payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قابل توجه بود: با وجود تردید در مورد ارزش این شبه‌نظامیان، تمام سفرای ونیزی، فرانسوی و اسپانیایی برای آشکار کردن تعداد و اندازه آنها با یکدیگر رقابت می‌کردند. آیین‌نامه‌های چاپ شده در ایتالیا و خارج از کشور توزیع شد، حتی به پرتغال نیز رسید و دوک از هر فرصت رسمی برای نمایش و تبلیغ شبه‌نظامیان استفاده کرد. در سال ۱۵۶۶، هزار مرد به امپراتور ماکسیمیلیان در جنگش علیه ترک‌ها اعزام شدند؛ سال بعد، ۶۰۰۰ مرد دیگر برای جنگ با هوگنوت‌ها به فرانسه اعزام شدند؛ در سال ۱۵۷۴، به مناسبت عبور پادشاه جدید فرانسه، هنری سوم، از
به مناسبت عبور پادشاه جدید فرانسه، هنری سوم، از پیمونت، امانوئل فیلیبر او را با گروهی متشکل از ۱۰۰۰۰ پیاده‌نظام و ۲۰۰۰ سواره نظام همراهی کرد که ۵۰۰۰ نفر از آنها در محاصره لیورون به پادشاه فرانسه خدمت کردند. دوک به همان اندازه به سیستم استحکاماتی که از نقاط کلیدی دوک‌نشین دفاع می‌کرد، توجه و مراقبت نشان داد. قلعه‌های جدیدی در نیس، بورگ-آن-برس، سن-ژولین و مونملیان ساخته شدند؛ ارگ‌های جدیدی در موندووی و سانتیا و همچنین در تورین ساخته شدند. در اینجا، دوک دستور ساخت یک ارگ جدید را داد. یک ناوگان کوچک ساووی، تحت
یک ارگ جدید را داد. یک ناوگان کوچک ساووی، تحت فرماندهی دریاسالار آندره‌آ پرووانا دی لینی، در نبرد لپانتو (۱۵۷۱) خود را متمایز کرد. در آن زمان، تورین بین بیست تا سی هزار نفر جمعیت داشت و برنامه‌های دوک برای تبدیل آن به پایتخت جدید ایالت مدرن ساووی که امانوئل فیلیبرتو در حال طراحی آن بود، در حال اجرا بود؛ بنابراین، شهر باید به هر آنچه که برای تبدیل شدن به مرکز مسیر تاریخی جدید در حال انجام و شهری نمونه که برای زمان خود کاملاً پیشرو بود، لازم بود، مجهز می‌شد. خانواده ساووی حتی قبل از ورود، نظم عمومی را در شهر
ساووی حتی قبل از ورود، نظم عمومی را در شهر تضمین کردند. ابتدا، اصطلاحات «گوئلف‌ها» و «گیبلین‌ها» که در آن زمان برای شناسایی دو جناح درگیر در شهر استفاده می‌شد، لغو شد. دوک دستور داد که این اصطلاحات غیرقانونی هستند و هر کسی که همچنان خود را چنین بنامد، با جریمه و مجازات بدنی روبرو خواهد شد. برخی قوانین تصریح کردند که برخی از جرایم، حتی جرایم سنگین، با زندان یا تخفیف آن به جریمه نقدی قابل مجازات هستند و در نتیجه به نفع ثروتمندان بود. امانوئل فیلیبرتو این تخفیف را لغو کرد و حمل سلاح در شهر، به ویژه سلاح گرم
را لغو کرد و حمل سلاح در شهر، به ویژه سلاح گرم که معمولاً توسط اشراف حمل می‌شد را ممنوع کرد و استفاده از آنها را فقط توسط نگهبانان و ارتش مجاز دانست. در زمان حکومت امانوئل فیلیبرتو، شهر دستخوش تغییرات متعددی شد. اولین مورد از این تغییرات، ساخت ارگ مذکور بود. طراحی اولیه این استحکامات توسط معمار اوربینویی، فرانچسکو پاچیوتو، انجام شد که بعدها به خاطر صادرات (با طراحی ارگ آنتورپ) تکنیک‌های استحکامات ایتالیایی که توسط معمارانی مانند فرانچسکو دی جورجیو مارتینی و خانواده سانگالو توسعه یافته بود، به اروپای شمالی
خانواده سانگالو توسعه یافته بود، به اروپای شمالی مشهور شد. سنگ بنای این بنا در سال ۱۵۶۴ گذاشته شد، اما کار، که توسط تقریباً دو هزار نفر تحت هدایت ژنرال نیکولیس دی روبیلانت، متخصص دفاع زیرزمینی، انجام شد، تنها در سال ۱۵۷۷ به پایان رسید. امانوئل فیلیبرتو برای تأمین مالی طرح‌های اقتصادی ایالت خود، به ویژه در بخش‌های کشاورزی و معدن، تأسیس یک «مونته» را در نظر گرفت که وام‌هایی با نرخ بهره کمتر از ۱۲٪ اعطا کند، اما این سرمایه‌گذاری ناموفق بود. در سال ۱۵۶۳، یک انجمن برادری مذهبی به نام شرکت سنت پاول تأسیس شد که
