payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خانباز خان دوم عرب شیبانی معروف به خانباز خان کلانتر ایل عرب خمسه در اواخر دوره قاجاریه بود. او پس از اعدام پدرش عسکر خان رهبری شورشی را که او آغاز کرده بود، بر عهده گرفت و درگیری‌های متعددی را با نیروهای دولتی رهبری کرد. خانباز خان در نزدیکی نی‌ریز در کنار تپه‌ای به نام «تل خانباز خان» با کمک زنی از طایفه بنی عبداللهی عرب به نام «کربلایی شمسی» طی یک درگیری موفق به دفع نیروهای دولتی شد. خانباز خان سرانجام در اثر خیانت یکی از نزدیکانش در سال ۱۳۰۰ به قتل رسید. تنها فرزند او دختری به نام آغا بی‌بی شیبانی، همسر
تنها فرزند او دختری به نام آغا بی‌بی شیبانی، همسر محمدخان ضرغامی کلانتر ایل باصری، بود.
آماربرداری از جنگل، جمع‌آوری سازگان‌شناسی داده‌ها و اطلاعات جنگل برای ارزیابی یا تجزیه و تحلیل است. تخمین ارزش و کاربردهای احتمالی چوب، بخش مهمی از اطلاعات گسترده‌تر مورد نیاز برای پایداری اکوسیستم‌ها است. هنگام تهیه آمار جنگل، موارد زیر از اهمیت بالایی برخوردارند: گونه، قطر برابر سینه، ارتفاع، کیفیت محل، سن و نقص‌ها. از داده‌های جمع‌آوری‌شده می‌توان تعداد درختان در هر هکتار، سطح مقطع، حجم درختان در یک منطقه و ارزش چوب را محاسبه کرد. موجودی کالا می‌تواند به دلایل دیگری غیر از محاسبه ارزش انجام شود. می‌توان
دلایل دیگری غیر از محاسبه ارزش انجام شود. می‌توان از جنگل بازدید کرد تا چوب‌ها را به صورت بصری ارزیابی کرد و خطرات احتمالی آتش‌سوزی و خطر آتش‌سوزی را تعیین نمود. نتایج این نوع فهرست‌نویسی می‌تواند در اقدامات پیشگیرانه و همچنین آگاهی‌بخشی مورد استفاده قرار گیرد. بررسی‌های حیات وحش را می‌توان همراه با آماربرداری از الوار انجام داد تا تعداد و نوع حیات وحش در یک جنگل مشخص شود. هدف از فهرست‌برداری آماری جنگل، ارائه اطلاعات جامع در مورد وضعیت و پویایی جنگل‌ها برای برنامه‌ریزی استراتژیک و مدیریتی است. صرفاً نگاه
برنامه‌ریزی استراتژیک و مدیریتی است. صرفاً نگاه کردن به جنگل برای ارزیابی، مالیات‌بندی نامیده می‌شود. تاریخچه. بررسی و تهیه فهرست درختان در اواخر قرن هجدهم در اروپا و به دلیل ترس از تمام شدن چوب (منبع اصلی سوخت) آغاز شد. اولین اطلاعات در نقشه‌هایی سازماندهی شدند که برای برنامه‌ریزی استفاده از آنها استفاده می‌شد. در اوایل قرن نوزدهم، جنگلبانان با چشمان خود حجم و پراکندگی درختان را در جنگل‌های کوچک‌تر تخمین می‌زدند. جنگل‌های متنوع‌تر و بزرگ‌تر به بخش‌های کوچک‌تری از درختان مشابه تقسیم شدند که به‌طور جداگانه
از درختان مشابه تقسیم شدند که به‌طور جداگانه با بازرسی بصری تخمین زده شدند. این تخمین‌ها با هم مرتبط شدند تا منابع موجود کل جنگل مشخص شود. با پیشرفت قرن نوزدهم، تکنیک‌های اندازه‌گیری نیز پیشرفت کردند. روابط جدیدی بین قطر، ارتفاع و حجم کشف و مورد استفاده قرار گرفت. این روابط تازه کشف‌شده، امکان ارزیابی دقیق‌تر انواع چوب و میزان تولید جنگل‌های بسیار بزرگ‌تر را فراهم کرد. تا سال ۱۸۹۱، این بررسی‌ها از طریق روش‌های مبتنی بر نمونه شامل میانگین‌های آماری انجام شد و دستگاه‌های اندازه‌گیری پیچیده‌تری به کار گرفته
و دستگاه‌های اندازه‌گیری پیچیده‌تری به کار گرفته شدند. در قرن بیستم، روش آماری نمونه‌گیری به خوبی جا افتاده و مورد استفاده عمومی قرار گرفته بود. پیشرفت‌های بیشتری، مانند نمونه‌گیری با احتمال نابرابر، به وجود آمد. با پیشرفت قرن بیستم، درک ضرایب خطا واضح‌تر شد و فناوری جدید رایانه‌ها همراه با در دسترس بودن عکس‌های هوایی و ماهواره‌ای، این فرایند را بیش از پیش اصلاح کرد. اسکن لیزری هم به صورت زمینی و هم هوایی اکنون در کنار روش‌های دستی بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرد. در نتیجه، دقت نمونه‌برداری و مقادیر
