payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یک بازارچه محلی و یک مرکز محله) انتقاد می‌کند. او تأکید دارد که یکی از مختصات شهرهای بزرگ این است که ساکنان قابلیت جابجایی و تحرک دارند و بین مناطق بزرگ و کوچک و با شخصیت‌ها و کارکردها مختلف و غنی شهر سیالیت وجود دارد. از نظر جیکوبز باید محله‌های شهری را در سه سطح سازماندهی جغرافیایی و سیاسی تعریف کرد: سطح شهری، سطح منطقه‌ای، و سطح خیابانی. در این تعریف برای مثال شهر نیویورک خود یک محله در سطح شهری محسوب می‌شود و نهادهای حکمرانی مثل شهرداری و شورای شهر و بسیاری از نهادهای فرهنگی و اجتماعی مثل جوامع هنری یا
از نهادهای فرهنگی و اجتماعی مثل جوامع هنری یا اتحادیه‌های کارگری در این سطح به فعالیت می‌پردازند. هدف اصلی یک محله در سطح منطقه‌ای، به گفتهٔ جیکوبز، میانجی‌گری بین نیازهای محلات در سطح خیابانی و تسهیم منابع و تصمیم‌گیری‌های سیاسی در سطح شهری است. جیکوبز می‌گوید که به تخمین او حداکثر مقیاس محله یک منطقه‌ای کارا ۲۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت و ابعاد است ولی او ترجیح می‌دهد از تعریف کارکردی را در مورد محلات منطقه‌ای استفاده کند تا تعریفی فضایی. این تعریف کارکردی عبارت است از: «محله‌ای که آنقدر بزرگ باشد که بتواند در
است از: «محله‌ای که آنقدر بزرگ باشد که بتواند در مقابل شهرداری و شورای شهر بایستد اما نه آنقدر بزرگ که محلات در سطح خیابانی نتوانند در آن توجهی به خود جلب کنند و تأثیرگذار باشند.» مرزهای این مناطق سیال و متداخل هستند اما گاه با موانع فیزیکی مثل بزرگراه‌ها یا عارضه‌های جغرافیایی تعریف می‌شوند. جیکوبز در نهایت کیفیت محله را تابع این امر می‌داند که چقدر این محله می‌تواند با ترکیب مساعی ساکنان، قدرت سیاسی، و پویایی مالی می‌تواند در مدیریت و محافظت از خود در گذر زمان موفق باشد. به نظر جیکوبز چهار امر در
در گذر زمان موفق باشد. به نظر جیکوبز چهار امر در برنامه‌ریزی محله‌های مؤثر شهری نقش دارند: جیکوبز به‌طور خاص منتقد طرح‌های بازسازی شهری‌ای است که کل بافت محله را از بین می‌برند، برای مثال نمونه طرح بازسازی منطقه فیلمور در شهر سان فرانسیسکو که باعث شد جامعه‌ای رانده‌شده از شهروندان فقیر و جابجاشده به وجود بیاید. به باور او این سیاست‌ها جوامع و ساختارهای اقتصادی نوآور را نابود و فضاهایی مجزا و غیرطبیعی شهری ایجاد می‌کنند. (نگاه کنید به نامکان و واقعیت حاد) مولدهای غنای شهری. به جای طرح‌های بازسازی شهری مبتنی
غنای شهری. به جای طرح‌های بازسازی شهری مبتنی بر نظریات مرسوم شهرسازی، جیکوبز بر آن است که باید از «چهار مولد غنای شهری» استفاده کرد تا به «منابع کاربرد مؤثر اقتصادی» بینجامد. این چهار مولد عبارتند از: آرای زیباشناختی جیکوبز را می‌توان نقطه مقابل معماری مدرن دانست، چرا که او طرفدار سرزندگی و شلوغی است و نه نظام و کارایی. او به‌کرات از محله گرینیچ ویلج در شهر نیویورک را به عنوان مثالی از جامعه سرزنده شهری نام می‌برد. زوال و نوزایی غنای شهری. به گفتهٔ جیکوبز، زوالِ خودکردهٔ غنای شهری در پی روی آوردن به
زوالِ خودکردهٔ غنای شهری در پی روی آوردن به کاربری‌های سودآورتر، و نشاندن آنها به جای کاربری‌های کوچک‌تر و کم‌سودتر در بافت شهری، از خطرهایی است که مناطق شهری موفق (یعنی مناطق شهری با غنای اقتصادی و اجتماعی بالا) را تهدید می‌کند. با موفقیت منطقهٔ شهری و شکل‌گیری غنا و پویایی اقتصادی و اجتماعی در آن، ارزش املاک و هزینه‌های فعالیت و زندگی در آن بافت افزایش می‌یابد و صرفهٔ مالی فعالیت کاربری‌های کوچکتر و کم‌سودتر در آن کاهش می‌یابد و این کاربری‌ها به تدریج از این مناطق حذف می‌شوند و جای آن‌ها را کاربری‌های
