payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سارا اورتگون های‌وااکینگ یک هنرمند تجسمی، رقصنده و بازیگر بومیان آمریکا در ایالات متحده است. او یکی از شهروندان رسمی قبیله شوشونی شرقی در ذخیره‌گاه ویند ریور و از نوادگان آراپاهوهای شمالی است. آثار او در موزه هنر دنور به نمایش درآمده‌اند و او در مراسم افتتاحیهٔ چیدمان جفری گیبسون در شصتمین دوسالانه ونیز رقصیده است؛ در همان چیدمان، او موضوع یک ویدئو آرت از گیبسون نیز بوده است. زندگی اولیه و تحصیلات. اورتگون های‌وااکینگ در دنور متولد شد و یکی از دوازده فرزند خانواده بود. او در دوران کودکی تابستان‌ها را در
خانواده بود. او در دوران کودکی تابستان‌ها را در ذخیره‌گاه ویند ریور در وایومینگ سپری می‌کرد. او از سه‌سالگی در جشنواره‌های سنتی بومیان ("powwow") شرکت می‌کرد و رقص «جینگل‌درِس» را با مشاهده آموخت. اورتگون در سال ۲۰۱۳ از دانشگاه ایالتی متروپولیتن دنور در رشتهٔ هنرهای زیبا فارغ‌التحصیل شد. پس از فارغ‌التحصیلی، در مدرسه ملی رهبری فضای باز شرکت کرد که به او امکان سفر به آلاسکا را داد. او چندین ماه در کوه‌های چوگَچ خارج از مسیرهای مشخص پیاده‌روی کرد و همچنین در دریا با کایاک پارو زد. او بعدها رهبر اکسپدیشن برای
با کایاک پارو زد. او بعدها رهبر اکسپدیشن برای همان مدرسه شد. زندگی حرفه‌ای. تا نوامبر ۲۰۲۳، اورتگون های‌وااکینگ به‌عنوان معاون مدیر منابع انسانی در بنیاد حقوق بومیان آمریکا مستقر در دنور مشغول به کار بود. هنرهای تجسمی. او عمدتاً آثار منجوق‌دوزی‌شده بر روی پوست و نقاشی با رنگ اکریلیک خلق می‌کند. او در افتتاحیهٔ نمایشگاه جفری گیبسون در دوسالانه ونیز اجرا داشت. آثارش در موزه ملی زنان در هنر و موزه هنر دنور و دیگر مکان‌ها به نمایش گذاشته شده‌اند. به‌گفتهٔ موزه هنر دنور، آثار او «پایداری مردمان بومی را در آغوش
هنر دنور، آثار او «پایداری مردمان بومی را در آغوش می‌کشند و راه‌هایی را که آن‌ها در جهان مدرن حضور دارند، به رسمیت می‌شناسند». اورتگون های‌وااکینگ از دوران دبستان به خلق آثار هنری پرداخت و در حدود ۹ یا ۱۰ سالگی منجوق‌دوزی را از مادرش آموخت. زمانی که در بزرگسالی آغاز به کار هنری کرد، ابتدا از ترکیب گرافیت و تربانتین استفاده می‌کرد و با مداد طراحی می‌کرد. بعدها به رنگ‌های سنتی روی آورد، چرا که آثار اولیه‌اش به‌دلیل نوع مواد، کم‌کم محو می‌شدند. او همچنین در برخی از نقاشی‌هایش منجوق‌دوزی به‌کار می‌برد تا
در برخی از نقاشی‌هایش منجوق‌دوزی به‌کار می‌برد تا جلوه‌ای سه‌بعدی خلق کند. چشم‌انداز وایومینگ در درازمدت یکی از تأثیرگذارترین عناصر در آثارش بوده است. یکی از پروژه‌های اولیهٔ اورتگون های‌وااکینگ بر خلق نقاشی‌های دوتایی تمرکز داشت؛ یکی تصویر زنی بومی و دیگری منظره‌ای از محل زندگی او را نمایش می‌داد. او نقاشی دیواری‌ای را در منطقه هنری ریور نورت دنور خلق کرد که کوه بلو اسکای (در آن زمان کوه اِوانز) را به تصویر می‌کشید، که در آن نام «اِوانز» خط خورده و با «بلو اسکای» جایگزین شده‌بود. رقص. اورتگون های‌وااکینگ
اسکای» جایگزین شده‌بود. رقص. اورتگون های‌وااکینگ در لباس "جینگل‌درِس" اجرا می‌کند، و به گفتهٔ خودش «احساس می‌کند که روحی درونی همراه با لباس آیینی در حال رقصیدن است». سنت‌های رقص "جینگل‌درِس" ریشه در فرهنگ آنیشینابی دارد؛ او این نوع رقص را از رقصندگان دیگر در جشنواره‌های "powwow" از دوران کودکی آموخته است. او این رقص را در مرکز لینکلن نیویورک و اخیراً در دوسالانه ونیز نیز اجرا کرده است. بازیگری. او به‌عنوان بازیگر در مجموعه‌های تلویزیونی "۱۸۸۳" و "جیمزتاون" نقش‌آفرینی کرده است و همچنین در نمایش "Black Elk
نقش‌آفرینی کرده است و همچنین در نمایش "Black Elk Speaks" نیز حضور داشته است. افتخارات. در سال ۲۰۱۳، اورتگون های‌وااکینگ به‌عنوان دختر شایسته بومیان آمریکا انتخاب شد. پس از آن وارد حرفهٔ بازیگری شد. این موقعیت به او اجازه داد تا در برنامه‌های تبادل فرهنگی با گواتمالا و مولداوی شرکت کند و در آن‌جا به اجرای رقص پرداخت. در سال ۲۰۲۴، موزه ملی زنان در هنر او را به‌عنوان «هنرمند زن وایومینگی قابل‌توجه» معرفی کرد و همچنین به‌عنوان «زن جهانی قابل‌توجه» انتخاب شد.
