payamvha/North_RAG huggingface dataset:
متفقین غربی و شوروی طی کنفرانس کازابلانکا توافق کرده‌اند که تنها تسلیم بی‌قیدوشرط تمام نیروهای آلمانی را بپذیرند یک صلح جداگانه میان او و متفقین غربی می‌تواند اتحاد میان شوروی، بریتانیا و آمریکا را تضعیف کند. شوروی هم که اخبار این مذاکرات را شنیده بود تقاضا داشت نماینده‌ای از طرف خود اعزام نماید که با مخالفت متفقین غربی روبرو شد. در روی زمین نیز نیروهای آلمانی به دلیل مشکلات متعدد و به خصوص بمباران‌های سنگین متفقین از هفته اول ماه آوریل به بعد دیگر تدارکاتی از آلمان دریافت نکرده بودند. همچنین از آنجایی که
از آلمان دریافت نکرده بودند. همچنین از آنجایی که هواپیماهای متفقین تمام پل‌های روی رود پو را نابود کرده بودند نیروهای آلمانی پس از نبرد بهار ۱۹۴۵ در ایتالیا مجبور شدند تمام خودروها و تجهیزات سنگین خود را در جنوب این رود رها کرده و در شمال آن موضع بگیرند. و حال تنها چیزی که برای متحدین در ایتالیا باقی مانده بود نفرات پیاده آلمانی و فاشیست‌های ایتالیایی بودند که در نبردهای پیشین آسیب بسیاری متحمل شدند. نیروهای آلمانی در شمال رود پو با معدود تجهیزات در دسترس و باقی مانده مواضع دفاعی درست کرده بودند اما با
و باقی مانده مواضع دفاعی درست کرده بودند اما با توجه نبود سلاح و خستگی نیروها وضعیت آن‌ها اصلاً مناسب نبود. تسلیم. ولف در ۲۶ آوریل توانست مارشال رودولفو گراتزیانی وزیر دفاع جمهوری سوسیال ایتالیا و فرمانده ارتش لیگوریا را قانع نماید تا سند تسلیم نیروهای ایتالیایی و آلمانی را امضا نماید. گراتزیانی پس از امضا این سند در ۲۹ آوریل خود را تسلیم سپاه چهارم ارتش آمریکا تحت فرمان ژنرال کریتنبرگر کرد. هاینریش فون فیتینگهوف که فرمانده گروه ارتش سی آلمان بود در ۲۸ آوریل بیان داشت که صرف نظر از مذاکرات صلح به دلیل نبود
بیان داشت که صرف نظر از مذاکرات صلح به دلیل نبود سلاح و تجهیزات نیروهای آلمانی یکی دو روز دیگر تسلیم خواهند شد. نظر به همین وضعیت نیز گروه ارتش سی برای جلوگیری از خرابی‌های بیشتر از ۱۱ آوریل اجرای راهبرد زمین سوخته هیتلر را متوقف کرده بود. مراسم تسلیم در کازرتا برگزار شد که طی آن متفقین میزبان هیئت آلمانی بودند. در آغاز جلسه نمایندگان متفقین از فرستادگان آلمانی تقاضا کردند تا اعتبارنامه‌های خود را ابراز دارند. سرهنگ شوینیتز اعلام کرد که نماینده ژنرال فیتینگهوف است و سرگرد ونر هم بیان داشت که نماینده ژنرال
است و سرگرد ونر هم بیان داشت که نماینده ژنرال ولف و مارشال گراتزیانی است. پس از آن هیئت متفقین پیمان تسلیم را به این دو افسر آلمانی ارائه داد و با امضا ایشان در ساعت ۱۴۰۰ تسلیم نیروهای آلمانی و ایتالیایی در خاک ایتالیا نهایی شد. در سمت متفقین نیز ژنرال مورگان به نمایندگی از فیلد مارشال الکساندر این پیمان را امضا کرد. علاوه بر نمایندگان بریتانیا و آمریکا و آلمان در این جلسه نمایندگان شوروی و لهستان نیز شاهد امضا قرارداد بودند. نتایج. فیلد مارشال هارولد الکساندر بیان می‌داشت که این صلح جنگ را در اروپا شش تا
بیان می‌داشت که این صلح جنگ را در اروپا شش تا هشت هفته کوتاه‌تر کرد و از نابودی بیشتر شمال ایتالیا و کشتار ده‌ها هزار نفر دیگر جلوگیری نمود.
