payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کند. با این حال، هنرمندان بیشتر ترجیح داده‌اند سگ‌هایی کوچک با پوشش موی بلند ترسیم کنند؛ عناصری که هم زیبایی‌شناسی اثر را تقویت کرده و هم امکان پنهان‌سازی نقص‌های نقاشی را فراهم می‌آورد. با پیشرفت دوران رنسانس، مهارت هنرمندان در نمایش واقع‌گرایانهٔ این جزئیات به‌طور چشمگیری افزایش یافت. از سوی دیگر، در سنت بنی‌اسرائیل باستان، سگ‌ها حیواناتی نجس به‌شمار می‌آمدند و به ندرت در دیگر بخش‌های کتاب مقدس به‌عنوان یار یا همراه انسان تصویر شده‌اند؛ نکته‌ای که نشانگر تأثیرپذیری این داستان از فرهنگ‌های همسایه است.
تأثیرپذیری این داستان از فرهنگ‌های همسایه است. زمینه. در میان فرشتگان مقرب که نام آنان در متون آمده است، رافائل به‌ویژه با نقش حفاظت و شفابخشی شناخته می‌شود و نام او نیز به معنای «خدا شفا می‌دهد» تفسیر می‌گردد. با پیدایش و گسترش مفهوم فرشته نگهبان شخصی در اواخر قرون وسطی، رافائل به‌عنوان سرپرست این مرتبه از فرشتگان تلقی شد. در نقش‌برجسته‌ای در گوشه‌ای از کاخ دوک در ونیز (تصویر زیر)، او طوماری در دست دارد که بر روی آن عبارت لاتینی «Efficia fretum quietum» به معنای «خلیج را آرام نگه دار» نگاشته شده است. این
معنای «خلیج را آرام نگه دار» نگاشته شده است. این موضوع برای بازرگانانی که در تجارت‌های دوردست فعالیت می‌کردند، اهمیتی ویژه داشت؛ چراکه برخی نقاشی‌ها احتمالاً به‌عنوان نذر و وسیله‌ای برای حفاظت از یکی از اعضای جوان خانواده که عازم سفری تجاری طولانی بود، سفارش داده می‌شد. حتی برخی از چهره‌های توبیاس در این آثار ممکن است پرتره‌های واقعی باشند. در ادامه روایت کتاب مقدس، توبیاس ازدواج می‌کند؛ احتمالاً اندکی پس از صید ماهی. با این حال، در بسیاری از آثار هنری، به‌ویژه در نقاشی‌های رنسانس ایتالیا، او برای ازدواج
در نقاشی‌های رنسانس ایتالیا، او برای ازدواج بیش از حد جوان به تصویر کشیده شده است، حتی با در نظر گرفتن معیارهای سن ازدواج در دوران باستان و عصر خودشان. در نقاشی‌های پس از حدود سال ۱۵۳۰، به‌ویژه آنهایی که در شمال آلپ خلق شدند، توبیاس اغلب چهره‌ای بالغ‌تر دارد. صحنه روایی اصلی که حضور رافائل را به تصویر می‌کشد، «توبیاس و فرشته» است. محبوبیت این موضوع هنری معمولاً در ارتباط با افزایش ارادت به رافائل در آن دوره توضیح داده می‌شود؛ ارادتی که به‌ویژه از سوی انجمن‌های برادری وابسته به او تقویت می‌گردید. در میان
برادری وابسته به او تقویت می‌گردید. در میان این انجمن‌ها، «انجمن برادری جوانان فرشته مقرب رافائل» در فلورانس اهمیت ویژه‌ای داشت. اعضای این انجمن ــ به استثنای یک بزرگسال غیرروحانی و یک کشیش ــ همگی مرد و در بازه سنی حدود ۱۴ تا ۲۴ سال بودند. در این دوره، نام‌های «رافائل» و «رافائلا» به‌عنوان نام‌های کوچک محبوبیت یافتند. تولد رافائل نقاش، که به‌درستی با نام رافائلو سانتسیو شناخته می‌شود، در سال ۱۴۸۳ نیز به این روند اعتبار بیشتری بخشید. همین امر موجب افزایش تقاضا برای خلق تصاویر رافائل به‌عنوان یک قدیس حامی
برای خلق تصاویر رافائل به‌عنوان یک قدیس حامی شناخته‌شده گردید. نمونه‌ای شاخص از این گرایش، جفت مجسمه‌های چوبی اثر ویت استوس است که به سفارش رافائله توریجیانی، تاجر ابریشم و جواهرات اهل فلورانس، ساخته شد. تاریخچه هنری. این صحنه تا حدود سال ۱۴۵۰ چندان رواج نداشت، اما از آن زمان در شمال ایتالیا، به‌ویژه در فلورانس، به شکلی چشمگیر محبوبیت یافت. این استقبال نزدیک به یک قرن تداوم داشت و نمود آن را می‌توان در حضور چهره‌های کودکانه توبیاس و رافائل در پس‌زمینه مناظر آثار مذهبی مرکزی‌تر مشاهده کرد؛ از جمله در نقاشی
