payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در جریان سایه‌گویی نشان داده‌اند که نواحی قشر گیجگاهی و بخش‌های حرکتی مغز بیشتر تحریک می‌شوند. این موضوع نشان می‌دهد که درگیرشدن با یک زبان غیرغالب به تلاش آگاهانهٔ بیشتری نیاز دارد. خوانندگی. روش سایه‌گویی گفتار می‌تواند در قالب دیگری به نام «سایه‌گویی آوایی» به کار رود. این روش نیز شامل فرایند ادراک و تولید است، اما با توزیع انرژی وارونه؛ یعنی ورودی اندک و خروجی گسترده. در سایه‌گویی آوایی، صداهای خالص درک می‌شوند و تمرکز بر دست‌کاری دستگاه صوتی برای تولید پاسخ سایه‌گویی است. در مقایسه با افراد
برای تولید پاسخ سایه‌گویی است. در مقایسه با افراد غیرخواننده، خوانندگان قادرند عبارت‌های سایه‌گویی‌شده‌ای تولید کنند که دقت بیشتری در دستیابی به بسامدهای هدف و جابه‌جایی سریع میان آن‌ها دارد. پژوهش‌ها این توانایی را ناشی از کنترل و آگاهی بیشتر بر پهنای چین‌های صوتی می‌دانند. انسداد چاکنایی از جمله فنونی است که خوانندگان در جریان سایه‌گویی برای تقویت تغییر بسامد به‌کار می‌گیرند.
مجسمهٔ سوارهٔ مارکوس اورلیوس () یکی از معدود مجسمه‌های برنزی باقی‌مانده از دوران امپراتوری روم است که امپراتور مارکوس اورلیوس را بر اسب نشان می‌دهد. این اثر در حدود 175 میلادی ساخته شد و امروزه در موزهٔ کاپیتولین در رم نگهداری می‌شود. مجسمه از شاخص‌ترین آثار هنری جهان باستان و نمادی از قدرت و خرد در رهبری رومی است. زمینهٔ تاریخی. در سدهٔ دوم میلادی، ساخت مجسمه‌های یادمانی برای امپراتوران رومی امری رایج بود. این مجسمه احتمالاً به مناسبت پیروزی‌های مارکوس اورلیوس در جنگ‌های مارکومانی (166–180 میلادی) ساخته
در جنگ‌های مارکومانی (166–180 میلادی) ساخته شد. در آن زمان، مجسمه‌های سواره نماد قدرت امپراتور و اقتدار نظامی او بودند. به باور بسیاری از پژوهشگران، هدف از ساخت این اثر ارائهٔ تصویری از امپراتور به‌عنوان فرمانده‌ای خردمند و بخشنده بوده است، نه صرفاً جنگجویی فاتح. تاریخچه. در قرون وسطی، به‌اشتباه تصور می‌شد این مجسمه، تصویر کنستانتین بزرگ است. همین باور سبب شد مجسمه از ذوب‌شدن برای بازیافت برنز (سرنوشت بسیاری از مجسمه‌های باستانی) در امان بماند. این پیکرهٔ باشکوه قرن‌ها در میدان لاتران قرار داشت تا اینکه در
قرن‌ها در میدان لاتران قرار داشت تا اینکه در سال 1538 به دستور پاپ پل سوم به میدان کاپیتولین منتقل شد. در سدهٔ بیستم، برای محافظت از اثر اصلی، آن را به موزهٔ کاپیتولین منتقل کردند و نسخه‌ای برنزی جایگزین در میدان نصب شد. توصیف. مجسمه حدود 4.24 متر ارتفاع دارد و کاملاً از برنز ساخته شده است. مارکوس اورلیوس را با دستی بالا رفته در حالت بخشش یا فرمان نشان می‌دهد، در حالی که اسب با وقار قدم برمی‌دارد. چهرهٔ امپراتور با سبیل و ریش پرپشت، واقع‌گرایانه و دقیق پرداخته شده است. حالت آرام و متین صورت او در تضاد با
شده است. حالت آرام و متین صورت او در تضاد با پویایی اسب قرار دارد و نمادی از «قدرت همراه با خرد» است. کشف و انتقال. پس از انتقال به میدان کاپیتولین، مجسمه به بخشی جدایی‌ناپذیر از منظرهٔ شهری رم بدل شد. در قرن نوزدهم، بازدیدکنندگان اروپایی و پژوهشگران باستان‌شناسی آن را ستودند. در دههٔ 1980، برای جلوگیری از فرسایش ناشی از آلودگی و شرایط جوی، مجسمهٔ اصلی درون موزهٔ کاپیتولین قرار گرفت. نسخهٔ کپی نصب‌شده در میدان، همچنان یکی از نقاط شاخص گردشگری رم است و هزاران بازدیدکننده سالانه از آن دیدن می‌کنند. مرمت.
