payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و بازخورد و formula_31 - ورودی برای مقاومت‌ها. برای مثال formula_33 به معنای بهره تقویت‌کننده با بازخورد ولتاژ است. اعوجاج. تقویت‌کننده‌های ساده مانند پیکربندی امیتر مشترک، عمدتاً اعوجاج مرتبه پایین دارند، مانند هارمونیک‌های دوم و سوم. در سامانه‌های صوتی، این موارد می‌توانند به‌طور حداقلی قابل شنیدن باشند زیرا سیگنال‌های موسیقی معمولاً از قبل یک سری هارمونیک هستند و آثار اعوجاج مرتبه پایین توسط اثر نقاب‌گذاری سامانه شنوایی انسان پنهان می‌شوند. پس از اعمال مقادیر متوسط بازخورد منفی (۱۰–۱۵ دسی‌بل)،
اعمال مقادیر متوسط بازخورد منفی (۱۰–۱۵ دسی‌بل)، هارمونیک‌های مرتبه پایین کاهش می‌یابند، اما هارمونیک‌های مرتبه بالاتر وارد می‌شوند. از آنجایی که این موارد نیز پوشانده (masked) نمی‌شوند، اعوجاج از نظر شنیداری بدتر می‌شود، حتی اگر تی‌اچ‌دی کلی ممکن است کاهش یابد. این امر منجر به یک افسانهٔ ماندگار شده است که بازخورد منفی در تقویت‌کننده‌های صوتی مضر است، که تولیدکنندگان علاقه‌مند به صدا را به سمت عرضهٔ تقویت‌کننده‌های خود به عنوان «بازخورد صفر» سوق داده است (حتی زمانی که از بازخورد محلی برای خطی‌سازی هر طبقه
زمانی که از بازخورد محلی برای خطی‌سازی هر طبقه استفاده می‌کنند). با این حال، با افزایش بیشتر مقدار بازخورد منفی، "تمام" هارمونیک‌ها کاهش می‌یابند و اعوجاج به حالت نارسا (inaudibility) برمی‌گردد و سپس آن را فراتر از طبقه با بازخورد-صفر اولیه بهبود می‌بخشد (مشروط بر اینکه سیستم کاملاً پایدار باشد). بنابراین مشکل بازخورد منفی نیست، بلکه کمبود آن است.
کاوازاکی ۵۰۰ ماخ-۳ یک موتورسیکلت ژاپنی دوزمانه با انجین ۴۹۸ سی‌سی موتور سه‌سیلندر خطی، گیربکس پنج سرعته دستی، قدرت ۶۰ اسب بخار و حداکثر سرعت ۱۸۰ کیلومتر بر ساعت که بین سال‌های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۵ توسط کمپانی کاوازاکی تولید می‌شد.
خداباوری کلاسیک ، شکلی کلامی و فلسفی از خداباوری است که خدا را واقعیت نهایی، با ویژگی‌هایی مانند خیرخواهی مطلق، قدرت مطلق و دانایی مطلق تصور می‌کند. خداباوری کلاسیک که ریشه در فلسفه یونان باستان افلاطون و ارسطو دارد، خدا را الوهیتی تغییرناپذیر، منزه، متعالی و کاملاً خودکفا معرفی می‌کند. این برداشت از خدا بر بساطت الهی تأکید دارد، و ذات و وجود خدا را یکسان می‌داند و او را اساساً از همه موجودات آفریده متمایز می‌کند. در طول تاریخ، خداباوری کلاسیک به‌طور قابل توجهی آموزه‌های سنت‌های دینی عمده، به‌ویژه در
توجهی آموزه‌های سنت‌های دینی عمده، به‌ویژه در مسیحیت، یهودیت و اسلام را شکل داده است. پدران اولیه کلیسا مانند ایرنئوس، کلمنت اسکندرانی و آگوستین ایده‌های خداباوری کلاسیک را در الهیات مسیحی گنجاندند و چارچوبی را بنا نهادند که بعدها توسط متفکران قرون وسطایی مانند توماس آکویناس اصلاح شد. در اندیشه یهودی فیلسوفانی مانند فیلون و ابن میمون بر وحدت و تعالی خدا تأکید داشتند و با اصول الهیات کلاسیک هم‌سو بودند. به همین ترتیب فیلسوفان اسلامی مانند ابن سینا و فارابی مفاهیم کلاسیک خداباوری را برای بیان تصویری از خدا
