payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بیماران در مطب پدرش کمک می‌کرد. زمانی که اسکات در کلاس سوم بود، پدرش دچار حمله قلبی شد اما جان سالم به در برد و بعدها اسکات را تشویق کرد تا جراح قلب و قفسه سینه شود. علاوه بر پدر، عموی او که جراح قفسه سینه و رئیس بیمارستانی در شیکاگو بود نیز الهام‌بخش او شد. اسکات برای تحصیلات کارشناسی در رشته شیمی به مؤسسه پلی‌تکنیک رنسلیر در تروی، نیویورک رفت و در سال ۱۹۷۰ مدرک خود را دریافت کرد. سپس وارد دانشکده پزشکی دانشگاه نیویورک شد و در سال ۱۹۷۴ فارغ‌التحصیل شد، علیرغم مواجهه با تبعیض جنسیتی و نژادی که در آن زمان
مواجهه با تبعیض جنسیتی و نژادی که در آن زمان در حوزه پزشکی وجود داشت. او برای دوره‌های انترنی و رزیدنتی در نیویورک ماند و در بیمارستان سنت وینسنت و مرکز پزشکی و بیمارستان سنت کلر خدمت کرد. اسکات از ۱۹۷۷ تا ۱۹۷۹ دوره رزیدنتی جراحی قفسه سینه خود را در مرکز پزشکی دانشگاه بوستون گذراند و سپس به نیویورک بازگشت تا در بیمارستان سنت کلر و دانشکده پزشکی نیویورک در تخصص‌های جراحی قلب و جراحی عمومی ادامه دهد. با این کار، او اولین زن آفریقایی-آمریکایی شد که دوره رزیدنتی جراحی قلب و قفسه سینه را گذراند. اسکات آموزش خود
جراحی قلب و قفسه سینه را گذراند. اسکات آموزش خود را در جراحی قلب و عروق به عنوان فلوشیپ در مؤسسه قلب تگزاس ادامه داد و در سال ۱۹۸۰ اولین دریافت‌کننده فلوشیپ قلب و عروق ماری ای. فرالی شد. او در سال ۱۹۹۴ مدرک کارشناسی ارشد خود را در مدیریت بهداشت از دانشکده بازرگانی دانشگاه کلرادو دریافت کرد. حرفه پزشکی. در سال ۱۹۸۱، پس از اتمام تحصیلات تکمیلی، اسکات به عنوان استادیار جراحی در دانشکده پزشکی دانشگاه تگزاس در هیوستون منصوب شد. او تا سال ۱۹۸۳ در هیوستون ماند و سپس به عنوان استادیار جراحی در دانشگاه کالیفرنیا،
سپس به عنوان استادیار جراحی در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس (UCLA) و دانشگاه پزشکی و علوم چارلز آر. درو منصوب شد. در سال ۱۹۸۷ UCLA را ترک کرد اما نقش آموزشی خود در دانشگاه درو را ادامه داد. در دانشگاه درو، اسکات به عنوان معاون مدیر برنامه رزیدنتی جراحی عمومی (۱۹۹۷–۱۹۹۰)، معاون رئیس بخش تحقیقات و امور آکادمیک در دپارتمان جراحی (۱۹۹۷–۱۹۹۱) و همچنین مدیر گروه تحقیقات جراحی درو (۱۹۹۷–۱۹۹۳) خدمت کرد. او همچنین استاد تحقیقاتی وابسته (۱۹۹۷–۱۹۹۴) و استاد مدعو (۲۰۰۱–۱۹۹۸) در دانشکده مدیریت بهداشت و سیاست دانشگاه
در دانشکده مدیریت بهداشت و سیاست دانشگاه ایالتی آریزونا بود. اسکات از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۴ مدیر موقت برنامه رزیدنتی جراحی عمومی در دانشگاه درو بود. در طول این مدت، او همچنین در تیم جراحی مرکز پزشکی براتمن و مرکز پزشکی هاربر-یوسی‌ال‌ای خدمت می‌کرد و بر تحقیقات در مورد استرس شغلی در رزیدنت‌های جراحی و نابرابری‌های بهداشتی در مراقبت‌های قلبی-عروقی و سرطان ریه تمرکز داشت. در سال ۲۰۰۷، اسکات دانشگاه درو را ترک کرد و به دانشگاه ایالتی رایت پیوست، جایی که در حال حاضر به عنوان استاد و رئیس خدمات جراحی در مرکز پزشکی
به عنوان استاد و رئیس خدمات جراحی در مرکز پزشکی جانبازان دیتون در اوهایو فعالیت می‌کند.
دینارا سادواکسووا (متولد ۳۱ اکتبر ۱۹۹۶) یک بازیکن شطرنج قزاق است که دارای عناوین فیده IM (استاد بین‌المللی) و WGM (استاد بزرگ زن) از سوی فیده می‌باشد. حرفه. دینارا سادواکسووا در آستانه, قزاقستان به دنیا آمد. او دو بار قهرمان مسابقات قهرمانی شطرنج جوانان جهان شده است، در رده زیر ۱۴ سال دختران در سال ۲۰۱۰ و در رده زیر ۱۸ سال دختران در سال ۲۰۱۴. وقتی او در المپیاد ۲۰۱۲ در استانبول شرکت کرد، در سن ۱۵ سالگی، جوان‌ترین بازیکن بود و عملکردش در این مسابقات منجر به دریافت عنوان استاد بزرگ زن شد. همان سال، او به
به دریافت عنوان استاد بزرگ زن شد. همان سال، او به همراه دیگر بازیکنان جایگاه اول را در مسابقات آزاد مسکو به اشتراک گذاشت.
