payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که در ویمرکاته در همان نزدیکی اردو زده بودند، موفق به تصرف و غارت آن شدند. با این حال، هنگامی که پاسرینو سپس سعی کرد به مونزا بازگردد، راه خود را توسط حدود چهارصد سرباز ویسکونتی که در نزدیکی آلبیات در بالای سواحل لامبرو مستقر شده بودند، مسدود یافت. او به افرادش دستور داد تا بار و بنه خود را رها کنند و با شجاعت بجنگند، اما موفق شدند به قیمت حدود سیصد کشته یا زخمی سرباز به مونزا فرار کنند. مارکو از ترس ضدحمله، بدون اینکه حتی آنچه گوئلف‌ها پشت سر گذاشته بودند را تصرف کند، به سمت دزیو پیشروی کرد که این امر
را تصرف کند، به سمت دزیو پیشروی کرد که این امر باعث خوشحالی دهقانان محلی شد. در روزهای بعد، کاراته نیز سقوط کرد و تمام مسیرهای تدارکاتی به مونزا را قطع کرد. در همین حال، گالئاتزو دستور داد تا شهر را بیشتر تقویت کنند و یک استحکامات با قلعه‌های چوبی در اطراف آن بسازند. تا سپتامبر، مونزا در قحطی بود، بنابراین گوئلف‌ها با ارتشی متشکل از ۱۵۰۰ پیاده‌نظام و ۸۰۰ سواره نظام به رهبری ورگوسیو لندی، حمله‌ای را علیه استحکامات نزدیک سن فدله، در شمال شهر، آغاز کردند، اما تنها توسط پانصد سواره نظام به فرماندهی مارکو
اما تنها توسط پانصد سواره نظام به فرماندهی مارکو ویسکونتی شکست خوردند و ۳۸۰ نفر را از دست دادند. گوئلف‌ها که از گرسنگی و خشم به ستوه آمده بودند، شهر را وحشیانه غارت کردند و حتی خزانه کلیسای جامع را نیز غارت کردند که ابتدا به پیاچنزا و سپس به آوینیون برده شد و بعداً به آنجا بازگردانده شد. پس از هشت ماه محاصره، شهر در ۱۰ دسامبر ۱۳۲۴ تسلیم شد. در مارس ۱۳۲۵، گالئاتزو دستور ساخت قلعه مونزا را داد. در تابستان ۱۳۲۵، گالئاتزو پسرش آزونه را برای حمایت از کاستروچیو کاستراکانی در برابر فلورانسی‌ها به توسکانی فرستاد.
در برابر فلورانسی‌ها به توسکانی فرستاد. نبرد سرنوشت‌ساز در ۲۳ سپتامبر، در نبرد آلتوپاشیو، رخ داد که در آن گیبلین‌ها پیروزی قاطعی به دست آوردند. در روزهای بعد، بسیاری از شهرهای منطقه لوکا سقوط کردند و در ۱۱ نوامبر، کاستروچیو با پیروزی وارد لوکا شد. هبوط لویی باواریایی به ایتالیا. پس از تصرف مونزا، مذاکرات صلح بین کلیسا و ویسکونتی آغاز شد و جیووانی موریگیا از مونزا به عنوان واسطه آنها حضور داشت. اما در حالی که گالئاتزو به صلح تمایل داشت، برادران آشوبگر مارکو و لودریسیو اینگونه نبودند و مخفیانه سعی می‌کردند
و لودریسیو اینگونه نبودند و مخفیانه سعی می‌کردند برای اهداف خود نظر برخی از اشراف میلان را جلب کنند. مارکو همچنین پیام‌هایی را نزد لویی باواریایی فرستاد و از او خواست که برای شکستن صلح به ایتالیا بازگردد. او بعداً به همراه آزونه در مجلسی که پادشاه در فوریه ۱۳۲۷ در ترنتو تشکیل داد، شرکت کرد، جایی که ژان بیست و دوم به ارتداد متهم و خلع شد. سپس لویی با پانصد شوالیه به برگامو لشکرکشی کرد، جایی که مورد استقبال قرار گرفت و سپس به کومو رفت، جایی که با گالئاتزو ملاقات کرد و با همسرش، مارگارت دوم از انو، دوباره
ملاقات کرد و با همسرش، مارگارت دوم از انو، دوباره متحد شد. گالئاتزو، با توجه به آنچه که با سقوط هنری هفتم لوکزامبورگ اتفاق افتاده بود، از دخالت حاکم آلمانی در قلمرو خود رنجیده خاطر بود، اما با دانستن اینکه مورد بی‌مهری اشراف و برادرانش قرار گرفته بود، ترجیح داد چهره‌ای خوب از خود نشان دهد. از سوی دیگر، لودوویکو، اگرچه این را نشان نداد، اما از ویسکونتی به خاطر تمایلش برای آشتی هرچه بیشتر با کلیسا عصبانی بود. در ۱۷ سپتامبر، او به همراه چهار هزار مرد وارد میلان شد، جایی که با احترام کامل مورد استقبال قرار
