payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جک پافنری () موجودی در افسانه های محلی و باورهای عامیانه بریتانیایی در دوران ویکتوریا بوده است. جک پافنری نخستین بار در سال ۱۸۳۷ مشاهده شد. در سال های آتی مشاهدات بیشتری از جک پافنری در سراسر بریتانیا گزارش شد، به ویژه در حومه لندن، میدلندز و اسکاتلند این مشاهدات شایع بود. نظریه‌های زیادی در مورد ماهیت و هویت جک پافنری وجود دارد. این افسانه محلی در زمان خود برای ظاهر عجیب و غریب جک پافنری و توانایی او در انجام جهش‌های بسیار بلند، محبوبیت زیادی پیدا کرده بود تا جایی که جک پافنری تبدیل به شخصیتی بنیادین در
تا جایی که جک پافنری تبدیل به شخصیتی بنیادین در چندین اثر داستانی شده بود. افرادی که جک پافنری را دیده اند ادعا می‌کردند که او ظاهری وحشتناک و ترسناک دارد. قیافه او شیطانی، دستانش چنگال‌دار و چشمانی «شبیه به گوی آتشین» دارد. در یک گزارش ادعا شده است که او زیر شنل سیاه اش، کلاهخود و جامه‌ای تنگ و چسبان سفید مانند پوستین بر تن داشته است. بسیاری از داستان‌ها نیز هیبت او را «شیطانی» خوانده اند. در گزارش های دگر ادعا شده است که او قدبلند و لاغر اندام بوده و ظاهری مانند یک جنتلمن داشته است. چندین گزارش ادعا
ظاهری مانند یک جنتلمن داشته است. چندین گزارش ادعا کرده‌اند که او می‌توانست شعله‌های آبی و سفید از دهانش بیرون بدهد و پنجه‌های فلزی تیزی در نوک انگشتانش داشته است. حداقل در دو گزارش ادعا شده است که او قادر به صحبت کردن به زبان انگلیسی بوده است.
دروازه ته‌دونگ () دروازه شرقی دژ داخلی شهر محصور پیونگ‌یانگ و یکی از گنجینه‌های ملی کره شمالی است. این دروازه که در کرانه‌های رود ته‌دونگ واقع شده و نام خود را از آن گرفته است، در اصل در قرن ششم به عنوان یک سازه رسمی امپراتوری گوگوریو ساخته شد و به همراه عمارت ریونگ‌وانگ و زنگ پیونگ‌یانگ ، به عنوان مرکز دفاعی شرقی دژ پیونگ‌یانگ داخلی عمل می‌کرد. با این حال، بنای فعلی به سال ۱۶۳۵ میلادی برمی‌گردد، زیرا بنای اصلی در طول جنگ‌های ایمجین در اواخر قرن شانزدهم به کلی سوخت. دروازه فعلی دارای یک پایه گرانیتی است که
سوخت. دروازه فعلی دارای یک پایه گرانیتی است که بر فراز آن یک عمارت دو طبقه قرار دارد که به دلیل چشم‌اندازهای باشکوهش از رودخانه ته‌دونگ، عمارت اوپهورو (읍호루 ،挹灝樓) نامیده می‌شود. این غرفه دو پلاک نام آویزان دارد، یکی در طبقه اول که روی آن «دروازه ته‌دونگ» نوشته شده و یانگ ساوون خوشنویسی شده است، و دیگری در طبقه دوم که روی آن «غرفه اوپهو» نوشته شده و توسط نوشته شده است. این گنجینه ملی شماره ۴ در کره شمالی است.
قلعه جامو () یک قلعه سنگی است که قدمت آن به دوره گوریو برمی‌گردد. یکی از گنجینه‌های ملی کره شمالی، در اوجونگ-نی، پیونگ‌سونگ، استان پیونگان جنوبی واقع شده است. محیط قلعه است و ارتفاع . در طول حمله دوم مانچو به کره آسیب دید. بخش عمده‌ای از قلعه به دلیل باد و یخبندان در منطقه تخریب شده است. در طول زمان با نام‌های مختلفی از جمله سونگ‌سان‌سونگ، سونگ‌جائه‌سان‌سونگ، جاموسان‌سونگ و گادئونگ‌سان‌سونگ شناخته شده است.
تالار سونگ نیونگ، زیارتگاهی است که به پادشاهان بنیانگذار کره باستان اختصاص داده شده و در مرکز پیونگ یانگ، کره شمالی واقع شده است. این اثر به عنوان گنجینه ملی شماره ۶ ثبت شده است. این بنا توسط پادشاه سجونگ از چوسون ساخته شد.نام اصلی آن «دانگون-سا دونگ میونگ وانگ-سا» بود، اما در سال ۱۴۵۶، زیارتگاه تعمیر شد و چهار سال بعد، تابلویی با عنوان «چوسون سیجو دانگون-جیوی» بر روی آن نصب شد. نام فعلی «سونگریونگ جئون» در سال ۱۷۲۴ (اولین سال سلطنت پادشاه یئونگ جو) تعیین شد و تا به امروز باقی مانده است. ساختمان فعلی در سال
و تا به امروز باقی مانده است. ساختمان فعلی در سال ۱۸۰۴ (چهارمین سال سلطنت پادشاه سونجو) بازسازی شد.
