payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اسپانیا ، مکزیک و کلمبیا ، کشورهایی که پدرش سفیر آنها بود، به پایان رساند و از کالج سن گابریل در کیتو نزد یسوعیان فارغ‌التحصیل شد. او در رشته حقوق تحصیل کرد و در سن ۲۶ سالگی دکترای خود را از دانشگاه کاتولیک پاپی اکوادور دریافت کرد . آلارکون ریورا در دوران فعالیت خود به عنوان وکیل و کارشناس حقوقی، نماینده اکوادور در کنگره‌های بین آمریکایی وکلا در برزیل ، پورتوریکو و کیتو بود و به عنوان عضو ارشد به فدراسیون بین آمریکایی وکلا پیوست. او با لوسیا پنیا اوچوا ازدواج کرده است که از او سه فرزند دارد: فابین روپرتو،
کرده است که از او سه فرزند دارد: فابین روپرتو، پابلو آندرس و ایزابل لوسیا. حرفه سیاسی. او رئیس انجمن دانشکده حقوق و عضو حزب میهن‌پرستان مردمی بود که توسط پدرش تأسیس شده بود. او در دوران شهردار محبوب سیکستو دوران بالن ، به عنوان عضو شورای شهر کیتو انتخاب شد و عضو کمیسیون بازسازی حقوقی ایالت بود که قانون اساسی جدید را که در همه‌پرسی ۱۹۷۸ در جریان روند بازگشت به زندگی دموکراتیک، که توسط شورای عالی دولت ترویج می‌شد، تصویب شد، تدوین کرد . او در انتخابات بخشدار ایالتی پیچینچا برای سال‌های ۱۹۸۴-۱۹۸۸ پیروز شد و در
پیچینچا برای سال‌های ۱۹۸۴-۱۹۸۸ پیروز شد و در سال ۱۹۸۴ به عنوان رئیس کنسرسیوم شوراهای ایالتی انتخاب شد. حزب مردم پاکستان با حزب دموکرات ادغام شده بود که در سال ۱۹۸۸ منحل شد. برخی از اعضای سابق آن به جبهه رادیکال آلفاریستا پیوستند . آلارکون ریورا به عنوان عضوی از این حزب، در سال ۱۹۹۰ به عنوان نماینده مجلس انتخاب شد و سپس چندین بار دیگر به عنوان نماینده استانی و سپس به عنوان نماینده ملی فعالیت کرد. او در دوره‌های ۱۹۹۱-۱۹۹۲، ۱۹۹۵-۱۹۹۶ و ۱۹۹۶-۱۹۹۷ رئیس کنگره بود. در دوره اخیر، بحران سیاسی به دلیل دولت رئیس
بود. در دوره اخیر، بحران سیاسی به دلیل دولت رئیس جمهور عبدالا بوکارم آغاز شد و منجر به اعتراضات گسترده علیه او شد. پیش از آن، آلارکون از کنگره ملی خواست تا بوکارم را با استفاده از عنوان ناتوانی ذهنی برکنار کند. این کار با اکثریت ساده در ۶ فوریه ۱۹۹۷ انجام شد و او به عنوان رئیس جمهور موقت قانون اساسی منصوب شد که باعث هرج و مرج قانون اساسی شد. اخراج بوکرام. پس از برکناری بوکارم، یک بحران سیاسی جدی ایجاد شد. معاون رئیس جمهور، روزالیا آرتیگا، قبل از نیمه شب 6 فوریه، خواستار جانشینی شد. طبق سنت قانون اساسی از
فوریه، خواستار جانشینی شد. طبق سنت قانون اساسی از ابتدای جمهوری، او قرار بود جایگزین بوکارم شود، اما این بند در تدوین قانون اساسی سال 1996 توسط کنگره ملی که در 18 ژوئن 1996 در دفتر ثبت رسمی 969 منتشر شد، حذف شد. سفارت ایالات متحده از این جانشینی دفاع کرد ، هم به این دلیل که از اشکال دموکراسی حمایت می‌کرد و هم به این دلیل که سفیر لسلی الکساندر از معاون رئیس جمهور قدردانی می‌کرد. نیروهای مسلح نظم قانون اساسی را تضمین کردند. آلارکون بعدازظهر ۶ فوریه کنگره فوق‌العاده‌ای را برای عزل رئیس‌جمهور فراخواند. نام
را برای عزل رئیس‌جمهور فراخواند. نام رئیس کنگره و رئیس دیوان عالی، دومین و سومین نفر در صف جانشینی رئیس‌جمهور، به عنوان جایگزین در نظر گرفته شده بود. دلایل قانونی برای عزل رئیس‌جمهور، خیانت، رشوه‌خواری و حملات جدی به شرافت ملی بود که قرار بود در دادگاه استیضاح با رأی اکثریت دو سوم کنگره محکوم شوند. در ۶ فوریه، در طول شب سه رئیس جمهور ، کنگره با استناد به ماده ۱۰۰ قانون اساسی، بوکارام را به دلیل ناتوانی جسمی یا روانی از سمت خود برکنار کرد. این قطعنامه با اکثریت آرا تصویب شد و فابیان آلارکون ریورا به عنوان
