payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شکار بوفالوی آمریکایی (که به آن گاومیش کوهان دار آمریکایی هم می‌گویند) یکی از فعالیت‌های بنیادین در اقتصاد و ساختار اجتماعی اقوام سرخ‌پوست ساکن دشت‌های پهناور مناطق داخلی آمریکای شمالی بود؛ پیش از آن‌که این حیوان در اواخر قرن نوزدهم، به‌دنبال تکامل سرزمینی ایالات متحده آمریکا به سمت غرب، تا مرز انقراض پیش برود. شکار بوفالوی آمریکایی برای این اقوام، نه‌تنها منبعی مهم برای تأمین مایحتاج مادی، بلکه آیینی معنوی و مقدس نیز به‌شمار می‌رفت؛ به‌ویژه پس از ورود اسب به قاره آمریکا از سوی اروپاییان در سده‌های شانزدهم
قاره آمریکا از سوی اروپاییان در سده‌های شانزدهم تا نوزدهم، که روش‌های جدیدی در شکار را برای آن‌ها امکان‌پذیر ساخت. کاهش چشمگیر جمعیت این گونه جانوری، عمدتاً به علت نابودی زیستگاه به‌دنبال گسترش دامداری و کشاورزی در غرب آمریکای شمالی، شکار صنعتی در مقیاس گسترده توسط مهاجران اروپایی‌تبار، افزایش فشار بر شکار از سوی بومیان به‌دلیل تقاضای مهاجران برای پوست و گوشت بایسون، و در برخی موارد، سیاست‌های عامدانه استعمار مهاجرنشین برای نابود کردن منابع غذایی بومیان در دوران درگیری با آن‌ها رخ داد. شکار پیشاتاریخ و
در دوران درگیری با آن‌ها رخ داد. شکار پیشاتاریخ و بومی. مدت‌ها پیش از ورود انسان‌ها به قاره آمریکا، شکار گاومیش‌ها توسط انسان‌های باستانی در اوراسیا، مانند نئاندرتال‌ها، انجام می‌شد. شکار بوفالوی آمریکایی در آمریکای شمالی نیز، از زمان کوتاهی پس از ورود نخستین انسان‌ها به این سرزمین رایج شد. در محوطهٔ جِیک بلاف واقع در شمال ایالت اوکلاهاما، سرنیزه‌های فرهنگ کلوویس در کنار استخوان‌های قصابی‌شده فراوانی از گونه منقرض‌شده بوفالو، یعنی بیزون باستانی، یافت شده است. این مجموعه مربوط به گله‌ای از دست‌کم ۲۲ بوفالو
این مجموعه مربوط به گله‌ای از دست‌کم ۲۲ بوفالو است و قدمت آن به حدود ۱۲٬۸۳۸ سال پیش از امروز (معادل با ۱۰٬۸۸۸ پیش از میلاد) بازمی‌گردد. در زمان انباشت این بقایا، محل مورد نظر دره‌ای باریک و دارای دیواره‌های شیب‌دار بوده که به بن‌بست ختم می‌شده است. این ویژگی نشان می‌دهد که شکارچیان کلوویس گله بوفالو را در این دره به دام انداخته و سپس آن‌ها را شکار کرده‌اند. این روش نشان‌دهنده تداوم در تکنیک‌های شکار بوفالو آمریکایی است که در سنت فولسومِ متأخرتر نیز دیده می‌شود. شکار بوفالوهای بومی آمریکا. زیست‌شناسی،
می‌شود. شکار بوفالوهای بومی آمریکا. زیست‌شناسی، گسترش، تعامل با انسان. بوفالوی آمریکایی امروزی به دو زیرگونه تقسیم می‌شود: بوفالوی جنگلی که در جنگل شمالی کانادا زندگی می‌کند و بوفالوی دشتی که در دشت‌های پهناوری از کانادا تا مکزیک زیست می‌نماید. زیرگونه دشتی به گونه غالب در مرغزار آمریکای شمالی بدل شد؛ جایی که بوفالو به‌عنوان یکگونه کلیدی شناخته می‌شد و فشار ناشی از چرا و کوبش سم‌های آن، تأثیری بنیادین بر ساختار بوم‌شناسی دشت‌های بزرگ داشت؛ درست همان‌گونه که آتش‌سوزی جنگل چنین نقشی ایفا می‌کردند. بایسون
که آتش‌سوزی جنگل چنین نقشی ایفا می‌کردند. بایسون نقشی محوری در بقای بسیاری از اقوام بومی ساکن دشت‌های بزرگ ایفا می‌کرد. حتی برای مردمان روستایی کشت‌کنندهٔ ذرت نیز، بایسون منبع غذایی ارزشمند دومی محسوب می‌شد. با این حال، دربارهٔ نحوه تعامل انسان‌ها و بوفالو، دیدگاه‌هایی متفاوت وجود دارد. : کشفیات تازه‌ای دربارهٔ قاره آمریکا پیش از ورود کلمب (صفحه ۳۶۷ به بعد) می‌نویسد: «هیاناندو دِ سوتو طی چهار سال جست‌وجو در جنوب شرقی ایالات متحده در اوایل قرن شانزدهم، با انبوهی از انسان‌ها روبه‌رو شد، اما ظاهراً حتی یک