معبد یونگ میونگ ( : یک معبد بودایی کره‌ای بود که در دامنه تپه مورانبونگ در پیونگ یانگ، کره شمالی واقع شده است. پیش از ویرانی در جنگ کره، این معبد بزرگ‌ترین و مهم‌ترین مرکز عبادت بودایی در پیونگ یانگ بود. زمان تأسیس معبد مشخص نیست، اما اعتقاد عمومی بر این است که مربوط به اواخر دوره گوگوریو است. در طول دوره استعمار ژاپن، این معبد به زبان ژاپنی ایمی-جی نامیده می‌شد. جزئیات. معبد یونگ میونگسا در تپه مورانبونگ در منطقه مورانبونگ، مرکز پیونگ یانگ واقع شده است. مورانبونگ یکی از هشت نقطه دیدنی کره محسوب می‌شود.
مورانبونگ یکی از هشت نقطه دیدنی کره محسوب می‌شود. معبد یونگ میونگسا در مکانی ساخته شده است که می‌توانید ضمن تماشای رودخانه تائدونگ، جزیره رانگنا و مرکز شهر پیونگ یانگ، از مناظر لذت ببرید و از مدت‌ها پیش به عنوان یک نقطه دیدنی مشهور بوده است. در میان هشت نقطه دیدنی پیونگ یانگ، طلوع ماه در پوبیوکرو، یک ساختمان الحاقی که در زیر معبد یونگ میونگسا ساخته شده است، نیز وجود دارد. یکی دیگر از هشت نقطه دیدنی پیونگ یانگ، یولمیلدائه، نیز در همین نزدیکی است. تاریخ تأسیس آن مشخص نیست، اما افسانه‌ای وجود دارد که می‌گوید
آن مشخص نیست، اما افسانه‌ای وجود دارد که می‌گوید این معبد یکی از نه معبدی بوده که در زمان سلطنت پادشاه گوانگائتو از گوگوریو ساخته شده است. کیم سی -سئوپ اشاره کرده است که یونگ میونگسا کاخ نه طبقه پادشاه دونگ میونگ سونگ از گوگوریو بوده است. این معبد به دلیل مناظر برجسته‌اش، اغلب در آثار ادبی به تصویر کشیده شده است، مانند شعری که یی سک در اواخر سلسله گوریو در مورد یونگ میونگسا و پوبیوکرو سروده است. در سلسله چوسون، متنی ترجمه شده با عنوان «یونگ میونگسا دئوکولرو سانگریانگمون» نیز وجود دارد که ترجمه‌ای از کتیبه
سانگریانگمون» نیز وجود دارد که ترجمه‌ای از کتیبه ستون پشته روی ضمیمه دئوکولرو یونگ میونگسا است. معبد یئونگ‌میونگسا در طول جنگ چین و ژاپن آسیب زیادی دید و بازسازی شد، اما در طول جنگ کره کاملاً سوخت و هیچ اثری از آن باقی نمانده است. اکنون، تنها غرفه بوبیوکرو، پاگودای سنگی پنج طبقه هشت ضلعی و بئوپونام، ضمیمه‌ای از ایستگاه مانگ‌یونگدائه، باقی مانده‌اند. مشخص است که یک آسایشگاه در محل معبد یئونگ‌میونگسا ساخته شده است و همچنین غرفه بوبیوکرو را مدیریت می‌کند. تاریخچه. اگرچه زمان تأسیس معبد مشخص نیست، اما
تاریخچه. اگرچه زمان تأسیس معبد مشخص نیست، اما داستان‌های رایج آن را به پایان دوره گوگوریو نسبت می‌دهند. این معبد در زمان سلسله چوسون به‌طور کامل بازسازی شد. در زمان اشغال کره توسط ژاپن، این معبد به یک مکان توریستی مهم در پیونگ یانگ تبدیل شد و به دلیل موقعیت زیبای کنار رودخانه و درختان گیلاس فراوانش مشهور بود. در دهه ۱۹۲۰، این معبد دوباره تحت بازسازی گسترده‌ای قرار گرفت که توسط دولت ژاپن تأمین مالی شد، که رسماً نام آن را به خوانش ژاپنی هانجا: «ایمی-جی» تغییر داد. در آن زمان، معبد نیز توسط دولت مصادره شد و
داد. در آن زمان، معبد نیز توسط دولت مصادره شد و به عنوان مقر فرقه رینزای از بودیسم ذن ژاپنی مورد استفاده قرار گرفت. راهبان رینزای وظیفه داشتند شهروندان را از بودیسم سنتی کره‌ای دور کنند، به عنوان بخشی از یک برنامه دولتی برای جایگزینی فرهنگ قدیمی کره با فرهنگ مدرن ژاپن. این معبد تاریخی در جریان بمباران‌های گسترده پیونگ یانگ توسط ایالات متحده در طول جنگ کره ویران شد. تنها ساختمان معبد که اکنون پابرجاست، پاویون پوبیوک است، یک چشم‌انداز زیبا که پس از جنگ بازسازی شد و به خاطر مناظر زیبایش از رودخانه تائدونگ