آثار مذهبی مرکزی‌تر مشاهده کرد؛ از جمله در نقاشی "مریم مقدس و کودک" اثر لورنزو دی کردی و "نیایش مغان" اثر فیلیپینو لیپی، که هر دو در گالری ملی نگهداری می‌شوند. ارنست گامبریچ یادآور شده است که تصاویر فلورانسی در فاصله سال‌های ۱۴۲۵ تا ۱۴۷۵ دارای حالتی «متمرکز» بوده‌اند. این آثار ــ که احتمالاً نسخه‌ای از برادران پولایولو الگوی اولیه آنها بوده است ــ اغلب نوجوانی را به تصویر می‌کشند که در جامه‌هایی بسیار فاخر آراسته شده و همراه او سگی سفید و بسیار کوچک دیده می‌شود. در روزگار وازاری نیز، اثر پولایولو در
می‌شود. در روزگار وازاری نیز، اثر پولایولو در جایگاهی برجسته بر دیواره مجسمه اورسنمیکله نصب شده بود. در قرن هفدهم، این موضوع بار دیگر احیا شد و به‌عنوان روشی برای تبدیل یک منظره باروک به نقاشی تاریخیِ معتبرتر مورد استفاده قرار گرفت؛ بدین ترتیب، چهره‌های کودک به اثر افزوده می‌شدند که در مقایسه با محیط اطرافشان بسیار ریز جلوه می‌کردند. این رویکرد درست برعکس شیوهٔ متداول در نقاشی‌های کواتروچنتوی فلورانس بود، جایی که معمولاً پیکره‌های بزرگ در پیش‌زمینه بر صحنه مسلط بودند و منظره صرفاً از خلال شکاف‌هایی که میان
بودند و منظره صرفاً از خلال شکاف‌هایی که میان آنها باقی می‌ماند، دیده می‌شد. چنین ترکیب‌هایی به‌ویژه در قالب چاپ‌ها نیز محبوبیت داشتند. در برخی از ترکیب‌های وسیع باروک، این دو صحنه ــ سفر و صید ماهی غول‌پیکر ــ به‌طور هم‌زمان به تصویر کشیده می‌شدند؛ حتی در یکی از آثار یکی از پیروان پاتینیر، که اکنون در موزه فرانس هالس نگهداری می‌شود، این شخصیت‌ها سه بار در قالب یک منظره جامع به نمایش درآمده‌اند. سه نقاشی آدام السهایمر، هنرمند آلمانی، در اوایل قرن هفدهم به همراه اثر کوچک او با عنوان «توبیاس کوچک» (که امروزه
اثر کوچک او با عنوان «توبیاس کوچک» (که امروزه در فرانکفورت و با ابعاد ۱۲٫۴ در ۱۹٫۲ سانتی‌متر نگهداری می‌شود و بارها در نقاشی‌ها و چاپ‌ها بازآفرینی شده است)، نقطهٔ عطفی در گذار این موضوع هنری به‌شمار می‌روند. در این آثار، آنچه منتقدان «تصویری شاعرانه و ارائه‌ای فضایی از طبیعت» نامیده‌اند، به چشم می‌خورد؛ رویکردی که دیدگاهی نوین به مقولهٔ منظره عرضه می‌کرد و در رم، جایی که السهایمر اقامت داشت، سر و صدای بسیاری برانگیخت. این نقاشی‌ها با قالب افقی خود و چیدمانی که در آن پیکره‌ها نزدیک به نیمی از عرض صحنه را
که در آن پیکره‌ها نزدیک به نیمی از عرض صحنه را دربر می‌گیرند، ویژگی‌های تازه‌ای به نمایش گذاشتند. این موضوع احتمالاً از طریق چاپ‌های اروپایی به گوشه‌های هنر مینیاتور مغول راه یافته است، اگرچه آثار خلق‌شده به‌طور قابل توجهی با روایت اصلی کتاب مقدس فاصله دارند، چرا که احتمالاً هنرمندان هرگز متن اصلی را نخوانده و بسیاری از جزئیات را یا به اشتباه درک کرده‌اند یا عمداً تغییر داده‌اند. در برخی از این تصاویر، توبیاس ممکن است بال داشته باشد و هم او و هم رافائل بدن‌هایی پوشیده از پر داشته باشند؛ این ویژگی‌ها ترکیبی
پوشیده از پر داشته باشند؛ این ویژگی‌ها ترکیبی رنگارنگ از تأثیرات هنری اروپایی، هندی و ایرانی را نشان می‌دهند.
هربرت ریچارد هاگارت (زادهٔ ۲۴ سپتامبر ۱۹۱۸ – درگذشتهٔ ۱۰ آوریل ۲۰۱۴) نظریه‌پرداز فرهنگی، نویسنده و استاد دانشگاه اهل انگلستان بود. او به عنوان بنیان‌گذار مرکز مطالعات فرهنگی معاصر (CCCS) در دانشگاه بیرمنگام، که اغلب به عنوان «مدرسهٔ مطالعات فرهنگی بیرمنگام» شناخته می‌شود، نقشی محوری در تأسیس و شکل‌دهی به رشتهٔ مطالعات فرهنگی ایفا کرد. کتاب پیشگامانهٔ او، "سودمندی بیکاری" (۱۹۵۷)، به عنوان یکی از متون بنیادین این رشته و یک اثر کلاسیک در تحلیل فرهنگ طبقهٔ کارگر و تأثیر رسانه‌های جمعی مورد تحسین قرار گرفته است.
