payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تمام ساختمان‌ها رایج بود و هدف را تأمین می‌کرد. قلعه لگنانو در آوریل ۱۲۷۳ برای یک شب، میزبان خاندان سلطنتی انگلستان در بازگشت از سفر به خاورمیانه بود. این دو مهمان توسط ناپولئونه و فرانچسکو دلا تورِه به قلعه لگنانو، که به عنوان اقامتگاهی با پرستیژ شناخته می‌شد، برده شدند. با این حال، یک افسانه می‌گوید که این دو سلطنتی در عوض در «خانه ملکه» در سان جورجیو سو لگنانو توقف کردند. این رویداد کنترل محکم خانواده دلا تورِه بر روستای لگنانو را نشان می‌دهد، به حدی که آن‌ها می‌توانستند با خیال راحت دو فرمانروای سلطنتی
می‌توانستند با خیال راحت دو فرمانروای سلطنتی را پذیرایی کنند. در اسناد آن زمان، این رویداد با ذکر اینکه خاندان سلطنتی انگلستان «در سانتو جورجیو نزدیک لگنانو» پذیرایی شدند، توصیف شده است. ویسکونتی‌ها. در سال ۱۲۷۷، ساختمان به خانواده ویسکونتی‌ها منتقل شد، پس از شکست ناپولئونه دلا تورِه در نبرد دِزیو (۲۱ ژانویه ۱۲۷۷) به دست اسقف میلان اُتونه ویسکونتی، که منجر به اخراج خانواده دلا تورِه از میلان و حومه آن شد. آن‌ها به سمت شمال فرار کردند و در سال ۱۲۸۵، کاستل‌سپریو را اشغال کردند. اُتونه ویسکونتی تصمیم گرفت به
را اشغال کردند. اُتونه ویسکونتی تصمیم گرفت به سوی پایگاه دلا تورِه حرکت کند و در لگنانو مستقر شود، جایی که ارتش خود را جمع‌آوری کرد. با این حال، جنگ موقتاً به تأخیر افتاد: دو طرف در وارزه دیدار کردند تا آتش‌بس امضا کنند، که شامل ترک کاستل‌سپریو توسط دلا تورِه بود و جای آن را گیدو دا کاستیلیونه، همکارشان، گرفت. اُتونه همه املاکی را که دلا تورِه از لئون دا پرگو تصرف کرده بودند بازپس گرفت، یعنی برایدا آرکیوسکوویله، قلعه لگنانو و سایر املاک زمینی. به‌طور خاص، کلیسای کوچک قلعه در ۱۶ دسامبر ۱۲۷۷ به میز چپتر
کلیسای کوچک قلعه در ۱۶ دسامبر ۱۲۷۷ به میز چپتر معمولین واگذار شد، که همچنین مستمری برخی زمین‌های مجاور قلعه را دریافت کردند، با توجه به وضعیت اقتصادی‌شان که با حضور خانواده دلا تورِه بسیار بدتر شده بود. اُتونه ویسکونتی سپس تصمیم گرفت اقامتگاه خود را در قلعه لگنانو برقرار کند، زیرا آن را به عنوان پایگاه نظامی به برایدا آرکیوسکوویله ترجیح داد: هرچند دومی در مرکز شهر لگنانو قرار داشت، اُتونه آن را برای این منظور مناسب ندانست، زیرا از نظر نظامی کافی امنیت نداشت. در واقع، قلعه کوتّا به سختی قابل گسترش بود مگر
در واقع، قلعه کوتّا به سختی قابل گسترش بود مگر اینکه تعداد زیادی از خانه‌های مرکز شهر تخریب می‌شد. اسقف سپس در دسامبر ۱۲۷۷ استفاده از محراب تقدیس‌شده را به کلیسای کوچک سنت جورج قلعه اعطا کرد. در پاییز ۱۲۸۶، اُتونه ویسکونتی تصمیم گرفت آتش‌بس را بشکند و ارتش جدیدی در لگنانو جمع‌آوری کند. سپس به کاستل‌سپریو که هنوز تحت حکومت گیدو دا کاستیلیونه بود حمله کرد، که بخشی از آن تسلیم شد: اُتونه موفق شد شهر را غارت کند اما قلعه مقاومت کرد. در فوریه ۱۲۸۷، میز صلح میان دو طرف در لگنانو، احتمالاً در قلعه، برگزار شد، اما