بازدیدکننده سالانه از آن دیدن می‌کنند. مرمت. مرمت‌های اساسی در سال‌های 1981 تا 1990 انجام شد. طی این روند، لایه‌های اکسید برنز زدوده شد و بخش‌هایی از سازه تقویت گردید. این مرمت‌ها امکان مطالعهٔ دقیق‌تر فنون ریخته‌گری در دوران روم باستان را نیز فراهم کرد. اهمیت. این مجسمه به‌دلیل کمیابی آثار برنزی روم باستان اهمیت فراوان دارد. همچنین بازنمایی تصویری از امپراتوری فیلسوف، نویسندهٔ "تأملات"، آن را به نمادی از وحدت قدرت سیاسی و خرد فلسفی بدل کرده است. تأثیر بر هنر اروپا. از دوران رنسانس، این اثر الهام‌بخش
بر هنر اروپا. از دوران رنسانس، این اثر الهام‌بخش هنرمندانی چون لئوناردو دا وینچی و میکلانژ شد. آنان از آن به‌عنوان الگوی طراحی برای مجسمه‌های سوارهٔ نخبگان سیاسی و نظامی استفاده کردند. نسخه‌های گچی و برنزی از این مجسمه در دانشگاه‌ها و آکادمی‌های هنری اروپا ساخته شد و تا سدهٔ نوزدهم به الگویی آموزشی برای دانشجویان هنر بدل گردید. تأثیر بر هنر معاصر. در دوران مدرن، این مجسمه بارها در آثار هنری، پوسترها و فیلم‌های تاریخی بازتولید شده است. پژوهشگران هنر معاصر آن را نمادی از «قدرت اخلاقی در برابر قدرت نظامی»
آن را نمادی از «قدرت اخلاقی در برابر قدرت نظامی» می‌دانند. همچنین در نمایشگاه‌های بین‌المللی به‌عنوان نمونه‌ای از میراث مشترک بشری معرفی شده است.
قیام جناح گوئلف در میلان به رهبری گویدو دلا توره (که از این رو به جناح توریانی نیز معروف است) در ۱۲ فوریه ۱۳۱۱ توسط نیروهای شاه هانریش هفتم در همان روز سرکوب شد. پیشینه. هنری چند هفته قبل، در ۲۳ دسامبر ۱۳۱۰، به میلان رسیده بود، و در ۶ ژانویه ۱۳۱۱ به عنوان پادشاه ایتالیا تاجگذاری کرده بود. گوئلف‌های توسکانی از شرکت در مراسم خودداری کردند و شروع به آماده شدن برای مقاومت کردند. هنری همچنین از ویسکونتی‌ها، حاکمان سابق برکنار شده میلان که از تبعید بازگشته بودند، اعاده حیثیت کرد. گویدو دلا توره، که ویسکونتی‌ها را
حیثیت کرد. گویدو دلا توره، که ویسکونتی‌ها را از میلان بیرون کرده بود، اعتراض کرد و شورشی علیه هنری ترتیب داد. قیام. در حوالی ظهر روز ۱۲ فوریه، دوک لئوپولد اتریش که پس از یک گردش تفریحی با چند همراه به اردوگاه خود در خارج از دروازه کومازینا در شمال‌غربی شهر بازمی‌گشت، هنگام عبور از محله تورریانی صدای غیرعادی فریادها، سلاح‌ها و اسب‌ها را شنید. از طریق دری باز، گروهی از مردان مسلح با زره کامل را مشاهده کرد. لئوپولد فوراً همراهانش را به اردوگاه فرستاد تا نیروها را مسلح کنند و خود به دیدار شاه هنری رفت که در
را مسلح کنند و خود به دیدار شاه هنری رفت که در کاخ سلطنتی شهر اقامت داشت تا او را از حمله قریب‌الوقوع آگاه سازد. هنری، پس از دریافت هشدار، برادرش بالدوین را مأمور کرد تا نیروهای آلمانی مستقر در خارج از دروازه رومانا در جنوب‌غربی شهر را فرا بخواند. هم‌زمان، گروهی از شوالیه‌ها به رهبری هنری فلاندری و جان کالچا به سوی کاخ ویسکونتی رفتند و از آنجا به محله تورریانی حرکت کردند، جایی که بلافاصله درگیر نبردی سنگین شدند. خود شاه هنری در کاخ باقی ماند و دستور داد دروازه‌های کاخ را مسدود کنند؛ اقدامی که درست پیش از
کاخ را مسدود کنند؛ اقدامی که درست پیش از رسیدن جمعیت مسلح انجام شد و از ورود آن‌ها جلوگیری کرد. این واقعه، بخشی از تنش‌های سیاسی و نظامی پیچیده‌ای بود که در آن دوره میان خاندان‌های اشرافی و نیروهای سلطنتی در جریان بود و نشان‌دهنده آمادگی و واکنش سریع برخی از فرماندهان در برابر تهدیدهای ناگهانی است. هم‌زمان با شدت گرفتن درگیری‌ها در محله تورریانی، گروهی از شوالیه‌های توتونیک وارد میدان شدند و با یک یورش برق‌آسا، بیشتر شورشیان را یا کشتند یا متفرق کردند. منابع آلمانی به‌طور یک‌صدا از شجاعت و دلاوری این
