payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آریگو بولدرینی (۶ سپتامبر ۱۹۱۵–۲۲ ژانویه ۲۰۰۸) سیاستمدار و پارتیزان ایتالیایی، یکی از برجسته‌ترین چهره‌های جنبش مقاومت ایتالیا و رئیس انجمن ملی پارتیزان‌های ایتالیایی به مدت تقریباً ۶۰ سال بود. زندگی‌نامه. در دوران مقاومت. در سال ۱۹۴۳، بولدرینی به حزب کمونیست ایتالیا که در آن زمان مخفی بود، پیوست و یکی از مروجین اصلی مقاومت در رومانیا بوده است. در طول مقاومت، بولدرینی مرجع کمیته آزادی ملی راونا و رهبر تیپ ۲۸ گاریبالدی ملقب به پارتیزان «ماریو گوردینی» بود. در طول اشغال نازی-فاشیستی، بولدرینی همیشه در
بود. در طول اشغال نازی-فاشیستی، بولدرینی همیشه در ماموریت‌های آزادسازی در رومانیا در خط مقدم بود و به او لقب "بولو" داده بودند، که ادای احترامی به ژنرال پروسی، فریدریش ویلهلم فرایهر فون بولو، بود. در سال ۱۹۴۵، چند روز بلافاصله پس از پایان جنگ، تیپ او هنوز در منطقه‌ای فعال بود که قتل‌عام بیش از ۱۳۰ سرباز تسلیم شده جمهوری سوسیال ایتالیا و برخی از غیرنظامیان فاشیست سابق را در کودویگو انجام داده بود: در سال‌های آخر، محققان تجدیدنظرطلب او را به عنوان عامل اصلی این جنایت معرفی کردند، اما در تحقیقات اولیه پس از
این جنایت معرفی کردند، اما در تحقیقات اولیه پس از جنگ، بولدرینی پیش از محاکمه از همان اتهامات تبرئه شده بود، زیرا نشان داده شد که این قتل‌عام "... خارج از دستور و بدون اطلاع او …" انجام شده است، و شهادت داده شده است که او در روزهای قتل‌عام در جای دیگری بوده است. پس از جنگ. بولدرینی با تبدیل شدن به یکی از معتبرترین و معتبرترین نمایندگان در سطح نهادی، تجسم انگیزه‌های اخلاقی و سیاسی پشت مبارزه مقاومت ایتالیا بوده است: بولدرینی پس از انتخاب شدن به مجلس مؤسسان، اولین رئیس انجمن ملی پارتیزان‌های ایتالیایی شد و
اولین رئیس انجمن ملی پارتیزان‌های ایتالیایی شد و این سمت را از سال ۱۹۴۷ تا ۲۰۰۶ بر عهده داشت. بولدرینی بعداً از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۷۲ به مجلس نمایندگان و از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۹۲ به مجلس سنا انتخاب شد و از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۹۴ بدون وقفه عضو پارلمان بود در سال ۱۹۹۱، بولدرینی به حزب دموکرات چپ پیوست و در سال ۱۹۹۸ به دموکرات‌های چپ پیوست تا اینکه در سال ۲۰۰۵ تصمیم به ترک سیاست گرفت. او در ۲۲ ژانویه ۲۰۰۸ در سن ۹۲ سالگی در زادگاهش راونا درگذشت.
کارناوال ویارجو () یک رویداد کارناوالی است که سالانه در شهر ویارجو در توسکانی ایتالیا برگزار می‌شود. این جشنواره یکی از مشهورترین جشن‌های کارناوال در ایتالیا و اروپا محسوب می‌شود. نمای کلی. ویژگی اصلی آن رژهٔ ارابه‌ها و ماسک‌هایی است که معمولاً از خمیر کاغذ ساخته شده‌اند و کاریکاتورهایی از افراد محبوب مانند سیاستمداران، شومن‌ها و ورزشکاران را به تصویر می‌کشند؛ این رژه در خیابان ویارجو واقع در کنار ساحل محلی برگزار می‌شود. هر ساله، "کارناوال ویارجو" بیش از ۵۰۰۰۰۰ تماشاگر را به خود جذب می‌کند. جشن‌های
از ۵۰۰۰۰۰ تماشاگر را به خود جذب می‌کند. جشن‌های کارناوال هر شبِ آخر هفته در محله‌های مختلف شهر (ریونی) برگزار می‌شود و مشهورترین کافه‌ها، رستوران‌ها، کلوب‌ها و هتل‌های ورسیلیا میزبان مهمانی‌های رنگارنگ نقاب‌دار تا سپیده‌دم هستند. افزون بر این، در طول چهار هفتهٔ جشن، نمایش‌هایی به زبان محاوره‌ای محلی در سراسر شهر روی صحنه می‌رود. کارناوال همچنین دارای عروسک‌های غول‌پیکر تمثیلی از جنس پاپیه ماشه است که بزرگ‌ترین آن‌ها حدود ۲۵۴ کیلوگرم وزن دارد و ارتفاعش به ۱۴ متر می‌رسد. رژهٔ این سازه‌های غول‌آسا در مسیر
۱۴ متر می‌رسد. رژهٔ این سازه‌های غول‌آسا در مسیر حلقه‌ای دو کیلومتری در امتداد تفرجگاه ساحلی دوران لیبرتی ویارِجّو، که با نام «لا پاسه‌جاتا» شناخته می‌شود، برگزار می‌گردد. تاریخچه. اولین رژه کارناوال ویارجو در سال ۱۸۷۳ برگزار شد، زمانی که برخی از مردان ثروتمند طبقه متوسط تصمیم گرفتند رژه‌ای از ارابه‌های آراسته به گل ترتیب دهند؛ تعدادی از شهروندان محلی، به نشانه اعتراض، تصمیم گرفتند ماسک بزنند تا امتناع خود را از مالیات‌های بالایی که مجبور به پرداخت آن بودند نشان دهند. اولین ارابه‌ای که در سال ۱۸۸۳ در این