آرا تصویب شد و فابیان آلارکون ریورا به عنوان رئیس جمهور موقت قانون اساسی انتخاب شد. بوکارام انتصاب آلارکون را رد کرد. در همان روز، معاون رئیس جمهور آرتیگا خود را رئیس جمهور قانونی اعلام کرد و قطعنامه کنگره را به استثنای انتصاب آلارکون پذیرفت. در ۷ فوریه، آلارکون، بوکارام و آرتیگا خود را رئیس جمهور اعلام کردند و آلارکون تنها کسی بود که توسط کنگره به رسمیت شناخته شد. بوکارام پس از امتناع از به رسمیت شناختن قطعنامه قانونگذاری، در کاخ کاروندلت ماند و با تظاهرات مردمی دائمی در مقابل کاخ دولت روبرو شد. آرتیگا،
مردمی دائمی در مقابل کاخ دولت روبرو شد. آرتیگا، آلارکون، روسای بلوک‌های پارلمانی و فرماندهی مشترک نیروهای مسلح عصر ۸ فوریه به توافقی دست یافتند: تأیید برکناری بوکارام، ابطال انتخاب آلارکون، انتقال موقت قدرت اجرایی به معاون رئیس جمهور آرتیگا، و تهیه پیش‌نویس یک ماده روشنگر برای قانون اساسی سیاسی در مورد انتخابات ریاست جمهوری در صورت غیبت دائمی رئیس جمهور. پس از این توافق، در ساعات اولیه ۸ فوریه، بوکارم کاخ ریاست جمهوری را ترک کرد و به گوایاکیل پرواز کرد و دفتر مرکزی خود را در دفتر فرمانداری مستقر کرد. با
دفتر مرکزی خود را در دفتر فرمانداری مستقر کرد. با این حال، وقایع روزهای بعد او را مجبور کرد در ۱۱ فوریه به پاناما فرار کند. پس از سوگند رسمی آرتیگا به عنوان رئیس جمهور، و برای حفظ قدرت برای مدت طولانی‌تر، آرتیگا استدلال کرد که دوره ریاست جمهوری او تا زمانی که کنگره اختیار انتخاب رئیس جمهور را پیدا کند، ادامه خواهد داشت، که این امر مستلزم اصلاح قانون اساسی با تصویب دو سوم نمایندگان بود. با این حال، در ۱۱ فوریه، ۵۷ نماینده، آلارکون را به عنوان رئیس جمهور موقت تا ۱۰ آگوست ۱۹۹۸ انتخاب کردند. ریاست جمهوری.
موقت تا ۱۰ آگوست ۱۹۹۸ انتخاب کردند. ریاست جمهوری. نوشتار اصلی: انتخابات ریاست جمهوری اکوادور (۱۹۹۷) رئیس جمهور برنامه زیر را به کشور پیشنهاد داد: تثبیت نظام دموکراتیک و پیشبرد اصلاحات سیاسی و حقوقی؛ «ایجاد تعادل در حوزه‌های اقتصادی و اجتماعی با ارتقای بهبود از طریق کنترل پارامترهای اقتصاد کلان»؛ اجرای برنامه‌هایی برای کاهش فقر و بهبود کیفیت زندگی؛ تلاش برای صلح قطعی با پرو و بازگرداندن احترام بین‌المللی از دست رفته اکوادور در دوران ریاست جمهوری بوکرام اورتیز؛ برنامه‌ریزی، آغاز و اجرای 20 پروژه بزرگ برای
برنامه‌ریزی، آغاز و اجرای 20 پروژه بزرگ برای توسعه ملی و منطقه‌ای؛ و آماده شدن برای رویارویی با جریان ال نینو. در دوران ریاست جمهوری او، همه‌پرسی اکوادور در سال ۱۹۹۷ برگزار شد که منجر به تشکیل مجلس مؤسسان شد و منشور کبیر جدید را تدوین کرد. این همه‌پرسی، آلارکون را به عنوان رئیس جمهور موقت قانون اساسی تا ۱۰ آگوست ۱۹۹۸ تصویب کرد و کنگره ملی به تدوین قانون اساسی، از جمله مفاد همه‌پرسی، پرداخت. از جمله این موارد، می‌توان به انتصاب آلارکون توسط کنگره به عنوان "رئیس جمهور جمهوری" و پایان دوره معاون رئیس جمهور
