payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اقلیم سرد و خاک کم‌عمق این جزیره دوام بیاورند. در مقابل، جزیرهٔ اسپایدر که بزرگ‌ترین جزیرهٔ این مجموعه به‌شمار می‌رود، زمانی دارای جنگلی ترکیبی از درختان توس، سرو و تماراک بود. با این حال، حضور هزاران پرندهٔ دریایی آشیانه‌ساز طی دهه‌های متوالی، موجب تخریب شدید پوشش گیاهی این جزیره شده و امروزه تنها نشانه‌هایی از آن جنگل سابق باقی مانده است. تأثیر تجمع فضولات پرندگان بر خاک، فشرده‌سازی بستر، و رقابت شدید برای فضا از جمله عوامل کلیدی در این فرسایش زیستی به‌شمار می‌رود. زیستگاه‌های زادآوری موجود در جزایر
می‌رود. زیستگاه‌های زادآوری موجود در جزایر ویسکانسین نقش مهمی در حمایت از جمعیت پرندگان کلنی‌نشین دارند. این پرندگان شامل گروه‌های متنوعی از پرندگان ساحلی، دریایی و گونه‌های مختلف اردک هستند که برای لانه‌سازی و زادآوری، از پوشش گیاهی و ساختار صخره‌ای این جزایر بهره می‌برند. دو جزیرهٔ اسپایدر و گراول از جمله غربی‌ترین مناطق زادآوری شناخته‌شده برای *مرغ دریایی پشت‌سیاه بزرگ* در آمریکای شمالی هستند. این پرندهٔ بزرگ‌جثه، معمولاً در سواحل شرقی اقیانوس اطلس زادآوری می‌کند و حضور آن در دریاچهٔ میشیگان، نشانگر
می‌کند و حضور آن در دریاچهٔ میشیگان، نشانگر گسترش زیستگاهی نادر و اهمیت این جزایر به‌عنوان پناهگاه‌هایی ویژه برای گونه‌های خاص به‌شمار می‌رود. علاوه بر این، هر سه جزیره میزبان کلنی‌های بزرگی از *مرغ‌های دریایی هِرینگ* و *مرغ‌های ماهی‌خوار کاکل‌دوگانه* هستند. این پرندگان، به‌صورت فصلی یا سالانه در صخره‌های بکر و بدون مزاحمت انسانی جزایر لانه‌سازی می‌کنند، و از منابع غذایی غنی در اکوسیستم دریاچه بهره می‌برند. جزیرهٔ گراول به‌طور خاص محل زادآوری *مرغان دریایی کاپسی* (Caspian tern) است، پرندگانی بزرگ، مهاجر و
کاپسی* (Caspian tern) است، پرندگانی بزرگ، مهاجر و از خانوادهٔ پرستوهای دریایی که به علت نیاز به شرایط زیستی خاص، تنها در معدود نقاطی زادآوری می‌کنند. جزیرهٔ اسپایدر نیز جمعیت متنوعی از پرندگان آبزی را در خود جای داده است که از جمله می‌توان به اردک سیاه آمریکایی، غاز کانادایی و اردک کله‌سبز اشاره کرد. این گونه‌ها تالاب‌های طبیعی و آب‌های اطراف جزیره را برای تغذیه، استراحت و تولیدمثل انتخاب می‌کنند. در نهایت، جزیرهٔ هاگ میزبان گونه‌هایی مانند مرغ ماهی‌خوار سینه‌سرخ (red-breasted merganser) و حواصیل آبی
سینه‌سرخ (red-breasted merganser) و حواصیل آبی بزرگ(great blue heron) است. هر دو گونه برای لانه‌سازی به محیط‌های آرام و حاشیه‌های آبی نیاز دارند و حضورشان در جزیره نشانگر پایداری نسبی شرایط زیستی در این نقطهٔ کوچک اما پراهمیت از چشم‌انداز دریاچهٔ میشیگان است. بر خلاف برنامه‌ریزی اولیه هنگام تأسیس منطقهٔ حفاظت‌شدهٔ طبیعی ویسکانسین آیلندز، هیچ‌گونه دسترسی عمومی به این جزایر مجاز نیست. این تصمیم به‌دلیل شکنندگی بالای زیستگاه‌های پرندگان آشیانه‌ساز اتخاذ شده است. به‌منظور حفاظت از این زیستگاه‌های حساس و همچنین
