payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است. خاندان ساووی در قرن یازدهم ریوولی را به دست آورد. کمی بعد، دشمنی با اسقف‌ها آغاز شد که در سال ۱۱۸۴ منجر به آسیب به قلعه شد. در سال ۱۲۷۳، شاه ادوارد اول انگلستان، در بازگشت از جنگ صلیبی به انگلستان، از آنجا بازدید کرد و پیش از سفر به شوش و مونت سنیس در راه ملاقات با کنت فیلیپ اول در سنت ژرژ-د-اسپرانش، با فرستادگان کنت ساووی ملاقات کرد. در سال ۱۳۳۰، آمادئوس ششم ساووی به شورای عالی اداری حومه شهر اجازه داد تا آن را اشغال کند. این قلعه اولین مکان برای ادای احترام عمومی به کفن تورین بود. سپس قلعه دوره‌ای
احترام عمومی به کفن تورین بود. سپس قلعه دوره‌ای از زوال را تجربه کرد. در سال ۱۵۵۹، پیمان کاتئو-کامبرزی، امانوئل فیلیبر، دوک ساووی را از اقامت در تورین تا زمان تولد فرزند پسر منع کرد؛ بنابراین او در قلعه ریوولی اقامت داشت و آن را توسط معمار آسکانیو ویتوزی بازسازی کرد. در سال ۱۵۶۲، وارث او، چارلز امانوئل اول، متولد شد و او به تورین بازگشت. کار بر روی طرح‌های ویتوزی تا سال ۱۶۴۴ تحت نظر کارلو و آمدئو دی کاستلامونته ادامه یافت و بنایی به نام "مانیکا لونگا" ساخته شد که قرار بود گالری ساووی را در خود جای دهد،
شد که قرار بود گالری ساووی را در خود جای دهد، تنها بخش قرن هفدهمی این بنا که هنوز هم قابل مشاهده است. در سال‌های بعد، آثار هنری متعددی توسط نیروهای فرانسوی به سرقت رفت. در آغاز قرن هجدهم، قلعه و مانیکا لونگا به دلیل جنگ جانشینی اسپانیا توسط فرانسوی‌ها به آتش کشیده و غارت شدند. پس از محاصره سال ۱۷۰۶، ویکتور آمادئوس دوم دوباره کنترل سرزمین‌ها را به دست گرفت و دستور بازسازی خسارات وارده را داد. ابتدا کار را به میکل‌آنژ گارو سپرد که «مانیکا لونگا» را گسترش داد، سپس پس از مرگش، به آنتونیو برتولا. دومی به مدت سه
سپس پس از مرگش، به آنتونیو برتولا. دومی به مدت سه سال دیگر، تا زمانی که فیلیپو جووارا در سال ۱۷۱۶ مداخله کرد، محل ساخت و ساز را پیگیری کرد. در واقع، این معمار مشهور یک پروژه باشکوه در ذهن داشت، اما کارها تکمیل نشد. فقط الحاقات دو بال متقارن شرقی به پایان رسید، اما یک نمای ناتمام باقی ماند. در سال ۱۷۳۰، ویکتور آمادئوس دوم دوران جنون خود را در اینجا گذراند: با وجود اینکه به نفع پسرش از سلطنت کناره‌گیری کرده بود، از رها کردن تجارت خودداری کرد و سعی کرد چارلز امانوئل سوم ساردینیا را برکنار کند، که با هماهنگی
امانوئل سوم ساردینیا را برکنار کند، که با هماهنگی وزیرش، کارلو وینچنزو فررو دورمئا، تصمیم گرفت پدرش را در اقامتگاه ریوولی زندانی کند. به همین دلیل، ساختمان دوباره اصلاح شد: توری‌هایی به پنجره‌ها اضافه شد و دسترسی به مانیکا لونگا بسته شد. سپس در سال ۱۷۹۴، کارلو راندونی تغییراتی را برای استفاده حداقل جزئی از اقامتگاه انجام داد. قرن نوزدهم و پس از آن. ویکتور آمادئوس دوم نمای جدیدی را به فیلیپو جووارا سفارش داد که آن هم ناتمام ماند. پس از کناره‌گیری و تلاش ناموفق برای بازپس‌گیری قدرت از پسرش چارلز امانوئل سوم،
برای بازپس‌گیری قدرت از پسرش چارلز امانوئل سوم، ویکتور آمادئوس به همراه همسر مورگاناتیک خود، مارکزا دی اسپینو، در اینجا به عنوان زندانی زندگی می‌کرد. پس از مرگ او، قلعه عمدتاً متروکه ماند، تا اینکه در سال ۱۸۶۳، کمون ریوولی آن را به سربازخانه تبدیل کرد. بیست سال بعد، بخشی از آن به عنوان کتابخانه مورد استفاده قرار گرفت. این عمارت در طول جنگ جهانی دوم به شدت آسیب دید و تا سال ۱۹۷۹ که کارهای مرمت جدید آغاز شد، در وضعیت متروکه‌ای باقی ماند. در سال ۱۹۸۴، قلعه به عنوان محل بازگشایی شد. اولین موزه هنر معاصر در