هسته شیطان. هسته شیطان یا هسته اهریمن در یک پایه مربع از بلوک‌های فلزی با یک مربع کوچکتر از فلز در مرکز و به صورت پلکانی بالاتر از پایه و درنهایت یک بلوک هسته در مرکز بلوک بالایی نگهداری می‌شد. یک خطکش در امتداد یک طرف پایه تقریباً ۱۰٫۵ اینچ (۲۷۰ میلی‌متر) مربع را نشان می‌دهد. این سازه جهت بازآفرینی آزمایش مربوط به حادثه ۱۹۴۵ که منجر به مرگ هری کی. داغلیان شد با یک گوی پلوتونیومی که توسط بلوک کاربید تنگستن احاطه شده به عنوان یک بازتابنده نوترون عمل می‌کرد. هسته اهریمن کره ای ساخته شده از پلوتونیوم بود که
هسته اهریمن کره ای ساخته شده از پلوتونیوم بود که دانشمندان آن را به عنوان هسته شکافت پذیر یک بمب اتمی اولیه آزمایش می‌کردند و در همان زمان (۱۹۴۵ میلادی) در دو حادثه پرتوهای مرگبار آن منجر به مرگ سه دانشمند دخیل در پروژه منهتن شد. این حوادث در سال ۱۹۴۵ و زمانی رخ داد که تیمی از دانشمندان فیزیک هسته‌ای در تلاش برای توسعه سلاح هسته ای ایالات متحده در طول جنگ جهانی دوم و بعد از آن بودند. هسته اهریمن جرم زیر بحرانی بود که ۶٫۲ کیلوگرم (۱۴ پوند) وزن و ۸٫۹ سانتی‌متر (۳٫۵ اینچ) قطر دارد. هسته برای ارسال به اقیانوس
(۳٫۵ اینچ) قطر دارد. هسته برای ارسال به اقیانوس آرام به عنوان بخشی از سومین سلاح هسته ای که قرار بود بر روی ژاپن پرتاب شود آماده شد، اما زمانی که ژاپن تسلیم شد، هسته اهریمن برای آزمایش و استفاده احتمالی بعدی حفظ گردید. دو حادثه در ارتباط با آزمایش‌های هسته ای در آزمایشگاه لس آلاموس در نیومکزیکو در ۲۱ اوت ۱۹۴۵ و ۲۱ مه ۱۹۴۶ رخ داد. در هر دو مورد، آزمایشی برای نشان دادن میزان نزدیک بودن هسته به نقطه بحرانی با استفاده از دستکاری لایه بازتابنده نوترون (لایه ای از مواد متراکم که مواد شکافت پذیر را احاطه کرده) در
مواد متراکم که مواد شکافت پذیر را احاطه کرده) در نظر گرفته شد و طی هر دو آزمایش هسته به‌طور تصادفی در حالت پیکربندی بحرانی قرار گرفت. فیزیکدانان هری داغلیان (در حادثه اول) و لوئیس اسلوتین (در حادثه دوم) هر دو به سندرم تشعشعی حاد مبتلا شدند و اندکی پس از آن درگذشتند. در همان زمان، سایر افراد حاضر در آزمایشگاه نیز در معرض تابش نوترونی قرار گرفتند و آلوین گراویس نیز در اثر عوارض این رخداد ۱۹ سال بعد درگذشت. هسته اهریمن در تابستان ۱۹۴۶ ذوب شد و مواد آن برای استفاده در هسته‌های دیگر بازیافت گردید. تولید و
استفاده در هسته‌های دیگر بازیافت گردید. تولید و تاریخچه اولیه. هسته شیطان (مانند هسته ای که در بمباران ناکازاکی استفاده شد) در هنگام ساخت، یک کره جامد به وزن ۶٫۲ کیلوگرم (۱۴ پوند) و به قطر ۸٫۹ سانتی‌متر (۳٫۵ اینچ) بود. از سه بخش ساخته شده از پلوتونیوم-۲۳۹ و گالیوم تشکیل شده بود. منتاژ آن از دو نیمکره و یک حلقه ضد اشعه (برای جلوگیری از خروج شار نوترون از سطح متصل بین دو نیمکره در طول انفجار) طراحی شده بود. دو فیزیکدان هری دغلیان (در مرکز، فقط بخشی از چهره او در عکس مشخص است) و لوئیس اسلوتین (سمت راست با
او در عکس مشخص است) و لوئیس اسلوتین (سمت راست با عینک آفتابی) در طول آزمایش ترینیتی هر دو به دنبال تصادفات فوق بحرانی مربوط به "هسته شیطان" جان خود را از دست دادند. پلوتونیوم غنی شده از سایت هانفورد در واشینگتن به آزمایشگاه لوس آلاموس ارسال شده بود. حادثه اول. در زمان آزمون پایه و هسته به گونه ای منتاژ می‌شدند که فقط یک حاشیه ایمنی کوچک بین محفظه و هسته وجود داشت و در برابر عوامل خارجی که ممکن بود واکنش پذیری را افزایش دهند و باعث شوند که هسته فوق بحرانی شود و در مدت زمان کوتاهی انرژی زیادی را ایجاد کند به