بنای یادبود گریبوئف مجسمه‌ای از درام‌نویس اهل روسیه، الکساندر سرگئیویچ گریبایدوف در مسکو است که در آغاز بلوار چیستاپرودنی، نزدیک خروجی ایستگاه متروی هم‌نام با آن قرار دارد. تاریخچه. در سال ۱۹۱۸، بر اساس برنامهٔ تبلیغات عظیم، در مکانی که اکنون بنای یادبود گریبوئف قرار دارد، بنای یادبودی برای ایدئولوگ آنارشیسم روسیه، میخائیل باکونین، نصب شد که بر اساس طرح M. Kovalev ساخته شده بود. این یادبود به سبک انتزاعی-آینده‌گرایانه اجرا شده بود، اما نتیجهٔ بسیار ناموفقی داشت. گفته می‌شود که وقتی تنها بخشی از داربست‌های
داشت. گفته می‌شود که وقتی تنها بخشی از داربست‌های آن برداشته شد، اسب‌های کالسکه‌رانان مسکو از آن می‌ترسیدند. آنارشیست‌ها تظاهراتی برگزار کردند و خواستار برداشتن یادبود شدند، و کارگران نیز مقاله‌ای خشمگین با عنوان «این عروسک را بردارید!» در روزنامه نوشتند. در نتیجه، این یادبود بسیار سریع برداشته شد. بنای یادبود کنونی در سال ۱۹۵۹، به مناسبت صدمین سی‌وسومین سالگرد مرگ تراژیک نویسنده، نصب شد. انتخاب محل تصادفی نبود، زیرا الکساندر سرگئیویچ گریبوئف مدتی در چند دقیقه پیاده‌روی از این مکان زندگی می‌کرد — در خانهٔ
پیاده‌روی از این مکان زندگی می‌کرد — در خانهٔ شماره ۴۲ خیابان میاسنیتسکایا.
یادبود رژو برای سرباز شوروی یک پارک یادبود در شهرستان رژوسکی، استان تور، روسیه است که به نبرد رژو اختصاص دارد. مرور کلی. تاریخچه. ایدهٔ ساخت این یادبود از جانب کهنه‌سربازان جنگ مطرح شد که در سال ۲۰۱۷ به کمیتهٔ دولت اتحادیه و اعضای انجمن تاریخ نظامی روسیه (RMHS) نامه نوشتند و خواستار ایجاد یادمانی به افتخار جشن الماس پیروزی شدند. آندری کوروبتسوف به‌عنوان پیکرتراش و کنستانتین فومین به‌عنوان معمار پروژه برگزیده شدند که هر دو پس از برگزاری یک رقابت بین‌المللی انتخاب گردیدند. ساخت یادمان از ژانویهٔ ۲۰۲۰ آغاز شد
گردیدند. ساخت یادمان از ژانویهٔ ۲۰۲۰ آغاز شد و تا اوایل ماه مه به پایان رسید. با وجود تکمیل آن پیش از مراسم سالگرد ۹ مه، به دلیل همه‌گیری کووید ۱۹ تصمیم گرفته شد که افتتاح آن یک ماه به تعویق بیفتد. این یادمان در ۳۰ ژوئن طی مراسمی عمومی با حضور ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، الکساندر لوکاشنکو، رئیس‌جمهور بلاروس، و کهنه‌سربازان ارتش سرخ در جنگ جهانی دوم افتتاح شد. یادمان. این یادمان دارای یک تندیس برنزی ۲۵ متری از یک سرباز ارتش سرخ است که بر روی تپه‌ای به ارتفاع ۱۰ متر قرار گرفته است. در مسیر منتهی به
به ارتفاع ۱۰ متر قرار گرفته است. در مسیر منتهی به تپه، تصاویر سربازان بر روی دیوارهای شکسته در دو سوی مسیر و همچنین نام‌های جان‌باختگان نبرد نقش بسته است. حدود ۳۴ میلیون روبل روسیه توسط دولت منطقه‌ای برای این یادمان تخصیص یافت، به‌علاوهٔ ۶۵۰ میلیون روبلی که توسط دولت‌های اتحادیه، بودجهٔ دولت روسیه و کمک‌های مردمی تأمین شد. ساخت یادمان همچنین با پشتیبانی و تأمین مالی سازمان‌هایی چون لوک‌اویل انجام شد. تصویر سربازی که در دسته‌ای از پرندگان محو می‌شود، برگرفته از شعر زاغ‌های سفید اثر رسول حمزتوف است که
از شعر زاغ‌های سفید اثر رسول حمزتوف است که به‌واسطهٔ آهنگ‌سازی یان فرنکل شهرت یافت. «گاهی احساس می‌کنم که سربازانیکه از میدان‌های خونین بازنگشتندهرگز به خاک نیفتادندبلکه به درناهای سفید بدل شدند…»