طرف در لگنانو، احتمالاً در قلعه، برگزار شد، اما بی‌نتیجه ماند. سپس کاستل‌سپریو در ۲۸ مارس ۱۲۸۷ تسلیم شد و توسط اُتونه ویسکونتی ویران گردید. در سال ۱۳۳۹، لگنانو بار دیگر تحت تأثیر تحولات سیاسی و نظامی مرتبط با میلان قرار گرفت. در همان سال، با قصد تصاحب حکومت میلان و کنار زدن آتزون و لوچینو ویسکونتی، تصمیم گرفت ستاد خود را در لگنانو، احتمالاً در قلعه ویسکونتی، مستقر کند. برخورد مسلحانه میان دو جناح نزدیک لگنانو، در نبرد پارابیاگو (۲۱ فوریه ۱۳۳۹) رخ داد. به‌طور خاص، لودریسیو ۳۰۰ مزدور انگلیسی استخدام کرده بود
خاص، لودریسیو ۳۰۰ مزدور انگلیسی استخدام کرده بود که از ورونا آمده و با پول مالیات مردم محلی حقوق می‌گرفتند. نتیجه نبرد شکست لودریسیو و دستگیری او بود. پیامدهای این ماجرا حتی پس از پایان خصومت‌ها ادامه یافت. ۳۰۰ مزدور لودریسیو، که ابتدا استخدام شده بودند، او را ترک کردند و به غارت لگنانو، نرویانو، کستانو پریمو، ویتونو و سِدریانو پرداختند و تمام اشیاء ارزشمند خانه‌ها را دزدیدند و برخی از اشراف محلی را گروگان گرفتند. رویدادهای مربوط به نبرد پارابیاگو آخرین وقایع مهم مرتبط با لگنانو بودند: از سال ۱۳۳۹، این
وقایع مهم مرتبط با لگنانو بودند: از سال ۱۳۳۹، این روستا دیگر نقش محوری در تاریخ ایتالیا نداشت. برای بازگشت به اهمیت ملی، لگنانو باید تا صنعتی شدن خود صبر می‌کرد، که این فرایند در قرن نوزدهم در شهر لگنانو رخ داد: سرعت و وسعت این تحول در اروپا نمونه‌های کمی داشت. قلعه لگنانو و املاک آن تا قرن پانزدهم تحت اداره خانواده ویسکونتی بودند: تنها استثنا در سال ۱۳۱۱ بود که به‌طور موقت توانست برای مدت کوتاهی در حکومت میلان تسلط یابد. در قرن پانزدهم، پیوند سیاسی و اداری میان ویسکونتی و لامپوگنانی ایجاد شد که منجر به
میان ویسکونتی و لامپوگنانی ایجاد شد که منجر به انتقال مالکیت قلعه به خانواده اشرافی لامپوگنانی شد.
پشه‌های آئدس ("Aedes") گروهی از پشه‌ها هستند که شامل گونه‌های ناقل بیماری‌های مهمی همچون تب دنگی، زیکا، چیکونگونیا و تب زرد می‌شوند. دو گونهٔ اصلی این جنس یعنی Aedes aegypti و Aedes albopictus بیشترین نقش را در انتقال بیماری‌های ویروسی به انسان دارند. زیست‌شناسی. پشه‌های آئدس معمولاً در آب‌های راکد کوچک مانند گلدان‌ها، لاستیک‌های مستعمل یا ظروف آب تخم‌گذاری می‌کنند. فعالیت این پشه‌ها بیشتر در ساعات روز (صبح و عصر) است و برخلاف پشه‌های آنوفل، شب‌ها کمتر فعال هستند. آن‌ها توانایی پرواز محدودی (۱۰۰ تا ۲۰۰ متر)
آن‌ها توانایی پرواز محدودی (۱۰۰ تا ۲۰۰ متر) دارند و به همین دلیل معمولاً در محیط‌های شهری تهدید جدی‌تری ایجاد می‌کنند. چرخه زندگی. چرخه زندگی پشه‌های آئدس شامل چهار مرحلهٔ اصلی است: تخم، لارو، شفیره (پوپا) و بالغ. بیماری‌های منتقل‌شده. تب دنگی. ویروس تب دنگی از خانواده Flaviviridae است و شامل چهار سروتیپ (DENV-1 تا DENV-4) می‌باشد. کنترل جمعیت. روش‌های اصلی کنترل جمعیت پشه‌های آئدس شامل موارد زیر است: وضعیت در ایران. گزارش‌های وزارت بهداشت ایران نشان می‌دهد که بیشتر موارد تب دنگی تا سال ۱۴۰۲ وارداتی بوده
که بیشتر موارد تب دنگی تا سال ۱۴۰۲ وارداتی بوده (از کشورهای اندمیک مانند پاکستان، هند و امارات متحده عربی)، اما در استان‌های جنوبی کشور از جمله سیستان و بلوچستان، هرمزگان و بوشهر موارد انتقال محلی نیز شناسایی شده است.