این مناطق حذف می‌شوند و جای آن‌ها را کاربری‌های سودآورتر می‌گیرد. این روند منجر به کاهش جذابیت و پویایی و ایجاد تکرر و یکنواختی در آن بافت شهری می‌شود. جیکوبز این پدیده را به فرآیندی بیولوژیک تشبیه می‌کند که در آن منطقهٔ شهری به «سلولی احمق» یا «نوعی سلول سرطانی شهری» تبدیل می‌شود. این فرایند زوال منجر می‌شود که شهرها نتوانند از موفقیتی که به‌واسطهٔ غنایشان به‌دست آورده‌اند بهره ببرند. برای مثال، اگر خیابانی به‌دلیل تعدد کتابفروشی‌هایش معروف شود، ممکن است با جایگزین شدن کاربری‌های کوچکتر و کم‌سودتر توانایی
جایگزین شدن کاربری‌های کوچکتر و کم‌سودتر توانایی جذب ساکنان و ارائه خدمات به شهروندان در تمام ساعت روز را از دست بدهد و این امر به‌تدریج به شکست فعالیت‌های اقتصادی و کاهش غنا و جذابیت کلی خیابان منجر شود. به باور جیکوبز شهرهای آمریکایی سازوکاری برای جلوگیری از تجمع کاربری‌های سودآور و حذف کاربری‌های کم‌سودتر از یک منطقه ندارند. جیکوبز می‌گوید که برای حفظ غنای اقتصادی و اجتماعی مناطق شهری باید مقررات پهنه‌بندی به‌گونه‌ای وضع شوند که تنوع کاربری‌ها در مناطق حفظ شود، باید تلاش کرد تا ساختمان‌های عمومی و
حفظ شود، باید تلاش کرد تا ساختمان‌های عمومی و نیمه‌عمومی کاربری خود را حتی پس از ارزشمند شدن ملک حفظ کنند، و مناطق جذاب و پویا در نقاط مختلف شهری پراکنده باشد تا تقاضا برای آن‌ها یک منطقه را دستخوش تحول نسازد. یکی دیگر از پدیده‌های دیگری که جیکوبز در تأثیر فعال آن در زوال شهرها تأکید می‌کند، وجود مرزهای خالی و متروکه شهری هستند که از جمله آن‌ها می‌توان به بزرگراه‌ها و آزادراه‌های شهری، پارک‌های بزرگ و دیگر سازه‌های تک‌کاربری عظیم اشاره کرد که در تقابل و گذار از فضاهای چندکاربری، پویا و سرزنده شهری قرار
گذار از فضاهای چندکاربری، پویا و سرزنده شهری قرار دارند. متروکه بودن این مناطق مرزی و عدم حضور ناظران خیابان در آن‌ها باعث ایجاد حس خطر و ناامنی و از بین رفتن جذابیت‌های بصری و کالبدی می‌شود و از غنای اجتماعی و اقتصادی این فضاها می‌کاهد. جیکوبز می‌گوید که بین مناطق شهری باید به جای مرزهای خالی و متروکه، درزهای خیاطی متخلخل و تراوش‌پذیری ایجاد کرد که این فضاها را به یکدیگر بدوزند. جیکوبز نگاه متداول نظریات شهرسازی به زاغه‌نشینی را رد می‌کند و می‌گوید که مناسب‌ترین راهکار زاغه‌زدایی، فرایند خودجوش و ارگانیکی
راهکار زاغه‌زدایی، فرایند خودجوش و ارگانیکی است که در آن ساکنان زاغه خود به محل سکونتشان علاقه و حس تعلق عمیقی پیدا می‌کنند و می‌خواهند که در آن منطقه بمانند و وضعیت آن را بهبود ببخشند. او این فرایند را با دو راهکار اصلی شهرسازان در مواجهه با زاغه‌ها، یعنی جابجایی زاغه (انتقال ساکنان زاغه‌نشین به منطقه‌ای دیگر از شهر) و محاط کردن زاغه (ساخت سازه‌ها و پروژه‌های بزرگ شهری و دولتی در داخل یا نزدیکی زاغه) مقایسه می‌کند و می‌گوید که برای اینکه فرایند زاغه‌زدایی شروع شود به دو عامل نیاز است که یکی خیابان‌های
شروع شود به دو عامل نیاز است که یکی خیابان‌های سرزنده و ایمن است و دیگری باقی ماندن بخش بزرگی از جمعیت زاغه در منطقه، چرا که اولویت اول خیلی از اشخاص این است که بتوانند مالی به‌دست بیاورند از زاغه به منطقه‌ای بهتر نقل مکان بکنند. علاوه بر این بسیاری از راهکارهای دولتی و شهرسازی برای بهبود وضعیت زاغه‌ها موجب جابجایی جمعیت زاغه می‌شود که این خود از موانع شروع فرایند زاغه‌زدایی است. جیکوبز عدم وجود منابع مالی کافی جهت نوسازی و فعالیت‌های اقتصادی در محل و وجود تبعیض‌های قشری، نژادی و قومی و … علیه زاغه‌نشینان