جنبش سوروک سوروکوف ( ; DSS) یک جنبش اجتماعی ارتدکس - سنت‌گرای روسی است که در ۱ ژوئن ۲۰۱۳ تأسیس شد. این جنبش توسط آهنگساز آندری کورموخین (برادر خواننده اولگا کورموخینا) و ورزشکار ولادیمیر نوسوف ایجاد شد. فعالیت اصلی آن حفاظت از ساخت کلیساها، راهپیمایی‌های مذهبی و سایر رویدادهای کلیسایی است. اعضای این جنبش با حضور منظم در مراسم مذهبی، نظارت بر امنیت فیزیکی اماکن مقدس، و مقابله با آنچه تهدیدات فرهنگی و اخلاقی تلقی می‌شود، تلاش می‌کنند تا نقش فعالی در حفظ هویت ارتدکس ایفا کنند. تاریخچه. در سال ۲۰۱۲، پس از
ارتدکس ایفا کنند. تاریخچه. در سال ۲۰۱۲، پس از رسوایی و پرونده جنایی گروه پوسی رایوت، تعدادی از چهره‌های شناخته‌شده کلیسا، مانند وسولود چاپلین، علناً از پیشنهاد ایجاد جوخه‌های ارتدکس برای محافظت از اماکن مذهبی در برابر افرادی که «اعمال کفرآمیز انجام می‌دهند» حمایت کردند. این پیشنهاد با واکنش‌های گسترده‌ای در جامعه مدنی و رسانه‌ها مواجه شد، برخی آن را تلاشی برای تقویت نفوذ کلیسا در امور عمومی دانستند، در حالی که دیگران آن را پاسخی به احساس تهدید فرهنگی و مذهبی تلقی کردند. این بحث‌ها زمینه‌ساز شکل‌گیری
و مذهبی تلقی کردند. این بحث‌ها زمینه‌ساز شکل‌گیری جنبش‌هایی با گرایش‌های محافظه‌کارانه‌تر شد. جنبش سوروک سوروکوف در اول ژوئن ۲۰۱۳ توسط آندری کورموخین و دیگر ورزشکاران در زمانی که «با مخالفت برای ساخت کلیساها در مسکو مواجه شدند» ایجاد شد. به گفته کورموخین، همه برنامه ساخت کلیساهای ارتدکس در مسکو را «دوست نداشتند»: «وقتی سازندگان شروع به حمله به سازندگان، سگ‌ها را به سمت آنها فرستادند و به کشیشان توهین کردند، متوجه شدیم که وقت آن رسیده که حرف خود را بزنیم». علاوه بر این، این جنبش به عنوان «پاسخی به کمپین
علاوه بر این، این جنبش به عنوان «پاسخی به کمپین اطلاعاتی سال ۲۰۱۲ علیه کلیسای ارتدکس روسیه و رسوایی گروه پوسی رایوت» ایجاد شد. در آن برهه از زمان، این جنبش خود را در درجه اول مدافع ساخت معابد جدید در چارچوب برنامه «۲۰۰ کلیسا» ی کلیسای ارتدکس روسیه می‌دانست، اما به این محدود نمی‌شد. به‌طور خاص، اعضای این جنبش، «هدیه مغان» را در مسکو، سن پترزبورگ، ولگوگراد و کیف همراهی کردند. سفر به کیف در اوج یورومیدان، از ۲۴ تا ۳۰ ژانویه ۲۰۱۴ انجام شد. این سفر به ویژه خاطره‌انگیز بود: برخلاف مسکو، که دو هزار پلیس از حرم و
بود: برخلاف مسکو، که دو هزار پلیس از حرم و زائران محافظت می‌کردند، در کیف مقامات تنها ۲۵ پلیس را مأمور کردند. ایگور گیرکین، که در آن زمان کمتر شناخته شده بود، نیز به همراه اعضای جنبش در حفاظت از حرم شرکت کرد. تحلیل. رومن لونکین، محقق مذهبی، ظهور جنبش سوروک سوروکوف را رویدادی درخشان در زندگی عمومی روسیه می‌داند. به گفته وی، این جنبش «دفاع از ارزش‌های کتاب مقدس را با انتقاد از لیبرالیسم و نظریه‌های توطئه ضد غربی ترکیب می‌کند». علاوه بر این، او خاطرنشان می‌کند که برخلاف برخی دیگر از جنبش‌های کوچک‌تر (مانند
که برخلاف برخی دیگر از جنبش‌های کوچک‌تر (مانند اراده خدا، اتحادیه شهروندان ارتدکس)، به «یک نیروی اجتماعی دموکراتیک واقعاً کارآمد»، «مظهری از فعالیت مدنی، دموکراسی مردمی» تبدیل شده است و معتقد است که دیگر «جنبش‌های اجتماعی-سیاسی مذهبی در روسیه» مشابه دیگری وجود ندارد.
نِوای بزرگ یا بولشایا نِوا () بزرگ‌ترین شاخابهٔ رود نوا است. این شاخه از نزدیکی اسپیت جزیرهٔ واسیلیفسکی (شرقی‌ترین نوک جزیره) آغاز می‌شود. طول نِوای بزرگ ، پهنای آن بین و عمق آن تا است. شاخه‌های آن فونتانکا، رود مویکا و کانال نوو-ادمیرالتیسکی هستند. دو پل بر روی نِوای بزرگ قرار دارد: پل کاخ و پل بلاگویشچنسکی.
