payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قبلی را اصلاح کرده و پایان دیگری به رمان اضافه می‌کند که در کلمات خود شراینر به علاوه خلاصه‌ای از همسرش ارائه شده است. «از انسان به انسان یا شاید فقط» به گفته شراینر محبوب‌ترین رمان او بود. از بررسی محدودیت‌های زنان سفیدپوست در زندگی خانگی در دوران استعماری آفریقای جنوبی، رمان در نهایت به گنجاندن زنان و دختران سیاه‌پوست می‌پردازد که حضورشان به تدریج به تلاش شخصیت اصلی برای بازآفرینی خود و آموزش فرزندانش در مقابل نژادپرستی و تبعیض جنسی دوران کمک می‌کند. زندگی‌نامه. کارل شومن، یک مورخ و کارشناس در مورد
زندگی‌نامه. کارل شومن، یک مورخ و کارشناس در مورد شراینر در آفریقای جنوبی، نوشت که او در زمینهٔ آفریقای جنوبی یک چهرهٔ برجسته بود. او الگوی اساسی زندگی او را به شرح زیر خلاصه می‌کند و به دوره‌هایی از زندگی خارج از کشورش اشاره می‌کند: اوایل زندگی. اولیو امیلی آلبرتینا شراینر نهمین از دوازده فرزند زوجی مبلغ مذهبی بود که در ایستگاه انجمن میسیونری وسلیان در ویتبرگن در کیپ شرقی، نزدیک هیرشل در آفریقای جنوبی به دنیا آمد. والدین او، گوتلوب شراینر و ربکا (نام خانوادگی لیندال)، در سال ۱۸۳۷ در انگلستان ازدواج کردند.
لیندال)، در سال ۱۸۳۷ در انگلستان ازدواج کردند. او به نام سه برادر بزرگ‌تر خود، الیور (۱۸۴۸–۱۸۵۴)، آلبرت (۱۸۴۳–۱۸۴۳) و امیل (۱۸۵۲–۱۸۵۲)، که همگی قبل از تولد او درگذشتند، نامگذاری شد. کودکی او سخت بود: پدرش مهربان و ملایم بود، اما بی‌عملکردی او منجر به مشکلاتی برای خانواده شد. اما مادرش ربکا مصمم بود که همان محدودیت‌ها و خودانضباطی‌هایی که بخشی از تربیت او بود را به فرزندانش آموزش دهد. اولیو تقریباً تمام آموزش ابتدایی خود را از مادرش دریافت کرد که بسیار اهل مطالعه و با استعداد بود. برادر بزرگتر او، فردریک
مطالعه و با استعداد بود. برادر بزرگتر او، فردریک ساموئل (۱۸۴۱–۱۹۰۱)، دارای مدرک BA از دانشگاه لندن بود و در سال ۱۸۷۷ کالج جدیدی در ایست‌بورن تأسیس کرد. او تا اواخر سال ۱۸۹۷ به عنوان مدیر مدرسه باقی ماند، اما تا سال ۱۹۰۱ به اداره مدرسه ابتدایی ادامه داد. او در سال ۱۹۰۱ در هتل گراند در ایست‌بورن درگذشت و در آن شهر به خاک سپرده شد.
ماریان کلیوز دایموند (زاده ۱۱ نوامبر ۱۹۲۶ – درگذشته ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۷) یک عصب‌شناس آمریکایی بود. او و تیمش اولین کسانی بودند که شواهدی را منتشر کردند که نشان می‌داد مغز می‌تواند با تجربه، تغییر کند و با فعالیت فکری بهبود یابد، چیزی که امروزه نوروپلاستیسیته نامیده می‌شود. او استاد آناتومی در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی بود. تحقیقات دایموند بر روی مغز آلبرت انیشتین به درک نقش سلول‌های گلیال در مغز کمک کرد. سایر تحقیقات منتشر شده او به بررسی تفاوت‌های بین قشر مغز موش‌های صحرایی نر و ماده، ارتباط بین تفکر مثبت و
موش‌های صحرایی نر و ماده، ارتباط بین تفکر مثبت و سلامت، ایمنی و نقش زنان در علم پرداختند. اوایل زندگی و تحصیل. او در گلندیل، کالیفرنیا، به دنیا آمد و ششمین و آخرین فرزند خانواده مونتاگو کلیوز و رزا ماریان وامفلر کلیوز بود. پدرش یک پزشک انگلیسی و مادرش معلم زبان لاتین در دبیرستان برکلی بود. دایموند در لا کرسنتا بزرگ شد و به همراه خواهر و برادرهایش در مدارس نزدیک خانه تحصیل کرد: مدرسه ابتدایی لا کرسنتا، مدرسه راهنمایی کلارک و دبیرستان گلندیل. قبل از رفتن به دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، در کالج اجتماعی گلندیل
دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، در کالج اجتماعی گلندیل تحصیل کرد. او در برکلی تنیس بازی می‌کرد و موفق به دریافت نشان ورزشی شد. در سال ۱۹۴۸، دایموند مدرک کارشناسی خود را از برکلی دریافت کرد. او پس از فارغ‌التحصیلی، یک تابستان را در دانشگاه اسلو گذراند. هنگامی که برای تحصیلات تکمیلی به برکلی بازگشت، اولین دانشجوی زن در دپارتمان آناتومی شد. پایان‌نامه دکترای او در زمینه آناتومی انسان با عنوان «روابط عملکردی هیپوتالاموس و نوروهیپوفیز» بود و در سال ۱۹۵۳ منتشر شد. در حالی که برای مدرک دکترای خود مطالعه می‌کرد، شروع به