برادری مذهبی به نام شرکت سنت پاول تأسیس شد که در سال ۱۵۷۹ با همکاری دوک، مؤسسه گروگذاری تورین را تأسیس کرد. آموزش نیز مورد توجه قرار گرفت: در سال ۱۵۶۶، دانشگاه از موندووی به تورین منتقل شد و با استخدام معلمان خارجی تقویت شد. این دانشگاه که با الگوبرداری از دانشگاه بولونیا، شکل مدرنی به خود گرفت، به دلیل حقوق عالی که به معلمان خود می‌داد، از سایر دانشگاه‌های آن زمان متمایز بود. جالب اینجاست که امانوئل فیلیبرتو یک کیمیاگر پرشور بود و بیشتر وقت خود را، به خصوص شب‌ها، صرف کار با رتروتر و انبیق می‌کرد. در اواخر
شب‌ها، صرف کار با رتروتر و انبیق می‌کرد. در اواخر سال ۱۵۶۸، امانوئل فیلیبرتو می‌خواست اقامتگاه‌های خود را فراتر از دیوارهای شمالی گسترش دهد و چندین کیلومتر زمین جنگلی را از چندین مالک زمین در منطقه‌ای بین محل تلاقی رودخانه‌های دورا ریپاریا و استورا دی لانزو در پو خریداری کرد و پارک سلطنتی (که در طول محاصره ۱۷۰۶ توسط فرانسوی‌ها تخریب شد) را ایجاد کرد که طبق وقایع‌نگاری‌های معاصر، شامل خیابان‌ها، آبشارها، گلخانه‌ها، پله‌ها، مجسمه‌ها، باغچه‌های گل، گیاهان کمیاب، مزارع نمونه با گاوهای گوشتی و شیری و مزارع توت
مزارع نمونه با گاوهای گوشتی و شیری و مزارع توت بود (دوک استفاده صنعتی آینده آن را برای تولید ابریشم پیش‌بینی می‌کرد). یکی دیگر از اقامتگاه‌های مورد توجه دوک در نزدیکی شهر، قلعه والنتینو بود. دوک همچنین بنیانگذار تئاتر دوکاله یا تئاتر گالریا بود، ترکیبی بین کتابخانه و موزه، که کتاب‌ها، ابزارهای علمی، نقاشی‌ها، اشیاء نادر طبیعی و بسیاری از انواع دیگر اشیاء و اشیاء عجیب و غریب را در خود جای داده بود و توجه ویژه‌ای به آثار باستانی داشت. از سال ۱۵۷۲، دوک به لطف شبکه وسیعی از واسطه‌ها توانست مجموعه کاملی از آثار
وسیعی از واسطه‌ها توانست مجموعه کاملی از آثار باستانی، به ویژه از رم و ونیز، را به دست آورد. کتابخانه-موزه «همه علوم»، پس از گسترش فراوان، از مقر دوک‌نشین کاخ اسقف، بعداً به ساختمانی در مجاورت کلیسای سن مارتینیانو منتقل شد که به‌طور خاص برای «حفظ و نمایش» طراحی شده بود. در سال ۱۵۷۸، امانوئل فیلیبرتو کفن تورین را که قبلاً در یک کلیسای کوچک ویژه در چمبری نگهداری می‌شد، نیز منتقل کرد. تورین در سال ۱۵۶۳ به پایتخت دوک‌نشین تبدیل شده بود و جایگزین چمبری شده بود و چنین یادگار گرانبهایی نمی‌توانست از پایتخت غایب
و چنین یادگار گرانبهایی نمی‌توانست از پایتخت غایب باشد. این فرصت به لطف زیارت کفن به دست آمد که اسقف اعظم میلان، سنت چارلز بورومئو، تصمیم گرفت برای تحقق نذری که در طول اپیدمی طاعون سال‌های گذشته کرده بود، با پای پیاده انجام دهد تا سفر را برای قدیس آینده کوتاه کند. استراتژی سیاست خارجی او، تفاهم با کانتون‌های سوئیس بود که بی‌طرفی آنها را در صورت جنگ تضمین می‌کرد، استخدام نیروهای حرفه‌ای آموزش‌دیده و معاهدات تجاری که صادرات محصولات اصلی کشور، به ویژه محصولات کشاورزی را تضمین می‌کرد. دوک از اوایل سال ۱۵۶۰
کشاورزی را تضمین می‌کرد. دوک از اوایل سال ۱۵۶۰ مذاکرات با کانتون‌های کاتولیک را آغاز کرده بود و اولین معاهده را در لوسرن امضا کرد. این معاهده آزادی تجارت بین دو طرف، ممنوعیت عبور نیروهای دشمن بالقوه و استخدام یک گروه کوچک برای خدمت به عنوان محافظ دوک را تضمین می‌کرد. مذاکرات با برن و فریبورگ حول اختلاف بر سر سرزمین‌های دوک‌نشین اشغال شده توسط دو کانتون و درخواست‌های ساووی برای استرداد آنها می‌چرخید. با وجود مشروعیت ادعاها، امانوئل فیلیبر ترجیح داد سرزمین‌های غربی، از جمله وو و لوزان، را به برن واگذار کند و