قرار می‌گیرد. در نتیجه، دقت نمونه‌برداری و مقادیر ارزیابی دقیق‌تر شدند و امکان ظهور شیوه‌های مدرن را فراهم کردند. آماربرداری از جنگل فقط ارتفاع، قطر برابر سینه و تعداد درختان را برای محاسبات مربوط به عملکرد درخت ثبت نمی‌کند. همچنین شرایط جنگل را ثبت می‌کند، که ممکن است شامل (برای مثال) زمین‌شناسی، شرایط محل، سلامت درختان و سایر عوامل جنگلی باشد. گشت دریایی با چوب. پیمایش الوار، اندازه‌گیری نمونه‌ای از یک توده چوب است که برای تخمین میزان الوار سرپا در جنگل استفاده می‌شود. این اندازه‌گیری‌ها در مکان‌های
استفاده می‌شود. این اندازه‌گیری‌ها در مکان‌های نمونه‌برداری به نام قطعات، ربع‌ها یا نوارها جمع‌آوری می‌شوند. هر یک از این مناطق نمونه‌برداری منفرد، یک مشاهده در مجموعه‌ای از مشاهدات است که نمونه نامیده می‌شود. این مناطق نمونه‌برداری معمولاً به صورت تصادفی و معمولاً به شکل یک نقشه خطی ترسیم می‌شوند. بسته به اندازه قطعه زمین و تعداد قطعات اندازه‌گیری شده، داده‌های جمع‌آوری‌شده از این قطعات می‌توانند برای دستیابی به سطوح مختلفی از قطعیت برای تخمینی که می‌تواند برای کل توده چوب اعمال شود، دستکاری شوند. این
برای کل توده چوب اعمال شود، دستکاری شوند. این تخمین از شرایط توده، ترکیب گونه‌ای، حجم و سایر ویژگی‌های اندازه‌گیری شده یک سیستم جنگلی می‌تواند برای اهداف مختلفی مورد استفاده قرار گیرد. برای مثال، در بریتیش کلمبیا، فروش الوار سلطنتی یک پیشنهاد تجاری است و هم خریدار و هم وزارت جنگل‌ها و مراتع (فروشنده) باید از کمیت و کیفیت الوار فروخته شده مطلع باشند. به‌طورکلی، یک سفر اکتشافی برای جمع‌آوری الوار شامل اندازه‌گیری یا تخمین حجم الوار بر اساس نوع (و گاهی درجه) محصولات جنگلی، نقص الوار و طول الوار است، چه این
محصولات جنگلی، نقص الوار و طول الوار است، چه این تخمین‌ها در محل انجام شوند و چه با استفاده از نرم‌افزارهای کامپیوتری. انتخاب طرح. قطعات نمونه، نمونه‌هایی از جنگل هستند که آماربرداری می‌شوند و بنابراین بر اساس آنچه مورد نظر است انتخاب می‌شوند. نمونه‌گیری تصادفی ساده: از یک مولد اعداد تصادفی رایانه‌ای یا ماشین‌حساب برای اختصاص دادن نمودارهایی که باید نمونه‌برداری شوند، استفاده می‌شود. در اینجا تصادفی بودن به معنای شانس برابر برای انتخاب هر نمودار از بین تمام نمودارهای موجود است. به معنای بی‌دقتی و بی‌دقتی
نمودارهای موجود است. به معنای بی‌دقتی و بی‌دقتی نیست. اغلب برای جلوگیری از جاده‌های نمونه‌برداری، اطمینان از پوشش مناطق نمونه‌برداری نشده و برای تدارکات رسیدن به قطعات، اصلاح می‌شود. نمونه‌برداری سیستماتیک: معمولاً این کار با انتخاب یک نقطه تصادفی و سپس قرار دادن یک شبکه روی نقشه منطقه مورد نظر برای نمونه‌برداری انجام می‌شود. این شبکه دارای مناطق از پیش تعیین‌شده‌ای برای نمونه‌برداری خواهد بود. این به معنای لجستیک کارآمدتر است و برخی از سوگیری‌های انسانی را که ممکن است با نمونه‌گیری تصادفی ساده وجود داشته