که برای مدرک دکترای خود مطالعه می‌کرد، شروع به تدریس نمود، علاقه‌ای که تا دهه‌های هشتاد سالگی‌اش ادامه یافت. فعالیت‌های آکادمیک و علمی. در طول ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۳ او به عنوان دستیار پژوهشی در دانشگاه هاروارد کار کرد. او اولین معلم زن در دانشگاه کرنل بود که از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۸ به تدریس زیست‌شناسی انسان و آناتومی تطبیقی پرداخت. در سال ۱۹۶۰ با عنوان مدرس به دانشگاه کالیفرنیا، برکلی بازگشت. در نقش خود به عنوان نوروآناتومیست، به یک پروژه تحقیقاتی در حال انجام با روان‌شناسان دیوید کرچ، مارک روزنزویگ و شیمیدان ادوارد
دیوید کرچ، مارک روزنزویگ و شیمیدان ادوارد بنت پیوست. تا سال ۱۹۶۴، این گروه اولین شواهد از تغییرپذیری (پلاستیسیته) در قشر مغز پستانداران را از طریق اندازه‌گیری‌های آناتومیک به دست آوردند. دانشگاه کالیفرنیا، برکلی در سال ۱۹۶۵ از دایموند دعوت کرد تا به عنوان استادیار مشغول به کار شود. او بعدها به درجه استاد تمام ارتقا یافت و در نهایت تا زمان مرگش در سال ۲۰۱۷ به عنوان استاد بازنشسته (امریتوس) فعالیت کرد. در سال ۱۹۸۴، دایموند و همکارانش به بافت کافی از مغز آلبرت اینشتین دسترسی پیدا کردند تا اولین تحلیل را روی
اینشتین دسترسی پیدا کردند تا اولین تحلیل را روی آن انجام دهند و سپس تحقیقات خود را منتشر کنند. مقاله سال ۱۹۸۵ با عنوان «در مورد مغز یک دانشمند: آلبرت اینشتین» بحث‌هایی را در محافل علمی دربارهٔ نقش سلول‌های گلیال ایجاد کرد. با این حال، این تحقیق همچنین باعث ایجاد علاقهٔ جدیدی به نوروگلیا شد. درس‌های او در زمینه زیست‌شناسی تلفیقی (Integrative Biology) در یوتیوب در سال ۲۰۱۰ دومین دوره دانشگاهی محبوب در جهان بودند. مشارکت‌ها در نوروپلاستیسیته. ماریان دایموند یک پیشگام در علوم اعصاب آناتومیک بود که مشارکت‌های
پیشگام در علوم اعصاب آناتومیک بود که مشارکت‌های علمی بزرگ او برای همیشه نگاه ما به مغز انسان تغییر داد. دایموند در اوایل دهه ۱۹۶۰ اولین شواهد علمی از نوروپلاستیسیته (انعطاف‌پذیری عصبی) آناتومیک را ارائه کرد. در آن زمان، اجماع علمی بر این بود که ماهیت مغز شما ژنتیکی، تغییرناپذیر و ثابت است. دایموند نشان داد که اجزای ساختاری قشر مغز می‌توانند در هر سنی، از دوران پیش از تولد تا سنین بسیار بالا، تحت تأثیر محیط‌های غنی یا فقیر تغییر کنند. آزمایش اولیه آناتومیک او و آزمایش‌های تکرارشونده‌اش روی موش‌های جوان نشان
و آزمایش‌های تکرارشونده‌اش روی موش‌های جوان نشان داد که قشر مغز موش‌هایی که در محیط غنی قرار داشتند، ۶٪ ضخیم‌تر از قشر مغز موش‌هایی بود که در محیط فقیر، پرورش یافته بودند. این تفاوت بر اساس تجربیات مختلف زندگی اولیه ایجاد شدند. یک قشر مغز پرورش یافته ظرفیت یادگیری بیشتری نشان می‌دهد، در حالی که یک قشر مغز پرورش نیافته ظرفیت یادگیری کمتری دارد. این نتایج که پارادایم‌ها را تغییر دادند و در سال ۱۹۶۴ منتشر شدند، به راه‌اندازی علوم اعصاب مدرن کمک کردند. دایموند نشان داد که آرایش ساختاری قشر مغز در مردان و زنان
نشان داد که آرایش ساختاری قشر مغز در مردان و زنان به‌طور قابل توجهی متفاوت است و می‌تواند در غیاب هورمون‌های استروئیدی جنسی تغییر کند. تیم تحقیقاتی او همچنین نشان داد که قشر مغز پیشانی-جانبی-پشتی (دورسال لترال) در موش‌های دچارِ نقص ایمنی، به‌طور دوطرفه دچار کمبود است و این وضعیت می‌تواند با پیوند تیموس بهبود یابد. در انسان‌ها، تحریک شناختی باعث افزایش لنفوسیت‌های T مثبت CD4 در گردش می‌شود، که این ایده را تقویت می‌کند که ایمنی می‌تواند به‌طور ارادی تعدیل شود، به عبارت دیگر، تفکر مثبت می‌تواند بر سیستم ایمنی
به عبارت دیگر، تفکر مثبت می‌تواند بر سیستم ایمنی تأثیر بگذارد.