به عنوان محل بازگشایی شد. اولین موزه هنر معاصر در ایتالیا. در سال ۲۰۰۰، این قلعه همچنین به یک رستوران دارای ستاره میشلن تبدیل شد، زمانی که سرآشپز داویده اسکابین رستوران خود به نام کومبال را به آنجا منتقل کرد و نام آن را به کومبال زیرو تغییر داد. پروژه‌های نوسازی. اولین کارهای بازسازی پس از جنگ جهانی دوم تحت نظر معمار تورین، آندره‌آ برونو، انجام شد. متأسفانه، این ابتکار عمل به پایان نرسید و بودجه موجود فقط برای تعمیر آسیب‌های ساختاری کافی بود. در سال ۱۹۶۷، برونو اقدام به تخریب بخش‌های در حال پوسیدگی آتریوم
اقدام به تخریب بخش‌های در حال پوسیدگی آتریوم کرد که در اوایل سال ۹۰۰ میلادی ساخته شده بود. نمایشگاه‌ها. قلعه ریوولی از زمان راه‌اندازی خود، برنامه‌های مداومی را در معماری باروک و خارج از سایت خود ارائه داده است، از جمله نمایش‌های انفرادی، سفارش‌های ویژه و همچنین نمایشگاه‌های گروهی با حضور هنرمندان مهم ایتالیایی و بین‌المللی معاصر قرن ۲۰ و ۲۱، مانند: کارلا آکاردی، فرانتس آکریسل، فرانسیس کارل، کارل آندره (مجسمه‌ساز), کارل اپل استفانو آرینتی، اد اتکینز، یوری آنکارانی، جیووانی آنسلمو، فرانسیس بیکن، برند و هیلا
جیووانی آنسلمو، فرانسیس بیکن، برند و هیلا بچر، ونسا بیکرافت، آنا بوگیگویان، کندیس بریتز، سوفی کال، پیر پائولو کالزولاری، جانت کاردیف، کاتزیو، کومبوئوری آنتون کوربین، انزو کوچی، مرس کانینگهام، روبرتو کوگی، توماس دیماند، ریموند دیپاردون یان دیبتس، پاتریزیو دی ماسیمو، مارلن دوماس، اولافور الیسون، مکس ارنست، برونا اسپوزیتو، لوسیانو فابرو، لارا فاوارتو، ترسیتا فرناندز، لوسیو فونتانا، یانگ فودونگ، آنا گاسکل، فرانک او. گیلبرت و جورج، نان گلدین، دان گراهام، آندریاس گورسکی، کیت هرینگ، مونا هاتوم، سوزان هیلر، رونی
گورسکی، کیت هرینگ، مونا هاتوم، سوزان هیلر، رونی هورن، پیر هویگه، آن ایمهوف، آراتا ایزوزاکی، فرانچسکو جودیس، جوآن جوناس، آن کیربرجگر، ویلیام کیپنز، کاوارا کیربیگر، ویلیام کیپس کلاین، جوزف کوسوث، جانیس کونلیس، جیمز لی بایارز، نالینی مالانی پیرو مانزونی، جان مک‌کراکن، آنا مندیتا، برتراند لاویر، رناتو لئوتا، ریچارد لانگ، ماریو مرز، خوان میرو، کارلو مولینو، بروس نائومان، شیرین نشاط، مکس نوهاوس، پدرو نِوِس مارکز، هلموت اولدینلو، کلائولیو فیلیپ پارنو، جوزپه پنونه، الیزابت پیتون، پائولا پیوی، آرنولف راینر، مایکل
الیزابت پیتون، پائولا پیوی، آرنولف راینر، مایکل راکوویتز، رابین رود، جیمز ریچاردز، توماس راف، آنری سالا، دوریس سالسدو، دیوید سال، توماس شوته، مارینلا شائولیر، هاننا اسپوناتوره، سناتوره، هان‌لا شائوکی، سناتوره، هاننا، سناتوره اشتاین باخ، هیتو اشتایرل، کیچی تاهارا، الساندرا تسی، آرماندو تستا، ولفگانگ تیلمانز، گرازیا تودری، کوزژ ون بروگن، پالوما وارگا وایس، امیلیو ودووا، یان ورکروس، فرانچسکو وزولی، اندی وارهول، لارنس واینر، آندرو وکوآ، جوئل پیتر ویتکین، و گیل، از جمله دیگران. مجموعه دائمی. مجموعه دائمی، لحظات
از جمله دیگران. مجموعه دائمی. مجموعه دائمی، لحظات حیاتی در توسعه هنر معاصر در ایتالیا و خارج از کشور، از اواسط دهه ۱۹۶۰ تا به امروز را مستند می‌کند. این مجموعه در قلب فعالیت‌های موزه قرار دارد و شامل چیدمان‌های دائمی بزرگی است که به‌طور ویژه برای اتاق‌های اقامتگاه سلطنتی تاریخی تولید شده‌اند. این مجموعه شامل برخی از مهم‌ترین آثار آرته پوورا از هنرمندانی مانند جیووانی آنسلمو، آلیگیریو بوئتی، ماریو مرتز، ماریسا مرتز، میکل‌آنژ پیستولتو؛ قطعات برجسته از هنرمندان معاصر ایتالیایی مانند مائوریتزیو کاتلان؛ و
