payamvha/North_RAG huggingface dataset:
صاحب دو فرزند شد. ماسوجی عاشق مطالعه و پژوهش در زمینه‌های مختلف ادبی و هنری بود و وقت زیادی را به این امور اختصاص می‌داد. همچنین به موسیقی علاقه‌مند بود و از گوش دادن به آثار موسیقی کلاسیک لذت می‌برد. او تاثیر بسیاری بر نویسندگان بزرگی از جمله اوسامو دازای، اوئه کنزابورو، هاروکی موراکامی داشته است. او بیشتر عمر خود را در آرامش و دور از هیاهوی عمومی گذراند و بیشتر وقتش را به نوشتن و تحقیق در خانه‌اش صرف کرد. این انزوا و تمرکز بر روی کارهای ادبی به او امکان داد که آثار مهم و تأثیرگذاری خلق کند که همچنان در
داد که آثار مهم و تأثیرگذاری خلق کند که همچنان در تاریخ ادبیات ژاپن به‌یادماندنی هستند. سرانجام ایبوسه در ۱۰ ژوئیه ۱۹۹۳ در بیمارستانی در توکیو به دلیل ذات‌الریه درگذشت. = تحصیلات اولیه = ایبوسه در امتحان ورودی به مدرسه متوسطه هیروشیما ناکام ماند، اما در سال ۱۹۱۱ به مدرسه متوسطه فوکویاما راه یافت. مدرسه متوسطه فوکویاما یک آکادمی ممتاز بود و با دانشمندان برجسته‌ای ارتباط داشت. معلمان این مدرسه به این موضوع افتخار می‌کردند، اما ایبوسه علاقه‌ای نشان نمی‌داد. او این مدرسه را پیرو اصول غربی می‌دانست؛ این مدرسه
این مدرسه را پیرو اصول غربی می‌دانست؛ این مدرسه بر آموزش هلندی و تمرینات نظامی فرانسوی تأکید داشت. در این مدرسه، ایبوسه مورد تمسخر قرار می‌گرفت و برای اجتناب از این تمسخر از زدن عینک خودداری می‌کرد. اگرچه ایبوسه تأثیرات غربی در آموزشش را دوست داشت، پدربزرگش ترتیب داده بود تا یک کلاس خصوصی ادبیات چینی برای او برگزار شود. این آموزش با مرگ مربی ایبوسه متوقف شد. مدرسه او اغلب از خواندن ادبیات تخیلی توسط دانش‌آموزان جلوگیری می‌کرد، این امر باعث شد ایبوسه نتواند بسیاری از آثار محبوب را در این دوره مطالعه کند. با
از آثار محبوب را در این دوره مطالعه کند. با این حال، ایبوسه آثار شیمازاکی توسون و موری اوگای را مطالعه می‌کرد. در سال ۱۹۱۶، ایبوسه با استفاده از نام مستعار کوچیکی سانسوکه به اوگای نامه نوشت. اوگای باور داشت سانسوکه یک دانشمند معروف است و به نامه‌ای که نوشته بود، پاسخ داد و از او تشکر کرد. در دوران مدرسه متوسطه، برادر ایبوسه، فومیو، شعری را به مجله توکیو شوسای بوندان با استفاده از نام ایبوسه ارسال کرد. ایبوسه توسط مدیر مدرسه متوسطه فوکویاما مورد توبیخ قرار گرفت، اما مورد تحسین هم قرار گرفت و دو نامه هواداری
اما مورد تحسین هم قرار گرفت و دو نامه هواداری دریافت کرد. این توبیخ باعث شد ایبوسه به هنرهای بصری علاقه‌مند شود. او در مدرسه متوسطه فوکویاما به تحصیل در هنرها پرداخت. از کلاس‌ها لذت می‌برد اما احساس نمی‌کرد که می‌خواهد تمام عمرش را یک هنرمند باشد. ایبوسه در سال ۱۹۱۷ از مدرسه متوسطه فارغ‌التحصیل شد. بعد از آن او می‌خواست فعالیت‌های هنری خود را تحت نظر نقاش برجسته، هاشیموتو کانستو ادامه دهد، اما کانستو این فرصت را به او نداد. = تحصیلات تکمیلی = ایبوسه سال ۱۹۱۷، درسن نوزده سالگی، به تحصیل در دانشگاه واسدا
