payamvha/North_RAG huggingface dataset:
استپان مانوکی شاهپاز (؛ زادهٔ - درگذشته)، نویسنده، لغت‌شناس و حقوق‌دان اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۸ اوت ۱۹۰۰ در آدانا، امپراتوری عثمانی به دنیا آمد و در سال ۱۹۲۵ از دانشگاه پاریس فارغ‌التحصیل شد. وی در ۱۹۹۴ در سن ۹۴ سالگی در اسکندریه، مصر درگذشت.
یوسف کردنژاد (به کُردی سورانی: یووسف کوردنه‌ژاد؛ آذر ۱۳۰۱ – مهر ۱۳۷۴ هجری خورشیدی، برابر با ۱۹۲۲ – ۱۹۹۵ میلادی) شاعر کردزبان متخلص به «کورد» (= کُرد) بود که به زبان‌های کُردی سورانی، فارسی، و ترکی آذربایجانی شعر می‌سرود. او فرزند میرزا درویش کردنژاد (به کُردی: میرزا دەروێش کوردنه‌ژاد) از خانوادهٔ مذهبی و معروف و قدیمی شهر ارومیه بودند. مادر او «استرم خانم» دختر «خیرالله‌بیگ نایبین» بود. دکتر کردنژاد مسلمان و از مذهب اهل سنت (شافعی) بود. اوایل زندگی و تحصیلات. یوسف کردنژاد در محلهٔ خیام جنوبی در شهر ارومیه
یوسف کردنژاد در محلهٔ خیام جنوبی در شهر ارومیه به دنیا آمد. تحصیلات مقدماتی را با دروس دینی و قرائت قرآن نزد پدر و سپس نزد خداداد افندی آموخت. دورهٔ ابتدایی و متوسطه را در زادگاه خود به اتمام رساند و سپس وارد دانشسرای مقدماتی شد. او دیپلم ادبی را در ارومیه گرفت. دیپلم زبان فرانسه را نیز دریافت کرد. او همچنین مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه تربیت معلم تبریز دریافت داشت. سپس، در ادامهٔ تحصیل، دورهٔ دکتری زبان و ادبیات فارسی را در دانشگاه تهران به پایان رساند. بعدها کارشناسی حقوق را نیز از دانشگاه تهران گرفت.
بعدها کارشناسی حقوق را نیز از دانشگاه تهران گرفت. کردنژاد در کانون وکلای ایران دورهٔ کارآموزی را برای دریافت جواز وکالت نزد آقای اعتصام گذراند. درواقع، هدف اصلی او از تحصیل در رشتهٔ حقوق، پرداختن به شغل وکالت در جهت دفاع از حقوق مردم بود. زبان‌ها. دکتر یوسف کردنژاد، افزون بر تسلط بر زبان مادری و برخی گویش‌های کردی، زبان‌های فارسی، ترکی آذربایجانی، عربی، و فرانسوی را نیز به‌خوبی می‌دانست. او به‌ویژه بر زبان فارسی تسلط داشت. زندگی حرفه‌ای. دکتر کردنژاد دبیر دستور زبان و ادبیات فارسی بود و مدتی نیز ریاست
دستور زبان و ادبیات فارسی بود و مدتی نیز ریاست دانشسرای مقدماتی معلمین در ارومیه و نیز مدیریت دبیرستان و ریاست دانشگاه تربیت معلم آن شهر را بر عهده داشت. همچنین، در حشمتیهٔ تهران مدتی در دانشسرای معلمین دختران تدریس می‌کرد. او بعدها وکیل پایه‌یک دادگستری شد و ایامی با ابراهیم سپهر، از مؤسسان عدلیهٔ ارومیه، دفتر وکالت مشترکی را در آن شهر دایر کردند. در این شغل، او به‌عنوان یک وکیل باجرئت و منصف و حق‌جو و حق‌گو زبانزد عام و خاص گشت. برای مثال، روزی پسر یکی از رفقای ثروتمندش که مرتکب خلافی شده بود، بی‌محابا
رفقای ثروتمندش که مرتکب خلافی شده بود، بی‌محابا وارد دفتر وی شد و از او خواست وکالتش را بر عهده بگیرد، اما پس از آنکه او حقیقت را جویا شد و فهمید که آن پسر به خانواده‌ای فقیر ظلم کرده، او را مؤاخذه کرد و بیرون راند و، در مقابل، مستقیماً و بدون دریافت هیچ هزینه‌ای، وکیل خانوادهٔ مظلوم شد. همچنین، او به‌عنوان یک وکیل غیور، وکالت اعضای احزاب کُرد را بدون دریافت پول می‌پذیرفت. به‌طورکلی، او ۲۵ سال از زندگی خود را صرف تدریس و خدمت اداری در عرصهٔ فرهنگ کرد و جمعاً بیش از ۲۵ سال به شغل وکالت پرداخت. در نگاه وی
بیش از ۲۵ سال به شغل وکالت پرداخت. در نگاه وی شغل معلمی شغلی مقدس و پراهمیت بود. در این رابطه، او در سال ۱۳۴۴ مقاله‌ای با عنوان «معلم و تأثیر او در جامعه» در سالنامهٔ ادارهٔ فرهنگ استان آذربایجان غربی نوشت. کردنژاد در وصف معلم اینچنین سروده است: فعالیت‌های اجتماعی. در عرصهٔ اجتماعی او رئیس هیئت امنای مسجد امام شافعی (سنی‌ها) در ارومیه بود. همچنین، در مراسم مذهبی علی‌اللهی شرکت می‌کرد. او به دانش‌آموزان و دانشجویان کمک‌های فراوان می‌کرد و مدام زمینهٔ رشد آنان را فراهم می‌نمود. حتی زمانی که منزل وی در تهران
