payamvha/North_RAG huggingface dataset:
موزه را در اثر بزرگ "موزه کیرشر" (۱۷۰۹) منتشر کرد که شامل اشیای باستانی، ابزارها و نمونه‌های طبیعی بود. بونانی مانند ارسطو به نظریه تولید خودبه‌خودی باور داشت. او در نقد پژوهش‌های فرانچسکو ردی از دیدگاه ارسطویی دفاع کرد. با وجود این، در زمینه سنگواره‌ها تردیدهایی ابراز کرد و آنها را به دو گروه تقسیم نمود: بقایای موجودات زنده و «محصولات نیروهای طبیعی». این دیدگاه‌ها همسو با اندیشه نوین «دگرگونی‌های شگرف زمین» بود. صدف‌شناسی. بونانی در اثر دو جلدی "سرگرمی چشم و ذهن" (۱۶۸۱) نخستین راهنمای مصور گردآوری صدف‌ها
و ذهن" (۱۶۸۱) نخستین راهنمای مصور گردآوری صدف‌ها را نوشت. این کتاب نخستین رساله‌ای بود که کاملاً به نرم‌تنان اختصاص داشت و کنده‌کاری‌های بسیاری در آن گنجانده شد. برخی نام‌های رده‌بندی لینه‌ای مانند "Bivalvia" نیز از همین اثر او گرفته شد. لاک. او درباره ترکیباتی که صنعتگران چینی برای ساخت لاک چینی در ظروف چینی به‌کار می‌بردند پژوهش کرد و سپس با آزمایش دستورهای گوناگون، اثر "رساله درباره لاک موسوم به چینی" (۱۷۲۰) را منتشر نمود. این کتاب بارها در سده‌های بعدی تجدید چاپ شد و همچنان مرجع باقی ماند. آثار علمی.
تجدید چاپ شد و همچنان مرجع باقی ماند. آثار علمی. بونانی آثار متعددی در زمینه‌های مختلف برجای گذاشت:
فرانکا اونجلیستی (زادهٔ ۶ آوریل ۱۹۳۵) ترانه‌سرا و خواننده ایتالیایی است. زندگی و حرفه. اونجلیستی در رم زاده شد و نزد آهنگساز لینو بندتو به یادگیری آواز پرداخت. در نیمه دوم دهه ۱۹۵۰، فعالیت حرفه‌ای خود را به‌عنوان خواننده با نام هنری اِوی آنجلی آغاز کرد. او خوانندهٔ چندین ارکستر بود و در تورهای گسترده شرکت داشت و همچنین چندین بار در تلویزیون آمریکا اجرا کرد. در اواخر دهه ۱۹۶۰، اونجلیستی با آر.سی.ای ایتالیانا به‌عنوان ترانه‌سرا قرارداد بست و به‌ویژه به مدت حدود بیست سال همکاری نزدیکی با رناتو زرو داشت و
حدود بیست سال همکاری نزدیکی با رناتو زرو داشت و ترانه‌های شناخته‌شده‌ای چون «ال کاروتسونه»، «آمیکو»، «مدام»، «سسو ا اسه» را برای او نوشت. او در این نقش در چهار دوره جشنواره موسیقی سن‌رمو شرکت داشت و از جمله ترانهٔ پتی پراوو با عنوان «پیگرامنته سینیورا» در سال ۱۹۸۷ را نوشت. از دیگر هنرمندانی که با اونجلیستی همکاری داشته‌اند می‌توان به دومنیکو مودونیو، مینا، سیلوی وارتان، میا مارتینی، نیکولا دی باری، ریکاردو فولی، میکله زاریلو، داریا بالدان بمو و آدریانو پاپالاردو اشاره کرد.
کامیلا گینی (زادهٔ ۲۲ مارسِ ۱۹۹۴) مجری تلویزیونی، شخصیت رادیویی و مانکن اهل ایتالیا است. زندگی. او در سال ۱۹۹۴ در رم از مادرش فدریکا لورای و پدرش ماسیمو گینی (بازیگر و کارگردان تئاتر) به دنیا آمد. کامیلا یک برادر دوقلو به نام لورنزو، یک نابرادر به نام لئوناردو و یک ناخواهر به نام مارگریتا دارد که از ازدواج پدرش با طراح لباس سابق پائولا رومانو متولد شده‌اند. پس از دبستان، او تصمیم گرفت در دبیرستان کلاسیک شهر خود ادامه تحصیل دهد. حرفه. در سال ۲۰۰۸، در پانزده سالگی در مینی‌سریال تلویزیونی "راکونتامی" ظاهر شد.
