payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دارای ۳۷۷۳۶ صفحه است. ویراستاران "آثار" "جمع‌آوری‌شده" مجبور بودند از نوشته‌های دست‌نویس هایدگر استفاده کنند، اما آزادی عمل داشتند تا رونویسی‌های دانشجویی مختلف را نیز در نسخه‌های منتشرشده قرار دهند. به آن‌ها رهنمودهای سختگیرانه‌ای داده شد که عموماً در توضیحات ویراستار با عنوان پس‌گفتار سردبیر ذکر شده است. به‌نظر می‌رسد که طرح کلی اکثر آثار در "آثار" "جمع‌آوری‌شده" توسط خود هایدگر انتخاب شده است. آثار جمع‌آوری‌شده به چهار طبقه تقسیم می‌شود: هر طبقه به شرح زیر تقسیم می‌شود: ۴. یادداشت‌ها و سوابق. ناشر
شرح زیر تقسیم می‌شود: ۴. یادداشت‌ها و سوابق. ناشر ویتوریو کلسترمن اشاره می‌کند که یک دفترچه از اوایل دهه ۱۹۳۰ گم شده است: «ملاحظات ۱» یا «ملاحظات موجی (۱)» هنوز مفقود است (یادداشت سردبیر). نقدها بر آثار جمع‌آوری‌شده. تئودور کیزیل، «"آثار جمع‌اوری‌شده هایدگر": رسوایی بین‌المللی بورسیه»، "فلسفه امروز" ۳۹ (۱۹۹۵)، صفحات ۳–۱۵. برای مطالعه بیشتر. فهرست‌های رایگان برای برخی از مجموعه‌ها و عناوین آثار مارتین هایدگر:
سهیلا فرس (; – ) نویسنده، و سخنران اهل سوئد بود. زندگی‌نامه. سهیلا فرس در گیلانغرب از توابع کرمانشاه زاده شد. او پس از آنکه رژیم آیت‌الله خمینی خانواده‌اش را مورد آزار و پیگرد قرار داد، به مقاومت علیه حکومت پیوست و سرانجام در سال ۱۹۹۳ به همراه همسر و دو فرزندش به سوئد مهاجرت کرد. با افزایش خشونت و بدرفتاری در زندگی زناشویی، فرس از همسرش جدا شد و در سال ۱۹۹۸ با همسر کنونی‌اش ازدواج کرد که حاصل این ازدواج نیز دو فرزند است. تجربه‌های شخصی او الهام‌بخش راه‌اندازی پناهگاه‌هایی برای زنان شد تا بتوانند از انزوا و
پناهگاه‌هایی برای زنان شد تا بتوانند از انزوا و خشونت خانگی رهایی یابند، به‌ویژه زنانی از جوامع مهاجر که تحت فشار فرهنگ ناموسی قرار دارند. او همچنین در جمع‌آوری کمک‌های بشردوستانه برای پناهندگان در کردستان نیز فعالیت داشته است. در نتیجهٔ فعالیت‌هایش، او از سوی افرادی که خود را وابسته به دولت اسلامی عراق و شام (داعش) معرفی کرده‌اند، تهدید به مرگ شده است. در سال ۲۰۱۲، روزنامهٔ مسیحی "Dagen" او را به عنوان «الگوی سال» انتخاب کرد. زندگی‌نامهٔ او با عنوان "Kärleken blev mitt vapen" («عشق سلاح من شد») در سال
blev mitt vapen" («عشق سلاح من شد») در سال ۲۰۱۵ منتشر شد. او که پیش‌تر مسلمان بود، اکنون مسیحی است.
روث گوستافسون (; – ) سیاستمدار، سندیکاچی، سافرجت، و ویراستار اهل سوئد بود. زندگی و حرفه. روث گوستافسون در شهر استکهلم به دنیا آمد. پدرش فردریک تئودور پترشون، سرایدار، و مادرش آنا لوویزا یوهانسون بودند. او در سال ۱۹۱۲ با یالمار آلبین گوستافسون (۱۸۸۳–۱۹۶۱)، ویراستار و نماینده مجلس ازدواج کرد و در سال ۱۹۳۴ از او جدا شد. روث گوستافسون در دوره‌ای عضو هیئت مدیره اتحادیه زنان کارگر در سال‌های ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۶ بود، سپس در سال‌های ۱۹۰۷ تا ۱۹۱۰ و نیز ۱۹۱۷ تا ۱۹۲۰ در کمیته کاری زنان سوسیال‌دموکرات فعالیت داشت. در فاصلهٔ
