payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تاریخی کلاسیک «نامزد» آغاز کردند. یکی دیگر از این مانیفست‌ها، شعر «دوگانگی» ("Dualismo") اثر آریگو بوئیتو بود که با حمایت از برداشتی منحط (decency) از هنر، که عمدتاً از بودلر و پو الهام گرفته شده بود، ارزش‌های رایج و حس نجابت را به چالش می‌کشید. در میان آنها، نوعی آگاهی دوگانه‌گرایانه شکل گرفت (غزل «دوگانگی») که بر تضاد شدید بین «آرمانی» که آنها در پی دستیابی به آن بودند و «واقعی»، واقعیت خشن، که به صورت عینی و کالبدشناختی توصیف می‌شد، تأکید می‌کرد. انجمن برادری اسکاپیلیاتی تلاش کرد تا فرهنگ ایتالیایی را
برادری اسکاپیلیاتی تلاش کرد تا فرهنگ ایتالیایی را از طریق تأثیرات خارجی، به ویژه از رمانتیسم آلمانی (هاینریش هاینه، ژان پل و ا. ت. آ. هوفمان)، بوهمی‌های فرانسوی (تئوفیل گوتیه و ژرار دو نروال) و مهمتر از همه، اشعار شارل بودلر و آثار آنگلوساکسون‌ها (پرسی و مری شلی، ادگار آلن پو) احیا کند. اسکاپیلیاتی‌ها در مواجهه با مظاهر مدرنیته - پیشرفت اقتصادی، علمی و فنی - رویکردی دوگانه اتخاذ کردند: از یک سو، انگیزه اولیه آنها انزجار و وحشت بود، همانطور که از ویژگی‌های هنرمند است، کسی که به ارزش‌های گذشته - زیبایی، هنر،
است، کسی که به ارزش‌های گذشته - زیبایی، هنر، طبیعت، اصالت احساس - که پیشرفت آنها را نابود می‌کرد، پایبند بود؛ از سوی دیگر، با درک اینکه آن آرمان‌ها اکنون از دست رفته‌اند، ناامید و سرخورده، به بازنمایی «واقعی»، جنبه‌های واقعیت کنونی، و پذیرش علم اثباتی که آنها را روشن می‌کند، تن دادند. این گروه همچنین به معرفی موسیقی ریشارد واگنر به ایتالیا کمک کرد و فرانکو فاچو (۱۸۴۰–۱۸۹۱) نوازنده، اولین اجراهای ایتالیایی «خوانندگان چیره‌دست نورنبرگ» از او را رهبری کرد. چهره‌های سرشناس. چهره‌های اصلی این جنبش، شاعر و نقاش
سرشناس. چهره‌های اصلی این جنبش، شاعر و نقاش امیلیو پراگا (۱۸۳۹-۱۸۷۵) و شاعر و موسیقیدان آریگو بوئیتو (۱۸۴۲-۱۹۱۸) بودند. دومی به این دلیل به یاد ماندنی است که هم لیبرتو و هم موسیقی (نمونه ای که در اپرای ایتالیایی سابقه نداشت) را برای اپرای خود، مفیستوفله، نوشت که عناصری از موسیقی واگنر را به اپرای ایتالیایی معرفی کرد. فرانکو فاچو، آهنگساز و رهبر ارکستر، یکی دیگر از چهره‌های مهم این جنبش بود. این سه نفر به همراه سرخ‌پوشان رهبر چریکی جوزپه گاریبالدی، داوطلبانه با امپراتوری اتریش-مجارستان برای الحاق ونیز به
با امپراتوری اتریش-مجارستان برای الحاق ونیز به پادشاهی تازه تأسیس ایتالیا در سال ۱۸۶۶ جنگیدند. فرانکو فاچو همچنین مسئول دو اپرا از سه اپرای اسکاپیلیاتورا بود: «پناهندگان فلاندری» (I profughi fiamminghi) (با لیبرتویی از امیلیو پراگا) و «آملتو» (Amleto)، که براساس متنی از بوئیتو تنظیم شده بود. در نخستین اجرای کم‌جان اپرای اول در سال ۱۸۶۳ بود که از فاچو با ضیافتی پذیرایی شد و در آن بوئیتو قصیده «به هنر ایتالیایی» (All'arte italiana) خود را خواند. این قصیده چنان جوزپه وردی را آزرد که آهنگساز پس از آن، پیشنهاد
جوزپه وردی را آزرد که آهنگساز پس از آن، پیشنهاد قبلی همکاری ناشر ریکوردی (Ricordi)، برای همکاری با او را رد کرد. ابیات توهین‌آمیز «شاید مردی از قبل متولد شده باشد که فروتن و پاک، هنر را به محرابش که مانند دیوار فاحشه‌خانه لکه‌دار است، بازگرداند» از جمله این ابیات بودند. در سال‌های بعد، بوئیتو، اصلاحاتی بر لیبرتوی اپرای وردی «سیمون بوکانگرا» (Simon Boccanegra) و لیبرتوهای اصلی «اتلو» ("Otello") و «فالستاف» (Falstaff) نوشت. بوئیتو از نظر اکثر محققان به عنوان بهترین لیبرتونویسی که وردی با او همکاری داشت،