شد، جایی که با احترام کامل مورد استقبال قرار گرفت و در برولتو وکیو اقامت گزید. لودوویکو در طول اقامتش در شهر، این فرصت را داشت که اختلافاتی را که اخیراً بین گالئاتزو و کانگرانده دلا اسکالا ایجاد شده بود، از نزدیک تجربه کند. ورونی‌ها به همراه صدها مرد مسلح به میلان رسیدند، سپس دستور خرید مقادیر زیادی غذا را دادند و روزانه یک دادگاه عمومی برای تحقیر ارباب میلان برگزار کردند، که به دلیل هزینه‌های ناشی از جنگ‌های مداوم، توانایی پرداخت آنها را نداشت. او همچنین دستور بازگشایی کلیسای سنت آمبروجیو، که در نزدیکی
دستور بازگشایی کلیسای سنت آمبروجیو، که در نزدیکی اقامتگاه او در صومعه‌ای به همین نام قرار داشت، و ساخت پلی برای عبور از رودخانه سرچیا دی ناویلی را داد. گالئاتزو پس از اطلاع از این موضوع، دستور تخریب آن را داد، اما روز بعد کانگرانده آن را بازسازی کرد. این اختلاف تا زمانی که پادشاه به عنوان میانجی صلح عمل کرد، ادامه یافت. در ۳۱ مه، لویی باواریایی توسط گویدو تارلاتی، اسقف آرتزو، در کلیسای سنت آمبروجیو به عنوان پادشاه ایتالیا تاجگذاری شد، زیرا مقامات اصلی کلیسای میلان مدت‌ها بود که شهر را ترک کرده بودند. در
میلان مدت‌ها بود که شهر را ترک کرده بودند. در ماه ژوئن، پادشاه، گالئاتزو را به عنوان جانشین امپراتوری در میلان و برادرش جیووانی را به عنوان قاضی کلیسای میلان منصوب کرد. با این حال، در ۵ ژوئیه، پس از تشکیل شورا، گالئاتزو را مجبور به استعفا از مقام لردی خود کرد و او را به اتهام قتل برادرش استفانو که شب قبل پس از نوشیدن بیش از حد شراب درگذشته بود، دستگیر کرد. برادرانش جیووانی و لوچینو و پسرش آزونه نیز دستگیر شدند. گالئاتزو، پس از متقاعد کردن قلعه‌بان مونزا به ترک قلعه به دستور لودوویکو، به همراه مردان مذکور
ترک قلعه به دستور لودوویکو، به همراه مردان مذکور در کوره‌ها زندانی شد. سپس استفانو با وجود تکفیر شدن، در کلیسای کوچک سنت توماس در باسیلیکای سنت اوستورجیو به خاک سپرده شد. سپس لودوویکو یک جانشین امپراتوری جدید، یک پودستای جدید، یک شورای عمومی متشکل از بیست و چهار عضو، که همگی مخالف گالئاتزو بودند، منصوب کرد و ۵۰٬۰۰۰ فلورین طلا به عنوان هدیه دریافت کرد. در ۵ آگوست، او میلان را ترک کرد و چند روز بعد به اورزینووی رسید، جایی که لردهای گیبلین متحد را گرد هم آورد و دلایل دستگیری ویسکونتی را توضیح داد. از آنجا، او
دلایل دستگیری ویسکونتی را توضیح داد. از آنجا، او برای تاجگذاری امپراتوری به رم عزیمت کرد و در ۷ ژانویه ۱۳۲۸ به آنجا رسید. مرگ. پس از اطلاع از دستگیری دوستش، کاستروچیو کاستراکانی به رم سفر کرد و در آنجا از هر طریقی برای متقاعد کردن امپراتور جدید برای آزادی او استفاده کرد. لودوویکو امتناع ورزید و در تلافی، لوچزها دوباره خصومت‌ها را در توسکانی آغاز کردند و استقلال خود را از تصمیمات امپراتور نشان دادند. در نهایت، امپراتور کوتاه آمد و در ۲۵ مارس ۱۳۲۸، گالئاتزو به همراه برادران و پسرش از زندان آزاد شد، با این
به همراه برادران و پسرش از زندان آزاد شد، با این حال، به او دستور داده شد که به توسکانی برود، جایی که منتظر ورود او باشد. گالئاتزو اطاعت کرد و پس از رسیدن، بلافاصله به دیدن کاستروچیو رفت و کاستروچیو فرماندهی عملیات نظامی علیه پیستویا را که تحت محاصره بود به او سپرد. در آنجا، در ۳ اوت، بیمار شد و این بیماری به دلیل حالت افتاده بدنش پس از بیش از هشت ماه اسارت، تشدید شد. کاستروچیو او را به پسیا برد و در ۶ اوت در سن ۵۱ سالگی درگذشت. پس از تشییع جنازه رسمی، او در کلیسای جامع لوکا به خاک سپرده شد.