و در مدت زمان کوتاهی انرژی زیادی را ایجاد کند به شدت حادثه آفرین بود، بنابر این بهره‌بردار باید مطمین می‌بود که عوامل خطر آفرین در محیط رایج نیستند. حادثه فقط در شرایطی مانند فشردگی هسته فلزی جامد (روشی که برای انفجار بمب استفاده می‌شد) و افزودن مواد هسته ای بیشتر یا بکارگیری یک بازتابنده خارجی که نوترون‌های خروجی را به درون هسته بازتاب دهد، رخ می‌داد. آزمایش‌های انجام‌شده در لوس آلاموس که منجر به دو حادثه مرگ‌بار شد، طراحی شدند تا تضمین کنند که هسته واقعاً به نقطه بحرانی نزدیک خواهد شد. در ۲۱ آگوست ۱۹۴۵،
به نقطه بحرانی نزدیک خواهد شد. در ۲۱ آگوست ۱۹۴۵، هسته پلوتونیوم، انفجاری از تابش نوترونی تولید کرد که منجر به مرگ هری دغلیان فیزیکدان شد. داغلیان هنگام انجام آزمایش بازتابنده نوترون بر روی هسته مرتکب اشتباه شد. او به تنهایی کار می‌کرد و فقط یک نگهبان امنیتی (سرباز رابرت جی. همرلی) روی میزی در فاصله ۱۰ تا ۱۲ فوتی (۳ تا ۴ متری) نشسته بود. هسته در داخل پشته ای از آجرهای کاربید تنگستن (بازتابنده نوترون) قرار داشت و هر آجر، مجموعه را به صورت تساعدی به شرایط بحرانی نزدیکتر می‌کرد. دغلیان هنگام تلاش برای چیدن آجر
نزدیکتر می‌کرد. دغلیان هنگام تلاش برای چیدن آجر دیگری در اطراف هسته به‌طور تصادفی آن را روی هسته انداخت و در نتیجه باعث شد که هسته در حالت فوق بحرانی قرار گیرد، یک واکنش زنجیره ای بحرانی آغاز شد و او به سرعت آجر را با دست از روی هسته جدا کرد. در نتیجه این عکس العمل هری داغلیان دوز کشنده ای اشعه دریافت کرد و از ناحیه دست دچار سوختگی تشعشعی شد و ۲۵ روز بعد بر اثر مسمومیت حاد تشعشعی درگذشت. حادثه دوم. بازآفرینی آزمایش ۱۹۴۶. نیمه کره دیده می‌شود، اما هسته درون آن دیده نمی‌شود. نیمکره بریلیوم با یک پیچ گوشتی
آن دیده نمی‌شود. نیمکره بریلیوم با یک پیچ گوشتی بالا نگه داشته می‌شود. طرحی که پزشکان برای تعیین میزان تشعشعاتی که هر فرد در اتاق در طول حادثه در معرض آن قرار گرفته است، استفاده کردند. در ۲۱ مه ۱۹۴۶، فیزیکدان لوئیس اسلوتین و هفت نفر از پرسنل دیگر در آزمایشگاه لوس آلاموس در حال انجام آزمایش دیگری برای تأیید نزدیکی هسته به نقطه بحرانی با قرار دادن بازتابنده‌های نوترونی در مجاورت آن بودند. اسلوتین که در حال ترک لس آلاموس بود، این تکنیک را به آلوین سی. گراویس آموزش می‌داد، که در آخرین آزمون قبل از آزمایشات
آموزش می‌داد، که در آخرین آزمون قبل از آزمایشات هسته ای عملیات تقاطع که یک ماه بعد در بیکینی آتول برنامه‌ریزی شده بود، آنرا انجام دهد. لازم بود که اپراتور دو نیم کره بریلیوم (یک بازتابنده نوترونی) را در اطراف هسته قرار دهد تا آزمایش انجام شود و به صورت دستی بازتابنده بالایی را روی هسته با استفاده از انگشت شست پایین بیاورد. همان‌طور که بازتابنده‌ها به صورت دستی به یکدیگر دور و نزدیک می‌شدند، آشکارسازهای نوترونی نرخ و ضریب بازتابش نوترون هسته را نشان می‌دادند. آزمایش‌گر نیاز داشت که بین نیمه‌های بازتاب‌کننده
آزمایش‌گر نیاز داشت که بین نیمه‌های بازتاب‌کننده جدایی جزیی را حفظ کند تا نوترون‌های کافی از هسته خارج شوند و هسته زیر حد بحرانی بماند. پروتکل استاندارد استفاده از شیم‌هایی بین دو نیمه کره را الزام می‌کرد تا همیشه این فاصله جزیی رعایت شود، زیرا بستن کامل آنها می‌توانست منجر به تشکیل آنی توده ای بحرانی و خروج نیروی کشنده از هسته شود. اما با پروتکل غیراستاندارد خود اسلوتین، شیم‌ها استفاده نشدند. نیمه بالایی بازتابنده در یک نقطه مستقیماً روی نیمه پایینی قرار داشت، در حالی که شکاف نقطه بحرانی بجای شیم توسط سر