دان آندره‌آ گالو (۱۸ ژوئیه ۱۹۲۸–۲۲ مه ۲۰۱۳) یک کشیش ایتالیایی بود. او بنیان‌گذار و رهبر جامعه سن بندتو آل پورتو بود. او اغلب خود را «کشیش پیاده‌رو» می‌نامید، که به فعالیتش در کمک به فقرا و نیازمندان اشاره داشت. زندگی‌نامه. آندره‌آ گالو در کودکی مجذوب معنویت سالسین‌های جان بوسکو شد و در سال ۱۹۴۸ در دوره نوآموزی آنها در وراززه وارد شد. در سال ۱۹۵۳، پس از تحصیل فلسفه در رم، از گالو خواسته شد که برای مأموریت ایتالیا را ترک کند و او را به سائوپائولو، برزیل، فرستادند، جایی که در دوره‌های الهیات شرکت کرد. از
فرستادند، جایی که در دوره‌های الهیات شرکت کرد. از آنجایی که دیکتاتوری برزیل او را مجبور به بازگشت به ایتالیا کرد، در سال ۱۹۵۴ برای ادامه تحصیل به ایوریا رفت و در ۱ ژوئیه ۱۹۵۹ به عنوان کشیش منصوب شد. در سال ۱۹۶۰، گالو به عنوان کشیش به کشتی آموزشی "گاراونتا" اعزام شد و تلاش کرد تا محیط متفاوتی را در تدریس معرفی کند و روش‌های سرکوبگرانه را با آموزشی مبتنی بر اعتماد و آزادی جایگزین کند. پس از سه سال، گالو به موقعیت دیگری منتقل شد و در سال ۱۹۶۴ تصمیم گرفت از سالسیان‌ها جدا شود و از مافوق‌های خود خواست تا در
سالسیان‌ها جدا شود و از مافوق‌های خود خواست تا در اسقف‌نشین جنوا به عنوان کشیش منصوب شود. پس از آن، جوزپه سیری، کاردینال و اسقف اعظم جنوا در آن زمان، او را به عنوان کشیش زندان به کاپرایا فرستاد. دو ماه بعد، او به عنوان دستیار کشیش به کلیسای مونت کارمل منصوب شد و تا سال ۱۹۷۰، زمانی که کاردینال سیری به کاپرایا بازگشت، در آنجا ماند. گالو در کلیسای مونت کارمل، شروع به جمع‌آوری جوانان و بزرگسالان از سراسر شهر، به ویژه فقرا و حاشیه‌نشینان، کرد. در تابستان ۱۹۷۰، پس از کشف یک مخفیگاه حشیش در همان منطقه، گالو با
پس از کشف یک مخفیگاه حشیش در همان منطقه، گالو با الهام از این واقعیت، در خطبه خود یادآوری کرد که مواد مخدر بسیار دیگری نیز وجود دارند، به عنوان مثال مواد مخدر زبان، که به لطف آنها یک پسر اگر «فرزند فقرا باشد، ممکن است برای تحصیل نامناسب شود، یا بمباران مردم درمانده می‌تواند به عملی در دفاع از آزادی تبدیل شود.» گالو به کمونیست بودن متهم شد و این باعث شد که کوریا تصمیم به برکناری او بگیرد. اقدام اسقف اعظم باعث اعتراض بخش و شهر شد، اگرچه کوریا عقب‌نشینی نکرد و به گالو دستور داد که اطاعت کند. او از انتصاب به
و به گالو دستور داد که اطاعت کند. او از انتصاب به کاپرایا خودداری کرد، زیرا معتقد بود که در آنجا کاملاً و برای همیشه منزوی خواهد شد. مدتی بعد، او توسط کشیش بخش سنت بندیکت در بندر جنوا، دون فدریکو ربورا، مورد استقبال قرار گرفت و به همراه گروه کوچکی، انجمن سن بندتو ال پورتو را تأسیس کرد. گالو در مصاحبه‌ای در اوت ۲۰۰۷ گفت: «انجیل‌های من چهار نیستند… ما سال‌ها و سال‌ها انجیل را طبق گفته د آندره دنبال کرده‌ایم، مسیری که در جهت سرسخت و مخالف است. و ما می‌توانیم آن را تأیید کنیم، توجه داشته باشید: از الماس چیزی
آن را تأیید کنیم، توجه داشته باشید: از الماس چیزی زاده نشده است، از کود گل‌ها شکوفا می‌شوند.» گالو از زمان تأسیس جامعه سن بندتو ال پورتو، به صلح‌طلبی و بهبود وضعیت افراد به حاشیه رانده شده متعهد بود و حتی از قانونی شدن مواد مخدر سبک حمایت می‌کرد. در سال ۲۰۰۶، گالو به دلیل کشیدن ماری‌جوانا در تالار شهر جنوا در اعتراض به قانون مواد مخدر در ایتالیا جریمه شد. او به‌طور فعال از جنبش «بدون دال مولین» ویچنزا علیه ساخت پایگاه نظامی جدید ایالات متحده در پادوا حمایت کرد. در آوریل ۲۰۰۸، گالو به روز که توسط بپه گریلو
کرد. در آوریل ۲۰۰۸، گالو به روز که توسط بپه گریلو سازماندهی شده بود، پیوست. در ۲۷ ژوئن ۲۰۰۹، او در رژه غرور همجنسگرایان جنوا در سال ۲۰۰۹ شرکت کرد و از عدم قطعیت‌های کلیسای کاتولیک در مورد همجنسگرایی شکایت کرد. گالو، مدافع حقوق ال‌جی‌بی‌تی در کشورهای گوناگون، در ۱۵ اوت ۲۰۱۱ توسط Gay.it در توره دل لاگو به عنوان «شخصیت همجنسگرای سال» مورد تقدیر قرار گرفت. در سال ۲۰۱۳، او گفت که کلیسای کاتولیک به یک پاپ آشکارا همجنسگرا نیاز دارد. ویدئویی از گالو که در حال خواندن آهنگ مقاومت بلا چائو در مراسم عشای ربانی با
آهنگ مقاومت بلا چائو در مراسم عشای ربانی با جماعت است، در سال ۲۰۱۲ ضبط شد. در سال ۲۰۱۶، مجله ژاکوبین این ویدئو را در رسانه‌های اجتماعی بارگذاری کرد و صدها هزار بازدید دریافت کرد، و گهگاه اجرای دان گالو را دوباره بارگذاری می‌کند. گالو در ۲۲ مه ۲۰۱۳ در سن ۸۴ سالگی در جنوا درگذشت. مرگ او توسط دومنیکو چونتی، سخنگوی جامعه سن بندتو ال پورتو، اعلام شد.