بهترین لیبرتونویسی که وردی با او همکاری داشت، شناخته می‌شود. این جنبش مانیفست رسمی نداشت، اما به صورت ارگانیک و از طریق اعضایش که آرمان‌های زیبایی‌شناختی و سیاسی مشترکی داشتند، توسعه یافت. در روزهای اولیه، آنها با نام «آینده‌پژوهان» (Avveniristi) شناخته می‌شدند که برگرفته از بیتی از شعر بوئیتو بود که در آن از «هنر آینده» (L'arte dell'avvenire) صحبت می‌کرد. اصطلاح «اسکاپیلیاتورا» بعداً رواج یافت. ۱۸۹۱-۱۸۶۴. پراگا و بویتو با سردبیری روزنامه «فیگارو» در سال ۱۸۶۴، اسکاپیلیاتورا را با جدیت راه‌اندازی کردند. یک
اسکاپیلیاتورا را با جدیت راه‌اندازی کردند. یک سال بعد، شاهد انتشار نخستین آثار شاعر و رمان‌نویس ایجینیو اوگو تارکتی (۱۸۳۹-۱۸۶۹) بودیم که امروزه مشهورترین نویسنده اسکاپیلیاتورا است. آنها علیه شاعران رمانتیک اواخر دوران رمانتیک مانند آلاردو آلاردی و جووانی پراتی، سنت و روحانیت کاتولیک ایتالیا و خیانت دولت ایتالیا به ریشه‌های انقلابی دوره ریسورجیمنتو قیام کردند. پراگا با دومین مجموعه شعر خود «نیم‌سایه‌ها» (Penombre) (۱۸۶۴)، که یادآور «گل‌های بد» اثر بودلر بود، و تارکتی با رمان «یک جنون اشرافی» ("Una Nobile
و تارکتی با رمان «یک جنون اشرافی» ("Una Nobile Follia") (۱۸۶۷) که در آن با فرهنگ نظامی‌گرای ایتالیا در دوران سلطنت خانواده سلطنتی ساووی مخالفت کرد و با مطرح کردن آنارشیسم خود (که از فیلسوف فرانسوی پیر-ژوزف پرودون گرفته شده بود)، ایتالیا را رسوا کرد. در سربازخانه‌های ارتش ایتالیا، افسران با کتاب‌های تارکتی آتش روشن می‌کردند تا برای بسیاری از سربازان جوانی که با اعتراضات تارکتی همذات‌پنداری می‌کردند، «الگو» باشند (تارکتی در ابتدا داوطلب ارتش شده بود، اما نظرش را تغییر داد و بعداً به دلیل نافرمانی و همچنین به
را تغییر داد و بعداً به دلیل نافرمانی و همچنین به دلیل ضعف سلامتی‌اش - پس از اعزام به جنگ برعلیه «راهزنی پساوحدت ایتالیا» در جنوب، که آن را جنگ بی‌رحمانه استعمارگران پیمونته علیه جنوبِ اخیراً ضمیمه شده ایتالیا می‌دانست - از خدمت مرخص شد). بوئیتو مجموعه شعر «کتاب خدا» (Il Libro Dei Versi)، افسانه موزیکال «شاه خرس» (Re Orso) و داستان‌های کوتاه به یاد ماندنی مانند «پرچمدار سیاه» (L'Alfier Nero) را خلق کرد. در اواخر دهه ۱۸۶۰، او خود را از جنبش جدا کرد، به سمت مواضع محافظه‌کارانه‌تری حرکت کرد و حتی در سال ۱۹۱۴
محافظه‌کارانه‌تری حرکت کرد و حتی در سال ۱۹۱۴ سناتور پادشاهی ایتالیا شد، در حالی که فاچو دچار فروپاشی عصبی شد و در همان آسایشگاه روانی که پدرش در آن زندانی بود، بستری شد. پراگا، تارکتی و کامرانا. امیلیو پراگا و ایجینو اوگو تارکتی، نویسندگانی هستند که به بهترین شکل نمایانگر اسکاپیلیاتورا و برنامه زیبایی‌شناختی آن هستند. آنها نخستین کسانی در ایتالیا بودند که پذیرای تأثیرات خارجی شدند و روند نوسازی فرهنگ ایتالیایی را آغاز کردند. حس‌آمیزی (Synaesthesia)، نظریه‌ای مبتنی بر تطابق بین موسیقی، شعر و نقاشی، یکی از
مبتنی بر تطابق بین موسیقی، شعر و نقاشی، یکی از نوآوری‌های آنها بود. آنها همچنین نخستین کسانی بودند که ادبیات رئالیسم را ترویج کردند و راه را برای رمان‌نویسان ایتالیایی وریسمو مانند جووانی ورگا و لوئیجی کاپوآنا باز کردند. تأثیر داستان‌های ماوراءالطبیعه پو و هوفمان بر پراگا و تارکتی، پایه و اساس نویسندگان ایتالیایی مانند آنتونیو فوگاتسارو، لوئیجی پیراندلو و دینو بوتزاتی بود. آثار پراگا، تارکتی و شاعر جوانی کامرانا (۱۸۴۵-۱۹۰۵) با مضامین رمانتیک عشق و مرگ، تصاویر گوتیک، تمایلات جنسی و مواد مخدر و