منابع آلمانی به‌طور یک‌صدا از شجاعت و دلاوری این شوالیه‌ها در این حمله تمجید کرده‌اند، به‌ویژه از فرمانده آن‌ها، کنراد فون گوندلفینگن، فرمانده منطقه فرانکونیا که بعدها به مقام «دویچ‌مایستر» (فرمانده کل شوالیه‌های آلمانی) رسید. در همین حال، نیروهای کمکی اتریشی به دلیل موانعی که شورشیان در دروازه کومازینا ایجاد کرده بودند، با تأخیر وارد شدند. نیروهای خاندان ویسکونتی نیز به‌طرز مشکوکی دیر رسیدند، که بعدها به‌عنوان نشانه‌ای از حمایت ضمنی یا حداقل بی‌طرفی منفعل آن‌ها نسبت به شورش تعبیر شد. زمانی که این نیروهای
آن‌ها نسبت به شورش تعبیر شد. زمانی که این نیروهای کمکی به محله تورریانی رسیدند، نبرد اصلی تقریباً پایان یافته بود. سربازان سپس به غارت خانه‌های خاندان تورریانی پرداختند، و این قتل‌عام و چپاول تا غروب ادامه یافت. این واقعه نه‌تنها نشان‌دهنده خشونت شدید درگیری‌های داخلی بود، بلکه پرده از رقابت‌های سیاسی و وفاداری‌های پنهان میان خاندان‌های اشرافی و نیروهای سلطنتی نیز برداشت. پیامدها. گویدو دلا توره فرار کرد و توسط هنری به اعدام غیابی محکوم شد. اسقف اعظم کاسونه دلا توره تبعید شد. [ " – بحث" ] ماتئو اول
کاسونه دلا توره تبعید شد. [ " – بحث" ] ماتئو اول ویسکونتی نیز به حمایت از قیام متهم شد، که بیشتر توسط دشمنش جان از سرمناته صورت گرفت. برخلاف گویدو دلا توره و پسرانش که از شهر فرار کرده بودند، ماتئو ویسکونتی برای قضاوت در برابر هنری حاضر شد. این واقعیت که پسرش گالئاتزو از لئوپولد در برابر شورشیان حمایت کرده بود، به نفع ماتئو بود. هم ماتئو و هم گالئاتزو هنوز برای مدت کوتاهی از شهر تبعید شده بودند، که نشان می‌دهد هنری کاملاً از وفاداری آنها مطمئن نبود. با این حال، ویسکونتی‌ها به زودی به قدرت بازگشتند و هنری،
حال، ویسکونتی‌ها به زودی به قدرت بازگشتند و هنری، ماتئو اول ویسکونت را به عنوان جانشین امپراتوری میلان منصوب کرد. او همچنین برادر همسرش، آمادئوس ساووی، را به عنوان جانشین کل در لومباردی منصوب کرد. ورنر فون هومبرگ عنوان سپهبد لومباردی را دریافت کرد و حق جمع‌آوری مالیات امپراتوری در فلولن به او داده شد. در پی این قیام، شهرهای گوئلف در شمال ایتالیا علیه هنری قیام کردند و در برابر اجرای ادعاهای امپراتوری او بر آنچه که به زمین‌ها و حقوق اشتراکی تبدیل شده بود، مقاومت کردند و تلاش کردند تا مقررات اشتراکی را با
مقاومت کردند و تلاش کردند تا مقررات اشتراکی را با قوانین امپراتوری جایگزین کنند. با این وجود، هنری موفق شد تا حدودی قدرت امپراتوری را در بخش‌هایی از شمال ایتالیا احیا کند. شهرهایی مانند پارما، لودی، ورونا و پادوا همگی حکومت او را پذیرفتند. تاریخ‌نگاری. در حالی که منابع آلمانی بر شجاعت و دلاوری شوالیه‌های آلمانی در نبرد با شورشیان تأکید دارند، تاریخ‌نگاری میلانی روایت متفاوتی ارائه می‌دهد و این حملات را به‌عنوان یورش غیرمنتظره آلمانی‌ها به خانه‌های خاندان تورریانی توصیف می‌کند. این تفاوت در روایت‌ها،
تورریانی توصیف می‌کند. این تفاوت در روایت‌ها، بازتابی از دیدگاه‌های متضاد سیاسی و منطقه‌ای نسبت به وقایع سال ۱۳۱۱ میلادی است. در سال ۱۸۹۵، لودوویکو پولیاگی نقاشی‌ای با عنوان "«یورش به خانه‌های تورریانی در میلان»" خلق کرد که در کتاب "Storia d’Italia" اثر فرانچسکو برتولینی منتشر شد. این اثر تصویری، بازتابی از روایت میلانی است که بر قربانی شدن خاندان تورریانی در خانه‌های خود تأکید دارد. خانه‌هایی از خاندان تورریانی که در جریان این حمله آسیب دیدند یا ویران شدند، بعدها نامی نمادین به آن منطقه بخشیدند: "Case
بعدها نامی نمادین به آن منطقه بخشیدند: "Case Rotte" به معنای «خانه‌های شکسته». این نام تا امروز در نقشه شهری میلان باقی مانده و در خیابان "Via Case Rotte" با مختصات جغرافیایی ۴۵٫۴۶۶۹°N, 9.1909°E قابل مشاهده است. این نام‌گذاری، یادآور یکی از خشونت‌بارترین لحظات تاریخ شهری میلان و نشانه‌ای از حافظه جمعی آن دوران است.