در مینی‌سریال تلویزیونی "راکونتامی" ظاهر شد. پس از پایان دبیرستان، او رم را ترک کرد و به میلان رفت و نخستین دوره‌های کارآموزی ارتباطات را گذراند و در شرکت تولیدی 3zero2TV کار کرد. در سال ۲۰۱۲، در فیلم کوتاه "ارواح بیچاره بدبخت" به کارگردانی ماتئو پیچینینی بازی کرد. در سپتامبر ۲۰۱۶، پس از بازگشت به رم، نخستین گام‌های خود را در دنیای سرگرمی برداشت و به جمع همکاران برنامه قضایی "فوروم" در کاناله ۵ و "لو اسپورتلو دی فوروم" در رته ۴ پیوست. از سال ۲۰۱۹ او به عنوان مجری رادیو در ایستگاه‌هایی چون آر.تی.ال ۱۰۲٫۵ و
مجری رادیو در ایستگاه‌هایی چون آر.تی.ال ۱۰۲٫۵ و رادیو زتا فعالیت کرد. او در سال‌های ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲ برنامهٔ "میزریا ئه نوبیلتà" را در آر.تی.ال ۱۰۲٫۵ اجرا نمود و در کنار پائولا دی بندتو و جودی چکتو میزبان رویداد "Radio Zeta Future Hits Live" بود. در سال ۲۰۲۳، او در فیلم "دختران رمانتیک" به کارگردانی پیلا فوگلیاتی بازی کرد. در سال ۲۰۲۴ به رادیو ۱۰۵ پیوست و از مه همان سال اجرای برنامهٔ "۱۰۵ ویلیج" را آغاز کرد. در نوامبر همان سال، او با دانیله باتالیا و دیلتتا لئوتا مجری برنامه "۱۰۵ تیک اوی" شد.
آدلاید سوسا (; 1014 – ) کنتس بخشی از مارس ایوریا و مارکیونس تورین در شمال غربی ایتالیا از سال ۱۰۳۴ تا زمان مرگش بود. او آخرین نفر از خانواده آردوینیچی بود. او گاهی اوقات با پسر عموی دوم و معاصر نزدیکش، ماتیلدا توسکانی، مقایسه می‌شود. زندگی‌نامه. اوایل زندگی. آدلاید که در تورین از اولریک مانفرد دوم تورین و برتا میلان در حدود سال‌های ۱۰۱۴ متولد شد، به خوبی شناخته شده نیست. آدلاید دو خواهر کوچکتر به نام‌های ایمیلا و برتا داشت. او همچنین ممکن است برادری داشته باشد که نامش مشخص نیست و قبل از پدرش فوت کرده است؛
که نامش مشخص نیست و قبل از پدرش فوت کرده است؛ بنابراین، پس از مرگ اولریک مانفرد دوم (در دسامبر ۱۰۳۳ یا ۱۰۳۴)، آدلاید بخش عمده‌ای از دارایی پدرش را به ارث برد. این شامل املاکی در شهرستان‌های تورین (به ویژه در دره شوش)، اوریته و آستیا می‌شد. آدلاید همچنین اموالی را به ارث برد، اما احتمالاً نه اختیارات حکومتی، در شهرستان‌های آلبنگا، آلبا، بردولو و ونتیمیگلیا. احتمالاً مادر آدلاید، برتا، پس از مرگ اولریک مانفرد، برای مدت کوتاهی به عنوان نایب‌السلطنه آدلاید عمل کرد. ازدواج‌ها. از آنجایی که عنوان مارگراوی در آن
کرد. ازدواج‌ها. از آنجایی که عنوان مارگراوی در آن زمان عمدتاً هدف نظامی داشت، برای یک زن موقعیت مناسبی محسوب نمی‌شد؛ بنابراین امپراتور کنراد دوم در سال ۱۰۳۶ یا ۱۰۳۷ ازدواجی بین آدلاید و پسرخوانده‌اش، هرمان چهارم، ترتیب داد. سپس هرمان به عنوان مارگراوی تورین منصوب شد. با این حال، در سال ۱۰۳۸، هرمان در حالی که برای کنراد دوم در ناپل می‌جنگید، بر اثر طاعون درگذشت. آدلاید برای حفظ دارایی‌های گسترده خود دوباره ازدواج کرد. احتمالاً در سال ۱۰۴۱ و مطمئناً قبل از ۱۹ ژانویه ۱۰۴۲، آدلاید با هنری، مارکی مونتفرات،
۱۹ ژانویه ۱۰۴۲، آدلاید با هنری، مارکی مونتفرات، ازدواج کرد. هنری حدود سال ۱۰۴۵ درگذشت و آدلاید را برای دومین بار بیوه گذاشت. بلافاصله، ازدواج سومی صورت گرفت، این بار با اتوی ساووی (۱۰۴۶). آدلاید از اتو صاحب سه پسر شد: پیتر اول، آمادئوس دوم و اتو. آنها همچنین دو دختر داشتند: برتا که با هنری چهارم آلمان ازدواج کرد و آدلاید که با رودولف راینفلدن (که بعدها با هنری به عنوان پادشاه آلمان مخالفت کرد) ازدواج کرد. بیوگی و حکومت. پس از مرگ همسرش اتو، حدود سال‌های ۱۰۵۷ تا ۱۰۶۰، آدلاید در کنار پسرانش پیتر و آمادئوس،
