payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ابن‌شفروه شرف‌الدین بن هبه‌اللّه مغربی اصفهانی ملقب به شفروه اصفهانی شاعر٬ واعظ و ادیب قرن ششم اهل اصفهان بود.
مغزهای سوخاری سرخ‌شده () یک فیلم درام ایتالیایی به کارگردانی مائوریتسیو زاکارو است که در سال ۱۹۹۶ منتشر شد. این چهارمین فیلم از کارگردان میلانی، مائوریتسیو زاکارو، برگرفته از نمایشنامه‌ی کمدی "شطرنج دیوانه" اثر ویتوریو فرانچسکی است. در هر دو نسخه‌ی نمایشی و سینمایی، آلساندرو هابر در نقش اصلی حضور دارد. عنوان فیلم در ابتدا قرار بود "کله‌خراب" باشد، اما به دستور تهیه‌کننده، فولویو لوچیزانو، تغییر یافت تا برای مخاطبان یادآور فیلم "گوجه‌فرنگی‌های سبز سرخ‌شده" در ایستگاه قطار به کارگردانی جان اونت باشد که پنج
در ایستگاه قطار به کارگردانی جان اونت باشد که پنج سال پیش از آن منتشر شده بود. کارگردان همواره نسبت به این انتخاب عنوان که با نظر او همخوان نبود، انتقاد داشت. فیلم‌برداری این اثر بین سپتامبر و اکتبر سال ۱۹۹۵، در تالاب مارانو لاگوناره انجام شد. هزینه‌ها و فروش. این فیلم در گیشه شکست سنگینی خورد: در حالی که ۱٬۱۸۹٬۹۱۶ یورو بودجه دولتی دریافت کرده بود، تنها حدود ۱۶٬۰۰۰ یورو فروش داشت.
پیتر دوم، کنت ساووی (; ۱۲۰۳ – ۱ مه ۱۲۶۸) از سال ۱۲۶۳ تا زمان مرگش در سال ۱۲۶۸، کنت ساووی بود. او همچنین دارنده نشان افتخار ریچموند، یورکشایر در انگلستان و نشان افتخار عقاب (که با نام افتخار پونسی و نشان افتخار ایو نیز با نام افتخار هیستینگز شناخته می‌شود) بود. زمین‌های قابل توجه او در شهرستان ساسکس انگلستان نیز با قیمومت جان دو وارن، ششمین ارل ساری، مشخص می‌شد که زمین‌هایی را با محوریت قلعه لویس به همراه داشت. به‌طور خلاصه، از سال ۱۲۴۱ تا ۱۲۴۲، قلعه‌بان قلعه دوور و نگهبان ساحل (که بعدها لرد نگهبان بنادر
دوور و نگهبان ساحل (که بعدها لرد نگهبان بنادر سینک نامیده شد) بود. در سال ۱۲۴۳ زمینی در کنار رودخانه تیمز در نزدیکی شهر لندن به او اعطا شد، جایی که کاخ ساووی را ساخت. خاستگاه. پیتر، به گفته ساموئل گیشن، پسر توماس اول، کنت ساووی، آئوستا و مورین، و همسرش، مارگارت یا شاید بئاتریس بود که دختر کنت ژنو، ویلیام اول، و بانوی فوسینی، بئاتریس بود. توماس اول ساووا، به گفته مورخ فرانسوی ساموئل گیشنون، در کتاب «تاریخچه شجره‌نامه خانه سلطنتی ساووا»، تنها فرزند ذکور هشتمین کنت ساووا و کنت آئوستا و موریانا و مارکی
هشتمین کنت ساووا و کنت آئوستا و موریانا و مارکی ایتالیا، اومبرتو سوم، ملقب به قدیس و بئاتریس ماکون بود که دختر ژرار اول، کنت ماکون و وین و مورت دو سالینس، دختر ارباب سالینس، گوشر چهارم و همسرش بود که نام و اجدادش ناشناخته است. زندگی‌نامه. به عنوان پسر کوچکتر، پیتر وارد یک حرفه کلیسایی شد. در سال ۱۲۲۴، پیتر یک روحانی بود. در واقع، همراه با پدر، برادر بزرگ‌ترش، آمادئوس، مادرش و دیگر برادران روحانیش (ایپس توماس می‌آید، در سال ۱۲۲۶، پیتر در لوزان، در سال ۱۲۲۷ در آئوستا، در سال ۱۲۲۹ در ژنو، و سرانجام در لوزان
در آئوستا، در سال ۱۲۲۹ در ژنو، و سرانجام در لوزان همیار بود. پیترو به همراه همه برادرانش که هنوز زنده اند (آمدئوس، آیمو، دبلیو الکتوس والنتینوس، توماس، پتروس، بونیفاسیوس و فیلیپوس) هنوز در سند شماره ذکر شده است. پدرش توماس اول در ۱ مارس ۱۲۳۳ درگذشت. برادر او، آمدئو، پسر ارشد، جانشین توماس اول به عنوان آمدئو چهارم شد. آمادئو چهارم خود را مجبور به تقسیم شهرستان بین برادران متعددش یافت؛ توماس در وصیت‌نامه خود، آمادئو را به عنوان جانشین مشروع عنوان کنت تعیین کرده بود، اما برادرانش با زور خواستار انتقال زمین‌ها