که ممکن است با نمونه‌گیری تصادفی ساده وجود داشته باشد، از بین می‌برد. نمونه‌گیری طبقه‌بندی‌شده سیستماتیک: رایج‌ترین نوع موجودی، موجودی است که از تکنیک نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌بندی‌شده استفاده می‌کند. شامل اولین گروه‌بندی بر اساس رده‌های سنی یا ویژگی‌های خاک یا ارتفاع شیب است. و سپس قطعات نمونه از هر گروه‌بندی با استفاده از یک تکنیک نمونه‌گیری دیگر انتخاب می‌شوند. ابتدا نیاز به آشنایی با زمین و همچنین اطمینان از انجام صحیح گروه‌بندی‌ها دارد. در جنگلداری می‌توان این کار را برای جدا کردن مناطق کشتزار از
می‌توان این کار را برای جدا کردن مناطق کشتزار از جنگل‌های مختلط انجام داد تا زمان نمونه‌برداری مورد نیاز کاهش یابد. نمونه‌گیری خوشه‌ای سیستماتیک: وقتی امکان ایجاد طبقات برای نمونه‌گیری طبقه‌بندی‌شده وجود ندارد، ممکن است دانشی در مورد جنگل وجود داشته باشد که در آن بتوان گفت گروه‌بندی‌های کوچک امکان‌پذیر است. این گروه‌های کوچک از قطعات زمین، اگر نزدیک به یکدیگر باشند، یک خوشه (کلاستر) را تشکیل می‌دهند. سپس این خوشه‌ها به‌طور تصادفی با این باور که نمایانگر ترکیب واقعی جنگل هستند، نمونه‌برداری می‌شوند. از
ترکیب واقعی جنگل هستند، نمونه‌برداری می‌شوند. از آنجایی که آنها به یکدیگر نزدیک هستند، پیاده‌روی کمتری لازم است و بنابراین کارآمدتر است. انواع قطعات نمونه. در یک قطعه زمین با شعاع ثابت، جنگلبان مرکز قطعه زمین را پیدا می‌کند و هر درختی که در فاصله ثابتی از آن نقطه قرار دارد، اندازه‌گیری می‌شود. اندازه‌گیری‌های نمونه به گونه‌ای انجام می‌شود که کسری از کل توده چوب باشند. این بدان معناست که اعداد همگی متناسب با مقادیر واقعی پایه هستند و با ضرب کردن آنها در مقدار صحیح مربوطه، می‌توانید مقادیر واقعی قطعه زمین را
صحیح مربوطه، می‌توانید مقادیر واقعی قطعه زمین را بدست آورید. این نمودارها به صورت تصادفی انتخاب می‌شوند، به طوری که هر نقطه نمونه احتمال برابری برای قرار گرفتن در نمونه تصادفی داشته باشد. اغلب، از نمودارهای دایره‌ای استفاده می‌شود زیرا فقط به اندازه‌گیری شعاع نیاز دارد. معمولاً از قطعات ده هکتاری استفاده می‌شود (۳۷٫۲ شعاع فوت). یک قطعه زمین با اندازه متغیر بیشتر به اندازه درختان وابسته است. این قطعه زمین بر اساس مجموعه‌ای از نقاط اندازه‌گیری می‌شود و درختان بسته به اندازه و موقعیت مکانی‌شان نسبت به مرکز
بسته به اندازه و موقعیت مکانی‌شان نسبت به مرکز قطعه زمین، از نظر قرارگیری در داخل یا خارج از آن، شمارش می‌شوند. معمولاً برای جمع‌آوری داده‌ها برای این نوع نمودار از یک زاویه‌سنج، منشور گوه‌ای، توناگمتر یا رلاسکوپ استفاده می‌شود. این امر امکان تخمین بسیار سریع حجم و گونه‌های یک قطعه زمین مشخص را فراهم می‌کند. ترانسکت‌ها خطوطی هستند که به صورت دلخواه (برای جلوگیری از سوگیری در نمونه‌برداری) از میان یک توده گیاهی عبور داده می‌شوند و به عنوان شکل خطی قطعه نمونه به کار می‌روند. گاهی اوقات به آنها «خطوط نواری»
به کار می‌روند. گاهی اوقات به آنها «خطوط نواری» گفته می‌شود. معیارهای چوب. مقدار چوب سرپا که یک جنگل دارد از رابطه زیر تعیین می‌شود: مقیاس‌بندی. حجم ناخالص و خالص چوب را می‌توان از طریق فرایند مقیاس‌بندی نیز تعیین کرد. طبق اعلام مرکز خدمات مدیریت جنگل‌های وزارت کشاورزی ایالات متحده، از مقیاس‌بندی برای تعیین حجم کنده‌ها "پس از" برداشت استفاده می‌شود. حجم برای تعداد مشخصی از کنده‌ها، مانند بار یک کامیون حمل کنده، تخمین زده می‌شود. یک نرخ پولی از پیش تعیین‌شده برای نوع محصول چوبی یا گونه درخت تعیین می‌شود که
