payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شرکت کردند. نقش آنها عمدتاً در ارائه کمک‌های بشردوستانه و همچنین حمایت از توسعه زیرساخت‌های اساسی جامعه در افغانستان فعال بوده است. جنگ داخلی یمن گارد ریاستی در جنگ داخلی یمن در حمایت از دولت رئیس جمهور عبد ربه منصور هادی نقش داشته است. سازمان. گارد ریاستی امارات متحده عربی، فرماندهی عملیات ویژه امارات را تحت کنترل خود دارد. همچنین دارای واحد ماموریت ویژه است. ستاد فرماندهی دفتر مرکزی گارد در ابوظبی، پایتخت امارات متحده عربی واقع شده است. این ساختمان شامل یک زیرزمین، یک طبقه همکف و سه طبقه فوقانی است.
یک زیرزمین، یک طبقه همکف و سه طبقه فوقانی است. مساحت آن حدود ۳۱۰۰۰ متر مربع است.
کلیسای گئورگ مقدس (کاراشن) (؛ (Սուրբ Սարգիս)) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کاراشن، استان سیونیک ارمنستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گئورگ مقدس (سیغناغ) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر سیغناغ، کاختی گرجستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گئورگ مقدس (نور ناخیجوان) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر نور ناخیجوان، روستوف-نا-دونو روسیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای باروری پاک مریم مقدس (ژوانتس) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ژوانتس، استان خملنیتسکی اوکراین می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای عید بشارت مریم مقدس (ایوانو-فرانکیفسک) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر ایوانو-فرانکیفسک، استان ایوانو-فرانکیفسک اوکراین می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (کیشیناو) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر کیشیناو، مولداوی می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (آستراخان) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر آستراخان، استان آستراخان روسیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (بصره) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر بصره، استان بصره عراق می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (هورودنکا) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر هورودنکا، استان ایوانو-فرانکیفسک اوکراین می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (قوکاساوان) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر قوکاساوان، استان آرارات ارمنستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (مسکو) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر مسکو، استان مسکو روسیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای مریم مقدس (نور ناخیجوان) (؛ Նոր Նախիջևանի Սուրբ Աստվածածին (Աստվածամոր վերափոխման) եկեղեցի) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر نور ناخیجوان، روستوف-نا-دونو روسیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گریگور روشنگر مقدس (لیورنو) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای کاتولیک ارمنی واقع در شهر لیورنو، استان لیورنو ایتالیا می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۸ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری باروک طراحی شده است.
پاستا اِنکاشاتا یک غذای پاستای تنوری جشن محسوب می‌شود که خاستگاه آن کمونه (شهرداری) مسینا در سیسیل است؛ با این حال امروزه نسخه‌های گوناگونی از آن در هر استان سیسیل و کالابریا وجود دارد. مواد اولیه بسته به منطقه و همچنین سلیقهٔ شخصی متفاوت است. برای نمونه، اگرچه این غذا معمولاً از دو نوع پنیر استفاده می‌کند، اما سس بشامل می‌تواند جایگزین یکی از پنیرها شود. در گذشته، این غذا در ظرفی پخته می‌شد که بر روی زغال‌های داغ قرار داده و با همان پوشانده می‌شد. این غذا با آثار آندره‌آ کامی‌لری و شخصیت بازرس مونتالبانو
با آثار آندره‌آ کامی‌لری و شخصیت بازرس مونتالبانو شناخته‌شده‌تر شد. انواع. مسینا. نسخه مسینا یکی از رایج‌ترین انواع آن است و عموماً با پاستای ماکارونی، راگو، بادمجان سرخ‌شده، "کاچیوکاوالو" (به زبان سیسیلی "کاسیوکاوادو")، "پنیر پکورینو سیسیلیانو"، شراب سفید، ریحان و اغلب مواد اضافی مانند "سوپرساتا"، کوفته قلقلی، سالامی، تخم‌مرغ آب‌پز، نخود فرنگی و پودر سوخاری تهیه می‌شود. راگوسا. نسخه راگوسا حاوی نخود فرنگی، سوسیس خرد شده و پنیر ریکوتا است. پالرمو. در نسخه پالرمو ، سس گوجه فرنگی جایگزین راگو می‌شود. آنا.