بیماری پیروزی در تاریخ نظامی زمانی رخ می‌دهد که غرور یا تکبر ناشی از یک یا چند پیروزی، باعث می‌شود یک نبرد برای یک فرمانده و نیروهایش به طرز فاجعه‌باری پایان یابد. در این حالت، فرمانده ممکن است دشمن را دست‌کم گرفته و به شکست‌ناپذیری خود باور داشته باشد که این امر نیروهایش را به سوی فاجعه سوق می‌دهد. او ممکن است استراتژی‌هایی را به کار گیرد که پیش‌تر در نبردها یا مانورهای گذشته مؤثر بوده‌اند، اما در برابر دشمنی تازه یا هوشمندتر، به نتایج ویرانگر بیانجامند. همچنین ممکن است چنین فرمانده‌ای پیش‌بینی نکند که
همچنین ممکن است چنین فرمانده‌ای پیش‌بینی نکند که دشمن جدید از شیوه‌هایی متفاوت با دشمنان گذشته بهره خواهد گرفت. فرمانده‌ای که بیش از حد به خود اطمینان دارد ممکن است اطلاعات نظامی در دسترس را نادیده بگیرد؛ اطلاعاتی که می‌تواند نشان دهد نیاز به تاکتیک‌های نوین وجود دارد.
این فهرستی از هواپیماهای نیروی هوافضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است.
→ لورنزو دی پیترو (۱۴۱۰–۶ ژوئن ۱۴۸۰)، معروف به وکیتا، نقاش، مجسمه‌ساز، زرگر و معمار دوره رنسانس مکتب سینی ایتالیایی بود. او از جمله هنرمندانی است که در "زندگی برجسته‌ترین نقاشان، پیکرتراشان و معماران" توسط جورجو وازاری معرفی شده است. اعتقاد بر این است که پیرزن شاگرد استفانو دی جووانی، تادئو توسط بارتولو، و جیمز بلوط بوده است. بعدها در زندگی خود استاد فرانچسکو دی جورجیو و نروچیو د لندی بود. پیتور دلو اسپداله. وکیتا در سینا متولد شد. بسیاری از آثار او را می‌توان در آنجا، به ویژه در بیمارستان سانتا ماریا دلا
در آنجا، به ویژه در بیمارستان سانتا ماریا دلا اسکالا، یافت، که به او لقب دیگری نیز می‌دهد: "پیتور دلو اسپداله" (یا "نقاش بیمارستان"). وکیتا برای "پلگرینایو" (تالار زائران) در مجتمع بیمارستان، به همراه دومنیکو دی بارتولو و پریامو دلا کوئرسیا مجموعه‌ای از نقاشی‌های دیواری را نقاشی کرد، از جمله "«تأسیس اسپداله»" و "«رؤیای سانتا سوروره»"، که خوابی از مادر پینه‌دوز سوروره، بنیان‌گذار اسطوره‌ای بیمارستان، را به تصویر می‌کشد. بعدها، حدود سال ۱۴۴۴، او "«آکاپلا دل ساکرو کیودو» (Cappella del Sacro Chiodo) را" که با
کیودو» (Cappella del Sacro Chiodo) را" که با نام «کلیسای قدیمی» (Old Sacristy) نیز شناخته می‌شود، خلق کرد و با آثار خودش تزئین نمود. نقاشی‌های دیواری شامل صحنه‌های بشارت، میلاد مسیح و روز قیامت و تمثیل نردبان بود که کودکانی را در حال صعود به بهشت نشان می‌داد. برای محراب بلند کلیسای سانتیسیما آنونزیاتا، در مجموعه بیمارستان، او یک مجسمه برنزی از "مسیح برخاسته" (امضا و تاریخ ۱۴۷۶) خلق کرد که تأثیر دوناتلو را نشان می‌دهد. "آرلیکیرا"، یک کمد نقاشی شده برای یادگارهای مقدس، توسط وکیتا نقاشی شده و در سال ۱۴۴۵ در
مقدس، توسط وکیتا نقاشی شده و در سال ۱۴۴۵ در کلیسای قدیمی سانتا ماریا دلا اسکالا قرار داده شده است. این اثر اکنون در مجموعه گالری ملی تصاویر سینا قرار دارد. سایر آثار در سینا. یک سیبوریوم برنزی عظیم که توسط وکیتا برای بیمارستان سانتا ماریا دلا اسکالا (حدود ۱۴۶۷–۷۲) ساخته شده بود، در سال ۱۵۰۶ به کلیسای جامع سینا منتقل شد. به گفته واساری، «این ریخته‌گری که تحسین‌برانگیز است، به دلیل تناسب و ظرافتی که در تمام قسمت‌هایش نشان می‌دهد، شهرت و اعتبار زیادی برای او به دست آورد؛ و هر کسی که این اثر را به خوبی مشاهده