مفاهیم کلاسیک خداباوری را برای بیان تصویری از خدا به‌عنوان موجودی کاملاً مفرد و فراتر از درک بشر اتخاذ کردند. خداباوری کلاسیک با وجود تأثیر عمیق، از نظر الهیاتی مورد انتقاد قرار گرفته است. طرفداران الهیات پویشی استدلال می‌کنند که تصور خدا به‌عنوان موجودی تغییرناپذیر، ماهیت پویا و در حال تکامل جهان را در بر نمی‌گیرد. خداباورانِ آشکار آموزه کلاسیکِ قدرت مطلق را به‌عنوان آموزه‌ای که شامل زور می‌شود تفسیر می‌کنند و در عوض نوعی تساهل در قدرت الهی را پیشنهاد می‌دهند. توسعه تاریخی. خداباوری کلاسیک ریشه در فلسفه
توسعه تاریخی. خداباوری کلاسیک ریشه در فلسفه یونان باستان به‌ویژه در آثار افلاطون و ارسطو دارد. مفهوم افلاطون از فرم خوب در آثاری مانند "جمهور" و "تیمائوس" الگویی اولیه از یک واقعیت متعالی و کامل را ارائه می‌دهد که به‌عنوان علت و منبع نهایی همه صورت‌های دیگر مطرح است. ارسطو همانطور که در "متافیزیک" خود مورد بحث قرار داده است، این ایده‌ها را با مفهوم محرک بی‌حرکت بیشتر توسعه داد. محرک بی‌حرکت علت نهایی تمام حرکات در جهان است که به‌عنوان یک موجود کامل، غیرمادی و واجب وجود دارد. این تحولات فلسفی اولیه زمینه را
و واجب وجود دارد. این تحولات فلسفی اولیه زمینه را برای تدوین بعدی خداباوری کلاسیک فراهم کرد، که این مفاهیم را در یک چارچوب کلامی گسترده‌تر جای می‌داد. تأثیر مکتب نوافلاطونی به‌ویژه از طریق آثار فلوطین در شکل‌گیری اندیشه‌های اولیه مسیحی بسیار مهم بود. فلوطین مفهوم «واحد» را مطرح کرد، منبعی وصف‌ناپذیر و متعالی که تمام واقعیت از آن سرچشمه می‌گیرد، مفهومی که تأثیر عمیقی بر متکلمان اولیه مسیحی داشت. پدران کلیسا مانند آگوستین این ایده‌های نوافلاطونی را با آموزه‌های مسیحی ادغام کردند و بر سادگی، تغییرناپذیری و
مسیحی ادغام کردند و بر سادگی، تغییرناپذیری و قدرت مطلق خداوند تأکید ورزیدند. تلفیق آموزه‌های مسیحی با فلسفه افلاطونی و نوافلاطونی توسط آگوستین به ایجاد بنیان فکری خداشناسی کلاسیک در سنت مسیحی کمک کرد. در طول دوره قرون وسطی خداباوری کلاسیک توسط متکلمانی مانند آنسلم و توماس آکویناس بیشتر اصلاح شد. برهان هستی‌شناختی آنسلم در آثاری مانند "پروسلوگیون" وجود خدا را به‌عنوان یک موجود ضروری اثبات می‌کند، مفهومی که با دیدگاه خداباوری کلاسیک از خدا به‌عنوان موجودی قائم به ذات و اساساً متفاوت از موجودات مخلوق، هم‌سو
به ذات و اساساً متفاوت از موجودات مخلوق، هم‌سو است. آکویناس در کتاب "مدخل الهیات" ترکیبی جامع از فلسفه ارسطویی با الهیات مسیحی ارائه داد و آموزه‌های کلیدی مانند بساطت الهی، تغییرناپذیری و ابدیت را مطرح کرد. "براهین پنجگانه" آکویناس، پنج برهان برای وجود خدا، به استدلال‌های اصلی در فلسفه خداباوری کلاسیک تبدیل شدند. کار او منجر به ظهور مکتب الهیاتی تومیستی شد. دوره‌های رنسانس و اصلاحات پروتستانی شاهد تداوم توجه به ایده‌های خداباوری کلاسیک بودند، به‌ویژه زمانی که محققان متون باستانی را مورد بازنگری قرار دادند
که محققان متون باستانی را مورد بازنگری قرار دادند و آن‌ها را با مباحث دینی معاصر تلفیق کردند. علی‌رغم ظهور چالش‌های علمی و فلسفی، خداباوری کلاسیک در سنت کاتولیک، هم‌چنان یک دیدگاه غالب باقی ماند. آثار این دوره‌ها زمینه را برای مباحث کلامی و فلسفی مداوم فراهم کرد و تداوم اهمیت خداشناسی کلاسیک را در هر دو زمینه دانشگاهی و مذهبی تضمین نمود.
