payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تادیا ویسکونتی (; 1351 – ) یک زن اشرافی ایتالیایی از خانواده ویسکونتی، خاندان حاکم در میلان از سال ۱۲۷۷ تا ۱۴۴۷ بود. او همسر اول استفان سوم، دوک باواریا، و مادر ملکه فرانسوی ایزابو باواریا بود. اوایل زندگی. تادئا در سال ۱۳۵۱، کمی پس از ۲۷ ژوئن، در میلان متولد شد. او بزرگ‌ترین فرزند برنابو ویسکونتی، لرد میلان، و بئاتریس رجینا دلا اسکالا (۱۳۳۱–۱۸ ژوئن ۱۳۸۴) بود. او چهارده خواهر و برادر کوچکتر داشت، اما فرزند مورد علاقه والدینش بود. پدربزرگ و مادربزرگ پدری او استفانو ویسکونتی، لرد میلان، و والنتینا دوریا، و
استفانو ویسکونتی، لرد میلان، و والنتینا دوریا، و پدربزرگ و مادربزرگ مادری او ماستینو دوم دلا اسکالا و تادئا دا کارارا بودند. برنابو، پدر تادئا، که دائماً با دستگاه پاپ در جنگ بود (و به همین دلیل تکفیر شد)، یک مستبد بی‌رحم بود که در سال ۱۳۸۵ توسط برادرزاده و دامادش، جیان گالئاتزو ویسکونتی، سرنگون و بعداً در قلعه ترتزو مسموم شد. ازدواج. باواریا در آن زمان ثروتمندترین و قدرتمندترین ایالت آلمان بود. برنابئو موفق شد چهار فرزندش را با اعضای خانواده حاکم ویتلسباخ ازدواج دهد. تادئا، که بزرگ‌ترین فرزند بود، اولین
ازدواج دهد. تادئا، که بزرگ‌ترین فرزند بود، اولین فرزند از چهار فرزند ویسکونتی بود که انتخاب شدند. در سال ۱۳۶۷، تادئا همسر اول استفان سوم باواریا-اینگولشتات شد که در ۱۳ مه ۱۳۷۵ دوک باواریا شد. او به‌طور مشترک با برادرانش، فردریک (که با خواهر کوچکتر تادئا، مادالنا، ازدواج کرد) و ژان دوم، در باواریا-لندشوت حکومت کرد. تادئا جهیزیه‌ای معادل ۱۰۰۰۰۰ دوکات طلا آورد. باربارا تاکمن، نویسنده، همسرش استفان (که ۱۴ سال از او بزرگتر بود) را «بی‌پروا، ولخرج، متظاهر، عاشق‌پیشه، بی‌قرار بدون شرکت در مسابقات یا جنگ و مناسب
بی‌قرار بدون شرکت در مسابقات یا جنگ و مناسب برای یک دختر ویسکونتی» توصیف می‌کند. حاصل این ازدواج سه فرزند بود: سازگاری با زندگی در باواریا برای تادئا چالشی دشوار بود و او را در سال‌های بعد به سفرهای طولانی به خارج از کشور واداشت. آب و هوای مونیخ برای او مناسب نبود و او دچار سرفه مداوم و تب مکرر شد. پس از اینکه استفان سوم دوک شد، تادئا موظف شد علیرغم سلامتی‌اش، در مراسم دولتی بیشتری شرکت کند. در دهه ۱۳۷۰، او سفرهای طولانی به سرزمین مادری‌اش را آغاز کرد و معمولاً همسر و فرزندانش را با خود می‌آورد و برای
معمولاً همسر و فرزندانش را با خود می‌آورد و برای دیدار خانواده‌اش در میلان توقف می‌کرد. او در سال ۱۳۷۸ از رم بازدید کرد. مرگ و میراث. پس از سفری به میلان در دسامبر ۱۳۸۰، تادئا به شدت بیمار شد. زمانی که به باواریا بازگشت، از تب، سرفه و کاهش وزن رنج می‌برد. سلامتی او همچنان رو به وخامت گذاشت و در ۲۸ سپتامبر ۱۳۸۱ در سن ۳۰ سالگی در مونیخ درگذشت. او در آنسیر به خاک سپرده شد. هنگامی که خبر مرگ او به میلان رسید، پدر داغدارش به اتباع خود دستور داد لباس عزاداری بپوشند. کمتر از چهار سال بعد، دخترش، ایزابو، ملکه
بپوشند. کمتر از چهار سال بعد، دخترش، ایزابو، ملکه فرانسه شد. شوهر تادئا، استفان، در ۱۶ ژانویه ۱۴۰۱ با الیزابت کلیوز، دختر کنت آدولف سوم کلیوز، ازدواج دوم کرد. این ازدواج دوم بدون فرزند بود.