را فراهم می‌نمود. حتی زمانی که منزل وی در تهران بود، دانشجویانی که فاقد مکان بودند در منزل وی اقامت می‌گزیدند و ادامهٔ تحصیل می‌دادند. فعالیت سیاسی. او، در زمینهٔ سیاسی، در ایام جوانی، یعنی در دورهٔ دانشجویی، چند ماه عضو حزب سومکا (حزب نهضت ملی) شد. همچنین، در دوره‌ای عضو جمعیت احیای کردستان (ژ-ک) بود و بعدها به حزب دموکرات کردستان (حدک) گرایش یافت. در کل، عضویت حزبی او کوتاه بود. او ترجیح می‌داد که به‌عنوان یک شخصیت مستقل با همهٔ احزاب رابطهٔ خوبی برقرار کند؛ از این جهت، همهٔ احزاب و شخصیت‌های کُرد در
کند؛ از این جهت، همهٔ احزاب و شخصیت‌های کُرد در همهٔ پارچه‌های کردستان با او ارتباط حسنه داشتند. همچنین، گاهی در محافل بارزانی‌ها در کرج شرکت داشت. در سال ۱۹۶۳/۱۳۴۲ در دورهٔ نخست‌وزیری علی امینی، زمانی که ایالات متحدهٔ آمریکا از ایران درخواست که «انتخابات آزاد» انجام شود، در ارومیه نامزد پارلمان بود، اما نامزدی وی به دلایل سیاسی لغو شد. سپس، در سال ۱۹۷۳/۱۳۵۲ استانداری فارس را، که از سوی دفتر محمدرضا پهلوی به وی پیشنهاد شد رد کرد. بعدها از سوی ساواک تحت فشار قرار گرفت، تا جایی که پسرش ایرج به دست ساواک کشته
قرار گرفت، تا جایی که پسرش ایرج به دست ساواک کشته شد. او بر سنگ مزار پسرش نوشت: دوستان. از میان استادان زبان و ادبیات فارسی و شاعران و نویسندگان، برخی از دوستان وی عبارت بودند از: سید حسن سادات ناصری، مهرداد اوستا، حاج رحمان آقای علیار ایلخانی‌زاده، شیخ‌الاسلام کردستانی، ابراهیم سپهر، هاشم شیرازی، ملا صالح رحیمی نقده، ملا صالح سعیدی، احسان نوری‌پاشا، سید عبدالله افندی گیلانی‌زاده، سید عزیز شمزینی، رحیم‌خان شیرزاد فیض‌الله‌بیگی، مهندس آریا، محمود مردوخ، علی خسروی مهابادی، هاشم خلیل‌زاده (سهیلی)، مصطفی
علی خسروی مهابادی، هاشم خلیل‌زاده (سهیلی)، مصطفی اسحاقی، یوسف توحیدی، کمال صدر قاضی، دوزدوزانی (شاعر)، ملا خالد دربندی، محمد بانه‌ای، سید احمد سعیدی، حسن انزلی، سید محمد صمدی، حیرت سجادی، احمد قاضی، و بسیاری دیگر. آثار. او عمدتاً دستور زبان فارسی تدریس می‌کرد و در آن زمان درس‌های کلاسی‌اش به قلم بانویی به نام «منیژه» در چارچوب کتابی تحریر شد. در زمینهٔ ادبیات کردی، فارسی، و آذربایجانی شعرهای فراوانی را در قالب غزل، قصیده، و رباعی سرود که تعداد زیادی از آن‌ها به صورت دست‌نوشته موجود است و بخشی از آن‌ها در
به صورت دست‌نوشته موجود است و بخشی از آن‌ها در چارچوب دیوان اشعار توسط احمد بحری تدوین شده است. معروف‌ترین اشعار فارسی وی عبارتند از: شبی در خانقاه، یا هو، به یمن لیلةالقدر، ولای دوست، جانانه مردن، دَم غنیمت است، اندوه تو، نفس پلید، فرهاد دگر، در سوگ سواره ایلخانی‌زاده و زبان حال آوارگان کُرد عراق. همچنین، اشعار آذربایجانی وی عبارت‌اند از: آند اولسون آنایا، آقشاملار، معلم و بو گئجه. گفتنی است که محمدحسین شهریار یکی از اشعار آذربایجانی وی تحت عنوان «آنا» را ستوده بود. در هنگام درگذشت کردنژاد، دفتر اشعارش در
بود. در هنگام درگذشت کردنژاد، دفتر اشعارش در بیمارستان گم شد! قابل ذکر است که اشعار وی از سوی چند شاعر به کُردی ترجمه شده است. او به خط نستعلیق مسلط بود و به خوش‌نویسی معروف بود. همچنین، به گفتهٔ هم‌دوره‌های روی، او به‌عنوان قاری قرآن صدای زیبایی داشت. درگذشت. یوسف کردنژاد عاقبت در ۱۲ مهرماه ۱۳۷۴ بر اثر بیماری سرطان معده در بیمارستان آراد تهران چشم از جهان فروبست. در آن زمان مجلس شورای اسلامی هواپیمایی ویژه برای کردها در تهران تدارک دید و جنازهٔ وی از تهران به ارومیه منتقل گشت و سپس در جوار نیاکانش در
به ارومیه منتقل گشت و سپس در جوار نیاکانش در روستای نیبین ارومیه به خاک سپرده شد.