انبوهی از انسان‌ها روبه‌رو شد، اما ظاهراً حتی یک بوفالو هم ندید.» مان شواهدی را بررسی می‌کند که بر اساس آن، بومیان آمریکا نه‌تنها با استفاده هدفمند از آتش، مراتع گسترده و مناسبی را برای بوفالوها ایجاد کرده بودند، بلکه جمعیت آن‌ها را نیز به شکل فعالی کنترل می‌کردند. بر اساس این نظریه، تنها پس از آن‌که جمعیت اولیه بومیان بر اثر امواج پی‌درپی بیماری‌های واگیردار ناشی از تماس با اروپاییان از بین رفت، گله‌های بوفالو توانستند بدون کنترل انسانی، به‌شدت افزایش یابند. از این دیدگاه، دریاهای گله‌های بوفالو که تا افق
از این دیدگاه، دریاهای گله‌های بوفالو که تا افق امتداد می‌یافتند، نه نشانه‌ای از تعادل زیست‌محیطی، بلکه نشانه‌ای از برهم خوردن توازن طبیعی بودند؛ شرایطی که تنها به‌واسطه چند دهه بارندگی بالاتر از میانگین ممکن شده بود. از دیگر شواهد مربوط به ورود بوفالو در حدود سال‌های ۱۵۵۰ تا ۱۶۰۰ به دشت‌های ساحل شرقی، نبود نام‌گذاری‌های بومی در جنوب شرقی آمریکا است که به بوفالو اشاره داشته باشد. بوفالو در مقطعی، پرشمارترین گونه منفرد از پستانداران بزرگ وحشی در سطح زمین به‌شمار می‌آمد. مراسم مذهبی. دین و باورهای معنوی نقش
می‌آمد. مراسم مذهبی. دین و باورهای معنوی نقش مهمی در شکار بایسون نزد بومیان آمریکایی ایفا می‌کرد. قبایل دشت‌نشین به‌طور کلی بر این باور بودند که موفقیت در شکار، نیازمند انجام آیین‌ها و مناسک خاصی است. برای مثال، قبیلهٔ اوماها باید به‌صورت مرحله‌ای و در چهار توقف به گله بوفالو نزدیک می‌شد. در هر توقف، ریش‌سفیدان و رهبر گروه شکار می‌نشستند، دود مقدس برمی‌آوردند و برای موفقیت در شکار دعا می‌خواندند. قبیلهٔ پاونی‌ها نیز پیش از آغاز شکار تابستانی قبیله‌ای، آیینی تطهیری به نام آیین بزرگ شست‌وشو برگزار می‌کردند
تطهیری به نام آیین بزرگ شست‌وشو برگزار می‌کردند تا از ترساندن بایسون‌ها جلوگیری کنند.
بخش مسکوتان، یکی از بخش‌های شهرستان فنوج در استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این بخش روستای مسکوتان است. در این منطقه کشاورزی رونق دارد و یکی از عمده محصولات کشاورزی در این بخش باقلا است.
حصار حائل ایالتی استرالیای غربی، که قبلاً با نام‌های حصار ضد خرگوش، حصار حیوانات موذی ایالتی و حصار امو شناخته می‌شد، یک حصار دفع آفت است که بین سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۷ ساخته شد تا خرگوش‌ها و سایر آفات کشاورزی از شرق را از مناطق دامداری استرالیای غربی دور نگه دارد. سه حصار در استرالیای غربی وجود دارد: حصار شماره ۱ اصلی از شمال به جنوب ایالت عبور می‌کند، حصار شماره ۲ کوچک‌تر و به سمت غرب است، و حصار شماره ۳ باز هم کوچک‌تر است و از شرق به غرب امتداد دارد. ساخت این نرده‌ها شش سال طول کشید. پس از تکمیل، حصار ضد
این نرده‌ها شش سال طول کشید. پس از تکمیل، حصار ضد خرگوش (شامل هر سه حصار) امتداد یافت. . هزینه ساخت هر کیلومتر حصار در آن زمان حدود ۲۵۰ دلار ( بود). وقتی در سال ۱۹۰۷ تکمیل شد، این شماره ۱ طولانی‌ترین حصار یکپارچه در جهان بود. تاریخچه. خرگوش‌ها توسط ناوگان اول در سال ۱۷۸۸ به استرالیا معرفی شدند. آنها پس از اکتبر ۱۸۵۹، زمانی که توماس آستین ۲۴ خرگوش وحشی را از انگلستان برای شکار آزاد کرد، به یک مشکل تبدیل شدند، زیرا معتقد بود «معرفی چند خرگوش می‌تواند آسیب کمی داشته باشد و علاوه بر مکانی برای شکار، می‌تواند