تیکوا آلپر (۲۲ ژانویه ۱۹۰۹ – ۲ فوریه ۱۹۹۵) به عنوان فیزیکدان آموزش دید و به یک رادیوبیولوژیست برجسته تبدیل شد. در میان بسیاری از ابتکارات و اکتشافات دیگر، او از اولین کسانی بود که شواهدی پیدا کرد که نشان می‌داد عامل عفونی در اسکرپی حاوی اسید نوکلئیک نیست: یک یافته که در درک توسعه نظریه پریون نقش مهمی داشت. او مدیر واحد تجربی رادیوپاتولوژی MRC در بیمارستان همرسمیت، لندن، انگلستان، از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۴ بود. اوایل زندگی و حرفه. تیکوا آلپر در آفریقای جنوبی به دنیا آمد، کوچک‌ترین از چهار دختر خانواده‌ای از
به دنیا آمد، کوچک‌ترین از چهار دختر خانواده‌ای از پناهندگان یهودی از روسیه. در دوران مدرسه در دبیرستان دخترانه دوربان، او به عنوان «دختر باهوش‌ترین که تا به حال به این مدرسه رفته است» توصیف شد، و یک سال زودتر با افتخار فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۱۹۲۹ با افتخار در رشته فیزیک از دانشگاه کیپ‌تاون فارغ‌التحصیل شد و سپس در سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۲ در برلین با فیزیکدان هسته‌ای لیزه مایتنر تحصیل کرد و در سال ۱۹۳۳ مقاله‌ای برنده جایزه در مورد پرتوهای دلتا تولید شده توسط ذرات آلفا منتشر کرد. در سال ۱۹۳۲، او به آفریقای
ذرات آلفا منتشر کرد. در سال ۱۹۳۲، او به آفریقای جنوبی بازگشت تا با باکتری‌شناس مشهور، مکس استرن، ازدواج کند. او مخترع مؤثرترین واکسن دام برای سیاه زخم بود. او نام خانوادگی خود را در طول ازدواج حفظ کرد. به دلیل اینکه زنان متأهل در آن زمان اجازه کار در دانشگاه را نداشتند، تیکوا و مکس یک آزمایشگاه خانگی تأسیس کردند که در آن با هم کار می‌کردند. پسرانشان، جاناتان و مایکل، به ترتیب در سال‌های ۱۹۳۵ و ۱۹۳۶ به دنیا آمدند. از آن زمان به بعد، تیکوا آلپر تقاضاهای مادری (جاناتان با ناشنوایی عمیق به دنیا آمد)، ازدواج و
(جاناتان با ناشنوایی عمیق به دنیا آمد)، ازدواج و حرفه‌ای را ترکیب کرد. این شامل دوره‌های قبل و بعد از جنگ در انگلستان بود، جایی که او با رادیوبیولوژیست پیشگام، داگلاس لی، کار کرد. در طی ده سال از سال ۱۹۳۷، تیکوا آلپر دوباره آموزش دید و سپس به عنوان معلم ناشنوایان نیز کار کرد. آموزش فیزیک و مهارت‌های فنی او در تحقیقات منتشر شده‌اش در مورد قابل مشاهده کردن آرتیکولاسیون گفتار، برای استفاده در آموزش گفتار به کودکان ناشنوا، مشهود بود. او در سال ۱۹۴۸ به عنوان رئیس بخش بیوفیزیک آزمایشگاه فیزیک ملی آفریقای جنوبی
بخش بیوفیزیک آزمایشگاه فیزیک ملی آفریقای جنوبی منصوب شد. دوران حرفه‌ای پسین. با وجود شهرت علمی روزافزون‌شان، در سال ۱۹۵۱، مکس استرن و تیکوا آلپر به دلیل مخالفت صریح با آپارتاید مجبور به ترک آفریقای جنوبی شدند. تیکوا یک پست تحقیقاتی (بدون حقوق) در آزمایشگاه‌های رادیوبیولوژی MRC در بیمارستان همرسمیت، لندن، به ریاست هال گری که در بازدیدهای قبلی با او ملاقات کرده بود، پیدا کرد. در اینجا، تحقیقات بر روی مکانیزم‌های اثرات تابش بر زیست‌شناسی سلولی متمرکز شد. پیچیدگی‌های اثرات تابش بر انواع مختلف سلول‌ها و تعامل