تا ۱۰۶۰، آدلاید در کنار پسرانش پیتر و آمادئوس، بر مارس تورین و شهرستان ساووی حکومت کرد. گاهی اوقات به اشتباه گزارش می‌شود که آدلاید تورین را به عنوان پایتخت رها کرده و شروع به اقامت دائم در شوش کرده است. آدلاید در کاخ مارگراویال در تورین بسیار بیشتر از هر جای دیگری ثبت شده است. در سال ۱۰۷۰، آدلاید شهر آست را که علیه او شورش کرده بود، تصرف و به آتش کشید. رابطه با امپراتوری. در سال ۱۰۶۹، هنری چهارم سعی کرد دختر آدلاید، برتا، را از خود دور کند، که باعث سردی روابط آدلاید با خانواده امپراتوری شد. با این حال، با
آدلاید با خانواده امپراتوری شد. با این حال، با مداخله برتا، هنری هنگامی که به ایتالیا آمد تا تسلیم پاپ گرگوری هفتم و ماتیلدا توسکانی در کانوسا شود، از حمایت آدلاید برخوردار شد. هنری در ازای اجازه سفر به هنری چهارم در سرزمین‌هایش، آدلاید بوگی را به او داد. سپس آدلاید و پسرش آمادئوس، هنری چهارم و برتا را تا کانوسا همراهی کردند، جایی که آدلاید به عنوان میانجی، در کنار ماتیلدا و آلبرت آزو دوم، مارگراف میلان و دیگران عمل کرد. اسقف بنزو از آلبا بین سال‌های ۱۰۸۰ تا ۱۰۸۲ چندین نامه به آدلاید فرستاد و او را تشویق
تا ۱۰۸۲ چندین نامه به آدلاید فرستاد و او را تشویق کرد تا از هنری چهارم در جنگ‌های ایتالیا که بخشی از مناقشه اعطای نشان بود، حمایت کند. پس از این، روابط آدلاید با هنری چهارم نزدیک‌تر شد. او پیشنهاد میانجیگری بین هنری چهارم و ماتیلدا از توسکانی را داد و حتی ممکن است در سال ۱۰۸۴ در یک لشکرکشی در جنوب ایتالیا به او پیوسته باشد. ارتباط با کلیسا. آدلاید در مارس تورین کمک‌های مالی زیادی به صومعه‌ها کرد. در سال ۱۰۶۴، او صومعه سانتا ماریا را در پینرولو تأسیس کرد. آدلاید نامه‌هایی از بسیاری از رهبران کلیسای آن زمان،
نامه‌هایی از بسیاری از رهبران کلیسای آن زمان، از جمله پاپ الکساندر دوم، پیتر دامیان، و پاپ گرگوری هفتم دریافت کرد. این نامه‌ها نشان می‌دهد که آدلاید گاهی از اصلاحات گرگوریایی حمایت می‌کرد، اما در مواقع دیگر این کار را نمی‌کرد. پیتر دامیان (نوشته شده در سال ۱۰۶۴) و گرگوری هفتم (نوشته شده در سال ۱۰۷۳)، برای اجرای تجرد روحانیون و محافظت از صومعه‌های فروتوریا و سن میشل دلا کیوسا به آدلاید تکیه می‌کردند. در مقابل، الکساندر دوم (نوشته شده در حدود ۱۰۶۶/۷) آدلاید را به خاطر روابطش با گویدو دا ولات، اسقف اعظم
را به خاطر روابطش با گویدو دا ولات، اسقف اعظم میلان، سرزنش کرد. مرگ. آدلاید در دسامبر ۱۰۹۱ درگذشت. طبق یک افسانه بعدی، او در کلیسای محلی کانیسکیو در دهکده‌ای کوچک در کنار رودخانه کورنیه در واله دل‌اورکو به خاک سپرده شد، جایی که ظاهراً بیست و دو سال قبل از مرگش به‌طور ناشناس در آن زندگی می‌کرد. مورخ قرون وسطایی، چارلز ویلیام پرویته-اورتون، این داستان را «پوچ» خواند. در کلیسای جامع شوش، در طاقچه‌ای در دیوار، مجسمه‌ای از چوب گردو، زیر روکش برنزی، وجود دارد که آدلاید را در حال سجده در دعا نشان می‌دهد. بالای آن
را در حال سجده در دعا نشان می‌دهد. بالای آن کتیبه‌ای وجود دارد: از آدلاید بپرسید، از رم کولا دیدن کنید، از اوسونیا بخواهید که نامش را بگوید. خانواده و فرزندان. به دلیل یک منبع متأخر اتریشی، گاهی اوقات به اشتباه گفته می‌شود که آدلاید و هرمان چهارم، دوک سوابیا، با هم فرزند داشته‌اند. اما اینطور نبود. هرمان در بیشتر دوران کوتاه ازدواجش با آدلاید در حال لشکرکشی بود و بدون وارث درگذشت. آدلاید و اتو از شوهر دومش، هنری، نیز فرزندی نداشتند. آدلاید و اتو از ساووی پنج فرزند داشتند: میراث. آدلاید چهره‌ای برجسته در
پنج فرزند داشتند: میراث. آدلاید چهره‌ای برجسته در اثر چیدمان جودی شیکاگو، مهمانی شام، است و به عنوان یکی از ۹۹۹ نام در طبقه میراث نمایش داده می‌شود. او با مکان النور اهل آکیتن مرتبط است.
النا جیانینی بلوتی (۲ دسامبرِ ۱۹۲۹ – ۲۴ دسامبرِ ۲۰۲۲) نویسنده، آموزگار و کنشگر ایتالیایی بود. زندگی. جیانینی بلوتی در رم در ۲ دسامبرِ ۱۹۲۹ به دنیا آمد و نخست در حوزه مراقبت از کودکان فعالیت کرد. سالِ ۱۹۶۰ مدیر مرکز تولد مونتسوری شد و این سمت را تا سال ۱۹۸۰ بر عهده داشت. در سال ۱۹۷۳، کتاب "به سود دختران" را برای "فلترینلی" منتشر کرد که به موضوع شکل‌گیری زودهنگام نقش زنان می‌پرداخت. در ۱۹۸۰، کتاب "اول زنان و کودکان" را برای ریزولی نوشت که باز هم درباره موضوع نقش‌پذیری جنسیتی بود. در کتاب "پیمپی اوزلی"، او
نقش‌پذیری جنسیتی بود. در کتاب "پیمپی اوزلی"، او زندگی کودکان در برگامو و رم در دوران ایتالیای فاشیستی (۱۹۲۲–۱۹۴۳) را به تصویر کشید و بر سختی فقر و جدایی جنسیتی تأکید داشت. در ۲۰۰۳، رمان "پیش از آرامش" را نوشت که داستان تراژیک را روایت می‌کرد. در سال ۲۰۰۷، کتاب "باز هم به سود دختران" را منتشر کرد که بازخوانی‌ای بر مضامین مطرح‌شده توسط بلوتی پس از سی‌وپنج سال بود. جیانینی بلوتی در ۲۴ دسامبر ۲۰۲۲ در رم درگذشت و ۹۳ سال داشت.
آدریانا جیرامونتی (زادهٔ ۲۵ مهٔ ۱۹۲۹ – درگذشتهٔ ۶ ژوئن ۲۰۱۶) یک سرآشپز ایتالیایی-آمریکایی بود که در سال ۱۹۷۷ رستوران "جیرامونتی" را در میلوالی، کالیفرنیا بنیان‌گذاری کرد. زندگی و تحصیلات اولیه. آدریانا سیلوستری در ۲۴ مهٔ ۱۹۲۹ در پرسنزانو به دنیا آمد. پدر و مادر او، کلوتیلده پاسکاله و اومبرتو سیلوستری بودند. او یکی از پنج خواهر و برادر بود. خانواده در روستایی نزدیک مونته کاسینو زندگی می‌کردند که در طول جنگ جهانی دوم توسط آلمانی‌ها اشغال شد. آلمانی‌ها برای غذا و آذوقه به روستا یورش می‌بردند و خانواده اغلب
غذا و آذوقه به روستا یورش می‌بردند و خانواده اغلب گرسنه می‌ماندند. در کودکی نقاشی می‌کرد و در یک مسابقه هنری برنده شد و جایزه‌اش بوسه‌ای از موسولینی بود. پس از جنگ، خانواده به رم نقل مکان کردند. والدینش به او آشپزی آموختند و با مواد اولیهٔ تازهٔ بازارهای رم برای خانوادهٔ پرجمعیتشان غذاهای ساده آماده می‌کردند. او در کودکی دوست سوفیا لورن بود، رابطه‌ای که تا پایان زندگی ادامه یافت. تابستان‌ها را در نتونو می‌گذراند. سیلوستری در ۱۹۵۶ به سان فرانسیسکو مهاجرت کرد و در محلهٔ نورث بیچ ساکن شد. او قصد داشت معلم
کرد و در محلهٔ نورث بیچ ساکن شد. او قصد داشت معلم شود، اما نتوانست در این حوزه شغلی بیابد. حرفه. سیلوستری در آشپزخانهٔ یک رستوران ایتالیایی به نام لیتل جو مشغول به کار شد. در همان‌جا با نینو جیرامونتی آشنا شد که در رستوران‌های مختلف کار می‌کرد. آن‌ها با هم ازدواج کردند و صاحب دو پسر شدند. پس از پانزده سال کار در لیتل جو، آدریانا و نینو تصمیم گرفتند رستوران تازه‌ای به نام "جیرامونتی" در میلوالی، کالیفرنیا افتتاح کنند. منوی رستوران بر آشپزی رمی متمرکز بود و شعار باستانی اس‌پی‌کیوآر (SPQR) روی منو و تابلوها
شعار باستانی اس‌پی‌کیوآر (SPQR) روی منو و تابلوها نقش بسته بود. رستوران در سال ۱۹۸۱ نقد مثبتی در مجله "گورمه (Gourmet)" دریافت کرد. جیرامونتی در ۱۹۸۵ رستوران دیگری به نام "آدریانا" در سن رافائل، کالیفرنیا افتتاح کرد. این رستوران روزانه حدود ۱۰۰ وعده سرو می‌کرد و سالانه یک میلیون دلار درآمد داشت. سال‌های پایانی و میراث. او به نوه‌هایش آشپزی می‌آموخت و گنوکی غذای محبوبشان بود. همچنین تا پایان عمر نقاشی می‌کرد و آثارش را در خانه‌اش به نمایش می‌گذاشت. آدریانا جیرامونتی در ۶ ژوئن ۲۰۱۶ در سن رافائل، کالیفرنیا
جیرامونتی در ۶ ژوئن ۲۰۱۶ در سن رافائل، کالیفرنیا درگذشت.