کاری زنان سوسیال‌دموکرات فعالیت داشت. در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۰، ریاست این کمیته را برعهده گرفت. همچنین در سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۲ و نیز ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۸ عضو هیئت مدیره سازمان زنان سوسیال‌دموکرات بود. او در خانواده‌ای کارگری اما آگاه و روشنفکر رشد کرد. والدینش به مسائل سوسیالیستی و حقوق کارگران علاقه‌مند بودند و پدرش در فعالیت‌های اتحادیه‌ای مشارکت داشت. در دههٔ ۱۸۹۰، روث گوستافسون از طریق باشگاه‌های جوانان سوسیال‌دموکرات در استکهلم وارد جنبش سوسیال‌دموکراسی شد. در سال ۱۹۰۲ به‌طور رسمی به حزب سوسیال‌دموکرات
شد. در سال ۱۹۰۲ به‌طور رسمی به حزب سوسیال‌دموکرات پیوست و از آن پس به‌عنوان سخنران فعال حزب شناخته شد. او از کاتا دالستروم و آنا استرکی به‌عنوان الگوهای خود یاد کرده است. گوستافسون به‌دلیل دیدگاه‌های رادیکال و پیشرو خود شناخته می‌شد. او خواهان جدایی دین از سیاست و لغو وابستگی به کلیسای سوئد بود. همچنین از ازدواج مدنی حمایت می‌کرد و خواهان اعطای حقوق قانونی به زوج‌هایی بود که بدون ازدواج رسمی با یکدیگر زندگی می‌کردند، درست مانند خودش که پیش از ازدواج، شش سال با همسرش بدون عقد رسمی زندگی کرده بود. افزون بر
با همسرش بدون عقد رسمی زندگی کرده بود. افزون بر این، او خواهان محافظت از کودکان در برابر بهره‌کشی و کار در سنین پایین بود. در درون حزب سوسیال‌دموکرات و نیز جنبش کارگری سوئد، روث گوستافسون از چهره‌های پیشگام در دفاع از حقوق زنان محسوب می‌شد. در آن زمان، بیشتر زنان طبقه کارگر تمایلی به همکاری با سازمان‌های حقوق زنان نداشتند، چرا که این سازمان‌ها عمدتاً تحت نفوذ زنان طبقه مرفه و اشرافی بودند. زنان کارگر ترجیح می‌دادند مطالبات خود را از طریق اتحادیه‌های کارگری زنان پیگیری کنند، و گوستافسون صدای پرتوان آن‌ها در
پیگیری کنند، و گوستافسون صدای پرتوان آن‌ها در درون حزب سوسیال‌دموکرات بود. او تلاش می‌کرد تا در محیطی که اولویت‌ها عمدتاً بر حقوق کارگران متمرکز بود، مسائل خاص زنان و مشارکت آن‌ها در سیاست را نیز به رسمیت بشناساند. مشارکت زنان در سیاست در آن دوران گرچه رایج شده بود، اما هنوز با مخالفت‌ها و مقاومت‌هایی روبه‌رو بود، و گوستافسون یکی از زنانی بود که در برابر این جریان ایستادگی کرد. او همچنین در فعالیت‌های آموزشی و فرهنگی نقش داشت و برای آگاهی‌بخشی به زنان طبقه کارگر دربارهٔ حقوقشان تلاش می‌کرد. سخنرانی‌های او
کارگر دربارهٔ حقوقشان تلاش می‌کرد. سخنرانی‌های او در اجتماعات حزبی، اتحادیه‌ها و همایش‌های زنان، تأثیر بسزایی در ارتقاء موقعیت زنان در فضای عمومی داشت. روث گوستافسون با تعهد و صراحت لهجه‌اش در دفاع از عدالت اجتماعی و برابری، به یکی از چهره‌های قابل احترام در جنبش کارگری سوئد بدل شد. روث گوستافسون در سال ۱۹۶۰ در استکهلم درگذشت و میراثی پایدار از مبارزه برای حقوق برابر زنان و کارگران از خود بر جای گذاشت.
الن هاگن (; – ) کنشگری اهل سوئد بود. زندگی. الن هاگن در ۱۵ سپتامبر ۱۸۷۳ در استکهلم، سوئد زاده شد. او دختر کشیش و نویسنده برنارد وادستروم و همسرش هلگا وستدال (۱۸۳۸–۱۸۷۹) بود و خواهری به نام فریدا استینهوف داشت که بعدها خود به نویسنده‌ای شناخته‌شده تبدیل شد. الن دوران کودکی‌اش را در فضایی فرهنگی و تحصیل‌دوست سپری کرد که تأثیر ژرفی بر آیندهٔ فکری و اجتماعی‌اش گذاشت. در سال ۱۸۹۶، الن با روگر هاگن، فرماندار استان یولبوری ازدواج کرد. ازدواج با شخصیتی سیاسی و معتبر، به او امکان داد وارد حلقه‌های نفوذ در عرصه‌های
