payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قرار دادن تاک به کاهش فتوسنتز - و در نتیجه، کاهش رسیدن انگور به دلیل نیاز به قندهای تولید شده توسط فتوسنتز برای رشد انگور - کمک می‌کند، ممکن است تاکی که تحت فشار قرار گرفته و عملکرد بالایی دارد، فقط انگورهای نارس زیادی تولید کند. یکی دیگر از موارد مورد توجه برای مطالعه، تأثیر بالقوه بر روی گونه‌های انگور سفید است که متخصصان انگور و تاکستان‌شناسی مانند کورنلیوس ون لیوون و کاترین پیروت دس گاچون معتقدند که گونه‌های انگور سفید حتی در صورت مواجهه با انواع خفیف تنش آبی، برخی از ویژگی‌های معطر خود را از دست
تنش آبی، برخی از ویژگی‌های معطر خود را از دست می‌دهند. خشک کردن جزئی ناحیه ریشه. یکی از تکنیک‌های آبیاری که به عنوان خشک کردن جزئی ریشه (یا PRD) شناخته می‌شود، شامل «فریب دادن» درخت انگور به این فکر است که در حال تحمل تنش آبی است، در حالی که در واقع آب کافی دریافت می‌کند. این کار با آبیاری قطره‌ای متناوب انجام می‌شود، به طوری که فقط یک طرف تاک انگور در یک زمان آب دریافت می‌کند. ریشه‌های سمت خشک تاک، اسید آبسیزیک تولید می‌کنند که برخی از پاسخ‌های فیزیولوژیکی تاک به تنش آبی را تحریک می‌کند - کاهش رشد شاخه،
تاک به تنش آبی را تحریک می‌کند - کاهش رشد شاخه، اندازه کوچک‌تر حبه‌ها و غیره. اما از آنجا که تاک هنوز از سمت دیگر آب دریافت می‌کند، تنش آنقدر شدید نمی‌شود که عملکردهای حیاتی مانند فتوسنتز را مختل کند. نشان داده شده است که خشک کردن جزئی ریشه، راندمان مصرف آب تاک را به‌طور قابل توجهی افزایش می‌دهد. اگرچه نشان داده شده است که PRD سطح برگ را کمی کاهش می‌دهد، اما این موضوع عموماً مشکلی ایجاد نمی‌کند زیرا عملکرد کلی تحت تأثیر قرار نمی‌گیرد. انتقاد و مسائل زیست‌محیطی. شیوه آبیاری سهم خود را از انتقادها و
زیست‌محیطی. شیوه آبیاری سهم خود را از انتقادها و نگرانی‌های زیست‌محیطی دارد. در بسیاری از مناطق شراب‌خیز اروپا، این عمل ممنوع است، زیرا اعتقاد بر این است که آبیاری می‌تواند برای تولید شراب باکیفیت مضر باشد. با این حال، در اوایل قرن بیست و یکم، برخی از کشورهای اروپایی قوانین آبیاری خود را تسهیل کرده یا این موضوع را دوباره ارزیابی کرده‌اند. از میان انتقاداتی که به آبیاری وارد می‌شود، رایج‌ترین آنها این است که این روش، جلوه طبیعی "خاک" در زمین و همچنین ویژگی‌های منحصر به فردی که با تنوع محصولات قدیمی همراه
منحصر به فردی که با تنوع محصولات قدیمی همراه است را مختل می‌کند. در مناطقی که آبیاری انجام نمی‌شود، کیفیت و سبک شراب‌ها می‌تواند بسته به شرایط آب و هوایی و میزان بارندگی، از یک محصول به محصول دیگر به طرز چشمگیری متفاوت باشد. سهم آبیاری در جهانی شدن گسترده‌تر شراب به عنوان ترویج همگن‌سازی یا «استانداردسازی» شراب مورد انتقاد قرار گرفته است. کاربردهای دیگر سیستم‌های آبیاری. علاوه بر تأمین آب برای رشد و نمو گیاه، سیستم‌های آبیاری می‌توانند برای مقاصد جایگزین نیز مورد استفاده قرار گیرند. یکی از رایج‌ترین آنها،
مورد استفاده قرار گیرند. یکی از رایج‌ترین آنها، کاربرد دوگانه کود با آب در فرآیندی است که به عنوان کودآبیاری (fertigation) شناخته می‌شود. این روش که معمولاً در سیستم‌های آبیاری قطره‌ای استفاده می‌شود، به‌طور مشابه امکان کنترل دقیق میزان کود و مواد مغذی دریافتی هر بوته را فراهم می‌کند. یکی دیگر از کاربردهای جایگزین سیستم‌های آبیاری بارانی می‌تواند در زمان تهدید سرمای زمستان یا بهار باشد. وقتی دما به زیر ۳۲ درجه برسد درجه فارنهایت (۰ درجه سانتیگراد)، تاک در معرض خطر آسیب سرمازدگی است که نه تنها می‌تواند
در معرض خطر آسیب سرمازدگی است که نه تنها می‌تواند برداشت سال آینده را خراب کند، بلکه می‌تواند تاک را نیز از بین ببرد. یکی از اقدامات پیشگیرانه در برابر آسیب سرمازدگی، استفاده از سیستم آبیاری بارانی برای پوشاندن تاک‌ها با یک لایه محافظ از آب است که به یخ تبدیل می‌شود. این لایه یخ به عنوان عایق عمل می‌کند و مانع از پایین آمدن دمای داخلی تاک به زیر نقطه انجماد می‌شود.