میهن‌پرستان خشمگین، که با نام حزب جنگ، میهن پرستان، توربووطن پرستان، فراوطن پرستان، و مگاواتنیک‌ها، نیز شناخته می‌شوند، گروهی پراکنده از مفسران سیاسی و وبلاگ‌نویسان نظامی ناسیونالیست افراطی روسی هستند که از تهاجم روسیه به اوکراین حمایت می‌کنند، اما از آنچه که آنها پیگیری ناکارآمد یا بی‌کفایت جنگ توسط دولت روسیه می‌دانند، انتقاد دارند. کارشناسان سیاسی در روسیه و ایالات متحده، اپوزیسیون راست افراطی ملی‌گرای مخالف پوتین را احتمالاً «جدی‌ترین چالش» برای رژیم روسیه توصیف کرده‌اند. اعضا و سازمان‌های برجسته. یکی
توصیف کرده‌اند. اعضا و سازمان‌های برجسته. یکی از سازمان‌های قابل توجه در این جنبش، باشگاه میهن‌پرستان خشمگین است که در آوریل ۲۰۲۳ توسط ایگور گیرکین، مأمور سابق سرویس امنیت فدرال روسیه (FSB) و رهبر شبه‌نظامیان، که با نام ایگور استرلکوف نیز شناخته می‌شود، تأسیس شد. خود گیرکین به عنوان «برجسته‌ترین صدا» در حوزه میهن‌پرستان زد توصیف شده است. این «باشگاه» همچنین به‌طور برجسته شامل پاول گوبارف، رهبر جمهوری خلق دونتسک، همکار گیرکین، و ماکسیم کلاشینکف، نویسنده ملی‌گرای روسی، می‌شود. تاریخچه. قبل از حمله تمام عیار
روسی، می‌شود. تاریخچه. قبل از حمله تمام عیار به اوکراین. پیش از الحاق کریمه به روسیه در سال ۲۰۱۴، ملی‌گرایان افراطی عمدتاً در حاشیه سیاست روسیه بودند. این الحاق، این گروه‌ها را به «چادر بزرگ ایدئولوژیک کرملین» وارد کرد. الکسی ناوالنی، چهره برجسته اپوزیسیون لیبرال روسیه، پیش از مسمومیتش در سال ۲۰۲۰ گفت که کرملین «از ملی‌گرایان افراطی بسیار بیشتر از او می‌ترسد» و خاطرنشان کرد که «[ملی‌گرایان افراطی] از همان لفاظی‌های امپریالیستی پوتین استفاده می‌کنند، اما می‌توانند این کار را بسیار بهتر از او انجام دهند». به
این کار را بسیار بهتر از او انجام دهند». به شهرت رسیدن. در طول تهاجم تمام عیار به اوکراین، این گروه اهمیت و قدرت بیشتری پیدا کرده است. در اواسط سال ۲۰۲۲، پس از فروپاشی خط مقدم روسیه در شمال شرقی به دلیل ضدحمله خارکف اوکراین در سال ۲۰۲۲، جناح ملی‌گرایان افراطی با خشم و ناامیدی واکنش نشان داد. چندین ملی‌گرای افراطی، از جمله گیرکین، خواستار حملات هسته‌ای علیه اوکراین و سایر اشکال تشدید اوضاع شدند. دیمیتری پسکوف، سخنگوی کرملین، به این انتقادات پاسخ داد و گفت که جایی برای برخی «دیدگاه‌های انتقادی، تا زمانی که
جایی برای برخی «دیدگاه‌های انتقادی، تا زمانی که در چارچوب قانون باقی بمانند» وجود دارد، اما هشدار داد که «خط قرمز بسیار بسیار باریک است، باید در اینجا بسیار مراقب بود». در دسامبر ۲۰۲۲، در جریان نبرد خونین باخموت، یوگنی پریگوژین، رهبر گروه شبه‌نظامی واگنر روسیه که بخش عمده‌ای از نبردها را در شهر انجام می‌داد، شروع به انتقاد شدید از وزارت دفاع روسیه به دلیل آنچه که او بی‌کفایتی و فساد در رهبری می‌دانست، کرد. درگیری بین گروه واگنر و وزارت دفاع در ماه‌های بعد ادامه یافت. در ۱ آوریل ۲۰۲۳، گروهی از ملی‌گرایان
ادامه یافت. در ۱ آوریل ۲۰۲۳، گروهی از ملی‌گرایان افراطی روسی به رهبری ایگور گیرکین تشکیل باشگاه میهن‌پرستان خشمگین را اعلام کردند. گیرکین در گفتگو با خبرنگاران گفت که مبارزه‌ای در میان نخبگان روسیه برای دوران «پسا پوتین» آغاز شده است. در ۲ آوریل، ولادلن تاتارسکی، یک شبه‌نظامی سابق که در جنگ دونباس جنگید و بعدها به یک وبلاگ‌نویس نظامی طرفدار روسیه در حوزه «میهن‌پرستان خشمگین» تبدیل شد، در بمب‌گذاری ۲۰۲۳ سن پترزبورگ ترور شد. تاتارسکی - با نام واقعی ماکسیم فومین - یکی از برجسته‌ترین وبلاگ‌نویسان نظامی در