به او امکان داد وارد حلقه‌های نفوذ در عرصه‌های اجتماعی و سیاسی شود. حاصل این ازدواج دو فرزند بود، از جمله تورد هاگن که بعدها به عنوان سفیر خدمت کرد. الن هاگن در جنبش‌های اجتماعی و فمینیستی، به‌ویژه در حوزهٔ حق رأی زنان، فعالیت گسترده‌ای داشت. او یکی از سخنرانان برجستهٔ انجمن کشوری حق رأی زنان بود و به‌عنوان زنی فصیح، پرشور و پرنفوذ شناخته می‌شد. سبک بیانی مؤثر و ظاهر آراسته و مجلل او نقشی مهم در جذب مخاطبان از طبقهٔ بالای جامعه داشت. بسیاری از افرادی که معمولاً به سخنرانی دربارهٔ حقوق زنان علاقه‌ای نشان
به سخنرانی دربارهٔ حقوق زنان علاقه‌ای نشان نمی‌دادند، با شنیدن سخنان او متقاعد می‌شدند. الن با رد کلیشه‌های رایج دربارهٔ زنان مبارز که آنان را مردوار و زمخت تصویر می‌کردند، نشان داد که می‌توان در عین حفظ زنانگی، فعال سیاسی و اجتماعی نیز بود. در نهایت، تلاش‌های پیوستهٔ او و سایر فعالان باعث شد در سال ۱۹۱۹، زنان سوئدی به حق رأی دست یابند. پس از درگذشت همسرش در سال ۱۹۲۲، دولت سوئد الن هاگن را برای جانشینی او به‌عنوان فرماندار استان یولبوری پیشنهاد کرد. این پیشنهاد گرچه در نهایت به نتیجه نرسید، اما نشان‌دهندهٔ
گرچه در نهایت به نتیجه نرسید، اما نشان‌دهندهٔ جایگاه اجتماعی و اعتبار بالای او در میان سیاست‌مداران بود. یک سال بعد، در ۱۹۲۳، او به یکی از پایه‌گذاران مجلهٔ فمینیستی و لیبرال "Tidevarvet" تبدیل شد که بستری نو برای انتشار ایده‌های مترقی دربارهٔ نقش زنان در جامعه بود. این نشریه با مشارکت گروه فوگلستاد فعالیت می‌کرد و الن در آن نقش سردبیر را برعهده داشت. "Tidevarvet" نه‌تنها مسائل زنان، بلکه موضوعات گسترده‌تری همچون دموکراسی، عدالت اجتماعی، آموزش و فرهنگ را نیز پوشش می‌داد. هاگن با قلم و تفکر خود به این نشریه
پوشش می‌داد. هاگن با قلم و تفکر خود به این نشریه جهت و هویت ویژه‌ای بخشید. در کنار فعالیت‌های فکری و مطبوعاتی، الن هاگن در بسیاری از انجمن‌ها و نهادهای اجتماعی نقش داشت. او مدافع آموزش برابر برای دختران، افزایش مشارکت زنان در سیاست، و گسترش دسترسی زنان به فرصت‌های شغلی بود. در بسیاری از کنفرانس‌ها و نشست‌های بین‌المللی نمایندهٔ زنان سوئدی بود و ارتباطاتی فرامرزی با دیگر فمینیست‌های اروپایی داشت. الن هاگن تا پایان عمر به فعالیت اجتماعی ادامه داد و همواره صدای رسای عدالت، برابری و پیشرفت زنان در جامعه باقی
رسای عدالت، برابری و پیشرفت زنان در جامعه باقی ماند. او در ۲۸ ژانویهٔ ۱۹۶۷ در شهر زادگاهش استکهلم درگذشت و از خود میراثی ماندگار در تاریخ جنبش زنان سوئد به‌جا گذاشت.
گردا هلبرگ (; – ) فعال حقوق زنان، عضو شورا، و فعال حق رأی اهل سوئد بود. در دوران تحصیل در اوپسالا، گردا هلبرگ به همراه گروهی از دوستان دانشجوی زن خود، نخستین انجمن دانشجویی ویژهٔ زنان را در سوئد بنیان نهاد. این اقدام، گامی پیشگامانه در جهت ایجاد فضایی مستقل برای زنان در محیط دانشگاهی بود؛ فضایی که تا آن زمان کاملاً در سلطهٔ مردان قرار داشت. تشکیل این انجمن، فرصت‌هایی را برای دانشجویان زن فراهم کرد تا دربارهٔ مسائل آموزشی، حقوقی و اجتماعی مربوط به زنان تبادل نظر کنند و به سازمان‌دهی فعالیت‌هایی در راستای