الیزابت تورسینبایوا (, "Elizabet Tūrsynbaeva"; متولد ۱۴ فوریه ۲۰۰۰) یک اسکیت‌باز نمایشی بازنشسته از قزاقستان است. او برنده مدال نقره قهرمانی‌های جهانی ۲۰۱۹، مدال نقره چهار قاره ۲۰۱۹، قهرمان Ice Star ۲۰۱۷، مدال نقره فنلاندیا ۲۰۱۸، مدال نقره گلدن اسپین زاگرب ۲۰۱۵، مدال نقره المپیاد زمستانی ۲۰۱۹ و سه‌بار قهرمان قهرمان ملی قزاقستان (۲۰۱۵–۲۰۱۷) است. او در المپیک زمستانی ۲۰۱۸ در رتبه دوازدهم قرار گرفت. با موفقیت اجرای جهش چهارگانه سالچو در قهرمانی‌های جهانی ۲۰۱۹، تورسینبایوا اولین اسکیت‌باز زن است که در رقابت‌های
اولین اسکیت‌باز زن است که در رقابت‌های بین‌المللی بزرگسالان جهش چهارگانه انجام داده است. تورسینبایوا در رده‌های جوانان به رقابت پرداخت و در المپیاد جوانان زمستانی ۲۰۱۶ مدال برنز و در دو رویداد ISU Junior Grand Prix مدال نقره کسب کرد. تورسینبایوا در المپیک زمستانی ۲۰۱۸ در رتبه دوازدهم قرار گرفت و در فصل اسکیت نمایشی ۲۰۱۹–۲۰ به‌عنوان بیستمین اسکیت‌باز برتر اسکیت تک‌نفره زن در جهان از سوی اتحادیه جهانی اسکیت شناخته شد. در سپتامبر ۲۰۲۱، او به‌دلیل آسیب مزمن کمر از دنیای حرفه‌ای اسکیت خداحافظی کرد. زندگی شخصی.
از دنیای حرفه‌ای اسکیت خداحافظی کرد. زندگی شخصی. الیزابت تورسینبایوا در ۱۴ فوریه ۲۰۰۰ در مسکو، روسیه به دنیا آمد. او دختر پدیشاهان سلطانالیوا و بیتاک تورسینبایف است. خانواده او اصالتاً از قزاقستان هستند. برادر او، تیمور تورسینبایف، که دو سال از او بزرگتر است، دو بار قهرمان ملی اسکیت نمایشی قزاقستان شده است. تورسینبایوا همچنین یک ویولنیست حرفه‌ای است و می‌تواند پیانو نیز بنوازد. او در یک مدرسه موسیقی ویژه در مسکو تحصیل کرده است. او و مادرش در مه ۲۰۱۵ به تورنتو، انتاریو، کانادا نقل مکان کردند و در آنجا در
انتاریو، کانادا نقل مکان کردند و در آنجا در خانه تحصیل می‌کرد. در ۲۰۱۸ آنها به مسکو، روسیه بازگشتند. تورسینبایوا به زبان‌های روسی و انگلیسی صحبت می‌کند.
بیبی‌سارا آساوبایوا (, Bibısara Asaubaeva؛ زادهٔ ۲۶ فوریه ۲۰۰۴) یک شطرنج‌باز اهل قزاقستان است. آساوبایوا دارای عنوان‌های استاد بین‌المللی زنان (WIM) و استاد بزرگ زنان (WGM) از سوی فیده است. او دو بار قهرمان قهرمانی شطرنج بلیتز زنان جهان شده است. فیده او را در سال ۲۰۲۱، در حالی که هنوز نوجوان بود، به‌عنوان بهترین شطرنج‌باز زن آسیا معرفی کرد. در سال ۲۰۲۲، او به‌خاطر تبدیل شدن به جوان‌ترین قهرمان قهرمانی شطرنج بلیتز زنان جهان در قهرمانی بلیتز جهان ۲۰۲۱، وارد رکوردهای جهانی گینس شد. او این عنوان را در قهرمانی
جهانی گینس شد. او این عنوان را در قهرمانی بلیتز جهان ۲۰۲۲ نیز حفظ کرد. زندگی‌نامه. بیبی‌سارا آساوبایوا در طراز، قزاقستان به دنیا آمد. او نخستین بازی شطرنج خود را در چهار سالگی انجام داد، که توسط پدربزرگش به او آموزش داده شده بود. او در شش سالگی، نخستین قهرمانی شهری خود را به دست آورد. در سال ۲۰۱۱ و در سن ۷ سالگی، با قهرمانی در بخش دختران زیر ۸ سال قهرمانی شطرنج جوانان جهان در کالداس نوواس، برزیل، عنوان استاد فیده زنان (WFM) را کسب کرد. آساوبایوا همچنین در ژیمناستیک هنری نیز فعالیت داشت و چندین بار قهرمان
ژیمناستیک هنری نیز فعالیت داشت و چندین بار قهرمان آستانه شد.