فومین - یکی از برجسته‌ترین وبلاگ‌نویسان نظامی در روسیه بود و بارها از وزارت دفاع روسیه انتقاد کرده بود. تاتیانا استانووایا، تحلیلگر سیاسی روس، گفت که چه این ترور توسط مأموران دولت اوکراین یا روسیه انجام شده باشد، این ترور «اردوی میهن‌پرستان روسیه را در معرض خطر و احساس خطر بالقوه» قرار می‌دهد. در ژوئن ۲۰۲۳، درگیری واگنر و وزارت دفاع با شورش مسلحانه کوتاهی از سوی پریگوژین علیه وزارت دفاع به اوج خود رسید که با توافقی مسالمت‌آمیز پایان یافت. سرکوب انتقادات راست افراطی. در پی شورش ناکام، پریگوژین حملات لفظی
افراطی. در پی شورش ناکام، پریگوژین حملات لفظی خود علیه مقامات را «به شدت کاهش داد». در ژوئیه ۲۰۲۳، ایگور گیرکین توسط مقامات روسی دستگیر و به «تحریک افراط‌گرایی» متهم شد و به دوره طولانی که او به دلیل سابقه و ارتباطات دولتی‌اش «غیرقابل مجازات» تلقی می‌شد، پایان داد. برخی از مفسران غربی این وقایع را به عنوان نشانه‌ای از روند بزرگ‌تری از سرکوب انتقادات راست افراطی تحلیل کردند. در ۲۳ اوت ۲۰۲۳، دقیقاً دو ماه پس از شورش، پریگوژین به همراه نه نفر دیگر در سقوط یک جت تجاری در استان توِر، در شمال مسکو، کشته شد. "وال
تجاری در استان توِر، در شمال مسکو، کشته شد. "وال استریت ژورنال" به نقل از منابعی در دولت ایالات متحده اعلام کرد که این سقوط احتمالاً ناشی از بمب‌گذاری در هواپیما یا «نوع دیگری از خرابکاری» بوده است.&lt;ref name="Troianovski_Barnes_Schmitt_8/24/2023"&gt;&lt;/ref&gt; سام رامانی، کارشناس روابط بین‌الملل، گفت که «در کوتاه‌مدت، [مرگ رهبری گروه واگنر] هرگونه ناآرامی ملی‌گرایان افراطی را سرکوب می‌کند»، اما پیش‌بینی کرد که اپوزیسیون ملی‌گرایان افراطی ممکن است در آینده، به‌ویژه در زمان انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۴
آینده، به‌ویژه در زمان انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۴ روسیه، دوباره متحد شود. در نوامبر ۲۰۲۳، ایگور گیرکین قصد خود را برای نامزدی در انتخابات ۲۰۲۴ اعلام کرد و انتخابات روسیه را «ساختگی» توصیف کرد که در آن «تنها برنده [اشاره به پوتین] از قبل مشخص است». در ۲۴ دسامبر ۲۰۲۳، صدها نفر در مسکو تظاهراتی برگزار کردند و در آن حمایت خود را از نامزدی گیرکین ابراز کردند. گیرکین در سال ۲۰۲۴ به اتهام تحریک افراط‌گرایی در دادگاهی در مسکو حاضر شد. او در ۲۵ ژانویه به این اتهامات محکوم شد. طبق گزارش‌ها، هنگام قرائت حکم، گیرکین
محکوم شد. طبق گزارش‌ها، هنگام قرائت حکم، گیرکین فریاد زده است: «من به میهن خدمت می‌کنم!». او به چهار سال حبس در یک زندان محکوم شد. وکیل گیرکین گفت که این حکم «یک عمل قضایی زشت» است و «فوراً» مورد تجدیدنظر قرار خواهد گرفت.
جنبش علیه مهاجرت غیرقانونی (DPNI ; ("DPNI") یک سازمان راست افراطی و ملی‌گرای روسی بود. DPNI علاوه بر مخالفت با مهاجرت غیرقانونی "،" روس‌هایی را از اقلیت‌های قومی، مذهبی و جنسی هدف قرار می‌داد. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰، حزب دموکراتیک ملی (DPNI) توسط الکساندر پوتکین، عضو سابق سازمان ملی‌گرای افراطی پامیات، رهبری می‌شد. دیوان عالی روسیه در سال ۲۰۱۱ حزب دموکراتیک ملی را یک سازمان افراطی اعلام و فعالیت آن را ممنوع کرد. تاریخچه. بنیاد. جنبش علیه مهاجرت غیرقانونی در سال ۲۰۰۲ و پس از درگیری قومی در کراسنوارمیسک، استان
۲۰۰۲ و پس از درگیری قومی در کراسنوارمیسک، استان مسکو بین روس‌های قومی و مهاجران ارمنی ایجاد شد. پس از زخمی شدن یک روس توسط یک مهاجر ارمنی، قتل‌عام‌هایی علیه ارمنی‌ها رخ داد. بیش از بیست و چهار نفر زخمی شدند که هشت قربانی به دلیل جراحات شدید در بیمارستان بستری شدند. در ۱۲ ژوئیه ۲۰۰۲، یک تجمع بیگانه‌هراسانه در کراسنوارمیسک آغاز شد که خواستار اخراج مهاجران و آزادی همه روس‌های بازداشت شده در درگیری‌ها بود. فعالیت‌ها. جنبش علیه مهاجرت غیرقانونی، تجمعاتی را علیه مهاجرت غیرقانونی در سراسر روسیه سازماندهی کرده
