payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از زبان است که ادعا می‌کند معنای یک کلمه یا عبارت در آنچه در جهان به آن اشاره می‌کند نهفته است. شیئی که با یک کلمه مشخص می‌شود، منبع آن نامیده می‌شود. انتقاداتی از این موضع بر لودویگ ویتگنشتاین وارد است. در قرن نوزدهم، گوتلوب فرگه، ریاضی‌دان و فیلسوف نیز علیه آن استدلال کرد و آن را با نظریه منبع واسطه مقایسه کرد. در سال ۱۹۵۳، ویتگنشتاین با "تحقیقات فلسفی" خود علیه ارجاع‌گرایی استدلال کرد و گفت: «معنای یک کلمه استفاده از آن است.» نظریه منبع مستقیم موضعی است که با پوزیتیویسم منطقی و فلسفه تحلیلی مرتبط است.
که با پوزیتیویسم منطقی و فلسفه تحلیلی مرتبط است. فیلسوفان پوزیتیویست منطقی تلاش‌های خود را در مقابله با مواضعی مانند ویتگنشتاین به‌کار گرفته‌اند و هدفشان ایجاد «زبان کاملاً توصیفی» پاک‌شده از ابهام‌ها و سردرگمی‌ها است.
سرودهای زمه () یا سرودهای زَمی، مجموعه‌ای متشکل از ۷۰ سرود روحانی به زبان سومری از دوران آغازین دودمانی هستند که در ابو صلابیخ کشف شده‌اند. عنوان امروزی آن‌ها برگرفته از دوران معاصر است و به‌دلیل تکرار واژه «زمه» به‌معنای «ستایش» در این سرودها انتخاب شده است. این مجموعه، کهن‌ترین گردآوردهٔ شناخته‌شدهٔ سرودهای میان‌رودان و از جمله قدیمی‌ترین متون ادبی به خط میخی به‌شمار می‌رود. تاکنون نسخه‌ای از این سرودها بیرون از ابو صلابیخ کشف نشده و احتمال دارد بازتاب‌دهندهٔ سنتی محلی باشند. با این حال، بخش‌هایی از متونی
سنتی محلی باشند. با این حال، بخش‌هایی از متونی که با دیگر مکان‌ها مانند شوروپاک و کش در ارتباط‌اند، شباهت‌هایی با آن‌ها دارند. این مجموعه شامل ۷۰ سرود است که هرکدام به ایزد یا ایزدبانویی وابسته به یک مکان خاص اختصاص دارند. بیشتر آن‌ها از ایزدان بین‌النهرین سفلی هستند، در حالی که خدایان منطهٔ جزیره کمتر حضور دارند و از مناطق دورتر مانند ابلا، ماری و شوش اصلاً نامی برده نشده است. یازده سرود نخست به ایزدان بزرگ و شناخته‌شده‌ای مانند انلیل، اینانا، سین و نین‌گال اختصاص یافته‌اند، اما برخی دیگر از ایزدان، تنها
اختصاص یافته‌اند، اما برخی دیگر از ایزدان، تنها به‌ندرت در منابع دیگر دیده شده‌اند و ویژگی‌هایشان به‌درستی شناخته‌شده نیست. به‌دلیل شباهت‌های ساختاری، این احتمال مطرح شده که سرودهای زمه بر سرودهای بعدی مانند "سرودهای معبد" که به‌طور سنتی به انهدوآنا نسبت داده می‌شود، تأثیر گذاشته‌اند. نام. نام امروزی "سرودهای زمه" از واژهٔ سومری "za3-me" برگرفته شده است. این نام نباید به‌عنوان عنوان یک گونهٔ مستقل ادبی در نظر گرفته شود. بلکه برگرفته از عبارتی است که در تمامی سرودها تکرار می‌شود و گونه‌ای کهن از واژهٔ متأخر
سرودها تکرار می‌شود و گونه‌ای کهن از واژهٔ متأخر "za3-mi2" به‌معنای «ستایش» محسوب می‌شود. این عنوان توسط Robert D. Biggs در زمان نخستین انتشار آن‌ها در سال ۱۹۷۴ پیشنهاد شد. اگرچه اصطلاح «سرود» برای هر بخش از این ترکیب به‌کار می‌رود، برخی از پژوهشگران این نام‌گذاری را به‌دلیل کوتاهی بعضی از بخش‌ها که تنها دو سطر دارند، نادقیق می‌دانند. با این‌حال، گاهی به کل مجموعه نیز به‌عنوان یک سرود یکپارچه اشاره می‌شود. بررسی کلی. سرودهای زمه کهن‌ترین مجموعه شناخته‌شده از سرودهای بین‌النهرینی هستند و تاریخ‌گذاری آن‌ها
از سرودهای بین‌النهرینی هستند و تاریخ‌گذاری آن‌ها به دوره دودمان آغازین IIIa برمی‌گردد. اما تاریخ دقیق‌تری را نمی‌توان برای آن‌ها مشخص کرد. در کنار متونی که در سال‌های ۱۹۰۲ و ۱۹۰۳ از شوروپاک به‌دست آمدند، رابرت دی. بیگز از سرودهای زمه به‌عنوان «گواهی بر نخستین شکوفایی بزرگ ادبیات سومری» یاد کرده است. اما به‌گفتهٔ و یان لیسمان، متون ادبی، گرچه به‌طور کلی از متون اداری و واژگانی جدیدترند، باید پیش‌تر، شاید در دوره اوروک، تألیف شده باشند؛ زیرا پیکره‌های متنی به‌دست‌آمده از فارا و ابو صلابیخ نشان‌دهندهٔ وجود