۱۹۱۷، درسن نوزده سالگی، به تحصیل در دانشگاه واسدا توکیو پرداخت. انتخاب او به شدت تحت تأثیر برادرش فومیو و دوستش یامانه ماساکازو بود. ابتدا به شعر و نقاشی علاقه داشت اما به او پیشنهاد شد تا به مطالعه داستان بپردازد و در نهایت در ادبیات فرانسه تخصص یافت. ایبوسه احساسی دوگانه دربارهٔ ترک زادگاه خود و رفتن به توکیو داشت. او این تجربه را در «افکار یک نهم فوریه» توصیف کرده است: «گاهی احساس می‌کنم که نیمه‌ای از من می‌خواهد به زادگاه بازگردد، در حالی که نیمهٔ دیگر می‌خواهد تا پایان به توکیو بچسبد.» توکیو برای
می‌خواهد تا پایان به توکیو بچسبد.» توکیو برای ایبوسه سوررئال به نظر می‌رسید. او احساس می‌کرد خانه فوکویامای خود را از دست داده و تنها شده است. با این حال، ایبوسه تصمیم گرفت در یک پانسیون نزدیک به دانشگاه واسدا اقامت کند. او اغلب جابجا می‌شد اما همیشه نزدیک واسدا می‌ماند و به ندرت به فوکویاما سر می‌زد. در دوران اقامت خود در دانشگاه واسدا، ایبوسه شاهد ناآرامی‌های سیاسی و رادیکالیسم دانشجویان بود. با این حال، ایدئولوژی‌های سیاسی آن دوران برای ایبوسه جذابیت نداشتند. او از اعتصابات و شورش‌های مداوم ناراضی بود.
او از اعتصابات و شورش‌های مداوم ناراضی بود. در توکیو، ایبوسه با مردان جوان و ادبیات‌جویان غیرعادی دوست شد اما اغلب در تنهایی خود و از برخورد با گیشاها الهام می‌گرفت. در سال ۱۹۱۸، ایبوسه با نویسنده ناتورالیست ایوانو هوومی آشنا شد. آثار هوومی برای ایبوسه جذاب بود و بعدها برخی از آثار ادبی او را تحت تأثیر قرار داد. ایبوسه همچنین با دانشجویی به نام آئوکی نامپاچی در واسدا دوست شد. آئوکی تأثیر زیادی بر نوشته‌های ایبوسه داشت. تأثیر آئوکی را می‌توان در «ماهی کپور» یافت، جایی که ایبوسه دوستی آئوکی را ایدئال
کپور» یافت، جایی که ایبوسه دوستی آئوکی را ایدئال می‌خواند و احساسات خود نسبت به این دوستی را به عنوان یک کپور نمایش می‌دهد. ایبوسه همچنین تحت تأثیر آثار شکسپیر، باشو و ادبیات فرانسه قرار داشت. اولین آثار ادبی ایبوسه در قالب نثر بود و پس از مرگ آئوکی، اولین مقالات خود را در سال ۱۹۲۲ نوشت. ایبوسه یکی از استادان خود، نوبورو کاتاگامی، که مبتلا به صرع بود، را در حال تشنج دید. پس از نزاع با دو تن از استادان و حادثه کاتاگامی، ایبوسه از دانشگاه واسدا و مدرسه هنر کناره‌گیری کرد. کاتاگامی خجالت‌زده، با بازپذیری
کناره‌گیری کرد. کاتاگامی خجالت‌زده، با بازپذیری ایبوسه به دانشگاه واسدا مخالفت کرد. = حرفه ادبی = ایبوسه در اوایل دهه ۱۹۲۰ شروع به انتشار داستان‌های خود کرد. یکی از اولین همکاری‌های او با مجله سیکی بود. این داستان ابتدا برای آئوکی در سال ۱۹۱۹ نوشته شده بود و عنوان «سمندر» داشت. در سال ۱۹۲۳ به «حبس» تغییر نام داد. او در اواخر دهه ۱۹۲۰، زمانی که از آثارش توسط برخی از برترین منتقدان ژاپن به خوبی استقبال قرار گرفت، به‌طور گسترده‌ای شناخته شد. با انتشار «سمندر» در سال ۱۹۲۹، او شروع به نوشتن سبکی منحصر به فرد از