در حالی که شکاف نقطه بحرانی بجای شیم توسط سر یک پیچ گوشتی دوپخ در دست اسلوتین حفظ می‌شد. اندازه فاصله بین بازتابنده‌ها با چرخاندن پیچ گوشتی تغییر می‌یافت. اسلوتین که با شجاعت آزمایش را ده‌ها بار انجام داده بود و با شلوار جین آبی و چکمه‌های کابویی خود درون اتاقی پر از ناظران کار می‌کرد (پیش از این انریکو فرمی به اسلوتین و دیگران گفته بود که اگر آزمایش را به همین روش انجام دهند، در عرض یک سال خواهند مرد و اینکار «قلقلک دادن دم اژدها» است) پیچ گوشتیش در حالی که بازتابنده بالایی را پایین می‌آورد، در کسری از
که بازتابنده بالایی را پایین می‌آورد، در کسری از ثانیه به سمت بیرون لیز خورد و اجازه داد بازتابنده در اطراف هسته قرار بگیرد. فوراً برقی از نور (فلاش) به وجود آمد و هسته فوق بحرانی شد و انفجار شدیدی از تابش نوترونی را آزاد کرد. اسلوتین به سرعت مچ دست خود را پیچاند و پوسته بالایی را چرخاند و باز گذاشت. بین بسته شدن کره تا زمانی که اسلوتین بازتابنده بالایی را برداشت، نیم ثانیه تخمین زده می‌شود. اسلوتین دوز کشنده ۱۰۰۰ راد (۱۰ گری) نوترون و ۱۱۴ راد (۱٫۱۴ گری) پرتوی گاما دریافت کرد. در کمتر از یک ثانیه بحرانی
پرتوی گاما دریافت کرد. در کمتر از یک ثانیه بحرانی شدن هسته، در حالی که موقعیت بدن اسلوتین رو به دستگاه، بقیه را در برابر بیشتر تشعشعات نوترونی محافظت کرد. اسلوتین بیان کرد که در آن لحظه سوزش خفیفی در دست خود احساس کرد که به سمت شانه‌هایش بالا رفت و سپس در تمام بدنش پخش شد و دهانش مزه فلز گرفت. او ۹ روز بعد بر اثر مسمومیت حاد تشعشعی درگذشت. گراویس، نزدیکترین فرد بعدی به کانون تشعشع، پشت شانه اسلوتین ایستاده بود و از روی شانه وی به هسته نگاه می‌کرد، بنابراین تا حدی توسط بدن اسلوتین محافظت می‌شد. او دوز
تا حدی توسط بدن اسلوتین محافظت می‌شد. او دوز پرتوهای بالا اما غیر کشنده دریافت کرد و چند هفته با مسمومیت شدید در بیمارستان بستری شد. او ۱۹ سال بعد در سن ۵۵ سالگی بر اثر نارسایی قلبی درگذشت. چهار نفر دیگر از همکاران اسلوتین در این حادثه مسموم شدند اما طی هفته‌های بعدی بهبود یافتند. مطالعات پزشکی. تحقیقاتی در مورد سلامت دانشمندان دخیل در حادثه انجام شد. گزارش اولیه در سال ۱۹۵۱ منتشر شد. گزارش بعدی برای دولت ایالات متحده تهیه شد و در سال ۱۹۷۹ ارائه منتشر شد. خلاصه ای از یافته‌های آن: پس از این حوادث، هسته که
ای از یافته‌های آن: پس از این حوادث، هسته که در ابتدا به عنوان «روفوس» شناخته می‌شد، به عنوان «هسته شیطان» نامیده شد. آزمایش‌های علمی پیرامون آن متوقف شد و از آن پس ماشین‌های کنترل از راه دور و دوربین‌های تلویزیونی مداربسته توسط شرایبر، یکی از بازماندگان حادثه برای انجام چنین آزمایش‌هایی با اسقرار تیم آزمایش در فاصله ربع مایلی طراحی شدند. استفاده‌های برنامه‌ریزی شده و سرنوشت هسته. هسته شیطان برای استفاده در آزمایش‌های هسته‌ای «عملیات تقاطع» در نظر گرفته شده بود، اما پس از حادثه بحرانی دوم، زمان لازم بود تا
بود، اما پس از حادثه بحرانی دوم، زمان لازم بود تا رادیواکتیویته آن کاهش یابد و دوباره ارزیابی شود. دو هسته بعدی برای استفاده در Able و Baker بجای هسته شیطان جایگزین و ارسال شدند و هسته شیطان قرار شد بعداً برای آزمایش سوم این سری که به‌طور موقت چارلی نام داشت ارسال شود، اما این آزمایش به دلیل سطح غیرمنتظره رادیواکتیویته ناشی از آزمایش بیکر زیر آب و ناتوانی در پاکسازی کردن کشتی‌های جنگی دخیل در آزمایش لغو شد. هسته در تابستان ۱۹۴۶ ذوب شد و مواد برای استفاده در هسته‌های دیگر بازیافت شد.
