payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از تاریخ کلی این مکان است که به احتمال زیاد در گذشته، اقامتگاه تابستانی پادشاهان "دومنونیا" بوده است. پیش‌زمینه. قلعهٔ تینتاجل در ساحل شمالی کورن‌وال واقع شده و توسط نهاد میراث انگلستان اداره می‌شود. نوشته‌های جفری مانموث در قرن دوازدهم، این قلعه را با افسانه‌های شاه آرتور مرتبط دانستند و آن را خانهٔ مادر آرتور، یعنی "ایگرین"، معرفی کردند. خود قلعه در دههٔ ۱۲۳۰ توسط ریچارد، نخستین ارل کورنوال ساخته شد؛ او که از این پیوند با آرتور الهام گرفته بود، قلعه را به گونه‌ای طراحی کرد که کهن‌تر به نظر برسد. این مکان
گونه‌ای طراحی کرد که کهن‌تر به نظر برسد. این مکان در دوران ویکتوریایی نیز گسترش یافت. مجسمه. گالوس به سفارش میراث انگلستان و به‌دست هنرمند مجسمه‌ساز "روبین آینن" ساخته شد. طراحی، ساخت و ریخته‌گری این اثر شش ماه به طول انجامید. گالوس، پیکره‌ای به ارتفاع ۲٫۴ متر را به نمایش می‌گذارد که شنلی بر تن دارد، تاجی بر سر نهاده و شمشیری در دست گرفته است. این مجسمه در قلعهٔ تینتاجل به‌صورت ناقص و نیمه‌شفاف اجرا شده؛ به‌گونه‌ای که فضاهایی باز در آن تعبیه شده‌اند و از میان آن‌ها می‌توان چشم‌انداز اطراف را دید، که به
میان آن‌ها می‌توان چشم‌انداز اطراف را دید، که به مجسمه حالتی خیال‌انگیز و شبح‌گون می‌بخشد. این مجسمه به یکی از جاذبه‌های محبوب این سایت بدل شده است. گرچه در میان مردم، گالوس با عنوان «مجسمهٔ شاه آرتور» شناخته می‌شود، اما میراث انگلستان تأکید دارد که این اثر نمایندهٔ یک شخص خاص نیست و از دو عنصر الهام گرفته: نخست، افسانهٔ شاه آرتور؛ و دوم، استفادهٔ تاریخی از این مکان به‌عنوان اقامتگاه تابستانی برای پادشاهان دولت نیمه‌رومیِ "دومنونیا". آنان ترجیح می‌دهند که بینندگان برداشت شخصی خودشان را از اثر داشته باشند و
برداشت شخصی خودشان را از اثر داشته باشند و باور دارند که این پیکره می‌تواند چیزی فراتر از یک انسان را نمایندگی کند. واژهٔ «گالوس» در زبان کورنی به‌معنای «قدرت» است. موقعیت و نصب اثر. این مجسمه بر فراز صخره‌هایی در سمت ساحل اقیانوس اطلس، در محدودهٔ قلعه نصب شده است. این محل تنها از طریق صدها پله از خشکی قابل دسترسی است و مجسمه با کمک بالگرد در جای خود قرار گرفت. گالوس در تاریخ ۲۹ آوریل ۲۰۱۶، پیش از تعطیلات روز مه، رونمایی شد. این مجسمه بخشی از تجربهٔ جدید بازدیدکنندگان از سوی میراث انگلستان در سایت قلعه
بازدیدکنندگان از سوی میراث انگلستان در سایت قلعه بود. پیش از آن، یک نقش‌برجستهٔ سنگی از مرلین -جادوگر افسانه‌ای- در این محل ایجاد شده بود که از سوی ملی‌گرایان و تاریخ‌دانان کورن‌والی به خاطر «» تاریخ این منطقه مورد انتقاد قرار گرفته بود. مجسمهٔ گالوس هم واکنش‌های مشابهی را برانگیخت. این پروژه همچنین شامل نصب یک قطب‌نما از جنس سنگ بود که جهت مکان‌های دیگری از جزایر بریتانیا را نشان می‌داد که با افسانه‌های آرتوری مرتبط‌اند. همچنین در باغ قلعه، سنگ‌فرش‌هایی طراحی شده بود که داستان عشق تراژیک تریستان و ایزولت
شده بود که داستان عشق تراژیک تریستان و ایزولت را بازگو می‌کردند. افزون بر این، چندین تابلوی اطلاع‌رسان نصب شد که تاریخچهٔ قلعه را روایت می‌کردند. مواد استفاده شده در این توسعهٔ جدید – شامل برنز، سنگ اسلیت «دِلابول» و دیگر انواع سنگ – از تاریخ صنعتی تینتاجل الهام گرفته‌اند.
حنوت‌تاوی بی که نامش در زبان مصر باستان به معنی «بانوی دو سرزمین» است، شاهدختی از دودمان بیست و یکم مصر است. پدرش پینجم یکم، کاهن اعظم آمون و حکمران دفاکتوی مصر سفلا و مادر دوات‌حتحور-حنوت‌تاوی دختر رامسس یازدهم بود. تصویر او به همراه پدر و دو خواهرش ماعت‌کارع موتمحت و موت‌نجمت در معبد اقصر کشیده شده است. وی خنیاگر آمون و فلوت‌تواز موت بود و به همراه سایر اعضای خانواده‌اش در مقبرهٔ ام‌ام‌ای ۶۰ در دیر البحری دفن شده است.
بازار سنت ژوزپ لا بوکریا ( ) () که به‌طور خلاصه با نام لا بوکریا () شناخته می‌شود، یک بازار عمومی در منطقهٔ سویتاد بیا در شهر بارسلون، پایتخت منطقه خودمختار کاتالونیا در پادشاهی اسپانیا است. ورودی اصلی این بازار در خیابان مشهور لا رامبلا قرار دارد. لا بوکریا با بیش از ۳۰۰ غرفه، انواع گسترده‌ای از محصولات غذایی شامل میوه و سبزیجات تازه، ماهی و غذاهای دریایی، گوشت و کالباس، خشکبار، شیرینی و محصولات محلی و بین‌المللی را عرضه می‌کند.
در ۵ اوت ۱۹۹۳، شش کوهنورد قزاقستانی در رشته کوه خمار-دابان در شرایط نامشخص جان باختند. این رویداد به رخداد گذرگاه دیتلوف تشبیه شده و نام آن را «گذرگاه دیاتلوف بوریاتیا» نهادند. شش کوهنوردی که در این حادثه جان باختند، اعضای یک گروه پیاده‌روی هفت نفره به رهبری لیودمیلا کوروینا بودند. والنتینا اوتوچنکو تنها بازمانده این گروه بود. با وجود دریافت گزارش از طرف پلیس، هیچ بازرسی رسمی تا ۲۴ اوت انجام نشد. دو روز طول کشید تا هلیکوپترها بقایای اجساد را پیدا کنند، زیرا اوتوچنکو که در حالت بهت به سر می‌برد هنوز نتوانسته
که در حالت بهت به سر می‌برد هنوز نتوانسته بود روایت خود را از آنچه اتفاق افتاده بازگو کند. بر اساس گزارش کالبد شکافی که بعداً انجام شد، همه قربانیان به جز کورووینا که بر اثر سکته قلبی جان خود را از دست داده بود، بر اثر هیپوترمی جان باختند. پیش زمینه. خمار-دابان، رشته کوهی در جنوب سیبری، در جمهوری بوریاتیا، روسیه، یک مکان محبوب برای پیاده‌روی گردشگران بود. در تابستان ۱۹۹۳، لیودمیلا کوروینا از باشگاه توریستی پتروپول «آزیموت»، که یک مربی باتجربه طبیعت گردی و یک استاد ورزش پیاده‌روی بود، گردشی چند روزه در
و یک استاد ورزش پیاده‌روی بود، گردشی چند روزه در کوه‌های خمار-دابان را برنامه‌ریزی کرد. شش تن از شاگردانش به او پیوستند: الکساندر «ساچا» کریسین، تاتیانا فیلیپنکو، دنیس شواچکین، والنتینا «والیا» اوتوچنکو، ویکتوریا زالسووا و تیمور باپانوف. کوروینا قبلاً تجربه پیاده‌روی در منطقه خمار-دابان را داشت و دانش آموزان برای این سفر با او تمرین کردند. سفر. گروه هفت نفره کوهنوردان به رهبری کوروینا در اوت ۱۹۹۳ با قطار به ایرکوتسک رسیدند. از تاریخ ۲ اوت ۱۹۹۳، سفر آنها از روستای مورینو، در امتداد رودخانه لانگوتای، از طریق
مورینو، در امتداد رودخانه لانگوتای، از طریق گذرگاه لانگوتای، در امتداد رودخانه بارون-یونکاتسوک آعاز شد، بالا رفتن از کوه خانولو و در امتداد خط الراس آن انجام شد و به فلات حوضه رودخانه‌های آنیگتا و بایگا ختم شد. قرار بود گروه کوروینا در ۵ اوت با دخترش تلاقی کنند. دختر وی ناتالیا رهبر گروهی چهار نفره از کوهنوردان در آن منطقه بود. معلوم شد که دو روز اول پیاده‌روی بهتر از آنچه که گروه برنامه‌ریزی کرده بود، پیش رفته و آنها زمان خوبی را تا قله Retranslyator سپری کردند، با این حال، در ۴ اوت، زمانی که شروع به فرود
با این حال، در ۴ اوت، زمانی که شروع به فرود می‌کردند، با یک طوفان باران غیرمنتظره مواجه شدند. کوروینا تصمیم گرفت در مکانی امن کمپ بزند، در حالی که گروه در تلاش خود برای ایجاد آتش در آن شب طوفانی ناکام ماند. آنها موفق شدند صبح روز بعد آتشی برپا کنند و قبل از ادامه مسیر با هم صبحانه خوردند. حادثه. به گفته والنتینا اوتوچنکو، تنها بازمانده، کریسین که در پشت دیگر اعضای گروه حرکت می‌کرد، در حین پایین آمدن از کوه، در ارتفاع ۲۳۹۶ متری (۷۸۶۱ فوت) شروع به فریاد زدن کرد. از چشم و گوشش خون می‌آمد و از دهانش کف خارج
کرد. از چشم و گوشش خون می‌آمد و از دهانش کف خارج می‌شد. پس دویدن مسافتی در میان اعضای گروه با تشنج روی زمین افتاد و بعد بی حرکت ماند. کوروینا به سمت او دوید و سعی کرد او را به هوش بیاورد. لحظه ای بعد، او با همان علائم کریسین جیغ زنان تشنج کرد و سپس در کنار کریسین بی حرکت بر زمین افتاد. فیلیپنکو که دوان دوان ابتدا به کوروینا رسید، نفر بعدی بود که به زمین افتاد و طوری گلوی خودش را گرفت که انگار نمی‌توانست نفس بکشد. او به سمت صخره ای نزدیک خزید و سرش را به آن تکیه داد تا اینکه بی حرکت شد. زالسوا و باپانوف
آن تکیه داد تا اینکه بی حرکت شد. زالسوا و باپانوف شروع به دویدن کردند و در حین دویدن، به زمین افتادند و با پرتاب خون از دهان و پنجه زدن به گلوی خود، لباس‌هایشان را پاره کردند و بی حرکت شدند. اوتوچنکو و شواچکین با عجله شروع به فرار کردند، اما اندکی پس از آن شواچکین نیز دچار تشنج شد. اوتوچنکو از کوه پایین دوید و در محلی دورتر برای شب چادرش را زیر پوشش درختان برپا کرد و به خواب رفت. روز بعد، او به محل مرگ دوستانش بازگشت تا وسایل مورد نیازش را از اطراف بدن بیجان آنها بیابد. به مدت چهار روز، او به امید اینکه
آنها بیابد. به مدت چهار روز، او به امید اینکه کسی او را پیدا کند، خطوط برق را در پایین کوه دنبال می‌کرد. سپس به رودخانه ای رسید و مسیرش را در امتداد آن ادامه داد. در ۹ آگوست، او توسط گروهی از قایق‌رانان اوکراینی پیدا شد و او را به نزدیک‌ترین ایستگاه پلیس بردند و در آنجا در مورد او که بهت زده و ساکت بود پرونده تشکیل شد. امداد و نجات. اوتوچنکو چندین روز صحبت نکرد. جستجوی رسمی در ۲۴ اوت به رهبری یوری گولیوس انجام شد. از آنجایی که اوتوچنکو هنوز نتوانسته بود روایت خود را از وقایع بازگو کند، یافتن اجساد با
روایت خود را از وقایع بازگو کند، یافتن اجساد با استفاده از هلیکوپتر دو روز طول کشید. مشخص شد که بدن کوهنوردان تا حدی برهنه شده است. همه کوهنوردان مرده علائمی از کبودی و سیروز ریه داشتند. کالبد شکافی، که در اولاناوده انجام شد، به این نتیجه رسید که کریسین، فیلیپنکو، باپانوف، زالسووا و شواچکین بر اثر هیپوترمی درگذشتند و کوروینا دچار حمله قلبی شده. کمبود پروتئین به دلیل سوءتغذیه به عنوان یکی از عوامل مؤثر در مرگ آنها ذکر شد. نظریه‌ها. نظریه‌های متعددی برای توضیح علت مرگ کوهنوردان ارائه شده است. امدادگران والری
علت مرگ کوهنوردان ارائه شده است. امدادگران والری تاتارنیکوف و ولادیمیر زینوف که در عملیات جستجو برای یافتن اجساد شرکت داشتند، ادعا کردند که امکان ندارد کوهنوردان از سرما مرده باشند. زینوف پیشنهاد کرد که آنها ممکن است بر اثر بیماری ارتفاع مرده باشند. ولادیمیر برزنکوف و عضو عملیات جستجو نیکلای فدرالوروف نیز معتقد بودند که کوهنوردان به دلیل امواج زیر صوت دیوانه شدند. یوری گولیوس، رهبر عملیات جستجو، مرگ آنها را ناشی از سهل انگاری کورووینا دانست و مدعی شد که دانش آموزانش را در طول کوه پیمایی گرسنگی داده و همین
آموزانش را در طول کوه پیمایی گرسنگی داده و همین باعث کمبود ویتامین در آنها شده است. اوتوچنکو در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۸ که توسط کومسومولسکایا پراودا انجام شد، این نظریه را که ممکن است کوروینا مسئول این مرگ‌ها بوده باشد، رد کرد. او معتقد است که علت مرگ کوهنوردان ادم ریوی بوده است. سرما زدگی. توضیح اول پیشنهاد می‌کند که کوهنوردان دقیقاً مطابق گزارش کالبد شکافی جان خود را از دست دادند، با تسلیم شدن به هیپوترمی پس از عدم موفقیت در برپا کردن آتش در پناهگاه شبانه. در هیپوترمی شدید، ممکن است توهمات و شنیدن و دیدن
در هیپوترمی شدید، ممکن است توهمات و شنیدن و دیدن چیزهایی که وجود خارجی ندارند رخ دهد، که در آن صورت ممکن است فرد لباسهای خود را درآورد (توضیح می‌دهد که چرا کوهنوردان نیمه برهنه شده‌اند). و توهمات ممکن است بخش‌های خاصی از داستان اوتوچنکو را ناخواسته به صورت اغراق‌آمیز تغیر داده باشد، زیرا افرادی که تجربه‌ای آسیب‌زا داشته‌اند، اغلب جزئیات آن را به اشتباه به خاطر می‌آورند. مانور نظامی. یک نظریه نشان می‌دهد که کوهنوردان ممکن است به‌طور تصادفی با یک آزمایش نظامی ارتش روسیه که در کوهستان انجام شده، کشته شده
ارتش روسیه که در کوهستان انجام شده، کشته شده باشند تا این آزمایش مخفی بماند. این نظریه به دلیل اینکه رشته کوه خمار-دابان یک منطقه عمومی است و افراد زیادی در طول فصل توریستی در آن تردد می‌کنند، غیرقابل باور تلقی می‌شد و آن را به مکان و زمان بعید برای انجام آزمایش‌های مخفی تبدیل می‌کرد. عوامل اعصاب. علائم توصیف شده توسط اتوچنکو شبیه مرگ توسط عوامل عصبی است. به ویژه کف کردن دهان و تشنج با مرگ ناشی از یک عامل عصبی قوی مطابقت دارد. کبودی ریه‌ها همچنین می‌تواند نشانه مرگ بر اثر گاز اعصاب باشد، زیرا تماس با آن
نشانه مرگ بر اثر گاز اعصاب باشد، زیرا تماس با آن ممکن است باعث ناراحتی تنفسی و ایست قلبی شود که با علت مرگ کورووینا هم مطابقت دارد. نوویچوک، خانواده ای از عوامل اعصاب که توسط اتحاد جماهیر شوروی و روسیه تا سال ۱۹۹۳ ساخته شدند و به عنوان مرگبارترین عامل اعصاب موجود شناخته می‌شوند، طبق گزارش‌ها در مناطق نزدیک خمار-دابان آزمایش شده است. آب آلوده. دریاچه بایکال در مجاورت منطقه به عنوان «محل تخلیه زباله‌های سمی» شناخته می‌شود. اگر زباله‌ها در پایین دست ریخته شده و توسط آب شسته شده باشند، کوهنوردان ممکن است سموم
و توسط آب شسته شده باشند، کوهنوردان ممکن است سموم موجود در آب را نوشیده و برخی از سموم ممکن است در گزارش سم‌شناسی استاندارد قابل مشاهده نبوده باشند. مسمومیت با قارچ. نظریه دیگری نشان می‌دهد که کوهنوردان ممکن است به دلیل مسمومیت با قارچ دچار توهم شده باشند. کوروینا همچنین به جستجوی قارچ سیلوسایبین معروف بود و این هنرجستجو را به شاگردانش نیز آموزش می‌داد. حتی یکی از کوهنوردان ممکن است به‌طور تصادفی قارچ‌های سمی را به صبحانه خود اضافه کرده باشد. در موارد بسیار نادر، مصرف بیش از حد مسکالین و اسید ایبوتنیک، که
نادر، مصرف بیش از حد مسکالین و اسید ایبوتنیک، که بیشتر در قارچ آگاریک رایج است (قهوه ای/قرمز/زرد با نقاط سفید در بالا، همچنین به عنوان قارچ ماریو/سانتا شناخته می‌شود) ممکن است باعث روان پریشی، تشنج، ایست قلبی شود و فرد را به کما برساند. قارچ‌های معروف به فرشته ویرانگر و قارچ کلاهک مرگ زمانی که کاملاً بالغ نشده باشند می‌توانند شبیه به سایر قارچ‌های خوراکی مانند قارچ‌های شلتوکی و دکمه ای باشند. منابع. __نمایه__
موت‌نجمت یک ملکه مصر باستان از دودمان بیست و یکم مصر بود. او همسر بزرگ سلطنتی برادرش فرعون پسوسنس یکم بود. عموماً فرض بر این است که او مادر فرعون آمنم‌اوپه بوده است، اما از آنجایی که شواهد نسب‌شناختی دقیقی وجود ندارد، اساساً بر این واقعیت استوار است که آمنم‌اوپه تاج و تخت را به‌دست‌آورد. اینکه او مادر ولیعهد رامسس-عنخف‌ان‌موت بوده است مورد چالش قرار گرفته است و اکنون بعید به‌نظر می‌رسد. او دختر کاهن اعظم آمون پینجم یکم بود که فرمانروای دفاکتو مصر سفلا از ۱۰۷۰ ق.م. به بعد بود و سپس در سال ۱۰۵۴ پیش از میلاد
ق.م. به بعد بود و سپس در سال ۱۰۵۴ پیش از میلاد خود را فرعون خواند. مادر او دوات‌حتحور-حنوت‌تاوی، دختر رامسس یازدهم آخرین فرمانروای دودمان بیستم مصر بود. سه تن از برادران او به عنوان کاهنان اعظم آمون جانشین یکدیگر شدند و یک خواهر، ماعت‌کارع موتمحت همسر خدای آمون شد. وی را در تانیس در گوری به موازات گور همسرش به خاک سپردند. چند شی تدفینی از مقبرهٔ او در حال حاضر در موزه مصر قاهره موجود است.
ماتئو جوزف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال لیدز یونایتد در چمپیونشیپ بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال لیدز یونایتد و باشگاه فوتبال اسپانیول اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال انگلستان و زیر ۲۱ سال اسپانیا بازی کرده است. جوزف در سانتاندر اسپانیا متولد شد و در سال ۲۰۱۷ بعد از فصلی پربار در تیم‌های پایه راسینگ سانتاندر به عضویت آکادمی باشگاه فوتبال اسپانیول درآمد.
ماعت‌کارع موتمحت () کاهنهٔ اعظم مصر باستان و همسر خدای آمون در دودمان بیست و یکم مصر بود. او دختر کاهن اعظم آمون پیتجم یکم بود که از سال ۱۰۷۰ پیش از میلاد به بعد، عملاً حاکم دفاکتو مصر سفلا بود و سپس در سال ۱۰۵۴ پیش از میلاد خود را فرعون اعلام کرد. مادرش دوات‌حتحور-حنوت‌تاوی، دختر رامسس یازدهم آخرین حاکم دودمان بیستم مصر بود. ماعت‌کارع موتمحت عنوان «ستایشگر مقدس: همسر خدای آمون» را در زمان سلطنت پدرش دریافت کرد؛ او اولین «همسر خدا» بود که مقامی را که قبلاً از امتیازات فراعنه بود، به دست آورد. خواهر و
از امتیازات فراعنه بود، به دست آورد. خواهر و برادرانش نیز مناصب مهمی را به دست آوردند: یکی از برادرانش فرعون شد، یکی از خواهرانش ملکه شد و سه برادر به ترتیب عنوان کاهن اعظم آمون را به دست آوردند. پس از او دختر برادرش، حنوت‌تاوی، کاهن اعظم منخپرع، به عنوان همسر خدا برگزیده شد. چندین تصویر از او شناسایی شده است: او به عنوان یک دختر جوان در معبد اقصر به همراه خواهرانش حنوت‌تاوی و موت‌نجمت به تصویر کشیده شده است، همچنین به عنوان کاهنه اعظم در نمای معبد خونسو در کرنک و همچنین به‌شکل مجسمه‌ای که اکنون در مارسی
کرنک و همچنین به‌شکل مجسمه‌ای که اکنون در مارسی قرار دارد. محل دفن اصلی او ناشناخته است؛ مومیایی او در مقبرهٔ دی‌بی ۳۲۰ به همراه تابوت‌ها، اوشابتی و دیگر مومیایی‌های خانواده نزدیکش پیدا شد. یک مومیایی کوچک که در ابتدا تصور می‌شد فرزند اوست، بعداً مشخص شد که متعلق به یک میمون خانگی است. (اصولا مرسوم بود که همسران خدا مجرد بمانند).
نوناختی (؛ زنده و فعال حوالی سال ۱۱۰۰ ق.م.) زنی در مصر باستان که در دوران حکمرانی دودمان بیستم مصر زندگی می‌کرد. زندگی. او در روستای کارگران در دیر المدینه زندگی می‌کرد و دو بار ازدواج کرد. اولین ازدواج او با قنیرخوپسف، کاتب ارشد دیر المدینه بود که صاحب کتابخانه بزرگی از متون بود (و نقاشی‌های دیواری زیادی را در اطراف منطقه دره پادشاهان حکاکی کرده بود). وقتی آنها ازدواج کردند، نوناختی تنها ۱۲ سال داشت، در حالی که شوهرش در دهه ۵۰ زندگی خود بود. پس از مرگ شوهر اولش، او با خائمنون، یک کارگر ساده روستایی ازدواج
اولش، او با خائمنون، یک کارگر ساده روستایی ازدواج کرد. او چندین فرزند - به احتمال زیاد از ازدواج دومش - داشت که در مجموع ۴ پسر و ۴ دختر بودند. در دهه ۱۹۲۰، باستان شناسانی که در دیر المدینه کار می‌کردند، ۴ پاپیروس کشف کردند که مربوط به ارث املاک نوناختی بود: این سند به‌طور کلی به عنوان «وصیت‌نامه نوناختی» شناخته می‌شود. این وصیت‌نامه در واقع رونوشتی از اظهارات شفاهی نوناختی در دربار دیر المدینه، در اکتبر ۱۱۴۵ پیش از میلاد، در سومین سال سلطنت فرعون رامسس پنجم است. نوناختی که در آن زمان بسیار مسن بود
پنجم است. نوناختی که در آن زمان بسیار مسن بود (احتمالاً حدود ۸۰ سال) اظهار داشت که چهار فرزندش نباید هیچ‌یک از اموال او را به ارث ببرند، زیرا در دوران پیری از او مراقبت نکرده‌اند. اگرچه این فرزندان اموالی را که زمانی متعلق به پدرشان - خائمنون، همسر دوم نوناختی، بود به ارث می‌بردند، اما هیچ چیزی از دارایی او یا شوهر اولش به ارث نمی‌بردند. یک سند دادگاهی دیگر، مربوط به یک سال بعد، نشان می‌دهد که نوناختی فوت کرده است، زیرا خائمون به دادگاه مراجعه نمود و درخواست کرد که همه چیز طبق خواسته نوناختی انجام شود. این
کرد که همه چیز طبق خواسته نوناختی انجام شود. این وصیت‌نامه، بینشی در مورد حقوق زنان مصری در طول سلسله بیستم، و همچنین قانون و پویایی خانواده، از جمله انتظارات از رفتار فرزندان با والدین مسن، ارائه می‌دهد. به عنوان مثال، وصیت‌نامه نشان می‌دهد که نوناختی می‌توانست از پدرش اموالی را به ارث ببرد و این اموال در طول هر دو ازدواجش متعلق به او باقی ماند.
جام صلح ۲۰۰۵ دومین رقابت جام صلح بود. هشت تیم دعوت شده به دو گروه تقسیم شدند و دو برنده گروه به فینال راه یافتند. تاتنهام هاتسپر پس از برد ۳–۱ در فینال در برابر لیون، قهرمان شد.
دنی رامیرز (؛ زادهٔ ۱۷ سپتامبر ۱۹۹۲) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در "با استعداد", دنیای سینمایی مارول، "" (۲۰۲۲) شناخته می‌شود. او در مجموعه تلویزیونی "آخرین بازمانده از ما" نقش منی را ایفا کرد. اوایل زندگی. رامیرز در شیکاگو، ایلینوی، ایالات متحده آمریکا زاده شد. او اصالتی کلمبیایی و مکزیکی دارد. وی در دبیرستان میامی کورال پارک سینیور تحصیل کرد. رامیرز در دوران نوجوانی علاقه‌مند بود که ورزشکار شود و در رشته‌های فوتبال آمریکایی و فوتبال فعالیت داشت. او می‌گوید پس از مواجهه
و فوتبال فعالیت داشت. او می‌گوید پس از مواجهه با مصدومیت‌های متعدد، حدود یک سال طول کشید تا دریابد که باید مسیر شغلی جدیدی را در پیش گیرد.
محمد طغان‌خان (نام دیگر: احمد دوم طغان‌خان، درگذشتهٔ ۱۰۲۶)، خاقان بزرگ قراخانیان از سال ۱۰۲۴ تا ۱۰۲۶ میلادی بود. زندگی‌نامه. وی از خاندان قراخانی و فرزند هارون بغراخان بود. برخی نوشته‌ها از او با نام «احمد» نیز یاد کرده‌اند. از دوران جوانی‌اش آگاهی چندانی در دست نیست. در ۱۰۱۷ میلادی، از سوی خاقان بزرگ منصور ارسلان‌خان، فرنام خاقان کوچک را دریافت کرد. سپس با برادرش یوسف قادر خان کشمکش شد که مایه کم‌توان شدن قراخانیان گردید. با این همه، در همان سال توانست تازش خیتان‌ها را برگرداند. پس از مرگ منصور در سال
تازش خیتان‌ها را برگرداند. پس از مرگ منصور در سال ۱۰۲۴، محمدتغان‌خان خاقان بزرگ شد. با این همه، کشمکش با یوسف پایان نیافت. وی در همان سال با برادر دیگر خود، علی تکین، که در فرارود فرمانروایی می‌کرد، هم‌پیمان شد. ولی در ۱۰۲۵ از سوی محمود غزنوی، که هم‌پیمان یوسف بود، شکست خورد و سرانجام در ۱۰۲۶ کشته شد. پس از او، یوسف قادرخان در جایگاه خاقان بزرگ فرمانروایی را در دست گرفت.
جانگ جین یونگ (؛ زادهٔ ۵ مه ۲۰۰۱) که به‌طور حرفه‌ای با نام جانگ دا آه () شناخته می‌شود، بازیگر اهل کره جنوبی زیر نظر کینگ کنگ بای استارشیپ است. او به خاطر ایفای نقش بک ها رین در مجموعه تلویزیونی "بازی هرم" شناخته می‌شود. اوایل زندگی. جانگ دا آه زادهٔ ۵ مه ۲۰۰۱ در سئول، کره جنوبی است. او خواهر بزرگتر جانگ وون یونگ، عضو گروه دخترانه کره‌ای آیو است. حرفه. در ۷ آوریل ۲۰۲۳، جانگ با شرکت کینگ کنگ بای استارشیپ قرارداد امضا کرد. طبق گزارش‌ها، او با نام هنری جانگ دا آه فعالیت خواهد کرد. در ۲۶ مه ۲۰۲۳، این آژانس
دا آه فعالیت خواهد کرد. در ۲۶ مه ۲۰۲۳، این آژانس رسماً اعلام کرد که جانگ دا آه در مجموعه جدید اصلی پلتفرم تیوینگ با عنوان "بازی هرم"، که اقتباسی از وب‌تون معروف ناور با همین نام است، ایفای نقش خواهد کرد. در ۲۹ فوریه، جانگ در مجموعه تلویزیونی "بازی هرم" (۲۰۲۴) با ایفای نقش بک ها رین، شخصیت منفی و روان‌پریش داستان، مقابل دوربین رفت. طبق گزارش‌ها، او در مجموعه تلویزیونی "ستارهٔ طلایی من" ایفای نقش می‌کند که در سال ۲۰۲۵ از شبکه ئی‌ان‌ای پخش خواهد شد.
هاروتیون (هاروت) واردِرِسی شوشانیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک فرد نظامی و سیاستمدار اهل ارمنستان بود . زندگی‌نامه. در ۸ مارس ۱۹۱۳ در گانتیادی به دنیا آمد . وی همچنین برنده نشان جنگ میهنی درجه یک (۱۹۸۵)، نشان ستاره سرخ (۱۹۴۵)، مدال دفاع از استالینگراد، شهروند افتخاری آبخاز (۱۹۸۳) شده است. وی در ۱۹۸۸ در سن ۷۵ سالگی در گانتیادی درگذشت.
مرکز مهار تروریسم ()یا به اختصاراً «سِیکات» (CECOT) یک زندان فوق‌امنیتی در تکولوکا، ال‌سالوادور است. این زندان در اواخر سال ۲۰۲۲ در میان سرکوب گروه‌های بزرگ در کشور ساخته شد. دولت سالوادور این زندان را در اواخر ژانویه ۲۰۲۳ افتتاح کرد و از ماه بعد شروع به اسکان زندانیان کرد. ظرفیت این زندان در بدو افتتاح، ۴۰٬۰۰۰ نفر بوده است. این زندان، بزرگ‌ترین زندان آمریکای لاتین و یکی از بزرگ‌ترین زندان‌های جهان می‌باشد. این زندان، تحت ریاست جمهوری نجیب بقیله، و با هدف مبارزه با باندهای خلافی که با سیطره خویش بر جامعهٔ
با باندهای خلافی که با سیطره خویش بر جامعهٔ ال‌سالوادور، باعث و بانی ناامنی، فساد، و جنایات گسترده در این کشور بودند، بنا نهاده شد. نجیب بقیله سرسختی تدارکات امنیتی در این زندان، و دلیل پروسهٔ تحقیر شخصیتی زندانیان به دست مأموران آن، تبلیغ کرد. دولت ال‌سالوادور ادعا کرد که این زندان، برای مجرمان خطرناکی چون قاتلین زنجیره‌ای طراحی شده است، و هدف اینست که اینگونه زندانیان «دیگر دنیای خارج از زندان را نبینند. ساخت و افتتاح این زندان، با تضعیف حاکمیت قانون در این کشور، با دستگیری گستردهٔ چند ده هزار مرد بدون
این کشور، با دستگیری گستردهٔ چند ده هزار مرد بدون رسیدگی یا اثبات جرم آنان، و زندانی شدن ۱٫۶٪ از جمعیت این کشور، هم‌زمان شد. نهادهای حقوق بشری، دولت ال‌سالوادور را متهم به نقض حقوق بشر در مدیریت این زندان کرده‌اند. این زندان، در سال ۲۰۲۵ میلادی، به دلیل پیمان بین نجیب بقیله و وزارت خارجه آمریکا در طول دومین دوره ریاست‌جمهوری دونالد ترامپدر صدر اخبار بین‌المللی قرار گرفت. بر طبق این پیمان، قرار بر این بود که به ازای پرداخت پول به ال‌سالوادور، زندان «مرکز مهار تروریسم» در این کشور میزبان مهاجرین غیرقانونی
تروریسم» در این کشور میزبان مهاجرین غیرقانونی باشد که سابقهٔ جنایی عضویت در باندهای خلاف‌کار (منجمله باند ونزوئلایی «ترن د آراگوا» (Tren de Aragua)) دارند. در این راستا، ۲۳۸ نفر مهاجر منجمله ونزوئلایی، توسط دولت دونالد ترامپ به ال‌سالوادور فرستاده شدند. این تبعیدها با استناد به قانونی مصوب در سال ۱۷۸۹ میلادی به عنوان «قانون بیگانگان دشمن» و به شکل فوق‌العاده انجام شده است. دولت ترامپ ادعا کرد که تمامی این افراد از مجرمان خطرناک عضو باندهای خلاف‌کار بوده و در جنایاتی چون قتل و تجاوز دست داشته‌اند. از قرار
در جنایاتی چون قتل و تجاوز دست داشته‌اند. از قرار معلوم، از این ۲۳۸ نفر، تنها هفت نفر از آنان یا متهم به جرائم سنگین، یا متهم به جرم قاچاق انسان بودند. ۱۰ نفر دیگر متهم به جرائم سبک دیگر، و ۱۳ نفر متهم به جرائمی نامعلوم بودند. در کل، ۲۰۸ نفر، معادل ۹۰٪ از تبعید شدگان به این زندان، هیچ‌گونه اتهامی نداشتند. گزارش‌های خبری بازتاب‌دهندهٔ این می‌باشد که پلیس مهاجرت آمریکا، از مقوله‌هایی چون «شکل تتو» و «نوعی خاص از لباس» به عنوان مدرک عضویت در باند خلاف‌کار استفاده کرده‌اند. تا به امروز، دادگاه‌های مختلف آمریکا
کرده‌اند. تا به امروز، دادگاه‌های مختلف آمریکا یا دستور به توقف تبعید بدون دادگاه بازداشت‌شدگان، یا دستور به اقدام برای برگرداندن برخی از این افراد که حضور آنان در آمریکا قانونی بوده (متقاضیان پناهندگی که منتظر تعییت تکلیف پروندهٔ خویش می‌باشند). اما دولت آمریکا (و همین‌طور دولت نجیب بقیله) از تبعیت از این دستورها سر باز زده‌اند. ترامپ همچنین در گفت‌وگوها با نجیب بقیله، ابراز کرد که وی قصد و آرزوی تبعید «مجرمان بومی آمریکایی» به ال‌سالوادور را دارد و دولت بقیله به فکر تأسیس پنج زندان مشابه دیگر باشد. تبعید
به فکر تأسیس پنج زندان مشابه دیگر باشد. تبعید مهاجرین بدون هیچ پروسهٔ قانونی، عدم تبعیت از احکام دادگاه‌ها در احقاق حق تبعیدهای «اشتباهی»، و آرزوی ترامپ در گسترش دادن این وضعیت به شهروندان آمریکایی، نگرانی‌های زیادی را در جامعهٔ آمریکا در پی داشته است پیش‌زمینه. جنایت‌های باندهای خلافکار در ال‌سالوادور. در طول جنگ داخلی السالوادور صدها هزار نفر از شهروندان این کشور به ایالات متحده آمریکا پناه بردند. از این جمعیت، تعداد زیادی از مردان جوان در لس‌آنجلس (و همین‌طور در زندان‌های آمریکا)، به دلیل فقر و نبود
همین‌طور در زندان‌های آمریکا)، به دلیل فقر و نبود فرصت‌های شغلی، دست به ایجاد باندهای خلافکار متعددی زدند. با شروع دهه ۱۹۹۰، پایان جنگ داخلی السالوادور، و برگردانده شدن شهروندان ال‌سالوادور به این شکور، باندهای خلافکار نیز به‌طور گسترده این کشور وارد شدند. باندهای خلافکار شروع به کسب قدرت و نفوذ در ال‌سالوادور کردند. دو تا از بزرگ‌ترین باندهای خیابانی «مارا سالواتروچا» (معمولاً به عنوان MS-13 شناخته می‌شوند) و «باند خیابان هجدهم» () بودند؛ باندهای کوچکتر دیگر شامل «لا ماکینا» ()، «ماوماو» ()، و «میرادا
دیگر شامل «لا ماکینا» ()، «ماوماو» ()، و «میرادا لوکا» () بودند. در ال‌سالوادور، این باندها جوانان ال‌سالوادور، که پس از اتمام جنگ داخلی، توسط دولت ال‌سالوادور مورد بی‌اعتنایی قرار گرفته بودند، به‌طور گسترده به عضویت گرفتند. در سال ۲۰۲۰ میلادی، حدود ۶۰٬۰۰۰ نفر عضو باندهای خلافکار، و حدود ۴۰۰٬۰۰۰ نفر هم‌دست و هم‌کار آنان در جامعهٔ ال‌سالوادور وجود داشت. باندها نفوذ خود را بر جامعه تحمیل کردند و از طریق قتل، اخاذی، قاچاق مواد مخدر و کسب‌وکار کسب درآمد کردند. باندها همچنین با ممانعت از مبارزات انتخاباتی
باندها همچنین با ممانعت از مبارزات انتخاباتی نامزدهای سیاسی در محله‌های خاص تحت کنترل خود، بر سیاست ملی تأثیر گذاشتند، و رهبران باند اعلام کردند که آنان توانایی تعیین و تغییر نتایج انتخابات را دارند. به دلیل خشونت این باندها، ال‌سالوادور یکی از بالاترین نرخ‌های قتل در جهان را داشت، با حداکثر نرخ ۱۰۳ قتل در هر ۱۰۰٬۰۰۰ در سال ۲۰۱۵ میلادی (بالاترین نرخ در جهان).