payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خود می‌توانستند کارهایی مانند مالکیت املاک یا حتی ورزش کردن را انجام دهند. فمینیست‌های بومی آمریکا. لیان سیمپسون: او یک فعال و پژوهشگر نیشناابگ از میسیساگا است. او همچنین نویسنده و شاعر است و آثار زیادی از جمله «تاریخ کوتاهی از محاصره» را نوشته است. در نوشته‌هایش، او به موضوعاتی مانند استعمارزدایی و شناسایی خشونت‌های جنسیتی که زنان بومی با آن مواجه هستند، می‌پردازد. در طول زندگی‌اش، او به‌طور عمده در جنبش‌های فمینیستی بومی آمریکایی، مانند «جنبش بی‌کار نباشید» (Idle No More Movement) که به ایجاد آگاهی
نباشید» (Idle No More Movement) که به ایجاد آگاهی دربارهٔ عدالت زیست‌محیطی و پیمان‌های نقض شده‌ای که مردم بومی با آن مواجه هستند، اختصاص دارد، فعال بوده است. آدرا سیمپسون: او یک پژوهشگر موهاک است که عمدتاً بر روی مسائل شناسایی بومیان در سیاست تمرکز دارد. او همچنین کتابی به نام «موهاک اینترراپتوس: زندگی سیاسی در مرزهای دولت‌های مستعمره» نوشته است که در آن بررسی می‌کند چگونه موهاک‌های کانهاواکه برای حفظ حاکمیت خود در پاسخ به دولت‌های ایالات متحده و کانادا مبارزه کردند. کریستوس: او یک فعال منومینی و همچنین
کردند. کریستوس: او یک فعال منومینی و همچنین شاعر است. شعرهای او با ایده‌های مشترک استعمار، نسل‌کشی و جنسیت تعریف می‌شود. یکی از آثار او با عنوان «این پل که پشت من است: نوشته‌هایی از زنان رادیکال رنگین‌پوست» شناخته می‌شود و در این اثر، کریستوس اغلب به سنت کلامی و شفاهی اشاره می‌کند. سارا دیر: او یک وکیل و استاد موسکوجی (کرییک) است که به‌طور مداوم برای زنان بومی آمریکایی که قربانی خشونت و حمله شده‌اند، فعالیت می‌کند. او تأثیر زیادی در تجدید اعتبار قانون ۲۰۱۳ خشونت علیه زنان داشته است که امکان پیگرد قانونی
خشونت علیه زنان داشته است که امکان پیگرد قانونی آسان‌تر برای متجاوزان غیر بومی را فراهم می‌آورد. کوتچا ریسلینگ بالدی: او یک استاد و رئیس دپارتمان مطالعات بومیان آمریکا در دانشگاه کالیفرنیا پلی هومبولت است. تحقیقات او بر روی فمینیسم‌های بومی، عدالت زیست‌محیطی و استعمارزدایی متمرکز است. او تأثیر زیادی در پیشرفت فرهنگ بومی از طریق تأسیس جمعیت زنان بومی داشته است. کتاب او در مورد فمینیسم‌های بومی و مراسم بلوغ، مراسم بلوغ قبیله هوپا را احیا کرده است.
پاتریشیا گریفین (زادهٔ ۲۴ اکتبر ۱۹۰۷ – درگذشته در ۱۹۸۶) پرستار و داوطلب مددکاری اجتماعی از مونتسرات بود. او علاوه بر ارائه خدمات پرستاری، انجمن رفاه سالمندان را بنیان گذاشت، در توسعه برنامه پیش‌دبستانی نقش داشت و یک انجمن حمایت از حقوق مصرف‌کنندگان را در این جزیره تأسیس کرد. یک بورسیه آموزشی به نام او اعطا می‌شود و تمبری با تصویر او به افتخارش منتشر شده است. اوایل زندگی. پاتریشیا کنستانس ویلهلمینا هاینس در ۲۴ اکتبر ۱۹۰۷ در سنت آنتونی پریش، مونتسرات از جین و اف. دبلیو. هاینس متولد شد. مادرش که اصالتی ایرلندی
دبلیو. هاینس متولد شد. مادرش که اصالتی ایرلندی داشت، مهاجری از آنتیگوا بود و پدرش که یک کشیش انگلیسی بود، به مدت چهل سال به‌عنوان کشیش سنت آنتونی پریش خدمت کرد. پاتریشیا، مطابق با رسوم زمان خود، تحصیلاتش را در انگلستان گذراند و دوره‌های پرستاری را در بیمارستان سنت توماس و بیمارستان زایمان باترسی در لندن گذراند. حرفه. در سال ۱۹۳۹، پاتریشیا به کارائیب بازگشت و به‌عنوان سرپرستار در بیمارستان "روزو" در دومینیکا مشغول به کار شد. سپس در بیمارستان هالبرتون در آنتیگوا و بیمارستان الکساندرا در نویس فعالیت کرد و در
