payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پیچیده با سطوح همپوشانی روبرو هستیم. در آن سوی دیوار، یک راهروی حلقه‌ای شکل قابل عبور، از حجره دایره‌ای شکل پشتیبانی می‌کرد که مجهز به یک ورودی محوری و سه طاقچه متقارن مربوط به محورها بود. در مرکز، یک ستون بزرگ شامل یک اتاق مربع کوچک بود که احتمالاً با مقبره آگوستوس مطابقت داشت و به‌طور قابل توجهی با مجسمه برنزی امپراتور که زمانی بالای ستون قرار داشت، مطابقت داشت. در جلوی ورودی، دو ابلیسک از مصر آورده شده بود که از گرانیت، سنگ مصری و دارای کتیبه‌های هیروگلیف ساخته شده بودند. این ستون‌ها لوح‌های برنزی حک
ساخته شده بودند. این ستون‌ها لوح‌های برنزی حک شده با زندگینامه رسمی امپراتور را در خود جای داده بودند، که نسخه‌ای از آن، که بر روی معبد آگوستوس و روم در آنکارا و بر روی ساختمان‌های استان‌های دیگر حک شده است، تا به امروز باقی مانده است. برای تصور مقبره به شکلی که در ابتدا بود، دیوار بزرگی را تصور کنید که پایه را احاطه کرده و در بالای آن، دو یا چند بخش استوانه‌ای هم‌پوشان، که توسط ستون‌ها احاطه شده‌اند. کل بنا با سنگ مرمر پوشیده شده و در نهایت به مجسمه آگوستوس ختم می‌شود. قرار بود مقبره در باغ‌های بزرگی که
ختم می‌شود. قرار بود مقبره در باغ‌های بزرگی که به سفارش آگوستوس ساخته شده بود، قرار گیرد و برای همه باز باشد. دو هرم گرانیتی که از مصر برای تزئین ورودی مقبره آورده شده بودند، بعداً مورد استفاده مجدد قرار گرفتند و هنوز در میدان دل کویریناله و میدان دل اسکوئیلینو پابرجا هستند. هرم گرانیتی موجود در میدان دل کویریناله از تخریب بیمارستان سن روکو در ریپتا، مربوط به قرن شانزدهم، بین سال‌های ۱۷۷۲ تا ۱۷۷۶، به دست آمده است. این مقبره با الهام از مدل‌های شرقی و اتروسک ساخته شده است که با خاک و گیاهان همیشه سبز
اتروسک ساخته شده است که با خاک و گیاهان همیشه سبز پوشانده شده بودند. در تلاش‌های اخیر برای مرمت، درختان سرو در قله کاشته شده‌اند، اما این ویرانه اساساً غیرقابل‌شناسایی است و در طول تاریخ طولانی خود، شاید بیش از هر بنای تاریخی رومی دیگر، دستخوش دگرگونی‌هایی شده است. این بنا به قلعه‌ای تبدیل شده، به عنوان معدن سنگ، تاکستان، میدان گاوبازی، تئاتر و در قرن نوزدهم حتی به عنوان آسایشگاهی برای زنان مسن بی‌بضاعت مورد استفاده قرار گرفته است. بخش داخلی. آنچه در حال حاضر در داخل مقبره قابل مشاهده است - سازه‌های آجری و
در داخل مقبره قابل مشاهده است - سازه‌های آجری و سنگ قبرهای مرمری که نام جولیو-کلودیان را بر خود دارند - عمدتاً نتیجه بازسازی در دهه ۱۹۳۰ است. از میان مقبره‌های جولیو-کلودین، تنها مقبره آگریپینا بزرگ، مادر کالیگولا، دست نخورده باقی مانده است، زیرا در قرون وسطی از سنگ به عنوان معیاری برای وزن کردن دانه استفاده می‌شد. روی سنگ قبر این کتیبه نوشته شده است: «استخوان‌های آگریپینا؛ دختر مارکوس آگریپا، همسر آلمانی دیوینیکوس، نوه شاهزاده کاساریس، نوه شاهزاده کاخوس، آلمانی. گایوس سزار آگوستوس ژرمنیکوس.» مقبره
آلمانی. گایوس سزار آگوستوس ژرمنیکوس.» مقبره آگریپینا در بخش بایگانی به نمایش گذاشته شده است.