"رئیس جمهور جمهوری" و پایان دوره معاون رئیس جمهور آرتیگا در همان تاریخ اشاره کرد. بنابراین، انتصاب آلارکون به عنوان یک انتخابات ریاست جمهوری به رسمیت شناخته شد. بنابراین، آلارکون از طریق سیزدهمین ماده موقت به عنوان رئیس جمهور موقت قانون اساسی شناخته شد و به استفاده از عنوان رئیس جمهور موقت قانون اساسی ادامه داد. اصلاحات دیگر عبارت بودند از: بازگرداندن جانشینی فوری ریاست جمهوری توسط معاون رئیس جمهور، اجرای مجلس ملی مؤسسان با هدف منحصر به فرد اصلاح قانون اساسی، فراخوان انتخابات ریاست جمهوری برای 31 مه 1998،
فراخوان انتخابات ریاست جمهوری برای 31 مه 1998، خاتمه زودهنگام وظایف همه روسای دولت (دفتر حسابرسی، دفتر دادستان کل، دادگاه عالی انتخابات، دیوان عالی عدالت، دادگاه قانون اساسی، دادستان عمومی، بازرس کل و سرپرستان) برای تصدی سمت‌های جدید در 10 آگوست 1998. ​[ 1] در اولین سال ریاست جمهوری آلارکون، تولید ناخالص داخلی ۳.۴ درصد رشد کرد که ناشی از بهبود در کشاورزی، ماهیگیری، تولید، ساخت و ساز و حمل و نقل بود. در فناوری تلفن همراه نیز سرمایه‌گذاری شد. ال نینو کشاورزی ساحلی را ویران کرد و باعث خسارت یک میلیارد دلاری،
ساحلی را ویران کرد و باعث خسارت یک میلیارد دلاری، آوارگی ۱۵۰۰۰ خانواده و آسیب به زیرساخت‌های جاده‌ای، ابزار و انبارها با هزینه‌ای بالغ بر سه میلیارد دلار شد، از جمله از دست رفتن سود حاصل از صادرات کشاورزی که در پایان سال ۱۶ درصد کاهش یافت و صادرات غیرسنتی که ۹ درصد کاهش یافت. در ۴ مارس ۱۹۹۷، او یک کمیسیون مدنی علیه فساد ایجاد کرد تا شکایات را دریافت، آنها را بررسی و از طریق دفتر دادستان کل و دفتر حسابرسی ارسال کند. آلارکون همچنین گمرکات را پاکسازی کرد و آنها را به کنترل اداری نیروهای مسلح سپرد. با این حال،
را به کنترل اداری نیروهای مسلح سپرد. با این حال، افکار عمومی دولت آلارکون را فاسد می‌دانست، اگرچه هیچ اقدام قانونی علیه او صورت نگرفت، به جز پرونده "piponazgo" (یک طرح فساد) قبل از تصدی سمت ریاست جمهوری. بدنام‌ترین پرونده فساد به دلیل پیامدهای سیاسی آن، مربوط به هزینه‌های مخفی وزیر دولت، سزار وردگا بود . زندگی پس از ریاست جمهوری. در دوران ریاست جمهوری او، سیسیلیا کالدرون ، اقتصاددانی از حزب چپ جمهوری‌خواه (FRA) و بعدها از حزب چپ دموکرات (Izquierda Democrática ) ، او را به ایجاد مشاغل تشریفاتی ("piponazgo")
) ، او را به ایجاد مشاغل تشریفاتی ("piponazgo") در دوران ریاست جمهوری آلارکون متهم کرد. شاکی این اتهام را به کمیسیون مبارزه با فساد که توسط خود رئیس جمهور ایجاد شده بود، برد. رئیس دیوان عالی، هکتور رومرو پاردوچی، در مارس ۱۹۹۹ دستور بازداشت موقت آلارکون را صادر کرد. این دستور غیرقانونی بود، زیرا دفتر حسابرسی کل در گزارش نهایی خود رئیس سابق کنگره را تبرئه کرده بود: بنابراین، هیچ دلیلی برای محاکمه وجود نداشت، چه برسد به بازداشت موقت. طبق گفته کمیسیون مبارزه با فساد، گزارش نهایی حسابرسی کل توسط خود نهاد نظارتی
فساد، گزارش نهایی حسابرسی کل توسط خود نهاد نظارتی به نفع آلارکون دستکاری شده بود. آلارکون در دسامبر ۱۹۹۹ از زندان آزاد شد، اما محاکمه علیه او طبق روال عادی ادامه یافت. آلارکون عضو حزب میهن‌پرست مردمی، سپس حزب دموکرات و در نهایت جبهه رادیکال آلفاریستا بود، احزابی که اکنون منحل شده‌اند. او همچنین پس از آزادی از زندان تلاش کرد تا برای نمایندگی استان پیچینچا نامزد شود، اما در انتخابات ناموفق بود. تصویر ریاست جمهوری او که در کاخ کاروندلت آویزان بود ، در سال 2007 به دستور رئیس جمهور رافائل کورئا برداشته شد و در
به دستور رئیس جمهور رافائل کورئا برداشته شد و در سال 2018 در زمان دولت لنین مورنو دوباره در جای خود قرار گرفت .
تاماله تند () غذایی سنتی بومی دلتای می‌سی‌سی‌پی است که از گوشتی تهیه می‌شود که در آرد ذرت پیچیده شده، در پوش‌برگ قرار می‌گیرد و در آب‌نمکی تند پخته یا جوشانده می‌شود. تاماله‌های تند از تاماله‌هایی که در آمریکای اسپانیایی‌زبان یافت می‌شوند، کوچک‌تر هستند و دستور تهیه‌شان از سرآشپزی به سرآشپز دیگر تفاوت زیادی دارد. رایج‌ترین نوع گوشت در آن‌ها، گوشت چرخ‌کردهٔ گاو یا خوک است، اما برخی سرآشپزها از بوقلمون یا حتی گوشت گوزن — اگر مشتری‌ها آن را بیاورند — استفاده می‌کنند. تاریخچه. با اینکه تاریخ دقیق پیدایش تاماله
تاریخچه. با اینکه تاریخ دقیق پیدایش تاماله تند مشخص نیست، نظریه‌های گوناگونی دربارهٔ منشأ آن مطرح شده‌اند. یکی از نظریه‌ها بر این باور است که این غذا به خوراک بومیان آمریکایی دلتای می‌سی‌سی‌پی بازمی‌گردد. نظریه‌ای دیگر می‌گوید این غذا توسط سربازانی که از جنگ آمریکا و مکزیک در اواخر دههٔ ۱۸۴۰ بازگشته بودند، به منطقه آورده شد. آخرین نظریه — که بنا بر نظر مورخان محلی محتمل‌ترین منشأ به‌شمار می‌رود — بر این باور است که این غذا در اوایل قرن بیستم شکل گرفت، زمانی که آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار تاماله‌هایی را که
که آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار تاماله‌هایی را که توسط کارگران مهاجر مکزیکی تهیه می‌شد، با ذائقهٔ خود سازگار کردند. مسیر تاماله تند. «مسیر تاماله تند»، مجموعه‌ای از رستوران‌ها و غذاخوری‌هایی است که تاماله تند سرو می‌کنند. این مسیر پس از مستندسازی تاماله تند توسط «اتحاد غذاهای جنوبی» در اوایل دههٔ ۲۰۰۰ شکل گرفت. در این مسیر می‌توان رستوران‌های محلی در شهرهای رُزدِیل، کلیولند، گرینویل و ویکسبرگ را یافت. شهر گرینویل آن‌قدر رستوران با تاماله تند دارد که خود را «پایتخت جهانی تاماله تند» می‌نامد و هر سال در ماه
«پایتخت جهانی تاماله تند» می‌نامد و هر سال در ماه اکتبر، جشنوارهٔ تاماله تند برگزار می‌کند.
باشگاه فوتبال دروک استارز که گاهی با نام دروک استار شناخته می‌شود، یک باشگاه فوتبال بوتانی از تیمفو بود. این تیم دو بار قهرمان کشور شده و از سال ۲۰۰۲، زمانی که اولین عنوان قهرمانی خود را کسب کرد، تا سال ۲۰۱۰ در لیگ دسته یک رقابت می‌کرد و در سال ۲۰۰۹ عنوان دوم را کسب کرد. آنها در سال ۲۰۱۱ در لیگ دسته یک غایب بودند، اما در سال ۲۰۱۲ در لیگ دسته دو بازی کردند و قهرمان شدند. آنها با بازگشت به لیگ برتر، برای اولین بار در سال ۲۰۱۴ به لیگ ملی راه یافتند. آنها علاوه بر دو عنوان قهرمانی در لیگ دسته یک و یک عنوان
بر دو عنوان قهرمانی در لیگ دسته یک و یک عنوان قهرمانی در لیگ دسته دو، در سال ۲۰۱۰ نماینده بوتان در جام پرزیدنت آسیا نیز بوده‌اند. پس از فصل ۲۰۲۰، این باشگاه به دنبال تصمیم فدراسیون فوتبال بوتان مبنی بر اعمال محرومیت مادام العمر برای مالک باشگاه به دلیل تبانی در طول فصل ۲۰۲۰، منحل شد.
باشگاه فوتبال لند هوم ان‌تی‌یواس یا تیم ملی فوتبال دانشگاه ورزشی تایوان، یک باشگاه فوتبال دانشگاهی مستقر در تایچونگ، تایوان و وابسته به دانشگاه ملی ورزش تایوان است.
سوبرینو دِ بوتین () یک رستوران اسپانیایی در شهر مادرید است. این رستوران در کتاب رکوردهای جهانی گینس به عنوان قدیمی‌ترین رستوران جهان ثبت شده، چراکه گفته می‌شود در سال ۱۷۲۵ تأسیس شده و از آن زمان بدون وقفه فعالیت داشته است. با این حال، این صرفاً یک افسانه است؛ چرا که در واقع این رستوران با نام «قنادی کاندیدو رِمیس، برادرزادهٔ بوتین» در سال ۱۸۶۵ افتتاح شد. تاریخچه. به نظر می‌رسد که در اواخر قرن هجدهم، مؤسسه‌ای با نام «قنادی بوتین» در میدان پلاسا دِ اِررادورِس در مادرید تأسیس شد. صاحب آن، خوزه پورتاس سانچس،
در مادرید تأسیس شد. صاحب آن، خوزه پورتاس سانچس، ملقب به «بوتین» بود که در سال ۱۸۴۷ درگذشت. پس از مرگ او، برادرزاده‌اش کاندیدو رِمیس پورتاس مدیریت فروشگاه را برعهده گرفت، اما فقط به‌عنوان مدیر یا مستأجر در آنجا بود، زیرا مالک اصلی آن ماریا پرادو (بیوهٔ خوزه پورتاس، که در ۱۸۵۵ درگذشت) بود؛ سپس ملک به دخترش خوآنا پورتاس پرادو رسید و پس از مرگ او در سال ۱۸۵۶، به شوهرش ادواردو لئون واگذار شد. در سال ۱۸۶۵، کاندیدو رمیس از ادواردو لئون جدا شد و رستوران خود را با نام «قنادی کاندیدو رمیس، برادرزادهٔ بوتین» در
با نام «قنادی کاندیدو رمیس، برادرزادهٔ بوتین» در شمارهٔ ۱۷ خیابان کوچی‌یِروس افتتاح کرد. روی نمای ساختمان، کتیبه‌ای با تاریخ ۱۷۲۵ دیده می‌شود که صرفاً نشان‌دهندهٔ زمان نصب نمای سنگی است، اما امروزه به‌عنوان ادعایی تجاری دربارهٔ قدمت محل بدان استناد می‌شود. در دههٔ ۱۹۳۰، رستوران توسط زوج آمپارو مارتین و امیلیو گونسالس خریداری شد. خانوادهٔ گونسالس همچنان مالک و گردانندهٔ رستوران هستند. مکان اصلی در میدان پلاسا دِ اررادورس، که از آغاز قرن بیستم با نام خانهٔ قدیمی بوتین شناخته می‌شد و ادعا می‌کرد در سال ۱۶۲۰
بوتین شناخته می‌شد و ادعا می‌کرد در سال ۱۶۲۰ تأسیس شده (افسانه‌ای دیگر که وافعیت ندارد)، در سال ۱۹۳۶ به‌دلیل مشکلات مالی تعطیل شد، هرچند در سال ۱۹۳۹ دوباره بازگشایی شد. این محل در دههٔ ۱۹۶۰ به‌طور دائمی بسته شد، پس از آن‌که خانوادهٔ گونسالس ملک و حقوق نامِ تجاریِ آن را خریداری کردند تا رقابت را از بین ببرند. علاوه بر حفظ دستورهای غذایی اصلی، رستوران شعلهٔ اجاق خود را نیز همواره روشن نگاه داشته و هرگز خاموش نکرده است. این رستوران و غذای مخصوص آن، "کوچینیو آسادو" (بچه‌خوک بریان‌شده)، در صفحات پایانی رمان
آسادو" (بچه‌خوک بریان‌شده)، در صفحات پایانی رمان "خورشید همچنان می‌دمد" اثر ارنست همینگوی ذکر شده‌اند. دیدارهای همینگوی به‌احتمال زیاد از خانهٔ قدیمی بوتین در میدان پلاسا دِ اررادورس بوده است. غذای معروف دیگر رستوران "سوپا دِ آخو" (سوپ سیر) است که در آن تخم‌مرغ در آبگوشت مرغ پخته می‌شود و با شری و سیر مزه‌دار می‌گردد؛ نوش‌دارویی محبوب برای شب‌زنده‌داران مادریدی. بوتین در خارج از کشور. خانوادهٔ گونسالس، به‌همراه شرکای محلی، رستوران‌هایی با نام بوتین در میامی در سال ۱۹۹۸، در مکزیک در سال ۲۰۰۴، و در پورتوریکو
در سال ۱۹۹۸، در مکزیک در سال ۲۰۰۴، و در پورتوریکو در سال ۲۰۰۷ افتتاح کردند؛ اما هیچ‌یک موفق نبودند و همگی مدتی بعد تعطیل شدند. بازیگر پورتوریکویی، ون ماری مندس، به‌همراه همسرش دکتر بیسنته سانچس، با همکاری سوبرینو دِ بوتین، رستورانی در شهر پونس، پورتوریکو با نام بوتین افتتاح کردند. مراسم افتتاح این شعبه با حضور چندین چهرهٔ مشهور برگزار شد، از جمله رافائل ارناندز کولون (فرماندار سابق پورتوریکو)، آنیبال آسبدو ویلا (فرماندار وقت)، بازیگر براولیویو کاستیو جونیور و خواننده و بازیگر مکزیکی، فرناندو آیندِه.
گیل داینز (متولد ۲۹ ژوئیه ۱۹۵۸) استاد بازنشسته جامعه‌شناسی و مطالعات زنان در کالج ویلاک در بوستون، ماساچوست است. داینز، یک فمینیست رادیکال، در زمینه مطالعه پورنوگرافی تخصص دارد. او که در سال ۲۰۱۰ به عنوان مبارز برجسته ضدپورنوگرافی در جهان توصیف شد، یکی از اعضای بنیان‌گذار «فرهنگ پورن را متوقف کنید» و بنیان‌گذار «فرهنگ بازتعریف‌شده» است که برای مقابله با پورنوگرافی به عنوان یک بحران بهداشت عمومی ایجاد شده است. داینز نویسنده همکار کتاب «پورنوگرافی: تولید و مصرف نابرابری» (۱۹۹۷) و نویسنده کتاب «سرزمین پورن:
نابرابری» (۱۹۹۷) و نویسنده کتاب «سرزمین پورن: چگونه پورن سکسوالیته ما را ربوده است» (۲۰۱۰) است. زندگی اولیه و تحصیلات. داینز در ۲۹ ژوئیه ۱۹۵۸ در یک خانواده یهودی ارتدوکس در منچستر انگلستان متولد شد و در مدرسه کینگ دیوید تحصیل کرد. در ۱۸ سالگی، پس از خواندن کتاب رابین مورگان با عنوان "قدرت خواهرانگی"(۱۹۷۰)، یهودیت ارتدوکس را کنار گذاشت و یک فمینیست رادیکال شد، بعدها رابطه خود با فمینیسم را "یک عشق آتشین" نامید. او در سال ۲۰۱۱ دربارهٔ جذابیت فمینیسم رادیکال گفت: "بعد از ۲۰ سال تدریس به زنان، اگر من وارد شوم
"بعد از ۲۰ سال تدریس به زنان، اگر من وارد شوم و فمینیسم لیبرال درس دهم، با نگاهی خالی مواجه می‌شوم… اگر وارد شوم و فمینیسم رادیکال درس دهم، اتاق منفجر می‌شود… یادم می‌آید اولین بار که فمینیسم رادیکال را خواندم چه بر سرم آمد. یادم می‌آید با خودم فکر کردم: 'من تمام زندگی‌ام منتظر این بودم، و حتی نمی‌دانستم منتظرش بودم.'" او مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه سالفورد دریافت کرد، جایی که با همسرش، دیوید لوی، که در دانشگاه منچستر درس می‌خواند، آشنا شد. او مارکسیسم را پذیرفت اما وقتی اتحادیه‌های دانشجویی به حمایت
را پذیرفت اما وقتی اتحادیه‌های دانشجویی به حمایت از این که صهیونیسم نژادپرستی است رأی دادند (به دنبال قطعنامه ۳۳۷۹ مجمع عمومی سازمان ملل متحد)، از چپ بریتانیا ناامید شد، به این معنی که گروه‌های دانشجویی یهودی از بودجه محروم شدند. فضای حاکم در بریتانیا منجر به افزایش یهودستیزی شد. صلیب شکسته بر روی خانه‌های یهودیان نقاشی می‌شد؛ داینز در یک میخانه با دوستان یهودی‌اش، شنید که گروهی در نزدیکی می‌گفتند می‌توانند «بوی گاز» را حس کنند. در نتیجه، در سال ۱۹۸۰ وقتی ۲۲ ساله بود، داینز و لوی به اسرائیل نقل مکان کردند.
ساله بود، داینز و لوی به اسرائیل نقل مکان کردند. در آنجا او یکی از بنیان‌گذاران گروه فمینیستی "ایشا لیشا" ("زن به زن") شد، که در سال ۲۰۱۸ خود را "قدیمی‌ترین سازمان فمینیستی مردمی در اسرائیل" توصیف کرد، و در دانشگاه حیفا به تحقیق در مورد خشونت علیه زنان پرداخت. او رساله دکترای خود را در حالی آغاز کرد که به عنوان داوطلب در یک مرکز بحران تجاوز جنسی کار می‌کرد، پس از مواجهه با پورنوگرافی در جلسه‌ای در حیفا که توسط گروه "زنان علیه پورنوگرافی" ترتیب داده شده بود. روز بعد، به استاد راهنمای پایان‌نامه‌اش گفت که
روز بعد، به استاد راهنمای پایان‌نامه‌اش گفت که می‌خواهد رساله خود را دربارهٔ پورنوگرافی بنویسد: این زوج پسری داشتند که در حالی که لوی با نیروهای دفاعی اسرائیل در لبنان بود، متولد شد، اگرچه هم او و هم داینز با جنگ در لبنان مخالف بودند. داینز به جنبش صلح اسرائیل پیوست و همچنان منتقد گسترش شهرک‌سازی‌های اسرائیل و رفتار با فلسطینی‌ها در غزه است. او که زندگی با «فرهنگ بیش از حد مردسالارانه» اسرائیل را به‌طور فزاینده‌ای دشوار می‌دید، خانواده در سال ۱۹۸۶ به ایالات متحده نقل مکان کردند، جایی که لوی شروع به تحصیل
متحده نقل مکان کردند، جایی که لوی شروع به تحصیل در مدرسه کسب و کار هاروارد کرد. داینز در سال ۱۹۹۰ مدرک دکترای خود را از سالفورد دریافت کرد، برای رساله‌ای با عنوان «به سوی جامعه‌شناسی کارتون‌ها: چارچوبی برای تحقیق جامعه‌شناختی با ارجاع ویژه به کارتون‌های جنسی پلی‌بوی». حرفه و پژوهش. داینز از سال ۱۹۸۶ به مدت حدود ۳۰ سال در کالج ویلاک در بوستون مشغول به کار بود؛ او در آنجا به مقام استادی جامعه‌شناسی و مطالعات زنان و ریاست گروه مطالعات آمریکایی رسید. لوی نیز به عنوان استاد مدیریت در دانشگاه ماساچوست بوستون
به عنوان استاد مدیریت در دانشگاه ماساچوست بوستون مشغول به کار شد. داینز نویسنده دو کتاب، از جمله «سرزمین پورن: چگونه پورن سکسوالیته ما را ربوده است» (۲۰۱۰)، است. او همچنین برای نشریات و روزنامه‌های مختلفی از جمله نیویورک تایمز، نیوزویک، تایم و گاردین مقاله نوشته است. او یکی از اعضای بنیان‌گذار «فرهنگ پورن را متوقف کنید»، یکی از بنیان‌گذاران جنبش ملی فمینیستی ضد پورنوگرافی، و بنیان‌گذار «فرهنگ بازتعریف‌شده» است که هدفش به رسمیت شناختن پورنوگرافی به عنوان یک بحران بهداشت عمومی است. دیدگاه داینز دربارهٔ
یک بحران بهداشت عمومی است. دیدگاه داینز دربارهٔ پورنوگرافی این است که این پدیده دیدگاه مردان نسبت به سکسوالیته را تحریف می‌کند و ایجاد روابط صمیمی با زنان را برای آن‌ها دشوارتر می‌سازد. به گفته داینز، خشونت و بی‌رحمی موجود در پورنوگرافی مدرن، برخلاف اشکال اولیه پورنوگرافی سافت‌کور که عموم مردم ممکن است با آن آشنا باشند، موقعیت زنان در جامعه را تنزل می‌دهد. او همچنین شیوع پورنوگرافی هاردکور را عاملی در افزایش «تقاضا» برای قاچاق جنسی می‌داند. در فوریه ۲۰۱۱، داینز به همراه فعال ضدپورنوگرافی، شلی لوبن، برای
داینز به همراه فعال ضدپورنوگرافی، شلی لوبن، برای مناظره با آنا اسپان، کارگردان فیلم‌های پورنوگرافی، به اتحادیه کمبریج دعوت شد، زمانی که این اتحادیه پیشنهاد داد: «این نهاد معتقد است که پورنوگرافی خدمات عمومی خوبی ارائه می‌دهد.» داینز نتوانست نظر حاضران را تغییر دهد. داینز دلیل پیروزی مخالفانش را این دانست که حاضران عمدتاً مردان بین ۱۸ تا ۲۲ سال بودند که به‌طور منظم از پورنوگرافی استفاده می‌کنند. داینز هنگام تأسیس نشریه آکادمیک "Porn Studies" با آن مخالفت کرد و استدلال کرد که "سردبیران آن دارای پیشینه‌ای
کرد و استدلال کرد که "سردبیران آن دارای پیشینه‌ای حامی پورن هستند که در آن هزاران پژوهش انجام‌شده در مورد اثرات منفی پورن را نفی می‌کنند" و آن‌ها "هلهله‌چی" صنعت پورن هستند. پذیرش. کتاب داینز با عنوان "Pornland: How Porn Has Hijacked our Sexuality" (۲۰۱۰) به پنج زبان ترجمه شده و به یک فیلم مستند اقتباس شده است. این کتاب نقدهای متفاوتی دریافت کرد؛ برخی آن را "جذاب" و دارای "تحلیل متفکرانه از نفوذ پورنوگرافی به اقتصاد آمریکا، اثرات زیان‌بار آن بر سلامت جنسی و عاطفی زنان و مردان، و توانایی آن در تداوم تبعیض
و عاطفی زنان و مردان، و توانایی آن در تداوم تبعیض جنسیتی و نژادپرستی" ستودند. "Publishers Weekly" خاطرنشان کرد که کتاب داینز "پرسش‌های مهمی را دربارهٔ کالایی‌سازی تمایلات جنسی مطرح می‌کند" اما "استدلال محکمی در آن وجود ندارد." نوشته‌های او توسط دیگر دانشگاهیان، از جمله رونالد ویتزر از دانشگاه جورج واشینگتن، مورد انتقاد قرار گرفته است. ویتزر در مقاله‌ای با عنوان "Pornography: the need for solid evidence" (۲۰۱۱) ادعا کرد که کار داینز (به‌ویژه "Pornland") به خوبی تحقیق نشده و در تضاد شدید با مجموعه پژوهش‌های
تحقیق نشده و در تضاد شدید با مجموعه پژوهش‌های موجود در مورد پورنوگرافی است. داینز در "پاسخ فمینیستی به ویتزر" در همان نشریه نوشت که کتابش از نظریه‌ها و روش‌های مطالعات فرهنگی که توسط افرادی از جمله استوارت هال و آنتونی گرامشی توسعه یافته‌اند، استفاده کرده است. همچنین در سال ۲۰۱۱، پس از اینکه داینز در مورد صنعت پورن در روزنامه "گاردین" نوشت، لین کوملا، استاد مطالعات زنان در دانشگاه نوادا، لاس وگاس، کتاب را "کاملاً سمی" خواند و او را به عدم "پرداختن به شواهد متقابل" متهم کرد. رابرت جنسن این کتاب را به‌طور