پالرمو ، سس گوجه فرنگی جایگزین راگو می‌شود. آنا. نسخهٔ انا بیش از دیگر نسخه‌ها متفاوت است، زیرا در آن از راگو، بادمجان یا کاتجوکاوالو استفاده نمی‌شود. در عوض، از گل‌کلم، پکورینو سیسیلیانو، سوسیس و دیگر مواد بهره گرفته می‌شود. سیراکیوز. نسخهٔ سیراکوزا بیشترین شباهت را به نسخه‌های استان‌های همسایهٔ راگوزا و اِنّا دارد، زیرا در آن نیز از راگو، بادمجان و کاتجوکاوالو استفاده نمی‌شود. در عوض، از ریکوتا، پکورینو سیسیلیانو، گل‌کلم و تخم‌مرغ (که پیش از پخت بر روی غذا ریخته می‌شود) بهره گرفته می‌شود. کالتانیستا. در
ریخته می‌شود) بهره گرفته می‌شود. کالتانیستا. در گلا، در استان کالتانیستا، گاهی اوقات به جای بادمجان از گل کلم نیز استفاده می‌شود و گاهی اوقات ماهی کولی نیز به آن اضافه می‌شود. کالابریا. نسخهٔ کالابریا بیشترین شباهت را به نسخهٔ مسینا دارد که با ماکارونی، راگو، کوفته‌قلقلی، تخم‌مرغ پخته، بادمجان سرخ‌شده، کاتجوکاوالو یا پروولا سیلانا، پکورینو سیسیلیانو و اغلب مواد اضافی همچون سوپرساتا، سالامی، تخم‌مرغ پخته و خرده‌نان تهیه می‌شود.
آسیه نامی زنانه عربی، اسلامی است که در کشورهای مختلف و توسط مسلمانان استفاده می‌شود.
کولورجونس (در ساردنیایی؛ همچنین با نام‌های کولورجیونیس، کولورجونِس، کولِی‌جونیس، کولورجونیس، کولونجونیس، کولینجونیس، کولورزونِس یا آنجلوتوس، «انیولوتی»؛ به زبان ایتالیایی: "Culurgioni"، مفرد: "Culurgione") گونه‌ای از پاستای پُر شدهٔ شبیه به راویولی در ساردینیا است. این خوراک در یک گونه با سیب‌زمینی، پنیر پکورینو و نعناع وجود دارد که یک ویژه‌خوراکِ معمولِ زیرمنطقهٔ اوگلیاسترا به‌شمار می‌رود. از سال 2015 به عنوان یک محصول دارای نشان جغرافیایی حفاظت‌شده (PGI) شناخته شده است. انواع. این غذا، بسته به کشور مبدأ،
شده است. انواع. این غذا، بسته به کشور مبدأ، در انواع مختلفی موجود است: اطلاعات تکمیلی. در روستای اولاسای، تا دهه ۱۹۶۰، رسم بر این بود که کولورجونس منحصراً در روز ارواح مصرف شود. در سراسر اوگلیاسترا و در روستاهای سادالی و استرزیلی در بارباژیا دی سئولو، کولورجیونس تنها یک خوراک محسوب نمی‌شوند، بلکه می‌توانند به‌عنوان هدیه نیز ارائه گردند. این خوراک در مناسبت‌های ویژه‌ای آماده می‌شد؛ مانند جشن شکرگزاری پس از پایان برداشت گندم، برای یادبود و بزرگداشت درگذشتگان در روز تمام‌ارواح در ماه نوامبر (با چربی خوک یا
در روز تمام‌ارواح در ماه نوامبر (با چربی خوک یا چربی گوسفند، یا برای جشن کارناوال در ماه فوریه. اسپیگیتا، یعنی روش بسته‌شدن ویژهٔ کولورجیونس، نماد گندم را بازمی‌نماید تا آغاز سال کشاورزی جدید را در پایان ماه اوت نوید دهد. بر پایهٔ سنت، کولورجیونس همچنین به‌عنوان تعویذهایی در نظر گرفته می‌شدند که خانواده را از سوگ و داغداری محافظت می‌کردند.