مهاجرت غیرقانونی در سراسر روسیه سازماندهی کرده است. حزب دموکراتیک خلق‌ها (NDPI) همچنین در برگزاری راهپیمایی سالانه روسیه، یک نمایش غرور قومی روسی و یک رویداد اعتراضی، شرکت می‌کند. گذشته از اعتراضات گسترده، این جنبش در سازماندهی فشار عمومی برای حمایت از روس‌های قومی در تعدادی از پرونده‌های دادگاهی مهم مربوط به جرایم ارتکابی توسط مهاجران فعال است. طبق گفته مرکز سووا، نماد DPNI باید به عنوان تصویری از یک صلیب سلتیک تفسیر شود که ۴۵٪ باز شده است. این سازمان هم از پرچم امپراتوری سیاه-زرد-سفید (۱۸۵۸–۱۸۹۶) و هم از
پرچم امپراتوری سیاه-زرد-سفید (۱۸۵۸–۱۸۹۶) و هم از سه رنگ رسمی فدراسیون روسیه که نماد جنبش روی آن قرار دارد، استفاده می‌کند. ایدئولوژی. طبق گزارش مرکز SOVA، در حالی که DPNI ادعا می‌کرد که صرفاً در مهاجرت غیرقانونی فعالیت دارد، در واقع DPNI پوششی برای حمله به طیف وسیعی از اقلیت‌های قومی و مذهبی در روسیه فراهم می‌کرد:«به‌طور رسمی، DPNI با مهاجرت غیرقانونی (به استثنای مهاجرت از کشورهای اسلاو) مخالف است، اما در عمل به‌طور کلی با «بیگانگان» مخالف است. این سازمان با سایر سازمان‌های راست افراطی متفاوت است، زیرا
با سایر سازمان‌های راست افراطی متفاوت است، زیرا ساختار سلسله مراتبی سفت و سختی ندارد، بلکه یک ساختار شبکه‌ای است. این سازمان یک ایدئولوژی نسبتاً مبهم دارد که اساس آن بیگانه‌هراسی و نژادپرستی ضمنی است. این سازمان به راحتی خود را به عنوان یک ساختار «چتر» در اختیار گروه‌های محلی کله‌پوستی‌های نازی قرار می‌دهد و به آنها کمک می‌کند، از جمله کمک‌های حقوقی. کله‌پوستی‌های مرتبط با DPNI در حملات به خارجی‌ها، نمایندگان اقلیت‌های جنسی، ضد فاشیست‌ها و پیروان «ادیان غیرسنتی» دست داشته‌اند.» فعالیت سیاسی. در آوریل ۲۰۰۷،
دست داشته‌اند.» فعالیت سیاسی. در آوریل ۲۰۰۷، دیمیتری روگوزین، قانونگذار سابق رودینا، از ایجاد یک حزب سیاسی به نام حزب روسیه بزرگ، متشکل از اعضای کنگره جوامع روسیه و حزب دموکراتیک ملی خبر داد. حزب دموکراتیک ملی (DPNI) اعلام کرده است که مایل است الکساندر لوکاشنکو، رئیس‌جمهور بلاروس، در سال ۲۰۰۸ رئیس‌جمهور روسیه شود. این امر طبق قانون اساسی روسیه امکان‌پذیر نیست، زیرا لوکاشنکو شهروند روسیه نیست. صرف نظر از این، لوکاشنکو این پیشنهاد را در اوایل سال ۲۰۰۷ رد کرد. اعتراضات خیابانی و فعالیت‌های شبه‌نظامیان. در
اعتراضات خیابانی و فعالیت‌های شبه‌نظامیان. در جریان شورش‌های قومی در شهر کوندوپوگا در شمال روسیه، در اوت-سپتامبر ۲۰۰۶، حزب دموکراتیک ملی (DPNI) در پاسخ به آنچه سکوت سیاسی رسانه‌ها در مورد اتفاقات آنجا می‌دانست، پوشش آنلاین لحظه به لحظه‌ای از اوضاع جاری ارائه داد. نمایندگان حزب دموکراتیک ملی اندکی پس از شروع شورش‌ها به شهر رسیدند و توانستند جریان اخبار و رویدادها را در غیاب هرگونه واکنشی از سوی مقامات محلی یا پلیس تا حد زیادی کنترل کنند. حزب دموکراتیک ملی به رهبری رهبر خود، الکساندر بلوف (پوتکین)، «مجمعی»
رهبری رهبر خود، الکساندر بلوف (پوتکین)، «مجمعی» ترتیب داد و از اخراج چچنی‌ها و سایر مهاجران ظرف ۲۴ ساعت حمایت کرد. بلوف بعداً به دلیل برهم زدن آرامش تحت پیگرد قانونی قرار گرفت. در ۲۲ ژوئن، به گفته مقامات شهر مسکو، تعداد کمی از اعضای حزب دموکراتیک ملی در درگیری‌های بین قومی در مرکز مسکو، نزدیک کرملین، شرکت کردند که منجر به دستگیری ۴۲ نفر شد. بلوف، رهبر حزب دموکراتیک ملی، از این اقدام به عنوان تحریک شده توسط گروه‌های قومی منطقه قفقاز (چچن‌ها و غیره) دفاع کرد که هنگام برگزاری مراسم دعا در بنای یادبود قهرمانان