سال ۱۹۲۹، او شروع به نوشتن سبکی منحصر به فرد از ترکیب شوخ‌طبعی و تلخی شد. او جایزه نائوکی را برای «جان مانجیرو، رانده‌شده: زندگی و ماجراجویی‌هایش» دریافت کرد و به نوشتن آثاری پر از گرما و مهربانی ادامه داد، در حالی که در همان زمان قدرت مشاهدهٔ دقیق خود را نیز نشان می‌داد. موضوعاتی که او به کار می‌گرفت، عموماً تخیلات فکری بودند که از تمثیل‌های حیوانی، داستان‌های تاریخی و زندگی روستایی استفاده می‌کردند. در طول جنگ جهانی دوم، ایبوسه به عنوان نویسنده تبلیغاتی برای دولت کار می‌کرد. ایبوسه بیشتر عمر خود را مورد
دولت کار می‌کرد. ایبوسه بیشتر عمر خود را مورد قدردانی قرار گرفت، هرچند تا پس از جنگ به شهرت نرسید. او برنده اولین جایزه یومیوری در سال ۱۹۴۹ برای «امروز مشاوره نمی‌شود» شد. در سال ۱۹۶۶، رمان «باران سیاه» را منتشر کرد که برای او شهرت بین‌المللی و چندین جایزه از جمله جایزه نوما و نشان فرهنگی، بالاترین افتخاری که به یک نویسنده ژاپنی اعطا می‌شود، را به ارمغان آورد. این رمان از بمباران هیروشیما الهام گرفته شده و عنوان آن به سقوط مواد رادیواکتیو اشاره دارد. ایبوسه در زمان بمباران حضور نداشت، اما از دفترچه‌های
در زمان بمباران حضور نداشت، اما از دفترچه‌های خاطرات بازماندگان برای ساختن داستان خود استفاده کرد. داستان دیگری از او به نام «ایریس دیوانه» که برای اولین بار در سال ۱۹۵۱ منتشر شد، به موضوعات مشابهی می‌پردازد. = آثار = = پانویس = = منابع =
داگ لی ، مورخ و استاد تاریخ باستان در دانشگاه ناتینگهام است. او به‌طور گسترده در بسیاری از جنبه‌های باستان پسین کتاب منتشر کرده است. معرفی. داگ لی چنین خود را معرفی می‌کند:
سازمانِ سوءقصد () یک فیلم تکنی‌کالر در ژانر کمدی سیاه و ماجراجویی به کارگردانی بازیل دیردن محصول سال ۱۹۶۹ کشور بریتانیا است.
کریپتو-فاشیسم (به انگلیسی: Crypto-fascism) به معنای فاشیسم رمزگذاری‌شده یا فاشیسم خزنده به حمایت یا تحسین مخفیانۀ فاشیسم یا گرایش‌های نزدیک به این ایدئولوژی گفته می‌شود. این اصطلاح بدین معناست که یک فرد یا گروه حمایت یا تحسین خود از فاشیسم را پنهان نگاه می‌دارد تا از پیگرد سیاسی یا از بین بردن حیثیت خود در میدان سیاست جلوگیری کند. شخص، سازمان یا ایده‌ای که این گرایش را داشته باشد با صفت «کریپتو فاشیست» توصیف می‌شود. منشأ. گور ویدال در یک مناظره در تلویزیونی ABC در جریان کنوانسیون ملی دموکراتیک در سال ۱۹۶۸،
ABC در جریان کنوانسیون ملی دموکراتیک در سال ۱۹۶۸، ویلیام اف. باکلی جونیور را به عنوان "به نوعی طرفدار یا کریپتو-نازی" توصیف کرد. باکلی در جواب او گفت: "حالا به تو گوش کن کوئیر، دیگر مرا یک کریپتو-نازی خطاب نکن، وگرنه یک مشت حوالۀ آن صورت لعنتی‌ات می‌کنم، و باید آن را گچ بگیری." ویدال بعداً در مقاله‌ای که در سال ۱۹۶۹ در اسکوایر منتشر شد، توضیح داد: "من قصد نداشتم از عبارت "کریپتو-نازی" استفاده کنم. منظور من بیشتر از "تفکرات فاشیستی" بود." در گزارش‌های بعدی دربارۀ این رویداد، گاهی اصطلاح ویدال برای توصیف
دربارۀ این رویداد، گاهی اصطلاح ویدال برای توصیف باکلی به اشتباه با عنوان «کریپتو فاشیست» نقل‌قول شده است. اصطلاح "کریپتو-فاشیست" برای اولین بار پنج سال قبل از آن در کتاب آلمانی‌زبان جامعه‌شناس آلمانی تئودور آدورنو با عنوان "تکرارکنندۀ وفادار" (Der getreue Korrepetitor) ظاهر شده بود. آدورنو در اوایل سال ۱۹۳۷ در نامه‌ای به والتر بنیامین اصطلاح "کریپتو-فاشیسم" را به کار برده بود. در این نامه، این اصطلاح به حمایت یا تحسین مخفیانۀ فاشیسم مربوط نمی‌شود، بلکه برای اشاره به فردی به کار می‌رود که در هنگام بروز چنین
اشاره به فردی به کار می‌رود که در هنگام بروز چنین تمایلات واپس‌گرایانه‌ای، هشیاری کافی ندارد. استفاده. این اصطلاح در سال ۱۹۷۲ توسط هاینریش بل، نویسندۀ آلمانی برندۀ جایزۀ نوبل، در مقاله‌ای با عنوان «"آیا اولریکه رحمت می‌خواهد یا گذری امن؟"» به کار برده شد که در آن به شدت از پوشش روزنامۀ "بیلت" از سازمان مسلح چپ‌گرای بادر-ماینهوف انتقاد کرد. بل در این مقاله اظهار داشت که آنچه بیلت انجام می‌دهد "دیگر فاشیست رمزنگاری‌شده یا فاشیستوئید نیست، بلکه فاشیسم عریان است؛ تحریک، دروغ و کثافت." در اپیزود کوتوله سرخ در
تحریک، دروغ و کثافت." در اپیزود کوتوله سرخ در سال ۱۹۸۹ "تایم‌اسلایدز"، شخصیت اصلی لیستر به گذشته برمی گردد تا با خویشتن جوانتر خود ملاقات کند تا خودش را ثروتمند کند. خویشتن جوان‌تر او خویشتن بزرگترش را کریپتو-فاشیست می‌نامد. در مقاله‌ای در سال ۲۰۱۱ برای "گاردین"، ریک مودی پیشنهاد کرد که «جریان اصلی سینمای هالیوود» و به‌ویژه فرانک میلر، هنرمند کتاب‌های مصور و کارگردان فیلم، «کریپتو-فاشیست» هستند، زیرا این دیدگاه را ترویج می‌کنند که "جنگ علیه دشمن بی‌رحم خوب است و خدمت سربازی چیز خوبی است، آدم‌کشی از تو مرد
است و خدمت سربازی چیز خوبی است، آدم‌کشی از تو مرد می‌سازد، سرمایه‌داری باید غلبه بیابد.". پیشوند «کریپتو» در اصطلاح «کریپتو-فاشیسم» همچنین در معنایی دیگر -مشابه کاربرد آن در «کریپتو-آنارشیسم» هم به کار رفته است. در این مورد این اصطلاح به استقبال فاشیست‌های علنی از ارزهای رمزنگاری‌شده و همراهی این رمزارزها با استفاده از آن توسط راست افراطی اشاره دارد.
پارک تاریخی ملی فرهنگی هوپ‌ول یک پارک تاریخی ملی در ایالات متحده آمریکا است که دارای آثار زمینی (باستان‌شناسی) و تپه‌ی خاکسپاری از فرهنگ هوپ‌ول، مردمان بومی که از حدود ۲۰۰ سال پیش از میلاد تا ۵۰۰ سال پس از میلاد شکوفا شدند، می‌باشد. این پارک شامل چهار سایت جداگانه است که برای عموم در شهرستان راس، اوهایو باز هستند، از جمله یادمان ملی گروه موند سیتی سابق. این پارک شامل منابع باستان‌شناسی از فرهنگ هوپ‌ول است. این پارک توسط سازمان پارک‌های ملی زیر نظر وزارت کشور ایالات متحده آمریکا اداره می‌شود. در سال ۲۰۲۳،
ایالات متحده آمریکا اداره می‌شود. در سال ۲۰۲۳، این پارک به عنوان بخشی از سایت میراث جهانی آثار مراسمی هوپ‌ول ثبت شد.
فهرست میراث ناملموس در یونان شامل ۱۰ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست‌های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین‌دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می‌شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت‌ها، سنت‌ها، آیین‌ها، زبان‌ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه‌های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت‌های بومی در برابر تغییرات جهانی است. یونان این کنوانسیون را در تاریخ ۳ ژانویه ۲۰۰۷ به تصویب رساند.
فهرست میراث ناملموس در آلمان شامل ۱۰ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست‌های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین‌دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می‌شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت‌ها، سنت‌ها، آیین‌ها، زبان‌ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه‌های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت‌های بومی در برابر تغییرات جهانی است. آلمان این کنوانسیون را در تاریخ ۱۰ آوریل ۲۰۱۳ به تصویب رساند.
فهرست میراث ناملموس در مصر شامل ۸ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست‌های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین‌دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می‌شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت‌ها، سنت‌ها، آیین‌ها، زبان‌ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه‌های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت‌های بومی در برابر تغییرات جهانی است. مصر کنوانسیون را در ۳ اوت ۲۰۰۵ تصویب کرد.
فهرست میراث ناملموس در مکزیک شامل ۱۲ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست‌های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین‌دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می‌شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت‌ها، سنت‌ها، آیین‌ها، زبان‌ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه‌های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت‌های بومی در برابر تغییرات جهانی است. مکزیک کنوانسیون میراث فرهنگی ناملموس یونسکو را در ۱۴ دسامبر ۲۰۰۵ تصویب کرد.
فهرست میراث ناملموس در سوئیس شامل ۱۰ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست‌های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین‌دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می‌شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت‌ها، سنت‌ها، آیین‌ها، زبان‌ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه‌های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت‌های بومی در برابر تغییرات جهانی است. سوئیس کنوانسیون را در ۱۶ ژوئیه ۲۰۰۸ تصویب کرد.
باسم درویش (عربی: باسم درویش) (زاده آوریل ۱۹۶۶ در بنی مزار مصر) آهنگساز، تهیه‌کننده و هنرپیشه عود مصری- آلمانی است. او بنیانگذار گروه گام‌های قاهره (انگلیسی: Cairo Steps) و اولین نوازنده در خاورمیانه است که نشان طلایی جایزه جاز آلمان را در سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۲۱ دریافت کرد. تحصیلات. درویش زبان‌شناسی آلمانی را در دانشگاه عین شمس و موسیقی کلاسیک را در آکادمی موسیقی عربی در قاهره خواند. او در سال‌های ۱۹۸۵ و ۱۹۸۶ برنده جوایز بهترین نوازنده عود شد. در پایان سال ۱۹۸۶ او به اتریش و سپس آلمان نقل مکان کرد و در دانشگاه
او به اتریش و سپس آلمان نقل مکان کرد و در دانشگاه هایدلبرگ مصرشناسی و قوم‌شناسی خواند. زندگی کاری. درویش فعالیت حرفه‌ای خود را در سال ۱۹۸۶ در تئاتر الطلیعه در قاهره با آهنگساز مصری واقیه عزیز آغاز کرد. در سال ۱۹۹۴ به گروه فولکلور سلامات در آلمان با نوازندگان سودانی و مصری پیوست. او سال‌ها در فرانسه، اسپانیا، انگلیس و آلمان یکی از نوازندگان گروه سلامات بود. درویش در سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ با بسیاری از گروه‌های کاری آفریقایی مصری و عربی در اروپا اجرا کرد. سپس در سال ۱۹۹۷ در برلین به همراه حسام شاکر فرم جدیدی
در سال ۱۹۹۷ در برلین به همراه حسام شاکر فرم جدیدی از گروه مصری را با نام رحالة پایه‌گذاری کردند و در اسپانیا، آلمان و مصر به برگزاری کنسرت و کارگاه‌های مختلف پرداختند. در سال ۱۹۹۹، او به گروه شرقیات متعلق به فتحی سلامه، برنده جایزه گرمی ۲۰۰۵ پیوست و در کنسرت‌هایی در خانه اپرای قاهره، جشنواره القلعه و اسکندریه در مصر حضور یافت. در سال ۲۰۰۰ درویش به گروه محمد منیر پیوست و با کنسرت‌های منیر در مراکش، برلین و دیگر شهرهای اروپایی نوازندگی کرد. در سال ۲۰۰۰، درویش به همراه ماتیاس فری، پیانیست آلمانی و بودی سیبرت،
به همراه ماتیاس فری، پیانیست آلمانی و بودی سیبرت، ساکسیفونیست سابق BAP، یک تریو جاز شرقی با کنسرت‌هایی در آلمان و مصر تشکیل داد. کنسرت‌نگاری. باسم درویش تیم خود گام‌های قاهره را رهبری می‌کند و ۵ آلبوم و تعداد زیادی تک آهنگ تولید کرده است: جوایز. در ۱۹ آوریل ۲۰۱۸، باسم درویش، بنیانگذار گام‌های قاهره، جایزه موسیقی جاز آلمان را در مراسمی در برلین با اعضای گروه از جمله ایناس عبدالدائم و با حضور وزیر فرهنگ مصر، دریافت کرد. این گروه جایزه را برای آلبوم خود فرش پرنده، که با گروه آلمانی کوادرو نوو ساخته بود،
پرنده، که با گروه آلمانی کوادرو نوو ساخته بود، دریافت کرد. در ۱۲ اکتبر ۲۰۲۱، باسم درویش به همراه کوادرو نوو جایزه موسیقی جاز آلمان را برای آهنگ Cafe Groppi در آلبوم "MARE" دریافت کرد.
فهرست میراث ناملموس در پرتغال شامل ۱۰ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست‌های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین‌دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می‌شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت‌ها، سنت‌ها، آیین‌ها، زبان‌ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه‌های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت‌های بومی در برابر تغییرات جهانی است. پرتغال کنوانسیون را در ۲۱ مه ۲۰۰۸ تصویب کرد. این کشور اولین عنصر خود را در فهرست
تصویب کرد. این کشور اولین عنصر خود را در فهرست نماینده در سال ۲۰۱۱ ثبت کرد.
فهرست میراث ناملموس در اتریش شامل ۱۱ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست‌های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین‌دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می‌شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت‌ها، سنت‌ها، آیین‌ها، زبان‌ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه‌های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت‌های بومی در برابر تغییرات جهانی است. اتریش این کنوانسیون را در ۹ آوریل ۲۰۰۹ تصویب کرد.
فهرست میراث ناملموس در مالزی شامل ۷ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست‌های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین‌دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می‌شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت‌ها، سنت‌ها، آیین‌ها، زبان‌ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه‌های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت‌های بومی در برابر تغییرات جهانی است. مالزی این کنوانسیون را در ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۳ تصویب کرد.
فهرست میراث ناملموس در سوریه شامل ۶ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست‌های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین‌دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می‌شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت‌ها، سنت‌ها، آیین‌ها، زبان‌ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه‌های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت‌های بومی در برابر تغییرات جهانی است. سوریه این کنوانسیون را در ۱۱ مارس ۲۰۰۵ امضا کرد.
فهرست میراث ناملموس در اندونزی شامل ۱۳ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست‌های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین‌دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می‌شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت‌ها، سنت‌ها، آیین‌ها، زبان‌ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه‌های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت‌های بومی در برابر تغییرات جهانی است. اندونزی این کنوانسیون را در ۱۵ اکتبر ۲۰۰۷ تصویب کرد.
جایزه جاز آلمان جایزه‌ای است که از سال ۱۹۹۲ در آلمان توسط انجمن فدرال صنعت موسیقی به نوازندگان برای فروش قطعات موسیقی جاز (تک آهنگ و آلبوم) اعطا می‌شود. پیش نیاز دریافت نشان طلایی این جایزه فروش حداقل ۱۰۰۰۰ نسخه از یک موسیقی ضبط شده در داخل کشور است. نشان پلاتین برای فروش بیش از ۲۰۰۰۰ نسخه اعطا می‌شود.
فهرست میراث ناملموس در عربستان سعودی شامل ۱۳ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست‌های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین‌دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می‌شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت‌ها، سنت‌ها، آیین‌ها، زبان‌ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه‌های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت‌های بومی در برابر تغییرات جهانی است. عربستان سعودی این کنوانسیون را در ۱۰ ژانویه ۲۰۰۸ تصویب کرد. از آن زمان
را در ۱۰ ژانویه ۲۰۰۸ تصویب کرد. از آن زمان تاکنون ۱۶ عنصر در فهرست نمایندگان ثبت شده است.
آثار خاکی تشریفاتی هوپ‌ول یک سایت میراث جهانی در ایالات متحده آمریکا است که شامل هشت اثر زمینی بزرگ است که توسط فرهنگ هوپ‌ول ساخته شده‌اند. این سایت‌ها شامل اشکال هندسی بزرگ هستند که چندین هکتار مساحت دارند. این آثار که بین تقریباً سال‌های ۰ و ۴۰۰ میلادی ساخته شده‌اند، در امتداد انشعابات رود اوهایو در ایالت امروزی اوهایو قرار دارند. آن‌ها غنا و عمق فرهنگ پیش از کلمبیا، علم، نجوم و معماری مقدس را به تصویر می‌کشند. بسیاری از سایت‌ها در طول تقریباً ۲۰۰ سال استفاده کشاورزی شخم زده شده و کاهش اندازه یافته‌اند.
کشاورزی شخم زده شده و کاهش اندازه یافته‌اند. در سال ۲۰۰۸، وزارت کشور ایالات متحده، آثار تشریفاتی هوپ‌ول را به عنوان یکی از ۱۴ سایت در فهرست پیشنهادی خود برای نامزدی به عنوان سایت میراث جهانی یونسکو اعلام کرد. یونسکو در تاریخ ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۳، این آثار را به عنوان بیست و پنجمین و جدیدترین سایت میراث جهانی ایالات متحده ثبت کرد.
سافیسم اصطلاحی است که برای هر زنی که مجذوب زنان می‌شود یا با زنی دیگر در رابطه است، بدون توجه به گرایش جنسی آنها، به‌کار می‌رود و شامل عشق رمانتیک میان زنان می‌شود. این اصطلاح شامل افرادی می‌شود که لزبین، دوجنس‌گرا، همه‌جنس‌گرا، آمنیسکشوال، آرومانتیک، غیرجنسی یا کوئیر هستند. افراد سافیک نیز وجود دارند که نان‌باینری هستند. ریشه‌شناسی. اصطلاح "سافیسم" از دههٔ ۱۸۹۰ استفاده شده است، و از سافو، شاعر یونانی که اشعار او عمدتاً بر عشق بین زنان و علایق همجنس‌گرایانه‌اش متمرکز شده است، گرفته شده است. او در جزیرهٔ
متمرکز شده است، گرفته شده است. او در جزیرهٔ یونانی لسبوس به دنیا آمد که اصطلاح لزبینیسم نیز برگرفته از آن است. آثار سافو یکی از معدود ارجاعات باستانی به عشق سافیک است. اشعار او که از کیفیت قابل توجهی برخوردارند، نمونهٔ نادری از پرداختن به تمایلات جنسی زنانه، جدا از تولیدمثل در تاریخ به‌شمار می‌آیند.
فهرست میراث ناملموس در پرو شامل ۱۴ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست‌های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین‌دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می‌شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت‌ها، سنت‌ها، آیین‌ها، زبان‌ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه‌های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت‌های بومی در برابر تغییرات جهانی است. پرو این کنوانسیون را در ۲۰ ژوئن ۲۰۰۵ امضا و در ۱۰ اوت ۲۰۰۵ تصویب کرد و دو عنصر اول
امضا و در ۱۰ اوت ۲۰۰۵ تصویب کرد و دو عنصر اول خود را در فهرست نمایندگان در سال ۲۰۰۸ ثبت کرد. از سال ۲۰۲۳، چهارده عنصر را ثبت کرده بود که از این میان دو مورد را با کشورهای دیگر مشترک است.
فهرست میراث ناملموس در کرواسی شامل ۲۲ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست‌های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین‌دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می‌شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت‌ها، سنت‌ها، آیین‌ها، زبان‌ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه‌های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت‌های بومی در برابر تغییرات جهانی است. کرواسی این کنوانسیون را در ۲۸ ژوئیه ۲۰۰۵ تصویب کرد.