پنیر سالوا از کرما، یک پنیر شیر گاو نام مبدأ حفاظت‌شده است که با کشک خام تهیه می‌شود. این پنیر، پنیری با پوست شسته شده است که دوره رسیدن متوسط یا طولانی را طی می‌کند. سالوا به‌طور سنتی در دشت مرکزی لومباردی مصرف می‌شود و به ویژه در منطقه کرما، برگامو و برشا تولید می‌شود. همچنین در استان‌های لکو، لودی و میلان نیز تولید می‌شود. سالوا شباهت‌های زیادی به کوارتیرولو دارد، اگرچه با مدت زمان طولانی‌تر رسیدن و پیچیدگی عطری عمده از آن متفاوت است. ریشه نام. نام سالوا از ایدهٔ ذخیره شیر (به معنای تحت‌اللفظی «نجات دادن
ایدهٔ ذخیره شیر (به معنای تحت‌اللفظی «نجات دادن شیر») گرفته شده است، که سنتی است برای ذخیرهٔ شیر فراوانی که در بهار از فرایند تهیهٔ پنیر باقی می‌ماند و سپس برای تولید پنیر سالوا استفاده می‌شود. این پنیر همچنین سالوا کرماسکو (به معنای تحت‌اللفظی «سالوا از کرما») نامیده می‌شود، به دلیل منشأ آن و مصرف سنتی در کرما، هرچند امروزه اغلب در جاهای دیگر تولید می‌شود. تاریخچه. ریشه‌های آن به قرن‌های هفدهم و هجدهم برمی‌گردد، زمانی که شناسایی نیمرخ متوازی‌السطوح سالوا روی برخی از پنیرهای تزئینی امکان‌پذیر می‌شود. این
روی برخی از پنیرهای تزئینی امکان‌پذیر می‌شود. این پنیرها به رنگ سفید کاهی بودند و پوسته نازکی داشتند و دارای چشم‌های بسیار نادری (به نام "اوکیاتور") بودند که با پنیر سالوای امروزی نیز مرتبط است. سالوا ارتباط نزدیکی با کوچ فصلی "برگامینی‌ها" (چوپانان برگامو) با گاوهایشان دارد که در پاییز از دره‌های برگامو و برشا به سمت مزارع در مناطق پست می‌آمدند و در بهار به دره‌ها بازمی‌گشتند. در طول این سفرها، گاوها شیر بیشتری از آنچه می‌توانستند مصرف کنند، به ویژه در بهار، تولید می‌کردند و این امر تبدیل آن به پنیر
بهار، تولید می‌کردند و این امر تبدیل آن به پنیر "استراچی دا سالوا" را ضروری می‌کرد تا در تابستان قابل نگهداری باشد. به نظر می‌رسد که جنگ‌سالار بارتولومئو کولئونی آنقدر از این پنیر لذت می‌برد که در طول بازرسی نظامی خود از استحکامات کرما، تعدادی پنیر به او تحویل داده شد. تولید. برای تولید پنیر سالوا از شیر پاستوریزهٔ پرچرب استفاده می‌شود. لخته شدن شیر در دمای ۳۶ °C (97 °F) حدود ۳۰ دقیقه طول می‌کشد. سپس پنیر تازه دو بار به قطعات بسیار کوچک خرد می‌شود. در نهایت، تودهٔ حجیم در محل مرطوبی برای ۸–۱۶ ساعت قرار
تودهٔ حجیم در محل مرطوبی برای ۸–۱۶ ساعت قرار داده می‌شود. دوران پیر شدن یا ۳–۵ ماه طول می‌کشد (در این حالت محصول دارای طعم معطر و خوش‌بو است)، یا ۸–۱۲ ماه. نمونه‌های نادری نیز تا ۳۶ ماه پیر می‌شوند. گاهی پوستهٔ پنیر با تفالهٔ انگور (پومیس) طعم‌دار می‌شود. تخته‌های پنیر سالوا شکل موازی‌الاضلاع دارند با یک ضلع صاف مربعی به طول ۱۱–۱۳ سانتی‌متر (۴٫۳–۵٫۱ اینچ) یا ۱۷–۱۹ سانتی‌متر (۶٫۷–۷٫۵ اینچ) و یک ضلع قوس‌دار مستقیم به طول ۹–۱۵ سانتی‌متر (۳٫۵–۵٫۹ اینچ). وزن متوسط هر تخته بین ۱٫۳ تا ۵ کیلوگرم (۲٫۹–۱۱٫۰ پوند)
هر تخته بین ۱٫۳ تا ۵ کیلوگرم (۲٫۹–۱۱٫۰ پوند) است. پوستهٔ پنیر با آب و نمک شسته می‌شود و پنیرهایی که برای مدت طولانی‌تر پیر می‌شوند با روغن چرب می‌گردند. در گذشته از روغن کتان برای این منظور استفاده می‌شد. به این ترتیب مقداری کپک زرد روی پوسته شکل می‌گیرد، که وارد پوسته شده و طعم پنیر را افزایش می‌دهد. پنیرها معمولاً با حروف بزرگ S و C علامت‌گذاری می‌شوند. در ۲۱ نوامبر ۲۰۰۲، کنسرسیوم حفاظت از سالوا کرماسکو تأسیس شد و به سالوا به دلیل منحصر به فرد بودن و روش سنتی تولید، عنوان «نام مبدأ حفاظت‌شده» اعطا شد.
