payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آینده و آزادی (به ) که نام کامل آن «آینده و آزادی برای ایتالیا» ("Futuro e Libertà per l'Italia"، به اختصار FLI) بود، یک حزب سیاسی در ایتالیا بود که شامل عناصر لیبرال و محافظه‌کار ملی می‌شد. حزب آزادی ایتالیا (FLI) توسط پیروان جانفرانکو فینی در ژوئیه ۲۰۱۰ به عنوان انشعابی از حزب مردم آزادی (PdL)، حزب اصلی راست میانه ایتالیا در آن زمان، به رهبری سیلویو برلوسکونی، تشکیل شد. فینی، رهبر سابق جنبش اجتماعی ایتالیا (MSI) و اتحاد ملی (AN) و از بنیانگذاران PdL در سال ۲۰۰۹، سفری طولانی را از دوران پسافاشیسم تا تبدیل
۲۰۰۹، سفری طولانی را از دوران پسافاشیسم تا تبدیل شدن به یک محافظه‌کار لیبرال طی کرده بود. اندکی پس از تأسیس PdL، او به منتقد دولت و سبک رهبری برلوسکونی تبدیل شد. هسته اصلی FLI توسط نسل ایتالیا (GI) به رهبری ایتالو بوچینو تشکیل شده بود، که همچنین توسط فینی به عنوان معاون رئیس حزب منصوب شد. اعضای FLI اکثراً از طرفداران سابق MSI/AN بودند، با برخی استثنائات قابل توجه. تاریخچه. پیشینه. تا حدودی جای تعجب است که جانفرانکو فینی، رهبر سابق حزب ملی-محافظه‌کار اتحاد ملی (AN) و رئیس مجلس نمایندگان، به دلیل دیدگاه‌های
(AN) و رئیس مجلس نمایندگان، به دلیل دیدگاه‌های مترقی خود در مورد تحقیقات سلول‌های بنیادی، مسائل مربوط به پایان عمر، دستورالعمل‌های پیشرفته مراقبت‌های بهداشتی و مهاجرت، به تأثیرگذارترین نماینده جناح سوسیال لیبرال حزب تبدیل شد. فینی همچنین از حامیان صریح اصل جدایی کلیسا از دولت بود و همچنین به منتقد صریح سیلویو برلوسکونی و سبک رهبری او بر کشور و حزب تبدیل شد. مواضع فینی او را از اکثر اعضای برجسته سابق AN (از جمله ایگنازیو لاروسا، مائوریتزیو گاسپاری، جیانی آلمانو، آلترو ماتئولی و جورجیا ملونی) که در عوض
آلمانو، آلترو ماتئولی و جورجیا ملونی) که در عوض متحدان نزدیک برلوسکونی شدند، دور کرد. در همین حال، گروهی از وفاداران فینی، معروف به "فینیانی"، شروع به متحد شدن در حمایت از رهبر خود کردند. در آوریل ۲۰۱۰، ایتالو بوچینو انجمنی را در حزب PdL با نام نسل ایتالیا راه‌اندازی کرد تا دیدگاه‌های فینی را در حزب بهتر نمایندگی کند و برای یک سازمان حزبی متفاوت تلاش کند. فینی نوعی اولتیماتوم به برلوسکونی داد و به تشکیل گروه‌های جداگانه از PdL در پارلمان اشاره کرد. در مقطعی، برخی از "فینیانی‌ها" حتی تشکیل یک حزب جدید خارج
برخی از "فینیانی‌ها" حتی تشکیل یک حزب جدید خارج از PdL را پیشنهاد دادند. پس از چند روز پرتنش، این احتمال مطرح شد که فینی و گروهش به عنوان یک جناح اقلیت در حزب باقی بمانند. در ۲۲ آوریل ۲۰۱۰، کمیته ملی PdL برای اولین بار در یک سال در رم تشکیل جلسه داد. درگیری بین فینی و برلوسکونی به صورت زنده از تلویزیون پوشش داده شد. قطعنامه‌ای که رفتار فینی را محکوم و خط سیاسی حزب را مجدداً تأیید می‌کرد، با اختلاف زیادی توسط مجلس تصویب شد. جدا شدن از حزب PdL. تنش‌ها و درگیری‌ها میان فینی و برلسکونی به‌طور فزاینده‌ای افزایش
میان فینی و برلسکونی به‌طور فزاینده‌ای افزایش یافت و در اواخر ژوئیهٔ ۲۰۱۰ به اوج خود رسید، زمانی که فینی اخلاق برخی از سران حزب PdL که تحت تحقیق بودند را زیر سؤال برد. در ۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۰، هیئت اجرایی PdL سندی منتشر کرد (که با رأی ۳۳ عضو از ۳۷ عضو تصویب شد) که در آن فینی «ناسازگار» با خط سیاسی PdL توصیف شده و ناتوان از انجام وظایف خود به‌عنوان رئیس مجلس نمایندگان به‌صورت بی‌طرفانه اعلام شده بود. برلسکونی از فینی خواست تا از سمت خود کناره‌گیری کند و هیئت اجرایی پیشنهاد تعلیق عضویت سه تن از سخت‌گیران طرفدار