پل ایتالیا (Bridge d'Italia) مجله رسمی فدراسیون بازی‌های بریج قراردادی ایتالیا، فدراسیون ایتالیا بازی پل است. این مجله از ژانویه ۱۹۳۸ منتشر می‌شود. تاریخچه و مشخصات. این مجله برای اولین بار در ژانویه ۱۹۳۸ با عنوان "بولتینو منسیله" ("بولتن ماهانه") منتشر شد. در نوامبر همان سال، عنوان آن توسط دولت فاشیست به "بولتن ماهانه انجمن پونته ایتالیا" تغییر یافت. بین دسامبر ۱۹۴۱ و ۱۹۴۶، انتشار این مجله به دلیل جنگ جهانی دوم موقتاً متوقف شد. در سال ۱۹۴۶، این مجله فقط می‌توانست یک شماره با عنوان "پل" منتشر کند و از سال
یک شماره با عنوان "پل" منتشر کند و از سال ۱۹۴۷، انتشار آن به صورت ماهانه انجام شد. در سال ۱۹۵۳، این مجله به "پل ایتالیا" تغییر نام داد که سردبیر آن چزاره گولیِلمتی بود. دیگر سردبیران، لوئیجی فیربو بودند که در سال ۱۹۵۷ جانشین چزاره گولیِلمتی شد و این سمت را تا ژوئن ۱۹۷۰، زمانی که گیدو باربون به این سمت منصوب شد، حفظ کرد. از آوریل ۱۹۸۶، ریکاردو واندونی سردبیر مجله شد. "بریج دیتالیا" یک نسخه چاپی و یک نسخه آنلاین دارد. نسخه چاپی ده بار در سال منتشر می‌شود. دفتر مرکزی این مجله در میلان است.
بوتِگه اُسکوره ( به ایتالیایی: Botteghe Oscure) یک مجله ادبی بود که از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۰ توسط مارگریت کائتانی (شاهزاده خانم دی باسیانو) در رم تأسیس و سردبیری می‌شد. تاریخچه و مشخصات. "بوتِگه اوسکیوره" در سال ۱۹۴۸ تأسیس شد. این مجله به نام خیابان بوتِگه اوسکیوره (به لاتین: "Ad Apothecas Obscuras") در رم، جایی که دفتر تحریریه در آن قرار داشت، نامگذاری شد؛ در قرون وسطی، «مغازه‌های تاریک» این خیابان در زیر طاق‌های تاریک سیرکوس فلامینیوس قرار گرفتند. این نشریه دو بار در سال به صورت شعر و نثر به پنج زبان
نشریه دو بار در سال به صورت شعر و نثر به پنج زبان (ایتالیایی، فرانسوی و انگلیسی) و شماره‌های متناوب با بخش‌هایی به زبان‌های آلمانی و اسپانیایی منتشر می‌شد. این نشریه در ایالات متحده از طریق انتشارات فارار، استراوس و یانگ و فروشگاه کتاب گاتهام توزیع می‌شد. جورجیو باسانی سردبیر بود. بعدها یوجین والتر از پاریس به رم نقل مکان کرد تا برای کائتانی سردبیری مجله را بر عهده بگیرد. انتشار مجله در سال ۱۹۶۰ پایان یافت. در سال ۱۹۵۱، این مجله شعر «با ملایمت وارد آن شب خوب نشو» اثر شاعر ولزی، دیلن توماس، را منتشر کرد.
آبی ( به ایتالیایی: Blue) یک مجله کمیک اروتیک مؤلف ایتالیایی بود که از سال ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۹ در رم، ایتالیا منتشر می‌شد. تاریخچه و مشخصات. این مجله در ژانویه ۱۹۹۱ آغاز به کار کرد و ابتدا ماهانه و سپس دوماهانه منتشر می‌شد. به گفتهٔ فرانچسکو کونیلیو، بنیان‌گذار و ناشر، این مجله به عنوان «کشتی نوح، کشتی نجات خلاقیت برای بسیاری از کارتونیست‌ها، تصویرگران و عکاسان» در نظر گرفته شده بود. در طول پنج سال اول تاریخ خود، تیراژ هر شماره آن ۲۰۰۰۰ نسخه بود. مجموعه‌ها و داستان‌های کوتاهی از میلو مانارا، روبرتو بالدازینی،
کوتاهی از میلو مانارا، روبرتو بالدازینی، ریکاردو مانلی، گیدو کرپاکس، فیلیپو اسکوزاری، ویتوریو جیاردینو، فرانکو ساودلی، ماسیمو ماتیولی، ماسیمو روتوندو، لئونه فرولو، منوتی، جیپیو کارلو، گیپیلو کازینو، راوائولی، سیلویو کادلو، میکل آنژ لا نوو و دیگران. همچنین آثاری از هنرمندان برجسته بین‌المللی مانند رابرت کرامب، ژان ژیرو، ماتیاس شولتایس، ژرژ وولینسکی، هوراسیو آلتونا، ژاک تاردی، اریک استانتون، رالف کونیگ، خوان گیمنز، مایکل کالوتا، رژیس کاردیا لونچو، ژیلو تریول، رژیس کاردیا لونچو، را ارائه کرد. جبرات این مجله
رژیس کاردیا لونچو، را ارائه کرد. جبرات این مجله در دسامبر ۲۰۰۹ با شماره ۲۰۰ خود تعطیل شد. ناشر به جای آن، مجله جدید و کوتاهی به نام لمس کنید با عنوان فرعی «جذابیت جنسی تخیل» منتشر کرد.