و تأثیر رسانه‌های جمعی مورد تحسین قرار گرفته است. زندگی و تحصیلات. هاگارت در یک خانوادهٔ بسیار فقیر طبقهٔ کارگر در منطقهٔ پاترسبورن شهر لیدز به دنیا آمد. او در کودکی یتیم شد و توسط مادربزرگ و عمه‌هایش بزرگ شد. با وجود پیشینهٔ محروم، هاگارت با کسب بورسیه در دبیرستان کاکبکت (Cockburn High School) و سپس دانشگاه لیدز به تحصیل ادامه داد و در سال ۱۹۳۹ با درجهٔ افتخاری در ادبیات انگلیسی فارغ‌التحصیل شد. در طول جنگ جهانی دوم، هاگارت در توپخانهٔ سلطنتی خدمت کرد و در جبههٔ شمال آفریقا مجروح شد. پس از جنگ، او به
و در جبههٔ شمال آفریقا مجروح شد. پس از جنگ، او به عنوان استاد آموزش بزرگسالان در دانشگاه هال مشغول به کار شد، تجربه‌ای که علاقهٔ او به فرهنگ و زندگی روزمرهٔ طبقهٔ کارگر را عمیق‌تر کرد. کار آکادمیک و تأسیس CCCS. در سال ۱۹۶۴، هاگارت با الهام از موفقیت کتاب "سودمندی بیکاری"، مرکز مطالعات فرهنگی معاصر (CCCS) را در دانشگاه بیرمنگام تأسیس کرد. هدف او ایجاد فضایی آکادمیک برای مطالعهٔ جدی و انتقادی فرهنگ معاصر، به ویژه فرهنگ عامه‌پسند و شیوه‌های زندگی روزمره، در بافت گسترده‌تر تغییرات اجتماعی بود. این مرکز به سرعت
گسترده‌تر تغییرات اجتماعی بود. این مرکز به سرعت به کانونی برای توسعهٔ مطالعات فرهنگی به عنوان یک رشتهٔ بینارشته‌ای تبدیل شد. هاگارت تا سال ۱۹۶۸ ریاست مرکز را بر عهده داشت و در این سال، استوارت هال را به عنوان جانشین خود انتخاب کرد. انتخاب هال تضمین کرد که CCCS به سمت تلفیق نظریه‌های پیچیده‌تر مارکسیستی و ساختارگرایی حرکت کند، در حالی که تعهد هاگارت به تحلیل تجربی و کیفی فرهنگ را حفظ می‌نمود. "سودمندی بیکاری" و اندیشهٔ فرهنگی. کتاب "سودمندی بیکاری: جنبه‌هایی از زندگی طبقهٔ کارگر" (۱۹۵۷) شاهکار هاگارت و سنگ
از زندگی طبقهٔ کارگر" (۱۹۵۷) شاهکار هاگارت و سنگ بنای مطالعات فرهنگی بریتانیایی محسوب می‌شود. این کتاب یک مطالعهٔ قوم‌نگارانه و خودزندگینامه‌ای عمیق از فرهنگ طبقهٔ کارگر بریتانیا در دهه‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ است. هاگارت در این کتاب به تحلیل «فرهنگ قدیم» (old culture) طبقهٔ کارگر—که مبتنی بر همبستگی اجتماعی، نهادهای محلی و اشکال فرهنگی «ارگانیک» بود—در برابر هجوم «فرهنگ جدید» (new culture) رسانه‌های جمعی و مصرف‌گرایی می‌پردازد. او نگران بود که فرهنگ جدید، که او آن را اغلب «شیرین‌ولی‌بی‌مزه» (more candyfloss)
آن را اغلب «شیرین‌ولی‌بی‌مزه» (more candyfloss) می‌خواند، در حال جایگزینی فرهنگ قدیمِ غنی‌تر و مقاوم‌تر است. هاگارت، برخلاف مکتب فرانکفورت، مخاطب را کاملاً منفعل نمی‌دید. او استدلال می‌کرد که مردم عادی، به ویژه طبقهٔ کارگر، در مواجهه با فرهنگ توده‌ای، از «مقاومت» (resilience) و «هوشمندی» (shrewdness) برخوردارند و می‌توانند پیام‌های رسانه‌ای را به روش‌های خود تفسیر و گاهی خنثی کنند. این ایده بعدها توسط استوارت هال در مدل «رمزگذاری/رمزگشایی» بسط داده شد. فعالیت‌های عمومی و اجرایی. هاگارت یک روشنفکر عمومی
عمومی و اجرایی. هاگارت یک روشنفکر عمومی فعال بود و علاوه بر کار آکادمیک، در چندین نقش اجرایی و سیاست‌گذاری فرهنگی خدمت کرد: او در سال ۱۹۷۰ به عنوان "نایب السلطنه" (Trustee) برای "گالری ملی پرتره" منصوب شد. میراث و تأثیر. ریچارد هاگارت به عنوان پدرخواندهٔ مطالعات فرهنگی بریتانیایی شناخته می‌شود. میراث او را می‌توان در موارد زیر خلاصه کرد: اگرچه او بعدها از جهت‌گیری بیش از حد نظری و چپ‌گرایانهٔ برخی از توسعه‌های بعدی مطالعات فرهنگی انتقاد داشت، اما نقش او به عنوان بنیان‌گذار هرگز مورد تردید نبوده است.