تبعیض‌های قشری، نژادی و قومی و … علیه زاغه‌نشینان را نیز از دیگر موانع موجود بر سر راه زاغه‌زدایی عنوان می‌کند. جیکوبز در ادامه منابع مالی را که جهت نوسازی در مناطق شهری به‌کار می‌رود به دو دستهٔ «پول‌های فاجعه‌آمیز»(مانند پروژه‌های دولتی بزرگ و سرمایه‌گذاری‌های حجیم و در مقیاس بالای بخش خصوصی) و «پول‌های تدریجی» (مثل وام‌های شخصی و پس‌اندازهای ساکنین) تقسیم می‌کند. به گفتهٔ جیکوبز پول‌های فاجعه‌آمیز غنای شهری منطقه را از بین می‌برند، باعث جابه‌جایی گسترده ساکنین منطقه و همچنین ایجاد بی‌نظمی در زندگی ایشان
منطقه و همچنین ایجاد بی‌نظمی در زندگی ایشان می‌شوند، و به ایجاد مرزهای خالی و متروکه می‌انجامند. از سوی دیگر پول‌های تدریجی سبب می‌شوند که بهبودهای کالبدی و شهری به‌صورت آهسته در منطقه صورت گیرد، ساکنین را در جهت بهبود وضع خود توانمند می‌کند و باعث افزایش غنای شهری می‌شود. به گفتهٔ جیکوبز دولت‌ها و سرمایه‌گذاران عمده به پول‌های فاجعه‌آمیز علاقه بیشتری دارند، چرا که به آنها اجازه می‌دهد از قِبَل زوال غنای شهری سود ببرند. پیشنهادها و نیاز به استراتژی‌های متفاوت. جیکوبز می‌گوید که در بیشتر مسکن‌های یارانه‌ای
جیکوبز می‌گوید که در بیشتر مسکن‌های یارانه‌ای (از جمله پروژه‌های ملی و دولتی مسکن و مسکن مقرون‌به‌صرفه) این مفروض وجود دارد که قشر کم‌درآمد نیاز به نوعی مسکن ویژه دارند، درحالی‌که که بین نیاز این افراد و افراد توانمند به مسکن تفاوتی وجود ندارد و تفاوت صرفاً در پول موجود ایشان جهت پرداخت هزینه مسکن است. پیشنهاد جیکوبز این است که دولت‌ها به جای روی آوردن به پروژه‌های عظیم و بزرگ‌مقیاس مسکن ملی (که به ایجاد گسیختگی در بافت شهری و جابجایی ساکنان می‌انجامد و ذاتاً با مسکن‌های موجود متفاوت است) هزینه این
و ذاتاً با مسکن‌های موجود متفاوت است) هزینه این پروژه‌ها را صرف گارانتی کردن پرداخت مابه‌تفاوت اجاره به سازندگان و سرمایه‌گذاران بخش خصوصی بکنند و تنها محدودیتی که برای سازندگان خردمقیاس بخش خصوصی ایجاد می‌کنند این باشد که مقرر کنند مسکن‌های گارانتی‌شده صرفاً به ساکنان همان منطقه اجاره داده‌شود و اینکه سازندگان در اجاره دادن به اقشار مختلف دست به تبعیض نزنند. جیکوبز بر آن است که با طرح‌های مسکن مقرون‌به‌صرفه موجود نباید به‌مثابهٔ شهرک‌هایی منزوی و مجزا از بافت شهری برخورد کرد، بلکه باید تلاش داشت تا آن‌ها
شهری برخورد کرد، بلکه باید تلاش داشت تا آن‌ها را با بافت محیطشان پیوند زد و آشتی داد تا هم وضعیت خود پروژه بهبود یابد و هم وضعیت منطقهٔ شهری. او برای این منظور از راهکنش‌هایی چون ایجاد مغازه و ساختمان تجاری جهت کنش با بافت محیط در طبقات همکف این پروژه‌ها، در نظر گرفتن دستفروشان و فروشندگان غذای خیابانی در فضاهای مرزی طرح مسکن و بافت شهری، و گارانتی مابه‌تفاوت اجاره طرح‌ها جهت افزایش غنای قشری ساکنان یاد می‌کند. به گفتهٔ جیکوبز در برخی طرح‌های مسکن که جهت طبقات متوسط ایجاد شده‌اند، ساکنان نسبت به محیط شهری
متوسط ایجاد شده‌اند، ساکنان نسبت به محیط شهری اطراف طرح حس خصومت و عداوت پیدا می‌کنند و تلاش در منزوی کردن مجتمع مسکونی نسبت به بافت شهری بیرون دارند و برای مواجهه با این حس باید با راهکاری تدریجی امنیت بافت بیرونی را افزایش داد و از حضور اقشار مختلف اجتماعی و اقتصادی در داخل مجتمع مطمئن شد. به باور جیکوبز، توسعهٔ استفاده از خودروها که اتفاقاً با ظهور نظریات ضدشهری و حومه‌محور در شهرسازی همزمان شد، باعث گسیختگی خیابان‌ها و شکنندگی محله‌های شهری شده است. او این فرایند را «فرسایش شهر توسط خودروها» می‌نامد و