برای نوع محصول چوبی یا گونه درخت تعیین می‌شود که سپس در حجم ضرب می‌شود. حجم بر اساس قوانین تعیین‌شده برای در نظر گرفتن نقص و اندازه‌گیری طول و قطر کنده‌های برداشت‌شده تعیین می‌شود. نوع دیگری از مقیاس‌بندی، مقیاس‌بندی وزنی، امکان تعیین حجم محصول برداشت‌شده را بر اساس وزن کل محصول فراهم می‌کند که بر اساس گونه درخت متفاوت است. یکی از مزایای فرضیِ مقیاس‌بندی به جای پیمایش چوب برای تعیین حجم چوب، پتانسیل افزایش دقت حجم و کاهش نیاز به نیروی انسانی است، زیرا قیمت پرداختی برای محصول بر اساس برش حجم است نه حجم
پرداختی برای محصول بر اساس برش حجم است نه حجم ارزیابی شده، و نیاز به پیمایش چوب برای تخمین حجم را کاهش می‌دهد. این موضوع در گزارش وزارت منابع طبیعی مینه سوتا در سال ۲۰۱۱ به کمیته‌ها و بخش‌های سیاست‌گذاری و مالی منابع طبیعی مجلس نمایندگان و سنا نشان داده شد. تخمین حجم. حجم را می‌توان از معیارهای ثبت شده در یک نمونه قطعه زمین محاسبه کرد. برای مثال، اگر درختی به ارتفاع ۲۰ متر و قطر برابر با ۱۹ متر اندازه‌گیری شده باشد، سانتی‌متر با استفاده از داده‌های اندازه‌گیری شده قبلی درخت، می‌توان حجم را بر اساس گونه‌ها
شده قبلی درخت، می‌توان حجم را بر اساس گونه‌ها تقریب زد. چنین جدولی توسط جوزف پولانشوتز در اتریش ساخته شده است. حجم درخت = BA X hxf گرده افشانی بنابراین از جدول استخراج می‌شود و به درستی ضریب فرم نامیده می‌شود. برای افزایش این مقدار به سطح هکتار، نتیجه باید در تعداد درختان به آن اندازه ضرب شود. به این عامل، عامل انفجار می‌گویند. ابزارهای مورد استفاده در انبارداری. در سال ۲۰۱۴، سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد و شرکا، با حمایت دولت فنلاند، باز کردن فوریس را راه‌اندازی کردند. – مجموعه‌ای از ابزارهای
را راه‌اندازی کردند. – مجموعه‌ای از ابزارهای نرم‌افزاری متن‌باز که به کشورها در جمع‌آوری، تولید و انتشار اطلاعات قابل اعتماد در مورد وضعیت منابع جنگلی کمک می‌کند. این ابزارها از کل چرخه حیات موجودی، از ارزیابی نیازها، طراحی، برنامه‌ریزی، جمع‌آوری و مدیریت داده‌های میدانی، تجزیه و تحلیل تخمین و انتشار، پشتیبانی می‌کنند. ابزارهای پردازش تصویر سنجش از دور و همچنین ابزارهایی برای گزارش‌دهی بین‌المللی برای REDD+ MRV و ارزیابی‌های منابع جنگلی جهانی در این مجموعه گنجانده شده است. .
معماری بین‌-شبکه‌ای بازگشتی (RINA) معماری بین‌-شبکه‌ای بازگشتی (Recursive InterNetwork Architecture یا RINA) یک معماری شبکه رایانه‌ای جدید است که به عنوان جایگزینی برای معماری متداول پشته پروتکل اینترنت (Internet Protocol Suite) ارائه شده است. اصول پایه‌ای RINA نخستین بار توسط جان دی در کتابش با عنوان "الگوها در معماری شبکه: بازگشتی به اصول" (۲۰۰۸) مطرح شد. این کار نگاهی نو به مسأله دارد و درس‌هایی را که طی ۳۵ سال وجود TCP/IP، همچنین شکست OSI و دیگر فناوری‌های شبکه‌ای نظیر CYCLADES، DECnet و Xerox Network
شبکه‌ای نظیر CYCLADES، DECnet و Xerox Network Systems حاصل شده، لحاظ می‌کند. اصل بنیادین RINA این است که شبکه رایانه‌ای چیزی جز ارتباط بین‌فرآیندی (IPC) نیست و لایه‌بندی باید بر اساس دامنه/مقیاس انجام شود و از یک مجموعه پروتکل تکرارپذیر و یکسان استفاده کند، نه بر اساس عملکرد و پروتکل‌های تخصصی. نمونه‌های پروتکل در هر لایه از طریق مفاهیم و اجزای جدید با نمونه‌های پروتکل در لایه‌های بالاتر و پایین‌تر ارتباط برقرار می‌کنند که کارکردهایی را که اکنون خاص پروتکل‌هایی مثل BGP، OSPF و ARP است، مجسم می‌سازند