به‌منظور حفاظت از این زیستگاه‌های حساس و همچنین جلوگیری از بروز حوادث در صخره‌های کم‌عمق و خطرناک پیرامون جزایر، قایق‌سواران موظف‌اند حداقل فاصلهٔ یک‌چهارم مایل (حدود ۴۰۰ متر) از ساحل را رعایت کنند. در سال ۱۹۶۹، جلسه‌ای مشترک میان چندین زیرکمیتهٔ مجلس نمایندگان ایالات متحده برگزار شد تا مقدمات قانونی برای تعیین این منطقه به‌عنوان منطقهٔ بکر طبیعی فراهم شود. در این نشست، جان گاتشالک، مدیر وقت ادارهٔ شیلات ورزشی و حیات‌وحش، اعلام کرد که از میان شش جزیرهٔ دریاچه‌ای که در طرح‌های اولیهٔ مناطق حفاظت‌شدهٔ
دریاچه‌ای که در طرح‌های اولیهٔ مناطق حفاظت‌شدهٔ ویسکانسین و میشیگان گنجانده شده بودند، پنج جزیره برای استفادهٔ عمومی باز خواهند بود. با این حال، در نهایت، به‌دلیل ملاحظات زیست‌محیطی و اهمیت بالای این جزایر برای پرندگان کلنی‌نشین، سیاست محدودسازی کامل دسترسی عمومی به‌اجرا درآمد. منابع. Wisconsin Islands Wilderness: Introduction, "Wilderness.net", Retrieved May 4, 2022 Profile: Green Bay National Wildlife Refuge, "fws.gov", (Archived December 2, 2013) Designation of Wilderness Areas: Hearings Before the
of Wilderness Areas: Hearings Before the Subcommittees on Public Lands and National Parks and Recreation of the Committee on Interior and Insular Affairs, 1970, page 243 Gravel Island National Wildlife Refuge, "fws.gov', (Archived March 30, 2013)" پیوند به بیرون. Gravel Island National Wildlife Refuge, "fws.gov', (Archived March 30, 2013)"
آجودان کل () یا آجودان ژنرال افسر ارشد اداری در اغلب ارتش‌های جهان است، که تابع رئیس ستاد ارتش می‌باشد و اغلب بطور مستقیم برای معاون نیروی انسانی (یا معاون پرسنلی) کار می‌کند. در ارتش ایالات متحده آمریکا این سمت که پیش‌تر یک مقام با درجه سرلشکری بود، که از سال ۱۹۸۴ به یک جایگاه با درجه سرتیپی تبدیل شده است. در نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا این افسر فرمانده سپاه آجودان کل است و مسئول رویه‌های مربوط به جوایز و نشان‌ها، و همچنین عملیات تلفات، همچنین مدیریت و نگهداری سوابق کلیه پرسنل ارتش است. در ایران،
و نگهداری سوابق کلیه پرسنل ارتش است. در ایران، آجودان ارتش فردی نظامی است که وظایف تشریفاتی، هماهنگی و پشتیبانی از رئیس‌جمهور را در امور مربوط به ارتش ایران و مراسم‌های نظامی برعهده دارد. این فرد به عنوان رابط بین رئیس‌جمهور و ارتش عمل می‌کند و مسئولیت‌هایی مانند نظارت بر تشریفات نظامی، هماهنگی برنامه‌ها و اطمینان از اجرای دقیق پروتکل‌های نظامی را برعهده دارد.
اسلم بلوچ (۱۹۷۵–۲۵ دسامبر ۲۰۱۸)، که با نام آچو نیز شناخته می‌شود، فرمانده ارشد و رهبر بنیانگذار تیپ مجید یک جوخه اتنحاری و شاخه ای از ارتش آزادیبخش بلوچستان بود. او معمار تیپ مجید، یک جوخه انتحاری مسئول چندین حمله مهم بود. بلوچ، یکی از چهره‌های کلیدی در شورش جدایی‌طلبان بلوچ، دهه‌ها درگیر مبارزه مسلحانه علیه دولت پاکستان بود و از ملی‌گرایی و استقلال بلوچ حمایت می‌کرد. در زمان مرگش، او در عینو ماینه، قندهار، افغانستان مستقر بود، جایی که در ۲۵ دسامبر ۲۰۱۸ در یک بمب‌گذاری انتحاری هدفمند کشته شد. زندگی‌نامه.