خطر (مخاطره) روانی-اجتماعی یا عامل استرس‌زا کاری به هر خطر شغلی مرتبط با شیوهٔ طراحی، سازماندهی و مدیریت کار و همچنین زمینه‌های اقتصادی و اجتماعی کار گفته می‌شود. برخلاف سه دستهٔ دیگر از خطرهای شغلی (شیمیایی، زیستی و فیزیکی)، آنها از یک ماده فیزیکی، جسم یا انرژی خطرناک ناشی نمی‌شوند. خطرهای روانی-اجتماعی بر سلامت روانی و جسمی کارگران، از جمله توانایی آنها برای مشارکت در محیط کار در میان دیگر افراد، تأثیر می‌گذارند. آنها نه تنها باعث پیامدهای روانی و روان‌شناختی مانند فرسودگی شغلی، اختلال‌های اضطرابی و
مانند فرسودگی شغلی، اختلال‌های اضطرابی و افسردگی می‌شوند، بلکه می‌توانند باعث آسیب یا بیماری جسمی مانند بیماری‌های قلبی-عروقی یا آسیب اسکلتی-ماهیچه‌ای نیز شوند. خطرهای روانی-اجتماعی با سازماندهی کار و همچنین خشونت در محل کار مرتبط هستند و در سطح بین‌المللی به عنوان چالش‌های اصلی برای ایمنی و بهداشت شغلی و همچنین بهره‌وری شناخته می‌شوند. انواع خطرها. طبق نظرسنجی مؤسسهٔ اروپایی ایمنی و بهداشت کار، مهم‌ترین خطرهای روانی-اجتماعی - عوامل استرس‌زای کاری - عبارتند از: دیگر آسیب‌های روانی-اجتماعی عبارتند از: افزون
از: دیگر آسیب‌های روانی-اجتماعی عبارتند از: افزون بر این، سطوحی از سر و صدا یا کیفیت هوا که از دیدگاه خطرهای فیزیکی یا شیمیایی قابل قبول تلقی می‌شوند، ممکن است همچنان خطرهای روانی-اجتماعی ناشی از آزاردهنده بودن، تحریک‌کننده بودن یا ایجاد ترس از دیگر اثرات بهداشتی ناشی از محیط را ایجاد کنند.
ورزشگاه دومیتیان () همچنین با نام سیرکوس آگونالیس شناخته می‌شود، در زیر میدان ناوونای فعلی که از طرح کلی آن پیروی می‌کند و بقایای آن را در خود جای داده است، در شمال کمپس مارتیوس باستانی در رم، ایتالیا قرار داشت. این ورزشگاه حدود سال ۸۰ میلادی توسط امپراتور تیتوس فلاویوس دومیتیانوس به عنوان هدیه‌ای به مردم رم سفارش داده شد و تقریباً به‌طور کامل برای مسابقات ورزشی مورد استفاده قرار می‌گرفت. در سنت مسیحی، اگنس رومی در آنجا به شهادت رسید. تاریخچه. این ورزشگاه بین سال‌های ۸۵ و ۸۶ میلادی توسط دومیتیان در محوطه
بین سال‌های ۸۵ و ۸۶ میلادی توسط دومیتیان در محوطه دانشگاه مارتیوس ساخته شد، هم برای اینکه مکانی اضافی برای جشن (و ستایش امپراتور) در اختیار مردم قرار گیرد و هم برای ارضای اشتیاق امپراتوری به ورزش. موقعیت آن در نزدیکی تیبر، یادآور یک استادیوم چوبی موقت است که توسط آگوستوس در سال‌های پایانی قرن اول پیش از میلاد ساخته شده و توسط دیو کاسیوس ذکر شده است. این استادیوم شکلی مستطیلی و کشیده داشت که یکی از اضلاع کوتاه آن نیم‌دایره‌ای بود. طول آن ۲۷۶ متر و عرض آن ۱۰۶ متر بود. ابعاد میدان ۱۹۳ در ۵۴ متر بود و تفاوت
متر بود. ابعاد میدان ۱۹۳ در ۵۴ متر بود و تفاوت اصلی آن با سیرک، ابعاد کوچکتر آن و عدم وجود ستون‌های ستونی، هرمی و کارسرس بود. این ورزشگاه تقریباً ۳۰۰۰۰ تماشاگر را در خود جای می‌داد. شکل آن از استادیوم‌های المپیا و آتن الهام گرفته شده بود و برای بازی‌های ورزشی یونانی ساخته شده بود که امپراتور بسیار از آن قدردانی می‌کرد، کسی که امیدوار بود رومیان را به تمرین بیشتر ورزش تشویق کند. جایگاه‌ها از سنگ ساخته شده بودند و دارای عناصر معماری زیبایی بودند که از معماری یونانی الهام گرفته شده بودند. در تاریخ روم باستان،
الهام گرفته شده بودند. در تاریخ روم باستان، استادیوم دومیتیان تنها نمونه از یک استادیوم آجری بود (به همراه استادیوم آنتونینوس پیوس در پوتزولی). عمدتاً رویدادهای ورزشی در آنجا برگزار می‌شد: دو و میدانی، سنگین‌وزن، کشتی آزاد و پرش (به همین دلیل این استادیوم به نام کمپس آگونیس نامگذاری شد). متأسفانه، بازی‌های یونانی که امپراتور بسیار دوست داشت، برای رومیان باستان چندان سرگرم‌کننده نبود، زیرا آنها را غیرمردانه، غیرسخت و بدون خشونت می‌دانستند. این مکان در قرن سوم توسط الکساندر سوروس بازسازی شد - از این رو نام