نوروپروتزها (که با عنوان پروتزهای عصبی نیز شناخته می‌شوند) شاخه‌ای از علوم اعصاب و مهندسی پزشکی است که به توسعهٔ پروتزهای عصبی می‌پردازد. این ابزارها گاهی در برابر واسط مغز و رایانه قرار داده می‌شوند؛ چرا که رابط مغز و رایانه مغز را به یک رایانه متصل می‌کند، در حالی که نوروپروتزها برای جایگزینی عملکردهای زیستی از دست‌رفته طراحی شده‌اند. پروتزهای عصبی مجموعه‌ای از دستگاه‌ها هستند که می‌توانند جایگزین یک کارکرد حرکتی، حسی یا شناختی شوند که بر اثر آسیب یا بیماری از بین رفته است. کاشت حلزون نمونه‌ای از این
از بین رفته است. کاشت حلزون نمونه‌ای از این ابزارها است. این دستگاه عملکرد پردهٔ گوش و استخوان رکابی را جایگزین می‌کند و هم‌زمان فرایند تحلیل فرکانسی انجام‌شده در حلزون گوش را شبیه‌سازی می‌کند. یک میکروفون در بخش خارجی صدا را گردآوری و پردازش می‌کند؛ سپس سیگنال پردازش‌شده به بخش کاشته‌شده منتقل می‌شود و از طریق یک آرایهٔ میکروالکترود عصب شنوایی را تحریک می‌کند. این ابزارها با جایگزینی یا تقویت حواس آسیب‌دیده، برای بهبود کیفیت زندگی افراد دارای ناتوانی طراحی می‌شوند. این ابزارهای کاشتنی همچنین به‌طور گسترده
می‌شوند. این ابزارهای کاشتنی همچنین به‌طور گسترده در آزمایش‌های حیوانی برای کمک به پژوهشگران علوم اعصاب در درک بهتر مغز و کارکردهای آن به‌کار می‌روند. با پایش بی‌سیم سیگنال‌های الکتریکی مغز که از طریق الکترودهای کاشته‌شده دریافت می‌شوند، می‌توان بدون دخالت مستقیم ابزار در نتایج، فعالیت مغز را بررسی کرد. ثبت دقیق این سیگنال‌ها به درک بهتر رابطهٔ میان جمعیت‌های موضعی نورون‌ها که مسئول یک کارکرد خاص هستند، کمک می‌کند. ایمپلنت‌های عصبی معمولاً به‌گونه‌ای طراحی می‌شوند که تا حد ممکن کوچک و کم‌تهاجمی باشند،
می‌شوند که تا حد ممکن کوچک و کم‌تهاجمی باشند، به‌ویژه در نواحی اطراف مغز، چشم یا حلزون گوش. این ایمپلنت‌ها اغلب با اجزای پروتزی خود به‌صورت بی‌سیم ارتباط برقرار می‌کنند. علاوه بر این، توان موردنیاز آن‌ها از طریق انتقال بی‌سیم انرژی از میان پوست دریافت می‌شود. با توجه به حساسیت زیاد بافت اطراف ایمپلنت به افزایش دما، مصرف انرژی باید بسیار پایین باشد تا از آسیب بافتی جلوگیری شود. در حال حاضر پرکاربردترین نوروپروتز، کاشت حلزون است که تا سال بیش از ۷۳۶٬۹۰۰ مورد از آن در سراسر جهان استفاده شده است. تاریخچه.
از آن در سراسر جهان استفاده شده است. تاریخچه. نخستین کاشت حلزون شناخته‌شده در سال ۱۹۵۷ ساخته شد. دیگر دستاوردهای مهم شامل نخستین پروتز حرکتی برای افتادگی پا در همی‌پلژی در سال ۱۹۶۱، نخستین ایمپلنت ساقهٔ مغزی شنوایی در سال ۱۹۷۷ و پیوند یک عصب محیطی به نخاع یک موش بالغ در سال ۱۹۸۱ است. در سال ۱۹۸۸، ایمپلنت ریشه قدامی کمری و تحریک الکتریکی کارکردی (FES) به‌ترتیب امکان ایستادن و راه رفتن را برای گروهی از افراد پاراپلژی فراهم کرد. در زمینهٔ توسعهٔ الکترودهای کاشته‌شده در مغز، یکی از دشواری‌های اولیه تعیین دقیق
در مغز، یکی از دشواری‌های اولیه تعیین دقیق جایگاه الکترودها بود. در آغاز این کار با وارد کردن سوزن‌ها و شکستن آن‌ها در عمق مورد نظر انجام می‌شد. سامانه‌های جدیدتر از پروب‌های پیشرفته‌تری استفاده می‌کنند، مانند آن‌هایی که در تحریک عمقی مغز برای کاهش علائم بیماری پارکینسون به‌کار می‌روند. مشکل هر دو رویکرد این است که مغز درون جمجمه آزادانه حرکت می‌کند، در حالی که پروب ثابت است و حتی ضربه‌های نسبتاً خفیف، مانند یک تصادف با سرعت پایین، می‌تواند آسیب‌زا باشد. برخی پژوهشگران، مانند کِنسال وایز در دانشگاه
برخی پژوهشگران، مانند کِنسال وایز در دانشگاه میشیگان، پیشنهاد داده‌اند که «الکترودهایی که بر سطح خارجی مغز قرار می‌گیرند» به سطح درونی جمجمه متصل شوند. با این حال، حتی در صورت موفقیت، این اتصال مشکل دستگاه‌هایی را که برای ورود به عمق مغز طراحی شده‌اند، مانند مورد تحریک عمقی مغز (DBS)، برطرف نمی‌کند. پروتزهای حسی. پروتزهای بینایی. یک پروتز بینایی می‌تواند با تحریک الکتریکی نورون‌های موجود در سامانه بینایی، حسی شبیه تصویر ایجاد کند. در این فرایند یک دوربین به‌صورت بی‌سیم به ایمپلنت داده می‌فرستد و ایمپلنت
به‌صورت بی‌سیم به ایمپلنت داده می‌فرستد و ایمپلنت تصویر را بر روی یک آرایه از الکترودها بازتوزیع می‌کند. این آرایه باید بتواند حدود ۶۰۰ تا ۱۰۰۰ نقطه را به‌طور مؤثر تحریک کند؛ تحریک این نورون‌های بینایی در شبکیه باعث ایجاد یک تصویر می‌شود. تحریک همچنین می‌تواند در هر نقطه‌ای از مسیر سیگنال بینایی انجام شود؛ برای نمونه می‌توان عصب بینایی یا قشر بینایی را تحریک کرد، هرچند آزمون‌های بالینی بیشترین موفقیت را برای ایمپلنت‌های شبکیه نشان داده‌اند. یک سامانهٔ پروتز بینایی شامل یک سامانهٔ تصویربرداری خارجی (یا
بینایی شامل یک سامانهٔ تصویربرداری خارجی (یا کاشتنی) است که ویدئو را دریافت و پردازش می‌کند. توان و داده به‌صورت بی‌سیم از واحد خارجی به ایمپلنت منتقل می‌شود. ایمپلنت از توان و دادهٔ دریافت‌شده برای تبدیل دادهٔ دیجیتال به خروجی آنالوگ استفاده می‌کند که از طریق میکروالکترودها به عصب تحویل داده می‌شود. گیرنده‌های نوری نورون‌های تخصصی هستند که فوتونها را به سیگنال‌های الکتریکی تبدیل می‌کنند. آن‌ها بخشی از شبکیه هستند؛ ساختاری عصبی و چندلایه به ضخامت حدود ۲۰۰ میکرومتر که پشت چشم را می‌پوشاند. سیگنال پردازش‌شده
که پشت چشم را می‌پوشاند. سیگنال پردازش‌شده از طریق عصب بینایی به مغز منتقل می‌شود. اگر هر بخشی از این مسیر آسیب ببیند، نابینایی رخ خواهد داد. نابینایی می‌تواند از آسیب به مسیر بینایی (مانند قرنیه، زلالیه، عدسی کریستالی و زجاجیه) ناشی شود. این آسیب ممکن است در اثر حادثه یا بیماری ایجاد شود. دو بیماری شایع تحلیل‌برندهٔ شبکیه که باعث نابینایی به‌دلیل از دست‌رفتن گیرنده‌های نوری می‌شوند، دژنراسیون ماکولا وابسته به سن (AMD) و رتینیت پیگمانتر (RP) هستند. نخستین کارآزمایی بالینی یک پروتز شبکیهٔ کاشتنی دائمی شامل
بالینی یک پروتز شبکیهٔ کاشتنی دائمی شامل یک آرایهٔ میکروفوتودیود غیرفعال با ۳۵۰۰ عنصر بود. این کارآزمایی در سال ۲۰۰۰ در "شرکت اپتوبیونیکز". اجرا شد. در سال ۲۰۰۲، "شرکت محصولات پزشکی دید دوم" (سیلمار، کالیفرنیا) آزمایش یک ایمپلنت اپی‌رتینال نمونه با ۱۶ الکترود را آغاز کرد. آزمودنی‌ها شش فرد با ادراک نوری بسیار ضعیف به‌علت RP بودند. این افراد توانستند توانایی خود در تشخیص سه شیء معمولی (بشقاب، فنجان و چاقو) را در سطحی بالاتر از حد تصادف نشان دهند. یک دستگاه فعال زیرشبکیه‌ای که توسط Retina Implant GMbH
فعال زیرشبکیه‌ای که توسط Retina Implant GMbH (روی‌تلینگن، آلمان) توسعه یافته بود، در سال ۲۰۰۶ وارد کارآزمایی بالینی شد. در این روش، یک مدار مجتمع با ۱۵۰۰ میکروفوتودیود زیر شبکیه کاشته شد. میکروفوتودیودها جریان پالسی را بر اساس میزان نور دریافتی توسط فوتودیود تنظیم می‌کردند. کارهای آزمایشی بنیادین در زمینهٔ توسعهٔ پروتزهای بینایی با تحریک قشری و استفاده از شبکه‌ای از الکترودهای سطحی بزرگ انجام شد. در سال ۱۹۶۸ جایلز بریندلی دستگاهی با ۸۰ الکترود را بر سطح قشر بینایی یک زن ۵۲ ساله نابینا کاشت. در نتیجهٔ
قشر بینایی یک زن ۵۲ ساله نابینا کاشت. در نتیجهٔ تحریک، بیمار توانست فسفنهایی را در ۴۰ نقطهٔ مختلف میدان دید مشاهده کند. این آزمایش نشان داد که یک دستگاه تحریک‌کنندهٔ الکتریکی کاشتنی می‌تواند تا حدی بینایی را بازگرداند. تلاش‌های اخیر در زمینهٔ پروتز قشر بینایی، اثربخشی تحریک قشر بینایی را در یک نخستی غیرانسانی ارزیابی کرده‌اند. در این آزمایش، پس از دوره‌ای آموزش و نگاشت، میمون توانست وظیفهٔ ساکاد بینایی را هم با تحریک نوری و هم با تحریک الکتریکی انجام دهد. نیازهای یک پروتز شبکیه با وضوح بالا باید بر اساس
نیازهای یک پروتز شبکیه با وضوح بالا باید بر اساس خواسته‌ها و نیازهای افراد نابینایی تعیین شود که از این ابزار سود خواهند برد. تعامل با این بیماران نشان می‌دهد که توانایی حرکت بدون عصا، تشخیص چهره و خواندن، از اصلی‌ترین قابلیت‌های ضروری است. نتایج و پیامدهای پروتزهای بینایی کاملاً کارآمد هیجان‌انگیز است. با این حال، چالش‌ها نیز جدی هستند. برای ایجاد یک تصویر با کیفیت در شبکیه به تعداد بالایی آرایهٔ میکروالکترودی نیاز است. همچنین کیفیت تصویر وابسته به میزان اطلاعاتی است که بتوان از طریق پیوند بی‌سیم انتقال
اطلاعاتی است که بتوان از طریق پیوند بی‌سیم انتقال داد. این حجم زیاد اطلاعات باید بدون اتلاف توان چشمگیر (که می‌تواند به بافت آسیب بزند) دریافت و پردازش شود. اندازهٔ ایمپلنت نیز نگرانی بزرگی است و هر ایمپلنتی بهتر است کم‌تهاجمی باشد. با این فناوری نوین، چندین دانشمند از جمله کارن موکسون در درکسل، جان چاپین در SUNY و میگل نیکولِلیس در دوک، پژوهش در طراحی یک پروتز بینایی پیشرفته را آغاز کردند. برخی دانشمندان با تمرکز پژوهش آن‌ها مخالفت کرده و استدلال کرده‌اند که پژوهش‌ها و طراحی‌های پایهٔ سیم‌های میکروسکوپی
که پژوهش‌ها و طراحی‌های پایهٔ سیم‌های میکروسکوپی متراکم هنوز به اندازهٔ کافی پیشرفته نیست که بتوان ادامه داد. پروتزهای شنوایی. کاشت حلزون (CI)، ایمپلنت ساقه مغزی شنوایی (ABI) و ایمپلنت میان‌مغزی شنوایی (AMI) سه دستهٔ اصلی پروتزهای شنوایی هستند. آرایه‌های الکترودی CI در حلزون گوش کاشته می‌شوند، آرایه‌های ABI مجتمع هستهٔ حلزونی در بخش پایینی ساقه مغز را تحریک می‌کنند و AMIها نورون‌های شنوایی در کولیکولوس تحتانی را تحریک می‌کنند. کاشت حلزون در میان این سه دسته بیشترین موفقیت را داشته است. امروزه شرکت بیونیک
بیشترین موفقیت را داشته است. امروزه شرکت بیونیک پیشرفته، کوچلیر و مد-ال بزرگ‌ترین عرضه‌کنندگان تجاری کاشت حلزون هستند. برخلاف سمعک‌های سنتی که صدا را تقویت کرده و از راه گوش بیرونی منتقل می‌کنند، کاشت حلزون صدا را دریافت و پردازش کرده و به انرژی الکتریکی تبدیل می‌کند تا سپس به عصب شنوایی منتقل شود. میکروفون سامانهٔ CI صدا را از محیط بیرونی می‌گیرد و به پردازنده می‌فرستد. پردازنده صدا را دیجیتال کرده و آن را به باندهای فرکانسی جداگانه تقسیم می‌کند که سپس به ناحیهٔ تونوتوپیک مناسب در حلزون گوش فرستاده
به ناحیهٔ تونوتوپیک مناسب در حلزون گوش فرستاده می‌شوند که تقریباً با همان فرکانس‌ها متناظر است. در سال ۱۹۵۷، پژوهشگران فرانسوی آ. جورنو و س. ایریس با کمک د. کایزر نخستین توصیف دقیق از تحریک مستقیم عصب شنوایی در یک انسان را ارائه دادند. افراد در حین تحریک، صداهایی شبیه جیک‌جیک را شنیدند. در سال ۱۹۷۲ نخستین سامانهٔ کاشت حلزون قابل‌حمل در یک فرد بالغ در کلینیک House Ear کاشته شد. سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) در نوامبر ۱۹۸۴ رسماً بازاریابی کاشت حلزون House-3M را تأیید کرد. بهبود کارایی در کاشت حلزون نه تنها