به‌دست‌آمده از فارا و ابو صلابیخ نشان‌دهندهٔ وجود سنت‌های مشترک هستند، و در برخی موارد، ترکیب‌هایی یکسان در بیش از یک مکان از دوره دودمانی دیده می‌شوند. تاکنون نسخه‌ای از سرودهای زمه بیرون از ابو صلابیخ کشف نشده است. با این‌حال، آن‌ها به‌طور کامل جدا از دیگر متون نیستند، و بخش‌هایی از متون هم‌دوره که شباهت‌هایی با آن‌ها دارند، شناسایی شده است که ممکن است حاکی از منشأ مشترک در فرهنگ شفاهی باشد. Mark E. Cohen اندکی پس از انتشار اولیهٔ این سرودها، پیشنهاد داد که آن‌ها در ابو صلابیخ تألیف شده‌اند. او پیشنهاد
که آن‌ها در ابو صلابیخ تألیف شده‌اند. او پیشنهاد کرد که چون Lisin آخرین ایزد ستایش‌شده در این سرودهاست، و ایزد نگهبان ابو صلابیخ نیز به‌شمار می‌رفته، این امر نشان‌دهندهٔ منشأ محلی آن‌هاست. در سال‌های اخیر، Krebernik و Lisman نیز از این دیدگاه پشتیبانی کرده‌اند و با استناد به جایگاه لیسین در سرودها و احتمال قرار داشتن مرکز پرستش او در ابو صلابیخ، بر این باورند که این سرودها در این شهر و برای بزرگداشت بنای معبد او نوشته شده‌اند. آن‌ها همچنین احتمال می‌دهند که این سرودها در چارچوب جشنواره‌ای ادواری (شاید
که این سرودها در چارچوب جشنواره‌ای ادواری (شاید سالانه) که بازسازی آیینی این رویداد بوده، اجرا می‌شده‌اند، اما تأکید می‌کنند که این مسئله به‌قطع قابل اثبات نیست. نیکلاس جی پستگیت با این دیدگاه مخالف است و معتقد است تنها قرار گرفتن نام لیسین در پایان فهرست ایزدان، به‌تنهایی دلیلی بر تألیف سرودها در آن شهر نیست. دیدگاهی متفاوت توسط داگلاس فرین مطرح شده که بر پایهٔ آن، از آن‌جا که هم دومین و هم یکی‌مانده‌به‌آخرین سرود به اوروک یا کولابا اختصاص دارند، نام‌های جغرافیایی ذکرشده ممکن است بازتاب‌دهندهٔ گسترهٔ کامل
ذکرشده ممکن است بازتاب‌دهندهٔ گسترهٔ کامل سرزمینی باشند که در دوره‌ای خاص زیر سلطهٔ این شهر قرار داشته است. او پیشنهاد کرده که این سرودها توسط کاتبان و با حمایت یکی از فرمانروایان اوروک سروده شده‌اند، مشابه با آنچه بعدها در مورد "سرودهای معبد" که به‌طور سنتی به انهدوآنا نسبت داده می‌شود، رخ داد؛ یعنی سرودهایی که شاید به‌درخواست سارگون بزرگ و با هدف مشخص‌کردن حدود امپراتوری اکد نوشته شده باشند. از آن‌جا که در این سرودها نام شهرهایی در نزدیکی لاگاش نیز آمده است، فرین بر این باور است که سرودها پیش از
آمده است، فرین بر این باور است که سرودها پیش از قدرت‌گیری اور-نانشه تدوین شده‌اند؛ چراکه می‌دانیم از دوران سلطنت او تا زمان اوروکاگینا، این منطقه از سلطهٔ اوروک مستقل بوده است. جوآن گودنیک وستنهولز بر این باور بود که سرودهای زمه با اهدافی هم‌زمان الهی و سیاسی سروده شده‌اند و بازتابی از وجود نوعی سازمان «اتحادیه آمفیکتونیک» پیرامون شهر نیپور بوده‌اند؛ سازمانی که جایگاه محوری آن و ایزد نگهبانش، انلیل، در سرودها برجسته است. کشف و انتشار. سرودهای زمه نخستین‌بار در سال ۱۹۶۶ وارد دانش آشورشناسی شدند، زمانی‌که
در سال ۱۹۶۶ وارد دانش آشورشناسی شدند، زمانی‌که Robert D. Biggs نتایج اولیهٔ حفاری‌های ابو صلابیخ را منتشر کرد. این حفاری‌ها در سال‌های ۱۹۶۳ و ۱۹۶۵ توسط تیمی از مؤسسه خاورشناسی دانشگاه شیکاگو وابسته به دانشگاه شیکاگو و با همکاری نمایندگانی از اداره کل آثار باستانی عراق انجام شد. تمام نسخه‌های شناخته‌شده از این سرودها از ابو صلابیخ به‌دست آمده‌اند. در مجموع، ۲۴ لوح و قطعه شناسایی شده‌اند؛ و گرچه احتمال می‌رود برخی از این قطعات متعلق به یک لوح مشترک باشند، پژوهشگران بر این باورند که دست‌کم هفت نسخهٔ متفاوت از