دین ایلیری (به انگلیسی: Illyrian Religion) به باورها و آیین‌های مذهبی مردمان ایلیری اشاره دارد؛ مردمانی که به زبان‌های ایلیری سخن می‌گفتند و از حدود سدۀ هشتم پیش از میلاد تا سدۀ هفتم میلادی در بخشی از شبه‌جزیرۀ بالکان غربی ساکن بودند. منابع مکتوب موجود دربارۀ این موضوع بسیار اندک و پراکنده‌اند و بیشتر شامل نام‌های شخصی و جغرافیایی و همچنین چند واژه برگرفته از منابع کلاسیک هستند. مطالعات دربارۀ دین ایلیری هنوز ناکافی است. با این حال بیشترین نشانه‌های برجای مانده از آیین‌های مذهبی پیشارومی به نمادهای دینی
مانده از آیین‌های مذهبی پیشارومی به نمادهای دینی مربوط می‌شود. این نمادها در طرح‌ها و نقش‌مایه‌های گوناگون دیده می‌شوند و نشان می‌دهند که مهم‌ترین عنصر پرستش در میان ایلیری‌ها «خورشید» بوده است؛ خورشیدی که در چارچوب یک نظام مذهبی گسترده و پیچیده ستایش می‌شد. خدای خورشید ایلیری در نقش‌برجسته‌های عصر آهن به صورت خدای آسمان و صاعقه تصویر شده و با آتشکده‌ای در ارتباط بوده که از آنجا صاعقه پرتاب می‌کرد. نام و تصویر خدایان ایلیری در کتیبه‌ها، مجسمه‌ها، یادمان‌ها و سکه‌های دورۀ رومی ذکر شده و برخی نویسندگان
و سکه‌های دورۀ رومی ذکر شده و برخی نویسندگان باستانی آنها را از راه دین‌پژوهی تطبیقی تفسیر کرده‌اند. همچنین در منطقۀ آپولیا در جنوب شرقی ایتالیا، کتیبه‌های متعددی به زبان مساپی یافت شده که عموماً خویشاوند ایلیری دانسته می‌شود، هرچند این ارتباط تا حدی محل بحث و گمانه‌زنی است. به نظر می‌رسد هیچ خدایی به عنوان مهم‌ترین ایزد همۀ قبایل ایلیری وجود نداشته و خدایان خاص تنها در برخی نواحی پرستیده می‌شدند. ایلیری‌ها به نیروهای ماورایی باور داشتند و برای خدایان ویژگی‌هایی قائل می‌شدند که در زندگی روزمره همچون
ویژگی‌هایی قائل می‌شدند که در زندگی روزمره همچون تندرستی و بیماری، فراوانی و قحطی بازتاب داشت. بسیاری از نام‌های مکان‌ها و افراد ایلیری از نام حیوانات گرفته شده بود و این امر بیانگر باور به حیوانات به عنوان نیاکان اسطوره‌ای و نگهبانان بود. مار از مهم‌ترین توتم‌های حیوانی در نزد ایلیری‌ها بود. آنان به تأثیر جادو، چشم‌زخم و نیروی حفاظتی و سودمند طلسم‌ها و تعویذها اعتقاد داشتند؛ ابزارهایی که می‌توانستند چشم بد یا نیت‌های شوم دشمنان را دور کنند. تنوع گستردۀ باورهای دینی و آیین‌های تدفین در ایلیریا، به ویژه در
دینی و آیین‌های تدفین در ایلیریا، به ویژه در دورۀ رومی احتمالاً بازتابی از گوناگونی هویت‌های فرهنگی در این منطقه است. بخش‌هایی از باورها و خدایان ایلیری در اصل ریشه در اسطوره‌شناسی هندواروپایی دارند. در کنار باورهای ترکی و داسی، دین ایلیری بخشی از مجموعۀ اساطیر بالکان کهن به شمار می‌آید. آلبانیایی‌ها نشانه‌هایی از نمادگرایی دینی ایلیری را حفظ کرده‌اند و دین باستانی ایلیری یکی از سرچشمه‌های اصلی باورهای عامیانۀ آلبانیایی است. همچنین برخی ردپای آیین‌های ایلیری در باورهای دینی و خرافی مردمان اسلاو جنوبی امروز
در باورهای دینی و خرافی مردمان اسلاو جنوبی امروز دیده می‌شود. فرقه‌ها. فرقه‌هایی که ریشه در سنت نوسنگی داشتند ــ به ویژه آنهایی که با باروری زمین و کشاورزی مرتبط بودند ــ در سراسر عصر برنز و آغاز عصر آهن در منطقۀ بالکان غربی همچنان مورد عمل قرار می‌گرفتند. این سنت‌ها شامل پرستش «مادر زمین»، پرستش «خورشید» و پرستش «مار» بود. در اوایل عصر آهن، هنر ایلیری‌ها به صورت هندسی و غیر بازنمایانه بود، که شامل ترکیبی از دایره‌های متحدالمرکز، لوزی‌ها، مثلث‌ها و خطوط شکسته می‌شد. این نوع هنر، سخت‌گیرانه و خالی از تخیل