معاصر ایتالیایی مانند مائوریتزیو کاتلان؛ و همچنین آثار مهمی از فراآوانگارد، هنر خاکی و آثار هنری است که منعکس کننده آخرین بیان‌های بین‌المللی معاصر هستند. در سال ۲۰۲۱، جوزپه پنونه، مجسمه‌ساز آرته پوورا، بیش از ۲۰۰ اثر روی کاغذ - از جمله یادداشت‌های امضا شده، بازتاب‌های دست‌نویس، طرح‌های اولیه، رندرهای معماری و عکس‌هایی که به قطعات اصلی مرتبط بودند - و همچنین نسخه‌ای از باز کردن پوست شما - پنجره ("برای گشودن پوست خود - پنجره"، ۱۹۷۰–۲۰۱۹) که در ابتدا در فریدریسیانوم در کاسل در سال ۱۹۷۲ ارائه شده بود را به
در کاسل در سال ۱۹۷۲ ارائه شده بود را به قلعه ریوولی اهدا کرد. مجموعه چروتی. در سال ۲۰۱۷، قلعه ریوولی از خرید مجموعه هنری چروتی خبر داد که تخمین زده می‌شود ارزش آن ۵۷۰ میلیون دلار باشد. در میان آثار جمع‌آوری‌شده توسط فدریکو چروتی، نقاشی‌هایی از فرانسیس بیکن، جورجو د کیریکو، رنه ماگریت، آمدئو مودیلیانی، پابلو پیکاسو، پیر آگوست رنوار، واسیلی کاندینسکی و اندی وارهول به چشم می‌خورد. علاوه بر این، ویلا چروتی به لطف عنصر «سبز» خود، نقش مهمی در مجموعه قلعه ریوولی ایفا می‌کند. در مورد خود قلعه، تنها بخش کوچکی از
ایفا می‌کند. در مورد خود قلعه، تنها بخش کوچکی از باغ باستانی موجود، یعنی نیمفئوم، هنوز پابرجاست. این یک غار مصنوعی است که در اواخر قرن شانزدهم در دامنه تپه ساخته شده است، با آجر پوشیده شده، توسط یک مخزن آب زیرزمینی تأمین می‌شود و با پوشش گیاهی خودجوش پوشیده شده است. این مکان امروزه از طریق یک مرمت دقیق، برای بازدیدکنندگانی که با بازی‌های آبی و موسیقی سرگرم می‌شوند، باز است. علاوه بر این منطقه سبز کوچک، ویلا چروتی با باغ عجیب و غریب و نسبتاً قابل توجه خود، در این مکان مداخله می‌کند. در واقع، این مکان مکانی
این مکان مداخله می‌کند. در واقع، این مکان مکانی برای مراقبه رهبانی، یک منطقه کشاورزی با یک مرغداری و یک باغ سبزیجات، یک منطقه بازی با یک سالن بولینگ، منظره‌ای پانوراما از کوه‌های آلپ و جنگل را ارائه می‌دهد. صمیمی‌ترین مکان کل ملک را می‌توان در جنگل یافت و شامل یک گورستان سگ است که چروتی قبلاً حیوانات خانگی خود را در آن دفن می‌کرد. نیمفئوم به همراه باغ ویلا چروتی، فضایی سبز به قلعه ریوولی می‌بخشند. این بدان معناست که نیمفئوم و باغ به عنوان یک فضای سبز یا منطقه‌ای عمل می‌کنند که به محیط کلی قلعه ریوولی کمک
عمل می‌کنند که به محیط کلی قلعه ریوولی کمک می‌کند. کتابخانه. کتابخانه قلعه ریوولی از سال ۱۹۹۹ برای عموم مردم باز بوده و در هنر و نظریه قرن بیستم و بیست و یکم، با تمرکز بر هنرمندانی که در مجموعه‌های موزه حضور دارند، تخصص دارد. این کتابخانه شامل حدود ۴۴۰۰۰ کتاب و نشریه است که به دسته‌های زیر تقسیم می‌شوند: هنر معاصر، عکاسی، معماری، طراحی و تبلیغات از سال ۱۹۶۰ تا به امروز. همچنین دارای یک کتابخانه ویدیویی قابل دسترسی با بیش از ۹۰۰ ویدیو است. از سال ۲۰۰۹، کتابخانه قلعه ریوولی بخشی ازهماهنگی کتابخانه‌های تخصصی
قلعه ریوولی بخشی ازهماهنگی کتابخانه‌های تخصصی و ویژه تورین، یک شبکه محلی از کتابخانه‌های تخصصی، بوده است. مدیران و هیئت مدیره. رؤسا مدیران هیئت مدیره فعلی کمیته مشورتی فعلی فرهنگ عامه. این کاخ محل وقوع نمایش "شاه ویکتور و شاه چارلز" اثر رابرت براونینگ است.