غربی، از جمله وو و لوزان، را به برن واگذار کند و در عین حال مناطق ژنو، گکس و شابله را بازپس گیرد. مسئله ژنو کنار گذاشته شد، در حالی که دوک تحمل مذهبی را برای اصلاح‌طلبان در سرزمین‌های استرداد شده تضمین کرد. این بند آخر پیمان که در سال ۱۵۶۴ در لوزان امضا شد، اعتراضاتی را از سوی واتیکان و خود فیلیپ دوم برانگیخت که مدت‌ها از تصویب این توافق‌نامه خودداری کردند. تنها سه سال بعد، در سال ۱۵۶۷، به مناسبت درخواست دوک برای عبور نیروهای اسپانیایی اعزامی از میلان به فلاندر، فیلیپ دوم به همراه پیوس پنجم، آن را تصویب
فلاندر، فیلیپ دوم به همراه پیوس پنجم، آن را تصویب کردند. دوک به امضای توافق‌نامه‌های بیشتر با فریبورگ، برن و دیگر کانتون‌های کاتولیک ادامه داد، گاهی اوقات سرزمین‌هایی را واگذار می‌کرد، گاهی اوقات سرزمین‌های دیگری را بازپس می‌گرفت و توافق‌نامه‌های تجاری را، اغلب با وجود مخالفت پاپ، تمدید می‌کرد تا اینکه پیمان صلح در سال ۱۵۷۷ در تورین با فریبورگ و اتحادیه کاتولیک امضا شد. این پیمان، در صورت جنگ، به ساووی حق استخدام تا ۱۲۰۰۰ پیاده‌نظام سوئیسی را می‌داد، در حالی که متعهد می‌شد ۱۵۰۰ پیاده‌نظام دیگر و یارانه‌های
که متعهد می‌شد ۱۵۰۰ پیاده‌نظام دیگر و یارانه‌های مالی به کانتون‌ها ارائه دهد. ساووی با ایالت‌های ایتالیا نیز سیاستی به همان اندازه محتاطانه را دنبال کرد. او روابط خوبی با خانواده‌های استه و دلا رووره حفظ کرد، در حالی که روابط با دوک مانتوا، گولیلمو گونزاگا، به دلیل آرمان‌های ساووی برای جانشینی مارکیزات مونتفرات، بسیار دشوار بود. دوک ساووی ایده‌های براندازانه مردم مونفراتو را علیه دولت سرکوبگر گولیلمو گونزاگا تشویق می‌کرد، دولتی که به شدت در پی محدود کردن خودمختاری محلی مونتفرات و مطیع کردن کامل آن به دربار
محلی مونتفرات و مطیع کردن کامل آن به دربار مانتوا بود. در میان پناهندگان مونفراتو که به دربار او می‌آمدند، فلامینیو پالئولوگو، آخرین نواده خانواده پالئولوگی، نیز حضور داشت. روابط دیپلماتیک بین دربار تورین و مانتوا همیشه سرد و بسیار مشکوک بود، و این به دلیل جاه‌طلبی مداومی بود که نسل‌های زیادی از خاندان ساووی (تا ویکتور آمادئوس دوم) را به ادعای اجباری جانشینی سرزمین‌های مونفراتو در پیمونت، که از خانواده گونزاگا گرفته شده بود، سوق داد. ساووی‌ها هرگز این ادعا را تا اوایل قرن هجدهم نپذیرفتند، زمانی که
ادعا را تا اوایل قرن هجدهم نپذیرفتند، زمانی که گونزاگاها با سقوط حاکمان مانتوا سقوط کردند و ساووی‌ها موفق به کسب کنترل دوک‌نشین مونفراتو شدند. حتی قبل از بازگشت به پیمونت، او یک سفارت دائمی به ونیز فرستاده بود، جایی که ساووی‌ها در پایان قرن پانزدهم به دلیل ادعاهایشان نسبت به پادشاهی قبرس، روابط خود را با آن قطع کرده بودند. سپس ونیز یک سفارتخانه منظم در پیمونت تأسیس کرد و در دوران سلطنت امانوئل فیلیبرتو، هفت سفیر به‌طور متناوب در تورین مستقر شدند و در گزارش‌ها و گزارش‌های خود، توصیف غنی از کشور، حکومت دوک و
