payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بیستم کرد و یکی از اولین مطبوعات تجاری بود که به پروژه احیاء پیوست. در دهه ۱۹۸۰، پاندورا پرس، مسئول انتشار مطالعه اسپندر، مجموعه‌ای همراه از رمان‌های قرن هجدهم را که توسط زنان نوشته شده بود، منتشر کرد. اخیراً انتشارات برادویو شروع به انتشار آثار قرن هجدهم و نوزدهم کرده است، که بسیاری از آن‌ها تاکنون چاپ نشده بودند، و دانشگاه کنتاکی مجموعه‌ای از رمان‌های اولیه زنان را بازنشر کرده است. به گفته یکی از ویراستاران «اکثر زنان ما در کتاب‌های مرجع «استاندارد» حضور ندارند. علمی تخیلی. در دهه ۱۹۶۰، ژانر علمی تخیلی
ندارند. علمی تخیلی. در دهه ۱۹۶۰، ژانر علمی تخیلی هیجان‌گرایی خود را با نقدهای سیاسی و تکنولوژیک ترکیب کرد تا داستان علمی تخیلی فمینیستی تولید کند. با ظهور فمینیسم، زیر سؤال بردن نقش‌های زنان به بازی‌ای منصفانه برای این «ژانر خرابکارانه و گسترش‌دهنده ذهن» تبدیل شد. دو متن اولیه عبارتند از: "دست چپ تاریکی" اثر اورسولا لو گویین (۱۹۶۹) و "مردِ زن" اثر جوانا راس (۱۹۷۰). آن‌ها با ایجاد آرمان‌شهرهایی که جنسیت را از بین می‌برند، ماهیت اجتماعی نقش‌های جنسیتی را برجسته می‌کنند. هر دو نویسنده همچنین در نقد فمینیستی
می‌کنند. هر دو نویسنده همچنین در نقد فمینیستی از داستان‌های علمی تخیلی در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، در مقالات گردآوری‌شده در "زبان شب" (لو گویین، ۱۹۷۹) و "چگونه نوشتن زنان را سرکوب کنیم" (راس، ۱۹۸۳) پیشگام بودند. یکی دیگر از آثار مهم علمی-تخیلی فمینیستی، "خویشاوند" اثر اکتاویا باتلر است. فیلم‌های زنان. اصطلاح «سینمای زنان» معمولاً به کارهای کارگردانان زن اطلاق می‌شود. همچنین می‌تواند آثار زنان دیگر پشت دوربین مانند فیلم‌برداران و فیلم‌نامه‌نویسان را دربرگیرد. اگرچه مشارکت زنان تدوین‌گر، طراح صحنه و لباس و
اگرچه مشارکت زنان تدوین‌گر، طراح صحنه و لباس و طراحان تولید معمولاً به اندازه کافی برای توجیه اصطلاح «سینمای زنانه» تعیین‌کننده تلقی نمی‌شود، اما تأثیر زیادی بر تأثیر بصری هر فیلمی دارد. در فیلمی از فرهنگ عامیانه از کاترین هپبورن؛ فیلم "زن سال" (۱۹۴۲)، که گرچه فیلمی زنانه نیست، اما اشاره اولیه‌ای به «جنبش فمینیستی» دیده می‌شود. فیلم دیگری به نام «وقتی عصبانی است زیباست» که در سال ۲۰۱۴ منتشر شد، جزئیات جنبش آزادی زنان در ایالات متحده را با روایت‌های واقعی زنان درگیر نشان می‌دهد. موسیقی زنان. موسیقی زنان (یا
درگیر نشان می‌دهد. موسیقی زنان. موسیقی زنان (یا موسیقی زنانه یا موسیقی ویمین) برای زنان و دربارهٔ زنان است. این ژانر به‌عنوان بیانی موسیقایی از جنبش فمینیستی موج دوم و همچنین جنبش‌های کارگری، حقوق مدنی و صلح ظهور کرد. این جنبش توسط لزبین‌هایی مانند کریس ویلیامسون، مگ کریستین، و مارجی آدام، فعالان زن آفریقایی-آمریکایی مانند برنیس جانسون ریگون و گروهش «سوییت هانی در راک» و هالی نی‌یر فعال صلح آغاز شد. زنان دیگری مانند مدونا، سیندی لاپر و لیدی گاگا نیز امروز با شکستن موانع و اجازه دادن به هنرمندان از هر