نظر کنند و به سازمان‌دهی فعالیت‌هایی در راستای توانمندسازی جنسیتی بپردازند. پس از پایان تحصیلات و در سال ۱۸۹۷، گردا به شهر کارلستاد نقل مکان کرد. خانهٔ او در این شهر، خیلی زود به مرکزی برای گردهمایی فعالان حقوق زنان تبدیل شد. زنان پیشرو و دغدغه‌مند از نقاط مختلف برای بحث و تبادل‌نظر دربارهٔ چالش‌های اجتماعی، نابرابری‌های جنسیتی و راهکارهای رسیدن به برابری حقوقی، در خانهٔ او گرد می‌آمدند. اوایل زندگی و تحصیلات. گردا لوندبرگ در ۲۲ ژوئن ۱۸۷۰ در استکهلم زاده شد. او دختر بازرگان و صنعت‌گر، اولوف هنریک لوندبرگ،
او دختر بازرگان و صنعت‌گر، اولوف هنریک لوندبرگ، و همسرش آیدا یوسفینا (با نام خانوادگی پیش از ازدواج لوندگرن) بود. گردا در خانواده‌ای مرفه رشد یافت و شش خواهر و برادر ناتنی از ازدواج نخست مادرش داشت. او تا سال ۱۸۸۶ در مدرسه فرانسوی استکهلم تحصیل کرد و سپس زبان آلمانی و زیست‌شناسی را در نورا لاتین آموخت. پس از آن به مدرسه والینسکا رفت و در سال ۱۸۸۸ وارد دانشگاه اوپسالا شد و به تحصیل در رشتهٔ زبان‌های خارجی پرداخت. او تنها زن در میان نزدیک به هزار دانشجوی آن زمان بود و در سال ۱۸۹۲ در رشتهٔ زبان‌های مدرن
آن زمان بود و در سال ۱۸۹۲ در رشتهٔ زبان‌های مدرن فارغ‌التحصیل شد. در زمان تحصیل در اوپسالا، گردا در خانهٔ آنا-مارگرت هولمگرن اقامت داشت؛ خانه‌ای که به مرکزی برای رفت‌وآمد اندیشمندان و فعالان رادیکال لیبرال بدل شده بود. او در آن‌جا با گولی پترینی و لیدیا والستروم آشنا شد؛ دوستی‌ای که به‌ویژه با والستروم تا پایان عمر ادامه یافت. در کنار این همراهان، گردا در بنیان‌گذاری نخستین انجمن دانشجویی ویژهٔ زنان در سوئد به نام «کویینلیگا استودنت‌فورنینگن» مشارکت داشت. این انجمن در ۲ مارس ۱۸۹۲ تأسیس شد و نقشی مهم در
این انجمن در ۲ مارس ۱۸۹۲ تأسیس شد و نقشی مهم در تقویت حضور زنان در فضای دانشگاهی ایفا کرد. حق رأی و حقوق زنان. در همان سال، گردا با مائوریتس هلبرگ (۱۸۵۹–۱۹۴۷)، عضو انجمن دانشجویی رادیکال «ورداندی» و سردبیر روزنامهٔ «کارلستادز-تیدنینگر»، آشنا شد. هلبرگ از حامیان سرسخت حق رأی همگانی بود. آن‌ها در ۲۲ ژوئن ۱۸۹۷، در روز تولد ۲۷سالگی گردا، ازدواج کردند و به شهر کارلستاد نقل مکان کردند. نخستین فرزندشان، هِلوین، دو سال بعد به دنیا آمد. فرزند دومشان، لاوه، در سال ۱۹۰۳ متولد شد اما تنها یک سال زندگی کرد و در ۱۹۰۴
۱۹۰۳ متولد شد اما تنها یک سال زندگی کرد و در ۱۹۰۴ درگذشت. در مارس ۱۹۰۳، با رشد علاقه به مسئلهٔ حق رأی برای زنان، شعبهٔ کارلستاد انجمن ملی حق رأی زنان (LKPR) تأسیس شد. گردا هلبرگ ریاست این شعبه را برعهده گرفت. این شعبه، همراه با شاخهٔ یوتبوری، یکی از فعال‌ترین نهادهای غرب سوئد در این زمینه بود. خانوادهٔ هلبرگ در همین زمان به خانه‌ای جدید به نام «ویلا اسکوگسبری‌نت» نقل مکان کردند که به محلی برای گردهمایی فعالان جنبش حق رأی بدل شد. در نوامبر ۱۹۱۲، با حمایت انجمن زنان، گردا هلبرگ به عضویت شورای شهر کارلستاد
زنان، گردا هلبرگ به عضویت شورای شهر کارلستاد انتخاب شد و تا سال ۱۹۲۳ در این جایگاه خدمت کرد. در همان سال، شعبه‌ای از انجمن فردریکا برمر در کارلستاد تأسیس شد و هلبرگ ریاست آن را عهده‌دار شد. او برای بهبود شرایط کاری زنان، ارتقای فرصت‌های حرفه‌ای و دستیابی به برابری تلاش‌های زیادی کرد. او تا سال ۱۹۳۵ ریاست این انجمن را بر عهده داشت و سپس به‌عنوان رئیس افتخاری انتخاب شد. گردا هلبرگ در ۶ اوت ۱۹۳۷ در کارلستاد درگذشت.