و مرگ، تصاویر گوتیک، تمایلات جنسی و مواد مخدر و ماوراءالطبیعه، نشانگر گذار از رمانتیسیسم به دکادنتیسیسم هستند. پراگا نخستین شاعری بود که آثار خود را با تکنیک‌های امپرسیونیسم آغشته کرد و شعر کامرانا با اگزیستانسیالیسمی تاریک مشخص می‌شود. تضاد بین هنرمند تنهایی که کاملاً به آرمان‌های خود متعهد است و ارزش‌های جامعه بورژوایی، مضمون دیگری بود که در آثار اسکاپیلیاتی یافت می‌شد. سبک زندگی. اسکاپیلیاتی‌ها همچنین به خاطر محو هرگونه تفاوت بین هنر و زندگی، مشهور هستند و زندگی خود را با ضدیت با سنت، آرمان‌گرایی
هستند و زندگی خود را با ضدیت با سنت، آرمان‌گرایی آنارشیستی و میل به تعالی کامل سپری کردند. مانند بودلر و پو، و شاعران سمبولیست فرانسوی آرتور رمبو و پل ورلن پس از آنها، آنها اغلب به کمک الکل و مواد مخدر روی می‌آوردند. زندگی آنها همچنین با فقر و شکست مالی مشخص می‌شد و آنها همچنین هدف واکنش شدید محافظه‌کاران علیه جنبش و آرمان‌های آن قرار گرفتند. پراگا در سال ۱۸۷۵ در سن سی و پنج سالگی بر اثر اعتیاد به الکل درگذشت. تارکتی در سال ۱۸۶۹ در سن بیست و نه سالگی در حالی که رمان خود فوسکا را در خانه دوست و پیروش
در حالی که رمان خود فوسکا را در خانه دوست و پیروش سالواتوره فارینا، عملاً در فقر و تنگدستی تکمیل می‌کرد، بر اثر سل و تب حصبه درگذشت. کامرانا در سال ۱۹۰۵ خودکشی کرد. رووانی و آریگی، پیشگامان، هر دو بر اثر سوء مصرف الکل درگذشتند. گسترش جنبش. این جنبش در سراسر ایتالیا بین دهه‌های ۱۸۶۰ و ۱۸۸۰، از میلان آغاز شد. شاخه اصلی آن در تورین و پیمونته بود و پیروانی مانند روبرتو ساکِتی، جووانی فالدِلا و نمایشنامه‌نویس جوزپه جاکوزا داشت. جولیو پینکتی (۱۸۴۵-۱۸۷۰) یکی از شاعران جوان و آینده‌دار بود، اما پس از انتشار مجموعه
جوان و آینده‌دار بود، اما پس از انتشار مجموعه شعر خود «ورسی» (Versi) در سن بیست و پنج سالگی خودکشی کرد. چهره‌ای مشابه، جولیو اوبرتی ِ شاعر - دوست جوزپه ماتزینی که با سرودن نوعی شعر مدنی که آرمان‌های جمهوری‌خواهانه ماتزینی را گسترش می‌داد و نوعی معادل ایتالیایی والت ویتمن بود- بود که در سال ۱۸۷۶ پس از عاشق یک دختر نوجوان انگلیسی شدن خودکشی کرد. نویسنده دیگری که کشور را به چالش کشید، لورنزو استکتی با مجموعه اشعارش «پوستوما» ("Postuma") (۱۸۷۶) بود که این کتاب در واقع اثر اولیندو گوئرینی شاعر بود که شخصیت شاعر
واقع اثر اولیندو گوئرینی شاعر بود که شخصیت شاعر جوان و محکوم به فنا استکتی را (بر اساس تارکتی) برای همین هدف خاص خلق کرد. در میان نقاشان اسکاپیلیاتی می‌توان به ترانکیلو کرمونا، دانیله رانزونی و مشهورترین مجسمه‌ساز جوزپه گراندی اشاره کرد. سبک آنها بر نقاشان بعدی مانند مداردو روسو، موزه بیانکی و جوزپه آمیسانی در دهه ۱۹۲۰ تأثیر گذاشت. اساساً هدف این سبک، پرداختن به «مسئله حقیقت بزرگتر در نقاشی» بود که در آن زمان «اغلب به یک مهارت ظاهری تبدیل می‌شد». جاکومو پوچینی نیز نخستین قدم‌های خود را در دنیای
جاکومو پوچینی نیز نخستین قدم‌های خود را در دنیای اسکاپیلیاتورا با دو لیبرتو از فردیناندو فونتانا، یعنی «لِ ویلی» ("Le Villi") و «ادگار» (Edgar)، برداشت و بعداً اپرای «لا بوهم» (La bohème) را ساخت. آرتورو توسکانینی، رهبر ارکستر، یکی دیگر از چهره‌های مشهوری بود که آرمان‌های اسکاپیلیاتورا را به اشتراک گذاشت. دیگر نمایندگان این جنبش نویسندگانی مانند کارلو دوسی (۱۸۴۹–۱۹۱۰) و کامیلو بوئیتو (۱۸۳۶–۱۹۱۴)، برادر بزرگتر آریگو و منتقد هنری مشهور، بودند که داستان کوتاه «احساس» ("Senso") را نوشتند که بعدها الهام‌بخش
