payamvha/North_RAG huggingface dataset:
این محرمانه‌کاری تأیید اصالت کدکس را ناممکن ساخت و در واقع کاسوتو تردید داشت که این همان نسخه موسی بن میمون باشد، هرچند پذیرفت که متعلق به سده دهم میلادی است. صفحات ناپدید شده (۱۹۴۷–۱۹۵۸). در جریان شورش‌های ضدیهودی سال ۱۹۴۷ در حلب، کنیسه باستانی این جامعه به آتش کشیده شد. بعدها، هنگامی که کدکس در اسرائیل بود، مشخص شد که بیش از 294 برگ از 487 برگ اصلی (برآوردی) باقی نمانده است. صفحات ناپدید شده موضوع مناقشه‌ای شدید هستند. در ابتدا گمان می‌رفت که آن‌ها در آتش‌سوزی نابود شده‌اند، اما بررسی‌های علمی نشان داده
نابود شده‌اند، اما بررسی‌های علمی نشان داده است که هیچ نشانه‌ای از رسیدن آتش به خود کدکس وجود ندارد (نشانه‌های تیره روی صفحات ناشی از قارچ است). برخی پژوهشگران در عوض اعضای جامعه یهودی را متهم می‌کنند که برگه‌های مفقود را کنده و به‌طور خصوصی پنهان کرده‌اند. دو بخش مفقود از دست‌نوشته ــ یک برگ کامل از کتاب تواریخ و یک قطعه از صفحه‌ای از کتاب خروج ــ در دهه ۱۹۸۰ از چنین منابعی به دست آمد و این احتمال را باز گذاشت که حتی بخش‌های بیشتری ممکن است از شورش‌های ۱۹۴۷ جان سالم به در برده باشند. به‌ویژه، کتاب «کدکس
جان سالم به در برده باشند. به‌ویژه، کتاب «کدکس حلب» نوشته مَتی فریدمن در سال ۲۰۱۲ توجه را به این نکته جلب می‌کند که شاهدان عینی در حلب که اندکی پس از آتش‌سوزی کدکس را دیده بودند، به‌طور یکسان گزارش داده‌اند که نسخه کامل یا تقریباً کامل بوده است؛ سپس بیش از یک دهه هیچ گزارشی از آن وجود ندارد تا اینکه پس از ورود به اسرائیل در سال ۱۹۵۸ در مؤسسه بن‌زوی قرار گرفت و در آن زمان همان‌طور که امروز توصیف می‌شود، ناقص بود. کتاب او چندین احتمال برای مفقود شدن صفحات مطرح می‌کند که از جمله آن‌ها سرقت در اسرائیل است. آوی
می‌کند که از جمله آن‌ها سرقت در اسرائیل است. آوی داباخ، مستندساز و نتیجه حاخام عزرا داباخ (یکی از آخرین نگهبانان کدکس زمانی که هنوز در سوریه بود)، در دسامبر 2015 از ساخت فیلمی خبر داد که تاریخچه کدکس را دنبال کرده و احتمالاً سرنوشت صفحات مفقود را روشن می‌کند. این فیلم با عنوان «تاج گمشده» [به عبری] در سال ۲۰۱۸ منتشر شد. در اسرائیل. در ژانویه ۱۹۵۸، کدکس حلب به‌طور قاچاق از سوریه خارج و به اورشلیم فرستاده شد تا تحت مراقبت خاخام اعظم یهودیان حلب قرار گیرد. این نسخه ابتدا به شلومو زالمان شرگای از آژانس یهود
نسخه ابتدا به شلومو زالمان شرگای از آژانس یهود داده شد که بعدها شهادت داد کدکس در آن زمان کامل یا تقریباً کامل بوده است. در همان سال، کدکس به مؤسسه بن‌زوی سپرده شد. همچنین در سال ۱۹۵۸، جامعه یهودیان حلب از مؤسسه بن‌زوی برای بازگرداندن کدکس شکایت کرد. دادگاه علیه آن‌ها حکم داد و انتشار صورت‌جلسات را مسکوت گذاشت. در اواخر دهه ۱۹۸۰، کدکس در «معبد کتاب» در موزه اسرائیل قرار داده شد. این امر سرانجام به پژوهشگران فرصت داد تا آن را بررسی کنند و ادعاهایی را که بیان می‌کرد این همان نسخه خطی مورد اشاره موسی بن میمون
می‌کرد این همان نسخه خطی مورد اشاره موسی بن میمون است، مورد ارزیابی قرار دهند. کار موشه گوشن-گوتستاین بر روی معدود صفحات باقی‌مانده از تورات به نظر می‌رسد این ادعاها را فراتر از هر تردید معقولی تأیید کرده باشد. گوشن-گوتستاین در مقدمه چاپ فکسیمیله کدکس پیشنهاد داد که نه تنها این قدیمی‌ترین متن مسورایی (𝕸) شناخته‌شده در یک جلد است، بلکه نخستین بار بوده که یک یا دو نفر کل تنخ را به‌عنوان یک واحد یکپارچه و با سبکی منسجم تولید کرده‌اند. در طول جنگ خلیج فارس و دوباره در جریان جنگ غزه، طومارها به‌عنوان بخشی از