آنا هیرتا-رتزیوس (; – ) نیکوکار اهل سوئد بود. زندگی‌نامه. آنا هیرتا-رتزیوس در خانواده‌ای روشنفکر و بانفوذ به دنیا آمد. پدرش لارس یوهان هیرتا بنیان‌گذار روزنامهٔ آفتونبلادت و از چهره‌های تأثیرگذار در جنبش‌های آزادی‌خواهانهٔ سوئد بود و مادرش ویلهلمینا فرودینگ (۱۸۰۵–۱۸۷۸) علاقه‌مند به فعالیت‌های نوع‌دوستانه و خیریه بود. این فضای روشنفکرانه، با حضور همیشگی هنرمندان، نویسندگان و سیاست‌مداران در خانه‌شان، از آنا زنی پرشور در مسیر اصلاحات اجتماعی ساخت. گفته شده است که او در تلاش بود تا انتظارات پدرش را برآورده
است که او در تلاش بود تا انتظارات پدرش را برآورده کند، حتی اگر این انتظارات بیشتر در مورد یک فرزند پسر بود. او در سال‌های ۱۸۵۹ تا ۱۸۶۱ در دورهٔ "Lärokursen för fruntimmer" (دورهٔ آموزشی برای بانوان) در استکهلم تحصیل کرد؛ دوره‌ای که در پاسخ به بحث‌های پیرامون آموزش زنان، پس از انتشار رمان هرتا اثر فردریکا برمر، برگزار شده بود و در نهایت به تأسیس مدرسهٔ عالی تربیت معلم زنان انجامید. آنا از نخستین زنانی بود که به آموزش رسمی در علوم طبیعی دست یافت و این آموزش، انگیزهٔ او را برای ورود به عرصهٔ اصلاحات اجتماعی
انگیزهٔ او را برای ورود به عرصهٔ اصلاحات اجتماعی تقویت کرد. پس از پایان تحصیلات، آنا فعالیت خود را به‌عنوان آموزگار در مدرسهٔ یکشنبه‌ای آغاز کرد که سوفی آدلرشپار در سال ۱۸۶۲ بنیان نهاده بود. در سال ۱۸۶۴، مدرسهٔ شبانه‌ای ویژهٔ دختران کارگر با عنوان "Torsdagsskolan" تأسیس کرد و در آن، آموزش‌هایی در زمینه‌های خواندن، نوشتن، علوم طبیعی، تاریخ، جغرافیا، و کار با سوزن ارائه می‌داد. او همچنین کتابخانه و بانکی برای زنان در همین مکان ایجاد کرد. همراه با سوفی آدلرشپار و فردریکا لیم‌نل، سالن مطالعه‌ای برای زنان با
و فردریکا لیم‌نل، سالن مطالعه‌ای برای زنان با عنوان "Stockholms läsesalong" پایه‌گذاری کرد که از نمونه‌های بریتانیایی الهام گرفته شده بود. در سال ۱۸۶۹، برای بازدید از کالج زنان ژول سیمون به پاریس سفر کرد و سال بعد، "Bikupan" را بنیان نهاد؛ محلی برای فروش صنایع دستی زنان. این مؤسسه در نمایشگاه جهانی ۱۸۷۳ وین نیز شرکت کرد. آنا علاقه‌مند به اصلاح نظام آموزشی زنان بود و در دههٔ ۱۸۶۰، نشست‌های عمومی برای بحث پیرامون اصلاحات آموزشی زنان برگزار کرد. همچنین در آغاز دههٔ ۱۸۷۰، دو رقابت عمومی ترتیب داد که به
در آغاز دههٔ ۱۸۷۰، دو رقابت عمومی ترتیب داد که به موضوعاتی چون دلایل ضعف جسمانی زنان و شیوه‌های پرورش و آموزش دختران اختصاص داشت و توجه زیادی را برانگیخت. آنا منتقد مدارس دخترانه بود و از آموزش مختلط حمایت می‌کرد. او حامی کارل ادوارد پالمگرن و مدرسهٔ "Praktiska arbetsskolan" (مدرسهٔ کار عملی) بود و در این مدرسه، دروس ورزش و آشپزی را برای بهبود سلامت دانش‌آموزان وارد برنامه کرد. همچنین در زمینهٔ بهداشت، در دههٔ ۱۸۶۰ پیشنهاد وارد کردن تربیت‌بدنی به برنامه‌های آموزشی دختران را به مدرسهٔ عالی تربیت معلم زنان
آموزشی دختران را به مدرسهٔ عالی تربیت معلم زنان ارائه داد و در سال ۱۸۸۰، موزهٔ تربیت‌بدنی استکهلم را بنیان نهاد که در سال ۱۸۹۲ به شهر اهدا کرد. در زمینهٔ حقوق زنان، آنا از پیشگامان بی‌چون‌وچرای سوئد بود. در سال ۱۸۷۳ که ورود زنان به دانشگاه‌ها قانونی شد، آنا به همراه خواهرش هدویگ، صندوقی برای بورسیهٔ دانشجویان زن ایجاد کرد. همان سال، با الن آنکارسورد، "انجمن حقوق مالکیت زنان متأهل" را بنیان نهادند؛ نخستین سازمان مدافع حقوق زنان در سوئد. آنا تحت تأثیر پدرش که در مسئلهٔ حقوق قانونی زنان متأهل بارها به پارلمان
در مسئلهٔ حقوق قانونی زنان متأهل بارها به پارلمان درخواست داده بود، این انجمن را ایجاد کرد تا میراث پدرش را ادامه دهد. تنها یک سال پس از تأسیس، موفق شدند قانونی را به تصویب برسانند که به زنان متأهل اجازهٔ کنترل درآمد خود را می‌داد، هرچند قیمومت آنان همچنان باقی ماند. در سال ۱۸۸۷، این انجمن با برگزاری کارزاری، زنان مالیات‌دهنده را که حق رأی در انتخابات شهری داشتند، تشویق به مشارکت در انتخابات کرد. همچنین برای دستیابی زنان به حق انتخاب شدن در شوراهای مدرسه و نهادهای اجتماعی تلاش کرد. با وجود آنکه آنا با
