payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از لیتوانی و استونی نیز گسترش یافته ااست. در زبان‌های اسکاندیناوی و بالتیک، این بازی نام‌های مختلفی مانند "کورنیمانگ" ("kurnimäng")، کوریهکا ("kriuhka")، کیلی ("keili")، کولوی ("köllöi") و می‌یستوچیای ("miestučiai") دارد. نوع فنلاندی آن "kyykkä" یا اسکیتلز فنلاندی نامیده می‌شود. این بازی حداقل از قرن هفدهم به شکلی کاملاً نزدیک به شکل مدرن آن شناخته شده است، زیرا یکی از برجسته‌ترین بازیکنان "گورودکی"، پتر کبیر بود. این بازی در دوره معاصر نیز پابرجا مانده است. نحوهٔ بازی. این بازی شامل پرتاب یک چوب بیسبال از
نحوهٔ بازی. این بازی شامل پرتاب یک چوب بیسبال از فاصله‌ای از پیش تعیین‌شده به سمت "گورودکی‌ها" است که در یکی از ۱۵ حالت زیر چیده شده‌اند: هدف این است که با کمترین تعداد پرتاب ممکن، "گورودکی‌ها" را به‌طور کامل از مربع مشخص شده بیرون انداخت. قوانین شکل «نامه». وقتی بازیکنی به شکل «نامه» می‌رسد، مجموعه‌ای از قوانین خاص اعمال می‌شود: تاریخچه. اگرچه "گورودکی" به‌طور سنتی یک بازی فولکلور است، اما چهره‌های تاریخی روسیه مانند پتر اول، الکساندر سووروف، ولادیمیر لنین و جوزف استالین و همچنین چهره‌های فرهنگی برجسته‌ای
و جوزف استالین و همچنین چهره‌های فرهنگی برجسته‌ای مانند ایوان پاولوف، لئو تولستوی، ماکسیم گورکی، نیکولای تیموفیف-رسوفسکی و دیگران این بازی را انجام می‌داده‌اند. این بازی به شکلی که قبل از سال ۱۹۲۳ وجود داشت، به خودی خود هیچ قانون مدونی نداشت. در سال ۱۹۲۳، زمانی که اولین مسابقه سراسری اتحادیه‌ها برگزار شد، به یک ورزش قانونی تبدیل شد و قوانین آن تدوین گردید و در اولین المپیاد سراسری اتحادیه در سال ۱۹۲۸ به یک رویداد تبدیل شد. فرهنگ عامه. این بازی در قسمتی از سریال انیمیشن شوروی «"خرگوش بلا و گرگ ناقلا!»" نشان
انیمیشن شوروی «"خرگوش بلا و گرگ ناقلا!»" نشان داده شد. علاوه بر این، "گورودکی" در برنامه واقع‌نمای محبوب CBS "«مسابقه شگفت‌انگیز ۱۷»"، قسمت ۷، در طول یک چالش «جاده‌بند» حضور داشت. این بازی همچنین در ۴ ژوئن ۲۰۱۱ در برنامه "«شلاگ دن راب»" نمایش داده شد و سرگرمی مورد علاقه کودکی شخصیت اصلی رمان "«پنین"» اثر ولادیمیر ناباکوف بود (صفحه …). ۱۰۶، قدیمی). این بازی را می‌توان از طریق دیسک بازی "REC ROOM" که در سال ۲۰۰۹ منتشر شد، روی سیستم بازی وی (Wii) بازی کرد.
ژینورا فرانچسکونی (؛ زادهٔ ) بازیگر و مدل اهل ایتالیا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "پدر ماتئو" اشاره کرد. زندگی و حرفه. ژینورا فرانچسکونی در ۲۲ آوریل ۲۰۰۳ در سورا در استان فروزینونه متولد شد. و یک خواهر بزرگتر به نام لودویکا دارد که او نیز بازیگر است. وی از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۴ در نمایش‌های مد حرفه‌ای در بخش "کودکان" شرکت کرد. در سال ۲۰۱۴ در فیلم کوتاه "«بدون لباس»" به کارگردانی آندره اولیندو بازی کرد. در سال ۲۰۱۷ اولین حضور خود را در تلویزیون با نقش گینِور در
اولین حضور خود را در تلویزیون با نقش گینِور در قسمتی از فصل چهارم مجموعه تلویزیونی "«چه خدایی که عاشقش هستی»" تجربه کرد. سال بعد در سال ۲۰۱۸، نقش فرانچسکا تانکردی را در قسمتی از فصل یازدهم مجموعه "پدر ماتئو" بازی کرد. در سال ۲۰۱۹ نقش دنیس را در فیلم "«لانه»" به کارگردانی روبرتو دِ فئو بازی کرد. در همان سال، نقش آزورا را در فیلم "«فاموسا»" به کارگردانی آلساندرا مورتلیتی بازی کرد. در سال‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰، برای بازی در نقش گلوریا در فصل‌های دوم و سوم مجموعه "«سارا مارتی»" انتخاب شد. در سال ۲۰۲۰، نقش رجینا را
مارتی»" انتخاب شد. در سال ۲۰۲۰، نقش رجینا را در فیلم "رجینا" به کارگردانی الساندرو گرانده بازی کرد. او در آن فیلم با فرانچسکو مونتاناری بازیگر همبازی بود. سال بعد در سال ۲۰۲۱، نقش سیمون را در فیلم "«والدین در مقابل اینفلوئنسرها»" به کارگردانی میکلا آندروتزی بازی کرد. در سال‌های ۲۰۲۱ و ۲۰۲۳ به جمع بازیگران مجموعه تلویزیونی "«مامان!»" در نقش سوله بورگی پیوست. در آن فیلم با رائول بووا و ماریا کیارا جانتا همبازی شد. در سال ۲۰۲۲ در فیلم کوتاه «مادر» به کارگردانی والنتینا د آمیسیس بازی کرد. در همان سال او نقش
والنتینا د آمیسیس بازی کرد. در همان سال او نقش سوفیا رومئو را در فیلم « "اسم من انتقام است»" به کارگردانی کوزیمو گومز بازی کرد. که در آن فیلم با آلساندرو گاسمان همبازی شد.