شد و به خاطر مناظر زیبایش از رودخانه تائدونگ شناخته می‌شد؛ بتکده سنگی و زیارتگاه هشت ضلعی آن نیز از بمباران‌ها جان سالم به در بردند و هر سه به عنوان گنجینه‌های ملی کره شمالی ثبت شده‌اند. این معبد، هرمیتاژ پوبون را که در کوه ریونگاک در مانگیونگدائه-گویوک واقع شده بود، اداره می‌کرد. در سال ۲۰۱۲، خبرگزاری مرکزی کره از «تأیید مجدد» وجود لانه اسب تک شاخ پادشاه تونگ میونگ، در ۲۰۰ متری (۶۶۰ فوت) یونگ میونگسا، خبر داد. این کشف به مؤسسه تاریخ جمهوری دموکراتیک خلق کره نسبت داده شده است، و در گزارش آمده است که «لانه
نسبت داده شده است، و در گزارش آمده است که «لانه اسب تک شاخ» بر روی سنگی در این محل حک شده است. گزارش این کشف همچنین بیان می‌کند که این «ثابت می‌کند که پیونگ یانگ پایتخت گوگوریو باستان بوده است».
دانشگاه مطالعات بین‌المللی کاندا ، یک دانشگاه خصوصی واقع در ماکوهاری، میهاما-کو، استان چیبا، ژاپن است.
آکیهیرو ماچیدا، ، (متولد ۱۹۶۲) مورخ اهل ژاپن و استاد دانشگاه مطالعات بین‌المللی کاندا است. او در تاریخ مدرن ژاپن (دوران اصلاحات میجی و معرفت‌شناسی خارجی)، به ویژه قلمرو ساتسوما در باکوماتسو، تخصص دارد. او به عنوان مدیر انجمن تاریخ احیای میجی خدمت کرده است.
پاویون ریونگ‌وانگ، چشم‌اندازی زیبا واقع در منطقه مرکزی پیونگ‌یانگ، کره شمالی است. این عمارت که در کرانه رودخانه تائدونگ واقع شده است، اولین بار در دوران سلسله گوگوریو با نام «عمارت سانسو» ساخته شد و بخشی از استحکامات شهر محصور پیونگ یانگ (به همراه دروازه تائدونگ و ناقوس پیونگ یانگ در همان نزدیکی) بود. این اثر در کره شمالی به عنوان گنجینه ملی شماره ۱۶ شناخته می‌شود. این مجموعه نزد مردم ارزش و محبوبیت زیادی دارد. این بنا یکی از هشت منظره دیدنی گوانسو محسوب می‌شود و از دوران باستان به عنوان یک مکان دیدنی
می‌شود و از دوران باستان به عنوان یک مکان دیدنی شناخته شده است. تاریخچه. این عمارت اولین بار پس از تصرف پیونگ یانگ در جریان تهاجم تویوتومی هیدیوشی به کره در قرن شانزدهم، شهرت یافت. به دستور ژنرال کیم اونگ-سئو ، یک کیسنگ به نام گی ولهیانگ، فرمانده ژاپنی پیونگ یانگ، کونیشی هیدانوکامی، را در عمارت اغوا و به او مواد مخدر خوراند. سپس او ژنرال کیم را به نزد فرمانده خوابیده برد، جایی که او سر او را از تن جدا کرد. اگرچه کیم فرار کرد، اما کیه بعداً به دلیل نقشش در این توطئه اعدام شد. کیم اونگ سو بعداً در سال ۱۵۹۳
این توطئه اعدام شد. کیم اونگ سو بعداً در سال ۱۵۹۳ با کمک ارتش چینی سلسله مینگ برای آزادسازی پیونگ یانگ بازگشت و زیارتگاهی برای ولهیانگ در کنار عمارت ساخت (منطقه‌ای در مورانبونگ-گویوک که او در آن زندگی می‌کرد نیز به نام او نامگذاری شده است). این عمارت در دوران سلسله گوریو به یک چشم‌انداز زیبا تبدیل شد و به موضوعی محبوب در میان شاعران و هنرمندان تبدیل شد. داستان معروفی نقل می‌کند که چگونه کیم هوانگ وون ، شاعر سلسله گوریو، پس از اینکه نتوانست کلماتی برای توصیف زیبایی منظره پیدا کند، قلم‌مو خود را شکست و
توصیف زیبایی منظره پیدا کند، قلم‌مو خود را شکست و گریست. این عمارت بعدها در دوران سلسله چوسون بازسازی شد و به دلیل چشم‌اندازهای مسلط بر رودخانه ته‌دونگ، به عمارت «ریونگ‌وانگ» تغییر نام داد. در سال ۱۸۳۵، زیارتگاه چوبی کوچک کیه ولهیانگ با یک نشان گرانیتی که میهن‌پرستی او را ستایش می‌کرد، جایگزین شد. اگرچه این غرفه در جریان بمباران پیونگ یانگ توسط ایالات متحده در طول جنگ کره به شدت آسیب دید، اما اندکی پس از آن مرمت شد. کارهای مرمت انجام شده در دهه ۲۰۱۰ با همکاری صندوق پرنس کلاوس، مایکل اسپاور، اپراتور تبادل
صندوق پرنس کلاوس، مایکل اسپاور، اپراتور تبادل فرهنگی پکتو، و اداره ملی حفاظت از میراث فرهنگی کره شمالی انجام شد.