جیووانی باتیستا " جیانی " کاپرونی، کنت اول تالیدو (۳ ژوئیه ۱۸۸۶–۲۷ اکتبر ۱۹۵۷) یک مهندس هوانوردی، مهندس عمران، مهندس برق و طراح هواپیما اهل ایتالیا بود که شرکت هواپیماسازی کاپرونی را تأسیس کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. کاپرونی در ۳ ژوئیه ۱۸۸۶ در ماسونه، که در آن زمان در قلمرو اتریش-مجارستان بود اما در سال ۱۹۱۹ به ایتالیا پیوست، متولد شد. در سال ۱۹۰۷ مدرک مهندسی عمران خود را از دانشگاه فنی مونیخ دریافت کرد. یک سال بعد، مدرک دکترای مهندسی برق خود را از دانشگاه لیژ دریافت کرد. شغل. در سال‌های ۱۹۰۷ و ۱۹۰۸،
لیژ دریافت کرد. شغل. در سال‌های ۱۹۰۷ و ۱۹۰۸، کاپرونی در ساخت موتورهای هواپیما تجربه کسب کرد؛ او همچنین با طراح هواپیمای رومانیایی ، هنری کواندا، که با او آشنا شده بود، در ساخت هواپیماهای بادبانی همکاری کرد. [ "" ] در سال ۱۹۰۸، او کارخانه کاپرونی را در منطقه تالیدو در میلان، ایتالیا، برای تولید هواپیماهای دوباله تأسیس کرد. در سال ۱۹۰۹، او یک فرودگاه صنعتی در نزدیکی کاسینا مالپنسا – فرودگاه میلان-مالپنسای امروزی – برای تولید و آزمایش هواپیمای خود افتتاح کرد. در سال ۱۹۱۰، او اولین هواپیمای موتوردار خود،
کرد. در سال ۱۹۱۰، او اولین هواپیمای موتوردار خود، کاپرونی کا. ۱، یک هواپیمای دوباله آزمایشی را طراحی و ساخت که اولین هواپیمای ساخته شده در ایتالیا بود. این هواپیما در اولین پرواز خود در ۲۷ مه ۱۹۱۰ منهدم شد. در سال ۱۹۱۱، سالی که شرکت او نامگذاری شد، او به ساخت هواپیماهای تک باله روی آورد که در آن موفقیت بیشتری کسب کرد. در سال ۱۹۱۴، او اولین هواپیمای چند موتوره ، یک هواپیمای دو باله سه موتوره که بعداً کاپرونی سی آ. ۳۱ نامیده شد، را آزمایش کرد. پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۵، او تلاش‌های خود
به جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۵، او تلاش‌های خود را وقف طراحی و ساخت بمب‌افکن کرد. شرکت او بعداً به تغییر نام داد. کاپرونی از اولین طرفداران توسعه هواپیماهای مسافربری بود و نوعی از بمب‌افکن سی آ. ۴ را به هواپیمای مسافربری سی آ. ۴۸ تبدیل کرد. اگرچه در اولین نمایش، تأثیر بسیار مطلوبی بر عموم گذاشت، اما سی آ. ۴۸ احتمالاً هرگز وارد خدمات هواپیمایی نشد و در ۲ اوت ۱۹۱۹، یک سی آ. ۴۸ در نزدیکی ورونا، ایتالیا سقوط کرد و همه سرنشینان آن (۱۴، ۱۵ یا ۱۷ نفر، طبق منابع مختلف) کشته شدند که اولین فاجعه هوانوردی تجاری و یکی
کشته شدند که اولین فاجعه هوانوردی تجاری و یکی از اولین - و در آن زمان، مرگبارترین - حوادث هواپیمایی در تاریخ بود. در سال ۱۹۲۱، او نمونه اولیه یک هواپیمای دریایی مسافربری غول‌پیکر فراآتلانتیکی، را با ظرفیت ۱۰۰ مسافر ساخت، اما این هواپیما ناپایدار بود و در دومین پرواز خود سقوط کرد. او همچنین گلایدرها را طراحی کرد. بین جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم، او بیشتر تلاش خود را به طراحی و تولید بمب‌افکن‌ها و هواپیماهای ترابری سبک اختصاص داد و شرکت او هواپیماهای آزمایشی داکت فن که پیش‌ساز هواپیماهای جت واقعی بودند را
داکت فن که پیش‌ساز هواپیماهای جت واقعی بودند را تولید کرد. در این دوره، شرکت او تبدیل شد، یک شرکت بزرگ که تولیدکنندگان دیگر را خریداری کرد و شرکت‌های تابعه‌ای از جمله کاپرونی ویزولا ایجاد کرد، اگرچه این ادعا که کاپرونی را برای تشکیل یک شرکت تابعه را خریداری کرده است، یک افسانه است. در دوره بین دو جنگ، به کاپرونی عنوان (کنت تالیدو یا ارل تالیدو) اعطا شد. شرکت کاپرونی در طول جنگ جهانی دوم برای نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا هواپیما تولید می‌کرد - عمدتاً بمب‌افکن، ترابری، هواپیماهای آب‌نشین و آموزشی، اگرچه شرکت
ترابری، هواپیماهای آب‌نشین و آموزشی، اگرچه شرکت تابعه کاپرونی ویزولا چندین نمونه اولیه جنگنده نیز ساخت. کنگلومرا در سال ۱۹۵۰ فعالیت خود را متوقف کرد، اگرچه آخرین بقایای آن، شرکت تابعه کاپرونی ویزولا، تا سال ۱۹۸۳ زنده ماند. مرگ و میراث. کاپرونی در ۲۷ اکتبر ۱۹۵۷ در رم درگذشت. بقایای او به زادگاهش ماسون منتقل شد و در آرامگاه خانوادگی کاپرونی به خاک سپرده شد. در سال ۱۹۸۳، کاپرونی به تالار مشاهیر بین‌المللی هوا و فضا در موزه هوا و فضای سن دیگو راه یافت. در فیلم انیمه ژاپنی «"باد برمی‌خیزد"» محصول ۲۰۱۳، نسخه‌ای
انیمه ژاپنی «"باد برمی‌خیزد"» محصول ۲۰۱۳، نسخه‌ای تخیلی از او با شخصیت اصلی داستان تعامل دارد.