من ترنی دی توزور قطارهای توزور یک آهنگ ایتالیایی است که توسط فرانکو باتیاتو، روزاریو «سارو» کوزنتینو نوشته شده است. و جوستو پیو. این آهنگ، اثر ایتالیا شرکت‌کننده در مسابقه آواز یوروویژن ۱۹۸۴ بود که به زبان ایتالیایی (با اشعاری به زبان آلمانی) توسط آلیس و باتیاتو اجرا شد. این آهنگ در یک نسخه استودیویی که فقط توسط باتیاتو خوانده شده بود، بعداً در آلبوم او "با نام «جهانی در تاریکی»" (۱۹۸۵) گنجانده شد و متعاقباً به زبان‌های انگلیسی و اسپانیایی با عنوان «قطارهای توزر» و «ترن‌های توزر» نیز ضبط شد و به ترتیب در
توزر» و «ترن‌های توزر» نیز ضبط شد و به ترتیب در آلبوم‌های "«پژواک‌های رقص‌های صوفی"» و "«اکوهای رقص صوفی»" قرار گرفت. در سال ۱۹۹۴، باتیاتو اجرایی از این آهنگ را با ارکستر سمفونی برای آلبوم زنده خود "با نام «بی‌حفاظت»" ضبط کرد. آلیس همچنین نسخه‌های تک‌نوازی این آهنگ را ضبط کرد که در آلبوم‌های اکسیر (۱۹۸۷) و "آلیس (خواننده)" (۱۹۹۹) گنجانده شده است، که دومی با سازهای زهی توسط ارکستر جلسه لندن، تنظیم و رهبری شده توسط گاوین رایت، اجرا می‌شود. نسخه دوئت اصلی سال ۱۹۸۴ این آهنگ در "مجموعه مجموعه استودیو" سال ۲۰۰۵
۱۹۸۴ این آهنگ در "مجموعه مجموعه استودیو" سال ۲۰۰۵ که مروری بر حرفه آلیس است، قرار دارد و در واقع اولین حضور آن در آلبومی از آلیس، بیست و یک سال پس از ضبط آن است. اشعار و پیشینه تاریخی. خط قطاری که در اشعار به آن اشاره شده است، از متلاوی در شمال و از طریق دره‌های سلجا در کوه‌های اطلس به توزور در مرز صحرای بزرگ آفریقا در جنوب امتداد دارد، مرز ذکر شده متعاقباً مرز تونس - الجزایر است. این مسیر در اوایل دهه ۱۹۰۰ با هزینه هنگفت مالی دولت و جان انسان‌ها ساخته شد تا بیگ تونس (پادشاه تونس) بتواند با شکوه به کاخ
تا بیگ تونس (پادشاه تونس) بتواند با شکوه به کاخ زمستانی خود در شهر واحه‌ای توزور سفر کند و تا حد زیادی نیز مقامات خارجی را در بازدید تحت تأثیر قرار دهد. در ابتدا تنها یک قطار وجود داشت که در سال ۱۹۱۰ در پاریس ساخته شد و این هدیه رسمی از سوی دولت فرانسه به بیگ تونس بود، زمانی که این کشور تحت الحمایه فرانسه بود. با رنگ‌آمیزی هر پنج کالسکه به رنگ قرمز پررنگ، مردم ستمدیده و فقیر تونس آن را در زبان عامیانه «"مارمولک" قرمز» می‌نامیدند و آن را نمادی از قدرت و سبک زندگی مجلل بیگ‌ها تحت تأثیر غرب و امپریالیسم
سبک زندگی مجلل بیگ‌ها تحت تأثیر غرب و امپریالیسم فرانسه می‌دانستند. پس از آنکه تونس ورشکسته در سال ۱۹۵۷ به یک جمهوری خودمختار تبدیل شد و بیگِ حاکم آن زمان از سلسله حسینی، هم نفوذ سیاسی و هم ثروت شخصی موروثی قابل توجه خود را از دست داد، قطار با فضای داخلی مجلل به سبک عصر طلایی شامل صندلی‌های راحتی مخمل زربافت، چراغ‌های سقفی آنتیک کروی، اتصالات برنجی، تزئینات چوب ماهون و پنجره‌های پانوراما توسط دولت جدید مصادره شد، اما به دلیل ارزش نمادین آن در یک انبار نگهداری و به حال خود رها شد. با این حال، پس از حدود سی
و به حال خود رها شد. با این حال، پس از حدود سی سال فرسودگی، توسط دولت تونس و SNCFT (انجمن ملی راه‌آهن تونس) بازسازی شد و امروزه مارمولک قرمز و خط قطار المتلوی -توزور، که اغلب به عنوان قطار سریع‌السیر شرق شمال آفریقا شناخته می‌شود، دوباره در حال فعالیت هستند و یکی از بزرگ‌ترین جاذبه‌های گردشگری این کشور می‌باشند. ترکیب. قسمت آلمانی «قطارهای توزور» با اجرای سه خواننده زن اپرا، جایی که می‌خواهیم دوباره بگوییم / و دو "سیم کشی…"، نقل قولی است از اپرای ولفگانگ آمادئوس موتزارت یا فلوت "سحرآمیز"، پرده دوم صحنه ۷،