پیشنهاد تعلیق عضویت سه تن از سخت‌گیران طرفدار فینی (ایتالو بوکینو، فابیو گراناتا و کارملو بریگوگیو) را ارائه داد که به شدت برلسکونی را مورد انتقاد قرار داده و برخی اعضای حزب را به ارتکاب جرایم متهم کرده بودند. در ۳۰ ژوئیه، فینی یک کنفرانس مطبوعاتی برگزار کرد و در آن اعلام کرد که گروه‌های جداگانه‌ای از PdL در هر دو مجلس نمایندگان و سنا با نام «آینده و آزادی برای ایتالیا» (FLI) تشکیل می‌شود. او همچنین حمایت گروه خود، که شامل چند عضو کابینه بود، از دولت برلسکونی را تأیید کرد. از ابتدا، ۳۳ نماینده و ۱۰ سناتور
را تأیید کرد. از ابتدا، ۳۳ نماینده و ۱۰ سناتور به این گروه‌های پارلمانی جدید پیوستند. تنها اقلیتی از نمایندگان PdL که پیش‌تر عضو اتحاد ملی بودند، رهبر سابق خود، فینی، را در حزب جدید دنبال کردند، اما این تعداد به اندازه‌ای بود که در مجلس نمایندگان تعادل نیروها را حفظ کند. علاوه بر این، برخی اعضای پیشین فورزا ایتالیا، حزب برلسکونی پیش از ادغام آن با PdL، نیز به این حزب جدید پیوستند (بندتو دلا وِدووا و باربارا کونتینی). در ۵ ژوئیه، مجلس نمایندگان دربارهٔ تعلیق جیاکومو کالیندو، سناتور PdL که تحت تحقیق بود، از
جیاکومو کالیندو، سناتور PdL که تحت تحقیق بود، از سمت خود به‌عنوان معاون وزیر دادگستری رأی‌گیری کرد. گروه FLI به همراه اتحادیه مرکز، اتحاد برای ایتالیا و جنبش برای خودمختاری‌ها از رأی دادن خودداری کردند و به اصطلاح «منطقه مسئولیت» را تشکیل دادند. این طرح رأی نیاورد، اما ضربه‌ای به کابینه چهارم برلسکونی بود که اکثریت خود را تنها با حمایت FLI حفظ کرده بود.
راچیس (; ۸۰۰ – ۷۵۰) دوک فریولی (۷۳۹–۷۴۴) و سپس پادشاه لومباردها (۷۴۴–۷۴۹) بود. راچیس پسر دوک پمو از فریولی و برادرزاده لیوتپراند پادشاه لومبارد بود که با وجود سابقه درگیری با پمو، راچیس را به جانشینی پدرش در سال ۷۳۷ منصوب کرد. راچیس با زنی رومی به نام تاسیا ازدواج کرد. در طول حکومت خود بر فریولی، او یک لشکرکشی علیه اسلاوها در کارنیولا، در سراسر آلپ شرقی راه اندازی کرد و شخصاً در طول نبردها می‌جنگید. او در سال ۷۴۴، پس از عزل هیلدپراند، به احتمال زیاد با حمایت دوک‌های خودمختارتر لومبارد، پادشاه لومبارد شد.
دوک‌های خودمختارتر لومبارد، پادشاه لومبارد شد. راتچی در ابتدا در صلح حکومت می‌کرد، به ویژه با حاکم همسایه، راونا، که تحت حکومت بیزانس بود. با این حال، شاید به دلیل فشار احزاب سنتی‌تر در میان پیروانش، در سال ۷۴۹ به دوک‌نشین پنتاپولیس حمله کرد و پروجا را محاصره کرد. پاپ زاخاری او را متقاعد کرد که محاصره را لغو کند، اما این امر اعتبار او را در میان دوک‌ها بیشتر کاهش داد، که سال بعد او را در مجمعی در میلان عزل کردند. برادرش آیستولف جانشین او شد. راتچی در ابتدا سعی کرد با تصمیم مجمع مخالفت کند، اما خیلی زود
سعی کرد با تصمیم مجمع مخالفت کند، اما خیلی زود مجبور شد به رم پناه ببرد. او بعداً به همراه خانواده‌اش وارد صومعه مونته‌کاسینو شد. پس از درگذشت آیستولف در سال ۷۵۶، راتچی برای بازپس‌گیری تاج و تخت جنگید. او توانست با حمایت چندین اشراف لومباردی، کنترل کاخ سلطنتی در پاویا را به دست آورد، اما توسط دوک توسکانی، دسیدریوس، که از حمایت پاپ استفان دوم و پادشاه فرانکی، پپین کوتاه‌قد، برخوردار بود، شکست خورد. در سال ۷۵۷، راچیس دوباره به صومعه‌ای، یا مونته‌کاسینو یا سروارو، پناه برد. زندگی‌نامه. نوه پادشاه لیوتپراند و