محمد احمد مفتاح (زاده ۱۹۶۷) روحانی، سیاستمدار و فقیه شاخه زیدی اسلام شیعه. وی از چهره‌های مذهبی گروه حوثی‌ها در یمن است. مفتاح بعد از ترور احمد الرهاوی نخست‌وزیر یمن در حمله هوایی اسرائیل به صنعا پایتخت یمن از طرف شورای عالی سیاسی یمن به عنوان نخست‌وزیر منصوب شد. معرفی. محمد احمد مفتاح در سال ۱۹۶۷ در منطقه حیمه در استان صنعا در یمن به دنیا آمد. وی از چهره‌های مذهبی گروه حوثی‌های یمن محسوب می‌شود. مفتاح روحانی، محقق و فقیه در شاخه زیدی اسلام شیعی است. وی از شاگردان بدرالدین الحوثی بوده است. مفتاح در سپتامبر
بدرالدین الحوثی بوده است. مفتاح در سپتامبر ۲۰۰۴ به اتهام حمایت از حوثی‌ها در حالی که در مسجد جامع الروضه در صنعا امامت می‌کرد دستگیر شد. همچنین وی در ماه می ۲۰۰۵ نیز به دلیل ارتباط با دولت ایران به هشت سال زندان محکوم شد؛ اما در ماه مه ۲۰۰۶ توسط رییس جمهور علی عبدالله صالح عفو شد. مفتاح در ۱۰ آگوست ۲۰۲۴ به عنوان معاون اول نخست‌وزیر دولت تغییر و سازندگی وابسته به حوثی‌ها منصوب شد. وی در ۳۰ آگوست ۲۰۲۵ پس از کشته شدن احمد الرهوی در ۲۸ آگوست در حمله اسرائیل به عنوان نخست‌وزیر معرفی شد و سوگند یاد کرد.
تور سرزمین بد نخستین تور اصلی خواننده-ترانه‌پرداز آمریکایی هالزی بود که به‌منظور پشتیبانی از نخستین آلبومش "سرزمین بد" (۲۰۱۵) برگزار شد.
تور جهانی پادشاهی چشمهٔ ناامید دومین تور اصلی خواننده-ترانه‌پرداز آمریکایی هالزی بود که به‌منظور پشتیبانی از دومین آلبوم استودیویی‌اش "پادشاهی چشمهٔ ناامید" (۲۰۱۷) برگزار شد.
جوشکاری ارتعاشی (که با نام‌های جوشکاری خطی یا اصطکاکی نیز شناخته می‌شود) به فرآیندی اطلاق می‌شود که در آن دو قطعه کار تحت فشار در تماس با هم قرار می‌گیرند و یک حرکت رفت و برگشتی (ارتعاش) در امتداد سطح مشترک به منظور تولید گرما اعمال می‌شود. گرمای حاصل، قطعات کار را ذوب می‌کند و هنگامی که ارتعاش متوقف می‌شود و سطح مشترک خنک می‌شود، جوش می‌خورند. اکثر ماشین‌آلات با دمای ۱۲۰ درجه سانتیگراد کار می‌کنند. هرتز، اگرچه تجهیزاتی موجود است که بین ۱۰۰ تا ۲۴۰ هرتز کار می‌کنند هرتز. ارتعاش را می‌توان یا از طریق جوشکاری
هرتز. ارتعاش را می‌توان یا از طریق جوشکاری ارتعاشی خطی، که از حرکت رفت و برگشتی یک بعدی استفاده می‌کند، یا جوشکاری ارتعاشی مداری که قطعات را در مدارهای کوچک نسبت به یکدیگر حرکت می‌دهد، به دست آورد. جوشکاری ارتعاشی خطی به دلیل ماشین‌آلات ساده‌تر و نسبتاً ارزان‌تر مورد نیاز، رایج‌تر است. جوشکاری ارتعاشی اغلب برای کاربردهای بزرگتر که قطعات مورد اتصال دارای درزهای نسبتاً مسطح هستند، استفاده می‌شود، اگرچه این فرآیند می‌تواند برخی از انحناهای خارج از صفحه را نیز در خود جای دهد. اخیراً، صنعت خودرو به طور گسترده
در خود جای دهد. اخیراً، صنعت خودرو به طور گسترده از این فرآیند برای تولید قطعاتی مانند منیفولدها و مجموعه‌های روشنایی استفاده کرده است که هندسه‌های پیچیده آنها از فرآیندهای قالب‌گیری تک جزئی جلوگیری می‌کند. مزایا و معایب. جوشکاری ارتعاشی مزایای بی‌شماری نسبت به سایر فرآیندهای جوشکاری پلاستیک مرسوم دارد. از آنجایی که گرما در سطح مشترک ایجاد می‌شود، پلیمرهای مذاب در معرض هوای آزاد قرار نمی‌گیرند و از اکسیداسیون و آلودگی جوش در طول فرآیند جلوگیری می‌شود. هیچ ماده پرکننده‌ای لازم نیست و هنگام جوشکاری اجزای یک
پرکننده‌ای لازم نیست و هنگام جوشکاری اجزای یک ماده، می‌توان انتظار داشت که اتصال به اندازه ماده اصلی قوی باشد. گرمایش در سطح مشترک متمرکز است و احتمال تخریب مواد را که در سایر فرآیندهایی که به منبع حرارتی بسیار بالاتر از دمای ذوب ماده نیاز دارند، کاهش می‌دهد. خود فرآیند مقرون به صرفه است، بدون مواد مصرفی و زمان چرخه کوتاه. جوشکاری ارتعاشی عملاً هیچ دود یا بخار تولید نمی‌کند، به آماده‌سازی سطح کمی نیاز دارد و برای بسیاری از کاربردها به خوبی کار می‌کند و آن را برای محیط‌های تولید انبوه مناسب می‌کند. با این
را برای محیط‌های تولید انبوه مناسب می‌کند. با این حال، جوشکاری ارتعاشی معایبی نیز دارد. این فرآیند برای ترموپلاستیک‌های با مدول پایین یا اتصالات بین پلاستیک‌ها با اختلاف دمای ذوب نسبتاً بالا مناسب نیست. جوشکاری ارتعاشی نیاز به طراحی اتصالات و اتصالات مخصوص قطعه دارد و قطعه در طول چرخه جوشکاری در معرض ارتعاش شدید قرار می‌گیرد که ممکن است به اجزای حساس یا مینیاتوری آسیب برساند. جوش نهایی با مقدار قابل توجهی برق‌زدگی احاطه می‌شود که در صورت مشکل در ظاهر، باید حذف شود. از طرف دیگر، می‌توان از هندسه‌های اتصالی
حذف شود. از طرف دیگر، می‌توان از هندسه‌های اتصالی که برق‌زدگی اضافی را پنهان می‌کنند، استفاده کرد. در نهایت، این فرآیند برای جوشکاری هر چیزی غیر از اتصالات نسبتاً مسطح مناسب نیست. فرآیند جوشکاری ارتعاشی. فرآیند جوشکاری ارتعاشی شامل چهار مرحله است: اصطکاک جامد، جریان گذرا، جریان حالت پایدار و انجماد. اصطکاک جامد. در این مرحله اول، ارتعاش بین دو قطعه سرد که با فشار ثابت به هم فشرده شده‌اند، آغاز می‌شود. انرژی اصطکاکی باعث گرم شدن پلیمرها می‌شود. در این مرحله هیچ نفوذ جوشی وجود ندارد زیرا هنوز ذوب رخ نداده
هیچ نفوذ جوشی وجود ندارد زیرا هنوز ذوب رخ نداده است. جریان گذرا. در مرحله جریان گذرا، سطح پلیمر شروع به ذوب شدن می‌کند. ضخامت لایه مذاب به سرعت افزایش می‌یابد و باعث کاهش نیروهای اصطکاکی می‌شود. این کاهش اصطکاک، گرمای ورودی به سیستم را کاهش می‌دهد و جریان جانبی مواد مذاب شروع به رخ دادن می‌کند. جریان حالت پایدار. در این مرحله، سرعت ذوب ماده با جریان ماده اکسترود شده در سطوح جانبی مطابقت دارد. جریان ماده و ضخامت لایه مذاب ثابت می‌شود. این مرحله کیفیت جوش را تعیین می‌کند. این مرحله تا زمانی که ضخامت مورد نظر
می‌کند. این مرحله تا زمانی که ضخامت مورد نظر برای ذوب شدن (ضخامت ماده مذاب) حاصل شود، ادامه می‌یابد. در آن زمان، ارتعاش متوقف شده و به جوش اجازه خنک شدن داده می‌شود. جامدسازی. در طول انجماد، ارتعاش متوقف می‌شود، در حالی که فشار روی قطعات کار حفظ می‌شود تا زمانی که دیگر ماده مذابی باقی نماند. پس از سرد شدن تا دمای اتاق، اتصال باید به استحکام ماده اولیه نزدیک شود. فشار تنها زمانی کاهش می‌یابد که اتصال به استحکام قابل قبولی برسد. تجهیزات. دستگاه جوش ارتعاشی اساساً یک پرس عمودی است که یک طرف آن برای ارتعاش
اساساً یک پرس عمودی است که یک طرف آن برای ارتعاش اصلاح شده است. اجزای اصلی آن عبارتند از مجموعه ارتعاشی، میز بالابر و ابزار. مونتاژ ارتعاشی. مجموعه ارتعاشی یک عنصر متحرک است که یا توسط هیدرولیک یا به طور معمول، توسط آهنرباهای الکتریکی به حرکت در می‌آید. در نوع الکترومغناطیسی، قلب این مجموعه یک سیستم جرم-فنر تنظیم‌شده است که توسط سیم‌پیچ‌های الکتریکی که روی دسته‌های ورقه‌ای با بار مخالف عمل می‌کنند، نیرو می‌گیرد. فرکانس بارهای الکتریکی با فرکانس مکانیکی سیستم تطبیق داده می‌شود. اگرچه دامنه را می‌توان روی
تطبیق داده می‌شود. اگرچه دامنه را می‌توان روی دستگاه تنظیم کرد، اما فرکانس را فقط می‌توان با تغییر جرم مجموعه ارتعاشی تغییر داد. بخش متحرک ابزار به مجموعه ارتعاشی متصل است. میز بالابر. میز بالابر یک مجموعه هیدرولیکی است که به قسمت ثابت ابزار متصل شده است. میز بالابر قطعات کار را به هم نزدیک می‌کند و بین قسمت‌های متحرک و ثابت ابزار فشار اعمال می‌کند. ابزارسازی. ابزار به فیکسچرهایی اشاره دارد که به مجموعه ارتعاشی و میز بالابر متصل هستند و قطعات کار را در جای خود نگه می‌دارند. ابزار، کاربرد خاصی دارد و باید