داشته باشد و علاوه بر مکانی برای شکار، می‌تواند کمی حس خانه را نیز ایجاد کند.» از آنجایی که عملاً هیچ شکارچی محلی وجود نداشت، خرگوش‌ها بسیار زیاد شدند و به سرعت در سراسر مناطق جنوبی کشور گسترش یافتند. استرالیا شرایط ایده‌آلی برای انفجار جمعیت خرگوش‌ها داشت که گونه‌ای مهاجم را تشکیل می‌دادند. تا سال ۱۸۸۷، خسارات کشاورزی ناشی از آسیب خرگوش‌ها، دولت نیو ساوت ولز را مجبور به ارائه پاداش ۲۵۰۰۰ پوندی ( کرد) برای «هر روش موفقیت‌آمیزی که قبلاً در کلونی برای نابودی مؤثر خرگوش‌ها شناخته نشده بود». در سال ۱۹۰۱،
مؤثر خرگوش‌ها شناخته نشده بود». در سال ۱۹۰۱، کمیسیون سلطنتی برای بررسی اوضاع تشکیل شد. تصمیم گرفت یک حصار دفع آفات بسازد. ساخت و ساز. میله‌های حصار قرار گرفته‌اند از هم فاصله داشته باشند و حداقل قطر آنها باشد. در ابتدا سه سیم وجود داشت، سیمه، و بالای زمین، با سیم خاردار که بعداً در اضافه شد و یک سیم ساده در ، تا حصار به مانعی در برابر دینگوها و روباه‌ها نیز تبدیل شود. تور سیمی، طول زیر زمین، به سیم متصل بود. این حصار با توجه به آب و هوای محلی و در دسترس بودن چوب، با مصالح متنوعی ساخته شده است. در ابتدا،
چوب، با مصالح متنوعی ساخته شده است. در ابتدا، تیرهای حصار از صمغ ماهی سالمون و جلبک دریایی ساخته می‌شدند، اما موریانه‌ها (که در زبان محلی به عنوان مورچه‌های سفید شناخته می‌شوند) را جذب می‌کردند و باید تعویض می‌شدند. چوب سفید شکافته شده یکی از بهترین انواع چوب مورد استفاده در حصار بود. چوب‌های دیگر مورد استفاده عبارت بودند از: مولگا، وُجیل، کاج بومی و درخت چای، بسته به اینکه چه چیزی در نزدیکی محل ساخت حصار یافت می‌شد. در جاهایی که چوب نبود، از تیرهای آهنی استفاده می‌شد. بیشتر مواد باید صدها کیلومتر از سر
استفاده می‌شد. بیشتر مواد باید صدها کیلومتر از سر راه‌آهن و بنادر توسط گاو، قاطر و شتر حمل می‌شدند. از سال ۱۹۰۱، این حصار توسط پیمانکاران خصوصی ساخته شد. در سال ۱۹۰۴، این پروژه تحت نظارت ریچارد جان آنکتل، به مسئولیت اداره کارهای عمومی استرالیای غربی درآمد. آنکتل با نیروی کاری متشکل از ۱۲۰ مرد، ۳۵۰ شتر، ۲۱۰ اسب و ۴۱ الاغ، مسئول ساخت بخش عمده‌ای از حصار شماره ۱ و بررسی بود. . تعمیر و نگهداری. الکساندر کرافورد پس از اتمام هر بخش، مسئولیت نگهداری از حصار را از آنکتل به عهده گرفت؛ او تا زمان بازنشستگی‌اش در سال
به عهده گرفت؛ او تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۱۹۲۲ این مسئولیت را بر عهده داشت. منطقهٔ داخل حصار در غرب به «چمنزار کرافورد» معروف شد. این حصار در ابتدا توسط سوارکاران دوچرخه‌سوار و بعدها توسط سوارکارانی که سوار بر شتر بودند، نگهداری می‌شد. با این حال، بازرسی حصار از بالای سر حیوان قد بلند دشوار بود. در سال ۱۹۱۰، یک ماشین برای بازرسی حصار خریداری شد، اما لاستیک‌های آن پنچر شد. مشخص شد که بهترین راه برای بازرسی حصار، استفاده از کالسکه‌های گاری‌دار است که توسط دو شتر کشیده می‌شوند. شترها همچنین به عنوان
توسط دو شتر کشیده می‌شوند. شترها همچنین به عنوان جانوران باربر، به ویژه در شمال، مورد استفاده قرار می‌گرفتند. در شرق، از شترها برای کشیدن گاری‌هایی حاوی آذوقه برای سوارکاران استفاده می‌شد. شترها برای این کار ایده‌آل بودند زیرا می‌توانستند مدت زیادی بدون آب دوام بیاورند. آنها برای ساخت و نگهداری حصار حیاتی تلقی می‌شدند. کرافورد بر چهار بازرس فرعی نظارت داشت که هر کدام مسئول حدود بودند. حصار، و ۲۵ سوارکار مرزی، که مرتباً گشت‌زنی می‌کردند بخش‌هایی از حصار. به دلیل خشونت‌های مرزی در شمال ایالت، یک بخشی از حصار