و گزارش‌های خود، توصیف غنی از کشور، حکومت دوک و شخصیت او را به جا گذاشتند. توجه امانوئل فیلیبرتو به ونیز مداوم بود و او دو بار، در سال‌های ۱۵۶۶ و ۱۵۷۴، از این شهر بازدید کرد و به مقام پاتریسیت رسید. دوک حتی در مراسم غسل تعمید شاهزاده کارلو امانوئل در سال ۱۵۶۷ درخواست کرد که جمهوری حامی او باشد. در طول لیگ مقدس، که منجر به پیروزی لپانتو شد، سه کشتی بادبانی ساووی در لشکرکشی به ناوگان ونیزی شرکت کردند. سلطنت. یک ماه بعد، پدرش درگذشت و او پس از مرگ پدرش دوک ساووی شد، اما این افتخار تقریباً پوچ بود، زیرا اکثر
شد، اما این افتخار تقریباً پوچ بود، زیرا اکثر قریب به اتفاق زمین‌های ارثی او از سال ۱۵۳۶ توسط فرانسوی‌ها اشغال و اداره می‌شد. در عوض، او به امید بازپس‌گیری زمین‌هایش به خدمت به هابسبورگ‌ها ادامه داد و از سال ۱۵۵۵ تا ۱۵۵۹ به عنوان فرماندار هلند به پسرعمویش فیلیپ دوم اسپانیا خدمت کرد. در این سمت، او شخصاً حمله اسپانیا به شمال فرانسه را رهبری کرد و در ۱۰ اوت ۱۵۵۷ در سنت کوئنتین به پیروزی درخشانی دست یافت. او همچنین خواستگار لیدی الیزابت تودور (ملکه آینده الیزابت اول)، دختر هنری هشتم انگلستان، بود. امانوئل
اول)، دختر هنری هشتم انگلستان، بود. امانوئل فیلیبر سرانجام پس از صلح کاتئو کامبرزی که در سال ۱۵۵۹ بین فرانسه و اسپانیا امضا شد، سرزمین‌های خود را پس گرفت و با دخترعموی اول خود، مارگارت فرانسه، دوشس بری، خواهر پادشاه هنری دوم فرانسه، ازدواج کرد. تنها فرزند آنها شارل امانوئل اول ساووی بود. جنگ جانشینی پرتغال. پس از مرگ عمویش، هنری اول پرتغال، در ۳۱ ژانویه ۱۵۸۰، امانوئل فیلیبر برای تحمیل حقوق خود به عنوان مدعی تاج و تخت پرتغال جنگید. با این حال، او به زودی متوجه شد که به دلیل ادعاهای فیلیپ دوم، که کنترل کشور
شد که به دلیل ادعاهای فیلیپ دوم، که کنترل کشور را به دست گرفت و در نتیجه اسپانیا و پرتغال را متحد کرد، موقعیت بسیار شکننده‌ای دارد. بعد سلطنت. امانوئل فیلیبر دوران حکومت خود را صرف بازپس‌گیری آنچه در جنگ‌های پرهزینه با فرانسه از دست داده بود، کرد. او که یک استراتژیست سیاسی ماهر بود، از اختلافات مختلف در اروپا برای بازپس‌گیری آرام قلمرو از فرانسوی‌ها و اسپانیایی‌ها، از جمله شهر تورین، استفاده کرد. او همچنین دو قلمرو خریداری کرد. در داخل کشور، او پایتخت سیاسی خود را از شامبری به تورین منتقل کرد و زبان لاتین
خود را از شامبری به تورین منتقل کرد و زبان لاتین را به عنوان زبان رسمی در دوک‌نشین ساووی و دوک‌نشین آئوستا با فرانسوی و در شاهزاده‌نشین پیدمونت و شهرستان نیس با ایتالیایی جایگزین کرد. او در تلاش بود تا مارکیزات سالوتزو را به دست آورد که در تورین درگذشت. بعدها، او در کلیسای کوچک کفن مقدس کلیسای جامع تورین، که در سال ۱۵۷۸ سیندونه را به آنجا منتقل کرده بود، به خاک سپرده شد.
ویکتور آمادئوس اول (; – ) دوک ساووی و حاکم ایالت‌های ساووی از ۲۶ ژوئیه ۱۶۳۰ تا زمان مرگش در سال ۱۶۳۷ بود. او همچنین به عنوان شیر شوش شناخته می‌شد. دو پسرش به نام‌های فرانسیس هیاسینت و چارلز امانوئل دوم جانشین او شدند. نسل پسر او در سال ۱۸۳۱ با مرگ چارلز فلیکس منقرض شد؛ بنابراین، پادشاهان ایتالیا از نسل برادر کوچکترش، توماس فرانسیس، هستند. زندگی‌نامه. ویکتور آمادئوس در تورین، پیمونت، به عنوان پسر دوم و فرزند چارلز امانوئل اول، دوک ساووی و کاترین میکائلا اسپانیا، دختر پادشاه فیلیپ دوم اسپانیا، متولد شد. او
دختر پادشاه فیلیپ دوم اسپانیا، متولد شد. او بیشتر دوران کودکی خود را در مادرید در دربار پدربزرگش فیلیپ دوم گذراند. او تا زمان مرگ پادشاه در سال ۱۵۹۸، زمانی که ویکتور آمادئوس یازده ساله بود، در آنجا ماند. به عنوان پسر دوم دوک، انتظار نمی‌رفت که دوک ساووی شود. این وضعیت با مرگ برادرش، فیلیپو امانوئل، در سال ۱۶۰۵ تغییر کرد؛ بنابراین او وارث بلافصل دوک‌نشین ساووی شد و در ۲۱ ژانویه ۱۶۰۷ از دربار راکونیجی ادای احترام دریافت کرد. ویکتور آمادئوس پس از مرگ پدرش در سال ۱۶۳۰ دوک ساووی شد. سیاست‌های چارلز امانوئل