این فرایند را «فرسایش شهر توسط خودروها» می‌نامد و می‌گوید که در نهایت مشکل اصلی تعداد زیاد خودروها به نسبت عابران پیاده است و نه نفس استفاده از خودروها (که به بهبود کیفیت زندگی انجامیده است)، و همچنین گسترش نیاز به پارکینگ که باعث گسیختگی بافت‌های شهری می‌شود. به گفتهٔ او باید برای مقابله با این فرایند فرسایشی، به فرآیندی که او آن را «سایش خودروها توسط شهر» نامیده است روی آورد که مشتمل است بر راهکنش‌هایی چون عریض‌تر کردن پیاده‌روها به نسبت معبر سواری، کوتاه‌تر کردن بلوک‌های شهری، افزایش تعداد و اولویت‌بندی
کردن بلوک‌های شهری، افزایش تعداد و اولویت‌بندی خودروهای حمل‌ونقل عمومی مثل اتوبوس و خودروهای کار، و استفاده از بن‌بست برای محافظت محلات در برابر ترافیک ناخواسته. به‌گفتهٔ جیکوبز شهرها آثار هنری نیستند و مساعی معمارانه در جهت زیباسازی شهری که بدون درک نظم ساختاری شهرها صورت می‌گیرد به غنای زندگی شهری چیزی نمی‌افزاید. جیکوبز می‌گوید که به جای آن باید با ایجاد انقطاعات بصری در خیابان‌ها تصور «بی‌پایانی» را از بین برد، با ایجاد تضاد کاربری بین لندمارک‌ها و بافت اطراف آن‌ها، به آن‌ها شخصیت داد، و از عناصر
بافت اطراف آن‌ها، به آن‌ها شخصیت داد، و از عناصر متحدساز و یکپارچه‌کننده (مثل ردیف درخت، طرح کفپوش پیاده‌رو یا سایبان‌های هم‌شکل) به برخی خیابان‌ها هویت مشخص بخشید. در زمینهٔ حکمرانی منطقه‌های شهری و برنامه‌ریزی شهری، جیکوبز جلسه‌های رسیدگی عمومی مرسوم در شهرهای آمریکایی را ناکافی می‌داند و می‌گوید که کارشناسان و مدیران شهری باید در دو زمینه خبرگی داشته باشند، یکی مباحث تخصصی و فنی مربوط به رشتهٔ خود و دیگری آشنایی با منطقهٔ شهری و مسائل و معضلات آن، و ازین رو ساختار سازمانی عمودی (که در آن ادارات تخصصی
رو ساختار سازمانی عمودی (که در آن ادارات تخصصی مدیریت تمام امور مربوط به رشتهٔ خود در کل سطح شهر را بر عهده دارند) پاسخگوی مسائل شهری نیست و از سوی دیگر کارایی برخی ادارات شهری (مثل پلیس یا آتش‌نشانی) در ساختار سازمانی افقی (که در آن ادارات محلی مدیریت تمام رشته‌ها در آن منطقه را بر عهده دارند) کاهش می‌یابد و ازین رو در مدیریت امور شهری باید ساختارهای سازمانی ترکیبی و منعطفی ایجاد کرد. به گفتهٔ جیکوبز حکمرانی مناطق شهری باید به گونه‌ای باشد که ساختاری برای ارتباط شهروندان با نهادهای دولتی و توان تاثیرگذاری
شهروندان با نهادهای دولتی و توان تاثیرگذاری و فشار ایشان را بر آن‌ها ایجاد کند و به این منظور باید حداکثر مساحت جغرافیایی هر منطقه شهری (که سرپرست یا شهردار خاص خود را داشته باشد) را تقریباً یک و نیم مایل مربع (حدود چهار کیلومتر مربع) در نظر گرفت، و جمعیت آن باید بین ۵۰٬۰۰۰ تا ۲۰۰٬۰۰۰ نفر باشد. در نهایت جیکوبز بر آن است که رویکرد صحیح به مسائل شهری با شناخت صحیح از چیستی آن‌ها حاصل می‌شود. جیکوبز با نقل قول از مقالهٔ وارن ویور، که مسائل علمی را به سه دستهٔ «مسائل ساده» (مسائلی که دو متغیر اصلی مرتبط به هم
«مسائل ساده» (مسائلی که دو متغیر اصلی مرتبط به هم دارند و می‌توان رفتارشان را با سنجش این متغیرها تشریح کرد، مثلاً قانون بویل)، «مسائل پیچیدهٔ بدون ساختار» (که شامل تعداد بسیار زیادی [مثلا میلیاردها] متغیر هستند و برای تشریح آن‌ها از روش‌های آماری و احتمالات استفاده می‌شود، مثل قوانین ترمودینامیک) و «مسائل پیچیدهٔ ساختارمند» (که شامل تعداد بسیار زیادی متغیر وابسته به هم هستند، مثل پزشکی و زیست‌شناسی) تقسیم می‌کند، می‌گوید که مسائل شهری از نوع «مسائل پیچیدهٔ ساختارمند» هستند و باید عوامل تأثیرگذار بر شهر را