مثل BGP، OSPF و ARP است، مجسم می‌سازند (Reification). به این ترتیب، RINA مدعی است که قابلیت‌هایی مانند جابجایی (mobility)، چندمسیری (multihoming) و کیفیت سرویس (QoS) را بدون نیاز به پروتکل‌های تخصصی افزوده مانند RTP و UDP پشتیبانی می‌کند و همچنین مدیریت شبکه را بدون نیاز به مفاهیمی چون سامانه مستقل و NAT ساده‌تر می‌سازد. مرور کلی RINA حاصل تلاشی است برای استخراج اصول کلی در شبکه رایانه‌ای که در همه شرایط صدق می‌کنند. RINA معماری، پیاده‌سازی، پلتفرم آزمایشی و در نهایت نمونه اجرایی مدلی است که به طور غیررسمی
در نهایت نمونه اجرایی مدلی است که به طور غیررسمی با نام مدل IPC شناخته می‌شود. اگرچه این معماری به شبکه مربوط است، اما با مفاهیم و نتایجی نیز سر و کار دارد که در هر برنامه توزیع‌شده‌ای، نه فقط شبکه، کاربرد دارد. چون RINA از جهان برنامه‌های توزیع‌شده می‌آید، بیشتر واژگان آن از توسعه نرم‌افزار گرفته شده‌اند تا شبکه؛ که با توجه به اصل بنیادین RINA که کاهش شبکه به IPC است، قابل درک است. واحد پایه در RINA فرایند کاربرد توزیع‌شده یا DAP است که معمولاً با یک فرایند روی میزبان مطابقت دارد. دو یا چند DAP، یک
فرایند روی میزبان مطابقت دارد. دو یا چند DAP، یک تسهیلگر کاربرد توزیع‌شده یا DAF را تشکیل می‌دهند که در شکل ۱ نمایش داده شده است. این DAPها با استفاده از پروتکل مشترک کاربرد توزیع‌شده یا CDAP ارتباط برقرار می‌کنند و داده‌های ساختاریافته را به شکل شیء رد و بدل می‌کنند. این اشیاء در پایگاه اطلاعات منابع یا RIB ساختاربندی شده‌اند که طرح نام‌گذاری و سازمان منطقی آن‌ها را فراهم می‌کند. CDAP شش عملیات پایه را بر روی اشیاء DAP راه‌دور ارائه می‌دهد: ایجاد (create)، حذف (delete)، خواندن (read)، نوشتن (write)، آغاز
حذف (delete)، خواندن (read)، نوشتن (write)، آغاز (start) و توقف (stop). برای تبادل اطلاعات، DAPها به یک تسهیلگر زیرین نیاز دارند که وظیفه آن فراهم‌سازی و مدیریت سرویس‌های IPC روی دامنه‌ای خاص است. این تسهیلگر خود یک DAF دیگر است که تسهیلگر IPC توزیع‌شده یا DIF نامیده می‌شود. یک DIF این امکان را به DAP می‌دهد که جریان‌هایی را به یک یا چند DAP دیگر با ارائه نام DAPهای هدف و پارامترهای QoS مورد نظر (مثل محدودیت‌های اتلاف داده و تأخیر، ترتیب‌دهی، اطمینان‌پذیری و غیره) تخصیص دهد. به عنوان مثال، DAPها ممکن است
و غیره) تخصیص دهد. به عنوان مثال، DAPها ممکن است به DIF خود اعتماد نکنند و بنابراین داده‌های خود را پیش از نوشتن روی جریان، رمزنگاری کنند (مثلاً با ماژول حفاظت SDU). DAPهای یک DIF، فرآیندهای IPC یا IPCP نام دارند. آن‌ها همان ساختار کلی DAP را دارند (شکل ۳)، به‌علاوه وظایف خاص برای ارائه و مدیریت IPC. این وظایف (شکل ۴) در سه دسته کلی قرار می‌گیرند، به ترتیب پیچیدگی افزاینده و تکرارپذیری کاهنده: ۱. انتقال داده، ۲. کنترل انتقال داده و ۳. مدیریت لایه. یک DAF معادل لایه کاربرد است و یک DIF معادل لایه بلافصل
معادل لایه کاربرد است و یک DIF معادل لایه بلافصل زیرین آن، طبق بیشتر مدل‌های شبکه فعلی؛ و سه دسته وظیفه فوق معادل عمده وظایف نه تنها عملیات شبکه، بلکه مدیریت و حتی احراز هویت شبکه هستند (با مقداری جابه‌جایی مسئولیت که در ادامه خواهد آمد). DIFها که خود DAF هستند، به نوبه خود از DIFهای زیرین بهره می‌گیرند تا جایی که به پایین‌ترین لایه فیزیکی که سیم‌ها و پورت‌ها را کنترل می‌کند برسند. این همان جایی است که خاصیت بازگشتی RINA از آن ناشی می‌شود. تمام لایه‌های RINA ساختار و اجزای یکسانی دارند و عملکرد یکسانی
RINA ساختار و اجزای یکسانی دارند و عملکرد یکسانی ارائه می‌دهند؛ تفاوت‌شان فقط در دامنه، پیکربندی یا سیاست‌هایشان است (مشابه جداسازی سازوکار از سیاست در سیستم‌عامل‌ها). همان‌طور که در شکل ۲ دیده می‌شود، شبکه‌های RINA معمولاً به صورت DIFهایی با دامنه افزاینده سازمان یافته‌اند. شکل ۳ نمونه‌ای از ساختار احتمالی وب با RINA را نشان می‌دهد: بالاترین لایه نزدیک‌ترین لایه به برنامه‌هاست (مانند ایمیل یا وبسایت)؛ لایه‌های پایینی، ترافیک لایه‌های بالاتر را جمع و تقسیم می‌کنند (مثلاً ستون فقرات ISP). DIFهای
و تقسیم می‌کنند (مثلاً ستون فقرات ISP). DIFهای چندارائه‌دهنده (مانند اینترنت عمومی) بر روی لایه‌های ISP شناور هستند. در این مدل، سه نوع سامانه وجود دارند: میزبان‌ها (حاوی DAP)، مسیریاب‌های داخلی یک لایه، و مسیریاب‌های مرزی که در مرز لایه‌ها قرار دارند و بسته‌ها را به لایه بالا یا پایین هدایت می‌کنند. خلاصه اینکه RINA مفاهیم PDU و SDU را حفظ می‌کند اما به جای لایه‌بندی بر اساس عملکرد، بر اساس دامنه لایه‌بندی می‌کند. لایه‌ها معادل مسئولیت‌های متفاوت نیستند بلکه معادل مقیاس‌های متفاوت‌اند و مدل به طور خاص
بلکه معادل مقیاس‌های متفاوت‌اند و مدل به طور خاص برای تطبیق از یک اتصال نقطه‌به‌نقطه اترنت تا شبکه جهانی وب طراحی شده است. هدف RINA، استفاده مجدد هرچه بیشتر از نظریه و حذف نیاز به طراحی پروتکل‌های موردی (ad-hoc) و در نتیجه کاهش پیچیدگی ساخت، مدیریت و بهره‌برداری از شبکه است. نام‌گذاری، نشانی‌دهی، مسیرگزینی، جابجایی و چندمسیری همان‌طور که گفته شد، نشانی IP برای پشتیبانی مؤثر از چندمسیری و جابجایی بسیار سطح پایین است و نیازمند جدول‌های مسیریابی بزرگ‌تر از حد ضروری. ادبیات RINA نظریه کلی جری سالتزر درباره
حد ضروری. ادبیات RINA نظریه کلی جری سالتزر درباره نشانی‌دهی و نام‌گذاری را دنبال می‌کند. بر اساس سالتزر، باید چهار عنصر شناسایی شوند: برنامه‌ها، گره‌ها، نقاط اتصال و مسیرها. یک برنامه می‌تواند روی یک یا چند گره اجرا شود و باید بتواند بدون از دست دادن هویت خود در شبکه، بین گره‌ها جابجا شود. یک گره می‌تواند به یک جفت نقطه اتصال وصل شود و باید بتواند بین آن‌ها جابجا شود بدون از دست دادن هویت. یک فهرست‌نگار، نام برنامه را به نشانی گره و مسیرها را به توالی نشانی‌ها و نقاط اتصال نگاشت می‌کند. این موارد در شکل ۴
و نقاط اتصال نگاشت می‌کند. این موارد در شکل ۴ نمایش داده شده است. سالتزر این مدل را از سیستم‌عامل‌ها گرفته بود اما نویسندگان RINA نتیجه گرفتند که این مدل را نمی‌توان به راحتی به شبکه‌های بین‌-شبکه‌ای تعمیم داد؛ چون ممکن است بیش از یک مسیر بین جفتی از گره‌ها وجود داشته باشد (چه رسد به شبکه‌های کامل). راه‌حل RINA مدل‌سازی مسیرها به صورت توالی گره‌هاست: در هر گام، گره مربوطه مناسب‌ترین نقطه اتصال را برای ارسال بسته به گره بعدی انتخاب می‌کند. بنابراین، مسیرهای RINA در دو گام تعیین می‌شوند: ابتدا مسیر به صورت
RINA در دو گام تعیین می‌شوند: ابتدا مسیر به صورت توالی نشانی گره‌ها محاسبه می‌شود و سپس در هر گام، نقطه اتصال مناسب انتخاب می‌شود. این‌ها مراحل تولید جدول هدایت (forwarding) هستند: هدایت همچنان با یک جستجوی واحد انجام می‌شود. افزون بر این، گام آخر می‌تواند با فرکانس بیشتری انجام شود تا از چندمسیری برای توازن بار استفاده شود. با این ساختار نام‌گذاری، جابجایی و چندمسیری به طور ذاتی پشتیبانی می‌شوند اگر نام‌ها ویژگی‌های زیر را داشته باشند: ۱. نام برنامه‌ها مستقل از موقعیت باشد تا برنامه بتواند جابجا شود؛ ۲.
