payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یک سند رسمی، به فرمانی به تاریخ ۳۱ ژانویهٔ ۱۴۸۸ بازمی‌گردد. در این سند، انتخاب‌شدگان شهر ناپل دادخواستی علیه برخی مالیات‌ها ارائه می‌کنند. بر روی این سند، مهری بر کاغذ نقش بسته که خود با موم سرخ به برگ الصاق شده است. بر این مهر، نشان شهر دیده می‌شود که با تاج دوکال بر فراز آن و کتیبهٔ پیرامونی احاطه شده است. در زمان‌های دیگر، از اشکال یا نمادهای مختلفی برای نمایش نشان ملی استفاده می‌شد. در طول جمهوری ناپل در سال ۱۶۴۷، که پس از شورش ماسانیلو تأسیس شد، حرف P در مرکز سپر قرار گرفت، به عنوان نمادی از برتری
P در مرکز سپر قرار گرفت، به عنوان نمادی از برتری مردم، که سپس به C اولیه کلمه civitas تبدیل شد. در سال ۱۸۶۶، رسم قرار دادن تاج دوک‌نشین بر روی نشان ملی، به یاد زمانی که ناپل پایتخت دوک‌نشین همنام بود، کنار گذاشته شد و آن را با یک تاج برج‌دار، نمادی از نشان ملی «میل به آزادی و استقلال شهری» جایگزین کرد. در دوران فاشیسم، مطابق با فرامین سلطنتی آن زمان، این نشان ابتدا در سال ۱۹۲۸ با نشان فاشس در کنار هم قرار گرفت، در حالی که در سال ۱۹۳۳ رهبر حزب فاشیست تحمیل و سپس در سال ۱۹۴۴ حذف شد. در سال ۲۰۰۵، با قطعنامه
و سپس در سال ۱۹۴۴ حذف شد. در سال ۲۰۰۵، با قطعنامه شماره ۳۹ مورخ ۲۱ نوامبر، مدیریت شهرداری مسابقه‌ای برای ایده‌پردازی جهت نوآوری در هویت گرافیکی شهرداری و در عین حال حفظ نشان ملی برگزار کرد. از دل این مسابقه که شرکت وی پوینت (مدیر هنری لوکا موزله) برنده آن شد، لوگوی جدید با «موج» فیروزه‌ای و نوشته «شهرداری ناپل» طراحی شد که برای آن از فونت رومی و پررنگ Frutiger استفاده شده است. این لوگو در ۱ ژانویه ۲۰۰۷ در تمام اسناد شهرداری وجود دارد.
سیسیلیا د له بورک (; – ) او به عنوان بانوی طرسوس، از تیول‌داران کیلیکیه بود. او دختر هیو یکم، کنت رتل و ملیساند، دختر گی اول از مونتلری، بود. برادر سیسیلیا، بودوئن دوم اورشلیم بود. زندگی. طبق گفته فولچر اهل چارترز، بالدوین ترتیب ازدواج سیسیلیا با راجر اهل سالرنو را داد. راجر و سیسیلیا در سال ۱۱۱۳، اندکی پس از آنکه او نایب‌السلطنه انتیوک شد، ازدواج کردند. همراه با ازدواج دختر بالدوین آلیس از انطاکیه با بوهموند دوم، شاهزاده انطاکیه، زنان رتل از قدرتمندترین زنان در سرزمین مقدس بودند.
جوآن پرتغال (؛ ۳۱ مارس ۱۴۳۹ – ) اهل پادشاهی پرتغال، همسر دوم انریکه چهارم بود.
شورای نابلس ()، شورایی از اربابان کلیسایی و سکولار در جنگ‌های صلیبی پادشاهی اورشلیم بود که در ۱۶ ژانویه ۱۱۲۰ برگزار شد. تاریخچه. شورا در نابلس توسط وارموند، پدرسالار اورشلیم، و پادشاه بودوئن دوم اورشلیم تشکیل شد. بیست و پنج قانون کلیسایی ایجاد کرد که هم به امور دینی و هم به امور سکولار می‌پرداخت. این کاملاً یک شورای کلیسا نبود، اما نه کاملاً یک جلسه دربار سلطنتی. به گفته هانس مایر، به دلیل ماهیت مذهبی بسیاری از قوانین، می‌توان آن را هم پارلمان (پادشاهی فرانسه) و هم یک مجمع کلیسایی (سینود) در نظر گرفت. توافق
و هم یک مجمع کلیسایی (سینود) در نظر گرفت. توافق حاصل بین پدرسالار و پادشاه، یک کنکوردا، شبیه بهپیمان ورمس دو سال بعد بود.