آنا سرگیِونا دانیلینا (؛ زادهٔ ۲۰ اوت ۱۹۹۵) تنیس‌باز روس‌تبار اهل قزاقستان است. او در دوبل، به رتبهٔ شماره ۱۰ جهان در رده‌بندی انجمن تنیس زنان (WTA) رسیده است. در بخش انفرادی، بهترین ردهٔ او شمارهٔ ۲۶۹ بوده است. دانیلینا قهرمان گرند اسلم در دوبل مختلط است و در تنیس آزاد آمریکا ۲۰۲۳ همراه با هری هلیووارا به قهرمانی رسید. دانیلینا که در آغاز برای زادگاهش روسیه بازی می‌کرد، در مارس ۲۰۱۱ و در سن ۱۵ سالگی تابعیت ورزشی خود را به قزاقستان تغییر داد. او در ردهٔ جوانان، در فوریهٔ ۲۰۱۳ به رتبهٔ سوم جهان در رده‌بندی
در فوریهٔ ۲۰۱۳ به رتبهٔ سوم جهان در رده‌بندی ترکیبی دست یافت. از زمان حرفه‌ای شدن، دانیلینا ۹ عنوان در رقابت‌های دوبل تور WTA و ۳ عنوان در سطح تنیس چلنجر زنان کسب کرده است. او همچنین یک عنوان انفرادی و ۲۷ عنوان دوبل در تور جهانی تنیس زنان آی‌تی‌اف به‌دست آورده است. دانیلینا همراه با بتریز حدید مایا، به موفقیت بزرگی در دوبل زنان دست یافتند و به فینال تنیس آزاد استرالیا ۲۰۲۲ - دوبل زنان رسیدند، اما در یک مسابقهٔ سه‌سته‌ای، در برابر باربورا کریچیکووا و کاترینا سینیاکووا شکست خوردند.
سرافیما سمیونوفنا بریوسووا (; – ) یکی از اولین جراحان مغز و اعصاب زن در جهان بود و نقش مهمی در شکل‌گیری جراحی مغز و اعصاب روسیه ایفا کرد. او که هم پزشک و هم دارای دکترای فلسفه بود، بخش عمده‌ای از زندگی خود را صرف تحقیق و پیشرفت در زمینه جراحی مغز و اعصاب کرد. بریوسووا یکی از چهار زن اولیه‌ای است که در سراسر جهان به جراحی مغز و اعصاب پرداختند و به احتمال زیاد اولین جراح مغز و اعصاب زن در جهان محسوب می‌شود. احتمالاً به دلیل جنگ سرد، کارهای بریوسووا تا حد زیادی ناشناخته و نادیده گرفته شده است. زندگی‌نامه.
ناشناخته و نادیده گرفته شده است. زندگی‌نامه. تحصیلات. بریوسووا در ابتدا به تحصیل در رشته زبان‌شناسی و تاریخ پرداخت، اما در جبهه‌های جنگ جهانی اول به عنوان پرستار خدمت کرد و همین امر موجب علاقه‌مند شدن او به پزشکی و تغییر مسیر شغلی‌اش شد. این در حالی بود که زنان برای اولین بار در بسیاری از جوامع جهانی و همچنین در روسیه اجازه یافته بودند به طبابت بپردازند. در سال ۱۹۱۷، تحصیل در دومین مؤسسه پزشکی مسکو را آغاز کرد و در سال ۱۹۲۳ فارغ‌التحصیل شد. سپس به عنوان رزیدنت در کلینیک جراحی بیمارستان دانشگاه پزشکی دولتی
در کلینیک جراحی بیمارستان دانشگاه پزشکی دولتی یاروسلاول مشغول به کار شد. در سال ۱۹۲۵، در برنامه تحصیلات تکمیلی مؤسسه پزشکی اول مسکو در دپارتمان جراحی عملی پذیرفته شد. در طول دهه بعد، بریوسووا به عنوان پژوهشگر ارشد و استادیار مشغول به کار بود و در این دوران پیشرفت‌های بسیاری در حوزه تخصصی خود ایجاد کرد. او در سال ۱۹۳۹ از رساله دکترای فلسفه در علوم پزشکی دفاع کرد و در سال ۱۹۴۱ به عنوان استاد جراحی مغز و اعصاب منصوب شد. جراحی مغز و اعصاب. سرافیما به یکی از نزدیک‌ترین همکاران نیکولای بوردنکو تبدیل شد. بوردنکو
همکاران نیکولای بوردنکو تبدیل شد. بوردنکو که در سال ۱۹۲۴ جراحی مغز و اعصاب را به عنوان یک رشته مستقل تأسیس کرد، خود جراح نظامی و کمونیست انقلابی بود و به عنوان بنیانگذار جراحی مغز و اعصاب روسیه شناخته می‌شود. سرافیما از سال ۱۹۲۹ در مؤسسه جراحی مغز و اعصاب مسکو با او همکاری کرد و در تمام روش‌های عصبی موجود در آن زمان آموزش دید. او به ارائه درمان‌های بالینی برای آسیب‌های تروماتیک مغز، آسیب‌های اعصاب محیطی و سایر موارد پرداخت. او درک درد در سخت‌شامه، نوروانکولوژی و فشار داخل جمجمه‌ای در بیمارانی که تحت
و فشار داخل جمجمه‌ای در بیمارانی که تحت ترپاناسیون قرار گرفته بودند را مطالعه کرد. او مقالات علمی بسیاری را با نیکولای بوردنکو، آ.آ. آرندتوم و یو.وی. کونوالوف منتشر کرد. همچنین در سال ۱۹۵۱ کتاب «آنژیوگرافی مغز» را نوشت که اولین رساله روسی در مورد آنژیوگرافی مغزی بود. این اثر وجود شریان‌های ارتباطی خلفی جنینی و ویژگی‌های ناشناخته قبلی حلقه ویلیس را مستند کرد. او این مشاهدات را با نمونه‌های انسانی انجام داد و عمدتاً به عدم تقارن و ناسازگاری آناتومیک این ساختار اشاره کرد. این رساله برای مطالعات آینده بسیار
اشاره کرد. این رساله برای مطالعات آینده بسیار حائز اهمیت شد. ترجمه. در دسامبر ۱۹۴۱، بریوسووا به دلیل ابتلا به آرتریت شدید مجبور به بازنشستگی از جراحی مغز و اعصاب شد و این امر او را بر آن داشت تا از تحصیلات قبلی خود در زمینه زبان‌شناسی و تسلط به چهار زبان مختلف استفاده کند. او وقت خود را صرف ترجمه مقالات مهم جراحی مغز و اعصاب به زبان روسی کرد که یکی از آنها کتاب «صرع و آناتومی عملکردی مغز انسان» نوشته وایلدر پنفیلد بود. او از طریق کار ترجمه خود اطمینان حاصل کرد که جراحان مغز و اعصاب فعلی و آینده روسیه
حاصل کرد که جراحان مغز و اعصاب فعلی و آینده روسیه بتوانند از ادبیات مهم این حوزه بهره ببرند.
شارلوت دسپارد (; – ) رمان‌نویس، کنشگر شین فین، و فعال حق رأی بریتانیایی-ایرلندی بود. او یکی از اعضای بنیان‌گذار اتحادیه آزادی زنان، جنبش صلح زنان و «اتحادیه حق رأی زنان ایرلند» بود و در طول زندگی خود در طیف گسترده‌ای از سازمان‌های سیاسی فعالیت داشت، از جمله: اتحادیه سیاسی اجتماعی زنان، اتحادیه انسان‌دوستی، حزب کارگر بریتانیا، کومان نا مان (سازمان شبه‌نظامی آزادی‌بخش ایرلند) و حزب کمونیست بریتانیای کبیر. دسپارد چهار بار به خاطر فعالیت‌هایش برای حق رأی زنان دستگیر و زندانی شد، و تا نود و پنج سالگی‌اش برای
دستگیر و زندانی شد، و تا نود و پنج سالگی‌اش برای استیفای حقوق زنان، بهبود وضع قشرهای کم‌توانمند و صلح جهانی مبارزه می‌کرد. زندگانی‌نامه. شارلوت فرنچ در ۱۵ ژوئن ۱۸۴۴ در ادینبرو متولد شد و دوران کودکی خود را در ادینبرو و کمبل‌تاون در اسکاتلند گذراند، و از حدود سال ۱۸۵۰ در ریپل، کنت در انگلستان زندگی کرد. پدرش، جان تریسی ویلیام فرنچ، کاپیتان ایرلندی نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود که در سال ۱۸۵۵ درگذشت و مادرش، مارگارت فرنچ دچار بیماری روانی بود و در سال ۱۸۶۵ فوت کرد. در سال ۱۸۷۰، هم‌زمان با آغاز جنگ فرانسه
فوت کرد. در سال ۱۸۷۰، هم‌زمان با آغاز جنگ فرانسه و پروس شارلوت با تاجر بریتانیایی، ماکسیمیلیان کاردن دسپارد، ازدواج کرد و همراه او به کشورهای آسیایی، از جمله هند سفر نمود. ماکسیمیلیان در سال ۱۸۹۰ در جریان سفر دریای درگذشت؛ آن‌ها فرزندی نداشتند و دِسپارد تا پایان عمر عمدتاً لباس سیاه می‌پوشید. داستان‌نویسی. نخستین رمان دسپارد با عنوان "پاک همچون یخ، خالص همچون برف" در سال ۱۸۷۴ منتشر شد. در شانزده سال بعد، دسپارد ده رمان نوشت که سه‌تای آن‌ها هرگز منتشر نشدند. رمان "تبعیدشده: رمانی دربارهٔ مسئله حق رأی زنان"
رمان "تبعیدشده: رمانی دربارهٔ مسئله حق رأی زنان" را با همکاری دوستش، میبل کالینز، نوشت و در سال ۱۹۰۸ منتشر کرد. سیاست. دِسپارد دوست صمیمی النور مارکس (جوان‌ترین دختر کارل مارکس) بود و به‌عنوان نماینده‌ای از بریتانیا در بین‌الملل دوم حضور یافت. او کارزاری علیه جنگ بوئر دوم راه انداخت و از آن به‌عنوان «جنگی پلید از سوی این دولت سرمایه‌داری» یاد کرد. همچنین در جریان جنگ جهانی اول در سراسر بریتانیا به سخنرانی علیه استفاده از نظام وظیفه پرداخت و سازمان صلح‌طلب به نام «جنبش صلح زنان» را برای مبارزه با جنگ‌طلبی
به نام «جنبش صلح زنان» را برای مبارزه با جنگ‌طلبی تأسیس کرد. تعهد دسپارد به رفاه اجتماعی او را به همکاری با گروه‌های مختلف، از جمله اتحادیه آزادی زنان (WFL) که در سال ۱۹۰۷ تأسیس کرد، کشاند. او همچنین برای فعالیت‌های رادیکال خود در جنبش حق رأی زنان معروف بود و به‌دلیل فعالیت‌هایش چندین بار زندانی شد. او به شدت مخالف جنگ بوئر و نظام وظیفه در طول جنگ جهانی اول بود و «جنبش صلح زنان» را برای ترویج صلح‌طلبی تأسیس کرد. فعالیت سیاسی دسپارد فراتر از مساعی‌اش در بریتانیا بود. در سال ۱۹۰۸، او از رهبران «اتحادیه حق
بود. در سال ۱۹۰۸، او از رهبران «اتحادیه حق رأی زنان ایرلند» بود و از جنگ استقلال ایرلند حمایت می‌کرد و «اتحادیه دفاع از زندانیان زن» را سازماندهی نمود. بعدها به حزب کمونیست بریتانیای کبیر پیوست و در سال ۱۹۳۰ به اتحاد جماهیر شوروی سفر کرد. علی‌رغم مشکلات شخصی و تخریب خانه‌اش توسط گروه‌های ضدکمونیست، دسپارد تا سال‌های آخر عمرش به فعالیت‌های سیاسی خود ادامه داد و علیه فاشیسم سخنرانی کرد. او در سال ۱۹۳۹ در سن ۹۵ سالگی درگذشت. نام او در لندن بر روی چندین خیابان و یک بار گزارده شده است.
سیلوانا دِ ماری (؛ زادهٔ ۵ ژوئیه ۱۹۵۳) نویسنده‌ی ایتالیایی داستان‌های کودک و نوجوان و یک جراح و روان‌درمانگر است که مجوز فعالیتش لغو شده است. او همچنین به عنوان نویسندهٔ رمان فانتزی برنده جایزه شده است. در ایتالیا، او بیشتر به دلیل مواضع همجنس‌گراهراسانه، نژادپرستانه، ضد علمی، ضد واکسن و جنسیت‌گرایانه‌اش شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. د ماری در سال ۱۹۵۳ در سانتا ماریا کاپوا وتِره (کازرتا، ایتالیا) به دنیا آمد. او به عنوان جراح هم در ایتالیا و هم در اتیوپی فعالیت داشت، و سپس یک مطب خصوصی روان‌درمانی در شهر تورین
داشت، و سپس یک مطب خصوصی روان‌درمانی در شهر تورین راه‌اندازی کرد. رمان «L'ultimo Elfo» (آخرین الف، که در آمریکا با عنوان «آخرین اژدها» منتشر شده) سومین کتاب کودکانهٔ او و اولین کتابش بود که به زبان انگلیسی ترجمه شد. این کتاب همچنین به زبان‌های فرانسوی، آلمانی، اسپانیایی، پرتغالی و چندین زبان دیگر ترجمه شده است و در مجموع در ۲۳ کشور منتشر شده است (از جمله: برزیل، بلغارستان، چین، فنلاند، فرانسه، آلمان، مجارستان، ژاپن، لتونی، لیتوانی، مقدونیه، هلند، پاناما، لهستان، پرتغال، رومانی، روسیه، اسپانیا، تایلند،
لهستان، پرتغال، رومانی، روسیه، اسپانیا، تایلند، تایوان، اوکراین، بریتانیا و آمریکا). کتاب بعدی او، «L'Ultimo Orco» (آخرین غول)، در سال ۲۰۰۶ جایزه «اینترنشنال ابوید بوک فور یانگ» را از آن خود کرد و در سال ۲۰۰۹ در فرانسه برنده جایزه «پیکس سورسیرس» در بخش ادبیات کودک شد. این کتاب در کشورهای فرانسه، آلمان، مجارستان، ژاپن، لیتوانی، مقدونیه، پاناما، رومانی، تایلند، بریتانیا و آمریکا منتشر شده است. جنجال‌ها. از اوایل سال ۲۰۱۷، پس از شکایتی که از سوی برخی سازمان‌های همجنس‌گرایان مطرح شد، د ماری به دلیل اظهاراتش
همجنس‌گرایان مطرح شد، د ماری به دلیل اظهاراتش دربارهٔ همجنس‌گرایی (که مدعی شد «وجود ندارد»)، گروه‌های همجنس‌گرا (که آن‌ها را «جنایتکار» خوانده بود) و مقعدگرایی، که توسط رئیس سازمان پزشکان به عنوان نظراتی ناهماهنگ با باورهای پزشکی امروزی توصیف شد، به شورای پزشکی ایتالیا فراخوانده شد. او دو بار به دلیل افترا به جامعه LGBT+ محکوم شد. او انجمن روان‌پزشکی آمریکا را «بی‌معنا» توصیف کرد، به «سندرم روده همجنس‌گرایان» اشاره کرد، اصطلاحی بحث‌برانگیز و منسوخ، و وجود همجنس‌گرایی را انکار کرد و گفت: «تنها یک نوع مفهوم