خشونت‌های مرزی در شمال ایالت، یک بخشی از حصار شماره ۱ توسط سوارانی که به صورت جفت سفر می‌کردند، گشت‌زنی می‌شد. کرافورد همچنین مسئول از بین بردن خرگوش‌هایی بود که از حصار عبور کرده بودند. در اولین سال پس از تکمیل حصار، کلونی‌های خرگوش در چندین نقطه از داخل حصار پیدا شدند و همه خرگوش‌ها کشته شدند. این شامل مکان‌هایی در نزدیکی کورو، استرالیای غربی، مولوا و نورتهمپون، استرالیای غربی می‌شد. پس از معرفی میکسوماتوز برای کنترل خرگوش‌ها در دهه ۱۹۵۰، اهمیت حصار ضد خرگوش کاهش یافت. اثربخشی. تا سال ۱۹۰۲، خرگوش‌ها در
کاهش یافت. اثربخشی. تا سال ۱۹۰۲، خرگوش‌ها در غرب خط حصاری که در ابتدا ساخته شده بود، پیدا شده بودند. حصار ضد خرگوش شماره ۲ در سال ۱۹۰۵ به منظور جلوگیری از پیشروی آنها ساخته شد. این حصار سال‌های زیادی خرگوش‌ها را عقب نگه داشت، تا حدی که طرح دولتی تأمین تور خرگوش، با اعطای وام‌های بلندمدت به کشاورزان، هرگز برای کشاورزان غرب آن حصار اعمال نشد. کشاورزان بین دو حصار، سال‌ها از آسیب‌های خرگوش‌ها رنج می‌بردند، پیش از آنکه خرگوش‌ها به شکل طاعون زاد و ولد کنند و در مناطق کشاورزی غرب حصار شماره ۲ گسترش یابند. در
در مناطق کشاورزی غرب حصار شماره ۲ گسترش یابند. در مجموع، به عنوان یک مانع بلندمدت در برابر خرگوش‌ها، این حصارها شکست خوردند؛ حتی در حالی که ساخت و ساز در حال انجام بود، خرگوش‌ها به مناطقی که حصارها قرار بود از آنها محافظت کنند، می‌پریدند. تقاطع با سیستم راه‌آهن. حصار شماره ۱، خطوط راه‌آهن را در محل‌های زیر قطع می‌کرد: در جای دیگر استرالیا. حصار خرگوشی دارلینگ داونز-مورتون یک حصار خرگوشی است که در امتداد بخشی از مرز کوئینزلند-نیو ساوت ولز امتداد یافته است. منابع فرهنگی. در سال ۱۹۰۷، آرتور آپفیلد، نویسنده
منابع فرهنگی. در سال ۱۹۰۷، آرتور آپفیلد، نویسنده استرالیایی که پیش از این در ساخت حصار شماره ۱ کار کرده بود، شروع به نوشتن داستانی تخیلی کرد که به بررسی روشی برای از بین بردن جسد در بیابان می‌پرداخت. پیش از انتشار کتاب، اسنوی رولز، دامدار و از آشنایان نویسنده، حداقل دو قتل انجام داد و اجساد را با استفاده از روشی که در کتاب شرح داده شده بود، از بین برد. محاکمه‌ای که در سال ۱۹۳۲ پس از دستگیری رولز به جرم قتل برگزار شد، یکی از جنجالی‌ترین محاکمه‌ها در تاریخ استرالیای غربی بود. دهه‌ها بعد، تری واکر کتابی در
استرالیای غربی بود. دهه‌ها بعد، تری واکر کتابی در این مورد با عنوان "«قتل روی نرده محافظ خرگوش: پرونده عجیب آرتور آپفیلد و اسنوی رولز"» (۱۹۹۳) نوشت. این وقایع اکنون به عنوان قتل‌های مورچیسون شناخته می‌شوند. کتاب دوریس پیلکینگتون گاریمارا، "با عنوان «حصار ضد خرگوش را دنبال کن»" (۱۹۹۶)، شرح می‌دهد که چگونه سه دختر بومیان استرالیا از این حصار برای هدایت مسیر بازگشت خود از سکونتگاه بومیان رودخانه مور به جیگالونگ استفاده کردند. این دختران که به عنوان بخشی از نسل‌های ربوده شده از خانواده‌هایشان در غرب استرالیا
ربوده شده از خانواده‌هایشان در غرب استرالیا ربوده شده بودند، از محل اسکان مهاجران فرار کردند. دو خواهر با دنبال کردن حصار ضد خرگوش، موفق شدند صدها کیلومتر را پیاده به سمت خانواده‌شان در جیگالونگ برگردند. گارمیمارا دختر مولی، یکی از دختران، است. فیلم درام "«حصار ضد خرگوش»" (۲۰۰۲) بر اساس این کتاب ساخته شده است. در سال ۲۰۱۶، لیندسی کول، زن انگلیسی، از شهرک مور ریور، از روی حصار عبور کرد. تا جیگالونگ. او در پایان پیاده‌روی در سپتامبر ۲۰۱۶ با دختر دوریس گاریمارا ملاقات کرد.