سنتی تولید، عنوان «نام مبدأ حفاظت‌شده» اعطا شد. موارد استفاده. سالوا و تیگه. رایج‌ترین روش تهیهٔ پنیر سالوا در منطقهٔ کرما، سالوا کن له تیگه (سالوا با فلفل سبز ترش لومباردی) است. پنیر سالوا به مکعب‌های کوچک برش داده می‌شود و همراه با تیگه، که به نوارهای بزرگ بدون دانه خرد شده است، و مقدار کمی روغن زیتون سرو می‌گردد. این ترکیب پیش از مصرف بسته به ذائقه، مدتی استراحت داده می‌شود؛ زیرا بر این باورند که اضافه کردن بیش از حد روغن باعث نرم شدن بیش از حد پنیر می‌شود. سایر آماده‌سازی‌ها. سالوا را می‌توان در انواع
سایر آماده‌سازی‌ها. سالوا را می‌توان در انواع غذاها از پیش‌غذا گرفته تا دسر و از غذاهای اصلی تا غذاهای فرعی استفاده کرد.
سنت سباستین موضوع سه نقاشی از استاد ایتالیایی رنسانس اولیه، آندرئا مانتنیا است. این هنرمند پادوآ در دوره‌ای زندگی می‌کرد که طاعون مکرراً شیوع داشتند؛ سباستین به‌عنوان حافظ در برابر طاعون در نظر گرفته می‌شد، زیرا با تیرها هدف قرار گرفته بود و اعتقاد بر این بود که طاعون از طریق هوا منتشر می‌شود. در طول اقامت طولانی خود در منتووا، مانته‌نیا نزدیک کلیسای سان سباستیانو که به سنت سباستین اختصاص یافته بود، سکونت داشت. این سه نقاشی در موزه تاریخ هنر در وین، لوور در پاریس و کا دو رو در ونیز نگهداری می‌شوند. سنت
در پاریس و کا دو رو در ونیز نگهداری می‌شوند. سنت سباستین وین. پیشنهاد شده است که این نقاشی پس از آن که مانته‌نیا از طاعون مرگ سیاه در پادوآ (۱۴۵۶–۱۴۵۷) بهبود یافت، ساخته شده باشد. احتمالاً این اثر توسط پودستای شهر برای جشن گرفتن پایان وبا سفارش داده شده بود و پیش از آن که هنرمند شهر را به مقصد مانتووا ترک کند، تکمیل شد. بر اساس نظر باتیستی، این موضوع به کتاب مکاشفه اشاره دارد. یک سوارکار در ابرها در گوشهٔ بالای سمت چپ حضور دارد. همان‌طور که در مکاشفه مشخص شده، ابر سفید است و سوارکار دارای داس دسته‌بلند است
ابر سفید است و سوارکار دارای داس دسته‌بلند است که از آن برای بریدن ابر استفاده می‌کند. این سوارکار به عنوان زحل، خدای رومی، تفسیر شده است: در زمان‌های قدیم، زحل با زمانی که می‌گذرد و همه چیز را پشت سرش ویران می‌کند، شناسایی می‌شد. به جای تصویر کلاسیک سباستین که به تیرکی در محوطه دانشگاه کمپوس مارتیوس رم بسته شده بود، نقاش، قدیس را در مقابل یک طاق، چه طاق نصرت و چه دروازه شهر، به تصویر کشید. در سال ۱۴۵۷، نقاش به دلیل قرار دادن تنها هشت حواری در نقاشی دیواری خود از "عروج مسیح"، به دلیل «نارسایی هنری» محاکمه
خود از "عروج مسیح"، به دلیل «نارسایی هنری» محاکمه شد؛ بنابراین، او در پاسخ، اصول کلاسیک‌گرایی آلبرتی را در تصاویر زیر، از جمله این "سنت سباستین" کوچک، به کار برد، هرچند که با دیدگاه نوستالژیک خودش تغییر شکل داده بود. از ویژگی‌های مانتنیا می‌توان به وضوح سطح، دقت یک بازتولید «باستان‌شناختی» از جزئیات معماری و ظرافت حالت بدن شهید اشاره کرد. کتیبه عمودی در سمت راست قدیس، امضای مانتنیا به زبان یونانی است. سنت سباستین موزه لوور. "مجسمه سنت سباستین" موزه لوور زمانی بخشی از محراب سن زنو در ورونا بود. در اواخر قرن