با شکستن موانع و اجازه دادن به هنرمندان از هر طبقه‌ای، موسیقی فمینیستی را متحول کردند. موسیقی زنان همچنین به صنعت گسترده‌تر موسیقی زنان اشاره دارد که فراتر از هنرمندان اجراکننده است و شامل نوازندگان استودیویی، تهیه‌کنندگان، صدابرداران، تکنسین‌ها، طراحان جلد، توزیع‌کنندگان، مروجین و برگزارکنندگان جشنواره‌ها می‌شود که زن هستند. جنبش رایت گرررل. رایت گرررل یک جنبش پانک زیرزمینی فمینیستی است که در دهه ۱۹۹۰ آغاز شد و با فمینیسم موج سوم مرتبط است (گاهی به‌عنوان نقطه شروع آن دیده می‌شود). این بر اساس فلسفه «خودت
شروع آن دیده می‌شود). این بر اساس فلسفه «خودت انجام بده» ارزش‌های پانک بود. طرف‌داران رایت گرررل موضعی ضدشرکتی مبنی بر خودکفایی و اتکا به خود اتخاذ کردند. تأکید آن‌ها بر هویت جهانی زنانه و جدایی‌طلبی با فمینیسم موج دوم پیوند نزدیک‌تری نسبت به موج سوم دارد. گروه‌های رایت گرررل به موضوعاتی مانند تجاوز جنسی، سوءاستفاده خانگی، جنسیت و توانمندسازی زنان می‌پردازند. برخی از گروه‌های مرتبط با این جنبش عبارتند از بیکینی کیل، برات‌موبیل، اکسکیوز۱۷، فری کیتن، هیونز تو بتسی، هاگی بیر، ال۷ و تیم درش. رایت گرررل علاوه
بتسی، هاگی بیر، ال۷ و تیم درش. رایت گرررل علاوه بر یک صحنه موسیقی، یک خرده‌فرهنگ نیز هست. مج، اخلاق «خودت انجام بده»، هنر، کنش سیاسی و کنشگری بخشی از جنبش هستند. رایت گرررل جلساتی برگزار می‌کنند و از زنان در موسیقی حمایت کرده و ان‌ها سازماندهی می‌کنند. جنبش رایت گرررل از المپیا، واشینگتن و واشینگتن، دی.سی. در اوایل دهه ۱۹۹۰ سرچشمه گرفت. و به دنبال این بود که به زنان قدرت کنترل صدا و بیان هنری خود را بدهد. پورنوگرافی. جنگ‌های جنسی فمینیستی اصطلاحی است برای بحث‌های تند جنبش فمینیستی در اواخر دهه ۱۹۷۰ تا دهه
تند جنبش فمینیستی در اواخر دهه ۱۹۷۰ تا دهه ۱۹۸۰ در مورد مسائل مربوط به فمینیسم، جنسیت، بازنمایی جنسی، پورنوگرافی، سادومازوخیسم، نقش زنان ترنس در جامعه لزبین‌ها، و سایر موضوعات جنسی. مسائل مربوط به فمینیسم و پورنوگرافی، فمینیسم ضدپورنوگرافی را در برابر فمینیسم مثبت‌نگر جنسی قرار داد و بخش‌هایی از جنبش فمینیستی توسط این بحث‌ها تقسیم شد. کار جنسی و صنعت سکس. دیدگاه‌های فمینیستی در مورد کار جنسی و فحشا متفاوت است. حامیان فمینیست حقوق کارگران جنسی و جرم‌زدایی استدلال می‌کنند که حق زنان برای کنترل بدن و تمایلات
می‌کنند که حق زنان برای کنترل بدن و تمایلات جنسی خود شامل حق مشارکت در تجارت جنسی توافقی است. آن‌ها همچنین استدلال می‌کنند که جرم‌انگاری و انگ اجتماعی کار جنسی و کارگران جنسی، تنها به حاشیه راندن و قربانی شدن موجودی است که این کار را انجام می‌دهد. از سوی دیگر، مخالفان فمینیست فحشا استدلال می‌کنند که فحشا چنان با اجبار، قاچاق انسان، استثمار و خشونت در هم آمیخته است که در عمل از خود این اعمال قابل تفکیک نیست. آن‌ها همچنین استدلال می‌کنند که فحشا و سایر اشکال کار جنسی ذاتاً محصول مردسالاری و تبعیض جنسیتی است
کار جنسی ذاتاً محصول مردسالاری و تبعیض جنسیتی است و وجود حتی کار جنسی توافقی برای جامعه و به‌ویژه زنان مضر است. درحالی‌که فمینیست‌ها در تمام مواضع عموماً موافق هستند که جرم‌انگاری مستقیم زنان در روسپی‌گری باید پایان یابد، در مورد موضوعات دیگر دربارهٔ رویکردهای قانونی به تجارت جنسی، وضعیت کارگران جنسی، یا ماهیت کار جنسی، اتفاق نظر کمی وجود دارد یا اصلاً وجود ندارد.