دوباره در جریان جنگ غزه، طومارها به‌عنوان بخشی از پروتکل اضطراری موزه اسرائیل در محفظه‌ای امن نگهداری شدند. تلاش‌ها برای بازسازی. بعدها، پس از آنکه دانشگاه دسترسی به کدکس را از او دریغ کرد، مردخای بروئر بازسازی متن مسورایی را بر پایه نسخه‌های خطی کهن شناخته‌شده دیگر آغاز کرد. نتایج او تقریباً به‌طور کامل با کدکس حلب مطابقت داشت. نسخه بروئر به‌طور معتبر برای بازسازی بخش‌های مفقود کدکس حلب به‌کار گرفته می‌شود. «تاج اورشلیم» (به عبری: כתר ירושלים، رومی‌شده: Keter Yerushalayim، به‌معنای «تاج اورشلیم») که در
Keter Yerushalayim، به‌معنای «تاج اورشلیم») که در سال ۲۰۰۰ در اورشلیم چاپ شد، نسخه‌ای مدرن از تنخ بر پایه کدکس حلب و کار بروئر است: این نسخه از یک فونت تازه‌طراحی‌شده بر اساس خطاطی کدکس استفاده می‌کند و صفحه‌آرایی آن نیز بر مبنای همان کدکس است. خرافات. در میان جامعه یهودیان حلب و بازماندگان آنان در دیاسپورای پس از ۱۹۴۷، همواره این باور وجود داشت که کدکس دارای نیروی جادویی عظیمی است و کوچک‌ترین بخش آن می‌تواند سلامت و رفاه صاحبش را تضمین کند. از نظر تاریخی، اعتقاد بر این بود که زنانی که اجازه نگاه کردن به
اعتقاد بر این بود که زنانی که اجازه نگاه کردن به آن را می‌یافتند باردار می‌شدند و کسانی که مسئول کلیدهای مخزن کدکس بودند، برکت می‌یافتند. از سوی دیگر، تاریخچه نسخه نشان می‌دهد که بر هر دفترچه آن عبارت «تقدیم به خدا، نه برای فروش یا خرید» نوشته شده بود و نخستین برگ نیز زمانی شامل هشدار رایجی برای نسخه‌های خطی عبری قرون وسطی بود: «لعنت بر کسی که آن را بدزدد و لعنت بر کسی که آن را بفروشد.» توصیف کدکس حلب. کدکس، آن‌گونه که اکنون در موزه اسرائیل نگهداری می‌شود، شامل ۲۹۴ صفحه‌ای است که توسط مؤسسه بن‌زوی تحویل
شامل ۲۹۴ صفحه‌ای است که توسط مؤسسه بن‌زوی تحویل داده شد به‌علاوه یک صفحه کامل و بخشی از صفحه‌ای دیگر که بعدها بازیابی گردید. صفحات بدون صحافی نگهداری می‌شوند و در هر دو طرف نوشته شده‌اند. هر صفحه از جنس پوست نوشته و اندازه آن ۳۳ سانتی‌متر ارتفاع و ۲۶٫۵ سانتی‌متر عرض (۱۳ اینچ × ۱۰٫۴۳ اینچ) است. به‌ویژه، تنها چند صفحه پایانی تورات باقی مانده است. جوهر آن از سه نوع مازو تهیه شده که کوبیده و با دوده سیاه و سولفات آهن مخلوط شده است. این نسخه خطی توسط متخصصان موزه اسرائیل مرمت شده است؛ مدیر موزه اعلام کرد که با
اسرائیل مرمت شده است؛ مدیر موزه اعلام کرد که با توجه به تاریخچه کدکس، این نسخه «به‌طرز شگفت‌انگیزی در وضعیت عالی قرار دارد». نشانه‌های بنفش‌رنگ در لبه‌های صفحات مشخص شد که ناشی از قارچ هستند، نه آسیب ناشی از آتش‌سوزی. محتویات. زمانی که کدکس حلب کامل بود (تا سال ۱۹۴۷)، از سنت متنی طبری در ترتیب کتاب‌ها پیروی می‌کرد؛ مشابه کدکس لنینگراد و همچنین مطابق با سنت متأخر نسخه‌های خطی کتاب مقدس سفاردی. تورات و نبییم در همان ترتیبی قرار داشتند که در بیشتر نسخه‌های چاپی کتاب مقدس عبری یافت می‌شود، اما ترتیب کتاب‌های
کتاب مقدس عبری یافت می‌شود، اما ترتیب کتاب‌های کتوبیم به‌طور چشمگیری متفاوت بود. در کدکس حلب، ترتیب کتوبیم چنین بود: کتاب تواریخ، مزامیر، کتاب ایوب، کتاب امثال، کتاب روت، غزل غزل‌ها، جامعه، مراثی، کتاب استر، کتاب دانیال، و کتاب‌های عزرا و نحمیا.