را انکار کرد و گفت: «تنها یک نوع مفهوم جنسیت وجود دارد و کسانی که آن را نمی‌پذیرند، افراد زیان‌دیدهٔ زیستی هستند.» دربارهٔ «راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی» (DSM) نیز گفت: «APA (انجمن روان‌پزشکی آمریکا) جهان را با استفاده از دفترچه راهنمای آماری تشخیصی، که بدون آن نمی‌توان تشخیص رسمی داد یا نظری کارشناسی ارائه کرد، کنترل می‌کند. DSM (راهنمای تشخیص آماری) بسیار گران است و همان ارزش اخلاقی و علمی را دارد که بیانیه‌های نژادی در گذشته داشتند.» در سال ۲۰۱۳، د ماری نامه‌ای سرگشاده به پاپ فرانسیس نوشت و از
د ماری نامه‌ای سرگشاده به پاپ فرانسیس نوشت و از او خواست تا به جای تلاش برای محبوبیت، از مسیحیان تحت آزار و شکنجه دفاع کند. در سال ۲۰۲۱، انجمن پزشکی تورین، او را همراه با ۹۴ پزشک و دندان‌پزشک دیگر به دلیل امتناع از دریافت واکسن کرونا از فعالیت‌های حرفه‌ای که شامل تماس انسانی می‌شد، تعلیق کرد. در ژوئن ۲۰۲۳، نام او از فهرست اعضای سازمان پزشکان تورین حذف شد. سیلوانا د ماری در دو پروندهٔ افترا در دادگاه منطقه‌ای تورین محکوم شد. در مورد اول، اتهامات بر اساس ادعاهای مطرح شده توسط یک گروه دگرباشان جنسی تورین
ادعاهای مطرح شده توسط یک گروه دگرباشان جنسی تورین همراه با کمیته حقوق بشر پیمونت و شهر تورین، در رابطه با اظهارات د ماری، که در آن او ادعا کرد رابطه جنسی مقعدی یک عمل شیطانی است، انجمن‌های همجنس‌گرا به عنوان جنایت و همجنس گرایان را «نژاد جدید آریایی» و «احمق» نامید. سیلوانا دی ماری به جرم افترا مجرم شناخته شد و به پرداخت ۱۵۰۰ یورو جریمه محکوم شد.
جولیا کاترین استیمسون (به انگلیسی: Julia Catherine Stimson، زاده ۲۶ مه ۱۸۸۱ - درگذشته ۳۰ سپتامبر ۱۹۴۸) یک پرستار آمریکایی بود که به عنوان یکی از چندین نفری شناخته می‌شود که پرستاری را به یک حرفه رساند. اوایل زندگی. جولیا کاترین استیمسون در ۲۶ مه ۱۸۸۱ در ووستر، ماساچوست به دنیا آمد. پدر و مادر او کشیش هنری ای. استیمسون و آلیس بارتلت استیمسون بودند. او پنج خواهر و برادر داشت: دکتر باربارا بی استیمسون، دکتر فیلیپ ام. استیمسون، السی استیمسون اسمیت، لوسیل استیمسون هاروی و هنری بی. استیمسون. او همچنین دختر عموی
هاروی و هنری بی. استیمسون. او همچنین دختر عموی نخست‌وزیر جنگ و وزیر امور خارجه هنری ال. استیمسون بود. او مدرک لیسانس خود را از کالج واسر در سال ۱۹۰۱ دریافت کرد، سپس در سال ۱۹۰۸ مدرکی را از مدرسه آموزش پرستاران در بیمارستان نیویورک دریافت کرد. او تعدادی پست اداری در شهر نیویورک و میسوری داشت و در سال ۱۹۱۷ مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه واشینگتن در سنت لوئیس دریافت کرد. او در آوریل ۱۹۱۷ برای خدمت سربازی داوطلب شد. پیشه نظامی. به عنوان سرپرست پرستاری ارتش ایالات متحده آمریکا در طول جنگ جهانی اول،
ارتش ایالات متحده آمریکا در طول جنگ جهانی اول، استیمسون اولین زنی بود که به درجه سرگرد در ارتش ایالات متحده آمریکا رسید. مری تی. سارنکی، نویسنده "کتاب «تاریخچه پرستاری ارتش ایالات متحده آمریکا»" (مطبوعات پن، ۱۹۹۳) نوشت: «استیمسون به‌طور فعال یک ایدئولوژی فمینیستی را در چندین زمینه منحصر به فرد ظالمانه و پدرانه زندگی می‌کرد - خانه طبقه بالای ویکتوریایی، محیط بیمارستانی در اوایل قرن بیستم و تأسیسات نظامی در اوایل قرن بیستم.» هزاران پرستار زن در سپاه نام‌نویسی کردند و از جنگ به عنوان پرستاری حرفه‌ای و کهنه
کردند و از جنگ به عنوان پرستاری حرفه‌ای و کهنه سرباز بازگشتند. به استیمسون مدال خدمات برجسته ایالات متحده آمریکا اعطا شد، که توسط ژنرال جان جی. پرشینگ ارائه شد. او همچنین نشان صلیب سرخ سلطنتی را نیز دریافت کرد. اگرچه استیمسون در سال ۱۹۳۷ از ارتش بازنشسته شد، اما پس از شروع جنگ جهانی دوم به عنوان رئیس شورای پرستاری دفاع ملی بازگشت و نسل جدیدی از زنان را برای خدمت به عنوان پرستار استخدام کرد. او در سال ۱۹۴۸، اندکی قبل از مرگش، به درجه سرهنگ کامل ارتقا یافت. استیمسون، که از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۴ به عنوان رئیس