متقابل" متهم کرد. رابرت جنسن این کتاب را به‌طور مثبت نقد کرد و گفت که این کتاب توضیح می‌دهد که چگونه "فرهنگ پورن یک مانع برای عدالت جنسیتی بوده است" و در حالی که "بدترین کلیشه‌های نژادپرستانه از فیلم‌ها و تلویزیون جریان اصلی حذف شده‌اند، آن‌ها در پورنوگرافی رواج می‌یابند." رابرت مولر در "Psychology Today" می‌گوید که بررسی تاریخی او از صنعت پورن به خوبی تحقیق شده است، اما ارتباط او بین پورنوگرافی شبه‌کودک و آزار جنسی واقعی کودکان به ویژه از تحقیقات ضعیف استفاده می‌کند، و نتیجه می‌گیرد "با وجود تمایل به
استفاده می‌کند، و نتیجه می‌گیرد "با وجود تمایل به جنجال‌سازی، این کتاب به خوانندگان زن و مرد کمک می‌کند تا باورهای خود را دربارهٔ سکس و همچنین منشأ آن باورها را زیر سؤال ببرند." در سال ۲۰۰۷، داینز مقاله‌ای دربارهٔ هیجان‌زدگی رسانه‌ای مربوط به پرونده لاکراس دوک پس از حضور در مصاحبه CNN نوشت. داینز پس از دریافت ایمیل‌های نفرت‌انگیز و توهین‌آمیز، به عدم درک پیچیدگی تبعیض جنسیتی و نژادپرستی در این پرونده توسط رسانه‌ها پرداخت و نوشت: "این تمرکز وسواس‌گونه بر زن خاص این پرونده نیست؛ رسانه‌ها به طور معمول با یک
خاص این پرونده نیست؛ رسانه‌ها به طور معمول با یک علاقه شهوانی خاص بر زنان قربانی تمرکز می‌کنند. در عوض، باید مقداری از تمرکز را به مردان در این پرونده بازگردانیم، زیرا ما اطلاعات زیادی دربارهٔ رفتار آن‌ها در آن شب داریم که مورد بحث نیست. آن‌ها استخدام دو زن سیاه‌پوست برای رقص برهنه را شکلی مشروع از سرگرمی مردانه می‌دیدند. آن‌ها کالایی‌سازی و جنسی‌سازی بدن زنان سیاه‌پوست را در کشوری که تاریخ طولانی و زشتی از نژادپرستی دارد، مشکل‌ساز نمی‌دانستند." نویسنده کتی یانگ، اظهارات داینز را در یک مقاله نظر در مجله
یانگ، اظهارات داینز را در یک مقاله نظر در مجله "Reason" مورد انتقاد قرار داد و پیشنهاد کرد که یک استاندارد دوگانه وجود دارد، یعنی "همان فمینیست‌هایی که به درستی به ما می‌گویند قربانی تجاوز جنسی برای دریافت حمایت نیازی به قدیس بودن ندارد، چنین استاندارد متفاوتی را برای مردانی که ممکن است به دروغ به تجاوز متهم شوند، اعمال می‌کنند." همچنین ادعا شد که "کلمات داینز در توصیف این مردان به طرز نگران‌کننده‌ای پژواک توجیهی است که الیوت راجر برای کشتار جمعی خود ارائه داد و الگوهای گفتاری یافت شده در تحلیل r/incels."
داد و الگوهای گفتاری یافت شده در تحلیل r/incels." دعوی حقوقی. در سال ۲۰۱۶، داینز و یک استاد یهودی دیگر، شکایاتی مبنی بر تبعیض علیه کالج ویلاک را به کمیسیون فرصت‌های شغلی برابر ایالات متحده ارائه دادند، در رابطه با ادعاهایی که تلاش‌های کالج برای تنوع، شامل دانشجویان یهودی نمی‌شد. پس از نوشتن نامه‌ای در سال ۲۰۱۴ در پیگیری منافع دانشجویان یهودی، استادان گفتند که زندگی‌شان دشوار شده و مورد حملات یهودستیزانه قرار گرفته‌اند. کالج این شکایات را «بی‌اساس» دانست.
در زیر فهرستی از اشیاء جادویی که در رمان‌ها و اقتباس‌های سینمایی هری پاتر ظاهر می‌شوند، آمده است. جان‌پیچ. جان‌پیچ یا جاودان‌ساز (به انگلیسی: Horcrux) وسیله‌ای تخیلی در داستان‌های هری پاتر است. هری پاتر یک مجموعه‌ داستان تخیلی نوشته نویسندهٔ انگلیسی، جی. کی. رولینگ است. جان‌پیچ از وسایل جادوی سیاه است که برای رسیدن به بی‌مرگی یا جاودانگی استفاده می‌شود. در داستان‌های هری پاتر از قاب‌آویز، جام، نیم‌تاج، انگشتر، دفتر خاطرات، مار تام ریدل به عنوان جان‌پیچ استفاده شده بود. جادوگران می‌توانند روحشان را به دو