آنجلو استاتسی (؛ زادهٔ ) یک قاتل زنجیره‌ای اهل ایتالیا است که در ۲۰۰۱ معشوقهٔ خود را به قتل رساند و سپس بین ۲۰۰۸ تا ۲۰۰۹ چندین قتل در یک خانه سالمندان مرتکب شد. او به شش مورد از هشت قتل متهم محکوم شد و سپس به حبس ابد محکوم گردید. زندگی اولیه. اطلاعات کمی از زندگی اولیهٔ استاتسی در دست است. او در ۲۵ دسامبر ۱۹۴۵ در رم زاده شد، در ۱۹۷۶ ازدواج کرد و دو دختر داشت. به مدت بیست و شش سال در کلینیک «جمِلی» کار کرد تا اینکه در ۱۹۹۶ اخراج شد و سپس به مونتلیبرتی نقل مکان کرد. در آنجا به عنوان پرستار مشغول شد و همچنین
کرد. در آنجا به عنوان پرستار مشغول شد و همچنین گاهی در یک فهرست مدنی محلی فعال بود و بعدها به عنوان مشاور در فورزا ایتالیا فعالیت کرد. قتل‌ها. ماریا ترزا دل‌آنتو. در ۲۹ مارس ۲۰۰۱، معشوقهٔ ۵۸ سالهٔ استاتسی، ماریا ترزا دل‌آنتو، که پرستار کلینیک «جمِلی» بود، ساعت ۹:۳۰ صبح از خانه خارج شد و به ایستگاه آنگویلارا سابازیا رفت و هرگز بازنگشت. کمی بعد، بین ۲ آوریل تا ۴ ژوئن ۲۰۰۱، خانوادهٔ دل‌آنتو نامه‌ای همراه با حلقهٔ ازدواج و دو تلگرام از تورین دریافت کردند. در آن نامه نویسنده ادعا کرد که خود ماریا است و خواستار
نامه نویسنده ادعا کرد که خود ماریا است و خواستار شد خانواده‌اش او را جستجو نکنند. حلقه و تلگرام‌ها توسط مقامات توقیف شد و تأیید گردید که حلقه همان حلقه‌ای است که شوهر اول دل‌آنتو، جیانکارلو ماری، که در ۱۹۸۱ فوت کرد، به او داده بود. به دلیل نزدیکی به دل‌آنتو و خانواده‌اش، استاتسی در ابتدا تحت بررسی قرار گرفت اما پرونده در ۲۰۰۵ بسته شد زیرا مقامات نتیجه گرفتند که زن خودسرانه رفته است. در ژانویه ۲۰۰۹، پس از توجه مجدد برنامه تلویزیونی "Chi l'ha visto?"، پرونده دوباره باز شد. براساس شهادت‌های متعدد، او قصد داشت
باز شد. براساس شهادت‌های متعدد، او قصد داشت حرفهٔ خود را در درازمدت ارتقا دهد و اندکی پیش از ناپدید شدن، مرغی از یخچال خارج کرده و در سینک آب گذاشته بود که نشان می‌داد قصد بازگشت دارد. شکایت علیه استاتسی شدت یافت زمانی که یکی از آشنایان زن ساکن تورین اعلام کرد که توسط او برای نوشتن تلگرام‌ها و فریب دادن بازپرس‌ها پول دریافت کرده است. همچنین استاتسی به مقامات گفته بود در روز ناپدید شدن در مونتلیبرتی بود اما سوابق تلفنش نشان داد که در آنگویلارا سابازیا بوده است، همان مکانی که دل‌آنتو آخرین بار دیده شد.
است، همان مکانی که دل‌آنتو آخرین بار دیده شد. نهایتاً مشخص شد که صبح روز ناپدید شدن، تلفن همراه دل‌آنتو برای ساعت‌ها خاموش و سپس در منطقهٔ مونتلیبرتی روشن شد. جسد دل‌آنتو در نهایت در داخل مرغدانی خانهٔ استاتسی پیدا شد. بعداً استاتسی ادعا کرد که مرگ او تصادفی بوده و طی یک جر و بحث او را هل داده و دل‌آنتو به سرش برخورد کرده و مرده است. توضیحات او رد شد زیرا تحقیقات نشان داد که او او را برای جلوگیری از بازپرداخت وام ۹ میلیون "لیره" به قتل رسانده است. مرگ‌های ویلا آلکس. در حالی که پروندهٔ دل‌آنتو هنوز فعال
ویلا آلکس. در حالی که پروندهٔ دل‌آنتو هنوز فعال بود، استاتسی به عنوان پرستار در خانه سالمندان «ویلا آلکس» در سانت‌آنجلو رومانو مشغول به کار شد. بیماران او را بسیار مثبت ارزیابی می‌کردند و برای انجام آزمایشاتشان با خودروهای او جابجا می‌شدند. در ۲۸ اکتبر ۲۰۰۹، او دستگیر شد و به قتل هفت بیمار در این مرکز بین دسامبر ۲۰۰۸ تا سپتامبر ۲۰۰۹ متهم شد که همگی در کما ناشی از دوز کشندهٔ انسولین فوت کرده بودند. قربانیان عبارت بودند از: کاترینا کاندیدی، لوآرا زوپی، کارملا آنتونلی، لوسیا پیا ویتا، گرگوریو فررانته،
کارملا آنتونلی، لوسیا پیا ویتا، گرگوریو فررانته، اواریستو ماساردی و ماریا ترزا کاتوله. محاکمه و زندان. در ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۰، استاتسی برای محاکمهٔ قتل ماریا ترزا دل‌آنتو به دادگاه فرستاده شد. او در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۱ به قتل محکوم و به ۲۴ سال حبس به‌علاوه پرداخت غرامت مالی به سه فرزند دل‌آنتو محکوم گردید. در ۲۰۱۲، استاتسی برای مرگ‌های ویلا آلکس محاکمه شد و در پنج مورد محکوم گردید. او سپس در ۲۶ مارس ۲۰۱۴ به حبس ابد محکوم شد و علیه حکم درخواست تجدیدنظر داد. حکم تجدیدنظر توسط دیوان عالی در ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۶ رد شد و حکم
توسط دیوان عالی در ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۶ رد شد و حکم نهایی شد و او هم‌اکنون در زندان ریبیبیا در رم دوران محکومیت خود را سپری می‌کند. در رسانه و فرهنگ. ناپدید شدن و قتل ماریا دل‌آنتو در یکی از قسمت‌های برنامه تلویزیونی "Commissari - Sulle tracce del male" (بازرسان – در ردپای شر) که در ۲۰۱۹ پخش شد، پوشش داده شد.
«قایم‌موشک» ترانه‌ای ضبط‌شده توسط خوانندهٔ انگلیسی ایمجن هیپ می‌باشد که به‌عنوان اولین تک‌آهنگ دومین آلبوم خود "از طرف خودت صحبت کن" در ۱۹ مه سال ۲۰۰۵ منتشر گردید. این اثر بالاد فولکترونیکای آکاپلا که سرودن و تهیهٔ آن بر عهدهٔ خود هیپ بوده، با استفادهٔ گسترده از هارمونایزر ساخته شده و به‌طور اندوه‌بار به از دست دادن فردی در پی جدایی یا طلاق می‌پردازد. «قایم‌موشک» نخستین بار پس از حضور در صحنه‌ای از قسمت پایانی فصل دوم سریال تلویزیونی "او. سی." از شبکهٔ فاکس و همچنین در "تیراندازی"، پارودی صحنه‌ای در برنامهٔ
همچنین در "تیراندازی"، پارودی صحنه‌ای در برنامهٔ پخش زندهٔ شنبه شب، به محبوبیت دست یافت. این اثر پس از آنکه در سال ۲۰۲۰ در یکی از قسمت‌های سریال تلویزیونی "آدم‌های معمولی" از شبکهٔ هولو به نمایش درآمد، محبوبیت تازه‌ای پیدا کرد. بخش میانی این اثر به‌طور برجسته‌ای در نخستین تک‌آهنگ جیسون درولو، خوانندهٔ آمریکایی، با عنوان «چی گفتی» در سال ۲۰۰۹ منتشر و نمونه‌برداری شد – که هیپ نیز در نوشتن آن مشارکت داشت – و این اثر در نهایت به صدر جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ رسید. «قایم‌موشک» سپس بیش از ۶۴۷٬۰۰۰ نسخه در ایالات
«قایم‌موشک» سپس بیش از ۶۴۷٬۰۰۰ نسخه در ایالات متحده فروخت و بدین ترتیب از سوی آرآی‌ای‌ای موفق به دریافت گواهی طلایی شد. این اثر نیز از نظر منتقدان موفق بود و توسط چندین منتقد به‌عنوان بهترین آهنگ هیپ معرفی شده است. هیپ ترانهٔ «قایم‌موشک» را در کنسرت خیریهٔ وان لاو منچستر در سال ۲۰۱۷ و همچنین در اجرای خود در برنامهٔ کنسرت‌های میز کوچک شبکهٔ ان‌پی‌آر در سال ۲۰۱۹ اجرا نمود.
ایلام (به نپالی: ، ) یک شهر در نپال است که در ناحیه ایلام، استان کوشی واقع شده‌است. ایلام ۱۷۳٫۳۲ کیلومتر مربع مساحت و ۵۰٬۰۸۵ نفر جمعیت دارد.
سینما فردوسی یک سینما در شهر بیرجند، ایران است. این سینما که متعلق به حوزه هنری می‌باشد در سال ۱۲۹۲ با یک سالن تأسیس شده‌است. این سینما توسط محمدرضا صمصام الدوله حاکم وقت زابل ساخته شد.
مارو (؛ ۲۴ مه ۲۰۰۷ – ۶ سپتامبر ۲۰۲۵) گربه نر نژاد اسکاتلندی ساکن ژاپن بود که در یوتیوب محبوب شد. ویدیوهای مارو بیش از ۵۷۷ میلیون بار مشاهده شده است و در مقطعی او رکوردهای جهانی گینس را برای بیشترین بازدید ویدیوی یوتیوب از یک حیوان خاص در اختیار داشت. مارو به عنوان «مشهورترین گربه در اینترنت» توصیف شد. زندگی. مارو در ۲۴ مه ۲۰۰۷ به دنیا آمد و گربه‌ای از نژاد اسکاتلندی بود. وقتی چهارماهه بود، تحت مراقبت زنی ژاپنی با نام مستعار «موگوموگو» قرار گرفت که او را مارو، کلمه ژاپنی به معنی گرد، نامید. از سال ۲۰۰۸،
مارو، کلمه ژاپنی به معنی گرد، نامید. از سال ۲۰۰۸، موگوموگو شروع به انتشار ویدیوهایی از مارو در یوتیوب خود کرد. در ۲۵ اکتبر ۲۰۰۸، موگوموگو ویدیویی از مارو منتشر کرد که در آن به عنوان بخشی از یک مسابقه یوتیوب، تلاش می‌کرد تا خود را در یک جعبه مقوایی جا دهد. این ویدیو به سرعت همه‌بین شد و تا ۷ سپتامبر ۲۰۲۵، ۱۹۰۰۴۹۷۲ بار مشاهده شده است اکثر ویدیوهای کانال موگوموگو روند مشابهی را دنبال می‌کنند؛ مارو در حال جا دادن خود در جعبه‌های مقوایی، پریدن در آنها یا بازی کردن با آنها، و همچنین ویدیوهای دیگری از او در حال
با آنها، و همچنین ویدیوهای دیگری از او در حال بازی. برای حفظ تمرکز کانال بر مارو، موگوموگو اطلاعات کمی در مورد خودش فاش کرد و همچنین خود را به عنوان هم‌اتاقی او، نه صاحب آن، معرفی کرد. موگوموگو موفقیت مارو را به مهارت او در جا دادن در جعبه‌های مقوایی کوچک، عشق به تاب اتاق نشیمن و بامزه بودنش نسبت داد. او همچنین کاریزمای او را به کنجکاوی و «صورت گرد و خوش‌قیافه‌اش» نسبت می‌داد. مارو در ۶ سپتامبر ۲۰۲۵، در ۱۸ سالگی، پس از چندین هفته وضعیت نامناسب سلامتی و پس از تشخیص آدنوکارسینوم ریه، درگذشت.
ابو عبدالله محمد دوم یا محمد دوم غرناطه (به عربی: ) که با لقب "الفقیه" نیز شناخته می‌شود، – ۸ آوریل ۱۳۰۲؛ از ۱۲۷۳ تا زمان مرگش سلطنت کرد) دومین حاکم نصری از امارت غرناطه در اندلس در شبه‌جزیره ایبری بود که جانشین پدرش، محمد اول شد. او که در زمان رسیدن به سلطنت در امور مملکتی باتجربه بود، سیاست پدرش را در حفظ استقلال در برابر همسایگان بزرگ‌تر غرناطه، یعنی پادشاهی مسیحی تاج کاستیا و دولت مسلمان مرینیان مراکش، و همچنین شورش داخلی متحدان سابق خانواده‌اش، بنو اشقیلوله، ادامه داد. پس از به دست گرفتن تاج و تخت، او
ادامه داد. پس از به دست گرفتن تاج و تخت، او با آلفونسوی دهم کاستیا پیمانی بست که در آن کاستیا در ازای دریافت خراج، موافقت کرد که به حمایت از بنو اشقیلوله پایان دهد. هنگامی که کاستیا پول را گرفت اما به حمایت از بنو اشقیلوله ادامه داد، محمد به ابویوسف مرینی روی آورد. مرینیان لشکرکشی موفقی را علیه کاستیا فرستادند، اما زمانی که مرینیان با بنو اشقیلوله به عنوان هم‌تراز محمد رفتار کردند، روابط تیره شد. در سال ۱۲۷۹، محمد از طریق مانورهای دیپلماتیک، مالقه را که قبلاً مرکز قدرت بنو اشقیلوله بود، بازپس گرفت. در سال
مرکز قدرت بنو اشقیلوله بود، بازپس گرفت. در سال ۱۲۸۰، دیپلماسی او نتیجه معکوس داد و غرناطه با حملات همزمان از سوی کاستیا، مرینیان و بنو اشقیلوله روبرو شد. محمد که مورد حمله همسایگان قدرتمندتر خود قرار گرفته بود، از شکاف بین آلفونسو و پسرش سانچو چهارم کاستیا بهره‌برداری کرد و همچنین از "داوطلبان ایمان"، سربازانی که از آفریقای شمالی استخدام شده بودند، کمک گرفت. این تهدید زمانی کاهش یافت که آلفونسو در سال ۱۲۸۴ و ابویوسف در سال ۱۲۸۶ درگذشتند؛ جانشینان آنها (سانچو و ابویعقوب یوسف به ترتیب) سرگرم مسائل داخلی خود
و ابویعقوب یوسف به ترتیب) سرگرم مسائل داخلی خود بودند. در سال ۱۲۸۸ بنو اشقیلوله به دعوت ابویعقوب به شمال آفریقا مهاجرت کردند و بزرگ‌ترین دغدغه داخلی محمد را برطرف کردند. در سال ۱۲۹۲، غرناطه به کاستیا کمک کرد تا تاریفا را از مرینیان بگیرد، با این تفاهم که شهر به غرناطه واگذار شود، اما سانچو از این وعده سر باز زد. محمد دوم سپس به سمت مرینیان متمایل شد، اما تلاش مشترک غرناطه و مرینیان برای بازپس‌گیری تاریفا در سال ۱۲۹۴ ناکام ماند. در سال ۱۲۹۵، سانچو درگذشت و فرناندوی چهارم کاستیا که خردسال بود، جانشین او شد.
چهارم کاستیا که خردسال بود، جانشین او شد. غرناطه با انجام یک لشکرکشی موفق علیه کاستیا، از این فرصت استفاده کرد و کسادا و آلکاودته را تصرف کرد. محمد همچنین یک حمله مشترک با آراگون علیه کاستیا را برنامه‌ریزی کرد، اما در سال ۱۳۰۲ پیش از انجام عملیات درگذشت. در طول سلطنت ۲۹ ساله خود، محمد دولتی را که پدرش تأسیس کرده بود، تحکیم بخشید و اصلاحات اداری و نظامی را به اجرا گذاشت. او پروتکل سلطنتی نصری و دیوان دربار را تأسیس کرد، داوطلبان ایمان — سربازانی که از شمال آفریقا استخدام شده بودند — را سازماندهی کرد و اهمیت
استخدام شده بودند — را سازماندهی کرد و اهمیت منصب وزیر را در دولت افزایش داد. او همچنین دستور ساخت مجموعه‌ای از دژهای مستحکم در موقعیت‌های استراتژیک در سراسر مرزهای خود را صادر کرد که در قرن‌های بعد، ستون فقرات دفاع مرزی غرناطه را تشکیل دادند. او مجموعه کاخ و قلعه الحمرا را گسترش داد و تجارت امارت را با اروپای مسیحی، به ویژه با بازرگانان جنوا و پیزا، افزایش داد. لقب او "الفقیه" نشان‌دهنده تحصیلات عالی او و همچنین ترجیحش به محاصره خود با دانشمندان و شاعران است. اوایل زندگی. محمد در سال ۶۳۳ هجری قمری (۱۲۳۵
است. اوایل زندگی. محمد در سال ۶۳۳ هجری قمری (۱۲۳۵ یا ۱۲۳۶ میلادی) در خاندان نصری به دنیا آمد که از شهر آرخنا، در آن زمان در اندلس در شبه‌جزیره ایبری، سرچشمه می‌گرفتند. به گفته مورخ و وزیر بعدی غرناطه، ابن خطیب، این خاندان — که به نام بنو نصر یا بنو الأحمر نیز شناخته می‌شوند — از نسل سعد بن عباده، یکی از یاران برجسته پیامبر اسلام محمد، از قبیله بنو خزرج در عربستان بودند؛ نوادگان سعد به اسپانیا مهاجرت کرده و در آرخنا به عنوان کشاورز ساکن شدند. او حداقل دو برادر بزرگتر به نام‌های فرج (متولد ۶۲۸ ه‍.ق/۱۲۳۰ یا
بزرگتر به نام‌های فرج (متولد ۶۲۸ ه‍.ق/۱۲۳۰ یا ۱۲۳۱ م) و یوسف، و دو خواهر به نام‌های مؤمنه و شمس داشت. در سال ۱۲۳۲، پدرش محمد اول استقلال شهر را برقرار کرد و این شهر بعدها به یک دولت مستقل قابل توجه در جنوب اسپانیا تبدیل شد که پس از از دست دادن آرخنا در سال ۱۲۴۴، مرکز آن غرناطه بود. امارت غرناطه به آخرین دولت مستقل مسلمان در شبه‌جزیره ایبری تبدیل شد. در سال ۱۲۵۷، پس از مرگ فرج، محمد اول پسرانش محمد و یوسف را به عنوان وارثان جدید خود اعلام کرد. در اوت همان سال، محمد جوان صاحب اولین پسرش، محمد سوم آینده، شد.
محمد جوان صاحب اولین پسرش، محمد سوم آینده، شد. او پسر دیگری به نام نصر و دختری به نام فاطمه داشت. فاطمه بعدها با پسرعموی پدرش، ابوسعید فرج ازدواج کرد و نوادگان آنها حاکمان آینده غرناطه شدند و پس از برکناری نصر در سال ۱۳۱۴، جانشین خط مستقیم مردانه شدند. محمد دوم آینده به عنوان وارث، در امور دولتی، از جمله جنگ و دیپلماسی، مشارکت داشت. او برای مدتی در دوران حکومت پدرش به عنوان وزیر خدمت کرد. او پس از مرگ یوسف، که در زمان حیات پدرشان بدون فرزند درگذشت، تنها وارث شد. در زمان مرگ پدرش در سال ۱۲۷۳، محمد دوم ۳۸
شد. در زمان مرگ پدرش در سال ۱۲۷۳، محمد دوم ۳۸ ساله و یک دولتمرد باتجربه بود. حکومت: ۱۲۷۳–۱۳۰۲. پس‌زمینه. غرناطه بین دو همسایه بزرگتر قرار داشت: پادشاهی مسیحی تاج کاستیا در شمال و دولت مسلمان مرینیان با مرکزیت مراکش امروزی در جنوب. اهداف کاستیا این بود که غرناطه را تحت کنترل نگه دارد، از انجام حملات توسط آن جلوگیری کند و آن را مجبور به ادامه پرداخت خراج کند. مبلغ خراج ۳۰۰٬۰۰۰ ماراودی بود—حدود نیمی از درآمد غرناطه—و منبع درآمد مهمی برای کاستیا به‌شمار می‌رفت، هرچند غرناطه اغلب پرداخت‌ها را به تعویق
می‌رفت، هرچند غرناطه اغلب پرداخت‌ها را به تعویق می‌انداخت. از سوی دیگر، مرینیان، با پیروی از پیشینیان خود یعنی موحدون و مرابطون، حفاظت از مسلمانان در شبه‌جزیره ایبری و همچنین شرکت در جهاد علیه گسترش مسیحیت در آنجا — که به اصطلاح "رکونکیستا" نامیده می‌شود — را وظیفه خود به عنوان مسلمان و راهی برای افزایش مشروعیت خود می‌دانستند. در زمان حکومت محمد دوم، هدف اصلی غرناطه حفظ استقلال از هر دو قدرت، حفظ توازن قوا، جلوگیری از اتحاد بین آنها و کنترل شهرهای مرزی کاستیا و همچنین بنادر تنگه جبل‌الطارق مانند الخسیراس،
و همچنین بنادر تنگه جبل‌الطارق مانند الخسیراس، تاریفا و جبل‌الطارق بود. رقابت بر سر کنترل این بنادر استراتژیک که عبور و مرور به شمال آفریقا را کنترل می‌کردند، تا اواسط قرن چهاردهم ادامه یافت، در آنچه مورخان مدرن آن را "نبرد تنگه" ("Batalla del Estrecho") می‌نامند. علاوه بر این دو قدرت خارجی، غرناطه توسط بنو اشقیلوله نیز به چالش کشیده می‌شد؛ خاندانی دیگر از آرخنا که در ابتدا با نصریان متحد بودند و قدرت نظامی آنها به تأسیس پادشاهی کمک کرده بود. آنها از حداقل سال ۱۲۶۶ علیه محمد اول شورش کردند و از کاستیا، که
سال ۱۲۶۶ علیه محمد اول شورش کردند و از کاستیا، که در آن زمان تحت حکومت آلفونسوی دهم بود و می‌خواست غرناطه را تحت کنترل نگه دارد، کمک دریافت کردند. آلفونسو نیرویی تحت فرمان نونیو گونزالس د لارا را برای کمک به بنو اشقیلوله فرستاد، اما این نجیب‌زاده کاستیایی خود نارضایتی‌هایی از آلفونسو داشت؛ نونیو گونزالس در نهایت علیه پادشاه خود شورش کرد و توسط محمد اول مورد استقبال قرار گرفت. در آغاز حکومت محمد دوم، قلمروهای بنو اشقیلوله شامل مالقه—دومین شهر بزرگ امارت پس از غرناطه و یک بندر مهم مدیترانه‌ای—و همچنین
پس از غرناطه و یک بندر مهم مدیترانه‌ای—و همچنین گوادیکس بود. جلوس بر تخت و مذاکره با آلفونسوی دهم. در ۲۲ ژانویه ۱۲۷۳، محمد اول از اسب افتاد و بر اثر جراحات درگذشت. محمد جوان به عنوان محمد دوم بر تخت نشست. از آنجایی که او وارث تعیین شده بود، انتقال قدرت به آرامی صورت گرفت. اولین کار او رسیدگی به شورش بنو اشقیلوله و شورشیان کاستیایی بود که با پدرش متحد شده و در قلمرو غرناطه مورد استقبال قرار گرفته بودند. روابط با شورشیان کاستیایی، که توسط نونیو گونزالس رهبری می‌شدند و در مهار کاستیا و بنو اشقیلوله مفید
می‌شدند و در مهار کاستیا و بنو اشقیلوله مفید بودند، پس از جانشینی ضعیف شد زیرا هر دو طرف نگران از دست دادن حمایت یکدیگر بودند. آلفونسو نیز به آشتی با برخی از شورشیان علاقه‌مند بود. محمد دوم سپس وارد مذاکره با آلفونسو شد — اگر می‌توانست اتحاد کاستیا را تضمین کند، دیگر نیازی به نگرانی از دست دادن حمایت شورشیان نداشت. در اواخر سال ۱۲۷۳، او و برخی از رهبران شورشی از آلفونسو در دربارش در سویا دیدن کردند و با احترام مورد استقبال قرار گرفتند. آلفونسو با خواسته‌های غرناطه — پایان دادن به حمایت از بنو اشقیلوله — در