«احساس» ("Senso") را نوشتند که بعدها الهام‌بخش فیلم لوکینو ویسکونتی با همین عنوان در سال ۱۹۵۴ و فیلم تینتو براس در سال ۲۰۰۲ شد. ایل کوریره دلا سرا، که تا به امروز روزنامه اصلی ایتالیایی است، توسط اوجنیو تورلی-ویولر، پیرو اسکاپیلیاتو و دوست تارکتی، تأسیس شد. اهمیت. اسکاپیلیاتی‌ها اکنون فصل مهمی در تاریخ فرهنگی ایتالیا محسوب می‌شوند که الگوی اولیه آوانگارد هنری را خلق کرده‌اند و پیشگامان جنبش‌های ادبی مانند دکادنتیسیسم، سمبولیسم و ​​پوئتی کریپوسکولاری (Poeti Crepuscolari) ایتالیایی دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ به
Crepuscolari) ایتالیایی دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ به شمار می‌آیند. مجموعه شعر پراگا با عنوان «تراسپارنتسه» ("Trasparenze") که پس از مرگش در سال ۱۸۷۸ منتشر شد، و رمان او با عنوان «خاطرات پرسبیتریو» ("Memorie Del Presbiterio") (که ناتمام ماند و در سال ۱۸۸۱ توسط روبرتو ساکتی تکمیل شد) شاید از بهترین نمونه‌هایی باشند که نشان می‌دهند اسکاپیلیاتی‌ها تا حدودی از زمان خود جلوتر بودند و از نظر دیدگاهشان پیشگو بودند. در ادبیات، هنرهای زیبا و موسیقی ایتالیا، آنها معادل ایده‌آلیست‌های آلمانی، سمبولیست‌های فرانسوی و روسی،
آلمانی، سمبولیست‌های فرانسوی و روسی، رمانتیک‌های انگلیسی و ماوراءالطبیعه‌گرایان (Transcendendalists) آمریکایی هستند. جنجال در اپرا و زبان مبهم اسکاپیلیاتورا برای اصلاحات. دلایل اینکه اسکاپیلیاتورا در هنرهای موسیقی به اندازه کافی مورد توجه قرار نگرفته است، شامل چندین مسئله بحث‌برانگیز است. تنها سه اپرا متعلق به این جنبش شناسایی شده‌اند که به عنوان یک تلاش شبه واگنری در اپرای ایتالیایی در نظر گرفته می‌شد. دکتر مری-لو وتره، محقق اپرا، ثابت کرده است که این یک مغالطه است، او «تشخیص داده است که اسکاپیلیاتورا در
است، او «تشخیص داده است که اسکاپیلیاتورا در واقع یک جنبش مستقل بین وردی و وریسمو بوده است که برای مقابله با حضور رو به رشد واگنر و حفظ برتری اپرای ایتالیا به وجود آمده است.» او این جنبش را با مجموعه اصول زیبایی‌شناسی خاص خود تعریف کرده و آشکار ساخته است که هدف اساسی اسکاپیلیاتورا، مبهم ماندن برای دستیابی به اهدافش بوده است؛ یعنی ترویج یک زیبایی‌شناسی جدید و مدرن ایتالیایی که بتواند با سبک‌های بین‌المللی در حال رشد، راحت‌تر رقابت کند. از آنجایی که ابهام از ویژگی‌های ضروری سیاست آن بود، زبان مورد استفاده
ویژگی‌های ضروری سیاست آن بود، زبان مورد استفاده «اسکاپیلیاتورا» عمداً مبهم بود، بنابراین معنای اصیل آثار آنها را مبهم می‌کرد. ارتباط وردی با اسکاپیلیاتورا، از طریق همکاری او با آریگو بوویتو (برجسته‌ترین «اسکاپیلیاتورا») اخیراً نیاز به بررسی عمیق‌تر را برانگیخته است. احیاها. در حالی که فرهنگ رسمی در ایتالیا اغلب اسکاپیلیاتی‌ها را فراموش کرده است، این جنبش چندین بار احیا شده است: در فضای ضدفرهنگی اواخر دهه ۱۹۶۰، بسیاری از آثار آنها دوباره چاپ شدند و نمایشگاه‌هایی به آنها اختصاص داده شد، و دوباره در دهه ۱۹۹۰،
به آنها اختصاص داده شد، و دوباره در دهه ۱۹۹۰، زمانی که «Racconti Fantastici» و «Fosca» دو اثر تارکتی، توسط لارنس ونوتی به ترتیب با عنوان «Fantastic Tales» و «Passion» در ایالات متحده ترجمه و منتشر شدند. فیلمساز اتوره اسکولا، «Fosca» اثر تارکتی را به فیلم «شور عشق» (Passione d'Amore) تبدیل کرد که در سال ۱۹۸۲ اکران شد. کریستین دونوگر ،«Senso and Other Stories» اثر کامیلو بوئیتو را در سال ۱۹۹۳ به انگلیسی ترجمه کرد. در سال ۲۰۰۵، رابرت کاروزو (خواننده و شاعر راک انگلیسی-ایتالیایی، که نباید با کارگردان فیلم‌های
انگلیسی-ایتالیایی، که نباید با کارگردان فیلم‌های تبلیغاتی آمریکایی اشتباه گرفته شود) برای نخستین بار «Praga»، «Camerana» و برخی از اشعار تارکتی را به انگلیسی ترجمه کرد. استیون سوندهایم، آهنگساز آمریکایی، رمان فوسکا اثر تارکتی را در سال ۱۹۹۴ به نمایش موزیکال موفقی به نام «شور و اشتیاق» در برادوی تبدیل کرد. پانویس. Notes Sources Further reading