توسط الکساندر سوروس بازسازی شد - از این رو نام سیرکوس الکساندرینوس را به خود گرفت که در طول قرون وسطی نیز حفظ شد - و تا قرن پنجم مورد استفاده قرار گرفت. در طول قرون وسطی، ساختمان‌های محقری بر روی سازه‌های سیرک ساخته می‌شدند و پس از آن کاخ‌ها و کلیساهایی ساخته می‌شدند که از مصالح آن استفاده می‌کردند و از محیط اطراف آن پیروی می‌کردند. با این حال، فضای میدان، اگرچه به آرامی در اثر فروریختن‌ها و همچنین سیل‌های رودخانه تیبر پر می‌شد، اما هرگز به‌طور دائم اشغال نشد و اکنون میدان ناوونا است. سطح کف باستانی،
نشد و اکنون میدان ناوونا است. سطح کف باستانی، همان‌طور که از نمای طاق‌های مشرف به تور سانگوینا دیده می‌شود، حدود ۵ متر پایین‌تر از سطح مدرن است و با این حال، دیوارهای امپراتوری همیشه تا حدی شناخته شده بودند، هرچند غار در نظر گرفته می‌شدند و با آنها خاطره سیرک نیز باقی مانده بود: به عنوان مثال، کلیسای سنت آنیسه در آگون، سنت آنیسه د کریپتیس آگونیس نامیده می‌شد. پس از اولین کاوش‌های سردابه‌ها در سال ۱۵۱۱، که منجر به کشف پایه‌های حجاری‌شده و کتیبه‌ها شد، سیرکوس آگوناله به معدن مصالح ساختمانی ارزشمندی نیز تبدیل
آگوناله به معدن مصالح ساختمانی ارزشمندی نیز تبدیل شد: پیوس چهارم بخشی از ضلع رو به کورسو دل ریناسیمنتو به سمت پالازو ماداما را برای ساخت کازینوی خود در باغ‌های واتیکان تخریب کرد؛ مصالح ضلع دیگر به تدریج برای ساخت سن نیکولا دی لورنزی، پالازو پامفیلی در میدان ناوونا و پالازو براسکی مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۹۳۶، تخریب ساختمان‌های ضلع شمالی میدان، سرانجام بخش بزرگی از منحنی شمالی در طبقه همکف ورزشگاه، شامل دیوارها، ستون‌ها و پله‌های منتهی به طبقات بالا را آشکار کرد. یک ساختمان بزرگ و واحد آی‌ان‌ای بر
را آشکار کرد. یک ساختمان بزرگ و واحد آی‌ان‌ای بر روی فضای آزاد شده ساخته شد، اما دیوارهای باستانی حفظ شدند و تا حدی از بیرون قابل مشاهده و در دسترس بازدیدکنندگان باقی ماندند. از سال ۲۰۱۴، توسعه و استفاده از فضای باستان‌شناسی به افراد خصوصی واگذار شده است. این مکان معمولاً برای بازدیدکنندگان باز است و میزبان نمایشگاه‌ها می‌باشد. بقیه مجموعه امپراتوری هنوز در انبارهای ساختمان‌های بالا قرار دارد. ساخت و طراحی. ورزشگاه دومیتیان در سال ۸۶ میلادی، به عنوان بخشی از یک برنامه ساختمانی امپراتوری در کمپس مارتیوس و
از یک برنامه ساختمانی امپراتوری در کمپس مارتیوس و جاهای دیگر، پس از آسیب یا تخریب بیشتر ساختمان‌های آن در اثر آتش‌سوزی در سال ۷۹ میلادی، اختصاص داده شد. این اولین مکان دائمی رم برای مسابقات ورزشی رقابتی بود که برای جشن بازی‌های کاپیتولین توسط دومیتیان ساخته شد. این ورزشگاه با الگوبرداری از ورزشگاه‌های یونانی ساخته شده بود و تقریباً ۳۰۰۰۰ نفر گنجایش داشت. زیرسازی‌ها و قاب‌های نگهدارنده از آجر و بتن - یک ماده مقاوم، ضد حریق و نسبتاً ارزان - با روکش مرمر ساخته شده بودند. از نظر سبک‌شناسی، نمای استادیوم شبیه
شده بودند. از نظر سبک‌شناسی، نمای استادیوم شبیه به نمای کولوسئوم بوده است؛ نقشه کف آن مشابه استادیوم‌های یونانی بود و انتهایی نیم‌دایره‌ای مشابه داشت. کولینی (۱۹۴۳) طول کل استادیوم را تقریباً ۲۷۵ متر و عرض کل آن را ۱۰۶ متر تخمین می‌زند، در حالی که منابع بعدی ارتفاع نیمکت‌های محیط بیرونی آن را ۳۰ متر (۱۰۰ فوت) بالاتر از سطح زمین و نیمکت‌های محیط داخلی آن را ۴٫۵ متر (۱۵ فوت) بالاتر از کف میدان می‌دانند. این چیدمان، نمای واضحی از مسیر مسابقه را از اکثر صندلی‌ها ارائه می‌داد. طرح معمول یونانی، نام یونانی لاتین