ردپای رواناب، کل رواناب سطحی است که یک سایت در طول یک سال تولید می‌کند. طبق تعریف آژانس حفاظت محیط زیست ایالات متحده آمریکا (EPA) ، آب‌های سطحی «آب باران و برف ذوب‌شده‌ای است که از خیابان‌ها، چمن‌ها و سایر مکان‌ها جاری می‌شود». مناطق شهری با غلظت بالای سطوح غیرقابل نفوذ مانند ساختمان‌ها، جاده‌ها و مسیرهای ماشین‌رو، حجم زیادی از رواناب تولید می‌کنند که می‌تواند منجر به سیل، سرریز فاضلاب و کیفیت پایین آب شود. از آنجایی که خاک در مناطق شهری می‌تواند فشرده شود و نرخ نفوذ پایینی داشته باشد، رواناب سطحی تخمین زده
نرخ نفوذ پایینی داشته باشد، رواناب سطحی تخمین زده شده در ردپای رواناب نه تنها از سطوح غیرقابل نفوذ، بلکه از مناطق نفوذپذیر از جمله حیاط‌ها نیز می‌باشد. کل رواناب معیاری از سهم محل در مشکلات آب‌های سطحی در یک منطقه، به ویژه در مناطق شهری با سرریز فاضلاب است. تکمیل ردپای رواناب برای یک سایت به صاحب ملک این امکان را می‌دهد تا بفهمد کدام مناطق در سایت او بیشترین رواناب را تولید می‌کنند و چه سناریوهایی از راه‌حل‌های سبز آب‌های سطحی مانند بشکه‌های باران و باغ‌های بارانی در کاهش این رواناب و هزینه‌های آن برای
بارانی در کاهش این رواناب و هزینه‌های آن برای جامعه مؤثرتر هستند. اهمیت. ردپای رواناب، معادل ردپای کربن/انرژی در آب‌های سطحی است. وقتی صاحبان خانه یا مشاغل، ممیزی انرژی یا ردپای کربن را انجام می‌دهند، متوجه می‌شوند که چگونه انرژی مصرف می‌کنند و یادمی‌گیرند که چگونه می‌توان این مصرف را از طریق اقدامات بهره‌وری انرژی کاهش داد. به همین ترتیب، ردپای رواناب به افراد این امکان را می‌دهد که رواناب سالانه پایه خود را محاسبه کرده و تأثیر راه‌حل‌های ایده‌آل سبز برای آب‌های سطحی را برای سایت خود ارزیابی کنند. از زمان
سطحی را برای سایت خود ارزیابی کنند. از زمان تصویب قانون آب پاک در سال ۱۹۷۲، سازمان حفاظت محیط زیست (EPA) مسائل مربوط به آب‌های سطحی در مناطق شهری را رصد و تنظیم کرده است. شهرداری‌های سراسر ایالات متحده اکنون موظفند سیستم‌های بهداشتی و آب‌های سطحی را برای برآورده کردن الزامات EPA ارتقا دهند. کل هزینه این ارتقاءها در سراسر ایالات متحده از ۳۰۰۰ میلیارد دلار فراتر رفته است. رواناب آب‌های سطحی از هر ملک در یک منطقه می‌تواند به مشکلات کلی آب‌های سطحی از جمله سرریز شدن و آلودگی آب کمک کند. رواناب آب‌های سطحی،
شدن و آلودگی آب کمک کند. رواناب آب‌های سطحی، آلودگی غیر نقطه‌ای را به همراه دارد که یکی از دلایل اصلی مشکلات کیفیت آب است. با تکمیل یک طرح پایش رواناب، صاحبان خانه و مشاغل می‌توانند در نظر بگیرند که چگونه راه‌حل‌های سبز آب‌های سطحی می‌توانند رواناب را در محل کاهش دهند. راه‌حل‌های سبز آب‌های سطحی (که زیرساخت سبز نیز نامیده می‌شوند) از «پوشش گیاهی، خاک و فرآیندهای طبیعی برای مدیریت آب و ایجاد محیط‌های شهری سالم‌تر استفاده می‌کنند. در مقیاس یک شهر یا شهرستان، زیرساخت سبز به مجموعه‌ای از مناطق طبیعی اشاره دارد
سبز به مجموعه‌ای از مناطق طبیعی اشاره دارد که زیستگاه، حفاظت در برابر سیل، هوای پاک‌تر و آب پاک‌تری را فراهم می‌کند. در مقیاس یک محله یا محل، زیرساخت سبز به سیستم‌های مدیریت آب‌های سطحی اشاره دارد که با جذب و ذخیره آب، از طبیعت تقلید می‌کنند.» راهکارهای سبز برای مقابله با آب‌های سطحی شامل بیوسوال‌ها (باغ‌های بارانی جهت‌دار)، مخازن آب، سقف‌های سبز، سنگفرش‌های نفوذپذیر، بشکه‌های باران و باغ‌های بارانی می‌شود. طبق گزارش EPA، راهکارهای سبز در محل برای مدیریت آب‌های سطحی یا توسعه‌های کم‌اثر (LID) می‌توانند