تروی مینک () سیاست‌مدار اهل ایالات متحده آمریکا است، که از مه ۲۰۲۵ به‌عنوان وزیر نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کند. مینک دانش‌آموخته کارشناسی مهندسی مکانیک از دانشگاه ایالتی داکوتای جنوبی و دکتری مهندسی هوافضا از دانشگاه ایالتی اوهایو است و فعالیت شغلی را از سال ۱۹۸۸ در نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا آغاز کرد. وی از ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۴ معاون فضایی وزیر نیروی هوایی بود و در فاصله سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ به‌عنوان قائم‌مقام مدیر دفتر ملی شناسایی فعالیت می‌کرد.
لوون آدامیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) اقتصاددان، استاد اهل ارمنستان بود. وی از سال ۱۹۸۵ ریاست دپارتمان اقتصاد مدرسه عالی مدیریت دانشگاه دولتی کشاورزی جمهوری سوسیالیستی ارمنستان شوروی را برعهده داشت. زندگی‌نامه. وی در ۲۰ ژوئن ۱۹۲۹ در نرکین کارمیرآغبیور به دنیا آمد و در سال ۱۹۵۳ از آکادمی کشاورری تیمیریازف مسکو فارغ‌التحصیل گشت. وی در ۲ ژوئن ۱۹۸۹ در سن ۵۹ سالگی درگذشت.
آیواز آبراموف (؛ ؛ زادهٔ نامعلوم - درگذشته ) یک چهره سرشناس و فرد نظامی اهل ارمنستان در سده هجدهم میلادی بود. وی یکی از چهره‌های جنبش‌های آزادی‌بخش ارمنی در ربع اول قرن هجدهم و همکار یکی دیگر از چهره‌های سرشناس ارمنی، ایسرائیل آوری بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۷۲۵ در استان گیلان کنونی درگذشت .
ستراک شاهن (؛ زادهٔ - درگذشته )، نویسنده و کنشگر اجتماعی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. با نام اصلی ستراک گریگوری شاهینیان () در ۱۱ ژوئن ۱۸۸۷ در به دنیا آمد. . وی در سال ۱۹۰۳ به عضویت حزب سوسیال دموکرات هنچاکیان درآمد. وی در ۲۴ اکتبر ۱۹۷۵ در سن ۸۸ سالگی در لس آنجلس، کالیفرنیا درگذشت.
هایکوش هاکوبی اوهانیان (؛ زادهٔ )، نویسنده اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی با نام‌خانوادگی دوشیزگی خاچاطریان () در ۶ مهٔ ۱۹۵۸ در گوریس به دنیا آمد و در سال ۱۹۷۸ از دانشگاه دولتی زبان‌ها و علوم اجتماعی بروسوف ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی بین سال‌های ۱۹۷۸–۱۹۹۵ در شرکت سهامی «آویاهامالیر» جمهوری ارمنستان فعالیت نموده است. وی شش کتاب تألیف نموده‌است.
نارینه سروبی ایساجانیان (؛ ؛ زاده ) نقاش ارمنستان-ایالات متحده آمریکا است. زندگی‌نامه. وی در ۲۵ دسامبر ۱۹۶۶ در ایروان به دنیا آمد و از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (۱۹۹۵) فارغ‌التحصیل گشت.
وارتگس وازگنی اویان (؛ زادهٔ )، روزنامه‌نگار نظر و نثرنویس اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۶ سپتامبر ۱۹۴۵ در استپاناکرت به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل شد. وازگن اویان پدر وی بود. و از سال ۱۹۸۸ عضو اتحادیه نویسندگان اتحاد شوروی بوده است.
یک فرا‌بازی (انگلیسی: Metagame)، در تعریف کلی «بازی فراتر از بازی»، معمولاً به یکی از دو مفهوم اشاره دارد: یا بازی‌ای که حول یک بازی اصلی شکل می‌گیرد؛ یا راهبردها و شیوه‌های نزدیک شدن به یک بازی و انجام آن. فرا‌بازی می‌تواند کارکردهای گوناگونی داشته باشد و ممکن است به شیوه‌ای مرتبط باشد که یک بازی با جنبه‌های مختلف زندگی پیوند می‌خورد. در بازی‌های رقابتی، فرا‌بازی می‌تواند به رایج‌ترین راهبرد اشاره داشته باشد، که اغلب «متای» یک بازی خوانده می‌شود، یا به طور کلی به آماده‌سازی برای یک مسابقه. در بازی
به طور کلی به آماده‌سازی برای یک مسابقه. در بازی نقش‌آفرینی رومیزی، اصطلاح فرا‌بازی برای توصیف گفت‌وگوی بازیکنان دربارهٔ بازی به کار رفته است؛ گاه به معنای بحث صرف دربارهٔ قوانین، و گاه به معنای واداشتن شخصیت‌های تحت کنترل آنان به رفتارهایی که در جریان داستان، به طور معمول انجام نمی‌دادند.