ارائه می‌داد. طرح معمول یونانی، نام یونانی لاتین شده آن، in agones (محل یا محل مسابقات) را به استادیوم داده است. انتهای مسطح آن توسط دو گالری ورودی عمودی پلکانی مهر و موم شده بود و محیط آن در زیر سطوح صندلی‌ها طاق‌نمایی شده بود و ستون‌های تراورتن بین محفظه‌های آن قرار داشتند. تشکیل یک مسیر مسابقه پیوسته توسط یک «اسپینا» یا نوار برجسته حدس زده شده است. استادیوم دومیتیان در آن زمان شمالی‌ترین ساختمان از مجموعه‌ای از ساختمان‌های عمومی در پردیس مارتیوس بود. در جنوب آن، اودئون دومیتیان کوچک‌تر و صمیمی‌تر قرار
جنوب آن، اودئون دومیتیان کوچک‌تر و صمیمی‌تر قرار داشت که برای اجرای رسیتال‌ها، سرودها و سخنرانی‌ها استفاده می‌شد. جنوبی‌ترین انتهای پردیس تحت سلطه تئاتر پومپه بود که توسط دومیتیان در همان برنامه بازسازی بازسازی شد. کاربردها. این استادیوم تقریباً به‌طور کامل برای مسابقات ورزشی مورد استفاده قرار می‌گرفت. برای «چند سال»، پس از آسیب آتش‌سوزی به کولوسئوم در سال ۲۱۷ میلادی، برای نمایش‌های گلادیاتورها مورد استفاده قرار گرفت. طبق روایت پر زرق و برق هیستوریا آگوستا از امپراتور الاگابالوس، از طاق‌ها به عنوان
آگوستا از امپراتور الاگابالوس، از طاق‌ها به عنوان فاحشه‌خانه استفاده می‌شد. و امپراتور سوروس الکساندر بخشی از هزینه بازسازی استادیوم را با درآمد مالیاتی از آن تأمین کرد. در افسانه‌های شهدای مسیحی، سنت اگنس در زمان سلطنت امپراتور دیوکلتیان، در یکی از طاق‌های آن یا در نزدیکی آن، در آنجا به قتل رسید. با بحران‌های اقتصادی و سیاسی دوران امپراتوری و پس از امپراتوری، به نظر می‌رسد که ورزشگاه از کاربرد سابق خود خارج شده است؛ طاق‌ها محل زندگی فقرا و میدان، محل ملاقات آنها بوده است. ممکن است پرجمعیت بوده باشد: «با
آنها بوده است. ممکن است پرجمعیت بوده باشد: «با زوال شهر پس از تهاجم بربرها، جمعیت به سرعت در حال کاهش به تدریج تپه‌های اطراف را ترک کردند و در محوطه مارتیوس متمرکز شدند که بخش اصلی رم را تا زمان تحولات جدید در قرن نوزدهم در بر می‌گرفت.» بخش‌های قابل توجهی از این سازه تا دوران رنسانس باقی ماند، زمانی که برای مصالح ساختمانی مورد استخراج و سرقت قرار گرفتند. میراث. پیازا ناوونا بر فراز میدان داخلی ورزشگاه قرار دارد. ساختمان‌های زیادی که میدان را دربر گرفته‌اند، طاق‌های پایینی اصلی ورزشگاه را در بر می‌گیرند.
طاق‌های پایینی اصلی ورزشگاه را در بر می‌گیرند. این ساختمان‌ها شامل جدیدترین بازسازی کلیسای سنت آنیسه در آگون هستند که اولین بار در قرن نهم در محل سنتی شهادت سنت آنیسه تأسیس شد.
انرژی خطرناک در ایمنی و بهداشت شغلی به هر منبع انرژی (از جمله منابع انرژی الکتریکی، مکانیکی، حرارتی، شیمیایی، هیدرولیکی و پنوماتیکی) گفته می‌شود که «می‌تواند برای کارگران خطرناک باشد»، مانند تخلیهٔ انرژی ذخیره‌شده. نبود کنترل انتشار غیرمنتظرهٔ انرژی می‌تواند سبب زخم یا مرگ‌ومیر مرتبط با ماشین‌آلات شود. خطر ناشی از این منابع انرژی را می‌توان به روش‌های مختلفی، از جمله رویه‌های کنترل دسترسی مانند قفل کردن-برچسب‌گذاری، کنترل کرد.
باغ‌های سالوست () یک ملک رومی باستان شامل یک باغ تفریحی محوطه‌سازی شده بود که توسط مورخ سالوست در قرن اول پیش از میلاد ساخته شد. این باغ منطقه وسیعی را در بخش شمال شرقی رم، در منطقه‌ای که بعدها منطقه ششم شد، بین تپه‌های پینچیان و کوئیرینال، نزدیک ویا سالاریا و بعداً پورتا سالاریا، اشغال می‌کرد. ریون مدرن اکنون با نام سالوستیانو شناخته می‌شود. تاریخچه. رومی‌ها معمولاً به خانه‌هایی با باغ‌های بزرگ (هورتوس در لاتین به معنای "باغ") که در محدوده شهر اما در مناطق حومه شهر ساخته شده بودند، هورتی (horti) می‌گفتند.