و بیمارستان الکساندرا در نویس فعالیت کرد و در سال ۱۹۴۲ با دکتر چارلز نورمن گریفین ازدواج کرد. پس از ازدواج، پاتریشیا در جزایر مختلف بادپناه که همسرش به‌عنوان پزشک مشغول به کار بود و همچنین در انگلستان زندگی کرد. این زوج سه فرزند داشتند، مری پاتریشیا و الیزابت کنستانس که در آنتیگوا متولد شدند، و پسری به نام جان. مری به‌عنوان معلم هنر مشغول شد و برنامه هنر را در دبیرستان مونتسرات در پلی‌موث توسعه داد. الیزابت اولین زن وکیل در مونتسرات شد، و پسرش، جان، به یک پزشک تبدیل شد. در سال ۱۹۶۴، خانواده به مونتسرات
پزشک تبدیل شد. در سال ۱۹۶۴، خانواده به مونتسرات بازگشتند و گریفین به‌عنوان پرستار در مطب همسرش مشغول به کار شد. در سال ۱۹۶۴، گریفین انجمن رفاه سالمندان (OPWA) را برای مراقبت از جوانان دارای نیازهای ویژه و سالمندان بالای ۷۰ سال تأسیس کرد. او این انجمن را با تقسیم کشور به مناطق و تعیین دیده‌بان‌هایی برای ارزیابی کمبود مراقبت، مسکن و تغذیه در میان این جمعیت‌های آسیب‌پذیر سازماندهی کرد. او به‌عنوان مسئول اصلی جمع‌آوری کمک‌های مالی برای ارائه مراقبت در منزل یا تعمیر خانه برای شهروندانی که قادر به تأمین نیازهای
خانه برای شهروندانی که قادر به تأمین نیازهای خود نبودند، جمع‌آوری کرد. او طرحی برای اقامت سالمندان طراحی کرد که شامل نه خانه و ارائه خدمات اجتماعی بود. او بودجه چهار واحد را تأمین کرد و دولت نیز هزینه دو واحد دیگر را پرداخت. گریفین در صلیب سرخ به‌عنوان مدیر اجرایی فعالیت داشت و به ایجاد اولین برنامه پیش‌دبستانی در جزیره کمک کرد. فعالیت‌های او در این سازمان‌ها منجر به توسعه انجمن مصرف‌کنندگان مونتسرات بین سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۲ شد که هدف آن افزایش آگاهی دربارهٔ کالاهای مصرفی بود. این سازمان به موضوعاتی مانند
کالاهای مصرفی بود. این سازمان به موضوعاتی مانند تغذیه و کیفیت کالاها پرداخته و نشریه‌ای به نام "نگرانی مصرف‌کننده" را تأسیس کرد. پس از درگذشت همسرش در سال ۱۹۷۶، گریفین برای نزدیک بودن به پسرش به انگلستان نقل مکان کرد. مرگ و میراث. گریفین در سال ۱۹۸۶ در دارون، لانکاشر، انگلستان درگذشت. در سال ۱۹۸۷، فرزندانش صندوق امانی نورمن و پاتریشیا گریفین را برای ارائه بورسیه‌های تحصیلی به دانش‌آموزان متوسطه و عالی در این جزیره تأسیس کردند. در سال ۲۰۰۶، دولت مونتسرات با انتشار تمبری به افتخار او، از خدماتش به رفاه
با انتشار تمبری به افتخار او، از خدماتش به رفاه اجتماعی جزیره تقدیر کرد.
ریتا فاریا پاول (؛ زادهٔ ) مدل، پزشک و برندهٔ رقابت‌های دوشیزه دنیا اهل هند است. او نخستین برنده دوشیزه دنیا است که به عنوان یک پزشک تحصیل و مشغول به‌کار شد. اوایل زندگی. ریتا فاریا در ۲۳ اوت ۱۹۴۳ در محله ماتونگا بمبئی (متعلق به راج بریتانیا در آن زمان) به دنیا آمد. پدر و مادرش از کاتولیک‌های گوان بودند، پدرش جان اهل دهکده تیویم و مادرش آنتوانت اهل سانتا کروز گوا بود که در آن زمان هر دو بخشی از هند پرتغالی بودند. فاریا دومین دختر این زوج پس از خواهر بزرگش فیلومنا بود. خانواده از طبقه متوسط جامعه بود، پدرش
بود. خانواده از طبقه متوسط جامعه بود، پدرش در کارخانه آب معدنی کار می‌کرد و مادرش یک سالن زیبایی را اداره می‌کرد. فاریا از دوران کودکی قدی بلند داشت و در نهایت به ۱٫۷۳ متر رسید که برای یک دختر هندی به‌طور غیرعادی بلند محسوب می‌شد به‌نحوی که پسران هم‌مدرسه‌ای‌اش به او لقب «مامان لنگ دراز» داده بودند و او را مسخره می‌کردند. با این وجود فاریا از هیکل بلند و لاغرش کمال استفاده را در ورزش برد و «همه چیز از ثروبال، نتبال و بدمینتون» را بازی می‌کرد. نخستین تیتر روزنامه‌ها دربارهٔ او، بابت به ثمر رساندن هت‌تریک در