موتزارت یا فلوت "سحرآمیز"، پرده دوم صحنه ۷، در شکل اصلی خود تنها یک ثانیه در مدت زمان، ۳ میله، در زمان ۶/۸، که معمولاً توسط سه پسر جوان یا "جنی" خوانده می‌شود. جمله کامل این است: ترجمه: «ما هنوز می‌خواهیم او را به تو نشان دهیم، و تو با شگفتی خواهی دید که او قلبش را به تو تقدیم می‌کند.» در سال ۱۹۸۱، آلیس با یکی دیگر از آثار باتیاتو، «به‌خاطر الیسا»، برنده جشنواره موسیقی سانرمو شد که به نوبه خود، هم از نظر موسیقی و هم از نظر ترانه، بازنویسی‌ای از باگاتل لودویگ فان بتهوون در لا مینور وو ۵۹ بود که عموماً با
فان بتهوون در لا مینور وو ۵۹ بود که عموماً با نام «برای الیزه» شناخته می‌شود. با وجود بسیاری از ویژگی‌های غیرمعمول و ساختار نسبتاً پیچیده ژانرش، «من سه‌گانه را می‌شناسم» در مجموعه سی‌دی‌های برندگان و کلاسیک‌ها که همزمان با ویژه برنامه تبریک میگم در اواخر سال ۲۰۰۵ تولید شده بودند و همچنین در دی‌وی‌دی همراه آن، منتشر شد. اجرای یوروویژن. سه خوانندهٔ متزو سوپرانو که به‌طور کلاسیک آموزش دیده بودند - در شب مسابقه در لوکزامبورگ، لباس‌های شب سبز، سفید و قرمز، رنگ‌های پرچم ایتالیا را به تن داشتند (با این حال،
رنگ‌های پرچم ایتالیا را به تن داشتند (با این حال، تماشاگران ترتیب اشتباهی را دیدند، به طوری که قرمز به جای سبز و برعکس، قرار داشت) - به مدت دو دقیقه و سی و پنج ثانیه سکوت کردند تا اینکه چهار میزان از "فلوت جادویی" خود را اجرا کردند؛ در مجموع هشت ثانیه. ضبط استودیویی این آهنگ با اجرای خواننده اپرای آمریکایی، مریلین هورن، هر سه هارمونی و همچنین بخش سازهای زهی ارکستر لا اسکالا در میلان انجام شده است. قسمت بی این تک‌آهنگ، قطعهٔ بی‌کلام «دوچرخه‌هایی از فورلی» (Le biciclette di Forlì) اشاره‌ای به زادگاه آلیس،
(Le biciclette di Forlì) اشاره‌ای به زادگاه آلیس، شهر فورلی، دارد. این آهنگ در آن شب، هجدهمین اجرا را داشت، پس از آهنگ «روز بارانی» از سوئیس با آهنگ «خوشحالم که به تو می‌گویم؟» و پیش از آهنگ «سکوت و مهربانی» از ماریا گینو از پرتغال. پیش از مسابقه، این آهنگ توسط بنگاه‌های شرط‌بندی لادبروکس به عنوان دومین آهنگ محبوب برنده، پس از «ترمینال ۳» از ایرلند با اجرای لیندا مارتین، رتبه‌بندی شده بود. با وجود دریافت «دوازده امتیاز» مورد انتظار از کشورهای متنوعی مانند اسپانیا و فنلاند، در پایان رأی‌گیری تنها ۷۰ امتیاز
و فنلاند، در پایان رأی‌گیری تنها ۷۰ امتیاز کسب کرده بود و در بین ۱۹ آهنگ، مشترکاً در رتبه پنجم قرار گرفت. خلاصه. با وجود اینکه «من قطارهای توزور» در مسابقه اصلی برنده نشد، در قاره اروپا به یک موفقیت تجاری تبدیل شد. این تک‌آهنگ در سوئد، کشوری که با «دیگی-لو دیگی-لی» برنده مسابقه شد - و همچنین یکی از نه کشوری بود که به شرکت‌کننده ایتالیایی در مسابقه امتیاز صفر داد، جزو ۲۰ آهنگ برتر قرار گرفت. «من قطارهای توزور» همچنین یکی از معدود شرکت‌کنندگان ایتالیایی یوروویژن است که تاکنون در خود ایتالیا به موفقیت تجاری