اثرات تابش بر انواع مختلف سلول‌ها و تعامل آن‌ها با سایر فرآیندهای فیزیولوژیکی و شیمیایی در این زمان شروع به مشخص شدن کردند و این تحقیقات تا دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ ادامه یافت. او از سال ۱۹۶۲ تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۷۴، مدیر واحد رادیوبیولوژی بود. متن کلاسیک او رادیوبیولوژی سلولی در سال ۱۹۷۹ منتشر شد. تیکوا آلپر در دوران بازنشستگی همچنان به فعالیت حرفه‌ای خود ادامه داد و در سن ۸۳ سالگی با سخنرانی‌ای درخشان در انجمن تحقیقات تابش در دالاس، آمریکا به فعالیت خود پایان داد. او در ساریسبری، همپشایر، انگلستان، در
پایان داد. او در ساریسبری، همپشایر، انگلستان، در سال ۱۹۹۵ درگذشت، و همسرش مکس، پسرانش جاناتان و مایکل، شش نوه و سه نتیجه از او باقی ماندند. تحقیقات مربوط به اسکرپی. اسکرپی یک بیماری عفونی کشندهٔ سیستم عصبی گوسفندان است؛ یکی از دسته بیماری‌های بیماری‌های پریونی که می‌توانند گاوان (BSE) و انسان‌ها (کورو، nCJD) را تحت تأثیر قرار دهند. پیش‌تر تصور می‌شد که اسکرپی توسط یک «ویروس کند» ایجاد می‌شود - ویروسی که ممکن است سال‌ها طول بکشد تا به عنوان تغییر در رفتار یا حرکت ظاهر شود. تا اواسط دهه ۱۹۶۰، مشخص شد که
یا حرکت ظاهر شود. تا اواسط دهه ۱۹۶۰، مشخص شد که سلول‌ها تنها می‌توانند از طریق دی‌ان‌ای تکثیر شوند. رادیواکتیویته با «کشتن» DNA تکثیر سلولی را متوقف می‌کند. آلپر دریافت که تابش عامل عفونی در اسکرپی را نمی‌کشد و این نشان می‌دهد که ویروس بعید است که عامل عفونی باشد. عامل عفونی باید کوچک‌تر و ساده‌تر از DNA (ویروسی) باشد. آلپر همچنین دریافت که عامل عفونی در نور فرابنفش فعال باقی می‌ماند. DNA در زیر نور UV غیرفعال است. در عوض، عامل عفونی توسط نور در طول موج ۲۳۷ نانومتر که مختص غیرفعال کردن پلی‌ساکاریدها است،
نانومتر که مختص غیرفعال کردن پلی‌ساکاریدها است، کشته می‌شود. آلپر و همکارانش این ویژگی‌های عامل اسکرپی را گزارش دادند - یافته‌ای که در بسیاری از محافل با تعجب مواجه شد، زیرا به نظر می‌رسید که اصل مرکزی که بیان می‌کند که تکثیر (و به تبع آن رشد بیماری و ویژگی‌های عفونی آن) تنها می‌تواند از طریق DNA انجام شود را نقض می‌کند. با این حال، هنگامی که این یافته‌های تجربی پذیرفته شدند، چندین نظریه برای تطبیق ویژگی‌های خاص عامل اسکرپی توسعه یافتند. امروزه نظریه پذیرفته شده‌ترین نظریه پریون است که یک پروتئین «سرکش» را
شده‌ترین نظریه پریون است که یک پروتئین «سرکش» را به عنوان منبع عفونت می‌داند. با این حال، آلپر نمی‌توانست قبول کند که یک «جهش» پروتئینی عامل بیماری است. اولاً، مطالعات تابش UV او نشان نمی‌داد که عامل یک پروتئین است و دوماً، پریون‌های جدا شده اسکرپی را القا نکردند. نظریه‌های خود او در مورد عامل عفونی در سال‌های پایانی زندگی‌اش توسعه یافتند و داستانی پویا و پیچیده‌تر را پیشنهاد کردند.
غدا علی متولد ۵ مه ۱۹۸۹ دونده لیبیایی است که در دوی ۴۰۰ متر تخصص داشت. غدا علی نماینده تاریخ لیبی در دوران معمر قذافی در المپیک تابستانی ۲۰۰۸ در پکن بود، جایی که او برای دوی ۴۰۰ متر زنان مسابقه داد. او در دور چهارم مقابل شش ورزشکار دیگر از جمله کریستین اوهوروگو از بریتانیای کبیر دوید، که در نهایت قهرمان المپیک در فینال شد. او مسابقه را با ۱۳ ثانیه عقب‌تر از جوآن کودیهی از ایرلند و با کمترین زمان رکورد ۱:۰۶٫۱۹ در آخرین مکان به پایان رساند. علی نتوانست به نیمه نهایی صعود کند، زیرا در مجموع در رده ۵۰ قرار گرفت
نهایی صعود کند، زیرا در مجموع در رده ۵۰ قرار گرفت و کمتر از سه جایگاه اجباری برای دور بعد قرار گرفت.