آب‌های سطحی یا توسعه‌های کم‌اثر (LID) می‌توانند رواناب و ارتقاء زیرساخت‌های پرهزینه آب‌های سطحی/فاضلاب را به میزان قابل توجهی کاهش دهند. راه‌حل‌های سبز برای مدیریت آب‌های سطحی همچنین می‌توانند مصرف انرژی را کاهش دهند. تصفیه و پمپاژ آب یک فعالیت انرژی‌بر است. طبق گزارش شبکه رودخانه‌ها، ایالات متحده سالانه حداقل ۵۲۱ میلیون مگاوات ساعت برای مصارف مرتبط با آب مصرف می‌کند که معادل ۱۳٪ از مصرف برق کشور است آب آشامیدنی باید تصفیه و سپس به مصرف‌کننده پمپ شود. فاضلاب قبل از تخلیه تصفیه می‌شود. در مناطقی که
فاضلاب قبل از تخلیه تصفیه می‌شود. در مناطقی که سیستم‌های فاضلاب ترکیبی یا سیستم‌های فاضلاب جداگانه قدیمی با جریان ورودی و نفوذ بالا دارند، آب‌های سطحی نیز در تصفیه‌خانه‌های فاضلاب تصفیه می‌شوند. با جمع‌آوری رواناب آب‌های سطحی در محل و در بشکه‌های آب باران و مخازن، می‌توان مصرف آب آشامیدنی برای آبیاری و تأثیر انرژی مربوطه را کاهش داد. کاهش رواناب حاصل از انواع راهکارهای سبز برای آب‌های سطحی، آب‌های سطحی که ممکن است در نهایت به تصفیه‌خانه فاضلاب در مناطقی با سیستم‌های فاضلاب ترکیبی یا فاضلاب‌های جداگانه
با سیستم‌های فاضلاب ترکیبی یا فاضلاب‌های جداگانه قدیمی برسند را کاهش می‌دهد. تکمیل ردپای رواناب. روش‌های متعددی برای تکمیل ردپای رواناب وجود دارد. ساده‌ترین روش‌ها شامل استفاده از ضریب رواناب است که طبق گفته هیئت کنترل منابع آب ایالت کالیفرنیا «یک ضریب بدون بعد است که میزان رواناب را به میزان بارندگی دریافتی مرتبط می‌کند. این ضریب برای مناطقی با نفوذ کم و رواناب زیاد (پیاده‌رو، شیب تند) مقدار بیشتری و برای مناطق نفوذپذیر و دارای پوشش گیاهی خوب (جنگل، زمین مسطح) مقدار کمتری دارد.» ضرایب رواناب برای انواع
مسطح) مقدار کمتری دارد.» ضرایب رواناب برای انواع مختلف سطوح در یک سایت را می‌توان در مساحت هر سطح به همراه بارندگی سالانه ضرب کرد تا یک ردپای تقریبی رواناب ایجاد شود. اگر ضریب رواناب و مساحت راهکارهای سبز پیشنهادی برای آب‌های سطحی مانند باغ‌های بارانی و جوی‌های زیستی برای محل مشخص باشد، می‌توان میزان کاهش رواناب کلی ناشی از این بهبودها را تخمین زد. ابزارهای دقیق‌تری برای اندازه‌گیری ردپای رواناب وجود دارد. با استفاده از مدل‌سازی کامپیوتری و داده‌های دقیق آب و هوایی، می‌توان ردپای پیچیده رواناب را آسان کرد.
و هوایی، می‌توان ردپای پیچیده رواناب را آسان کرد. میزان آلودگی در رواناب آب‌های سطحی را می‌توان تخمین زد و اثرات ترکیبی از راه‌حل‌های سبز آب‌های سطحی را می‌توان ارزیابی کرد. انجمن رودخانه جیمز در ویرجینیای مرکزی ابزاری آنلاین ارائه می‌دهد که در آن مالکان املاک در حوزه آبخیز رودخانه جیمز می‌توانند گزارش آلودگی رواناب مختص به محل را تهیه کنند. MyRunoff.org یک محاسبه‌گر آنلاین ردپای رواناب را برای مالکان املاک در سراسر ایالات متحده فراهم می‌کند تا رواناب پایه خود و میزان کاهش آن را از سناریوهای مختلف بشکه‌های
و میزان کاهش آن را از سناریوهای مختلف بشکه‌های باران و باغ‌های باران تخمین بزنند. سازمان حفاظت محیط زیست آمریکا (EPA) در ژوئیه ۲۰۱۳، ابزار محاسبه‌گر ملی آب‌های سطحی را راه‌اندازی کرد که یک برنامه دسکتاپ برای ویندوز است و به کاربران امکان می‌دهد تا تأثیر سالانه طیف وسیعی از راه‌حل‌های سبز آب‌های سطحی را مدل‌سازی کنند.
اکبر مطلبی‌زاده (۱ مرداد ۱۳۴۲ – ۲۳ خرداد ۱۴۰۴) عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی و مدرس فیزیک دانشگاه آزاد اسلامی یزد بود که در ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ در جریان حملات خرداد ۱۴۰۴ اسرائیل به ایران کشته شد. او سال‌ها به عنوان رئیس گروه شهید کریمی فعالیت داشت که یکی از زیرمجموعه‌های سازمان پژوهش‌های نوین دفاعی به‌شمار می‌رود. وزارت خزانه‌داری آمریکا او را در ماه مارس ۲۰۱۹ تحریم کرده بود. طبق اعلام این وزارت، او در حوزه‌هایی مانند تحقیقات مربوط به سامانه‌های تسلیحاتی، مواد منفجره و آزمایش‌های شوک و انفجار فعالیت داشته است
منفجره و آزمایش‌های شوک و انفجار فعالیت داشته است و در گروه شهید کریمی بر اجرای پروژه‌هایی با کاربرد نظامی نظارت می‌کرد و به عنوان مشاور شخصی محسن فخری‌زاده، رئیس وقت سازمان پژوهش‌های نوین دفاعی فعالیت می‌کرده است.
فرهنگ پنجابی از زندگی در کنار پنج رود منطقه پنجاب برگرفته شده، به‌گونه‌ای که کشاورزی بنیاد آن است و خود کلمه «پنجاب» نیز که از زبان فارسی گرفته شده به‌معنای «پنج آب» است، و جایگاه اجتماعی افراد در این منطقه بر اساس مالکیت زمین شکل گرفته است. به‌علت موقعیت جغرافیایی‌اش در مسیر حمله‌ها، مردم پنجاب سنت جنگ‌جویی دارند و «عزت» یا شرافت اجتماعی در این فرهنگ اهمیت ویژه‌ای دارد. موسیقی و رقص‌های پنجابی مانند بهنگرا و گیدا که از موسیقی سنتی با ضرباهنگ‌های مدرن ساخته می‌شوند، امروز جهانی شده‌اند و نماد هویت و شادی
می‌شوند، امروز جهانی شده‌اند و نماد هویت و شادی این فرهنگ هستند. منطقه پنجاب از دیرباز، حتی در دوران تمدن دره سند که به سده ۳۰ (پیش از میلاد) بازمی‌گردد، مسیر مهمی به‌سوی خاور نزدیک بوده است. کشاورزی ویژگی عمدهٔ اقتصادی پنجاب بوده و همین امر، بنیان فرهنگ پنجابی را شکل داده است. پنجاب به‌ویژه پس از انقلاب سبز در میانهٔ دهه‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰ میلادی، به‌عنوان منطقه‌ای کشاورزی بسیار مهم شناخته شد و به‌عنوان «سبد نان» در هر دو کشور هند و پاکستان توصیف شده است. افزون بر شهرت در زمینهٔ کشاورزی و تجارت، پنجاب
افزون بر شهرت در زمینهٔ کشاورزی و تجارت، پنجاب منطقه‌ای است که در طول قرون متمادی مورد تهاجم‌های خارجی بسیاری قرار گرفته و ازاین‌رو، سابقه‌ای طولانی در زمینهٔ جنگ‌آوری دارد؛ چراکه در مسیر اصلی یورش‌ها از شمال غربی جنوب آسیا قرار دارد، که این موقعیت جغرافیایی مردم منطقه را به شیوهٔ زندگی مبتنی بر دفاع و جنگ برای پاسداری از سرزمینشان واداشته است. فرهنگ جنگ‌جویی به‌طور معمول ارزش‌های مربوط به شرافت جامعه را که نزد پنجابی‌ها بسیار ارجمند است، برجسته می‌کند. موسیقی. "بانگرای مردمی پنجابی" یکی از گونه‌های هنری
"بانگرای مردمی پنجابی" یکی از گونه‌های هنری موسیقی پنجابی است که در غرب جهان بیش‌ازپیش شنیده می‌شود و در حال تبدیل‌شدن به سبکی محبوب و جریان اصلی است. موسیقی پنجابی توسط موسیقی‌دانان غربی به شیوه‌های گوناگون به‌کار گرفته می‌شود، از جمله آمیختن آن با آهنگ‌های دیگر برای ساخت قطعات برندهٔ جوایز. موسیقی صوفیانه و قوالی که بیشتر در ایالت پنجاب رایج‌اند، از دیگر گونه‌های مهم موسیقی در منطقهٔ پنجاب هستند. تاریخچهٔ موسیقی نوین موسیقی پنجابی در سدهٔ بیستم دچار دگرگونی شد، چراکه تحت تأثیر ژانرهای موسیقی غربی از جمله
شد، چراکه تحت تأثیر ژانرهای موسیقی غربی از جمله پاپ، راک و هیپ‌هاپ قرار گرفت. در نتیجه، سبک جدیدی از موسیقی پنجابی پدید آمد که ضرباهنگ‌ها و شیوه‌های امروزی تولید موسیقی را با سازها و نغمه‌های سنتی درآمیخت. گورداس مان از پیشگامان صحنهٔ موسیقی نوین پنجابی بود که در دههٔ ۱۹۸۰ با ترانه‌هایی چون «چالا» و «ماملا گدبد هی» به شهرت رسید. موسیقی او آمیخته‌ای از نغمه‌های بومی پنجابی با فنون نوین ضبط و تولید بود و در اشعارش به مسائل اجتماعی مانند سوءمصرف مواد، فقر و فساد دولتی می‌پرداخت. رقص. رقص‌های پنجابی یا توسط
فساد دولتی می‌پرداخت. رقص. رقص‌های پنجابی یا توسط مردان یا توسط زنان انجام می‌گیرند. این رقص‌ها از نوع انفرادی یا گروهی هستند و گاه با سازهای سنتی همراه می‌شوند. بهنگرا از مشهورترین رقص‌هایی است که در پنجاب پدید آمد و در آغاز توسط کشاورزان در فصل برداشت اجرا می‌شد. آنان در هنگام انجام کارهای کشاورزی، هم‌زمان حرکات بهنگرا را انجام می‌دادند. این کار سبب می‌شد که فعالیت‌های دشوارشان را با نشاط انجام دهند. سال‌ها کشاورزان از بهنگرا برای نمایش حس کامیابی و خوش‌آمدگویی به فصل برداشت تازه استفاده می‌کردند.
خوش‌آمدگویی به فصل برداشت تازه استفاده می‌کردند. بهنگرای سنتی به‌شکل حلقه‌ای انجام می‌شود و دارای گام‌ها و حرکات خاص خود است. امروزه این رقص نه‌فقط در فصل برداشت، بلکه در مناسبت‌های دیگر نیز اجرا می‌شود. گیدا نیز یکی از رقص‌های معروف پنجاب است. این رقص ویژهٔ زنان است و پیشینه‌ای هزاران‌ساله دارد، که نمودگر زیبایی و زنانگی دانسته می‌شود. هنر. نقاشی در پنجاب در دوران حکومت ایلتتمش از دودمان خلجی توسعه یافت، زیرا وی از این هنر پشتیبانی می‌کرد. این موضوع در اثر تاریخی "تاریخ فیروزشاهی" نیز آمده است. هنر سیک،
تاریخی "تاریخ فیروزشاهی" نیز آمده است. هنر سیک، از جمله نقاشی سیک، عمدتاً از سنت‌های هنری پنجاب نشئت گرفته است. بی.ان. گوسوامی بیان می‌کند که نقاشی در پنجاب به سدهٔ شانزدهم بازمی‌گردد و در نیمهٔ نخست سدهٔ هجدهم تحت تأثیر مکتب مغولان قرار گرفت. تا آغاز سدهٔ نوزدهم، فعالیت‌های نقاشی سیک‌های پنجابی بیشتر محدود به نقاشی‌های دیواری در مکان‌های مذهبی بود. در ایالت‌های تپه‌ای پنجاب، نقاشی‌های مینیاتور با صحنه‌ها و مضامین دینی هندویی محبوبیت زیادی داشتند. میان سال‌های ۱۸۱۰ تا ۱۸۳۰، سیک‌ها سفارش‌هایی برای نقاشی از
۱۸۱۰ تا ۱۸۳۰، سیک‌ها سفارش‌هایی برای نقاشی از مضامین و شخصیت‌های سیک، به‌ویژه شاهزادگان و اشراف، به هنرمندان کوهستانی دادند. پس از افزایش ارتباط سیک‌ها با اروپاییان پس از سال ۱۸۳۰، تأثیر هنر اروپایی بر هنر سیک‌های پنجابی جایگزین شیوه‌های قبلی شد. از دل این تعامل، سبک پنجابی از سبک کمپانی پدید آمد. به‌این‌ترتیب، نقاشی‌های مینیاتوری سنتی با تأثیرات سبک کمپانی اروپایی جایگزین شدند. هنرمندان لاهوری و امریتسری نیز به‌تدریج رنگ گواش را رها کرده و به آبرنگ روی آوردند. در سال‌های ۱۸۳۸ تا ۱۸۳۹، یک بازدیدکنندهٔ
آوردند. در سال‌های ۱۸۳۸ تا ۱۸۳۹، یک بازدیدکنندهٔ بریتانیایی هنرمندان محلی پنجابی را برای نقاشی دربارهٔ اقشار مختلف شمال هند به‌کار گرفت و این آثار در قالب یک آلبوم گردآوری شدند. در این نقاشی‌های سفارشی، تصویرهایی از اشراف و نظامیان سیک ثبت شد. برخی اروپاییان مانند ژان-فرانسوا آلار در دربار لاهور استخدام شدند و از هنر محلی حمایت کردند. از هنرمندان اروپایی اثرگذار بر هنر سیک می‌توان به جی.تی. وین (۱۸۳۷)، ویلیام جی. آزبورن (۱۸۳۸)، امیلی ادن (۱۸۳۸) و آگوست شوفت (۱۸۴۱) اشاره کرد. کتاب مصور ادن با عنوان "تصاویر
(۱۸۴۱) اشاره کرد. کتاب مصور ادن با عنوان "تصاویر شاهزادگان و مردم هند" بسیار موفق بود و نسخه‌های زیادی از آن به پنجاب رسید و بر سبک کمپانی در هنر پنجابی تأثیر گذاشت. شوفت بیش از یک سال در پنجاب ماند و صحنه‌ها و موضوعات محلی را نقاشی کرد. در جریان جنگ‌های انگلیس و سیک، بسیاری از افسران و سربازان انگلیسی که به پنجاب رفتند، خود هنرمند بودند. یکی از آنان Henry Lawrence بود که ساکنان محلی را نقاشی می‌کرد. بسیاری از هنرمندان هندی پیرو سبک کمپانی نیز برای نقاشی موضوعات پنجابی استخدام شدند. پس از الحاق امپراتوری