می‌شد. این نوع هنر، سخت‌گیرانه و خالی از تخیل بود و بیشتر برای کشاورزان، دامداران یا جنگجویان ساخته می‌شد. نبود تزئینات پیکره‌ای شاید بازتابی از فقدان آشکار پرستش‌های انسان‌انگارانه در اوایل عصر آهن باشد. هنر هندسی آن دوره که اوج خود را در سدۀ هشتم پیش از میلاد یافت، به نظر می‌رسد تنها ویژگی مشترک بین نواحی مختلف ایلیری باشد، در حالی که زیورآلات هنری یافت شده پس از سدۀ ششم پیش از میلاد بیشتر نشان‌دهندۀ تأثیرات خارجی، عمدتاً از یونان کهن و اتروریای ایتالیا است. شواهد باستان‌شناختی وجود دو فرقۀ اصلی را بر
است. شواهد باستان‌شناختی وجود دو فرقۀ اصلی را بر اساس دو معیار جغرافیایی کلی نشان می‌دهند: پرستش مار عمدتاً در مناطق جنوبی ایلیریا دیده می‌شود، در حالی که نمادهای پرندگان آبی و خورشید در شمال غالب بودند. مار، به عنوان نماد باروری، نگهبان آتشکده و حیوانی زیرزمینی همچنین می‌توانست با پرستش خورشید مرتبط باشد. خورشید. ایلیری‌ها خورشید را به عنوان نیرویی مرکزی و الهی می‌پرستیدند. شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که خورشید نقش مهمی در نظام اعتقادی آنها داشته و در آثار هنری، نمادها و زیورآلات به شکل دایره‌ها و
در آثار هنری، نمادها و زیورآلات به شکل دایره‌ها و پرتوها بازنمایی می‌شده است. در بسیاری از نقوش هندسی و آیینی، خورشید به عنوان سرچشمۀ زندگی، نور و باروری تصویر می‌شد. خدای خورشید در سنت ایلیری اغلب با آسمان و صاعقه پیوند داشت و در بعضی نقش‌ها به صورت خدایی که در دست خود آذرخش دارد دیده می‌شود. ارتباط خورشید با آتشکده و قربانگاه نیز بارز بوده، زیرا تصور می‌کردند خدای خورشید در آنجا صاعقه‌ها را به سوی زمین پرتاب می‌کند. مار. مار یکی از مهم‌ترین توتم‌های حیوانی در میان ایلیری‌ها بود. آنها مار را نه تنها به
در میان ایلیری‌ها بود. آنها مار را نه تنها به عنوان نماد باروری و حاصلخیزی می‌دانستند، بلکه آن را موجودی محافظ، نیرومند و مرتبط با جهان زیرین می‌شناختند. مار در خانه‌ها و اماکن مقدس به عنوان نگهبان یاد می‌شد و باور داشتند حضور آن سعادت، سلامتی و محفاظت در برابر نیروهای شر به همراه دارد. در برخی قبایل ایلیری، افسانه‌هایی وجود داشت که مردم را فرزندان مار یا تحت حمایت این موجود می‌دانستند. این پیوند نشان می‌دهد که مار نه فقط یک حیوان مقدس، بلکه نیا و محافظ اسطوره‌ای برخی گروه‌ها تلقی می‌شده است. ستارگان و
اسطوره‌ای برخی گروه‌ها تلقی می‌شده است. ستارگان و ماه. ایلیری‌ها علاوه بر خورشید، به اجرام آسمانی دیگر همچون ستارگان و ماه نیز توجه ویژه‌ای داشتند. آنها این اجرام را با نیروهای طبیعی، چرخه‌های کشاورزی و حتی سرنوشت انسان‌ها مرتبط می‌دانستند. در برخی سنت‌ها، ماه به باروری زنان و حاصلخیز زمین پیوند داده می‌شد، در حالی که ستارگان به عنوان راهنما و نشانه‌هایی برای مسیر زندگی و سفرها به شمار می‌رفتند. نمادهای ستاره‌ای در زیورآلات و سفال‌های ایلیری دیده شده‌اند که گویای اهمیت آنها در باورهای آیینی و دینی است.