استفانو سودرینی (به ایتالیایی: "Stefano Soderini"؛ زادهٔ ۱۳ اوت ۱۹۶۱ در رم) تروریست پیشین و عضو هسته‌های مسلح انقلابی (ایتالیا) (NAR) بود. او پس از مدتی فعالیت در ترزا پوزیسیونه در آغاز دهه ۱۹۸۰ به NAR پیوست و در چندین عملیات مسلحانه مشارکت کرد. وی در ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۳ در میلان دستگیر شد و در مارس ۱۹۸۶ به همکاری با دادگستری تصمیم گرفت. زندگی‌نامه. عضویت در ترزا پوزیسیونه. پس از یک دورهٔ کوتاه فعالیت سیاسی، سودرینی از طریق آشنایی با لوکا، پسر پائولو سیگنوریلی، وارد هستهٔ منطقهٔ وینا کلارا در گروه کسترویامو
وارد هستهٔ منطقهٔ وینا کلارا در گروه کسترویامو لاتزیونه شد. این گروه از راست رادیکال ایتالیا به‌عنوان ادامه‌دهندهٔ اوردینه نووو شناخته می‌شد. در دسامبر ۱۹۷۷، زمانی که کمی بیش از شانزده سال داشت، سودرینی در دو مراسم مهم که به‌عنوان نوعی «تحلیف» اوردینیستی شناخته می‌شدند، شرکت کرد: نخست در ۲۱ دسامبر در کوه‌های تیولی در آیین شب یلدا، و سپس در جشن سال نو در ویلای فابیو ده فلیچه در پوگیو کاتینو حضور یافت. با هدایت سینوریلی، او به ترزا پوزیسیونه پیوست. در این چارچوب، سودرینی روابط نزدیکی با روبرتو نیستری برقرار
سودرینی روابط نزدیکی با روبرتو نیستری برقرار کرد و پس از دستگیری نیستری، وارد هستهٔ عملیاتی تحت رهبری جورجیو واله شد. او در چندین سرقت مسلحانه برای تأمین مالی گروه شرکت داشت. مبارزه مسلحانه در رکاب NAR. در آغاز دههٔ ۱۹۸۰، سودرینی همراه با لوئیجی چاواردینی، پاسکواله بلزیتو و جورجو واله از رهبران ترزا پوزیسیونه فاصله گرفت و به حلقهٔ والریو فیوراوانتی در هسته‌های مسلح انقلابی (ایتالیا) پیوست. در این گروه، افرادی چون فرانچسکا مامبرو، گیلبرتو کاوالینی و گابریله ده فرانچسکی نیز حضور داشتند. در ۲۶ نوامبر ۱۹۸۰،
ده فرانچسکی نیز حضور داشتند. در ۲۶ نوامبر ۱۹۸۰، همراه با کاوالینی، به‌طور اتفاقی وارد درگیری با کارابینیری‌ها شد. کاوالینی در این حادثه گروهبان اتزیو لوکارلی را کشت. آن‌ها مدارک خود را جا گذاشتند و سودرینی نیز به‌عنوان فراری تحت تعقیب قرار گرفت. سودرینی سپس به ونتو گریخت و در ۱۹ دسامبر همان سال در سرقتی بزرگ از یک جواهرفروشی در ترویزو شرکت کرد. او سال‌های بعد را میان ایتالیا و اقامت‌های طولانی در برزیل، یونان و سوئیس سپری کرد. در این دوره، همراه با شریک زندگی‌اش دانیلا زوپی (که پیش‌تر از کریستیانو
شریک زندگی‌اش دانیلا زوپی (که پیش‌تر از کریستیانو فیوراوآنتی فرزندی داشت)، زندگی پنهانی داشت. او همچنین در دو ترور دیگر با NAR شرکت کرد: نخست، در ۳۰ سپتامبر ۱۹۸۱، در قتل مارکو پیتساری؛ و سپس، در ۲۱ اکتبر ۱۹۸۱، در سوءقصدی که منجر به کشته شدن فرانچسکو استرائولو، فرمانده دیگوس و همکارش چیریاکو دی روما شد. سودرینی در ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۳ در یک بار در میلان همراه با گیلبرتو کاوالینی دستگیر شد. در ۸ مارس ۱۹۸۶، در جریان محاکمه در دادگاه رم، سودرینی اعلام کرد که تصمیم گرفته با دادگستری همکاری کند و به تمام جرایم خود
گرفته با دادگستری همکاری کند و به تمام جرایم خود اعتراف نماید. پس از آزادی، با هویتی جعلی در اکسیلز در پیه‌مونته ساکن شد و به‌عنوان تکنسین در پروژه‌های ساختمانی کار کرد. پس از زندان. در ۲۶ مارس ۲۰۰۷، بار دیگر اما این بار نه به اتهامات تروریستی، بلکه به‌دلیل «ربودن فرزند» تحت پیگرد قرار گرفت. او به همراه پسر هشت‌ساله‌اش که از همسر پیشین مجاری‌اش داشت، ناپدید شد. دادگاه حضانت کودک را به مادر سپرده بود. گفته شد که مقصد احتمالی او گواتمالا بوده است.