شیشه ونیزی () به ظروف شیشه‌ای گفته می‌شود که در ونیز، معمولاً در جزیره مورانو نزدیک شهر ساخته می‌شوند. به‌طور سنتی این شیشه‌ها از «فلز» سودا-آهکی ساخته شده و معمولاً با روش‌های مختلف شکل‌دهی شیشه در حالت داغ، همچنین با طلاکاری، میناکاری یا حکاکی تزئین می‌شوند. تولید این شیشه‌ها از قرن سیزدهم عمدتاً در جزیره مورانو متمرکز شده است. امروزه مورانو به خاطر شیشه هنری مشهور است، اما این جزیره تاریخ طولانی نوآوری در تولید شیشه دارد و از قرون وسطی تا رنسانس ایتالیا مرکز اصلی شیشه‌های لوکس اروپا بوده است. در قرن
مرکز اصلی شیشه‌های لوکس اروپا بوده است. در قرن پانزدهم، شیشه‌گران مورانو را ساختند که تقریباً شفاف بود و بهترین شیشه جهان محسوب می‌شد. آن‌ها همچنین شیشه‌ای سفید رنگ تولید کردند که شبیه چینی بود. بعدها آن‌ها بهترین سازندگان آینه در اروپا شدند. در دوران اوایل قرون وسطی، ونیز ابتدا تحت کنترل امپراتوری روم شرقی بود و سپس به یک شهر-دولت مستقل تبدیل شد. این شهر به عنوان یک مرکز تجاری و بندر در قرون وسطی شکوفا شد. ارتباطات آن با خاورمیانه مهارت‌های شیشه‌گران را افزایش داد، زیرا شیشه‌گری در مناطقی مانند سوریه و
افزایش داد، زیرا شیشه‌گری در مناطقی مانند سوریه و مصر پیشرفته‌تر بود. اگرچه شیشه‌گری صنعتی در ونیز از قرن هشتم وجود داشت، اما از سال ۱۲۹۱ بر اساس قانون، تمام کارگاه‌ها به مورانو منتقل شدند تا خطر آتش‌سوزی برای شهر کاهش یابد. دلیل دیگر این بود که شیشه‌گران ونیزی دستورالعمل‌ها و روش‌های ساخت شیشه را به صورت راز نگه می‌داشتند و تمرکز آن‌ها در مورانو کنترل این اسرار را آسان‌تر می‌کرد. مورانو به مرکز شیشه‌گری لوکس اروپا تبدیل شد و اوج محبوبیت آن در قرن‌های ۱۵ و ۱۶ بود. به گفته مورخ W. Patrick McCray، رشد صنعت
۱۶ بود. به گفته مورخ W. Patrick McCray، رشد صنعت شیشه مورانو در رنسانس نتیجه تعامل نزدیک بین تقاضای مصرف‌کننده، مهارت‌های حرفه‌ای و قوانین سختگیرانه دولتی بود که شیشه را از یک محصول صنعتی به یک هنر لوکس تبدیل کرد. سلطه ونیز بر تجارت مدیترانه، طبقه‌ای ثروتمند از بازرگانان ایجاد کرد که حامی هنر بودند و تقاضا برای شیشه هنری و نوآوری‌ها را افزایش داد. گسترش مهارت‌های شیشه‌گری در اروپا در نهایت اهمیت ونیز و شیشه‌گران مورانو را کاهش داد. اشغال و انحلال دولت ونیز در ۱۷۹۷ مشکلات بیشتری برای صنعت شیشه ایجاد کرد.