پناه برد. زندگی‌نامه. نوه پادشاه لیوتپراند و پسرعموی هیلدبراند، در سال ۷۳۷ به عنوان دوک فریولی منصوب شد. او توسط خود پادشاه منصوب شد، که او را وفادار می‌دانست، با وجود اینکه پسر پمون بود، دوکی که به دلیل تمایلات خودمختارانه‌اش توسط لیوتپراند عزل شده بود، تمایلاتی که در مخالفت شدیدش با اسقف آکویلیا، کالیکستوس، آشکار شده بود. خاندان فریولی پیش از این در زمان پدرش، آنسپران، با خاندان لیوتپراند اختلاف داشتند، با این حال پادشاه به وضوح اعتماد خود را به راچیس نشان داد و حتی به خاطر پدرش به او عفو داد. پولس
نشان داد و حتی به خاطر پدرش به او عفو داد. پولس دیاکون روایت می‌کند که این اعتماد بلافاصله جبران شد: هنگامی که لیوتپراند، که در دادگاه پاویا نشسته بود، دستور دستگیری همه هواداران پمو (به جز دوک مخلوع و پسرانش که مصونیت دریافت کرده بودند) را داد، برادر کوچکتر راچیس، آستولفو، تهدید کرد که شمشیر خود را فوراً می‌کشد و پادشاه را می‌کشد. خود راچیس مانع او شد. در بازگشت به سیویدال، او لشکرکشی به کارنیولا علیه اسلاوها، که تهدیدی دائمی از شرق برای پادشاهی لومبارد بودند، را رهبری کرد و تعداد زیادی از آنها را از بین
را رهبری کرد و تعداد زیادی از آنها را از بین برد و قلمرو آنها را ویران کرد. در آن زمان، او با یک عمل قهرمانانه نظامی خود را متمایز کرد: در حالی که دشمنانش به او حمله کردند، در حالی که هنوز قادر به کشیدن نیزه خود نبود، با این وجود توانست اسلاو را که تنها با چماقی که در دست داشت با او روبرو شده بود، شکست دهد. راچیس، پس از خلع هیلدبراند، احتمالاً در سال ۷۴۴ توسط جناح خودمختارتر دوک‌ها، که انتظار امتیازات بیشتری برای خودمختاری از یکی از اعضای خانواده پمونه داشتند، به تخت سلطنت پاویا رسید. با این حال، راچیس
به تخت سلطنت پاویا رسید. با این حال، راچیس تلاش کرد تا با معرفی خود به عنوان وارث و جانشین سیاست‌های لیوتپراند، غصب خود را مشروعیت بخشد. با وجود اعتبار نظامی که قبلاً به دست آورده بود، به زودی خود را در شرایطی یافت که مجبور به میانجیگری دشوار بین منافع متضاد بود و فاقد مهارت‌های سیاسی و دیپلماتیک لیوتپراند بود. سیاست. ضعف سیاسی او در دولتی آشکار شد که در امور خارجی پایدار و آرام بود، اما آشفته و با درگیری‌های عمیق داخلی مشخص می‌شد. این امر در قوانینی که راچیس وضع کرد، از مجازات‌های شدیدی که برای قضاتی که
وضع کرد، از مجازات‌های شدیدی که برای قضاتی که وظایف خود را نادیده می‌گرفتند، تا تلاش‌های او برای مهار نافرمانی و جاسوسی علیه دوک‌ها و دربار، مشهود است. این مقررات و سایر مقررات (به ویژه مقرراتی که با هدف کنترل حرکت بیگانگان در ایتالیا و محدود کردن مهاجران وضع شده بودند) نشان دهنده ترس از شورش‌هایی است که توسط سایر قدرت‌های اروپایی، به ویژه فرانک‌ها، حمایت می‌شدند. فرانک‌ها کارگزار کاخشان، پپین کوتاه (پادشاه بالفعل قبل از تبدیل شدن به پادشاه دو ایور در سال ۷۵۱)، فرزندخوانده لیوتپراند بود و بنابراین به‌طور
۷۵۱)، فرزندخوانده لیوتپراند بود و بنابراین به‌طور بالقوه با غاصب جانشین مشروع پادشاه بزرگ خصومت داشت، کسی که از جمله دلایل دیگر، بخش زیادی از مشروعیت سلطنت خود را مدیون او بود. او برای تقویت موقعیت خود، که از حمایت ضعیف اشراف جنگجوی بزرگ لومبارد برخوردار بود، تمام تلاش خود را برای حمایت از اشراف کوچک «گاسیندی»، آزادگان فقیر و توده مردم رومانسک انجام داد. او خود با زنی رومی به نام تاسیا ازدواج کرد و این کار را طبق آیین رومی به جای آیین سنتی لومبارد انجام داد. از سال ۷۴۶، او به جای عنوان سنتی پادشاه