دروازه چیلسونگ () دروازه شمالی دژ داخلی شهر محصور پیونگ‌یانگ است. این دروازه که در پارک خوش‌منظره مورانبونگ واقع شده است، در اصل در اواسط سده ششم میلادی به عنوان بنای رسمی امپراتوری گوگوریو ساخته شد، در سال ۱۷۱۲ میلادی پادشاه سوکجونگ دستور بازسازی این دروازه را صادر کرد و آن را بازسازی نمود. نام آن به معنای دروازه شمالی است که از دب اکبر واقع در شمال آسمان گرفته شده است. این دروازه نام خود را (که به معنای «هفت ستاره» است) از هفت ستاره درخشان در صورت فلکی دب اکبر (که با نام دب اکبر نیز شناخته می‌شود) گرفته
اکبر (که با نام دب اکبر نیز شناخته می‌شود) گرفته است. این صورت فلکی در دین سنتی کره مورد احترام بود - برای مثال، بسیاری از معابد بودایی در کره حاوی «زیارتگاه چیلسونگ» یا بنای مشابه دیگری هستند. دروازه چیلسونگ گنجینه ملی شماره ۱۸ در کره شمالی است. ساختار. دیوارهای دروازه در خاکریز تپه ساخته شده‌اند و با سنگ‌های تراشیده شده به شکل دروازه‌ای قوسی شکل، انباشته شده‌اند. دیوارها حدود ۱۰ متر از هم فاصله دارند و دروازه‌بان روی آنها قرار گرفته است. یک دیوار دفاعی و یک دروازه‌بان روی خاکریز وجود دارد. دروازه‌بان
و یک دروازه‌بان روی خاکریز وجود دارد. دروازه‌بان دارای سه دهانه با لبه‌های شیروانی تکی به ابعاد ۷٫۳۸ متر در جلو و دو دهانه در عقب به ابعاد ۴٫۳۶ متر است. ستون‌هایی در اطراف دروازه‌بان وجود دارد که دهانه میانی را برجسته می‌کند. کف آن چوبی است. دروازه‌بان شامل یک اتاق بزرگ است که سقف آن بدون هیچ تیری نگه داشته شده است. جستارهای وابسته. گوگوریو چوسان
بنای چونگنیو () یا بنای چونگ ریو یک سازه تاریخی است که در تپه موران در کیونگسانگ-دونگ، چونگ-گویوک، پیونگ یانگ، کره شمالی واقع شده است. این دروازه دیگری به شهر محصور پیونگ یانگ است. این بنای رنگارنگ، سقفی به شکل جرثقیل دارد که بر روی ده ستون استوار شده است. این بنا در دوره پادشاهی گوگوریو ساخته شده و در سال ۱۷۱۶ بازسازی شده است. این سازه در طول جنگ کره آسیب دید، اما از آن زمان توسط دولت در سال ۱۹۵۹ بازسازی شده است.