در سال ۱۶۳۰ دوک ساووی شد. سیاست‌های چارلز امانوئل بی‌ثباتی زیادی را در روابط با فرانسه و اسپانیا ایجاد کرده بود و برای دفاع از دوک‌نشین به نیرو نیاز بود. از آنجایی که پول کافی برای استخدام مزدوران یا آموزش سربازان بومی وجود نداشت، ویکتور آمادئوس با اسپانیا پیمان صلح امضا کرد. با پیمان چراسکو، ساووی مجبور شد پینرولو را به فرانسه بدهد. این امر به فرانسه یک مسیر استراتژیک به قلب قلمرو ساووی و از آنجا به بقیه ایتالیا می‌داد. حاکمان ساووی از آن زمان از این فقدان رنجیدند و دهه‌ها با هدف بازپس‌گیری آن فقدان تلاش
رنجیدند و دهه‌ها با هدف بازپس‌گیری آن فقدان تلاش کردند. متعاقباً، ویکتور آمادئوس تحت رهبری کاردینال ریشلیو تلاش کرد تا یک اتحادیه ضد اسپانیایی در ایتالیا ایجاد کند. او دو پیروزی علیه اسپانیایی‌ها به دست آورد: در سال ۱۶۳۶ در نبرد تورناونتو و در ۸ سپتامبر ۱۶۳۷ در نبرد مومبالدون. دوران کودکی. او بخش زیادی از دوران کودکی خود را طبق خواسته پدرش، چارلز امانوئل اول ساووا، در دربار مادرید گذراند. پس از مرگ برادرش فیلیپ امانوئل، ولیعهد، ویکتور آمادئوس وارث قانونی تاج و تخت اعلام شد و در راکونیجی، در ۲۱ ژانویه ۱۶۰۷،
و تخت اعلام شد و در راکونیجی، در ۲۱ ژانویه ۱۶۰۷، چارلز امانوئل اول از دربار خواست که به پسر دومش سوگند وفاداری یاد کند. ازدواج. پس از بحران روابط با اسپانیا و نزدیکی پدرش با فرانسه، ویکتور آمادئوس با خواهر لویی سیزدهم، ماریا کریستینا از بوربون-فرانسه، اولین «مادام رویال» آینده، ازدواج کرد. کاردینال موریس ساووا و اسقف آنسی، فرانسوا دو سال، به عنوان سفیر برای خواستگاری از شاهزاده خانم فرانسوی آمده بودند. در ۱۰ فوریه ۱۶۱۹، روزی که کریستینا سیزده ساله شد، آن دو ازدواج کردند. شکوه دربار. پس از اقامت در پاریس تا
ازدواج کردند. شکوه دربار. پس از اقامت در پاریس تا سپتامبر ۱۶۱۹، این زوج سپس به پیمونت رفتند. در ماه نوامبر، پس از رسیدن به شامبری، توسط دربار پذیرفته شدند و جشن‌ها آغاز شد. ویکتور آمادئوس، مردی که به زندگی اجتماعی عادت نداشت، با اکراه در مهمانی‌هایی که همسرش ترتیب می‌داد شرکت می‌کرد، اگرچه او را عمیقاً دوست داشت. او پیاده‌روی‌های انفرادی در جنگل یا شکار را به لذت زندگی که کریستینا معرفی کرده بود، ترجیح می‌داد. سیاست. ویتوریو آمادئو پس از مرگ پدرش در سال ۱۶۳۰ به تخت سلطنت نشست. سیاست‌های شارل امانوئل (به
به تخت سلطنت نشست. سیاست‌های شارل امانوئل (به ویژه مشارکت او در جنگ دوم مونتفرات) منجر به بی‌ثباتی قابل توجهی در روابط با فرانسه و اسپانیا و مزایای اندک برای دوک‌نشین ساووی در فتح برخی از سرزمین‌های مونفراتو شده بود. با وجود مشکلات مختلف دوک مانتوا، چارلز اول گونزاگا، پس از غارت مانتوا، کل مونفراتو همچنان در دست دوک مانتوا بود. ویتوریو آمدئو اول برای دفاع از کشور به یک شبه‌نظامی نیاز داشت، اما او نه پول کافی برای استخدام سربازان مزدور داشت و نه توانایی ایجاد یک ارتش قوی پیدمونتی. با این وجود، ویکتور آمدئو
یک ارتش قوی پیدمونتی. با این وجود، ویکتور آمدئو در پی تقویت ارتش کوچکی بود که از پدرش به ارث برده بود و در جنگ‌های جانشینی مونتفرات نابود شده بود. دوک ساووی با الگو قرار دادن گوستاو دوم آدولف سوئد برای اروپا، اهمیت یک ارتش پایدار و آموزش‌دیده را درک کرد. ویکتور آمادئوس اول دستور تقویت توپخانه را داد که به لطف افتتاح یک مدرسه ویژه برای توپخانه‌چیان، به یکی از چشمگیرترین توپخانه‌های اروپا تبدیل شد. در طول هفت سال سلطنت خود، دوک ساووی توانست ۲۰۰۰۰ مرد مسلح را بشمارد. بنابراین، او تصمیم گرفت با اسپانیا پیمان
بشمارد. بنابراین، او تصمیم گرفت با اسپانیا پیمان صلح امضا کند و آشکارا از فرانسوی‌ها جانبداری کند. مذاکرات در طول سال ۱۶۳۰ ادامه یافت و سرانجام، در چراسکو، بین ۵ تا ۷ آوریل ۱۶۳۱، قدرت‌های مختلف برای ایجاد توافق‌نامه‌های صلح با هم ملاقات کردند. طبق این معاهدات، پینرولو، که در آن زمان در دست فرانسوی‌ها بود، قرار بود به ساووی بازگردد، اما یک توافق پنهانی که سال قبل در تورین حاصل شده بود، به عنوان تعهدی برای اتحاد فرانسه-پیدمونت، تصریح کرد که این دژ مستحکم در فرانسه باقی خواهد ماند، در حالی که پاریس برای
در فرانسه باقی خواهد ماند، در حالی که پاریس برای اطمینان از سقوط شهر ژنو به دست ویکتور آمادئوس تلاش خواهد کرد. یک استرداد ساختگی صورت گرفت: دوک کلیدهای پینرولو را دریافت کرد و اندکی پس از آن آنها را به لویی سیزدهم بازگرداند. به این ترتیب، فرانسه مالکیت میدان بسیار مهم پینرولو را به دست آورد، در حالی که ترینو و آلبا به دوک‌نشین ساووی ضمیمه شدند. ویکتور آمادئوس اول، پس از تولد وارث مرد خود، فرانچسکو جیاچینتو از ساووی، تلاش کرد تا با نسبت دادن عنوان سلطنتی قبرس به خود، به عنوان یکی از نوادگان لوسیگنان‌ها،
قبرس به خود، به عنوان یکی از نوادگان لوسیگنان‌ها، اعتبار خاندان را افزایش دهد، اگرچه هیچ‌کس هرگز این عنوان را به او نداده بود؛ بنابراین، او شکل بسته تاج خود را که نمادی از قدرت سلطنتی بود، پذیرفت. نبردها. ویکتور آمادئوس که به رهبری کاردینال ریشلیو، به دنبال ایجاد یک اتحادیه ضد اسپانیایی در ایتالیا بود، بین سال‌های ۱۶۳۶ تا ۱۶۳۷ چندین عملیات نظامی را رهبری کرد و اسپانیایی‌ها را در نبردهای تورناونتو و مومبالدون شکست داد. «... ما دشمن را مجبور به عقب‌نشینی به قلمرو خود کردیم و او را با زور اسلحه بیرون راندیم و
خود کردیم و او را با زور اسلحه بیرون راندیم و شش توپ جنگی که داشت را به همراه تمام مهمات جنگی، واگن‌ها، وسایل جنگی و سایر آذوقه‌هایی که حمل می‌کرد، خریداری کردیم.» در شامگاه ۲۵ سپتامبر ۱۶۳۷، دوک کرکوی شام مفصلی به دوک ساووی تعارف کرد، پس از آن بسیاری از مهمانان بیمار شدند و مجبور شدند در رختخواب بمانند. ویکتور آمادئوس به شدت بیمار شد. او در ساعت ۲:۳۰ بامداد ۷ اکتبر در ورچلی، احتمالاً بر اثر مسمومیت غذایی، درگذشت و همسرش را برای مراقبت از پسرشان تنها گذاشت. ویکتور آمادئوس اول در کلیسای جامع ورچلی، در کنار
ویکتور آمادئوس اول در کلیسای جامع ورچلی، در کنار مقبره‌های آمادئوس نهم، چارلز اول، چارلز دوم و دوشس یولاندا به خاک سپرده شده است. مرگ. در ۲۵ سپتامبر ۱۶۳۷، ویکتور آمادئوس پس از شامی که توسط دوک کرکی ترتیب داده شده بود، بیمار شد. یکی از اشراف برجسته ساووی (کنت آگوستو مانفردو اسکاگلیا دی وروآ) که در شام شرکت کرده بود نیز در همان هفته درگذشت و این امر سوءظن مسمومیت را برانگیخت و باعث ایجاد تردید در روابط ساووی و فرانسه شد. دوک به ورچلی منتقل شد و در ۷ اکتبر در سن ۵۰ سالگی درگذشت. اولین جانشین او پسر بزرگترش،
سن ۵۰ سالگی درگذشت. اولین جانشین او پسر بزرگترش، فرانسیس هایاسینت، بود. با این حال، فرانسیس سال بعد درگذشت و پسر کوچکترش، شارل امانوئل، شارل امانوئل دوم ساووی شد.
چارلز امانوئل دوم (; – ) دوک ساووی و حاکم ایالت‌های ساووی از ۴ اکتبر ۱۶۳۸ تا زمان مرگش در سال ۱۶۷۵ و تا سال ۱۶۴۸ تحت نیابت سلطنت مادرش کریستین فرانسه بود. او همچنین مارکی سالوتزو، کنت آئوستا، ژنو، موریانا و نیس و همچنین مدعی پادشاهی قبرس، اورشلیم و ارمنستان بود. در زمان مرگش در سال ۱۶۷۵، همسر دومش ماری ژان باپتیست ساووی-نمور به عنوان نایب السلطنه پسر ۹ ساله‌شان عمل کرد. زندگی‌نامه. او در تورین از ویکتور آمادئوس اول، دوک ساووی، و کریستین فرانسه متولد شد. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او هنری چهارم فرانسه و همسر
و مادربزرگ مادری او هنری چهارم فرانسه و همسر دومش ماری د مدیچی بودند. در سال ۱۶۳۸، پس از مرگ برادر بزرگترش فرانسیس هایاسینت، دوک ساووی، چارلز امانوئل در سن ۴ سالگی به دوک‌نشین ساووی رسید. مادرش به جای او حکومت می‌کرد و حتی پس از رسیدن به سن بلوغ در سال ۱۶۴۸، از او دعوت کرد تا به حکومت ادامه دهد. چارلز امانوئل زندگی لذت‌بخشی را دور از امور دولتی ادامه داد. او به خاطر آزار و اذیت وودواها (والدنسی‌ها) که در قتل‌عام ۱۶۵۵، معروف به عید پاک پیدمونتی، به اوج خود رسید، بدنام شد. این قتل‌عام چنان وحشیانه بود که جان
بدنام شد. این قتل‌عام چنان وحشیانه بود که جان میلتون، شاعر انگلیسی، را بر آن داشت تا غزل «دربارهٔ قتل‌عام دیرهنگام در پیدمونت» را بنویسد. الیور کرامول، لرد محافظ، خواستار روزه عمومی در انگلستان شد و پیشنهاد داد که اگر قتل‌عام متوقف نشود، نیروی دریایی بریتانیا را اعزام کند و در عین حال برای کمک به والدنسی‌ها پول جمع‌آوری کند. سر ساموئل مورلند برای این کار مأمور شد. او بعداً کتاب «تاریخ کلیساهای انجیلی دره‌های پیمونت» (۱۶۵۸) را نوشت. قتل‌عام ۱۶۵۵ تنها آغاز یک سری درگیری‌ها، جنگ‌های ساوویار-والدنسی
آغاز یک سری درگیری‌ها، جنگ‌های ساوویار-والدنسی (۱۶۵۵–۱۶۹۰) بود که در آن شورشیان والدنسی از تاکتیک‌های جنگ چریکی علیه لشکرکشی‌های نظامی دوک‌ها برای تحمیل کاتولیک رومی بر کل جمعیت استفاده کردند. تنها پس از مرگ مادرش در سال ۱۶۶۳، او واقعاً قدرت را به دست گرفت. او در به دست آوردن گذرگاهی به دریا به قیمت جنوا (جنگ دوم جنوا-ساوویار، ۱۶۷۲–۱۶۷۳) موفق نبود و در حفظ نفوذ همسایه قدرتمند خود فرانسه با مشکلاتی مواجه بود. اما او تجارت و ثروت را در دوک‌نشین تا حد زیادی بهبود بخشید، بندر نیس را توسعه داد و جاده‌ای از طریق
بخشید، بندر نیس را توسعه داد و جاده‌ای از طریق آلپ به سمت فرانسه ساخت. او همچنین ارتش را که تا آن زمان عمدتاً از مزدوران تشکیل شده بود، اصلاح کرد: او به جای آن پنج هنگ پیدمونتی تشکیل داد و سواره نظام را بازسازی کرد و همچنین لباس فرم را معرفی کرد. او همچنین استحکامات را بازسازی کرد. او بناهای زیبای بسیاری در تورین ساخت، به عنوان مثال، کاخ رئاله. او در ۱۲ ژوئن ۱۶۷۵ درگذشت و همسر دومش را به عنوان نایب‌السلطنه پسرش به جا گذاشت. او در کلیسای جامع تورین به خاک سپرده شده است. آزار و اذیت والدنسیان‌ها. در سال
سپرده شده است. آزار و اذیت والدنسیان‌ها. در سال ۱۶۵۵، شاهزاده چارلز امانوئل دوم، به اصرار مادر کاتولیک خود کریستینا از فرانسه، دختر هنری چهارم، مارکی پیانزا را به همراه سربازانش برای «برقراری نظم» فرستاد؛ این نقشه توسط انجمن رومی «برای تبلیغ ایمان و ریشه‌کن کردن بدعت‌گذاران» طرح‌ریزی شده بود. والدنسیان‌ها که اکنون به گتوی دره‌های پلیس، ژرماناسکا و کیسونه رانده شده بودند، بدون هیچ شکی میزبان سربازان در خانه‌های خود بودند. اما در شنبه مقدس، با یک علامت، والدنسیان‌ها قتل‌عامی را آغاز کردند که در تاریخ به