که گویای اهمیت آنها در باورهای آیینی و دینی است. قهرمانان و نیاکان. ایلیری‌ها احترام و ستایش ویژه‌ای برای نیاکان و قهرمانان افسانه‌ای خود قائل بودند. این باور بخشی از آیین‌های تدفین و یادبود آنها را تشکیل می‌داد. در بسیاری از قبایل، قهرمانان به عنوان محافظان قبیله و واسطه‌هایی میان انسان‌ها و نیروهای ماورایی شناخته می‌شدند. ایلیری‌ها باور داشتند که روح نیاکان می‌تواند بر زندگی روزمره آنها اثر بگذارد؛ به همین دلیل در مراسم تدفین و آیین‌های یادبود، هدایایی همچون غذا، سلاح یا زیورآلات همراه مردگان قرار
همچون غذا، سلاح یا زیورآلات همراه مردگان قرار می‌دادند تا در جهان پس از مرگ یاری‌رسان آنها باشد. این امر نشان‌دهندۀ اعتقاد عمیق به زندگی پس از مرگ و نقش ماندگار نیاکان در زندگی قبیله بود. نیایشگاه‌ها. آتش جاویدان. آتش جاویدان در نیفایون. آتش جاویدان در نیایشگاه نیفایون یکی از مکان‌های پرستش در ایلیریای جنوبی بود که در سراسر دوران باستان به خاطر ویژگی‌های طبیعی منحصر به فردش شهرت داشت. این مکان در اطراف بخش‌های پایینی رودخانۀ وویوسه/آئوس، نزدیک آپولونیا، بیلیس و منطقۀ کنونی سلنیکا در آلبانی واقع شده بود.
و منطقۀ کنونی سلنیکا در آلبانی واقع شده بود. ایلیری‌ها پیش از دوران استعمار باستانی در این ناحیه سکونت داشتند و به نظر می‌رسد این محل به دلیل ویژگی‌های خاص طبیعی‌اش از همان زمان به عنوان مکان پرستش استفاده می‌شده است. بر اساس نوشته‌های باستانی، آتش این نیایشگاه هرگز خاموش نمی‌شد تا اینکه جنگی میان آپولونیا و ایلیری‌ها درگرفت. احتمالاً این مکان در سدۀ پنجم پیش از میلاد، پس از پیروزی آپولونیا بر شهر ترونیوم، به دست آپولونی‌ها افتاد. کتیبه‌هایی از آپولونیا و بیلیس به این نیایشگاه اشاره کرده‌اند و سکه‌هایی از
به این نیایشگاه اشاره کرده‌اند و سکه‌هایی از همان شهرها آتش جاویدان و همچنین تصویر حوریان در اطراف آن را نشان می‌دهند. ارتباط با فرقۀ حوریان. این نیایشگاه با پرستش حوریان مرتبط بود. نقش‌برجسته‌ای که در نزدیکی بیلیس کشف شده، حوریان را در کنار پارچه‌ای که به دور آتش نیفایون پیچیده شده نشان می‌دهد. صحنه‌ای مشابه نیز بر روی یک سکۀ نقره از سدۀ یکم پیش از میلاد متعلق به آپولونیا دیده می‌شود که سه حوری را در حال رقصیدن به دور آتش نیفایون به تصویر می‌کشد. این آیین ریشه‌ای بسیار کهن داشت و پرستش بومی ایلیری حوریان
ریشه‌ای بسیار کهن داشت و پرستش بومی ایلیری حوریان بعدها بر آپولونیا اثر گذاشت. ادامۀ این پرستش در دورۀ امپراتوری روم نیز در آپولونیا دیده می‌شود، چنانکه یک کتیبۀ یونانی از سدۀ دوم میلادی با ذکر نام‌های ایلیری گواه آن است. افزون بر این، نیفایون به عنوان یک خانۀ طبیعی حوریان، مکانی سرسبز و زیبا محسوب می‌شد که ساتیرها را نیز به خود جذب می‌کرد. تدفین و زندگی پس از مرگ. در دوران عصر برنز، گورها به صورت مسطح و هم تپه‌های تدفینی ساخته می‌شدند. آیین تدفین در تپه‌ها، به عنوان رسم وارداتی از نخستین موج‌های
در تپه‌ها، به عنوان رسم وارداتی از نخستین موج‌های هندواروپایی دانسته می‌شود که در آغاز عصر برنز در سراسر بالکان گسترش یافت. این شیوۀ تدفین، به ویژه در مناطق مرکزی و جنوبی ایلیریا، پس از پدیدار شدن، بدون وقفه تا اواخر عصر برنز و آغاز عصر آهن ادامه یافت و در این دوره به یک مؤلفۀ ویژه از سنت قومی ایلیریایی‌ها تبدیل شد. از عصر برنز تا آغاز عصر آهن رایج‌ترین شیوۀ تدفین، قرار دادن جسد در حالت خمیده بود؛ رسمی که ریشه در دوران نوسنگی داشت. رسم تدفین در تپه‌ها به صورت خمیده، که در جنوب ایتالیا به ویژه در آپولونیا
خمیده، که در جنوب ایتالیا به ویژه در آپولونیا نیز مشاهده شده است، نشانگر حرکت گروه‌هایی از ایلیریایی‌ها از سواحل شرقی آدریاتیک در آغاز هزارۀ نخست پیش از میلاد می‌باشد. در مقابل سوزاندن اجساد بسیار نادر بود هرچند از میانۀ عصر برنز به بعد به طور کامل قطع نشد. در عصر آهن به ویژه در اواخر سدۀ ششم و اوایل سدۀ پنجم پیش از میلاد افزایش تعداد گورهای سوزاندگی در فرهنگ گلاسی‌ناتس به عنوان نشانه‌ای از احتمال فروپاشی ساختار قبیله‌ای و تغییر در باورهای دینی رایج تعبیر شده است. تغییر شیوه از تدفین به سوزاندن نشانه‌ای از
است. تغییر شیوه از تدفین به سوزاندن نشانه‌ای از ورود اقوام تازه‌ای از شمال دانسته می‌شود. در واقع سوزاندن اجساد در میان ایلیریایی‌های شمالی رایج‌تر شد، در حالی که تدفین سنتی همچنان در جنوب غالب باقی ماند. انتقال تدریجی از رسم سوزاندن به تدفین در دورۀ رومیان را می‌توان نشانه‌ای از اهمیت بیشتر به زندگی پس از مرگ دانست. طی دورۀ رومی، طیف گسترده‌ای از باورهای دینی و آیین‌های تدفینی در ایلیریا پدیدار شد که خود گویای تنوع هویت‌های فرهنگی در این سرزمین بود.