دست آورد؛ و هر کسی که این اثر را به خوبی مشاهده کند، می‌تواند ببیند که طرح آن خوب است و هنرمند مردی با قضاوت و باتجربه بوده است.» بین سال‌های ۱۴۴۷ تا ۱۴۵۰، مجموعه‌ای از نقاشی‌های دیواری برای تعمیدگاه سن جیووانی در کلیسای جامع سینا تکمیل شد که توسط وکیتا و شاگردانش اجرا شدند. این نقاشی‌ها شامل تصاویری از انجیل‌نویسان، پیامبران و سیبیل‌ها، چهار ماده اعتقادنامه و عروج حضرت مریم هستند. این نقاشی‌های دیواری در پایان قرن نوزدهم به‌طور قابل توجهی دوباره رنگ‌آمیزی شدند. وکیتا همچنین دو صحنه را بر روی دیوار محراب
شدند. وکیتا همچنین دو صحنه را بر روی دیوار محراب نقاشی کرد: "شلاق زدن" و "جاده کالواری". در کاخ ساراچینی، او مجسمه‌ای از سنت مارتین ساخت. یک مجسمه برنزی از آرامگاه ماریانوس سوکینوس بزرگ (یک حقوقدان برجسته سیه‌نا) برای کلیسای سن دومنیکو در موزه اوفیتزی فلورانس نگهداری می‌شود. برای "ایوان سرپوشیده مرکانزیا"، وکیتا پیکره‌هایی در اندازه واقعی از سنت پیتر و سنت پاول (حدود ۱۴۵۸–۱۴۶۰) ساخت که واساری آنها را به عنوان «ساخته شده با ظرافت کامل و اجرا شده با استادی عالی» ستود. وکیتا همچنین در زمان تقدیس سنت کاترین
عالی» ستود. وکیتا همچنین در زمان تقدیس سنت کاترین سینا در سال ۱۴۶۱، مجسمه‌ای نقره‌ای از سنت کاترین سینا ساخت. این اثر پس از محاصره سینا در سال ۱۵۵۵ ناپدید شد. در جای دیگری کار می‌کند. در خارج از سینا، اثر اصلی وکیتا نقاشی عروج حضرت مریم (۱۴۵۱) در کلیسای پینزا است که برای پاپ پیوس دوم از پیکولیمینو خلق شده است. موزه اوفیتزی در فلورانس، علاوه بر مجسمه برنزی ماریانوس که از سینا آورده شده است، دارای تابلویی است که مریم مقدس را به تصویر می‌کشد و وکیتا آن را خلق کرده است. وکیتا در ۶ ژوئن ۱۴۸۰ در سینا درگذشت.
فرانتس تاولا (لا وال، ۱۰ اکتبر ۱۸۴۴ - بریکسن، ۱۲ دسامبر ۱۹۳۱) یک مجسمه‌ساز چوبی استاد لادین بود که در امپراتوری اتریش-مجارستان و پادشاهی ایتالیا فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. فرانتس تاولا پسر ماریانا اسپیسر و فیلیپ تاولا بود که او نیز یک مجسمه‌ساز چوبی مشهور بود. فرانتس در دوران جوانی زیر نظر پدرش به عنوان یک نجار معمولی کار می‌کرد. بعدها به وال گاردنا نقل مکان کرد، جایی که بنیان‌گذار مدرسه هنر اورتیه در وال گاردنا، فردیناند دمتز، متوجه استعداد هنری او شد و تصمیم گرفت او را به عنوان شاگرد به عنوان هنر حکاکی
گرفت او را به عنوان شاگرد به عنوان هنر حکاکی روی چوب به او آموزش دهد. پس از چند سال، تاوارلا به وین نقل مکان کرد، جایی که به مدت دو سال در آکادمی هنرهای زیبا تحصیل کرد، استاد اصلی او پروفسور کونیگ بود. در سال ۱۸۹۵ در اینسبروک به خاطر مجسمه‌اش که نمایانگر سنت آن و مریم مقدس است، جایزه‌ای به او اهدا شد که اکنون در کلیسای پیوه دی لیوینالونگو نگهداری می‌شود. در سال ۱۸۹۷ در بولزانو و در سال ۱۹۰۰ در پاریس در نمایشگاه جهانی به خاطر مجسمه پیتا که امروزه در کلیسای کوچک گورستان عمومی بریکسن نگهداری می‌شود، جایزه‌ای
گورستان عمومی بریکسن نگهداری می‌شود، جایزه‌ای به او اهدا شد. او در کارگاه خود در اورتیزه، به بسیاری از مجسمه‌سازان مشهور از جمله یوهان باپتیست مورودر-لوزنبرگ، رودولف مورودر، لودویگ مورودر از اورتیه و والنتین گالمتزر از کلاوزن آموزش داد. در سال ۱۹۰۵، تاولا به بریکسن نقل مکان کرد و در آنجا در فقر و بیماری درگذشت. آثار مشهور. در استان بولزانو. او یک مجسمه چوبی از سنت مگدالن برای خانواده کاد بزی ساخت.
آنا سالواتوره (۱۹۲۳–۱۸ مه ۱۹۷۸) نقاش، مجسمه‌ساز، نویسنده و شخصیت اجتماعی ایتالیایی بود. زندگی و حرفه. سالواتوره که در سال ۱۹۲۳ در رم متولد شد، در آکادمی هنرهای زیبای فلورانس زیر نظر اوتون روزای، گالیله چینی و فلیچه کارنا، و بعداً در آکادمی هنرهای زیبای رم تحصیل کرد. او اولین نمایشگاه خود را در سال ۱۹۴۰ برگزار کرد. او که عضوی از جنبش نئورئالیسم بود، ابتدا به لطف پرتره‌هایش از مردم حومه شهر شناخته شد. سالواتوره در بیست و چهارمین و بیست و هشتمین دوسالانه ونیز و در نمایشگاه‌های پنجم، ششم و هشتمین چهارسالانه رم
در نمایشگاه‌های پنجم، ششم و هشتمین چهارسالانه رم شرکت کرد. او که «نماینده‌ای از یک سبک نقاشی عمیقاً مردمی و اجتماعی» و چهره‌ای برجسته در زندگی فرهنگی و اجتماعی زادگاهش بود، صاحب گالری ایل پینچو در میدان مردم بود. در سال ۱۹۵۹، سالواتوره نقش خودش را در "فیلم «زندگی شیرین»" اثر فدریکو فلینی بازی کرد. در سال ۱۹۶۶، او اولین حضور ادبی خود را با رمان "«زیرآستانه‌ای تو»" تجربه کرد. او همچنین به عنوان استاد تاریخ لباس در مرکز سینماتوگرافی تجربی خدمت کرد. او که با نویسنده و کارگردان فیلم ، پاسکواله فستا کامپانیل،
نویسنده و کارگردان فیلم ، پاسکواله فستا کامپانیل، ازدواج کرده و از او جدا شده بود، در ۱۸ مه ۱۹۷۸ در پلی‌کلینیکو اومبرتو اول در زادگاهش بر اثر آنوریسم مغزی درگذشت. او به عنوان «شخصیتی فراتر از زندگی» توصیف شده است که «او را به یکی از مطرح‌ترین چهره‌های فرهنگی زمان خود تبدیل کرد».
بندتو رابازا (۲ مارس ۱۹۳۲–۲۶ ژوئن ۲۰۲۰) مجسمه‌ساز ایتالیایی بود. او که درست قبل از جنگ جهانی دوم به دنیا آمده بود، در جریان درگیری‌ها پدرش را از دست داد، پدرش تبعید شد و متعاقباً در تلاش برای فرار درگذشت. در سال ۱۹۴۱، برادر کوچکترش نیز بر اثر مننژیت درگذشت. روباززا مدتی را با هوش و ذکاوت خود در تراستوره، به همراه مادرش زندگی کرد. در سال ۱۹۵۲، بدون هیچ مدرکی، در نیروی دریایی ایتالیا ثبت نام کرد. او به عنوان افسر جزء و بوکسور آماتور مشغول به کار شد. در سال ۱۹۵۶، به خانه بازگشت و اولین پرتره‌های خود را نقاشی
به خانه بازگشت و اولین پرتره‌های خود را نقاشی کرد. سپس به بلژیک رفت و در آنجا دوره‌های گوهرشناسی را گذراند. سپس در رم، او یک مجسمه نیم‌تنه از فوتبالیست لوچیانو رِ چکونی، «عشق و همبستگی» (که در سال ۱۹۷۹ به ساندرو پرتینی و سال بعد به پاپ ژان پل دوم واگذار شد)، یک نقش برجسته برنزی تقدیم به آلدو مورو و همراهانش و یک نقش برجسته بلند به یاد مأموران آنتونیو میا و پیرینو اولانو (که در نزدیکی مقر رومی دموکرات‌های مسیحی کشته شدند) ساخت. از دیگر آثار او می‌توان به مجسمه مسیح برای کلیسای جامع سانتا ماریا آسونتا در
مجسمه مسیح برای کلیسای جامع سانتا ماریا آسونتا در آلتامورا و پرتره‌هایی از کارول وویتیلا، آلچیده د گاسپری و فرانتس یوزف اشتراوس اشاره کرد. او همچنین یک بنای برنزی برای آلفردو رامپی و زوج حاکم تایلندی، سیریکیت و بومیبول، ساخت. برای قربانیان تروریسم، او بنای یادبود مادونا دلا پاچه، در ویاله ماتزینی در رم و همچنین یادبود جنگ خارج از کشور برای معبد باری را ساخت. او مجسمه برنزی قاضی گیرولامو تارتالیون و مجسمه‌ای به افتخار رئیس‌جمهور ایالات متحده، رونالد ریگان (اثری که به کاخ سفید سپرده شده و در اتاق روزولت قرار
که به کاخ سفید سپرده شده و در اتاق روزولت قرار دارد) را ساخت. او نقش برجسته‌هایی از میدان‌های متعدد رومی و آثاری با الهام مذهبی خلق کرد. همچنین اثر او جابجایی برجسته «دوزخ» اثر دانته آلیگیری است، ۹۰ متر مربع از مرمر رزینی که صحنه‌هایی از ۳۴ بند از بند اول کمدی الهی را نشان می‌دهد. از دیگر مجسمه‌های او می‌توان به اسب مرمری اهدا شده به روستای روکا پریورا اشاره کرد، جایی که فواره‌ای نیز توسط هنرمند در آنجا وجود دارد. و همچنین موزه بندتو روباززا واقع در روکو پریورا.