مارسلا آلتهاوس رید (روساریو، سانتا فه، آرژانتین ۱۱ مه ۱۹۵۲ – ادینبورگ، اسکاتلند ۲۰ فوریه ۲۰۰۹) استاد آرژانتینی الهیات زمینه‌ای در کالج نیو، دانشگاه ادینبرو بود. هنگامی که منصوب شد، او تنها استاد زن الهیات در دانشگاه اسکاتلند و اولین زن استاد الهیات در نیو کالج در تاریخ ۱۶۰ ساله آن بود. او در روساریو به دنیا آمد و با مدرک لیسانس الهیات از فارغ‌التحصیل شد، مؤسسه دانشگاه پروتستان در بوئنوس آیرس. او دکترای خود را به پایان رساند. در دانشگاه سنت اندروز اسکاتلند علایق او شامل الهیات آزادی‌بخش، الهیات فمینیستی بود.
او شامل الهیات آزادی‌بخش، الهیات فمینیستی بود. زندگی. آلتوس رید در روساریو، آرژانتین به دنیا آمد. او در بوئنوس آیرس بزرگ شد و در آنجا با مدرک لیسانس الهیات از مؤسسه الهیات "کلیسایی" دانشگاهی در بوئنوس آیرس (ISEDET) فارغ‌التحصیل شد، با گرایش به الهیات آزادی‌بخش. او نزد الهیدانان آزادی از جمله و مطالعه کرد. او یکی از اعضای کلیسای متدیست انجیلی آرژانتین بود. او از روش‌های پائولو فریره پیروی کرد و پروژه‌های اجتماعی و اجتماعی را با حمایت کلیسا در محله‌های فقیرنشین بوئنوس آیرس انجام داد. با توجه به تجربه و
بوئنوس آیرس انجام داد. با توجه به تجربه و دستاوردهایش در این زمینه، آلتوس رید به اسکاتلند دعوت شد، جایی که در محله‌های فقیر نشین داندی و پرث کار کرد و پروژه‌هایی را با الهام از آموزش‌های آزادی خواهانه فریره هماهنگ کرد. او دکترای خود را در سال ۱۹۹۴ در دانشگاه سنت اندروز اسکاتلند به پایان رساند و تز دکترای خود را در مورد تأثیر پل ریکور در روش‌شناسی الهیات رآزادی‌بخش نوشت. علایق آکادمیک او شامل الهیات آزادی‌بخش، الهیات فمینیستی بود. پس از آن، او به عنوان استاد الهیات زمینه‌ای در کالج نیو، دانشگاه ادینبورگ
الهیات زمینه‌ای در کالج نیو، دانشگاه ادینبورگ منصوب شد. آلتوس رید در ۲۰ فوریه ۲۰۰۹ در ادینبورگ، اسکاتلند، جایی که از سال ۱۹۸۶ در آنجا زندگی می‌کرد، درگذشت. او در زمان مرگش مدیر انجمن بین‌المللی الهیات کوییر، مدیر پروژه الهیات کوئیر در دانشگاه ادینبورگ و عضو کلیسای جامعه متروپولیتن بود. در سال‌های آخر زندگی‌اش، او با ایوان پترلا، الهی‌دان آرژانتینی، برای تبلیغ الهیات آزادی‌بخش در دنیای انگلیسی‌زبان همکاری کرد. او همچنین دستیار سردبیر مجله "مطالعات مسیحیت جهانی" و عضو هیئت تحریریه مجله "کنسیلیوم" بود.