جنگ شناختی شامل هرگونه فعالیت نظامی است که برای تأثیرگذاری بر نگرش‌ها و رفتارها طراحی شده باشد. این نوع جنگ، امتدادی بر جنگ اطلاعاتی با استفاده از پروپاگاندا و اطلاعات نادرست است. ژنرال پائولو روگیرو، فرمانده ناتو، آن را در اهداف از سایر فعالیت‌های مرتبط با اطلاعات متمایز می‌کند: «هدف آن چیزی نیست که افراد فکر می‌کنند، بلکه نحوه تفکر آنهاست.» متصدیان جنگ شناختی قصد دارند از طریق دستکاری اطلاعات و استفاده از ساختارهای یادگیری ماشینی که اطلاعات را در اینترنت توزیع می‌کنند، بر تفکر ، استدلال ، معناسازی ،
توزیع می‌کنند، بر تفکر ، استدلال ، معناسازی ، تصمیم‌گیری و رفتار انسان تأثیر بگذارند. مفهوم. تعریف. جامعه دانشگاهی هنوز به اجماع کاملی در مورد تعریف «جنگ شناختی» نرسیده است. الیور بیکس و اندرو سواب از مرکز بلفر دانشگاه هاروارد (۲۰۱۹) جنگ شناختی را به عنوان «استراتژی‌ای با هدف تغییر نحوه تفکر جامعه هدف و در نتیجه تغییر رفتار آن» تعریف می‌کنند. در همین حال، آلونسو برنال و دیگران از دانشگاه جانز هاپکینز (۲۰۲۰) جنگ شناختی را به عنوان «تسلیح افکار عمومی توسط نهادهای خارجی، با هدف تأثیرگذاری بر سیاست‌های عمومی
خارجی، با هدف تأثیرگذاری بر سیاست‌های عمومی و/یا دولتی، یا تضعیف اقدامات دولت و/یا بی‌ثبات‌سازی نهادهای دولتی» تعریف می‌کنند. لین ژنگرونگ، استاد دانشگاه دفاع ملی، اظهار می‌دارد که اصطلاح «جنگ شناختی» نخستین‌بار در گزارشی از سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) مطرح شد. در این گزارش، جنگ شناختی به‌عنوان عرصه‌ای نوین از رقابت معرفی شده که فراتر از میدان‌های سنتی نبرد همچون زمین، دریا و هوا قرار می‌گیرد. این نوع جنگ به‌عنوان شکلی نامتعارف از نبرد تعریف شده است که با بهره‌گیری از سوگیری‌های شناختی فردی و تفکر
که با بهره‌گیری از سوگیری‌های شناختی فردی و تفکر انعکاسی، و از طریق شبکه‌های فناورانه، به دستکاری در فرآیندهای شناختی انسان می‌پردازد تا تفکر را دگرگون کرده و تأثیرات منفی بر رفتار و تصمیم‌گیری ایجاد کند.» سرلشکر رابرت اچ. اسکیلز ، فرمانده سابق کالج جنگ ارتش ایالات متحده ، زمانی فلسفه عملیاتی ناتو را در این جمله خلاصه کرد: «پیروزی، بیشتر با تسلط بر حوزه انسانی و فرهنگی تعریف می‌شود تا با اشغال مناطق مرتفع جغرافیایی.» لیانگ شیائوبو از دانشگاه ملی فناوری دفاعی معتقد است که جنگ شناختی شکل مهمی از تبلیغات
دفاعی معتقد است که جنگ شناختی شکل مهمی از تبلیغات افکار عمومی، اقناع روانی و مبارزه ایدئولوژیک است که مبتنی بر نظریه‌ها و علوم مدرن بوده و هدف آن به دست گرفتن ابتکار عمل در افکار ، باورها و ارزش‌های مردم است. لین بوژو، پژوهشگر مؤسسه تحقیقات دفاع و امنیت ملی، اشاره می‌کند که در سال ۱۹۹۹، گروهی از پژوهشگران وابسته به آکادمی‌های ارتش آزادی‌بخش خلق چین، مفهوم «جنگ نامحدود» را مطرح کردند؛ مفهومی که به بهره‌گیری از تمامی ابزارها برای توانمندسازی طرف ضعیف به‌منظور شکست دادن طرف قوی و وادار کردن دشمن به پذیرش
