payamvha/North_RAG huggingface dataset:
افرادی است که خارج از چارچوب روشنگری اروپایی قرار دارند و اینکه چگونه این تغییر دیدگاه می‌تواند بر تولید دانش در علم تأثیر بگذارد. او در حال حاضر بر روی پروژهٔ NASA STROBE-X کار می‌کند. از سال ۲۰۱۹، او عضو هیئت علمی دپارتمان فیزیک و اخترشناسی و همچنین مطالعات زنان و جنسیت در دانشگاه نیوهمپشر است. او در سال ۲۰۲۳ موفق به دریافت سمت دانشیاری شد. جوایز. پرسکاد-واینستین در سال ۲۰۰۷ بورسیهٔ Gordon C Bynoe از شرکت باربادوس هاوس کانادا را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۳، او برندهٔ جایزهٔ "Infinite Kilometer Award" از
او برندهٔ جایزهٔ "Infinite Kilometer Award" از مؤسسه فناوری ماساچوست شد. در مارس ۲۰۱۷، پرسکاد-واینستین برندهٔ جایزهٔ "Acknowledgement of Excellence" از سوی LGBT+ Physicists شد. این جایزه به پاس "سال‌ها تلاش مستمر در تغییر فرهنگ فیزیک به سمت فراگیرتر شدن و درک بیشتر نسبت به همهٔ اقشار به حاشیه رانده‌شده" به او اهدا شد. او توسط مجلهٔ "Essence" به عنوان یکی از ۱۵ زن سیاه‌پوستی که مسیر را در علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) هموار کرده و موانع را شکسته‌اند، معرفی شد. داستان شخصی و دیدگاه‌های او در چندین
معرفی شد. داستان شخصی و دیدگاه‌های او در چندین رسانه از جمله "هاف‌پست"، "Gizmodo", "Nylon" و "African-American Intellectual History Society" منتشر شده است. او در ژانویهٔ ۲۰۲۱ در فهرست «ده فردی که در سال ۲۰۲۰ علم را شکل دادند» توسط "Nature" قرار گرفت. همچنین، او یکی از افراد برگزیدهٔ "VICE Motherboard" در فهرست "Humans2020" بود؛ این فهرست از دانشمندان، مهندسان و متفکرانی که در حال تغییر جهان به سمت بهتر شدن هستند، تقدیر می‌کند.
کریستین رمزی (; – ) کریستین رمزی، کنتس دالاهوسی (؛ ۲۸ فوریهٔ ۱۷۸۶ – ۲۲ ژانویهٔ ۱۸۳۹)، که به‌طور غیررسمی لیدی دالاهوسی نامیده می‌شد، یک گیاه‌شناسی و تاریخ طبیعی‌دان اسکاتلندی بود. او با جورج رمزی، نهمین ارل دالاهوسی ازدواج کرد و در سفرهایش همراه او بود، هنگامی که وی به عنوان نایب‌الحکومه نوا اسکوشیا، فرماندار کل کانادا و فرمانده کل قوای نیروی زمینی هند منصوب شد. او در طول این سفرها، گونه‌های بسیاری از گیاهان را جمع‌آوری و دسته‌بندی کرد، مقالات علمی را در انجمن‌های علمی ارائه داد و مجموعه‌های مختلفی را به
علمی ارائه داد و مجموعه‌های مختلفی را به گروه‌های گیاه‌شناسی اهدا کرد. لیدی دالاهوسی عضو افتخاری انجمن گیاه‌شناسی ادینبرو بود و تا زمان مرگش، تنها زن عضو افتخاری این انجمن محسوب می‌شد. یک سردهٔ گیاهان گرمسیری به نام "Dalhousiea" به افتخار او نام‌گذاری شده است. خانواده. دالاهوسی با نام کریستین براون در ۲۸ فوریهٔ ۱۷۸۶ در کولستون، خانهٔ اجدادی خانوادهٔ براون در نزدیکی هدینگتون، لوتیان شرقی زاده شد. او تنها فرزند کریستین مک‌دوال و چارلز براون بود. خانوادهٔ براون سابقه‌ای در حرفهٔ حقوق داشتند؛ پدرش یک وکیل
براون سابقه‌ای در حرفهٔ حقوق داشتند؛ پدرش یک وکیل دادگستری و پدربزرگش، جرج براون، قاضی و ملقب به لُرد کولستون بود. در ۱۴ مهٔ ۱۸۰۵، او با جورج رمزی، نهمین ارل دالاهوسی ازدواج کرد و عنوان کنتس دالاهوسی را دریافت کرد. دالاهوسی و همسرش سه پسر داشتند. پسر ارشدشان، جرج، در ۳ اوت ۱۸۰۶ زاده شد و به عنوان یک کاپیتان در هنگ ۲۶ام (کامرونی) پیاده‌نظام خدمت کرد، اما در ۲۵ اکتبر ۱۸۳۲ درگذشت. پسر دومشان، چارلز، در نه‌سالگی درگذشت. کوچک‌ترین پسرشان، جیمز، در ۲۲ آوریل ۱۸۱۲ زاده شد، در ۱۸۳۸ عنوان پدرش را به ارث برد و در
زاده شد، در ۱۸۳۸ عنوان پدرش را به ارث برد و در ۱۸۴۹ به عنوان مارکی دالاهوسی شناخته شد. فعالیت‌های علمی. دالاهوسی یک گیاه‌شناس علاقه‌مند بود؛ او گیاهان را در یک هرباریوم فهرست‌بندی کرد، شناسایی کامل به همراه تاریخ جمع‌آوری، یادداشت‌هایی دربارهٔ زیستگاه و برخی با تصاویر آبرنگی که خودش کشیده بود. در سال ۱۸۲۴، لُرد دالاهوسی انجمن ادبی و تاریخی کبک را بنیان گذاشت. فهرست گیاهان کانادایی گردآوری‌شده توسط لیدی دالاهوسی در نخستین شمارهٔ نشریهٔ این انجمن در سال ۱۸۲۹ منتشر شد. او مقاله‌ای را در این انجمن ارائه کرد و
منتشر شد. او مقاله‌ای را در این انجمن ارائه کرد و در سال ۱۸۲۴، مجموعه‌ای از نمونه‌های گیاهی نوا اسکوشیا را به‌عنوان بخشی از یک هرباریوم اهدا کرد. لیدی دالاهوسی تمامی مجموعه گیاه‌شناسی هند شرقی خود را به انجمن گیاه‌شناسی ادینبرو اهدا کرد. این انجمن کیفیت این مجموعه را مورد توجه قرار داد و در سال ۱۸۳۷، لیدی دالاهوسی را به عنوان عضو افتخاری برگزید. در زمان درگذشت او، وی تنها زن عضو افتخاری این انجمن بود. مکاتبات او با گیاه‌شناس باغ گیاه‌شناسی کیو، ویلیام هوکر، شامل مجموعه‌های بزرگی از گیاهان شیملا و پنانگ در
شامل مجموعه‌های بزرگی از گیاهان شیملا و پنانگ در سال ۱۸۳۱ بود. مجموعه‌های او در هنگام گردآوری اثر "Flora Indica" توسط جوزف دالتون هوکر مورد استفاده قرار گرفت. سفرها. زمانی که همسرش به عنوان معاون فرماندار نوا اسکوشیا منصوب شد، او همراه با همسرش و سه پسرشان با ناوچه HMS "Forth" به کانادا سفر کرد. این خانواده از سال ۱۸۱۶ تا ۱۸۲۰ در هالیفاکس، نوا اسکوشیا زندگی کردند. در این مدت، لیدی دالاهوسی وقت خود را صرف ترویج علم کرد. او همراه همسرش به مناطق روستایی سفر کرده، پیشنهادهایی برای بهبود کشاورزی ارائه داده و
کرده، پیشنهادهایی برای بهبود کشاورزی ارائه داده و نمونه‌های گیاه‌شناسی جمع‌آوری می‌کرد. او همچنین بذرهایی را برای باغ‌های قصر دالهوسی ارسال کرد. ویلیام هوکر برای دریافت نمونه‌های گیاه‌شناسی به او متکی بود و او را یک "گیاه‌شناس بسیار مشتاق" توصیف کرده است. در سال ۱۸۲۰، این خانواده به استان کبک نقل مکان کردند، زیرا همسر او به عنوان فرماندار کل کانادا منصوب شد. دالاهوسی نقش سنتی همسر فرماندار را بر عهده گرفت و به عنوان «حامی ادبیات و هنر» شناخته شد. او زمان زیادی را در محافل اشرافی سپری می‌کرد و به خاطر
زیادی را در محافل اشرافی سپری می‌کرد و به خاطر شوخ‌طبعی و کاریکاتورهای طنزآمیز از اعضای جامعه شهرت داشت. پس از استقرار، دالاهوسی و دوستانش، آن مری پرسیوال و هریت شپرد، بر روی تاریخ طبیعی متمرکز شدند و به‌ویژه به فهرست‌بندی گیاهان محلی پرداختند. این سه زن با سِر ویلیام هوکر مکاتبه داشتند و برای او نمونه‌هایی جمع‌آوری کردند که تلاش‌هایشان در کتاب "Flora Boreali-Americana" مورد تقدیر قرار گرفت. در سال ۱۸۲۴، خانواده به قصر دالهوسی بازگشتند و برنامه‌ریزی برای احداث یک باغ گسترده را آغاز کردند. باغبان آنها، جوزف
یک باغ گسترده را آغاز کردند. باغبان آنها، جوزف آرچیبالد، در مورد او نوشت: «اندک کسانی… به اندازه بانو در این علم مهارت یافتند». با این حال، این برنامه‌ها به دلیل زیان‌های شدید مالی خانواده، ناشی از ورشکستگی نماینده مالی آنها، متوقف شد. با اینکه باغ به‌طور کامل ساخته نشد، اما بسیاری از گیاهان آمریکای شمالی برای اولین بار در بریتانیا کاشته شده و به گل نشستند. در سال ۱۸۲۶، این خانواده به یک مزرعه کوچک در سورل-تراسی نقل مکان کردند و تا زمان انتصاب لرد دالاهوسی به عنوان نایب‌السلطنه هند در سال ۱۸۲۹ در آنجا
به عنوان نایب‌السلطنه هند در سال ۱۸۲۹ در آنجا ماندند. در مسیر سفر به هند، این خانواده در مادیرا، سنت هلن و دماغه امید نیک توقف کردند. دالاهوسی در هر مکان زمانی را به جمع‌آوری گیاهان اختصاص داد و فهرست دقیقی از آنها تهیه کرد. در سال ۱۸۳۱، او از دامنه‌های شیملا و همچنین پنانگ در نزدیکی شبه‌جزیره مالایی بازدید کرد. مرگ. لیدی دالهوسی به‌طور ناگهانی در ۲۲ ژانویه ۱۸۳۹ در خانهٔ دین رمزی درگذشت، درحالی‌که ۵۲ سال داشت. یک گزارش اشاره دارد که او آن‌چنان وقف مطالعاتش بود که هنگام مرگ، فهرستی از گیاهان را در دست داشت.
که هنگام مرگ، فهرستی از گیاهان را در دست داشت. مجموعه‌ای که او و همسرش گرد آورده بودند، در سال ۱۹۸۵ به فروش رفت و بخش‌هایی از آن به موزه نوا اسکوشیا، گالری ملی کانادا، کتابخانه و بایگانی‌های کانادا و آرشیو استانی نیوبرانزویک منتقل شد. سیصد نمونهٔ گیاهی که خانواده دالهوسی بین سال‌های ۱۸۲۶ تا ۱۸۲۸ در سورل گردآوری کردند، در هرباریوم (HAM) در باغ گیاه‌شناسی سلطنتی (انتاریو) نگهداری می‌شود. پاسداشت. به پاس تلاش‌های او در رده‌بندی گیاهان هند، رابرت گراهام نام یک سرده از باقلاییان، گیاهی گل‌دار بومی هند، را به
سرده از باقلاییان، گیاهی گل‌دار بومی هند، را به افتخار او "Dalhousiea" نام‌گذاری کرد. یکی از گیاهانی که او برای گراهام فرستاد، کشفی جدید بود، و گراهام آن را "Asplenium dalhousiae" نامید. ویلیام هوکر یک جلد از "Curtis's Botanical Magazine" را به او تقدیم کرد. جولیا کاترین بکویت، که به عنوان نخستین نویسندهٔ داستانی کانادا شناخته می‌شود، نخستین رمان خود را به او تقدیم کرد. دالهوسی نخستین مالک یکی از نسخه‌های «فیلادلفیا» از اما جین آستن بود. "Rhododendron dalhousieae" Hook. f. توسط جوزف دالتون هوکر به افتخار
Hook. f. توسط جوزف دالتون هوکر به افتخار او نام‌گذاری شد.
احمد دومان یک کشتی‌گیر آزادکار اهل کشور ترکیه است. از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال نقره قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴ اشاره کرد. فعالیت حرفه‌ای. قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴. دومان در وزن ۶۱ کیلوگرم کشتی آزاد قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴ تیرانا شرکت کرد، او در این مسابقات پیتر همر از کاستاریکا، نورالدین نوروزوف از آذربایجان، جوئی سیلوا از پورتوریکو و تسوئنسورنگین تسوگبادراخ از مغولستان را شکست داد و به فینال رسید. وی در دیدار نهایی به ماسانوسوکه اونو از ترکیه باخت و به مدال نقره رسید.
آپارنا رائو (; – ) انسان‌شناس آلمانی بود که مطالعاتی دربارهٔ گروه اجتماعی در افغانستان، فرانسه و برخی مناطق هند انجام داد. پژوهش‌های دکتری او بر جغرافیای انسانی، قوم‌نگاری و اسلام‌شناسی متمرکز بود. رائو در دانشگاه کلن انسان‌شناسی تدریس کرد و مدتی به عنوان رئیس بخش قوم‌نگاری در مؤسسه مطالعات جنوب آسیا در دانشگاه هایدلبرگ، آلمان فعالیت داشت. پژوهش‌های رائو بر عشایر کوچ‌نشین و جوامع کشاورزی در افغانستان، فرانسه، جامو، کشمیر و غرب راجستان متمرکز بود. او تأثیر درگیری کشمیر بر محیط زیست و زندگی مردم را مورد بررسی
کشمیر بر محیط زیست و زندگی مردم را مورد بررسی قرار داد. اثر او در سال ۱۹۸۲ با عنوان "غربَت‌های افغانستان: جنبه‌های اقتصادی یک گروه کوچ‌نشین جات" به ترکیب قومی و اقتصاد محلی افغانستان پرداخت. کتاب وی با عنوان "خودمختاری: چرخه زندگی، جنسیت و وضعیت در میان دامداران هیمالیا" در سال ۱۹۹۹ جایزه چوِیس را دریافت کرد. زندگی و تحصیلات اولیه. آپَرنا رائو در دهلی نو، هند در خانواده‌ای متولد شد که والدینش از دانش‌آموختگان دانشگاه آکسفورد و از فعالان سیاسی بودند. او در سال ۱۹۸۰ با مایکل جی. کازیمیر (*۱۹۴۲ در برلین)،
سال ۱۹۸۰ با مایکل جی. کازیمیر (*۱۹۴۲ در برلین)، قوم‌نگاری که در سال ۲۰۲۰ به عنوان بازنشستگی افتخاری از مؤسسه انسان‌شناسی اجتماعی و فرهنگی دانشگاه کلن بازنشسته شد، ازدواج کرد. رائو در دانشگاه استراسبورگ در رشته‌های ادبیات فرانسه، زبان‌شناسی، انسان‌شناسی فرهنگی، انسان‌شناسی زیستی، جامعه‌شناسی و قوم‌نگاری تحصیل کرد. او در سال ۱۹۷۴ مدرک کارشناسی ارشد انسان‌شناسی خود را از دانشگاه استراسبورگ دریافت کرد و در سال ۱۹۸۰ دکترای خود را در رشته قوم‌نگاری از دانشگاه پاریس-سوربن به پایان رساند. رائو در طول تحصیلات دکتری
به پایان رساند. رائو در طول تحصیلات دکتری خود بر جغرافیای انسانی، قوم‌نگاری و اسلام‌شناسی تمرکز داشت. او به زبان‌های بنگالی، انگلیسی، فرانسوی، آلمانی، هندی، زبان فارسی، زبان رومانی و اردو سخن می‌گفت. دوران دانشگاهی. رائو به عنوان دانشیار انسان‌شناسی در دانشگاه کلن تدریس می‌کرد. او در سال ۱۹۸۱ عضو "جامعه آسیایی" شد. از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۵، رئیس دپارتمان قوم‌نگاری در مؤسسه جنوب آسیا در دانشگاه هایدلبرگ آلمان بود. از ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۸، او به همراه مایکل کازیمیر به عنوان رئیس مشترک "کمیسیون مردمان کوچ‌نشین" در
به عنوان رئیس مشترک "کمیسیون مردمان کوچ‌نشین" در "اتحادیه بین‌المللی علوم مردم‌شناسی و انسان‌شناسی" خدمت کرد. او عضو هیئت مدیره "انجمن مطالعات مردمان کولی" بود. او همچنین سردبیر مجله "نو-مَدیک پی-پِلز" بود. بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۷، او به عنوان دانشمند مهمان در مؤسسه مطالعات توسعه در جیپور حضور داشت و بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۴ نیز در مرکز مطالعات جوامع در حال توسعه در دهلی فعالیت کرد. پیش از درگذشتش در ژوئن ۲۰۰۵، قرار بود به عنوان مدیر تحقیقات در "مدرسه عملی پژوهش‌های عالی" در پاریس مشغول به کار شود. پژوهش.
پژوهش‌های عالی" در پاریس مشغول به کار شود. پژوهش. رائو تحقیقات میدانی دربارهٔ کشاورزی، دامداری و عشایر کوچ‌نشین انجام داد. او در زمینه اقتصاد، قومیت، روابط جنسیتی و سازمان اجتماعی مردمان کوچ‌نشین و دوره‌گرد در افغانستان، فرانسه و کشمیر پژوهش کرد. او شناخت، اقتصاد، محیط‌زیست و تغییرات اجتماعی را در میان گروه‌های اجتماعی راجستان و کشمیر مطالعه کرد. طبق گفته جادویکا پستروژینسکا، او با استفاده از دانش بومی خود از یکی از زبان‌های هندی، پدیده‌هایی را در زبان‌های افغانستان کشف کرد که پیش از آن مشاهده نشده بودند.
افغانستان کشف کرد که پیش از آن مشاهده نشده بودند. در افغانستان، رائو چهار طایفه "جلالی"، "پیکراج"، "شادباز" و "وانگاوالا" را شناسایی کرد که از نظر زبان‌شناختی و فرهنگی به مردم کولی نزدیک بودند. در سال ۲۰۰۴، جمعیت این چهار طایفه حدود ۷٬۰۰۰ نفر برآورد شد. بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۲، او تحقیقاتی دربارهٔ استقلال و هویت فرهنگی باکروال‌ها انجام داد.
الیزابت واگنر رید (; – ) الیزابت واگنر رید (۲۷ اوت ۱۹۱۲ – ۱۴ ژوئیه ۱۹۹۶) یک ژنتیک‌دان آمریکایی و یکی از نخستین دانشمندانی بود که بر روی "دروزوفیلا" گونه‌زایی کار کرد. او دوره‌های مطالعات زنان تدریس می‌کرد و علاقه ویژه‌ای به پژوهش‌هایی داشت که با هدف بازسازی تاریخ زنان دانشمند سده نوزدهم انجام می‌شد. رید که در فیلیپین از مادری پرستار اهل ایرلند شمالی و پدری کارمند دولتی آمریکایی زاده شد، در کرول، اوهایو رشد یافت. پس از دریافت مدارک کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری از دانشگاه ایالتی اوهایو، به تدریس با تمرکز
دکتری از دانشگاه ایالتی اوهایو، به تدریس با تمرکز بر ژنتیک پرداخت. در دهه ۱۹۴۰، او به همراه همسرش در ایستگاه تحقیقاتی کشاورزی تگزاس بر روی ژنتیک گیاهان کار کرد. پس از کشته شدن همسرش در جریان جنگ جهانی دوم، به اوهایو بازگشت و در بنیاد پژوهشی دانشگاه ایالتی اوهایو روی پنی‌سیلین مطالعه کرد. پس از ازدواج دوم با شلدون سی. رید، این زوج در زمینه تحقیقاتی همکاری کردند؛ ابتدا در دانشگاه هاروارد و از سال ۱۹۴۷ در مؤسسه دایت برای ژنتیک انسانی در دانشگاه مینه‌سوتا. از آنجا که همسرش مدیریت مؤسسه را بر عهده داشت و قوانین
که همسرش مدیریت مؤسسه را بر عهده داشت و قوانین ضد خویشاوندسالاری در آنجا اجرا می‌شد، هرچند رید در مؤسسه ایستگاه کاری داشت، اما تا دهه ۱۹۷۰ به‌عنوان عضو رسمی فهرست نشده بود. او یکی از معدود زنان پیشگام در حوزه ژنتیک بود. پژوهش‌های نخستین او بر روی فرگشت گونه‌ها متمرکز بود و در این زمینه، تجزیه و تحلیل آماری و مقایسه تفاوت‌های ظریف در جنس "مگس سرکه" را انجام داد. بعدها، با تغییر تمرکز او و همسرش به ژنتیک انسانی، آن‌ها پژوهش‌هایی دربارهٔ ناهنجاری مادرزادی و بیماری‌ها منتشر کردند. این زوج طرفدار مشاوره ژنتیک
منتشر کردند. این زوج طرفدار مشاوره ژنتیک مبتنی بر درک چگونگی وقوع این اختلالات، به‌ویژه در ارتباط با برنامه‌ریزی خانوادگی بودند. علاوه بر کار ژنتیکی، رید دربارهٔ جنسیت‌گرایی علیه زنان دانشمند نیز مطالبی نوشت. او که از فعالان حقوق زنان بود، نه‌تنها در تلاش برای راهنمایی زنان دیگر در این حرفه بود، بلکه در بازسازی تاریخ زنان دانشمند نیز مشارکت داشت. کتاب او با عنوان "زنان آمریکایی در علم پیش از جنگ داخلی" (۱۹۹۲)، مشارکت‌ها و زندگینامه‌های بیست‌ودو زنی را که پیش از جنگ داخلی آمریکا در زمینه‌های علمی منتشر کرده
از جنگ داخلی آمریکا در زمینه‌های علمی منتشر کرده بودند، بازیابی کرد. از جمله این افراد می‌توان به یونیس نیوتن فوت و مری آملیا سوئیفت اشاره کرد. میراث علمی رید تحت‌الشعاع شهرت همسرش قرار گرفته بود تا اینکه در سال ۲۰۲۰، مارتا ولاسکو مارتین دوباره به بررسی و شناسایی سهم او پرداخت. سال‌های نخستین و تحصیلات. الیزابت کللند واگنر در ۲۷ اوت ۱۹۱۲، در باگیو، واقع در جزیره لوزون (جزیره)، در فیلیپین به دنیا آمد. پدر و مادر او کاترین (با نام خانوادگی کللند) و جان او. واگنر بودند. مادرش اهل کیلیلیگ، ایرلند شمالی بود و
بودند. مادرش اهل کیلیلیگ، ایرلند شمالی بود و به‌عنوان پرستار و مربی پرستاری در فیلیپین کار می‌کرد که با همسر آینده‌اش آشنا شد. پدرش در جنگ آمریکا و اسپانیا خدمت کرده و پس از آن در دوره‌ای که فیلیپین یک قلمرو ایالات متحده آمریکا بود، در مشاغل مختلف خدمات دولتی از جمله مترجمی دادگاه و منشی فرماندار ماونتین (فیلیپین) در لوزون فعالیت داشت. او تنها یک خواهر یا برادر داشت که در نوزادی درگذشت. در سال ۱۹۱۷، خانواده به ایالت اوهایو، زادگاه واگنر، بازگشتند و در شهرستان فیرفیلد، اوهایو ساکن شدند، جایی که پدرش یک باغ
فیرفیلد، اوهایو ساکن شدند، جایی که پدرش یک باغ میوه راه‌اندازی کرد. واگنر در نزدیکی کرول، اوهایو بزرگ شد و از دبیرستان کانال وینچستر فارغ‌التحصیل شد. از سال ۱۹۳۰، تحصیلات خود را در دانشگاه ایالتی اوهایو ادامه داد و در رشته گیاه‌شناسی تحصیل کرد. او در تحصیلاتش بسیار موفق بود و در سال دوم، بالاترین نمرات کلاس را به دست آورد. در سال ۱۹۳۳، با افتخار فارغ‌التحصیل شد و به عضویت انجمن سرافرازان انجمن فی بتا کاپا درآمد. با حمایت از سوی دانشکده تحصیلات تکمیلی دانشگاه ایالتی اوهایو، واگنر مدرک کارشناسی ارشد خود را
ایالتی اوهایو، واگنر مدرک کارشناسی ارشد خود را در سال ۱۹۳۴ و دکتری را در سال ۱۹۳۶ دریافت کرد. پس از فارغ‌التحصیلی، او در سال ۱۹۳۷ به تحقیقات گیاهی پرداخت که با بودجه‌ای از شروین-ویلیامز تأمین شد. به دلیل تعصبات جنسیتی علیه زنان، به واگنر توصیه شد که تحقیقات خود را فقط با حروف اول نامش منتشر کند. به همین دلیل، پایان‌نامه او با عنوان "تأثیرات برخی حشره‌کش‌ها و مواد بی‌اثر بر نرخ تعرق گیاهان لوبیا" که در سال ۱۹۳۹ منتشر شد، تحت نام E. C. Wagner به چاپ رسید. کار در زمینه ژنتیک (۱۹۴۴–۱۹۶۶). در سال ۱۹۴۴، واگنر در
در زمینه ژنتیک (۱۹۴۴–۱۹۶۶). در سال ۱۹۴۴، واگنر در کالج واسر در پوکیپسی، نیویورک به‌عنوان استادیار علوم گیاهی مشغول به کار شد. در سال ۱۹۴۵، به دلاوار (اوهایو) نقل مکان کرد و در دانشگاه وسلین اوهایو گیاه‌شناسی تدریس کرد. در ۲۰ اوت ۱۹۴۶، او و شلدون رید که همچنان با یکدیگر در ارتباط بودند، ازدواج کردند. در آن زمان، او استادیار زیست‌شناسی در دانشگاه هاروارد بود. پس از ازدواج، این زوج در کمبریج (ماساچوست) زندگی می‌کردند و هر دو در هاروارد کار می‌کردند. آن‌ها از همان زمان شروع به همکاری تحقیقاتی کردند و از آن پس
زمان شروع به همکاری تحقیقاتی کردند و از آن پس به‌طور مشترک مقالاتی منتشر نمودند. اولین پروژه مشترک آن‌ها که به گونه‌زایی مگس‌ها می‌پرداخت، در مارس ۱۹۴۸ با عنوان "تفاوت‌های مورفولوژیکی و مشکلات گونه‌زایی در " منتشر شد. در همان ماه، رید دخترشان، کاترین، را به دنیا آورد. زمانی که مقاله منتشر شد، خانواده به مینیاپولیس نقل مکان کرده بودند، جایی که شلدون در سال ۱۹۴۷ مدیر مؤسسه ژنتیک انسانی دایت در دانشگاه مینه‌سوتا شده بود. با اینکه رید از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۶۶ در مؤسسه دایت میز کاری داشت، به دلیل قوانین منع
در مؤسسه دایت میز کاری داشت، به دلیل قوانین منع خویشاوندسالاری، هرگز در این مؤسسه موقعیت آکادمیکی به او داده نشد. ارتباط رسمی او با دانشگاه مینه‌سوتا بود. با این حال، او همچنان به همکاری با شلدون و انتشار مقالات در زمینه ژنتیک ادامه داد. دو مقاله بعدی آن‌ها، "انتخاب طبیعی در جمعیت‌های آزمایشگاهی " (۱۹۴۸) و "انتخاب طبیعی در جمعیت‌های آزمایشگاهی II: رقابت بین ژن چشم سفید و آلل وحشی آن" (۱۹۵۰)، بر روی "مگس سرکه" و انتخاب طبیعی تمرکز داشت. این مطالعات در توسعه رویکردهای نظری و روش‌شناختی جدید، از جمله استفاده
رویکردهای نظری و روش‌شناختی جدید، از جمله استفاده از تحلیل آماری و مقایسه تفاوت‌های جزئی، برای مطالعه فرایند گونه‌زایی نقش مهمی داشت. به‌عنوان یکی از پیشگامان در کار بر روی ژنتیک "مگس سرکه"، رید از معدود زنانی بود که در ایجاد و استانداردسازی فرآیندهای مطالعه تکامل گونه‌ها مشارکت داشت. از سال ۱۹۵۰، خانواده رید از مطالعه مگس‌ها به ژنتیک انسانی تغییر جهت دادند و آثاری مشترک در زمینه کم‌توانی ذهنی منتشر کردند. در ژوئن ۱۹۵۱، پسرشان ویلیام به دنیا آمد. بسیاری از مطالعات آن‌ها، مانند پژوهش پیگیری‌شده در سال ۱۹۵۸
مطالعات آن‌ها، مانند پژوهش پیگیری‌شده در سال ۱۹۵۸ روی ساکنان سابق مدرسه آزمایشی مینه‌سوتا برای کم‌توانان ذهنی در فریبلت، مینه‌سوتا، و مطالعه‌ای در سال ۱۹۶۲ دربارهٔ هوش، بر روی خانواده‌ها تمرکز داشتند و تلاش می‌کردند مشخص کنند که آیا برخی ویژگی‌ها دارای منشأ ژنتیکی هستند. آن‌ها به طرفداران مشاوره ژنتیک تبدیل شدند و به مطالعه ژن‌های والدین پرداختند تا منشأ احتمالی ناهنجاری مادرزادی یا بیماری‌های کودکان را تعیین کنند، با این هدف که بتوانند این اختلالات را درک کرده و کاهش دهند. شناخته‌شده‌ترین کتاب مشترک آن‌ها
و کاهش دهند. شناخته‌شده‌ترین کتاب مشترک آن‌ها که رید به‌عنوان نویسنده اصلی در آن ذکر شد، "کم‌توانی ذهنی: یک مطالعه خانوادگی" بود که در سال ۱۹۶۵ منتشر شد.
یودوکیا رشدنیک (; – ) جانورشناس و بوم‌شناس اوکراینی بود. او متخصص موش‌های کور و دانه‌دوست‌ها در اوکراین بود و نخستین دانشمندی بود که در سال ۱۹۳۹ موش کور نابینای شنی جنوب اوکراین را توصیف کرد. او نقش کلیدی در حفظ کارایی موزه ملی تاریخ طبیعی در آکادمی ملی علوم اوکراین در دوران میان‌دوجنگ و دوره پس از جنگ جهانی دوم ایفا کرد، با وجود آنکه هم توسط گشتاپو و هم مقامات شوروی دستگیر شد. او یکی از افرادی بود که در پنهان کردن نمونه‌های موزه برای جلوگیری از تصرف آن‌ها توسط آلمانی‌ها مشارکت داشت. وی به دلیل استدلال‌هایی
آلمانی‌ها مشارکت داشت. وی به دلیل استدلال‌هایی شناخته می‌شود که بر لزوم سنجش اکولوژی، پراکندگی گونه‌ها، جمعیت‌ها، فایده‌ها و تغییرپذیری‌ها قبل از برچسب زدن به برخی حیوانات به عنوان آفات و مضر برای محیط‌زیست تأکید داشت. هرچند که او مسئول حفظ تاریخ‌نگاری توسعه علمی در اوکراین بود، اما میراث خودش تا قرن بیست و یکم به فراموشی سپرده شد. اوایل زندگی و تحصیلات. اودوکییا گریگوریونا رشتنیک در ۱۴ مارس ۱۹۰۳ (N. S.) در روستای در استان پولتاوا از امپراتوری روسیه، که اکنون بخشی از اوکراین است، زاده شد. پدرش، گریگوری
اکنون بخشی از اوکراین است، زاده شد. پدرش، گریگوری یفیموویچ رشتنیک، یک دهقان مرفه بود که پیش از کولاک‌زدایی درگذشت. او دارای زمین‌های زیادی بود که در آن‌ها دامداری می‌کرد. احتمالاً به دلیل مرگ زودهنگام پدرش، رشتنیک از کودکی تحت سرپرستی خواهر و شوهرخواهرش در پولتاوا بزرگ شد. او در آنجا تحصیلات ابتدایی خود را گذراند و سپس هفت سال در گیمنازیوم تحصیل کرد. در سال ۱۹۱۸، وی برنامه‌ای سه‌ساله در پداگوژی را آغاز کرد، کار عملی خود را در یتیم‌خانه محلی گذراند و در سال ۱۹۲۰ بر اساس قوانین مؤسسه آموزش عمومی روسیه، مدارک
بر اساس قوانین مؤسسه آموزش عمومی روسیه، مدارک تدریس خود را از دانشگاه تربیت معلم پولتاوا دریافت کرد. رشتنیک با ادامه تحصیل در همان دانشگاه، تا سال ۱۹۲۴ در رشته زیست‌شناسی تحصیل کرد و در این مدت با همکلاسانی چون اوکسانا ایواننکو، پاولو تیچینا و همسر آینده‌اش، یاکوف خومنکو، آشنا شد. او هم‌زمان با تحصیل، همچنان به تدریس در یتیم‌خانه مشغول بود. پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۲۴ با تخصص در زیست‌شناسی، در منطقه اوسنوویانسکی در حومه خارکوف به عنوان مدرس جانورشناسی در مدرسه کارگری مشغول به کار شد. خومنکو به عنوان
در مدرسه کارگری مشغول به کار شد. خومنکو به عنوان لغت‌شناسی و مترجم در مؤسسه زبان‌شناسی و ادبیات فعالیت می‌کرد. رشتنیک و خومنکو در سال ۱۹۲۶ ازدواج کردند و دو سال بعد صاحب پسری به نام امیل شدند. پس از گذراندن امتحاناتش در سال ۱۹۳۱، رشتنیک تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه خارکوف و در مؤسسه پژوهشی جانورشناسی آغاز کرد. از سال ۱۹۳۳، او همچنین به عنوان پژوهشگر در ایستگاه پژوهشی علمی خارکوف مشغول به کار شد. وی در سال ۱۹۳۴ پس از دفاع موفق از پژوهش خود که بر مطالعه چکاوکها متمرکز بود، فارغ‌التحصیل شد. حرفه. سال‌های
متمرکز بود، فارغ‌التحصیل شد. حرفه. سال‌های پیش از جنگ و جنگ (۱۹۳۵–۱۹۴۶). در سال ۱۹۳۵، زمانی که پایتخت اوکراین از خارکوف به کی‌یف منتقل شد، همسر رشتنیک نیز همراه با محل کارش منتقل شد و او نیز از پی وی رفت. او در باغ‌وحش کی‌یف به عنوان پژوهشگر مشغول به کار شد. در سال ۱۹۳۶، او به عنوان پژوهشگر ارشد در مؤسسه جانورشناسی اشمالهاوزن از آکادمی ملی علوم اوکراین منصوب شد و به عنوان دبیر این مؤسسه فعالیت کرد. در سال ۱۹۳۹، او مقاله‌ای دربارهٔ اسپالاسیده (موش‌های کور) در اوکراین منتشر کرد و سال بعد مدرک کاندیدا (درجه
در اوکراین منتشر کرد و سال بعد مدرک کاندیدا (درجه علمی) خود را در سال ۱۹۴۰ دریافت کرد، اگرچه دیپلمش تا سال ۱۹۴۶ صادر نشد. سال بعد، هنگام یک سفر پژوهشی در کیشیناو، بسارابیا، جنگ جهانی دوم بر پایه کشور سبب شد رشتنیک به کی‌یف بازگردد. او با قطار تخلیه دانشگاهیان عازم اوفا شد اما در پولتاوا پیاده شد تا نزد خواهرش که از پسرش مراقبت می‌کرد، برود. در ایستگاه قطار، او همچنین با همسرش دوباره دیدار کرد. منع آمد و شد مانع از آن شد که بتواند پسرش را بردارد و سفرش را ادامه دهد، بنابراین تا اکتبر ۱۹۴۱ که آلمانی‌ها شهر
دهد، بنابراین تا اکتبر ۱۹۴۱ که آلمانی‌ها شهر را اشغال کردند، در پولتاوا ماندند. آن‌ها سپس با اسب به کی‌یف بازگشتند، سفری دشوار و طولانی. در ماه مه ۱۹۴۲، توسط رایشس‌کومیساریات اوکراین در آکادمی ملی علوم تأسیس شد. رشِتنیک برای کار تحت نظارت شارلمانی استخدام شد و او توانست برای پسرش نیز، به‌عنوان کارآموز صحافی، موقعیتی در این مؤسسه فراهم کند تا از اعزام او به آلمان جلوگیری شود. او تا سپتامبر ۱۹۴۳ در این مؤسسه بر روی دانه‌دوست‌ها، موش‌های دالان‌ساز و چوب‌شکن تحقیق کرد. آلمانی‌ها به‌طور ویژه به تحقیقاتی در
تحقیق کرد. آلمانی‌ها به‌طور ویژه به تحقیقاتی در زمینه داروها و سایر روش‌های از بین بردن آفات، به‌ویژه جوندگانی که ممکن بود برای گیاهان کشاورزی خطر ایجاد کنند، علاقه‌مند بودند. در اواخر جنگ، آلمانی‌ها شروع به غارتگری نازی مجموعه‌های موزه جانورشناسی کردند و آن‌ها را به پوزنان و دیگر مناطق آلمان و لهستان منتقل کردند. رشِتنیک نقش فعالی در پنهان کردن برخی از نمونه‌ها برای جلوگیری از انتقال آن‌ها داشت. پس از جنگ (۱۹۴۶–۱۹۸۶). در پایان جنگ، رشِتنیک در سال ۱۹۴۶ به‌عنوان متخصص پژوهشی در جانورشناسی معرفی شد و در
به‌عنوان متخصص پژوهشی در جانورشناسی معرفی شد و در مؤسسه جانورشناسی آکادمی علوم مشغول به کار شد، جایی که تا سال ۱۹۵۰ در آن باقی ماند. در این دوره، او دو مقاله دربارهٔ مطالعات پیشین خود روی سنجاب‌های زمینی منتشر کرد. یکی از این مقالات، که در سال ۱۹۴۶ منتشر شد، زیرگونه‌های جدیدی از سنجاب زمینی لکه‌دار ("Citellus suslica ognevi" و "Citellus suslica volhynensis") را شناسایی کرد. در پژوهش‌هایش، رشِتنیک اشاره کرد که جوندگان می‌توانند به دلیل پوست و چربی‌شان ارزشمند باشند، زیرا چربی آن‌ها در زمان جنگ به‌عنوان منبع
باشند، زیرا چربی آن‌ها در زمان جنگ به‌عنوان منبع غذایی به‌کار می‌رفت. او تحلیل‌های گسترده‌ای در زمینه بوم‌شناسی، پراکندگی گونه‌ها، جمعیت‌ها و تنوع جوندگان در سراسر اوکراین منتشر کرد. در این پژوهش‌ها، او استدلال کرد که ارزش اقتصادی جوندگان باید در مقابل خساراتی که ممکن است وارد کنند، سنجیده شود. با بازگشت شوروی‌ها به قدرت، دوره‌ای از سرکوب سیاسی در اتحاد شوروی در اوکراین آغاز شد. در سال ۱۹۴۸، پسر رشِتنیک به دلیل عضویت در سازمان ملی‌گرایان اوکراین دستگیر و به موردوویا تبعید شد. پس از مدت کوتاهی، همسرش نیز
به موردوویا تبعید شد. پس از مدت کوتاهی، همسرش نیز دستگیر و زندانی شد. هر دو به گذراندن محکومیت هشت‌ساله ملزم شدند. رشِتنیک با چندین اتهام ساختگی روبه‌رو شد — از جمله این‌که او قرار بود توسط گشتاپو اعدام شود، اما چون این اتفاق نیفتاده، پس حتماً با آن‌ها همکاری کرده است؛ یا این‌که با افرادی مشکوک مانند شارلمانی و پارامونوف دوستی داشته است؛ و همچنین متهم به دستبرد فکری به آثار دیگران شد. در سال ۱۹۵۱، رشِتنیک به زندان چِرنیهیف منتقل شد و تا سال ۱۹۵۵ در آنجا باقی ماند. پس از آزادی، او به‌عنوان حشره‌شناسی