وازگن گارگینی اویان (؛ زادهٔ - درگذشته )، شاعر، نثرنویس، نمایش‌نامه‌نویس و روزنامه‌نگار اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۶ ژانویهٔ ۱۹۳۲ در داشوشن به دنیا آمد و از دانشگاه تربیت مدرس جمهوری آذربایجان فارغ‌التحصیل گشت. وارتگس اویان پسر وی می‌باشد. وی در آزات آرتساخ فعالیت می‌کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون شد. وی در ۲۳ فوریهٔ ۱۹۸۷در سن ۵۵ سالگی در استپاناکرت درگذشت.
آنا ایسرائلیان (؛ ) یک روزنامه‌نگار اهل ارمنستان است. وی از سال میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.. زندگی‌نامه. وی در ۴ نوامبر ۱۹۶۶ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد. بین سال‌های ۱۹۹۳ تا ۲۰۱۸ در بخش ارمنی رادیو اروپای آزاد/رادیو آزادی فعالیت می‌کرد. از سال ۲۰۱۱ تا کنون سردبیر بخش آنلاین روزنامه آراووت می‌باشد
نبرد قزل‌آغاج نبردی بود که میان میر حسن خان تالش و نیروهای روسیه در نزدیکی آبادی روستای قزل‌آغاج، واقع در شهرستان ماسالی امروزی رخ داد. در اواخر ژوئیه و اوایل اوت سال ۱۸۲۶ میلادی، نزدیک به ۴۰۰۰ تن از نیروهای یگان‌های نظامی ارتش روسیه از کرانه رود کورا در سالیان گذر کردند. گروه‌های روسی که روستاهای ناحیه ارکیوان را غارت کرده بودند، مسیر خود را به سمت لنکران تغییر دادند. در ۱۳ اوت ۱۸۲۶ خان از طریق قاصدان از این خبر آگاه شد و ۴ تا ۵ هزار سوار جمع کرد و به سوی مغان حرکت کرد. در مسیر، گروهی ۵۰۰ نفره از اهالی
مغان حرکت کرد. در مسیر، گروهی ۵۰۰ نفره از اهالی آبادی‌های یددی اویاق و حسین‌حاجی‌لی (طوایف شاهسون که در اوایل دوران خانات تالش از قره‌باغ به طالش کوچ کرده بودند) به گروه میرحسن خان پیوستند. این گروه که پیش‌تر با روس‌ها جنگیده و توانسته بود پرچم سپاه روسیه را به دست بگیرد. این نبرد در حوالی روستای قزل‌آغاج رخ داد. ارتش روسیه که به چهار گروه تقسیم شده بود، دسته دسته پیشروی کردند و با تفنگ شلیک کردند. در حالی که یک گروه مشغول تیراندازی بود، گروه‌های دیگر تفنگ‌هایشان را پر می‌کردند. در نتیجه، ارتش تالش نتوانست
را پر می‌کردند. در نتیجه، ارتش تالش نتوانست هیچ حمله‌ای انجام دهد. میرحسن خان که دید شلیک تفنگ بی‌فایده است، به سواران دستور حمله داد. هر دو طرف به حمله ادامه دادند. سوارکاران تالشی در نبردها پیروز شدند. روس‌ها با دیدن تلفات زیاد، به سوی سالیان عقب‌نشینی کردند. اما میرحسن خان آنها را دنبال کرد و بیشتر نیروهای روس را نابود کرد.
چزاره ماکاری (؛ زادهٔ ۹ مه ۱۸۴۰ – درگذشتهٔ ۷ اوت ۱۹۱۹) نقاش و پیکرتراش ایتالیایی بود که بیشتر به خاطر تابلوی معروفش در سال ۱۸۸۸ با عنوان "سِسِرون کاتیلینا را متهم می‌کند" (به انگلیسی: "Cicero Denounces Catiline") شناخته می‌شود. زندگی. ماکاری در سیه‌نا، در دوک‌نشین بزرگ توسکانی به دنیا آمد. او در مؤسسه هنرهای زیبا سیه‌نا همراه با تیتو سارروکی به تحصیل پرداخت و در زمینهٔ پیکرتراشی فعالیت می‌کرد. وی در تکمیل "یادمان پیانیجیانی" در سیه‌نا مشارکت داشت. او بعدها در کارگاه لوئیجی موسینی در فلورانس به فعالیت
در کارگاه لوئیجی موسینی در فلورانس به فعالیت پرداخت. در سال ۱۸۶۴، انجمن انگلیسی‌ای از او خواست تا آثار برناردینو پینتوریکیو را که در کلیسای جامع سیه‌نا قرار داشتند، کپی کند. چزاره ماکاری در ۷ اوت ۱۹۱۹ در شهر رم، پادشاهی ایتالیا درگذشت. او در اواخر عمرش به دلیل بیماری فلج تدریجی، از فعالیت هنری بازماند و دیگر قادر به نقاشی نبود. مرگ او پایان‌بخش دوره‌ای از هنر تاریخی‌نگارانه در ایتالیا بود که با آثار برجسته‌اش چون «سِسِرون کاتیلینا را متهم می‌کند» شناخته می‌شود.
هاکوب ایشخانیان (؛ زادهٔ ) مجسمه‌ساز ارمنی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال میلادی تا کنون فعالیت می‌کند. زندگی‌نامه. هاکوب ایشخانیان در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۹۳۸ در قاهره، مصر به دنیا آمد در سال ۱۹۴۸ وی همراه با خانواده‌اش به جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان مهاجرت نمود. در سال ۱۹۶۴ از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (که هم‌اکنون تحت عنوان آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان شناخته می‌شود) فارغ‌التحصیل شد. در همان‌سال وی در نمایشگاه‌هایی که توسط دولت و اتحادیه هنرمندان ارمنستان برگزار شده بود، شرکت کرد.
هنرمندان ارمنستان برگزار شده بود، شرکت کرد. وی در دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فعالیت کرده است. در سال ۱۹۶۸ به اتحادیه نقاشان ارمنستان پیوست. نمایشگاه انفرادی. , ایالات متحده آمریکا
شالیکو هوواکیمی بادانیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک شیمی‌دان و استاد اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۲۴ اکتبر ۱۹۳۲ در به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۵۶) فارغ‌التحصیل شد. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. وی در ۱۹ ژانویهٔ ۲۰۰۳ در سن ۷۰ سالگی در ایروان درگذشت.
هَنادی الکَندَری (۱۹ مارس ۱۹۸۷) بازیگر کویتی است. حرفهٔ خود را به عنوان روزنامه‌نگار آغاز کرد و سپس به مجری‌گری روی آورد، جایی که با برنامهٔ «نظر شما، جوانان» که از سپتامبر ۲۰۰۸ تا اوت ۲۰۰۹ از تلویزیون الرای پخش می‌شد، به موفقیت بزرگی دست یافت. سپس به بازیگری روی آورد. در پایان سال ۲۰۱۱ در سریال درام «خاطرات خیلی خانوادگی» نقش آفرید، پس از موفقیتش در این سریال، به بازیگری در سریال‌های درامی بسیاری ادامه داد. در سال ۲۰۱۳ با بازی در نمایش‌های «مسیر امن» و «محبوبه» به دنیای تئاتر وارد شد. با نقش‌آفرینی در فیلم
به دنیای تئاتر وارد شد. با نقش‌آفرینی در فیلم «دوشک» در سال ۲۰۲۰ به دنیای سینمای درآمد. زندگی و پیشه. هنادی الکندری زادهٔ ۱۹ مارس ۱۹۸۷ در کویت‌شهر است. پس از گرفتن دیپلم دبیرستان خود به عنوان روزنامه‌نگار در یک روزنامه مشغول به کار شد. سپس مجری برنامهٔ «نظر شما جوانان» را که از تلویزیون الرای پخش می‌شد، شد. او از سپتامبر ۲۰۰۸ تا اوت ۲۰۰۹ به مجری‌گری آن ادامه داد. سپس فعالیت خود را تغییر داد و بازیگر شد. او در سریال درام «خاطرات خیلی خانوادگی» در سال‌های ۲۰۱۱–۲۰۱۲ به همراه ابراهیم الحربی و هدی الخطیب بازی
به همراه ابراهیم الحربی و هدی الخطیب بازی کرد. پس از موفقیتش در این سریال، به بازیگری ادامه داد و با ورود به دنیای هنر در پایان سال ۲۰۱۱، حجاب اسلامی خود را برداشت. در بدو ورود به عرصهٔ رسانه، حجاب داشت. در سال ۲۰۱۲، در دو سریال درام «گروه انسان» و «به جانم قسم» شرکت کرد. او در سریال‌های درامی گوناگونی نقش آفریده است، از جمله: «مطلقه‌های جوان» و «من درخواست طلاق نمی‌کنم» در ۲۰۱۳؛ «دوستان مادام‌العمر»، «بسمه منال»، «منطقهٔ ممنوعه» و «نگاه‌های گذرا» در ۲۰۱۴؛ «از جوانی عاشقت بودم»، «وضعیت منایر»، «خاطره
«از جوانی عاشقت بودم»، «وضعیت منایر»، «خاطره کاغذی» و «جنگ دل‌ها» در ۲۰۱۵؛ «چهرهٔ جعلی»، «پنج دختر» و «مسیر عروس‌ها» در ۲۰۱۶؛ «رومانا»، «نخ‌های ابریشم»، «امانی العمر» در ۲۰۱۷؛ «بوی روح» و «نهم فوریه» در ۲۰۱۸؛ «آرزوهای دور»، «مرزهای شر»، «از مادرم چه می‌دانی»، «هفت در» در ۲۰۱۹؛ «کمرشکن» در ۲۰۲۰؛ «نبض مؤقت» در ۲۰۲۱؛ «ترفندهای زنانه» در ۲۰۲۲؛ «زخم‌ها» در ۲۰۲۳. الکندری در سال ۲۰۱۳ با بازی در نمایش‌های «مسیر امن» و «محبوبه» به دنیای تئاتر وارد شد. از آن هنگام در نمایش‌های بسیاری نقش آفریده است، از جمله: «حلقه
نمایش‌های بسیاری نقش آفریده است، از جمله: «حلقه پادشاهان» در ۲۰۱۴؛ «کارخانهٔ کارتن‌سازی» در ۲۰۱۵؛ «خانهٔ شیرینی‌ها» در ۲۰۱۶؛ «لیلا و گرگ» در ۲۰۱۷؛ «رؤیاهای خیابانی»، «توتا و شیتای میمون» و «رؤیاها» در ۲۰۱۸؛ «گود نایت» در ۲۰۱۹؛ «خرگوش‌ها» در ۲۰۲۱؛ «زیتورا» در ۲۰۲۲؛ «تو دِ مون»، «شهر پنگوئن‌ها ۳»، «دو تنها در خانه» در ۲۰۲۳؛ «انتخاب با شماست» در ۲۰۲۴. او با بازی در فیلم «دوشک» در سال ۲۰۲۰ به سینما درآمد. جوایز. در سال ۲۰۱۵، او به همراه صمود، جایزهٔ بهترین بازیگر نقش اول زن را در جشنواره برترین‌های رمضان برای
نقش اول زن را در جشنواره برترین‌های رمضان برای بازی در سریال «خاطرهٔ کاغذی» دریافت کرد. همچنین برندهٔ بهترین بازیگر زن نقش اول برای سریال «نهم فوریه» در یازدهمین دورهٔ جشنواره برترین‌های رمضان در ۲۰۱۸ شد.در سال ۲۰۱۹ برای بازی در سریال «دربارهٔ مادرم چه می‌دانی؟» جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن را در همان جشنواره از آن خود کرد. زندگی شخصی. هنادی الکندری برای اولین بار در نوزده سالگی و بر اساس تمایل شخصی خود برای تشکیل خانواده و داشتن یک زندگی زناشویی پایدار، با یک مرد کویتی خارج از جامعهٔ هنری و رسانه‌ای به
با یک مرد کویتی خارج از جامعهٔ هنری و رسانه‌ای به شکل سنتی ازدواج کرد. او پدر سه پسر او، یوسف، عبدالله و عبداللطیف است، اما آن‌ها بعداً از هم جدا شدند. سپس با عبدالله بهمن، بازیگر، ازدواج کرد، اما آن‌ها در آوریل ۲۰۱۳ پس از دو ماه ازدواج از هم جدا شدند. پس از جدایی از عبدالله بهمن، او در مارس ۲۰۱۴ با محمد الحداد، کارگردان، ازدواج کرد. محمد الحداد از همسر اولش یک دختر به نام ماریا دارد. در اکتبر همان سال، او دوقلوهایی به دنیا آورد که نامشان آدم و ایوا است. در ژوئیه ۲۰۲۲، او پسرشان نوح را و در اکتبر ۲۰۲۳،
در ژوئیه ۲۰۲۲، او پسرشان نوح را و در اکتبر ۲۰۲۳، دخترش آریا را به دنیا آورد. در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۴ دختران دوقلویی به دنیا آورد که آن‌ها را تالا و تالیا نامید. الکندری تحت تزریق فیلر و بوتاکس، جراحی پلاستیک گوش و تکنیک تگزاس قرار گرفته است.
نظام آموزشی در لسوتو در سال‌های اخیر دستخوش اصلاحاتی شده است؛ به‌طوری که آموزش ابتدایی در این کشور هم‌اکنون رایگان، همگانی و اجباری است.بر پایه گزارش «ابتکار سنجش حقوق بشر» (HRMI)، لسوتو تنها ۷۲٫۵ درصد از آنچه باید در زمینه تحقق «حق آموزش» با توجه به سطح درآمد خود ارائه دهد را محقق ساخته‌است. این نهاد، ارزیابی خود را با تفکیک میان آموزش ابتدایی و متوسطه انجام می‌دهد. بر همین اساس، لسوتو با در نظر گرفتن سطح درآمد ملی، موفق شده‌است ۹۲٫۱ درصد از ظرفیت ممکن خود را در آموزش ابتدایی و تنها ۵۲٫۸ درصد را در آموزش
را در آموزش ابتدایی و تنها ۵۲٫۸ درصد را در آموزش متوسطه تحقق بخشد. مقدمه. لسوتو بیشتر از هر کشور دیگری در جهان، درصد بیشتری از تولید ناخالص داخلی خود (۱۳%) را به آموزش اختصاص می‌دهد. و یک کودک در لسوتو انتظار دارد که ۱۰ سال از زندگی خود را در نظام آموزشی بگذراند. آموزش در این کشور فقط بین سنین ۶ تا ۱۳ سالگی اجباری است. آموزش متوسطه اجباری نیست و از سال ۲۰۰۵، تنها ۲۴ درصد از افراد ۱۳ تا ۱۷ ساله به آن ادامه می‌دهند. در سطح آموزش متوسطه، شکاف جنسیتی مشاهده می‌شود، به‌طوری که تعداد دختران بیشتر از پسران است.
به‌طوری که تعداد دختران بیشتر از پسران است. این شکاف در مناطق ثروتمندتر بیشتر نمایان است، جایی که پسران ۱۵.۶ درصد کمتر از دختران به مدارس متوسطه می‌روند. سیستم آموزشی لسوتو در دو حوزه رسمی و غیررسمی سازماندهی شده است. ساختار رسمی آموزش در لسوتو شامل سه مرحله ابتدایی، متوسطه و عالی به صورت ۳-۷-۳-۲ است. آموزش کودکان پیش‌دبستانی که به آن "مدرسه پیش‌دبستانی" گفته می‌شود، پیش از ورود به دبستان ضروری است و دانش‌آموزان باید سه سال در این مرحله تحصیل کنند. دبستان شامل هفت پایه (۱-۷) است و پس از پایان این مرحله،
شامل هفت پایه (۱-۷) است و پس از پایان این مرحله، دانش‌آموزان مدرک "آزمون ترک دبستان" (PSLE) دریافت می‌کنند که به آن‌ها اجازه می‌دهد وارد مدارس متوسطه شوند. در سیستم متوسطه، دو بخش وجود دارد که شامل متوسطه ابتدایی و متوسطه عالی است. متوسطه ابتدایی سه سال به طول می‌انجامد (۸-۱۰) و پس از آن، مدرک "گواهی‌نامه مقدماتی" (JC) داده می‌شود و دانش‌آموزان وارد پایه‌های ۱۱-۱۲ می‌شوند. سیستم آموزشی رسمی لسوتو شامل حدود ۲,۲۰۴ مدرسه پیش‌دبستانی، ۱,۴۷۸ مدرسه ابتدایی، حدود ۳۴۱ مدرسه پس از دبستان و ۱۴ مؤسسه آموزش عالی است.
۳۴۱ مدرسه پس از دبستان و ۱۴ مؤسسه آموزش عالی است. همچنین، حوزه‌های غیررسمی آموزشی شامل ۲۶ مدرسه فنی و حرفه‌ای است که آموزش‌هایی در زمینه مکانیک خودرو، بنایی و علوم خانگی ارائه می‌دهند. این آموزش‌های غیررسمی برای افرادی که قادر به ادامه تحصیل در نظام رسمی نیستند در نظر گرفته شده است و همچنین آموزش‌های ابتدایی و متوسطه را نیز شامل می‌شود. آموزش متوسطه شامل پنج سال است: سه سال دوره مقدماتی و دو سال دوره عالی. برای ادامه تحصیل در این مرحله، باید آزمون ملی "گواهی‌نامه مقدماتی" را با موفقیت پشت سر گذاشت و در
مقدماتی" را با موفقیت پشت سر گذاشت و در نهایت، آزمون‌های خارجی "گواهی‌نامه مدارس کامبریج" (GCE "O" Level) را که دسترسی به برنامه‌های دانشگاهی را فراهم می‌آورد، طی کرد. بیشتر تحصیلات دانشگاهی در مقطع کارشناسی در لسوتو چهار سال طول می‌کشد و دوره‌های کارشناسی ارشد معمولاً دو سال به طول می‌انجامد. اصلاحات آموزشی. برنامه آموزش رایگان ابتدایی در لسوتو از سال ۲۰۰۰ آغاز شد. پیش از آن، بسیاری از پسران هرگز تحصیلات ابتدایی دریافت نمی‌کردند و زمان خود را صرف دامداری و چوپانی می‌کردند. نرخ باسوادی بزرگسالان در زنان
و چوپانی می‌کردند. نرخ باسوادی بزرگسالان در زنان (۹۵٪) بالاتر از مردان (۸۳٪) است. دولت لسوتو تصمیم گرفت آموزش رایگان ابتدایی را به‌صورت تدریجی اجرا کند، به‌گونه‌ای که حذف شهریه از کودکان خردسال در سال ۲۰۰۰ آغاز شد. در سال ۲۰۱۰، با رسیدن نرخ ثبت‌نام در مدارس ابتدایی به ۸۲٪، قانون آموزش جدیدی تصویب شد که نه‌تنها آموزش ابتدایی را رایگان بلکه اجباری نیز اعلام کرد. اگرچه لسوتو بیش از ۲۳.۳٪ از بودجه ملی خود را به آموزش اختصاص می‌دهد، مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۵ نشان داد که بخش آموزش کشور با چالش‌های متعددی مواجه است.