او به عنوان بنیان‌گذار هرگز مورد تردید نبوده است. درگذشت. ریچارد هاگارت در ۱۰ آوریل ۲۰۱۴ در خانه‌اش در لندن در سن ۹۵ سالگی درگذشت. از او همسرش، مری، دو پسر و یک دختر به یادگار مانده‌اند.
آرنولد فرانکتی (۱۹۱۱-۷ مارس ۱۹۹۳) آهنگسازی متولد لوکا، ایتالیا بود که بعدها به ایالات متحده مهاجرت کرد و در آنجا به تدریس موسیقی در دانشگاه مشغو شد. سالهای نخستین. فرانکتی در کودکی، نواختن پیانو و آهنگسازی را نزد پدرش، بارون آلبرتو فرانکتی آموخت. سپس در دانشگاه فلورانس، در رشته فیزیک، و در «سالزبورگ موتسارتئوم» (Salzburg Mozarteum)، در رشته موسیقی تحصیل کرد. آنگاه به شهر مونیخ نقل مکان کرد و در آنجا به مدت سه سال نزد ریچارد اشتراوس به تحصیل آهنگسازی و ارکستراسیون پرداخت. او پس از مدت کوتاهی خدمت در ارتش
پرداخت. او پس از مدت کوتاهی خدمت در ارتش ایتالیا در جنگ جهانی دوم،‌ از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸به جنبش زیرزمینی مقاومت ایتالیا ضد موسولینی در کوه‌های آلپ ایتالیا پیوست و در آنجا به فرار خلبانان متفقین کمک کرد. مهاجرت. فرانکتی در سال ۱۹۴۷ به ایالات متحده مهاجرت کرد. در آنجا با آرون کوپلند دوست شد، کسی که با ترتیب دادن اجراهای موسیقی مجلسی فرانکتی در بوستون، نیویورک، فیلادلفیا و واشنگتن دی سی، به این آهنگساز جوان مهاجر کمک کرد تا جایگاه حرفه‌ای خود را به دست آورد. فرانکتی در سال ۱۹۴۸ در در مدرسه موسیقی هارتِ دانشگاه
در سال ۱۹۴۸ در در مدرسه موسیقی هارتِ دانشگاه هارتفورد، کنتیکت مشغول به کار شد، جایی که او رئیس بخش تئوری و آهنگسازی شد و تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۱۹۷۹ در آنجا ماند. از جمله دانشجویان آهنگسازی فرانکتی می‌توان به افراد زیر اشاره کرد: باربارا کولب، مایکل شل، جوئل پلتیه، رابرت بیزر، مارتین برزنیک، هنری گویازدا، نورمن دینرشتاین، گوئینت ون اندن واکر و دیگران. در طول ۴۵ سال اقامت در ایالات متحده، فرانکتی افتخارات و جوایز آهنگسازی را از بنیاد گوگنهایم، موقوفه ملی هنرها، موسسه ملی هنرها و ادبیات و بسیاری از
ملی هنرها، موسسه ملی هنرها و ادبیات و بسیاری از سازمان‌های معتبر دیگر دریافت کردs. او در ۷ مارس ۱۹۹۳ در بیمارستان میدلسکس در کرامول، کنتیکت درگذشت. آثار. فرانکتی در آثار اولیه‌اش، سبک‌های رمانتیک متأخر و نئوکلاسیک را آزمود، اما سپس چیزی را توسعه داد که ایمانوئل ویلهیم (manuel Willheim)، آن را «یک زبان آهنگسازی غیر سریالی و 12 نتی با مواد موتیف دیاتونیک» می‌نامید. فرانکتی در تمام ژانرها از جمله ارکسترال، سمفونیک، مجلسی و تک‌نوازی موسیقی ساخت (از جمله پنج سونات پیانو، آثار مهمی که در چندین رساله دکترا مورد
پیانو، آثار مهمی که در چندین رساله دکترا مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته‌اند)). فرانکتی آثار تئاتری متعددی از جمله اپرای «مردان متاهل به جهنم می‌روند» ("Married Men Go to Hell")‌ (1974) و «دراکولا» ("Dracula" ) (۱۹۷۹) را ساخت. یکی دیگر از آثار مهم تئاتری فرانکتی، «لازاروس» ("Lazarus") (برای راوی و گروه بادی سمفونیک) است که بر اساس کتاب «روح روی یخ» ("Soul on Ice") نوشته الدریج کلیور، فعال جنبش پلنگ سیاه در دهه ۱۹۶۰، ساخته شده است.