خود نگه می‌دارند. ابزار، کاربرد خاصی دارد و باید امکان تعویض سریع قطعات کار پس از هر چرخه جوشکاری را فراهم کند. ضروری است که ابزار به اندازه کافی با قطعات کار مطابقت داشته باشد تا از هرگونه حرکت نسبی بین ابزار و قطعات کار جلوگیری شود، زیرا این امر دامنه جوش را کاهش داده و ورودی گرما و همچنین تلرانس‌های ابعادی را کاهش می‌دهد. متغیرهای فرآیند. فرآیند جوشکاری ارتعاشی پنج متغیر اصلی دارد: فرکانس، دامنه، فشار، زمان و عمق. فرکانس. فرکانس به تعداد دفعاتی که یک چرخه ارتعاش در ثانیه تکمیل می‌شود اشاره دارد. اکثر
ارتعاش در ثانیه تکمیل می‌شود اشاره دارد. اکثر ماشین‌آلات با سرعت ۱۲۰ دور در ثانیه کار می‌کنند. هرتز، اگرچه ماشین‌آلاتی موجود است که از ۱۰۰ تا ۲۴۰ هرتز کار می‌کنند هرتز. فرکانس به جرم مجموعه مرتعش بستگی دارد و به همین دلیل تنها با تعویض اجزای مجموعه قابل تغییر است. دامنه. دامنه به مسافت طی شده در طول هر چرخه ارتعاشی اشاره دارد. دامنه‌های بالاتر معمولاً با فرکانس‌های پایین‌تر استفاده می‌شوند و برعکس. دامنه‌های بالاتر، ورودی گرما را به قیمت تمیزی و تلرانس‌های ابعادی افزایش می‌دهند و آنها را برای قطعات بزرگتر
ابعادی افزایش می‌دهند و آنها را برای قطعات بزرگتر مفیدتر می‌کنند. دامنه‌های پایین‌تر از متغیر هستند. ، در حالی که دامنه‌های بالاتر چرخه‌هایی را توصیف می‌کنند که پوشش می‌دهند . فشار. فشار، کنترل‌کننده اصلی ضخامت لایه مذاب است و برای تولید اتصالات با کیفیت، باید در محدوده بهینه نگه داشته شود. اگرچه فشار می‌تواند بین متغیر باشد در مواد و هندسه‌های مختلف، تلرانس‌ها برای یک کاربرد خاص کاملاً دقیق هستند. فشار خیلی کم مانع از تولید گرمای کافی می‌شود، در حالی که فشار خیلی زیاد می‌تواند باعث شود تمام مواد مذاب از
خیلی زیاد می‌تواند باعث شود تمام مواد مذاب از اتصال خارج شوند. هر دو سناریو منجر به جوش ضعیفی می‌شوند. فشار توسط میز بالابر کنترل می‌شود. زمان. مدت زمانی که ارتعاش به قطعه کار اعمال می‌شود، عامل کلیدی دیگری است. زمان مستقیماً با تولید گرما و اتلاف مواد در فرآیند فلش متناسب است. فرآیندها می‌توانند از نظر زمانی یا عمقی کنترل شوند، که اکثر فرآیندهای مدرن از نظر عمقی کنترل می‌شوند. یک فرآیند کنترل‌شده با عمق، زمان متغیری خواهد داشت و برعکس. عمق. عمق به مسافت طی شده توسط قطعات کار پس از شروع ارتعاش اشاره دارد.
شده توسط قطعات کار پس از شروع ارتعاش اشاره دارد. گاهی اوقات به عنوان جابجایی نیز شناخته می‌شود و مستقیماً با میزان اتلاف ماده برای فلش مرتبط است. به طور کلی، عمق باید نزدیک یا بالاتر از ضخامت لایه مذاب در ابتدای مرحله حالت پایدار نگه داشته شود. پس از این مقدار، عمق بیشتر فقط منجر به اتلاف ماده بدون افزایش همراه با استحکام اتصال می‌شود. طراحی جوش. طراحی جوش برای جوشکاری ارتعاشی باید شامل یک سطح صاف نسبتاً بزرگ باشد، اگرچه می‌توان مقداری انحنای خارج از صفحه را نیز در نظر گرفت. رایج‌ترین نوع اتصال، اتصال لب
را نیز در نظر گرفت. رایج‌ترین نوع اتصال، اتصال لب به لب است که در آن دو قطعه صاف با سطح مقطع یکسان به هم جوش داده می‌شوند. انواع این اتصال می‌تواند شامل فلنج‌های U شکل، اتصالات کام و زبانه و حتی اتصالات کام و زبانه دوتایی باشد. هنگامی که ظاهر مهم است، می‌توان از تله‌های جرقه استفاده کرد. تله‌های جرقه به نواحی توخالی در سطح مقطع کنار ناحیه جوش اشاره دارند که جرقه را جمع کرده و آن را از دید پنهان می‌کنند.
میدان شهدا (به فرانسوی: ') یا (به هلندی: ' میدانی تاریخی در مرکز بروکسل، بلژیک است. نام فعلی آن به شهدای "روزهای سپتامبر" انقلاب بلژیک در سال ۱۸۳۰ اشاره می‌کند. این میدان ابتدائاً میدان سن میشل () نام داشت. / به نام سن میشل، قدیس حامی شهر بروکسل اشاره دارد. این بنا بین سال‌های ۱۷۷۴ تا ۱۷۷۶ به سبک نئوکلاسیک یکنواخت و بر اساس طرح‌های معمار ساخته شد. . بیش از ۴۰۰ قهرمان انقلاب بلژیک در گورابه ای زیر سنگفرش‌های آن دفن شده‌اند. بسیاری از آنها در فاصله‌ای نه چندان دور از جایی که در نبردهای شدید در میان خیابان‌ها
دور از جایی که در نبردهای شدید در میان خیابان‌ها و سنگرهای بروکسل تیرباران شدند، آرمیده‌اند. امروزه، این میدان محل دفاتر کابینه دولت فلاندر، از جمله رئیس الوزارای فلاندر، و همچنین یک تئاتر به "نام تئاتر شهدا" است. میدان شهدا در محله ماره-ژکمن، نزدیک خیابان نوو/نیووسترات، دومین خیابان شلوغ محل خرید بلژیک، واقع شده است. این منطقه توسط ایستگاه مترو و ایستگاه "پرمترو" (تراموا زیرزمینی) دو بروکر در خطوط ۱، ۴، ۵ و ۱۰ سرویس‌دهی می‌شود.
مجموعه پگی گوگنهایم یک موزه هنری در کانال بزرگ در دورسودورو "سستیر" ونیز، ایتالیا است. این موزه یکی از پربازدیدترین جاذبه‌های ونیز است. این مجموعه در کاخ ونیه دی لئونی، کاخی مربوط به قرن هجدهم، قرار دارد که به مدت سه دهه خانه پگی گوگنهایم، وارث آمریکایی، بود. او از سال ۱۹۵۱ شروع به نمایش فصلی مجموعه خصوصی خود از آثار هنری مدرن برای عموم کرد. پس از مرگ او در سال ۱۹۷۹، این مجموعه به بنیاد سولومون آر. گوگنهایم منتقل شد که از سال ۱۹۸۰ این مجموعه را در تمام طول سال افتتاح کرد. این مجموعه شامل آثاری از هنرمندان
سال افتتاح کرد. این مجموعه شامل آثاری از هنرمندان برجسته فوتوریست ایتالیایی و مدرنیست‌های آمریکایی است که در ژانرهایی مانند کوبیسم، سورئالیسم و اکسپرسیونیسم انتزاعی فعالیت می‌کنند. همچنین شامل آثار مجسمه‌سازی نیز می‌شود. در سال ۲۰۱۷، کارول ویل، نوه پگی گوگنهایم، به عنوان مدیر این مجموعه منصوب شد و جانشین فیلیپ رایلندز شد که به مدت ۳۷ سال رهبری موزه را بر عهده داشت. مجموعه. این مجموعه اساساً بر اساس مجموعه هنری شخصی پگی گوگنهایم، همسر سابق هنرمند مکس ارنست و خواهرزاده سلطان معدن، سلیمان آر. گوگنهایم،
و خواهرزاده سلطان معدن، سلیمان آر. گوگنهایم، گردآوری شده است. او این آثار هنری را عمدتاً بین سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۶ جمع‌آوری کرد و آثاری را «به ترتیبی گیج‌کننده» در اروپا، همزمان با آغاز جنگ جهانی دوم، و بعداً در آمریکا، جایی که استعداد جکسون پولاک را در میان دیگران کشف کرد، خریداری کرد. این موزه «مجموعه‌ای چشمگیر از هنر مدرن را در خود جای داده است. محیط زیبا و مجموعه معتبر آن سالانه حدود ۴۰۰۰۰۰ بازدیدکننده را به خود جذب می‌کند»، که آن را «پربازدیدترین مکان در ونیز پس از کاخ دوک» می‌کند. آثار به نمایش گذاشته
ونیز پس از کاخ دوک» می‌کند. آثار به نمایش گذاشته شده شامل آثاری از فوتوریست‌های برجسته ایتالیایی و مدرنیست‌های آمریکایی است. قطعات موجود در این مجموعه شامل کوبیسم، سورئالیسم و اکسپرسیونیسم انتزاعی است. در طول اقامت ۳۰ ساله پگی گوگنهایم در ونیز، مجموعه آثار او در خانه‌اش در کاخ ونیه دی لئونی و در نمایشگاه‌های ویژه در آمستردام (۱۹۵۰)، زوریخ (۱۹۵۱)، لندن (۱۹۶۴)، استکهلم (۱۹۶۶)، کپنهاگ (۱۹۶۶)، نیویورک (۱۹۶۹) و پاریس (۱۹۷۴) به نمایش گذاشته شد. از جمله هنرمندان حاضر در این مجموعه می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
در این مجموعه می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: از ایتالیا، جورجو د کیریکو ("برج سرخ، نوستالژی شاعر") و جینو سورینی ("رقصنده دریا")؛ از فرانسه، ژرژ براک ("کلارینت")، ژان متزینگر ("در ولودروم")، آلبرت گلیز ("زن با حیوانات")، مارسل دوشان ("مرد جوان غمگین در قطار")، فرناند لژه ("مطالعه یک برهنگی" و "مردان در شهر" )، فرانسیس پیکابیا ("تصویر بسیار نادر روی زمین")؛ از اسپانیا، سالوادور دالی ("تولد هوس‌های سیال")، خوان میرو ("زن نشسته ۲") و پابلو پیکاسو ("شاعر، در ساحل")؛ از دیگر کشورهای اروپایی، کنستانتین برانکوشی
از دیگر کشورهای اروپایی، کنستانتین برانکوشی (شامل مجسمه‌ای از مجموعه "پرنده در فضا")، مکس ارنست ("بوسه، لباس عروس")، آلبرتو جاکومتی ("زنی با گلویش بریده شده، زنی در حال راه رفتن")، آرشیل گورکی ("بدون عنوان")، واسیلی کاندینسکی ("منظره با لکه‌های قرمز، شماره ۲، صلیب سفید")، پل کلی ("باغ جادویی")، رنه ماگریت ("امپراتوری نور") و پیت موندریان ("ترکیب شماره ۱ با خاکستری و قرمز ۱۹۳۸، ترکیب با قرمز ۱۹۳۹")؛ و از ایالات متحده، الکساندر کالدر ("طاق گلبرگ‌ها") و پولاک ("زن ماه، کیمیاگری"). در یکی از اتاق‌ها، موزه
("زن ماه، کیمیاگری"). در یکی از اتاق‌ها، موزه همچنین چند نقاشی از دختر پگی، پگین ویل گوگنهایم را به نمایش گذاشته است. علاوه بر مجموعه دائمی، موزه ۲۶ اثر را به صورت امانت بلندمدت از مجموعه جیانی متیولی در خود جای داده است، از جمله تصاویری از فوتوریسم ایتالیایی از هنرمندانی از جمله اومبرتو بوچونی ("ماتریا"، "پویایی یک دوچرخه‌سوار")، کارلو کارا ("تظاهرات مداخله‌گرایانه") ، لوئیجی روسولو ("استحکام مه") و سورینی ("رقصنده آبی") و همچنین آثاری از جاکومو بالا، فورتوناتو دپرو، اوتونه روزای، ماریو سیرونی و آردنگو
دپرو، اوتونه روزای، ماریو سیرونی و آردنگو سوفیچی. در سال ۲۰۱۲، موزه ۸۳ اثر از مجموعه رودولف و هانلور شولهوف دریافت کرد که گالری مخصوص به خود را در داخل ساختمان دارد. ساختمان و دوسالانه ونیز. این مجموعه در کاخ ونیه دی لئونی، که پگی گوگنهایم در سال ۱۹۴۹ خریداری کرد، نگهداری می‌شود اگرچه گاهی با یک ساختمان مدرن اشتباه گرفته می‌شود، این کاخ، کاخی مربوط به قرن هجدهم است که توسط معمار ونیزی، طراحی شده است. . این ساختمان ناتمام بود و ارتفاع غیرمعمولی در کانال بزرگ دارد. وب‌سایت موزه آن را اینگونه توصیف می‌کند:
دارد. وب‌سایت موزه آن را اینگونه توصیف می‌کند: این کاخ به مدت سی سال خانه پگی گوگنهایم بود. در سال ۱۹۵۱، کاخ، باغ آن که اکنون باغ مجسمه‌سازی ناشر نامیده می‌شود، و مجموعه هنری او از آوریل تا اکتبر برای بازدید عموم افتتاح شد. مجموعه او در کاخ در طول تابستان‌ها تا زمان مرگش در کامپوسامپیرو، شمال ایتالیا، در سال ۱۹۷۹ باز بود. او کاخ و مجموعه ۳۰۰ قطعه‌ای را در سال ۱۹۷۶ به بنیاد سلیمان آر. گوگنهایم اهدا کرده بود این بنیاد که در آن زمان تحت مدیریت پیتر لاوسون-جانستون بود، کنترل کاخ و مجموعه را در سال ۱۹۷۹ به دست
بود، کنترل کاخ و مجموعه را در سال ۱۹۷۹ به دست گرفت و مجموعه را در آوریل ۱۹۸۰ به عنوان مجموعه پگی گوگنهایم بازگشایی کرد. پس از آنکه بنیاد در سال ۱۹۷۹ کنترل ساختمان را به دست گرفت، گام‌هایی برای گسترش فضای گالری برداشت؛ تا سال ۱۹۸۵، «تمام اتاق‌های طبقه اصلی به گالری تبدیل شده بودند… نمای سنگی سفید ایستریایی و تراس کانال منحصر به فرد مرمت شده بودند» و یک بال طاق‌دار بیرون‌زده به نام بارچسا توسط معمار جورجیو بلاویتس بازسازی شده بود. از سال ۱۹۸۵، موزه در تمام طول سال باز بوده است. در سال ۱۹۹۳، آپارتمان‌های