که بخش آموزش کشور با چالش‌های متعددی مواجه است. یکی از این چالش‌ها نرخ پایین نگه‌داشت دانش‌آموزان در سطوح ابتدایی و متوسطه است. سایر چالش‌های گزارش‌شده شامل پایین بودن نتایج یادگیری دانش‌آموزان، ناکارآمدی زیاد در نظام آموزشی و ضعف در مدیریت مدارس است. همچنین بسیاری از بخش‌های آموزشی فاقد زیرساخت‌ها و امکانات مناسب هستند و حفظ معلمان، به‌ویژه در مناطق کوهستانی یا دورافتاده، دشوار است. در پاسخ به این مشکلات، لسوتو برنامه راهبردی بخش آموزش برای سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۶ را تدوین و اجرا کرد. این برنامه در قالب ۱۳
۲۰۲۶ را تدوین و اجرا کرد. این برنامه در قالب ۱۳ فصل تنظیم شده و موضوعات مختلف مرتبط با وزارت آموزش و پرورش و آموزش حرفه‌ای را پوشش می‌دهد. هدف این برنامه نه‌تنها تخصیص دقیق بودجه وزارتخانه در طول یک دهه، بلکه تمرکز بر بهبود عملکرد ضعیف دانش‌آموزان در دروس علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) است. آموزش زنان. در حالی‌که در بسیاری از کشورهای با درآمد پایین، آموزش اغلب به نفع مردان پیش می‌رود، در لسوتو شکاف جنسیتی در آموزش به سود زنان است نسبت ثبت‌نام در مقطع متوسطه برای دختران نسبت به پسران ۱.۶ به ۱ است که
متوسطه برای دختران نسبت به پسران ۱.۶ به ۱ است که این میزان بالاترین نرخ در جهان به شمار می‌رود. افزایش آموزش زنان در لسوتو به دلیل مهاجرت مردان به آفریقای جنوبی برای یافتن کار و غلبه بر فقر به وجود آمده است. این روند باعث شده جمعیت زنان نسبت به مردان تا چهار برابر بیشتر شود، چرا که بسیاری از مردان مهاجر در آفریقای جنوبی ماندگار شدند. با وجود نرخ بالای ثبت‌نام دختران در مدارس، نرخ ترک‌تحصیل در مقاطع پایین‌تر همچنان بالا باقی مانده که این موضوع به عوامل فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی نسبت داده می‌شود. چالش ها.
اقتصادی و اجتماعی نسبت داده می‌شود. چالش ها. اگرچه وزارت آموزش و پرورش و آموزش فنی لسوتو (MOET) آموزش ابتدایی رایگان را معرفی کرد، اما بسیاری از دانش‌آموزان دارای معلولیت از دسترسی به آموزش محروم ماندند. در دهه ۱۹۹۰، این وزارت‌خانه اهدافی را منتشر کرد که بر ادغام افراد دارای معلولیت در نظام آموزشی تأکید داشت. این برنامه‌ها شامل دوره‌های آموزش ویژه برای تربیت معلمان در راستای پاسخ‌گویی به نیازهای خاص این دانش‌آموزان می‌شد. با تصویب «برنامه راهبردی بخش آموزش» در سال ۲۰۰۵، هدف اصلی آن افزایش چشم‌گیر دسترسی
در سال ۲۰۰۵، هدف اصلی آن افزایش چشم‌گیر دسترسی کودکان با نیازهای ویژه آموزشی (SEN) و ترویج ادغام بیشتر این گروه‌ها در مدارس معمولی بود. با این حال، همچنان کمبود معلم واجد شرایط در دروسی همچون علوم، ریاضیات، تجارت و موضوعات فنی به عنوان یک چالش عمده باقی مانده است. دانشگاه ها. لسوتو دارای سه دانشگاه است. دانشگاه اصلی این کشور، دانشگاه ملی لسوتو (National University of Lesotho)، در شهر روما واقع شده و حدود ۱۰٬۰۰۰ دانشجو در آن ثبت‌نام کرده‌اند. از سال ۲۰۰۸، شهر پایتخت ماسرو میزبان یکی از پردیس‌های دانشگاه
شهر پایتخت ماسرو میزبان یکی از پردیس‌های دانشگاه لیمکوکوینگ ،دانشگاه بوتو (Botho University) نیز در مرکز خرید ماسرو، در منطقه «ها تتسانه» (Ha Thetsane) قرار دارد.
شهرستان سامسو (به کره‌ای: 삼수군) یک شهرستان در شمال کره شمالی است که در تابعیت استان ریانگ‌گانگ واقع شده است. در سال ۱۹۵۲ میلادی، با جدایی از شهرستان سامسو، شهرستان شینپا (به کره‌ای: 신파군) در تابعیت استان هامگیونگ جنوبی تأسیس شد. این شهرستان، امروزه شهرستان کیم جونگ‌سوک نام دارد. در سال ۱۹۵۴ میلادی، با تأسیس استان ریانگ‌گانگ از مناطق شمالی استان هامگیونگ جنوبی، این شهرستان نیز به این استان جدید ملحق شد. تقسیمات اداری. شهرستان سامسو به ۱ شهرک، ۱ منطقهٔ کارگری، و ۲۳ روستای تابعه تقسیم شده است.
جیمز هارمون استک (؛ زادهٔ ) تهیه‌کننده موسیقی، ترانه‌نویس و دی‌جی آمریکایی. او در سان فرانسیسکو به دنیا آمده و در لس آنجلس اقامت دارد. او با هنرمندانی از جمله بون ایور، امپرس آو، چارلی ایکس‌سی‌ایکس و لرد کار کرده است.