عقب‌نشینی ویهوادو یا بازگرداندن ارتش از جزیره ویهوا () به ماجرای سال ۱۳۸۸ میلادی اشاره دارد که در آن به ژنرال یی سونگ-گی از سلسله گوریو دستور داده شد تا با ارتش خود به سمت شمال حرکت کرده و به شبه جزیره لیائودونگ (شمال شرقی چین که تحت کنترل سلسله مینگ بود) حمله کند، اما در عوض ژنرال گوریو یی سونگ‌ گی، تصمیم گرفت به که سونگ بازگردد و کودتایی را ترتیب دهد. ژنرال یی سونگ گی در اواخر دهه ۱۳۷۰ و اوایل دهه ۱۳۸۰ با بیرون راندن بقایای مغول از شبه جزیره کره و همچنین با دفع دزدان دریایی ژاپنیِ سازمان‌یافته در یک سری
با دفع دزدان دریایی ژاپنیِ سازمان‌یافته در یک سری نبردهای موفقیت‌آمیز، قدرت و احترام کسب کرده بود. او همچنین به خاطر سرکوب عمامه قرمزها، زمانی که آنها به عنوان بخشی از شورش خود علیه سلسله یوان به شبه جزیره کره حرکت کردند، مورد تقدیر قرار گرفت. پس از ظهور سلسله مینگ به رهبری ژو یوانژانگ، دربار سلطنتی در گوریو به دو جناح رقیب تقسیم شد: گروهی که توسط ژنرال یی (حامی سلسله مینگ) رهبری می‌شد و اردوگاهی که توسط رقیبش ژنرال چوئه (حامی سلسله یوان) رهبری می‌شد. هنگامی که یک پیک مینگ در سال ۱۳۸۸ (چهاردهمین سال سلطنت
که یک پیک مینگ در سال ۱۳۸۸ (چهاردهمین سال سلطنت پادشاه یو) به گوریو آمد تا خواستار بازگرداندن بخش قابل توجهی از قلمرو شمالی گوریو شود، ژنرال چوئه یونگ از فرصت استفاده کرد و با سوءاستفاده از فضای ضد مینگ حاکم، حمله به شبه جزیره لیائودونگ را توجیه کرد (گوریو ادعا می‌کرد که جانشین پادشاهی باستانی گوگوریو است؛ به همین دلیل، بازگرداندن منچوری به عنوان بخشی از قلمرو کره، از اصول سیاست خارجی آن در طول تاریخ بود). پادشاه یو، علیرغم اعتراض ژنرال یی، به او دستور داد تا به شبه جزیره لیائودونگ حمله کند و به ارتش جدید
تا به شبه جزیره لیائودونگ حمله کند و به ارتش جدید سلسله مینگ در حمایت از مغول‌ها حمله کند. ژنرال یی چهار دلیل برای غیرممکن بودن فتح لیائودونگ ارائه داد (). چهار دلیل عبارت بودند از کوچک نمی‌تواند در برابر بزرگ بایستد (به این معنی که یک ایالت کوچک مانند گوریو نمی‌تواند در جنگ علیه مینگ، ایالت بزرگ، پیروز شود)؛ ارتش نباید در تابستان بسیج شود؛ اعزام نیروهای گسترده به شمال فرصتی برای دزدان دریایی ژاپنی ایجاد می‌کند تا به روستاهای گوریو حمله کرده و آنها را غارت کنند؛ و یک لشکرکشی نظامی ملی در طول فصل باران‌های
کنند؛ و یک لشکرکشی نظامی ملی در طول فصل باران‌های موسمی مستعد ابتلا به بیماری‌های عفونی و پرتاب شدن تیر و کمان به صورت جدا از هم (به دلیل رطوبت) است. در سال ۱۳۸۸، یی به جزیره ویهوا در کنار رودخانه آمنوک که با نام رودخانه یالو نیز شناخته می‌شود، رسید و متوجه شد که نیروهای مینگ از نظر تعداد از نیروهای او بیشتر هستند. او به جای ادامه دادن به تهاجم، تصمیمی مهم گرفت که عموماً «خروج ارتش از جزیره ویهوا» نامیده می‌شود و مسیر تاریخ کره را تغییر داد. یی با آگاهی از حمایتی که از سوی مقامات عالی‌رتبه دولتی و عموم
از حمایتی که از سوی مقامات عالی‌رتبه دولتی و عموم مردم داشت و با وجود نیروی بازدارنده بزرگ امپراتوری مینگ تحت فرمان امپراتور هونگ وو، تصمیم به شورش گرفت و به پایتخت، گه گیونگ، بازگشت تا کودتایی را ترتیب داده و کنترل دولت را به دست گیرد. این اولین مورد از یک سری اقدامات شورشی یی بود که در نهایت منجر به تأسیس سلسله چوسون شد. پسر یی، یی بانگ وون، که بعدها با نام تجونگ، سومین پادشاه چوسون، شناخته شد، در طول کودتای ژنرال یی، خانواده یی را از آنجا بیرون کرد. سلسله یی که در ژوئیه ۱۳۹۲ تشکیل شد، تا زمان استقلال از
یی که در ژوئیه ۱۳۹۲ تشکیل شد، تا زمان استقلال از خراج‌گزاری به چین و تأسیس امپراتوری کره در اکتبر ۱۸۹۷ دوام آورد و سرانجام با الحاق کره به ژاپن در اوت ۱۹۱۰ به پایان رسید. در کره جنوبی، عقب‌نشینی ویهوادو اغلب به عنوان تشبیهی از ارتشی که برای کودتا به سمت پایتخت حرکت می‌کند، استفاده می‌شود. جستارهای وابسته. پادشاهی گوریو دولت چوسان پادشاه ته‌جو از چوسان ژنرال چوی‌یونگ
نیک ولتمید (؛ ۱۴ فوریه ۲۰۰۲) بازیکن فوتبال اهل آلمان است که برای باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد در پست مهاجم بازی می‌کند. افتخارات. باشگاهی. اشتوتگارت
ایستگاه جفرسون/یواس‌سی () یک ایستگاه مترو در خط ئی، متروی لس آنجلس است. این ایستگاه که در سال ۲۰۱۲ افتتاح شده در تقاطع خیابان فلاور و بلوار جفرسون و در نزدیکی دانشگاه کالیفرنیای جنوبی (USC) واقع شده است.