بر این باورند که دست‌کم هفت نسخهٔ متفاوت از سرودها کشف شده‌اند. به‌جز یک قطعهٔ منفرد که ممکن است به این ترکیب تعلق نداشته باشد، تمامی نسخه‌ها در یک اتاق واحد کشف شده‌اند؛ اتاقی که احتمال دارد کتابت‌خانهٔ یک معبد بوده باشد. با این حال، این لوح‌ها تمرین‌های دانش‌آموزی نبوده‌اند؛ زیرا اندازه‌شان بزرگ بوده و توسط کاتبان باتجربه نوشته شده‌اند، برخی از آن‌ها حتی انجامه نیز افزوده‌اند. پنج انجامه باقی مانده است که در آن‌ها نام هفده نفر که در تهیهٔ این لوح‌ها نقش داشته‌اند، آمده است. متون دیگری که در همان اتاق کشف
آمده است. متون دیگری که در همان اتاق کشف شده‌اند شامل اسطوره‌های "نینسون" و "آشنان (ایزدبانو)"، فهرست خدایان ابو صلابیخ (در چندین نسخه)، و نمونه‌های فراوانی از UD.GAL.NUN هستند. بیگز نخستین نسخهٔ امروزی این سرودها را در سال ۱۹۷۴ منتشر کرد، با این توضیح که این کار تنها «گام اول» در روند ترجمه آن‌هاست. سرود نخست این مجموعه بعداً توسط چند پژوهشگر دیگر نیز ترجمه شده، اما باقی پیکرهٔ متنی توجه کمتری جلب کرده است. نسخهٔ جدیدی از کل سرودها توسط مانفرد کربرنیک و Jan Lisman در سال ۲۰۲۰ تهیه شده، اما آن‌ها نیز تأکید
Lisman در سال ۲۰۲۰ تهیه شده، اما آن‌ها نیز تأکید کرده‌اند که این نسخه قطعی نیست؛ چراکه هنوز ابهاماتی دربارهٔ ترجمه درست چندین بخش باقی مانده، به‌ویژه از آن جهت که ترتیب نویسه‌ها الزاماً با دستور زبان و ساختار نحوی متون دورهٔ آغازین دودمانی هماهنگ نیست. محتوا. ۷۰ سرود جداگانه با طول‌های متفاوت (از ۲ تا ۱۲ سطر) شناسایی شده‌اند. مشخص نیست که عدد ۷۰ در دورهٔ آغازین دودمانی اهمیتی نمادین داشته یا نه، اما منابع دوره‌های بعدی چنین نشانه‌ای ارائه نمی‌کنند که ۷۰ عددی خاص در ادیان میان‌رودان باستان بوده باشد. متن
خاص در ادیان میان‌رودان باستان بوده باشد. متن سرودها در کل یکنواخت است و تنها معدودی از بخش‌ها دارای نسخه‌های متفاوت‌اند. در حالی‌که برخی از متون کشف‌شده در ابو صلابیخ از شیوهٔ نگارش نامعمول UD.GAL.NUN پیروی می‌کنند، سرودهای زمه، همانند نسخه‌های یافت‌شدهٔ "رهنمودهای شوروپاک" و "سرود معبد کش" در همین مکان، نمایانگر زبان سومری رایج‌اند؛ زبانی که بعدها در مدارس کاتبی امپراتوری بابل کهن نیز به‌کار می‌رفت. با این‌حال، این سرودها همچنان از نظر ترجمه دشوارند، زیرا در دورهٔ آغازین دودمانی، نشانه‌های خط میخی لزوماً
در دورهٔ آغازین دودمانی، نشانه‌های خط میخی لزوماً مطابق با واحدهای واژگانی و صرفی به‌صورت متوالی چیده نمی‌شدند. پسوندها، حرف اضافهها، بخش‌های صرفی فعل و برخی نشان‌گرها (به‌ویژه "کی" که برای تعیین جای‌نام‌شناسی به‌کار می‌رفت) حذف شده‌اند؛ این امر احتمالاً نشان می‌دهد که متن‌ها برای افرادی آشنا با این سرودها به‌عنوان یادیار نگاشته شده‌اند. اغلب سرودها با یک نام جغرافیایی و توصیف آن آغاز می‌شوند. پایان هر سرود شامل یک فرمول است که از یک نام ایزد و عبارت "za3-me" تشکیل شده است. به‌احتمال زیاد، در این بافتار،
تشکیل شده است. به‌احتمال زیاد، در این بافتار، "za3-me" باید به‌صورت "za3-me mu-DUG3"، به‌معنای «(فلان ایزد) ستایش کرد»، تفسیر شود. در کنار فهرست خدایان به‌دست‌آمده از فارا و ابو صلابیخ، این سرودها از مهم‌ترین منابع برای شناخت فهرست خدایان بین‌النهرین و مکان‌های نیایش در بین‌النهرین سفلی در دورهٔ آغازین دودمانی به‌شمار می‌روند. یازده سرود نخست به مهم‌ترین ایزدان، از جمله انلیل، اینانا، نینیریگال، انکی، آسارولودو، سین، شمش، نین‌گال، آنو، دامگالنونا و Nin-UM و مراکز پرستش آن‌ها اختصاص دارند. از غیبت‌های مهم