ساختارمند» هستند و باید عوامل تأثیرگذار بر شهر را بی‌شمار و وابسته به هم دید. به گفتهٔ او مشکل بنیادی نظریات شهری معاصر مثل طرح باغ‌شهر ابنیزر هوارد این است که با شهر به مثابه مسئله‌ای از نوع «مسائل ساده» برخورد می‌کنند (دو متغیر هوارد در طرح باغشهر تعداد خانه‌های مسکونی و میزان مشاغل موجود بود) و از سوی دیگر طیف طرح‌هایی چون شهر درخشان لو کوربوزیه شهر را در ردهٔ «مسائل پیچیدهٔ بدون ساختار» دسته‌بندی می‌کردند و تلاش داشتند تا از روش‌های آماری و احتمالات به حل مسائل شهری بپردازند. به باور جیکوبز رویکرد صحیح
مسائل شهری بپردازند. به باور جیکوبز رویکرد صحیح در مواجهه با مسائل شهری، نگاه به آن‌ها به مثابهٔ «مسائل پیچیدهٔ ساختارمند» (مشابه مسائل پزشکی و زیست‌شناسی) است و باید در آن‌ها به فرایندها توجه داشت و از مصداق به مفهوم رسید، و مانند پزشکی که در معاینه فرد با استفاده از اصول علت‌شناسی و مطالعهٔ عینی علائم و نشانه‌های بیماری، بیماری را تشخیص می‌دهد و سپس دست به تجویز درمان مختص آن بیماری می‌کند و به دنبال استدلال عقلانی دربارهٔ بیماری نیست، در مواجهه با مسائل شهری باید آن‌ها را پدیده‌هایی طبیعی و ارگانیک دید
شهری باید آن‌ها را پدیده‌هایی طبیعی و ارگانیک دید و با استقرای فرآیندهای شهری و کاتالیزورهای آن‌ها به راهکنش‌هایی روی آورد که به بهبود کیفیت زندگی شهری می‌انجامند و کمترین آسیب را به بافت شهری وارد می‌کند.
کشیشتف شچپانیاک (؛ ؛ زادهٔ ۲۲ فوریه ۱۹۸۹) بازیگر، خواننده و صداپیشه اهل لهستان است. وی دانش‌آموختهٔ مدرسه ملی فیلم ووچ است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "موج جرم و جنایت"، "دختران جنگ"، "پدر متیو"، "ع چون عشق"، "کمیسر آلکس"، "۱۹۸۳"، "رنگ‌های خوشبختی"، "کمیسر آلکس" و "عزم راسخ ایرنا" اشاره نمود.
محله چینی یوکوهاما ()، در یوکوهاما، ژاپن واقع شده است که درست در جنوب توکیو واقع شده است. در اواخر قرن نوزدهم تأسیس شد. محله چینی یوکوهاما بزرگ‌ترین محله چینی‌ها در ژاپن است که بزرگتر از هر دو محله چینی کوبه و محله چینی ناگاساکی است. تقریباً ۲۵۰ فروشگاه و رستوران با مالکیت یا موضوعی چینی در سرتاسر منطقه پراکنده هستند. تاریخ. در سال ۱۸۵۹، زمانی که بندر دریایی در یوکوهاما افتتاح شد، بسیاری از مهاجران چینی وارد ژاپن شدند و شهرک‌هایی را تشکیل دادند. در روزهای اولیه، شرکت‌های تجاری آمریکایی و بریتانیایی، که
اولیه، شرکت‌های تجاری آمریکایی و بریتانیایی، که بسیاری از آنها قبلاً با چین تجارت می‌کردند، با همراهی نمایندگان چین، فعالیت‌های خود را به یوکوهاما گسترش دادند. به این نمایندگان سپرده شد تا با بازرگانان ژاپنی در خرید ابریشم خام و چای که در آن زمان یکی از محصولات عمده وارداتی از ژاپن بود، مذاکره کنند. بعداً خدمات به کشتی‌ها از یوکوهاما به شانگهای و هنگ کنگ آغاز شد. بسیاری از تاجران چینی به ژاپن آمدند و یک مدرسه چینی، مرکز اجتماعات چینی، و تأسیسات مختلف دیگر را در جایی که نشان دهنده آغاز محله چینی بود،
دیگر را در جایی که نشان دهنده آغاز محله چینی بود، ساختند. با این حال، مقررات دولتی در آن زمان به این معنی بود که مهاجران مجاز به زندگی در خارج از منطقه اسکان خارجی تعیین شده نیستند. در سال ۱۸۹۹، قوانین جدید به چینی‌ها آزادی حرکت را افزایش داد و در عین حال قوانین سختگیرانه ای را در مورد انواع کارهایی که چینی‌ها مجاز به انجام آن بودند، تقویت کرد. بیشتر رشد اولیه محله چینی‌ها به افزایش تجارت بین چین و ژاپن مربوط می‌شود پیمان تجاری چین و ژاپن در سال ۱۸۷۱. این امر منجر به این شد که مهاجران چینی مشاغل مختلفی را
منجر به این شد که مهاجران چینی مشاغل مختلفی را در یک مکان جغرافیایی به کار گیرند. در سال ۱۹۲۳، منطقه کانتو توسط زمین‌لرزه بزرگ کانتو ویران شد. حدود ۱۰۰۰۰۰ نفر کشته شدند و تقریباً ۱٫۹ میلیون نفر بی‌خانمان شدند. محله چینی‌ها نیز آسیب دید و بسیاری از مهاجران به جای بازسازی زندگی خود در یوکوهاما، ترجیح دادند به چین بازگردند. به‌طور کلی، مجموع تلفات در میان جمعیت چینی در محله چینی یوکوهاما به ۱۵۴۱ نفر رسید که تقریباً یک سوم از مجموع ۴۷۰۵ نفر قبل از این رویداد بود. پس از زلزله، یک تغییر عمده در ساختار اجتماعی در
پس از زلزله، یک تغییر عمده در ساختار اجتماعی در محله چینی یوکوهاما رخ داد و بذرهایی را برای رشد تجارت لذیذ چینی در جامعه چینی خارج از کشور کاشت. چهار سال پس از زلزله، حدود نیمی از جمعیت چین در این منطقه آرایشگر، خیاط یا سرآشپز بودند. در سال ۱۹۳۷، جنگ دوم چین و ژاپن فوران کرد و عملاً رشد بیشتر محله چینی‌ها را متوقف کرد. پس از پایان جنگ، محله چینی‌ها دوباره شروع به رشد کرد. در سال ۱۹۵۵ یک دروازه بزرگ سرقفلی ساخته شد. این زمانی بود که محله چینی‌ها به‌طور رسمی به رسمیت شناخته شد و «یوکوهاما چوکاگای» (محله
به رسمیت شناخته شد و «یوکوهاما چوکاگای» (محله چینی‌های یوکوهاما) نام گرفت. در سال ۱۹۷۲، ژاپن روابط دیپلماتیک با چین برقرار کرد و روابط خود را با تایوان در تایوان قطع کرد. علاقه در میان مردم ژاپن افزایش یافت و منجر به انفجار در تعداد بازدیدکنندگان محله چینی‌ها شد. به زودی به یک مکان دیدنی اصلی در یوکوهاما تبدیل شد. در ۱ فوریه ۲۰۰۴، راه‌آهن خط میناتومیرای به همراه ایستگاه موتوماچی-چوکاگای افتتاح شد که مستقیماً به محله چینی‌ها خدمات می‌دهد. سال ۲۰۰۶ شاهد تأسیس معبد مازو میائو به مناسبت ۱۵۰ سالگرد شهرک چینی
معبد مازو میائو به مناسبت ۱۵۰ سالگرد شهرک چینی یوکوهاما بود و به بخش مهمی از منظره مدرن این منطقه تبدیل شد.
ماگدالینا (ماگدا) کارپی گیورجیان (؛ – ) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۳ تا ۲۰۰۳ میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۲۲ ژانویه ۱۹۲۳ در به دنیا آمد . وی در فعالیت می‌کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی شده است. وی در ۹ ژانویه ۲۰۱۴ در سن ۹۰ سالگی در آرتاشات درگذشت.
گئورگی گراسیمیگئورگیانتس (؛ زادهٔ - درگذشته ) هنرمند رقص باله اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۲۴ ژوئن ۱۹۱۲ در آستراخان یا مخاچ‌قلعه به دنیا آمد و از آکادمی رقص باکو (۱۹۳۸) فارغ‌التحصیل گشت. وی در ، و آکادمی ملی اپرا و تئاتر باله آذربایجان، تالار آکادمی ملی اپرا و باله آلکساندر اسپنداریان فعالیت می‌کرد. وی برنده جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۴۶) است. وی در ۲۱ مارس ۲۰۰۹ در سن ۹۶ سالگی در ایروان درگذشت.
لوون تیگرانی گئوخلیان (؛ زادهٔ ) خواننده، اپرا اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. زندگی‌نامه. وی در ۶ ژانویه ۱۹۲۷ در ترکیه به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی مسکو فارغ‌التحصیل گشت. وی از ۱۹۴۶ در ارمنستان سکونت گزید. وی در تالار بولشوی، فعالیت می‌کرد. همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۵۷) شده‌است.
سیوزان گاراگاش (؛ – ) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی با نام اصلی شوشانیک هوهانسی تستسیان در در تفلیس به دنیا آمد . وی در فرهنگستان دولتی تئاتر سوندوکیان فعالیت می‌کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۳۵) شده است. وی در ۲۵ ژوئیهٔ ۱۹۴۴ در سن ۴۷ سالگی در ایروان درگذشت.
بلینگی (در سال ۲۰۰۶ به‌وجود آمده‌است) وبگاه ساخت گیف متحرک آنلاین بود که به کاربران اجازه می‌داد با استفاده از عکس‌ها و اثرهای هنری همراه‌با عناصر تزئینی تولید شده توسط کاربر که به آن‌ها «تمبر» گفته می‌شود، عکس‌های لایه‌دار خلق کنند.
کسل کرشرز () یک بازی ویدیویی دوبعدی بازی ویدئویی پهلو-پیمایش هک اند اسلش ساخته شده توسط دی بهیموت است. نسخهٔ ایکس‌باکس ۳۶۰ آن در ۲۷ اوت ۲۰۰۸ میلادی از طریق ایکس‌باکس لایو آرکید منتشر شد. نسخهٔ پلی‌استیشن ۳ آن در آمریکای شمال در ۳۱ اوت ۲۰۱۰ و ۳ نوامبر ۲۰۱۰ در اروپا توسط پلی‌استیشن نتورک منتشر شد. نسخهٔ مایکروسافت ویندوز و مک‌اواس، منحصر به استیم، در ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۲ منتشر شد. این بازی در دنیای خیالی قرون وسطایی روی می‌دهد که یک جادوگر تاریک کریستالی افسانه‌ای را دزدیده و چهار شاهزاده را اسیر کرده است. چهار
را دزدیده و چهار شاهزاده را اسیر کرده است. چهار شوالیه توسط پادشاه منصوب شده‌اند که شاهزاده‌ها را نجات دهند، کریستال را باز بیابند و جادوگر را به عدالت بسپارند. بازی شامل آهنگ‌هایی است که توسط اعضای نیوگراندز ایجاد شده است.
مارینو ساتو ؛ زادهٔ ) یک راننده حرفه ای اتومبیلرانی اهل ژاپن است که در حال حاضر برای تیم یونایتد اتواسپورت در سری مسابقات جهانی استقامتی شرکت می‌کند. او اخیراً برای یونایتد اتواسپورت در سری مسابقات لمانز اروپایی شرکت کرده است و بیشتر به خاطر قهرمانی در مسابقات قهرمانی آزاد یورو فرمول ۲۰۱۹ قبل از ورود به مسابقات قهرمانی فرمول ۲ از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۲ شناخته شده است. او با راننده سابق مسابقات فرمول یک و سری ایندی‌کار، تاکوما ساتو ارتباطی ندارد. اوایل حرفه ورزشی. فرمول ۴. در سال ۲۰۱۵، مارینو ساتو در مسابقات
فرمول ۴. در سال ۲۰۱۵، مارینو ساتو در مسابقات قهرمانی فرمول ۴ ایتالیا برای تیم اتومبیلرانی یورونووا/وینچنزو سوسپیری ریسینگ رانندگی کرد. او یک بار در این مسابقات بر روی سکو رفت و در رده‌بندی نهایی در جایگاه دهم قرار گرفت. ساتو برای قهرمانی فرمول ۴ ایتالیا در سال ۲۰۱۶ در این تیم باقی ماند. با این حال، حتی با پیروزی در مسابقه ایمولا، در رده هجدهم جدول قهرمانی رانندگان قرار گرفت. قهرمانی فرمول ۳. ۲۰۱۷. ساتو در سال ۲۰۱۷ به سری مسابقات قهرمانی فرمول ۳ اروپا رفت تا برای تیم موتوپارک رانندگی کند. او در طول فصل یک
برای تیم موتوپارک رانندگی کند. او در طول فصل یک امتیاز به دست آورد و در جدول رده‌بندی در جایگاه نوزدهم قرار گرفت. ۲۰۱۸. علیرغم اینکه او دومین راننده با کمترین امتیاز در جدول رده‌بندی رانندگان بود که در این مسابقات شرکت می‌کرد، اما برای فصل ۲۰۱۸ در این تیم و این مسابقات باقی ماند. عملکرد او در سال ۲۰۱۸ نسبت به سال گذشته بهتر شد و در جدول قهرمانی رانندگان شانزدهم شد. قهرمانی یوروفرمولا اوپن. او در سال ۲۰۱۹ به مسابقات قهرمانی فرمول آزاد اروپا رفت. او با عملکردی خیره کننده توانست با ۹ پیروزی قهرمانی این