هنگام برگزاری مراسم دعا در بنای یادبود قهرمانان پلونا، با صدای بلند می‌رقصیدند و خود را به نمایش می‌گذاشتند. تخمین زده می‌شود که شرکت‌کنندگان در این درگیری از ۵۰ تا ۲۰۰ نفر متغیر است. سایر گروه‌های شرکت‌کننده شامل اتحادیه اسلاوی، اتحادیه ملی عمومی روسیه (RONS) و گروه جوانان "سنت جورج" ("георгиевцы") بودند. در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۷، DPNI تشکیل گروه‌های مسلح «دفاع از خود مردم» را برای دفاع از «شهروندان بومی» در برابر «اقدامات تهاجمی مهاجران جنایتکار» اعلام کرد. این گروه‌ها در نبرد تن به تن آموزش خواهند دید و ملزم به
در نبرد تن به تن آموزش خواهند دید و ملزم به تهیه «سلاح‌های شکاری و تپانچه‌های قانونی» هستند. در آوریل ۲۰۰۵، DPNI از ایجاد «گروه‌های مبارز سیار» متشکل از شبکه‌های سلولی پنج نفره خبر داد که اعضای آنها به خودرو و سلاح‌های قانونی دسترسی خواهند داشت. در اطلاعیه سال ۲۰۰۵ به «احتمال بدتر شدن اوضاع سیاسی داخلی در فدراسیون روسیه و احتمال ناآرامی‌های جمعی و اقدامات تهاجمی توسط کشورهای خارجی» اشاره شده بود. ممنوعیت. با حکم دادگاه ناحیه دوروگومیلوسکی مسکو در تاریخ ۲۸ مه ۲۰۰۹، رهبر و رئیس حزب دموکراتیک ملی، الکساندر
مه ۲۰۰۹، رهبر و رئیس حزب دموکراتیک ملی، الکساندر پوتکین (بلوف)، به جرم ارتکاب جرم طبق بخش ۱ ماده ۲۸۲ قانون جزای فدراسیون روسیه مجرم شناخته شد. دادگاه تشخیص داد که به دستور رهبر حزب دموکراتیک ملی مسکو، افرادی که در تحقیقات مشخص نشده‌اند، به شهروندان جمهوری‌های تاجیکستان، ازبکستان و ویتنام حمله کرده و باعث آسیب جسمی شده‌اند. جنبش علیه مهاجرت غیرقانونی در ۱۸ آوریل ۲۰۱۱ توسط دادگاه شهر مسکو ممنوع اعلام شد. این سازمان به دامن زدن به نفرت بین قومی متهم شده است. با این حال، به دلیل اعتراض به این حکم، این حکم در
با این حال، به دلیل اعتراض به این حکم، این حکم در سراسر روسیه لازم الاجرا نشد. در عین حال، حکم ۱۸ فوریه ۲۰۱۱ دادستان کل مسکو مبنی بر تعلیق فعالیت‌های این سازمان لازم الاجرا است. در اوت ۲۰۱۱، دادگاه عالی فدراسیون روسیه ممنوعیت فدرال این سازمان را صادر کرد.
اتحاد ملی همبستگی‌گرایان روسیه (abbr. NTS اتحادیه کارگری مردمی همبستگی‌گرایان روسیه یک سازمان ضد کمونیستی روسی است که در سال ۱۹۳۰ توسط گروهی از مهاجران سفیدپوست ضد کمونیست جوان روسی در بلگراد، صربستان (که در آن زمان بخشی از پادشاهی یوگسلاوی بود) تأسیس شد. این سازمان در پاسخ به نسل قدیمی‌تر مهاجران روسی (جانبازان جنبش سفید) که اعضای NTS آنها را راکد می‌دانستند و تسلیم شکست خود در جنگ داخلی روسیه ۱۹۱۷–۱۹۲۳ شده بودند، تشکیل شد. جوانانی که NTS را تأسیس کردند، تصمیم گرفتند با مطالعه فرهنگ نوظهور شوروی و روان
تصمیم گرفتند با مطالعه فرهنگ نوظهور شوروی و روان افراد ساکن در اتحاد جماهیر شوروی و با تدوین یک برنامه سیاسی مبتنی بر مفهوم همبستگی، نقش فعالی در مبارزه با کمونیسم ایفا کنند. این سازمان در طول اشغال روسیه با نازی‌ها همکاری نزدیکی داشت، دفتر مرکزی خود را به برلین منتقل کرد و به عنوان مدیران و همکاران محلی عمل کرد. برنامه سیاسی. ایدئولوژی همبستگی NTS بر اساس درک مسیحی از مسئولیت اجتماعی جمعی مردم برای رفاه یکدیگر و همکاری داوطلبانه بین "لایه‌های" مختلف جامعه (در مقابل "طبقات") بنا شده بود، در تضاد با مفهوم
(در مقابل "طبقات") بنا شده بود، در تضاد با مفهوم مارکسیستی مبارزه طبقاتی. همچنین، برخلاف جمع‌گرایی مارکسیستی، به شدت به «تقدس فرد» اعتقاد داشت. از یک جزوه انگلیسی NTS مربوط به سال ۱۹۶۷:برخلاف کمونیسم، جنبش همبستگی، مبنایی قرن بیستمی برای پرداختن به مسائل امروزی فراهم می‌کند. این جنبش رویکرد صرفاً مادی‌گرایانه به مشکلات اجتماعی، اقتصادی و سیاسی را رد می‌کند. این جنبش فرض می‌کند که انسان، نه ماده، مشکل اصلی امروز است. این جنبش مفهوم جنگ طبقاتی و نفرت را رد می‌کند و می‌کوشد این اصل مشکوک را با ایده همکاری