جهانی" و عضو هیئت تحریریه مجله "کنسیلیوم" بود. اندیشه‌ها. آلتوس رید شاید بیشتر به خاطر کارش در سال ۲۰۰۲ در "الهیات ناپسند شناخته شده باشد،" که در آن فمینیست‌ها را در استفاده از زبان جنسی و صریح به چالش کشید. او استدلال کرد که رابطه جنسی توسط یک جهان بینی مردسالارانه ساخته شده است که زیربنای بسیاری از جنایات بزرگ جهان است. از این رو، باکره بودن مریم باکره باید «بی‌شرف» باشد، زیرا زندگی بسیاری از زنان فقیر را پنهان می‌کند که، او توصیف می‌کند، به ندرت باکره هستند. او همچنین در مورد «مسیح ناشایست» صحبت می‌کند،
او همچنین در مورد «مسیح ناشایست» صحبت می‌کند، به موجب آن یک مسیح‌شناسی کنوتیک از خود تهی شدن خدا و تجسم در مسیح و تمایلات جنسی انسان صحبت می‌کند. او توضیح می‌دهد که [عیسی] به‌عنوان مردی دگرجنس‌گرا (مجرد) لباس الهیاتی پوشیده است. در عوض، او در مورد دوجنسیتی مسیح به عنوان یک درک فراگیر از تجسم صحبت می‌کند. او می‌خواهد برای یک مسیح‌شناسی بزرگ‌تر استدلال کند که عیسی را در جنسیت‌ها، جنسیت‌ها و موقعیت‌های اقتصادی پسامدرن بازنمایی می‌کند. این انتقادی است که او علیه الاهیات آزادیبخش آمریکای لاتین داشت، که او آن را
الاهیات آزادیبخش آمریکای لاتین داشت، که او آن را به عنوان ناتوانی در پرداختن به مسائل جنسیتی و جنسی در کنار مسئله فتح و استعمار قاره آمریکا می‌دانست.
الیزابت جیمز-پری (متولد ۱۹۷۳) هنرمند و بوم‌شناس ترمیمی آمریکایی‌های بومی در ایالات متحده است. او از شهروندان قبیله وامپانوآگ گی‌هد است و پس از یادگیری هنر اسکریم‌شا از مادرش و لباس‌های وامپانوآگ در سفر به اروپا، این سنت بومی را ادامه داد. او مرواریدهای وامپوم و پارچه‌های وامپانوآگ می‌سازد و در سال ۲۰۲۳ همکار میراث ملی شد. دوران کودکی و خانواده. الیزابت جیمز-پری در سال ۱۹۷۳ به دنیا آمد. او پس از آموختن این هنر از مادرش، پاتریشیا جیمز-پری (وامپانوآگ آکینا، متولد ۱۹۴۴)، که در زمینه اسکریم‌شا تخصص دارد، شروع به
۱۹۴۴)، که در زمینه اسکریم‌شا تخصص دارد، شروع به مطالعه کرد. در طول سفر به اروپا، او دربارهٔ باور اشتباه مهاجران که نقوش روی لباس‌های وامپانوآگ را «چرم با دانتل ظریف» می‌دانستند، آگاهی یافت. آگاهی تازه‌ای که از هنرمندان گذشته وامپانوآگ پیدا کرد، او را ترغیب به حفظ دانش سنتی کرد. جیمز-پری از شهروندان قبیله وامپانوآگ گی‌هد است، که یک قبیله شناخته‌شده فدرال با مرکزیت در آکینا، ماساچوست می‌باشد. از مارس ۲۰۲۳، جیمز-پری در دارتموث، ماساچوست زندگی می‌کند. علاوه بر مادرش، برادرش جاناتان نیز هنرمند اسکریم‌شا است و
مادرش، برادرش جاناتان نیز هنرمند اسکریم‌شا است و دیگر تأثیرات شامل دخترعمه‌هایش هلن آتاکوین (معلم بافندگی سبدش) و نانپاشموت تونی پولارد، هر دو هنرمند، و معلم سفال‌سازی کویل‌شده‌اش رامونا پیترز می‌باشد. حرفه هنری. جیمز-پری به عنوان هنرمند، در زمینه وامپوم، رنگ‌آمیزی طبیعی و هنر پارچه تخصص دارد. او مرواریدهای وامپوم را به‌طور دستی حکاکی و صیقل می‌دهد زیرا می‌خواهد پوشندگان آن‌ها «احساس درگیر بودن در داستان اثر» را تجربه کنند و از این طریق از فرهنگ آمریکایی‌های بومی حمایت کند. آلیسون هیل کارهای او را «بسیار
بومی حمایت کند. آلیسون هیل کارهای او را «بسیار زیبا و با دقت دست‌ساز» توصیف کرد و همچنین گفت که این آثار شامل «پژوهش تاریخی و دانش خانوادگی… برای بازتاب اهمیت عمیق فرهنگی و تاریخی» است. موزه شکار نهنگ نیو بدفورد نمایشگاهی با عنوان «امواج: از دریچه وامپانوآگ» (۲۰۲۰–۲۱) برگزار کرد که آثار وامپوم و اسکریم‌شای جیمز-پری را به نمایش گذاشت تا استمرار فرهنگی وامپانوآگ را برجسته کند. در سال ۲۰۲۱، جیمز-پری بر روی «جامعه درخشان» کار کرد، یکی از دو نصب در «باغی برای بوستون»، که همکاری او با اکوا هولمز خارج از موزه
بوستون»، که همکاری او با اکوا هولمز خارج از موزه هنرهای زیبا، بوستون بود. پیج کرتیس «جامعه درخشان» را که در آن مجسمه سایروس ادوین دالین تحت عنوان «Appeal to the Great Spirit» با ذرت، لوبیا و علف مرداب احاطه شده است، به عنوان «پیشنهادی مخالف برای [مجسمه]» توصیف کرد و افزود که این اثر زیبایی یک جامعه همسایه که اکنون با گنجایش گسترده روبه‌رو است را می‌نمایاند. او همچنین از سال ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۲ به عنوان هنرمند مقیم و معلم در دانشگاه آمهرست فعالیت کرد. در سپتامبر ۲۰۲۳، او دو نمایشگاه انفرادی آغاز کرد: «دو پیکان» در
او دو نمایشگاه انفرادی آغاز کرد: «دو پیکان» در دانشگاه تافتس و «نفوذ» در موزه هنر مید. بوم‌شناسی و حفظ قبیله. جیمز-پری مدرک علوم دریایی از دانشگاه ماساچوست دارتموث دارد و همچنین در پروژه‌های ترمیم بوم‌شناسی فعالیت می‌کند، از جمله بازگرداندن گیاهان بومی و مشارکت در فرآیندهای مشاوره‌ای. او پیشتر به عنوان افسر حفظ قبیله فعالیت کرده بود، تجربه‌ای که باعث شد «قدردانی عمیق‌تری از اراضی و آب‌های قبیله‌ای» پیدا کند. مجموعه‌ها. آثار هنری او در مجموعه‌های دائمی موزه هنر مونتکلیر، موزه هنرهای زیبا، بوستون، موزه
موزه هنر مونتکلیر، موزه هنرهای زیبا، بوستون، موزه پیبادی اسکس، موزه تروپن و موزه والراف–ریچارتس نگهداری می‌شود. جوایز و افتخارات. در فوریه ۲۰۲۳، جیمز-پری به عنوان یکی از هشت همکاران میراث ملی ۲۰۲۳ اعلام شد. او اولین فرد وامپانوآگ بود که به عنوان یک همکار انتخاب شد. او گفت که وضعیت همکار بودنش باعث افزایش دید گسترده‌تری از هنرهای تجسمی مردمان بومی قاره آمریکا در شمال‌شرقی ایالات متحده خواهد شد. در آگوست ۲۰۲۳، او در بازار هنری سرخپوستان سانتافه شرکت کرد.
مود کگ (۱۹۰۴–۱۹۹۶) نویسنده، هنرمند مردمی و مفسر فرهنگی اوجیبوا از مینه‌سوتا بود. او از اعضای قبیله میله‌لاک از قبیله چیپوا مینه‌سوتا بود. نام. او در شهرستان کرو وینگ، مینه‌سوتا به دنیا آمد. مود الن میچل. یکی از نام‌های بود. نام دیگرش به زبان اوجیبوا "ناواکامیگوکوه‌وه" بود، که به معنی «بانوی وسط زمین» یا «زن متمرکز بر زمین» است. زندگی اولیه. مود میچل در اوت ۱۹۰۴ در یک ویگوام تاریک در شهرستان کراوینگ، مینه‌سوتا، نزدیک دریاچه پورتاژ و چند مایل شمال‌غرب دریاچه میله‌لاک به دنیا آمد. والدین او چارلز میچل، یکی از
به دنیا آمد. والدین او چارلز میچل، یکی از اعضای مردم غیرقابل جابجایی میله‌لاک از سیستم قبیله‌ای آنی‌شیناابه بود، و همسرش، نانسی پاین. مود به نام عموی مادری خود، گیچی-میزکو-گیژیگ، که به نام جورج پاین نیز شناخته می‌شد، نام‌گذاری شد. او در دوران کودکی‌اش با عمه‌هایش مری و سارا پاین، پدرش، مادربزرگش و برادر مادربزرگش، و دایی‌اش و همسرش زندگی می‌کرد. به دلیل مرگ مادرش هنگام زایمان، مود میچل توسط مادربزرگ مادری‌اش، مارگارت پاین (که در زبان اوجیبوا به نام "آکگوان" شناخته می‌شود) بزرگ شد. او زبان انگلیسی را از
شناخته می‌شود) بزرگ شد. او زبان انگلیسی را از عمه‌ها و همسایگان سفیدپوست خود در سنین پایین آموخت. در زمستان خانواده‌اش در یک خانه زندگی می‌کردند، اما در سایر فصول سال به‌طور سنتی به چرخه فصلی مردم آنی‌شیناابگ می‌پی‌بردند. در بهار به "ایسکیگامیزیگانینگ"، یا درخت افرا می‌رفتند. در تابستان در کنار مزارع برنج وحشی کمپ می‌زدند. آن‌ها با پای پیاده، اسب یا قایق‌های پوست درخت توسکا سفر می‌کردند. کگ تاریخ تولد خود را ۲۶ اوت انتخاب کرد، زیرا تاریخ دقیق تولدش مشخص نبود. او دوره هشتم مدرسه را در مدرسه محلی شهرستان
نبود. او دوره هشتم مدرسه را در مدرسه محلی شهرستان اسدون به پایان رساند و تنها کودک بومی بود که در آن مدرسه تحصیل می‌کرد. او در سال ۱۹۱۷ در یک مراسم میدوئیوین با کارگر مزرعه مارتین کگ آشنا شد. آن‌ها در سال ۱۹۲۰ به‌طور سنتی به ازدواج پرداختند و دوباره در سال ۱۹۲۲ در یک مراسم کلیسایی ازدواج کردند. آن‌ها در سال ۱۹۴۲ به همراه فرزندانشان به "شاه-بوش-کنگ پوینت" در میله‌لاک نقل مکان کردند و دوباره در سال ۱۹۶۰ به نقطه‌ای در داخل‌تر از دریاچه رفتند. مارتین کگ در سال ۱۹۶۸ درگذشت. آن‌ها با هم یازده فرزند داشتند. شغل.