دربارهٔ او، بابت به ثمر رساندن هت‌تریک در ورزش هاکی بود. حرفه. رقابت‌های دختر شایسته. فاریا که متولد شهر بمبئی بود، در مسابقه دوشیزهٔ شایستهٔ بمبئی شرکت کرد و برنده آن رقابت محلی شد. او متعاقباً در سال ۱۹۶۶ در مسابقه دوشیزهٔ هند به انتخاب "هفته‌نامهٔ ایو" برنده شد (نباید آن را با ملکه زیبایی هند که در آن یاسمین داجی در سال ۱۹۶۶ برنده شد، اشتباه گرفت). این باعث شد که او واجد شرایط نمایندگی هند در رقابت‌های دوشیزه دنیا در سال ۱۹۶۶ میلادی باشد. در طول مسابقه دوشیزه دنیا، او عنوان‌های فرعی «بهترین لباس شنا» و
دنیا، او عنوان‌های فرعی «بهترین لباس شنا» و «بهترین لباس شب» را برای پوشیدن یک ساری به دست آورد. او در نهایت به برنده شدن تاج دوشیزه دنیا ۱۹۶۶ به اوج این رویداد رسید و ۵۱ نماینده رقیب از کشورهای دیگر را شکست داد. فاریا در سال ۱۹۹۸ داور رقابت‌های ملکه زیبایی هند بود و بارها برای قضاوت در مسابقات دوشیزه دنیا هم حضور داشت. او به همراه دمیس روسس داور رقابت پایانی دوشیزه دنیا بود که در سال ۱۹۷۶ که در لندن برگزار شد که طی آن سیندی بریکسپیر تاج دوشیزه جهان را بر سر گذاشت. حرفهٔ پزشکی. پس از گذشت یک سال از کسب
سر گذاشت. حرفهٔ پزشکی. پس از گذشت یک سال از کسب عنوان دوشیزه جهان، او پیشنهادهای مختلف برای بازی در چندین فیلم دریافت کرد. فاریا از پذیرفتن قراردادهای اغواآمیز و پُرسود مدلینگ و بازیگری امتناع کرد و در عوض بر مطالعات پزشکی خود تمرکز کرد. او دانشجوی دانشکده پزشکی دولتی گرانت بمبئی بود، که در آن مدرک کارشناسی پزشکی و جراحی خود را به پایان رساند. پس از آن او به انگلستان رفت و به تحصیل در بیمارستان کینگز کالج لندن ادامه داد. او در سال ۱۹۷۱ با استاد دانشگاه خود دیوید پاول ازدواج کرد و در سال ۱۹۷۳ این زوج به
دیوید پاول ازدواج کرد و در سال ۱۹۷۳ این زوج به دوبلین ایرلند نقل مکان کردند، و در همان‌جا به طبابت در مطب خود پرداخت. زندگی شخصی. فاریا در دوبلین ایرلند، با همسرش دیوید پاول که پزشک داخلی متخصص غدد درون‌ریز و متابولیسم است و در سال ۱۹۷۱ با او ازدواج کرد، زندگی می‌کند. این زوج صاحب دو دختر هستند.
زنان در کوزوو زنانی هستند که در جمهوری کوزوو زندگی می‌کنند یا از آنها می‌آیند. به عنوان شهروندان یک ملت پس از جنگ، برخی از زنان کوزوو در روند ایجاد صلح و برقراری برابری جنسیتی طرفدار در روند توان‌بخشی کوزوو شرکت کرده‌اند. زنان در کوزوو همچنین در سیاست و اجرای قانون در جمهوری کوزوو نیز فعال شده‌اند. یک نمونه از آن انتخاب عاطفه یحیی آغا به عنوان چهارمین رئیس‌جمهور کوزوو است. او اولین زن، اولین نامزد غیرحزبی و جوان‌ترین کاندیدایی بود که به دفتر ریاست جمهوری در کشور انتخاب شد. او قبل از اینکه رئیس‌جمهور شود، به
انتخاب شد. او قبل از اینکه رئیس‌جمهور شود، به عنوان معاون پلیس کوزوو خدمت می‌کرد، دارای درجه سرلشکری،&lt;ref name="election/rank2"&gt;"Atifete Jahjaga zgjidhet presidente e Republikës" "Telegrafi.com" ۷ آوریل ۲۰۱۱ (accessed ۶ آوریل ۲۰۱۱)&lt;/ref&gt; بالاترین رتبه در میان زنان در جنوب شرقی اروپا. برابری جنسیتی. زنان در کوزوو از نظر حق رای، حقوق مالکیت و کار از نظر فنی با مردان برابر هستند. با این حال، کمتر از ۱۰ درصد از کل مشاغل در کوزوو توسط زنان اداره یا تحت مالکیت آنهاست و کمتر از ۳ درصد از کل وام‌های