حواله نقدی، پرداخت مستقیم پول به یک فرد واجد شرایط است. حواله نقدی می‌تواند بدون قید و شرط یا اینکه مشروط به شروط خاصی باشد. انتقال وجه نقد می‌تواند توسط سازمان‌های خصوصی یا یک دولت محلی-منطقه‌ای انجام شود. حواله‌های نقدی عنصری حیاتی در حوزه سیاست اجتماعی جهانی هستند که برای طیف وسیعی از نیازها، از کاهش فقر گرفته تا مقابله با بحران، به کار می‌روند. انواع. بر اساس هدف. برنامه‌های حواله نقدی را می‌توان به دو نوع اصلی تقسیم کرد. نوع اول، حواله نقدی بشردوستانه است که با هدف رفع نیازهای فوری در شرایط بحرانی
است که با هدف رفع نیازهای فوری در شرایط بحرانی ارائه می‌شود و بر اساس اصول بشردوستانه هدایت می‌شود. نوع دوم، حواله نقدی برای کمک‌های اجتماعی است که بخشی کلیدی از سیاست‌ها و سیستم‌های رفاهی جاری را تشکیل می‌دهد و به‌عنوان ابزاری برای پشتیبانی اجتماعی بلندمدت مورد استفاده قرار می‌گیرد. حواله‌های نقدی بشردوستانه. حواله‌های نقدی بشردوستانه در مواقع اضطراری مانند بلایای طبیعی، درگیری‌ها و قحطی‌ها ارائه می‌شوند و با تمرکز بر امدادرسانی کوتاه‌مدت و فوری، به افراد نیازمند کمک‌های بشردوستانه نجات‌بخشی ارائه
افراد نیازمند کمک‌های بشردوستانه نجات‌بخشی ارائه می‌کنند. از سال ۲۰۱۵، تنها حدود ۶٪ از کمک‌های بشردوستانه به شکل حواله‌های نقدی و کوپن ارائه شده است. با این حال، شواهد نشان می‌دهد که این روش نسبت به کمک‌های غیرنقدی مقرون‌به‌صرفه‌تر است و برای دریافت‌کنندگان نیز مؤثرتر و شفاف‌تر عمل می‌کند. حواله‌های نقدی برای کمک‌های اجتماعی. حواله‌های نقدی در قالب کمک‌های اجتماعی بخشی از سیستم‌های گسترده حمایت اجتماعی محسوب می‌شوند و هدف آن‌ها کاهش فقر و آسیب‌پذیری بلندمدت است. این پرداخت‌ها گروه‌های مختلف جمعیتی، از جمله
است. این پرداخت‌ها گروه‌های مختلف جمعیتی، از جمله بیکاران، والدین مجرد و افرادی با معلولیت یا مشکلات مرتبط با سالمندی را پوشش می‌دهند. بر اساس انتخاب دریافت‌کنندگان. برنامه‌های حواله نقدی ممکن است بر اساس آزمون وسع مالی، مکانیسم نمونه‌گیری تصادفی یا از طریق ارائه خدمات همگانی به دریافت‌کنندگان ارائه شود. آزمون وسع. آزمون وسع مالی ابزاری است برای تعیین اینکه آیا یک فرد یا خانواده واجد شرایط دریافت مزایا، کمک‌ها یا برنامه‌های رفاهی دولتی هستند یا خیر، بر اساس توانایی مالی آن‌ها برای تأمین نیازهایشان بدون این
توانایی مالی آن‌ها برای تأمین نیازهایشان بدون این حمایت‌ها. این نوع آزمون برخلاف پوشش همگانی عمل می‌کند که مزایا را بدون توجه به وضعیت مالی به همه ارائه می‌دهد. با این حال، استفاده از آزمون وسع مالی می‌تواند بار اداری را افزایش دهد و همچنین احتمال ایجاد انگیزه‌های نادرست در دریافت‌کنندگان یا متقاضیان مزایا را بالا ببرد. استفاده از آزمون وسع مالی برای تعیین دریافت‌کنندگان بالقوه کمک‌های نقدی از نظر سیاسی قابل قبول‌تر است، زیرا شمول افرادی که نیاز فوری به کمک ندارند (که به آن «نشت» پول گفته می‌شود) به‌عنوان
ندارند (که به آن «نشت» پول گفته می‌شود) به‌عنوان هدر رفتن منابع تلقی نمی‌شود. این تعیین می‌تواند از طریق فرآیند غربالگری دریافت‌کنندگان بالقوه انجام شود یا با کاهش مبلغ مزایا به‌گونه‌ای که تنها افراد بسیار نیازمند بتوانند از آن بهره‌مند شوند، محقق گردد. با این حال، این روش با مشکلات قابل توجهی همراه است. هزینه‌های تراکنش غربالگری بالا است، زیرا شامل پرداخت هزینه ارزیابی، هزینه سفر داوطلبان برای حضور در محل ارزیابی و بازگشت از آن می‌شود و هم‌چنین خطرات فساد احتمالی نیز وجود دارد. علاوه بر این، ممکن است
احتمالی نیز وجود دارد. علاوه بر این، ممکن است تأثیر منفی بر سرمایه اجتماعی داشته باشد، زیرا نارضایتی از کسانی که مزایا دریافت نمی‌کنند افزایش می‌یابد.