استیمسون، که از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۴ به عنوان رئیس انجمن پرستاری ایالات متحده آمریکا خدمت کرد، در سال ۱۹۷۶ به تالار مشاهیر آن انجمن معرفی شد. مقالات او در آرشیو مرکز پزشکی ویل کورنل نیویورک نگهداری می‌شود. افتخارات. نقل‌قول مدال خدمات برجسته. رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا، با مجوز قانون کنگره، ۹ ژوئیه ۱۹۱۸، از تقدیم مدال خدمات برجسته ارتش به پرستار ارشد جولیا سی. استیمسون، پرستاری ارتش ایالات متحده، برای خدمات فوق‌العاده شایسته و ممتاز به دولت ایالات متحده، در یک وظیفه با مسئولیت بزرگ در طول جنگ جهانی اول به
یک وظیفه با مسئولیت بزرگ در طول جنگ جهانی اول به عنوان رئیس پایگاه شماره ۱. پرستار ارشد استیمسون توانایی سازماندهی و مدیریت قابل توجهی را در زمانی که آن واحد در حال خدمت فعال با نیروهای بریتانیا بود، از خود نشان داد. در زمانی که پرستار ارشد صلیب سرخ آمریکا در فرانسه بود، تعهد او به وظیفه استثنایی بود. وی پس از انتصاب به عنوان مدیر خدمات پرستاری نیروهای اعزامی آمریکا، وظایف سختی را با انرژی آشکار انجام داد و به نتایج درخشانی دست یافت. در طول خدمات کارآمدی که او ارائه کرد، از هزاران بیمار و مجروح به درستی
که او ارائه کرد، از هزاران بیمار و مجروح به درستی مراقبت شد.
اسپشیوزا نایگاگا واندرا کازیبوی (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اوگاندایی و اولین معاون رئیس‌جمهور زن در آفریقا است. او از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۳ به عنوان ششمین معاون رئیس‌جمهور اوگاندا خدمت کرد و به این ترتیب اولین زن در آفریقا بود که به مقام معاونت رئیس‌جمهور در یک کشور مستقل دست یافت. کازیبوی همچنین جراح بوده و به دلیل داشتن فرزندان دوقلو به «نالونگو» نیز معروف است. در آگوست ۲۰۱۳، بان کی مون، دبیرکل سازمان ملل متحد، او را به عنوان فرستاده ویژه سازمان ملل متحد برای اچ‌آی‌وی/ایدز در آفریقا منصوب کرد. پیشینه و تحصیلات.
در آفریقا منصوب کرد. پیشینه و تحصیلات. اسپشیوزا کازیبوی در ۱ ژوئیه ۱۹۵۴ در منطقه ایگانگا متولد شد. او در کالج مونت سنت مری ناماگانگا، یک دبیرستان معتبر شبانه‌روزی دخترانه وابسته به کلیسای کاتولیک واقع در بزرگراه کامپالا-جینجا، نزدیک شهر لوگازی تحصیل کرد. در سال ۱۹۷۴ وارد دانشکده پزشکی دانشگاه ماکِرِر شد و در سال ۱۹۷۹ با مدرک کارشناسی پزشکی و جراحی فارغ‌التحصیل شد. او سپس مدرک کارشناسی ارشد پزشکی را نیز از دانشکده پزشکی دانشگاه ماکِرِر با تخصص جراحی عمومی دریافت کرد. در سال ۲۰۰۹، مدرک دکترای علوم (SD) را از
کرد. در سال ۲۰۰۹، مدرک دکترای علوم (SD) را از دانشکده بهداشت عمومی هاروارد، گروه جمعیت و بهداشت بین‌المللی دریافت نمود. سوابق کاری. کازیبوی فعالیت سیاسی خود را به عنوان رئیس روسای تالارهای اقامت در دانشگاه ماکِرِر کامپالا (۱۹۷۶–۱۹۷۵) آغاز کرد که معادل ریاست اتحادیه دانشگاه بود و توسط رئیس‌جمهور وقت، ایدی آمین دادا لغو شده بود. او سپس به عضویت شاخه‌های جوانان و زنان حزب دموکراتیک اوگاندا درآمد. در سال ۱۹۸۷ اولین انتخابات خود را به عنوان رهبر روستا با لیست جنبش مقاومت ملی (NRM) برنده شد. او سپس به عنوان