از موقعیت باشد تا برنامه بتواند جابجا شود؛ ۲. نشانی گره‌ها وابسته به مکان ولی مستقل از مسیر باشد؛ ۳. نقاط اتصال ذاتاً وابسته به مسیر هستند. اجرای این طرح نام‌گذاری روی RINA با لایه‌های بازگشتی‌اش، منجر به این نتیجه می‌شود که نگاشت نام برنامه‌ها به نشانی گره‌ها مشابه نگاشت نشانی گره‌ها به نقاط اتصال است. ساده‌تر بگوییم: در هر لایه، گره‌های لایه بالا معادل برنامه‌ها و گره‌های لایه پایین معادل نقاط اتصال دیده می‌شوند. طراحی پروتکل پشته پروتکل اینترنت، معمولاً پروتکل‌ها را به صورت جداگانه طراحی می‌کند، بدون
پروتکل‌ها را به صورت جداگانه طراحی می‌کند، بدون توجه به تکرار یا امکان تبدیل برخی جنبه‌ها به سیاست (policy). RINA سعی دارد این مشکل را با به‌کارگیری اصل جداسازی سازوکار و سیاست از سیستم‌عامل‌ها در طراحی پروتکل حل کند. هر DIF از سیاست‌های متفاوتی برای ارائه کلاس‌های متفاوت کیفیت سرویس و سازگاری با ویژگی‌های رسانه فیزیکی (در DIFهای سطح پایین) یا برنامه‌ها (در DIFهای سطح بالا) استفاده می‌کند. RINA نظریه پروتکل Delta-T توسعه‌یافته توسط ریچارد واتسون (۱۹۸۱) را به کار می‌گیرد. پژوهش واتسون نشان داد که شرایط کافی
کار می‌گیرد. پژوهش واتسون نشان داد که شرایط کافی برای انتقال مطمئن، کراندار کردن سه تایمر است. Delta-T نمونه‌ای است از نحوه این کار: این پروتکل تنظیم یا خاتمه اتصال ندارد. همین پژوهش اشاره می‌کند که TCP نیز همین تایمرها را به کار می‌گیرد، اما Delta-T از نظر پیاده‌سازی ساده‌تر است. همچنین اشاره می‌شود که همگام‌سازی و تخصیص پورت باید وظایف جداگانه باشند؛ تخصیص پورت جزو مدیریت لایه و همگام‌سازی جزو انتقال داده است. امنیت برای پشتیبانی از امنیت، RINA الزام می‌کند که هر DIF/DAF یک سیاست امنیتی تعیین کند که
می‌کند که هر DIF/DAF یک سیاست امنیتی تعیین کند که توابع آن در شکل ۵ نشان داده شده‌اند. این کار امکان تأمین امنیت نه فقط برنامه‌ها، بلکه ستون‌فقرات و بسترهای سوئیچینگ را نیز فراهم می‌کند. یک شبکه عمومی صرفاً نمونه‌ای است که در آن سیاست امنیتی هیچ کاری انجام نمی‌دهد. این امر ممکن است برای شبکه‌های کوچک سربار داشته باشد اما برای شبکه‌های بزرگ مقیاس‌پذیرتر است، چون لایه‌ها نیازی به هماهنگی مکانیزم‌های امنیتی خود ندارند: تخمین زده می‌شود که اینترنت فعلی حدود ۵ برابر بیشتر از RINA به نهادهای امنیتی مستقل نیاز
برابر بیشتر از RINA به نهادهای امنیتی مستقل نیاز دارد. علاوه بر این، سیاست امنیتی می‌تواند مکانیزم احراز هویت تعیین کند؛ بنابراین فایروال‌ها و لیست‌های سیاه منسوخ می‌شوند، زیرا DAP یا IPCPی که نتواند به یک DAF یا DIF ملحق شود، امکان ارسال یا دریافت ندارد. همچنین DIFها نشانی IPCPهای خود را به لایه‌های بالاتر آشکار نمی‌کنند که مانع طیف وسیعی از حملات مرد میانی می‌شود. خود طراحی پروتکل Delta-T، با تأکید بر سادگی، عاملی دیگر است. برای مثال، این پروتکل بدون دست‌دهی (handshake) است، بنابراین پیام کنترلی قابل جعل
(handshake) است، بنابراین پیام کنترلی قابل جعل یا حالتی که قابل سوءاستفاده باشد (مثل حمله SYN flood) وجود ندارد. همین مکانیزم همگام‌سازی، رفتار غیرعادی را با تلاش نفوذگر مرتبط‌تر می‌سازد و بنابراین تشخیص حمله را آسان‌تر می‌کند. پیشینه نقطه آغاز معماری کاملاً نوین و متفاوتی چون RINA، تلاش برای حل یا واکنشی به مشکلات زیر است که به نظر نمی‌رسد راه‌حلی عملی یا بدون مصالحه در معماری‌های فعلی شبکه (به‌ویژه پشته پروتکل اینترنت و لایه‌بندی کارکردی آن مطابق شکل ۶) داشته باشند: پیچیدگی انتقال: جداسازی IP و TCP منجر