و نهادهای اجتماعی تلاش کرد. با وجود آنکه آنا با ادغام انجمنشان در انجمن فردریکا برمر (FBF) مخالف بود، پس از ادغام از آن حمایت کرد. آنا هیرتا-رتزیوس در حوزه‌های دیگر نیز فعال بود؛ از جمله در انجمن اصلاح پوشش سوئد مشارکت داشت و از سهام‌داران اصلی آفتونبلادت بود. او ماریا سدرشیولد را که از پیشگامان روزنامه‌نگاری زنان بود، به استخدام این روزنامه درآورد. او از ۱۸۹۹ تا ۱۹۱۱ رئیس شورای ملی زنان سوئد بود و در این مقام، در کنگره‌های بین‌المللی لندن (۱۸۹۹)، برلین (۱۹۰۴) و ژنو (۱۹۰۸) شرکت کرد. به‌واسطهٔ ابتکار عمل او
و ژنو (۱۹۰۸) شرکت کرد. به‌واسطهٔ ابتکار عمل او در این شورا، بحثی در جامعه آغاز شد که در نهایت منجر به استخدام نخستین پلیس‌های زن در سوئد در سال ۱۹۰۸ شد. سال‌های پایانی زندگی. فعالیت‌های آنا هیرتا-رتزیوس در دههٔ ۱۸۸۰ وارد مرحله‌ای تازه شد. در این دوره، بحث‌های گسترده‌ای پیرامون اخلاق جنسی در جامعهٔ سوئد به راه افتاد؛ بحث‌هایی که به «مناظرهٔ جنسی دههٔ ۱۸۸۰» شناخته می‌شوند. در این فضا، ایده‌های تازه‌ای دربارهٔ عشق آزاد و روابط جنسی بی‌قید مطرح شد که توجه بسیاری از روشنفکران، نویسندگان و فعالان اجتماعی را به
از روشنفکران، نویسندگان و فعالان اجتماعی را به خود جلب کرد. با این حال، آنا در برابر این موج فکری تازه موضع‌گیری محافظه‌کارانه‌ای اتخاذ کرد و در مخالفت با این جریان، در جبههٔ مقابل چهره‌هایی چون الن کی قرار گرفت. در همین دوران، دیدگاه‌های آنا دربارهٔ مسائل جنسی به‌طور محسوس محافظه‌کارانه‌تر شد. او به‌طور علنی خواستار سانسور بیشتر بر آثار ادبی و فیلم‌های سینمایی شد، و با آموزش جنسی و توزیع وسایل پیشگیری از بارداری به‌شدت مخالفت کرد. همین دیدگاه‌ها باعث شد تا در میان روشنفکران عصر خود، به‌عنوان شخصی
شد تا در میان روشنفکران عصر خود، به‌عنوان شخصی خشک‌اخلاق و مدافع ارزش‌های محافظه‌کارانه شناخته شود؛ تغییری قابل توجه نسبت به مواضع پیشین او که در گذشته رادیکال و پیشرو تلقی می‌شدند. علت این تغییر دیدگاه به رویدادی شخصی و تأثیرگذار نسبت داده می‌شود: کشف زندگی دوگانهٔ پدرش. آنا تا سال‌ها از این واقعیت بی‌خبر بود که پدرش، لارس یوهان هیرتا، سال‌ها در رابطه‌ای خارج از ازدواج با وندلا هبه، نویسنده و روزنامه‌نگار سرشناس، به‌سر می‌برده است. این رابطهٔ عاشقانهٔ پنهانی در زمان حیات والدینش از او مخفی نگاه داشته شده
در زمان حیات والدینش از او مخفی نگاه داشته شده بود. اما پس از مرگ مادرش در سال ۱۸۷۸، آنا با واقعیت این خیانت آشنا شد و این آگاهی، برای او ضربه‌ای عمیق و دردناک بود. گفته شده است که این واقعه بحرانی درونی برای او پدیدآورد که در طول زمان، باعث تقویت گرایش‌های اخلاق‌گرایانه و محافظه‌کارانه‌اش شد. در دهه‌های پایانی عمر، آنا بیش از پیش به مخالفت با جریان‌های فکری نوگرایانه روی آورد. در سال‌های آغازین سدهٔ بیستم، او به‌عنوان یکی از منتقدان جدی ادبیات نوین و رادیکال زمان خود شناخته می‌شد. نوشته‌ها و سخنرانی‌های
زمان خود شناخته می‌شد. نوشته‌ها و سخنرانی‌های او، اغلب علیه نویسندگان و آثاری بود که به باورش، با اصول اخلاقی جامعه در تضاد بودند. در سال ۱۹۱۲، حتی گامی فراتر نهاد و آشکارا با حق رأی زنان مخالفت کرد؛ موضعی که موجب شگفتی و ناامیدی بسیاری از فمینیست‌های هم‌عصرش شد، زیرا او خود سال‌ها در صف مقدم جنبش‌های زنان حضور داشت و از پیشگامان مبارزه برای حقوق مدنی و اجتماعی زنان به‌شمار می‌رفت. با وجود این چرخش فکری، آنا هیرتا-رتزیوس در سطح ملی همچنان مورد احترام بود. در سال ۱۹۰۷، نشان ایلیس کوروم (Illis Quorum) به او
سال ۱۹۰۷، نشان ایلیس کوروم (Illis Quorum) به او اعطا شد؛ یکی از عالی‌ترین نشان‌های افتخار دولتی سوئد، که به شهروندانی تعلق می‌گیرد که خدمات برجسته‌ای به کشور انجام داده‌اند. این نشان به‌مثابهٔ تقدیر از دهه‌ها تلاش او در زمینهٔ آموزش، بهداشت، و حقوق زنان بود. آنا تا واپسین سال‌های عمر خود، در فعالیت‌های اجتماعی و فرهنگی حضور داشت، هرچند گرایش‌های محافظه‌کارانه‌اش موجب فاصله گرفتن از جریان‌های نوین شد. با این حال، میراث او در بنیان‌گذاری نهادهای اجتماعی، ترویج آموزش برای دختران و کارگران، و مشارکت در
ترویج آموزش برای دختران و کارگران، و مشارکت در شکل‌گیری سازمان‌های مدافع حقوق زنان، همچنان در تاریخ سوئد زنده و مؤثر باقی مانده است.
