payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و فناورانه میان کشورهای در حال توسعه، و شبکه WINNER ("Women into the New Network for Entrepreneurial Reinforcement") را توسعه داد، پروژهٔ آموزشی TIPS برای آموزش و توانمندسازی زنان کارآفرین در مقیاس کوچک و متوسط در کشورهای در حال توسعه. فعالیت‌های TIPS در حال حاضر توسط آژانس اجرایی Development Information Network (DEVNET) انجام می‌شود، انجمنی بین‌المللی که ساویو کمک به تأسیس آن کرده و توسط سازمان ملل به عنوان NGO دارای وضعیت مشورتی (رده I) با شورای اقتصادی و اجتماعی (ECOSOC) شناخته شده است. روبرتو ساویو
و اجتماعی (ECOSOC) شناخته شده است. روبرتو ساویو همچنین در تبادل میان سرویس‌های اطلاعاتی منطقه‌ای، مانند میان ALASEI و سازمان خبرگزاری‌های آسیایی-اقیانوسیه و میان پاناپرس و فدراسیون خبرگزاری‌های عرب (FANA) نقش فعالی داشته است. او نقش کلیدی در قرار دادن مفهوم تعرفه سرویس خبرنامه توسعه ("Development Press Bulletin Service Tariff") در دستور کار کمیسیون بین‌المللی یونسکو برای مطالعه مسائل ارتباطی (گزارش مک‌براید) داشت، گزارشی که بعدها یکی از اسناد مرجع در مباحث مربوط به نظم نوین جهانی اطلاعات و ارتباطات شد.
مربوط به نظم نوین جهانی اطلاعات و ارتباطات شد. ساویو همچنین با بسیاری از سازمان‌های سازمان ملل متحد در زمینه اطلاعات و ارتباطات همکاری نزدیک داشته است، از جمله برنامه توسعه سازمان ملل متحد، UNEP، یونسکو، UNFPA, UNICEF و مؤسسه آموزش و پژوهش سازمان ملل متحد. این همکاری‌ها همواره در راستای پیوند دادن سیاست‌های ارتباطی بین‌المللی با اهداف توسعه پایدار و عدالت ارتباطی بوده است. دستاوردها و جوایز. در سال ۱۹۷۰، روبرتو ساویو جایزه سنت-وینسنت برای روزنامه‌نگاری، معتبرترین جایزه روزنامه‌نگاری ایتالیا، را برای یک
معتبرترین جایزه روزنامه‌نگاری ایتالیا، را برای یک مجموعه پنج قسمتی درباره آمریکای لاتین دریافت کرد که به عنوان «بهترین پخش تلویزیونی» شناخته شد. او در سال ۲۰۱۳ جایزه صلح هیروشیما را برای «مشارکت در ساخت یک قرن صلح با ‘دادن صدا به بی‌صدایان’ از طریق اینتر پرس سرویس برای نزدیک به پنج دهه دریافت کرد. او همچنین جایزه یادبود ژوان گومیس (Catalunya) برای روزنامه‌نگاری صلح را در سال ۲۰۱۳ دریافت کرد. در اکتبر ۲۰۱۶، در سی و یکمین جشنواره سینمای آمریکای لاتین در تریسته، ایتالیا، ساویو جایزه "سالوادور آلنده" را دریافت
ایتالیا، ساویو جایزه "سالوادور آلنده" را دریافت کرد که به شخصیتی از دنیای فرهنگ، هنر یا سیاست که فعالانه از حفظ تاریخ و فرهنگ غنی آمریکای لاتین حمایت کرده، اعطا می‌شود. در سال ۲۰۱۹، او دیپلم ویژه‌ای از رئیس‌جمهور شیلی، میشل باچله، برای نقش خود در همبستگی در دوران دیکتاتوری نظامی شیلی دریافت کرد. او توسط رئیس‌جمهور جمهوری ایتالیا ماتارلا به عنوان یکی از دوازده شوالیه نشان شایستگی جمهوری ایتالیا در سال ۲۰۲۱ منصوب شد و همچنین در سال ۲۰۲۱ مدرک افتخاری علوم سیاسی از دانشگاه صلح سازمان ملل دریافت کرد. فعالیت‌های
از دانشگاه صلح سازمان ملل دریافت کرد. فعالیت‌های مشاوره‌ای. ساویو از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳ به عنوان مشاور ارشد استراتژی‌ها و ارتباطات برای مدیر کل سازمان بین‌المللی کار خدمت کرده است. او همچنین در سال ۲۰۰۰ مشاور ارتباطات داخلی برنامه جهانی غذا بوده است. وابستگی‌ها. از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳، ساویو عضو هیئت مدیره مرکز آموزش برای یکپارچگی منطقه‌ای، مستقر در مونته‌ویدئو، اروگوئه، بود. پس از سال‌ها عضویت در شورای حکومتی جامعه توسعه بین‌المللی, که قدیمی‌ترین سازمان جامعه مدنی بین‌المللی در زمینه توسعه است، او برای سه دوره