تیلور گرادو (به انگلیسی: Taylor Grado؛ متولد ۲ ژوئن ۱۹۹۶) کشتی‌گیر حرفه‌ای آمریکایی است. او در حال حاضر با دبلیودبلیوئی قرارداد دارد و با نام جسی جین (به انگلیسی: Jacy Jayne) در برند ان‌اکس‌تی فعالیت می‌کند و قهرمان کنونی عنوان قهرمانی زنان ان‌اکس‌تی است. او پیش‌تر دو بار قهرمان عنوان تگ تیم زنان ان‌اکس‌تی نیز شده است.
انجمن سلطنتی صندوق‌های حیات وحش (به انگلیسی: The Wildlife Trusts) که نام تجاری آن انجمن سلطنتی صندوق‌های حیات وحش است، سازمانی متشکل از ۴۶ صندوق حیات وحش محلی در بریتانیا، جزیره من و آلدرنی است. سازمان‌های حفاظت از حیات وحش، در مجموع، از بیش از ۲۶۰۰ منطقه حفاظت‌شده طبیعی مراقبت می‌کنند که مساحتی حدود پوشش می‌دهد. ، این تراست‌ها در مجموع بیش از ۹۴۴۰۰۰ عضو دارند. انجمن سلطنتی صندوق‌های حیات وحش (RSWT) یک مؤسسه خیریه مستقل است، که اعضای آن از ۴۶ صندوق خیریه مجزا تشکیل شده است. این سازمان به عنوان یک گروه
مجزا تشکیل شده است. این سازمان به عنوان یک گروه حمایتی برای صندوق‌های حیات وحش عمل می‌کند و همچنین یک واحد کمک‌های مالی جداگانه را اداره می‌کند که تعدادی از صندوق‌ها را مدیریت می‌کند. پادشاه چارلز سوم به عنوان حامی صندوق‌های حیات وحش خدمت می‌کند. دیوید بلامی به مدت ده سال، بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۵، رئیس بنیاد حیات وحش بود، و پس از او، اوبری منینگ جانشین او شد. سر دیوید اتنبورو، سایمون کینگ و تونی جونیپر همگی روسای بازنشسته هستند. استفانی هیلبورن به مدت ۱۵ سال مدیر اجرایی بود و در اکتبر ۲۰۱۹ از سمت خود
۱۵ سال مدیر اجرایی بود و در اکتبر ۲۰۱۹ از سمت خود کناره‌گیری کرد. کریگ بنت از ۶ آوریل ۲۰۲۰ مدیرعامل شد. فعالیت‌ها. انجمن‌های حیات وحش، سازمان‌های محلی با اندازه، تاریخ و خاستگاه‌های متفاوت هستند و می‌توانند از نظر اساسنامه، فعالیت‌ها و عضویت بسیار متفاوت باشند. با این حال، همه صندوق‌های حیات وحش علاقه مشترکی به حیات وحش و تنوع زیستی دارند که ریشه در سنت عملی مدیریت و حفاظت از زمین دارد. تقریباً همه سازمان‌های حفاظت از حیات وحش، مالکان زمین‌های قابل توجهی هستند و ذخایر طبیعی زیادی دارند. آنها در مجموع سومین
و ذخایر طبیعی زیادی دارند. آنها در مجموع سومین زمین‌داران بزرگ داوطلبانه در بریتانیا هستند. آنها اغلب فعالیت‌های آموزشی گسترده‌ای دارند و برنامه‌هایی برای رویدادهای عمومی و آموزش ارائه می‌دهند. صندوق‌های حیات وحش به صورت مرکزی و محلی نیز با مشارکت در امور برنامه‌ریزی و با کمپین‌های ملی از طریق انجمن سلطنتی صندوق‌های حیات وحش، برای حفاظت بهتر از میراث طبیعی بریتانیا لابی می‌کنند. این تراست‌ها برای بسیاری از فعالیت‌های خود به شدت به نیروی کار داوطلبانه متکی هستند، اما با این وجود تعداد قابل توجهی از کارکنان
اما با این وجود تعداد قابل توجهی از کارکنان را در مدیریت و آموزش روستاها استخدام می‌کنند. به لطف فعالیت‌هایشان در زمینه ارتقای رشد شخصی و اجتماعی جوانان، بنیاد حیات وحش عضو شورای ملی خدمات داوطلبانه جوانان (NCVYS) است. صندوق‌های حیات وحش، طرح معیار تنوع زیستی ارائه می‌دهند که از طریق آن می‌توان شرکت‌ها را به دلیل سهمشان در تنوع زیستی ارزیابی و به رسمیت شناخت. این ارزیابی، عملکرد سازمان را تحت عناوین «تعهد، برنامه‌ریزی، اجرا و نظارت و بررسی» پوشش می‌دهد. بنیادهای حیات وحش یکی از شرکای گروه راهبری «محله‌های
حیات وحش یکی از شرکای گروه راهبری «محله‌های سبز» هستند، یک طرح مشارکتی که با مالکان مسکن اجتماعی و انجمن‌های مسکن همکاری می‌کند تا اهمیت فضای باز و سبز در مسکن اجتماعی را برجسته کرده و کیفیت کلی طراحی و مدیریت آن را افزایش دهد. کاترین براون، نشان امپراتوری بریتانیا (OBE)، در ژانویه ۲۰۲۲ به عنوان اولین مدیر اقدامات اقلیمی این مؤسسه خیریه منصوب شد تاریخچه. جنبش امروزی «تراست حیات وحش» در ابتدا با نام «انجمن ارتقای ذخایر طبیعی» (SPNR) آغاز شد که توسط چارلز روچیلد در سال ۱۹۱۲ تأسیس شد. هدف اولیه این سازمان