می‌کند و می‌کوشد این اصل مشکوک را با ایده همکاری (همبستگی)، برادری، مدارای مسیحی و نیکوکاری جایگزین کند. جنبش همبستگی به کرامت ذاتی فرد اعتقاد دارد و می‌کوشد آزادی بیان، وجدان و سازمان سیاسی او را به عنوان حقوق سلب‌ناپذیر تضمین کند. جنبش همبستگی به هیچ وجه ادعا نمی‌کند که ایده‌های آنها پاسخ نهایی همه مشکلات است، اما آنها معتقدند که انسانی که صاحب بمب اتم است، باید صاحب خود و سرنوشت خود نیز باشد.این پلاتفرم، سلطنت را رد نمی‌کرد، اما از تصمیم‌گیری قبلی در مورد ساختار سیاسی روسیه آزاد (سیاست «عدم تعیین
در مورد ساختار سیاسی روسیه آزاد (سیاست «عدم تعیین سرنوشت» (روسی: непредрешенчество "nepredrešhenčhestvo") خارج از یک همه‌پرسی مردمی خودداری می‌کرد. از این نظر، شبیه جنبش سفیدها بود که تصمیم در مورد ساختار سیاسی روسیه را به مجلس مؤسسان موکول کرد. با این حال، برخلاف جنبش سفیدها، سازمان جانشین آن، اتحادیه سراسری نظامی روسیه (ROVS) و سایر سازمان‌های مهاجر، NTS یک برنامه سیاسی خاص تدوین کرده بود که شامل تعریفی از حقوق بشر و یک برنامه اقتصادی بود. این امر باعث شد که این سازمان در طول جنبش آزادی‌بخش روسیه، توجه
که این سازمان در طول جنبش آزادی‌بخش روسیه، توجه ژنرال آندری ولاسوف را به خود جلب کند، که نکات زیادی را از برنامه NTS در تدوین برنامه خود وام گرفت. پلتفرم NTS برچسب‌های سنتی «لیبرال» و «محافظه‌کار» را رد کرد و ادعا کرد که «ما نه به راست گرایش داریم و نه به چپ، ما در خط مقدم هستیم!» (Мы не справа и не слева, мы впереди! "My ne sprava i ne sleva, my vperedi!") NTS خواستار «انقلاب دوم» در مقابل «ضدانقلاب» شد و معتقد بود که روسیه پس از بلشویک باید دوباره متولد شود و از بازگشت به اشتباهات دوران قبل از انقلاب
شود و از بازگشت به اشتباهات دوران قبل از انقلاب جلوگیری کند. در عین حال، NTS دیدگاه‌های گروه‌هایی مانند اسمنووخووتسی و ملادوروسی را که خواستار آشتی با رژیم بلشویک بودند، رد کرد و معتقد بود که بلشویسم فاسد و ناتوان از تکامل است، بنابراین باید ریشه‌کن شود، نه اصلاح. برخی از منتقدان لیبرال در جامعه مهاجران روسی، NTS را به داشتن ایدئولوژی فاشیستی متهم کرده‌اند. برای مثال، مارک رائف در مجله اسلاویک ریویو (تابستان، ۱۹۸۹، ۴8(2)، صفحات …) نوشت. ۳۰۵–۳۰۶) که،آنها [NTS] هم بلشویسم و هم سرمایه‌داری لیبرال را رد کردند
هم بلشویسم و هم سرمایه‌داری لیبرال را رد کردند و میهن‌پرستی روسی و اولویت همبستگی ملی مبتنی بر کار مولد توسط همه بخش‌های اجتماعی را پذیرفتند. آنها تمایل به سازماندهی شرکتی جامعه و تمایل به پذیرش یک دیکتاتوری موقت به منظور احیای اخلاقی و معنوی ملت را نشان دادند. ایده‌های آنها بی‌شک شبیه فاشیسم ایتالیایی و شرکت‌گرایی پرتغالی و اتریشی بود.حامیان NTS معتقدند که این سازمان همیشه از مشارکت دموکراتیک در حکومت (حتی در مورد یک پادشاه) دفاع می‌کرد، از آزادی‌های فردی حمایت می‌کرد، از فردگرایی حمایت می‌کرد و شوونیسم
حمایت می‌کرد، از فردگرایی حمایت می‌کرد و شوونیسم را رد می‌کرد. عضویت. در ابتدا، NTS فقط مردان و زنان جوان زیر سی سال را می‌پذیرفت (استثنائاتی هم وجود داشت)، با این احساس که فقط نسلی که به هیچ وجه نمی‌توان او را مسئول وقایع ۱۹۱۷ دانست، می‌تواند این نبرد را رهبری کند. این محدودیت با جنگ جهانی دوم برداشته شد. اعضا می‌توانستند آشکار یا پنهان باشند؛ مورد دوم در طول فعالیت NTS در جنبش آزادی‌بخش روسیه، گزینه‌ای رایج بود. NTS نه تنها روس‌ها، بلکه دیگر مردمان سنتی روسیه (مانند گرجی‌ها، بالت‌ها، کالمیک‌ها) را نیز