payamvha/North_RAG huggingface dataset:
انجمن مهندسی زنان بریتانیا منتشر می‌شد، مقاله نوشت که او عضو آن بود. در سال ۱۹۲۸، ایلام با جورج تیپر، فارغ‌التحصیل کالج کلیر کمبریج و سرپرست نظارت بر نقشه‌برداری زمین‌شناسی در هند ازدواج کرد. هنگامی که او در سال ۱۹۲۹ مدرسه سلطنتی معادن را ترک کرد و دکتری علوم خود را دریافت کرد، به کمبریج نقل مکان کرده و بیش از ۳۰ سال در آنجا به کار خود ادامه داد. تیپر از سال ۱۹۳۹ به عنوان مدرس در دپارتمان مهندسی منصوب شد و یکی از نخستین زنان مدرس در دانشگاه بود، در زمانی که بسیاری از مدرسین مرد به کارهای جنگی می‌پرداختند.
بسیاری از مدرسین مرد به کارهای جنگی می‌پرداختند. در سال ۱۹۴۹، تیپر به عنوان خوانده در دانشگاه کمبریج منصوب شد و تنها عضو تمام‌وقت زن هیئت علمی مهندسی شد. او تا زمان بازنشستگی خود در سال ۱۹۶۰ در کمبریج ماند. پس از بازنشستگی، تیپر به عنوان مشاور در شمال غرب انگلستان به کار خود ادامه داد و در ساخت زیر دریایی‌ها مشاوره می‌داد. تولد صدمین سالگرد او در سال ۱۹۹۴ با کاشت درخت تیپر در کالج نیوهام جشن گرفته شد که یک مغز شیرین بود. تحقیقات. تیپر تخصص زیادی در بررسی استحکام فلزات و اثرات آن در مسائل مهندسی داشت.
استحکام فلزات و اثرات آن در مسائل مهندسی داشت. تحقیقات او در کنار G. I. Taylor در زمینه تحریف بلورهای آلومینیوم تحت کشش، مدال بکریان انجمن سلطنتی را در سال ۱۹۲۳ برای او به ارمغان آورد، اگرچه تیپر از حضور در مراسم شام جشن به دلیل زن بودن محروم شد. این تحقیقات بعدها باعث توضیح تیلور دربارهٔ تغییر شکل پلاستیکی با اختلالات شد. در طول جنگ جهانی دوم، او به بررسی علل شکست شکننده در کشتی‌های آزادی پرداخت. این کشتی‌ها بین سال‌های ۱۹۴۱ و ۱۹۴۵ در ایالات متحده ساخته شدند و اولین کشتی‌های جوش داده کامیون‌ها بودند. تیپر
و اولین کشتی‌های جوش داده کامیون‌ها بودند. تیپر ثابت کرد که شکست‌ها ناشی از جوشکاری نبوده، بلکه ویژگی‌های فولاد خود باعث آنها می‌شده است. او نشان داد که یک دمای بحرانی وجود دارد که در زیر آن حالت شکست در فولاد از شکننده به شکننده تغییر می‌کند. چون کشتی‌ها در شمال اقیانوس اطلس در معرض دماهای پایین بودند، احتمال شکست شکننده در آنها بیشتر بود. او تستی را ابداع کرد که اکنون به نام «تست تیپر» شناخته می‌شود تا اطمینان حاصل شود که فلزات استفاده شده در ساخت کشتی‌ها از نظر استحکام کافی برخوردارند. او نخستین شخصی
از نظر استحکام کافی برخوردارند. او نخستین شخصی بود که از میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) برای بررسی سطوح شکست فلزات استفاده کرد. او از یک میکروسکوپ الکترونی روبشی ساخته شده توسط چارلز اوتلی و تیمش، دومین SEM ساخته شده، استفاده کرد. دکتر تیپر برای مقاله‌اش تحت عنوان «ارزش تست کششی شیار» به همراه جان بیکر، لرد بیکر، جایزه توماس لو گرا را دریافت کرد. کنگره بین‌المللی شکست مدال نقره کانستنس تیپر را به محققان و مهندسان میان‌دوره‌ای که در زمینه تحقیق در حوزه شکست تحقیقات مهمی انجام داده‌اند اعطا می‌کند.