است که تاکنون در خود ایتالیا به موفقیت تجاری رسیده است: این آهنگ در ژوئن ۱۹۸۴ به رتبه اول رسید و در فهرست پرفروش‌ترین تک‌آهنگ‌های ایتالیا در سال ۱۹۸۴، «من قطارهای توزور» در رتبه ۲۰ قرار گرفت. آلیس و باتیاتو از آن زمان به همکاری خود ادامه داده‌اند. در سال ۲۰۰۲، این دو نفر آهنگ دونفره «مثل مهر» را برای آلبوم فلورز ۳ ضبط کردند. آل بانو و رومینا پاور با آلبوم «جادوی اوه جادو» جانشین «من ترنی دی توزور» به عنوان نماینده ایتالیا شدند. نسخه‌های جلد. خواننده فنلاندی ، سیجا سیمولا، که نماینده فنلاند در مسابقه آواز
، سیجا سیمولا، که نماینده فنلاند در مسابقه آواز یوروویژن ۱۹۷۸ با آهنگ " آنا راکاودله تیلایسئوس " بود، آهنگ "قطارهای توزور" را در آلبوم ۱۹۸۴ خود، احساسات"،" بازخوانی کرد. نسخه فنلاندی این آهنگ با اشعار خود سیمولا "قطار به تورکو" نام دارد که به معنای واقعی کلمه "قطار به تورکو " ترجمه می‌شود. این سومین آهنگ ایتالیایی بود که سیمولا در یوروویژن ضبط کرد. او در سال ۱۹۷۰ آهنگ "خدایا، چقدر دوستت دارم" اثر دومنیکو مودوگنو در سال ۱۹۶۶ را به زبان ایتالیایی و در سال ۱۹۷۷ آهنگ "رایگان" اثر میا مارتینی را به زبان فنلاندی
آهنگ "رایگان" اثر میا مارتینی را به زبان فنلاندی با عنوان "واپااناً بازخوانی کرده بود. حضور در رسانه‌های دیگر. نسخه دونفره اصلی «قطارهای توزور» با آلیس و فرانکو باتیاتو در کمدی نانی مورتی کارگردان ایتالیایی برنده جایزه "در" سال ۱۹۸۵ نمایش داده می‌شود.
سازمان زنان لیبرال ایرانی (به آلمانی: "Iranische Liberale Frauen"، به اختصار: ILF) یک سازمان غیرانتفاعی، مستقل و غیردولتی است که در سال ۲۰۲۲ در آلمان تأسیس شد. این سازمان با تمرکز بر توانمندسازی زنان خاورمیانه به خصوص زنان ایرانی، ترویج آزادی‌های فردی، و حمایت از جامعه مدنی در ایران فعالیت می‌کند. زنان لیبرال ایرانی با تأکید بر ارزش‌های لیبرال‌دموکراسی، حقوق بشر و برابری جنسیتی، بستری برای کنشگری اجتماعی، آموزش، و همبستگی بین‌المللی فراهم می‌آورد. اهداف. اهداف این مؤسسه به شرح زیر است: فعالیت‌ها. سازمان
اهداف این مؤسسه به شرح زیر است: فعالیت‌ها. سازمان زنان لیبرال ایرانی فعالیت‌های خود را در قالب پروژه‌های آموزشی، رسانه‌ای و همبستگی بین‌المللی انجام می‌دهد. از جمله فعالیت‌های این سازمان می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: • برگزاری وبینارها، کارگاه‌های آموزشی و نشست‌های گفتمانی • تولید محتوا و گزارش‌های تحلیلی درباره وضعیت حقوق بشر و آزادی زنان در ایران • همکاری با نهادهای بین‌المللی مدافع حقوق بشر و زنان • حمایت رسانه‌ای و حقوقی از فعالان زن در معرض تهدید و سرکوب • راه‌اندازی کمپین‌های آگاهی‌بخش در فضای
و سرکوب • راه‌اندازی کمپین‌های آگاهی‌بخش در فضای مجازی با هدف شناساندن جنبش آزادی خواهانه ایران همایش‌ها و رویدادها. مؤسسه زنان لیبرال ایرانی به صورت منظم همایش‌ها، نشست‌ها و برنامه‌های آموزشی در سطح بین‌المللی برگزار می‌کند. این همایش‌ها با هدف توانمندسازی فعالان زن، تبادل تجربه با دیگر نهادهای مدنی، و تقویت گفتمان لیبرال‌دموکراسی برگزار می‌شوند. از جمله برنامه‌های کلیدی مؤسسه می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: • همایش سالانه زنان لیبرال ایرانی: با حضور فعالان، پژوهشگران و سیاست مدارن آلمانی در هامبورگ •