باشند: پیچیدگی انتقال: جداسازی IP و TCP منجر به ناکارآمدی می‌شود؛ نمونه بارز آن کشف MTU مسیر برای جلوگیری از تکه‌تکه‌سازی IP است. عملکرد: TCP سربار بالایی دارد و دست‌دهی آن، آسیب‌پذیری‌هایی مانند حمله سیل SYN ایجاد می‌کند. TCP با حذف بسته برای کنترل ازدحام، فقط واکنشی (نه پیشگیرانه) عمل می‌کند که با بافرهای بزرگ باعث بافرنفخ (bufferbloat) می‌شود. چندمسیری: نشانی IP و شماره پورت، برای شناسایی یک برنامه در دو شبکه مختلف، بسیار سطح پایین هستند. DNS این مشکل را حل نمی‌کند، چون هر نام میزبان باید به یک ترکیب IP
حل نمی‌کند، چون هر نام میزبان باید به یک ترکیب IP و پورت نگاشت شود، که آن‌ها را به نام مستعار تبدیل می‌کند نه هویت واقعی. LISP هم مشکل را حل نمی‌کند، چون هنوز از نشانی IP برای مسیریابی استفاده می‌کند و بر تمایز غلطی تکیه دارد که در واقع همه موجودیت‌ها در یک دامنه با شناسه‌شان مکان‌یابی می‌شوند؛ همچنین خودش مشکلات مقیاس‌پذیری ایجاد می‌کند. جابجایی: نشانی IP و پورت برای شناسایی یک برنامه در حال حرکت ناکارآمدند و برای دستگاه‌های سیار مشکلاتی پدید می‌آورند. Mobile IP عملاً مشکل را به نشانی care-of و تونل‌زنی
IP عملاً مشکل را به نشانی care-of و تونل‌زنی IP منتقل می‌کند که پیچیدگی را افزایش می‌دهد. مدیریت: ماهیت سطح پایین نشانی IP باعث اختصاص چندین نشانی یا حتی بازه‌های نشانی به میزبان‌ها می‌شود که فشار بر تخصیص و تسریع اتمام نشانی‌ها را افزایش می‌دهد. NAT فقط روند اتمام را کند می‌کند و حتی مشکلات بیشتری هم می‌آفریند. در همین حال، لایه‌بندی کارکردی پشته اینترنت فقط دو دامنه ارائه می‌دهد که تقسیم‌بندی مدیریت اینترنت را پیچیده می‌کند و نیازمند مفاهیم مصنوعی چون سامانه‌های مستقل است. OSPF و IS-IS مشکلات کمتری دارند
مستقل است. OSPF و IS-IS مشکلات کمتری دارند اما خوب مقیاس نمی‌شوند و به BGP برای شبکه‌های بزرگ‌تر و مسیریابی بین دامنه نیاز است. امنیت: ماهیت فضای نشانی IP منجر به امنیت ضعیف می‌شود، چون هیچ سیاست واقعی برای افزودن/حذف نشانی‌ها نیست مگر جلوگیری فیزیکی. TLS و IPSec راه‌حل‌هایی ارائه می‌کنند اما با پیچیدگی بالا. دیوار آتش و لیست سیاهها آسیب‌پذیر و نامقیاس‌پذیر هستند. تجربه نشان داده افزودن امنیت به یک پشته پروتکل دشوار است مگر این‌که از ابتدا در معماری تعبیه شده باشد. این مشکلات امروز کاملاً مشهودتر شده‌اند
شده باشد. این مشکلات امروز کاملاً مشهودتر شده‌اند اما تقریباً از همان آغاز ARPANET، که محیط طراحی اینترنت بود، سابقه داشته‌اند: ۱۹۷۲: چندمسیری در ARPANET پشتیبانی نشد در ۱۹۷۲ پایگاه نیروی هوایی تینکر می‌خواست برای افزونگی به دو IMP مختلف متصل شود اما طراحان ARPANET متوجه شدند که نشانی میزبان همان نشانی پورت IMP است که میزبان به آن متصل شده بود (الگوبرداری از تلفن). بنابراین دو واسط یک میزبان نشانی متفاوت داشتند؛ یعنی نشانی خیلی سطح پایین بود. ۱۹۷۸: جداسازی TCP از IP نسخه‌های اولیه TCP کنترل خطا و جریان
TCP از IP نسخه‌های اولیه TCP کنترل خطا و جریان (TCP فعلی) و رله و چندگانه‌سازی (IP) را با هم داشتند. در ۱۹۷۸ این دو جدا شدند، هرچند دامنه یکسان داشتند. تا ۱۹۸۷ جامعه شبکه از مشکلات تکه‌تکه‌سازی IP کاملاً آگاه شده بود. اما وابستگی TCP و IP به هم، به عنوان یک مشکل بنیادی درک نشد. ۱۹۸۱: نتایج بنیادی واتسون نادیده گرفته شد ریچارد واتسون (۱۹۸۱) نظریه بنیادی انتقال مطمئن را ارائه کرد که طبق آن، مدیریت اتصال فقط به تایمرهایی نیاز دارد که با عاملی کوچک از حداکثر عمر بسته (MPL) کراندار باشند. بر اساس این نظریه،