتر، نخستین‌شناس، استدلال کرد که اگر از حمله همزمان انسان‌های مهاجم به گوریل جلوگیری شود و آنها مجبور شوند یکی یکی حمله کنند، «شانسی نخواهند داشت». پاسخ‌ها. این سؤال فرضی توجه مقالات خبری