شکست دادن طرف قوی و وادار کردن دشمن به پذیرش منافع خود تأکید داشت. در سال ۲۰۰۳، حزب کمونیست چین نظریه «سه جنگ» را وارد آیین‌نامه سیاسی ارتش آزادی‌بخش خلق کرد. سپس در سال ۲۰۱۴، نهادهای پژوهشی نظامی، مفهوم «سلطه شناختی» را معرفی کردند که بر عواملی چون دست‌کاری ایدئولوژیک، عملیات نفوذ و جنگ اطلاعاتی استراتژیک تمرکز داشت. این روند نشان می‌دهد که به‌کارگیری تاکتیک‌های روانی و شناختی از سوی حزب کمونیست چین علیه مردم تایوان، بر پایه یک چارچوب نظری مشخص و هدفمند شکل گرفته است. از این نوع جنگ به عنوان «عملیات
شکل گرفته است. از این نوع جنگ به عنوان «عملیات نفوذ»، «عملیات حوزه شناختی» یا «جنگ حوزه شناختی» نیز نام برده شده است. ارتباط با سایر انواع جنگ. پژوهشگران معتقدند که «جنگ شناختی» یک مفهوم فرعی در چارچوب جنگ منطقه خاکستری یا جنگ هیبریدی است. جنگ شناختی ممکن است حوزه‌های گوناگونی از جمله جنگ تبلیغاتی سنتی، جنگ روانی ، جنگ ایدئولوژیک و جنگ حقوقی را در بر بگیرد. در مقایسه با «جنگ اطلاعاتی» که می‌تواند از راهرسانه‌های اجتماعی آنلاین و شبکه‌های فیزیکی بین فردی، رای‌دهنده‌گان را هدف قرار دهد (Ventre ۲۰۱۶; Libicki
را هدف قرار دهد (Ventre ۲۰۱۶; Libicki ۲۰۲۰; Prier ۲۰۲۰; Di Pietro, Caprolu, Cresci ۲۰۲۱)، و همچنین شناخت و احساسات رأی‌دهندگان را تحریف و دستکاری کند (de Buitrago ۲۰۱۹; Serrano-Puche ۲۰۲۱)، «جنگ شناختی» نه تنها بر دستکاری رسانه‌ای تمرکز دارد، بلکه به حوزه علوم اعصاب نیز گسترش می‌یابد و هدف آن تأثیرگذاری بر عملکردهای مغز فراتر از کانال‌های رسانه‌های جمعی مرسوم است. در میان مفاهیم مختلف مرتبط، در حال حاضر تنها «جنگ شناختی» است که از علوم اعصاب به عنوان سلاحی در کاربردهای عملی استفاده می‌کند و به طور خاص
در کاربردهای عملی استفاده می‌کند و به طور خاص عملکردهای شناختی مغز را هدف قرار داده و بر آنها تأثیر می‌گذارد. در جنگ شناختی، اطلاعات، به عنوان جنگ‌افزاری برای مبارزه عمل می‌کند. در چنین عملیاتی، اطلاعات می‌تواند واقعی یا تا حدی درست و تا حدی نادرست باشد؛ لزوماً نباید کاملاً «اخبار جعلی» باشند. اسناد فاش شده از درون دولت یا اظهارات و اقدامات نامناسب چهره‌های سیاسی، می‌تواند برای ایجاد تفرقه اجتماعی کافی باشد. راجش تمبارای کریشناماچاری (۲۰۰۴) میان جنگ شناختی و جنگ اطلاعاتی تمایز قائل می‌شود. به‌گفته او، «جنگ
جنگ اطلاعاتی تمایز قائل می‌شود. به‌گفته او، «جنگ شناختی» نوعی عملیات است که با هدف اثرگذاری بر آگاهی و رفتار دشمن طراحی می‌شود. این نوع جنگ از ابزارهایی متنوع مانند رسانه‌ها، شبکه‌های اجتماعی، فرهنگ و سیاست بهره می‌گیرد تا بر افکار عمومی و ذهنیت دشمن تأثیر بگذارد یا آن را دستکاری کند. در مقابل، «جنگ اطلاعاتی» به‌عنوان زیرمجموعه‌ای از جنگ شناختی شناخته می‌شود که تمرکز آن بر بهره‌برداری از اطلاعات و فناوری‌هایی نظیر رسانه‌ها، اینترنت، ابزارهای دیجیتال و الکترونیکی برای نفوذ در آگاهی و تغییر رفتار دشمن است.