راه شاهی اشکانی یکی از شاهراه‌های اصلی شرق به غرب در دوران شاهنشاهی اشکانی (حدود قرن سوم پیش از میلاد تا قرن سوم میلادی) بود که نقش حیاتی در ارتباطات، حمل‌ونقل و تجارت ایفا می‌کرد. ویژگی‌های کلیدی جاده سلطنتی اشکانی. این جاده از بابل در میان‌رودان آغاز می‌شد، از کوه‌های زاگرس عبور می‌کرد، از شهرهایی چون اکباتان (همدان امروزی) و هکاتوم‌پیلوس (صد دروازه) می‌گذشت و تا بلخ در آسیای مرکزی امتداد داشت. جاده برای حرکت ارتش‌ها، سفرهای سلطنتی و ارسال پیام‌های دولتی استفاده می‌شد. در طول مسیر، ایستگاه‌هایی به نام
استفاده می‌شد. در طول مسیر، ایستگاه‌هایی به نام استاتموی برای استراحت و تعویض پیک‌ها وجود داشت. این مسیر بخشی از شبکه بزرگ راه ابریشم بود و تجارت بین مدیترانه، هند، آسیای مرکزی و چین را تسهیل می‌کرد. اشکانیان از این طریق نقش واسطه‌ای مهم در تجارت جهانی داشتند. جغرافی‌دانان باستانی مانند ایزیدور خاراکسی مسیر و ایستگاه‌های این جاده را در کتابی به نام "استاتموی اشکانی" ثبت کرده‌اند. این جاده به اشکانیان امکان می‌داد تا بر امپراتوری وسیع و متنوع خود کنترل داشته باشند و حکومت غیرمتمرکز خود را با همکاری
داشته باشند و حکومت غیرمتمرکز خود را با همکاری فرمانروایان محلی اداره کنند.
نخستين محاصره هترا به دست اردشیر بابکان، تلاشی برای گرفتن دژ هترا بود که نزديک ۲۹۰ کیلومتری (۱۸۰ مایلی) شمال باختری بغداد جای دارد. پيرامون سال‌های 226/229، اردشیر يكم، نخستین فرمانروای ساسانی، شهر هترا را که گويا پادشاهی تحت‌الحمایه روم بوده است، محاصره کرد. برج و باروی استوار شهر که بلندی آن، بر پايه گواه های باستان‌شناسی، به ۳۰ متر می‌رسید، به شکست این محاصره انجاميد. اردشیر سپس به ماد لشکرکشی کرد و توانست سرزمین‌های آن را پيرو خود کند، و سپس به ارمنستان رفت ولی اين بار گويا در سال‌های ۲۲۷-۲۲۸ از سوی
رفت ولی اين بار گويا در سال‌های ۲۲۷-۲۲۸ از سوی اردوان چهارم پس رانده شد.
گروه ارتش شرق ایتالیا () یک گروه ارتشی از ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ جهانی دوم بود. این گروه در ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ با ستادی در رم، تحت فرماندهی مارشال ایتالیا، رودولفو گراتزیانی، با وظیفه هدایت عملیات جنگی آینده در شمال شرقی ایتالیا تأسیس شد. هنگامی که گراتزیانی در ۳ نوامبر ۱۹۳۹ به عنوان رئیس ستاد ارتش سلطنتی ایتالیا منصوب شد، فرماندهی گروه ارتش شرق را ترک کرد و ژنرال کامیلو گروسی جایگزین او شد. همزمان، ستاد گروه ارتش به سروینیانو دل فریولی منتقل شد. هنگامی که ایتالیا در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ وارد جنگ جهانی دوم شد، گروه
در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ وارد جنگ جهانی دوم شد، گروه ارتش شرق متشکل از ارتش دوم (ژنرال ویتوریو آمبروسیو) مستقر در مرز با یوگسلاوی، ارتش پو (ژنرال ماریو ورچلینو) مستقر در لومباردی و ارتش هشتم (ژنرال آدالبرتو ساووی-جنوا) مستقر بین ونتو و رومانیا بود. با این حال، یک ماه پس از شروع جنگ، گروه ارتش بدون شرکت در عملیات جنگی منحل شد. گروه ارتش شرق در ۱۵ مه ۱۹۴۳ به عنوان فرماندهی یکپارچه تمام نیروهای ایتالیایی در بالکان، با وظیفه سرکوب جنبش‌های مقاومت محلی و دفع فرودهای پیش‌بینی‌شده متفقین، بازسازی شد. ژنرال اتزیو روسی به
متفقین، بازسازی شد. ژنرال اتزیو روسی به عنوان فرمانده آن منصوب شد؛ ستاد فرماندهی در تیرانا، آلبانی قرار داشت. گروه ارتش اکنون از ارتش دوم (ژنرال ماریو روبوتی) در دالماتیا و مونته‌نگرو، ارتش یازدهم (ژنرال کارلو وکیارلی) در یونان و ارتش نهم (ژنرال لورنزو دالمازو) در آلبانی و همچنین فرماندهی نیروهای مسلح دریای اژه (دریاسالار اینیگو کامپیونی، با ستاد فرماندهی در رودس) تشکیل شده بود. در اوت ۱۹۴۳، ارتش یازدهم به گروه ارتش آلمان ای منتقل شد. گروه ارتش شرق در سپتامبر ۱۹۴۳، در نتیجه آتش‌بس کاسیبیله، منحل شد. در
۱۹۴۳، در نتیجه آتش‌بس کاسیبیله، منحل شد. در جریان عملیات آخسه، ژنرال روسی و تمام فرماندهی او در ۱۱ سپتامبر در مقر خود در تیرانا توسط نیروهای آلمانی دستگیر شدند، در حالی که اکثر نیروهای ایتالیایی در بالکان خلع سلاح شده و به عنوان بازداشت‌شدگان نظامی ایتالیایی به آلمان اعزام شدند. تلاش‌های مقاومت به طرز وحشیانه‌ای توسط آلمانی‌ها سرکوب شد (مانند قتل‌عام لشکر آکوی)؛ چندین هزار سرباز ایتالیایی از اسارت فرار کردند و موفق شدند از دریای آدریاتیک عبور کرده و به ایتالیا برسند، یا به پارتیزان‌های یوگسلاوی، یونانی و
برسند، یا به پارتیزان‌های یوگسلاوی، یونانی و آلبانیایی بپیوندند.