تحت مالکیت آنهاست و کمتر از ۳ درصد از کل وام‌های تجاری به زنان تعلق می‌گیرد. این تا حدودی به این دلیل است که زنان وثیقه مورد نیاز برای تأمین وام را ندارند زیرا اموال عمدتاً به نام مرد ثبت می‌شود. تنها ۱۸ درصد زنان دارای اموال و ۳٫۸ درصد اموال ارثی هستند. به دلیل آداب و رسوم فرهنگی، زنان اغلب از ارث محروم می‌شوند یا انتظار می‌رود ارث خود را به اقوام مرد واگذار کنند. خشونت جنسی در درگیری ۱۹۹۸–۱۹۹۹. در طول درگیری‌های مسلحانه در منطقه از سال ۱۹۹۸ تا ۱۹۹۹، تجاوز به عنف سیستماتیک گزارش شد. طبق گزارش دیده‌بان
به عنف سیستماتیک گزارش شد. طبق گزارش دیده‌بان حقوق بشر در گزارش سال ۲۰۰۰ خود دربارهٔ خشونت‌ها، ۹۶ مورد تجاوز جنسی توسط نیروهای صرب و یوگسلاوی علیه زنان آلبانیایی کوزوو گزارش شده است. بسیاری بر این باورند که این تعداد بسیار کمتر از تعداد واقعی قربانیان است و تخمین‌ها به هزاران مورد می‌رسد. تجاوز جنسی در این دوران به سه شکل بود: تجاوز جنسی در خانه زنان، تجاوز جنسی در حین کوچ و تجاوز جنسی در بازداشت. اولین شکل عمدتاً در روستاهای بازماندگان رخ می‌داد، جایی که در برخی مواقع در مقابل چشمان خانواده و همسایگان خود
برخی مواقع در مقابل چشمان خانواده و همسایگان خود مورد تجاوز قرار می‌گرفتند. دسته دوم مربوط به تجاوز جنسی علیه زنانی است که خانه‌هایشان آواره شده‌اند و بنابراین از خانه‌های خود دور شده‌اند. آخرین دسته مربوط به زنانی است که در کمپ‌های بازداشت موقت مورد تجاوز جنسی قرار گرفته‌اند. تقریباً تمام تجاوزهای گزارش شده، تجاوزهای گروهی بوده است، که اکثریت آنها توسط شبه نظامیان صرب برای ایجاد وحشت عمدی غیرنظامیان، اخاذی از افراد آشنا یا مجبور کردن مردم به فرار از منطقه انجام شده است. پس از پایان درگیری، بسیاری از
انجام شده است. پس از پایان درگیری، بسیاری از بازماندگان شوهرانشان را ترک کردند و برخی مجبور شدند فرزندان خود را به تنهایی بزرگ کنند. این بازماندگان در آن زمان هیچ تشخیص قانونی از رنج خود نداشتند، بنابراین، در سال ۲۰۰۶، تلاش‌ها برای شناسایی قانونی بازماندگان خشونت جنسی در طول درگیری آغاز شد. این قانون تا سال ۲۰۱۴ تصویب نشد. اخیراً، اقدامات قانونی برای اجرای برنامه‌های غرامت برای زنان بازمانده از خشونت جنسی ناشی از درگیری آغاز شده است. در سپتامبر ۲۰۱۷، دولت کوزوو بودجه‌ای را برای شناسایی و راستی آزمایی وضعیت
بودجه‌ای را برای شناسایی و راستی آزمایی وضعیت بازماندگان اختصاص داد. بدین ترتیب، این زنان به عنوان قربانیان غیرنظامی جنگ شناخته شدند و مستمری ماهانه دریافت کردند. خشونت علیه زنان. آزار خانگی در سرتاسر کوزوو رایج است. در سال ۲۰۱۶، پلیس ۸۷۰ گزارش خشونت خانگی دریافت کرد که متعاقباً منجر به دستگیری ۲۴۳ نفر شد. با این حال، منابع تخمین می‌زنند که ۹۰ درصد از حوادث خشونت خانگی گزارش نشده است. در یک نظرسنجی که در سال ۲۰۱۵ انجام شد، ۶۸ درصد از زنان کوزوو گزارش دادند که در مقطعی از زندگی خود از خشونت خانگی رنج
دادند که در مقطعی از زندگی خود از خشونت خانگی رنج برده‌اند. این نظرسنجی همچنین نشان داد که ۲۰ درصد از پاسخ دهندگان مرد و زن فکر می‌کردند که کتک زدن همسر توسط شوهر قابل قبول است. این پذیرش کلی نسبت به خشونت خانگی می‌تواند به نرخ بالای بروز این اتفاق کمک کند. بسیاری احساس می‌کنند که سیستم عدالت کیفری تا حدودی مقصر است زیرا ترکیبی از فساد پلیس و یک سیستم مردانه باعث می‌شود که زنان به اندازه کافی مورد حمایت قرار نگیرند. با توجه به وضعیت کوزوو، شهروندان نمی‌توانند به دادگاه اروپایی حقوق بشر مراجعه کنند،
به دادگاه اروپایی حقوق بشر مراجعه کنند، بنابراین باید به همه مسائل در داخل کشور رسیدگی کنند.