داد. از سال ۷۴۶، او به جای عنوان سنتی پادشاه لومباردها، عنوان رومی‌شدهٔ «شاهزاده» را برگزید: نشانه‌ای آشکار از تمایل او برای قرار دادن خود، به پیروی از امپراتوران روم، بالاتر از گروه‌های قومی مختلفی که در پادشاهی او ساکن بودند. استناد. این انتخاب‌های سیاسی، که با پذیرش ویژگی‌های طرفدار رومی در دربار تقویت می‌شد، واکنش سنت‌گرایان لومباردی را برانگیخت، که از تلاش پادشاه برای صلح پایدار با روم و بیزانس نیز آزرده خاطر بودند. برای پاسخ به این فشارهای فزاینده، او در سال ۷۴۹ سیاست خود را تغییر داد و به پنتاپولیس
در سال ۷۴۹ سیاست خود را تغییر داد و به پنتاپولیس حمله کرد و پروجا، یک مرکز حیاتی در مسیر بین روم و اگزارخات را محاصره کرد. با این حال، مداخلهٔ پاپ زاخاری او را متقاعد کرد که محاصره را لغو کند. بدین ترتیب، اعتبار راچیس در میان افرادش ضربهٔ قاطعی خورد. در ژوئیه همان سال، ۷۴۹، مجلس لومباردها که در میلان تشکیل جلسه داد، او را برکنار و برادرش آیستولف را به جای او منصوب کرد. راچیس تلاش کرد در برابر خلع قدرت مقاومت کند، اما خیلی زود مجبور شد به رم فرار کند، جایی که او و تمام خانواده‌اش سوگند یاد کردند. سپس او به
او و تمام خانواده‌اش سوگند یاد کردند. سپس او به همراه پسرانش به مونته‌کاسینو پناه برد، در حالی که تاسیا و دخترش روترودا وارد صومعه پلومباریولا شدند. انتخاب راچیس، که توسط منابع کلیسایی کاملاً معنوی تلقی می‌شد، با این وجود تنها جایگزین حذف فیزیکی برای یک پادشاه مخلوع بود. با این حال، تحقیقات تاریخی احتمال یک درگیری داخلی واقعی را کاملاً رد نمی‌کند. در راچیس، مانند سایر حاکمان لومبارد (از جمله برادر و جانشینش آیستولف)، درگیری آشتی‌ناپذیری بین وجدان فردی کاتولیک و خواسته‌های مخالفت با دستگاه پاپی که توسط
و خواسته‌های مخالفت با دستگاه پاپی که توسط سیاست پادشاه برای اتحاد ایتالیا دیکته شده بود، پدیدار می‌شود. افسانه‌ها، تأسیس صومعه منجی مقدس در دامنه‌های شرقی کوه آمیاتا را به راچیس نسبت می‌دهند. طبق روایات، پادشاه تثلیث را دید که از بالای شاخ و برگ جنگل آمیاتا بالا می‌رود و همین امر او را بر آن داشت تا در محل ظهور، صومعه‌ای وقف منجی بسازد. پادشاهی دوم. پس از مرگ آیستولف در سال ۷۵۶، او مونته‌کاسینو را ترک کرد و تلاش کرد تا تاج و تخت را پس بگیرد؛ او به پاویا رسید و کاخ سلطنتی را تصرف کرد و حمایت گسترده‌ای را
و کاخ سلطنتی را تصرف کرد و حمایت گسترده‌ای را در شمال ایتالیا به دست آورد. با این حال، دسیدریوس، دوک توسکا، از توسکانی نقل مکان کرد و تاج و تخت را برای خود مطالبه کرد و حمایت همه مخالفان خاندان فریولیایی راچیس و آیستولف را به دست آورد. مدعی همچنین حمایت پاپ استفان دوم و فرانک‌های پپین کوتاه را به دست آورد که نیروهایی را در اختیار او قرار دادند. سپس پاپ مستقیماً بر «شاه راهب» فشار آورد، که مردد بود و با رویگردانی هوادارانش که از مداخله جدید فرانک‌ها می‌ترسیدند، تضعیف شده بود. در مارس ۷۵۷، او به صومعه بازگشت
تضعیف شده بود. در مارس ۷۵۷، او به صومعه بازگشت و کار تبشیر را در سرزمین سنت بندیکت آغاز کرد. در همان سال، او به صومعه مونته‌کاسینو یا نزدیک سروارو رفت و در آنجا به یک جامعه رهبانی الهام گرفته از فرقه ماریان جان بخشید. امروزه کوهی در آنجا نام خود را از او گرفته است.