کاشا (، ) نوعی یوکای در فولکلور ژاپنی است که اجساد کسانی را که در نتیجه انباشت اعمال شر مرده‌اند را می‌دزدد. شرح مختصر. کاشا نوعی باکه‌نکو یا گربه هیولایی است. در بسیاری از موارد، هویت واقعی آن‌ها در واقع یک یوکای گربه است و همچنین گفته می‌شود که گربه‌هایی که پیر می‌شوند به این یوکای تبدیل می‌شوند و هویت واقعی آن‌ها در واقع یک نکوماتا است. با این حال، موارد دیگری نیز وجود دارد که کاشا به عنوان یک اونی که نفرین‌شدگان را با ارابه به جهنم می‌برد، به تصویر کشیده شده است. آن‌ها به مانند گربه‌سانان بزرگ و دوپایی
شده است. آن‌ها به مانند گربه‌سانان بزرگ و دوپایی هستند که به اندازه یا حتی بزرگتر از یک انسان می‌باشند. آن‌ها اغلب با شعله‌های جهنمی یا آذرخش همراه هستند. آن‌ها دوست دارند در هوای بارانی یا طوفانی و اغلب در طول شب ظاهر شوند. روایت‌هایی از کاشا در داستان‌هایی مانند افسانه عامیانه «نکو دانکا» وجود دارد، و داستان‌های مشابهی در ولایت هاریما (استان هیوگو کنونی) نیز وجود دارد. در یاماساکی (شیسو کنونی)، روایت «کاشا-بابا» وجود دارد. به عنوان روشی برای محافظت از اجساد در برابر کاشا، در کامیکوئیشیکی، ناحیه
از اجساد در برابر کاشا، در کامیکوئیشیکی، ناحیه نیشیاتسوشیرو، استان یاماناشی (که اکنون فوجیکاواگوچیکو، کوفو است)، در پرستشگاهی که گفته می‌شود یک کاشا در نزدیکی آن زندگی می‌کند، دو بار مراسم خاکسپاری جنازه انجام می‌شود و گفته می‌شود که با قرار دادن سنگی درون تابوت در اولین مراسم خاکسپاری، این کار از دزدیده شدن جسد توسط کاشا جلوگیری می‌کند. همچنین، در یاواتاهاما، اهیمه، استان اهیمه، گفته می‌شود که باقی گذاشتن یک تیغ مو روی تابوت مانع از دزدیدن جسد توسط کاشا می‌شود. در سایگو، ناحیه هیگاشی‌اوسوکی، استان میازاکی
در سایگو، ناحیه هیگاشی‌اوسوکی، استان میازاکی (که اکنون میساتو نام دارد)، گفته می‌شود که قبل از مراسم تشییع جنازه، جملات «نمی‌گذارم باکو از این تغذیه کند» () یا «نمی‌گذارم کاشا از این تغذیه کند» () دو مرتبه خوانده می‌شود. در روستای کوماگایا، شهرستان آتِتسو، استان اوکایاما (نی‌ایمی کنونی)، گفته می‌شود که با نواختن "میوباچی" () (یک ساز سنتی ژاپنی) از کاشا اجتناب می‌شود.
تناقض‌گرایی یا دیالِتئیسم ، (در یونانی به‌معنای «حقیقت») دیدگاهی است که عنوان می‌کند گزاره‌هایی وجود دارند که هم درست و هم نادرست هستند. به‌طور دقیق‌تر این باور است که می‌توان گزاره صادقی داشت که نقیض آن نیز صادق باشد. چنین گزاره‌هایی «تناقض‌های حقیقی»، "دیالِتیا" یا نادوگانگی‌گرایی نامیده می‌شوند. تناقض‌گرایی یک سیستم منطق صوری نیست؛ بلکه قضیه‌ای درباره حقیقت است که بر ساخت یک منطق صوری تأثیر می‌گذارد، منطقی که اغلب مبتنی بر سیستم‌های از پیش موجود است. معرفی تناقض‌گرایی بسته به نظریه‌ای که در آن معرفی
معرفی تناقض‌گرایی بسته به نظریه‌ای که در آن معرفی می‌شود، پیامدهای مختلفی دارد. یک اشتباه رایج ناشی از این امر، رد تناقض‌گرایی بر این اساس است که در سیستم‌های منطقی سنتی (مانند منطق کلاسیک و منطق شهودی) هر گزاره‌ای در صورت صحت یک تناقض به یک قضیه تبدیل می‌شود و این امر، چنین سیستم‌هایی را هنگامی که تناقض‌گرایی به‌عنوان یک اصل موضوعه گنجانده می‌شود، بی‌اهمیت جلوه می‌دهد . سیستم‌های منطقی دیگر، هنگام بروز تناقض‌ها به این شکل از هم نمی‌پاشند؛ چنین سیستم‌هایی که در برابر تناقض مقاوم هستند، به عنوان منطق‌های
که در برابر تناقض مقاوم هستند، به عنوان منطق‌های فراسازگار شناخته می‌شوند. تناقض‌گرایانی که نمی‌خواهند بپذیرند هر گزاره‌ای درست است، آزادند که این منطق‌ها را بر منطق‌های سنتی و جنجالی ترجیح دهند. گراهام پریست تناقض‌گرایی را دیدگاهی تعریف می‌کند که معتقد است تناقض‌های واقعی وجود دارند. جی‌سی بیل یکی دیگر از طرفداران این نظریه است؛ موضع او با موضع پریست در دفاع از انقباض‌گرایی سازنده (روش‌شناختی) در مورد گزاره صدق متفاوت است. این اصطلاح توسط گراهام پریست و ریچارد سیلوان ابداع شد.