یک بمب‌گذاری انتحاری هدفمند کشته شد. زندگی‌نامه. اوایل زندگی. اسلم بلوچ، که با نام تاکاری محمد اسلم در سال ۱۹۷۵ در کویته، بلوچستان، پاکستان متولد شد، در یک محیط شهری و غیرقبیله‌ای توسط پدرش، رحیم داد، عضوی از طایفه دهوار، بزرگ شد. این پیشینه او را از نخبگان قبیله‌ای سنتی بلوچ متمایز می‌کرد. او تحصیلات اولیه خود را در دبیرستان ویژه کویته گذراند. اسلم در دوران نوجوانی خود در اوایل دهه ۱۹۹۰، به محافل ملی‌گرایان بلوچ پیوست. او عمیقاً تحت تأثیر رهبر ملی‌گرایان پیشکسوت، خیربخش مری، قرار گرفت و پس از بازگشت مری
پیشکسوت، خیربخش مری، قرار گرفت و پس از بازگشت مری از تبعید در سال ۱۹۹۴، مرتباً در جلسات مطالعاتی «حق تاور» او شرکت می‌کرد. این گردهمایی‌های فکری، که بر گفتمان اجتماعی و سیاسی متمرکز بودند، نقش تعیین‌کننده‌ای در شکل‌گیری مسیر ایدئولوژیک اسلم ایفا کردند. در اواسط دهه ۱۹۹۰، او کاملاً خود را با جنبش استقلال بلوچستان متحد کرده بود. حرفه نظامی. فعالیت‌های اولیه اسلم به سرعت به مبارزه مسلحانه تبدیل شد. در اواسط دهه ۱۹۹۰، او از جمله مبارزان جوانی بود که به احیای ارتش آزادی‌بخش بلوچستان (BLA) که از دهه ۱۹۷۰ غیرفعال
آزادی‌بخش بلوچستان (BLA) که از دهه ۱۹۷۰ غیرفعال شده بود، کمک کرد. تا سال ۱۹۹۵، او در سازماندهی مجدد و تقویت شبکه زیرزمینی BLA در سراسر بلوچستان نقش داشت. تا سال ۲۰۰۰، زمانی که ارتش آزادی‌بخش بلوچستان رسماً برای آغاز مرحله جدیدی از شورش دوباره ظهور کرد، اسلم بلوچ در خط مقدم قرار داشت. طبق گزارش‌ها، او فرماندهی اولین و بزرگ‌ترین اردوگاه چریکی ارتش آزادی‌بخش بلوچستان را در منطقه بولان بلوچستان بر عهده داشت. در اواسط دهه ۲۰۰۰، با تشدید سرکوب نظامی پاکستان در بلوچستان (به ویژه پس از قتل نواب اکبر بوگتی در سال
(به ویژه پس از قتل نواب اکبر بوگتی در سال ۲۰۰۶)، اسلم همچنان در مبارزات چریکی فعال ماند. در سال ۲۰۰۶، او که با فشار زیادی روبرو بود، کادرهای BLA را برای پناهندگی به آن سوی مرز هدایت کرد، که بخشی از روندی بود که شورشیان بلوچ را به استفاده از پناهگاه‌ها در افغانستان سوق می‌داد. در اوایل دهه ۲۰۱۰، اسلم به عنوان یک فرمانده کلیدی در ارتش آزادی‌بخش بلوچستان ظهور کرد و به رئیس عملیاتی جناح تندروی آن تبدیل شد. در این دوره، اختلافات داخلی بین رهبران قبیله ای تبعیدی و فرماندهان میدانی جوان‌تر بروز کرد. اسلم «آچو»،
و فرماندهان میدانی جوان‌تر بروز کرد. اسلم «آچو»، همان‌طور که او شناخته می‌شد، به همراه فرمانده دیگرش بشیر زیب، از رهبر اسمی تبعیدی ارتش آزادی‌بخش بلوچستان، هیربیار ماری، جدا شدند تا یک جناح جداگانه تشکیل دهند که در میدان عمل کند. تحت رهبری او، این سازمان بیشتر در معرض دید عموم قرار گرفت. او مسئول ایجاد یک واحد ویژه در ارتش آزادی‌بخش بلوچستان، تیپ مجید، بود که در سال ۲۰۱۰ برای انجام حملات انتحاری به اهداف با ارزش بالا تشکیل شد. اسلم به عنوان رئیس این واحد، تا زمان مرگش در سال ۲۰۱۸ بر عملیات آن نظارت داشت.
تا زمان مرگش در سال ۲۰۱۸ بر عملیات آن نظارت داشت. در سال ۲۰۱۸، مقامات او را به عنوان مغز متفکر حمله به کنسولگری چین در کراچی در ۲۳ نوامبر شناسایی کردند، که در آن شبه‌نظامیان تیپ مجید تلاش کردند به کنسولگری حمله کنند و منجر به کشته شدن دو پلیس پاکستانی و دو غیرنظامی قبل از کشته شدن مهاجمان شد. بازرسان پاکستانی این حمله را به اطلاعات خارجی مرتبط دانستند و در پرونده خود از اسلم «آچو» و دیگر چهره‌های BLA، در کنار رهبر تبعیدی هیربیار ماری، نام بردند. تحت فرماندهی او، ارتش آزادی‌بخش بلوچستان عملیات شورشی
فرماندهی او، ارتش آزادی‌بخش بلوچستان عملیات شورشی هماهنگ‌شده‌ای را در بلوچستان و شهرهای بزرگ پاکستان انجام داد. در ۱۱ آگوست ۲۰۱۸، پسرش، ریحان بلوچ، با حمله به اتوبوسی حامل مهندسان چینی در نزدیکی دالبندین در بلوچستان، اولین بمب‌گذاری انتحاری شناخته‌شده این واحد را انجام داد. این انفجار چندین تبعه چینی را زخمی کرد و منجر به مرگ پسرش شد. تا اواخر سال ۲۰۱۸، او اغلب با عنوان افتخاری «ژنرال» در محافل شبه‌نظامی خطاب می‌شد و به دلیل نقشش در آموزش جنگجویان جوان‌تر، به عنوان «استاد» (معلم) نیز شناخته می‌شد. مقامات
به عنوان «استاد» (معلم) نیز شناخته می‌شد. مقامات امنیتی پاکستان او را به عنوان یک عامل اصلی شورشی می‌شناختند. او با پرونده‌های جنایی متعددی از جمله اتهامات مربوط به بمب‌گذاری و قتل‌های هدفمند روبرو بود و دولت ایالتی ۵ میلیون روپیه برای او جایزه تعیین کرده بود. با وجود چندین برخورد نزدیک، از جمله جراحت شدید در جریان عملیات نیروهای پاکستانی در منطقه بولان بلوچستان در سال ۲۰۱۷، او با جابجایی بین پناهگاه‌های امن، موفق به فرار از دستگیری شد. دو دهه مشارکت او در عملیات‌های شبه‌نظامی، تاکتیک‌ها و استراتژی‌های به
عملیات‌های شبه‌نظامی، تاکتیک‌ها و استراتژی‌های به کار گرفته شده توسط BLA را تا حد زیادی تحت تأثیر قرار داد. دیدگاه‌های سیاسی. اسلم بلوچ یک ملی‌گرای بلوچ و جدایی‌طلب بود. اسلم در اظهارات عمومی نادر خود، مخالفت شدیدی را با دولت پاکستان و سیاست‌های آن در بلوچستان ابراز کرد. او پاکستان را به سرکوب مردم بلوچ و غارت منابع طبیعی فراوان بلوچستان، مانند گاز و مواد معدنی، متهم کرد. در یک مصاحبه ویدیویی در سال ۲۰۱۸ با یک خبرگزاری هندی، اسلم بلوچ ادعا کرد که پاکستان و متحدش چین «نقشه‌ای مخرب برای از بین بردن هویت
و متحدش چین «نقشه‌ای مخرب برای از بین بردن هویت بلوچ» از طریق پروژه‌های اقتصادی و سرکوب نظامی طراحی کرده‌اند. او به‌طور خاص کریدور اقتصادی چین-پاکستان (CPEC) را به عنوان وسیله‌ای برای استعمار بلوچستان محکوم کرد و هشدار داد که مبارزان بلوچ در برابر سرمایه‌گذاری‌های خارجی که به نفع مردم محلی نیست، مقاومت خواهند کرد. اسلم از رویکردی برابری‌طلبانه‌تر و ستیزه‌جویانه‌تر حمایت می‌کرد: او طرفدار رهبری «طبقه متوسط» برای ارتش آزادی‌بخش بلوچستان بود و به توزیع قدرت بر اساس توانایی به جای استحقاق قبیله‌ای اعتقاد داشت.
اساس توانایی به جای استحقاق قبیله‌ای اعتقاد داشت. او در حالی که رهبری جناح BLA-آچو را بر عهده داشت، از تاکتیک‌هایی مانند بمب‌گذاری انتحاری که حتی سایر گروه‌های بلوچ از آن اجتناب کرده بودند، استقبال کرد. اسلم این اقدامات افراطی را در آنچه که جنگ برای بقای بلوچ‌ها می‌دانست، ضروری می‌دانست. او قاطعانه با هرگونه آشتی با دولت پاکستان مخالف بود. هیچ سابقه‌ای از حمایت او از مذاکرات صلح یا سازش سیاسی وجود ندارد. او تا آخرین روزهای زندگی خود، سوگند یاد کرد که به مبارزه مسلحانه ادامه دهد و تهدید کرد که حملات «فدایی»
مسلحانه ادامه دهد و تهدید کرد که حملات «فدایی» بیشتری علیه نیروهای پاکستانی و اتباع چینی برای پیشبرد آرمان بلوچ‌ها انجام خواهد داد. ایدئولوژی او جدایی‌طلبی تندروانه بلوچ بود که حکومت پاکستان را به‌طور کامل رد می‌کرد و نمادهای قدرت دولتی و نفوذ خارجی را هدف قرار می‌داد که منجر به نسلی از جوانان تحصیل‌کرده بلوچ شد تا برای آزادسازی بلوچستان اسلحه به دست بگیرند. مرگ. اسلم بلوچ در ۲۵ دسامبر ۲۰۱۸ در یک بمب‌گذاری انتحاری هدفمند در قندهار کشته شد. این حمله در محله مرفه‌نشین آینو ماینا رخ داد، جایی که طبق گزارش‌ها
مرفه‌نشین آینو ماینا رخ داد، جایی که طبق گزارش‌ها اسلم و دیگر اعضای ارشد ارتش آزادی‌بخش بلوچ برای یک جلسه استراتژیک گرد هم آمده بودند. یک بمب‌گذار انتحاری مواد منفجره را در نزدیکی محل سکونت او منفجر کرد و اسلم را به شدت زخمی کرد. با وجود انتقال فوری به بیمارستان، او اندکی پس از آن بر اثر جراحات وارده جان باخت. این انفجار همچنین جان پنج عضو دیگر ارتش آزادی‌بخش بلوچ، از جمله دو فرمانده - تاج محمد «تاجو» مری و کریم مری، معروف به رحیم بلوچ - و همچنین چندین پرسنل امنیتی را گرفت. جیاند (جیاند) بلوچ، سخنگوی ارتش
امنیتی را گرفت. جیاند (جیاند) بلوچ، سخنگوی ارتش آزادی‌بخش بلوچ، بعداً در بیانیه‌ای از مکانی نامعلوم، مرگ اسلم را تأیید کرد و او و همکارانش را شهدای آرمان ملی بلوچ توصیف کرد.
هانس آگنارسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جزایر فارو است که در پست وینگر برای باشگاه فوتبال توشهاون بازی می‌کند. در فینال جام فارو در سال ۲۰۱۸، هانس آگنارسون در آخرین ثانیه‌های بازی یک گل به ثمر رساند. این گل بازی را به تساوی کشاند. فینال، دراماتیک‌ترین فینال جام حذفی فارو بود. تیم توشهاون پس از بازی ۹ نفره در مقابل ۱۱ نفره در تمام ۳۰ دقیقه وقت اضافه، در ضربات پنالتی حریف محلی خود، هاونر بولتفلاگ، را شکست داد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال جزایر فارو, زیر ۱۹ سال جزایر فارو، زیر ۲۱ سال جزایر
فارو, زیر ۱۹ سال جزایر فارو، زیر ۲۱ سال جزایر فارو، و جزایر فارو بازی کرده است.
پناهگاه حیات وحش اوسا. پناهگاه حیات وحش اوسا () یا پناهگاه حیات وحش کانا بلانکا، یک مرکز نجات حیوانات است که در شبه جزیره اوسا در جنوب غربی کاستاریکا واقع شده است. این پناهگاه فقط با قایق قابل دسترسی است و کاملاً توسط پارک ملی پیدراس بلانکاس احاطه شده است. که توسط زنی دلسوز و طبیعت‌دوست به نام کارول پاتریک اداره می‌شد. این اقامتگاه در دل طبیعت بکر و بارانی شبه‌جزیره اوسا در جنوب‌غربی کاستاریکا واقع شده بود و هدف آن فراهم آوردن مکانی آرام و نزدیک به طبیعت برای گردشگران و علاقه‌مندان به محیط‌زیست بود. مسیر
گردشگران و علاقه‌مندان به محیط‌زیست بود. مسیر زندگی کارول و کاربری این مکان زمانی تغییر کرد که ساکنان محلی، با دیدن دلسوزی و توجه او به طبیعت، از او درخواست کردند که به حیوانات آسیب‌دیده، یتیم و رهاشده کمک کند. او در ابتدا با نیت خیرخواهانه چند حیوان را پذیرفت، اما با گذشت زمان تعداد این حیوانات بیشتر و بیشتر شد. بسیاری از این جانوران نیازمند مراقبت‌های ویژه، تغذیه مناسب و توان‌بخشی بودند. همین امر سبب شد که کارول به‌تدریج امکانات اقامتگاه را برای مراقبت از آن‌ها تغییر دهد. این مرکز به بازپروری حیوانات
از آن‌ها تغییر دهد. این مرکز به بازپروری حیوانات آسیب‌دیده، بدرفتار شده، یتیم یا مصادره‌شده اختصاص دارد. حیواناتی که به این پناهگاه آورده می‌شوند شامل انواع میمون‌ها، مورچه‌خوارها، پرندگان خاص، تنبل‌ها و گربه‌سانان وحشی هستند. پس از آن‌که حیوانات به‌طور کامل بازپروری شدند، دوباره در زیستگاه طبیعی خود ــ در مناطق حفاظت‌شده‌ای در سراسر کاستاریکا از جمله پارک پارک ملی کورکووادو رهاسازی می‌شوند. پناهگاه حیات‌وحش اوسا یک سازمان غیرانتفاعی است که هزینه‌های خود را از طریق داوطلبان، کمک‌های مالی و تورهای بازدید
را از طریق داوطلبان، کمک‌های مالی و تورهای بازدید تأمین می‌کند. این مکان اکنون دارای محوطه‌های محصور و ایمن برای نگهداری حیوانات، بخش‌های دامپزشکی، فضای اقامتی برای کارکنان و داوطلبان، و سالن‌های غذاخوری و پشتیبانی است. پناهگاه اوسا امروزه نمادی از همزیستی انسان با طبیعت و نمونه‌ای موفق از تلفیق گردشگری پایدار با حفاظت از حیات‌وحش به‌شمار می‌رود. تاریخچه. پناهگاه حیات‌وحش اوسا در ابتدا با هدفی کاملاً متفاوت شکل گرفت. این مکان در آغاز یک اقامتگاه طبیعت‌گردی بود که توسط زنی به نام کارول پاتریک اداره می‌شد.
بود که توسط زنی به نام کارول پاتریک اداره می‌شد. کارول، با عشق به طبیعت و محیط‌زیست، این اقامتگاه را برای میزبانی از گردشگران و دوست‌داران طبیعت در قلب شبه‌جزیرهٔ اوسا، یکی از بکرترین نواحی کاستاریکا، راه‌اندازی کرده بود. اما با گذشت زمان، سیر اتفاقات زندگی او را به مسیری متفاوت هدایت کرد. اهالی بومی منطقه که از علاقه و مهربانی کارول نسبت به جانوران آگاه بودند، از او درخواست کردند که از حیوانات زخمی، بی‌سرپرست و رهاشده مراقبت کند. او در ابتدا با پذیرش چند حیوان آسیب‌دیده، تنها قصد داشت کمکی مقطعی انجام
حیوان آسیب‌دیده، تنها قصد داشت کمکی مقطعی انجام دهد، اما به‌زودی تعداد این حیوانات افزایش یافت و مسئولیت کارول سنگین‌تر شد. در نهایت، در سال ۲۰۰۳، او تصمیم گرفت مسیر زندگی‌اش را تغییر دهد و به‌طور رسمی پناهگاهی برای نجات و بازپروری حیات‌وحش تأسیس کند. از آن زمان تاکنون، آن اقامتگاه ساده به مجموعه‌ای تخصصی برای مراقبت از حیوانات تبدیل شده است. امروزه، پناهگاه حیات‌وحش اوسا شامل محوطه‌های ویژه برای نگهداری حیوانات، واحدهای دامپزشکی، و همچنین محل سکونت و غذاخوری برای کارکنان و داوطلبان است. این تحول
و غذاخوری برای کارکنان و داوطلبان است. این تحول نشان‌دهنده تعهد و دلسوزی عمیق کارول نسبت به طبیعت و جانوران است. او با کمک جامعه محلی، داوطلبان و دوستداران محیط زیست، این مکان را به نمادی از حفاظت واقعی از حیات‌وحش در قلب جنگل‌های بارانی کاستاریکا تبدیل کرده است.
پروژه احیای شیر آسیایی ابتکاری از سوی دولت هند برای محافظت از شیر ایرانی (شیر شمالی) در برابر انقراض در طبیعت از طریق احیای آن است. آخرین جمعیت وحشی شیر آسیایی در منطقه پارک ملی جنگل گیر، در ایالت گجرات یافت می‌شود. این جمعیت واحد با تهدیدات بیماری‌های همه‌گیر، بلایای طبیعی و سایر عوامل انسانی روبرو است. هدف این پروژه ایجاد دومین جمعیت مستقل شیرهای آسیایی در پارک ملی کونو در ایالت مادیا پرادش هند است. با این حال، دولت ایالتی گجرات با این انتقال پیشنهادی مخالفت کرده است. تاریخچه. پراکنش شیر آسیایی، که
مخالفت کرده است. تاریخچه. پراکنش شیر آسیایی، که روزگاری در سراسر غرب و جنوب آسیا گسترده بود، در نهایت تنها به یک جمعیت در پارک ملی و پناهگاه حیات‌وحش جنگل گیر در هند محدود شد. جمعیت شیرهای گیر در سال ۱۸۹۳ به پایین‌ترین حد خود یعنی تنها ۱۸ قلاده رسید، اما به‌واسطه اقدامات حفاظتی و حمایت‌های دولتی، این تعداد تا سال ۱۹۹۴ به ۲۸۴ قلاده افزایش یافت. با گذشت زمان، این منطقه اکنون بیش از حد ظرفیت میزبان شیرهاست. سرشماری سال ۲۰۱۵ نشان داد که جمعیت شیرها در گیر به ۵۲۳ قلاده رسیده است. این تراکم بالا، همراه با افزایش
قلاده رسیده است. این تراکم بالا، همراه با افزایش تماس و رقابت میان انسان و حیات‌وحش، سالانه باعث مرگ‌ومیر قابل‌توجهی در بین شیرها می‌شود. گله‌های شیر آسیایی برای زندگی نیازمند قلمرو وسیع هستند، اما فضای زیستی در پناهگاه گیر بسیار محدود است و از هر سو با مناطق پرجمعیت انسانی احاطه شده. در نتیجه، شیرهای گیر شروع به ترک پناهگاه کرده و در خارج از مناطق حفاظت‌شده قلمروهایی برای خود ایجاد کرده‌اند. امروزه این شیرها در منطقه‌ای به وسعت حدود ۱۶٬۰۰۰ کیلومتر مربع (معادل ۶۲۰۰ مایل مربع) پراکنده شده‌اند که شامل ۱۰۵۰
۶۲۰۰ مایل مربع) پراکنده شده‌اند که شامل ۱۰۵۰ روستا در چهار ناحیهٔ همجوار یعنی امرلی، بخش گیر سومناته، باونگر و جوناگاد می‌شود. رویدادی تاریخی در سال ۱۹۰۴ در منطقه شوپور. مهاراجه گوالیور، به تشویق جرج کرزون در سال ۱۹۰۴، توله شیرهای آفریقایی را وارد کرد و تلاش کرد آنها را در جنگل‌های نزدیک شئوپور در طبیعت آزاد معرفی کند. شیرهای معرفی شده به حمله به دام‌ها روی آوردند و برخی حتی به آدم‌خواری روی آوردند که متعاقباً همگی آنها در نهایت ردیابی و تیرباران شدند. جابجایی چاندراراباها در سال ۱۹۵۷. مفهوم معرفی مجدد به
چاندراراباها در سال ۱۹۵۷. مفهوم معرفی مجدد به منظور حفاظت از گونه‌ها در سال ۱۹۵۶ توسط هیئت حیات وحش هند طی جلسه‌ای از کمیته اجرایی آنها در ساسان گیر پذیرفته شد و پیشنهاد دولت ایالتی اوتار پرادش برای میزبانی از دومین جمعیت در جنگل‌های چاکیا نیز پذیرفته شد. در سال ۱۹۵۶، یک شیر و دو شیر ماده از گیر به دام افتادند و به مدت نه ماه در باغ وحش سکاربواغ در جوناگاد قرار گرفتند و سپس در سال ۱۹۵۷ به منطقه منتقل شدند. پناهگاه چاندرا پرابها، در نزدیکی بنارس در اوتار پرادش و به تازگی برای معرفی مجدد تأسیس شده است. یک
و به تازگی برای معرفی مجدد تأسیس شده است. یک محفظه با ایجاد شد. حصار سیم خاردار بلند در داخل پناهگاه که شیرها قبل از رها شدن در پناهگاه به‌طور موقت در آن نگهداری می‌شدند. در ابتدا، جمعیت شیرها افزایش یافت و در سال ۱۹۵۸ به چهار، در سال ۱۹۶۰ به پنج، در سال ۱۹۶۲ به هفت و در سال ۱۹۶۵ به یازده شیر رسید و پس از آن جمعیت آنها به طرز غیرقابل توضیحی منقرض شد. جان‌سینگ (۲۰۰۶) شکست انتقال را به سه دلیل نسبت می‌دهد: مساحت ناکافی منطقه، نبود پایش نظام‌مند با استفاده از روش‌های علمی، و حرکت آزاد دام‌ها در سراسر پناهگاه
روش‌های علمی، و حرکت آزاد دام‌ها در سراسر پناهگاه که احتمالاً منجر به بروز تعارض با چوپان‌ها شده است. همچنین، چلام و جان‌سینگ (۱۹۹۹) عوامل دیگری را نیز به عنوان عوامل مؤثر بر این شکست ذکر کرده‌اند که شامل کوچک بودن منطقه، طولانی بودن دوره اسارت در باغ‌وحش جوناگد، نبود آموزش کافی برای ساکنان محلی و فقدان سازوکارهای حل اختلاف می‌باشد. پروژه شیر. پروژه شیر، ابتکار دولت هند برای حفاظت از گونه شیر آسیایی است که در ۱۵ اوت ۲۰۲۰ در هفتاد و چهارمین جشن روز استقلال توسط نخست‌وزیر هند، نارندرا مودی، اعلام شد. این
توسط نخست‌وزیر هند، نارندرا مودی، اعلام شد. این سازمان تحت نظر وزارت محیط زیست، جنگلداری و تغییرات اقلیمی خواهد بود و بر اساس الگوی پروژه ببر (Project Tiger) طراحی شده است. این پروژه سه سایت «انبار ژن» در رامپارا در سائوراشترا، و ساکارباگ و ساتویرادا در جوناگاد به منظور پرورش شیرها ایجاد کرده است. یکی از اهداف این پروژه، پرداختن به تضاد بین انسان و حیات وحش بین ساکنان محلی و شیرها است. این پروژه همچنین شش مکان بالقوه جدید برای معرفی مجدد این گونه در کشور را شناسایی کرده است. شش مکان بالقوه جدید عبارتند از:
رایان سلطانیان رایان سلطانیان (زاده ۲۱ مهر ۱۳۹۰ در کرج) بازیکن فوتبال ایرانی است که در پست هافبک فعالیت می‌کند. او از اعضای تیم فوتبال میثاق مهر می‌باشد و با مهارت‌های فنی و بازی‌خوانی خود نقش مهمی در ترکیب تیم ایفا می‌کند. رایان از سنین جوانی فوتبال را آغاز کرده و در مسیر حرفه‌ای خود تلاش می‌کند تا به یکی از بازیکنان برجسته در لیگ‌های داخلی تبدیل شود. پیج شخصی https://www.instagram.com/rayan_soltanian?igsh=MTE3a2xna3c5YmM0NQ== وب‌سایت شخصی https://rayansoltanian.carrd.co/ چنل یوتیوب
شخصی https://rayansoltanian.carrd.co/ چنل یوتیوب https://www.youtube.com/@rayansoltanian
A-DL (مخفف Aerpy Display Language) یک زبان اختصاصی و دکلارتیو است که در سال ۲۰۲۵ توسط تیم بلاکچین Aerpy توسعه یافته است. این زبان برای نمایش متادیتای توکن‌ها به صورت ساختارمند و قابل خواندن توسط ماشین طراحی شده است و به توسعه‌دهندگان امکان می‌دهد نمایش توکن‌ها را به صورت استاندارد و یکپارچه در محیط‌های غیرمتمرکز تعریف کنند. معرفی. زبان A-DL با هدف ساده‌سازی تعریف هویت بصری و اطلاعات توکن‌های بلاکچینی طراحی شده است. این زبان بر خلاف زبان‌های قرارداد هوشمند که روی منطق و اجرای دستورات تمرکز دارند، تنها بر
که روی منطق و اجرای دستورات تمرکز دارند، تنها بر نمایش و ساختار اطلاعات مربوط به توکن‌ها تمرکز می‌کند. ساختار و نگارش آن از زبان‌های JSON و YAML الهام گرفته و برای استفاده در رابط‌های کاربری بلاکچین سفارشی‌سازی شده است. نمونه نگارش. token_display { title: "xBet (XBT)" properties { Category: "Bet" Supply: "100000" Creator: "aerpy-0-w" Status: "Active" mode: "testnet" metadata { version: "1.1" verified: false last_updated: "2025-06-17" security { access: "public" expires_at: "2026-01-01" behavior {
"public" expires_at: "2026-01-01" behavior { on_render: "function() { return 'Display Loaded'; }" theme: "dark" کاربرد در بلاکچین Aerpy. در بلاکچین Aerpy، توکن‌ها می‌توانند قراردادهای A-DL را همراه با تعاریف اصلی خود داشته باشند. این قراردادها توسط اکسپلوررها، کیف‌پول‌ها و اپلیکیشن‌های مینی تحلیل و اجرا می‌شوند و نمایش یکنواخت و ساختارمند را در همه پلتفرم‌ها تضمین می‌کنند. از آنجا که Aerpy از تصویر توکن به صورت بومی پشتیبانی نمی‌کند، A-DL به عنوان یک استاندارد متنی، امکان توصیف دقیق و امن هر توکن را فراهم
متنی، امکان توصیف دقیق و امن هر توکن را فراهم می‌کند.
سازمان پایایی به گروهی سازمان‌یافته از افراد که با هدف ارتقای پایداری فعالیت می‌کنند و/یا آن دسته از اقداماتی که به‌منظور ساماندهی چیزی به‌صورت پایا انجام می‌شوند، تعریف می‌شود. برخلاف بسیاری از سازمان‌های تجاری، سازمان‌های پایداری محدود به اجرای راهبردهای پایایی نیستند که مستقیماً از طریق مسوولیت‌پذیری زیست‌محیطی، برای آنها امتیازات اقتصادی و فرهنگی به ارمغان آورد؛ برای سازمان‌های پایایی، خودِ پایایی می‌تواند بدون هیچ توجیه اضافی دیگری هدف نهایی باشد. از طریق «اجرای استراتژی‌های پایداری، شرکت‌ها می‌توانند
«اجرای استراتژی‌های پایداری، شرکت‌ها می‌توانند سودآوری در بازه بلندمدت را با تلاش‌های خود برای حفاظت از بوم‌سازگان ادغام کرده و از طریق مسئولیت‌پذیری زیست‌محیطی، فرصت‌های دستیابی به مزایای رقابتی سنتی، رهبری هزینه و تمایز کالا را فراهم کنند.» تعریف. در اصطلاحات زیست‌محیطی، یک سیستم پایا را می‌توان به‌طور کلی به عنوان «یک سامانه زنده که به گونه‌ای عمل می‌کند که منابع را سریع‌تر از سرعت تجدید طبیعی آنها مصرف نمی‌کند.» تعریف کرد. یک سامانه اقتصادی پایا به گونه‌ای عمل می‌کند که هزینه‌ها یا برابر یا کمتر از
عمل می‌کند که هزینه‌ها یا برابر یا کمتر از درآمد باشند. سامانه‌های اجتماعی پایا بر این اصل استوارند که همه اعضا مشارکت داشته و بدین ترتیب، در ترکیب و شکل‌دهی به محصول نهایی سهیم باشند. پایایی شرکتی. پایایی شرکتی به «فعالیت‌های داوطلبانه یک شرکت که نشان‌دهندهٔ دربرداشتن دغدغه‌های اجتماعی و زیست‌محیطی در عملیات تجاری و در تعامل با ذی‌نفعان است» اشاره دارد. هر سازمان باید اهداف و رویکردهای خاص خود را در رابطه با پایداری سازمانی انتخاب کند، آنها را با اهداف و نیات سازمان مطابقت داده و با استراتژی سازمان هماهنگ
سازمان مطابقت داده و با استراتژی سازمان هماهنگ کند، به عنوان پاسخی مناسب به شرایطی که در آن فعالیت می‌کند. فهرست سازمان‌های پایایی بر اساس موضوع. کسب و کار. سازمان‌های تجاری پایا در شیوه‌های سازگار با محیط زیست یا سبز مشارکت می‌کنند تا اطمینان حاصل کنند که تمام فرایندها، محصولات و فعالیت‌های تولیدی، در عین حفظ سود، به اندازه کافی به نگرانی‌های زیست‌محیطی فعلی می‌پردازند. این کسب و کار، «نیازهای جهان کنونی را بدون به خطر انداختن توانایی نسل‌های آینده در تأمین نیازهای خود برآورده می‌کند.» اقتصاد. علیرغم این