نسل ایتالیا ("Generazione Italia" , GI) یا فینیانی انجمنی بود که با حزب سیاسی آینده و آزادی (FLI)، و پیش از آن با حزب مردم آزادی (PdL)، مرتبط بود. اگرچه بیشتر اعضای آن از حزب محافظه‌کار اتحاد ملی (AN) بودند و پیش از این عضو جنبش اجتماعی ایتالیا (MSI) نیز بودند، GI یک جناح سوسیال لیبرال در حزب PdL بود. اعضای این جناح خود را به عنوان حامیان نزدیک جانفرانکو فینی، رهبر سابق MSI/AN و منتقد مکرر سیلویو برلوسکونی از سمت ریاست مجلس نمایندگان معرفی می‌کردند. در طول این سال‌ها، رهبر سابق پسافاشیست، مواضع بحث‌برانگیزی
سال‌ها، رهبر سابق پسافاشیست، مواضع بحث‌برانگیزی در مورد تحقیقات سلول‌های بنیادی، مسائل مربوط به پایان عمر، دستورالعمل مراقبت‌های بهداشتی پیشرفته و مهاجرت اتخاذ کرده بود. فینی همچنین از حامیان صریح اصل جدایی کلیسا و دولت و یک سازمان حزبی ساختاریافته‌تر بود. اگرچه اکثر "فینیانی‌ها"، مانند بوچینو، آدولفو اورسو، فابیو گراناتا، کارملو بریگوگلیو، فلاویا پرینا و جولیا بونجورنو، در مورد مسائل اخلاقی و مهاجرت کاملاً با فینی همسو بودند، بسیاری دیگر، از جمله آندره‌آ رونچی، رویکرد بسیار متفاوتی در مورد این مسائل
رونچی، رویکرد بسیار متفاوتی در مورد این مسائل داشتند. در واقع، اکثر "فینیانی‌ها" محافظه‌کاران جنوبی بودند که با رهبری برلوسکونی، اتحاد محکم او با حزب سابقاً جدایی‌طلب لگا نورد، سیاست اقتصادی حزب و اصلاحات فدرال مخالف بودند. تاریخچه. «نسل ایتالیا» در دسامبر ۲۰۰۹ توسط ایتالوی بوکینو، نایب‌رئیس PdL در مجلس نمایندگان، راه‌اندازی شد تا دیدگاه‌های فینی را بهتر درون حزب نمایندگی کند و برای سازمان‌دهی متفاوت حزب تلاش کند، سازمانی که به عقیدهٔ آن‌ها بیش از حد وابسته به شخصیت برلسکونی بود. بوکینو توضیح داد که قصد او
به شخصیت برلسکونی بود. بوکینو توضیح داد که قصد او یا فینی تخریب حزب نیست، بلکه هدفشان ترویج دموکراسی داخلی از طریق بحث و تقویت حزب بود، به ویژه در شمال کشور، جایی که حزب در انتخابات منطقه‌ای ۲۰۱۰ ضربهٔ سنگینی از لیگای شمال متحمل شده بود. با این حال، این جناح به‌زودی باعث ایجاد ناآرامی بزرگی در درون حزب شد. در ۱۵ آوریل، فینی نوعی اخطار نهایی به برلسکونی داد و به تشکیل گروه‌های پارلمانی جداگانه از PdL در مجلس اشاره کرد. برخی از فینیانی‌ها حتی پیشنهاد تأسیس یک حزب جدید خارج از PdL را مطرح کردند. پس از چند روز
حزب جدید خارج از PdL را مطرح کردند. پس از چند روز پرتنش، به نظر می‌رسید که فینی و گروهش به‌عنوان یک جناح اقلیت در حزب باقی بمانند. در ۲۰ آوریل، ۵۲ نماینده مجلس (۳۹ نماینده و ۱۳ سناتور) سندی را در حمایت از فینی و تزهای او امضا کردند، در حالی که ۷۴ نماینده سابق حزب AN، از جمله ایگناتسیو لا روسا، مائوریتزیو گاسپاری، آلترو ماتئولی و جورجیا ملونی، به همراه شهردار رم، جیانی آلمانو، سند جایگزینی را امضا کردند که در آن وفاداری خود را به حزب و برلوسکونی مجدداً اعلام کردند. این پایان وحدت اعضای سابق حزب AN در حزب