حومه شهر ساخته شده بودند، هورتی (horti) می‌گفتند. این باغ‌ها مکانی برای لذت بردن بودند، جایی که می‌توانستند در انزوا و آرامش زندگی کنند، اما بدون اینکه مجبور باشند خیلی از شهر دور شوند. روم از دوره ژولیو-کلودیان در حال گسترش بود و به حومه شهر نزدیک می‌شد: حومه‌های دوران اسکیپیو آیمیلیانوس و پمپی به مرکز شهر تبدیل شدند و کل مناطق خصوصی ناپدید شدند تا راه برای خانه‌ها، ساختمان‌های عمومی یا پارک‌های عمومی باز شود، پدیده‌ای که در گسترش عظیم شهرها در طول تاریخ رایج بوده است. مهم‌ترین جنبه هورتی بدون شک پوشش
رایج بوده است. مهم‌ترین جنبه هورتی بدون شک پوشش گیاهی بود که اغلب به شکل هندسی یا حیوانی، مطابق با اصول هنر توپیاری، شکل می‌گرفت. در میان فضای سبز، اغلب آلاچیق‌ها، رواق‌هایی برای قدم زدن در پناه آفتاب، فواره‌ها، حمام‌ها، معابد کوچک و مجسمه‌هایی وجود داشت که اغلب کپی‌هایی از نمونه‌های اصلی یونانی بودند. اولین کسی که این روند را آغاز کرد، لوکولوس بسیار ثروتمند بود که اقامتگاهی مجلل در تپه پینچیان در رم ساخت؛ سالوست بلافاصله از او پیروی کرد. هورتی سالوستیانی معروف از جمله مجلل‌ترین ویلاها از پایان دوره جمهوری
از جمله مجلل‌ترین ویلاها از پایان دوره جمهوری تا اواخر دوران امپراتوری بودند. آنها که در منابع ادبی ذکر شده‌اند، در منطقه‌ای وسیع و خوش‌منظره در میان خاطره‌انگیزترین نقاط رم قرار داشتند: مکانی حومه‌ای و پانوراما بین تپه پینچیان و کوئیرینال، مشرف به مرکز شهر. خود سزار چنان مجذوب زیبایی آن شد که آن را به عنوان اقامتگاه مجلل خود انتخاب کرد. پس از مرگ او، این ملک توسط مورخ سالوست، یکی از نزدیکترین دوستانش، که به خاطر ثروت هنگفتی که به عنوان مالک در نومیدیا جمع‌آوری کرده بود، شناخته می‌شد، خریداری شد. به همین
کرده بود، شناخته می‌شد، خریداری شد. به همین دلیل او متهم و محاکمه شد؛ مداخله سزار این نماینده منحصر به فرد فرهنگ آن زمان را که مجبور به پرداخت تنها جریمه سنگینی شده بود، نجات داد. سالوست تصمیم گرفت از درآمد، شاید غیرقانونی، خود برای خرید این ویلای باشکوه در تپه کوئیرینال استفاده کند، جایی که از انزوا در «تبعید ادبی داوطلبانه» خود لذت می‌برد. لوکولوس با ساخت باغ‌های خود (هورتی) در تپه پینچیان، مد ساخت کاخ‌های باغی مجلل را در قرن اول پیش از میلاد آغاز کرد. هورتی‌ها مکانی برای لذت بردن بودند، تقریباً یک کاخ
مکانی برای لذت بردن بودند، تقریباً یک کاخ کوچک، و به مالک ثروتمند و دربار او امکان زندگی در انزوا، دور از زندگی پر هرج و مرج شهر اما نزدیک به آن را می‌دادند. مهم‌ترین بخش هورتی بدون شک کاشت گیاهان بود که اغلب به صورت توپیاری با اشکال هندسی یا حیوانی ساخته می‌شدند. در میان فضای سبز، اغلب آلاچیق‌ها، گذرگاه‌های طاق‌دار برای پیاده‌روی و دور شدن از آفتاب، فواره‌ها، چشمه‌های آب معدنی، معابد و مجسمه‌ها، که اغلب کپی‌هایی از نمونه‌های اصلی یونانی بودند، وجود داشت. در قرن سوم میلادی، تعداد کل هورتی‌ها حدود یک دهم رم
قرن سوم میلادی، تعداد کل هورتی‌ها حدود یک دهم رم را اشغال کرده بود و کمربند سبزی را در اطراف مرکز تشکیل می‌داد. هورتی سالوستیانی. این ملک در ابتدا متعلق به ژولیوس سزار با نام «هورتی سزاریس» بود، اما پس از مرگ او، سالوست، مورخ، یکی از نزدیکترین دوستانش، آن را به دست آورد و با استفاده از ثروتی که به عنوان فرماندار استان آفریقا نوا (نومیدیای تازه فتح شده) به دست آورده بود، آن را توسعه داد. در سال ۳۶ پیش از میلاد، پس از مرگ مورخ، این اقامتگاه به نتیجهٔ فرزندخوانده‌اش با همین نام و در نهایت به کلودیوس به عنوان