قتل‌عامی را آغاز کردند که در تاریخ به عنوان عید پاک پیدمونتی ثبت شده است. جنایاتی که علیه زنان و کودکان انجام شد، باعث نگرانی ملت‌های پروتستان شد. الیور کرامول به التماس ناامیدانه کشیشانی که از اسارت فرار کرده بودند، توجه کرد و از انگلستان پیوریتن برای نجات جامعه والدنسیان درخواست کمک کرد. او با کار دیپلماتیک پرشور، ژنو و کانتون‌های پروتستان و حتی وزیر لویی چهاردهم، کاردینال ژول مازارین (۱۶۰۲–۱۶۶۱)، را درگیر کرد تا به نابودی مردمی پایان دهد که نه تنها بخشی از جهان پروتستان بودند، بلکه «نماینده پیوند بین
از جهان پروتستان بودند، بلکه «نماینده پیوند بین پروتستانتیسم و عصر رسولان» بودند. ازدواج‌ها. شارل امانوئل دوم با فرانسواز مادلین اورلئان ازدواج کرد که در ۱۴ ژانویه ۱۶۶۴ بدون داشتن فرزندی درگذشت. او سپس در ۲۰ مه ۱۶۶۵ با ژان باپتیست ساووی نمورس، همسر دومش، ازدواج کرد که از او صاحب یک پسر شد. سلطنت. با این حال، سلطنت مؤثر او تا سال ۱۶۶۳، پس از مرگ دوشس دواگر، زنی فعال و پرانرژی، آغاز نشد، به طوری که معمولاً او را مادام رویال می‌نامیدند. با این حال، در دوران نیابت سلطنت او، بسیاری از مشکلاتی که پیمونت را تحت
سلطنت او، بسیاری از مشکلاتی که پیمونت را تحت تأثیر قرار داده بود، بدتر شده بود: خزانه دولت خالی شده بود، سیستم نظامی رو به زوال بود و بسیاری از شهرداری‌ها بدون مدیران خوب مانده بودند. علاوه بر این، تنش‌های بین‌المللی با کشورهای پروتستان شمال اروپا پس از آزار و اذیت والدوسی‌ها در سال ۱۶۵۵ (عید پاک پیمونت) ایجاد شده بود. بازسازی دولت وظیفه دشواری بود که شارل امانوئل دوم با آن روبرو بود. اصلاحات. اصلاحات با ارتش آغاز شد. چارلز امانوئل پس از اخراج مزدورانی که تا آن زمان ستون فقرات ارتش دوک‌نشین را تشکیل
که تا آن زمان ستون فقرات ارتش دوک‌نشین را تشکیل می‌دادند و هزینه‌هایشان نامتناسب شده بود، پنج هنگ جدید از خط پیاده‌نظام ایجاد کرد که همگی کاملاً پیدمونتی بودند: هنگ «مونفراتو»، هنگ «ساوویا»، هنگ «پیمونته»، هنگ «آئوستا» و هنگ «نیتزا». سواره‌نظام نیز دوباره مستقر شد و استحکامات قدیمی و فرسوده بازسازی شدند. اصلاحات مورد نظر دوک نیز مورد استقبال ایالت‌های ایتالیا قرار گرفت، زیرا سفیر ونیزی وضعیت ساووی را اینگونه توصیف کرد: «دوک ساووی می‌تواند به خود ببالد که تنها شاهزاده ایتالیا است که ارزش‌های باستانی ملت را
شاهزاده ایتالیا است که ارزش‌های باستانی ملت را در میان مردم خود زنده نگه می‌دارد.» آموزش و پرورش نیز مورد توجه قرار گرفت: در سال ۱۶۶۱، دوک نوعی مدرسه دولتی تأسیس کرد که هزینه‌های آن مستقیماً توسط شهرداری‌ها پرداخت می‌شد. چارلز امانوئل که به بهبود سطح زندگی مردم خود نیز علاقه‌مند بود، فرمانی مبنی بر ممنوعیت گدایی صادر کرد و به بیمارستان خیریه دستور داد تا از فقرا مراقبت کند. به لطف عشق فراوان شاهزاده به هنر، شهرها رنسانس جدیدی را تجربه کردند. تورین، به ویژه، دستخوش یک تحول کامل شهری شد که در دوران سلطنت
دستخوش یک تحول کامل شهری شد که در دوران سلطنت ماری ژان باپتیست ساووی-نمور و سپس در زمان ویکتور آمادئوس دوم، به لطف مداخله هنرمندان مشهور، ادامه یافت. از جمله مهم‌ترین آثار تکمیل شده در دوران سلطنت چارلز امانوئل دوم، میدان بزرگ سن کارلو در تورین بود که توسط کارلو دی کاستلامونته، همان معماری که قلعه دی ریوولی را نیز طراحی کرده بود، طراحی شده بود. پسرش آمادئو در ساخت کاخ سلطنتی وناریا رئاله، پروژه‌ای که به شدت مورد توجه دوک بود، کار کرد. سیاست بین‌المللی. شارل امانوئل دوم، پسرعموی لویی چهاردهم، پادشاه فرانسه،