نشان دهند. اولین ارابه‌ای که در سال ۱۸۸۳ در این رژه برنده شد، نام داشت. نمایشی دقیق از مجسمه لیورنو با همین نام. نماد رسمی کارناوال ویارجو، یک بورلاماکو است که اولین بار در سال ۱۹۳۱ توسط اوبرتو بونتی به تصویر کشیده شد. از سال ۲۰۰۱، تمام جایگاه‌های سیار در یک جایگاه روبرو به نام ساخته شده‌اند. («ارگ کارناوال»). این کارناوال در طول جنگ جهانی اول برگزار نشد و تنها در سال ۱۹۲۱ از سر گرفته شد. در طول جنگ جهانی دوم دوباره متوقف شد و در سال ۱۹۴۶ از سر گرفته شد. از آن زمان به بعد، محبوبیت آن افزایش یافت. در سال
از آن زمان به بعد، محبوبیت آن افزایش یافت. در سال ۱۹۲۵، برای اولین بار، مجسمه‌ساز محلی، آنتونیو دِآرلیانو، از تکنیک قالب کاغذی روی داربست‌های آهنی و چوبی استفاده کرد و بدین ترتیب برای همیشه نحوه ساخت ارابه‌های کارناوال را تغییر داد. از آن زمان، استفاده از پاپیه ماشه به عنصر جدایی‌ناپذیر در ساخت این ارابه‌های غول‌پیکر نمادین تبدیل شده است. در سال ۲۰۱۹، رژه کارناوال به خاطر نمایش یک ارابه که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور وقت آمریکا را در لباس امپراتور بازی "وارهمر ۴۰۰۰۰" به تصویر می‌کشید، توجه بین‌المللی را به
۴۰۰۰۰" به تصویر می‌کشید، توجه بین‌المللی را به خود جلب کرد. بسیاری از ارابه‌ها در رژه‌های قبلی، ترامپ، ولادیمیر پوتین و کیم جونگ اون را به سخره گرفته بودند. ارگ کارناوال ویارجو. مجموعه چشمگیر قلعه "کارناوال ویارجو" در سال ۲۰۰۱ افتتاح شد و بزرگ‌ترین و مهم‌ترین مرکز موضوعی ایتالیا است که به ارابه‌ها و ماسک‌های کارناوال اختصاص داده شده است. این مجموعه شامل شانزده آشیانه بزرگ و کارگاه‌هایی است که ارابه‌های غول‌پیکر در آنها ساخته می‌شوند، آزمایشگاهی که در آن هنر پاپیه ماشه آموزش داده می‌شود، سه بخش موزه و یک
پاپیه ماشه آموزش داده می‌شود، سه بخش موزه و یک آرشیو و مرکز اسناد عکس و فیلم تاریخی. در قلعه "کارناوال ویارجو" می‌توانید از موزه پاپیه ماشه که ارابه‌های نفس‌گیر در آن نگهداری می‌شوند و موزه کارناوال که تاریخ بیش از ۱۰۰ ساله "کارناوال" را از طریق اسناد اصلی، عکس‌ها، طرح‌ها، پوسترها و مدل‌ها به تصویر می‌کشد، بازدید کنید. نماد کارناوال. بورلاماکو شخصیتی دلقک‌مانند است که کارناوال شهر ویارجیو در توسکانی را رهبری می‌کند و نماد این شهر است. بورلاماکو اولین بار در سال ۱۹۳۱ توسط اوبرتو بونتی به تصویر کشیده شد؛
در سال ۱۹۳۱ توسط اوبرتو بونتی به تصویر کشیده شد؛ مسابقه‌ای برای طراحی نماد برگزار شده بود و طرح او برنده شد. او رنگ قرمز و سفید لباس را از رنگ‌های سنتی چترهای ساحل ویارجیو انتخاب کرده بود. جالب آن‌که نام «بورلاماکو» در همان زمان انتخاب نشد، بلکه هشت سال بعد بر او نهاده شد. این نام از رودخانهٔ «بورلاماکا» گرفته شده است؛ رودی که از کنار شهر ویارجو می‌گذرد و در هویت جغرافیایی و تاریخی شهر نقش مهمی دارد. به این ترتیب، شخصیت بورلاماکو نه‌تنها پیوندی با فضای جشن و شادی کارناوال دارد، بلکه به جغرافیا و سنت‌های
و شادی کارناوال دارد، بلکه به جغرافیا و سنت‌های بومی شهر نیز گره خورده است. باز زمان معرفی تا به امروز، بورلاماکو همواره یکی از ارکان اصلی کارناوال ویارِجّو باقی مانده است و تصویر او در پوسترها، تزئینات، رژه‌ها و برنامه‌های رسمی جشنواره حضوری پررنگ دارد. حتی در خارج از ایام کارناوال، مجسمه‌ای دائمی از او در امتداد بلوار ساحلی «لونگوماره» در ویارجو نصب شده است تا یادآور پیوند ناگسستنی شهر و کارناوال با این نماد شاد و رنگین باشد. به همین دلیل، بورلاماکو تنها یک شخصیت خیالی یا ماسکوت نیست، بلکه به‌مثابه بخشی
یک شخصیت خیالی یا ماسکوت نیست، بلکه به‌مثابه بخشی از هویت فرهنگی ویارِجّو تلقی می‌شود؛ نمادی که سنت‌های دیرینهٔ کارناوال، زندگی ساحلی و شور مردمان توسکانی را در قالب چهره‌ای دلقک‌گونه و دوست‌داشتنی بازتاب می‌دهد.