بنای چه‌سونگ () یک سازه تاریخی است که در تپه موران در کیونگسانگ-دونگ، چونگ-گویوک، پیونگ یانگ، کره شمالی واقع شده است. این مکان توسط گوگوریو در اواسط قرن ششم میلادی ساخته شد، و سپس در سال ۱۷۱۶ بازسازی شد. این بنا که یکی از گنجینه‌های ملی کره شمالی است، در بلندترین نقطه تپه و در ارتفاع ۹۵ متری از سطح زمین واقع شده است. این عمارت از جنوب و غرب با قله‌های گرد و کم‌ارتفاعی که توسط سه دره از هم جدا شده‌اند، محدود شده است. این مکان چشم‌اندازهایی از گونه‌های مختلف درختانی که روی تپه رشد می‌کنند، از جمله کاج، نراد،
که روی تپه رشد می‌کنند، از جمله کاج، نراد، کاج کره‌ای، کاج سه‌برگ، نمدار و صنوبر را ارائه می‌دهد. همچنین می‌توان به صورت فصلی بیش از ۷۰ گونه پرنده را در این مکان مشاهده کرد. این پاویون در ابتدا «اوسونگ» نامیده می‌شد، اما به دلیل چشم‌اندازهای عالی که داشت، به «چوسونگ» تغییر نام داد؛ این چشم‌اندازها، پاویون را به یک جاذبه گردشگری محلی محبوب تبدیل کرده است. توضیحات. طبق گزارش KCNA: «این ساختمان یک طبقه با سقف شیب‌دار و لبه‌های دوجداره، دارای دیوارهای کنگره‌دار و یک سقف کامل است.» این عمارت دارای نمایی به طول
و یک سقف کامل است.» این عمارت دارای نمایی به طول ۷٫۳۶ متر و ضلع جانبی ۴٫۶۷ متر است. این عمارت یکی از سازه‌های تاریخی متعدد روی تپه است، از جمله عمارت‌های اولمیل، چونگ نیو و پوبیوک و دروازه‌های چیلسونگ، جونگوم، هیونمو و تونگام. افسانه‌های محلی می‌گویند که گروهی از پری‌ها از آسمان‌ها به زمین آمدند تا در میان گل‌ها و درختان زیبای فراوان، در اطراف آلاچیق خوش بگذرانند. تاریخ نظامی. این سازه (به همراه عمارت اولمیل، که هر دو به عنوان پست‌های فرماندهی عمل می‌کردند) با توجه به موقعیت بالای تپه، توسط نیروهای محلی
با توجه به موقعیت بالای تپه، توسط نیروهای محلی برای مراقبت از متجاوزان خارجی بالقوه مورد استفاده قرار می‌گرفت. همچنین در طول حمله سامورایی‌ها به کره در دهه ۱۵۹۰، به عنوان پست فرماندهی کونیشی یوکیناگا و ۲۰۰۰ نیروی محافظ عمل می‌کرد و شاهد نبردهای شدیدی در این منطقه، بین ژاپنی‌هایی که منطقه را تصرف کرده بودند و سربازان چینی که پس از آن برای آزادسازی پیونگ یانگ آمده بودند، بود.
در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۵ (۱ تیر ۱۴۰۴)، حداقل یک مهاجم در‌حالی که مردم درحال دعا در دمشق بودند، آتش گشود و یک وسیله انفجاری را در داخل کلیسای ارتدکس یونانی مار الیاس منفجر کرد که منجر به کشته شدن حداقل ۲۵ نفر و زخمی شدن ۶۳ نفر دیگر شد. وزارت کشور سوریه اعلام کرد که داعش مسئول این حمله هراس‌افکنانه بوده است. این در حالی است که گروهی که خود را «سرایا انصار السنه» می‌نامد، مسئولیت این حمله را بر عهده گرفته است. پیشینه. مسیحیان به طور فزاینده‌ای نگران حمل آزادانه سلاح بوده‌اند. این حمله پس ازکشتارهایی در جاهای دیگر در
این حمله پس ازکشتارهایی در جاهای دیگر در ماه‌های مارس و مه و پس از آن رخ داد که شیوخ مسلمان از محله‌های دمشق بازدید کردند و از مسیحیان خواستند که به اسلام بگروند. دولت اسلامی مسئول بسیاری از حملات ناموفق به کلیساها در سوریه پس از بشار اسد بوده است، و اقلیت شیعه را در سال ۲۰۱۶ هم مورد آزار و اذیت قرار داده است.
قاسم بصیر یک موشک بالیستیک میان‌برد ساخت ایران است که در مهٔ ۲۰۲۵ رونمایی شد. این موشک با پیشران سوخت جامد و سامانه‌ای دو مرحله‌ای، به‌عنوان گونه‌ای بهبودیافته از سری حاج قاسم معرفی شده که به نام فرمانده نیروی قدس، قاسم سلیمانی، نام‌گذاری شده است. مقام‌های ایرانی اعلام کرده‌اند که موشک قاسم بصیر بردی در حدود ۱٬۲۰۰ کیلومتر دارد و از سامانه هدایت ارتقایافته و مقاوم در برابر جنگ الکترونیک برخوردار است. این موشک در تاریخ ۴ مهٔ ۲۰۲۵ توسط وزیر دفاع ایران، سرتیپ عزیز نصیرزاده، در تلویزیون دولتی ایران رونمایی شد.
نصیرزاده، در تلویزیون دولتی ایران رونمایی شد. ایران مدعی است که موشک قاسم بصیر توانایی عبور از سامانه‌های پیشرفتهٔ دفاع موشکی را دارد و می‌تواند اهداف مشخص را با دقت و بدون نیاز به جی‌پی‌اس مورد اصابت قرار دهد. هرچند تحلیل‌گران غربی در صحت این ادعاها که به‌احتمال زیاد رنگ‌وبوی تبلیغات حکومتی دارند، تردید وارد کرده‌اند. با وجود تداوم مذاکرات توافق هسته‌ای با واشینگتن، ایران تصمیم گرفت موشک جدید خود را به نمایش بگذارد و هشدار داد که در صورت به چالش کشیده‌شدن، به ایالات متحده و شرکای غربی‌اش حمله خواهد کرد.