حسابان غیراستاندارد () یک شیوهٔ متفاوت برای نگاه‌کردن به حسابان است که بر پایهٔ اعداد بسیار بسیار کوچک ساخته شده است. در حسابان معمولی وقتی می‌خواهیم چیزی مثل مشتق یا انتگرال را تعریف کنیم، از مفهوم حد استفاده می‌کنیم. اما در حسابان غیراستاندارد، به‌جای حد، از «بی‌نهایت کوچک‌ها» (یعنی عددهایی که از هر عدد معمولی کوچک‌تر هستند اما صفر هم نیستند) استفاده می‌شود. برای مثال، فرض کنید می‌خواهیم بفهمیم شیب یک خط منحنی در یک نقطه چقدر است. در حسابان عادی، می‌گوییم: «بازهٔ زمانی را آن‌قدر کوچک کنیم تا تقریباً صفر
«بازهٔ زمانی را آن‌قدر کوچک کنیم تا تقریباً صفر شود» و بعد از مفهوم حد استفاده می‌کنیم. اما در حسابان غیراستاندارد، می‌گوییم: «بیاییم از یک زمان بی‌نهایت کوچک واقعی استفاده کنیم» و مستقیم شیب را با آن حساب می‌کنیم. فلسفهٔ این روش آن است که خیلی از ریاضی‌دانان قدیمی (مثل لایب‌نیتس) در آغاز همین‌طور فکر می‌کردند: با «بی‌نهایت کوچک‌ها». اما بعدتر ریاضیات رسمی برای دقت بیشتر به سراغ حد رفت. در سدهٔ بیستم، ریاضی‌دانان دوباره نشان دادند که می‌توان همان بی‌نهایت کوچک‌ها را به‌طور دقیق و منطقی به کار گرفت، و این
کوچک‌ها را به‌طور دقیق و منطقی به کار گرفت، و این شد حسابان غیراستاندارد. کاربرد حسابان غیراستاندارد بیشتر در آموزش و پژوهش است. این روش به دانشجویان کمک می‌کند شهودی‌تر بفهمند «تغییرات لحظه‌ای» و «جمع تغییرات ریز» چطور عمل می‌کند. همچنین در بعضی شاخه‌های فیزیک و اقتصاد ریاضی هم از آن بهره گرفته می‌شود. بنابراین در تعریفی علمی‌تر، در ریاضیات، حسابان غیراستاندارد کاربرد امروزی بی‌نهایت‌کوچکها در چارچوب آنالیز غیراستاندارد برای تحلیل حسابان بی‌نهایت‌کوچک‌ها است. این رویکرد، توجیهی سخت‌گیرانه برای برخی
است. این رویکرد، توجیهی سخت‌گیرانه برای برخی استدلال‌هایی در حسابان فراهم می‌آورد که پیش‌تر صرفاً رهیافت آنی یا شهودی تلقی می‌شدند. پیش از آن‌که کارل وایرشتراس در دههٔ ۱۸۷۰ تلاش کند بی‌نهایت‌کوچک‌ها را با حد تابع جایگزین کند، محاسبات غیرسخت‌گیرانه با بی‌نهایت‌کوچک‌ها به‌طور گسترده استفاده می‌شد. در نزدیک به صد سال پس از آن، ریاضیدانانی مانند ریچارد کورانت بی‌نهایت‌کوچک‌ها را مفاهیمی ابتدایی، گنگ یا بی‌معنا می‌دانستند. در تقابل با این دیدگاه‌ها، آبراهام رابینسون در سال ۱۹۶۰ نشان داد که بی‌نهایت‌کوچک‌ها
رابینسون در سال ۱۹۶۰ نشان داد که بی‌نهایت‌کوچک‌ها دقیق، روشن و معنادارند. او این نظریه را بر پایهٔ کارهای پیشین ادوین هویت و یرژی واش بنا نهاد. به گفتهٔ هوارد کیسلر: «رابینسون مسئله‌ای سیصد ساله را با ارائهٔ رویکردی دقیق به بی‌نهایت‌کوچک‌ها حل کرد. دستاورد رابینسون احتمالاً از مهم‌ترین پیشرفت‌های ریاضی قرن بیستم به‌شمار می‌آید.» تاریخچه. تاریخچهٔ حسابان غیراستاندارد با استفاده از کمیت‌های بی‌نهایت‌کوچک در حسابان آغاز شد. استفاده از بی‌نهایت‌کوچک‌ها را می‌توان در بنیان‌های حسابان مشاهده کرد که به‌طور مستقل