را تأیید کرد. بهبود کارایی در کاشت حلزون نه تنها به درک محدودیت‌های فیزیکی و زیست‌فیزیکی تحریک کاشت بستگی دارد، بلکه نیازمند فهم نیازهای پردازش الگو در مغز نیز هست. پردازش سیگنال مدرن مهم‌ترین اطلاعات گفتار را بازنمایی می‌کند و هم‌زمان اطلاعات مورد نیاز مغز برای بازشناسی الگو را فراهم می‌آورد. بازشناسی الگو در مغز در شناسایی ویژگی‌های مهم گفتار مؤثرتر از پیش‌پردازش الگوریتمی است. ترکیبی از مهندسی، پردازش سیگنال، زیست‌فیزیک و علوم اعصاب شناختی برای ایجاد تعادل مناسب در فناوری و بیشینه‌کردن کارایی پروتز
تعادل مناسب در فناوری و بیشینه‌کردن کارایی پروتز شنوایی ضروری بوده است. کاشت حلزون همچنین برای امکان‌دادن به رشد زبان گفتاری در کودکانی که ناشنوایی مادرزادی دارند به‌کار رفته است و در صورت کاشت در سنین پایین (پیش از ۲ تا ۴ سالگی) موفقیت چشمگیری داشته است. تاکنون حدود ۸۰٬۰۰۰ کودک در سراسر جهان کاشت دریافت کرده‌اند. مفهوم ترکیب تحریک هم‌زمان الکتریکی-آکوستیکی (EAS) برای بهبود شنوایی نخستین بار در سال ۱۹۹۹ توسط س. فون ایلبِرگ و ی. کیفر از کلینیک دانشگاهی فرانکفورت آلمان مطرح شد. در همان سال نخستین بیمار EAS
آلمان مطرح شد. در همان سال نخستین بیمار EAS تحت کاشت قرار گرفت. از اوایل دههٔ ۲۰۰۰ سازمان FDA درگیر یک کارآزمایی بالینی با دستگاهی شد که توسط شرکت کوچلیر با عنوان «هیبرید» معرفی شد. این آزمایش با هدف بررسی سودمندی کاشت حلزون در بیمارانی که هنوز شنوایی با فرکانس پایین باقی‌مانده دارند انجام شد. «Hybrid» از یک الکترود کوتاه‌تر از کاشت‌های استاندارد استفاده می‌کند؛ از آنجا که الکترود کوتاه‌تر است، ناحیهٔ بازیل حلزون و بنابراین ناحیهٔ تونوتوپیک فرکانس‌های بالا را تحریک می‌کند. در نظریه این دستگاه‌ها برای
بالا را تحریک می‌کند. در نظریه این دستگاه‌ها برای بیمارانی مناسب است که شنوایی با فرکانس پایین قابل‌توجهی دارند اما در محدودهٔ فرکانس گفتاری شنوایی خود را از دست داده‌اند و بنابراین نمرات تمایز گفتاری کاهش یافته است. برای تولید صدا بنگرید به فرآوری گفتار. پروتزها برای تسکین درد. دستگاه تحریک‌کننده نخاع (SCS) دو بخش اصلی دارد: یک الکترود و یک مولد. هدف فنی SCS برای درد نوروپاتیک پوشاندن ناحیهٔ درد بیمار با احساس سوزن‌سوزن‌شدن ناشی از تحریک است که «پارستزی» نامیده می‌شود؛ زیرا این هم‌پوشانی برای دستیابی به
نامیده می‌شود؛ زیرا این هم‌پوشانی برای دستیابی به تسکین درد لازم (هرچند کافی نیست) است. میزان پوشش پارستزی بستگی به این دارد که کدام عصب آوران تحریک شوند. آسان‌ترین اعصاب برای تحریک توسط یک الکترود خط میانی پشتی، نزدیک به سطح پیال نخاع، همان آوران‌های بزرگ ستون پشتی هستند که پارستزی گسترده‌ای ایجاد می‌کنند و بخش‌های پایین‌تر را در بر می‌گیرند. در دوران باستان از ماهی الکتروژنیک به‌عنوان منبع شوک برای کاهش درد استفاده می‌شد. درمانگران شیوه‌های خاص و دقیقی برای بهره‌گیری از ویژگی‌های تولیدکنندهٔ برق این ماهی
بهره‌گیری از ویژگی‌های تولیدکنندهٔ برق این ماهی برای درمان انواع درد، از جمله سردرد، ابداع کرده بودند. به‌دلیل دشواری استفاده از یک منبع زندهٔ شوک، مهارت بالایی لازم بود تا درمان به‌طور دقیق و در مدت مناسب به هدف رسانده شود (از جمله زنده نگه‌داشتن ماهی تا حد امکان). الکتروآنالژزی نخستین کاربرد عمدی برق در پزشکی بود. تا قرن نوزدهم، بسیاری از پزشکان غربی برای بیماران خود الکتروتراپی با ژنراتورهای قابل‌حمل ارائه می‌کردند. با این حال، در میانهٔ دههٔ ۱۹۶۰ سه تحول زمینه‌ساز آیندهٔ تحریک الکتریکی شدند: گزینه‌های