بخشی از محراب سن زنو در ورونا بود. در اواخر قرن هفدهم تا اوایل قرن هجدهم، وجود آن در کلیسای سنت ایگپرس، در منطقه اوورنی فرانسه ثبت شده است: وجود آن در آنجا به ازدواج کیارا گونزاگا، دختر فدریکو اول مانتوا، با ژیلبر دو بوربون، دوفن دوورنی (۱۴۸۶) مربوط می‌شود. این تصویر احتمالاً مضمون «ورزشکار خدا» را نشان می‌دهد که از خطبه‌ای ساختگی از سنت آگوستین الهام گرفته شده است. قدیس، که دوباره به یک طاق کلاسیک بسته شده است، از زاویه دید غیرمعمول و پایین دیده می‌شود که توسط هنرمند برای افزایش حس استحکام و تسلط بر
که توسط هنرمند برای افزایش حس استحکام و تسلط بر چهره‌اش استفاده شده است. سر و چشمانی که به سمت آسمان چرخیده، استواری سباستین در تحمل شهادت را تأیید می‌کند. در پاهای او دو فرد گناهکار (که توسط یک جفت کماندار نشان داده شده‌اند) نشان داده شده‌اند: این تصاویر برای ایجاد تضاد بین مردی با ایمان متعالی و کسانی که فقط مجذوب لذت‌های دنیوی هستند، طراحی شده‌اند. جدا از نمادگرایی، این تصویر به دلیل دقت مانتنیا در به تصویر کشیدن خرابه‌های باستانی و همچنین جزئیات واقع‌گرایانه مانند درخت انجیر کنار ستون و توصیف جسد
مانند درخت انجیر کنار ستون و توصیف جسد سباستین، متمایز است. سنت سباستین ونیزی. سومین تابلوی سنت سباستین اثر آندره‌آ مانتنیا چندین سال پس از نسخه‌های پیشین او از این موضوع خلق شد؛ تاریخ دقیق آن محل بحث است و میان سال‌های ۱۴۹۰ تا ۱۵۰۶ در نوسان قرار دارد. برخی مورخان هنر بر این باورند که حضور قرنیز مرمری خیالی در پس‌زمینه، که یادآور دوران اقامت و فعالیت مانتنیا در پادوا است، می‌تواند نشانگر آن باشد که این تابلو به دوره‌ای نزدیک به نقاشی‌های پیروزی‌های سزار یا حتی کمی زودتر تعلق دارد. در هر حال، این اثر امروزه
کمی زودتر تعلق دارد. در هر حال، این اثر امروزه در گالری فرانچتی ونیز نگهداری می‌شود و جایگاهی مهم در مجموعه آثار مذهبی رنسانس ایتالیا دارد. آنچه این تابلو را از دو نسخه پیشین متمایز می‌سازد، ترکیب‌بندی کاملاً متفاوت و فضای بدبینانه و سنگین آن است. در اینجا، قدیس نه در میانه معماری‌های پرجزئیات و پرسپکتیوی، بلکه در برابر یک پس‌زمینه ساده، کم‌عمق و تقریباً تک‌رنگ با سایه‌های قهوه‌ای قرار گرفته است. این پس‌زمینه خنثی باعث می‌شود که تمام تمرکز بیننده بر چهره باشکوه، رنج‌دیده و شکنجه‌شده قدیس جلب شود، چهره‌ای
رنج‌دیده و شکنجه‌شده قدیس جلب شود، چهره‌ای که نوعی شکوه تراژیک را القا می‌کند. مانتنیا با افزودن جزئیاتی معنادار، نیت و پیام خود را آشکار ساخته است: در گوشه پایین سمت راست، یک شمع خاموش دیده می‌شود که پارچه‌ای باریک به دور آن پیچیده شده است. بر روی این نوار پارچه‌ای به زبان لاتین نوشته شده است: «هیچ چیز جز الوهیت پایدار نیست؛ باقی همه دود است.» می‌توان آن را به عنوان یکی از آثار باقی مانده در استودیوی هنرمند پس از مرگش در سال ۱۵۰۶ شناسایی کرد. در نیمه اول قرن شانزدهم، این اثر در خانه پیترو بمبو در پادوا
قرن شانزدهم، این اثر در خانه پیترو بمبو در پادوا بود، جایی که توسط مارکانتونیو میشیل دیده شد. از طریق وارثان کاردینال بمبو، در سال ۱۸۱۰، توسط آناتومیست و جراح آنتونیو اسکارپا برای مجموعه‌اش در پاویا به دست آمد. پس از مرگ او در سال ۱۸۳۲، این نقاشی به برادر و سپس برادرزاده‌اش در موتا دی لیونزا (ترویزو) به ارث رسید، جایی که تا سال ۱۸۹۳ در آنجا ماند، زمانی که توسط بارون جورجیو فرانچتی برای موزه کادورو خریداری شد، که او در سال ۱۹۱۶ آن را به همراه محتویاتش به شهر ونیز واگذار کرد.