چوجی ماتسوبارا تولد ۱۸۱۵ - مرگ ۲۰ اکتبر ۱۸۶۵- او در اواخر دوره ادو، عضو شینسنگومی، (رهبر دسته چهارم، مربی جوجیتسو) بود. نام او همچنین با نام‌های «تاداجی» یا «تاداشی» شناخته می‌شود. تخلص ادبی او ریوچوسای است. ماتسوبارا چوجی یک رزمی‌کار سکیگوچی-ریو جوجیتسو، کاپیتان دسته چهارم و مربی جوجیتسو است. قبل از پیوستن به هنرهای رزمی، او چنان استادی بود که حتی دوجوی خودش را باز کرده بود، بنابراین هیچ‌کس نمی‌توانست در مبارزه نزدیک یا گلاویزی با او برابری کند. او همچنین در شمشیرزنی مهارت داشت و به دلیل ظاهرش به او لقب
در شمشیرزنی مهارت داشت و به دلیل ظاهرش به او لقب «بنکی زمان حاضر» داده بودند. (بر طبق یک نظریه او در ۱ سپتامبر ۱۸۶۵ بر اثر بیماری در کیوتو درگذشت اما نظریه‌های مختلفی در مورد علت مرگ وجود دارد. او ۳۱ سال سن داشت) در مورد مرگ ماتسوبارا، کان شیموزاوا داستانی با عنوان «میبو شینجو» در "شینسنگومی مونوگاتاری" نوشت. طبق این داستان، اندکی پس از آنکه ماتسوبارا رئیس واحد چهارم و مربی جودو شد، مشخص شد که ماتسوبارا معشوقه‌ای (همسر رونینی که او به قتل رسانده بود) را در نزدیکی پادگان نگهداری می‌کرد و هنگامی که توشیزو
نزدیکی پادگان نگهداری می‌کرد و هنگامی که توشیزو هیجیکاتا او را به خاطر این حادثه سرزنش کرد، ماتسوبارا به عنوان یک عضو ارشد احساس مسئولیت کرد و خودکشی کرد.
رابطه‌گرایی در فلسفه، هر موضع نظری است که به ماهیت رابطه‌ای اشیا اهمیت می‌دهد. از نظر رابطه‌گرایی، چیزها فقط به‌عنوان موجودیت‌های رابطه‌ای وجود دارند و عمل می‌کنند. رابطه‌گرایی و نظریه فلسفی. رابطه‌گرایی در گسترده‌ترین معنا به هر نظام فکری اطلاق می‌شود که به ماهیت رابطه‌ای واقعیت اهمیت می‌دهد. در معنای محدودتر و فلسفی‌تر آن، همانطور که توسط فیلسوف هندی جوزف کایپاییل و دیگران مطرح شده است، رابطه‌گرایی به نظریه واقعیتی اشاره دارد که وجود، ماهیت و معنای چیزها را بر اساس رابطه یا پیوستگی آن‌ها تفسیر می‌کند. در
بر اساس رابطه یا پیوستگی آن‌ها تفسیر می‌کند. در دیدگاه رابطه‌گرایانه، چیزها نه موجودیت‌های مستقل و نه رویدادهای مبهم، بلکه جزئیات رابطه‌ای هستند. جزئیات ذاتاً رابطه‌ای هستند، زیرا از نظر هستی‌شناختی در شکل‌گیری و کنش خود پذیرای سایر جزئیات هستند. جزئیات رابطه‌ای در دیدگاه رابطه‌گرایانه، اجزای نهایی واقعیت هستند. رابطه‌گرایی و نظریه فضا و زمان. در مباحث مربوط به فضازمان، نام رابطه‌گرایی (یا نسبت‌گرایی) به مفهوم رابطه‌گرایانه گوتفریت لایبنیتس از فضا و زمان در مقابل دیدگاه‌های جوهرگرایانه نیوتن اشاره دارد. بر
مقابل دیدگاه‌های جوهرگرایانه نیوتن اشاره دارد. بر اساس ذات‌گرایی نیوتن، فضا و زمان موجودیت‌های مستقلی هستند که مستقل از اشیاء وجود دارند. از سوی دیگر، رابطه‌گرایی لایبنیتس، فضا و زمان را به‌عنوان سیستم‌هایی از روابط توصیف می‌کند که بین اشیاء وجود دارند. به طور کلی در فیزیک و فلسفه یک نظریه رابطه‌ای چارچوبی برای درک واقعیت یا یک سیستم فیزیکی است به گونه‌ای که موقعیت‌ها و سایر ویژگی‌های اشیاء فقط نسبت به سایر اشیاء معنادار باشند. در نظریه فضازمان رابطه‌ای، فضا وجود ندارد مگر اینکه اشیاء در آن باشند؛ و زمان
وجود ندارد مگر اینکه اشیاء در آن باشند؛ و زمان نیز بدون رویدادها وجود ندارد. دیدگاه رابطه‌ای بیان می‌کند که فضا در اشیاء محصور شده است و یک شیء در درون خود، روابطی را با اشیاء دیگر نشان می‌دهد. فضا را می‌توان از طریق روابط بین اشیایی که در آن قرار دارد و با در نظر گرفتن تغییرات آن‌ها در طول زمان تعریف کرد. این یک جایگزین برای یک نظریه مطلق است که در آن فضا مستقل از هر جسمی که می‌تواند در آن غوطه‌ور شود، وجود دارد. دیدگاه رابطه‌ای در فیزیک توسط لایبنیتس و ارنست ماخ مطرح شد. توسط ایزاک نیوتن در توصیف موفقش
ماخ مطرح شد. توسط ایزاک نیوتن در توصیف موفقش از فیزیک کلاسیک رد شد. اگرچه آلبرت انیشتین تحت تأثیر اصل ماخ قرار گرفت، اما آن را به‌طور کامل در نظریه نسبیت عام خود لحاظ نکرد. تلاش‌های متعددی برای تدوین یک نظریه کامل ماخ انجام شده است، اما اکثر فیزیک‌دانان معتقدند که هیچ‌کدام تاکنون موفق نشده‌اند. برای مثال به نظریه برانس دیکی مراجعه کنید. مکانیک کوانتومی رابطه‌ای و رویکرد رابطه‌ای به فیزیک کوانتومی، در قیاس با نسبیت خاص فضا و زمان انیشتین، به‌طور مستقل توسعه یافته‌اند. فیزیک‌دانان رابطه‌گرا مانند جان سی.