پژوهشگران و سیاست مدارن آلمانی در هامبورگ • سلسله‌نشست‌های گذار دموکراتیک: بررسی چالش‌های گذار از استبداد به دموکراسی با تمرکز بر نقش زنان با مشارکت أحزاب آلمانی • وبینارهای آموزشی در حوزهٔ حقوق زنان، مهارت‌های کنشگری، امنیت دیجیتال و آشنایی با نهادهای بین‌المللی • جلسات گفت‌وگو و هم‌اندیشی میان نسل‌های مختلف زنان ایرانی در داخل و خارج کشور • برنامه‌های همبستگی با زندانیان سیاسی زن و فعالان حقوق بشر • برگزاری سالانه جشن نوروز در برمن مجله ایران دیسکورس. ایران دیسکورس ("Iran im Diskurs") عنوان نشریهٔ
ایران دیسکورس ("Iran im Diskurs") عنوان نشریهٔ تحلیلی–فکری مؤسسه زنان لیبرال ایرانی به زبان آلمانی است که به صورت دیجیتال و چاپی منتشر می‌شود. این مجله به تحلیل روندهای سیاسی، اجتماعی و فرهنگی ایران با تمرکز برتحلیل تاریخ معاصر ایران،آزادی‌های فردی، سکولاریسم، و تفکر لیبرال اختصاص دارد. هدف از انتشار ایران دیسکورس، فراهم کردن بستری برای گفت‌وگو، تضارب آرا، و ترویج گفتمان عقل‌گرایانه و مدرن در مواجهه با چالش‌های جامعه ایران است. ایران دیسکورس میزبان مقالات، گفتگوها، یادداشت‌ها و پرونده‌های ویژه‌ای از
گفتگوها، یادداشت‌ها و پرونده‌های ویژه‌ای از کنشگران، پژوهشگران و صاحب‌نظران در حوزه‌های زیر است: • جنبش‌های سیاسی و اجتماعی در ایران • نهادهای دموکراتیک و دولت مدرن • نقد بنیادگرایی، پوپولیسم و اقتدارگرایی • آزادی‌های فردی، قانون‌گرایی و حقوق بشر • تجربه‌های گذار دموکراتیک در جهان کارگروه حقوق بشر زنان لیبرال. کارگروه حقوق بشر زنان لیبرال یکی از واحدهای تخصصی «سازمان زنان لیبرال» (Iranische Liberale Frauen e.V.) است که با هدف مستندسازی و گزارش‌دهی منظم در حوزه نقض حقوق بشر در ایران تشکیل شده است. این
در حوزه نقض حقوق بشر در ایران تشکیل شده است. این کارگروه به‌ویژه بر موضوعات مرتبط با حقوق زنان، آزادی‌های فردی و آزادی بیان تمرکز دارد. وظابف این کارگروه: اهداف این کارگروه عبارت است: سخنرانی در نشست همگرایی مونیخ. در تیر ۱۴۰۴، هاله رامندی مدیر اجرایی سازمان زنان لیبرال ایرانی به‌عنوان یکی از سخنرانان اصلی در نشست همگرایی اپوزیسیون ایران در مونیخ حضور یافت. این نشست با هدف ایجاد بستر گفت‌وگو و همگرایی میان طیف‌های مختلف اپوزیسیون جمهوری اسلامی ایران، کنشگران دموکراسی‌خواه و مدافعان حقوق بشر بود. مدیر
دموکراسی‌خواه و مدافعان حقوق بشر بود. مدیر اجرایی سازمان در این سخنرانی، با تأکید بر نقش اساسی زنان در فرآیند گذار دموکراتیک، به بیان ضرورت‌های زیر پرداخت: • محوریت‌یافتن گفتمان آزادی‌های فردی و حقوق زنان در برنامه‌های اپوزیسیون • ضرورت شفافیت، پاسخ‌گویی و پایبندی به اصول لیبرال‌دموکراسی در ساختارهای پیشنهادی گذار • اهمیت مشارکت واقعی و نه نمادین زنان در تصمیم‌سازی‌های سیاسی ساختار سازمانی. مؤسسه دارای ساختاری داوطلب‌محور است و تصمیم‌گیری‌ها از طریق هیئت‌مدیره منتخب صورت می‌گیرد. واحدهای اجرایی، روابط
منتخب صورت می‌گیرد. واحدهای اجرایی، روابط عمومی، آموزش، رسانه و حقوق بشر زیر نظر مدیر اجرایی فعالیت می‌کنند. اعضا می‌توانند از طریق فرم عضویت در وب‌سایت رسمی، به صورت داوطلبانه در پروژه‌ها مشارکت داشته باشند. همکاری ها. زنان لیبرال ایرانی تلاش می‌کند با سازمان‌های بین‌المللی، نهادهای مدنی، نهادهای حقوق بشری و فعالان دموکراسی‌خواه در داخل و خارج از ایران همکاری کند. این همکاری‌ها با هدف تبادل آرا و تجربه، حمایت از زنان تحت سرکوب، و ترویج ارزش‌های دموکراتیک صورت می‌گیرد. منابع.