پدروی یکم (, , ; حدود ۱۰۶۸ – ۱۱۰۴) از سال ۱۰۹۴ تا زمان مرگش در سال ۱۱۰۴ پادشاه آراگون و پامپلونا (پادشاهی ناوار) بود. پدرو پسر ارشد سانچو رامیرس و ایزابلای اورگل بود که از او تاج‌های آراگون و پامپلونا را به ارث برد. او به افتخار سنت پیتر به دلیل ارادت ویژه پدرش به سریر مقدس، که پادشاهی خود را تابع او کرده بود، نامگذاری شد. پدرو اتحاد نزدیک پدرش با کلیسا را ادامه داد و حمله نظامی خود به جنوب علیه طوایف هم‌مرز اندلس را با موفقیت زیادی دنبال کرد، و با رودریگو دیاز د ویوار، معروف به "ال سید"، حاکم والنسیا، علیه
د ویوار، معروف به "ال سید"، حاکم والنسیا، علیه مرابطون متحد شد. طبق گفته‌های «آنال کامپوستلانی» قرون وسطایی، پدرو «در جنگ متخصص و در ابتکار عمل جسور» بود. و یکی از مورخان مدرن اظهار داشته است که «به نظر می‌رسد درک او از امکانات ذاتی این عصر بی‌عیب و نقص بوده است.»
گروه ارتش غرب ایتالیا () یک گروه ارتش از ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ جهانی دوم بود. تاریخچه. گروه ارتش غرب در ۲۹ آگوست ۱۹۳۹، تنها چند روز قبل از شروع جنگ جهانی دوم، در برا فعال شد. این گروه ارتش که مسئول هدایت استراتژیک عملیات در امتداد مرز ایتالیا و فرانسه بود، ارتش اول ژنرال پیترو پینتور (مستقر از مونته گرانرو تا ساحل دریای لیگوریا) و ارتش چهارم ژنرال آلفردو گوتزونی (مستقر بین مونته گرانرو و مرز سوئیس) را کنترل می‌کرد. ارتش هفتم که در ژوئن ۱۹۴۰ تحت فرماندهی پرنس فیلیبرتو از ساووی-جنوا ایجاد شد، بعداً به
پرنس فیلیبرتو از ساووی-جنوا ایجاد شد، بعداً به عنوان نیروی ذخیره پشت سر دو ارتش دیگر به گروه ارتش غرب اختصاص یافت. فرماندهی گروه ارتش غرب به پرنس اومبرتو از ساووی از پیمونت سپرده شد. پس از اعلام جنگ ایتالیا علیه بریتانیا و فرانسه در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، گروه ارتش غرب رسماً فرماندهی عملیات جنگی علیه فرانسوی‌ها در بخش آلپ غربی را بر عهده گرفت، اگرچه اختیارات آن بیش از هر چیز دیگری تشریفاتی بود: رئیس ستاد ارتش سلطنتی، مارشال ایتالیا، رودولفو گراتزیانی، فرماندهی مستقیم عملیات میدانی را بر عهده گرفت و مستقیماً به
عملیات میدانی را بر عهده گرفت و مستقیماً به موسولینی پاسخگو بود و فرماندهی شاهزاده اومبرتو عملاً از هرگونه مسئولیتی برکنار شد. نیروهای گروه ارتش غرب که در مواضع دفاعی مستقر بودند، در ۲۱ ژوئن ناگهان دستور گرفتند تا در تمام جبهه حمله‌ای را آغاز کنند تا قبل از فروپاشی فرانسه در اثر حملات آلمان در شمال، تا حد امکان زمین بیشتری به دست آورند. در هرج و مرج کامل سازمانی، نیروهای ایتالیایی با سر به استحکامات فرانسه هجوم بردند و تنها به دستاوردهای ارضی ناچیزی با هزینه تلفات سنگین دست یافتند، تا اینکه خصومت‌ها با
تلفات سنگین دست یافتند، تا اینکه خصومت‌ها با امضای آتش‌بس ویلا اینسیسا در ۲۴ ژوئن متوقف شد. پس از پایان عملیات علیه فرانسه، فرماندهی گروه ارتش غرب به تورین منتقل شد و در ۱۰ ژوئیه به عنوان گروه ارتش «در اختیار» تغییر نام داد. این گروه ارتش که وظیفه تهیه نقشه‌های حمله به پادشاهی یوگسلاوی (الزام ای) را بر عهده داشت، فرماندهی استراتژیک ارتش‌های دوم، چهارم، ششم و هشتم و سپاه آلپ را که در شمال ایتالیا متمرکز بودند، بر عهده گرفت. با کنار گذاشته شدن نقشه حمله به یوگسلاوی، در اکتبر ۱۹۴۰ واحدهای اختصاص یافته به گروه