یافته‌اند. فیزیک‌دانان رابطه‌گرا مانند جان سی. بایز و کارلو روولی نظریه ریسمان، نظریه پیشرو در وحدت گرانش و مکانیک کوانتومی را به‌دلیل حفظ فضای مطلق مورد انتقاد قرار داده‌اند. برخی، نظریه در حال توسعه گرانش، یعنی گرانش کوانتومی حلقه‌ای را به دلیل «بی‌زمینه بودن» آن ترجیح می‌دهند. رابطه‌گرایی و نظریه رنگ. آن‌طور که جاناتان کوهن و دیگران از آن دفاع می‌کنند، رابطه‌گرایی در تئوری رنگ به‌معنای این دیدگاه است که رنگ‌های یک شیء تا حدی بر اساس روابط با ادراک‌کننده شکل می‌گیرند. از سوی دیگر یک دیدگاه ضدرابطه‌گرایی
شکل می‌گیرند. از سوی دیگر یک دیدگاه ضدرابطه‌گرایی در مورد رنگ اصرار دارد که رنگ‌ها وابسته به شیء هستند. رابطه‌گرایی و نظریه جامعه‌شناسی. در جامعه‌شناسی رابطه‌ای، رابطه‌گرایی اغلب در تضاد با ذات‌گرایی قرار می‌گیرد. درحالی‌که ذات‌گرایی تمایل دارد افراد را موجوداتی خودکفا و قادر به تعامل اجتماعی ببیند، رابطه‌گرایی بر اعمال اجتماعی انسان و زمینه‌های تعاملی و روابط متقابل فرد تأکید می‌کند. گئورگ زیمل از نظر روش‌شناسی یک رابطه‌گرا بود، زیرا بیشتر به تعاملات بین افراد علاقه‌مند بود تا ویژگی‌های جوهری فرد.
نیکولا جنتیله (تلفظ ایتالیایی: [niˈkɔːla dʒenˈtiːle]؛ ۱۲ ژوئن ۱۸۸۵ - ۶ نوامبر ۱۹۶۶) که با نام نیک جنتیله نیز شناخته می‌شد، یک مافیوزوی سیسیلی و چهره جنایت سازمان‌یافته در نیویورک سیتی در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ بود. او همچنین به خاطر انتشار خاطراتش شناخته می‌شود که با نقض قوانین مافیایی معروف به "اومرتا" ، جزئیات زیادی از دنیای زیرزمینی سیسیل و آمریکا را فاش می‌کرد. جنتیله در سیکولیانا ، روستایی کوچک در ساحل جنوبی سیسیل در استان آگریجنتو ، متولد شد. او در سال ۱۹۰۳ و در سن ۱۸ سالگی به نیویورک، ایالات متحده
۱۹۰۳ و در سن ۱۸ سالگی به نیویورک، ایالات متحده مهاجرت کرد. جنتیله در سال ۱۹۳۷، در حالی که با وثیقه ۱۵٫۰۰۰ دلاری پس از دستگیری به جرم قاچاق هروئین آزاد بود، از کشور گریخت و به سیسیل بازگشت تا رئیس مافیای سیسیل شود. در ایالات متحده، او را با نام «نیک» و در سیسیل با نام «زو کولا» (عمو کولا) می‌شناختند. ورود به ایالات متحده. جنتیله در سال ۱۹۰۳ به ایالات متحده مهاجرت کرد و خیلی زود با گروه "دست سیاه" در اوایل قرن بیستم ارتباط برقرار نمود. او به یکی از رهبران مافیای اولیه آمریکا تبدیل شد و بعدها به عنوان مشاور
اولیه آمریکا تبدیل شد و بعدها به عنوان مشاور نزدیک گانگسترهای نیویورک از اوایل قرن بیستم تا جنگ کاستلاماریز و تشکیل پنج خانواده نیویورک تحت رهبری چارلز "لاکی" لوچیانو در سال ۱۹۳۱ فعالیت کرد. جنتیله به عنوان میانجی و حل کننده مشکلات (معروف به مساجرو یا جایگزین) در سراسر کشور سفر می‌کرد و پیام‌ها بین خانواده‌های جنایتکار را منتقل و اختلافات را حل می‌نمود. او عضو خانواده مافیای نیویورک تحت رهبری وینسنت منگانو و جو بیوندو شد که بعدها به خانواده گامبینو معروف شد. دوره ممنوعیت الکل. در دوران ممنوعیت الکل، جنتیله
دوره ممنوعیت الکل. در دوران ممنوعیت الکل، جنتیله به طور مختصر به عنوان رهبر باندهای جنایی در کانزاس‌سیتی، کلیولند و پیتسبرگ در قاچاق مشروبات الکلی فعالیت داشت. در سال ۱۹۲۰، رقیب او در کلیولند، رئیس مافیا جوزف "بیگ جو" لوناردو، تلاشی برای ترور او انجام داد. بازگشت به سیسیل و نیویورک. جنتیله پس از این حادثه به سیسیل رفت، اما پیش از آن با متحدان نیویورکی خود ملاقات کرد. او علیه روسای مافیای نیویورک، سالواتوره "توتو" دآکویلا و امبرتو والنتی موضع گرفت و از جو "جو د باس" ماسریا در تلاش برای کنترل خانواده جنایی