در بنیان‌های حسابان مشاهده کرد که به‌طور مستقل توسط گوتفریت لایبنیتس و آیزاک نیوتن در دههٔ ۱۶۶۰ توسعه یافت. جان والیس، با بهره‌گیری از کمیتی بی‌نهایت‌کوچک که آن را \(\tfrac{1}{\infty} \) می‌نامید، تکنیک‌های پیشین اصل کاوالیری اثر بوناونتورا کاوالیری و دیگران را برای محاسبهٔ مساحت بهبود داد و زمینه را برای حسابان انتگرالی فراهم کرد. آن‌ها همچنین از کار ریاضیدانانی مانند پیر دو فرما، آیزاک بارو و رنه دکارت بهره گرفتند. در حسابان آغازین، استفاده از کمیت‌های بی‌نهایت‌کوچک با انتقادهایی روبه‌رو شد، به‌ویژه از
با انتقادهایی روبه‌رو شد، به‌ویژه از سوی میشل رول و جرج بارکلی که در کتاب خود "The Analyst" آن‌ها را زیر سؤال برد. چندین ریاضیدان، از جمله کولین مک‌لورین و ژان لو رون دالامبر، از استفاده از حد دفاع کردند. آگوستین لویی کوشی طیفی کارآمد از بنیان‌گذاری‌ها را توسعه داد که شامل تعریفی از تابع پیوسته بر پایهٔ بی‌نهایت‌کوچک‌ها و همچنین نمونه‌ای (تا حدی نادقیق) از حد تابع در چارچوب مشتق‌گیری بود. کارل وایرشتراس مفهوم حد تابع را در قالب دستگاه اعداد حقیقی (بدون بی‌نهایت‌کوچک) صورت‌بندی کرد. پس از کار وایرشتراس،
صورت‌بندی کرد. پس از کار وایرشتراس، به‌تدریج رایج شد که حسابان بر پایهٔ استدلال‌های \(\varepsilon \), \(\delta \) به‌جای بی‌نهایت‌کوچک‌ها بنا شود. این رویکرد که وایرشتراس رسمی کرد، به‌عنوان حسابان "استاندارد" شناخته شد. پس از سال‌ها که رویکرد بی‌نهایت‌کوچک‌ها جز در آموزش مقدماتی به‌کار نمی‌رفت، آبراهام رابینسون در دههٔ ۱۹۶۰ سرانجام بنیانی سخت‌گیرانه برای استفاده از بی‌نهایت‌کوچک‌ها فراهم آورد. رویکرد رابینسون، آنالیز غیراستاندارد نامیده می‌شود تا از کاربرد استانداردِ حدها متمایز شود. این رویکرد با
کاربرد استانداردِ حدها متمایز شود. این رویکرد با بهره‌گیری از ابزارهای فنی منطق ریاضی، نظریه‌ای از عدد ابرحقیقی پدیدآورد که در آن، بی‌نهایت‌کوچک‌ها معنایی دقیق می‌یابند و می‌توان حسابان را همانند سبک لایبنیتس توسعه داد. رویکردی جایگزین نیز توسط ادوارد نلسون ارائه شد که بی‌نهایت‌کوچک‌ها را در خود خط اعداد حقیقی جای می‌دهد و با گسترش ZFC از طریق افزودن گزارهٔ تک‌مقداری جدید «استاندارد»، چارچوب بنیانی را دگرگون می‌سازد. انگیزه. برای محاسبهٔ مشتق formula_1 از تابع formula_2 در نقطهٔ «x»، هر دو رویکرد
از تابع formula_2 در نقطهٔ «x»، هر دو رویکرد (استاندارد و غیراستاندارد) در گام‌های جبری زیر توافق دارند: در این‌جا، اگر formula_4 به‌عنوان یک بی‌نهایت‌کوچک تعبیر شود و نماد "formula_5" به‌معنای «بی‌نهایت نزدیک بودن به» باشد، این عبارت به محاسبهٔ مشتق با استفاده از عدد ابرحقیقی تبدیل می‌شود. برای آن‌که f' تابعی با مقدار حقیقی باشد، باید جملهٔ پایانی formula_4 کنار گذاشته شود. در رویکرد استاندارد، این کار از طریق گرفتن حد وقتی formula_7 انجام می‌شود. در رویکرد عدد ابرحقیقی، formula_4 یک بی‌نهایت‌کوچک در نظر
عدد ابرحقیقی، formula_4 یک بی‌نهایت‌کوچک در نظر گرفته می‌شود؛ یعنی عددی ناصفر که از هر عدد حقیقی مثبت، به صفر نزدیک‌تر است. گام‌های جبری بالا نشان می‌دهد که formula_9 بی‌نهایت نزدیک به 2x است؛ بنابراین، مشتق f در x برابر است با 2x‎. کنار گذاشتن «جملهٔ خطا» از طریق تابع بخش استاندارد انجام می‌شود. حذف بی‌نهایت‌کوچک‌ها در گذشته نزد برخی نویسندگان، از جمله جرج بارکلی، پارادوکسی تلقی می‌شد. هنگامی که دستگاه عدد عدد ابرحقیقی (پیوستاری که به‌وسیلهٔ بی‌نهایت‌کوچک‌ها غنی شده) برقرار شود، بسیاری از دشواری‌های فنی