رانجیتا (زاده ) بازیگر و سیاستمدار هندی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم بی‌عدالتی اشاره کرد. فیلم‌شناسی. فهرست برخی از فیلم‌هایی که رانجیتا در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته است:
رکا هریس (زاده ) بازیگر هندی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم علامت اشاره کرد. فیلم‌شناسی. فهرست برخی از فیلم‌هایی که رکا هریس در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته است:
ابراهیم گنانو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپارتاک ولادی‌قفقاز، باشگاه فوتبال شریف تیراسپول، و باشگاه فوتبال میتیلند اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال بورکینافاسو و بورکینافاسو بازی کرده است.
ژان-میشل لایده گنونکا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال شباب بلوزداد، باشگاه فوتبال کرابی، و باشگاه فوتبال بارادو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
عبدالعباس گویرو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
عیسی گوئو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
عبدالعزیز کابوره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال والنسین اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
مصطفی کابوره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال متس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
پترسون کابوره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
مارتین کافاندو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
حسن کاماگاته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
ببه کامبو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال روآن اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
رومئو کامبو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال الظفره، باشگاه ورزشی الوکره، و باشگاه ورزشی بنی یاس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
ابراهیم کانو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال بوتوشانی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
پاسکال کاراما (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال بورکینافاسو و بورکینافاسو بازی کرده است.
محمدو کره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال قونیه‌اسپور، باشگاه فوتبال صامسون‌اسپور، و باشگاه فوتبال رویال شارلوا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
علی رابو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال مقاولون عرب و باشگاه فوتبال امانت بغداد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
پروگابید () آنالوگ و پیش داروی γ-آمینوبوتیریک اسید (گابا) است که در درمان صرع به کار می‌رود. پروگابید از راه تبدیل به گابا به عنوان آگونیست گیرنده‌های GABAA، GABAB و GABAA-ρ عمل می‌کند. کاربرد. پروگابید در فرانسه برای تک‌درمانی یا استفاده کمکی در درمان صرع تأیید شده است - به‌ویژه تشنج‌های تونیک-کلونیک، میوکلونیک، جزئی و سندرم لنوکس-گاستوت در کودکان و بزرگسالان. پروگابید افزون بر صرع برای بسیاری از بیماری‌ها، از جمله بیماری پارکینسون، اسکیزوفرنی، افسردگی بالینی، اختلال اضطرابی و اسپاستیسیتی با سطوح مختلف
اختلال اضطرابی و اسپاستیسیتی با سطوح مختلف موفقیت مورد بررسی قرار گرفته است.
زکریا سانوگو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال استراسبورگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
شلیک مرگ یا تک شلیک فیلمی محصول سال ۲۰۱۳ و به کارگردانی دیوید ام روزنتال است. در این فیلم بازیگرانی همچون سم راکول، جفری رایت، کلی رایلی، جیسون آیزکس، جو اندرسون، افلیا لاویبوند، تد لواین، ویلیام اچ میسی، ایمی اسلوآن، دبلیو ارل براون، هدر لیند و کریستی برک ایفای نقش کرده‌اند.
فیرمین سانو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
ایسوف سانو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال الرجا کازابلانکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
رابرت سانکارا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال الهلال ام‌درمان و باشگاه فوتبال آسک میموساس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
عیسی سانوگو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
مامادو کونه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
اسماعیل کودو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه ورزشی الجهرا و باشگاه ورزشی خیطان کویت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
مصطفی کوروما (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه ورزشی القطر اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
آوا بیکر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است که در پست هافبک برای لستر سیتی در سوپرلیگ زنان انگلستان بازی می‌کند. بیکر محصول آکادمی لستر سیتی است و در ۱۲ ژانویه ۲۰۲۲ اولین بازی خود را در تیم بزرگسالان به عنوان بازیکن اصلی در برابر منچستر سیتی در جام اتحادیه فوتبال زنان تنها سه روز پس از شانزده سالگی انجام داد. وی در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال زنان انگلستان و زیر ۱۹ سال زنان انگلستان بازی کرده است.