گرایت () آمیزه‌ای گیاهی است که برای تلخ‌کردن و طعم‌دهی آبجو به‌کار می‌رفت و پیش از رواج گستردهٔ رازک محبوب بود. واژه‌های "گرایت" و "آبجوی گرایت" همچنین می‌توانند به نوشیدنی‌ای اشاره داشته باشند که با استفاده از گرایت تولید می‌شود. امروزه اما، گرایت اصطلاحی عامیانه است که به آبجویی اطلاق می‌شود که با رازک ساخته شده اما با گیاهان مشابه گرایت نیز مزه‌دار می‌شود. بافت تاریخی. واژهٔ "گرایت" از ناحیه‌ای در قلمروی کنونی هلند، بلژیک و شمال‌باختری آلمان ریشه می‌گیرد. این واژه به آمیزهٔ گیاهی‌ای اشاره دارد که در آغاز
این واژه به آمیزهٔ گیاهی‌ای اشاره دارد که در آغاز برای بهبود طعم آبجوها، پیش از رواج همگانی رازک، به‌کار می‌رفت. نخستین اشاره به گرایت به اواخر سدهٔ دهم میلادی بازمی‌گردد. در سدهٔ یازدهم، امپراتور مقدس روم هاینریش چهارم امتیاز انحصاری تولید و فروش گرایت ("Grutgerechtigkeit" به‌معنای «مجوز گرایت») را به مقامات محلی مختلف واگذار کرد و بدین‌ترتیب مالیاتی "دفاکتو" بر آبجو تحمیل نمود. کنترل بر گرایت ورود به بازارهای محلی آبجو را محدود می‌کرد — آبجوسازان در یک اسقف‌نشین اجازه نداشتند آبجویی بفروشند که بدون گرایت
اجازه نداشتند آبجویی بفروشند که بدون گرایت محلی فرآوری شده باشد و واردات نیز به همین‌گونه محدود می‌شد. سامانهٔ مجوز گرایت همچنین بر آبجوسازان درون یک شهر اعمال کنترل می‌کرد، چراکه دارندهٔ مجوز "Grutgerechtigkeit" می‌توانست بر پایهٔ مقدار گرایتی که به هر آبجوساز فروخته می‌شد، محاسبه کند چه میزان آبجو تولید کند. بیرون از نواحی‌ای که انحصار گرایت در آن برقرار بود، کشورهای دیگر و مناطق گوناگون نیز آبجوهایی با ادویه تولید می‌کردند، اما آن‌ها را گرایت نمی‌نامیدند. برای نمونه، برخی گونه‌های سنتی آبجوهای بدون رازک
برای نمونه، برخی گونه‌های سنتی آبجوهای بدون رازک همچون "ساهتی" در فنلاند که با شاخه‌های ارس طعم‌دار می‌شود، پس از ورود رازک همچنان باقی مانده‌اند. دستورهای ویژهٔ گرایت اغلب اسرار حفاظت‌شده‌ای بودند. در سال ۱۴۲۰، شورای شهر کلن «... دستور داد زنی آگاه به یک آبجوساز خاص، و نه هیچ‌کس دیگر، آموزش دهد که چگونه [گرایت] بسازد…» گرچه گرایت تا اندازهٔ زیادی در سده‌های چهاردهم و پانزدهم با رازک جایگزین شد، آبجوی طعم‌دارشده با گرایت در وست‌فالن دست‌کم تا سدهٔ هفدهم به‌طور محلی تولید می‌شد. چه در ناحیه‌ای که گرایت وجود
محلی تولید می‌شد. چه در ناحیه‌ای که گرایت وجود داشت و چه بیرون از آن، ادویه‌های سنتی به‌تدریج با رازک جایگزین شدند، در فرایندی کند که میان سدهٔ یازدهم (در جنوب و شرق امپراتوری مقدس روم) تا اواخر سدهٔ شانزدهم (در بریتانیا) در اروپا رخ داد. در بریتانیای سدهٔ شانزدهم، میان «ایل» (که بدون رازک بود) و «آبجو»یی که توسط بازرگانان هلندی آورده می‌شد و رازک‌دار بود، تمایز قائل می‌شدند. در سده‌های جدیدتر اما، واژه‌های "beer" و "ale" مترادف شده‌اند، همان‌گونه که هنوز هم در انگلیسی بریتانیایی تا حد زیادی چنین است، گرچه
در انگلیسی بریتانیایی تا حد زیادی چنین است، گرچه در سال‌های اخیر کاربردی تازه پدید آمده که در آن "ایل" به معنای آبجویی به‌جز لاگر است. عامل اصلی جایگزینی ادویه‌ها با رازک این بود که رازک ارزان‌تر بود (به‌ویژه در ناحیهٔ گرایت، جایی که بهای ادویه‌های طعم‌دهندهٔ آبجو به‌طور مصنوعی بالا نگه داشته می‌شد) و همچنین برای پایدارتر ساختن آبجو کارآمدتر بود. باور بر این است که این اثر نگه‌دارنده تأثیر بزرگی بر جنبش آغازین گذار به رازک داشت، هرچند دیگر گیاهانی که معمولاً در ترکیب‌های گرایت استفاده می‌شدند، برای نمونه
در ترکیب‌های گرایت استفاده می‌شدند، برای نمونه مریم‌گلی، رزماری یا مورت مردابی نیز ویژگی‌های ضدعفونی‌کننده داشتند که احتمالاً عمر انباری آبجو را افزایش می‌داد. سرشاخه‌های صنوبر به‌عنوان یک غذای محلی نیز جنبه‌ای کاربردی دارند؛ زیرا در عرض‌های شمالی همچون فنلاند و آلاسکا فراوان‌اند، درحالی‌که در آلاسکا رازک باید از ۴۸ ایالت جنوبی ایالات متحده وارد شود. مواد رایج. گرایت ترکیبی از گیاهان است که معمولاً شامل موارد زیر می‌شود: دستورهای گرایت تا حدی متفاوت بودند؛ هر تولیدکنندهٔ گرایت گیاهان گوناگونی را برای ایجاد
تولیدکنندهٔ گرایت گیاهان گوناگونی را برای ایجاد طعم و اثرهای منحصربه‌فرد به‌کار می‌برد. دیگر گیاهان افزوده شامل اکلیل کوهی وحشی، میوهٔ برگ‌بو، لیزرورت، میوه ارس، زنجبیل، زیره سیاه، بادیان رومی، جوز هندی، دارچین، نعنا، صمغ و گاهی رازک در مقادیر متغیر می‌شدند (گرچه امروزه گرایت غالباً دقیقاً به‌سبب نداشتن رازک خواسته می‌شود).
لوئیز ساووی (; – ) یک نجیب‌زاده ایتالیایی و نایب‌السلطنه فرانسه، دوشس سوئو ژور اوورن و بوربن، دوشس نمور و مادر شاه فرانسیس اول و مارگریت ناوار بود. او از نظر سیاسی فعال بود و در غیاب پسرش در سال‌های ۱۵۱۵، ۱۵۲۵–۱۵۲۶ و ۱۵۲۹ به عنوان نایب‌السلطنه فرانسه خدمت کرد. خانواده و اوایل زندگی لوئیز ساووی در پونت-دن، دختر ارشد فیلیپ دوم، دوک ساووی و همسر اولش، مارگارت بوربن، متولد شد. برادرش، فیلیبر دوم، دوک ساووی، جانشین پدرش به عنوان حاکم دوک‌نشین و رئیس خاندان ساووی شد. او نیز به نوبه خود توسط برادر ناتنی‌شان، شارل
شد. او نیز به نوبه خود توسط برادر ناتنی‌شان، شارل سوم، دوک ساووی، جانشین شد. از آنجا که مادرش در هفت سالگی درگذشت، او توسط آن دو بوژو، که نایب‌السلطنه فرانسه برای برادرش شارل هشتم بود، بزرگ شد. در آمبواز، او با مارگارت اتریشی (دختر ماکسیمیلیان و ماری بورگوندی) آشنا شد، که نامزد پادشاه جوان بود و لوئیز چند دهه بعد با او مذاکرات صلح انجام داد. ازدواج. لوئیز در سن یازده سالگی، در ۱۶ فوریه ۱۴۸۸ در پاریس با شارل اورلئان، کنت آنگولم، ازدواج کرد. با این حال، او تنها زمانی که پانزده ساله بود، زندگی مشترک با او را
زمانی که پانزده ساله بود، زندگی مشترک با او را آغاز کرد. با وجود اینکه شوهرش دو معشوقه داشت، این ازدواج شاد بود و آنها به کتاب علاقه داشتند. خانه چارلز توسط آنتوانت دو پولینیاک، بانو دو کومبروند، اداره می‌شد که از او دو دختر نامشروع به نام‌های ژان دو آنگولم و مادلین داشت. آنتوانت ندیمه و محرم اسرار لوئیز شد. فرزندان او در کنار فرزندان لوئیز بزرگ شدند. شارل یک دختر نامشروع دیگر به نام سوورن از ژان لو کونته داشت که او نیز در عمارت آنگولم زندگی می‌کرد. او بعداً برای فرزندان نامشروع شوهرش ازدواج ترتیب می‌داد.