بود، اما برادرانش با زور خواستار انتقال زمین‌ها و قلعه‌ها شده بودند. به‌طور خاص، پیترو و آیمونه ساووی تلاش کردند تا با تحریک دره آئوستا به شورش، قدرت او را سرنگون کنند، اما آمادئوس چهارم به لطف سربازانی که دامادهایش، مانفرد سوم سالوتزو و بونیفاس دوم مونتفرات، فراهم کرده بودند، توانست آنها را شکست دهد و در ژوئیه ۱۲۳۴، آمادئوس با برادرانش، پیترو و آیمونه، به توافق رسید. به‌طور خاص، به پیترو یک زمین فئودالی در بوگی اعطا شد که مبنای تصرفات ارضی آینده او در منطقه آلپ و پیش از آلپ در مجاورت قلمرو ساووی شد. در
آلپ و پیش از آلپ در مجاورت قلمرو ساووی شد. در فوریه ۱۲۳۴، پیترو با اگنس فاسینی نامزد شده بود. در واقع، در همان ماه، پیترو وصیت‌نامه‌ای تنظیم کرد که در آن هر فرزندی را که ممکن بود از آگنس، دختر آیمونه دوم، ارباب فوسینی، داشته باشد، به عنوان وارث خود اعلام کرد. در سال ۱۲۳۶، سال ازدواجش، پیترو به‌طور قطعی از حرفه کلیسایی خود کناره‌گیری کرد. در سال ۱۲۳۶، خواهرزاده‌اش، النور پرووانس، دختر خواهرش بئاتریس، با پادشاه انگلستان، هنری سوم، ازدواج کرده بود و بنابراین ملکه انگلستان بود و در سال‌های بعد موفق شد چندین
ملکه انگلستان بود و در سال‌های بعد موفق شد چندین نفر از پرووانس، به ویژه از ساووی، از جمله سه عمویش، بونیفاس، به همراه برادرانش، پیتر و ویلیام (†۱۲۳۹)، اسقف والانس و کشیش وین را به دربار خود راه دهد. بونیفاس اسقف اعظم کانتربری شد، در سال ۱۲۴۱ به عنوان اسقف اعظم کانتربری منصوب شد، اما این مقام تنها در ۱۷ سپتامبر ۱۲۴۳ توسط پاپ اینوسنت چهارم تأیید شد، همان‌طور که راهب بندیکتی انگلیسی و وقایع‌نگار تاریخ انگلیس، متیو پاریسی، به ما اطلاع می‌دهد، در حالی که پیتر، که در سال ۱۲۴۰ نشان افتخار ریچموند را دریافت کرده
که در سال ۱۲۴۰ نشان افتخار ریچموند را دریافت کرده بود، طبق گفته متیو پاریسی، در سال ۱۲۴۱ به انگلستان رسید و ضیافت بزرگی ترتیب داد؛ و در ماه مه همان سال، پیتر، باز هم طبق منشور رولز هنری سوم، از برادرزاده‌اش پادشاه، املاک و زمین‌های اربابی دیگری دریافت کرد. در سال ۱۲۳۷، پیتر توسط کنت ژنو، ویلیام دوم ژنو، شکست خورد و زندانی شد، که سپس در سال ۱۲۵۰ به او یک قلعه و ۱۰۰۰۰ مارک نقره اعطا کرد. در سال ۱۲۳۸، برادرش، آمادئوس چهارم، وصیت‌نامه‌ای تنظیم کرده بود که در آن تصریح کرده بود در صورت عدم وجود وارث مرد، وارث او
تصریح کرده بود در صورت عدم وجود وارث مرد، وارث او برادرش توماس، سپس فیلیپ و سپس پیتر خواهد بود، با این شرط که آنها باید بدهی‌های او و پدرشان، توماس اول، را بپردازند. طبق اشرافیت کامل (مورد استناد قرار نگرفته)، پس از مرگ برادرش آیمونه در سال ۱۲۴۲، پیتر شهرهای میلدن و رومونت را به ارث برد. و باز هم طبق اشرافیت کامل (مورد استناد قرار نگرفته)، در آن سال‌ها، تا سال ۱۲۴۹، پیتر همچنان از برادرزاده‌اش پادشاه، از جمله عنوان لرد سرپرست بنادر چینکو و خانه‌ای در لندن، ادای احترام دریافت می‌کرد. خانه لندن، طبق منشور
ادای احترام دریافت می‌کرد. خانه لندن، طبق منشور رولز هنری سوم، که در نزدیکی تیمز بود، در سال ۱۲۴۶ به او داده شد. سند شماره ۱۰ از مجموعه قوانین، مقررات و اسناد مربوط به دوران کودکی لوزان، پیتر، در سال ۱۲۴۴، به همراه برادرش آمادئوس چهارم، صلح قطعی با اسقف لوزان که با او در تضاد بود، امضا کرد. در سال ۱۲۵۰، پیتر به دوفینه حمله کرد و اربابان لا تور را مجبور به تبدیل شدن به دست نشاندگان خود کرد. برادرش، آمادئوس چهارم، در ۱۳ ژوئیه ۱۲۵۳ درگذشت. بونیفاس، تنها پسرش، در سن ۹ سالگی، با راهنمایی مادرش و تحت نظر عمویش
در سن ۹ سالگی، با راهنمایی مادرش و تحت نظر عمویش توماس، ارباب پیمونت، جانشین او شد. دو مورخ فرانسوی دیگر، ویکتور فلور دو سنت ژنیس و ژان فرزه، نیز تأیید می‌کنند که بونیفاس در ۹ یا ۱۰ سالگی، تحت نظر عمویش توماس، به عنوان کنت ساووی منصوب شد. پس از مرگ آمادئوس چهارم، پیتر و برادرش، فیلیپ، خواستار تقسیم املاک خود شدند، اما مهارت توماس توانست آنها را متقاعد کند که سهمی را که توسط آمادئوس به آنها اعطا شده بود، بپذیرند. در سال ۱۲۵۵، پیتر به نفع دخترش بئاتریس، خواهرزاده‌اش النور، برادرش فیلیپ و همسرش وصیت‌نامه‌ای
النور، برادرش فیلیپ و همسرش وصیت‌نامه‌ای تنظیم کرد. طبق «نمایندگی کامل اشراف» (که مورد استناد قرار نگرفته است)، بین سال‌های ۱۲۶۰ تا ۱۲۶۲، پیتر در انگلستان بود و در آنجا در نبرد بین شاه هنری سوم و بارون‌ها شرکت کرد و پس از تردید اولیه، از برادرزاده‌اش جانبداری کرد. به همین دلیل، در سال ۱۲۶۲، او مجبور به ترک انگلستان و مصادره دارایی‌هایش شد که بعداً به او بازگردانده شد. در سال ۱۲۶۳، برادرزاده‌اش بونیفاس، کنت ساووی، در دروازه‌های تورین توسط سربازان شهرداری آستی مورد حمله قرار گرفت که او را شکست داده و زندانی
مورد حمله قرار گرفت که او را شکست داده و زندانی کردند و در آنجا بر اثر زخم‌هایش درگذشت. اوایل دوران کاری در ساووی. پیتر حدود سال ۱۲۰۳ میلادی، احتمالاً در شوش، پیمونت، متولد شد. او احتمالاً هفتمین فرزند توماس اول، کنت ساووی و مارگارت ژنو بود. از طریق خواهرش بئاتریس ساووی و دخترانش: مارگارت پرووانس، ملکه فرانسه، النور پرووانس، ملکه انگلستان، سانچیا پرووانس، ملکه رومیان و بئاتریس پرووانس، ملکه سیسیل و ناپل، بود که خاندان ساووی و به ویژه پتر بخش زیادی از حرفه و نفوذ خود را به دست آوردند. پتر به عنوان پسر
و نفوذ خود را به دست آوردند. پتر به عنوان پسر کوچکتر یک خاندان اشرافی، کار خود را در کلیسا آغاز کرد و تحت تأثیر خانواده‌اش در اسقف‌نشین‌ها مناصبی به دست آورد. از سال ۱۲۲۶ تا ۱۲۳۳ او در لوزان کشیش بود، جایی که مدت کوتاهی قبل از انتصاب یک اسقف دائمی جدید در سال ۱۲۳۱، به عنوان اسقف موقت فعالیت می‌کرد. پیتر همچنین قبل از بازنشستگی از زندگی کلیسایی در سال ۱۲۳۴، مناصب کشیشی را در لیون و مناصب کشیشی را در آئوستا و ژنو بر عهده داشت. پس از مرگ پدرش، پیتر بخش‌های قابل توجهی از شهرستان را از برادر بزرگترش آمادئوس
قابل توجهی از شهرستان را از برادر بزرگترش آمادئوس مطالبه کرد. برادران در سال ۱۲۳۴ در چیلون ملاقات کردند و در آنجا در مورد توافقی مذاکره کردند که آمادئوس را به عنوان رئیس خاندان به رسمیت می‌شناخت. از این طریق، پیتر کنترل قلعه‌های کلیدی قلعه کورنیلون در سن رامبرت-آن-بوگی و قلعه آنژویل در جایی که اکنون اوتویل-لومپن در بوگی است را به دست آورد. هر دوی این‌ها به او کمک کردند تا ژنو را تهدید کند. برادرش ویلیام برای او با اگنس فوسینی ازدواج کرد که این امر به او کمک کرد تا قلمرو خود را فراهم کند، بنابراین او برای
کرد تا قلمرو خود را فراهم کند، بنابراین او برای برادران بزرگترش دردسر کمتری ایجاد کرد. این ازدواج همچنین به او اجازه داد تا بر امور بورگوندی تأثیر بگذارد، زیرا اگنس با خانواده جوینویل نسبت داشت. این رابطه، جفری دو ژنویل، بارون اول ژنویل، برادر ناتنی اگنس، را به انگلستان آورد. سیمون دو ژوانویل جوان‌تر، یکی دیگر از برادران ناتنی اگنس، واسطه‌ای بود که شوالیه‌های بورگوندی از طریق آن به انگلستان در گاسکونی و ولز خدمت می‌کردند. میل او برای گسترش بیشتر قلمروش، او را به درگیری با عمویش، ویلیام دوم ژنو، سوق داد.
را به درگیری با عمویش، ویلیام دوم ژنو، سوق داد. حدود سال ۱۲۳۶، پیتر توسط پسر عمویش رودولف غافلگیر و دستگیر شد. هنگامی که درگیری حاصل در سال ۱۲۳۷ به پایان رسید، آمادئوس ویلیام را مجبور به امضای معاهده‌ای کرد که ژنو را ملزم به پرداخت ۲۰۰۰۰ مارک و قلعه آرلود می‌کرد. در سال ۱۲۴۰، هنگامی که فیلیپ، برادر پیتر، در انتخابات رقابتی برای اسقف لوزان علیه ژان دو کوسونای، نامزد مورد حمایت ژنو، شرکت داشت، پیتر ۶۰۰۰ سرباز را به آنجا آورد، اگرچه نبرد به‌طور قطعی حل نشد. او همچنان با استفاده از پول و زور، کنترل بیشتر
او همچنان با استفاده از پول و زور، کنترل بیشتر سرزمین‌های اطراف ساووی را در دست گرفت. در ماه مه ۱۲۴۴، رودولف سوم، کنت گرویر، قلعه گرویر را به پیتر تسلیم کرد، که سپس آن را به ویلیام، پسر دوم رودولف، داد، با این توافق که ویلیام و وارثانش به پیتر و خانواده‌اش خدمت کنند. در ۲۹ مه ۱۲۴۴، کوسونای به‌طور مشابه سرزمین‌های قابل توجهی را به پیتر و آمادئوس تسلیم کرد و آنها را تنها تحت فرمانروایی ساووی نگه داشت. او همچنان به کنترل شهرهای کلیدی و مسیرهای تجاری در سراسر پی دو وو ادامه داد، که اغلب با واگذاری آنها به
پی دو وو ادامه داد، که اغلب با واگذاری آنها به پسران کوچکتر حاکمان قبلی انجام می‌شد. او مسئول نوسازی‌های قابل توجه قلعه شیلون بود و تا سال ۱۲۵۳ محافظ برن بود. یکی از محققان اظهار می‌کند که فرانسوی زبان غرب سوئیس است که تا حدودی به دلیل فتوحات گسترده پیتر در منطقه است. حرفه در انگلیس. در ژانویه ۱۲۳۶، النور از پرووانس، خواهرزاده پیتر، با شاه هنری سوم ازدواج کرد و پیتر به همراه تعدادی دیگر از ساوویاردها به آنجا آمد. در ۲۰ آوریل ۱۲۴۰، هنری سوم به پیتر نشان افتخار ریچموند را اعطا کرد و پیتر در اواخر سال او را
ریچموند را اعطا کرد و پیتر در اواخر سال او را به انگلستان دعوت کرد و در ۵ ژانویه ۱۲۴۱ به او لقب شوالیه داد، زمانی که او به عنوان ارل ریچموند در بین مردم شناخته شد، اگرچه هرگز این عنوان را نپذیرفت و در اسناد رسمی نیز به او داده نشد. در ۲۵ سپتامبر ۱۲۴۱، نشان افتخار عقاب و سرپرستی جان دو وارن، ششمین ارل ساری، به او اعطا شد و زمین‌های زیادی را در ساسکس و سواحل جنوبی انگلستان به ارمغان آورد. موقعیت او در سواحل جنوبی در سال ۱۲۴۹ توسط نشان افتخار یو، که به عنوان نشان افتخار هیستینگز نیز شناخته می‌شود، بیشتر تقویت
افتخار هیستینگز نیز شناخته می‌شود، بیشتر تقویت شد. در فوریه ۱۲۴۶ زمینی بین استرند و تیمز به او اعطا شد، جایی که پیتر در سال ۱۲۶۳ کاخ ساووی را در محل هتل ساووی فعلی ساخت. این کاخ در جریان شورش دهقانان در سال ۱۳۸۱ ویران شد. به وصیت او، افتخار ریچموند به خواهرزاده‌اش ملکه النور واگذار شد که آن را به تاج و تخت منتقل کرد. در سال ۱۲۴۱، هنری پیتر را برای جمع‌آوری حمایت برای حمله قریب‌الوقوع به پواتو فرستاد. او به هیو چهارم، دوک بورگوندی؛ تئوبالد اول ناوار؛ برادرش آمادئوس چهارم، کنت ساووی؛ و برادر همسرش رامون
آمادئوس چهارم، کنت ساووی؛ و برادر همسرش رامون برنگوئر چهارم، کنت پرووانس سفر کرد. در فوریه ۱۲۴۲، پیتر به پواتو فرستاده شد تا ببیند چه حمایتی برای هنری در آنجا وجود دارد. او تقریباً در آنجا دستگیر شد، اما موفق به فرار شد. او سپس به پرووانس سفر کرد تا در مورد ازدواج خواهرزاده‌اش سانچیا از پرووانس با برادر هنری، ریچارد، مذاکره کند. در سال ۱۲۴۶، پیتر به ساووی بازگشت، تا حدودی برای عقد قرارداد ازدواج با آمادئوس. در فوریه ۱۲۴۷، او به همراه آلیس از سالوتزو، نوه آمادئوس از بئاتریس، به انگلستان بازگشت. آلیس در ماه
از بئاتریس، به انگلستان بازگشت. آلیس در ماه مه همان سال با ادموند د لاسی، بارون پونتفرکت، ازدواج کرد. بوستون (که تا سال ۱۲۷۹ بخشی از ایالت بود)، در کنار رودخانه ویتام، سال‌ها به بندری مهم برای لینکلن تبدیل شده بود. این شهر تا حدود سال ۱۲۰۰ توسط دوک‌های بریتانی اداره می‌شد. در سال ۱۲۴۱، پیتر همزمان با ریچموند، املاک بوستون را نیز به دست آورد. پس از مرگ پیتر، این ملک به جان اول، دوک بریتانی، بازگردانده شد. همچنین تصور می‌شود که عمارت دونینگتون حدود سال ۱۲۵۵ از جان د لا رای به پیتر ساووی منتقل شده باشد، زمانی
جان د لا رای به پیتر ساووی منتقل شده باشد، زمانی که مجوزی برای برگزاری بازار در روزهای شنبه در عمارت اعطا شد. در همان سال، مجوز مشابهی برای برگزاری نمایشگاه در ۱۵ آگوست، که آن هم در عمارت برگزار می‌شد، صادر شد. در ۸ آوریل ۱۲۵۵، پادشاه مجوز جداگانه‌ای را برای برگزاری بازار در روزهای دوشنبه به پیتر اعطا کرد. در سال ۱۲۴۶، پادشاه قلعه پونسی را به پیتر اعطا کرد. پیتر در ابتدا، در سال ۱۲۵۸، در جنگ دوم بارون‌ها، در کنار سیمون دو مونتفورت، ارل لستر، قرار گرفت؛ اما از سال ۱۲۶۱ در مقابل مونتفورت، در کنار النور
اما از سال ۱۲۶۱ در مقابل مونتفورت، در کنار النور پرووانس، خواهرزاده و دامادش هنری سوم، پادشاه انگلستان، قرار گرفت. اصلاحات انگلیسی و جنگ دوم بارون‌ها. پیتر ساووی نقش مهمی در وقایعی داشت که منجر به وضع مقررات آکسفورد در انگلستان در سال ۱۲۵۸ شد و در نهایت به جنگ دوم بارون‌ها منجر شد. پیش از درخواست‌های رسمی مطرح شده در وست‌مینستر توسط شاه هنری سوم در ۳۰ آوریل ۱۲۵۸، تعدادی از بارون‌ها در ۱۲ آوریل ۱۲۵۸ سوگند یاد کرده بودند تا در حمایت از اصلاحات قلمرو به یکدیگر کمک کنند. این سوگندخورندگان هسته اصلی جنبش
یکدیگر کمک کنند. این سوگندخورندگان هسته اصلی جنبش بارون‌ها را که از اصلاحات حمایت می‌کردند، تشکیل می‌دادند و عبارت بودند از: «ریچارد دو کلر، ششمین ارل گلاستر؛ راجر بیگود، چهارمین ارل نورفولک؛ سیمون دو مونتفورت، ششمین ارل لستر؛ پیتر ساووی؛ هیو بیگود؛ جان فیتز جفری؛ و پیتر مونتفورت.» پیتر ساووی با بارون‌های اصلاح‌طلب همراه شد تا نفوذ سیاسی برادران ناتنی لوسینایی پادشاه هنری سوم را که از نظر پیتر و خواهرزاده‌اش، ملکه النور پرووانس، نفوذ بی‌موردی در دربار داشتند، کاهش دهد. با این حال، پیتر در سال ۱۲۶۰ با
داشتند، کاهش دهد. با این حال، پیتر در سال ۱۲۶۰ با اصلاح‌طلبان قطع رابطه کرد، زمانی که مونتفورت او را از شورای حاکم برکنار کرد. پس از آن، پیتر ساووی زمان فزاینده‌ای را در ساووی گذراند تا اینکه در سال ۱۲۶۳ به عنوان کنت ساووی منصوب شد. پس از نبرد ایوشام در سال ۱۲۶۵، قلعه پونسی و قلعه ریچموند توسط دولت مونفورتی محاصره شدند. هر دو قلعه توسط پاسبانان و مباشران پیتر نگهداری می‌شدند. قلعه پونسی به ویژه از پیتر در فلاندرز، تدارکات و تجهیزات دریافت می‌کرد. پیتر و النور پرووانس ارتشی را در فلاندرز برای حمله به
و النور پرووانس ارتشی را در فلاندرز برای حمله به انگلستان و بازگرداندن پادشاه هنری سوم به تاج و تخت خود جمع‌آوری کرده بودند. فرار لرد ادوارد و نبرد بعدی ایوشام، این تهاجم را غیرضروری کرد. کنت ساووی. هنگامی که برادرزاده پیتر، بونیفاس، کنت ساووی، در سال ۱۲۶۳ بدون وارث درگذشت، مسئله جانشینی ساووی بی‌پاسخ ماند. علاوه بر پیتر، مدعی احتمالی دیگری نیز وجود داشت، توماس سوم پانزده ساله از پیمونت (۱۲۴۸–۸۲)، پسر ارشد برادر بزرگتر پیتر، توماس، کنت فلاندر. پیتر به ساووی بازگشت و به عنوان کنت بر برادرزاده‌اش شناخته شد.
بازگشت و به عنوان کنت بر برادرزاده‌اش شناخته شد. این امر منجر به اختلافی بین ساووی و پیمونت شد که پس از پیتر و توماس ادامه یافت. پیتر ایده‌های زیادی را از سفرهای خود به سراسر اروپا برای بهبود ساووی با خود آورد. او شروع به ساخت قلعه‌هایی با شکل گردتر، به جای مربعی که تا آن زمان در ساووی وجود داشت، کرد. او شهرستان را به بایلی‌ها و آنها را به قلعه‌های کوچک تقسیم کرد. او همچنین یک دفتر حسابداری در شامبری تأسیس کرد تا امور مالی را به‌طور کامل‌تری مدیریت کند. او اولین کنت ساووی بود که قوانینی را برای پوشش کل
او اولین کنت ساووی بود که قوانینی را برای پوشش کل شهرستان صادر کرد. این قوانین شامل این شرط بود که قضات او نباید اجرای عدالت را به تعویق بیندازند که به منشور کبیر در انگلستان نسبت داده می‌شود. پیتر در سال ۱۲۶۸ بدون وارث مرد، در قلعه پیر-شاتل، که اکنون در ویرینین قرار دارد، درگذشت و در صومعه هاوتکومب به خاک سپرده شد. وصیت‌نامه او زمین‌های انگلیسی‌اش را به النور پرووانس، ملکه انگلستان، خواهرزاده‌اش، واگذار کرد که با متمم اصلاح شد و زمین‌های ساسکس او را به برادرزاده‌هایش، آمادئوس و لویی، واگذار کرد. این
برادرزاده‌هایش، آمادئوس و لویی، واگذار کرد. این وصیت‌نامه‌ها توسط پادشاه هنری سوم انگلستان که افتخار ریچموند را به دامادش، جان بریتانی، ارل ریچموند و زمین‌های ساسکس را به لرد ادوارد داده بود، مورد اصلاح قرار گرفت. اما طبق وصیت‌نامه‌اش، برادرش فیلیپ، دادستان سابق و اسقف اعظم منتخب لیون، جانشین او به عنوان کنت ساووی شد. ازدواج و فرزند. پیتر در سال ۱۲۳۶ با اگنس فوسینی ازدواج کرد. اگنس دختر آیمون دوم دو فوسینی و بئاتریس دو اکسون بود. این ازدواج باعث افزایش نفوذ خاندان ساووی در فوسینی شد که در جنوب شرقی ژنو
خاندان ساووی در فوسینی شد که در جنوب شرقی ژنو واقع شده و تاکنون در حوزه نفوذ کنت ژنو بود. همچنین از طریق مادر همسرش بئاتریس، نفوذی در شهرستان آزاد بورگوندی به دست آورد. ازدواج بعدی بئاتریس دو اکسون با سیمون دو ژونویل، نفوذ پیتر را بیشتر کرد و شامل فرزندان آنها، جفری دو ژونویل، بارون اول ژونویل، که پیتر او را به دربار انگلیس معرفی کرد، و سیمون دو ژونویل، سیگنور دو ژکس، نیز شد. آنها یک دختر به نام بئاتریس داشتند که فوسینی را از مادرش به ارث برد. اتحاد با شهرستان آلبون، که با نام دوفینه نیز شناخته می‌شود،
آلبون، که با نام دوفینه نیز شناخته می‌شود، اگرچه در آن زمان سودمند بود، اما زمانی که آلبون بخشی از فرانسه شد، مشکلات بلندمدتی را برای شهرستان ساووی ایجاد کرد. این امر ادعای فرانسه را نسبت به فوسینی که قلمرو آن در وسط ساووی قرار داشت، ایجاد کرد.
کلان‌شهر تورین (; ) یکی از کلان‌شهرهای ایتالیا در ناحیهٔ پیمونت است. مرکز آن شهر تورین است. این کلان‌شهر جایگزین استان تورین شد و شامل ۳۱۲ "کومونه" (شهرداری) است. این واحد در پی اصلاح ساختار ادارات محلی (قانون ۱۴۲/۱۹۹۰) ایجاد ایجاد و به‌موجب قانون ۵۶/۲۰۱۴ رسمیت یافت. کلان‌شهر تورین از ۱ ژانویهٔ ۲۰۱۵ به‌طور رسمی عملیاتی شد و ۲٬۲۰۷٬۸۷۳ نفر جمعیت دارد. این کلان‌شهر از شمال با واله دائوستا، از شرق با استان‌های بیه‌لا، ورچلی، آلساندریا و آسته، از جنوب با استان کونئو و از غرب با کشور فرانسه (دپارتمان‌های ساووآ در
و از غرب با کشور فرانسه (دپارتمان‌های ساووآ در ناحیۀ اوورنی-رون-آلپ و اوت-آلپ در پروانس-آلپ-کوت دازور) هم‌مرز است. این کلان‌شهر بزرگ‌ترین کلان‌شهر ایتالیا است و تنها کلان‌شهری به‌شمار می‌رود که با یک کشور خارجی، یعنی فرانسه، مرز مشترک دارد. کلان‌شهر تورین توسط شهردار کلان‌شهری ("sindaco metropolitano") و شورای کلان‌شهری ("consiglio metropolitano") اداره می‌شود. از ۲۷ اکتبر ۲۰۲۱، استفانو لو روسو پس از کیارا آپندینو به‌عنوان شهردار شهر مرکزی فعالیت می‌کند. جغرافیا. این کلان‌شهر مساحتی برابر با است، و جمعیتی
این کلان‌شهر مساحتی برابر با است، و جمعیتی بالغ بر ۲٬۲۱۱٬۱۱۴ نفر دارد. در محدودهٔ کلان‌شهری آن ۳۱۲ کومونه وجود دارد که بیش از هر استان یا کلان‌شهر دیگری در ایتالیا است. پس از آن، استان کونئو با ۲۵۰ کومونه در جایگاه دوم قرار دارد. قلمرو این کلان‌شهر دربرگیرندهٔ نواحی کوهستانی در غرب و شمال، در امتداد مرز با فرانسه و واله دائوستا است، و همچنین بخش‌هایی مسطح یا تپه‌ای در جنوب و شرق را شامل می‌شود. بخش کوهستانی میزبان بخشی از آلپ اوتستال، آلپ گرایان و تا حد بسیار کمتری، آلپ پنین است. بلندترین نقطه در کلان‌شهر
کمتری، آلپ پنین است. بلندترین نقطه در کلان‌شهر تورین، کوه روک (۴٬۰۲۶ متر) است که در رشته‌کوه گران پارادیزو در مرز با واله دائوستا واقع شده است. این ناحیه عمدتاً به‌وسیلهٔ رود پو و شاخه‌های متعدد آن در سمت چپ آبیاری می‌شود. رود پو که سرچشمهٔ آن در استان کونئو قرار دارد، از جنوب وارد کلان‌شهر تورین شده و تا شهر تورین پیش می‌رود. پس از گذر از مرکز استان، مسیر خود را به‌سوی شرق ادامه داده و وارد استان ورچلی می‌شود. از پارک‌های منطقه‌ای در این کلان‌شهر می‌توان به پارک منطقه‌ای لا ماندریا اشاره کرد. همچنین چندین
پارک منطقه‌ای لا ماندریا اشاره کرد. همچنین چندین منطقهٔ حفاظت‌شدهٔ طبیعی در این استان قرار دارند، از جمله ذخیره‌گاه طبیعی ساکرو مونته در بلمونته و پارک ملی گران پارادیزو. همچنین اقامتگاه‌های خاندان سلطنتی ساووی، به همراه ساکرو مونته دی بلمونته در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده‌اند. به دلیل «تدارکات سبز» خود، کلان‌شهر تورین در سال ۲۰۱۶ در جایزهٔ اروپایی تدارکات عمومی سبز (European GPP Award) به رتبهٔ سوم دست یافت. در همان سال، طرح «کرونا ورده» (Corona Verde)، شبکهٔ سبز منطقهٔ کلان‌شهری تورین، موفق به
Verde)، شبکهٔ سبز منطقهٔ کلان‌شهری تورین، موفق به دریافت جایزهٔ «شهر برای فضای سبز» (La Città per il Verde) در بخش «سبز شهری» ("Verde Urbano") شد. در حوزهٔ گردشگری و طبیعت‌گردی، کلان‌شهر تورین نهاد راهبر پروژهٔ فراملی «راه تاکستان‌های آلپ» (Strada dei Vigneti Alpini) است که به معرفی مسیرهای شراب‌سازی، مناظر طبیعی و میراث فرهنگی در نواحی مختلف آلپ می‌پردازد. دولت. در ۱ آوریل ۲۰۱۵، شورای کلان‌شهر پیشنهاد تقسیم قلمرو به ۱۱ منطقهٔ همگن را تصویب کرد، که این مصوبه در ۱۴ آوریل همان سال توسط کنفرانس کلان‌شهری
مصوبه در ۱۴ آوریل همان سال توسط کنفرانس کلان‌شهری تأیید شد. شورای کلان‌شهر. کلان‌شهرهای جدید که به مناطق شهری بزرگ اختیارات اداری هم‌سنگ استان را اعطا می‌کنند، با هدف بهبود کارایی اداره‌های محلی و کاهش هزینه‌های محلی از طریق هماهنگی بهتر میان شهرداری‌ها در ارائهٔ خدمات پایه (از جمله حمل‌ونقل، آموزش و برنامه‌های اجتماعی) و حفاظت از محیط زیست طراحی شده‌اند. در این چارچوب سیاستی، شهردار تورین به‌عنوان «شهردار کلان‌شهر» تعیین شد و ریاست «شورای کلان‌شهری» را بر عهده گرفت؛ شورایی که از ۱۸ شهردار شهرداری‌های واقع
گرفت؛ شورایی که از ۱۸ شهردار شهرداری‌های واقع در محدودهٔ کلان‌شهر تشکیل شده است. اولین شورای کلان‌شهر در ۱۲ اکتبر ۲۰۱۴ انتخاب شد: شهرداری‌ها. در کلان‌شهر ۱۱۸ شهرداری ("کومونه)" وجود دارد. ده شهرداری بزرگ از نظر جمعیت عبارتند از: بناهای نمادین. دو بنای شاخص در کلان‌شهر تورین عبارت‌اند از مول آنتونلیانا، نماد شهر تورین و کلیسای جامع سن میشل که نماد ناحیۀ پیمونت به‌شمار می‌آید. در میراث فرهنگی این کلان‌شهر چندین مکان قرار دارد که در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده‌اند: حمل و نقل. کلان‌شهر تورین دارای شمار
ثبت شده‌اند: حمل و نقل. کلان‌شهر تورین دارای شمار زیادی کارگاه راه‌آهن و جاده است. هرچند این فعالیت‌ها با برگزیده‌شدن شهر برای میزبانی بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۰۶ شدت گرفت، بخشی از آن‌ها از مدت‌ها پیش برنامه‌ریزی شده بود. برخی از این کارگاه‌ها به پروژه‌های عمومی راه‌سازی مانند احداث زیرگذرها و روگذرها برای بهبود جریان ترافیک اختصاص دارند. پروژه بزرگ دیگر، خط مترو بر اساس سیستم VAL است که با نام متروتورینو شناخته می‌شود که دارای یک خط و ۲۳ ایستگاه است. انتظار می‌رود این پروژه سال‌ها ادامه یابد و بخش
انتظار می‌رود این پروژه سال‌ها ادامه یابد و بخش بزرگ‌تری از شهر را پوشش دهد. فاز اول آن به موقع برای بازی‌های المپیک ۲۰۰۶ به پایان رسید، در ۴ فوریه ۲۰۰۶ افتتاح شد و روز بعد برای عموم افتتاح شد. اولین بخش سیستم مترو، شهر مجاور کولنیو را به پورتا سوزا در مرکز شهر تورین متصل می‌کرد. در ۴ اکتبر ۲۰۰۷، این خط به پورتا نوئووا امتداد یافت. در مارس ۲۰۱۱ به لینگوتو رسید. خط ۲ مترو در دست برنامه‌ریزی است و قرار است شهر تورین را از شمال به جنوب طی کند. این ناحیه دارای یک فرودگاه بین‌المللی به نام فرودگاه بین‌المللی
یک فرودگاه بین‌المللی به نام فرودگاه بین‌المللی تورین-کاسله (کد یاتا: TRN) است که در کازله تورینزه و حدود از مرکز تورین واقع شده است. این فرودگاه از طریق خط راه‌آهن (از ایستگاه دورا) و همچنین یک سرویس اتوبوس (از ایستگاه‌های راه‌آهن پورتا نوئووا و پورتا سوزا) به شهر متصل می‌شود. منطقه کلان‌شهری توسط سرویس راه‌آهن کلان‌شهری تورین خدمات‌رسانی می‌شود.
ان‌جی‌سی ۵۱۱ () یک کهکشان بیضوی در صورت فلکی ماهی است. این کهکشان تقریباً ۴۹۹ میلیون سال نوری از سامانه خورشیدی فاصله دارد و در ۲۶ اکتبر ۱۸۷۶ توسط ستاره‌شناس فرانسوی ادوارد استفان کشف شد.
ان‌جی‌سی ۵۱۲ () یک کهکشان مارپیچی در صورت فلکی آندرومدا است. این کهکشان تقریباً ۲۱۷ میلیون سال نوری از سامانه خورشیدی فاصله دارد و در ۱۷ نوامبر ۱۸۲۷ توسط جان هرشل کشف شد.
ریچارد یوجین هیکاک (; – ) یکی از دو محکومی بود که به جرم قتل چهار عضو خانواده کلاتر در هولکامب، کانزاس در ۱۵ نوامبر ۱۹۵۹ محکوم شد؛ جنایتی که ترومن کاپوتی در رمان غیرداستانی خود با عنوان "در کمال خونسردی" در سال ۱۹۶۶ به آن پرداخت. هیکاک به همراه پری ادوارد اسمیت در سرقت و قتل‌های متعدد در مزرعه خانوادگی کلاتر شرکت داشت. او در کانزاس سیتی در ۶ ژوئن ۱۹۳۱ زاده شد.
ان‌جی‌سی ۵۱۳ () یک کهکشان مارپیچی در صورت فلکی آندرومدا است. این کهکشان تقریباً ۲۶۲ میلیون سال نوری از سامانه خورشیدی فاصله دارد و در ۱۳ سپتامبر ۱۷۸۴ توسط ویلیام هرشل کشف شد.
بونیفاس، کنت ساووی (؛ ۱ دسامبر ۱۲۴۴ – ۷ ژوئن ۱۲۶۳) از سال ۱۲۵۳ تا ۱۲۶۳ کنت ساووی بود و جانشین پدرش آمادئوس چهارم شد. او هرگز ازدواج نکرد و بنابراین وارثی از خود به جا نگذاشت. خاستگاه. بونیفاس، طبق گفته مورخ فرانسوی ساموئل گیشنون، در کتاب «تاریخ عمومی خانه سلطنتی ساووا»، تنها پسر آمادئوس چهارم، کنت ساووا، آئوستا و مورین، و همسر دومش، سیسیلیا دل بالزو بود که باز هم طبق گفته ساموئل گیشنون، دختر بارال، هشتمین لرد له بوک دو پرووانس و دومین ویسکونت مارسی، و خواهرزاده ریموند هفتم، کنت تولوز، سیبیلا دِ آندوز، دختر