payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گرفت، از جمله در تئاتر. اما پیشرفت‌های فرهنگی ارمنستان در قرن هفتم به‌طور ناگهانی متوقف شد، زمانی که حملات عربی تمام روندهای پیشرفت را کند کرد. گرچه در قرون هشتم و نهم رکود فرهنگی وجود داشت، اما تئاتر همچنان باقی ماند و جان سالم به در برد. تاریخ‌نگاران ارمنی آن دوره حضور فعال تئاتر را تأیید می‌کنند. کاوش‌های باستان‌شناسی در قلعه کایتزون برت در استان لوری، مجسمه‌های متعددی از بازیگران و ماسک‌های حیوانات و پرندگان را کشف کرده است که توصیفات تاریخ‌نگاران را تأیید می‌کند. در بخش‌های پایانی قرون وسطی، اجراهای
می‌کند. در بخش‌های پایانی قرون وسطی، اجراهای تئاتری در مناطق واسپوراکان، آنی و کیلیکیه نیز به نمایش درآمدند. باور بر این است که گروه‌های تئاتری در جزیره آختامار نیز اجراهایی برگزار می‌کردند. در دیوارهای معبد آختامار از قرن دهم، دو نوع ماسک تئاتر ارمنی که نمایانگر کمدی‌های خانگی و شخصیت‌های دلقک بودند، به تصویر کشیده شده است. در قرون یازدهم تا چهاردهم، تئاتر ارمنی به بهبود و تقویت سبک‌های دراماتیک خود در منطقهپادشاهی ارمنی کیلیکیه ادامه داد. تئاتر میم از افراط‌های جنسی خود پاکسازی شد، تئاتر تراژدی با
از افراط‌های جنسی خود پاکسازی شد، تئاتر تراژدی با استفاده از موضوعات حماسی غنی‌تر شد و تئاتر کمدی به نقد و استهزاء طبقات اجتماعی پرداخت. نخستین آثار باقی‌مانده از درام ارمنی، از جمله شعر دراماتیک هوهانس یرزنکاتسی و «کتاب آدم» آراکل سیونه‌تسی، نیز به این دوره بازمی‌گردند. رکود در تئاتر ارمنی با سقوط آخرین پادشاهی مستقل ارمنستان، دودمان لوسیگنان کیلیکیه در سال ۱۳۷۵ آغاز شد.
صنعت معدن ارمنستان () یکی از بخش‌های اصلی اقتصاد ارمنستان است و در سال ۲۰۱۷ ۳۰٫۱ درصد از صادرات آن را به خود اختصاص داده است. ارمنستان یکی از تولیدکنندگان عمده مولیبدن است که در برخی از انواع فولاد با کیفیت بالا و آلیاژهای دیگر استفاده می‌شود. مجتمع مس-مولیبدن زنگزور دارای ذخایر زیادی مولیبدن است که در کانسار کاجاران متمرکز شده است. علاوه بر مولیبدن، ارمنستان دارای ذخایر قابل توجهی از مس و طلا است. ذخایر کوچکتر شامل سرب، نقره و روی هستند و ذخایر معدنی صنعتی از جمله بازالت، خاک دیاتومه، گرانیت، گچ، سنگ آهک و
جمله بازالت، خاک دیاتومه، گرانیت، گچ، سنگ آهک و پرلیت را شامل می‌شود. معدن‌های ارمنستان. بر اساس گزارش آژانس توسعه ارمنستان، ارمنستان دارای بیش از ۶۷۰ معدن ساختمانی و مواد معدنی است که ۳۰ معدن فلزات اساسی و فلزات گرانبها را شامل می‌شود. در بین این معادن حدود ۴۰۰ معدن شامل ۲۲ معدن فلزات اساسی، فلزات رنگین و فلزات گرانبها در حال حاضر در حال بهره‌برداری است. در میان ذخایر فلزات اساسی و فلزات گرانبها، ۷ معدن مس-مولیبدن، ۳ معدن مس، ۱۳ معدن طلا و چند فلز طلا، ۲ معدن پلی فلز و ۲ معدن سنگ آهن وجود دارد. علاوه بر
معدن پلی فلز و ۲ معدن سنگ آهن وجود دارد. علاوه بر آن معادنی که در فهرست دولتی منابع معدنی ثبت شده است، ۱۱۵ ذخایر دیگر از ذخایر مختلف کشف شده است. تولید. در سال ۲۰۱۷، تولید صنعت معدن با ۱۴٫۲ درصد رشد به ۱۷۲ میلیارد درام با قیمت‌های فعلی رسید و ۳٫۱ درصد از تولید ناخالص داخلی ارمنستان را تشکیل داد. علیرغم بحران اقتصادی جهانی در سال ۲۰۰۸، تولید و درآمدهای معدنی در سال ۲۰۰۹ به‌طور چشمگیری افزایش یافت، زیرا قیمت‌های جهانی مس، طلا و سایر فلزات پایه افزایش یافت. در سال ۲۰۰۵، هفده شرکت معدنی و متالورژی در ارمنستان
سال ۲۰۰۵، هفده شرکت معدنی و متالورژی در ارمنستان فعال بودند؛ بزرگ‌ترین شرکت‌ها سنگ مس و مولیبدن را استخراج می‌کردند یا طلا را از باطله‌ها استخراج می‌نمودند. این کشور همچنین ورق آلومینیومی تولید می‌کند که بر اساس مواد اولیه وارداتی از روسیه است و صنعتی برای برش الماس با استفاده از مواد اولیه وارداتی دارد. ارمنستان تقریباً هیچ تولید داخلی سوخت ندارد و برای تأمین برق خود به نیروگاه هسته‌ای متسامور و همچنین نیروگاه‌های برق آبی تکیه دارد. این کشور سوخت مورد نیاز برای نیروگاه هسته‌ای خود و گاز طبیعی را از روسیه
برای نیروگاه هسته‌ای خود و گاز طبیعی را از روسیه وارد می‌کند. ارزش تولید مواد معدنی در سال ۲۰۰۵ بالغ بر ۱۸۰ میلیون دلار یا حدود ۵ درصد از تولید ناخالص داخلی (GDP) بود. معدن و متالورژی غیر آهنی ۵۵ درصد از ارزش تولیدات صنعتی را به خود اختصاص داده است. بخش معدنی ۱۱ درصد از ارزش موجودی سرمایه کشور را به خود اختصاص داده است. در سال ۲۰۰۵، در مجموع، حجم سنگ معدن فلزی استخراج شده کاهش یافت، اگرچه تولید سنگ معدن غیرفلزی افزایش یافت. حجم تولید در هر دو بخش متالورژی آهنی و غیر آهنی در مقایسه با تولید در سال ۲۰۰۴
آهنی و غیر آهنی در مقایسه با تولید در سال ۲۰۰۴ افزایش یافته است. حجم تولید تک کالاهای معدنی با توجه به تولید در سال ۲۰۰۴ بسته به کالا متفاوت است. تجارت خارجی. در سال ۲۰۱۷، صادرات محصولات معدنی (بدون احتساب فلزات گرانبها و سنگ‌ها) به میزان ۴۶٫۹٪ افزایش یافت و به ۶۹۲ میلیون دلار رسید که معادل ۳۰٫۱٪ از کل صادرات بود. از نظر ارزش، الماس‌های برش‌خورده اصلی‌ترین کالای معدنی صادراتی کشور بودند و پس از آن مس و سنگ معدن‌ها و سرباره‌ها قرار داشتند که در میان آن‌ها سنگ‌های معدن مولیبدن و کنسانتره‌های آن بیشترین ارزش
معدن مولیبدن و کنسانتره‌های آن بیشترین ارزش را داشتند. این کشور صادرات قابل توجهی از آهن و فولاد داشت که عمدتاً یا به‌عنوان حمل‌ونقل مجدد یا ضایعات بودند، چرا که ارمنستان صنعت فولاد داخلی نداشت.
جی سی دی ورا (؛ زادهٔ ) بازیگر، مدل و بازیگر تلویزیون اهل فیلیپین است.
انرژی در ارمنستان () بیشتر از گاز طبیعی تأمین می‌شود. ارمنستان ذخایر ثابت شده نفت یا گاز طبیعی ندارد و در حال حاضر بیشتر گاز خود را از روسیه وارد می‌کند. خطوط لوله گاز ایران به ارمنستان ظرفیت برابری واردات از روسیه را دارد. با وجود کمبود سوخت فسیلی، منابع داخلی قابل توجهی برای تولید برق در ارمنستان وجود دارد. بخش انرژی الکتریکی ارمنستان از زمان خروج از بحران شدید پس از شوروی در اواسط دهه ۱۹۹۰، به لطف بازگشایی نیروگاه هسته‌ای متسامور، که در سال ۱۹۷۹ ساخته شد و بیش از ۴۰ درصد از انرژی کشور را تأمین می‌کند،
و بیش از ۴۰ درصد از انرژی کشور را تأمین می‌کند، دارای ظرفیت مازاد بوده است. وزارت برق ارمنستان قصد دارد یک نیروگاه هسته ای جدید بسازد تا جایگزین نیروگاه قدیمی و خطرناک متسامور شود که احتمالاً یک رآکتور کوچک مدولار است. این کشور همچنین یازده نیروگاه برق آبی دارد و برنامه‌هایی برای ساخت نیروگاه زمین گرمایی در سیونیک دارد. بیشتر بقیه برق ارمنستان توسط نیروگاه‌های حرارتی گاز طبیعی در ایروان (تکمیل در سال ۲۰۱۰) و نیروگاه حرارتی هرازدان تولید می‌شود. پس از کسب استقلال، ارمنستان منشور انرژی اروپا را در دسامبر
استقلال، ارمنستان منشور انرژی اروپا را در دسامبر ۱۹۹۱ امضا کرد، این منشور اکنون به عنوان معاهده منشور انرژی شناخته می‌شود که یکپارچه سازی بازارهای جهانی انرژی را ترویج می‌کند. ارمنستان همچنین یکی از کشورهای شریک برنامه انرژی اتحادیه اروپا یا انتقال نفت و گاز بین‌المللی به اروپا است که دارای چهار موضوع کلیدی است: افزایش امنیت انرژی، همگرایی بازارهای انرژی کشورهای عضو بر اساس اصول بازار انرژی داخلی اتحادیه اروپا، حمایت از توسعه پایدار انرژی، و جذب سرمایه‌گذاری برای پروژه‌های انرژی. از سال ۲۰۱۱، ارمنستان عضو
برای پروژه‌های انرژی. از سال ۲۰۱۱، ارمنستان عضو ناظر در جامعه انرژی اتحادیه اروپا است. تاریخ و ژئوپلیتیک. قبل از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، واردات نفت حدود نیمی از عرضه اولیه انرژی ارمنستان به میزان 8000 ktoe را تشکیل می‌داد (در مقایسه با 3100 ktoe در سال 2016). در آن زمان، نفت از طریق راه‌آهن مستقیم از ارمنستان-گرجستان-روسیه به ارمنستان می‌رسید، اما از آنجایی که مرز آبخازیا-گرجستان بسته است، سوخت از طریق دریای سیاه به گرجستان منتقل می‌شود و از آنجا از طریق واگن‌های ریلی به ارمنستان می‌رسد. . محدودیت
طریق واگن‌های ریلی به ارمنستان می‌رسد. . محدودیت بیشتر برای واردات نفت ارمنستان نشان دهنده محاصره اقتصادی است که توسط آذربایجان در شرق و ترکیه در غرب حفظ شده است. محاصره اندکی پس از آغاز جنگ اول قره باغ آغاز شد و از آن زمان به رغم توافق آتش‌بس در سال ۱۹۹۴ ادامه یافت. رتبه‌بندی. در سال ۲۰۱۸، ارمنستان در رتبه ۴۳ از میان ۱۲۵ کشور در شاخص تریلمای انرژی قرار گرفت. این شاخص کشورهای مختلف را بر اساس توانایی آن‌ها در تأمین انرژی پایدار از طریق سه بعد امنیت انرژی، برابری انرژی (دسترس‌پذیری و قابلیت پرداخت)، و
برابری انرژی (دسترس‌پذیری و قابلیت پرداخت)، و پایداری محیط‌زیستی ارزیابی می‌کند. تأمین انرژی اولیه. مجموع تأمین انرژی اولیه در ارمنستان در سال ۲۰۱۶ به ۳۰۲۵ هزار تن معادل نفت (ktoe) رسید که تقریباً با تولید سال‌های گذشته برابر یا بیشتر است. تأمین انرژی اولیه شامل تولید (۹۶۳ ktoe)، واردات (۲۲۳۵ ktoe)، صادرات (-۱۲۲ ktoe)، سوخت‌های دریایی بین‌المللی (۰ ktoe)، سوخت‌های هواپیمایی بین‌المللی (-۴۵ ktoe)، و تغییرات ذخیره‌ها (-۵ ktoe) بود. مصرف نهایی کل ارمنستان ۲۱۲۰ ktoe بود، خسارات ۱۸۰ ktoe، صنعت ۳۲۰ ktoe،
۲۱۲۰ ktoe بود، خسارات ۱۸۰ ktoe، صنعت ۳۲۰ ktoe، حمل‌ونقل ۶۲۲ ktoe و مسکن ۷۸۶ ktoe را شامل می‌شد. ذخایر طبیعی گاز و نفت. ارمنستان هیچ ذخایر اثبات شده نفت و گاز ندارد. اکتشافات قبلی در گذشته نتوانستند نتایج رضایت بخشی را ارائه دهند. در سال ۱۳۹۷ مجوزهای جدید اکتشاف نفت و گاز برای شرکت‌های وابسته به گروه تشیر صادر شد. بر اساس گزارش کمیته آمار ارمنستان در سال ۲۰۱۶ هیچ نفتی وارد نشده است، بلکه محصولات پالایشی آن وارد شده است.
کالج شهر برکلی () یک کالج عمومی در برکلی، کالیفرنیا است. این مؤسسه بخشی از سیستم کالج‌های اجتماعی کالیفرنیا و ناحیه کالج جامعه پرالتا است. کالج شهر برکلی توسط کمیسیون اعتباربخشی برای کالج‌های جامعه و جونیور تأیید شده است.
فهرست رودهای ارمنستان () بخشی از حوزه آبخیز دریای خزر یا دریاچه سوان هستند. در طول تاریخ، ارمنستان توسط آشوری‌ها نایری به معنای سرزمین دریاچه‌ها و رودخانه‌ها نامیده می‌شد. ۱۶ رودخانه بالای وجود دارد. طولانی‌ترین رود ارس در عهد عتیق به عنوان یکی از چهار رود مقدس باغ عدن ذکر شده است. در ارمنستان حدود ۹۴۸۰ رودخانه و نهرهای کوچک نیز وجود دارد.
برق در ارمنستان () شامل چندین شرکت فعال در تولید و توزیع برق است. تولید توسط چندین شرکت دولتی و خصوصی انجام می‌شود. در سال ۲۰۲۰ کمتر از یک چهارم انرژی در ارمنستان برق بود. از سال ۲۰۱۶، اکثر تولید برق در این کشور خصوصی شده و تحت مالکیت شرکت‌های خارجی (توسط شرکت‌های روسی و آمریکایی) است که نتیجه قانونی تصویب شده در سال ۱۹۹۸ است که اجازه خصوصی‌سازی تولید و توزیع برق در کشور را می‌دهد. اداره، قوانین دولتی و سیاست این بخش توسط وزارت زیرساخت‌های انرژی و منابع طبیعی ارمنستان انجام می‌شود. تنظیم این بخش توسط
طبیعی ارمنستان انجام می‌شود. تنظیم این بخش توسط کمیسیون تنظیم مقررات خدمات عمومی ارمنستان انجام می‌شود. ارمنستان هیچ گونه ذخایر سوخت فسیلی ندارد، بنابراین به واردات گاز از روسیه و ایران و واردات سوخت هسته ای از روسیه متکی است که روی هم تقریباً ۶۶ درصد از تولید برق را به همراه دارد. ارمنستان تولیدکننده خالص برق است و از سال ۲۰۱۴ بیش از ۱٫۳ میلیارد کیلووات ساعت برق در سال به ایران، گرجستان و آرتساخ صادر کرده است. سرمایه‌گذاری‌های بزرگی در بخش برق در ارمنستان در دهه ۲۰۰۰ انجام شده است که شامل ساخت نیروگاه
در دهه ۲۰۰۰ انجام شده است که شامل ساخت نیروگاه حرارتی ایروان با سیکل ترکیبی ۲۴۷ میلیون دلاری است که در سال ۲۰۱۰ تکمیل شد، دریافت وام ۵۲ میلیون دلاری از بانک جهانی در سال ۲۰۱۵ برای بهبود قابلیت اطمینان توزیع برق در سراسر ارمنستان، و سرمایه‌گذاری ۴۲ میلیون دلاری در سال ۲۰۱۶ توسط شبکه‌های برق ارمنستان برای تعمیر شبکه‌های توزیع برق بود. در ژوئن ۲۰۱۶، پارلمان ارمنستان قانون «صرفه‌جویی در انرژی و انرژی‌های تجدیدپذیر» را به‌روزرسانی کرد که استفاده از انرژی خورشیدی را در کشور تشویق می‌کند و به کاربران سیستم‌های
را در کشور تشویق می‌کند و به کاربران سیستم‌های خورشیدی با ظرفیت ۱۵۰ کیلووات یا کمتر اجازه می‌دهد تا انرژی اضافی خود را به شبکه برق بازگردانند. ولتاژ در ارمنستان ۲۲۰ ولت AC با فرکانس ۵۰ هرتز است. ارمنستان از دوشاخه‌های نوع C و F که مطابق با استاندارد اروپایی هستند، استفاده می‌کند. ظرفیت نصب شده برای تولید برق. بر اساس گزارش آژانس بین‌المللی انرژی در سال ۲۰۱۵، تولید برق در ارمنستان از سال ۲۰۰۹ به نزدیک به ۸۰۰۰ گیگاوات ساعت افزایش یافت، اما همچنان زیر سطح ۱۹۹۰ باقی مانده است. همچنین در سال ۲۰۱۵ ارمنستان بیش
باقی مانده است. همچنین در سال ۲۰۱۵ ارمنستان بیش از دو برابر بیشتر از سال ۲۰۰۹ گاز طبیعی مصرف کرده است ارمنستان فاقد منبع انرژی فسیلی است و به شدت به تولید برق از یک نیروگاه هسته ای و نیروگاه‌های برق آبی متکی است و از سوخت‌های فسیلی وارداتی برای راه اندازی نیروگاه‌های حرارتی استفاده می‌کند. انرژی خورشیدی و تولید انرژی بادی تنها بخش کوچکی از کل تولید برق است. از مجموع ۳۲۱۳٫۲ مگاوات ظرفیت نصب‌شده در ارمنستان، بخش عمده‌ای از تولید برق از نیروگاه هسته‌ای متسامور با ۳۸٪، ۳۳٪ از نیروگاه‌های برق‌آبی، ۲۲٪ از
با ۳۸٪، ۳۳٪ از نیروگاه‌های برق‌آبی، ۲۲٪ از نیروگاه‌های گازسوز و باقی‌مانده ۷٪ از سایر منابع تجدیدپذیر تأمین می‌شود. ارقام مشابهی از گزارش‌های منتشرشده توسط شبکه‌های برق ارمنستان به‌دست آمده است؛ برای دوره زمانی ۰۱٫۰۱٫۲۰۱۲ تا ۳۰٫۰۶٫۲۰۱۷، توزیع کلی تأمین برق به شرح زیر بود: هسته‌ای - ۳۵٫۸٪، برق‌آبی - ۳۵٫۶٪، گاز فسیلی - ۲۸٫۵٪. ظرفیت پایه برق توسط نیروگاه هسته‌ای متسامور تأمین می‌شود، در حالی که تنظیم بار روزانه توسط هر دو سد برق‌آبی سوان-هرازدان و سد برق‌آبی آبشار وروتان انجام می‌شود. نیروگاه‌های مذکور منابع
وروتان انجام می‌شود. نیروگاه‌های مذکور منابع اصلی تولید انرژی داخلی هستند، در حالی که نیروگاه‌های سوخت فسیلی به گاز وارداتی وابسته‌اند. انرژی هسته ای. نیروگاه هسته‌ای ۳۸٪ از برق ارمنستان را از طریق یک رآکتور هسته‌ای فعال، واحد ۲ نیروگاه هسته‌ای متسامور، تأمین می‌کند. این رآکتور از نوع WWER-440 با تقویت‌های اضافی ضد زلزله است. این نیروگاه در سال ۱۹۷۶ ساخته شد و تنها نیروگاه هسته‌ای در منطقه قفقاز جنوبی است. با این حال، پس از زلزله اسپیتاک در سال ۱۹۸۸، فعالیت این نیروگاه متوقف شد و این یکی از دلایل بحران
این نیروگاه متوقف شد و این یکی از دلایل بحران انرژی ارمنستان در دهه ۱۹۹۰ بود. واحد دوم نیروگاه هسته‌ای متسامور در اکتبر ۱۹۹۵ دوباره راه‌اندازی شد و به دوران «سال‌های تاریک و سرد» پایان داد. در حالی که ارمنستان تنها مالک این نیروگاه است، شرکت روسی United Energy Systems (UES) NPP متسامور را مدیریت می‌کند. سوخت هسته ای باید از روسیه وارد شود. مدرنی‌سازی نیروگاه هسته‌ای متسامور برای سال ۲۰۱۸ برنامه‌ریزی شده است که بهبود ایمنی و افزایش ظرفیت نصب‌شده به میزان ۴۰–۵۰ مگاوات را به همراه خواهد داشت. ارمنستان همچنین
مگاوات را به همراه خواهد داشت. ارمنستان همچنین در حال بررسی امکانات رآکتورهای مدولار کوچک است که به آن کشور انعطاف‌پذیری می‌دهد و این امکان را فراهم می‌کند تا یک نیروگاه هسته‌ای جدید را در مدت زمان کوتاهی بسازد. پیش از این گزارش شده بود که ارمنستان به دنبال یک راکتور جدید با ظرفیت ۱۰۶۰ مگاوات در سال ۲۰۲۶ است. ارمنستان یک واحد هسته‌ای VVER-440 طراحی‌شده توسط شوروی را در نیروگاه متسامور راه‌اندازی کرده است که بیش از ۴۰٪ از نیازهای انرژی کشور را تأمین می‌کند. اتحادیه اروپا و ترکیه نگرانی‌هایی دربارهٔ ادامه
اتحادیه اروپا و ترکیه نگرانی‌هایی دربارهٔ ادامه فعالیت این نیروگاه ابراز کرده‌اند. وزیر انرژی ارمنستان اعلام کرده است که یک مطالعه امکان‌سنجی به ارزش ۲ میلیارد دلار برای ساخت یک نیروگاه هسته‌ای جدید با ظرفیت ۱۰۰۰ مگاوات به‌طور مشترک با روسیه، ایالات متحده و آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA) انجام خواهد شد. روسیه موافقت کرده است که این نیروگاه را بسازد و در ازای آن مالکیت اقلیتی از آن را دریافت کند. علاوه بر این، ایالات متحده نیز تعهد خود را برای کمک به ارمنستان در انجام مطالعات اولیه اعلام کرده است.
پس از ثبت افزایش مداوم جمعیت در دوره شوروی، جمعیت ارمنستان از اوج ارزش خود یعنی ۳٫۶۳۳ میلیون در سال ۱۹۹۲ به ۲٫۹۸۶ میلیون در سال ۲۰۱۷ کاهش یافت. در حالی که جمعیت کشور در طول دوران اتحاد جماهیر شوروی در نتیجه دوره‌های بازگشت به کشور و نرخ پایین مهاجرت به‌طور پیوسته افزایش یافت، در زمان‌های اخیر به دلیل مهاجرت مردم پس از فروپاشی شوروی جمعیت کاهش یافته است. با این حال نرخ مهاجرت و کاهش جمعیت، در سال‌های اخیر کاهش یافته است و موج بازگشت متوسطی از ارمنی‌ها به ارمنستان صورت گرفته است. آمار. مورخان ادموند هرزیگ و
صورت گرفته است. آمار. مورخان ادموند هرزیگ و مارینا کورکچیان با استناد به فتح و اشغال ارمنستان توسط سلجوقیان (قرن یازدهم) و مغول‌ها (قرن ۱۳ تا ۱۵) می‌نویسند: «ترکیبی از مهاجرت مترقی ترک‌ها (و کردها) و زوال ارمنی‌ها، از طریق قتل‌عام، قحطی و مهاجرت، تعادل جمعیتی را به گونه ای تغییر داد که مهاجرت اعراب هرگز انجام نداده بود». در نتیجه «سیاست‌های جابه‌جایی عمدی که هم عثمانی‌ها و هم صفویان به کار گرفتند» در طول جنگ ایران و عثمانی، آوارگی گسترده‌ای از ارمنی‌ها رخ داد. ارمنی‌ها نیز «برای فرار از ناامنی و سختی زندگی
ارمنی‌ها نیز «برای فرار از ناامنی و سختی زندگی در ارمنستان جنگ زده» مهاجرت کردند. در حالی که شاه عباس بزرگ ارمنی‌ها را در ۱۶۰۴–۱۶۰۵ به اصفهان و «مستعمرات ارمنی‌ها در سایر نقاط ایران» نقل مکان کرد، «عثمانی‌ها صنعتگران ارمنی را نیز به پایتخت خود بردند». پس از الحاق روسیه به این مناطق، ۴۵٬۰۰۰ ارمنی از ایران و ۱۰۰٬۰۰۰ ارمنی از امپراتوری عثمانی به ارمنستان شرقی مهاجرت کردند و پس از جنگ روسیه و عثمانی در سال ۱۸۷۸، ۲۵٬۰۰۰ نفر دیگر نیز مهاجرت کردند. در نتیجه این بازگشت، ارمنی‌ها برای اولین بار در چندین قرن
این بازگشت، ارمنی‌ها برای اولین بار در چندین قرن توانستند اکثریت جمعیتی را در سرزمین خود به دست آورند. به دلیل آزار و کشتارهای صورت‌گرفته در امپراتوری عثمانی، حدود ۱۰۰٬۰۰۰ ارمنی بین سال‌های ۱۸۷۰ تا ۱۹۱۰ به ارمنستان شرقی مهاجرت کردند. مناطقی که اکثریت ارمنی داشتند، بعدها «هسته اصلی تشکیل دولت مستقل ارمنستان در قرن بیستم» را شکل دادند. مورخ سن هوهانیسیان می‌نویسد که در طول ۸۰ سال صلح که ارمنستان شرقی بخشی از روسیه بود، رشد جمعیتی «بی‌سابقه‌ای» رخ داد: جمعیت از ۱۶۱٬۷۰۰ نفر در سال ۱۸۳۱ به ۴۹۶٬۱۰۰ نفر در سال
از ۱۶۱٬۷۰۰ نفر در سال ۱۸۳۱ به ۴۹۶٬۱۰۰ نفر در سال ۱۸۷۳ سه برابر شد و در چهل سال بعدی دو برابر شد و تا سال ۱۹۱۳ به ۱٬۰۰۰٬۱۰۰ نفر رسید. جمعیت بین سال‌های ۱۸۳۱ تا ۱۹۱۳، ۶٫۱۸ برابر افزایش یافت که نرخ رشد سالانه میانگین ۱۰٬۲۰۰ نفر را به همراه داشت. پس از آغاز جنگ جهانی اول، جمعیت که در سال ۱۹۱۴ به ۱٬۰۱۴٬۳۰۰ نفر رسیده بود، در سال ۱۹۱۶ به دلیل اعزام جمعیت مسیحی به سربازی، ۲۰٬۵۰۰ نفر کاهش یافت. به‌دلیل «جنگ‌ها و درگیری‌های داخلی، گرسنگی و بیماری‌ها» در سال‌های ۱۹۱۸–۱۹۲۰، ۴۳۲٬۰۰۰ نفر (۳۵٫۸ درصد جمعیت) «معدوم شدند».
۴۳۲٬۰۰۰ نفر (۳۵٫۸ درصد جمعیت) «معدوم شدند». پس تهاجم ارتش سرخ به ارمنستان، جمعیت سرزمین ارمنستان امروزی حدود ۷۲۰٬۰۰۰ نفر بود که کاهش تقریبی ۳۰ درصدی را نشان می‌دهد— «تقریباً نیمی» از این جمعیت شامل پناهندگان بود. تاریخ‌نگار آمریکایی ریچارد پایپس می‌گوید که «بر اساس برآوردهای شوروی، جمعیت ارمنی‌های قفقاز جنوبی بین سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۲۰ حدود نیم میلیون نفر حدود ۲۰۰٬۰۰۰ نفر به‌دلیل کشتارهای ترکی و احتمالاً کمونیستی، و ۳۰۰٬۰۰۰ نفر به دلایل دیگر، عمدتاً قحطی و بیماری» کاهش یافت. کاهش شدید جمعیت توسط جمهوری شوروی
کاهش یافت. کاهش شدید جمعیت توسط جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان با بازگشت آذربایجانی‌های آواره به مناطقی که در آن‌ها جمعیت قابل توجهی در ارمنستان تشکیل داده بودند، مورد رسیدگی قرار گرفت. جمعیت آذربایجانی ارمنستان که در سال ۱۹۲۰ حدود ۱۰٬۰۰۰ نفر بود (که به اخراج حداقل ۲۰۰٬۰۰۰ ترک و کرد توسط دولت حزب ارمنی فدایی نسبت داده می‌شود)، در سال ۱۹۲۲ به ۷۲٬۵۹۶ نفر رسید که به دلیل بازگشت ۶۰٬۰۰۰ پناهنده بود. علاوه بر این، دولت شوروی در طول دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ حدود ۴۴٬۰۰۰ پناهنده ارمنی از یونان، عراق، ترکیه و سایر نقاط
پناهنده ارمنی از یونان، عراق، ترکیه و سایر نقاط را پذیرفت. در سال‌های ۱۹۴۶–۱۹۴۸، ۸۶٬۰۰۰ ارمنی به ارمنستان شوروی بازگشتند تا خسارات جنگی کشور جبران شود. در همان زمان، بر اساس توافق رهبری شوروی ارمنی و آذربایجانی، ده‌ها هزار آذربایجانی در ارمنستان به آذربایجان منتقل شدند تا فضای لازم برای بازگشت‌کنندگان فراهم شود. توسعه انسانی. طبق به روز رسانی آماری شاخص توسعه انسانی در سال ۲۰۱۸ (با داده‌های سال ۲۰۱۷)، ارمنستان در مقایسه با همه کشورهای همسایه خود دارای موارد زیر است: از سال ۱۹۹۰، ارمنستان در هر دوره گزارش
زیر است: از سال ۱۹۹۰، ارمنستان در هر دوره گزارش شده (۱۹۹۰–۲۰۰۰، ۲۰۰۰–۲۰۱۰، ۲۰۱۰–۲۰۱۷) رشد ثابتی را در میانگین نمرات HDI سالانه ثبت کرده است. آمار حیاتی. آمار حیاتی ارمنستان به‌طور کلی شامل اطلاعاتی دربارهٔ نرخ تولد، نرخ مرگ و میر، امید به زندگی، نرخ باروری و رشد جمعیت می‌شود. طبق به‌روزرسانی آماری شاخص توسعه انسانی در سال ۲۰۱۸، ارمنستان در مقایسه با همه کشورهای همسایه خود، بالاترین هزینه‌های بهداشتی را به عنوان درصد تولید ناخالص داخلی و بالاترین امید به زندگی سالم در بدو تولد دارد.
میراث چهاردهمین آلبوم استوديویی از خوانندۀ اهل ایران منصور است که در ۱۰ مرداد ۱۴۰۲ بعد از چهار سال و پس از انتشار چندین مجموعۀ کوتاه، توسط سوهو انترتینمنت منتشر شد. این آلبوم از ۱۸ قطعه، از جمله «میراث» تشکیل شده است. این آلبوم شامل تک‌آهنگ‌های بعد از آلبوم "انسان نو" و چند قطعه جدید می‌باشد. تک‌آهنگ "میراث" در تابستان ۱۴۰۱ منتشر شد و نکته جالب توجه آن، حضور دوباره کندیس نیل، مدل موزیک ویدیوهای قدیمی منصور در موزیک‌ویدیوی این آهنگ بود.
روابط ارمنستان و اوکراین () روابط دیپلماتیک دوجانبه بین اوکراین و ارمنستان است که در ۲۵ دسامبر ۱۹۹۱ برقرار شد. تا آن زمان، هر دو کشور عضو اتحاد جماهیر شوروی بودند. امروزه این کشورها هر دو عضو سازمان تجارت جهانی، سازمان امنیت و همکاری اروپا، سازمان ملل متحد و طرح مشارکت شرقی اتحادیه اروپا هستند. در حال حاضر، اوکراین پنجمین جامعه ارمنی‌ها در جهان را دارد. سفارت ارمنستان در کیف در سال ۱۹۹۳ افتتاح شد. سفارت اوکراین در ایروان در سال ۱۹۹۶ افتتاح شد. سفیر فعلی ارمنستان در اوکراین ولادیمیر کاراپتیان است. سفیر فعلی
در اوکراین ولادیمیر کاراپتیان است. سفیر فعلی اوکراین در ارمنستان ایوان خوختا است. همکاری اقتصادی. اصول کلی همکاری اقتصادی بین اوکراین و ارمنستان در پیمان دوستی و همکاری بین اوکراین و ارمنستان که در تاریخ ۲۶ مه ۱۹۹۷ به رسمیت شناخته شد، مشخص شده است. امروزه، اوکراین و ارمنستان در چارچوب «کمیسیون مشترک بین دولتی همکاری اقتصادی اوکراین و ارمنستان» همکاری می‌کنند. صادرات اوکراین به ارمنستان شامل محصولات متالورژیکی، شیمیایی، کشاورزی، کالاهای غذایی و تجهیزات، محصولات حبوبات، نوشیدنی‌های الکلی، اتوبوس و لاستیک
حبوبات، نوشیدنی‌های الکلی، اتوبوس و لاستیک است. همچنین صادرات ارمنستان به اوکراین شامل محصولات الکتریکی، کنیاک، آبمیوه‌ها، رب گوجه‌فرنگی، آب‌های معدنی، سیگار و کالاهای کشاورزی می‌باشد. در ۹ ماه اول سال ۲۰۱۵، حجم تجارت بین دو کشور به ۹۴٫۲ میلیون دلار آمریکا رسید، در حالی که تجارت کالاها به ۷۶٫۷ میلیون دلار بود. با وجود این همکاری‌ها، چالش‌هایی نیز وجود دارد که می بر روابط تجاری تأثیر بگذارد. برخی از این چالش‌ها شامل عدم وجود زیرساخت‌های مناسب برای حمل و نقل، محدودیت‌های تجاری، و نیاز به تنوع در صادرات است.
محدودیت‌های تجاری، و نیاز به تنوع در صادرات است. اما با توجه به ظرفیت‌های اقتصادی هر دو کشور، فرصت‌های زیادی برای گسترش همکاری‌ها در زمینه‌های مختلف مانند فناوری، صنعت، و کشاورزی وجود دارد. در دوره پنج‌ماهه اول سال ۲۰۲۲، حجم تجارت کالاها بین اوکراین و ارمنستان به ۳۳٫۲۱ میلیون دلار رسید که نسبت به مدت مشابه سال قبل، کاهش ۲۷٫۷ درصدی را نشان می‌دهد. این کاهش قابل توجه به عواملی چون ناپایداری‌های اقتصادی، چالش‌های لجستیکی و شرایط سیاسی موجود در منطقه مرتبط است. در این بازه زمانی، صادرات اوکراین به ارمنستان به
در این بازه زمانی، صادرات اوکراین به ارمنستان به ۲۹٫۰۱ میلیون دلار رسید که کاهش ۲۶٫۵ درصدی را نسبت به سال قبل تجربه کرده است. این کاهش در صادرات می‌تواند ناشی از محدودیت‌های تجاری، نوسانات اقتصادی و نیاز به بازنگری در استراتژی‌های صادرات باشد. مهم‌ترین کالاهای صادراتی اوکراین به ارمنستان شامل محصولات متالورژیکی، کشاورزی و ماشین‌آلات بودند. در همین مدت، واردات ارمنستان به اوکراین به ۴٫۱ میلیون دلار رسید که کاهش صادارات را نشان می‌دهد. پیوندهای فرهنگی. لویو محل استقرار کلیسای کاتولیک ارمنی در اوکراین است. از
استقرار کلیسای کاتولیک ارمنی در اوکراین است. از زمانی که اتحاد جماهیر شوروی لووف را تصرف کرد، مقر آن خالی باقی مانده است. از سال ۱۹۹۷، لووو همچنین به مرکز کلیسای حواری ارمنی (ارتدوکس) اوکراین تبدیل شد. شهر آرمیانسک که در اصل بازار ارمنی‌ها نام داشت، از نام جامعه ارمنی‌ها کریمه نامگذاری شده است. اوکراینی‌ها در ارمنستان. مؤسسه علمی و آموزشی ایروان که بر اساس شعبه ایروان دانشگاه ملی اوکراین غربی ایجاد شده است، در ارمنستان فعالیت می‌کند. این تنها مؤسسه آموزش عالی اوکراین در قفقاز جنوبی است.