بین‌المللی در زمینه توسعه است، او برای سه دوره دبیرکل آن شد و اکنون دبیرکل افتخاری این سازمان است. روبرتو ساویو بنیان‌گذار و رئیس Indoamerica، NGO‌ای که آموزش در مناطق فقیر آرژانتین را که دچار فروپاشی اجتماعی شده‌اند، ترویج می‌دهد، بوده است. او از زمان تأسیس در سال ۲۰۰۱ عضو کمیته بین‌المللی (WSF) بوده، عضو شورای بین‌المللی و به عنوان هماهنگ‌کننده حوزه موضوعی «رسانه، فرهنگ و ضد هژمونی» در WSF 2003 انتخاب شده است. او هم‌بنیان‌گذار Media Watch International در پاریس و دبیرکل آن است. تا سال ۲۰۰۹، ساویو رئیس
در پاریس و دبیرکل آن است. تا سال ۲۰۰۹، ساویو رئیس هیئت مدیره Alliance for a New Humanity، یک بنیاد بین‌المللی مستقر در پورتوریکو که از سال ۲۰۰۱ فرهنگ صلح را ترویج می‌کند و اعضای هیئت آن شامل متفکرانی مانند دیپاک چوپرا، قاضی اسپانیایی بالتازار گارزون، برندگان جایزه نوبل اسکار آریاس و بتی ویلیامز و خیرین ری چمبرز، سالمون لویس و هاوارد روزنفیلد بودند، بود و اکنون عضو هیئت مدیره است. او معاون مدیر شورای علمی New Policy Forum (که قبلاً World Policy Forum نام داشت)، تأسیس شده توسط میخائیل گورباچف و مستقر در
داشت)، تأسیس شده توسط میخائیل گورباچف و مستقر در لوکزامبورگ است تا فضای تأمل و تفکر جدیدی درباره وضعیت بین‌المللی فعلی توسط رهبران تأثیرگذار جهانی فراهم کند. ساویو مسئول روابط بین‌الملل European Centre for Peace and Development مستقر در بلگراد است، که مأموریت آن کمک به صلح و توسعه در اروپا و همکاری بین‌المللی در انتقال دانش بر اساس این فرض است که توسعه در شرایط صلح تنها زمانی ممکن است که به عنوان توسعه انسانی در نظر گرفته شود. او رئیس Accademia Panisperna، یک فضای فرهنگی در مرکز رم و رئیس Arcoiris TV،
یک فضای فرهنگی در مرکز رم و رئیس Arcoiris TV، کانال تلویزیونی آنلاین با بزرگ‌ترین مجموعه ویدئوها و ضبط‌های رویدادهای سیاسی و فرهنگی (بیش از ۷۰٬۰۰۰ ساعت) مستقر در مودنا، ایتالیا، است. در سال ۲۰۱۶، ساویو به صورت ماهانه برای مجله Wall Street International ستون اقتصادی و سیاسی ارائه کرد. فیلم‌ها و انتشارات. در سال ۱۹۷۲، ساویو یک مستند سه قسمتی درباره چه گوارا با عنوان ‘Che Guevara – Inchiesta su un mito’ (چه گوارا – تحقیق درباره یک افسانه) تولید کرد و همچنین پنج فیلم دیگر ساخته است که دو مورد آن‌ها در
پنج فیلم دیگر ساخته است که دو مورد آن‌ها در جشنواره‌های ونیز و کن نمایش داده شدند. او چندین کتاب منتشر کرده است، از جمله «Verbo America» همراه با Alberto Luna (۱۹۹۰) که به هویت فرهنگی آمریکای لاتین می‌پردازد و «The Journalists Who Turned the World Upside Down» (۲۰۱۲) که به سه زبان (انگلیسی، ایتالیایی و اسپانیایی) منتشر شده و مجموعه‌ای از روایت‌های بیش از ۱۰۰ روزنامه‌نگار IPS و بازیگران کلیدی جهانی، از جمله برندگان جایزه نوبل، است که از این خبرگزاری حمایت کرده‌اند. این کتاب به بررسی اطلاعات و ارتباطات به
کرده‌اند. این کتاب به بررسی اطلاعات و ارتباطات به عنوان عناصر کلیدی در تغییرات جهان پس از جنگ جهانی دوم و جنگ سرد می‌پردازد و بینشی از ایده‌آلیسم بسیاری از کسانی که برای این خبرگزاری کار می‌کردند و احترام برجسته آن‌ها در جامعه بین‌المللی ارائه می‌دهد. در اکتبر ۲۰۱۶، ساویو اولین انتشارات Other News را با عنوان «یادبود جیم گرنت: قهرمان کودکان» ارائه داد، نسخه‌ای آنلاین از کتابی که به UNICEF مدیر اجرایی ۱۹۸۰-۱۹۹۵ اختصاص یافته بود و ۲۵ میلیون کودک را نجات داده است. در آوریل ۲۰۲۲، او همراه با Giuliano Rizzi
است. در آوریل ۲۰۲۲، او همراه با Giuliano Rizzi کتاب «Manual for... changing the world. For young people who want to (con)tribute to creating a future global citizenship» را منتشر کرد. در سال ۲۰۲۴، متن «Manual for the global citizen» به زبان‌های مختلف منتشر شد و همکاری بسیاری از نویسندگان برای بومی‌سازی در کشورهای مختلف انجام شد. فعالیت‌های کنونی. روبرتو ساویو در حال حاضر در کمپینی برای حکمرانی جهانی و عدالت اجتماعی و اقلیمی فعالیت می‌کند، که او را به سخنرانی در کنفرانس‌های متعدد در سراسر جهان می‌کشاند و
در کنفرانس‌های متعدد در سراسر جهان می‌کشاند و درباره آن مقالات و یادداشت‌های متعددی تولید می‌کند. او معاون مدیر شورای علمی New Policy Forum است، که قبلاً World Policy Forum نام داشت و توسط میخائیل گورباچف تأسیس شده و در لوکزامبورگ مستقر است، تا فضای تأمل و تفکر جدید درباره وضعیت بین‌المللی توسط رهبران جهانی فراهم کند. ساویو مسئول روابط بین‌الملل European Centre for Peace and Development مستقر در بلگراد است، که مأموریت آن کمک به صلح و توسعه در اروپا و همکاری بین‌المللی در انتقال دانش مبتنی بر توسعه انسانی
بین‌المللی در انتقال دانش مبتنی بر توسعه انسانی است. او رئیس Accademia Panisper rna، یک فضای فرهنگی در مرکز رم، و رئیس Arcoiris TV، کانال تلویزیونی آنلاین با بزرگ‌ترین مجموعه ویدئوها و ضبط‌های رویدادهای سیاسی و فرهنگی (بیش از ۷۰٬۰۰۰ ساعت) مستقر در مودنا، ایتالیا، است. او عضو کمیته اجرایی Fondazione Italiani، مستقر در رم، است که یک مجله هفتگی آنلاین منتشر می‌کند و کنفرانس‌هایی درباره مسائل جهانی برگزار می‌کند. همچنین عضو هیئت انتخاب جایزه Maurice Strong Sustainability است که توسط Global Sustainability Forum
است که توسط Global Sustainability Forum تأسیس شده است. پیوندهای خارجی. مصاحبه‌ها و مقالات
شین شین ئه (؛ زادهٔ ۳ ژوئن ۱۹۵۹) بازیگر و خوانندهٔ تروت اهل کره جنوبی است. او به خاطر حضور در رسانه‌های مختلف از جمله برنامه‌های تلویزیونی، مجموعه‌های تلویزیونی، فیلم‌ها و نمایش‌های صحنه‌ای مورد علاقهٔ عموم قرار گرفته است. شین به خاطر نقش‌هایش در مجموعه‌های تلویزیونی "دهکده ساحلی چاچاچا" (۲۰۲۱) و "گمشده" (۲۰۲۱) شناخته می‌شود. او همچنین به‌عنوان بازیگری که صحنه‌ها را می‌دزدد (scene stealer) در فیلم پرفروش "شغل پرخطر" (۲۰۱۹) معروف شد. او در پنجمین فیلم شرکت مایونگ فیلم لب که در جشنواره بین‌المللی فیلم جونجو
فیلم لب که در جشنواره بین‌المللی فیلم جونجو ۲۰۱۹ مورد توجه قرار گرفت، دوباره با هم‌بازی خود لی دونگ هی همکاری کرد. این فیلم "تئاتر گوکدو" (۲۰۱۹) نام داشت. شین شین ئه یک خوانندهٔ برجسته است و ترانهٔ مشهورش «دنیا، دنیای شگفت‌انگیز است» باعث شد به عنوان ستارهٔ افسانه‌ای دههٔ ۹۰ شناخته شود. او همچنین با عنوان «ملکهٔ ترانه‌های طنز» معروف است. به پاس تلاش‌هایش در زمینهٔ موسیقی تروت، او در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۸ در مراسم جایزهٔ مردم افتخارآمیز کره که در سالن مجلس ملی برگزار شد، به خاطر سهمش در توسعهٔ موسیقی پاپ تقدیر شد.
شد، به خاطر سهمش در توسعهٔ موسیقی پاپ تقدیر شد. اوایل زندگی و حرفه. شین شین ئه در ۳ ژوئن ۱۹۵۹ در سون‌چانگ، استان جولا شمالی، کره جنوبی به دنیا آمد. او در دانشکدهٔ پرستاری دانشگاه کره ثبت نام کرد و پس از فارغ‌التحصیلی، حدود دو سال به‌عنوان پرستار در بیمارستان هه‌هوا، که بعدها بیمارستان آنام دانشگاه کره تبدیل شد، مشغول به کار شد.
کیم یونگ سون (؛ زادهٔ ۵ مارس ۱۹۷۱) بازیگر اهل کره جنوبی است. او فعالیت بازیگری خود را در سال ۲۰۰۵ با سینما آغاز کرد و از آن زمان تاکنون در تعدادی تئاتر، فیلم و مجموعه تلویزیونی حضور داشته است. کیم به خاطر نقش‌های مکمل خود در مجموعه‌های تلویزیونی "پسران فراتر از گل‌ها" (۲۰۰۹)، "بدرخش یا دیوانه شو" (۲۰۱۵) و "بیست و پنج بیست و یک" (۲۰۲۲) شناخته شد. او همچنین در فیلم‌هایی مانند "پایپر" (۲۰۱۵)، "یک مرد و یک زن" (۲۰۱۶) و "دورجنبی" (۲۰۱۸) و دیگر آثار ایفای نقش کرده است. حرفه. کیم یونگ سون از فوریهٔ ۲۰۲۲ تحت مدیریت
است. حرفه. کیم یونگ سون از فوریهٔ ۲۰۲۲ تحت مدیریت هنری شرکت هونوس انترتینمنت فعالیت می‌کند. رؤیا و آرزوی دوران کودکی او بازیگر شدن بود، به همین دلیل از دوران مدرسهٔ راهنمایی در تئاتر جوانان شهرداری بوسان به بازیگری پرداخت. پس از فارغ‌التحصیلی، او مدتی در یک بانک کار کرد. در ابتدا عمدتاً در تئاتر و صحنه فعال بود، سپس بعدها در مجموعه‌های تلویزیونی و فیلم‌ها نیز حضور یافت.
اندام‌گروه () بخش‌های جداگانهٔ بدن در جانوران بندبند هستند که از چندین بند ساخته می‌شوند؛ این بندها یا هم‌ریخت‌اند یا به‌هم جوش خورده‌اند و معمولاً یک واحد کارکردی را تشکیل می‌دهند. شکل‌گیری بخش‌های کارکردیِ متمایز در بدن، بر اثر تخصص‌یافتنِ گروهی از بندها، گروهی‌شدن اندام (تگماتیزاسیون یا تگموز) نامیده می‌شود. در بندپایان، نخستین اندام‌گروه همیشه از بندهای به‌هم‌جوش‌خورده ساخته می‌شود و بنا به کارکردش «سر» (سفالون)، پیش‌تنه (پروزوما) یا سرسینه‌گاه (سفالوتوراکس) نام دارد. تنه می‌تواند به‌طور یکنواخت بندبند
نام دارد. تنه می‌تواند به‌طور یکنواخت بندبند باشد، اما معمولاً به دو اندام‌گروه متمایز تقسیم می‌شود. برای نمونه، در حشرات بدن به سه اندام‌گروه بخش می‌شود: «سر» (آکرون + شش بند)، «سینه» (توراکس: سه بند) و «شکم» (یازده یا کم‌تر بند + پایانچه).
کودا لا واچینارا یک خورشت دم‌گاو در آشپزی مدرن رومی است که شامل سبزیجات مختلفی است، به‌ویژه کرفس می‌شود. دم گاو به عنوان جزو مواد زائد در نظر گرفته می‌شود و در رم به آن "کینتو کورتو" () می‌گویند. آماده‌سازی. دم گاو ابتدا نیم‌پز می‌شود و سپس با مقادیر زیادی کرفس (معمولاً ۱٫۵ کیلوگرم کرفس برای هر کیلوگرم دم‌گاو)، هویج و گیاهان معطر آرام پخته می‌شود. گوجه‌فرنگی و شراب قرمز به آن اضافه می‌گردد و سپس مخلوط با سوفریتو ( نوعی خورش) پیاز، سیر، ژامبون، پانچتا و برخی دیگر از مواد پخته می‌شود. در مرحله نهایی پخت، یک
دیگر از مواد پخته می‌شود. در مرحله نهایی پخت، یک دسته سبزیجات شامل برگ بو برگ بو ساقه کرفس و میخک برای طعم‌دهی به قابلمه اضافه می‌شود. این غذا تا زمانی که گوشت به راحتی از استخوان‌ها جدا شود، پخته می‌شود. سپس با دارچین، جوز هندی و فلفل سیاه مزه‌دار شده و با دانه کاج تزئین می‌شود. کودا معمولاً با طعم ترش و شیرین تهیه می‌شود و معمولاً از کشمش، یا گاهی میوه‌های شیرین یا مقدار کمی شکلات تلخ رنده شده استفاده می‌شود. "کودا" به‌طور کلی از قبل تهیه شده و دوباره گرم می‌شود. باقی‌مانده غذا می‌توانند به عنوان سس برای
می‌شود. باقی‌مانده غذا می‌توانند به عنوان سس برای ریگاتونی استفاده شوند که سپس به نام "ریگاتونی ال سوگو دی کودا" نامیده می‌شود. تاریخچه. کودا آلا واچینارا در اصل ویژه "وچیناری" (قصاب‌ها) در رینونه رگولا در رم بود، به‌طوری که ساکنان آن رینونه به نام "مگناکود" (دم‌خواران) شناخته می‌شدند. این غذا اغلب در "تراستوری"‌های تستاچیو و تراستوره یافت می‌شود. فرهنگ عامه. "کودا" غذای مورد علاقهٔ شخصیت اصلی داستان، جیاچینتو مازاتلا (نینو مانفردی) در "انیمیشن زشت، کثیف و بد" است. او علاقهٔ خود به این غذا را با این کلمات
بد" است. او علاقهٔ خود به این غذا را با این کلمات بیان می‌کند: «دم گاو و کرفس مثل زن و مرد هستند. وقتی یکی به دیگری بچسبد، همه چیز خوب می‌شود.»
عنکبوت‌های گسترده‌تار () یا گسترده‌تارها یک سرده عنکبوت‌های پاشانه‌ای (Theridiidae) با پراکنش جهانی است که هم‌اکنون ۷۴ گونه را دربرمی‌گیرد. "گسترده‌تارها " گروهی کلیدی در مطالعهٔ اجتماعی‌بودن و تکامل آن در عنکبوت‌ها است (Aviles 1997). این سرده گونه‌هایی را شامل می‌شود که از انفرادی تا کاملاً اجتماعی گسترده‌اند، و هشت گونهٔ شبه‌اجتماعی دارد، بیش از هر سردهٔ دیگری از عنکبوت‌ها. از جملهٔ این‌ها گونهٔ اجتماعی آمریکای جنوبی "Anelosimus eximius" است که از بهترین نمونه‌های مطالعه‌شدهٔ عنکبوت‌های اجتماعی به‌شمار
نمونه‌های مطالعه‌شدهٔ عنکبوت‌های اجتماعی به‌شمار می‌رود. تار یک کلنی از "A. eximius" می‌تواند تمام تاج‌پوش درختان را بپوشاند و ده‌ها هزار فرد را دربرگیرد. بیشتر گونه‌های کاملاً اجتماعی در جنگل‌های کم‌ارتفاع گرمسیری زندگی می‌کنند و همه در قارهٔ آمریکا یافت می‌شوند. دیگر گونه‌ها، به‌ویژه آن‌هایی که در ارتفاعات بالاتر و عرض‌های شمالی آمریکا و همچنین گونه‌های غیرآمریکایی هستند، به‌نظر می‌رسد انفرادی یا نیمه‌اجتماعی باشند. گونه‌های اجتماعی "گسترده‌تارها " عموماً درون‌زای بسیار شدیدی دارند و نسبت جنسیتی
" عموماً درون‌زای بسیار شدیدی دارند و نسبت جنسیتی ماده‌محور، با نسبت تا ۱۰ ماده در برابر هر نر. رفتار اجتماعی، نیمه‌اجتماعی و انفرادی در گونه‌های مختلف "گسترده‌تارها " برای آزمودن فرضیه‌هایی دربارهٔ فشارهای محیطی بر رفتار اجتماعی و درون‌زایی به‌کار رفته است. به‌نظر می‌رسد نیمه‌اجتماعی‌بودن به‌عنوان یک ویژگی حفظ شده باشد، با وجود گسترهٔ وسیع زیستگاه‌هایی که گونه‌های "گسترده‌تار" در آن‌ها زندگی می‌کنند؛ همهٔ گونه‌های انفرادی شناخته‌شده در این سرده به یک تبار تعلق دارند. در عین حال، اجتماعی‌بودن چندین بار
تعلق دارند. در عین حال، اجتماعی‌بودن چندین بار به‌طور مستقل پدید آمده است. توصیف. عنکبوت‌های گسترده‌تار نواری قرمز یا قهوه‌ای با بریدگی بر روی شکم دارند که در الکل تیره می‌شود. در کناره‌ها، شکم دارای نوار یا لکه‌های سفید است. اندازهٔ نمونه‌ها از متغیر است. افراد این سرده غربالک (کولولوس) ندارند. گونه‌ها. تا ، کاتالوگ جهانی عنکبوت‌ها گونه‌های زیر را پذیرفته است:
سپاه اول ایتالیا () سپاه پیاده‌نظام ارتش سلطنتی ایتالیا بین سال‌های ۱۸۷۷ تا ۱۹۴۳ بود. تاریخچه. سپاه اول ارتش در تورین مستقر بود و در جنگ جهانی اول شرکت داشت. بین سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷، این سپاه بخشی از ارتش ایتالیا بود که در جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی جنگید، جنگی که منجر به اشغال اتیوپی توسط ایتالیا شد. در ژوئن ۱۹۴۰، این سپاه در حمله ایتالیا به فرانسه شرکت کرد. به بسان، برامان، مودان و ترمینیون در ساووا رسید. در ۱۵ ژوئیه به تورین بازگردانده شد. پس از فرود متفقین در شمال آفریقا تحت سلطه فرانسه، سپاه اول در عملیات
شمال آفریقا تحت سلطه فرانسه، سپاه اول در عملیات کیس آنتون شرکت کرد و در ۱۱ نوامبر ۱۹۴۲ دوباره وارد خاک فرانسه شد. از دسامبر، وظایف دفاع ساحلی بین کاواتر و کیپ مارتین را بر عهده گرفت. این سپاه تا سپتامبر ۱۹۴۳ در اینجا ماند، تا اینکه توسط آلمانی‌ها خلع سلاح و پس از آتش‌بس کاسیبیل منحل شد. سپاه اول ارتش از خاکستر فرماندهی کل تورین، که پس از تأسیس پادشاهی ایتالیا تشکیل شد و بعداً با فرمان ۲۲ مارس ۱۸۷۷ جایگزین سپاه اول ارتش شد، تشکیل شد. این فرمان، سپاه اول را در سراسر کشور تأسیس کرد. در طول جنگ جهانی اول، سپاه
سراسر کشور تأسیس کرد. در طول جنگ جهانی اول، سپاه اول ارتش برای دفاع از جبهه غربی آلپ و سپس دفاع از تورین به کار گرفته شد. در طول جنگ جهانی دوم، در سال ۱۹۴۰، سپاه اول ارتش از ۲۱ تا ۲۵ ژوئن در عملیات علیه فرانسه شرکت کرد و به آرک، بسان، برامان، مودان و ترمینیون رسید و در ۱۵ ژوئیه به تورین بازگشت. با توجه به مقر فرماندهی و نزدیکی به فرانسه، در سال ۱۹۴۲ همان سپاه از ۱۱ نوامبر در خاک فرانسه به کار گرفته شد و در عملیات دفاع ساحلی در مناطق کاواتر و کپ مارتین مستقر شد و تا امضای آتش‌بس ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ که منجر به
شد و تا امضای آتش‌بس ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ که منجر به انحلال آن شد، در آنجا ماند.
ارتش یازدهم ایتالیا () ارتش میدانی ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ جهانی دوم بود. این ارتش در نوامبر ۱۹۴۰ برای خدمت در جنگ یونان و ایتالیا تشکیل شد و پس از حمله آلمان به یونان و تسلیم آن کشور در آوریل ۱۹۴۱، وظایف اشغال در سرزمین اصلی یونان را بر عهده گرفت. این ارتش تا زمان آتش‌بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ در یونان مستقر بود، زمانی که توسط آلمانی‌ها به زور منحل شد. تاریخچه. این ارتش در ۹ نوامبر ۱۹۴۰ از سپاه یازدهم ارتش تشکیل شد که در آن زمان در آلبانی تحت اشغال ایتالیا مستقر بود و در کنار ارتش نهم در عملیات علیه
مستقر بود و در کنار ارتش نهم در عملیات علیه یونان شرکت داشت. درگیری آن علیه یونانیان تا سقوط یونان در آوریل ۱۹۴۱ ادامه داشت. پس از آن، ارتش یازدهم وظایف اشغال یونان را بر عهده گرفت و مقر آن در آتن بود. فرماندهی آن همچنین به عنوان فرماندهی عالی نیروهای مسلح یونان دو برابر شد و مسئولیت سرزمین اصلی یونان (به غیر از مناطق آلمانی و بلغاری در شمال یونان و منطقه آلمانی در شرق و جنوب آتیکا) و همچنین جزیره اوبویا، اسپورادس شمالی و اسکایروس و کیترا را بر عهده داشت. بقیه جزایر ایونی تحت فرماندهی عالی نیروهای مسلح
بقیه جزایر ایونی تحت فرماندهی عالی نیروهای مسلح آلبانی (ارتش نهم) قرار گرفتند، در حالی که دودکانیز ایتالیا، استان لاسیتی در کرت که تحت اشغال ایتالیا بود و بخش عمده‌ای از سیکلادس تحت فرماندهی عالی نیروهای مسلح جزایر ایتالیایی دریای اژه در رودس قرار گرفتند. جدا از واحدهای ارتش یازدهم، فرماندهی عالی نیروهای مسلح یونان شامل فرماندهی نیروی هوایی یونان و فرماندهی نظامی دریایی یونان غربی در پاتراس نیز می‌شد. در آوریل ۱۹۴۳، ارزیابی آمادگی رزمی هشت لشکر باقی‌مانده ارتش یازدهم از نظر تسلیحات و وسایل حمل و نقل، تنها
یازدهم از نظر تسلیحات و وسایل حمل و نقل، تنها یکی - لشکر ۱۱ پیاده برنرو - را «کامل» و سه لشکر دیگر را «موثر» (بیش از ۷۰٪ حیوانات باربر و ۷۰٪ تا ۹۰٪ وسایل نقلیه از جدول سازمان و تجهیزات) و بقیه را «ناقص» (با ارقام تکمیل حدود ۶۰٪) نشان داد. در ارزیابی مشابهی از تکمیل پرسنل آنها، دو هفته بعد، تنها برنرو و لشکر ۳۳ پیاده آکوی به عنوان «کامل» و بقیه به عنوان «موثر» طبقه‌بندی شدند. وضعیت در بررسی دیگری از آمادگی رزمی آنها در ماه ژوئن تا حد زیادی به همین منوال باقی ماند. این ارتش در سپتامبر ۱۹۴۳، پس از تسلیم
باقی ماند. این ارتش در سپتامبر ۱۹۴۳، پس از تسلیم ایتالیا، توسط ارتش آلمان به زور منحل شد.
سپاه دوم ایتالیا () سپاهی از ارتش سلطنتی ایتالیا بود که در فاصله سال‌های ۱۸۷۷ تا ۱۹۴۳ فعالیت می‌کرد. تاریخچه. در طول جنگ جهانی اول، این سپاه در سال ۱۹۱۸ در جبهه غربی تحت فرماندهی ژنرال آلبریکو آلبریچی جنگید. این سپاه در طول نبرد سوم آیزن و نبرد دوم مارن، به ویژه در بلینی و در بخش کورما - بوآ دو پتی چمپ، خود را متمایز کرد. این سپاه به‌طور قابل توجهی در متوقف کردن حمله آلمان به اپارنای، که با هدف دور زدن ریمز انجام می‌شد، نقش داشت. این سپاه در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی در سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۶ تحت فرماندهی
و اتیوپی در سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۶ تحت فرماندهی ژنرال پیترو ماراوینا شرکت کرد. در طول جنگ جهانی دوم، در حمله ایتالیا به فرانسه در سال ۱۹۴۰ شرکت کرد و در سال‌های ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۳ در جبهه شرقی جنگید. این سپاه در طول عملیات زحل کوچک متحمل خسارات بسیار سنگینی شد و مجبور به عقب‌نشینی به وروشیلوفگراد و از آنجا به گومل شد. بین ۲۶ آوریل و ۲۲ مه ۱۹۴۳، بقایای این سپاه به ایتالیا بازگردانده شدند تا در توسکانی تحت نظارت ارتش پنجم بازسازی شوند. پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، سپاه با حمله نیروهای آلمانی در
در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، سپاه با حمله نیروهای آلمانی در عملیات آخسه در تاریخ ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۳ منحل شد. جنگ جهانی اول. هنگامی که ایتالیا در ماه مه ۱۹۱۵ وارد جنگ علیه اتریش-مجارستان شد، سپاه دوم ارتش، تحت فرماندهی سپهبد اتزیو ریسولی، در ارتش دوم سپهبد پیترو فروگونی فعالیت می‌کرد. پس از آغاز خصومت‌ها در ۲۴ مه، واحد بزرگ در ایزونزوی میانی در بخش پلاوا. در ۹ ژوئن، هنگ‌های ۳۷ و ۳۸ تیپ «راونا»، متعلق به لشکر سوم پیاده‌نظام ژنرال جیووانی پرلی، فراتر از رودخانه عملیات کردند و هفته بعد مجموعه‌ای از حملات را علیه مواضع کوتا
و هفته بعد مجموعه‌ای از حملات را علیه مواضع کوتا ۳۸۳ که توسط تیپ اول کوهستانی اتریش-مجارستان تحت فرماندهی سرلشکر گیدو نواک فون آرینتی، که در لشکر هجدهم پیاده‌نظام ژنرال ادوارد بولتز فعالیت می‌کرد، دفاع می‌شد، آغاز کردند. این تپه برای مدت کوتاهی در ۱۶ ژوئن تصرف شد، اما روز بعد، پس از آنکه ژنرال فروگونی حملات بیشتر را متوقف کرد، از دست رفت. لشکر سوم پیاده‌نظام مجبور شد از جبهه عقب‌نشینی کند، زیرا واحدهای آن که متحمل خسارات سنگینی شده بودند، خسته شده بودند. به دلیل دفاع از اقدامات ژنرال پرلی، که به ابتکار خود
دلیل دفاع از اقدامات ژنرال پرلی، که به ابتکار خود با قایق از رودخانه ایسونزو عبور کرده و پلاوا و سپس موقعیت استراتژیک قوی تپه ۳۸۳ را اشغال کرده بود، ریسولی با تصمیم رئیس ستاد ارتش سلطنتی، ژنرال لوئیجی کادورنا، از فرماندهی برکنار شد. در آوریل ۱۹۱۸، سپاه دوم ارتش برای پشتیبانی از نیروهای متفقین در فرانسه به جبهه غربی اعزام شد، جایی که تا پایان خصومت‌ها تحت فرماندهی سپهبد آلبریکو آلبریچی فعالیت داشت. پس از نبرد کاپورتو در اکتبر-نوامبر ۱۹۱۷، متفقین نیروهای تازه‌نفس را به جبهه ایتالیا فرستادند که به ارتش سلطنتی
را به جبهه ایتالیا فرستادند که به ارتش سلطنتی زمان داد تا دوباره سازماندهی شود. در اوایل سال ۱۹۱۸، در آستانه حمله بهاری، پادشاهی ایتالیا تصمیم گرفت با اعزام یک نیروی اعزامی به جبهه غربی برای حمایت از تلاش متفقین، تلافی کند. فرماندهی عالی نظامی ایتالیا، سپاه دوم ارتش را که از نبردهای ایسونزو تا پیاوه درگیر شده بود و در آن زمان به عنوان نیروی ذخیره برای سازماندهی مجدد در نظر گرفته شده بود، انتخاب کرد، چرا که به دلیل تلفات در نبرد به یک تیپ کاهش یافته بود. این نیرو شامل لشکر سوم پیاده‌نظام، متشکل از تیپ
این نیرو شامل لشکر سوم پیاده‌نظام، متشکل از تیپ «ناپولی» و تیپ «سالرنو»، و لشکر هشتم پیاده‌نظام، تیپ «برشیا» و تیپ «آلپی» بود که در مجموع تقریباً ۲۵۰۰۰ نفر را شامل می‌شد. تیپ «آلپی» به دلایل پرستیژ، به عنوان وارث ایده‌آل شکارچیان آلپ گاریبالدی، در این نیرو ادغام شد. در آغاز جنگ، بسیاری از لژیونرهای سابق، از جمله پپینو، ریکیوتی، منوتی، سانته و اتزیو گاریبالدی، و همچنین کورت اریش ساکرت، که بعدها با نام کرتزیو مالاپارته شناخته شد، به سرعت در آن ثبت نام کردند. در طول لشکرکشی به فرانسه، تیپ «آلپی» تحت فرماندهی
در طول لشکرکشی به فرانسه، تیپ «آلپی» تحت فرماندهی سرتیپ پپینو گاریبالدی قرار گرفت. جوزپه اونگارتی، که به عنوان داوطلب ثبت نام کرده بود، در هنگ نوزدهم پیاده‌نظام تیپ «برشیا» خدمت کرد. جنگ اتیوپی. سپاه دوم ارتش، تحت فرماندهی سپهبد پیترو ماراویگنا، در جنگ اتیوپی، از جمله لشکر نوزدهم پیاده‌نظام «گاوینانا»، لشکر بیست و چهارم پیاده‌نظام «گران ساسو» و لشکر سوم «۲۱ آوریل» کارابینیری، شرکت کرد. جنگ جهانی دوم. پس از شروع جنگ جهانی دوم، در طول جنگ علیه فرانسه، سپاه دوم به منطقه کونئو اعزام شد و از ۲۱ تا ۲۵ ژوئن در
دوم به منطقه کونئو اعزام شد و از ۲۱ تا ۲۵ ژوئن در عملیات‌هایی در بخش مایرا-پو-استورا شرکت کرد و به گردنه د لا وینی، لارچه و دره اوبایه رسید. در پایان این مرحله اول، به آلساندریا بازگشت. در سال ۱۹۴۲، این سپاه برای همراهی با ارتش هشتم در روسیه منتقل شد، جایی که در اولین نبرد دفاعی دون جنگید. از ۱۱ تا ۱۸ دسامبر، در دومین نبرد دون شرکت کرد که منجر به فروپاشی جبهه ایتالیا و فروپاشی سریع تشکیلات سپاه دوم شد. از ۱۹ دسامبر، سپاه مجبور شد یک عقب‌نشینی زمستانی فاجعه‌بار را به سمت وروشیلوفگراد، شهری که معدود
فاجعه‌بار را به سمت وروشیلوفگراد، شهری که معدود بازماندگان در ۲۱ دسامبر به آن رسیدند، آغاز کند. در سال ۱۹۴۳، بقایای سپاه دوم از جبهه عقب‌نشینی کردند و ابتدا به دنیپروپتروفسک و سپس، از طریق پولتاوا و نژین، در ۲۶ مارس ۱۹۴۳ به هومل منتقل شدند. برای چندین ماه، فرماندهی سپاه دوم تنها تشکیلات ایتالیایی باقی مانده در روسیه بود. از ۲۶ آوریل تا ۲۲ مه، این تشکیلات دوباره به هومل عقب‌نشینی کرد و سپس به ایتالیا، به گروستو، توسکانی، بازگشت و تحت فرماندهی ارتش پنجم قرار گرفت و تا زمان انحلال آن در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ غیرفعال
و تا زمان انحلال آن در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ غیرفعال ماند.
تکه‌پوشه یا فروستول () دیوارهٔ سخت و متخلخل سلولی یا لایهٔ بیرونی دیاتومهها است. تکه‌پوشه تقریباً به‌طور کامل از سیلیسیم دی‌اکسید ساخته می‌شود که از اسید سیلیسیک به‌دست می‌آید و با لایه‌ای از مادهٔ آلی پوشیده شده است. در نوشته‌های آغازین دربارهٔ دیاتومه‌ها، این ماده به‌عنوان پکتین توصیف می‌شد؛ فیبری که به‌طور معمول در دیوارهٔ سلولی گیاهان یافت می‌شود. این لایه در واقع از چندین نوع پلی‌ساکارید ساخته شده است. ساختار تکه‌پوشه معمولاً از دو بخش روی‌هم‌افتاده تشکیل شده است که پوشه (تکا، theca) نام دارند (یا
تشکیل شده است که پوشه (تکا، theca) نام دارند (یا به‌طور غیررسمی «دریچه‌ها»). پیوند میان دو تکا توسط نوارهایی از سیلیس (نوارهای کمربندی) تقویت می‌شود که آن‌ها را در کنار هم نگه می‌دارند. این روی‌هم‌افتادگی امکان اندکی فضای انبساط داخلی را فراهم می‌کند و در فرایند تولیدمثل حیاتی است. تکه‌پوشه همچنین دارای بسیاری حفره موسوم به «آرئولا» و شکاف‌هایی است که دسترسی دیاتومه به محیط بیرونی برای فرایندهایی مانند دفع مواد زاید و ترشح لیزاب را فراهم می‌کنند. بررسی ریزساختاری تکه‌پوشه‌ها نشان داده که حفره‌ها اندازه،