«احتلام» ترانه‌ای از رپر و خوانندهٔ آمریکایی اودتاری به‌همراهٔ رپر آمریکایی نیمستار می‌باشد که در ۲۱ ژوئن سال ۲۰۲۳ از سوی آرتیست پارتنر گروپ منتشر گردید. زمینه. این ترانه در ۱۷ مارس سال ۲۰۲۳ تحت عنوان «عشق و هوس» منتشر شد، اما بعداً به یک سری دلایل نامشخص حذف گردید. سپس مجدداً در ۲۱ ژوئن سال ۲۰۲۳ با نام «احتلام» منتشر گردید و این بار حاوی یک ورس بود که رپر آمریکایی نیمستار آن را می‌خواند. دست‌اندرکاران. اعتبارات از تیدال گرفته‌شده است.
مارگارت الن مری اوفلین (زادهٔ ۲۵ ژانویه ۱۹۲۰ – درگذشته در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۴)، که با نام مارگارت فولی نیز شناخته می‌شد، یک متخصص زنان و زایمان بریتانیایی و پیشگام در ارائه خدمات پیشگیری از بارداری برای زنان بود. او بیشتر دوران حرفه‌ای خود را به بهبود سلامت زنان در پورتسموث و جنوب شرقی همپشر اختصاص داد. نتیجه تلاش‌های او، گسترش امکانات و خدمات در تنظیم خانواده، سلامت جنسی زنان و مدیریت یائسگی در این منطقه بود. اوایل زندگی. مارگارت بولتون در ژانویه ۱۹۲۰ در تالک آو د هیل، استافوردشر، به دنیا آمد. او بزرگ‌ترین
آو د هیل، استافوردشر، به دنیا آمد. او بزرگ‌ترین دختر ارنست و ادیت بولتون بود. او در مدرسه دخترانه آورم به مقام سرپرستی دانش‌آموزان رسید و با تشویق مدیر مدرسه، به تحصیل در رشته پزشکی علاقه‌مند شد. در سال ۱۹۳۷، در ۱۷ سالگی، نخستین آزمون پزشکی (MB) خود را گذراند و پس از پذیرش در دانشکده پزشکی بیمارستان کینگز کالج، تحصیلات خود را ادامه داد. پس از تخلیه دانشجویان برای حفظ امنیت آن‌ها در طول جنگ جهانی دوم، او در گلاسگو به تحصیل خود ادامه داد. او در سال ۱۹۴۲ فارغ‌التحصیل شد. پدرش که در جنگ جهانی اول خدمت کرده
شد. پدرش که در جنگ جهانی اول خدمت کرده بود، او را تشویق کرد که در تعطیلات تابستانی به امدادرسان‌های جنگی در بیمارستان سلطنتی استافوردشایر شمالی بپیوندد. ازدواج. او همسر آینده خود، جان فولی را در خانه یکی از دوستانش ملاقات کرد و در سال ۱۹۴۹ با او ازدواج کرد. این زوج چهار فرزند داشتند که همگی با سزارین متولد شدند. اوفلین و همسرش اولین زن و شوهر عضو کالج سلطنتی متخصصان زنان و زایمان شدند. جان فولی در سال ۱۹۷۲ درگذشت. به‌عنوان یک متخصص زنان ارشد در ابوظبی در سال ۱۹۷۶، مارگارت با دکتر پزشک عمومی گری اوفلین
سال ۱۹۷۶، مارگارت با دکتر پزشک عمومی گری اوفلین ازدواج کرد و پنج فرزند ناتنی به خانواده او افزوده شد. حرفه پزشکی. اوفلین زیر نظر مشاوران بسیاری آموزش دید، از جمله یک دوره کارآموزی تحت نظر سِر کلمنت پرایس توماس و دوره‌ای در تخصص زنان و زایمان تحت نظر سِر ویلیام گیلیات و ای.سی. پالمر. پس از این دوره، او با مربی همیشگی خود، جان پیل، آشنا شد که بعدها به عنوان پزشک زنان سلطنتی شناخته شد. پیل تأثیر بسزایی در مسیر حرفه‌ای او داشت و او را تشویق کرد تا آزمون تخصص خود را بدون تأخیر بگذراند تا بتواند بعدها فوق‌تخصص
را بدون تأخیر بگذراند تا بتواند بعدها فوق‌تخصص خود را در سال ۱۹۴۹ تکمیل کند. او همچنین اصول پیشگیری از بارداری و مهارت‌های عملی تخصص زنان را به او آموزش داد. دوستی آن‌ها تا زمان درگذشت پیل در سن ۱۰۱ سالگی ادامه یافت. در سال ۱۹۵۲، بیمارستان زنان جنوب لندن پس از سه سال فعالیت او در آنجا، به اوفلین پیشنهاد سمت مشاور را داد. با این حال، در آن زمان فرزند خردسالی داشت و همسرش، جان، به‌عنوان مشاور در زمینه زنان و زایمان در پورتسموث منصوب شده بود. در پورتسموث، اوفلین فرصتی یافت تا خدمات پیشگیری از بارداری موجود را