آسلی اردوغان (; – ) نویسنده‌ای ستایش‌شده، فعال حقوق بشر، ستون‌نویس روزنامهٔ "اوزگور گوندِم" و پیش‌تر روزنامهٔ "رادیکال"، زندانی سیاسی سابق و فیزیکدان ذرات اهل ترکیه است. دومین رمان او به زبان انگلیسی منتشر شده است و در مجموع، هشت کتاب از او به بیست زبان زندهٔ دنیا ترجمه شده‌اند. آسلی اردوغان نویسندهٔ ادبیات و خالق هشت اثر از جمله رمان‌ها، داستان‌های کوتاه، مجموعه‌های نثر شاعرانه و مقالات است که به زبان‌هایی از جمله انگلیسی، فرانسوی و آلمانی ترجمه و توسط ناشرانی همچون اکت سود، پنگوئن آلمان و سیتی‌لایتز منتشر
همچون اکت سود، پنگوئن آلمان و سیتی‌لایتز منتشر شده‌اند. او به عنوان ستون‌نویس در نشریات ملی و بین‌المللی مختلف فعالیت داشته و در سال ۲۰۱۶ به دلیل همکاری با روزنامهٔ طرفدار کردها "اوزگور گوندِم" دستگیر شد. اردوغان جوایز متعددی در حوزهٔ ادبیات، هنر و حقوق بشر دریافت کرده است، از جمله جایزه سیمون دو بووار و جایزه صلح اریش ماریا رمارک. آثار او برای اجرای تئاتر اقتباس شده و در شهرهایی مانند میلان، گراتس و آوینیون به روی صحنه رفته است. همچنین، برخی از آثار او به باله کلاسیک، رادیو، فیلم کوتاه و در نهایت به اپرا
باله کلاسیک، رادیو، فیلم کوتاه و در نهایت به اپرا تبدیل شده‌اند. او در حال حاضر در تبعید در آلمان زندگی می‌کند. سال‌های اولیه. آسلی اردوغان در استانبول متولد شد. او در سال ۱۹۸۳ از کالج رابرت و در سال ۱۹۸۸ از دانشکده مهندسی کامپیوتر دانشگاه بغازیچی فارغ‌التحصیل شد. از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۳ به‌عنوان فیزیکدان ذرات در سرن فعالیت کرد و در نتیجهٔ پژوهش‌های خود، مدرک کارشناسی ارشد فیزیک را از دانشگاه بغازیچی دریافت کرد. او پژوهش‌هایی را برای مقطع دکتری در ریو دو ژانیرو برزیل آغاز کرد اما در سال ۱۹۹۶ به ترکیه بازگشت تا
برزیل آغاز کرد اما در سال ۱۹۹۶ به ترکیه بازگشت تا به‌صورت تمام‌وقت به نویسندگی بپردازد. حرفه نویسندگی. اولین داستان او، "یادداشت وداع واپسین"، در مسابقه نویسندگی یونوس نادی در سال ۱۹۹۰ جایزه سوم را به دست آورد. نخستین رمان او، کابوک آدم (مرد پوسته‌ای)، در سال ۱۹۹۴ منتشر شد و سپس در سال ۱۹۹۶، "ماندارین معجزه‌آسا" که مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه به‌هم‌پیوسته بود، منتشر گردید. داستان کوتاه او، "پرندگان چوبی"، در مسابقه‌ای که توسط رادیو دویچه وله در سال ۱۹۹۷ برگزار شد، جایزه اول را کسب کرد و دومین رمان او،
برگزار شد، جایزه اول را کسب کرد و دومین رمان او، "شهر در شنل قرمز"، جوایز زیادی در خارج از کشور دریافت کرد و به زبان انگلیسی نیز ترجمه شده است. او از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰ نماینده ترکیه در کمیته نویسندگان زندانی از انجمن جهانی قلم بود. همچنین، ستون‌نویسی به نام "دیگران" را برای روزنامهٔ ترکی رادیکال می‌نوشت که مقالات آن بعدها جمع‌آوری و در قالب کتابی به نام "هنگامی که سفر به پایان می‌رسد" منتشر شد. او به‌طور گسترده سفر کرده و علاقه‌مند به انسان‌شناسی و فرهنگ مردم بومی قاره آمریکا است. از دسامبر ۲۰۱۱ تا مه ۲۰۱۲، به
قاره آمریکا است. از دسامبر ۲۰۱۱ تا مه ۲۰۱۲، به دعوت خانه ادبیات زوریخ و بنیاد PWG، اردوغان به عنوان «نویسنده مقیم» در زوریخ حضور داشت. او در سال ۲۰۱۶ «نویسنده مقیم» آیکورن در شهر کراکوف لهستان بود. پس از بازگشت به ترکیه، به نوشتن برای روزنامه طرفدار کردها اوزگور گوندِم ادامه داد. دستگیری. آسلی اردوغان در جریان یورش پلیس به دفتر روزنامه اوزگور گوندِم در ۱۶ اوت ۲۰۱۶، به دلیل عضویت در هیئت مشورتی این روزنامه دستگیر شد. در ۲۰ اوت، او به بازداشت پیش از جلسه دادرسی منتقل شد. پس از بسته شدن اوزگور گوندِم، روزنامه
منتقل شد. پس از بسته شدن اوزگور گوندِم، روزنامه "دموکراسی آزادی‌خواه" (Özgürlükçü Demokrasi) جایگزین آن شد و ستونی روزانه با عنوان «دوستان آسلی» منتشر می‌کرد. پس از چهار ماه بازداشت، اردوغان با قرار وثیقه آزاد شد. در ژوئن ۲۰۱۷، پس از لغو ممنوعیت سفر، ترکیه را ترک کرد و به آلمان رفت، و هم‌اکنون در این کشور در تبعید زندگی می‌کند.
مارگارت لینن (زاده ۲۰ سپتامبر ۱۹۴۶) یک پالی‌اوکئانولوژیست و پالئوکلیماتولوژیست آمریکایی است. در سال ۲۰۱۳، لینن به عنوان یازدهمین مدیر مؤسسه اقیانوس‌شناسی اسکریپس منصوب شد و همچنین به عنوان دکترای دانشکده علوم دریایی در دانشگاه کالیفرنیا، سن دیه‌گو فعالیت می‌کند. او بنیاد Climate Response Fund را تأسیس کرده است که یک سازمان غیرانتفاعی است و بر تحقیقات مهندسی آب و هوای مهندسی آب و هوا تمرکز دارد، و مدتی نیز ریاست آن را بر عهده داشته است. لینن برای دو سال به عنوان مدیر علمی ارشد در یک شرکت استارتاپی در زمینه
مدیر علمی ارشد در یک شرکت استارتاپی در زمینه فناوری سبز و کاهش تغییرات اقلیمی فعالیت کرده است. لینن همچنین به عنوان نماینده علمی وزارت امور خارجه ایالات متحده در زمینه اقیانوس‌ها برای آمریکای لاتین و اقیانوس آرام فعالیت کرده است. تحصیلات. در سال ۱۹۶۹ لینن مدرک کارشناسی علوم زمین‌شناسی خود را از دانشگاه ایلی‌نوی دریافت کرد، مدرک کارشناسی ارشد در اقیانوس‌شناسی زمین‌شناسی را در سال ۱۹۷۵ از دانشگاه ایالتی اورگان دریافت کرد، و دکتری خود را در سال ۱۹۸۰ در اقیانوس‌شناسی از دانشگاه رود آیلند دریافت کرد. افتخارات.
از دانشگاه رود آیلند دریافت کرد. افتخارات. او به عنوان عضو انجمن پیشبرد علوم آمریکا انتخاب شده است و عضو انجمن زمین‌شناسی آمریکا است. در سال ۲۰۱۶، او به عنوان نماینده علمی ایالات متحده توسط وزارت امور خارجه ایالات متحده انتخاب شد. در سال ۲۰۲۰، لینن به عضویت آکادمی هنرها و علوم آمریکا انتخاب شد و به عنوان عضو افتخاری انجمن اقیانوس‌شناسی و عضو افتخاری AMS در سال ۲۰۲۲ انتخاب شد. خدمات. دکتر لینن به عنوان هم‌رئیس هیئت مشاور دهه برای دهه علم اقیانوس برای توسعه پایدار انتخاب شد و عضو شورای رهبری ابتکار کمیسیون
پایدار انتخاب شد و عضو شورای رهبری ابتکار کمیسیون اقیانوس مشترک است. او به عنوان رئیس انجمن اتحادیه جغرافیای آمریکا، رئیس بخش علوم جو و هیدروسفر آکادمی پیشبرد علم و فناوری آمریکا، و رئیس انجمن اقیانوس‌شناسی خدمت کرده است. او عضو هیئت‌مدیره اعتماد علوم اقیانوس کالیفرنیا و Science Counts است. او همچنین نایب رئیس هیئت پژوهشی ابتکار تحقیقات خلیج مکزیک است که ارزش آن ۵۰۰ میلیون دلار است.
هوشی ساتو با بازی لیندا پارک، بازیگر کره‌ای‌تبار آمریکایی، شخصیتی خیالی در مجموعه علمی–تخیلی تلویزیونی "" است. در این مجموعه، ساتو که در ۹ ژوئیه ۲۱۲۹ در کیوتو، ژاپن متولد شده، افسر ارتباطات سفینه فضایی "اینترپرایز (NX-01)" و یک زبان‌شناس است که بیش از چهل زبان را صحبت می‌کند (چندزبانگی)، از جمله کلینگونی. او نابغه‌ای در زبان‌شناسی است و به‌عنوان یک متخصص در کار با مترجم جهانی، ابزاری کلیدی برای برقراری ارتباط میان خدمه و فرهنگ‌های بیگانه، شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. زندگی گذشته ساتو تا حد زیادی در این مجموعه
زندگی گذشته ساتو تا حد زیادی در این مجموعه بررسی نشده است. او مدتی از بیماری فضایی و ترس از فضاهای بسته رنج برد. در قسمت در فصل چهارم، مشخص شد که او به دلیل راه‌اندازی یک بازی غیرقانونی پوکر و شکستن دست یکی از مربیان استارفلیت که قصد متوقف کردن آن را داشت، به‌طور موقت از استارفلیت اخراج شده بود (او دارای کمربند سیاه در آیکیدو است). با این حال، به دلیل مهارت‌های استثنایی‌اش در زبان‌شناسی، دوباره به استارفلیت بازگردانده شد. پیش از پیوستن به "اینترپرایز"، او در برزیل زبان‌شناسی تدریس می‌کرد؛ مشخص نیست که در
در برزیل زبان‌شناسی تدریس می‌کرد؛ مشخص نیست که در آن زمان عضو فعال استارفلیت بوده یا پس از آن مجدداً برای خدمت تحت فرمان جاناتان آرچر به استارفلیت پیوسته است. او بعدها (در اثر ناظر) ابراز پشیمانی کرد که بدون خداحافظی با دانشجویانش آنجا را ترک کرده است. سرنوشت. طبق اطلاعات موجود در صفحه رایانه‌ای که در قسمت در آینه، تاریک نشان داده شد و از حافظه بانک‌های "یواس‌اس دفیانت" استخراج شده بود، ساتو در کیوتو، ژاپن متولد شد. او نقش مهمی در توسعه مترجم جهانی داشت. ساتو در نهایت با مردی به نام تاکاشی کیمورا ازدواج
ساتو در نهایت با مردی به نام تاکاشی کیمورا ازدواج کرده و با درجه ستوان فرمانده از استارفلیت بازنشسته شد. جهان آینه‌ای. در جهان آینه‌ای، ساتو دارای درجهٔ ستوان بود. علاوه بر اینکه افسر ارتباطات بود، به‌عنوان «زن کاپیتان» (ترکیبی از پیشکار و محظیه) برای و سپس فرمانده جاناتان آرچر پس از تصرف "آی‌اس‌اس اینترپرایز" توسط آرچر خدمت می‌کرد. پس از اینکه آرچر از "یواس‌اس دیفاینت" برای سرکوب شورش استفاده کرد، ساتو او را مسموم کرد و فرماندهی کشتی را به دست گرفت و ترویس می‌ودرِ آینه‌ای را به‌عنوان معشوقهٔ جدید خود
می‌ودرِ آینه‌ای را به‌عنوان معشوقهٔ جدید خود انتخاب کرد. پس از رسیدن به زمین، او تسلیم زمین را خواستار شد و خود را امپراتریس اعلام کرد. قسمت‌های کلیدی. قسمت‌هایی که در آن‌ها شخصیت ساتو گسترش یافته یا نقشی کلیدی ایفا می‌کند: بازخورد. به گفتهٔ نویسنده دیوید گروون، «انسیگن هوشی ساتو یک زبان‌شناس آسیایی-آمریکایی و افسر ارتباطات است. او مستعد حملات ترس است و عموماً به‌جز در جنبه‌های زبانی کارش، ناتوان دیده می‌شود؛ ساتو جیغ‌زنِ مقیم کشتی است.» فرد دکر، تهیه‌کنندهٔ مشاور و نویسنده در فصل اول، گفت که ساتو شخصیت
مشاور و نویسنده در فصل اول، گفت که ساتو شخصیت مورد علاقه‌اش برای نوشتن بود، زیرا او را انسانی‌ترین و قابل‌درک‌ترین عضو خدمه می‌دانست. در سال ۲۰۰۱، در مصاحبه‌ای با ایان اسپلینگ از "نیویورک تایمز"، بازیگر لیندا پارک که نقش هوشی ساتو را در "اینترپرایز" ایفا کرد، قسمت «فرار یا نبرد» را نمونه‌ای از پیشرفت و رشد شخصیت او در طول سریال عنوان کرد. در سال ۲۰۰۴، آی‌جی‌ان گفت: «لیندا پارک شاید کم‌استفاده‌ترین بازیگر در این مجموعه باشد، اما بیشترین پتانسیل را دارد.» در سال ۲۰۱۳، "مجلهٔ اسلیت" هوشی ساتو را یکی از ده
در سال ۲۰۱۳، "مجلهٔ اسلیت" هوشی ساتو را یکی از ده شخصیت برتر خدمه در فرنچایز "پیشتازان فضا" رتبه‌بندی کرد. در سال ۲۰۱۵، "دن آو گیک" اهمیت هوشی در برقراری ارتباط و عمق توانایی‌های زبانی او را یادآور شد. آن‌ها قسمت‌های «فرار یا نبرد» و «وکس سولا» را به‌عنوان قسمت‌هایی مناسب برای بررسی شخصیت ساتو توصیه کردند. در سال ۲۰۱۶، "دِ رَپ" ساتو را در رتبهٔ ۳۷ در میان ۳۹ شخصیت برتر "پیشتازان فضا" قرار داد. آن‌ها به اهمیت او به‌عنوان مترجم اشاره کردند، اما او را «یک نسخهٔ ضعیف از اهورا» نامیدند و گفتند نویسندگان فراتر
ضعیف از اهورا» نامیدند و گفتند نویسندگان فراتر از ایدهٔ اصلی شخصیت، او را به‌درستی بسط ندادند.
جولی کین (زادهٔ ۲۰ ژوئیهٔ ۱۹۵۲ در بوستون) شاعر، پژوهشگر و ویراستار معاصر آمریکایی است و در دورهٔ ۲۰۱۱–۲۰۱۳ به‌عنوان شاعر برگزیدهٔ ایالت لوئیزیانا فعالیت کرد. با اینکه در ماساچوست متولد شد، کین بیش از سه دهه در لوئیزیانا زندگی کرده و دربارهٔ این منطقه با آگاهی دوگانهٔ یک فرد غیربومی می‌نویسد. آثار او تحت تأثیر شاعران اعترافی قرار دارد؛ در واقع، او در زمان خودکشی آن سکستون، دانشجوی سمینار شعر وی در مقطع کارشناسی ارشد در دانشگاه بوستون بود. او همچنین با جنبش فرمالیسم نوین در شعر معاصر مرتبط است، هرچند که
فرمالیسم نوین در شعر معاصر مرتبط است، هرچند که اشعاری در قالب شعر آزاد نیز منتشر کرده‌است. اشعار فرمال او معمولاً «قوانین» قالب‌های شعری را انعطاف‌پذیرتر کرده و از قافیهٔ ناقص استفاده می‌کنند. زندگی. کین دوران کودکی خود را در ماساچوست، شمال ایالت نیویورک و مونتکلر، نیوجرسی گذراند و در سال ۱۹۷۰ از دبیرستان مونتکلر فارغ‌التحصیل شد. پدرش، ادوین جولیان کین، گویندهٔ اخبار رادیویی و تلویزیونی بود و مادرش، نانت اسپیلین کین، معلم دبستان بود که چندین مقاله و داستان کوتاه در نشریاتی مانند "ردبوک" و "کریسشن ساینس
کوتاه در نشریاتی مانند "ردبوک" و "کریسشن ساینس مانیتور" منتشر کرد. کین در سال ۱۹۷۴ از دانشگاه کرنل فارغ‌التحصیل شد و در آنجا نزد ای. آر. آمونز، ویلیام متیوز و رابرت مورگان به تحصیل پرداخت. او برندهٔ مسابقهٔ شعر دانشجویی "مجلهٔ مادموازل" شد که توسط سکستون و جیمز مریل داوری می‌شد و سپس برای ادامهٔ تحصیل به دانشگاه بوستون رفت و مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ نوشتن خلاق دریافت کرد. از بوستون، کین به اکستر، نیوهمپشایر نقل مکان کرد و نخستین زنی شد که به عنوان همکار ادبی جرج بنت در آکادمی فیلیپس اکستر انتخاب
همکار ادبی جرج بنت در آکادمی فیلیپس اکستر انتخاب شد. در سال ۱۹۷۶، کین به بتون‌روژ، لوئیزیانا رفت و شروع به گنجاندن تأثیرات خود از منظره‌ها و فرهنگ منحصربه‌فرد منطقه در اشعارش کرد. با اشتغال به عنوان نویسندهٔ فنی در نیواورلئان، با شاعرانی که در جلسات هفتگی ادبی "بار میپل لیف" شرکت می‌کردند، از جمله یوسف کمنی‌اکا، گریس باور و اورِت مدوکس، ارتباط برقرار کرد. در سال ۱۹۸۲، ناشر بریتانیایی جفری گادبرت، مجموعه‌ای دو نفره از اشعار کین و روث اداتیا را با عنوان "دو در یک" منتشر کرد. در سال ۱۹۸۷، نخستین مجموعهٔ شعر
در یک" منتشر کرد. در سال ۱۹۸۷، نخستین مجموعهٔ شعر مستقل او با عنوان "بدن و روح" توسط انتشارات پیروگ به چاپ رسید. در سال ۱۹۹۱، انتشارات گرویل مجموعهٔ کوتاه او با نام "اشعار متصدی بار" را منتشر کرد و او توسط هارولد پینتر در مرکز ساوت‌بانک در لندن معرفی شد. کین در سال ۱۹۹۱ به مقطع تحصیلات تکمیلی در دانشگاه ایالتی لوئیزیانا بازگشت. در آنجا، جایزهٔ آکادمی شاعران آمریکا را کسب کرد و رسالهٔ دکترای خود را تحت راهنمایی شاعر دیو اسمیت دربارهٔ ویلانل نوشت. پس از دریافت مدرک دکتری، در دانشگاه ایالتی نورث‌وسترن به
مدرک دکتری، در دانشگاه ایالتی نورث‌وسترن به تدریس زبان انگلیسی و نویسندگی خلاق پرداخت. او همچنین به‌عنوان بورسیهٔ فولبرایت در دانشگاه تربیت معلم ویلنیوس فعالیت کرده و دو بار به‌عنوان نویسندهٔ مقیم در دانشگاه تولین در نیواورلئان مشغول به کار بوده‌است. آثار او در نشریاتی چون "فورمالیست"، "بازنگری جنوبی"، "مجله لندن"، "مطالعات فمینیستی"، "مجله زبان مدرن"، "ادبیات قرن بیستم"، "ادبیات/فیلم کوارترلی" و "مجله مطالعات آگاهی" منتشر شده‌است. دو شعر از آثار او توسط آهنگساز لیبی لارسن به موسیقی تبدیل شده و بر روی
آهنگساز لیبی لارسن به موسیقی تبدیل شده و بر روی سی‌دی‌هایی توسط گروه مدرسه کر پسران آمریکا و خواننده سوزان منتزر ضبط شده‌اند.
میلونکا ساویچ (؛ ۲۸ ژوئن ۱۸۹۲ یا ۱۰ اوت ۱۸۹۰ – ۵ اکتبر ۱۹۷۳) سیاستمدار اهل صربستان بود. او یک قهرمان جنگ اهل صربستان بود که در جنگ‌های بالکان و جنگ جهانی اول جنگید. او پرافتخارترین زن مبارز در تاریخ جنگ‌ها محسوب می‌شود. اوایل زندگی و زندگی نظامی. میلونکا ساویچ در سال ۱۸۸۹ در روستای کوپریونیتسا نزدیک نووی پازار در صربستان به دنیا آمد. در سال ۱۹۱۲، زمانی که برادرش که به بیماری سل مبتلا بود، احضاریه‌ای برای بسیج نیروها در جنگ نخست بالکان دریافت کرد، او تصمیم گرفت که به جای برادرش به جنگ برود. ساویچ موهای خود
که به جای برادرش به جنگ برود. ساویچ موهای خود را کوتاه کرد، لباس مردانه پوشید و به ارتش صربستان پیوست. دیری نپایید که او درگیر نبرد شد و پس از شرکت در نبرد برگالنیتسا، نخستین مدال خود را دریافت کرد و به درجه گروهبانی ارتقا یافت. در جریان جنگ زخمی شد و هنگامی که در بیمارستان دوران نقاهت را سپری می‌کرد، پزشکان متوجه شدند که او در واقع یک زن است، امری که باعث شگفتی آن‌ها شد. وبسایت منتال فلاس پیامدهای این افشاگری را چنین توصیف کرده است: «ساویچ به نزد فرمانده خود فراخوانده شد. آن‌ها نمی‌خواستند او را مجازات
خود فراخوانده شد. آن‌ها نمی‌خواستند او را مجازات کنند، زیرا او یک سرباز ارزشمند و بسیار ماهر بود. عملیات نظامی که منجر به فاش شدن جنسیت او شد، دهمین مأموریت جنگی او بود. اما حضور یک زن جوان در میدان نبرد نیز مناسب به نظر نمی‌رسید. به او پیشنهاد شد که به بخش پرستاری منتقل شود، اما او در حالت احترام نظامی ایستاد و پافشاری کرد که تنها می‌خواهد برای کشورش به عنوان یک سرباز جنگی بجنگد. فرمانده به او گفت که در این مورد فکر خواهد کرد و پاسخ خود را فردای آن روز خواهد داد. ساویچ همچنان در حالت احترام نظامی باقی
خواهد داد. ساویچ همچنان در حالت احترام نظامی باقی ماند و پاسخ داد: منتظر می‌مانم. گفته می‌شود که فرمانده او را فقط یک ساعت سرپا نگه داشت و سپس با بازگشت او به پیاده‌نظام موافقت کرد.» در سال ۱۹۱۴، در روزهای نخست جنگ جهانی اول ساویچ نخستین مدال نشان افتخار ستارهٔ کارجورجه با شمشیر را پس از شرکت در نبرد کولوبارا دریافت کرد. در سال ۱۹۱۶، او پس از نبرد چرنا بند، زمانی که به‌تنهایی موفق به اسارت ۲۳ سرباز بلغاری شد، برای بار دوم این مدال را دریافت کرد. افتخارات نظامی. او دو بار نشان لژیون دونور فرانسه و همچنین
نظامی. او دو بار نشان لژیون دونور فرانسه و همچنین نشان صلیب سنت جورج روسیه مدال بریتانیایی نشان سنت مایکل و سنت جورج و مدال میلوش اوبیلیچ صربستان را دریافت کرد. او تنها زن دریافت کننده جایزه صلیب نبرد فرانسه ۱۹۱۴–۱۹۱۸ با نخل زرین برای خدمت در جنگ جهانی اول بود. سال‌های پایانی زندگی. پس از پایان جنگ، میلونکا ساویچ در سال ۱۹۱۹ از خدمت نظامی مرخص شد. به او پیشنهاد شد که به فرانسه نقل مکان کند، جایی که می‌توانست از مزایای بازنشستگی ارتش فرانسه بهره‌مند شود، اما او این پیشنهاد را رد کرد و تصمیم گرفت در بلگراد
او این پیشنهاد را رد کرد و تصمیم گرفت در بلگراد بماند و به عنوان کارمند پست مشغول به کار شد. در سال ۱۹۲۳، با وِلژکو گلیگوریه‌ویچ که در موستار با او آشنا شده بود، ازدواج کرد، اما این ازدواج بلافاصله پس از تولد دخترشان میلنا به طلاق انجامید. ساویچ همچنین سه دختر دیگر را به فرزندی پذیرفت. در دوره میان دو جنگ، ساویچ تا حد زیادی در میان عموم مردم به فراموشی سپرده شد. او تا سال ۱۹۲۷ مشاغل دشوار و مختلفی را تجربه کرد تا اینکه به عنوان نظافتچی در بانک رهن دولتی استخدام شد. پس از هشت سال، به نظافت دفتر مدیر کل
استخدام شد. پس از هشت سال، به نظافت دفتر مدیر کل ارتقا یافت. در سال ۱۹۴۵، با روی کار آمدن حکومت سوسیالیستی در یوگسلاوی، به او مستمری دولتی داده شد و همچنان در خانه‌اش در منطقه وژدوواتس در بلگراد زندگی می‌کرد. تا اواخر دهه ۱۹۵۰، دخترش به دلیل مشکلات سلامتی در بیمارستان بستری شد و او در خانه‌ای فرسوده در وُژدوواتس با سه فرزندخوانده‌اش زندگی می‌کرد: میلکا، کودکی که در ایستگاه راه‌آهن ستالاچ رها شده بود، رادمیلا-ویشنا و زورکا، دختری یتیم از دالماسی. بعدها، هنگامی که در جشن‌های سالگرد شرکت کرد و مدال‌های نظامی
که در جشن‌های سالگرد شرکت کرد و مدال‌های نظامی خود را به سینه داشت، افسران ارتش از شجاعت‌های او مطلع شدند. خبر شجاعت‌های او منتشر شد و بالاخره مورد قدردانی عمومی قرار گرفت. در سال ۱۹۷۲، به دنبال فشارهای عمومی و انتشار مقاله‌ای در روزنامه که به وضعیت نامناسب مالی و مسکن او اشاره داشت، شورای شهر بلگراد آپارتمانی کوچک در اختیارش قرار داد. او در ۵ اکتبر ۱۹۷۳ در سن ۸۱ سالگی در بلگراد درگذشت و در گورستان جدید بلگراد به خاک سپرده شد. میراث. خانه زادگاهی میلونکا ساویچ در سال ۲۰۱۵ در کوپریونیتسا بازسازی شد. در این
در سال ۲۰۱۵ در کوپریونیتسا بازسازی شد. در این خانه، یک نمایشگاه مردم‌شناسی برپا شده است که شامل اشیایی از دوره‌ای است که او در آنجا زندگی می‌کرد (نیمه اول قرن بیستم). در اکتبر ۲۰۲۰، یک مجموعه یادبود با نمایشگاهی دائمی که به زندگی میلونکا ساویچ اختصاص دارد، در یوشانیچکا بانیا افتتاح شد. در سال ۲۰۲۴، مجسمه‌ای از ساویچ در بلگراد رونمایی شد. در ۲۰۲۲، گروه موسیقی هوی متال سوئدی سبتان داستان زندگی او را در آهنگی با عنوان «بانوی تاریکی» از آلبوم "جنگی برای پایان دادن به تمام جنگ‌ها‌" بازگو کرد.
اشلی باکر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پادشاهی هلند است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال زنان لینشوپینگ بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به دویسبورگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال، زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال، زیر ۱۹ سال و بزرگسالان زنان هلند بازی کرده است. دوران باشگاهی. آدو دن هاخ. اشلی باکر در آمستردام متولد شد و کار خود را در باشگاه آماتور پانگرتیوس از بادهوودورپ آغاز کرد. در سال ۲۰۱۰، در سن ۱۷ سالگی به باشگاه فوتبال زنان آدو دن هاخ پیوست. باکر در تاریخ ۲
فوتبال زنان آدو دن هاخ پیوست. باکر در تاریخ ۲ سپتامبر ۲۰۱۰ اولین بازی خود را در لیگ برتر فوتبال زنان هلند برابر باشگاه فوتبال زنان ویلم دوم انجام داد. او اولین گل‌های خود را در لیگ در تاریخ ۷ اکتبر ۲۰۱۱ برابر باشگاه فوتبال زنان هیرنفین به ثمر رساند و در دقایق ۱۸ و ۸۲ گلزنی کرد. باکر در فصل ۲۰۱۱–۱۲ با آدو دن هاخ قهرمان لیگ هلند (اردیویژه) و جام حذفی شد و در سن ۱۹ سالگی به این موفقیت دست یافت. آژاکس. باکر در تاریخ ۲۴ اوت ۲۰۱۲ اولین بازی خود را در لیگ برابر باشگاه فوتبال زنان هیرنفین انجام داد. او اولین گل
باشگاه فوتبال زنان هیرنفین انجام داد. او اولین گل خود را در لیگ در تاریخ ۲۶ آوریل ۲۰۱۳ برابر باشگاه فوتبال زنان کی کونتیخ به ثمر رساند و در دقیقه ۶۹ گلزنی کرد. قهرمانی دوم او در جام هلند در فصل ۲۰۱۳–۱۴ به دست آمد. باکر در تاریخ ۶ ژوئن ۲۰۱۴ یک هت‌تریک برابر باشگاه فوتبال زنان خنت به ثبت رساند. توئنته. باکر در تاریخ ۲ سپتامبر ۲۰۱۶ اولین بازی خود را برابر آژاکس انجام داد. او اولین گل خود را در تاریخ ۱۶ اکتبر ۲۰۱۶ برابر آدو دن هاخ به ثمر رساند و در دقیقه ۵۲ گلزنی کرد. باکر در تاریخ ۲ دسامبر ۲۰۱۶ یک هت‌تریک
گلزنی کرد. باکر در تاریخ ۲ دسامبر ۲۰۱۶ یک هت‌تریک برابر باشگاه فوتبال زنان پک زووله به ثبت رساند. دویسبورگ. باکر در تاریخ ۱۶ ژوئن ۲۰۱۷ به باشگاه دویسبورگ از بوندسلیگای زنان آلمان پیوست. او در تاریخ ۳ سپتامبر ۲۰۱۷ اولین بازی خود را برابر فرایبورگ انجام داد. باکر اولین گل خود را برای این باشگاه در جام حذفی برابر باشگاه فوتبال زنان آرمینیا بیله‌فیلد در تاریخ ۸ اکتبر ۲۰۱۷ به ثمر رساند و در دقیقه ۸۷ گلزنی کرد. بازگشت به آژاکس. باکر در تاریخ ۷ سپتامبر ۲۰۱۸ اولین بازی خود را برابر پک زووله انجام داد. او اولین گل
بازی خود را برابر پک زووله انجام داد. او اولین گل خود را در تاریخ ۴ نوامبر ۲۰۱۸ برابر آکیلیس ۲۹ به ثمر رساند و در دقیقه ۵۸ گلزنی کرد. باکر در تاریخ ۱۴ دسامبر ۲۰۱۸ یک هت‌تریک برابر اکسلسیور روتردام به ثبت رساند. او در مارس ۲۰۲۱ جایزه گل ماه را برای گلش در برابر اکسلسیور دریافت کرد. در تاریخ ۹ ژوئیه ۲۰۲۱ اعلام شد که باکر قرارداد خود را تا سال ۲۰۲۲ تمدید کرده است. او در تاریخ ۳۰ اکتبر ۲۰۲۲ به حدنصاب ۲۰۰ بازی برای آژاکس رسید. باکر در سال ۲۰۲۳ آژاکس را ترک کرد و در تاریخ باشگاه بیشترین بازی را انجام داد.
کرد و در تاریخ باشگاه بیشترین بازی را انجام داد. اوترخت. باکر در تاریخ ۱۹ ژوئن ۲۰۲۳ به باشگاه فوتبال اوترخت معرفی شد. او در تاریخ ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۳ در اولین بازی خود برابر باشگاه فوتبال زنان فاینورد گلزنی کرد. در تاریخ ۱۰ مارس ۲۰۲۴، در یک بازی برابر آژاکس، خواهر دوقلوی باکر بنری را بالا برد که از او خواسته بود تا شاهد ازدواجشان باشد، که باعث اشک ریختن باکر شد. او با ۱۰ گل در این فصل تیم را رهبری کرد. لینشوپینگ. در تاریخ ۱۶ اوت ۲۰۲۴، باکر به تیم سوئدی باشگاه فوتبال زنان لینشوپینگ منتقل شد. در طی این انتقال،
فوتبال زنان لینشوپینگ منتقل شد. در طی این انتقال، اولین بار بود که باشگاه فوتبال زنان اوترخت هزینه انتقال دریافت می‌کرد. دوران ملی. باکر در تیم‌های ملی جوانان پیشرفت کرد و برای تیم‌های زیر ۱۵ سال، زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال (شامل رقابت‌های یورو ۲۰۱۰) و زیر ۱۹ سال بازی کرد. او در تاریخ ۵ آوریل ۲۰۱۴ برای تیم ملی بزرگسالان هلند در یک بازی مقدماتی جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۱۵ برابر تیم ملی فوتبال زنان یونان به میدان رفت و به عنوان یار تعویضی وارد زمین شد و آخرین گل پیروزی ۶–۰ را به ثمر رساند.
اسمی بروختس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پادشاهی هلند است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال زنان بارسلونا بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال، زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال، زیر ۱۸ سال، زیر ۱۹ سال، زیر ۲۳ سال و بزرگسالان زنان هلند بازی کرده است. دوران باشگاهی. پایه و پی‌اس‌وی. اسمی بروختس فوتبال را از پنج سالگی با بازی برای اس‌وی هیننرود آغاز کرد. او هشت سال بعد به باشگاه فوتبال بیننماس منتقل شد و به مدت چهار سال در آنجا بازی کرد. در سال ۲۰۲۰، در سن ۱۶ سالگی، او به شدت مورد توجه قرار گرفت و
در سن ۱۶ سالگی، او به شدت مورد توجه قرار گرفت و اولین قرارداد خود را با پی‌اس‌وی امضا کرد. در تاریخ ۱۳ اوت ۲۰۲۰، بروختس اولین بازی خود را برای پی‌اس‌وی در یک بازی پیش‌فصل برابر باشگاه فوتبال زنان المپیک لیون انجام داد. او اولین گل لیگ خود را در تاریخ ۸ نوامبر ۲۰۲۰ برابر باشگاه فوتبال زنان آدو دن هاخ به ثمر رساند و در دقیقه ۹۰+۲ گلزنی کرد. در اولین فصل حضورش در پی‌اس‌وی، او ۱۳ بازی لیگ انجام داد و سه گل به ثمر رساند. در فینال جام کی‌ان‌وی‌بی، او تمام بازی را انجام داد و پی‌اس‌وی با نتیجه ۱–۰ برابر باشگاه
را انجام داد و پی‌اس‌وی با نتیجه ۱–۰ برابر باشگاه فوتبال زنان آدو دن هاخ پیروز شد. در فصل دوم خود، او در فینال جام KNVB بازی کرد و با نتیجه ۲–۱ به آژاکس باختند. بروختس در تاریخ ۲۴ مارس ۲۰۲۳ یک هت‌تریک برابر باشگاه فوتبال زنان تلستار به ثبت رساند. بارسلونا. در اوت ۲۰۲۳، او قراردادی چهار ساله با باشگاه فوتبال زنان بارسلونا امضا کرد. او اولین گل‌های خود را برای بارسلونا با یک هت‌تریک هشت دقیقه‌ای برابر باشگاه ورزشی زنان ایبار در تاریخ ۹ دسامبر ۲۰۲۳ به ثمر رساند، در ابتدا به عنوان مهاجم شماره ۹ و سپس به عنوان