اولریک مانفرد دوم (; 901 – ) کنت تورین و مارکی سوسا در اوایل قرن یازدهم بود. او آخرین مرزبان مرد از سلسله آردوینی بود. دختر اولریک مانفرد، آدلاید، بیشتر دارایی او را به ارث برد. اتو ساووی، پسر کوچکتر کنت هامبرت اول ساووی، از طریق ازدواج با آدلاید (حدود ۱۰۴۵)، مرزبان تورین شد. نوادگان آنها بعدها خاندان ساووی را تشکیل دادند که بر ساردینیا و ایتالیا حکومت می‌کردند. زندگی‌نامه. اولریک مانفرد که در تورین متولد شد، پسر مانفرد اول و پرانگاردا (دختر آدالبرت آتو کانوسا) بود. اولریک مانفرد قلمرو وسیعی را به مرکزیت
بود. اولریک مانفرد قلمرو وسیعی را به مرکزیت تورین (۱۰۰۰) به ارث برد که از سرزمین‌های جدش آردوین گلابر ایجاد شده بود. یک دیپلم امپراتوری، به تاریخ ۳۱ ژوئیه ۱۰۰۱، ثبت می‌کند که امپراتور اتو سوم، به پاس خدمات وفادارانه‌اش، دارایی‌های اولریک مانفرد را تأیید کرد و امتیازات متعددی به او اعطا نمود. اولریک مانفرد، بلافاصله پس از جانشینی، شروع به تحکیم قدرت خود در برابر آردوین از مارش ایوریا از یک سو و هنری دوم از سوی دیگر کرد. در نبرد بر سر حکومت ایتالیکوم، او سرزمین‌های زیادی را به قیمت مارش ایوریا به دست آورد.
زیادی را به قیمت مارش ایوریا به دست آورد. دو منشور صادر شده توسط اولریک مانفرد و همسرش برتا (فروش به کشیش سیگیفرد، پسر آدالگیس در سال ۱۰۲۱ و اهدایی به صومعه اس. سولوتوره در تورین در سال ۱۰۳۱)، تصور خوبی از شهرها و شهرستان‌هایی که اولریک مانفرد کنترل می‌کرد، ارائه می‌دهد که شامل: تورین، ایوریا، آلبنگا، ونتیمیگلیا، اوریات، تورتونا و ورچلی می‌شد. در تمام جنگ‌های بین آردوین و هنری، اولریک مانفرد با احتیاط از هرگونه رویارویی با این دو رهبر اجتناب کرد و به تدریج با توسل به سلاح (او در سال ۱۰۱۶ با مرزبان توسکانی،
توسل به سلاح (او در سال ۱۰۱۶ با مرزبان توسکانی، بونیفاس سوم، در جنگ بود) و با افزایش اقتدار خود در حوزه‌های تحت حاکمیت خود، قلمرو خود را گسترش داد. در سال ۱۰۲۴، پس از مرگ هنری دوم، او با انتخاب کنراد دوم مخالفت کرد و در عوض از ویلیام پنجم آکیتن دعوت کرد تا تاج و تخت ایتالیا را به دست گیرد، اما فایده‌ای نداشت. اولریک مانفرد در تورین کاخی داشت، اما مانند بسیاری از اربابان قرون وسطایی دیگر، زندگی سیاری داشت. او برای حفظ کنترل و اداره قلمرو خود، از قلعه‌ای به قلعه دیگر نقل مکان می‌کرد. اغلب گفته می‌شود که
به قلعه دیگر نقل مکان می‌کرد. اغلب گفته می‌شود که آدلاید، دختر اولریک مانفرد، تورین را به عنوان پایتخت رها کرد و شروع به اقامت دائم در شوش کرد. این نادرست است. آدلاید در کاخ مارگراویال تورین بسیار بیشتر از هر جای دیگری ثبت شده است. در حدود سال ۱۰۲۸، اولریک مانفرد به همراه برادرش، اسقف آلریک آستی، اسقف اعظم آریبرت میلان و اسقف لندولف تورین، برای سرکوب جنبشی بدعت‌آمیز که در مونفورته شکل گرفته بود، اقدام کردند. اولریک مانفرد کلیسای قدیمی سانتا ماریا ماجیوره در شوش و صومعه نووالسا را بازسازی کرد. در ماه مه
در شوش و صومعه نووالسا را بازسازی کرد. در ماه مه ۱۰۲۸، اولریک مانفرد به همراه همسرش برتا، صومعه سانتا ماریا را در کارامانیا تأسیس کرد. سال بعد، در ژوئیه ۱۰۲۹، اولریک مانفرد به همراه همسرش، برتا، و برادرش، اسقف آلریک از آستی، صومعه بندیکتین را در سنت جوستو در شوش تأسیس کرد که یادگارهای سنت جوستو از نووالسا را در خود جای داده بود. کلیسای صومعه سن جوستو اکنون کلیسای جامع شوش است. اولریک مانفرد روستاهای اکسیلس و باردونکیا را مستحکم کرد. او در سال ۱۰۳۳ یا ۱۰۳۴ درگذشت و در کلیسای جامع تورین به خاک سپرده شد.