عملکردی خیره کننده توانست با ۹ پیروزی قهرمانی این مسابقات را به دست بیاورد همچنین این عملکرد باعث شد تا تیم موتوپارک قهرمانی تیمی را نیز به دست بیاورد. قهرمانی فرمول ۲. ۲۰۲۰. در سال ۲۰۲۰ ساتو با تیم تریدنت ریسینگ قرارداد همکاری امضا کرد تا با دیگر راننده این تیم، روی نیسانی رانندگان این تیم در سری مسابقات فرمول ۲ را تشکیل دهند. ساتو تنها توانست یک امتیاز در مسابقه موجلو کسب کند و در نهایت با چهار امتیاز و سه رده پایین‌تر نسبت به هم تیمی خود، نیسانی در رده بیست و دوم جدول قهرمانی قرار گرفت. ۲۰۲۱. در فصل
بیست و دوم جدول قهرمانی قرار گرفت. ۲۰۲۱. در فصل ۲۰۲۱ این راننده ژاپنی در تیم ترایدنت باقی ماند. او در دومین مسابقه اولین دور از مسابقات با بهترین نتیجه خود در فرمول ۲ رسید و در جایگاه هشتم قرار گرفت و یک امتیاز به دست آورد. این امتیاز تنها امتیاز کسب شده ساتو در طول فصل بود، او در مجموع در جدول رده‌بندی نهایی بیست و یکم شد. فرمول یک. ساتو در پایان تست‌های پایان فصل رانندگان جوان فرمول یک در ابوظبی برای تیم اسکودریا آلفاتاوری در کنار هموطن خود یوکی سونودا (که تبدیل به راننده این تیم شد) رانندگی کرد. او این
تبدیل به راننده این تیم شد) رانندگی کرد. او این جلسه تمرینی را با زمان (۱:۳۸٫۴۹۵) به پایان رساند و در جایگاه سیزدهم قرار گرفت. مسابقات خودروهای ورزشی. ۲۰۲۴: مسابقات جهانی استقامتی. ساتو پس از عملکرد نسبتاً خوب در سری مسابقات لمانز اروپایی، اعلام شد که او در تیم یونایتد اتواسپرت باقی خواهد می‌ماند تا اولین حضور بین‌المللی خود در مسابقات اتومبیل‌رانی اسپورت را در مسابقات جهانی استقامتی فصل ۲۰۲۴ انجام دهد. او در کلاس جدید مسابقات لمانز جی‌تی۳ (LMGT3) با مک‌لارن ۷۲۰ جی‌تی۳ ایوو رانندگی خواهد کرد.
دیودوروس کرونوس (به یونانی: Διόδωρος Κρόνος؛ به انگلیسی: Diodorus Cronus؛ درگذشت حدود ۲۸۴ قبل از میلاد) فیلسوف و منطقی‌دان یونانی مرتبط با مکتب مگارایی بود. او به‌ویژه به دلیل نوآوری‌های منطقی خود، از جمله استدلال استادانه‌اش که در پاسخ به بحث ارسطو دربارهٔ تدوین کرد شناخته می‌شود. زندگی. دیودوروس فرزند آمینیاس از شهر یاسوس در کاریه بود. او در دربار اسکندریه در دوران حکومت بطلمیوس یکم سوتر زندگی می‌کرد. گفته می‌شود که بطلمیوس به دلیل ناتوانی او در حل فوری مسئله‌ای دیالکتیکی که توسط استیلپو در حضور پادشاه
مسئله‌ای دیالکتیکی که توسط استیلپو در حضور پادشاه مطرح شد، به او لقب کرونوس (به معنای «پیرمرد») داد. گفته شده که دیودوروس از این ننگ آنچنان دل‌شکسته شد که پس از بازگشت از آن مهمانی و نوشتن رساله‌ای دربارهٔ مسئله، از غصه درگذشت. با این حال، به گفته استرابون، دیودوروس خود این لقب را از استادش، آپولونیوس کرونوسی، به ارث برد. گمان می‌رود که دیودوروس در حدود ۲۸۴ قبل از میلاد درگذشته باشد؛ تاریخ تولد او ناشناخته است. در گذشته تصور می‌شد که او به قدری مسن بوده که بر ارسطو (۳۸۴–۳۲۲ قبل از میلاد) تأثیر گذاشته است،
بر ارسطو (۳۸۴–۳۲۲ قبل از میلاد) تأثیر گذاشته است، اما شواهد قوی برای این ادعا وجود ندارد. دیودوروس به دلیل مهارت فوق‌العاده‌اش در دیالکتیک که به او لقب «دیالکتیک‌دان» داده بود، بسیار شناخته شده بود. این عنوان به‌طور مؤثر به نام خانوادگی او تبدیل شد و حتی به پنج دخترش، منکسن، آرگیا، تئوجنیس، آرتمسیا و پانتاکلیا که همگی در دیالکتیک تخصص داشتند، انتقال یافت. از شاگردان او می‌توان به فیلو دیالکتیک‌دان و زنون رواقی، بنیان‌گذار مکتب رواقی‌گری اشاره کرد. اگرچه دیودوروس تحت تأثیر مکتب مگارایی قرار داشت، اما مشخص