با همین نام و در نهایت به کلودیوس به عنوان دارایی امپراتوری رسید، اما امپراتوران روم برای چندین قرن آن را به عنوان یک مکان عمومی نگهداری کردند. این باغ‌ها در چهار قرنی که تکامل یافتند، با سازه‌های اضافی و مجسمه‌های یادبود بسیاری غنی شدند. بسیاری از امپراتوران آن را به عنوان اقامتگاه موقت، به عنوان جایگزینی برای مقر رسمی در تپه پالاتین، انتخاب کردند. پلینی می‌نویسد که بقایای نگهبانان هورتی، پوزیو و سکوندیلا، در زمان سلطنت آگوستوس در آنجا یافت شد و ۱۰ فوت و ۳ اینچ ارتفاع داشتند. امپراتور نروا در سال ۹۸
و ۳ اینچ ارتفاع داشتند. امپراتور نروا در سال ۹۸ میلادی بر اثر تب در ویلای هورتی درگذشت و امپراتوران هادریان و اورلیان کارهای بزرگی در آنجا انجام دادند. دومی به‌طور خاص یک ایوان میلیارنسیس ساخت، احتمالاً مجموعه‌ای از ایوان، باغ و اصطبل‌های اسب‌سواری، که او برای اسب‌سواری به آنجا می‌رفت. مرمت‌های دیگری نیز در قرن سوم انجام شد. این مکان تا زمانی که در سال ۴۱۰ میلادی توسط گوت‌ها به فرماندهی آلاریک، که از دروازه‌های هورتی سالوستیانی وارد شهر شدند، غارت شد، به عنوان یک تفرجگاه امپراتوری باقی ماند. این مجموعه به
یک تفرجگاه امپراتوری باقی ماند. این مجموعه به شدت آسیب دید و هرگز بازسازی نشد. با این حال، باغ‌ها تا قرن ششم میلادی به‌طور کامل متروکه نشدند. اکتشافات. در طول کاشت تاکستان‌های قرن شانزدهم و به ویژه در اوایل قرن هفدهم، زمانی که کاردینال لودوویکو لودوویسی، برادرزاده پاپ گرگوری پانزدهم، این مکان را خریداری و ویلا لودوویسی را ساخت، مجسمه‌های مهم بسیاری کشف شدند. در اواخر قرن نوزدهم، تب ساخت و ساز رم به عنوان پایتخت، شامل تخریب ویلاهای مدرنی بود که در کویرینال زندگی می‌کردند. این فرصتی از دست رفته برای مطالعه
زندگی می‌کردند. این فرصتی از دست رفته برای مطالعه باستان‌شناسی این مکان بود. توپوگرافی باستانی با پر شدن دره بین تپه‌های پینچو و کویرینال که این هورتی‌ها در آنجا وجود داشتند، به‌طور برگشت‌ناپذیری تغییر کرد. با این وجود، کاوش‌ها منجر به کشف جزئی یک نیمفئوم شد که احتمالاً مربوط به بازسازی هورتی توسط هادریان است. دیوارهای آن با لعاب، سنگ پا و صدف پوشیده شده بود که مناظر و صحنه‌های کوچکی با حیوانات و گل‌های نقاشی شده با رنگ‌های روشن را قاب می‌گرفت. تزئینات مجسمه‌سازی شامل یک محراب گرد با چهار فصل و گروه زیبای
شامل یک محراب گرد با چهار فصل و گروه زیبای آرتمیس و ایفیگنیا با یک گوزن ماده بود که اکنون در کپنهاگ قرار دارد. همچنین بخشی از مجموعه بعدی، معبد ونوس اریسینا بود که در پایین دره قرار داشت، یک ساختمان جمهوری‌خواه که درست بیرون پورتا کولینا واقع شده و در زمان سزار در هورتی گنجانده شده بود. این معبد کوچک یادآور یک تولوس هلنیستی بود، نوعی بسیار رایج در اواخر عصر جمهوری‌خواهان و عنصری معمول از ویلاهای بزرگ حومه شهر. ارتباط با ونوس، الهه عشق، باروری و طبیعت، و بنابراین محافظ هورتی، برای یک ویلای بزرگ مانند
و بنابراین محافظ هورتی، برای یک ویلای بزرگ مانند سالوستیان مناسب بود. هورتی همچنین یک هیپودروم (سیرک) ساخته شده توسط اورلیان را در خود جای داده بود. بقایا. یک غرفه به طرز چشمگیری حفظ شده از ویلا را می‌توان در مرکز میدان سالوستیو امروزی، ۱۴ متر پایین‌تر از سطح خیابان فعلی، مشاهده کرد. احتمالاً این بنا یک تریکلینیوم تابستانی مانند سراپیوم ویلای هادریان بوده است. بخش اصلی ساختمان یک سالن دایره‌ای بزرگ (با قطر ۱۱ متر و ارتفاع ۱۳ متر) بود که توسط گنبدی با بخش‌های متناوب مقعر و مسطح پوشانده شده بود (شکلی بسیار