د باس" ماسریا در تلاش برای کنترل خانواده جنایی مورلو حمایت کرد. پس از چند ماه اقامت در سیسیل، جنتیله به ایالات متحده بازگشت. مائورو و والنتی در سال ۱۹۲۲ توسط نیروهای ماسریا کشته شدند که به درگیری‌ها پایان داد و ماسریا را به یکی از روسای برتر مافیا در نیویورک تبدیل کرد. جنتیله فعالیت جنایی خود را در نیویورک ادامه داد و این بار با گروه چارلز "لاکی" لوچیانو متحد شد. فعالیت در قاچاق مواد مخدر. جنتیله در عملیات مواد مخدر لوچیانو مشارکت داشت. او در سال ۱۹۳۷ در نیواورلئان به اتهام مواد مخدر دستگیر شد، اما به محض
به اتهام مواد مخدر دستگیر شد، اما به محض آزادی با وثیقه ۱۵٬۰۰۰ دلاری از کشور گریخت و به سیسیل بازگشت. بازگشت به سیسیل. در سیسیل، او ابتدا در پالرمو ساکن شد و یک مغازه پارچه فروشی راه انداخت. در سال ۱۹۴۳ و به دنبال بمباران‌ها، به روستای همسرش در رافادالی نزدیک آگریجنتو نقل مکان کرد. جنتیله به موقعیت بالایی در مافیای سیسیل دست یافت. نفوذ او پس از اشغال سیسیل توسط متفقین در سال ۱۹۴۳ (عملیات هاسکی) افزایش یافت، چرا که به ارتش در ایجاد دولت غیرنظامی کمک کرد. جنتیله در جنبش جدایی‌طلبان سیسیلی و فعالیت‌های
جنتیله در جنبش جدایی‌طلبان سیسیلی و فعالیت‌های اطلاعاتی نیز مشارکت داشت. او ادعا کرد که مکس برود، عامل ویژه آمریکایی، از او خواسته تا از سلطنت در همه‌پرسی ۲ ژوئن ۱۹۴۶ حمایت کند. بعدها او به حامی مهمی برای سیاستمداران حزب دموکرات مسیحی تبدیل شد. همکاری با لوچیانو. وقتی لوچیانو در سال ۱۹۴۶ به ایتالیا فرستاده شد، دوباره با جنتیله در سازماندهی مسیرهای قاچاق مواد مخدر به آمریکا همکاری کرد. جنتیله ارتباطات خوبی با قاچاقچیان معروف مواد مخدر در سیسیل داشت. او در سال ۱۹۴۹ با جو بیوندو، گانگستر نیویورکی که بر ترافیک
۱۹۴۹ با جو بیوندو، گانگستر نیویورکی که بر ترافیک هروئین خانواده گامبینو نظارت می‌کرد، ملاقات نمود. فعالیت‌های اطلاعاتی. در دهه ۱۹۶۰، جنتیله اطلاعاتی را از طریق روزنامه‌نگار لئونید کولوسوف به کاگ‌ب داد. او از وجود "پلانو سولو"، طرحی برای کودتای ضدکمونیستی در ایتالیا در سال ۱۹۶۴ با مشارکت سازمان اطلاعات ایتالیا، نیروهای کارابینیری و سیا، پرده برداشت. خاطرات. در سال ۱۹۶۳، جنتیله با کمک فلیچه چیلانتی، روزنامه‌نگار ایتالیایی، خاطرات خود با عنوان "زندگی یک کاپومافیا" را نوشت. این کتاب سازمان داخلی مافیا را توصیف
را نوشت. این کتاب سازمان داخلی مافیا را توصیف می‌کرد و جنتیله در آن صراحتاً درباره ارتباطات خود با سیاستمداران صحبت کرده بود. خاطرات جنتیله توسط اف‌بی‌آی برای تأیید اطلاعات جو والاچی، گانگستر سابق که به خبرچین دولت تبدیل شده بود، استفاده شد. والاچی صحت اطلاعات کتاب را تأیید کرد. پایان زندگی. همقطاران مافیایی جنتیله از صداقت او خوششان نیامد و او را به مرگ محکوم کردند، اما طبق گفته آنتونیو کالدرونه، خانواده مافیای کاتانیا از اجرای حکم خودداری کردند. جنتیله در پایان عمرش به موجودی رقت‌انگیز تبدیل شده بود که