درگذشت و در کلیسای جامع تورین به خاک سپرده شد. خانواده. اولریک مانفرد حداکثر تا سال ۱۰۱۴ با برتا ازدواج کرد (در آن سال، امپراتور هنری دوم اهدای مشترک آنها را به صومعه فروتواریا تأیید کرد). اولریک مانفرد از برتا صاحب سه دختر شد:
تولید انرژی الکتریکی در ایتالیا عمدتاً از منابع انرژی غیرقابل تجدید صورت می‌گیرد (سوخت‌های فسیلی مانند گاز طبیعی، زغال‌سنگ و نفت که بخش عمده‌ای از آن‌ها از خارج وارد می‌شود) و به‌طور فزاینده‌ای از منابع تجدیدپذیر نیز بهره‌برداری می‌شود (مانند استفاده از انرژی زمین‌گرمایی، انرژی هیدروالکتریک، انرژی بادی، بیومس و انرژی خورشیدی)؛ باقی نیاز مصرف برق (۱۰٫۴٪ از مصرف کل در سال ۲۰۲۰) از طریق خرید برق از خارج کشور تأمین می‌شود، که از طریق خط انتقال هوایی وارد کشور شده و از طریق شبکهٔ انتقال انرژی الکتریکی و شبکهٔ
شده و از طریق شبکهٔ انتقال انرژی الکتریکی و شبکهٔ توزیع برق در داخل توزیع می‌گردد. با این حال، نیاز به برق تنها بخشی از کل نیاز انرژی ملی است، زیرا باید مصرف مربوط به، به عنوان مثال، وسایل نقلیه موتوری، حمل و نقل دریایی و هوایی، گرمایش فضا و بخشی از تولید صنعتی را نیز در نظر گرفت که تا حد زیادی با استفاده مستقیم از سوخت‌های فسیلی، که عمدتاً منشأ خارجی دارند، پوشش داده می‌شود. تاریخچه. آغازها. اولین تأسیسات تولید برق در ایتالیا (در اواخر قرن نوزدهم) نیروگاه‌های زغالی بودند که در داخل شهرهای بزرگ قرار
زغالی بودند که در داخل شهرهای بزرگ قرار داشتند. نخستین نیروگاه در سال ۱۸۸۳ در میلان ساخته شد، در خیابان سانتا رادگوندا، مجاور تئاتر لا اسکالا، برای تأمین برق همان تئاتر. در سیسیل، نخستین نیروگاه زغالی توسط صنعتگر روزولینو گالیاردو در باگریریا ساخته شد، و نخستین نیروگاه هیدروالکتریک توسط لوئیجی رامپولا در پولیتزی جنروزا تأسیس گردید. این دو نفر با هم انجمن تولیدکنندگان انرژی الکتریکی را بنیان نهادند. متعاقباً، توسعه شبکه انتقال ملی، بهره‌برداری از حوضه بزرگ برق‌آبی تشکیل‌شده توسط کوه‌های آلپ را امکان‌پذیر
برق‌آبی تشکیل‌شده توسط کوه‌های آلپ را امکان‌پذیر کرد و به لطف انرژی برق‌آبی (که در آن زمان تنها منبع "ملی" و "ارزان بود") اولین توسعه صنعتی کم‌رمق ایتالیا امکان‌پذیر شد. ویژگی‌های منبع برق‌آبی همچنین برای مدت معینی این توهم را ایجاد کرد که ایتالیا می‌تواند از نظر انرژی به‌طور نامحدود خودکفا باشد (گاهی اوقات حتی با زیاده‌روی‌های لفظی در مورد به اصطلاح «زغال‌سنگ سفید» کوه‌های آلپ). علاوه بر این، در سال ۱۹۰۴، اولین نیروگاه زمین‌گرمایی جهان در لاردرلو ساخته شد. منطقه انرژی زمین‌گرمایی لاردرلو حتی امروز نیز سهم
منطقه انرژی زمین‌گرمایی لاردرلو حتی امروز نیز سهم خود را در تولید برق ایفا می‌کند، اگرچه به دلیل محدودیت برق نصب‌شده، از نظر تاریخی این سهم هرگز از ۸ درصد تولید ملی فراتر نرفته است. تا پایان دههٔ ۱۹۲۰، چند گروه الیگوپولی مستحکم شدند که شرکت‌های مادر آن‌ها نیز به‌عنوان سرپرست شش بخش مختلف در نظر گرفته می‌شدند: ادیسون کمپانی، SIP, SADE, SME، و لا چنترا له (به عنوان شرکت کنترل‌کنندهٔ SELT-والدارنو و رومانا). پس از جنگ جهانی دوم، مشخص شد که منابع برق آبی دیگر نمی‌توانند با نیازهای صنعتی شدن همگام باشند و