عبدو اواتارا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال مشلان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
دانگو اوآتارا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است که در پست وینگر برای باشگاه فوتبال برنتفورد در لیگ برتر انگلیس به میدان می‌رود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به بورنموث و برنتفورد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
جیبریل اواتارا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال بورکینافاسو و بورکینافاسو بازی کرده است.
آمارا احمد اواتارا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
ابوبکری اواتارا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بورکینافاسو بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بورکینافاسو بازی کرده است.
از سال ۲۰۱۱، لیبی در حال حاضر نشان ملی رسمی ندارد. اعلامیه قانون اساسی که توسط شورای ملی انتقالی در اوت ۲۰۱۱ صادر شد ، پرچم لیبی را تعریف می‌کند، اما هیچ شرطی برای نشان در نظر نمی‌گیرد. یک پاسپورت بیومتریک جدید لیبی در فوریه ۲۰۱۳ فاش شد. روی جلد پاسپورت جدید یک ستاره و هلال به عنوان ویژگی اصلی آن، همان‌طور که در پرچم لیبی وجود دارد، به تصویر کشیده شده است. بنابراین، این نماد را می‌توان یک نماد "دفاکتو" برای لیبی در نظر گرفت. دولت وحدت ملی، که در مارس ۲۰۲۱ تأسیس شد، مهر رسمی را با ترکیب هلال ماه و ستاره و
تأسیس شد، مهر رسمی را با ترکیب هلال ماه و ستاره و نام ایالت و دولت به زبان عربی به تصویب رساند. تاریخ. پادشاهی لیبی (۱۹۵۱–۱۹۶۹). نشان پادشاهی لیبی از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۶۹ مورد استفاده قرار گرفت. یک فرمان سلطنتی از سال ۱۹۵۲ نشان ملی پادشاهی متحده لیبی را به شرح زیر توصیف کرد: نشان پادشاهی متحده لیبی یک هلال و ستاره نقره ای خواهد بود که بر پس زمینه ای از رنگ مشکی قرار دارد که توسط یک قاب سبز احاطه شده است. همه تاج طلایی کوچک، بر روی پایه سیاه قرار گرفته است. همه در مرکز یک مانتو قرمز و احاطه شده توسط ۹ (نه)
همه در مرکز یک مانتو قرمز و احاطه شده توسط ۹ (نه) ستاره طلایی، مانتو با تزئینات طلایی تزئین شده است. همه با تاج طلایی با پنج حلقه ستاره دار و هلال و ستاره. لیبی در زمان قذافی (۱۹۶۹–۲۰۱۱). در سال ۱۹۷۰، لیبی عقاب صلاح الدین را به عنوان نشان خود انتخاب کرد که پس از برجستگی آن در انقلاب ۱۹۵۲ مصر به نمادی از ناسیونالیسم عربی تبدیل شد و پس از آن در نشان مصر، جمهوری متحد عربی استفاده شد. یمن، عراق و فلسطین. در سال ۱۹۷۲، مشارکت لیبی در اتحاد جماهیر عربی باعث شد که هم این کشور و هم مصر عقاب صلاح الدین را کنار
که هم این کشور و هم مصر عقاب صلاح الدین را کنار بگذارند و شاهین قریش را که نشان قبیله محمد مورد استفاده سوریه بود، به عنوان نشان خود انتخاب کنند. نشان فدراسیون. با خروج لیبی از فدراسیون در سال ۱۹۷۷ و به دنبال انطباق آن با سیستم جماهیری قذافی، شاهین قریش حفظ شد، اما اصلاح شد تا منعکس کننده پرچم سبز جدیدی باشد که لیبی نیز در آن زمان پذیرفته بود. شاهین نیز در جهت دیگر به چهره تغییر یافت. عبارت: ("اعتقاد الجمهوریات العربیه" «فدراسیون (به معنای واقعی کلمه) اتحادیه جمهوری‌های عربی») همچنان روی پرچمی که در پای
جمهوری‌های عربی») همچنان روی پرچمی که در پای شاهین چنگ زده بود، نوشته شده بود. لیبی تحت شورای ملی انتقالی (۲۰۱۱–۲۰۱۲). شورای ملی انتقالی، که از سپتامبر ۲۰۱۱ توسط سازمان ملل متحد به عنوان دولت قانونی مورد حمایت قرار گرفت، از مهری استفاده کرد که یک هلال ماه و ستاره را به تصویر می‌کشد که به رنگ‌های پرچم لیبی (قرمز، سیاه و سبز) نشان داده شده بود. اسامی شورا ("المجلس الوطانی الانتقالی"، «شورای ملی انتقالی») و ایالت ("لیبیا"، لیبی) به عربی و انگلیسی نمایش داده می‌شود. دفتر نخست‌وزیر موقت و ادارات دولت موقت از
می‌شود. دفتر نخست‌وزیر موقت و ادارات دولت موقت از مهر متفاوتی استفاده کردند. شارژ اصلی این نشان، نقشه کلی لیبی در طراحی پرچم لیبی است. لیبی تحت کنگره ملی عمومی (۲۰۱۲–۲۰۱۴). کنگره ملی عمومی که بین سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۴ به عنوان قوه مقننه لیبی فعالیت می‌کرد، یک هلال ماه و ستاره را به تصویر کشیده بود که نام کنگره را به عربی و انگلیسی احاطه کرده بود. از آن برای تأیید اسناد صادر شده و قوانین تصویب شده توسط کنگره استفاده می‌شد. یک نشان نیز برای مقاصد دولتی پذیرفته شد و اساس مهرهای مورد استفاده دفتر نخست‌وزیر و
شد و اساس مهرهای مورد استفاده دفتر نخست‌وزیر و ادارات دولت لیبی را تشکیل داد. این نشان متشکل از یک هلال ماه و ستاره بود که با شاخه‌های زیتون احاطه شده بود، شبیه به آنهایی که روی نشان سازمان ملل یافت می‌شود.پ لیبی زیر نظر مجلس نمایندگان (۲۰۱۴–۲۰۱۶). مجلس نمایندگان که در سال ۲۰۱۴ انتخاب شد و در حال حاضر در طبرق مستقر است، مهری را برای استفاده رسمی پذیرفته است. این یک هلال ماه، طاق‌ها و نام مجلس نمایندگان را به انگلیسی و عربی به تصویر می‌کشد. مهرها و نشان‌هایی که در دوره کنگره ملی عمومی برای دولت لیبی به
که در دوره کنگره ملی عمومی برای دولت لیبی به تصویب رسید، در این دوره همچنان مورد استفاده قرار گرفتند. لیبی تحت حکومت وفاق ملی (۲۰۱۶–۲۰۲۱). دولت وفاق ملی در نتیجه توافقنامه سیاسی لیبی که در دسامبر ۲۰۱۵ امضا شد تشکیل شد و توسط شورای امنیت سازمان ملل متحد به عنوان تنها دولت قانونی لیبی تأیید شد. دولت وفاق ملی از مهری استفاده می‌کند که نام آن و نام دولت را به زبان عربی و انگلیسی در اطراف هلال ماه و ستاره نشان می‌دهد. نمادهای دولت رقیب مستقر در طبرق (۲۰۱۶–۲۰۲۱). یک دولت رقیب مستقر در طبرق در طبرق تحت هدایت
یک دولت رقیب مستقر در طبرق در طبرق تحت هدایت واقعی فیلد مارشال خلیفه حفتر تشکیل شد و از نشانی که شاهین قریش و یک سپر را نشان می‌داد استفاده کرد. لیبی تحت حکومت وحدت ملی (۲۰۲۱–اکنون). در مارس ۲۰۲۱ پس از نشست‌های مجمع گفتگوی سیاسی لیبی، دولت وحدت ملی تشکیل شد. حکومت وحدت ملی یک مهر رسمی شامل هلال ماه و ستاره و احاطه شده با کلمات به تصویب رسانده است. «دولت وحدت ملی - دولت لیبی». این مهر توسط عدل العکاری طراحی شده است.
سوپرسکس یک مجموعه تلویزیونی درام زندگینامه‌ای ایتالیایی است که بر اساس زندگی روکو سیفردی، بازیگر مشهور فیلم‌های پورنوگرافی ایتالیایی ساخته شده است. این مینی‌سریال در ششم مارس ۲۰۲۴ در نتفلیکس منتشر شد. این سریال به عنوان «بی‌پرده‌ترین سریال نتفلیکس تاکنون» توصیف شده است. تولید و پخش. در سپتامبر ۲۰۲۲، اعلام شد که فیلمبرداری این سریال در رم آغاز شده است. اکران آن برای اولین بار در هفتاد و چهارمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین بود و سپس در ششم مارس ۲۰۲۴ در نتفلیکس منتشر شد
میدان چهارچراغ (کردی: چوارچرا، Çar Çira) میدانی عمومی در مرکز شهر مهاباد است که اکنون به‌طور رسمی میدان شهرداری نامیده می‌شود. در این مکان، دولت شاهنشاهی ایران قاضی محمد قاضی و سیاستمدار اهل مهاباد که بعد از جنگ جهانی دوم سرکرده حزب دموکرات کردستان ایران و جمهوری مهاباد بود را در سال ۱۹۴۶ اعدام کرد. پس از بازگرداندن اقتدار ایران و تعقیب عناصر مورد حمایت روسیه در سال ۱۹۴۷، قاضی محمد و دیگر رهبران سیاسی جمهوری مهاباد توسط دولت ایران اعدام شدند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles
اعدام شدند. پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
باشگاه ورزشی کووییی-روئن متروپل () یک باشگاه فوتبال مستقر در لو پوتی کووییی، فرانسه است که در حال حاضر در لیگ ۲، دومین سطح لیگ فوتبال در این کشور به فعالیت می‌پردازد,این باشگاه در دسته سوم فوتبال انگلیس بازی می‌کند,لیگ ملی فرانسه,و میزبان مسابقات خانگی خود است,در ورزشگاه روبرت دیوشون،که گنجایش ۸۳۷۲ نفر را دارد. این تیم که در سال ۱۹۰۲ تأسیس شد، به رسید,را جام حذفی فوتبال فرانسه,فینال سال ۱۹۲۷ و اجراهای آن در جام حذفی و آماتور مسابقات باعث شد که به دسته ۲ دعوت شود,در سال ۱۹۷۰. دو سال بعد به دلیل عدم حضور در
شود,در سال ۱۹۷۰. دو سال بعد به دلیل عدم حضور در لیگ دسته اول، به دسته پایین‌تر سقوط کرد,قادر به تأمین هزینه روشنایی، منحل شدن و ورود مجدد به رده دهم در سال ۱۹۷۸,این تیم به نیمه نهایی جام حذفی فرانسه رسید,در سال ۲۰۱۰ و فینال در سال ۲۰۱۲،و در سال ۲۰۱۷ به رده دوم بازگشت,فصل هجدهم و از ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۴, بنا به درخواست دولت محلی،کوئیلی به رقبای تاریخی پیوست,باشگاه فوتبال روآن,برای تشکیل متروپول کوویلی روئن ایالات متحده,در سال ۲۰۱۵، با حضور کوئیلی به عنوان رئیس جمهور,سرمربی و بیشتر بازیکنان در زمان بازی در
جمهور,سرمربی و بیشتر بازیکنان در زمان بازی در روئن,ورزشگاه و استفاده از رنگ قرمز آنها به جای,از زرد و سیاهِ کوئیلی,هر دو تیم به طور مستقل به حیات خود ادامه می‌دهند,و روئن همکاری خود را در سال ۲۰۱۸ پایان داد. تاریخچه. پایه گذاری، اولین فینال جام و افول. این باشگاه با نام US Quevilly تأسیس شد,در سال ۱۹۰۲ توسط آمبل لوزای و ژول مانویل،دو عضو سابق یک باشگاه کوهنوردی که رئیس آن,از خرید توپ فوتبال خودداری کرده بود,در عرض دو سال، تیم ۱۰۴ بازیکن داشت و لوزای,اولین زمین خود را به قیمت نیم فرانک فرانسه خریداری
زمین خود را به قیمت نیم فرانک فرانسه خریداری کرد,آنها شروع به بازی با تیم‌های دیگر در نرماندی کردند,مانند,باشگاه فوتبال لو آورو,باشگاه فوتبال کان,و زرد و سیاه را به عنوان رنگ خود برگزیدند,این زمین در سال ۱۹۱۰ برای ساخت معدن سنگ ساخته شد,اما یک مرد محلی به نام آلبرت لباس به باشگاه,بخشی از زمینش برای ورزشگاه پورت-دو-دیان،که در سال ۱۹۱۲ افتتاح شد. چندین کوئیلی,بازیکنان در جنگ جهانی اول کشته شدند. در سال ۱۹۱۹، پس از پایان جنگ،کوئیلی به فدراسیون فوتبال نوپای فرانسه پیوست,(FFF) و شروع به بازی در لیگ نرماندی خود
پیوست,(FFF) و شروع به بازی در لیگ نرماندی خود کرد,در اوایل دهه ۱۹۲۰، این باشگاه شش بازیکن بریتانیایی را به خدمت گرفت,در مسابقات کوپه دو فرانس ۱۹۲۶،این تیم آمیان را شکست داد,، همسایه ها باشگاه فوتبال روآن,سوئیس پاریس و Stade Raphaëlois برای ساخت فینالی که در آن ۳- ۰ شکست خوردند,به مارسی در,ورزشگاه المپیک ایو-دو-منوادر,کلومب,این اولین فینال از این نوع بود که در آن شرکت می‌شد توسط,رئیس‌جمهور فرانسه,یعنی گاستون دومرگ,این تیم در دهه ۱۹۳۰ در نرماندی به قدرت برتر تبدیل شد,همانطور که لو آور و روئن حرفه‌ای شدند و
تبدیل شد,همانطور که لو آور و روئن حرفه‌ای شدند و بازی کردند,در لیگ‌های ملی. در اکتبر ۱۹۴۴، اندکی پس از,در پیاده شدن در نرماندی، کوئیلی یک مسابقه برگزار کرد,علیه تفنگداران دریایی سلطنتی بریتانیا به نفع بازیکن,هنری مالت که در این درگیری دستش را از دست داده بود, کوئیلی قهرمان مسابقات آماتور فرانسه شد,در سال‌های ۱۹۵۴، ۱۹۵۵ و ۱۹۵۸. سال بعد،لوزای، یکی از بنیانگذاران و رئیس هیئت مدیره، درگذشت,و همسر بیوه‌اش میشلین وارث تیم شد,در سال ۱۹۷۰، فدراسیون فوتبال فرانسه (FFF) بخش ۲ را گسترش داد.با چندین تیم آماتور برجسته
بخش ۲ را گسترش داد.با چندین تیم آماتور برجسته از جمله کوئیلی،که مخالفانش شامل شرکت تازه تأسیس شده بودند,پاری سن ژرمن,میشل ترون-لوزای، نوه بنیانگذار,قادر به تأمین روشنایی لازم برای اقامت تیم نبود,در این بخش، که منجر به بازگشت به فوتبال آماتور در سال ۱۹۷۲ شد. بازسازی و دومین فینال جام. در ژانویه ۱۹۷۹، مردی محلی به نام رابرت بوشامپ,کوئیلی ایالات متحده را دوباره تأسیس کرد اما در تلاش شکست خورد,برای بازگرداندن تیم به لیگ دسته دوم، در عوض در لیگ دسته چهارم قرار می‌گیرد,از اداره دریانوردی سن,دهمین و پایین‌ترین
می‌گیرد,از اداره دریانوردی سن,دهمین و پایین‌ترین سطح ممکن. تیم برگشت,به قهرمانی درجه پنجم آماتور ۲ فرانسه,در سال ۲۰۰۰، و به جمع ۱۶ تیم پایانی جام حذفی فرانسه ۲۰۰۴ رسید,باخت ۲-۰ در مقابل باشگاه سدان در لیگ ۲,در نسخه ۲۰۰۹، اکنون رده چهارم,این تیم در لیگ ۱ با نتیجه ۱-۰ پیروز شد,باشگاه رن در مرحله یک هشتم نهایی با گل گرگوری,بوگارد و پس از آن یک برد خانگی ۳-۱ مقابل یک تیم دیگر,تیم برتر لیگ، بولونی، در مرحله یک چهارم نهایی,این روند در ۱۴ آوریل ۲۰۱۰ در نیمه نهایی مقابل پاری سن ژرمن به پایان رسید,در استادیوم میشل
مقابل پاری سن ژرمن به پایان رسید,در استادیوم میشل دواورنانو کان،مولود اردینچ,زننده تک گل پاریسی‌ها. در جام حذفی فرانسه ۲۰۱۱، کوئیلی با نتیجه ۳ بر ۲ مقابل پیروز شد,مارسیِ سرمربی دیدیه دشان در مرحله یک چهارم نهایی،مارسی در یک چهارم نهایی,دوباره در کان، با دو گل در وقت اضافه,نوشته‌ی جان کریستف آینا، نیمه‌نهایی همزمان,زمین با نتیجه ۲ بر ۱ بر رن پیروز شد تا کوویلی را به زمین بفرستد,برای اولین بار در ۸۵ سال گذشته در فینال، و رسیدن به,آنها اولین آماتورهای حاضر در فینال از زمان آمیان هستند,در سال ۲۰۰۱ لیون ,فینال
فینال از زمان آمیان هستند,در سال ۲۰۰۱ لیون ,فینال را برد،با گل نیمه اول لیساندرو لوپز. اتحادیه و تبلیغات. در آوریل ۲۰۱۵، تیم ایالات متحده به طرز عجیبی به باشگاه فوتبال اف سی روئن پیوست,به از متروپول کوئیلی-روئن ایالات متحده تشکیل شود,گرفتن جای یو اس کوئیلی در دور چهارم,درجه قهرمانان آماتور فرانسه برای فصل ۲۰۱۵ ,این همکاری توسط متروپل روئن نرماندی آغاز شد،که ۲۰۰۰۰۰ یورو از ۱.۵ میلیون یوروی آن را تأمین کرد,بودجه، با هدف ارتقاء به مسابقات قهرمانی ملی,ظرف دو سال و لیگ ۲ ظرف سه تا پنج سال,همانطور که کوئیلی دو
و لیگ ۲ ظرف سه تا پنج سال,همانطور که کوئیلی دو دسته بالاتر از روئن قرار گرفت,این سیستم رئیس، سرمربی و اکثر بازیکنان را فراهم کرد,در حالی که در ورزشگاه روبر دیوشون شهر روئن بازی می‌کرد,هر دو باشگاه به طور مستقل به حیات خود ادامه دادند,این تیم در ابتدا بازی‌های خانگی انجام می‌داد,به رنگ قرمز روئن با تزییناتی از زرد کوئیلی،و عکس این قضیه در خارج از خانه, تیم جدید در سال ۲۰۱۵ برنده گروه الف شد,قهرمان فرانسه آماتور، به دست آوردن ارتقاء,به مسابقات قهرمانی ملی ۲۰۱۶,به عنوان نایب قهرمان پس از شاتورو،آنها دوباره
عنوان نایب قهرمان پس از شاتورو،آنها دوباره بلافاصله به لیگ ۲ فرانسه در سال ۲۰۱۷ صعود کردند,شروع فصل با بازی‌های خانگی,در مقابل جمعیت کم در ورزشگاه ماری-ماروینگ,در لومان به دلیل کارهای عمرانی در ورزشگاه روبرت دیوشون،تیم دوباره سقوط کرد, صعود به لیگ ۲ در ۲۸ آوریل ۲۰۲۱ قطعی شد,پس از آنکه نتایج دیگر، حضور باشگاه در بین دو تیم برتر را تضمین کرد,در مسابقات قهرمانی ملی ۲۰۲۰ پشت سر,باشگاه فوتبال باستیا,و به قیمت ویلفرانش.
سندرم استیف-پرسن () یا سندرم شخص سفت یا به اختصار «اس‌پی‌اس» یک اختلال عصبی نادر با علت نامعلوم است که مشخصه‌اش سفت و سخت شدن پیشروندهٔ ماهیچه‌هاست. این سفت شدن در آغاز در ماهیچه‌های تنه بیشتر مشهود است و مشخصه‌اش اسپاسم و گرفتگی عضلانی است که سبب تغییر شکل وضعیتی بدن می‌شود. درد مزمن کمر، اختلال در تحرک، گودی کمر علائم شایعی در این بیماری هستند. احتمال بروز اس‌پی‌اس در حدود یک در یک میلیون نفر است و بیشتر در افراد میانسال دیده می‌شود. اقلیت کوچکی از بیماران دارای گونهٔ پارانئوپلاستیک این بیماری هستند.