«بهترین بخش‌های مستر بین» پانزدهمین قسمت، گردآوری و پایان مجموعه تلویزیونی بریتانیایی "مستر بین" است که توسط تولیدات تایگر اسپکت و تلویزیون تیمز برای تلویزیون سنترال ایندیپندنت تولید شده است. این قسمت نخستین بار در روز جمعه، ۱۵ دسامبر ۱۹۹۵ از شبکه آی‌تی‌وی پخش شد. داستان. یک روز بارانی، مستر بین و تدی برای پیدا کردن یک چتر به اتاق زیرشیروانی می‌روند تا بتوانند به پارک بروند و به اردک‌ها غذا بدهند. او یک چتر کوچک نوشیدنی را روی سر تدی می‌گذارد، اما متوجه می‌شود که چتر خودش شکسته است. بین حین پیدا کردن یک چتر
که چتر خودش شکسته است. بین حین پیدا کردن یک چتر دیگر، وسایل مختلفی از ماجراهای گذشته‌اش را پیدا می‌کند، مثل زمانی که مجبور شد در راه رفتن به دندان‌پزشکی لباس بپوشد، زمانی که در کلیسا خوابش برد، وقتی بوقلمون کریسمس روی سرش گیر کرده بود و حتی زمانی که یک تانک، مینی‌اش را له کرد. وقتی بالاخره یک چتر پیدا می‌کند، از پنجره بیرون را نگاه می‌کند و می‌بیند که باران بند آمده است. بین با عصبانیت اتاق زیر شیروانی را ترک می‌کند، در حالی که بومرنگی که قبلاً از پنجره بیرون انداخته بود، بالاخره روی سقف فرود می‌آید. نسخه
انداخته بود، بالاخره روی سقف فرود می‌آید. نسخه جایگزین. برنامه اصلی این قسمت ۷۲ دقیقه پخش شد، اما نسخه‌های بعدی و پخش‌های تلویزیونی از سال ۲۰۱۰ به بعد، با عنوان "بهترین‌های مستر بین" به ۵۲ دقیقه کاهش یافت. بخش‌های حذف‌شده از نسخه‌های بعدی شامل کمک کردن بین به یک نوازنده خیابانی در بازگشت مستر بین، تلاش بین برای بیدار ماندن در کلیسا و نشستن در امتحان از قسمت آزمایشی، و همچنین صحنه‌های پخش‌نشده‌ای بود که بین به‌طور تصادفی سیم آنتن تلویزیونش را می‌کشد و تلویزیون را از طبقه پایین بالا می‌آورد، قبل از اینکه
را از طبقه پایین بالا می‌آورد، قبل از اینکه رهایش کند و تلویزیون بشکند. با این حال، نسخه کامل و اصلی را می‌توان در بیشتر نسخه‌های ویدئویی منتشرشده پیش از سال ۲۰۱۰ یافت. تولید. جان هاوارد دیویس، تهیه‌کننده و کارگردان سه قسمت نخست، برای کارگردانی این قسمت پایانی بازگشت. دیویس همچنین در سال ۱۹۸۹، زمانی که ساخت قسمت آزمایشی سفارش داده شد، رئیس بخش سرگرمی‌های سبک در تلویزیون تیمز بود. هر دو نسخه آهنگ اصلی گروه کر در این قسمت شنیده می‌شود؛ نسخه‌ای که توسط گروه کر کلیسای جامع سات‌ارک اجرا شده است، برای تیتراژ
کر کلیسای جامع سات‌ارک اجرا شده است، برای تیتراژ آغازین و نسخه‌ای که توسط گروه کر کلیسای جامع مسیح، آکسفورد اجرا شده است، برای تیتراژ پایانی.
فرانکو آنسلمی (۱ مارس ۱۹۵۶ – ۶ مارس ۱۹۷۸) یک تروریست نئوفاشیست اهل ایتالیا بود که در سازمان "هسته‌های مسلح انقلابی" فعال بود. او در جریان تلاش برای سرقت از یک فروشگاه اسلحه در رم کشته شد. زندگی اولیه. فرانکو آنسلمی در بولونیا در ۱ مارس ۱۹۵۶ به دنیا آمد و کوچک‌ترین فرزند از سه کودک خانواده بود. خانواده‌اش به فلورانس و سپس به رم نقل مکان کردند، جایی که فرانکو جوان در دبیرستان علمی کپلر یازدهم ثبت‌نام کرد. در مدرسه، او دیدگاه‌های ملی‌گرایانه و همدلی با احزاب و سازمان‌های راست افراطی را ابراز می‌کرد. در سال
و سازمان‌های راست افراطی را ابراز می‌کرد. در سال ۱۹۷۲، در طول سال چهارم مدرسه، او توسط گروهی از دانش‌آموزان چپ‌گرا مورد حمله قرار گرفت. این ضربات باعث شد آنسلمی به مدت سه ماه در کما باشد. پس از ترخیص، آسیب دائمی به چشمانش وارد شده بود که توانایی بینایی او را به شدت کاهش داد. برای جبران زمان ازدست‌رفته، او در مؤسسه مونسیگنور اجیستو توتسی در مونته‌ورده (رم) ثبت‌نام کرد، جایی که در ۱۹۷۵ با جوانان نوفاشیست از جمله والریو فیوراوانتی، ماسیمو کارمیناتی و الساندرو آلیبراندی آشنا شد. ناتوانی بینایی‌اش سبب شد دوستان
آشنا شد. ناتوانی بینایی‌اش سبب شد دوستان و همراهان بعدی‌اش او را «کور اوربینو» صدا کنند، اشاره‌ای به دانشگاه اوربینو که پس از پایان مدرسه در آن ثبت‌نام کرده بود. فعالیت سیاسی. آنسلمی در جوانی وارد فعالیت‌های سیاسی شد و در ابتدا به عنوان یکی از فعالان ام‌اس‌آی شناخته می‌شد. با این حال، او به تدریج از ساختارهای حزبی فاصله گرفت و جذب گروه‌های افراطی‌تر شد. در سال‌های پایانی دهه ۱۹۷۰، فضای سیاسی ایتالیا تحت تأثیر سال‌های سرب به شدت رادیکال شده بود و درگیری میان گروه‌های چپ و راست افراطی به خشونت خیابانی و
میان گروه‌های چپ و راست افراطی به خشونت خیابانی و اقدامات تروریستی کشیده شد. در همین دوران، آنسلمی با گروهی از فعالان نوفاشیست ارتباط گرفت که بعدها به عنوان هسته‌های مسلح انقلابی شناخته شدند. این گروه در پی آن بود که از راه مبارزه مسلحانه، پروژه‌ای انقلابی بر مبنای ایدئولوژی راست افراطی پیاده کند. فعالیت مسلحانه. فرانکو آنسلمی به همراه والریو فیوروانتی، ماسیمو کارمیناتی، آلساندرو آلیبراندی و دیگران، در عملیات‌های مختلفی شرکت داشت. این اقدامات شامل حملات خیابانی، سرقت و نیز اقدامات مستقیم علیه مخالفان
خیابانی، سرقت و نیز اقدامات مستقیم علیه مخالفان ایدئولوژیک بود. در فوریه ۱۹۷۸، او به همراه چند تن دیگر در تدارک حمله به یک دفتر حزب کمونیست ایتالیا مشارکت داشت. این اقدام با هدف ایجاد فضای رعب و نشان دادن قدرت جناح راست افراطی انجام شد. اگرچه در آن حمله کسی کشته نشد، اما نشانه‌ای بود از افزایش خشونت‌های گروه‌های نوفاشیست در ایتالیا. مرگ. در ۶ مارس ۱۹۷۸، آنسلمی به همراه ماسیمو کارمیناتی و الساندرو آلیبراندی تصمیم به سرقت از یک فروشگاه اسلحه در رم گرفتند. هدف آنان تهیه سلاح برای فعالیت‌های آتی گروه و تقویت
آنان تهیه سلاح برای فعالیت‌های آتی گروه و تقویت توان نظامی هسته‌های مسلح انقلابی بود. این عملیات در محلهٔ پرنسپه آمِده‌ئو انجام شد. در جریان سرقت، پس از آن‌که یکی از فروشندگان متوجه تحرکات مشکوک شد، درگیری مسلحانه رخ داد و آنسلمی مورد اصابت چند گلولهٔ صاحب مغازه قرار گرفت. همدستانش او را در محل درگیری رها کرده و از صحنه گریختند. آنسلمی در حالی که به شدت زخمی بود به بیمارستان منتقل شد، اما کمی بعد بر اثر خونریزی و شدت جراحات جان سپرد. مرگ او برای جناح راست افراطی به عنوان «شهادت» در راه مبارزه ایدئولوژیک
افراطی به عنوان «شهادت» در راه مبارزه ایدئولوژیک تعبیر شد و به سرعت در ادبیات تبلیغی نوفاشیست‌ها جایگاه ویژه‌ای پیدا کرد. مراسم خاکسپاری او در رم به تجمعی پرتنش تبدیل شد و حضور گستردهٔ نیروهای پلیس برای جلوگیری از درگیری‌های احتمالی با گروه‌های چپ‌گرا ضروری دانسته شد. در سال‌های بعد، چهرهٔ آنسلمی در نشریات و پوسترهای نوفاشیستی به‌عنوان «کامراتا مارتیره» (همرزم شهید) بازنمایی شد و روایت مرگ او به بخشی از حافظهٔ جمعی جناح راست افراطی ایتالیا تبدیل گردید. با این حال، بسیاری از رسانه‌های جریان اصلی آن زمان،
این حال، بسیاری از رسانه‌های جریان اصلی آن زمان، مرگ او را پیامد مستقیم انتخاب راه خشونت و سرقت مسلحانه توصیف کردند. یادبود. پس از مرگ او، گروه‌های نوفاشیست از جمله هسته‌های مسلح انقلابی، آنسلمی را به عنوان الگویی برای نسل جدید مبارزان معرفی کردند. مراسم سالگرد مرگ او در سال‌های بعد توسط حلقه‌های راست افراطی برگزار می‌شد و نام او در شعارها و نوشته‌های آنان تکرار می‌گردید.