در اکتبر ۱۹۴۰ واحدهای اختصاص یافته به گروه ارتش به مقامات دیگر منتقل شدند و فرماندهی گروه ارتش غرب در ۳۱ اکتبر رسماً غیرفعال شد. تشکیلات. این گروه در اوت ۱۹۳۹ در شمال ایتالیا تشکیل شد و ستاد مرکزی آن در برا قرار داشت. تحت فرماندهی ولیعهد اومبرتو ساووی، این گروه شامل ارتش اول (ژنرال پیترو پینتور) مستقر در امتداد مرز آلپ با فرانسه بین مونته گرانرو و سواحل لیگوریا و ارتش چهارم (ژنرال آلفردو گوتزونی) مستقر در بین مونته گرانرو و مرز سوئیس بود. ارتش هفتم (ژنرال فیلیبرتو ساووی-جنوا) بعداً در ژوئن ۱۹۴۰ به عنوان
فیلیبرتو ساووی-جنوا) بعداً در ژوئن ۱۹۴۰ به عنوان نیروی ذخیره اضافه شد. حمله ایتالیا به فرانسه. پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم، گروه ارتش غرب در اواخر ژوئن ۱۹۴۰ حمله علیه فرانسه را انجام داد، اگرچه فرماندهی شاهزاده اومبرتو چیزی بیش از اسمی نبود و عملیات توسط رئیس ستاد ارتش، رودولفو گراتزیانی، که مستقیماً به موسولینی پاسخگو بود، هدایت می‌شد. سازماندهی مجدد و انحلال. پس از آتش‌بس ویلا اینسیسا، ستاد گروه ارتش غرب به تورین منتقل شد و خود گروه ارتش به گروه ارتش در اختیار (Gruppo d'Armate a disposizione)
ارتش در اختیار (Gruppo d'Armate a disposizione) تغییر نام داد. در ماه ژوئیه، این گروه به عنوان متشکل از ارتش‌های دوم، چهارم، ششم و هشتم و سپاه ارتش آلپ که در شمال ایتالیا برای حمله برنامه‌ریزی شده به پادشاهی یوگسلاوی تجمع کرده بودند، سازماندهی مجدد شد، حمله‌ای که در اکتبر ۱۹۴۰ لغو شد. لغو این طرح منجر به انحلال گروه ارتش در اختیار در ۳۱ اکتبر ۱۹۴۰ شد و ارتش‌های آن به سایر فرماندهی‌ها و جبهه‌ها منتقل شدند.
گروه ارتش جنوب ایتالیا () یک گروه ارتش از ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۰ و بین سال‌های ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۳ در مرکز و جنوب ایتالیا بود. این واحد که به‌طور خلاصه بین ژوئن و ژوئیه ۱۹۴۰ و دوباره از آوریل ۱۹۴۲ تشکیل شد، مسئول هدایت استراتژیک عملیات جنگی در مرکز و جنوب ایتالیا و در جزایر ساردینیا، سیسیل و کورسیکا بود. در این سمت، عملیات جنگی در سیسیل علیه نیروهای متفقین و آمریکا را در ژوئیه و اوت ۱۹۴۳ هدایت کرد، قبل از اینکه در سپتامبر بعد به دنبال وقایع آتش‌بس کاسیبیل منحل شود. تاریخچه. این گروه در ۸
آتش‌بس کاسیبیل منحل شود. تاریخچه. این گروه در ۸ ژوئن ۱۹۴۰ در رم تأسیس شد و ارتش سوم را در جنوب قاره‌ای ایتالیا و همچنین سپاه دوازدهم ارتش در سیسیل، سپاه سیزدهم ارتش در ساردینیا، سپاه بیست و ششم ارتش در آلبانی و برخی واحدهای کوچک‌تر را کنترل می‌کرد. تحت فرماندهی مارشال ایتالیا، امیلیو د بونو، و با مرکزیت رم، مسئول هدایت استراتژیک هرگونه عملیات نظامی در مرکز و جنوب ایتالیا و در جزایر سیسیل و ساردینیا، و همچنین در قلمرو پادشاهی آلبانی بود. اجزای اصلی عملیاتی آن شامل ارتش سوم ژنرال کارلو گلوسو (با واحدهای