کردند. این پایان وحدت اعضای سابق حزب AN در حزب PdL بود و اکثر چهره‌های مهم آن حزب به رهبر سابق خود پشت کردند. فینی، به نوبه خود، شروع به جذب برخی از اعضای PdL از پیشینه‌های سیاسی مختلف، از رادیکال سابق، بندیتو دلا ودووا گرفته تا دموکرات مسیحی‌های سابق مانند جوزپه پیسانو، به جناح خود کرد. در ۲۲ آوریل، کمیته ملی PdL برای اولین بار در یک سال در رم تشکیل جلسه داد. درگیری فینی و برلوسکونی به صورت زنده از تلویزیون پخش شد. در پایان روز قطعنامه پیشنهادی رهبری حزب به مجمع گذاشته شد. "فینیانی" که به این قطعنامه رای
مجمع گذاشته شد. "فینیانی" که به این قطعنامه رای منفی دادند، ۱۳ نفر از ۱۷۲ عضو کمیته بودند: روبرتا آنجلیلی، آندریا اوجلو، ایتالو بوچینو، کارملو بریگوگلیو، چزاره کورسی، فابیو گراناتا، دوناتو لامورته، سیلوانو موفا، فلاویا رودولورونینا، آندره آئوجلو، آندره آئوجلو، فلاویا رودولونیا، پاسکواله ویسپولی در ۳ مه، فینی رسماً از «نسل ایتالیا» (GI) از طریق یک پیام ویدیویی در وب‌سایت جناح حمایت کرد و پیروان خود را تشویق کرد تا شبکه‌ای از محافل GI در سراسر ایتالیا تشکیل دهند. در همین حال، گروهی از فینیانی‌های میانه‌رو به
در همین حال، گروهی از فینیانی‌های میانه‌رو به رهبری آوژلو و مافا گروهی به نام «فضای باز» (Open Space) تشکیل دادند که شامل برخی از حامیان نزدیک برلسکونی از حزب پیشین فورزا ایتالیا نیز بود، تا خود را از سخت‌گیران به رهبری بوکینو جدا کنند و با برلسکونی وارد گفتگو شوند، در حالی که حامیان محافظه‌کار فینی دوباره خود را در قالب «منطقه ملی» (National Area) به رهبری روبرتو منیا و مافا سازمان‌دهی کردند. با این حال، اکثر فینیانی‌ها، از جمله مافا و منیا، تصمیم گرفتند که به GI نیز بپیوندند. از آن زمان، درگیری‌ها بین
که به GI نیز بپیوندند. از آن زمان، درگیری‌ها بین فینی و برلسکونی به‌طور فزاینده‌ای افزایش یافت و در اواخر ژوئیه به اوج خود رسید، زمانی که فینی اخلاق برخی از سران حزب که تحت تحقیق کیفری بودند را زیر سؤال برد. در ۲۹ ژوئیه ۲۰۱۰، هیئت اجرایی حزب سندی منتشر کرد (که با رأی ۳۳ عضو از ۳۷ عضو تصویب شد) که در آن فینی «ناسازگار» با خط سیاسی PdL توصیف شده و ناتوان از انجام وظایف خود به‌عنوان رئیس مجلس نمایندگان به‌صورت بی‌طرفانه اعلام شده بود. برلسکونی از فینی خواست تا از سمت خود کناره‌گیری کند و هیئت اجرایی پیشنهاد
از سمت خود کناره‌گیری کند و هیئت اجرایی پیشنهاد تعلیق عضویت سه تن از سخت‌گیران فینیانی (ایتالو بوکینو، فابیو گراناتا و کارملو بریگوگیو) را ارائه داد که به شدت برلسکونی را مورد انتقاد قرار داده و برخی اعضای حزب را به ارتکاب جرایم متهم کرده بودند. برای هر دو طرف، این نقطه‌ای بود که دیگر بازگشتی نداشت. در ۳۰ ژوئیه، فینی و پیروانش (در آن زمان ۳۳ نماینده و ۱۰ سناتور) گروه‌های جداگانه‌ای را هم در مجلس و هم در سنا تحت عنوان «آینده و آزادی» (FLI) سازماندهی کردند. تنها اقلیتی از نمایندگان و سناتورهای عضو اتحاد ملی،
اقلیتی از نمایندگان و سناتورهای عضو اتحاد ملی، فینی، رهبر سابق و قدیمی خود را به حزب جدید ملحق کردند، اما این تعداد برای حفظ تعادل در مجلس نمایندگان کافی بود. GI هسته اصلی گروه‌های پارلمانی جدید بود. در انتخابات عمومی ۲۰۱۳، FLI تنها ۰٫۴ درصد آرا را به دست آورد و هیچ کرسی در مجلس نمایندگان نداشت. هر دو حزب FLI و GI اندکی پس از آن منحل شدند.