به ایالات متحده و شرکای غربی‌اش حمله خواهد کرد. توسعه. موشک قاسم بصیر از دل برنامه توسعه موشکی نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی پدید آمد. این موشک به‌صراحت به‌عنوان ارتقایی از موشک بالیستیک میان‌برد "شهید حاج قاسم" شناخته می‌شود که نخستین بار در سال ۲۰۲۰ رونمایی شده بود. طراحی و ویژگی‌های فنی. طراحی موشک قاسم بصیر بر عملکرد پیشران سوخت جامد و کاهش قابلیت شناسایی شدن تأکید دارد. موتورهای دو مرحله‌ای سوخت جامد این موشک، زمان آمادگی پرتاب را نسبت به موشک‌های سوخت مایع کاهش می‌دهند. طول این موشک حدود
سوخت مایع کاهش می‌دهند. طول این موشک حدود ۱۱ متر و وزن آن در حدود ۷ تُن است و دارای یک کلاهک جنگی با وزن تقریبی ۵۰۰ کیلوگرم می‌باشد. گزارش شده است که بدنهٔ آن از مواد ترکیبی الیاف کربن ساخته شده تا جرم سازه‌ای و مقطع راداری آن کاهش یابد. پایداری موشک با کمک هشت بالچهٔ بزرگ در عقب تأمین می‌شود. برخلاف برخی دیگر از موشک‌های میان‌برد ایرانی (مانند موشک بالستیک سجیل)، قاسم بصیر از بردار رانش استفاده نمی‌کند؛ در عوض، برای اصلاح مسیر خود به بالچه‌های آیرودینامیکی ثابت و سطوح کنترلی میانی وابسته است. این موشک
ثابت و سطوح کنترلی میانی وابسته است. این موشک قابلیت پرتاب از روی پرتاب‌گرهای متحرک را دارد که بقاپذیری سامانه پرتاب را افزایش می‌دهد. برآورد منابع ایرانی حاکی از آن است که قاسم بصیر هنگام بازگشت به جو سرعتی تا حدود ۱۱ ماخ دارد و با سرعتی در حدود ۵ ماخ به هدف برخورد می‌کند، که آن را در مرحلهٔ نهایی پرواز در ردهٔ پرواز هایپرسونیک قرار می‌دهد. ایران اعلام کرده که موشک قاسم بصیر از بدنه‌ای ساده و ماژولار برای تسهیل تولید انبوه بهره می‌برد. مقام‌های ایرانی به نسخه‌های بعدی نیز اشاره کرده‌اند که دارای برد
به نسخه‌های بعدی نیز اشاره کرده‌اند که دارای برد افزایش‌یافته (تا حدود ۱۸۰۰ کیلومتر) و سامانه‌های ورود مجدد پیشرفته‌تر خواهند بود. قاسم بصیر طولانی‌ترین برد را در میان موشک‌های میان‌برد ایران که دارای جستجوگر الکترواپتیکی هستند، دارد. برد این موشک از موشک‌های مشابه خود مانند ذوالفقار بصیر فراتر می‌رود. سامانه هدایت. سامانه هدایت موشک قاسم بصیر ترکیبی از سامانه ناوبری اینرسی و حسگر پیشرفتهٔ الکترواپتیکی برای مرحلهٔ نهایی است. به‌گفتهٔ وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح، این موشک دارای دوربینی با قابلیت
نیروهای مسلح، این موشک دارای دوربینی با قابلیت تصویربرداری حرارتی (مادون‌قرمز) است که امکان شناسایی و هدف‌گیری بصری اهداف بر پایهٔ سیگنال‌های حرارتی را فراهم می‌کند، به این معنا که می‌تواند هدف خود را «ببیند» و بدون وابستگی به سیگنال ماهواره‌ای جی‌پی‌اس، به سوی آن هدایت شود. ایران اعلام کرده است که در جریان آزمایش، موشک قاسم بصیر تحت جمینگ شدید پرواز کرده و در عین حال، جستجوگر نوری مستقل و واحدهای ناوبری درونی مسیر را حفظ کرده‌اند. ناظران اشاره کرده‌اند که این نخستین موشک میان‌برد ایرانی است که از جستجوگر
این نخستین موشک میان‌برد ایرانی است که از جستجوگر نهایی مبتنی بر تصویر (مادون‌قرمز / نوری) بهره می‌برد. در عمل، این سامانه هدایت باعث می‌شود قاسم بصیر تا حد زیادی در برابر اخلال رادیویی مقاوم باشد؛ به گفتهٔ یکی از تحلیل‌گران، با تطبیق تصاویر لحظه‌ای با نقشهٔ ذخیره‌شدهٔ منطقه یا شکل هدف، موشک بدون تکیه بر سیگنال خارجی که ممکن است مسدود شود، مسیر خود را تنظیم می‌کند. ایران مدعی است که قاسم بصیر دقتی در حد «چند متر» دارد. گریز از دفاع موشکی. قاسم بصیر برای انجام مانورهای نهایی جهت گریز از سامانه‌های پدافندی