و مراکز پرستش آن‌ها اختصاص دارند. از غیبت‌های مهم می‌توان به باو (الهه), دوموزی، نینهورساگ، نین‌لیل، نینورتا، نوسکا (ایزد) و نینگیشزیدا اشاره کرد. همچنین تعداد ایزدان شمالی بسیار کم است، و تنها سرودهای شماره ۱۲ تا ۱۷ به آن‌ها اختصاص دارد. این مسئله احتمالاً بازتاب نگاه به جزیره (بین‌النهرین) به‌عنوان منطقه‌ای حاشیه‌ای در جنوب است. با این حال، Aage Westenholz یادآور می‌شود که حضور برخی ایزدان شمالی مانند زابابا نشان می‌دهد که تبعیض دینی سازمان‌یافته‌ای نسبت به آن‌ها وجود نداشته است. نواحی دورتر مانند ابلا،
به آن‌ها وجود نداشته است. نواحی دورتر مانند ابلا، ماری (سوریه) و شوش (شهر باستانی) کاملاً نادیده گرفته شده‌اند. در میان ایزدان یادشده، دست‌کم بیست‌وپنج نفر مذکر و دست‌کم سی‌وهفت نفر مؤنث‌اند؛ اما به‌دلیل کمی منابع، تعیین جنسیت برخی دیگر ممکن نیست. در برخی موارد، ایزدبانوان با عنوان‌هایی چون "گاو بال‌دار" یا "اما" مشخص شده‌اند، اما این کاربرد همواره پیوسته نیست. Robert D. Biggs بر این باور بود که سرودها را باید به‌منزلهٔ ستایش‌هایی دانست که توسط انلیل ــ نخستین ایزد ذکرشده ــ خطاب به دیگر ایزدان بیان
ــ نخستین ایزد ذکرشده ــ خطاب به دیگر ایزدان بیان شده‌اند. اما مانفرد کربرنیک و یان لیسمان این دیدگاه را نمی‌پذیرند و معتقدند که برعکس، انلیل توسط دیگر ایزدان مورد ستایش قرار گرفته است. شیانهوا وانگ نیز اشاره می‌کند که این دیدگاه در میان آشورشناسان رایج‌تر است. احتمال دوم که توسط Krebernik و Lisman پیشنهاد شده آن است که همهٔ ایزدان توسط نوع بشر ستایش شده‌اند.
اولیاداروفکا () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ورخنی آلیشتان () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ورخنیایا میتیوکوفکا () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
یورماتی () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
یورکوفکا () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ورخنه‌یائوشوو () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
تنیایوو () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
تاتارسکی سوخوی ایزیاک () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
استاری چتیرمان () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
استارونیکولایفکا () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
ساشینو () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
روسکی سوخوی ایزیاک () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
پولینوفکا () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
نووصوفیفکا () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
هوندا سی‌بی۲۵۰ آر. آر یک موتورسیکلت اسپرت دو سیلندر ۲۵۰ سی‌سی (۱۵ مکعب اینچ) با توان خروجی ۴۰ اسب بخار از سری سی‌بی‌آر است که توسط آسترا هوندا موتور، یکی از شرکت‌های تابعه هوندا در اندونزی ساخته شده است. در ژوئیه ۲۰۱۶ در جاکارتا رونمایی شد. تولید در نوامبر همان سال برای مدل سال ۲۰۱۷ آغاز شد. این اولین موتورسیکلت سی‌بی‌آر است که دارای موتور دو سیلندر با نام آر. آر می‌باشد. این موتورسیکلت همچنین کوچک‌ترین موتورسیکلت هوندا است که نشان سی‌بی‌آر-آر. آر را بر روی خود دارد. پیش از این، هوندا همچنین از نام CBR250RR
دارد. پیش از این، هوندا همچنین از نام CBR250RR برای انجین چهار سیلندر اسپرت خود هوندا سی‌بی‌آر۲۵۰اف استفاده می‌کرد که بین سال‌های ۱۹۹۰ و ۱۹۹۶ فروخته شد. این موتورسیکلت به‌طور رسمی در اندونزی، ژاپن، هنگ کنگ، ماکائو، تایلند و مالزی به فروش می‌رسد. به گفته هوندا، این موتورسیکلت دارای فناوری‌هایی است که از موتورسیکلت‌های مسابقه‌ای گرفته شده است، از جمله فناوری دریچه گاز، سه حالت سواری، و طراحی موتور فشرده تر نسبت به رقبای خود.