آن شامل ارتش سوم ژنرال کارلو گلوسو (با واحدهای مختلف مستقر بین لاتزیو، پولیا و کالابریا)، سپاه دوازدهم ارتش ژنرال آنجلو روسی (در سیسیل)، سپاه سیزدهم ارتش ژنرال آنتونیو باسو (در ساردینیا) و فرماندهی عالی نیروهای آلبانی (که بعداً سپاه بیست و ششم ارتش شد) ژنرال سباستیانو ویسکونتی پراسکا بود. این گروه ارتش بدون اینکه در هیچ رویداد نظامی شرکت داشته باشد، در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۰ منحل شد. گروه ارتش جنوب در ۱۵ آوریل ۱۹۴۲ فعال شد و مقر آن در سسا آورونکا (به گفته منابع دیگر فروزینونه) و تحت فرماندهی شاهزاده اومبرتو دی
دیگر فروزینونه) و تحت فرماندهی شاهزاده اومبرتو دی ساوویا از پیمونت قرار داشت و مسئولیت استراتژیک دفاع ساحلی و ضدهوایی مرکز و جنوب ایتالیا، ساردینیا و سیسیل به آن واگذار شد. از نوامبر ۱۹۴۲، پس از اشغال آن در طول عملیات آنتون، کورسیکا نیز به حوزه مسئولیت گروه ارتش اضافه شد. واحدهای اصلی تابع گروه ارتش جنوب عبارت بودند از ارتش پنجم ژنرال ماریو کاراچیولو دی فرولتو (با مسئولیت توسکانی، لاتزیو و ساردینیا)، ارتش ششم ژنرال ماریو روآتا (در سیسیل)، ارتش هفتم شاهزاده آدالبرتو از ساووی-جنوا (در کامپانیا، کالابریا و
آدالبرتو از ساووی-جنوا (در کامپانیا، کالابریا و پولیا) و سپاه هفتم ارتش ژنرال جیاکومو کاربونی (در کورسیکا). گروه ارتش جنوب، پس از پیاده شدن متفقین در ۹ ژوئیه ۱۹۴۳، فرماندهی استراتژیک عملیات جنگی در سیسیل را بر عهده گرفت. این گروه ارتش که در برابر قدرت نیروهای انگلیسی-آمریکایی مغلوب شده بود، نتوانست کار چندانی انجام دهد و جزیره در ۱۷ اوت ۱۹۴۳ به دست متفقین افتاد. گروه ارتش جنوب در ۱۵ آوریل ۱۹۴۲ برای دومین بار تشکیل شد. فرماندهی گروه ارتش سپس ارتش‌های پنجم، ششم و هفتم را در مرکز و جنوب ایتالیا کنترل می‌کرد.
و هفتم را در مرکز و جنوب ایتالیا کنترل می‌کرد. در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۳، متفقین به سیسیل حمله کردند که پس از ۴۰ روز نبرد سنگین مجبور به ترک آن شدند. در طول لشکرکشی بعدی به ایتالیا، نبرد در کالابریا ادامه یافت تا اینکه در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ آتش‌بس کاسیبیله اعلام شد. پس از خلع سلاح نیروهای ایتالیایی توسط آلمانی‌ها (عملیات آخسه)، فرماندهی گروه ارتش جنوب رسماً در ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۳ منحل شد.
سپاه هفدهم ایتالیا () یک سپاه ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. در ۱۱ نوامبر ۱۹۳۸، سپاه زرهی در مانتوا، با لشکرهای موتوری "پو", "ترنتو" و تیپ‌های زرهی اول و دوم ایجاد شد. در ۱ مارس ۱۹۴۱، سپاه زرهی بخشی از ارتش ذخیره پو بود که به سپاه هفدهم ارتش تغییر نام داد و در ۴ آوریل، در انتظار عملیات علیه یوگسلاوی، به آلبانی منتقل شد. سپس در حمله به یوگسلاوی (۶ تا ۱۸ آوریل ۱۹۴۱) شرکت کرد و در آنجا دوبروونیک، پودگوریتسا و تربینیه را فتح کرد. پس از بازگشت به ایتالیا در ۱۶ ژوئن ۱۹۴۱، این سپاه مسئولیت دفاع از
ایتالیا در ۱۶ ژوئن ۱۹۴۱، این سپاه مسئولیت دفاع از لاتزیو، از مرزهای توسکانی تا دهانه رودخانه گاریگلیانو را بر عهده گرفت. این سپاه تا زمان آتش‌بس کاسیبیله در سپتامبر ۱۹۴۳، زمانی که توسط آلمانی‌ها در ولتری خلع سلاح و در ۹ سپتامبر منحل شد، در اینجا باقی ماند. تاریخچه. سپاه هفدهم ارتش در ۱۱ نوامبر ۱۹۳۸ در مانتوا، با لشکرهای موتوری «پو» و «ترنتو» و تیپ‌های ۱ و ۲ زرهی تأسیس شد. در ۱ نوامبر ۱۹۳۹، پس از تغییرات مختلف در واحدها، این سپاه شامل لشکرهای موتوری «تریسته» و «ترنتو» و لشکرهای زرهی «آریته» و «لیتوریو» بود.