مانورهای نهایی جهت گریز از سامانه‌های پدافندی نیز طراحی شده است. کلاهک جنگی آن از موتور بوستر جدا شده و به‌صورت یک کلاهک بازگشتی مانورپذیر (MaRV) با بالچه‌های کنترلی متحرک عمل می‌کند. این بالچه‌ها به کلاهک امکان می‌دهند که در حین بازگشت به جو، در سرعت‌های مافوق صوت تغییر مسیر ناگهانی انجام دهد. شکل کلاهک برای کاهش نیروی پسا و مقطع راداری در مرحله پس از شتاب‌دهی بهینه‌سازی شده است، که شناسایی و رهگیری آن را پیچیده‌تر می‌سازد. به‌گفتهٔ منابع ایرانی، این مانورها باعث شده‌اند که موشک قاسم بصیر بسیار دشوارتر
باعث شده‌اند که موشک قاسم بصیر بسیار دشوارتر رهگیری شود؛ تهران مدعی است که نرخ رهگیری آن توسط سامانه‌های مدرن تنها در حدود ۵٪ است. افرادی مانند آندریاس کریگ، استاد ارشد در کینگز کالج لندن، نسبت به ادعاهای ایران در مورد موشک جدید ابراز تردید کرده‌اند و گفته‌اند که این گفته‌ها باید با «احتیاط» بررسی شوند. او همچنین افزوده است که «ایران زیاد ادعا می‌کند» تا موضع بازدارندگی خود را در آستانهٔ تشدید تنش نظامی با آمریکا حفظ کند. آزمایش و رونمایی. بر اساس اعلام وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح ایران، موشک قاسم
دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح ایران، موشک قاسم بصیر در تاریخ ۲۷ تا ۲۸ فروردین ۱۴۰۴ (۱۶–۱۷ آوریل ۲۰۲۵) با موفقیت آزمایش شد و هدفی را در فاصله بیش از ۱٬۲۰۰ کیلومتری مورد اصابت قرار داد. مراسم رونمایی رسمی این موشک در تاریخ ۱۵ اردیبهشت ۱۴۰۴ (۴ مهٔ ۲۰۲۵) برگزار شد، در حالی که مذاکرات ایران و آمریکا به درخواست وزیر خارجه عمان به حالت تعلیق درآمده بود. در اظهارات عمومی، وزیر دفاع ایران سرتیپ عزیز نصیرزاده و رسانه‌های داخلی بر این نکته تأکید کردند که به روزرسانی اعمال‌شده در سامانه هدایت و قابلیت مانور قاسم بصیر،
در سامانه هدایت و قابلیت مانور قاسم بصیر، کاستی‌های موشک‌های پیشین را رفع کرده است. همچنین اعلام شد که پایگاه‌های آمریکایی در منطقه، در صورت تشدید تنش نظامی، اهداف مشروع ایران خواهند بود. رونمایی قاسم بصیر در ادامهٔ سلسله آزمایش‌های اخیر موشکی ایران انجام شد (از جمله موشک هایپرسونیک فتاح) که نشان‌دهندهٔ پیشرفت مداوم فناوری موشکی ایران است.
واهان تر-قوندیان (؛ زادهٔ ) یک تاریخ‌نگار، دیپلمات و سیاستمدار اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. در ۱۲ اوت ۱۹۶۱ در ایروان به دنیا آمد و از دانشکده شرق‌شناسی دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۸۳) و فرهنگستان ملی علوم ارمنستان (۱۹۸۶) فارغ‌التحصیل شد. آرام تر-قوندیان پدر وی می‌باشد. وی به زبان‌های زبان روسی، زبان انگلیسی، زبان فرانسوی، زبان اسپانیایی، زبان عربی و زبان ارمنی تسلط دارد. فرهنگستان ملی علوم ارمنستان، دانشگاه دولتی زبان‌ها و علوم اجتماعی بروسوف ایروان دانشکده علوم الهی گئورگیان، دانشگاه هایکازیان ماتناداران
علوم الهی گئورگیان، دانشگاه هایکازیان ماتناداران فعالیت کرده است.
هراچ سیلوانیان (؛ زادهٔ ) یک دیپلمات و سیاستمدار اهل ارمنستان است زندگی‌نامه. در ۱۸ اوت ۱۹۴۸ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی زبان‌ها و علوم اجتماعی بروسوف ایروان (۱۹۶۹) و دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۷۲) فارغ‌التحصیل شد.
واهه وازگنی گابریلیان (؛ زادهٔ ) یک دیپلمات، و سیاستمدار اهل ارمنستان است زندگی‌نامه. در ۱۶ مهٔ ۱۹۶۵ در ایروان از والدینی به نام‌های وازگن گابریلیان و ژنیا کالانتاریان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد.