پایان عمرش به موجودی رقت‌انگیز تبدیل شده بود که فقط از طریق کمک همسایه‌ها زنده می‌ماند. جنتیله در ۶ نوامبر ۱۹۶۶ در سن ۸۱ سالگی درگذشت.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42047749&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-06-05T23:40:09Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Roozitaa&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;ابرابزار&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42048012&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; موئه‌یو کن ، رمانی ژاپنی از نویسنده ریوتارو شیبا است. این فیلم زندگی توشیزو هیجیکاتا، یکی از اعضای شینسنگومی، فعال در ژاپن را در طول
یکی از اعضای شینسنگومی، فعال در ژاپن را در طول باکوماتسو (پایان شوگون‌سالاری توکوگاوا) نمایش می‌دهد. رمان. مورخ ژاپنی ناریتا ریوئیچی ، که از نزدیک رابطه بین آثار شیبا و ایدئولوژی پس از جنگ را مشاهده کرده است، در مورد شینسنگومی در "موئه‌یو کن" چنین می‌گوید: در حالی که شینسنگومی به‌طور سنتی به عنوان یک گروه قاتل که به شدت ایدئولوژیک و خصمانه با جناح ضد خارجی بودند، به تصویر کشیده شده است، در رمان "موئه‌یو کن" آنها به عنوان یک گروه "ستیزه‌جو" ایجاد شده توسط توشیزو هیجیکاتا به تصویر کشیده شده‌اند، که نظریه‌های
هیجیکاتا به تصویر کشیده شده‌اند، که نظریه‌های سازمانی داشتند و فاصله خود را از "امور ملی" حفظ می‌کردند. هیجیکاتا هیچ علاقه‌ای به "استدلال‌های پوچ" نداشت و گفته می‌شود که معتقد بود تبدیل شینسنگومی به "قوی‌ترین سازمان جهان" "تنها راه بیان ایده‌هایش به جهان" است. اصول عمل شینسنگومی به عنوان درون سازمان توصیف شده است و هیچ معنای سیاسی یا اجتماعی به هر یک از اعمال شینسنگومی نسبت داده نشده است. تا اواسط داستان، شیبا به‌طور کامل هیجیکاتا و شینسنگومی را از گرداب تاریخ دور می‌کند. درگیری‌های داخلی مربوط به نحوه
تاریخ دور می‌کند. درگیری‌های داخلی مربوط به نحوه برخورد با امور سیاسی نیست، بلکه صرفاً اختلافات جناحی بین مدارس است و به عنوان مشکلات درون سازمانی به تصویر کشیده می‌شود. در اواخر داستان، احیای میجی به عنوان یک انقلاب (آنچه شیبا در ابتدا می‌خواست به تصویر بکشد) توصیف می‌شود، اما اگرچه به عنوان زمینه‌ای برای تضاد بین کوندو ایسامی و هیجیکاتا عمل می‌کند، اما او فراتر از آن نمی‌رود. این احتمالاً نتیجه ارزیابی قوی شیبا است که شینسنگومی در مدرن‌سازی ژاپن نقشی نداشته است. با وجود این برخورد بی‌طرفانه، او با شیوه
است. با وجود این برخورد بی‌طرفانه، او با شیوه زندگی هیجیکاتا که هیچ علاقه‌ای به سیاست ندارد و صرفاً بر اساس اصول خود زندگی می‌کند، همدردی می‌کند و کوندو و دیگران را که اقدامات سیاسی انجام می‌دهند، حتی اگر نابالغ باشند، مورد انتقاد قرار می‌دهد. این شیوهٔ تصویرسازی به عنوان «ذهنیت زمان جنگ» تفسیر می‌شود و حس فاصلهٔ شیبا از سیاست، که فصل سیاسی پیمان امنیتی ۱۹۶۰ را تجربه کرده بود، با خلق هیجیکاتا مرتبط است. شخصیت‌های اصلی. توشیزو هیجیکاتا. شخصیت اصلی این اثر. معاون رئیس شینسنگومی. پسر یک کشاورز ثروتمند در
معاون رئیس شینسنگومی. پسر یک کشاورز ثروتمند در روستای ایشیدا، ناحیه تاما، ولایت موساشی (هینو، توکیو بخشی از توکیوی امروزی)، او یک نام خانوادگی مخفی هیجیکاتاً دارد که از اجدادش به او رسیده است و نام واقعی او «یوشیتویو» است. او شبیه یک بازیگر به نظر می‌رسد، اما مهارت‌های شمشیرزنی او در مدرسه شمشیرزنی دوجوی تننن ریشین-ریو، شیئیکان، جایی که شوهر خواهرش ساتو هیکوگورو مسئول مدیریت آن است، شناخته شده است. او همچنین این مهارت را دارد که ضمن سفر به اطراف و فروش دارویی برای شکستگی و رگ به رگ شدن به نام پودر ایشیدا