روابط ارمنستان و استرالیا () روابط دوجانبه بین ارمنستان و استرالیا است. نمایندگی معتبر استرالیا در ارمنستان از سفارت این کشور در مسکو می‌باشد. تاریخچه. ارمنستان و استرالیا روابط رسمی خود را در سال ۱۹۹۲ برقرار کردند و از آن زمان تاکنون دو کشور روابط نسبتاً دوستانه ای برقرار کرده‌اند. مهاجران ارمنی در استرالیا. در حالی که ارمنستان و استرالیا فقط در سال ۱۹۹۲ روابط خود را برقرار کردند، ارمنی‌ها برای اولین بار در سال ۱۸۵۰ در استرالیا حضور پیدا کردند. ارمنی‌ها یا به عنوان ترک، ایرانی یا روس شناخته می‌شدند، اما
به عنوان ترک، ایرانی یا روس شناخته می‌شدند، اما تنها زمانی قومیت آنها مطرح شد که نسل‌کشی ارمنی‌ها رخ داد. نسل‌کشی ارمنی‌ها در همان روزی اتفاق افتاد که متفقین جنگ جهانی اول تصمیم گرفتند نبرد گالیپولی را علیه امپراتوری عثمانی با امید به پایان رساندن سریع جنگ، اما ناموفق، به راه بیندازد. با این وجود، سربازان استرالیایی اغلب با ارمنی‌ها ای که توسط مقامات ترک عثمانی در خاورمیانه تبعید شده و گرسنه می‌شدند تماس می‌گرفتند و احساس همدردی با قربانیان ارمنی ایجاد می‌کردند. پس از جنگ جهانی اول به ارمنیان پناهندگی داده
پس از جنگ جهانی اول به ارمنیان پناهندگی داده شد تا در استرالیا مستقر شوند، اما مهاجرت تنها زمانی به اوج خود رسید که جنگ جهانی دوم آغاز شد، زمانی که ارمنستان تحت اشغال شوروی بود، تحولات در ایران، عراق و سوریه و بعداً جنگ اول قره باغ کوهستانی آغاز شد. جامعه ارمنی در استرالیا ارتباط قوی با ارمنستان دارد و بارها با جمعیت ترک و آذربایجانی بر سر درگیری قره باغ درگیر شده است. به رسمیت شناختن نسل‌کشی ارمنی‌ها. استرالیا به دلیل روابطش با ترکیه، نسل‌کشی ارمنی‌ها را به رسمیت نشناخته است. با این حال، ارمنستان و
را به رسمیت نشناخته است. با این حال، ارمنستان و استرالیا در طول جنگ جهانی اول با هم ارتباط دارند، زمانی که استرالیا به عنوان بخشی از امپراتوری بریتانیا در همان روزی که نسل‌کشی ارمنی‌ها آغاز شد، علیه عثمانی‌ها جنگید. اهمیت آن برای هر دو ملت مشخص است: برای ارمنیان، تلاش برای بقا از ظلم و ستم بود، در حالی که برای استرالیایی‌ها، لحظه‌ای بود که هویت مشترک استرالیایی را برانگیخت. تماس مکرر با اخراج‌شدگان ارمنی باعث ایجاد حس همبستگی شده بود، نیروهای استرالیایی به تلاش‌های امدادی به اخراج‌شدگان ارمنی کمک کردند و
تلاش‌های امدادی به اخراج‌شدگان ارمنی کمک کردند و در مارس ۱۹۱۸، سرهنگ استرالیایی استنلی ساویج شجاعانه در برابر نیروی عثمانی که قربانیان نسل‌کشی ارمنی‌ها و آشوری‌ها را شکست می‌داد، دفاع کرد و جان بسیاری از ارمنی‌ها و آشوریان را نجات داد. یتیم خانه ای که توسط استرالیا اداره می‌شود در آنتلیاس لبنان تأسیس شد تا به یتیمان ارمنی کمک کند. اگرچه استرالیا هنوز نسل‌کشی را به رسمیت نشناخته است، به لطف تلاش‌های محقق ارمنی ویکن بابکنیان و همتای استرالیایی او پیتر استنلی، از نسل‌کشی ارمنی‌ها یاد می‌شود، اما این موضوع