قلعه چونگبانگ () یک قلعه کوهستانی است که در دوران گوگوریو ساخته شد، و در خارج از ساریوون، استان هوانگهه شمالی، کره شمالی واقع شده است. توضیحات. این قلعه که بر فراز تپه‌های کوه جونگ‌بانگ قرار دارد، برای دفاع از پایتخت کوگوریو، پیونگ‌یانگ، ساخته شده بود. این قلعه که در سال ۱۶۳۲ توسط کیم جا-جوم بازسازی شد، با مهارت از صخره‌های اطراف استفاده می‌کند و با بریدن شیب بیرونی و پیچیدن به دور صخره‌ها و پشته‌ها، قلعه‌ای را ایجاد کرده است که با بیش از ۱۲ کیلومتر دیوارهای سنگی ۶ متری احاطه شده است که در برخی نقاط به بیش
سنگی ۶ متری احاطه شده است که در برخی نقاط به بیش از ده متر ارتفاع می‌رسند. دیوارها توسط چهار دروازه بزرگ سوراخ شده‌اند که دروازه جنوبی که از همه سالم‌تر است، در داخل قلعه محصور، ویرانه‌های پست‌های فرماندهی، سربازخانه‌ها، زرادخانه‌ها، اسلحه‌خانه‌ها، انبارهای غله و انبارهای آذوقه وجود دارد. معبد سونگبول که در سال ۸۹۸ تأسیس شد و شامل برخی از قدیمی‌ترین ساختمان‌های چوبی در کره شمالی است، در میان دیوارهای قلعه واقع شده است.
موزه پادوک (کره ای: 보덕암) یک موزه کوهستانی در نائگانگ-ری، کومگانگ-گان، کره شمالی است. این بنا که اولین بار در دوره گوگوریو ساخته شد، در سال ۱۶۷۵ بازسازی شد. این ساختمان یک اتاقه توسط یک تیرک مسی نگه داشته می‌شود. این سازه در میان صخره‌ای به ارتفاع ۲۰ متر قرار دارد و در مقابل غار پودوک به صخره تکیه داده شده است. از زمان ساخت این صومعه در سال ۶۲۷، راهبان بودایی به صورت انفرادی در این بنا زندگی می‌کردند و از طریق سوراخی در کف آن به دره نگاه می‌کردند. تاریخچه. این بنا به‌طور ویژه توسط خانواده سلطنتی چوسون محافظت
بنا به‌طور ویژه توسط خانواده سلطنتی چوسون محافظت می‌شد و همچنین به خاطر داشتن آثار باستانی ارزشمند بسیار مشهور است. گفته می‌شود که این بنا برای اولین بار توسط راهب بودوک در زمان سلطنت پادشاه آنوون از گوگوریو ساخته شد. ساختمان فعلی در سال ۱۶۷۵ بازسازی شده است. این بنا یک صومعه است که بر فراز صخره‌ای آویزان شده و ستونی مسی به طول حدود ۷ متر آن را نگه می‌دارد و صخره بیش از ۲۰ متر ارتفاع دارد. در بالای ستون مسی، یک صومعه سه طبقه با ترکیبی از یک خانه ساگا، یک سقف شیروانی و یک سقف شیب‌دار ساخته شده است. اندازه
شیروانی و یک سقف شیب‌دار ساخته شده است. اندازه آن در جلو ۳٫۳۵ متر و در کنار پایین‌ترین خانه شیروانی ۸۵ سانتی‌متر است. سقف به زیبایی با یک سورانبانجا و یک چئونگ در سطح میانی تزئین شده است. وقتی از پل ابری متصل به کناره پایین می‌روید و وارد پایین‌ترین طبقه با کف چوبی می‌شوید، دیوار پشتی یک صخره است و در وسط آن، غاری به عمق ۵٫۳ متر، عرض ۱٫۶ متر و ارتفاع ۲ متر وجود دارد که در دیواره سنگی صخره حفر شده است. این غار، غار بودئوکگول نام دارد. بودئوکام، به همراه هیئونام (懸菴) در کوه جانگسو در استان هوانگهائه، یک
هیئونام (懸菴) در کوه جانگسو در استان هوانگهائه، یک ساختمان زیرشیروانی نادر و منحصر به فرد است که در کنار صخره ساخته شده است. این بنا با تکنیک معماری خود در پشتیبانی از یک خانه سه طبقه با ستون‌های مسی و ترکیب زیبای سبک‌های معماری سنتی مانند سقف‌های شیروانی، سقف‌های سرامیکی و سقف‌های شیب‌دار مشخص می‌شود. پادوک در هنر. این صومعه توسط بسیاری از نقاشان کره‌ای به تصویر کشیده شده است. از جمله «کیم هنگدو» در برکه اژدهای سیاه، و کیم ها جونگ به عنوان آلبوم شماره ۱۴ هه‌ساندو.
حق نواز جَهنگوی (به پنجابی/اردو: حق نواز جھنگوی؛ زادهٔ ۱۹۵۲ – درگذشتهٔ ۲۳ فوریهٔ ۱۹۹۰) روحانی پاکستانی بود که در ۶ سپتامبر ۱۹۸۶ گروه «سپاه صحابه پاکستان» را بنیان‌گذاری کرد؛ این گروه اهل‌سنت و پیرو مکتب دیوبندی است و به دلیل دیدگاه‌های ضدشیعه شناخته می‌شود.