payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مستقل اداره می‌شد که در آن خانواده زیمین توسط زیمین و پسرش بوریس زیمین نمایندگی می‌شدند. اولویت‌های این بنیاد توسعه تحقیقات و آموزش علمی بنیادی در روسیه، ایجاد شرایطی برای دانشمندان بود تا بتوانند در خانه در روسیه تحقیق و تدریس کنند، و همچنین ترویج علم و آموزش مدنی. این بنیاد اولین بنیاد خصوصی غیرانتفاعی روسی بود که از علم و آموزش در روسیه مدرن حمایت می‌کرد. این بنیاد پروژه‌هایی را برای حمایت و ترویج علم و توسعه آموزش رسمی و مدنی اجرا می‌کرد. این پروژه‌ها شامل برنامه‌هایی بود که از دانش‌آموزان با استعداد،
برنامه‌هایی بود که از دانش‌آموزان با استعداد، دانشمندان آینده، فیزیکدانان جوان، ریاضیدانان، زیست‌شناسان و معلمان حمایت می‌کرد. در سال ۲۰۱۵، زمانی که بنیاد داینستی توسط وزارت دادگستری روسیه در فهرست «عوامل خارجی» قرار گرفت، زیمین این بنیاد را تعطیل کرد. تعدادی از دانشمندان و چهره‌های عمومی موضع وزارت دادگستری در مورد این صندوق را محکوم کردند و این تصمیم را بوروکراتیک و ناعادلانه دانستند. زیمین فعالیت‌های بشردوستانه خود را از طریق بنیاد زیمین ادامه داد. در روسیه، این بنیاد از جایزه روشنگر، دانشگاه مستقل مسکو
این بنیاد از جایزه روشنگر، دانشگاه مستقل مسکو و سایر پروژه‌ها حمایت می‌کند. پروژه‌های بین‌المللی نیز توسط بنیاد زیمین در زمینه مراقبت‌های بهداشتی عمومی، علوم، آموزش و فرهنگ، از جمله دانشگاه آریل و دانشکده زیست‌شناسی مولکولی و نظری، دانشگاه تل‌آویو در اسرائیل، و سایر پروژه‌ها حمایت شده‌اند. زندگی شخصی و مرگ. زیمین در ۲۲ دسامبر ۲۰۲۱، در سن ۸۸ سالگی، از طریق عمل اتانازی در سوئیس درگذشت. او یک پسر به بوریس زیمین داشت. .
لئونید لبدف (متولد ۲ مه ۱۹۵۶) یک تاجر قبرسی-روسی و نماینده منتخب سابق مجلس علیای پارلمان روسیه است. لبدف مالک انحصاری سابق گروه سینتز، یک شرکت خصوصی توسعه انرژی، نفت و گاز و املاک است. او به همراه الکساندر ژوکوف و که مدیر و مدیر دارایی در خانواده و شرکای فلمینگ بود، در سال ۱۹۸۸ شرکت سرمایه‌گذاری مشترک شوروی-آمریکایی سینتز اینترنشنال و در ژانویه ۱۹۹۰ شرکت سرمایه‌گذاری مشترک روسیه-بریتانیا سینتز کورپوریشن را تأسیس کرد که در اوایل دهه ۲۰۰۰ آن را ترک کرد. طبق گزارش "فوربس، سینتز روسیه" در سال ۲۰۱۲ در رتبه ۱۵۴
"فوربس، سینتز روسیه" در سال ۲۰۱۲ در رتبه ۱۵۴ در بین شرکت‌های خصوصی روسیه قرار داشت. طبق گزارش فوربس، لئونید لبدف در سال ۲۰۲۱ با ۷۵۰ میلیون دلار در رتبه ۱۶۲ قرار دارد. او همچنین در زمینه موسیقی و فیلم نیز فعالیت داشته و در دهه ۱۹۸۰ و اخیراً به عنوان تهیه‌کننده در ساخت فیلم‌های مستقلی مانند "«هیپسترها»" و "«جغرافیدان، جهانش را با خود برد»" فعالیت داشته است. در سال ۲۰۰۲، او به عنوان نماینده جمهوری چواشستان به شورای فدراسیون (روسیه)، مجلس علیای پارلمان روسیه، انتخاب شد و تا زمان بازنشستگی از سیاست در سال ۲۰۱۵،
شد و تا زمان بازنشستگی از سیاست در سال ۲۰۱۵، در این سمت باقی ماند. اوایل زندگی. لئونید لبدف در مسکو متولد شد. او مدرک مهندسی خود را در سال ۱۹۷۹ از دانشگاه فناوری شیمیایی د. مندلیف روسیه دریافت کرد او در اوایل دهه ۱۹۸۰ به عنوان مشاور اتاق بازرگانی اتحاد جماهیر شوروی و مسکو کنسرت خدمت کرد. کارآفرینی. در اوایل دهه ۱۹۸۰، لبدف فعالیت کارآفرینی خود را با سازماندهی کنسرت‌های موسیقی راک آغاز کرد. سینتز رکوردز. در سال ۱۹۸۹، لبدف به همراه دیگر همکارانش، سینتز رکوردز، یک استودیوی ضبط و ناشر آثار هنرمندان راک