فاطمه زهرا زموم (زاده ۱۹ ژانویه ۱۹۶۷) نویسنده، فیلم‌ساز و مربی فرانسوی الجزایری است. زندگی‌نامه. زموم در برج منایل در شمال الجزایر در خانواده ای سرشناس که اجداد آن عمر بن زموم و محمد بن زموم هستند به دنیا آمد. پس از حضور در مدرسه هنرهای زیبا در الجزیره (۱۹۸۵–۱۹۸۸)، به پاریس رفت و در سال ۱۹۹۵ در رشته فیلمبرداری و مطالعات سمعی و بصری از سوربن فارغ‌التحصیل شد او زمان خود را بین الجزایر و پاریس تقسیم می‌کند و به دنبال علایق اصلی خود، نقاشی، داستان و سینما است. "زهار" (۲۰۰۹) اولین فیلم بلند زموم است که صحنه‌هایی
(۲۰۰۹) اولین فیلم بلند زموم است که صحنه‌هایی از خشونتی که الجزیره در دهه ۱۹۹۰ تجربه کرده را به تصویر می‌کشد. در سال ۲۰۰۵، او فیلم کوتاه داستانی "توپ پشمی" را کارگردانی کرد و همچنین چندین کتاب از جمله "چگونه همه کتاب‌هایم را دود کردم" (۲۰۰۶) تألیف کرد. او در سال ۲۰۱۱، دومین فیلم بلند سینمایی خود را (با نام چقدر دوستم داری) کارگردانی و تهیه کرد. داستان این فیلم دربارهٔ پسربچه ای به نام عادل است که پس از جدایی والدینش با مادربزرگش زندگی می‌کند. او داستانی دربارهٔ سرزمین را در سال ۲۰۱۴ کارگردانی و تهیه‌کننده
سرزمین را در سال ۲۰۱۴ کارگردانی و تهیه‌کننده کرد و در سال ۲۰۱۹ یک فیلم داستانی کم‌هزینه به نام (پارکورها) و مستند اکران نشده به نام بدن + هنر ساخت.
زنان در هائیتی دارای حقوق قانون اساسی برابر با مردان در زمینه‌های اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی، همچنین در خانواده هستند. با این حال، واقعیت در هائیتی بسیار دور از قانون است: «ویژگی‌های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی هائیتی به‌طور منفی بر بیشتر هائیتی‌ها تأثیر می‌گذارد، اما زنان هائیتی با موانع بیشتری برای برخورداری کامل از حقوق اولیه خود مواجه هستند به دلیل باورهای اجتماعی غالب که آن‌ها را پایین‌تر از مردان می‌دانند و یک الگوی تاریخی از تبعیض و خشونت علیه آن‌ها بر اساس جنسیت‌شان. تبعیض علیه زنان یک ویژگی
آن‌ها بر اساس جنسیت‌شان. تبعیض علیه زنان یک ویژگی ساختاری در جامعه و فرهنگ هائیتی است که در تمام طول تاریخ خود، هم در زمان‌های صلح و هم در ناآرامی، باقی مانده است.» زنان و جامعه. برخی از دانشمندان هائیتی استدلال می‌کنند که زنان دهقان هائیتی از لحاظ اجتماعی اغلب کمتر از زنان در جوامع غربی یا حتی در مقایسه با زنان نخبه‌تر و غربی‌تر شده هائیتی محدود می‌شوند. در مقایسه با همتایانشان در آمریکای لاتین، مشارکت زنان هائیتی در کشاورزی، تجارت و صنعت بالا بوده است. در طول اشغال هائیتی توسط آمریکا (۱۹۱۵–۱۹۳۴) زنان
در طول اشغال هائیتی توسط آمریکا (۱۹۱۵–۱۹۳۴) زنان دهقان به‌طور فعال در جنگ چریکی و جمع‌آوری اطلاعات ضد آمریکایی برای آزاد کردن کشور شرکت داشتند. به دلیل مشارکت‌شان در تجارت، زنان دهقان هائیتی منابع مستقلی از شرکای خود جمع‌آوری کرده‌اند، در تضاد با زنان نخبه‌تر و غربی‌تر شده هائیتی. نمایندگی سیاسی. دولت هائیتی دارای وزارت امور زنان است، اما همچنین منابع لازم برای رسیدگی به مسائلی مانند خشونت علیه زنان و آزار و اذیت در محل کار را ندارد. تعدادی از شخصیت‌های سیاسی مانند میشل پیر-لوئیس، دومین نخست‌وزیر زن
سیاسی مانند میشل پیر-لوئیس، دومین نخست‌وزیر زن هائیتی، یک برنامه مصمم برای مبارزه با نابرابری‌ها و آزار و اذیت زنان اتخاذ کرده‌اند. موقعیت او به عنوان نخست‌وزیر تأثیر مثبتی بر رهبری سیاسی زنان در کشوری داشته است که درصد زنان در دولت در سطح وزارتی در سال ۲۰۰۵، ۲۵٪ بود. تاریخچه جنبش زنان هائیتی. زنان از زمان مبارزه برای استقلال در جنبش‌های اجتماعی هائیتی شرکت داشته‌اند.یک جنبش زنان در هائیتی در دهه ۱۹۳۰ در طول یک بحران اقتصادی ظهور کرد که تصور می‌شود برخی از زنان طبقه متوسط هائیتی را مجبور به کار در خارج از