روچیلد در سال ۱۹۱۲ تأسیس شد. هدف اولیه این سازمان تهیه فهرستی از بهترین مکان‌های حیات وحش کشور با هدف خرید برای حفاظت به عنوان ذخایر طبیعی بود و تا سال ۱۹۱۵ فهرستی از ۲۸۴ مکان (از جمله جزایر فارن و نورفولک برادز) تهیه کرد که به عنوان ذخایر روتشیلد شناخته می‌شوند. در سال‌های اولیه، عضویت معمولاً از متخصصان علوم طبیعی تشکیل می‌شد و رشد آن نسبتاً کند بود. اولین انجمن مستقل در سال ۱۹۲۶ در نورفولک با نام انجمن طبیعت‌گرایان نورفولک تشکیل شد و پس از آن در سال ۱۹۳۸ انجمن حفاظت از پرندگان پمبروک‌شایر تأسیس شد که پس
انجمن حفاظت از پرندگان پمبروک‌شایر تأسیس شد که پس از چندین تغییر نام، اکنون انجمن حیات وحش جنوب و غرب ولز نام دارد و تا دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ هیچ انجمن طبیعت‌گرایان دیگری در یورک‌شر (۱۹۴۶)، لینکلن‌شر (۱۹۴۸)، لسترشر (۱۹۵۶) و کمبریج‌شر (۱۹۵۶) تشکیل نشد. این تراست‌های اولیه تمایل داشتند بر خرید زمین برای ایجاد ذخیره‌گاه طبیعی در مناطق جغرافیایی که در آن خدمت می‌کردند، تمرکز کنند. با افزایش تعداد اتحادیه‌ها، SPNR در سال ۱۹۵۷ بحث در مورد امکان تشکیل فدراسیون ملی اتحادیه‌های طبیعت‌گرایان را آغاز کرد. انجمن
ملی اتحادیه‌های طبیعت‌گرایان را آغاز کرد. انجمن طبیعت‌گرایان کنت در سال ۱۹۵۸ تأسیس شد و SPNR در تشویق به تشکیل آن نقش فعالی داشت. در سال بعد، SPNR کمیته طبیعت‌گرایان شهرستان را تأسیس کرد که اولین کنفرانس ملی انجمن‌های طبیعت‌گرایان را در سال ۱۹۶۰ در اسکگنس برگزار کرد. تا سال ۱۹۶۴، تعداد این صندوق‌ها به ۳۶ مورد افزایش یافت و انجمن ارتقای ذخایر طبیعی نام خود را به انجمن ارتقای حفاظت از طبیعت تغییر داد. با توجه به اهمیت روزافزون این جنبش، نام آن در سال ۱۹۸۱ به انجمن سلطنتی حفاظت از طبیعت تغییر یافت. این جنبش
انجمن سلطنتی حفاظت از طبیعت تغییر یافت. این جنبش در طول دهه ۱۹۷۰ به توسعه خود ادامه داد و تا اوایل دهه ۱۹۸۰، بیشتر تراست‌های امروزی تأسیس شده بودند. در سال ۱۹۸۰، اولین صندوق حمایت از حیات وحش شهری (که اکنون صندوق حمایت از حیات وحش بیرمنگام و بلک کانتری نام دارد) در شهرستان میدلندز غربی تأسیس شد، و به سرعت توسط صندوق‌های دیگری در لندن، بریستول و شفیلد دنبال شد. این نقطه عطفی برای جنبشی بود که تمرکز خود را بر حیات وحش و مردم تقویت کرد. در این دوره بود که برخی از انجمن‌های حفاظت از طبیعت نام خود را از
که برخی از انجمن‌های حفاظت از طبیعت نام خود را از انجمن‌های طبیعت‌گرایان به انجمن‌های حفاظت از طبیعت تغییر دادند. در سال ۲۰۰۲ این گروه نام خود را به انجمن سلطنتی صندوق‌های حیات وحش تغییر داد. لوگوی گورکن توسط این جنبش برای ایجاد هویت مشترک خود برگزیده شد. همچنین در سال ۲۰۰۲، جدیدترین انجمن حمایت از حیات وحش در آلدرنی تشکیل شد. با افزایش تعداد تراست‌ها، تعداد اعضای ترکیبی آنها نیز افزایش یافت و از ۳۰۰۰ نفر در سال ۱۹۶۰ به ۲۱۰۰۰ نفر در سال ۱۹۶۵ رسید. تعداد اعضا در سال ۱۹۷۵ از ۱۰۰۰۰۰ نفر گذشت و در آن سال،
اعضا در سال ۱۹۷۵ از ۱۰۰۰۰۰ نفر گذشت و در آن سال، «نگهبان حیات وحش» به عنوان یک باشگاه طبیعت‌گردی کودکان راه‌اندازی شد. در اواخر دهه ۱۹۸۰، تعداد اعضا به ۲۰۰۰۰۰ نفر رسید، در سال ۱۹۹۵ به ۲۶۰۰۰۰ نفر و تا سال ۲۰۰۴ به بیش از ۵۰۰۰۰۰ نفر افزایش یافت. تعداد اعضای کل در سال ۲۰۰۷ به ۶۷۰٬۰۰۰ نفر رسید که ۱۰۸٬۰۰۰ نفر از آنها متعلق به شاخه جوانان سازمان دیده‌بان حیات وحش بودند.