در ۱۷۹۷ مشکلات بیشتری برای صنعت شیشه ایجاد کرد. شیشه‌گری مورانو از دهه ۱۹۲۰ احیا شد. امروزه مورانو و ونیز جاذبه‌های گردشگری هستند و مورانو میزبان کارگاه‌های شیشه و چند استودیو هنری است. موزه شیشه در پالازو جستینیان نمونه‌های تاریخی و شیشه‌ای از دوران مصر باستان تا امروز را نمایش می‌دهد. دیرینه و قرون وسطی. شهر ونیز در پی زوال امپراتوری روم در قرن پنجم رشد کرد، زیرا مردم برای فرار از هجوم بربرها به جزایر پناه بردند. جوامع کوچکی در این تالاب شکل گرفت که ونیز در نهایت برجسته‌ترین آن‌ها شد. ونیز به بندری موفق
در نهایت برجسته‌ترین آن‌ها شد. ونیز به بندری موفق در تجارت تبدیل شد و تا آغاز قرن یازدهم بر تجارت اروپا، شمال آفریقا و خاورمیانه تسلط داشت و نیروی دریایی قدرتمندی داشت. بسیاری از صلیبیون اروپایی در مسیر خود و بازگشت از آن از ونیز عبور می‌کردند. انواع گنجینه‌ها در ونیز خرید و فروش می‌شدند: ادویه‌جات، فلزات گرانبها، سنگ‌های قیمتی، عاج، ابریشم و شیشه. موفقیت تجارت باعث ایجاد طبقه‌ای ثروتمند از بازرگانان و اشراف شد که حامی هنر و معماری مشهور ونیز بودند. گمان می‌رود تولید شیشه در ونیز از حدود سال ۴۵۰ آغاز شده
تولید شیشه در ونیز از حدود سال ۴۵۰ آغاز شده باشد، زمانی که شیشه‌گران برای فرار از حملات بربرها به جزایر پناه بردند. شواهد باستان‌شناسی از یک کارگاه شیشه به قرن هفتم یا هشتم بازمی‌گردد. شیشه‌گران اولیه ونیزی با شیشه‌گران خاورمیانه همراه شدند که دانش آن‌ها را افزایش داد. شیشه در خاورمیانه پیش از اروپا ساخته می‌شد. محصولات اولیه شامل مهره، شیشه برای، جواهرات، آینه‌های کوچک و شیشه پنجره بود. شیشه‌گری ونیزی اهمیت زیادی برای اقتصاد شهر پیدا کرد. حدود سال ۱۲۷۱، صنف شیشه‌گران محلی قوانینی وضع کرد تا اسرار شیشه‌گری
شیشه‌گران محلی قوانینی وضع کرد تا اسرار شیشه‌گری حفظ شود. افشای اسرار تجاری به خارج از ونیز ممنوع بود. اگر شیشه‌گری بدون اجازه شهر را ترک می‌کرد، موظف به بازگشت بود. اگر او بازنگشت، خانواده‌اش زندانی می‌شدند و اگر هنوز بازنمی‌گشت، قاتلی برای کشتن او فرستاده می‌شد. قوانین دیگری ترکیبات شیشه و نوع چوب مصرفی برای سوخت کوره‌ها را مشخص می‌کرد. جزیره مورانو. قانونی مورخ ۸ نوامبر ۱۲۹۱ بیشتر صنعت شیشه‌گری ونیز را به «جزیره مورانو» محدود کرد. مورانو در واقع گروهی از جزایر کوچک است که با پل‌های کوتاه به هم متصل
از جزایر کوچک است که با پل‌های کوتاه به هم متصل شده‌اند و کمتر از شمال خشکی ونیز قرار دارند. کوره‌های شیشه‌گری خطر آتش‌سوزی داشتند، به‌ویژه در شهرهایی که ساختمان‌های چوبی نزدیک بودند. انتقال صنعت شیشه‌گری به مورانو، خطر آتش‌سوزی ویرانگر در ونیز را از بین برد. این انتقال همچنین فناوری و شیشه‌گران را محدود به مورانو کرد و از گسترش مهارت شیشه‌گری ونیزی به رقبا جلوگیری نمود. شیشه‌گران بدون اجازه دولت حق ترک جزیره را نداشتند و ترک جزیره یا افشای اسرار تجاری با مرگ مجازات می‌شد. متمرکز کردن صنعت در یک جزیره،
مرگ مجازات می‌شد. متمرکز کردن صنعت در یک جزیره، نظارت دولت بر واردات و صادرات را نیز آسان‌تر می‌کرد. مورانو در قرن ۱۳ یک منطقه تفریحی تابستانی بود که اشراف ونیزی ویلاهایی با باغ و میوه‌زار در آن می‌ساختند. طی کردن مسیر از ونیز تا مورانو با قایق تقریباً یک ساعت طول می‌کشید. اگرچه شیشه‌گران نمی‌توانستند جزیره را ترک کنند، اشراف محدودیتی نداشتند. شیشه‌گران باوجود محدودیت‌ها در جزیره‌ای زیبا زندگی می‌کردند، زیر نظر مستقیم کمیته امنیتی ونیز بودند و امتیازات ویژه‌ای داشتند. آن‌ها در تابستان‌های گرم کار نمی‌کردند