زنان طبقه متوسط هائیتی را مجبور به کار در خارج از خانه برای اولین بار کرد، برخلاف زنان دهقان که همیشه این کار را انجام داده بودند. این همچنین زمانی بود که زنان نخبه‌تری شروع به پیگیری تحصیلات بعد از دبیرستان کردند و دانشگاه دولتی هائیتی درهای خود را به روی زنان باز کرد. اولین زن هائیتی که آموزش متوسطه دریافت کرد در این دوره در سال ۱۹۳۳ فارغ‌التحصیل شد. یکی از اولین سازمان‌های فمینیستی تأسیس‌شده در هائیتی، «لیگ فمینیستی برای اقدام اجتماعی» نام داشت و در سال ۱۹۳۴ ایجاد شد. اعضای اولیه آن عمدتاً از نخبه‌ها
۱۹۳۴ ایجاد شد. اعضای اولیه آن عمدتاً از نخبه‌ها شامل می‌شدند: مادلین سیلواین، آلیس گاروت، فرنانده بلگارد، ترز هودیکورت، آلیس ماتون، ماری-ترز کولیمن، لئونی کویکو مادو، ماری-ترز پواتوین. لیگ دو ماه پس از تأسیسش توسط دولت ممنوع شد. این لیگ وقتی دوباره تأسیس شد که پذیرفت اهداف خود را مطالعه کند به جای اجرای فوری آن‌ها. این لیگ به اعطای حقوق رای به زنان در سال ۱۹۵۷ نسبت داده می‌شود. در سال ۱۹۵۰، نویسنده و فمینیست پالت پوژول-اوریول به لیگ پیوست. او بعدها از سال ۱۹۹۷ تا زمان مرگش در ۱۱ مارس ۲۰۱۱ به عنوان رئیس لیگ
تا زمان مرگش در ۱۱ مارس ۲۰۱۱ به عنوان رئیس لیگ خدمت کرد. او همچنین یکی از بنیان‌گذاران اتحاد زنان هائیتی بود، یک سازمان چتری برای بیش از ۵۰ گروه زنان. تعدادی از زنان به مناصب رهبری دولتی تحت حکومت فرانسوا دووالیه منصوب شدند: روزالی آدولف (که به نام مادام ماکس آدولف نیز شناخته می‌شود) به عنوان رئیس پلیس مخفی داوطلبان امنیت ملی، که به عنوان تونتون مکوت نیز شناخته می‌شود، منصوب شد، در حالی که لیدیا او. جنتی در سال ۱۹۵۷ به عنوان معاون وزیر کار منصوب شد و لوسین هورتلو، بیوه رئیس‌جمهور سابق دوماسیس استیمه، اولین
بیوه رئیس‌جمهور سابق دوماسیس استیمه، اولین سفیر زن هائیتی شد. ماری-دنیس دووالیه در سال ۱۹۷۱ تقریباً جانشین پدرش شد.
مارته لوئیز وُگت (؛ ۸ سپتامبر ۱۹۰۳ – ۹ سپتامبر ۲۰۰۳) یک دانشمند آلمانی بود که به عنوان یکی از برجسته‌ترین عصب‌شناسان قرن بیستم شناخته می‌شد. او عمدتاً به دلیل مشارکت‌های مهمش در درک نقش انتقال‌دهنده‌های عصبی در مغز، به ویژه اپینفرین، به یاد آورده می‌شود. اوایل زندگی و تحصیل. فوگت در برلین به دنیا آمد و دختر دو تن از برجسته‌ترین آناتومیست‌های آلمانی، سسیل و اسکار وگت (به ترتیب فرانسوی و آلمانی-دانمارکی) و خواهر بزرگ‌تر مارگاریت وگت بود. مارته پزشکی و شیمی را در دانشگاه برلین (۱۹۲۲–۱۹۲۷) مطالعه کرد و مدرک
را در دانشگاه برلین (۱۹۲۲–۱۹۲۷) مطالعه کرد و مدرک دکترای پزشکی خود را با تحقیقاتی در مورد آناتومی میکروسکوپی مغز انسان به دست آورد. او همچنین مدرک پی‌اچ‌دی در شیمی را برای تحقیقات بیوشیمیایی در مورد متابولیسم کربوهیدرات‌ها در مؤسسه کایزر ویلهلم برای بیوشیمی تحت نظر سی. نوبرگ (۱۹۲۷–۱۹۲۹) کسب کرد. حرفه. در سال ۱۹۲۹، او کار خود را در زمینه فارماکولوژی و اندوکرینولوژی در مؤسسه فارماکولوژی برلین تحت نظر پاول ترندلنبرگ آغاز کرد، جایی که با ادیث بولبرینگ و ویلهلم فلدبرگ آشنا و پسر پاول ترندلنبرگ، اولریش، به دوست