برنارد دی ایتالیا (; ۷۹۷ – ۸۱۸) پادشاه ایتالیا از سال ۸۱۰ تا ۸۱۷، در امپراتوری کارولنژی بود. او پسر نامشروع و جانشین پادشاه پپین ایتالیا بود. او علیه عمویش، امپراتور لویی پرهیزگار، توطئه کرد، زمانی که شورای امپراتوری دوم، برنارد را به عنوان دست نشانده پسر عمویش لوتار، منصوب کرد. هنگامی که توطئه او کشف شد، لویی او را تا پایان سال ۸۱۷ از سلطنت خلع و سپس محکوم و نابینا کرد، عملی که منجر به مرگ او شد. زندگی. برنارد در سال ۷۹۷ از پادشاه پپین ایتالیا، که خود پسر امپراتور شارلمانی بود، متولد شد. در سال ۸۰۶،
پسر امپراتور شارلمانی بود، متولد شد. در سال ۸۰۶، امپراتور یک توافق جانشینی صادر کرد و نه تنها ایتالیا، بلکه بایرن و مرزهای شرقی آن را نیز به پپین واگذار کرد. در سال ۸۱۰، پپین بر اثر بیماری که در محاصره ونیز به آن مبتلا شده بود، درگذشت. برنارد در پادشاهی ایتالیا، قلمرویی متمایز در امپراتوری کارولنژی، جانشین او شد و در سال‌های ۸۱۲ و ۸۱۳ توسط خود شارلمانی تأیید شد. قلمرو او شامل ایتالیای شمالی و مرکزی بود که از لومباردی تا دوک‌نشین فریولی و توابع شرقی آن امتداد داشت. قلمرو برنارد شامل باواریا نمی‌شد، زیرا
داشت. قلمرو برنارد شامل باواریا نمی‌شد، زیرا پدرش پپین قبل از شارلمانی (درگذشته ۸۱۴) درگذشت و بنابراین توافق‌نامه ۸۰۶ به‌طور کامل به اجرا در نیامد. پیش از این در سال ۸۱۴، عموی برنارد، امپراتور جدید لویی پرهیزگار، باواریا و توابع شرقی آن را به پسر بزرگش لوتار اعطا کرد؛ بنابراین، در مورد تعیین حدود بین حوزه‌های قضایی برنارد و لوتار در مرزهای جنوب شرقی امپراتوری کارولنژی، وضعیت پیچیده‌ای شروع به ظهور کرد. در سال ۸۱۷، امپراتور لویی، توافق‌نامه‌ای در مورد جانشینی صادر کرد که به عنوان نظم امپراتوری شناخته می‌شود
صادر کرد که به عنوان نظم امپراتوری شناخته می‌شود و پسرش لویی را به عنوان پادشاه باواریا منصوب کرد، با اختیارات اضافی بر کارانتانیا، بوهمیا و سایر اسلاوها و آوارهای وابسته. از آنجایی که کارانتانیا قبلاً تحت صلاحیت دوک‌نشین فریولی بود که متعلق به قلمرو ایتالیایی پپین بود، اعلام انتقال آتی آن به حوزه قضایی باواریا، نشان‌دهنده کاهش دامنه‌های برنارد بود. چالش‌های دیگر برای برنارد ناشی از این واقعیت بود که برخلاف پسران لویی، نامی از او در نظم امپراتوری برده نشده بود، که شامل یک بند مبهم در مورد وضعیت قلمرو
نشده بود، که شامل یک بند مبهم در مورد وضعیت قلمرو ایتالیا بود. طبق این بند، بیان شده بود که ایتالیا باید به همان شیوه‌ای که در دوران سلطنت امپراتوران شارلمانی و لویی انجام می‌شد، اداره شود و تأکید می‌شد که اگر لوتار، پسر بزرگ لویی و امپراتور مشترک، زنده بماند و جانشین پدرش به عنوان امپراتور جدید شود، باید همین ترتیبات رعایت شود. این مفاد که به راحتی قابل تفسیر بودند و به صراحت حاکمیت برنارد بر قلمرو ایتالیا را تأیید و تضمین نمی‌کردند، در ایتالیا به عنوان دلیلی برای نگرانی تلقی می‌شدند. برخی از مشاوران
دلیلی برای نگرانی تلقی می‌شدند. برخی از مشاوران برنارد، از جمله کنت اگیدئو، و پیشکار رگینهارد، برنارد را متقاعد کردند که این ترتیبات موقعیت او را تهدید می‌کند. افراد برجسته دیگری نیز در این امر دخیل بودند، مانند رگینهار، نوه یک شورشی تورینگی علیه شارلمانی، و اشراف‌زاده هاردراد، در حالی که اسقف‌های آنشلم میلان و تئودولف اورلئان نیز مظنون به دخالت بودند، اما هیچ مدرکی برای تأیید یا رد این موضوع در مورد تئودولف وجود نداشت، در حالی که دخالت آنشلم همچنان نامشخص بود. پیش از این، به نظر می‌رسد رابطه برنارد با
بود. پیش از این، به نظر می‌رسد رابطه برنارد با عموی پدری‌اش دوستانه بوده است و به نظر می‌رسید که شکایت اصلی برنارد در سال ۸۱۷ این تصور بود که او نیز به عنوان رعیت امپراتور مشترک، لوتار، تبدیل شود. از نظر عملی، موقعیت واقعی او به هیچ وجه تحت تأثیر مفاد این فرمان تغییر نکرده بود و او می‌توانست با خیال راحت به حکومت خود تحت چنین سیستمی ادامه دهد. با این وجود، گزارش‌های «تا حدودی درست» به لویی پرهیزگار رسید مبنی بر اینکه برادرزاده‌اش قصد دارد یک رژیم «غیرقانونی» (یعنی مستقل) در ایتالیا تأسیس کند. لویی پرهیزگار
(یعنی مستقل) در ایتالیا تأسیس کند. لویی پرهیزگار به سرعت به این توطئه واکنش نشان داد و به سمت جنوب به سمت شالون لشکرکشی کرد. برنارد و همکارانش غافلگیر شدند. برنارد برای مذاکره به شالون سفر کرد، اما او و سردسته‌ها مجبور به تسلیم شدن به لویی شدند. لویی آنها را به آخن برد و در آنجا برنارد را محاکمه، به خیانت محکوم، خلع و به اعدام محکوم کرد. لویی مجازات آنها را به کور کردن تخفیف داد، که برنارد را به عنوان یک تهدید خنثی می‌کرد، بدون اینکه واقعاً او را بکشد. با این حال، روند کور کردن (که با فشار دادن یک سوزن داغ
حال، روند کور کردن (که با فشار دادن یک سوزن داغ به کره چشم انجام می‌شد) چنان آسیب‌زا بود که برنارد دو روز پس از انجام عمل، در اثر درد و رنج درگذشت. در همان زمان، لویی برادران ناتنی خود، دروگو، هیو و تئودریک، را نیز به زور سر بریدند و در صومعه‌ها زندانی کرد تا از به چالش کشیدن خط اصلی توسط سایر شاخه‌های کارولنژی جلوگیری کند. او همچنین با کسانی که گناهکار یا مظنون به توطئه با برنارد بودند، به شدت رفتار کرد: تئودولف اورلئان زندانی شد و اندکی پس از آن درگذشت. توطئه‌گران غیرروحانی کور شدند، روحانیون عزل و
توطئه‌گران غیرروحانی کور شدند، روحانیون عزل و زندانی شدند؛ همه زمین‌ها و افتخارات خود را از دست دادند. برنارد در ۱۷ آوریل ۸۱۸ بر اثر جراحات وارده درگذشت. برنارد با کونیگونده از لان ازدواج کرد، اما سال ازدواج آنها نامشخص است. آنها یک پسر به نام پپن اول، کنت ورماندوا، داشتند که در سال ۸۱۷ متولد شد. متنی با عنوان «رؤیای زن فقیر لان» از لویی به خاطر مرگ برنارد انتقاد می‌کند. میراث. کمی پس از عزل برنارد، حکومت بر قلمرو ایتالیا به پسر ارشد لویی، لوتار، واگذار شد. در سال ۸۲۱، امپراتور لویی برخی از همدستان برنارد
در سال ۸۲۱، امپراتور لویی برخی از همدستان برنارد را عفو کرد، و در سال ۸۲۲ نیز در آتیگنی توبه عمومی کرد، جایی که در برابر همه درباریان به قتل گناهکارانه برادرزاده‌اش اعتراف کرد، و همچنین برادران ناتنی خود را دوباره به نفع خود پذیرفت. این اقدامات احتمالاً ناشی از احساس گناه او به دلیل نقشش در مرگ برنارد بود. برخی از مورخان استدلال کرده‌اند که رفتار لویی او را در معرض سلطه روحانیون قرار داد و از اعتبار و احترام او در میان اشراف فرانکی کاست. با این حال، برخی دیگر خاطرنشان می‌کنند که توطئه برنارد تهدیدی جدی
دیگر خاطرنشان می‌کنند که توطئه برنارد تهدیدی جدی برای ثبات پادشاهی بود و واکنش به آن نیز کمتر از یک تهدید نبود؛ بنابراین، توبه لویی «یک حرکت سنجیده برای بازگرداندن هماهنگی و تثبیت مجدد اقتدارش بود.»
رودولف دوم بورگوندی (; ۸۸۵ – ۱۲ ژوئیه ۹۳۷) از سال ۹۱۲ تا ۹۳۳ پادشاه بورگوندی علیا و سپس از سال ۹۳۳ تا زمان مرگش در سال ۹۳۷ پادشاه پادشاهی متحد بورگوندی (حکومتی که بعدها به پادشاهی آرل معروف شد) بود. او همچنین از سال ۹۲۲ تا ۹۲۶ پادشاه ایتالیا بود. او در ابتدا جانشین پدرش، پادشاه رودولف اول، در بورگوندی علیا شد. در سال ۹۳۳، رودولف دوم پادشاهی بورگوندی سفلی (پرووانس) را از شاه هیو ایتالیا در ازای چشم‌پوشی از ادعاهایش بر تاج و تخت ایتالیا به دست آورد و بدین ترتیب پادشاهی متحد بورگوندی را تأسیس کرد. زندگی.
ترتیب پادشاهی متحد بورگوندی را تأسیس کرد. زندگی. رودولف، عضوی از مجلس بزرگان ولف، پسر پادشاه بورگوندی علیا، رودولف اول، و همسرش گیلا از پرووانس بود. رودولف دوم پس از به تخت نشستن در سال ۹۱۲، وارد یک درگیری مرزی با دوک‌های همسایه سوابیا شد و به املاک تورگاو و زوریخ لشکرکشی کرد. دوک بورچارد دوم سوابیا سرانجام او را در نبرد وینترتور در سال ۹۱۹ شکست داد. هر دو حاکم صلح کردند و رودولف در سال ۹۲۲ با برتا، دختر بورچارد، ازدواج کرد. در همان زمان، چندین اشراف ایتالیایی به رهبری مارگراف آدالبرت اول ایوریا از رودولف