پنجابی استخدام شدند. پس از الحاق امپراتوری سیک در سال ۱۸۴۹، نقاشان پنجابی با سبک کمپانی آثار هنری برای گردشگران اروپایی می‌ساختند. این نقاشی‌ها بیشتر شامل «فرمان‌روایان، قهرمانان، مشاغل و پوشاک سیک» بودند. نقاشی دیواری. نقاشی دیواری (از جمله فرسکو) در پنجاب جایگاه ویژه‌ای دارد و موضوعات متنوعی را دربرمی‌گیرد. نقاشی‌های دیواری پنجابی با مینیاتورها تفاوت دارند، زیرا در دسترس عموم مردم قرار می‌گیرند، در حالی‌که مینیاتورها بیشتر در اختیار طبقات بالا بوده‌اند. از آن‌جا که دیوارنگاره‌ها برای همگان قابل دیدن
از آن‌جا که دیوارنگاره‌ها برای همگان قابل دیدن بودند، مضامین آن‌ها به‌گونه‌ای انتخاب می‌شد که برای عموم قابل درک باشند و نیاز به دانش ویژه‌ای نداشته باشند. این نقاشی‌ها می‌توانند موضوعات دینی یا دنیوی داشته باشند. موضوعات مذهبی. نقاشی‌های دیواری مذهبی اغلب در زیارت‌گاه‌ها مانند معابد هندو و سیک دیده می‌شوند. صحنه‌هایی از اسطوره‌شناسی هندو، مانند بخش‌هایی از "مهابارته" (مثلاً صحنهٔ پرده‌برداری از دراوپادی) معمول‌اند. نقاشی‌های دیواری مذهبی که زنان را نمایش می‌دهند اغلب بر پایهٔ شاکتی‌پرستی هستند. در این
می‌دهند اغلب بر پایهٔ شاکتی‌پرستی هستند. در این آثار، خدای مؤنث ("شاکتی") برای جنگ با نیروهای اهریمنی (مانند دیوها همچون "مهیش‌اسورا" یا "شومبه" و "نیشومبه") مجسم شده است. این صحنه‌ها بیشتر برگرفته از "پورانه مارکاندهیه" هستند که بر پرستش شاکتی به‌عنوان مادر الهی تأکید دارد. در برخی از این نقاشی‌ها، صحنه‌هایی از "پورانه بهاگاوتا" دیده می‌شود؛ مانند تصویر رادا در کنار گوپی‌ها. کریشنا نیز اغلب در کنار گوپی‌ها نقاشی می‌شود؛ گاهی او را در حال نواختن فلوت نشان می‌دهند که گوپی‌ها اطرافش رقص "راسلیلا" را اجرا
می‌دهند که گوپی‌ها اطرافش رقص "راسلیلا" را اجرا می‌کنند یا صحنه‌ای که لباس گوپی‌ها را می‌دزدد ("چیرا-هارانا")، به تصویر کشیده می‌شود. افزون بر موضوعات هندویی، در نقاشی‌های دیواری پنجابی، صحنه‌هایی از تاریخ آیین سیک، از جمله گوروهای آیین سیک، شهیدان، و شخصیت‌های مذهبی مانند "بهاگات‌ها" نیز به چشم می‌خورد. مضامین غیرمذهبی. در میان نقاشی‌های دیواری با مضامین غیرمذهبی، صحنه‌هایی از افسانه‌های کهن پنجابی مانند "هیر و رنجها"، "میرزا و صاحبان"، "سوهنی و مهیوال"، "ساسی و پنّو"، "لیلی و مجنون"، "راجا راسالو" و دیگر
و پنّو"، "لیلی و مجنون"، "راجا راسالو" و دیگر اسطوره‌ها بسیار رایج است. بسیاری از این داستان‌ها برگرفته از ادبیات شفاهی و داستان‌های حماسی هستند، از جمله افسانه‌های "شاه بهرام" و "حسن بانو". همچنین نقاشی‌هایی بر اساس تصنیف‌های محلی مانند "پوران بهاگت" وجود دارد. از دیگر موضوعات می‌توان به نقاشی‌هایی بر اساس داستان‌های عاشقانهٔ زنان در ادبیات آشتا ناییکا (هشت قهرمان زن) اشاره کرد. افزون بر این، برخی نقاشی‌ها نیز برگرفته از منظومهٔ "سات سایی" اثر بیهاری هستند. چهره‌هایی مانند رانی جندان نیز در این نقاشی‌ها
چهره‌هایی مانند رانی جندان نیز در این نقاشی‌ها دیده می‌شوند. در بسیاری از نقاشی‌های دیواری پنجابی، زنان در حال انجام کارهایی چون غذا دادن به طوطی، طاووس یا آهوان، نوازش حیوانات خانگی، یا نوشتن نامه‌های عاشقانه نمایش داده شده‌اند. گرچه کمتر آشکار نمایش داده می‌شوند، اما نقاشی‌های دیواری با مضامین جنسی و اروتیک نیز وجود داشته‌اند. رسم رایجی بود که دیوار کاخ‌های اسلامی و هندو با صحنه‌های اروتیک تزئین می‌شد. در دوران امپراتوری سیک، شاهزادگان و اشراف سیک اقامتگاه‌های خود را با چنین نقاشی‌هایی زینت می‌دادند.