برای فرزندان نامشروع شوهرش ازدواج ترتیب می‌داد. فرزند اول آنها، مارگریت، در ۱۱ آوریل ۱۴۹۲ و فرزند دومشان، فرانسیس، در ۱۲ سپتامبر ۱۴۹۴ به دنیا آمدند. وقتی شوهرش پس از اسب‌سواری در زمستان ۱۴۹۵ بیمار شد، او از او پرستاری کرد و هنگام مرگ شوهرش در ۱ ژانویه ۱۴۹۶، غم و اندوه زیادی را متحمل شد. بیوه بودن و مادر بودن. وقتی لوئیز در سن ۱۹ سالگی بیوه شد، ماهرانه فرزندانش را در موقعیتی قرار داد که آینده‌ای امیدوارکننده برای هر یک از آنها تضمین کند. اگرچه آنها به مدت دو سال در کنیاک ماندند، او خانواده‌اش را با به تخت
سال در کنیاک ماندند، او خانواده‌اش را با به تخت نشستن لویی دوازدهم، پسرعموی شوهرش، به دربار منتقل کرد. لوئیز از پیچیدگی‌های سیاست و دیپلماسی آگاه بود و عمیقاً به پیشرفت‌های هنر و علوم در ایتالیای رنسانس علاقه‌مند بود. او اطمینان حاصل کرد که فرزندانش با روحیه رنسانس ایتالیا آموزش ببینند، و همچنین از کمک اعتراف‌کننده ایتالیایی خود، کریستوفورو نومایی از فورلی، بهره‌مند شد. او کتاب‌هایی را به‌طور خاص برای آنها سفارش داد و به فرانسیس ایتالیایی و اسپانیایی آموخت. وقتی لویی دوازدهم در سال ۱۵۰۵ بیمار شد، تصمیم
وقتی لویی دوازدهم در سال ۱۵۰۵ بیمار شد، تصمیم گرفت که فرانسیس جانشین او شود و لوئیز و همسرش آن بریتانی نیز باید بخشی از شورای نیابت سلطنت باشند. او بهبود یافت و فرانسیس مورد توجه پادشاه قرار گرفت، که سرانجام در ۸ مه ۱۵۱۴ دخترش کلود فرانسه را به ازدواج او درآورد. پس از ازدواج، لویی دوازدهم، فرانسیس را به عنوان وارث خود تعیین کرد. مادر پادشاه. با مرگ لویی دوازدهم در ۱ ژانویه ۱۵۱۵، فرانسیس پادشاه فرانسه شد. در ۴ فوریه ۱۵۱۵، لوئیز به عنوان دوشس آنگولم و در ۱۵ آوریل ۱۵۲۴ به عنوان دوشس آنژو منصوب شد. میراث
۱۵ آوریل ۱۵۲۴ به عنوان دوشس آنژو منصوب شد. میراث بوربون‌ها. مادر او یکی از خواهران آخرین دوک‌های شاخه اصلی بوربون بود، پس از مرگ سوزان، دوشس بوربون، در سال ۱۵۲۱، لوئیز، بر اساس نزدیکی خونی، ادعاهایی را نسبت به دوک‌نشین اوورن و سایر دارایی‌های بوربون‌ها مطرح کرد. این امر او (با حمایت پسرش) را به رقابت با چارلز سوم، دوک بوربون، بیوه سوزان، که سوزان برای حل مسئله ارث بوربون به او پیشنهاد ازدواج داده بود، سوق داد. هنگامی که دادخواست او به طرز توهین‌آمیزی توسط چارلز رد شد، لوئیز تلاش‌هایی را برای تضعیف او آغاز
رد شد، لوئیز تلاش‌هایی را برای تضعیف او آغاز کرد. این امر منجر به تبعید چارلز و تلاش او برای بازیابی جایگاه از دست رفته‌اش با جنگ علیه پادشاه شد. او در سال ۱۵۲۷ در حالی که نتوانست زمین‌ها و عناوین از دست رفته خود را بازپس گیرد، درگذشت. لوئیز اوورن را از مصادره‌ها بازپس گرفت و به نام پسرش دوشس شد. نایب‌السلطنه. لوئیز ساووا، به ویژه در سال‌های اولیه سلطنت پسرش، از نظر سیاسی فعال ماند. در دوران غیبت او، او به نمایندگی از او به عنوان نایب‌السلطنه عمل می‌کرد. لوئیز در سال ۱۵۱۵، در طول جنگ پادشاه در ایتالیا، و
در سال ۱۵۱۵، در طول جنگ پادشاه در ایتالیا، و دوباره از ۱۵۲۵ تا ۱۵۲۶، زمانی که پادشاه در جنگ بود و در دوران اسارتش در اسپانیا، به عنوان نایب‌السلطنه فرانسه خدمت کرد. در سال ۱۵۲۴، او یکی از خدمتکاران خود، ژان-یواخیم د پاسانو، را به لندن فرستاد تا مذاکرات غیررسمی با کاردینال وولسی را برای انعقاد پیمان صلح آغاز کند. این مذاکرات موفقیت‌آمیز نبود، اگرچه ممکن است زمینه را برای پیمان مور در سال بعد فراهم کرده باشد. لوئیز ساووی در سال ۱۵۲۵ به‌طور نمادین «سکان» را به دست گرفت و از سلیمان قانونی درخواست کمک کرد، که
دست گرفت و از سلیمان قانونی درخواست کمک کرد، که در اینجا با عمامه در کنار پاهایش نشان داده شده است. او با فرستادن هیئتی به نزد سلیمان قانونی و درخواست کمک، روابط دوستانه‌ای را با امپراتوری عثمانی آغاز کرد، اما این هیئت در مسیر خود در بوسنی گم شد. در دسامبر ۱۵۲۵، هیئت دومی به رهبری جان فرانگیپانی اعزام شد که توانست با نامه‌های محرمانه‌ای به قسطنطنیه، پایتخت عثمانی، برسد و خواستار آزادی شاه فرانسیس اول و حمله به هابسبورگ شود. فرانگیپانی در ۶ فوریه ۱۵۲۶ با پاسخ مثبت سلیمان بازگشت و اولین گام‌های اتحاد فرانسه