رکوردز، یک استودیوی ضبط و ناشر آثار هنرمندان راک زیرزمینی، را تأسیس کرد. این ناشر آثاری از ، و و دیگران را ضبط کرد. سینتز اینترنشنال. در دهه ۱۹۹۰، پس از پرسترویکا، لبدف در تأسیس شرکت سینتز اینترنشنال، یک شرکت سرمایه‌گذاری مشترک شوروی و آمریکا، که به تجارت کالا و لوازم صنعتی می‌پرداخت، مشارکت داشت. به گفته "فوربس"، لبدف «یکی از معدود افراد اهل شوروی است که در دهه ۱۹۸۰ سرمایه‌گذاری‌های مشترک تجاری بین ایالات متحده سرمایه‌داری و اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی را آزمایش کرد.» او «تاجر معمولی روسی نیست که از
را آزمایش کرد.» او «تاجر معمولی روسی نیست که از خصوصی‌سازی اولیه سوءاستفاده کند یا تحت حمایت یک سیاستمدار بانفوذ فعالیت کند.» "فوربس" در ادامه می‌گوید: «او چاه‌هایی را حفر کرد که وجود نداشت و طلای سیاه را به دست آورد» و به «تجربه کارآفرینی» خود که در «دوران پرآشوب روسیه» انباشته شده بود، اشاره می‌کند. سینتز اولین شرکت خصوصی روسی در بخش نفت بود که اکتشافات فراساحلی را در قطب شمال انجام داد. در سیبری غربی، سینتز یک کارخانه تولید نفت به نام نگون نفت ساخت، زیرساخت‌های آن را توسعه داد و تجارت و صادرات صنعتی را
آن را توسعه داد و تجارت و صادرات صنعتی را آغاز کرد. فروش تأمین‌کننده انرژی روسیه تی جی کی-۲ در رابطه با فروش شرکت انرژی روسی تی جی کی-۲ در سال ۲۰۰۸، سینتز در سال ۲۰۱۱ از شرکت آلمانی به دلیل خسارت حدود ۷۰۰ میلیون یورو شکایت کرد. متهم شد که در مدت کوتاهی و بدون توجیه معتبر از معامله خرید تی جی کی-۲ عقب‌نشینی کرده و در نتیجه سینتز را تا آستانه ورشکستگی پیش برده است. به نظر می‌رسید اختلافات زیادی وجود دارد: به عنوان مثال، طبق گزارش‌های مطبوعاتی، تنها یک پیشنهاد دهنده در حراج وجود داشت، اگرچه قبلاً در رسانه‌ها
دهنده در حراج وجود داشت، اگرچه قبلاً در رسانه‌ها از طرف‌های ذینفع مهم صحبت شده بود. در سال ۲۰۱۵، دادگاه منطقه‌ای اسن دادخواست سینتز علیه اروه‌ئه را رد کرد. با این حال، دادگاه همچنین حکم داد که دادخواست علیه ، مدیرعامل وقت اروه‌ئه، قابل قبول است. طبق گزارش‌های رسانه‌ها، گفته می‌شود گروسمن شخصاً این معامله را پیش برده و حتی از گرهارد شرودر، صدراعظم سابق آلمان، خواسته است تا از طریق سیاست روسیه بر این معامله که در نهایت شکست خورد، تأثیر بگذارد. فروش شرکت نفت روسیه تی ان کی-بی پی در رابطه با فروش تی ان کی-بی
روسیه تی ان کی-بی پی در رابطه با فروش تی ان کی-بی پی به روس‌نفت در سال ۲۰۱۳، لبدف در فوریه ۲۰۱۴ از شرکای سابق خود، ویکتور وکسلبرگ و لئونارد بلاواتنیک، به دلیل نقض قرارداد به مبلغ ۲ میلیارد دلار در دیوان عالی ایالت نیویورک شکایت کرد. این پرونده در حال حاضر هنوز در دیوان عالی ایالت نیویورک در حال بررسی است. تهیه‌کننده فیلم. پیکان قرمز. لبدف تهیه‌کننده فیلم است و بیش از بیست فیلم بلند در کارنامه خود دارد. او یکی از بنیانگذاران و مالکان مشترک استودیوی فیلمسازی «رد ارو» در روسیه است. در سال ۲۰۰۸، او به همراه
«رد ارو» در روسیه است. در سال ۲۰۰۸، او به همراه والری تودوروفسکی، کارگردان، برای تهیه‌کنندگی مشترک فیلم هیپسترها (فیلم) (به روسی، استیلیاگی) یک کمدی رمانتیک که در دهه ۱۹۵۰ در مسکو اتفاق می‌افتد، و اولین موزیکال روسیه پس از فروپاشی شوروی، به این استودیو پیوست. او همچنین تهیه‌کننده فیلم جغرافیدان کره زمینش را نوشید و با خود برد (فیلم) بود که جایزه بزرگ جشنواره فیلم کینوتاور ۲۰۱۳ و جشنواره فیلم کوتبوس ۲۰۱۳ را از آن خود کرد. سینما و تلویزیون آمریکا. لبدف با کمک دختر آمریکایی‌اش، جولیا لبدف، فارغ‌التحصیل یو اس
دختر آمریکایی‌اش، جولیا لبدف، فارغ‌التحصیل یو اس سی که در لس‌آنجلس زندگی می‌کند، وارد صنعت فیلمسازی ایالات متحده شده است. از جمله آثار او می‌توان به آموزش بد (فیلم ۲۰۱۹) با بازی هیو جکمن که برای آن جایزه امی را از آن خود کرد، دکتر خوب (فیلم ۲۰۱۱) که با همکاری ستاره فیلم، اورلاندو بلوم («دزدان دریایی کارائیب») ساخته شده و پیامبر (فیلم ۲۰۱۴) با بازی سلما هایک و لیام نیسون، اشاره کرد. لبدف و دخترش جولیا تهیه‌کنندگان اجرایی سریال «مردم سفیدپوست عزیز» محصول نتفلیکس هستند. فعالیت‌های سیاسی. از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۵،
هستند. فعالیت‌های سیاسی. از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۵، لبدف به عنوان نماینده جمهوری چاووش، عضو شورای فدرال، دومین مجلس پارلمانی فدراسیون روسیه بود. لبدف در طول ۱۳ سال فعالیت پارلمانی خود به فعالیت‌های تجاری خود ادامه داد. یک مقاله رسانه‌ای بیان می‌کند که «برخلاف سایر الیگارش‌ها، شرکت‌های او از تغییر دوران یلتسین به روسیه جدید تحت رهبری ولادیمیر پوتین بدون هیچ مانع بزرگی جان سالم به در بردند.» در سال ۲۰۱۵، او از سمت خود استعفا داد. زندگی شخصی. لبدف، که بیوه است و دو دختر بالغ دارد. او به همراه دخترش جولیا، که در
دو دختر بالغ دارد. او به همراه دخترش جولیا، که در ایالات متحده آمریکا زندگی می‌کند، شرکت تولید فیلم را تأسیس کرد. دختر دوم او، یانا، در مسکو زندگی می‌کند و بنیان‌گذار یک راهنمای مد آنلاین است. او به عنوان سکاندار و یکی از مالکان تیم قایقرانی خود، سینرژی، مرتباً با قایق تفریحی آر سی ۴۴ خود در مسابقات قایقرانی شرکت می‌کرد. در سال ۲۰۱۳، لبدف دکترای خود را از دانشگاه دولتی بلگورود در رشته شیمی کلوئیدی دریافت کرد (موضوع پایان‌نامه دکتری: فولاد سازه ای در تجهیزات نیروگاه‌های). در سال ۲۰۱۷، در "روزنامه گاردین"
نیروگاه‌های). در سال ۲۰۱۷، در "روزنامه گاردین" گزارش شد که لبدف تابعیت قبرس را به دست آورده است. نیکوکاری. لبدف از پروژه‌های بشردوستانه متعددی در زمینه فرهنگ و آموزش حمایت می‌کند. لبدف «به عنوان یک حامی محتاط هنر شهرت دارد» و یکی از بنیانگذاران صندوق چواشستان است که در منطقه‌ای به همین نام در روسیه فعالیت می‌کند و از ابتکارات مختلفی در این منطقه در زمینه‌های مراقبت‌های بهداشتی، آموزش و فرهنگ حمایت می‌کند. در میان سایر پروژه‌های اجتماعی در منطقه چواشستان، لبدف بودجه‌ای را برای ساخت دو کلیسا در چبوکساری اهدا
بودجه‌ای را برای ساخت دو کلیسا در چبوکساری اهدا کرده است. در سال ۲۰۱۱، به دلیل حمایت از انتشار کتاب «ارتدکس در چین»، نشان کلیسای ارتدکس روسیه سنت اینوسنت به او اهدا شد. او همچنین به دلیل کار برجسته‌اش، نشان متروپولیتن مسکو و کولومنا و نشان سرگیوس رادونژ را دریافت کرد. لبدف یکی از حامیان مالی نمایشگاه هنر روسیه در سال ۲۰۰۵ در موزه گوگنهایم در نیویورک بود که به مناسبت شصتمین سالگرد تأسیس سازمان ملل متحد برگزار شد و اولین باری بود که مروری بر هنر روسیه از شمایل‌های قرن دوازدهم تا اشیاء هنری مدرن در خارج از
قرن دوازدهم تا اشیاء هنری مدرن در خارج از روسیه به نمایش گذاشته می‌شد.
اوگنی الکساندرویچ چیچوارکین ( (متولد ۱۰ سپتامبر ۱۹۷۴ در لنینگراد، جمهوری شوروی سوسیالیستی شوروی، اتحاد جماهیر شوروی) یک کارآفرین روسی است که بزرگ‌ترین خرده‌فروش تلفن همراه روسیه، یوروست، را تأسیس کرد. این امر او را با دارایی تقریبی ۱٫۶ میلیارد دلار، ثروتمندترین مرد زیر ۳۵ سال در کشورش کرد. او جوایز عمومی متعددی از جمله شخصیت سال ۲۰۰۴ در بخش رئیس کسب و کار خرده فروشی و برنده جایزه "کارآفرین سال ۲۰۰۵" ارنست و یانگ در بخش "تجارت" را دریافت کرده است. در سال ۲۰۰۶، نشان سنت الکساندر نوسکی «برای کار و میهن» در بخش
نشان سنت الکساندر نوسکی «برای کار و میهن» در بخش «رهبر صنعت» به او اهدا شد. در سال ۲۰۰۶، به پاس سهم شخصی بزرگش در توسعه بهترین سنت‌های کارآفرینی روسیه، نشان افتخار روسیه به او اهدا شد. در سال ۲۰۰۷، در مراسم جایزه بزرگ «شخص سال ۲۰۰۶»، چیچوارکین نشان افتخار میهن را دریافت کرد. او عضو حزب سیاسی «آرمان درست» بود و انتظار می‌رفت رئیس شعبه مسکوی آن شود. چیچوارکین در حال حاضر در لندن زندگی می‌کند و از آنجا علیه فساد در روسیه و شخص ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور این کشور، مبارزه کرده است. در اوت ۲۰۱۲، او فروشگاه شراب
مبارزه کرده است. در اوت ۲۰۱۲، او فروشگاه شراب «هدونیسم وینز» را در خیابان دیویس در میفر، لندن، راه‌اندازی کرد. زندگی‌نامه. چیچوارکین در سال ۱۹۷۴ در لنینگراد، از مادری به نام لیودمیلا از تبار تاتارهای روسی و پدری به نام الکساندر اهل مسکو متولد شد؛ جد بزرگ او موکشا بود. پدرش خلبان و مادرش اقتصاددانی بود که برای وزارت تجارت خارجی شوروی کار می‌کرد؛ در دوران کودکی او، خانواده‌اش به مسکو نقل مکان کردند. از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۶، چیچوارکین در دانشگاه دولتی مدیریت تحصیل کرد و همچنین از طریق تجارت در بازارهای دست‌فروشی
کرد و همچنین از طریق تجارت در بازارهای دست‌فروشی مسکو درآمد کسب کرد. چیچوارکین پس از فارغ‌التحصیلی، تحصیل در مقطع دکترا (کاندیدات) را آغاز کرد، که در سال ۱۹۹۸ آن را رها کرد. شرکت یوروست. در سال ۱۹۹۷، چیچوارکین و دوستش تیمور آرتمِو، کسب و کاری به نام یِورُست برای فروش تلفن همراه راه‌اندازی کردند. در سال ۲۰۰۲، یِورُست با ۹۲ فروشگاه خرده‌فروشی، به یکی از سه خرده‌فروش برتر تلفن همراه مسکو تبدیل شد. این شرکت در سال ۲۰۰۲، ۱۰۰ فروشگاه دیگر، در سال ۲۰۰۳، ۱۱۷ فروشگاه دیگر، در سال ۲۰۰۴، ۸۰۰ فروشگاه دیگر، در سال
دیگر، در سال ۲۰۰۴، ۸۰۰ فروشگاه دیگر، در سال ۲۰۰۵، ۱۹۳۴ فروشگاه دیگر و غیره افتتاح کرد. در سال ۲۰۰۷ ، آنها ۵۱۵۶ فروشگاه در ۱۲ کشور داشتند: روسیه، اوکراین، بلاروس، مولداوی، استونی، لتونی، لیتوانی، قزاقستان، قرقیزستان، ارمنستان و آذربایجان. حزب سیاسی آرمان درست. در نوامبر ۲۰۰۸، چیچوارکین به «آرمان درست»، یک حزب سیاسی لیبرال دموکرات روسی که در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۸ با ادغام اتحادیه نیروهای راست، قدرت غیرنظامی و حزب دموکرات روسیه تأسیس شده بود، پیوست. پیگرد قانونی کیفری. در اوت ۲۰۰۵، چیچوارکین به دست داشتن در واردات
در اوت ۲۰۰۵، چیچوارکین به دست داشتن در واردات غیرقانونی یک محموله ۱۰۰ میلیون دلاری تلفن همراه متهم شد، اما در نهایت این اتهامات رد شد. در مارس ۲۰۰۶، یک محموله بزرگ از تلفن‌های همراه موتورولا که برای چیچوارکین ارسال شده بود، به این بهانه که میزان تشعشعات مایکروویو آنها بیش از حد مجاز طبق مقررات بهداشتی روسیه است، توقیف شد. پس از این پرونده‌ها، چیچوارکین سازمان‌های اجرای قانون روسیه را به یورش به شرکت‌ها متهم کرد. در مارس ۲۰۰۷، رسانه‌ها از چیچوارکین در ارتباط با پرونده دیمیتری سیدوروف، بنیان‌گذار «ایلد ام»،
با پرونده دیمیتری سیدوروف، بنیان‌گذار «ایلد ام»، که به فرار مالیاتی گسترده متهم شده بود، نام بردند. ایلد ام تلفن‌های همراه را به یِورُست و همچنین به سایر خرده‌فروشان فروخته بود. در اوت ۲۰۰۷، آپارتمان‌های بسیاری از کارمندان یِورُست توسط پلیس بازرسی شد. برخی از کارشناسان این بازرسی‌ها را مرتبط با پرونده ایدل ام می‌دانستند، در حالی که برخی دیگر آن را ادامه پرونده موتورولا می‌دانستند. برخی دیگر هنوز آن را یک ترفند بازاریابی توسط خود یِورُست می‌دانستند (آخرین فرصت برای خرید تلفن‌هایشان قبل از مصادره آنها)، برخی
برای خرید تلفن‌هایشان قبل از مصادره آنها)، برخی دیگر آن را انتقام سیلوویک‌ها از چیچوارکین می‌دانستند. در سپتامبر ۲۰۰۸، دفتر مرکزی یوروست در ارتباط با نحوهٔ برخورد با آندری ولاسکین، یکی از کارمندان یوروست که در سال ۲۰۰۳ تلفن‌های همراهی به ارزش حدود ۲۰ میلیون روبل روسیه (تقریباً ۱ میلیون دلار آمریکا) را دزدیده بود، مورد بازرسی قرار گرفت. ولاسکین توسط نیروهای امنیتی یوروست در تامبوف دستگیر شد، به مسکو و به آپارتمانی متعلق به یوروست نقل مکان کرد و پس از مدتی موافقت کرد که خسارات یوروست را جبران کند. در حالی که
کرد که خسارات یوروست را جبران کند. در حالی که بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷ ظاهراً یوروست و ولاسکین هیچ ادعایی نسبت به یکدیگر نداشتند، در سال ۲۰۰۸ یوروست به آدم‌ربایی، حبس غیرقانونی و اخاذی متهم شد. در ۲۱ سپتامبر ۲۰۰۸، چیچوارکین ۱۰۰٪ سهام یوروست را به الکساندر ماموت فروخت. حجم این معامله ۴۰۰ میلیون دلار آمریکا بود. در ژانویه ۲۰۰۹، چیچوارکین به بریتانیا نقل مکان کرد و در ۲۳ ژانویه ۲۰۰۹ در فهرست جستجوی فدرال روسیه در ارتباط با پرونده ولاسکین قرار گرفت. در ۲۸ ژانویه، دادگاه باسمانی مسکو دستگیری چیچوارکین ("به صورت
دادگاه باسمانی مسکو دستگیری چیچوارکین ("به صورت غیابی") را تأیید کرد. در ۱۲ مارس ۲۰۰۹، اطلاعات او به اینترپل ارسال شد. در ۱۳ آوریل ۲۰۰۹، کمیته تحقیقات دادستان کل روسیه متوجه شد که ولادیمیر کنیازیف، یکی از بازرسان کلیدی پرونده چیچوارکین، قبلاً به جرم سرقت یک محموله بزرگ تلفن همراه از یوروست چیچوارکین محکوم شده بود. در جریان پرونده قاچاق کالا در سال ۲۰۰۷، او عمل تخریب تلفن‌های مصادره شده به عنوان مدرک را جعل کرده بود. کمیته تحقیقات به دلیل تضاد منافع، خواستار اخراج کنیازیف شد، اما درخواست‌های آنها رد شد. در
اخراج کنیازیف شد، اما درخواست‌های آنها رد شد. در ۱۷ نوامبر ۲۰۱۰، هیئت منصفه همه متهمان پرونده ولاسکین را بی‌گناه تشخیص داد. درخواست تجدیدنظر دادستانی به دیوان عالی کشور در ۲۰ ژانویه ۲۰۱۱ رد شد و کیفرخواست چیچوارکین چند روز بعد پس گرفته شد. وکیل او، یوری گرویس، خاطرنشان کرد که چیچوارکین هنوز نگران است که ممکن است دوباره در رابطه با پرونده قاچاق سال ۲۰۰۵ متهم شود. جستجوی بین‌المللی یوگنی چیچوارکین، تبعه یوروست، متوقف شده است. همان‌طور که در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۱ توسط نماینده رسمی دفتر مرکزی ملی (NCB) اینترپل در
توسط نماینده رسمی دفتر مرکزی ملی (NCB) اینترپل در وزارت کشور، اولگا شکلیاروف، گزارش شد، این امر به دلیل خاتمه دادرسی کیفری علیه چیچوارکین طبق ماده ۲۴ قانون (عدم ارتکاب جرم) است. چیچوارکین در لندن در اعتراضاتی که خطرات تجارت در روسیه را برجسته می‌کرد، شرکت کرد و به پرونده‌های میخائیل خودورکوفسکی و سرگئی مگنیتسکی اشاره کرد. او از اینکه توسط «مردانی با رفتار روسی» تحت نظر است، آگاه است. در سال ۲۰۱۴، او هشدار داد که اگر روسیهٔ پوتین توسط جهان غرب متوقف نشود، جنگ‌های متعددی رخ خواهد داد. در سال ۲۰۱۹، او پوتین
متعددی رخ خواهد داد. در سال ۲۰۱۹، او پوتین را متهم کرد که روسیه را به سمت جنگی با دشمنانی که وجود خارجی ندارند، سوق می‌دهد. شراب‌های لذت‌گرایی. در اوت ۲۰۱۲، چیچوارکین فروشگاه شراب جدید خود با نام شراب‌های لذت‌گرایی را در خیابان دیویس لندن راه‌اندازی کرد. شرکت شراب‌های لذت‌گرایی جوایز عمومی متعددی از جمله فروشنده شراب سال ۲۰۱۳ در دی دبلیو دبلیو آ۲۰۱۳، بهترین فروشگاه غذا و نوشیدنی تفریحی در جوایز داخلی هفته خرده‌فروشی ۲۰۱۴، بهترین فروشگاه غذا و نوشیدنی تخصصی سال ۲۰۱۴ در جوایز میفر ۲۰۱۴، خرده‌فروش مستقل سال
سال ۲۰۱۴ در جوایز میفر ۲۰۱۴، خرده‌فروش مستقل سال در جوایز جوایز دی‌بی ۲۰۱۵، بهترین فروشگاه غذا و نوشیدنی تفریحی سال در جوایز داخلی هفته خرده‌فروشی ۲۰۱۵، خرده‌فروش مستقل شراب سال ۲۰۱۵ در جوایز خرده‌فروشی نوشیدنی‌های ۲۰۱۵، بهترین فروشگاه غذا و نوشیدنی تخصصی سال ۲۰۱۵ در جوایز میفر ۲۰۱۵، خرده‌فروش مستقل نوشیدنی‌های الکلی سال در جوایز خرده‌فروشی نوشیدنی‌های ۲۰۱۸، بهترین ویترین فروشگاه سال ۲۰۱۷ در جوایز میفر ۲۰۱۷، را دریافت کرده است. خرده‌فروش لوکس سال در مراسم جوایز خرده‌فروشی نوشیدنی‌های ۲۰۱۷، خرده‌فروش لوکس
جوایز خرده‌فروشی نوشیدنی‌های ۲۰۱۷، خرده‌فروش لوکس سال در مراسم جوایز خرده‌فروشی نوشیدنی‌های ۲۰۱۸.
میخائیل کنستانتینوویچ الپیدین (Михаил Константинович Элпидин، ۱۸۳۵–۱۹۰۵) ناشر مهاجر روسی "نارودنویه دلو"، "اوبشچه دیلو" و "اوبشچینا بود." الپیدین در سال ۱۸۳۵ در ولگا، فرزند یک کشیش، متولد شد: ۱۱ او در پاییز ۱۸۶۰ به دانشگاه کازان رفت، اما در جریان ناآرامی‌های بدزنا دستگیر شد و دوباره در جریان تظاهرات دانشجویی ۱۸۶۱ دستگیر شد. او به سازمان «زمین و آزادی» پیوست و دوباره در آوریل ۱۸۶۳ دستگیر شد. این بار به کاتورگا محکوم شد. او در ژوئیه ۱۸۶۵ فرار کرد و به ژنو، جایی که یک جامعه مهاجر روسی پر جنب و جوش وجود داشت،
که یک جامعه مهاجر روسی پر جنب و جوش وجود داشت، گریخت: ۱۲ مهاجران قدیمی مانند الکساندر هرزن و پیوتر دولگوروکوف از او استقبال گرمی کردند، اما شکاف نسلی بین «محافظان قدیمی» و «مهاجران جوان» در حال ایجاد بود و الپیدین به عنوان رقیبی برای "کولوکول" هرزن، ناشری را در ژنو تأسیس کرد: ۱۲–۱۴ او اولین شماره "نارودنویه دلو را" چاپ کرد، اما پس از رفتن باکونین، همکاری خود را با آن قطع کرد: ۱۴ "«چه باید کرد؟»"، رمانی از نیکولای چرنیشفسکی که مورد علاقهٔ نسل جوان رادیکال‌های روسی بود، برای اولین بار توسط الپیدین به صورت
روسی بود، برای اولین بار توسط الپیدین به صورت کتاب چاپ شد. (این کتاب در ابتدا به صورت سریالی در "انتشارات ساورمننیک" منتشر شده بود) تلاش‌های الپیدین برای انتشار این کتاب و بقیهٔ آثار جمع‌آوری‌شدهٔ چرنیشفسکی با چالش‌های حقوقی، مشکلات مالی و تأخیر در تولید مواجه شد: ۱۵–۱۷ در همین حال، در سال ۱۸۶۸، او یک اتاق مطالعه، سپس یک کتابفروشی و در سال ۱۸۷۱ با نیکولای اوتین یک رستوران تعاونی افتتاح کرد: ۱۷ در حالی که الپیدین با صحنهٔ چاپخانهٔ رو به شلوغیِ تبعیدی‌ها دست و پنجه نرم می‌کرد، کتابفروشی او در مقایسه با آنها
و پنجه نرم می‌کرد، کتابفروشی او در مقایسه با آنها به موفقیت چشمگیری دست یافت: این کتابفروشی مرکز مهمی برای مهاجرانِ مهمان (و پلیس مخفی که آنها را شکار می‌کرد) و تنها کتابفروشی سودآور به زبان روسی در اروپای غربی بود: ۲۰ پس از خروج از صنعت چاپ، او به دیگر چاپخانه‌ها در خرید حروف کمک کرد و مدیر بازرگانی و ناشر سایر فعالیت‌های انقلابی، از جمله "Obshcheye delo" ("هدف مشترک") بود: ۲۰–۲۱ معاصران الپیدین نظرات متفاوتی دربارهٔ او داشتند و او را ناهنجار و خام، «دیوانه» و «پوچ» (هرزن) می‌دانستند: ۱۹، ۱۸، ۱۱ اما او به
و «پوچ» (هرزن) می‌دانستند: ۱۹، ۱۸، ۱۱ اما او به خاطر انرژی، کتابفروشی و تخصص تجاری‌اش مورد احترام بود، و حتی کسانی که از عجیب و غریب بودن یا فقدان اعتبار فکری او ابراز نارضایتی می‌کردند، مایل به همکاری با او بودند. (برای مثال، نیکولای اوتین او را «احمق دسیسه‌گر» نامید): ۱۱ از نظر سیاسی، الپیدین به انقلاب وفادار بود، اما نه طرفدار برنامه؛ او معتقد بود که «هر شرمساری، هر رسوایی که بتواند رژیم تزاری را به خطر بیندازد، برای انقلاب مفید است.»: ۱۹ در مجموع، دیدگاه‌های او بیشتر به باکونینیسم شباهت داشت تا به
او بیشتر به باکونینیسم شباهت داشت تا به مارکسیسمی که در میان نسل انقلابی او در ژنو رواج می‌یافت. در سال ۱۸۸۷، الپیدین خبرچین اوخرانا، پلیس مخفی تزاری، شد. او در سال ۱۹۰۰ به دلیل «فرسودگی و بی‌فایدگی» از کار برکنار شد: ۲۱ در حالی که مورخان پیشین به خاطر این موضوع با او مهربان نبوده‌اند، مورخان جدیدتر این نظریه را مطرح کرده‌اند که الپیدین از جایگاه خود برای گمراه کردن و گمراه کردن مأموران اوخرانا استفاده کرده است. در هر صورت، به نظر می‌رسد که او پولی را که اوخرانا به او پرداخت می‌کرد، با سرعتی حتی بیشتر از
به او پرداخت می‌کرد، با سرعتی حتی بیشتر از قبل، صرف انتشار ادبیات انقلابی کرده است: الپیدین به ویژه در دهه آخر قرن نوزدهم در عرصه نشر فعال بود، اما تا زمان مرگش در دهه اول قرن بیستم، ناشر پیشگام «مهاجرت جوان» خود تحت الشعاع نسل جدیدی از رادیکال‌ها قرار گرفته بود: ۲۲–۲۳
شموئل گونن (; – ) سرلشکر نیروهای دفاعی اسرائیل بود، که از ژوئیه ۱۹۷۳ تا اکتبر ۱۹۷۳ و در خلال جنگ یوم کیپور به‌عنوان فرمانده ستاد فرماندهی جنوبی اسرائیل فعالیت می‌کرد. گونن فعالیت نظامی را از سال ۱۹۴۴ در سازمان هاگانا آغاز کرد و پس از شکل‌گیری ارتش اسرائیل فعالیت خود را در سپاه زرهی اسرائیل ادامه داد. وی از ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۵ فرماندهی گردان ۸۲ تانک را برعهده داشت، از ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۶ به‌عنوان جانشین فرمانده تیپ ۷ زرهی فعالیت می‌کرد و در فاصله سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۹ فرمانده تیپ ۷ زرهی هاتیفا شیوا بود. او از ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۱
تیپ ۷ زرهی هاتیفا شیوا بود. او از ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۱ فرماندهی لشکر ۳۶ ذخیره را برعهده داشت، از ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۲ به‌عنوان رئیس اداره آموزش ارتش اسرائیل (مهاد) فعالیت می‌کرد و از ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۳ فرمانده لشکر ۱۴۳ غزه بود. اوایل زندگی. گونن در ویلنو، لهستان، از ایودل گورودیش و راکلا نی پیلنیک زاده شد و در سن ۳ سالگی به همراه والدین و سه خواهر و برادرش به فلسطین تحت قیمومیت بریتانیا مهاجرت کرد. او در چهارده سالگی در هاگانا خدمت کرد و در نبردهای اورشلیم در جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ شرکت کرد و پنج بار زخمی شد. پس از
در سال ۱۹۴۸ شرکت کرد و پنج بار زخمی شد. پس از جنگ، او در نیروهای دفاعی اسرائیل باقی ماند و در رده‌های سپاه زرهی ارتقا یافت. او در طول نبرد سینا در سال ۱۹۵۶ فرماندهی یک گروهان تانک را بر عهده داشت و مدال شجاعت دریافت کرد. بعدها به او مسئولیت نظارت بر ادغام تانک جدید سنتوریون در ارتش اسرائیل داده شد و بعدها فرماندهی اولین گردان متشکل از این تانک‌ها را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۶۶، او به عنوان فرمانده تیپ هفتم منصوب شد. در طول جنگ شش روزه، در همین سمت بود که او نیروهای خود را از منطقه رفح تا کانال سوئز هدایت
نیروهای خود را از منطقه رفح تا کانال سوئز هدایت کرد. پس از جنگ، او سخنرانی معروفی با عنوان «برادران باشکوه من، شایسته شهرت» ایراد کرد که شامل جمله معروف زیر بود: «ما مستقیماً به چهره مرگ نگاه کردیم و او چشمان خود را به ما دوخت.» گونن در طول سال‌های خدمت در ارتش، مورد علاقه زیردستان خود نبود، زیرا روش‌های او را ناعادلانه و سختگیرانه می‌دانستند. او به تعیین محدودیت‌های سرعت پایین برای افراد تیپ خود معروف بود، اما خودش این محدودیت‌های سرعت را زیر پا می‌گذاشت. همچنین در کتاب محبوب اسرائیلی «در برجک افشا شده»،
همچنین در کتاب محبوب اسرائیلی «در برجک افشا شده»، مستند شده است که او عمداً باعث می‌شد افرادش در بازرسی‌ها رد شوند و سپس آنها را به خاطر آن مجازات می‌کرد. او بیش از حد سختگیر بود و اغلب سربازانی را که به تخلفات جزئی مانند واکس نزدن چکمه‌هایشان متهم می‌شدند، مجازات سختی می‌کرد. زیردستان او اغلب درخواست انتقال به واحد دیگری را داشتند. در مارس ۱۹۶۸، گونن بر سپاه زرهی در نبرد کرامه در اردن، جایی که یاسر عرفات و سازمان آزادی‌بخش فلسطین پایگاه خود را داشتند، نظارت داشت. چند خودروی زرهی در صحنه باقی مانده بود و
داشت. چند خودروی زرهی در صحنه باقی مانده بود و توسط سازمان آزادی‌بخش فلسطین برای تبلیغات استفاده می‌شد. او به پیشرفت خود ادامه داد و در ۱۵ ژوئیه ۱۹۷۳، به عنوان فرمانده ستاد فرماندهی جنوبی، جایگزین آریل شارون شد. کمیسیون جنگ یوم کیپور و آگرانات. پاسخ گونن به حمله مصر در طول جنگ یوم کیپور و اقدامات او در روزهای اول جنگ (که به حمله فاجعه‌بار به هیزایون در ۸ اکتبر منجر شد) توسط ستاد کل ارتش شکست خورده تلقی شد و در ۱۰ اکتبر توسط حیم بار-لو جایگزین شد. کمیسیون آگرانات، که وقایع منتهی به جنگ را بررسی می‌کرد،
آگرانات، که وقایع منتهی به جنگ را بررسی می‌کرد، دربارهٔ او نوشت: او نتوانست وظایف خود را به‌طور کامل انجام دهد و بخش زیادی از مسئولیت وضعیت خطرناکی که سربازان ما در آن گرفتار شده بودند، بر عهده اوست. او پس از انتشار گزارش موقت کمیسیون از تمام سمت‌های فرماندهی برکنار شد، اما پس از انتشار گزارش نهایی، این سمت لغو شد و گونن سمت جدیدی در ستاد کل ارتش به او داده شد. با این حال، هم در رسانه‌ها و هم دربرداشت عمومی، او مسئول بسیاری از فجایع جنگ شناخته می‌شد. پس از جنگ. گونن در سال ۱۹۷۴ از ارتش اسرائیل استعفا داد و
گونن در سال ۱۹۷۴ از ارتش اسرائیل استعفا داد و به آفریقا رفت و در آنجا به فعالیت‌های تجاری مختلفی پرداخت. او هرگز به اسرائیل بازنگشت، مگر برای سفرهای کوتاه. آبراهام رابینوویچ در کتاب جامع خود در مورد جنگ، در مورد گونن می‌گوید: غم‌انگیزترین چهره‌ای که در سلسله مراتب نظامی اسرائیل از جنگ ظهور کرد، شموئل گونن بود. رسوایی کنار گذاشته شدن از فرماندهی جبهه جنوبی در اوج جنگ، با مجبور شدن او به ترک ارتش پس از گزارش نهایی آگرانات، تشدید شد. اگرچه تشکیلات اسرائیل معمولاً مشاغل مناسبی برای ژنرال‌های بازنشسته پیدا
معمولاً مشاغل مناسبی برای ژنرال‌های بازنشسته پیدا می‌کند، اما به او هیچ پیشنهادی نشد. گونن معتقد بود که دایان مسئول رسوایی اوست و به خبرنگاران می‌گفت که به رفتن به دفتر دایان و تیراندازی به او فکر کرده است. در عوض، او سیزده سال را در جنگل‌های جمهوری آفریقای مرکزی به دنبال الماس گذراند، با این نیت که به گفته خودش، به اندازه کافی ثروتمند شود تا بهترین وکلای اسرائیل را استخدام کند تا اشتباه بودن یافته‌های آگرانات را ثابت کند و نام خود را پاک کند. بنا به گزارش‌ها، او یک یا دو ثروت به دست آورد و از دست داد، اما
او یک یا دو ثروت به دست آورد و از دست داد، اما درخواست‌های خانواده و دوستانش را برای کنار گذاشتن وسواسش رد کرد. خبرنگاری که پس از نه سال او را در جنگل ملاقات کرد، وی را تا حدودی آرام، خودآگاه و نه بدون طنز کنایه‌آمیز یافت و هنوز هم در صحبت‌هایش نقل قول‌های مناسبی از تلمود می‌خواند. به نظر می‌رسید که این سرباز سرسخت، به جای اینکه در کافه‌های تل‌آویو به شکایات خود رسیدگی کند، از کنار آمدن با چالش‌های وحشیانه جنگل رضایت پیدا می‌کرد. برخی این را نوعی توبه می‌دانند. او در سال ۱۹۹۱ در یکی از سفرهای دوره‌ای خود