برای شکستگی و رگ به رگ شدن به نام پودر ایشیدا سنتی خانواده، از مدرسه‌های شمشیرزنی اطراف بازدید کند و تکنیک‌هایی را از مدارس دیگر بیاموزد. در پاسخ به استخدام رونین/روشی توسط شوگون‌سالاری، او به همراه اعضای شیئیکان به کیوتو رفت، اما به دلیل یک اتفاق عجیب، او در نهایت شینسنگومی، یک نیروی شبه‌پلیسی مسلح تحت فرماندهی قلمرو آیزو که حافظ شهر کیوتو بود، را تشکیل داد. او استعداد خارق‌العاده‌ای در سازماندهی از خود نشان داد و شینسنگومی را به قوی‌ترین گروه مسلح در پایان دوره ادو تبدیل کرد و به عنوان «معاون فرمانده
دوره ادو تبدیل کرد و به عنوان «معاون فرمانده شیطانی»، متعصبان ضد خارجی را از ترس به لرزه درآورد. او که از تبار سامورایی معمولی نبود، آرمان روشنی از آنچه یک سامورایی باید باشد، داشت و از آنجایی که زادگاهش تاما یک تنریو و زادگاه جنگجویان باندو (منطقه کانتو) بود که به خاطر جسارتشان در جنگ گنپی شناخته می‌شدند، این را به عقیده شخصی خود تبدیل کرد که به راحتی جان خود را در مقابل آن آرمان فدا کند. او خود را صنعتگری بدون ایدئولوژی یا دغدغه‌ای برای کشور می‌دانست، اما شینسنگومی را به بزرگ‌ترین جنگجویان ژاپن تبدیل کرد
شینسنگومی را به بزرگ‌ترین جنگجویان ژاپن تبدیل کرد و مرام آهنین خود را در شمشیر محبوبش، ایزومینوکامی کانه‌سادا ()، جای داد و معتقد بود که مانند شمشیری که صرفاً برای بریدن مردم ساخته شده و هیچ هدف دیگری در وجودش نیست، یک سامورایی باید با وقار و با صداقت، بدون استدلال‌های کوچک زندگی کند. به همین دلیل، او حتی کوچک‌ترین اختلال در نظم سپاه را تحمل نمی‌کرد و سربازان خود را به این قانون سخت پایبند می‌کرد که هرگونه تخلف از نظم سپاه با مرگ فوری مجازات می‌شود و آنها را با ترس و وحشت هدایت می‌کرد. او همچنین استعداد
را با ترس و وحشت هدایت می‌کرد. او همچنین استعداد طبیعی در استراتژی نظامی داشت و با این فلسفه که سربازان همیشه باید اول حمله کنند، فرماندهی ماهرانه‌ای را اعمال می‌کرد و در طول جنگ بوشین مشکلات زیادی برای ارتش امپراتوری ایجاد کرد. او همچنین همزمان با نبرد توبا-فوشیمی شروع به مطالعه علوم نظامی غربی کرد و سرعت درک او میسیونرهای نظامی فرانسه در ژاپن (۶۸–۱۸۶۷) را که از ارتش شوگون‌سالاری حمایت می‌کردند، تحت تأثیر قرار داد و مربی توپخانه ژول برونت گفت: «امپراتور فرانسه (ناپلئون سوم) یکی مانند او را می‌خواهد.» از
(ناپلئون سوم) یکی مانند او را می‌خواهد.» از سوی دیگر، او مخفیانه از سرودن هایکو با نام مستعار «تویوتاما» لذت می‌برد، اما در آن مهارت خاصی نداشت، زیرا از کلمات معمولی استفاده می‌کرد و با مکث شعر را بیان می‌کرد. پس از فروپاشی شوگون‌سالاری، او از تسلیم شدن امتناع ورزید و در طول جنگ بوشین به عنوان ژنرال در شمال ژاپن جنگید و با فرماندهی ماهرانه سربازان خود با نیروهای دولتی بازی کرد. پس از تأسیس جمهوری ازو، او به عنوان مسئول پیاده‌نظام منصوب شد و به عنوان تنها ژنرال دولت هاکوداته که هرگز در هیچ نبردی شکست نخورده
دولت هاکوداته که هرگز در هیچ نبردی شکست نخورده بود، برای خود نامی دست و پا کرد، اما در نبرد گوریوکاکو کشته شد. کوندو ایسامی. رئیس شینسنگومی. کوندو در یک خانواده کشاورز ثروتمند در روستای کامیشیوارا، ناحیه تاما متولد شد و از سنین پایین در دوجوی خانوادگی کوندو، رئیس مدرسه تننن ریشین-ریو، شمشیربازی آموخت و بعداً به دلیل مهارت‌هایش توسط صاحب دوجو (سالن آموزش شمشیرزنی)، کوندو شوسوکه ، به فرزندی پذیرفته شد. او با توشیزو آشنا شد که از طریق شوهر خواهر او به دوجو رفت و آمد می‌کرد و اگرچه شخصیت‌های کاملاً متفاوتی