کیک فاینانسیه، یک کیک بادام فرانسوی است که معمولاً در قالب کوچک پخته می‌شود و قالب‌ها هم عمدتاً مستطیلی شکل هستند. تاریخچه. منشأ فاینانسیه منطقۀ لورن فرانسه است. این کیک در ابتدا توسط راهبه‌های فرقه عیادت از مریم مقدس در قرن هفدهم درست شدند و در قرن نوزدهم رایج شدند. گفته می‌شود که نام فاینانسیه از قالب مستطیلی سنتی گرفته شده است، که زمانی که سوئیسی‌ها این کیک را به این شکل پختند، این کیک شبیه یک شمش طلا است. طبق روایت دیگری، این کیک در منطقۀ مالی پاریس که در اطراف بورس پاریس قرار دارد، محبوب شد، زیرا کیک
در اطراف بورس پاریس قرار دارد، محبوب شد، زیرا کیک به راحتی می‌توانست برای مدت طولانی در جیب نگهداری شود بدون اینکه آسیبی ببیند.
منطقه پرداخت واحد یورو یک ابتکار ادغام پرداخت از سوی اتحادیه اروپا برای ساده‌سازی انتقال‌های بانکی به یورو است. ، این سامانه شامل ۴۰ عضو بود، که از ۲۷ کشور عضو اتحادیه اروپا، چهار کشور عضو انجمن تجارت آزاد اروپا (ایسلند، لیختن‌اشتاین، نروژ و سوئیس) و بریتانیا تشکیل می‌شدند. برخی ریزکشورها نیز در طرح‌های فنی مشارکت دارند: آندورا، موناکو، سان مارینو و واتیکان. تا سال ۲۰۲۵، آلبانی، مولداوی، مونته‌نگرو و مقدونیه شمالی چهار کشوری بودند که در حال مذاکره برای پیوستن به اتحادیه اروپا و در عین حال عضو SEPA بودند.
به اتحادیه اروپا و در عین حال عضو SEPA بودند. منطقه پرداخت واحد یورو (SEPA) عمدتاً انتقال‌های معمول بانکی را پوشش می‌دهد. روش‌های پرداختی که ویژگی‌ها یا خدمات اختیاری اضافی دارند، مانند سامانه‌های پرداخت با تلفن همراه یا کارت‌های هوشمند، به‌طور مستقیم دربرگرفته نمی‌شوند. با این حال، طرح پرداخت فوری SEPA، محصولات پرداختی را نیز برای دستگاه‌های هوشمند تسهیل می‌کند. اهداف. هدف اعلام‌شدهٔ منطقه پرداخت واحد یورو در سال ۲۰۰۸، بهبود کارایی پرداخت‌های برون‌مرزی و تبدیل بازارهای پراکندهٔ ملی پیشین برای پرداخت‌های
تبدیل بازارهای پراکندهٔ ملی پیشین برای پرداخت‌های یورویی به یک بازار داخلی یکپارچه بود. منطقه پرداخت واحد یورو این امکان را برای مشتریان فراهم می‌کرد تا پرداخت‌های غیرنقدی یورویی را به هر حسابی در این منطقه انجام دهند، تنها با استفاده از یک حساب بانکی و یک مجموعه ابزار پرداخت. کسانی که در یکی از کشورهای منطقه یورو حساب بانکی دارند، می‌توانند از آن برای دریافت حقوق و انجام پرداخت‌ها در سراسر منطقه یورو استفاده کنند، مثلاً زمانی که در کشور جدیدی شاغل می‌شوند. این پروژه شامل توسعه ابزارهای مالی، استانداردها،
این پروژه شامل توسعه ابزارهای مالی، استانداردها، رویه‌ها و زیرساخت‌های مشترک برای دستیابی به «صرفه‌جویی در مقیاس» است. ، برآورد می‌شد این اقدام بتواند هزینهٔ کلی انتقال سرمایه در سراسر منطقه برای اقتصاد اروپا را تا ۲ تا ۳ درصد از کل تولید ناخالص داخلی کاهش دهد. SEPA پرداخت‌هایی به ارزهایی غیر از یورو را شامل نمی‌شود. این بدان معناست که پرداخت‌های داخلی در کشورهای عضو SEPA که از یورو استفاده نمی‌کنند، همچنان طبق طرح‌های محلی انجام می‌شوند، اما پرداخت‌های برون‌مرزی با کشورهای منطقه یورو در حد بالایی از SEPA
با کشورهای منطقه یورو در حد بالایی از SEPA و یورو استفاده می‌کنند. کشورهای شمال اروپا (به‌جز فنلاند) از یورو استفاده نمی‌کنند و هیچ برنامه‌ای نیز برای پذیرش آن ندارند. این چهار کشور (سوئد، دانمارک، نروژ و ایسلند) در فاصلهٔ سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ طرح‌هایی برای ساده‌سازی، تسریع و کاهش هزینهٔ پرداخت‌های برون‌مرزی بین یکدیگر آغاز کردند، ولی این طرح‌ها بنا بر برخی گزارش‌ها موفق نبوده‌اند. طرح‌ها. کارکردهای مختلف ارائه‌شده توسط SEPA به طرح‌های پرداختی جداگانه تقسیم می‌شوند. انتقال اعتبار منطقه پرداخت واحد یورو.