متناوب مقعر و مسطح پوشانده شده بود (شکلی بسیار نادر که فقط در سراپیوم یافت می‌شود). دیوارها در هر طرف دارای سه طاقچه هستند که دو تا از آنها به عنوان گذرگاه برای اتاق‌های جانبی، احتمالاً نیمفائه‌ها، باز بودند. چند سال پس از ساخت و ساز، طاقچه‌های باقی مانده بسته و با پنل‌های مرمری پوشانده شدند که دیوارها را نیز می‌پوشاندند. کف نیز از مرمر بود، در حالی که گنبد و قسمت بالایی دیوارها با گچبری تزئین شده بودند. یک اتاق باسیلیکای باشکوه توسط دو ساختمان جانبی در دو طبقه قاب گرفته شده بود، در حالی که قسمت بالایی
دو طبقه قاب گرفته شده بود، در حالی که قسمت بالایی ساختمان دارای یک تراس بزرگ پانوراما بود که به یک گالری متصل می‌شد. این بنا یکی از هسته‌های اصلی در مکانی دیدنی در پایین دره بود که کویریناله را از پینچو جدا می‌کرد. دیوارهای ضخیمی با طاق‌ها و پشت‌بندهایی که بر روی دیوارهای سرویان، جایی که امروزه ویا سالوستیانا از آن می‌گذرد، قرار داشتند، آن را پشتیبانی می‌کردند و در پشت به تپه تکیه داشتند و به سایر بقایای ساختمان‌های ضعیف باقی مانده متصل بودند. در جنوب، یک اتاق سرپوشیده نیم‌دایره‌ای وجود دارد که به سه قسمت
سرپوشیده نیم‌دایره‌ای وجود دارد که به سه قسمت با پارتیشن تقسیم شده است، که دو تا از آنها هنوز موزاییک‌های باستانی سیاه و سفید و بقایای نقاشی‌های دیواری احتمالاً از زمان‌های بعدی را حفظ کرده‌اند. اتاق سوم به سمت جنوب توسط یک رشته پله به دو طبقه فوقانی اشغال شده است، در حالی که اتاق شمالی با اتاقی که به عنوان توالت استفاده می‌شد، در هم آمیخته شده بود. مهرهای آجری این ساختمان، تاریخ ۱۲۶ را تأیید می‌کنند. این قدمت قابل توجه است زیرا تحولات معماری خصوصی امپراتوری پس از دوموس آگوستانا و تکامل از مدل دوموس اوریا
پس از دوموس آگوستانا و تکامل از مدل دوموس اوریا را در طول تقریباً ۵۰ سال نشان می‌دهد. از دیگر بقایای این مجموعه می‌توان به یک کریدور با نقاشی‌های دیواری اشاره کرد که اکنون در گاراژ سفارت آمریکا در کنار خیابان فریولی قرار دارد و دیواری با طاقچه‌هایی در امتداد خیابان لوکولو. یک آب‌انبار بزرگ هادریانیکی نیز در زیر کالج ژرمانیکو در گوشه خیابان سن نیکولا دا تولنتینو و خیابان بیسولاتی باقی مانده است که شامل دو طبقه است: طبقه اول، با ارتفاع ۱٫۸ متر، به عنوان زیربنای طبقه دوم (در مجموع ۳۹ در ۳٫۳ متر) عمل می‌کند.
طبقه دوم (در مجموع ۳۹ در ۳٫۳ متر) عمل می‌کند. هنر. گواهی بر اهمیت و ثروت هورتی سالوستیانی، آثار هنری بزرگی است که بسیاری از آنها اصل یونان باستان هستند، اگرچه سرقت‌های متعددی در طول قرن‌ها رخ داده است. تقریباً تمام آثار یافت شده در اواخر قرن نوزدهم به مجموعه‌داران بزرگ اروپا و آمریکا، در درجه اول به یاکوبسن، بنیانگذار گلیپتوتک کپنهاگ، با وساطت دلالان عتیقه و هنری که برای صادرات غیرقانونی کار می‌کردند و قانون پاکا در مورد حفاظت از آثار یافت شده را نقض می‌کردند، فروخته شد. کارهای بعدی برای شناسایی آثار متعدد
فروخته شد. کارهای بعدی برای شناسایی آثار متعدد نگهداری شده در موزه‌های ایتالیایی و خارجی، ردیابی آنها را به هورتی سالوستیانی ممکن ساخته است. آثاری که بعداً یافت شدند شامل موارد زیر بودند: اعتقاد بر این است که نیوبید، یک اثر اصلی مربوط به قرن پنجم پیش از میلاد، یکی از آثار متعددی است که توسط آگوستوس به عنوان غنیمت جنگی از یونان به روم آورده شده و نقش بزرگی در تکامل سلیقه و سبک هنر رومی داشته است. این اثر شبیه به پیکره‌های سنگفرش معبد آپولو دافنفوروس در ارتریا است و شاید با نیوبید در حال مرگ و نیوبید در حال