دانته لیویو بیانکو (۱۹ مه ۱۹۰۹–۱۲ ژوئیه ۱۹۵۳) به عنوان یک وکیل مدنی ایتالیایی فوق‌العاده توانمند، در میان متخصصان حقوقی به شهرت اولیه دست یافت و سپس به عنوان یک رهبر پارتیزانی در زمان جنگ به شهرت بیشتری دست یافت. او دو بار مدال نقره شجاعت نظامی را دریافت کرد. او از جنگ جان سالم به در برد، اما با این وجود در سن نسبتاً جوانی به دلیل یک حادثه کوهنوردی درگذشت. زندگی‌نامه. خاستگاه و سال‌های اولیه. دانته لیویو مارسل آنجلو نیکین رابرت آندره بیانکو در کن، در ساحل جنوبی فرانسه، در فاصله کمی از غرب نیس، متولد شد. او
فرانسه، در فاصله کمی از غرب نیس، متولد شد. او اولین فرزند از سه فرزند ثبت شده والدینش بود، اما در سال ۱۹۱۴ خواهرش لیدیا در نوزادی بر اثر خفگی با لوبیا درگذشت، به طوری که از سال ۱۹۱۴ تا تولد برادرش آلبرتو در سال ۱۹۱۷ (۱۹۱۷–۱۹۹۷) او تنها فرزند والدینش بود. کن در دهه‌های پایانی قرن نوزدهم، عمدتاً به دلیل رونق گردشگری اروپا که ناشی از صنعتی شدن و افزایش هزینه‌های تفریحی در نتیجه آن بود، به سرعت از نظر وسعت و ثروت رشد کرده بود. جواکینو بیانکو (۱۸۵۹–۱۹۱۸)، پدرش، از پایگاه خانوادگی خود در والدیری، شهری کوچک در
از پایگاه خانوادگی خود در والدیری، شهری کوچک در کوهستان‌های حاشیه غربی پیمونت، به کن نقل مکان کرده بود. جواکینو بیانکو مانند بسیاری از اعضای خانواده‌اش در حرفه خیاطی مهارت داشت و با مهارت‌های خیاطی و همچنین ذوق کارآفرینی قابل توجهی به کن رسید، که او را قادر ساخت تا به یکی از اعضای برجسته جامعه تجاری شهر و مالک چندین فروشگاه خرده‌فروشی تبدیل شود. مادر لیویو، پروسپرا «رینا» سارتوره (۱۸۸۵–۱۹۶۹)، به خاطر شجاعتی که در بزرگ کردن پسرانش پس از بیوه شدن در سال ۱۹۱۸ نشان داد، مورد تحسین مردم قرار گرفت. از نظر مادی
نشان داد، مورد تحسین مردم قرار گرفت. از نظر مادی با کمک تعدادی از اقوام حامی در ایتالیا تأمین شده بود. دو دهه قبل، جواکینو بیانکو ترتیب ساخت یک ویلای بزرگ در شهر زادگاهش، والدیری، را داده بود که رینا سارتوره اکنون به همراه پسرانش به آنجا نقل مکان کرده بود و لیویو بیانکو نیمه دوم دوران کودکی خود را در آنجا گذراند و در مدرسه ابتدایی تحصیل کرد. این قرارداد اقامت شبانه‌روزی خیلی زود جای خود را به قراردادی داد که شامل زندگی در دوران مدرسه با خانوادهٔ جووانی کارانتا می‌شد، کسی که از دوستان پدرش بود و در سال ۱۹۰۸
می‌شد، کسی که از دوستان پدرش بود و در سال ۱۹۰۸ با دومنیکا سارتوره، خواهر مادر لیویو، ازدواج کرده بود. وقتی زمان رفتن به مدرسه متوسطه فرا رسید، او را به یک مدرسه شبانه‌روزی در کونئو فرستادند؛ بنابراین، پسران کارانتا که در همان مدرسهٔ لیویو بیانکو درس می‌خواندند، پسرعموهای درجهٔ یک برادران بیانکو بودند.