فهرست میراث ناملموس در کره جنوبی شامل ۲۲ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست‌های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین‌دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می‌شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت‌ها، سنت‌ها، آیین‌ها، زبان‌ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه‌های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت‌های بومی در برابر تغییرات جهانی است. کره جنوبی این کنوانسیون را در ۹ فوریه ۲۰۰۵ تصویب کرد.
فهرست میراث ناملموس در بلژیک شامل ۱۸ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست‌های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین‌دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می‌شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت‌ها، سنت‌ها، آیین‌ها، زبان‌ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه‌های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت‌های بومی در برابر تغییرات جهانی است. بلژیک این کنوانسیون را در ۲۴ مارس ۲۰۰۶ تصویب کرد.
فهرست میراث ناملموس در ایتالیا شامل ۱۹ میراث ناملموس است. گنجاندن عناصر جدید میراث در فهرست‌های میراث فرهنگی ناملموس توسط کمیته بین‌دولتی برای حفاظت از میراث فرهنگی ناملموس تعیین می‌شود که توسط کنوانسیون تأسیس شده است. این میراث شامل دانش، مهارت‌ها، سنت‌ها، آیین‌ها، زبان‌ها، موسیقی، رقص، هنرهای نمایشی، غذاهای سنتی و دیگر جلوه‌های زنده فرهنگ است. هدف از حفاظت این میراث، حفظ تنوع فرهنگی و هویت‌های بومی در برابر تغییرات جهانی است. ایتالیا این کنوانسیون را در ۳۰ اکتبر ۲۰۰۷ تصویب کرد.
دین آسی () یا آسی‌گرایی () یک آیین چندخداپرستانه و از ادیان قومی و عامیانه است که از سنت‌های آسی‌ها، نوادگان امروزی الان‌های سکایی، ریشه گرفته و گمان می‌رود ادامه دین سکاهای باستان باشد. این آیین در دهه ۱۹۸۰ به‌طور آگاهانه در میان اوستیایی‌ها به‌عنوان یک دین قومی بازسازماندهی شد. این دین توسط برخی سازمان‌ها، عمدتاً در اوستیای شمالی-آلانیا در روسیه، و همچنین در اوستیای جنوبی و اوکراین گسترش یافته است. حماسه نرت نقش مرکزی در این دین دارد و نمایندگان این جنبش الهیات و تفاسیر خود را از آن‌ها استخراج کرده‌اند.
الهیات و تفاسیر خود را از آن‌ها استخراج کرده‌اند. ریشه‌شناسی و تعریف. احیای دین بومی آسی‌های ایرانی‌تبار به عنوان یک جنبش مذهبی سازمان‌یافته در دهه ۱۹۸۰ میلادی با نام رسمی «اَتسَگ دین» (Æцæг Дин، به معنی «دین راستین») آغاز شد. این نام توسط گروهی از روشنفکران ملی‌گرا انتخاب شد که در اوایل دهه ۱۹۹۰ «استیر نیخاس» (شورای بزرگ) روحانی را تشکیل دادند. واژه «اَتسَگ» به معنی «راستین»، از نام یکی از خاندان‌های اصلی در حماسه‌های نرت گرفته شده است، و «دین» معادل اوستایی «دَئنا» است که به معنی «درک الهی»، «وجدان» و در
«دَئنا» است که به معنی «درک الهی»، «وجدان» و در مفهوم امروزی «دین» است. با این حال، به دلیل نگرانی از اینکه مفهوم «اَتسَگ دین» ممکن است به عنوان حقیقتی جهانی تفسیر شود و باعث آزردگی مسیحیان و مسلمانان گردد، زبان‌شناس آسی، تامرلان کامبولوف، در سال ۲۰۱۰ اصطلاح جایگزین «وَتس‌دین» (Уацдин) را پیشنهاد داد که امروزه به رایج‌ترین نام برای این دین در زبان آسی تبدیل شده است. داوربک مکیِف، یکی از مشهورترین نمایندگان این جنبش، ترجیح می‌دهد آن را «اَس دین» (Æсс Дин)، به معنی «دین آسی» بنامد. خِتاگ مورگویف، رهبر سازمان