است و شاید با نیوبید در حال مرگ و نیوبید در حال حرکت نی کارلسبرگ گلیپتوتک در کپنهاگ نیز مرتبط باشد. نیوبید قرار بود سنگفرش یک معبد یونانی را تزئین کند، اما برای نجات آن از حملات بربری که در قرن پنجم میلادی منطقه را ویران کردند، پنهان پیدا شد. نایک لودوویسی و تخت معروف لودوویسی، که هر دو اصل یونانی هستند و به روم آورده شده‌اند، ممکن است در معبد ونوس اریسینا قرار داشته باشند که بعداً در هورتی گنجانده شده است. این تخت از پناهگاه آفرودیت (زهره) در لوکری آمده است. در سال ۱۹۸۲ نشان داده شد که دقیقاً در بلوک‌های
در سال ۱۹۸۲ نشان داده شد که دقیقاً در بلوک‌های باقی‌مانده در پایه‌های معبد جای می‌گیرد. برخی از ابیات اووید حاکی از انتقال مجسمه فرقه از مگنا گراسیا به رم است. شرح. آنها در سراسر منطقه بین خیابان هیل گیت و پیاوه به سمت دیوارهای اورلیان امتداد داشتند؛ در شرق، آنها با محور ونتوی امروزی و کوچه سن نیکولا دا تولنتینو هم‌مرز بودند. آنها در تراس‌هایی در امتداد دامنه‌های تپه کوئیرینال چیده شده بودند، مانند یک «معماری سبز خوش‌منظره» که با زمین و سازه‌های معماری سازگار بود و به منظره ظاهری مصنوعی و طبیعی می‌بخشید.
بود و به منظره ظاهری مصنوعی و طبیعی می‌بخشید. وجود مقادیر زیادی آب در منطقه‌ای که فواره کاتی قرار داشت و نهری که به نام رودخانه پترونیا شناخته می‌شود، به لطف راه‌حل‌های فنی مناسب، به حفظ گیاهان و پوشش گیاهی سرسبز کمک می‌کرد. نقشه‌های پیرو لیگوریو (۱۵۶۱)، کارتارو (۱۵۷۶) و دوپراک (۱۵۷۷) چشم‌اندازی را نشان می‌دهند که تفاوت چندانی با چشم‌انداز باستانی ندارد، زمانی که سیکتوس پنجم با ساخت آکوا فلیچه (آلساندرین باستانی) با اقامتگاه‌های باشکوه اشرافی، غرق در سرسبزی تاکستان‌ها، به این منطقه زندگی جدیدی بخشید. پیرو
تاکستان‌ها، به این منطقه زندگی جدیدی بخشید. پیرو لیگوریو و دیگر توپوگراف‌ها، مانند نولی و لانچیانی، به وجود یک سیرک فلورا که با باغی به شکل سیرک قابل شناسایی است، اشاره کرده‌اند. بقایای فعلی. یکی از هسته‌های اصلی در پایین دره‌ای قرار داشت که کویرینال را از تپه پینچیان جدا می‌کرد و توسط دیوارهای قوسی قدرتمند و پشت‌بندهایی که بر روی دیوارهای سرویان قرار داشتند، پشتیبانی می‌شد، جایی که اکنون ویا سالوستیانا در آن جریان دارد. این ساختمان که بقایای آن در منطقه پیازا سالوستیو امروزی قرار دارد، باید شبیه به
پیازا سالوستیو امروزی قرار دارد، باید شبیه به کانوپوس ویلای هادریان بوده باشد: در مرکز میدان، ۱۴ متر پایین‌تر از سطح فعلی، بقایای آن کاوش شد و بر روی تپه پشت آن قرار گرفت و به سایر بقایای ساختمان‌های ضعیف حفظ شده متصل شد. قسمت اصلی ساختمان یک سالن دایره‌ای بزرگ (با قطر ۱۱٫۲۱ متر و ارتفاع ۱۳٫۲۸ متر) بود که توسط گنبدی با بخش‌های متناوب مقعر و مسطح پوشانده شده بود (شکلی بسیار نادر که فقط در سراپیوم ویلای هادریان یافت می‌شود). دیوارها دارای سه طاقچه در هر طرف هستند که دو تا از آنها به عنوان گذرگاه به اتاق‌های
که دو تا از آنها به عنوان گذرگاه به اتاق‌های جانبی باز می‌شدند. چند سال پس از ساخت، طاقچه‌های باقی‌مانده بسته و با روکش‌های مرمری پوشانده شدند که دیوارها را نیز پوشانده بودند. کف نیز مرمر بود، در حالی که گنبد و دیوارهای بالایی با گچبری تزئین شده بودند. از جمله ویژگی‌های دیگر، یک تالار باشکوه به سبک باسیلیکا توسط دو سازه جانبی که در دو طبقه بالا می‌رفتند، قاب گرفته شده بود، در حالی که ساختمان در بالا با یک تراس بزرگ پانوراما متصل به یک گالری به پایان می‌رسید. تالار گرد از یک هشتی مستطیل شکل قابل دسترسی بود