غرناطه — پایان دادن به حمایت از بنو اشقیلوله — در ازای وعده محمد برای تبعیت از آلفونسو، پرداخت سالانه ۳۰۰٬۰۰۰ ماراودی به عنوان خراج، و پایان همکاری با شورشیان موافقت کرد. با این حال، پس از پرداخت خراج، آلفونسو از تعهد خود سر باز زد، حمایت خود را از بنو اشقیلوله حفظ کرد و محمد را برای اعطای آتش‌بس به آنها تحت فشار قرار داد. لشکرکشی‌های مرینیان علیه کاستیا. محمد که از آلفونسو ناامید شده بود، از مرینیان به رهبری ابویوسف یعقوب بن عبدالحق کمک خواست. در حالی که آلفونسو برای دیدار با پاپ گرگوری دهم در سفر بود و
آلفونسو برای دیدار با پاپ گرگوری دهم در سفر بود و قلمرو خود را به وارث و نایب‌السلطنه فردیناند د لا سردا سپرده بود، محمد نمایندگانی را به دربار مرینیان فرستاد. ابویوسف از سال ۱۲۴۵ به جنگ با مسیحیان در اسپانیا علاقه نشان داده بود و اکنون که کنترل پایتخت سابق موحدون، مراکش را به دست آورده و بیشتر مراکش را متحد کرده بود، قدرت و فرصت انجام این کار را داشت. در آوریل ۱۲۷۵ ابویوسف ارتشی را که شامل ۵٬۰۰۰ سوار تحت فرمان پسرش، ابوزیان مندیل بود، بسیج کرد. سه ماه بعد ابوزیان از تنگه جبل‌الطارق عبور کرد، در تاریفا
ابوزیان از تنگه جبل‌الطارق عبور کرد، در تاریفا پیاده شد و شهر را تصرف کرد. به زودی فرماندار الخسیراس از غرناطه جدا شد و شهر خود را به ابوزیان واگذار کرد. شاهزاده مرینی یک سرپل بین تاریفا و الخسیراس ایجاد کرد و شروع به حمله به قلمرو کاستیا تا خه‌رس د لا فرونترا کرد. در بحبوحه این پیاده‌شدن‌ها، محمد دوم در ژوئن ۱۲۷۵ به بنو اشقیلوله در مالقه حمله کرد، اما عقب رانده شد. فردیناند د لا سردا برای مقابله با نیروهای مسلمان راهپیمایی کرد، اما در ۲۵ ژوئیه ۱۲۷۵ در ویارئال درگذشت و کاستیا را با رهبری نامشخصی رها کرد.
درگذشت و کاستیا را با رهبری نامشخصی رها کرد. با ایجاد سرپل و شناسایی قلمروهای کاستیا، ابویوسف نیروهای بیشتری را از تنگه عبور داد، از جمله سربازان خانگی، وزیران، مقامات و روحانیون شمال آفریقا. خود ابویوسف در ۱۷ اوت ۱۲۷۵ به اسپانیا عبور کرد. او سپس با محمد و رهبر بنو اشقیلوله، ابو محمد، که با ارتش خود به سلطان پیوستند، ملاقات کرد. مرینیان با نصریان و بنو اشقیلوله به عنوان هم‌تراز رفتار کردند و محمد که از اینکه با رعایای شورشی خود برابر دیده شود، آزرده خاطر شده بود، پس از سه روز ارتش را ترک کرد، هرچند
خاطر شده بود، پس از سه روز ارتش را ترک کرد، هرچند نیروهایش باقی ماندند. در سپتامبر ۱۲۷۵ این ارتش پیروزی بزرگی را در نبرد اسیخا علیه کاستیا به دست آورد. نونیو گونزالس که اکنون برای کاستیا می‌جنگید، کشته شد. به گفته وقایع‌نگاران مرینی، بنو اشقیلوله سهم زیادی در این پیروزی داشتند و رهبران آنها حضور داشتند، در حالی که نیروهای غرناطه سهم کمی داشتند و خود محمد در غرناطه مانده بود. ابوزیان پیروزی را در الخسیراس جشن گرفت و سر نونیو گونزالس را به غرناطه فرستاد. این احتمالاً محمد را که از این نوع ظلم بیزار بود و
احتمالاً محمد را که از این نوع ظلم بیزار بود و ممکن بود به متحد سابق خود احترام بگذارد یا حتی با او دوست باشد، آزرده خاطر کرد. او سر را با مشک و کافور مومیایی کرد و به کاستیا فرستاد تا به درستی با بدنش دفن شود. منابع مرینی این کار را تلاشی از سوی محمد برای «جلب دوستی [آلفونسو]» توصیف کردند. در این مقطع، مرینیان با بنو اشقیلوله دوستانه‌تر و نسبت به محمد کمتر همدل شدند. پس از شکست در یک نبرد دریایی در نزدیکی تاریفا، ابویوسف که از قطع ارتباط با مراکش نگران بود، تصمیم به بازگشت به خانه گرفت. ابویوسف، محمد و
تصمیم به بازگشت به خانه گرفت. ابویوسف، محمد و کاستیا در اواخر دسامبر ۱۲۷۵ یا اوایل ژانویه ۱۲۷۶ بر سر آتش‌بسی دو ساله توافق کردند. پیش از رفتن ابویوسف، منشی محمد، ابوعمر بن مرابط شعری سرود که در آن ترس از قدرت کاستیا و درخواست ادامه کمک مرینیان را بیان می‌کرد ("جعبه را ببینید"). ابویوسف اسپانیا را ترک کرد و در ۱۹ ژانویه در قصر الصغیر پیاده شد. ابویوسف و مرینیان در ژوئن ۱۲۷۷ به اسپانیا بازگشتند. در ابتدا بنو اشقیلوله به آنها پیوستند و بدون محمد و نیروهای نصری به نبرد پرداختند. مرینیان نیروهای کاستیایی را در