لوسیا پاوین (چیتادلا، ۸ اوت ۱۹۴۷) یک آشپز ایتالیایی است. زندگینامه و جوایز. در اوایل دهه شصت، او کار خود را به عنوان سرآشپز در رستوران آل پالازینو در گالیرا ونتا، در استان پادوا، آغاز کرد و در اواخر همان دهه، به لطف "اووتو"، برندی که در حال حاضر متعلق به همان رستوران است، برای عموم شناخته شد و در سال ۱۹۸۲ جایزه بین‌المللی را از فدراسیون مؤسسات عمومی ایتالیا دریافت کرد. او در سال ۱۹۸۴ دیپلم آشپزی و علوم طعم‌سازی را از میرلا کانتارلی و ماسیمو آلبرینی در مدرسه گریتی ونیز دریافت کرد. او متعاقباً تجربیات کاری
گریتی ونیز دریافت کرد. او متعاقباً تجربیات کاری مختلفی را در فرانسه کسب کرد، جایی که شاگرد روژه ورژه شد و دیپلم آشپزی سطح بالا را از "مدرسه آفتاب" دریافت کرد. مطالعه او در مورد آشپزی فرانسوی او را به پیروی از آموزه‌های استاد دیگری، پل بوکوز، سوق داد. با بازگشت به ایتالیا، شاگرد گوالتیرو مارکزی شد و سپس در دوره‌های آموزشی ایجینیو ماساری، فولویو اسکولاری و آکیل زویا شرکت کرد. او بار دیگر در کنار راجر ورژه به فرانسه بازگشت و در سال ۱۹۹۴ دیپلم دیگری در رشته آشپزی سطح بالا دریافت کرد. در همان سال، دیپلم افتخاری
سطح بالا دریافت کرد. در همان سال، دیپلم افتخاری را از انجمن مدیران رستوران‌ها و هتل‌های ایتالیا دریافت کرد. در سال ۱۹۹۶ او جایزه بین‌المللی سرآشپز طلایی را از آن خود کرد. در سال ۲۰۰۱، او جایزه لوئیجی ورونلی را برای "مرغ شاخدار شکم پر با سبزیجات و قارچ دنبلان سیاه" دریافت کرد. در سال ۲۰۰۷، اشترن در گزارشی دربارهٔ سنت آشپزی مادران ایتالیاییدر این مورد صحبت کرد. از دهه ۱۹۹۰، او آشپزی خود را به ایالات متحده آورده است. در سال ۲۰۱۳، او نماینده ایتالیا در سی‌امین سالگرد خواهرخواندگی پادوا با بوستون و سال فرهنگ
سالگرد خواهرخواندگی پادوا با بوستون و سال فرهنگ ایتالیایی در ایالات متحده بود. در سال ۲۰۱۳، او پیشنهاد افتتاح رستوران خودش در نیویورک را رد کرد و اعلام کرد: «"ما باید اینجا بمانیم و در خانه، برتری‌های فراوانی که داریم را ترویج دهیم" .» اما در عین حال، مدرسه آشپزی برای افراد خارجی را در "پالازینو" راه‌اندازی کرد. در سال ۲۰۱۵، اتاق بازرگانی به او مدال کار و پیشرفت اقتصادی اعطا کرد. در سال ۲۰۱۸، به مناسبت ۵۵ سال فعالیت حرفه‌ای‌اش، لوکا زایا، رئیس منطقه ونتو، به عنوان اولین سرآشپز زن در ونتو، به او جایزه داد.
عنوان اولین سرآشپز زن در ونتو، به او جایزه داد. او مشاور باریلا در انتخاب محصول و توسعه خط تولید «آکادمیا» بود. تعهد به جامعه. در سال ۱۹۸۵، او "جایزه «Sower's Award» را" دریافت کرد که به افراد و سازمان‌هایی اعطا می‌شود که از طریق فعالیت‌های بشردوستانه خود را متمایز کرده‌اند. در سال ۱۹۸۶، او جایزه "مادر سال" را از بنیاد دان گنوچی در میلان دریافت کرد. در سال ۱۹۹۵ او به همراه بینو ربلاتو میزبان جایزه بین‌المللی شعر بود.
روزالیا توبیا، معروف به روزالی (پیچینیسکو، ۱۸۶۰ – کنی سور مرن، ۱۹۳۲)، یک مدل و آشپز ایتالیایی بود که در فرانسه فعالیت می‌کرد. او بیشتر به خاطر تأسیس رستوران "روزالی" شناخته می‌شود، که بین دهه‌های ۱۹۱۰ و اواخر دهه ۱۹۲۰ به مکانی برای گردهمایی هنرمندان مون‌پارناس تبدیل شد. زندگی‌نامه. روزالیا توبیا، اصالتاً اهل سیوسیاریا، در سال ۱۸۶۰ در پیچینیسکو متولد شد. در سال ۱۸۸۷، او به عنوان خدمتکار پرنسس روسپولی به پاریس آمد. در همان سال ازدواج کرد و صاحب پسری به نام لوئیجی (که در فرانسه لویی نامیده می‌شود) شد. در
لوئیجی (که در فرانسه لویی نامیده می‌شود) شد. در پایتخت فرانسه، او ابتدا با اودیلون ردون کار کرد و سپس کار خود را به عنوان مدل برای نقاش آکادمیک ویلیام-آدولف بوگرو آغاز کرد و برای نقاشی‌های "«جوانی»"، "«دو حمام‌کننده»"، "«خیال در آفتاب» و" "«آنیو»" ژست گرفت. او بعداً برای کارولوس-دوران و جیمز ابوت مک‌نیل ویسلر نیز کار کرد. در سالی نامشخص بین ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۲، پس از ترک حرفه مدلینگ، روزالیا یک رستوران در مونپارناس با نام شز روزالی افتتاح کرد. این بیسترو کوچک که در خیابان کامپاگنه-پرمیر قرار داشت، غذاهای سنتی
در خیابان کامپاگنه-پرمیر قرار داشت، غذاهای سنتی ایتالیایی سرو می‌کرد و عمدتاً مشتریان آن ساختمان‌سازانی بودند که در پروژه‌های ساختمانی اطراف فعالیت داشتند، زمانی که پاریس در حال گسترش شهری بود. در این فعالیت، او توسط پسرش لوئیجی یاری می‌شد. در آن سال‌ها، یک ایتالیایی دیگر به محله هنرمندان مونپارناس نقل مکان کرد: آمادئو مودیلیانی از لیورنو. مودیلیانی اغلب به رستوران روزالیا توبیا می‌رفت و وقتی پول کافی برای پرداخت هزینه غذا نداشت، برخی از نقاشی‌هایش را به او می‌داد. با این حال، روزالیا نمی‌توانست هنر
به او می‌داد. با این حال، روزالیا نمی‌توانست هنر مدرنیستی مودیلیانی را درک کند، هنری که با هنر آکادمیکی که در جوانی‌اش می‌شناخت بسیار متفاوت بود. اعتقاد بر این است که بسیاری از این «خط‌خطی‌ها» (همان‌طور که او آنها را می‌نامید) برای روشن کردن اجاق‌ها استفاده می‌شدند یا در انباری قرار می‌گرفتند، جایی که توسط موش‌ها جویده می‌شدند. وقتی مودیلیانی رابطه‌اش را با ژان اِبوترن آغاز کرد، این زوج به نزدیکی کلوپ روزالیا نقل مکان کردند، کسی که مودیلیانی با او دوستی برقرار کرده بود. از دیگر مشتریان این کلوپ می‌توان به
کرده بود. از دیگر مشتریان این کلوپ می‌توان به نقاشانی چون موریس اوتریلو، پابلو پیکاسو و ژول پاسین، و همچنین مدلی به نام آلیس پرین، معروف به کیکی از آلیس پرن، اشاره کرد. بین سال‌های ۱۹۲۹ و ۱۹۳۰، روزالیا رستوران خود را بست و به جنوب فرانسه، نزدیک کن، در حومه‌ای که او را به یاد سرزمین مادری‌اش می‌انداخت، نقل مکان کرد. او دو سال بعد، در سال ۱۹۳۲، در کاگن-سور-مر درگذشت و در همان‌جا به خاک سپرده شد.
لا دیفسا دلا رازا () یک مجله فاشیستی بود که بین سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۳ در دوران حکومت فاشیست‌ها در ایتالیا در رم منتشر می‌شد. عنوان فرعی آن علم", مستندات، جنجال" ( بود). این سازمان نقش مهمی در اجرای ایدئولوژی نژادی پس از حمله به اتیوپی و وضع قوانین نژادی در سال ۱۹۳۸ ایفا کرد. تاریخچه و مشخصات. "مجله «دیفسا دلا رازا»" اولین بار در ۵ اوت ۱۹۳۸ منتشر شد. این مجله توسط دفتر رسیدگی به مشکلات نژادی به ریاست گیدو لاندرا تأسیس شد. مدیر بنیانگذار این مجله جولیو کوگنی بود، اما وقتی متوجه شد که ایده‌هایش در مورد نژادها
اما وقتی متوجه شد که ایده‌هایش در مورد نژادها توسط رهبران فاشیست بدون هیچ اشاره‌ای به او مورد استفاده قرار گرفته است، این سمت را ترک کرد. کوگنی جای خود را به تلسیو اینترلاندی در این سمت داد. جورجیو آلمیرانته به عنوان دبیر تحریریه آن خدمت می‌کرد و دستیار اینترلاندی بود. هیئت تحریریه این مجله شامل پزشکان و دانشمندان برجسته بود. این مجله هر دو هفته یکبار منتشر می‌شد، اما بعداً به دو ماه یکبار تغییر یافت. "مجله «لا دیفسّا دلا رازا»" توسط چندین مؤسسه دولتی، از جمله وزارت فرهنگ عامه، بانک‌ها، شرکت‌های صنعتی و
جمله وزارت فرهنگ عامه، بانک‌ها، شرکت‌های صنعتی و بیمه تأمین مالی می‌شد. هر شماره از این مجله به مدارس و دانشگاه‌های سراسر ایتالیا تحویل داده می‌شد. این مجله پس از انتشار ۱۱۸ شماره، در ۲۰ ژوئن ۱۹۴۳ تعطیل شد. ایدئولوژی، محتوا و مشارکت‌کنندگان. اولین شماره این مجله شامل بیانیه‌ای "به نام «مانیفست دلا رازا"» از سوی محققان بود که اصل راهنمای ایدئولوژی نژادپرستانه ایتالیای فاشیست بود. پس از انتشار این بیانیه، رویکرد دولت نسبت به یهودیان ایتالیا و سیاست‌های استعماری آن تغییر کرد. این مجله در اولین شماره اهداف خود
آن تغییر کرد. این مجله در اولین شماره اهداف خود را به شرح زیر شرح داد:ما با کمک محققان رشته‌های مختلف مرتبط با این مسئله، مفاهیم اساسی که دکترین نژادپرستی ایتالیایی بر آنها استوار است را رواج خواهیم داد؛ و ثابت خواهیم کرد که علم در کنار ماست."مجله «لا دیفسا دلا رازا»" اغلب شامل تصاویر گرافیکی، عکس‌ها، کارتون‌ها و فتومونتاژهایی بود که با زیرنویس‌های توهین‌آمیز و مبتذل همراه بودند. تیترهای آن عمدتاً جنجالی بودند. این مجله حامی شبه‌علم، نژادپرستی فرهنگی و بدویت ایتالیایی بود و اصول مدرنیسم اروپایی را رد
بدویت ایتالیایی بود و اصول مدرنیسم اروپایی را رد می‌کرد. بیشترین موضوعی که در این مجله به آن پرداخته می‌شد، یهودستیزی بود. در ماه مه ۱۹۴۲، در مقاله‌ای از جورجیو آلمیرانته، خون به عنوان تنها گواه ایتالیایی بودن که ایتالیایی‌ها را از یهودیان و افراد سیاه‌پوست دورگه متمایز می‌کرد، در نظر گرفته شد. هر دو گروه از طریق عکس‌ها به شیوه‌ای منفی در این مجله به تصویر کشیده شدند. در سال‌های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۳، این مجله ادعا کرد که بریتانیایی‌ها نسبت به افرادی که در مستعمرات آن زندگی می‌کردند، رفتار بی‌رحمانه‌ای داشتند. برخی
زندگی می‌کردند، رفتار بی‌رحمانه‌ای داشتند. برخی از نویسندگان آن عبارت بودند از لینو بوسینکو، لوئیجی کاستالدی، الیو گاستینر، گویدو لاندرا و مارچلو ریچی که چهره‌های علمی بودند و مقالاتی در مورد نژادپرستی بیولوژیکی منتشر می‌کردند. مقالات گویدو لاندرا عمدتاً مربوط به بیماری‌های ارثی بود. فردیناندو لوفردا مرتباً مقالاتی برای این مجله می‌نوشت که در آنها دیدگاه‌های ضد فمینیستی خود را ارائه می‌داد. گردش خون. اندکی پس از انتشار، "مجله «لا دیفسّا دلا رازا»" در هر شماره ۱۵۰۰۰۰ نسخه فروخت. با این حال، از نوامبر ۱۹۴۰
۱۵۰۰۰۰ نسخه فروخت. با این حال، از نوامبر ۱۹۴۰ به دلیل شروع جنگ جهانی دوم، تیراژ آن به‌طور قابل توجهی کاهش یافت.
دیاریو (به ایتالیایی: Diario della Settimana) که با نام "دیاریو دلا ستیمانا (به ایتالیایی: Diario della Settimana)" نیز شناخته می‌شود، یک مجله خبری ایتالیایی بود که بین سال‌های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۹ در میلان، ایتالیا منتشر می‌شد. تاریخچه و مشخصات. "دیاریو" اولین بار در ۲۳ اکتبر ۱۹۹۶ به عنوان یک هفته‌نامه مرتبط با روزنامه وحدت منتشر شد. انریکو دگلیو، لوکا فورمنتون و آماتو ماتیا بنیانگذاران این مجله بودند. در ۸ سپتامبر ۲۰۰۸ ماسیمو ربوتی، که قبلاً در رادیو پوپولار کار می‌کرد، سردبیر آن شد. "دیاریو" اخباری را بر اساس
می‌کرد، سردبیر آن شد. "دیاریو" اخباری را بر اساس روزنامه‌نگاری تحقیقی ارائه می‌داد. انزو بالدون، روزنامه‌نگار ایتالیایی که برای این مجله کار می‌کرد، در اوت ۲۰۰۴ در عراق کشته شد. در سال ۱۹۹۷، این مجله از "وحدت" مستقل شد و در جمعه ۷ سپتامبر، پس از ۵۶۷ شماره، به دوهفته‌نامه تبدیل شد: وضعیتی که ۲۸ شماره و تا ۶ مارس ۲۰۰۹ ادامه یافت. از شماره ۳ آوریل ۲۰۰۹، "دیاریو" به ماهنامه تبدیل شد و هر شماره به یک موضوع خاص اختصاص داشت. انتشار چاپی این مجله پس از شماره دسامبر ۲۰۰۹ متوقف شد. این نشریه با انتشار تک‌نگاره‌هایی
۲۰۰۹ متوقف شد. این نشریه با انتشار تک‌نگاره‌هایی مانند «یادبود» و «برلوسکونید» به موفقیت‌های بزرگی دست یافت؛ در سال‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷، این نشریه در مرکز بحث‌های گسترده‌ای قرار داشت که ناشی از تحقیقات آن در مورد تقلب ادعایی در انتخابات ۲۰۰۶ بود. در ۵ دسامبر ۲۰۰۲، "دیاریو" به همراه روزنامه صربی "داناس"، جایزه راهنمای مطبوعات را در پاریس دریافت کردند.
کور هفته‌نامهٔ «مقاومت انسانی"»" ضمیمهٔ طنز روزنامهٔ کمونیستی ایتالیایی "«لونیتا»" بود. تاریخچه. "«کوور»" اولین بار در شماره ۱۶ ژانویه ۱۹۸۹ مجله وحدت منتشر شد، سه ماه پس از آنکه نسخه قبلی آن "، «تانگو»"، یک ضمیمه طنز دیگر به سردبیری سرجیو استاینو، ناپدید شد. بنیانگذاران آن میشل سرا بودند که تا ژوئن ۱۹۹۴ سردبیر باقی ماند و پیش از آن خبرنگار ورزشی و فرهنگی "وحدت"، آندره‌آ آلوئی، سردبیر صفحات فرهنگی و پیرجورجیو پاترلینی، روزنامه‌نگار، بودند. آنها همچنین سردبیر قدیمی "وحدت"، سرجیو بانالی، را داشتند. سرجیو
قدیمی "وحدت"، سرجیو بانالی، را داشتند. سرجیو استینو، وائورو، وینچینو، آلتان، الکاپا، روبرتو پرینی، دیزینی و کاویگلیا، گروه جیالاپا، بپه گریلو، استفانو بنی، دومنیکو استارنونه، جینو و میکله، انزو والبیو ، انزو والبیو، از جمله بسیاری از مشارکت‌کنندگان بودند. فازیو و پاتریزیو روورسی طراحی گرافیک توسط مائورو لوکارینی و فابیو بولونینی انجام شده است. آخرین شماره از "مجله کور" که در "وحدت" منتشر شد، شماره ۱۰۴، ۲۱ ژانویه ۱۹۹۱ بود. کمی بعد، تقریباً همزمان با انحلال حزب کمونیست ایتالیا، کور در ۴ فوریه ۱۹۹۱ به یک
حزب کمونیست ایتالیا، کور در ۴ فوریه ۱۹۹۱ به یک هفته‌نامه مستقل تبدیل شد و در کمال تعجب همه، فروش ۱۴۰۰۰۰ نسخه در هفته را آغاز کرد. این مجله در سال ۱۹۹۷ تعطیل شد. مهمانی‌های این مجله به محل ملاقات مهمی برای چپ‌گرایان تبدیل شد که معمولاً در ماه ژوئیه، در ملکی در مونته‌چیو، رجیو امیلیا برگزار می‌شد. این وضعیت تا یازدهمین سال ادامه یافت.
کروناش سوشیال () یک مجله سیاسی دوهفته‌نامه‌ای بود که از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۱ در رم، ایتالیا منتشر می‌شد. این مجله یکی از نشریات مرتبط با جناح‌های درون حزب دموکراسی مسیحی (دی سی) بود و عمدتاً بر اقتصاد سیاسی تمرکز داشت. تاریخچه و مشخصات. "کروناش سوسیالی (Cronache Sociali)" توسط جوزپه دوسِتی و جوزپه لاتزاتی در سال ۱۹۴۷ تأسیس شد برخی از دانشگاهیان دانشگاه کاتولیک ساکرو کور در میلان نیز در تأسیس این مجله نقش داشتند. هدف آن ترویج یک رویکرد اقتصادی به نام کینزگرایی کاتولیک مطابق با ارزش‌های کاتولیک بود. این مجله که
مطابق با ارزش‌های کاتولیک بود. این مجله که در رم مستقر بود، هر دو هفته یکبار منتشر می‌شد. "کروناش سوسیالی" با چهره‌های چپ‌گرا در حزب دموکرات، از جمله جورجیو لا پیرا و لئوپولدو الیا، مرتبط بود. نویسندگان این مجله بخشی از جناحی در درون حزب دموکرات بودند که با نام کروناش سوسیالی شناخته می‌شد. این گروه از این مجله برای دفاع از ایدئولوژی خود مبنی بر دموکراسی یکپارچه که از همبستگی مسیحی در عرصه‌های دولت، جامعه و اقتصاد حمایت می‌کرد، استفاده می‌کردند. آنها منتقد آلسید د گاسپری، رهبر حزب دموکرات، بودند و شعار آنها
د گاسپری، رهبر حزب دموکرات، بودند و شعار آنها "اول شخص و سپس بازار" بود. "کروناش سوسیالی" در سال ۱۹۵۱ منحل شد و جناحی که دوسِتی رهبری آن را بر عهده داشت نیز منحل شد. این مجله توسط دانشگاه بولونیا بایگانی شد.
کروناکا ورا (به ایتالیایی: Cronaca Vera) یک مجله خبری هفتگی و مصور "است" که در ایتالیا منتشر می‌شود. تاریخچه. این مجله در سال ۱۹۶۹ توسط کارآفرین سرجیو گاراسینی، که مجله ماهانه شهوانی "کنت" را راه‌اندازی کرده بود، تأسیس شد. گاراسینی، آنتونیو پریا، نویسنده جنایی و سردبیر سابق ای بی سی که به عنوان خبرنگار جنایی در وحدت نیز کار کرده بود، را به عنوان اولین سردبیر این نشریه منصوب کرد. به مائوریتزیو بووارینی ، تصویرگر گرافیک و هنرمند کمیک، طراحی "کروناکا" سپرده شد، در حالی که او همچنین در همان سال به عنوان سردبیر
در حالی که او همچنین در همان سال به عنوان سردبیر در نسخه ایتالیایی مجله "هارا-کیری" شروع به کار کرد. محتوا. این مجله با «کاغذ بی‌کیفیت» چاپ می‌شود و به صورت خرده‌فروشی با قیمت یک یورو به فروش می‌رسد. هر شماره معمولاً شامل حدود دوازده تا پانزده گزارش از اخبار محلی گرفته تا جرم و جنایت، از داستان‌های خشونت روزمره گرفته تا جنجال‌ها است. این مجله شامل ستون‌هایی مانند (قصه‌های زرد/سیاه) با داستان‌های جنایی، یا (اسرار سکس) است که در آن خوانندگان دربارهٔ مشکلات جنسی خود می‌نویسند. عناوین آن، با «زرد و قرمزهای
جنسی خود می‌نویسند. عناوین آن، با «زرد و قرمزهای زننده»، توسط مجله معاون «فوق‌العاده» تلقی می‌شوند. "کروناکا ورا" از نظر برخی منتقدان «یک روزنامه زرد زننده» محسوب می‌شود، اگرچه جلد آن برای برخی دیگر «غیرقابل چشم‌پوشی» است، در حالی که برای شهرداری ریبرا، آگریجنتو، این مجله «معتبر» است. محبوبیت. در اواسط دهه ۱۹۷۰، "کروناکا" تقریباً ۶۰۰ هزار شماره در هفته می‌فروخت. جوزپه بیسلی، سردبیر، ادعا می‌کند که این مجله هر ساله «تقریباً ۲۰٬۰۰۰ نامه» از خوانندگان دریافت می‌کند. او با این یافته موافق است که این مجله
می‌کند. او با این یافته موافق است که این مجله محبوب‌ترین نشریه در بین زندانیان است.
کریتیکا فاشیستا یک مجله فرهنگی دوهفته‌نامه‌ای بود که توسط جوزپه بوتای در رم، ایتالیا تأسیس و سردبیری می‌شد. این مجله در دوران حکومت فاشیست‌ها در این کشور از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۴۳ وجود داشت با گذشت زمان، به یکی از مهم‌ترین نشریات دوره فاشیسم در ایتالیا تبدیل شد. تاریخچه و مشخصات. "کریتیکا فاشیستا" در سال ۱۹۲۳ توسط روزنامه‌نگار ایتالیایی جوزپه بوتای در رم تأسیس شد. این مجله به صورت دو هفته‌نامه منتشر می‌شد و در طول حیات خود توسط جوزپه بوتای سردبیری می‌شد. هدف بوتای فراهم کردن بستری برای دولت فاشیست بود تا از طریق
فراهم کردن بستری برای دولت فاشیست بود تا از طریق بحث‌های فکری و هنری، سیاست فرهنگی خود را توسعه دهد. این مجله همچنین با هدف آموزش طبقه حاکم نوظهور و آغاز بحث در مورد ماهیت ایدئولوژی فاشیسم منتشر می‌شد. این مجله تجدیدنظرطلبی را که به عنوان ایدئولوژی جدید فاشیسم ایتالیایی ظاهر شده بود، پذیرفت. بین سال‌های ۱۹۲۶ و ۱۹۲۷، "کریتیکا فاشیستا" مقالات مختلفی در مورد تعریف و دامنه هنر دولتی منتشر کرد تا به مقامات فاشیست در توسعه مفاهیم مرتبط کمک کند. این مجله موضعی ضدسرمایه‌داری اتخاذ کرد. از جمله نویسندگان برجسته آن
اتخاذ کرد. از جمله نویسندگان برجسته آن می‌توان به آردنگو سوفیسی، مینو ماکاری، جینو سورینی، ماسیمو بونتمپلی، سیپریانو افیسیو اوپو، کرتزیو مالاپارته، فیلیپو توماسو مارینتی، آنتون جولیو براگاگلیا، اومبرتو فراچیا و امیلیو چکی اشاره کرد. در اوایل دهه ۱۹۳۰، جوزپه بوتای و دیگر چهره‌های فاشیست مرتباً مقالاتی در مورد نیاز به نوسازی در تمام جنبه‌های زندگی ایتالیایی در این مجله منتشر می‌کردند. "نشریهٔ «کریتیکا فاشیستا»" در سال ۱۹۴۳ منحل شد و آخرین شمارهٔ آن شمارهٔ ۲۱ بود. برای نماهای دیجیتالی مجله، به کتابخانه
۲۱ بود. برای نماهای دیجیتالی مجله، به کتابخانه روزنامه از کتابخانه ملی مرکزی رم مراجعه کنید.
جیان ماریا ویسکونتی (; – ) دومین دوک ویسکونتی میلان، پسر جان گالئاتزو ویسکونتی و کاترینا ویسکونتی بود. او به بی‌رحمی معروف بود و سرانجام ترور شد. او فرزندی نداشت. زندگی‌نامه. جان گالئاتزو ویسکونتی به همراه سه پسرش، ماکتی از کلیسای سرتوزا دی پاویا را به مریم مقدس تقدیم می‌کند. جان ماریا که در سال ۱۳۸۸ در آبیاتگراسو در قلعه ویسکونتی متولد شد، پسر جان گالئاتزو و همسرش کاترینا، دختر برنابو ویسکونتی بود. آنها از سال ۱۳۸۰ ازدواج کرده بودند، اما تنها موفق به به دنیا آوردن یک فرزند شده بودند که یک ماه پس از تولدش
آوردن یک فرزند شده بودند که یک ماه پس از تولدش درگذشت. تولد جان به عنوان پسر و وارث مورد انتظار، با جشن و سرور همراه بود. والدین او حتی عهد کرده بودند که اگر مریم مقدس به آنها فرزندی بدهد، نام حماسی «ماریا» - که معمولاً یک نام زنانه محسوب می‌شود - را به نام پسران خود اضافه کنند، از این رو او را جیان ماریا نامیدند. کلیسای باسیلیکا (که به میلاد مریم مقدس اختصاص داده شده است) سانتا ماریا نووا در آبیاتگراسو، برای جشن تولد جیان ماریا ساخته شد. تولد جیان ماریا همچنین از این جهت مهم بود که به تثبیت حکومت پدرش بر
از این جهت مهم بود که به تثبیت حکومت پدرش بر میلان کمک کرد. جیان گالئاتزو، در حالی که مسلماً از خانواده ویسکونتی بود - خانواده‌ای که از سال ۱۲۷۷ بر میلان حکومت می‌کردند، پس از سرنگونی، زندانی کردن و مسموم کردن سلف و عمویش، برنابو ویسکونتی و دو پسر بزرگترش، کنترل میلان را به دست گرفته بودند. کاترینا، مادر جیان ماریا، دختر برنابو بود و بنابراین والدین جیان ماریا پسرعموهای درجه یک بودند. پس از مرگ پدرش بر اثر طاعون در سال ۱۴۰۲، جیان ماریای ۱۳ ساله عنوان دوک را در زمان نیابت سلطنت مادرش به دست آورد. دوک‌نشین
در زمان نیابت سلطنت مادرش به دست آورد. دوک‌نشین میلان به زودی از هم پاشید: در میان احزاب مختلفی که بر سر زمین‌های آن رقابت می‌کردند، فاچینو کانه، که از اشراف‌زادگان بود، پیروز شد. در سال ۱۴۰۸، جیان ماریا با آنتونیا مالاتستا از چزنا، دختر آندره‌آ مالاتستا، ازدواج کرد. آنها هیچ فرزندی نداشتند. هنگامی که فاچینو کانه در پاویا به بیماری لاعلاجی مبتلا شد، توطئه‌ای توسط گروهی از گیبلین‌های میلانی علیه دوک مطرح شد و جیان ماریا در مقابل کلیسای سن گوتاردو در میلان ترور شد. فاچینو در حال مرگ، افسران خود را سوگند داد
شد. فاچینو در حال مرگ، افسران خود را سوگند داد تا از فیلیپو ماریا، برادر جیان ماریا، که در واقع جانشین او شده بود، حمایت کنند.
خروج قطار از ریل ویارجیو حادثه‌ای بود که در آن یک قطار باری حامل گاز مایع از ریل خارج شد و متعاقباً آتش گرفت. این حادثه در ۲۹ ژوئن ۲۰۰۹ در ایستگاه راه‌آهن ویارجیو، لوکا، شهری در منطقه توسکانی ایتالیای مرکزی رخ داد. در این حادثه سی و دو نفر کشته و بیست و شش نفر دیگر زخمی شدند. جزئیات. قطار باری شماره ۵۰۳۲۵ از تریکاته به گریچیگنانو-تِورولا، که توسط لوکوموتیو کلاس E655 شماره E 655 175 با ۱۴ واگن تانکری هدایت می‌شد، در تاریخ ۲۹ ژوئن ۲۰۰۹ ساعت ۲۳:۴۸ به وقت محلی (۲۱:۴۸ UTC) در ویارجو از ریل خارج شد. از میان ۱۴
(۲۱:۴۸ UTC) در ویارجو از ریل خارج شد. از میان ۱۴ واگن، واگن اول ثبت شده بود و ۱۳ واگن دیگر در مسیر مستقیم ایستگاه ویارجو از ریل خارج شد. این واگن به سکوی ایستگاه برخورد کرده و به سمت چپ واژگون شد. چهار واگن بعدی نیز واژگون شدند و دو واگن بعد از آن از ریل خارج شدند اما سرپا باقی ماندند. هفت واگن آخر از ریل خارج نشده و سالم روی مسیر باقی ماندند. واگن‌های از ریل خارج شده با خانه‌های کنار خط آهن برخورد کردند. برخی از واگن‌ها متعلق به KVG Kesselwagen، زیرمجموعه GATX، بودند و به اکسان موبیل و ئی‌آرجی (مالکان
GATX، بودند و به اکسان موبیل و ئی‌آرجی (مالکان پالایشگاه نفتی که قطار از آنجا حرکت کرد) اجاره داده شده بودند، گزارش شده است که حامل گاز مایع (LPG) بوده‌اند. دو واگن از این واگن‌ها منفجر و آتش گرفتند. گزارش شده است که هفت نفر در اثر فرو ریختن یک خانه کشته شده‌اند. گزارش شده است که نفر هشتم که کشته شده است، در حال رانندگی با اسکوتر در جاده‌ای مجاور راه‌آهن بوده است. کودکی در حالی که در ماشینی در مقابل خانه‌ای که با والدینش در آن زندگی می‌کرد، سوخته بود، پیدا شد. گمان می‌رود که والدینش او را برای نجاتش در
شد. گمان می‌رود که والدینش او را برای نجاتش در ماشین گذاشته و سپس برای نجات دو کودک دیگر به خانه بازگشته‌اند. دو نفر از خدمه قطار در این حادثه جراحات جزئی برداشتند. منطقه وسیعی ویارجیو در آتش‌سوزی‌های بعدی ناشی از واگن‌های حامل LPG خودسوز آسیب دید. گزارش شده است که بیست و شش نفر در این حادثه زخمی شده‌اند. این حادثه بدترین حادثه ریلی در ایتالیا از زمان برخورد دو قطار در مونتزونو در نزدیکی بولونیا در ۱۵ آوریل ۱۹۷۸ است که منجر به کشته شدن ۴۸ نفر شد. کل یک خیابان در اثر انفجار و آتش‌سوزی ویران شد. پیامدها.