می‌شوند. انتقال اعتبار منطقه پرداخت واحد یورو. انتقال اعتبار منطقه پرداخت واحد یورو ("SCT") امکان انتقال وجوه از یک حساب بانکی به حساب دیگر را فراهم می‌کند. قوانین تسویه منطقه پرداخت واحد یورو ایجاب می‌کند که پرداخت‌هایی که پیش از زمان قطع در یک روز کاری انجام می‌شوند، در روز کاری بعدی به حساب دریافت‌کننده واریز شوند. این طرح در ژانویه ۲۰۰۸ معرفی شد. در فوریه ۲۰۱۴، جایگزین طرح‌های انتقال اعتبار ملی شد و بعدها استفاده از «شماره حساب بین‌المللی بانکی» یا "IBAN" را برای انتقال‌ها الزامی کرد. انتقال اعتبار
را برای انتقال‌ها الزامی کرد. انتقال اعتبار فوری منطقه پرداخت واحد یورو. انتقال اعتبار فوری منطقه پرداخت واحد یورو ("SCT Inst")، که به‌نام «پرداخت فوری منطقه پرداخت واحد یورو» نیز شناخته می‌شود، امکان واریز فوری به حساب دریافت‌کننده را فراهم می‌کند، به‌گونه‌ای که تأخیر کمتر از ۱۰ ثانیه باشد و در شرایط خاص، حداکثر به ۲۰ ثانیه برسد. این طرح در نوامبر ۲۰۱۷ راه‌اندازی شد و در آن زمان، برای مشتریان نهایی در هشت کشور منطقه یورو عملیاتی بود. تا سال ۲۰۲۴، همه بانک‌ها این نوع انتقال را ارائه نمی‌دادند؛ اما در مارس
این نوع انتقال را ارائه نمی‌دادند؛ اما در مارس ۲۰۲۴، اتحادیه اروپا «مقررات پرداخت‌های فوری» را تصویب کرد که همه بانک‌ها را ملزم می‌کند از ژانویه ۲۰۲۵ (برای انتقال‌های ورودی) و اکتبر ۲۰۲۵ (برای انتقال‌های خروجی)، این خدمات را ارائه دهند. پرداخت مستقیم. خدمت پرداخت مستقیم (Direct Debit) در قالب دو طرح جداگانه ارائه می‌شود: این طرح که به‌طور ویژه برای مصرف‌کنندگان تنظیم شده است، در ۲ نوامبر ۲۰۰۹ معرفی شد. تمام بانک‌هایی که خدمات پرداخت یکپارچهٔ یورویی ارائه می‌دهند، موظف به مشارکت در این چارچوب هستند. این طرح
موظف به مشارکت در این چارچوب هستند. این طرح برای کاربران تجاری تنظیم شده است و مشارکت بانک‌ها در آن اختیاری است. از جمله تفاوت‌های کلیدی این طرح نسبت به پرداخت مستقیم پایه: پوشش خدمات پرداخت یکپارچه یورویی. شبکه پرداخت یکپارچهٔ یورویی شامل ۳۸ کشور می‌شود: کشورهای عضو اتحادیهٔ اروپا. ۲۰ کشور عضو منطقهٔ یورو: اتریش، بلژیک، کرواسی، قبرس، استونی، فنلاند، فرانسه، آلمان، یونان، ایرلند، ایتالیا، لتونی، لیتوانی، لوکزامبورگ، مالت، هلند، پرتغال، اسلواکی، اسلوونی و اسپانیا. ۷ کشور عضو اتحادیهٔ اروپا خارج از منطقهٔ
اسپانیا. ۷ کشور عضو اتحادیهٔ اروپا خارج از منطقهٔ یورو: بلغارستان، جمهوری چک، دانمارک، مجارستان، لهستان، رومانی و سوئد. اعضای انجمن تجارت آزاد اروپا (EFTA). ۳ کشور عضو منطقه اقتصادی اروپا: ایسلند، لیختن‌اشتاین و نروژ یک کشور عضو که توافق‌نامهٔ EEA را امضا نکرده و از طریق قراردادهای دوجانبه با اتحادیهٔ اروپا همکاری می‌کند: سوئیس چهار دولت خرد با توافق‌های پولی با اتحادیهٔ اروپا. آندورا، موناکو، سان‌مارینو و واتیکان. کشورهای در حال مذاکره برای عضویت در اتحادیهٔ اروپا. آلبانی و مونته‌نگرو. بریتانیا. بریتانیا
اروپا. آلبانی و مونته‌نگرو. بریتانیا. بریتانیا با وجود خروج از اتحادیهٔ اروپا، در طرح‌های پرداخت این شبکه مشارکت دارد، اما استفاده از کد "BIC (سوئیفت)" الزامی است. سرزمین‌های وابسته به بریتانیا. جبل‌الطارق و سرزمین‌های وابستهٔ تاج (گرنزی، جرزی و جزیره من) نیز جزو این شبکه هستند. استثناها. اگرچه تمامی بخش‌های یک کشور معمولاً جزو این شبکه هستند، اما برخی مناطق خاص از پوشش خارج‌اند: مناطقی که از یورو استفاده می‌کنند اما عضو شبکه نیستند. اکروتیری و دکلایا (پایگاه‌های بریتانیایی در قبرس)، سرزمین‌های جنوبی و
بریتانیایی در قبرس)، سرزمین‌های جنوبی و جنوبگانی فرانسه و کوزوو. استفادهٔ غیررسمی. مناطقی از اروپا که رسماً عضو این شبکه نیستند، معمولاً از طرح‌های این شبکه برای پرداخت‌های بین‌المللی یورو، به‌ویژه به/از منطقهٔ یورو، استفاده می‌کنند. با این حال، ممکن است شرایط خاصی مانند هزینه‌های اضافی یا نیاز به کد "BIC" برای آن‌ها اعمال شود. هزینه‌ها. در چارچوب SEPA، پرداخت‌های یورویی در یک بازهٔ زمانی تضمین‌شده به گیرنده می‌رسند، و بانک‌ها حق ندارند از مبلغ منتقل‌شده کسر کنند (طبق مقررات ۲۰۰۱). با این حال، بانک‌ها و
کسر کنند (طبق مقررات ۲۰۰۱). با این حال، بانک‌ها و مؤسسات پرداختی می‌توانند هزینهٔ انتقالات یورویی را به‌طور یکسان برای تمامی اعضای EEA (داخلی یا خارجی) دریافت کنند. این موضوع برای کشورهایی که یورو واحد پول اصلی آن‌ها نیست، اهمیت دارد؛ زیرا در این کشورها انتقالات یورویی داخلی معمول نیست و ممکن است هزینه‌های بالایی برای انتقال یورو اعمال شود. سوئد و دانمارک قوانینی وضع کرده‌اند که انتقالات یورویی باید همانند انتقالات در ارز داخلی قیمت‌گذاری شوند، که نتیجه آن برداشت رایگان یورو از دستگاه‌های ATM است، اما
آن برداشت رایگان یورو از دستگاه‌های ATM است، اما برداشت در سایر ارزهای اتحادیه اروپا شامل هزینه می‌شود. طبق مقررات ۹۲۴/۲۰۰۹ اتحادیه اروپا، هزینهٔ پرداخت‌های فرامرزی یورویی (تا سقف ۵۰٬۰۰۰ یورو) در میان کشورهای عضو باید با هزینهٔ پرداخت‌های داخلی یکسان باشد. این قانون شامل تمامی کشورهای SEPA نمی‌شود؛ به‌طور مثال، سوئیس عضو SEPA است اما بخشی از اتحادیه اروپا نیست. همچنین، این مقررات هزینه‌های تبدیل ارز را پوشش نمی‌دهد، بنابراین ممکن است هزینه‌هایی برای تراکنش‌های غیر یورویی اعمال شود، مگر اینکه قانون ملی
غیر یورویی اعمال شود، مگر اینکه قانون ملی آن‌ها را منع کرده باشد. تاریخچه. دو نقطهٔ عطف مهم در شکل‌گیری "SEPA" وجود دارد: ابزارهای پرداخت پان‌اروپایی برای انتقالات اعتباری از ۲۸ ژانویه ۲۰۰۸ مورد استفاده قرار گرفتند؛ پرداخت مستقیم و کارت‌ نقدی نیز از نوامبر ۲۰۰۹ در دسترس قرار گرفتند. تا پایان سال ۲۰۱۰ انتظار می‌رفت تمامی زیرساخت‌ها و پردازشگرهای پرداخت ملی پیشین در رقابت کامل باشند تا بهره‌وری افزایش یافته و صرفه‌جویی‌های اقتصادی از طریق تجمیع و مقیاس به دست آید. اولین نقطه عطف برای پرداخت‌ مستقیم به دلیل
آید. اولین نقطه عطف برای پرداخت‌ مستقیم به دلیل تأخیر در اجرای قانون خدمات پرداخت ("PSD") در پارلمان اروپا محقق نشد. با این حال، این خدمات در نوامبر ۲۰۰۹ راه‌اندازی شدند. این اتفاق، فشار زمانی زیادی بر روی تحقق نقطه عطف دوم ایجاد کرد. چارچوب قانونی و فنی. قانونی: کمیسیون اروپا پایه‌های حقوقی "SEPA" را از طریق دستورالعمل خدمات پرداخت "PSD" تأسیس کرد. فنی: شورای پرداخت‌های اروپا ("EPC") شامل بانک‌های اروپایی، چارچوب‌های تجاری و فنی، ابزارهای پرداخت را توسعه داد. شورای پرداخت‌های اروپا ("EPC") مسئول ایجاد سه