فرصتی یافت تا خدمات پیشگیری از بارداری موجود را بررسی کند که عمدتاً توسط خیریه‌های کوچک و در ساختمان‌های غیراستاندارد اداره می‌شدند. با کمک مالکوم رودز، او توانست بودجه‌ای برای تأمین قرص ضدبارداری خوراکی رایگان برای زنانی که چهار فرزند یا بیشتر داشتند، دریافت کند. این طرح بعدها به همه زنان تعمیم داده شد. این خدمات اولیه عمدتاً از طریق کمک‌های داوطلبانه و حمایت محدود دولتی تأمین مالی می‌شد. به‌تدریج، وضعیت تأمین مالی بهبود یافت و وزارت بهداشت مبلغ ۲۰٬۰۰۰ پوند برای ساخت یک مرکز تخصصی سلامت جنسی زنان در شهر،
برای ساخت یک مرکز تخصصی سلامت جنسی زنان در شهر، با نام واحد الا گوردون، اختصاص داد. در ابتدا، پیشگیری از بارداری برای زنان فقط در صورتی رایگان بود که چهار فرزند یا بیشتر داشتند. در اوایل دهه ۱۹۷۰، تصمیم به اعطای مجوز به کلینیک‌های تنظیم خانواده در بریتانیا برای تجویز قرص ضدبارداری به زنان مجرد، بحث‌برانگیز بود، زیرا تا آن زمان دولت معتقد بود که پیشگیری از بارداری، بی‌بندوباری جنسی یا «عشق آزاد» را ترویج می‌کند. سال‌های پایانی زندگی. بعدها، اوفلین در زمینه آموزش، به‌ویژه آموزش پزشکان عمومی، فعالیت کرد و از
به‌ویژه آموزش پزشکان عمومی، فعالیت کرد و از همکاران خود، از جمله پیل و دِیم جوزفین بارنز، به‌عنوان مدرس دعوت کرد. او در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۴، در سن ۹۴ سالگی درگذشت. یکی از نوه‌های او که در همان سال فارغ‌التحصیل شد، اکنون متخصص قلب‌شناسی است. نوهٔ دیگر او ماماست.
«نگاه کن دست نزن» تک‌آهنگی سروده و خوانده‌شده توسط خوانندگان آمریکایی اودتاری و کید کلر می‌باشد که در ۱۷ مهٔ سال ۲۰۲۳ از سوی آرتیست پارتنر گروپ منتشر گردید. موزیک ویدئو. موزیک ویدئوی این ترانه به‌کارگردانی میگی در ۲۵ اکتبر سال ۲۰۲۳ منتشر گردید.
مری الیزابت کلارک (زاده ۳ دسامبر ۱۹۲۴ - درگذشته ۱۰ ژوئن ۲۰۱۱) افسر ارتش ایالات متحده بود که رئیس بخش نیروهای ارتش زنان بود. او در ارتش ایالات متحده به درجه سرلشکری ارتقا یافت و اولین زنی بود که به این درجه رسید. او سی و شش سال در ارتش ایالات متحده خدمت کرد که طولانی‌ترین دوره خدمت برای یک زن در ارتش ایالات متحده به حساب می‌آمد. در سال ۱۹۷۸ دانشگاه نورویچ به او دکترای افتخاری در علوم نظامی اعطا کرد. او در سال ۱۹۸۱ بازنشسته شد و در کمیته مشورتی وزارت دفاع در مورد زنان در خدمت بود. اوایل زندگی و تحصیل. کلارک
مورد زنان در خدمت بود. اوایل زندگی و تحصیل. کلارک در ۳ دسامبر ۱۹۲۴ در راچستر، نیویورک به دنیا آمد. او در مدرسه ایده‌آل راچستر و دبیرستان راچستر غرب تحصیل کرد. در بیست سالگی به او لقب بتی داده شد. پیشه. اولین کار کلارک به عنوان منشی و بعداً به عنوان کارگر دفاعی بود. هنگامی که او بیست و یک ساله بود، در اوت ۱۹۴۵، درست قبل از پایان جنگ جهانی دوم، در فورت د موین، آیووا، در نیروهای ارتش زنان (WAC) نام‌نویسی کرد. او فکر می‌کرد که قرار است فقط تا پایان جنگ خدمت کند. او در دوره نامزدی افسران ارتش زنان مأمور شد و
او در دوره نامزدی افسران ارتش زنان مأمور شد و فرمانده یک هنگ کاملاً مرد فکر می‌کرد که حتی امکان گذراندن دوره آموزشی اولیه هم غیرممکن است. کلارک آموزش اولیه را پشت سر گذاشت و تصمیم گرفت در ارتش بماند. او چهار سال دیگر به عنوان درجه‌دار خدمت کرد. کلارک آموزش‌های خود را در آموزشگاه افسران ارتش موقت فورت د موین واقع در آیووا انجام داد. پس از تکمیل، او سپس به عنوان گروهبان تدارکات در کمپ استونمن، کالیفرنیا منصوب شد. در سال ۱۹۴۸ به او دستور داده شد که به برلین، پایتخت آلمان برود. در میانه بحران محاصره برلین، او
آلمان برود. در میانه بحران محاصره برلین، او با بریگاد برلین در آنجا حضور یافت. مأموریت بعدی کلارک در مرکز شیمیایی ارتش ایالات متحده و بیمارستان عمومی ولی فورج بود. کلارک سپس به مدت یک سال وظیفه استخدام را انجام داد. او در آموزشگاه کاندیدای افسران نیروهای ارتش زنان در کمپ لی شرکت کرد و پس از تحصیل در سپتامبر ۱۹۴۹، به عنوان ستوان دوم، افسر نیروهای ارتش زنان شد. سپس به توکیو رفت تا افسر فرماندهی در یکی از واحدهای نیروهای ارتش زنان شود و دو سال در آنجا بود تا اینکه به ایالات متحده برود. او از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۱
به ایالات متحده برود. او از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۱ سمت‌های افسری را در تگزاس، آلاباما، مریلند، کالیفرنیا و واشینگتن دی.سی. داشت. کلارک در دفتر فرصت‌های برابر و معاون رئیس ستاد کارکنان در واشینگتن دی.سی. وظایفی را به عهده گرفت و در تهیه کتاب‌های تاریخی مشاوره انجام می‌داد. او در سال ۱۹۷۲ به درجه سرهنگی رسید و فرمانده مرکز و آموزشگاه نیروهای ارتش زنان ایالات متحده در فورت مک کللن شد. کلارک در سال ۱۹۷۴ مدیر بخش دفتر مشاوره نیروهای ارتش زنان شد. در سال ۱۹۷۵ او سرتیپ و رهبر نیروهای ارتش زنان شد. او در سال ۱۹۷۶
سرتیپ و رهبر نیروهای ارتش زنان شد. او در سال ۱۹۷۶ آموزش‌های ویژه‌ای را در آموزشگاه آمادگی آکادمی نظامی ایالات متحده گذراند تا زنان واجد شرایط حضور در دانشگاه‌های نظامی شوند، زیرا پس از آن به زنان اجازه حضور در این دانشگاه‌ها داده شد که ازطریق دستور فدرال رئیس‌جمهور جرالد فورد به دست آمد. کلارک از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۸ به عنوان آخرین مدیر اجرایی در نیروهای ارتش زنان بود، زیرا در پایان دولت او منحل شد. پس از این مأموریت به او درجه ژنرال دو ستاره داده شد و در نوامبر ۱۹۷۸ به سرلشکری ارتقا یافت. سپس بلافاصله فرمانده
۱۹۷۸ به سرلشکری ارتقا یافت. سپس بلافاصله فرمانده آموزشگاه و مرکز آموزش پلیس نظامی ارتش ایالات متحده شد. در طول تصدی خود، در سال ۱۹۷۹، او بر بازگشت آموزشگاه شیمی ارتش ایالات متحده از آبردین پروو گراوند در نزدیکی اجوود، مریلند به خانه سابق خود در فورت مک‌کللان در نزدیکی شهر آنیستون، آلاباما نظارت کرد. او اکنون با سه مأموریت اصلی، یک تیپ آموزشی پایه، آموزشگاه پلیس نظامی ارتش و آموزشگاه شیمی ارتش، فرمانده پلیس نظامی ارتش ایالات متحده آمریکا و آموزشگاه شیمی، مرکز آموزشی، فورت مک‌کللان، آلاباما شد. این اولین بار
آموزشی، فورت مک‌کللان، آلاباما شد. این اولین بار بود که یک زن فرماندهی یک تأسیسات نظامی بزرگ را بر عهده داشت. در سال ۱۹۷۸ کلارک به اولین زنی تبدیل شد که به درجه سرلشگری در ارتش ایالات متحده دست یافت. ۲ سال بعد در سال ۱۹۸۰ او اولین زنی بود که ۳۵ سال خدمت مستمر نظامی فعال را در ایالات متحده به پایان رساند. او در مجموع سی و شش سال در ارتش خدمت کرد و در سال ۱۹۸۱ بازنشسته شد. این طولانی‌ترین خدمتی است که تا به حال توسط یک زن انجام شده است. اواخر زندگی و مرگ. کلارک در سال ۱۹۸۰ مسئول منابع انسانی معاون رئیس ستاد
در سال ۱۹۸۰ مسئول منابع انسانی معاون رئیس ستاد در واشینگتن دی.سی. بود و تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۸۱ در آنجا بود. در سال ۱۹۸۴ او توسط وزیر دفاع برای زنان در کمیته مشاوره دفاعی خدمت منصوب شد. او در سال ۱۹۸۶ به سمت نایب رئیسی ارتقا یافت. در سال ۱۹۸۹ او به عضویت و سپس رئیس کمیته مشورتی زنان کهنه سرباز درآمد. وی در سال ۱۹۹۲ عضو کمیسیون تعیین تکلیف زنان در نیروهای مسلح ریاست جمهوری بود. کلارک در ۱۰ ژوئن ۲۰۱۱ در سن آنتونیو، تگزاس درگذشت و در گگورستان ملی فورت سام هیوستون در شهرستان بیر، تگزاس به خاک سپرده شد.
هیوستون در شهرستان بیر، تگزاس به خاک سپرده شد. افتخارات و نشان‌ها. کلارک مدال خدمات برجسته، لژیون افتخار و مدال خدمات شایسته را با خوشه برگ بلوط به دست آورد. یونیفرم او در نمایشگاه پنتاگون به نمایش گذاشته شد که به یاد کمک‌های حیاتی زنان پیشگام ارتش بود.
لیو فان (به )(زادهٔ اکتبر ۱۹۶۰ – درگذشته در ۱۴ فوریه ۲۰۲۰) معاون سرپرستار بیمارستان ووجانگ در ووهان، هوبئی بود. او نخستین پرستاری بود که بر اثر ابتلا به کروناویروس سندرم حاد تنفسی ۲ درگذشت. وی هنگام مرگ ۵۹ سال داشت. مرگ او واکنش‌های گسترده‌ای را در اینترنت چین برانگیخت. والدین و برادرش پیش از او بر اثر ابتلا به ویروس کرونا جان باختند که بسیاری از کاربران این واقعه را «انقراض خانوادگی» (灭门) توصیف کردند. بسیاری شرایط کاری او را در دوران شیوع غیرقابل قبول دانستند. در ابتدا، خبر درگذشت او به‌عنوان «شایعه
دانستند. در ابتدا، خبر درگذشت او به‌عنوان «شایعه ساختگی» اعلام شد. از سوی دیگر، درگذشت برادرش، چانگ کای، که کارگردانی سرشناس بود، واکنش‌های اینترنتی گسترده‌ای به همراه داشت و یاد او گرامی داشته شد. واکنش‌های اولیه بیمارستان به مرگ او با انتقادات شدیدی مواجه شد، به‌طوری که بیمارستان و دولت ووهان مجبور به صدور بیانیه‌هایی برای توضیح شرایط پیرامون مرگ او شدند. زندگی. در سال ۲۰۱۶، لیو پس از رسیدن به سن بازنشستگی، در اتاق تزریقات سرپایی بیمارستان ووجانگ مجدداً استخدام شد. در سال ۲۰۱۷، پس از تعطیلی این واحد، او
شد. در سال ۲۰۱۷، پس از تعطیلی این واحد، او به‌عنوان پرستار اتاق تزریقات به مرکز خدمات بهداشت جامعه خیابان لی‌یوان، وابسته به بیمارستان، منتقل شد. لیو تا ۲ فوریه ۲۰۲۰ همچنان در حال خدمت بود. در ۷ فوریه، در بخش غربی بیمارستان ووجانگ به کووید-۱۹ مبتلا شد و همان روز در بیمارستان بستری گردید. با وجود داشتن بیماری‌های زمینه‌ای متعدد، وضعیت او به‌تدریج وخیم‌تر شد. در ۱۲ فوریه، به بخش مراقبت‌های ویژه در بخش شرقی بیمارستان منتقل شد. او در ۱۴ فوریه ۲۰۲۰، ساعت ۱۸:۳۰، در سن ۵۹ سالگی درگذشت. بیمارستان ووچانگ درگذشت او
در سن ۵۹ سالگی درگذشت. بیمارستان ووچانگ درگذشت او را تسلیت گفت. برادر کوچکتر لیو، چانگ کای، مدیر بخش ارتباطات خارجی استودیوی فیلم هوبئی بود. پیش از درگذشت لیو فان، هر دو والدین و برادرش نیز بر اثر ابتلا به ویروس کرونا جان خود را از دست دادند. همسر و دختر او در قرنطینه بودند، اما نشانه‌ای از عفونت در آن‌ها مشاهده نشد. جنجال‌ها پس از درگذشت. خبر درگذشت او در ابتدا به‌سرعت در اینترنت منتشر شد، زیرا گفته می‌شد که وی هنگام مراقبت از بیماران مبتلا به کووید-۱۹ دسترسی به تجهیزات حفاظتی اولیه نداشته است و هر دو
دسترسی به تجهیزات حفاظتی اولیه نداشته است و هر دو والدینش نیز بر اثر این ویروس جان خود را از دست داده‌اند. مرگ او همچنین مورد توجه قرار گرفت، زیرا او نخستین پرستاری بود که بر اثر کووید-۱۹ درگذشت، در طول هفته سال نوی چینی در حال خدمت بود و در روز ولنتاین جان باخت، درحالی‌که والدینش پیش از او درگذشته بودند و تنها برادرش در بخش مراقبت‌های ویژه بستری بود. این خبر بعدها از سوی سانسورچیان رسمی به عنوان «شایعه ساختگی» اعلام شد، که ادعا می‌کردند هیچ‌یک از این گفته‌ها صحت ندارند و افرادی که این خبر را منتشر