و «ترنتو» و لشکرهای زرهی «آریته» و «لیتوریو» بود. همزمان با سپاه زرهی، فرماندهی سپاه هفدهم ارتش نیز تأسیس شد. این فرماندهی در ناپل با وظایف اساساً سرزمینی تشکیل شد و جایگزین سپاه ارتش دهم شد که به شمال آفریقا منتقل شده بود. با این حال، در ۲۵ ژوئیه منحل شد. از ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، واحدهای سپاه زرهی در منطقه مانتوا مستقر ماندند. از ۱ مارس ۱۹۴۱، نام سپاه هفدهم ارتش را به خود گرفت و با وظایف دفاع ساحلی در منطقه به کالابریا منتقل شد. در ۴ آوریل، در انتظار عملیات علیه یوگسلاوی، به آلبانی منتقل شد و لشکر «مسینا» مستقر
یوگسلاوی، به آلبانی منتقل شد و لشکر «مسینا» مستقر در منطقه اسکوتاری-کوکس و لشکرهای «مارکه» و «سنتاورو» مستقر در منطقه کوپلیکو-تارابوش-گرادیسکیه را به دست گرفت. در ۱۴ آوریل، نبردهای کوتاه اما شدیدی در کل جبهه رخ داد و واحدهای سپاه هفدهم ارتش با مقاومت شدیدی در دره‌های کیری و درین، در شمال شرقی اسکوتاری، در سواحل شرقی دریاچه‌ای به همین نام، مواجه شدند. در ۱۷ آوریل، واحدهای سپاه هفدهم ارتش پس از عبور از مرز و غلبه بر آخرین مقاومت، به سرعت به همراه لشکر هجدهم پیاده‌نظام «مسینا» به سمت خلیج کوتور، و به همراه
پیاده‌نظام «مسینا» به سمت خلیج کوتور، و به همراه لشکرهای «سنتاورو» و «مارکه» به سمت راگوسا، پودگوریتسا و تربژنیه پیشروی کردند و به نیروهای ایتالیایی که از جبهه جولیان می‌آمدند، پیوستند. سپاه هفدهم ارتش تا ده روز اول ژوئن در مونته‌نگرو و جنوب دالماتیا باقی ماند و به عملیات جستجو و نجات مشغول بود. پس از بازگشت به خانه، در ۱۶ ژوئن با وظایف دفاع منطقه‌ای در لاتزیو، با واحدهای تحت فرماندهی خود که در بخش‌های پوشش ساحلی و گروه‌های سیار سازماندهی شده بودند، به منظور محافظت از کل نوار منطقه، از مرزهای توسکانی تا
محافظت از کل نوار منطقه، از مرزهای توسکانی تا دهانه رودخانه گاریگلیانو، به کار گرفته شد. در طول سال ۱۹۴۲، سپاه هفدهم که هنوز درگیر دفاع از سرزمین لاتزیو بود، از ۱۵ آوریل توسط لشکرهای ساحلی ۲۲۰ و ۲۲۱ و متعاقباً توسط لشکر «پیاچنزا» به عنوان یک واحد متحرک تقویت شد. در طول سال ۱۹۴۳، سپاه هفدهم با ورود لشکرهای «پیاچنزا» و «گراناتیری دی ساردنیا» تقویت شد و تا ۸ سپتامبر با وظایف عمدتاً دفاع ساحلی مستقر ماند. این سپاه در ۹ سپتامبر ۱۹۴۳ در نتیجه وقایع ناشی از آتش‌بس کاسیبیله در ولتری منحل شد. فرماندهان. سپاه زرهی:
کاسیبیله در ولتری منحل شد. فرماندهان. سپاه زرهی: سپاه هفدهم:
ویراگو ()، زنی است که فضایل مردانه فراوانی را از خود نشان می‌دهد. این کلمه از کلمه لاتین virāgō حالت اضافه (virāginis) به معنی "دوشیزه نیرومند" از vir به معنی "مرد" یا "مرد مانند" (ر.ک. virile مردانگی) و فضیلت) گرفته شده است که پسوند -āgō به آن اضافه می‌شود، پسوندی که اسمی جدید از صیغه سوم با جنس دستوری زنانه ایجاد می‌کند. از نظر تاریخی، این اغلب مثبت بوده و قهرمانی و ویژگی‌های نمونه مردانگی را منعکس می‌کند. با این حال، می‌تواند تحقیرآمیز نیز باشد و به زنی اشاره دارد که مردانه است و فضایل سنتی زنانه را
اشاره دارد که مردانه است و فضایل سنتی زنانه را ندارد. کاربرد مدرن کلمه «virago» عموماً معنای تحقیرآمیزی به خود می‌گیرد.
مارا برانکوویچ (؛ – ) دختر جوراج برانکوویچ آریستوکراسی (طبقه) اهل صربستان همسر سلطان مراد دوم بود. او به یکی از اعضای برجسته جبهه طرفدار عثمانی در بالکان و یکی از قدرتمندترین زنان قرن پانزدهم تبدیل شد.