در اثر انفجار و آتش‌سوزی ویران شد. پیامدها. مقامات محلی وضعیت اضطراری اعلام کردند. در نتیجه این حادثه حدود ۱۰۰۰ نفر از ساکنان ویارجیو از خانه‌های خود تخلیه شدند. سیلویو برلوسکونی، نخست‌وزیر ایتالیا، از ویارجیو بازدید کرد تا «کنترل اوضاع را به دست بگیرد»، اما با هو کردن و فریادهای «به خانه‌هایتان برگردید» مواجه شد. دکتر انریکو پتری، شاهد عینی و پزشک بیمارستان محلی، گفت که ۳۶ نفر با سوختگی ۸۰ تا ۹۰ درصد به بیمارستان ورسیلیا در ویارجیو منتقل شده‌اند. او عواقب این حادثه را با یک حمله تروریستی مقایسه کرد. این
این حادثه را با یک حمله تروریستی مقایسه کرد. این حادثه حدود ۱۰۰ نفر را بی‌خانمان کرد. این حادثه منجر به اختلال در خدمات ریلی بین رم و جنوا شد. ایستگاه راه‌آهن ویارجیو در ۳ ژوئیه ۲۰۰۹ تا حدی بازگشایی شد. علت. اداره کل تحقیقات راه‌آهن که بخشی از وزارت زیرساخت‌ها و حمل‌ونقل ایتالیا است، تحقیقاتی را دربارهٔ علت این حادثه آغاز کرد. پلیس ایتالیا اعلام کرد که احتمالاً حادثه به دلیل خرابی مسیرهای راه‌آهن یا مشکلی در سیستم ترمز قطار رخ داده است. اتحادیه ایتالیایی CGIL گزارش داده که وضعیت فرسوده واگن‌ها را مقصر
CGIL گزارش داده که وضعیت فرسوده واگن‌ها را مقصر دانسته است؛ نگهداری این واگن‌ها بر عهده شرکت گاتکس بود. شکست محور واگنی که از ریل خارج شد نیز به عنوان یک علت محتمل در حال بررسی است. تا پیش از اعلام نتایج رسمی کمیسیون‌های تحقیق، علت احتمالی حادثه به نقص ساختاری محور واگن اول از میان واگن‌های تانکر خارج شده نسبت داده می‌شود. وزیر حمل‌ونقل ایتالیا، آلِترو ماتئولی، در تاریخ ۱ ژوئیه به پارلمان ایتالیا اطلاع داد که یک محور معیوب ممکن است باعث وقوع این حادثه شده باشد. در ۲۹ ژوئیه ۲۰۰۹، جلسه فوق‌العاده شبکه مقامات
در ۲۹ ژوئیه ۲۰۰۹، جلسه فوق‌العاده شبکه مقامات ایمنی ملی برگزار شد. در این جلسه از اعضا دعوت شد تا اطلاعات مربوط به مشکلات مربوط به محورهای نوع A را به اپراتورهای راه‌آهن، مالکان و دارندگان واگن‌های باری اطلاع دهند.
کاترینا ویسکونتی (؛ 1361 – ) دوشس میلان به عنوان همسر دوم جیان گالئاتزو ویسکونتی، اولین دوک میلان، و مادر دو دوک بعدی میلان، جیان ماریا و فیلیپو ماریا ویسکونتی بود. کاترینا از سال ۱۴۰۲ تا ۱۴۰۴، در دوران خردسالی پسر بزرگترش، به عنوان نایب السلطنه میلان خدمت کرد، اما به دلیل سوءظن جیان ماریا به خیانت ادعایی او (که توسط دشمنش، فاچینو کین، از اشراف‌زادگان، در ذهن او کاشته شده بود)، مادرش را دستگیر و در قلعه مونزا زندانی کرد، جایی که احتمالاً در سال ۱۴۰۴ مسموم شد. خانواده. کاترینا در میلان به دنیا آمد، یکی از