فلدبرگ آشنا و پسر پاول ترندلنبرگ، اولریش، به دوست مادام‌العمر او تبدیل شد. در این مؤسسه وگت دربارهٔ اندوکرینولوژی آموخت و از تکنیک‌های تجربی در تحلیل فارماکولوژیک استفاده کرد. تا اوایل دهه ۱۹۳۰، او به عنوان یکی از برجسته‌ترین فارماکولوژیست‌های آلمان شهرت یافته بود و در سال ۱۹۳۱، در سن تنها ۲۸ سالگی، به عنوان رئیس بخش شیمی در مؤسسه کایزر ویلهلم برای تحقیقات مغزی («هیرنفورشونگ») منصوب شد. کار او بر روی سیستم عصبی مرکزی و اثرات داروهای مختلف بر مغز متمرکز بود. با افزایش نفوذ نازیسم در سراسر آلمان، وگت و دیگر
با افزایش نفوذ نازیسم در سراسر آلمان، وگت و دیگر دانشمندان آلمانی (از جمله ادیث بولبرینگ) تصمیم گرفتند که به بریتانیا نقل مکان کنند و در سال ۱۹۳۵ او با کمک هزینه مسافرتی راکفلر به انگلستان آمد. وگت به انجمن فارماکولوژی بریتانیا پیوست و کار خود را با هنری هلت دیل در مؤسسه ملی تحقیقات پزشکی لندن آغاز کرد. وگت در سال ۱۹۳۶ مقاله‌ای را به همراه دیل و ویلهلم فلدبرگ با عنوان «آزادسازی استیل‌کولین در انتهای اعصاب حرکتی ارادی» منتشر کرد. سر هنری دیل در سال ۱۹۳۶ جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی را بر اساس کار توصیف‌شده
نوبل فیزیولوژی یا پزشکی را بر اساس کار توصیف‌شده در این مقاله دریافت و در سخنرانی خود از فلدبرگ و فوگت تقدیر کرد. در اواخر سال ۱۹۳۵، برای بخش دوم کمک هزینه مسافرتی راکفلر خود، مارته وگت کار خود را در کمبریج بر روی رابطه فشار خون با مواد حاصل از کلیه ایسکمیک با پروفسور ای.بی. وارنی آغاز و کمک‌های مالی اضافی از سوی انجمن سلطنتی دریافت کرد. به او همچنین در سال بعد بورس تحقیقاتی آلفرد یارو از کالج گرتون اعطا شد. در سال ۱۹۳۸، او دکترای افتخاری خود را از کمبریج در زمینه فارماکولوژی و فیزیولوژی دریافت کرد.
در زمینه فارماکولوژی و فیزیولوژی دریافت کرد. سیاست‌های جنگ جهانی دوم تهدیدی برای حرفه او ایجاد کرد. ملیت آلمانی او منجر به زیرنظر گرفته شدن توسط خدمات اطلاعاتی بریتانیا در سال ۱۹۴۰ شد و این سازمان وگت را به عنوان یک نفوذی دسته‌بندی کرد، زیرا مقامات نازی، زمانی که وگت آلمان را ترک کرد استعفای او را از موقعیت دائمیش در دانشگاه نپذیرفتند. او در دادگاه حاضر شد و حکم بازداشت فوری دریافت کرد. با این حال، همکاران و دوستانش به او برای تبرعه شدن کمک کردند و درخواست تجدیدنظر پذیرفته شد و وگت اجازه یافت تا کار خود را
پذیرفته شد و وگت اجازه یافت تا کار خود را در کمبریج ادامه دهد. فوگت به مدت پنج سال در کمبریج باقی ماند و روی موضوعات مربوط به فشار خون بالا و عملکرد غده فوق کلیوی کار کرد. در سال ۱۹۴۷، وگت به عنوان مدرس و سپس استاد ارشد در رشته فارماکولوژی در دانشگاه ادینبرو مشغول به کار شد، جایی که تحقیقات خود را روی انتقال‌دهنده‌های عصبی ادامه داد و مطالعاتی دربارهٔ سروتونین و رزرپین منتشر کرد. در سال ۱۹۴۸، وگت مقاله‌ای تأثیرگذار به همراه ویلیام فلدبرگ با عنوان «سنتز استیل‌کولین در مناطق مختلف سیستم عصبی مرکزی» به چاپ
در مناطق مختلف سیستم عصبی مرکزی» به چاپ رساند. این مقاله اولین شواهد را برای نقش استیل‌کولین به عنوان یک انتقال‌دهنده عصبی ارائه کرد و توزیع منطقه‌ای سیستم‌های کولینرژیک در مغز را نشان داد.
استریکتلی بالروم (به انگلیسی: Strictly Ballroom) یک فیلم کمدی رمانتیک استرالیایی محصول سال ۱۹۹۲ به کارگردانی و نویسندگی مشترک باز لورمن در اولین تجربه کارگردانی فیلم بلند او است. این فیلم نخستین اثر از سه‌گانه "پرده سرخ" لورمن با مضمون تئاتر است؛ پس از آن فیلم‌های "رومئو + ژولیت" در سال ۱۹۹۶ و "مولن روژ!" در سال ۲۰۰۱ ساخته شدند.