خود را با چنین نقاشی‌هایی زینت می‌دادند. ژنرال پائولو آویتابیله در اقامتگاه خصوصی‌اش، تصاویری از دختران رقصنده با لباس‌های باز و خدایان هندی در حال معاشقه را نقاشی کرده بود. در کاخ "رانی محل" از ایالت نبهای پیشین، نقاشی‌هایی از زوج‌هایی در حالت‌های گوناگون هم‌آغوشی، در فضاها و حالت‌های احساسی مختلف، بر پایهٔ رسالهٔ "کوکا شاسترا" وجود دارد. با این حال، باید توجه داشت که این نقاشی‌های اروتیک عمدتاً محدود به فضاهایی بودند که طبقات بالای جامعهٔ پنجابی در آن رفت‌وآمد داشتند. ازدواج‌ها. سنت‌ها و آیین‌های ازدواج
داشتند. ازدواج‌ها. سنت‌ها و آیین‌های ازدواج در پنجاب به‌طور سنتی به زبان پنجابی برگزار می‌شوند و بازتابی از فرهنگ غنی پنجابی هستند. اگرچه مراسم دینی ازدواج در میان مسلمانان، هندوها، سیک‌ها، جین‌ها، بودایی‌ها و مسیحیان ممکن است به زبان‌هایی چون زبان عربی، زبان اردو، زبان پنجابی، زبان سانسکریت، زبان هندی یا زبان پالی و توسط قاضی، پاندیت، گرانتی یا کشیش برگزار شود، اما آیین‌ها، آوازها، رقص‌ها، خوراکی‌ها و پوشاک در آن‌ها شباهت‌های بسیاری دارند. سنت ازدواج پنجابی آیین‌ها و مراحل گوناگونی دارد که در ایالت پنجاب
آیین‌ها و مراحل گوناگونی دارد که در ایالت پنجاب (پاکستان) و ایالت پنجاب (هند) در گذر زمان دگرگون و توسعه یافته‌اند. خوراک. خوراک محلی پنجاب به‌شدت تحت‌تأثیر سبک زندگی کشاورزی است، که از دوران تمدن دره سند تاکنون پایدار مانده است. خوراک‌هایی مشابه مرغ تنوری احتمالاً در تمدن دره سند و عصر برنز تاریخ هند وجود داشته‌اند. باستان‌شناس پروفسور واسانت شینده معتقد است قدیمی‌ترین شواهد از غذایی مانند مرغ تنوری در تمدن هاراپا یافت شده و قدمت آن به ۳۰۰۰ پیش از میلاد بازمی‌گردد. گروه پژوهشی او اجاق‌هایی را در سایت‌های
گروه پژوهشی او اجاق‌هایی را در سایت‌های هاراپایی کشف کرده‌اند که به تنورهای امروزی پنجاب شباهت دارند و بقایای سوختهٔ استخوان‌های مرغ نیز پیدا شده است. خانه‌های هاراپایی اجاق‌هایی به‌شکل کلید داشتند با ستون‌های مرکزی که برای پخت گوشت و نان به‌کار می‌رفتند. در سوشروتا سمهیتا نیز به پخت گوشت در اجاق (کاندو) پس از خواباندن در ادویه‌هایی چون پودر خردل سیاه و دیگر چاشنی‌های معطر اشاره شده است. احمد (۲۰۱۴) می‌گوید که ساختارهای اجاق در هاراپا احتمالاً شبیه به تنورهای امروزی پنجاب کار می‌کردند. برنج باسماتی گونهٔ
امروزی پنجاب کار می‌کردند. برنج باسماتی گونهٔ بومی پنجاب است و انواع خوراک‌های گوشتی و گیاهی بر پایهٔ آن پدید آمده‌اند. زبان و ادبیات. زبان پنجابی در هند با الفبای گرمکهی و در پاکستان با الفبای شاه‌مکهی پنجابی نوشته می‌شود. حدود ۱۳۰ میلیون نفر به این زبان سخن می‌گویند. نخستین نوشته‌های پنجابی به دوران ناته یوگی‌ها در سده‌های ۹ تا ۱۴ میلادی بازمی‌گردد. در آن متون، خدا با نام‌هایی چون «الَخ نیرنجن» یاد شده که هنوز در گفتار عامیانهٔ پنجابی رایج است. سنت ادبی پنجابی به‌طور رسمی با فریدالدین گنج شکر (۱۱۷۳–۱۲۶۶)
به‌طور رسمی با فریدالدین گنج شکر (۱۱۷۳–۱۲۶۶) آغاز می‌شود. در فاصلهٔ سدهٔ ۱۲ تا ۱۹ میلادی، شعر صوفیانه پنجابی با شاعرانی چون شاه حسین، سلطان باهو، شاه شرف، علی حیدر، بلّه شاه، صالح محمد صفوری، میان محمد بخش و خواجه غلام فرید شکوفا شد. برخلاف شاعران فارسی‌زبان که قالب غزل را ترجیح می‌دادند، شاعران صوفی پنجابی بیشتر در قالب کافی شعر می‌سرودند. شعر صوفیانهٔ پنجابی بر سایر سنت‌های ادبی این زبان نیز تأثیر گذاشت، از جمله قصه پنجابی، که نوعی داستان عاشقانه-تراژیک است و از منابع هندی، فارسی و قرآنی الهام گرفته است.