داشتند. آن‌ها در تابستان‌های گرم کار نمی‌کردند و تعمیر و نگهداری کوره‌ها انجام می‌شد. در قرن ۱۴ تعطیلات تابستانی سالانه پنج ماه طول می‌کشید. در قرن ۱۵ دولت ونیزی تعطیلات تابستانی را به سه و نیم ماه کاهش داد. گاهی شیشه‌گران مورانو از کم بودن ساعات کاری شکایت داشتند. شیشه‌گران همچنین از جایگاه اجتماعی بالاتری برخوردار بودند. در ۲۲ دسامبر ۱۳۷۶ اعلام شد که اگر دختر شیشه‌گر با یک نجیب‌زاده ازدواج کند، موقعیت اجتماعی او از بین نمی‌رود و فرزندانشان نجیب خواهند بود. محصولات اصلی و نوآوری‌ها. شیشه‌گران مورانو برای
محصولات اصلی و نوآوری‌ها. شیشه‌گران مورانو برای نوآوری‌ها و اصلاحات متعدد در شیشه‌گری شناخته شده‌اند. از جملهٔ این‌ها می‌توان به مهره‌های مورانو و آینه‌ها اشاره کرد. اصلاحات یا خلق‌های دیگر شامل گلدستون، شیشهٔ چندرنگ و سنگ‌های قیمتی تقلیدی ساخته شده از شیشه هستند. علاوه بر حفظ اسرار و دستورهای ساخت شیشه، شیشه‌گران ونیزی/مورانو به زیبایی‌شناسی شیشهٔ خود اهمیت ویژه‌ای می‌دادند. آونتورین. شیشهٔ آونتورین، که با نام شیشهٔ گلدستون نیز شناخته می‌شود، نیمه‌شفاف و قهوه‌ای مایل به مسی با ذرات فلزی (مس) است. این شیشه
مایل به مسی با ذرات فلزی (مس) است. این شیشه در اوایل قرن ۱۵ توسط شیشه‌گران ونیزی توسعه یافت. اولین بار در اسناد تاریخی سال ۱۶۲۶ ذکر شده است. نام آونتورین به این دلیل استفاده شده که کشف آن اتفاقی بوده است. مهره‌ها. مهره‌های شیشه‌ای (که به نام مهره‌های مورانو نیز شناخته می‌شوند) از قرن ۱۳ توسط ونیزی‌ها ساخته شدند. این مهره‌ها به عنوان تسبیح و زیورآلات استفاده می‌شدند و در آفریقا نیز محبوب بودند. کریستف کلمب یادآور شده است که مردم دنیای جدید (سرخپوستان آمریکا) از دریافت این مهره‌ها به عنوان هدیه «خوشحال» شدند
از دریافت این مهره‌ها به عنوان هدیه «خوشحال» شدند و مهره‌ها نزد سرخپوستان آمریکا محبوبیت یافتند. کلسدونی. "کلسدونی" شیشه‌ای مرمری است که شبیه سنگ نیمه‌قیمتی به نظر می‌رسید. این نوع شیشه در قرن ۱۵ ساخته شد، کسی که به عنوان بزرگ‌ترین شیشه‌گر مورانو شناخته می‌شود. باروویه استاد شیشه‌گری بود، دوباره روکش‌کاری را احیا کرد و همچنین با شیشه رنگی کار می‌کرد. خانوادهٔ او از سال ۱۳۳۱ در شیشه‌گری فعال بودند و پس از مرگ او نیز به این کار ادامه دادند. او در سال ۱۴۶۰ درگذشت. مدرن. برخی از کارخانه‌های شیشه‌ای تاریخی ونیز
مدرن. برخی از کارخانه‌های شیشه‌ای تاریخی ونیز در مورانو امروزه به عنوان برندهای شناخته شده باقی مانده‌اند. قدیمی‌ترین کارخانه شیشه، Antica Vetreria Fratelli Toso است که در سال ۱۸۵۴ تأسیس شد. [۱] برخی از کارخانه‌های شیشه‌ای تاریخی ونیز در مورانو امروزه به عنوان برندهای شناخته شده باقی مانده‌اند. قدیمی‌ترین کارخانه شیشه، Antica Vetreria Fratelli Toso است که در سال ۱۸۵۴ تأسیس شد. برخی از کارخانه‌های شیشه‌ای تاریخی ونیز در مورانو امروزه به عنوان برندهای شناخته شده باقی مانده‌اند. قدیمی‌ترین کارخانه شیشه،
شده باقی مانده‌اند. قدیمی‌ترین کارخانه شیشه، Antica Vetreria Fratelli Toso است که در سال ۱۸۵۴ تأسیس شد. به‌طور کلی، با کاهش تقاضا، این صنعت رو به زوال بوده است. آثار تقلیدی (که توسط متخصصان قابل تشخیص هستند اما توسط گردشگران معمولی قابل تشخیص نیستند) از آسیا و اروپای شرقی تقریباً ۴۰ تا ۴۵ درصد از بازار شیشه مورانو را به خود اختصاص داده‌اند و سلیقه عمومی تغییر کرده است در حالی که طرح‌های مورانو تا حد زیادی ثابت مانده‌اند. برای مبارزه با مشکل تقلید، گروهی از شرکت‌ها و افراد نگران در سال ۱۹۹۴ یک علامت تجاری
شرکت‌ها و افراد نگران در سال ۱۹۹۴ یک علامت تجاری ایجاد کردند که گواهی می‌دهد محصول در مورانو ساخته شده است. تا سال ۲۰۱۲، حدود ۵۰ شرکت از علامت تجاری Artistic Glass Murano® به عنوان مبدأ استفاده می‌کردند. [۲] شیشه‌گری حرفه‌ای دشوار و ناراحت‌کننده است، زیرا شیشه‌گران باید با محصولی کار کنند که تا دمای بسیار بالا گرم می‌شود. برخلاف ۵۰۰ سال پیش، فرزندان شیشه‌گران از هیچ امتیاز ویژه، ثروت اضافی یا ازدواج با اشراف برخوردار نیستند. امروزه، استخدام شیشه‌گران جوان دشوار است. تقلیدهای خارجی و دشواری جذب کارگران
دشوار است. تقلیدهای خارجی و دشواری جذب کارگران جوان، باعث شده است که تعداد شیشه‌گران حرفه‌ای در مورانو از حدود ۶۰۰۰ نفر در سال ۱۹۹۰ به کمتر از ۱۰۰۰ نفر تا سال ۲۰۱۲ کاهش یابد [۳] آلاسکا. در فوریه ۲۰۲۱، اعلام شد که مهره‌های شیشه‌ای ونیزی در سه مکان ماقبل تاریخ اینوئیت‌ها در آلاسکا، از جمله پونیک پوینت، پیدا شده‌اند. این منطقه که امروزه خالی از سکنه است و در فاصله یک مایلی از خط تقسیم قاره‌ای در رشته‌کوه بروکس قرار دارد، در مسیرهای تجاری باستانی از دریای برینگ به اقیانوس منجمد شمالی قرار داشته است. محققان
به اقیانوس منجمد شمالی قرار داشته است. محققان معتقد بودند که مسیر احتمالی این مصنوعات از زمان ساختشان در ونیز، از طریق اروپا، سپس اوراسیا و در نهایت از طریق تنگه برینگ بوده است و این کشف را «اولین نمونه مستند از وجود مواد غیرقابل انکار اروپایی در مکان‌های ماقبل تاریخ در نیمکره غربی در نتیجه حمل و نقل زمینی در سراسر قاره اوراسیا» می‌کند. باستان‌شناسان از روی مواد تاریخ‌گذاری رادیوکربن که در نزدیکی مهره‌ها یافت شد، ورود آنها به این قاره را بین سال‌های ۱۴۴۰ تا ۱۴۸۰، قبل از کریستف کلمب، تخمین زدند. [۴] با این
۱۴۸۰، قبل از کریستف کلمب، تخمین زدند. [۴] با این حال، قدمت و منشأ آن توسط محققان دیگری به چالش کشیده شده است که خاطرنشان می‌کنند چنین مهره‌هایی برای اولین بار در اواسط قرن شانزدهم در ونیز ساخته شده‌اند و همچنین احتمال دارد که منشأ فرانسوی آن به اوایل قرن هفدهم برگردد. [۵] [۶]
مارگاریتا سرفاتی (زاده ۸ آوریل ۱۸۸۰ - درگذشته ۳۰ اکتبر ۱۹۶۱) روزنامه‌نگار، منتقد هنری، حامی، مجموعه‌دار، شخصیت اجتماعی و مشاور تبلیغاتی برجسته حزب ملی فاشیست ایتالیا بود. او زندگینامه‌نویس بنیتو موسولینی و همچنین یکی از معشوقه‌های او بود. زندگی‌نامه. مارگاریتا گراسینی در ونیز در یک خانواده یهودی، دختر آمدئو گراسینی و اما لوی (که پسر عمویش جوزپه لوی پدر ناتالیا گینزبورگ بود) به دنیا آمد. آمدئو وکیل و تاجر ثروتمندی و وکیل مالی سابق دولت ونیز بود. او دوست صمیمی جوزپه ملکیوره سارتو، که بعدها پاپ پیوس دهم شد،
جوزپه ملکیوره سارتو، که بعدها پاپ پیوس دهم شد، بود و بعدها به مقام شوالیه تاج ایتالیا نائل آمد. مارگاریتا در یک "کاخ" واقع در کانال گراند در ونیز بزرگ شد و توسط معلمان خصوصی آموزش دید. با این حال، او خیلی زود جذب ایده‌های سوسیالیستی شد و در سن ۱۸ سالگی از خانه والدینش فرار کرد تا با چزاره سارفاتی، وکیل یهودی اهل پادوا، ازدواج کند. او ۱۳ سال از مارگاریتا بزرگتر بود، اما عقاید سوسیالیستی او را داشت. در سال ۱۹۰۲، این زوج به میلان نقل مکان کردند. در آنجا، آنها در زندگی هنری شهر برجسته شدند و میزبان سالن‌های
در زندگی هنری شهر برجسته شدند و میزبان سالن‌های هفتگی بودند که به مرکز جنبش‌های هنری فوتوریست و نووچنتو ایتالیانو تبدیل شد. این سالن‌ها در پلاک ۹۳ خیابان کورسو ونیز برگزار می‌شد. در این گردهمایی‌ها موسولینی، ماسیمو بونتمپلی، آدا نگری و مجسمه‌سازانی مانند مداردو روسو و آرتورو مارتینی حضور داشتند. مارگاریتا سارفاتی و همسرش چندین فرزند داشتند. پسر بزرگ آنها، رابرت، در طول جنگ جهانی اول در ارتش ایتالیا ثبت نام کرد و در ژانویه ۱۹۱۸ در سن ۱۸ سالگی در نبرد مونته بالدو کشته شد. سارفاتی، دوست شخصی و کلکسیونر خصوصیِ