دیوید پرته (متولد ۱۹۷۴) یک مجسمه‌ساز فلزی ایتالیایی-آمریکایی و استاد هنر در دانشگاه ناحیه کلمبیا در واشینگتن دی سی است. پرته که در ابتدا به عنوان جواهرساز و فلزکار شروع به کار کرد، در دانشگاه ای‌اوآوی ونیز معماری خواند و قبل از شروع حرفه خود به عنوان مجسمه‌ساز در ایالات متحده، چندین سال به عنوان معمار کار کرد و در هنرهای عمومی و فناوری‌های جدید به کار رفته در هنر و معماری مانند اسکن سه‌بعدی و چاپ سه‌بعدی تخصص یافت. اوایل زندگی و تحصیلات. او در ترویزو، ایتالیا متولد شد و فلزکاری را از پدرش الساندرو و
ایتالیا متولد شد و فلزکاری را از پدرش الساندرو و مجسمه‌ساز تونی بنتون آموخت. او در مؤسسه هنر ونیز در رشته جواهرات و فلزکاری تحصیل کرد. او در رشته معماری از دانشگاه ونیز فارغ‌التحصیل شد و چندین سال به عنوان معمار برای شرکت معماری تونی فولینا کار کرد. پس از مهاجرت به ایالات متحده، در سال ۲۰۰۹ مدرک کارشناسی ارشد هنر و در سال ۲۰۱۰ مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا در رشته مجسمه‌سازی را از دانشگاه فونتبون در سنت لوئیس با پایان‌نامه‌ای در رابطه با استفاده از تولید افزایشی - چاپ سه‌بعدی به عنوان نگاتیو در فرایند
افزایشی - چاپ سه‌بعدی به عنوان نگاتیو در فرایند ریخته‌گری موم از دست رفته دریافت کرد. پرته پس از دریافت مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا، در آکادمی فاب تحت راهنمایی نیل گرشنفلد در رشته ساخت دیجیتال و در موسسه فناوری ماساچوست در رشته طراحی برای تولید افزایشی تحصیل کرد. پرته به صورت تمام وقت در دانشگاه‌ها و کالج‌های مختلفی مانند مدرسه هنر و طراحی کورکوران و دانشگاه کاتولیک آمریکا تدریس کرد و اکنون به عنوان دانشیار در دانشگاه ناحیه کلمبیا مشغول به کار است. شغل. داوید پرته آثار خود را در نمایشگاه‌ها و
است. شغل. داوید پرته آثار خود را در نمایشگاه‌ها و کنفرانس‌های هنری ملی و بین‌المللی، مانند نمایشگاه چاپ سه‌بعدی در لندن، میلان و پاریس در موزه لوور، به نمایش گذاشت. او چندین مجسمه هنری عمومی و مجسمه‌سازی در فضای باز در واشینگتن دی سی خلق کرده است، مانند "نور و سایه" در پرگانزیول، ایتالیا، "آزادی مطالعه" برای کتابخانه محله کاپیتول ویو، پارک هنری موج صدا در واشینگتن دی سی، "گربه موذی" و "کوآلا" برای پروژه هنر عمومی حیوانات و "شیر کوهی" برای پروژه هنر عمومی حیوانات در معرض خطر
سیمئون در ادبیات ربی ()، اشارات موجود در ادبیات خاخامی به شخصیت کتاب مقدس، شمعون، پسر یعقوب، شامل بسط‌ها، شرح‌ها و استنتاج‌های مختلفی فراتر از آنچه در متن خود کتاب مقدس ارائه شده است، می‌باشد. نام. در ادبیات ربی، نام شمعون به طرق مختلف تفسیر شده است. کتاب پیدایش ربّا آن را به معنای «کسی که به سخنان خدا گوش می‌دهد» می‌داند. با این حال، میدراش هاگادول آن را به عنوان «گناه وجود دارد» تفسیر می‌کند و در این نام کنایه‌ای به زیمری، شاهزاده شمعونی که با زن مدیانی (اعداد ۳۱) گناه کرد، می‌بیند. حادثه در شکیم. سفر
(اعداد ۳۱) گناه کرد، می‌بیند. حادثه در شکیم. سفر پیدایش ۳۴ شرح می‌دهد که چگونه شمعون و لاوی مردم شکیم را می‌کشند. سفر هایاشار (میدراش) این روایت را بسط می‌دهد و می‌گوید وقتی پدر شکیم حمور از دینه خواستگاری پسرش شکیم را کرد، شمعون و لاوی برای فریب دادن او، پاسخ دادند که کمی تأخیر لازم است تا با پدربزرگشان اسحاق در این مورد مشورت کنند. پس از رفتن حمور، شمعون بود که به برادرانش توصیه کرد که از همه مردان شکیم ختنه بخواهند و به این ترتیب آنها را در معرض رحمت و مروت خود قرار دهند. در سفر هایاشار (میدراش) همچنین
خود قرار دهند. در سفر هایاشار (میدراش) همچنین آمده است که شمعون با خواهرش، دینه، ازدواج می‌کند. در سفر هایاشار (میدراش) همچنین شمعون به عنوان فردی با صدای بسیار قدرتمند معرفی می‌شود و می‌گوید که یک بار، در اوج یک نبرد، وقتی که او فریاد زد، دشمن با شنیدن صدا وحشت زده پا به فرار گذاشت. رابطه با یوسف. در میان برادران یوسف، شمعون سرسخت‌ترین دشمن او محسوب می‌شد. طبق سفر هایاشار (میدراش)، شمعون بود که گفت: «اینک این خواب‌بیننده می‌آید. پس بیایید و او را بکشیم» (پیدایش ۳۷:۱۹–۲۰). ربی‌ها همچنین معتقد بودند که
(پیدایش ۳۷:۱۹–۲۰). ربی‌ها همچنین معتقد بودند که شمعون بود که یوسف را به چاه انداخت و سپس دستور داد سنگ‌ها را به آن بیندازند. ادبیات خاخامی دو دلیل ارائه می‌دهد که چرا یوسف شمعون و نَه، برادران دیگرش را به عنوان گروگان انتخاب کرد (پیدایش ۴۲:۲۴). اول، یوسف می‌خواست شمعون را به خاطر انداختن او به چاه مجازات کند. دوم اینکه، یوسف می‌خواست شمعون را از لاوی جدا کند، مبادا آنها با هم مصر را همان‌طور که شهر شکیم را نابود کرده بودند، نابود کنند. طبق سفر هایاشار (میدراش)، شمعون طبیعتاً تمایلی به رفتن به زندان نداشت؛
شمعون طبیعتاً تمایلی به رفتن به زندان نداشت؛ و هنگامی که به درخواست یوسف، هفتاد مصری قدرتمند برای گرفتن او به زور نزدیک شدند، او فریادی چنان وحشتناک سر داد که آنها ترسیدند و فرار کردند. این مناسه، پسر یوسف بود که شمعون را مطیع خود کرد و او را به زندان برد. مرگ. طبق سدر اولام زوتا، شمعون در سن ۱۲۰ سالگی، هفتاد و پنج سال پس از رفتن یعقوب و فرزندانش به مصر، و بنابراین سه سال قبل از مرگ روبن، درگذشت. گفته می‌شود که بقایای همه پدران در تابوت‌ها قرار داده شده و توسط بنی‌اسرائیل در زمان خروج به سرزمین کنعان برده
بنی‌اسرائیل در زمان خروج به سرزمین کنعان برده شده است.
آرا پاکیس ( به معنی «محراب صلح آگوستوس») بنایی یادمانی در رم است که بین سال‌های 13 و 9 پیش از میلاد به دستور سنای روم ساخته شد. در زبان ایتالیایی امروزی، "Pacis" به صورت «پاچیس» تلفظ می‌شود. این محراب به افتخار آگوستوس و بازگشت پیروزمندانه‌اش از جنگ‌های هیسپانیا و گالیا بنا گردید و امروز یکی از مهم‌ترین نمونه‌های هنر رسمی رومی است. زمینهٔ تاریخی. در دورهٔ آگوستوس، پس از سال‌ها جنگ داخلی، روم نیازمند تثبیت مشروعیت سیاسی و بازنمایی دوران صلح و شکوفایی بود. محراب آرا پاکیس به‌عنوان بخشی از سیاست «پکس رومانا»
آرا پاکیس به‌عنوان بخشی از سیاست «پکس رومانا» ساخته شد تا صلح و رفاه در عصر آگوستوس را به‌صورت تصویری به مردم عرضه کند. این بنا به نوعی «بیانیهٔ بصری» بود که در قالب آیین‌های مذهبی و هنری، ایدئولوژی امپراتور را تثبیت می‌کرد. تاریخچه. سنای روم در 13 پیش از میلاد دستور ساخت محراب را صادر کرد و در 9 پیش از میلاد افتتاح شد. مکان اصلی آن در «کمپوس مارتوس» نزدیک رود تیبر قرار داشت. در طول سده‌های میانه، بر اثر تغییرات بستر رودخانه، بنا به‌تدریج مدفون شد و تا قرن شانزدهم تقریباً از یادها رفت. کشف دوباره و انتقال.