و از منابع هندی، فارسی و قرآنی الهام گرفته است. "هیر و رنجها" سرودهٔ وارث شاه (۱۷۰۶–۱۷۹۸) از معروف‌ترین این قصه‌هاست. دیگر قصه‌های محبوب عبارت‌اند از "سوهنی و مهیوال" از فضل شاه، "میرزا و صاحبه" از حافظ برخودار، "ساسی و پنون" از هاشم شاه و "قصه پوران بهاگت" از قدریار. پوشاک. ؛ دستار دستار، که نوعی سربند افتخارآمیز است، به‌ویژه با آیین سیک پیوند دارد و بخشی مهم از فرهنگ پنجابی و سیک به‌شمار می‌آید. در میان سیک‌ها، دستار یکی از نشانه‌های اعتقادی است که بر برابری، شرافت، احترام‌به‌نفس، شجاعت، معنویت و دینداری
شرافت، احترام‌به‌نفس، شجاعت، معنویت و دینداری دلالت دارد. خالصه—زن و مرد—که به پنج کاف پایبندند، برای پوشاندن موی بلند و دست‌نخورده خود، دستار بر سر می‌گذارند. این سربند بخشی مهم از هویت منحصربه‌فرد سیک‌هاست. پس از آنکه گورو تیغ بهادر، نهمین گوروی سیک، به‌دستور اورنگ‌زیب در امپراتوری گورکانی اعدام شد، گورو گوبیند سینگ، گوروی دهم، خالصه (سیک) را بنیان نهاد و پنج نماد ایمان (از جمله موی بلند) را به پیروان داد که دستار برای پوشاندن آن است. پیش از [[آیین سیک]، تنها پادشاهان و اشراف از عمامه استفاده می‌کردند،
تنها پادشاهان و اشراف از عمامه استفاده می‌کردند، اما گوروهای سیک آن را برای نشان‌دادن برابری و اقتدار عمومی پذیرفتند. ؛ لباس پنجابی (شلوار قمیص) [[File:Punjabi Traditional Fashion - Cultural Night - Wiki Conference India - CGC - Mohali 2016-08-05 7370.JPG|thumb|پوشاک سنتی پنجابی در هند]] لباس سنتی مردم پنجاب شامل دو بخش اصلی است: "قمیص" (بالاپوش) و "شلوار" (زیرپوش). شلوارها معمولاً در کمر گشاد و در پایین تنگ‌اند و با بند یا کش نگه داشته می‌شوند و در کمر چین‌دار می‌شوند. قمیص، پیراهنی بلند یا تونیک است که
می‌شوند. قمیص، پیراهنی بلند یا تونیک است که از پهلوها در پایین چاک دارد (به آن "چاک" گفته می‌شود)، که آزادی حرکت را بیشتر می‌کند. قمیص معمولاً صاف و راسته دوخته می‌شود. امروزه برش‌های آن تحت‌تأثیر سبک اروپایی قرار گرفته‌اند. این ترکیب گاهی با نام «شلوار-قمیص»، «دست لباس»، یا «لباس پنجابی» نیز شناخته می‌شود. شلوار-قمیص به‌طور گسترده‌ای در پاکستان و میان زنان در سراسر [[آسیای جنوبی]] پوشیده می‌شود. زنان هنگام پوشیدن این لباس، معمولاً یک روسری بلند یا [[دوپتا]] بر سر یا گردن می‌اندازند که هم نشانهٔ [[حجاب
بر سر یا گردن می‌اندازند که هم نشانهٔ [[حجاب اسلامی]] است، هم نشانهٔ احترام در [[فرهنگ سیک]] و [[فرهنگ هندو]]. امروزه گونه‌های جدیدتری از این لباس پدید آمده‌اند؛ مانند شلوارهای کمرباریک با قمیص‌های کوتاه‌تر، چاک‌های بلندتر، یقه‌های بازتر و آستین‌های کوتاه یا بی‌آستین. جشن‌ها. [[مسلمانان پنجابی]] معمولاً [[تعطیلات اسلامی]] را گرامی می‌دارند. اما [[سیک‌ها]] و [[هندوهای پنجابی]] جشن‌هایی مانند [[لوهری]]، [[بَسانت]] و [[وایساخی]] را به‌عنوان جشن‌های فصلی برگزار می‌کنند. جشن‌های اسلامی پنجابی بر پایهٔ