شورای پرداخت‌های اروپا ("EPC") مسئول ایجاد سه نوع ابزار پرداخت پان‌اروپایی است: برای پردازش خودکار پرداخت‌های مستقیم "SEPA"، شورای پرداخت‌های اروپا از استانداردهای جهانی به نام ایزو ۲۰۰۲۲ استفاده کرده است. این استانداردها به بانک‌ها اجازه می‌دهند که به‌طور ایمن و خودکار اطلاعات پرداخت را منتقل کنند. در نهایت، نهادهای مختلف مانند بانک مرکزی اروپا، کمیسیون اروپا، و انجمن‌های بانکی در سراسر اروپا برای ایجاد و توسعه این سیستم پرداخت همکاری می‌کنند. از نظر فنی، در سیستم "SEPA"، تراکنش‌ها با استفاده از شماره
در سیستم "SEPA"، تراکنش‌ها با استفاده از شماره حساب بین‌المللی ("IBAN") انجام می‌شوند. از فوریه ۲۰۱۶، دیگر نیازی به استفاده از اطلاعات اضافی جهت مرتب‌سازی بانک‌ها (BIC) برای تراکنش‌های "SEPA" نیست؛ زیرا این اطلاعات به‌طور خودکار از شماره "IBAN" استخراج می‌شود. پرداخت‌های آنی ("SCT Inst") نیز از تاریخ ۲۱ نوامبر ۲۰۱۷ در دسترس قرار گرفت، که این امکان را می‌دهد تا پرداخت‌ها به‌صورت آنی و در هر زمان از شبانه‌روز و سال انجام شوند. بانک‌های شرکت‌کننده مسئول امنیت و رابط کاربری این پرداخت‌ها هستند؛ از جمله
امنیت و رابط کاربری این پرداخت‌ها هستند؛ از جمله وب‌سایت‌ها و نرم‌افزارهای تلفن همراه. میزان پذیرش. تا آگوست ۲۰۱۴، ۹۹٫۴٪ از انتقال‌های اعتباری، ۹۹٫۹٪ از تراکنش‌های پرداخت‌ مستقیم و ۷۹٫۲٪ از پرداخت‌های کارتی در منطقه یورو به سامانه SEPA منتقل شده بودند.
کوه‌های کوره (نام کهن: کوه‌های اسفندیار) رشته‌کوهی در منطقهٔ دریای سیاه است. در بخش غربی منطقهٔ دریای سیاه، کوه‌های کوره در میان سه رشته‌کوه موازی دیگر نزدیک‌ترین رشته‌کوه به ساحل است، که بر روی پشته‌های پهن خود قرار دارد و ارتفاع آن در پشت منطقهٔ آیانجیک از ۱۵۰۰ متر فراتر می‌رود. بلندترین قلهٔ این رشته‌کوه‌ها در کوه یارالی‌گؤز، با ۲۰۱۹ متر ارتفاع، قرار دارد. طول شرقی-غربی این رشته‌کوه‌ها میان سینوب و بارتین بیش از ۳۰۰ کیلومتر است. شاخهٔ نخست این رشته‌کوه از اولوس در استان بارتین آغاز می‌شود و تا شهرستان
از اولوس در استان بارتین آغاز می‌شود و تا شهرستان آزداوای امتداد دارد، و شاخهٔ دوم آن بین اینه‌بلو و ارفلک ادامه دارد. با این حال، شاخهٔ سوم و پایانی این رشته‌کوه از شهر گرزه در استان سینوب آغاز شده و تا یاکاکنت و آلاچام در استان صامسون ادامه یافته است. تودهٔ کوهستانی که به‌صورت تند و تیز به‌سوی ساحل امتداد یافته، در محدوده‌های دلتای قزل ایرماق پایان می‌یابد. این رشته‌کوه‌ها برخی از مناطق و شهرهای استان قسطمونی را از نوار ساحلی جدا می‌کنند. کوه‌های پُرشیب و ناهموار کوره باعث تغییر عناصر اقلیمی در فاصله‌های
ناهموار کوره باعث تغییر عناصر اقلیمی در فاصله‌های کوتاه شده و در نتیجه، مناطق دارای ریزاقلیم ایجاد کرده است. در بخش‌های نزدیک به ساحل، اقلیم دریای سیاه حاکم بوده، در حالی‌که در نواحی داخلی، اقلیم قاره‌ای نمود بیشتری پیدا می‌کند. از ویژگی‌های مناطق داخلی نوسانات دمایی، تفاوت زیاد دما، افزایش پدیده یخبندان و امتداد آن تا فصل بهار است. در نواحی دور از دریا، میزان بارندگی حدوداً نصف مقدار آن در نواحی ساحلی است. بر اساس طبقه‌بندی سرّیر ارینچ، نواحی ساحلی کوه در اقلیم نیمه‌مرطوب و مناطق داخلی در اقلیم نیمه‌خشک