سپاه موتوری-زرهی ایتالیا () یک سپاه ارتش سلطنتی ایتالیا بود که در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ به رهبری ژنرال جیاکومو کاربونی تأسیس شد. این سپاه پس از برکناری بنیتو موسولینی تأسیس شد و با کارآمدترین لشکرهای ارتش سلطنتی ایتالیا تشکیل شد. مأموریت آن دفاع از رم در برابر تهاجم متفقین بود، اما پس از امضای آتش‌بس کاسیبیل در سپتامبر ۱۹۴۳، وظیفه جدید آن دفاع از رم در برابر آلمانی‌ها بود. پس از اعلامیه بادولیو، واحدهایی از سپاه علیه واحدهای آلمانی جنگیدند، اما به دلیل عدم دریافت دستور از بالاترین مقامات سیاسی و نظامی، این سپاه در
از بالاترین مقامات سیاسی و نظامی، این سپاه در روزهای پس از ۱۱ سپتامبر ۱۹۴۳ منحل شد. تاریخچه. سپاه موتوری-زرهی در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، روزی که دولت فاشیستی سقوط کرد و بنیتو موسولینی به دستور ویکتور امانوئل سوم دستگیر شد، تأسیس شد. در سپتامبر ۱۹۴۳، وظیفه محافظت از رم (مقر سلطنت و دولت ایتالیا) در برابر حملات احتمالی نیروهای دشمن به آن واگذار شد. فرماندهی به ژنرال جیاکومو کاربونی واگذار شد. سپاه موتوری زرهی در یک منطقه بیضی شکل بزرگ به مرکزیت رم مستقر شد و وظیفه کنترل هر مسیر دسترسی را بر عهده داشت. لشکر «آریته» در
هر مسیر دسترسی را بر عهده داشت. لشکر «آریته» در شمال غربی، بین مانزیانا، براچانو و اولگیاتا؛ لشکر «پیاوه» در شمال شرقی، بین ویا کاسیا و ویا تیبورتینا؛ لشکر «سنتارو» که تا ۸ سپتامبر هنوز در حال تحول ارگانیک بود، در شرق، بین ویا تیبوتینا و ویا کولاتینا مستقر شد. لشکر «گراناتیری دی ساردنیا» و هنگ زرهی دیده‌بان لشکر «آریته» در جنوب، در یک نیم‌دایره وسیع بین جاده کولاتینا و جاده کازیلینا مستقر شدند. با ورود احتمالی لشکرهای «ری» و «لوپی دی توسکانا»، لشکرهای «آریته» و «پیاوه» به جای آنها به وظایف مانور اختصاص
و «پیاوه» به جای آنها به وظایف مانور اختصاص داده شدند. عصر ۸ سپتامبر، به محض اینکه آلمانی‌ها از اعلام آتش‌بس مطلع شدند، حمله خود را به استحکامات شهر آغاز کردند، اما تعداد کمی از واحدهای بزرگی که انتظار می‌رفت برسند، حضور داشتند. در بخش جنوبی، جایی که دفاع بر روی خطی از نقاط قوت با فاصله زیاد قرار داشت، آلمانی‌ها موفق به نفوذ شدند و از شکاف‌ها استفاده کردند، اما به دلیل مقاومت سرسختانه در منطقه یورو، در پونته دلا ماگلیانا و در تره فونتانه، مجبور شدند موقتاً عملیات را رها کنند. نبرد صبح روز ۹ سپتامبر با شدت
عملیات را رها کنند. نبرد صبح روز ۹ سپتامبر با شدت از سر گرفته شد، اما تا بعد از ظهر، با خاموش شدن بیشتر توپخانه‌ها، مدافعان مجبور شدند چندین نقطه کلیدی، از جمله پونته دلا ماگلیانا، را رها کرده و عقب‌نشینی کنند. تا عصر، نبرد به پورتا سن پائولو و با واکنش واحدهای جداگانه، به برخی از محله‌های داخل شهر نیز کشیده شد. در بخش شمالی، در ۹ سپتامبر، لشکر «پیاوه» در منطقه دوئه پونتی مورد حمله قرار گرفت. نبرد همچنین در پونته دل گریلو و نزدیک مونتروتوندو شعله‌ور شد. در ویا کاسیا، واحدهای لشکر «آریته» جلوی پیشروی ستون
ویا کاسیا، واحدهای لشکر «آریته» جلوی پیشروی ستون آلمانی به سمت رم را گرفتند. نبرد تا صبح ۱۰ سپتامبر بدون وقفه ادامه یافت. در طول روزهای پس از آتش‌بس ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، سپاه موتوری-زرهی در تلاش برای دفاع از رم در برابر نیروهای در حال پیشروی آلمان، نبردهای سنگینی را متحمل شد. ستاد کل آن از دربار پادشاه در برابر فرار محافظت کرد، تا اینکه دستور آتش‌بس در ساعت ۱۰ صبح صادر شد، در حالی که نبرد با شدت تمام در جریان بود و مدافعان پورتا سن پائولو، ویال جوتو، ویا لارنتینا و مونتروتوندو در آن شرکت داشتند. اعلامیه تسلیم
و مونتروتوندو در آن شرکت داشتند. اعلامیه تسلیم که در ۱۰ سپتامبر مورد توافق قرار گرفت، تحت فرماندهی سرتیپ جورجیو کارلو کالوی دی برگولو، فرمانده «سنتارو دوم» و شوهر دختر بزرگ پادشاه، که در طول مرحله نهایی آشفته و گیج‌کننده نبرد، به‌طور موقت جایگزین کاربونی شده بود، امضا شد. تسلیم منجر به انحلال این سپاه و تحویل تسلیحات به آلمانی‌ها شد: تنها لشکر «پیاوه» در خدمت باقی ماند و وظایف نظم عمومی را در شهر رم بر عهده داشت و کالوی طبق توافق تسلیم، فرماندهی «شهر باز» را بر عهده گرفته بود. در ۲۳ سپتامبر، همزمان با
را بر عهده گرفته بود. در ۲۳ سپتامبر، همزمان با اعلام جمهوری اجتماعی ایتالیا، آلمانی‌ها «پیاوه» را نیز محاصره و خلع سلاح کردند و کنترل کامل شهر را تا زمان آزادسازی آن در ۴ ژوئن ۱۹۴۴ توسط نیروهای متفقین به دست گرفتند. واحدها. سایر واحدها:
جوراج برانکوویچ (؛ ۲۲ فوریه ۱۳۷۷ – ۲۴ دسامبر ۱۴۵۶ (سن ۷۹)) دسپوت صربستان از ۱۴۲۷ تا ۱۴۵۶ میلادی بود.
دسپوت صربستان ()، یک دولت قرون وسطایی صربستان در نیمه اول قرن پانزدهم بود. اگرچه نبرد کوزوو در سال ۱۳۸۹ به اشتباه پایان صربستان قرون وسطی تلقی می‌شود، استبداد، جانشین امپراتوری صرب و صربستان موراویایی، شصت سال دیگر به طول انجامید، و به ویژه در دوران انقلاب سیاسی، اقتصادی و انقلابی استفان لازارویچ دوباره به طول انجامید. پس از مرگ مستبد جوراج برانکوویچ در سال ۱۴۵۶، استبداد تا سه سال دیگر به حیات خود ادامه داد تا اینکه سرانجام در سال ۱۴۵۹ تحت سلطه عثمانی قرار گرفت. پس از سال ۱۴۵۹، سنت‌های سیاسی استبداد صرب در
پس از سال ۱۴۵۹، سنت‌های سیاسی استبداد صرب در تبعید، در پادشاهی قرون وسطایی مجارستان (⎘ پادشاهی)، با چندین مستبد اسمی صربستان که توسط پادشاهان مجارستان منصوب می‌شدند، همچنان وجود داشت. آخرین مستبد اسمی صربستان، پاوله باکیچ بود که در نبرد گورجانی در سال ۱۵۳۷ کشته شد.
سیبلا () شاهزاده خانم شاهزاده‌نشین انطاکیه و همسر سوم بوهموند سوم انطاکیه بود. او که در یک خانواده اصیل به دنیا آمد، قبل از ازدواج بسیار بحث برانگیزش با بوهموند، که بعداً منجر به تکفیر او شد، در شاهزاده‌نشین انطاکیه شهرت ضعیفی پیدا کرد. سیبیلا در تمام مدتی که شاهزاده خانم انطاکیه بود، از طریق پیوندهایی که با اشراف ارمنی داشت، تأثیر زیادی بر شوهرش داشت. زندگی. اوایل زندگی و شهرت. تقریباً هیچ سابقه‌ای از اوایل زندگی سیبیلا وجود ندارد، اما او به عنوان یک زن انطاکیه‌ای با جایگاه برجسته شناخته می‌شود. او
زن انطاکیه‌ای با جایگاه برجسته شناخته می‌شود. او احتمالاً از طریق ازدواج خواهرش با لرد برزی، یکی از دست نشاندگان بوهموند، با بوهموند سوم، پادشاه انطاکیه، مرتبط بوده است. مورخ عرب معاصر، ابن اثیر، اظهار می‌کند که این خواهر «با صلاح‌الدین مکاتبه داشته و با او هدایایی رد و بدل می‌کرده است.» اینکه سیبیلا چگونه بوهموند را شناخت و متعاقباً همسر سوم او شد، مشخص نیست.
سی و نهمین دوره جوایز هیئت ملی بازبینی فیلم در ۳۱ دسامبر ۱۹۶۷ اعلام شد.
کاوجا (pl. کاوجه، : caveje) میله‌ای از آهن فرفورژه است که در سکان گاوآهن یا گاری نصب می‌شد تا از افتادن یوغ گاو در صورت توقف ناگهانی جلوگیری کند. این میله نمادی از منطقه تاریخی رومانیا در شمال ایتالیا است، جایی که به‌طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گرفت. در بقیه ایتالیا، کاوجا بیشتر به عنوان تغییر دهید شناخته می‌شود یا ناخن. کاربرد و تزئینات. در جوامع کشاورزی رومانیا، یک کاوجا روی سکان یک گاوآهن یا ارابه ثابت شده بود، که توسط دو گاو نر در کنار هم رانده می‌شد. کاوجا یوغ مشترک گاوها را به سکان بست، و از جدا
کاوجا یوغ مشترک گاوها را به سکان بست، و از جدا شدن یوغ در صورت توقف ناگهانی جلوگیری کرد. کاوجا همچنین وزن یوغ را از روی گاوها کم کرد. هر کاوجا روی آن یک طرح برجسته به نام کارنامه قرار دارد کارنامه معمولی شامل تصاویر خروس، هلال ماه، خورشید، عقاب، اژدها، قلب، یا سینه‌های کوچک (نماد رفاه) است. برخی از کارنامه نقوش مذهبی مانند صلیب مسیحی، کبوتر (نماد روح‌القدس در مسیحیت)، یا طاووس (نماد رستاخیز) را پذیرفتند. کمان‌های رنگی را می‌توان برای تزئین بیشتر اضافه کرد. بین یک تا سه جفت حلقه به کارنامه آویزان است.