آلیشا چینای (زادهٔ ۱۸ مارس ۱۹۶۵) خوانندهٔ پاپ هندی است که به خاطر آلبوم‌های ایندی-پاپ و همچنین خوانندگی پلی‌بک در سینمای هندی شناخته می‌شود. او فعالیت خوانندگی خود را با آلبوم «جادو» در سال ۱۹۸۵ آغاز کرد و در دههٔ ۱۹۹۰ به عنوان «ملکهٔ ایندی‌پاپ» شناخته شد. شناخته‌شده‌ترین ترانه‌های او در دههٔ ۱۹۹۰ با تهیه‌کنندگان آنو ملک و بیدو ساخته شدند. مشهورترین ترانهٔ او «ساخت هند» (Made in India) است.
هندو عمر ابراهیم فعال محیط‌زیست و جغرافی‌دان اهل چاد است. او هماهنگ‌کننده انجمن زنان پول و مردمان بومی چاد (AFPAT) است و به عنوان مدیر مشترک غرفه ابتکار مردمان بومی جهان و غرفه در COP21، COP22 و COP23 خدمت کرده است. فعالیت‌ها و حمایت. هندو عمر ابراهیم یک فعال محیط‌زیست است که به نمایندگی از مردم خود، مبورورو در چاد فعالیت می‌کند. او در پایتخت چاد، انجامنا تحصیل کرده و تعطیلات خود را با مردم بومی مبورورو که به‌طور سنتی کشاورزان کوچ‌رو هستند و گاو پرورش می‌دهند، گذرانده است. در طول تحصیلاتش، او به آگاهی رسید
گذرانده است. در طول تحصیلاتش، او به آگاهی رسید که به عنوان یک زن بومی مورد تبعیض قرار گرفته و همچنین به راه‌هایی که همتایان مبورورو او از فرصت‌های آموزشی که او دریافت کرده بود، محروم شده‌اند، پی برد؛ بنابراین در سال ۱۹۹۹، او انجمن زنان پول و مردمان بومی چاد (AFPAT) را تأسیس کرد، یک سازمان جامعه‌محور که بر ترویج حقوق دختران و زنان در جامعه مبورورو و الهام‌بخشی به رهبری و حمایت در حفاظت از محیط‌زیست تمرکز دارد. این سازمان در سال ۲۰۰۵ مجوز فعالیت خود را دریافت کرد و از آن زمان در مذاکرات بین‌المللی دربارهٔ
کرد و از آن زمان در مذاکرات بین‌المللی دربارهٔ تغییرات آب و هوا، توسعه پایدار، تنوع زیستی و حفاظت از محیط‌زیست شرکت کرده است. تمرکز او بر حمایت محیط زیست از تجربه شخصی‌اش از اثرات تغییرات آب و هوای جهانی بر جامعه مبورورو سرچشمه می‌گیرد. مبوروروها برای بقای خود و حیواناتی که از آنها مراقبت می‌کنند، به منابع طبیعی متکی هستند. برای سال‌ها، آنها اثرات خشک شدن دریاچه چاد را تجربه کرده‌اند؛ دریاچه‌ای که منبع حیاتی آب برای مردم چاد، کامرون، نیجر و نیجریه است و اکنون تنها ۱۰ درصد اندازه خود از دهه ۱۹۶۰ باقی مانده
تنها ۱۰ درصد اندازه خود از دهه ۱۹۶۰ باقی مانده است. در یک شهادت کتبی به سازمان بین‌المللی مهاجرت، ابراهیم تأکید کرد که مردم او و جوامع بومی مانند جامعه او «قربانیان مستقیم تغییرات آب و هوا» هستند که مجبور به ترک سرزمین‌های خود در جستجوی زمین‌هایی که بتواند زندگی‌شان را تأمین کند، شده‌اند. در آن شهادت، او همچنین دربارهٔ عواقب مهاجرت ناشی از تغییرات آب و هوا صحبت کرد که به‌طور نامتناسبی جوامع مهاجر را آسیب‌پذیر می‌کند. ابراهیم به‌طور مشترک با یونسکو و کمیته هماهنگی مردمان بومی آفریقا (IPACC) در پروژه‌ای برای
مردمان بومی آفریقا (IPACC) در پروژه‌ای برای نقشه‌برداری سه‌بعدی از منطقه صحرای ساحل چاد که در حال حاضر ۲۵۰٬۰۰۰ نفر از مبوروروها در آنجا زندگی می‌کنند و به کشاورزی معیشتی متکی هستند، کار کرده است. این پروژه ترکیبی از فناوری‌های نقشه‌برداری سه‌بعدی با دانش علمی بومی بود تا ابزاری برای مدیریت پایدار محیط‌زیست و توانمندسازی صدای بومیان—به‌ویژه زنان—برای تصمیم‌گیری در زمینه برنامه‌ریزی برای آینده‌ای از تطبیق با تغییرات آب و هوا و کاهش اثرات آن توسعه دهد. ابراهیم در سخنرانی TED خود در دسامبر ۲۰۱۹ دربارهٔ تأثیر