نمی‌توانند با نیازهای صنعتی شدن همگام باشند و بنابراین ایتالیا به‌طور فزاینده‌ای مجبور شد به نیروگاه‌های حرارتی جدید متکی باشد (همچنین به دلیل پایین بودن هزینه نفت در آن زمان). ظرفیت انرژی هیدروالکتریک تقریباً به‌طور کامل در دههٔ ۱۹۵۰ مورد بهره‌برداری قرار گرفت تا اینکه، به‌دلیل فجایع زیست‌محیطی عظیم (مانند فاجعهٔ وایتونت)، ساخت نیروگاه‌های جدید از این نوع به‌طور کامل متوقف شد. ملی شدن، بحران‌های نفتی و انرژی هسته‌ای. از آغاز تاریخ خود، تولید برق در ایتالیا همیشه به شرکت‌های خصوصی واگذار شده بود (به
همیشه به شرکت‌های خصوصی واگذار شده بود (به استثنای چند تلاش جزئی برای کنترل دولتی در دوره فاشیست). در ۲۷ نوامبر ۱۹۶۲، مجلس نمایندگان لایحه ملی کردن سیستم برق و تأسیس ENEL ("آژانس ملی برق") را تصویب کرد که " "تمام فعالیت‌های تولید، واردات و صادرات، حمل و نقل، تبدیل، توزیع و فروش برق از هر منبعی" " به آن واگذار شد. بر این اساس، حتی تولیدکنندگان "تاریخی" ملزم به فروش دارایی‌های خود به نهاد جدید شدند. فقط تولیدکنندگان مستقل و شرکت‌های شهری از این اقدام مستثنی شدند و آنها همچنان سهم حاشیه‌ای بازار را حفظ کردند.
و آنها همچنان سهم حاشیه‌ای بازار را حفظ کردند. در نهایت، انل خود را در حال جذب فعالیت‌های بیش از ۱۰۰۰ شرکت برق یافت. در آن زمان، به نظر می‌رسید که انتخاب ملی‌سازی (در آغاز دوران موسوم به «عصر چپ میانه») تنها امکان برای برآوردن تقاضای رو به رشد انرژی، در چارچوب توسعهٔ یکپارچه و هماهنگ کل کشور باشد. دوران جدیدی که برای ENEL و کشور در حال طلوع بود، با تحولات اساسی در شبکه انتقال و تولید انرژی مشخص می‌شد؛ کافی است بگوییم که در دهه ۱۹۶۰، تولید برق ایتالیا با نرخ تقریبی ۸ درصد سالانه در حال رشد بود، در مقایسه با
تقریبی ۸ درصد سالانه در حال رشد بود، در مقایسه با تنها ۲ درصد امروز. این رشد تا حد زیادی ناشی از توسعه انرژی ترموالکتریک بود که با قیمت پایین نفت که مشخصه آن دهه بود، تسهیل می‌شد. این روند به‌طور ناگهانی با بحران‌های نفتی سال‌های ۱۹۷۳ و ۱۹۷۹ قطع شد؛ در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، در کنار انقباض موقت تولید ناشی از بحران اقتصادی پس از «شوک نفتی»، اولین تلاش برای تنوع‌بخشی به منابع تأمین انرژی صورت گرفت؛ این شامل احیای جزئی استفاده از زغال‌سنگ و افزایش خرید انرژی از خارج از کشور بود. اما در دهه ۱۹۷۰ «قمار» واقعی روی
از کشور بود. اما در دهه ۱۹۷۰ «قمار» واقعی روی انرژی هسته‌ای بود: در سال ۱۹۷۵ اولین طرح ملی انرژی آغاز شد که از جمله موارد دیگر، توسعه قوی این منبع را در نظر داشت. ایتالیا در اوایل دهه شصت میلادی شروع به بهره‌برداری از انرژی هسته‌ای کرده بود (در سال ۱۹۶۶، ایتالیا حتی پس از ایالات متحده و بریتانیا، سومین تولیدکننده بزرگ جهان محسوب می‌شد) اما در پایان دهه هفتاد میلادی بود که تغییر تعیین‌کننده‌ای در این مسیر ایجاد شد: نیروگاه‌های قدیمی گاریگلیانو و ترینو ورچلسه به نیروگاه‌های کاورزو، مونتالتو دی کاسترو و دومین