جنبش مقاومت ملی (NRM) برنده شد. او سپس به عنوان نماینده زنان منطقه کامپالا انتخاب شد و ریاست کمیته مشورتی کمپین انتخاباتی موسی‌ونی را بر عهده گرفت. او از سال ۱۹۸۹ در دولت یووری موسونی خدمت کرد و ابتدا به عنوان معاون وزیر صنعت منصوب شد که این سمت را تا سال ۱۹۹۱ حفظ کرد. از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ به عنوان وزیر امور جنسیتی و توسعه جامعه خدمت کرد. او عضو مجمع قانون اساسی بود که در سال ۱۹۹۴ قانون اساسی جدید اوگاندا را تدوین کرد. در سال ۱۹۹۶ به عنوان عضو پارلمان حوزه انتخابیه جنوب کیگولو در منطقه ایگانگا انتخاب شد. از
جنوب کیگولو در منطقه ایگانگا انتخاب شد. از ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۳، اسپشیوزا کازیبوی به عنوان معاون رئیس‌جمهور اوگاندا و وزیر کشاورزی، صنعت دام و شیلات خدمت کرد. کازیبوی از مدافعان موقعیت زنان در آفریقا بوده است. او در سال ۱۹۹۸ با همکاری سازمان وحدت آفریقا و کمیسیون اقتصادی سازمان ملل متحد برای آفریقا، کمیته زنان آفریقایی برای صلح و توسعه (AWCPD) را تأسیس کرد که ریاست آن را بر عهده داشته است. هدف این کمیته تسهیل مشارکت زنان در فرآیندهای صلح و توسعه در قاره آفریقا بوده است. کازیبوی همچنین ریاست یا عضویت در گروه‌های
است. کازیبوی همچنین ریاست یا عضویت در گروه‌های مختلف منافع ملی از جمله گروه مشورتی ارشد زنان در محیط زیست، انجمن زنان کارآفرین اوگاندا، انجمن زنان پزشک اوگاندا و میز گرد انرژی کشاورزی اوگاندا (AER/U) را بر عهده داشته است. کازیبوی در ۲۵ نوامبر ۱۹۹۱ ریاست کنفرانس افتتاحیه AER/اوگاندا را در هتل شرایتون کامپالا بر عهده داشت و همچنین برای چندین سال در کمیته افتخاری میز گرد انرژی کشاورزی (AER) خدمت کرد که مورد توجه گسترده قرار گرفت. در سال ۱۹۹۸، سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (FAO) به پاس «سهم او در امنیت
و کشاورزی ملل متحد (FAO) به پاس «سهم او در امنیت غذایی و ریشه‌کنی فقر» مدال «سِرِس» را به او اهدا کرد.
چرا افغانستان (عربی: أفغانستان لماذا) فیلم ناتمامی است که در ۱۹۸۴ به کارگردانی عبدالله المصباحی در مراکش شروع به ساخت شد ولی کامل نشد. این فیلم به اشغال افغانستان از سوی شوروی پرداخته و با حضور چندین بازیگر سرشناس عرب و خارجی ساخته شده است؛ از جمله ایرن پاپاس بازیگر یونانی، عبدالله غیث و سعاد حسنی دو بازیگر فقید مصری، و همچنین بازیگر اسکاتلندی شان کانری. با این حال، فیلم از نمایش عمومی منع شد و در آرشیو مرکز سینمایی مراکش باقی ماند. این فیلم در مناطق تطوان، المضیق و شفشاون در کشور مراکش فیلم‌برداری شده است.
و شفشاون در کشور مراکش فیلم‌برداری شده است. این فیلم بازیگران دیگری مانند حمیدو بن‌مسعود(فرانسوی)، بازیگر ایتالیایی جولیانو جما، محمد حسن الجندی و بازیگر فرانسوی مارسل بوزوفی را هم در خود داشت. داستان فیلم. داستان فیلم که به قلم عبدالله المصباحی نوشته شده، پیرامون یک استاد دانشگاه می‌گشت – که نقش او را عبدالله غیث ایفا می‌کند – که در دانشگاه کابل تدریس می‌کرد و با اشغال افغانستان توسط شوروی مخالفت ورزید. او آشکارا استعمار را محکوم کرد و آن را حمله‌ای به آزادی یک ملت صلح‌طلب می‌دانست. این دیدگاه او با خشونت
یک ملت صلح‌طلب می‌دانست. این دیدگاه او با خشونت بی‌رحمانه اشغال‌گران نیز تأیید می‌شد؛ اشغال‌گرانی که در آزار و اذیت مردم افغانستان افراط کرده و احساسات آنان را با بی‌حرمتی به مقدساتشان، از جمله سوزاندن آشکار قرآن کریم، جریحه‌دار می‌کردند. در واکنش به این خشم و ستم، استاد دانشگاه تصمیم می‌گیرد گروهی از شهروندان را گرد هم آورد و از آن‌ها می‌خواهد کابل را ترک کرده و به پیشاور، واقع در مرز پاکستان، رفتند. در مسیر حرکت، این استاد پیام خود را برای مقابله با اشغال‌گران گسترش می‌داد، و در مدت زمانی کوتاه، این گروه