درفت ان‌بی‌ای سال ۲۰۲۵ هفتاد و نهمین دوره درفت سالانه اتحادیه ملی بسکتبال خواهد بود. مانند درفت سال ۲۰۲۴، این مراسم نیز طی دو شب برگزار خواهد شد. این درفت شامل ۵۹ انتخاب خواهد بود، (برخلاف ۶۰ انتخاب کامل به دلیل از دست دادن یک انتخاب در دور دوم توسط نیویورک نیکس به دلیل تخلف بازیکن آزاد در سال ۲۰۲۲).محمد امینی بازیکن ۱۹ ساله ایرانی شاغل در لیگ فرانسه نیز بعد از اعلام آمادگی در این درفت حضور خواهد داشت و انتظار می‌رود در راند دوم به اتحادیه ملی بسکتبال راه پیدا کند. دور اول درفت در ۲۵ ژوئن ۲۰۲۵ و دور دوم در
کند. دور اول درفت در ۲۵ ژوئن ۲۰۲۵ و دور دوم در ۲۶ ژوئن برگزار خواهد شد. هر دو دور در بارکلیز سنتر در بروکلین، نیویورک برگزار خواهد شد. زمان بین انتخاب‌های دور دوم چهار دقیقه باقی خواهد ماند، تغییری که نسبت به درفت سال قبل ایجاد شده است. اولین انتخاب کلی توسط دالاس ماوریکس انجام خواهد شد که با وجود داشتن تنها ۱٫۸ شانس، در قرعه کشی درفت برنده شد. ترکیب. یازدهمین اردوی بازیکنان برتر لیگ جی در تاریخ ۹ تا ۱۱ مه برگزار شد که از بین آنها شرکت‌کنندگان خاصی برای پیوستن به ترکیب اصلی درفت انتخاب شدند. بخش اصلی
پیوستن به ترکیب اصلی درفت انتخاب شدند. بخش اصلی انتخاب‌های درفت ان‌بی‌ای سال ۲۰۲۵ از ۱۱ تا ۱۸ مه در شیکاگو، ایلینوی برگزار شد. شرایط و شرکت‌کنندگان. این درفت تحت قوانین واجد شرایط بودن که در توافق‌نامه چانه‌زنی جمعی (CBA) لیگ در سال ۲۰۲۳ با اتحادیه بازیکنان تعیین شده است، انجام می‌شود. بازیکنان بین‌المللی. هوگو گونزالس – گارد، رئال مادرید (اسپانیا) الی ندیا – فوروارد، رئال مادرید (اسپانیا) لازار گاچیچ – سنتر، اوکاکا بئوگراد (صربستان) بوگولیوب مارکوویچ – فوروارد، مگا بسکت (صربستان) عثمان اندیایه – سنتر،
فوروارد، مگا بسکت (صربستان) عثمان اندیایه – سنتر، گرانادا (اسپانیا) الکس توهی – گارد، سیدنی کینگز (استرالیا) روکو زیکاراسکی – سنتر، بریزبین بولتس (استرالیا) دیوید تورسانی – گارد، ترویزو (ایتالیا)
گرداگرد کردن () یا گرداگرد شدن، یک اصطلاح نظامی و نوعی از محاصره و برای موقعیتی است که یک نیرو یا هدف توسط نیروهای دشمن منزوی و محاصره شده است. این وضعیت برای نیروی محاصره شده بسیار خطرناک است. در سطح استراتژیک، نمی‌تواند آذوقه یا نیروی کمکی دریافت کند و در سطح تاکتیکی، واحدهای موجود در نیرو می‌توانند از چندین طرف مورد حمله قرار گیرند. در نهایت، از آنجایی که نیرو نمی‌تواند عقب‌نشینی کند، مگر اینکه آزاد شود یا بتواند از حالت گرداگرد شده خارج گردد، باید تا پای جان بجنگد یا تسلیم شود. نوع خاصی از این گرداگرد