و ترویج ارزش‌های دموکراتیک صورت می‌گیرد. منابع. https://mehriran.de/das-regime-in-iran-unterdrueckt-systematisch-frauen24/ https://tagesjournal.de/opposition-stellt-sich-neu-auf-hilfe-fuer-kyiv-hsv-wird-nervoes-umtriebiger-sonntag/ https://www.fereydoun.org/Interviews/woman-life-freedom https://irandiskurs.de/ https://www.die-tagespost.de/politik/keine-angst-vor-einem-regimesturz-im-iran-art-264863 https://www.iranintl.com/video/ott_8be433a352914e16a1d56913807a2a3b https://iranische-liberale-frauen.org/
https://iranische-liberale-frauen.org/ https://www.youtube.com/watch?v=4ufjfX15YcA https://connect.buchmesse.de/newfront/exhibitor/iranische-liberale-frauen-ev https://www.europarl.europa.eu/meps/it/197464/HANNAH_NEUMANN/all-meetings/10 https://www.igfm.de/iran-pressekonferenz-29-november-2024/?pdf=50495
در رمزنگاری، نویز شبه‌تصادفی (پی‌آراِن) سیگنالی شبیه به نویز است که یک یا چند آزمون استاندارد برای تصادفی بودن آماری را برآورده می‌کند. اگرچه به نظر می‌رسد فاقد هرگونه الگوی مشخصی است، نویز شبه‌تصادفی شامل یک دنباله تعینی از پالس‌ها است که پس از دوره‌تناوب خود تکرار می‌شود. در دستگاه‌های رمزنگاری، الگوی نویز شبه‌تصادفی توسط یک کلید تعیین می‌شود و دوره‌تناوب تکرار آن می‌تواند بسیار طولانی باشد، حتی میلیون‌ها رقم. نویز شبه‌تصادفی در برخی از آلات موسیقی الکترونیکی، چه به صورت مستقل و چه به عنوان ورودی برای
چه به صورت مستقل و چه به عنوان ورودی برای ترکیب تفریقی، و در بسیاری از ماشین‌های نویز سفید استفاده می‌شود. در سامانه‌های طیف-گسترده، گیرنده سیگنال تولید شده محلی را با سیگنال دریافتی همبسته می‌کند. چنین سامانه‌های طیف-گسترده به مجموعه‌ای از یک یا چند «کد» یا «دنباله» نیاز دارند به طوری که در یک سامانه طیف گسترده با دنباله‌مستقیم، هر بیت در دنباله دودویی شبه‌تصادفی به عنوان یک "تراشه" و "معکوس" دوره‌تناوب آن به عنوان "نرخ تراشه" شناخته می‌شود؛ "نرخ بیت و نرخ نماد را با هم مقایسه کنید." در یک دنباله طیف
نرخ نماد را با هم مقایسه کنید." در یک دنباله طیف گسترده با پرش‌فرکانسی، هر مقدار در دنباله شبه‌تصادفی به عنوان "شماره کانال" و "معکوس" دوره‌تناوب آن به‌عنوان "نرخ پرش" شناخته می‌شود. بخش ۱۵ قانون اِف‌سی‌سی حداقل ۵۰ کانال مختلف و حداقل ۲٫۵ هرتز نرخ پرش را برای سامانه‌های پرش‌فرکانسی باند باریک الزامی می‌کند. ماهواره‌های جیی‌پی‌اس داده‌ها را با سرعت ۵۰ بیت داده در ثانیه پخش‌همگانی می‌کنند – هر ماهواره داده‌های خود را با یک جریان بیت پی‌اِن با سرعت ۱٫۰۲۳ میلیون تراشه در ثانیه و همان داده‌ها را با یک جریان بیت
تراشه در ثانیه و همان داده‌ها را با یک جریان بیت پی‌اِن دیگر با سرعت ۱۰٫۲۳ میلیون تراشه در ثانیه مدوله می‌کند. گیرنده‌های جیی‌پی‌اس جریان بیت پی‌اِن دریافتی را با یک مرجع محلی برای اندازه‌گیری فاصله مرتبط می‌کنند. جیی‌پی‌اس یک سامانه فقط-دریافتی است که از اندازه‌گیری‌های زمان‌بندی نسبی از چندین ماهواره (و موقعیت‌های شناخته شده ماهواره‌ها) برای تعیین موقعیت گیرنده استفاده می‌کند. سایر کاربردهای فاصله‌یابی شامل انتقال دوطرفه است. یک ایستگاه محلی یک دنباله بیت شبه‌تصادفی تولید می‌کند و آن را به مکان دور (با
شبه‌تصادفی تولید می‌کند و آن را به مکان دور (با استفاده از هر فنون مدولاسیون) ارسال می‌کند. برخی از اشیاء در مکان دور، این سیگنال پی‌اِن را به ایستگاه مکانی – یا به صورت غیرفعال، مانند برخی از انواع سامانه‌های رادار و سونار، یا با استفاده از یک فرستنده فعال در مکان دور، مانند سامانه آپولو با باند اِس یکپارچه - پژواک می‌کنند. با مرتبط کردن یک (نسخه تأخیردار) سیگنال ارسالی با سیگنال دریافتی، می‌توان زمان رفت و برگشت دقیق به مکان دور و در نتیجه فاصله را تعیین کرد. کد پی‌اِن. یک کد شبه-نویز (کد پی‌اِن) یا کد
کرد. کد پی‌اِن. یک کد شبه-نویز (کد پی‌اِن) یا کد شبه-نویز-تصادفی (کد پی‌آراِن) کدی است که طیفی مشابه یک دنباله تصادفی از بیت‌ها دارد اما به‌صورت تعینی تولید می‌شود. رایج‌ترین دنباله‌های مورد استفاده در سامانه‌های طیف گسترده با دنباله مستقیم، دنباله‌های با طول حداکثر، کدهای گلد، کدهای کاسامی و کدهای بارکر هستند.
فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۹۱ بالاترین نهاد علمی اتحاد جماهیر شوروی بود. این فرهنگستان دانشمندان برجسته کشور را گرد هم می‌آورد و مستقیماً تابع شورای وزیران اتحاد جماهیر شوروی (تا سال ۱۹۴۶ شورای کمیسرهای خلق اتحاد جماهیر شوروی) بود. در سال ۱۹۹۱، با فرمان رئیس‌جمهور جمهوری سوسیالیستی فدراتیو شوروی روسیه، فرهنگستان علوم روسیه بر اساس فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی ایجاد شد. تاریخچه. تأسیس فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی. فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی با قطعنامه کمیته اجرایی
علوم اتحاد جماهیر شوروی با قطعنامه کمیته اجرایی مرکزی و شورای کمیسرهای خلق اتحاد جماهیر شوروی مورخ ۲۷ ژوئیه ۱۹۲۵، بر اساس فرهنگستان علوم روسیه (قبل از انقلاب فوریه - فرهنگستان علوم امپراتوری سن پترزبورگ) تشکیل شد. در سال‌های اول روسیه شوروی، مؤسسه فرهنگستان علوم به‌طور مبهم به عنوان یک مرکز آموزش علمی بسته و نخبه‌گرایانه تلقی می‌شد. با این حال، در سال ۱۹۱۸، پس از مذاکرات با رهبری وقت فرهنگستان علوم، که قبلاً از «امپراتوری» به «روسی» تغییر نام داده بود، همکاری با دولت جدید آغاز شد. تأمین مالی فرهنگستان به
با دولت جدید آغاز شد. تأمین مالی فرهنگستان به کمیساریای خلق برای آموزش و کمیسیون مرکزی بهبود زندگی دانشمندان واگذار شد. در سال ۱۹۲۵، دویستمین سالگرد آن به‌طور رسمی جشن گرفته شد. منشور جدیدی برای این تاریخ تصویب شد. اولین رئیس فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی، دانشمند و زمین‌شناس مشهور، الکساندر کارپینسکی بود که پیش از این ریاست فرهنگستان علوم روسیه را بر عهده داشت. تلاش‌ها برای ایجاد کنترل دولتی و حزبی بر فرهنگستان که قبلاً مستقل بود، از اواسط دهه ۱۹۲۰ آغاز شد: در سال ۱۹۲۵، فرهنگستان تابع شورای کمیسرهای
شد: در سال ۱۹۲۵، فرهنگستان تابع شورای کمیسرهای خلق اتحاد جماهیر شوروی شد و در سال ۱۹۲۸، تحت فشار مقامات، تعدادی از اعضای جدید کمونیست به آن منصوب شدند. در ژانویه ۱۹۲۹، دانشگاهیان با قاطعیت سه نامزد کمونیست، ولادیمیر فریچه، نیکولای لوکین و آبرام دبورین، که برای فرهنگستان علوم کاندید شده بودند را شکست دادند، اما در ماه فوریه، تحت فشار شدید، مجبور شدند در تصمیم خود تجدید نظر کنند. در سال ۱۹۲۹، یک کمیسیون دولتی به ریاست یوری پتروویچ فیگاتنر برای «پاکسازی» فرهنگستان به لنینگراد اعزام شد. در ژوئن-دسامبر ۱۹۲۹، با
به لنینگراد اعزام شد. در ژوئن-دسامبر ۱۹۲۹، با تصمیم این کمیسیون، ۱۲۸ کارمند تمام وقت (از ۹۶۰ نفر) و ۵۲۰ کارمند فوق‌حرفه‌ای (از ۸۳۰ نفر) از فرهنگستان علوم اخراج شدند. سرگئی اولدنبورگ در پایان اکتبر ۱۹۲۹ از سمت دبیر دائمی فرهنگستان برکنار شد و از استقلال خود دفاع کرد. پس از آن، نهادهای حزبی-دولتی کنترل کامل بر فرهنگستان برقرار کردند. هیئت رئیسه جدید فرهنگستان علوم انتخاب شد. حتی قبل از این، در ۲۵ فوریه ۱۹۲۹، دفتر سیاسی تصمیم ویژه‌ای صادر کرد: الکساندر کارپینسکی به عنوان رئیس، گلب کرژیژانوفسکی، نیکولای مار و
به عنوان رئیس، گلب کرژیژانوفسکی، نیکولای مار و ولادیمیر کوماروف به عنوان معاونان رئیس و ویاچسلاو ولگین به عنوان دبیر دائمی. بنابراین، برای اولین بار در رویه فرهنگستان علوم، هسته رهبری آن به‌طور دستوری در جلسه بالاترین نهاد حزبی منصوب شد و متعاقباً به‌طور خودکار در مجمع عمومی تأیید شد و این امر همچنین به سابقه‌ای برای رویه‌های بعدی تبدیل شد. انتقال سازمان به مسکو و توسعه بیشتر. در سال ۱۹۳۴، هیئت رئیسه فرهنگستان و ۱۴ مؤسسه علمی از لنینگراد (که قبلاً سن پترزبورگ بود و اکنون سن پترزبورگ است) به مسکو منتقل شدند