۱۹۶۸ درگذشت. آن‌ها با هم یازده فرزند داشتند. شغل. در سال ۱۹۶۸ کگ به عنوان راهنما در پست تجاری و موزه‌ای که اکنون بخشی از سازمان تاریخ مینه‌سوتا است، شروع به کار کرد. کگ خود به عنوان نویسنده فعالیت نمی‌کرد، بلکه داستان‌هایش را برای دیگران روایت می‌کرد، به ویژه جان دی. نیکولز که این داستان‌ها را به زبان‌های انگلیسی و او جیبوا منتقل می‌کرد. در «دریاچه پورتاژ»، کگ خاطرات دوران کودکی خود را که در آن با بستگان زن خود کار می‌کرد، نقل می‌کند. او بسیاری از سنت‌های اوجیبوا را از جمله تکنیک‌های کشاورزی مانند چگونگی
اوجیبوا را از جمله تکنیک‌های کشاورزی مانند چگونگی برداشت و پردازش برنج وحشی در نواحی شمالی دریاچه‌ها و ساخت شربت افرا حفظ کرد. او یکی از آخرین استادان زبان اوجیبوا بود و به زبان‌شناسان داده‌های ویژه‌ای در مورد اصطلاحات و زبان اوجیبوا ارائه داد، به ویژه در قالب "فرهنگ لغت مختصر اوجیبوا مینه‌سوتا" که در سال ۱۹۹۵ منتشر شد. کگ برای سال‌ها در سازمان تاریخ مینه‌سوتا در میله‌لاک کار می‌کرد. او به عنوان راهنما و راهنمای تور فعالیت می‌کرد و در ایجاد یک مدل بزرگ از زندگی فصلی اوجیبوا کمک کرد و هر اثر هنری در
از زندگی فصلی اوجیبوا کمک کرد و هر اثر هنری در نمایشگاه را ساخت. او در کار با مروارید مهارت فوق‌العاده‌ای داشت و در طراحی‌های گلدار اوجیبوا و تکنیک‌های بافندگی هندسی مروارید استاد بود. او قادر بود کیسه‌های بندولی سنتی کاملاً مرواریددوزی شده‌ای بسازد که معمولاً توسط رهبران قبیله‌ای پوشیده می‌شد. او آثارش را در مجموعه هنرهای دستی مؤسسه اسمیتسونیان به نمایش گذاشت. نمایشگاه «گمشده و یافته: هنر بومی آمریکایی، ۱۹۶۵–۱۹۸۵» که توسط فدراسیون هنرهای آمریکا برگزار شد، یکی از بندولی‌های مرواریددوزی شده او را به نمایش
یکی از بندولی‌های مرواریددوزی شده او را به نمایش گذاشت.
دوروثی کلامپکه رابرتز (; – ) یک اخترشناس آمریکایی بود. او مدیر دفتر اندازه‌گیری‌ها در رصدخانه پاریس بود و به عنوان شوالیه لژیون دونور، یا شوالیه نشان ملی لژیون افتخار منصوب شد. زندگی‌نامه. پدر رابرتز، جان جرارد کلامپکه (۱۸۲۵–۱۹۱۷)، یک مهاجر آلمانی بود که در سال ۱۸۵۰ در جریان تب طلا به کالیفرنیا آمد و بعدها به یک مشاور املاک موفق در سانفرانسیسکو تبدیل شد. او در سال ۱۸۵۵ با دوروثی ماتیلدا تول ازدواج کرد و این زوج پنج دختر و دو پسر داشتند. خواهران او شامل آنا الیزابت کلامپکه، نقاش و همراه نقاش حیوانات فرانسوی
کلامپکه، نقاش و همراه نقاش حیوانات فرانسوی رزا بونهور؛ جولیا کلامپکه، نوازنده ویولن و آهنگساز؛ ماتیلدا، یک پیانیست ماهر و شاگرد مارمونتل؛ و آگوستا، متخصص مغز و اعصاب که همراه با همسر پزشکش، ژوزف ژول دژرین، یک کلینیک تأسیس کرد و مقالات متعددی نوشت. در سال ۱۸۷۷، کلامپکه به پاریس، فرانسه نقل مکان کرد، در حالی که چهار خواهرش در مدارس آلمان و سوئیس تحصیل می‌کردند. او در دانشگاه پاریس تحصیل کرد. او ابتدا به مطالعه موسیقی پرداخت، اما بعداً به نجوم روی آورد. او مدرک لیسانس خود را در سال ۱۸۸۶ و دکترای خود را در سال