رمان «جاچینتا» که در سال ۱۸۷۹ توسط لوئیجی کاپوآنا منتشر شد، نخستین رمان واقع‌گرایانه‌ و پیشگامان مکتب وریسمو است که در ایتالیا منتشر شد. کاپوآنا که تحت تاثیر نظریات و نگاه تجربی امیل زولا به ادبیات بود و رمان «L'assommoir» او را می‌ستود (هرچند که کاملاً از فرمول‌های ادبی ناتورالیستی آن پیروی نمی‌کرد) این رمان را به وی تقدیم کرد. البته برخی این رمان را به عنوان یک رمان تربیتی منفی در نظر می‌گیرند، چرا که سفر شخصیت اصلی به سوی بلوغ منجر به شکست شخصی در همه جبهه‌ها می‌شود. طرح داستان. رویدادهای داستان در دوره
می‌شود. طرح داستان. رویدادهای داستان در دوره بلافاصله پس از وحدت ایتالیا، اما در مکانی رخ می‌دهد. جاچینتا، دختر پائولو و ترزا مارولی است. او که در رهاشدگی کامل از سوی خانواده‌اش بزرگ شده است، در اوایل نوجوانی توسط بپه، پادوی خانواده، مورد تجاوز قرار می‌گیرد. او بعداً عاشق «آندره‌آ گراس»، کارمند متواضع بانک ایالتی، می‌شود، اما با کنت فاسد «جولیو گریپا دی سن گلسو» ازدواج می‌کند که دوستش ندارد. کنت متوجه رابطه نامشروع همسرش با آندره‌آ می‌شود، اما همچنان موافقت می‌کند که بطور دوستانه با جاچینتا زندگی کند. در
می‌کند که بطور دوستانه با جاچینتا زندگی کند. در طول جشن عروسی‌اش با کنت، جاچینتا در یک اتاق با آندره‌آ رابطه نامشروع برقرار می‌کند که منجر به تولد یک دختر بچه می‌شود. جاچینتا هرگز اجازه نمی‌دهد بچه به کنت نزدیک شود، زیرا نمی‌خواهد اسباب انزجار او را فراهم کند. مادر جاچینتا که نگران دخترش است، برای حفظ وجهه هم که شده، تصمیم به بیرون کردن آندره‌آ از خانه می‌کند؛ جاچینتا معشوقش را تحت فشار قرار می‌دهد تا شغلش را رها کند و با پولی که او به آندره‌آ پیشنهاد می‌دهد زندگی کنند. از این لحظه به بعد، آندره‌آ متوجه
زندگی کنند. از این لحظه به بعد، آندره‌آ متوجه می‌شود که دیگر جاچینتا را دوست ندارد، هرچند شجاعت کافی برای قطع کامل رابطه‌شان را نیز ندارد. سپس دختر کوچک این دو در پی ابتلا به دیفتری می‌میرد؛ بی‌تفاوتی آندره‌آ به چنینی فاجعه‌ای باعث می‌شود جاچینتا دریابد که چرا آن عشق دیوانه‌وار به این سرعت پایان یافت و از آنجایی که زندگی‌اش دیگر معنایی ندارد، خودکشی می‌کند. شخصیت‌ها. جاچینتا (Giacinta): شخصیت اصلی رمان است که پس از یک دوره نوجوانی دشوار، قراردادها و ریاکاری جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کند را به چالش می‌کشد
جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کند را به چالش می‌کشد و موقتاً بر آنها پیروز می‌شود. جاچینتا یک مورد آسیب‌شناختی است که بحران او توسط کاپوآنا و روایتگر خود دیگر او، «دکتر فولینی» مشاهده و تحلیل می‌شود. آندریا گراس (Andrea Gerace): کارمند بانک، و تنها عشق واقعی جاچینتا، و پدر دخترش، که ثابت می‌کند مردی ضعیف است در پایان، او سعی می‌کند مخفیانه فرار کند، اما شکست می‌خورد. کنت جولیو گریپا دی سن گلسو (Count Giulio Grippa di San Gelso) : کنت فاسد و شوهر جاچینتا ترزا مارولی (Teresa Marulli): مادر جاچینتا، که زنی است
مارولی (Teresa Marulli): مادر جاچینتا، که زنی است حریص با معشوقه‌های فراوان، که پس از مطیع کردن شوهرش، جایگاه اجتماعی و اقتصادی‌اش اندکی ارتقا می‌یابد و معشوق مدیر بانک ایالتی می‌شود. او نمی‌تواند به رابطه نامشروع آندره‌آ با دخترش پایان دهد. پائولو مارولی (Paolo Marulli): پدر جاچینتا، شخصیتی ضعیف، اما تنها کسی که واقعاً جاچینتا را دوست داشت. بپه (Beppe): متجاوز جاچینتا، مرد جوان حیله‌گری. تاریخچه نشر. این رمان که نخستین بار در سال ۱۸۷۹ در میلان (بریگولا) منتشر شد، در سال ۱۸۸۵ با اصلاحات کامل توسط جانوتا از
شد، در سال ۱۸۸۵ با اصلاحات کامل توسط جانوتا از کاتانیا دوباره منتشر شد. در سال ۱۸۸۶، دوباره توسط جانوتا، نسخه جدید با مقدمه نویسنده همراه بود. سومین ویرایش اصلاح‌شده (که دوباره توسط جانوتا و با مقدمه‌ای از نویسنده منتشر شد) در سال ۱۸۸۹ منتشر شد. اقتباس‌ها. در سال 1888، کمدی پنج پرده ای به همین نام، نوشته خود نویسنده، روی صحنه رفت. در سال 1980، این رمان مورد اقتباس یک مینی سریال تلویزیونی سه قسمتی به کارگردانی جانلوئیجی کالدرونه با بازی فرانکا ماریا دمونتی، بپه کیریچی، ترزا ریچی و ورونیکا لازار قرار گرفت.
داریو پدرتی (زادهٔ ۱۹۵۷) از اعضای پیشین NAR بود. او در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ رهبر جبهه دانشگاهی اقدام ملی (FUAN) شاخهٔ رم شد و سپس به مبارزهٔ مسلحانهٔ نئوفاشیستی پیوست. پدرتی در چندین عملیات مسلحانه شرکت کرد تا این‌که در دسامبر ۱۹۷۹ بازداشت شد. زندگی‌نامه. پدرتی، که پیش‌تر نامزد فرانچسکا مامبرو و هم‌مدرسه‌ای جوزپه دیمیتری در دبیرستان «ویونا» در منطقهٔ اور رم بود، مدتی مسئول داوطلبان ملی (گروه نظم‌دهندهٔ جنبش اجتماعی ایتالیا) بود. او سپس رهبر شاخهٔ رم FUAN شد و اطراف خود را با ده‌ها فعال سیاسی پر کرد. دفتر FUAN
خود را با ده‌ها فعال سیاسی پر کرد. دفتر FUAN تحت رهبری او به پایگاهی نیمه‌مستقل تبدیل شد که هم فعالیت سیاسی و هم زندگی اجتماعی در آن جریان داشت. با بسته شدن دفتر توسط حزب، اعضا خودشان اجاره را پرداختند. در سال ۱۹۷۷ پدرتی با گروه نخستین نار تماس گرفت و در نخستین قتل این گروه شرکت کرد: قتل روبرتو شیالابا، دانشجوی لوطا کونتینوا، در ۲۸ فوریه ۱۹۷۸ به‌عنوان یادبود میکی مانتاکاس. در این عملیات پدرتی همراه با والریو فیوراوانتی، فرانکو آنسلمی، الساندرو آلیبراندی، فرانچسکو بیانکو، پائولو کوردارو و ماسیمو رودولفو
فرانچسکو بیانکو، پائولو کوردارو و ماسیمو رودولفو حضور داشت. در ۹ ژانویهٔ ۱۹۷۹ او به همراه فیوراوانتی و الساندرو پوچی به استودیوی رادیو چیتا فوتورا حمله کرد و در جریان برنامهٔ فمینیستی «رادیو دونا» آتش‌سوزی و تیراندازی به راه انداخت که در آن چند مجری زن زخمی شدند. در ۱۶ ژوئن ۱۹۷۹ او همراه چند نفر دیگر به دفتر حزب کمونیست ایتالیا در محلهٔ اسکویلیو رم حمله کردند که در آن بیش از ۵۰ نفر حضور داشتند. پرتاب نارنجک دستی و تیراندازی باعث زخمی شدن ۲۵ نفر شد. پدرتی در ۵ دسامبر ۱۹۷۹ در جریان سرقت مسلحانه‌ای در رم
در ۵ دسامبر ۱۹۷۹ در جریان سرقت مسلحانه‌ای در رم بازداشت شد. او در سال‌های بعد متهم و محکوم به باند مسلح، قتل، سرقت و حمل اسلحه شد. در ۱۹۹۳ به برنامهٔ بازپروری زندانیان وارد شد اما در ۱۹۹۴ دوباره به دلیل تلاش برای سرقت مسلحانه دستگیر و همهٔ امتیازاتش لغو شد.
الساندرو آلیبراندی (؛ ۱۲ ژوئن ۱۹۶۰ – ۵ دسامبر ۱۹۸۱) یک تروریست ایتالیایی و عضو نیروهای مسلح انقلابی بود. او در جریان یک تیراندازی با پلیس در رم، هنگام تلاش برای سرقت سلاح‌های آن‌ها، کشته شد. زندگی‌نامه و خانواده. پدر الساندرو، آنتونیو آلیبراندی، از خانواده‌ای مرفه از مالکان زمین در چیویتاوکیا بود. او در دوران دانشجویی رشتهٔ حقوق، یک فعال راست افراطی به‌شمار می‌رفت و از دسامبر ۱۹۵۳ وارد قوه قضائیه ایتالیا شد و به مدت پانزده سال در رم به عنوان قاضی تحقیق خدمت کرد. او و همسرش سه فرزند داشتند: الساندرو (زادهٔ
کرد. او و همسرش سه فرزند داشتند: الساندرو (زادهٔ ۱۲ ژوئن ۱۹۶۰)، کریستینا و لورنزو. آلیبراندی در دبیرستان "Liceo Scientifico Statale John Fitzgerald Kennedy" در محلهٔ مونته‌ورد درس خواند. گفته می‌شود که گاهی با اسلحه‌ای بر کمر در راهروهای دبیرستان قدم می‌زد. فعالیت سیاسی. آلیبراندی از جوانی در جنبش اجتماعی ایتالیا (MSI) فعال شد؛ نخست در شاخهٔ "جبههٔ جوانان" و سپس در FUAN (جبههٔ دانشگاهی اقدام ملی). هم‌رزمانش به او لقب «علی‌بابا» داده بودند. او به سرعت به سمت فعالیت‌های مسلحانه گرایش پیدا کرد. دوستان و
سمت فعالیت‌های مسلحانه گرایش پیدا کرد. دوستان و هم‌مدرسه‌ای‌هایش همچون والریو «جوسوا» فیوراوانتی، ماسیمو کارمیناتی و فرانکو آنسلمی نیز به او پیوستند؛ همگی از انفعال MSI در برابر «تهاجم کمونیستی» خشمگین بودند. مبارزهٔ مسلحانه. آلیبراندی در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ به نیروهای مسلح انقلابی (NAR) پیوست. این گروه یکی از شاخص‌ترین سازمان‌های تروریستی راست افراطی در دورهٔ سال‌های سرب بود. او در عملیات‌های متعددی نقش داشت، از جمله حملات مسلحانه به بانک‌ها، پلیس و اعضای گروه‌های چپ افراطی. در میان عملیات‌های نسبت‌داده‌شده
چپ افراطی. در میان عملیات‌های نسبت‌داده‌شده به او، تیراندازی به یک گشت پلیس و مشارکت در ترور چند فعال کمونیست برجسته قرار دارد. پلیس او را به‌عنوان فردی «بسیار خطرناک» توصیف می‌کرد که مهارت زیادی در استفاده از سلاح داشت و به‌ویژه در حلقهٔ مسلح دوستانش، احترام زیادی به دست آورده بود. او همچنین در برخی ارتباطات غیررسمی با بریگادهای سرخ نقش واسطه‌گر داشت، گرچه روابط میان دو جریان راست و چپ افراطی عموماً خصمانه بود. مرگ. در ۵ دسامبر ۱۹۸۱، آلیبراندی به‌همراه چند تن دیگر در رم کمین گذاشت تا اسلحهٔ یک گشت پلیس را
تن دیگر در رم کمین گذاشت تا اسلحهٔ یک گشت پلیس را به سرقت ببرد. در جریان این اقدام، میان او و نیروهای پلیس تبادل آتش رخ داد. آلیبراندی بر اثر اصابت گلوله کشته شد، در حالی که تنها ۲۱ سال داشت. مرگ او به‌سرعت بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های ایتالیا پیدا کرد. طرفداران راست افراطی او را «شهید» خواندند و مخالفانش مرگش را نتیجهٔ طبیعی انتخاب راه خشونت و تروریسم دانستند. پیامدها. مرگ آلیبراندی ضربه‌ای برای شبکهٔ NAR محسوب شد. بسیاری از اعضای باقی‌مانده یا دستگیر شدند یا به زیرزمین رفتند. بااین‌حال، برای سال‌ها نام
یا به زیرزمین رفتند. بااین‌حال، برای سال‌ها نام او در محافل راست افراطی به‌عنوان نمادی از «جوانی فداکار در راه مبارزه با کمونیسم» تکرار می‌شد. از سوی دیگر، خانوادهٔ او، به‌ویژه پدرش آنتونیو آلیبراندی که یک قاضی شناخته‌شده بود، در معرض انتقادهای شدید قرار گرفتند. برخی رسانه‌ها قوهٔ قضائیه را به «مدارا با افراط‌گرایان راست‌گرا» متهم کردند. یادبود. چهرهٔ آلیبراندی همچنان در برخی محافل راست افراطی ایتالیا گرامی داشته می‌شود. در سال‌های بعد از مرگش، پوسترها، شعارها و تجمع‌هایی با یاد او برگزار شد. در مقابل،
شعارها و تجمع‌هایی با یاد او برگزار شد. در مقابل، گروه‌های دموکراتیک و چپ‌گرا این یادبودها را «تلاش برای قهرمان‌سازی از یک تروریست» می‌دانند.
روابط دوجانبه بین ایتالیا و تایوان با روابط دیپلماتیک رسمی از سال ۱۹۱۳ تا ۱۹۴۱ و از سال ۱۹۴۴ تا ۱۹۷۰ آغاز شد، اما این روابط با جنگ جهانی دوم قطع شد. از ۶ نوامبر ۱۹۷۰، ایتالیا جمهوری خلق چین را تحت عنوان «سیاست چین واحد» به رسمیت شناخته و بنابراین روابط خود را با تایوان از طریق کانال‌های غیررسمی حفظ می‌کند. پیوندهای تجاری. علیرغم فقدان روابط دیپلماتیک، روابط تجاری بین ایتالیا و تایوان در سال ۲۰۱۴ به ۴٫۱۳ میلیارد دلار آمریکا رسید و ایتالیا پنجمین شریک تجاری بزرگ تایوان در اروپا بود. تقریباً ۴۰ شرکت تایوانی در
تایوان در اروپا بود. تقریباً ۴۰ شرکت تایوانی در سال ۲۰۱۱ به ارزش ۳۲۲ میلیون دلار آمریکا در ایتالیا سرمایه‌گذاری کردند. در سال ۲۰۱۵، مجلس نمایندگان، مجلس سفلا پارلمان ایتالیا، لایحه‌ای را در مورد اجتناب از مالیات مضاعف با تایوان تصویب کرد. توافقی در این زمینه در سال ۲۰۱۶ تکمیل شد. دفاتر نمایندگی. دفتر نمایندگی تایپه در رم، نماینده تایوان است. این دفتر همچنین مسئولیت سان مارینو، مالت، آلبانی و مقدونیه را بر عهده دارد. این دفتر در سال ۱۹۹۰ با عنوان "انجمن اقتصادی و فرهنگی تایپه" تأسیس شد و در سال ۱۹۹۶ نام
و فرهنگی تایپه" تأسیس شد و در سال ۱۹۹۶ نام فعلی خود را برگزید. نهاد دیگری که در میلان مستقر است و با نام "مرکز خرید خاور دور" شناخته می‌شود، پیش از این در اوایل دهه ۱۹۷۰ به عنوان یک دفتر تجاری تأسیس شده بود. این نهاد اکنون با نام «مرکز تجارت تایوان» شناخته می‌شود و توسط شورای توسعه تجارت خارجی تایوان اداره می‌شود. به همین ترتیب، ایتالیا توسط دفتر توسعه اقتصادی، تجاری و فرهنگی ایتالیا در تایپه نمایندگی می‌شود. این دفتر در شکل فعلی خود در سال ۱۹۹۵ تأسیس شد این دفتر در ابتدا در سال ۱۹۸۹ به عنوان «مرکز تجارت و
دفتر در ابتدا در سال ۱۹۸۹ به عنوان «مرکز تجارت و اقتصادی ایتالیا» تأسیس شد. ترتیبات افتتاح دفتر از طریق شرکت بازرگانی سان شین، نماینده محلی خودروهای فیات در تایوان، انجام شد. در سال ۱۹۹۲، این دفتر به «دفتر توسعه تجارت ایتالیا» تغییر نام داد. در همان سال، صدور ویزا نیز آغاز شد. پیش از این، درخواست‌های ویزا به کنسولگری کل ایتالیا در هنگ کنگ ارسال می‌شد. برخلاف سایر کشورها، در طول بحران سارس در سال ۲۰۰۳، ایتالیا محدودیت‌های سفر یا قرنطینه‌ای برای گردشگران تایوانی اعمال نکرد و دفتر توسعه اقتصادی، تجاری و
تایوانی اعمال نکرد و دفتر توسعه اقتصادی، تجاری و فرهنگی ایتالیا به صدور ویزا طبق روال عادی ادامه داد. تاریخچه. در طول حکومت ژاپن بر تایوان، ژاپن و ایتالیا روابط دیپلماتیک داشتند. تا سال ۱۹۷۰، جمهوری چین (تایوان) توسط یک سفارت در رم و یک کنسولگری عمومی در میلان نمایندگی می‌شد. این سفارت جدا از سفارت جمهوری چین در واتیکان بود که اگرچه در خاک ایتالیا واقع شده است، اما همچنان در واتیکان معتبر است. این امر منجر به سردرگمی در سال ۱۹۸۹ پس از اعتراضات میدان تیان‌آن‌من در پکن شد، زمانی که ایتالیایی‌ها در خارج از
در پکن شد، زمانی که ایتالیایی‌ها در خارج از سفارت اعتراض کردند و معتقد بودند که این سفارت متعلق به جمهوری خلق چین است. خطوط هوایی چاینا ایرلاینز تایوان پروازهای بین تایپه و رم را در سال ۱۹۹۵ آغاز کرد که در سال ۲۰۰۳ به یک سرویس کد مشترک با آلیتالیا تبدیل شد در سال ۲۰۰۵، به رئیس‌جمهور وقت، چن شویی بیان، اجازه داده شد تا با یک پرواز چارتر خطوط هوایی چین، برای شرکت در مراسم تشییع جنازه پاپ ژان پل دوم وارد ایتالیا شود. در سال ۲۰۱۴، تایوان پس از آنکه دولت ایتالیا پیشنهاد داد که به جای یک کشور، به عنوان یک نهاد
پیشنهاد داد که به جای یک کشور، به عنوان یک نهاد شرکتی در نمایشگاه اکسپو ۲۰۱۵ میلان حضور داشته باشد، تصمیم گرفت در این نمایشگاه شرکت نکند. در سال ۲۰۲۰، تایوان به عنوان بخشی از دیپلماسی پزشکی خود در پاسخ به بیماری همه‌گیر کووید-۱۹، تجهیزات و ملزوماتی را به ایتالیا اهدا کرد. تجهیزات اهدایی شامل ۱۵ دستگاه تنفس مصنوعی بود که در آوریل ۲۰۲۰ به بیمارستان‌های منطقه لومباردی که به شدت آسیب دیده بود، اهدا شد. در سپتامبر ۲۰۲۴، کمیته امور خارجه مجلس نمایندگان ایتالیا به اتفاق آرا قطعنامه‌ای را تصویب کرد که از مشارکت
به اتفاق آرا قطعنامه‌ای را تصویب کرد که از مشارکت تایوان در سیستم سازمان ملل متحد حمایت می‌کرد. در ژانویه ۲۰۲۵، مارکو اوسناتو رهبری هیئتی از قانونگذاران ایتالیایی از احزاب مختلف را به تایوان بر عهده داشت و با شن یو-چونگ، مقام تایوانی، دیدار کرد.
روابط ایتالیا و مالت روابط دوجانبه بین جمهوری ایتالیا و جمهوری مالت است. هر دو کشور اندکی پس از استقلال مالت روابط دیپلماتیک رسمی برقرار کردند. هر دو کشور عضو اتحادیه اروپا، سازمان امنیت و همکاری اروپا، اتحادیه مدیترانه و سازمان ملل متحد هستند. تاریخچه. روابط پیش از استقلال. مالت و شبه‌جزیره ایتالیا با توجه به نزدیکی‌شان، سابقه طولانی در روابط دارند. مالت بخشی از پادشاهی نورمن‌ها در سیسیل بود و تا سال ۱۱۹۴ با پادشاهی ایتالیا در ارتباط بود. پادشاهی ناپولی در جنگ علیه اشغال جزیره توسط فرانسه درگیر شد. زبان
جنگ علیه اشغال جزیره توسط فرانسه درگیر شد. زبان ایتالیایی از زمان شوالیه‌های مهمان‌نواز تا زمان کنترل بریتانیا، زبان رسمی مالت بود. در سال ۱۸۰۰، مالت به یک کشور تحت‌الحمایه تبدیل شد که به‌طور مشترک توسط ناپل و بریتانیا اداره می‌شد، اگرچه دومی نفوذ بیشتری داشت. تا سال ۱۸۱۳، این جزیره به مستعمره بریتانیا تبدیل شد و بنابراین از حوزه ایتالیا خارج شد، اگرچه حضور فرهنگ و زبان ایتالیایی همچنان قوی بود. در واقع، طرح‌های ایتالیایی در این جزیره در آوریل ۱۹۳۳ برجسته شد، زمانی که فرانچسکو گینتا، معاون وزیر کابینه
شد، زمانی که فرانچسکو گینتا، معاون وزیر کابینه ایتالیا، در بازدید از این جزیره اظهار داشت که در خاک ایتالیا است و آینده این جزیره در اتحاد کامل با ایتالیا قرار دارد. این دو کشور در طول جنگ جهانی دوم با هم درگیر شدند، زمانی که ایتالیا در طول محاصره مالت، جزیره را بمباران کرد. رد فاشیسم موسولینی و حمایت از نازی‌ها توسط مالت منجر به بمباران مالت توسط ایتالیا به مدت دو سال بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۲ شد. روابط مستقل. ایتالیا اولین کشوری بود که پس از استقلال مالت و عضویت کامل آن در سازمان ملل، یک مأموریت دیپلماتیک
عضویت کامل آن در سازمان ملل، یک مأموریت دیپلماتیک در مالت تأسیس کرد و اولین کشوری بود که سفیر مقیم (از آن زمان ساکن "ویلا بل ایر" در تاکسبیکس) منصوب کرد. در اول دسامبر ۱۹۶۴، اولین سفیر ایتالیا اعتبارنامه خود را به فرماندار کل، سر موریس دورمن، تقدیم کرد. در سال ۱۹۸۰، مالت با ایتالیا توافقنامه بی‌طرفی امضا کرد که بر اساس آن مالت موافقت کرد که وارد هیچ اتحادی نشود و ایتالیا موافقت کرد که بی‌طرفی مالت را تضمین کند. روابط مالت با ایتالیا «به‌طور کلی عالی» توصیف شده است. روابط دیپلماتیک. ایتالیا یک سفارت در
شده است. روابط دیپلماتیک. ایتالیا یک سفارت در والتا دارد. مالت دارای یک سفارت در رم و ۱۸ کنسولگری افتخاری است (در باری، بولونیا، برشا، کالیاری، کاتانیا، جنوآ، لیورنو، میلان، ناپل، پالرمو، پروجا، ونیز، رجو کالابریا، ساونا، سیراکوز، تورین و تریسته).
چزاره پاسکارلا (۲۸ آوریل ۱۸۵۸ رم – ۸ مه ۱۹۴۰ رم)، شاعر و نقاش، روزنامه‌نگار و تصویرگر ایتالیایی بود. او در سال ۱۹۳۰ به عضویت آکادمی سلطنتی ایتالیا منصوب شد. زندگینامه. پاسکارلا در ۲۸ آوریل ۱۸۵۸ در رم متولد شد. پس از فرار اولیه از مدرسه علمیه فراسکاتی، در مؤسسه هنرهای زیبای رم، تحت راهنمایی نقاش اهل پرو، دومنیکو بروسکی (1840-1910)، تحصیل کرد، اما بیش از تحصیلات دانشگاهی، مجذوب زندگی هنری و اجتماعی شهر بود. پایتخت جدید مملو از نوآوری‌ها، ایده‌ها، پروژه‌ها و هیجان بود و پاسکارلای بیست ساله خود را غرق در آند و
بود و پاسکارلای بیست ساله خود را غرق در آند و شروع به معاشرت با هنرمندان دنیادیده و نوآور آن کرد. مرتباً به کافه گرکو رفت و آمد داشت، با هنرمندانی که از نظر بی‌قراری و میل به نوآوری بیشترین شباهت را به او داشتند، روابط برقرار کرد، با کروناکا بیزانتینا و بعداً با فانفولا دلا دومنیکا همکاری کرد و همین‌ها بودند که نخستین آثار او را منتشر کردند. او کار خود را به عنوان روزنامه‌نگار و تصویرگر برای نشریات رُمی کاپیتان فراکاسا ("Capitan Fracassa") و فانفولا دلا دومنیکا ("Fanfulla della domenica")، آغاز کرد. فعالیت
("Fanfulla della domenica")، آغاز کرد. فعالیت ادبی او در سال ۱۸۸۱ با انتشار غزل‌هایی (sonnet) به گویش رومانسکو آغاز شد. در همان دوره، او با گابریل دانونزیو دوست شد. نخستین آثار برجسته او، «"Er morto de campagna"» (۱۸۸۱) و «سرود» ("La serenata") (۱۸۸۲)، غزل روایی کوتاهی بودند که به گویش و با رنگ‌آمیزی واقع‌گرایانه تیره‌ای نوشته شده بودند. او که شخصیت بی‌قراری داشت، پس از سفرش به ساردینیا در سال ۱۸۸۲ به همراه دانونزیو و ادواردو اسکارفولیو برای کشف دنیایی که مرموز و باستانی تلقی می‌شد، به سفرهای گسترده خود به
و باستانی تلقی می‌شد، به سفرهای گسترده خود به هند، ژاپن، ایالات متحده، چین، آرژانتین و اروگوئه ادامه داد و نقاشی‌ها و مشاهدات زیرکانه و تندوتیز ​​خود را در دفترچه‌هایش ثبت کرد. با این حال، این مرد عمیقاً به شهرش، محل ممتاز بسیاری از آثارش، وابسته بود و تمام عمرش را در کامپو مارزیو، بین خیابان‌های پورتوگسی، پونتفیچی آل آگوستئو، دلا اسکروفا، لائورینا و دل کورسو گذراند. در همین حال، او «ویلا گلوریا» ("Villa Gloria") (۱۸۸۶) را منتشر کرد، ۲۵ غزل درباره تلاش برادران کایرولی برای آزادسازی رم در جریان وحدت
برادران کایرولی برای آزادسازی رم در جریان وحدت ایتالیا، که به طرز غم‌انگیزی با نبرد ویلا گلوری به پایان رسید. این مجموعه که روایتی از دیدگاه یک رومی عوام به رخدادها بود، توسط جوزوئه کاردوچی به عنوان یک شاهکار ستوده شد، چرا که باور داشت که پاسکارلا شعر گویشی را به سطح حماسی رسانده است. اما شناخته‌شده‌ترین اثر پاسکارلا «کشف آمریکا» (La scoperta dell'America) (1894) است، روایتی از سفر کریستف کلمب که هم طنز زیرکانه‌ای دارد و هم عمیقاً ملی‌گرایانه است. این اثر به طور فزاینده‌ای مورد توجه عموم قرار گرفت.
اثر به طور فزاینده‌ای مورد توجه عموم قرار گرفت. پاسکارلا در سال 1904 به همراه دیگر هنرمندان، از جمله جوزپه فراری، گروه «بیست و پنجمین کامپانیا رومانا» (XXV della campagna romana) را تأسیس کرد. حتی قبل از جنگ جهانی اول، حدود سال ۱۹۱۱، شروع ناشنوایی پاسکارلا، تمایل ذاتی او به تنهایی، و احتمالاً آگاهی روزافزون از اینکه او به دوران دیگری تعلق دارد، باعث شد که او علی‌رغم اصرار دوستان و تحسین‌کنندگانش، کاملاً از دنیای ادبی رم کناره‌گیری کند. او روی «داستان ما » (Storia nostra)، یک مجموعه غزل با مقاصد حماسی کار