بود و اکنون سن پترزبورگ است) به مسکو منتقل شدند (در ۲۵ آوریل ۱۹۳۴، ویاچسلاو مولوتف فرمان مربوطه شورای کمیسرهای خلق اتحاد جماهیر شوروی را امضا کرد). همان‌طور که فلیکس پرچنوک اشاره کرد، «انتقال فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی به مسکو - یکی از مهم‌ترین گام‌ها برای تبدیل آن به مقر علوم شوروی - با دستور فوری انجام شد». در سال ۱۹۳۵، ویاچسلاو ولگین، دبیر دائمی فرهنگستان، نامه‌ای به جوزف استالین نوشت و درخواست کرد که از سمت دبیر دائمی خود برکنار شود. در این نامه، او تأکید کرد که او به تنهایی تمام مدت کار دشوار
او تأکید کرد که او به تنهایی تمام مدت کار دشوار یک دبیر ضروری را انجام می‌دهد، در حالی که سایر اعضای گروه حزبی فقط «ایده‌هایی» را مطرح می‌کردند، گاهی مفید، گاهی خارق‌العاده. به مدت پنج سال در این سمت، ولگین نه تنها نمی‌توانست به کار علمی خود ادامه دهد، بلکه حتی نمی‌توانست کتاب‌هایی در تخصص خود بخواند و نمی‌توانست پیشرفت علم خود را دنبال کند. او اضافه می‌کند: «در همین حال، من در حوزه‌ای محدود ولی شناخته‌شده به‌عنوان بهترین متخصص در آن موضوع در نظر گرفته می‌شدم.» ویاچسلاو پتروویچ ادامه می‌دهد: «من در حال
ویاچسلاو پتروویچ ادامه می‌دهد: «من در حال حاضر ۵۶ ساله هستم و زمان زیادی برای کار علمی باقی نمانده است. چند سال دیگر بگذرد - و من قادر به بازگشت به علم نخواهم بود.» علاوه بر این، او در نامه‌ای به استالین خاطرنشان کرد که در گروه حزبی، دیگر ارزیابی مثبت سابق از کار خود را احساس نمی‌کند. در ۸ آگوست ۱۹۳۵، در جلسه‌ای از دفتر سیاسی، پیشنهاد شد که ویاچسلاو ولگین از سمت دبیر دائمی فرهنگستان برکنار شود. در ۲۰ نوامبر ۱۹۳۵، با قطعنامه جلسه عمومی فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی، از او برای کارش در نهادهای حاکم بر
جماهیر شوروی، از او برای کارش در نهادهای حاکم بر فرهنگستان علوم تشکر و از وظایف دبیر ضروری آزاد شد. نیکولای گوربونوف، مدیر امور سابق شورای کمیسرهای خلق، جای او را گرفت. با فرمان هیئت رئیسه فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی مورخ ۲۶ ژوئن ۱۹۳۷، این سمت به‌طور کلی لغو شد و از آن زمان، کارمندان اداری وظایف دبیران را انجام داده‌اند. در ۱ ژانویه ۱۹۳۷، در فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی: از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۷۰، تعداد کل محققان (شامل اعضای هیئت علمی و پرسنل تحقیقاتی آموزش عالی) بیش از هفت برابر افزایش یافت: از ۱۳۰
آموزش عالی) بیش از هفت برابر افزایش یافت: از ۱۳۰ هزار نفر به ۹۵۰ هزار نفر. یکی از چهره‌های برجسته این زمان، اقتصاددان لو گاتوفسکی بود که از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۱ مدیر مؤسسه اقتصاد فرهنگستان شد. در سال‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۸۵، تعداد کل محققان به ترتیب ۱٫۴ و ۱٫۵ میلیون نفر بود. تعداد کل سازمان‌های علمی، آموزشی، طراحی و طراحی از انواع مختلف از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۸۵ نیز به‌طور پیوسته افزایش یافت و در کل اتحاد جماهیر شوروی به ترتیب در سال‌های ۱۹۴۵، ۱۹۷۰ و ۱۹۸۵ به ۱۷۰۰، ۵۳۰۰ و ۵۱۰۰ رسید. در سال ۱۹۸۵، فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر