payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فوشین بوگیو ، مقامی در شوگون‌سالاری توکوگاوا در دوره ادو ژاپن بود. منصوبان این دفتر برجسته معمولاً از دایمیوهای فودای بود. فوشین بوگیو مسئولی بود که توسط باکوفو برای کارهای عمومی - برای پروژه‌های ساختمانی که شامل مهندسی عمران مانند پروژه‌های احیای زمین، برای حفاری خندق‌ها و کانال‌ها، و برای جمع‌آوری سنگ و برپایی دیوارها انتخاب می‌شد (که در حال حاضر به عنوان وزیر زمین، زیرساخت، حمل و نقل و گردشگری شناخته می‌شود). در نتیجه تجربیات مربوط به قلعه سازی در دوره آزوچی-مومویاما و اوایل دوره ادو، عملکرد معماری
آزوچی-مومویاما و اوایل دوره ادو، عملکرد معماری توکوگاوا، مانند ساخت مجموعه مقبره در نیککو، به عنوان این موقعیت در سال ۱۶۵۲ به عنوان یک اقدام امنیتی ضروری در نظر گرفته شد.
قلعه ناکاتسو ، یک قلعه ژاپنی در شهر ناکاتسو، اوئیتا در استان اوئیتا است.
پالیوم (برگرفته از رومی "pallium" یا "palla"، یک خرقه پشمی؛ pallia) یک لباس کلیسایی در کلیسای کاتولیک است، که در اصل مختص پاپ بود، اما برای سده‌ها توسط سریر مقدس به مطران‌ها اهدا می‌شد. و پیشواها عنوان نمادی از مقامات قضایی اعطا شده آنها اعطا شد، و هنوز هم یک نشان پاپ باقی مانده است. در شکل کنونی (غربی) خود، پالیوم یک زینت نواری سفید بلند و «عرض سه انگشت» (باریک) است که از پشم بره‌هایی که توسط راهبان تراپیست پرورش داده شده‌اند، بافته شده است. با حلقه زدن وسط آن به دور گردن، تکیه دادن بر روی کتف و دو لپت
وسط آن به دور گردن، تکیه دادن بر روی کتف و دو لپت وابسته روی شانه با انتهای دم (دوبرابر) در سمت چپ و انتهای جلویی که از پشت عبور می‌کند، پوشانده می‌شود. هنگامی که از جلو یا عقب، پالیوم را مشاهده کنید، یک حرف سبکی 'y' (در تضاد با یک شاسیبل بدون طرح) ظاهر می‌شود. این صلیب با شش صلیب سیاه تزئین شده است، یکی در نزدیکی هر انتها و چهار صلیب دور حلقه گردن. گاهی پالیوم در قسمت جلو، عقب و در شانه چپ با سه میله طلایی (کدر) تزئین می‌شود. دوبرابر شدن و سنجاق زدن روی شانه چپ احتمالاً از پالیوم رومی (روسری ساده) باقی
شانه چپ احتمالاً از پالیوم رومی (روسری ساده) باقی مانده است. پالیوم و اوموفور از یک لباس سرچشمه می‌گیرند، دومی نسخه بسیار بزرگتر و گسترده‌تری است که اسقف‌های ارتدکس شرقی و کاتولیک شرقی از آیین بیزانس می‌پوشند. یک نظریه منشأ پیدایش را به پارادایم چوپان خوب که بره‌ای را بر دوش می‌گیرد، یک تصویر رایج هنری اولیه مسیحی (اگر نه نماد) مربوط می‌کند. آماده‌سازی آیینی پالیوم و اهدای بعدی آن به پاپ در مراسم تاج‌گذاری نشان از نمادگرایی چوپان دارد. با این حال، این ممکن است یک توضیح "پسینی" باشد. بره‌هایی که پشم‌هایشان
است یک توضیح "پسینی" باشد. بره‌هایی که پشم‌هایشان برای پالیا تعیین شده است توسط راهبه‌های صومعه سنت اگنس در خارج از دیوارها به‌طور رسمی در محراب ارائه می‌شوند و در نهایت راهبه‌های بندیکتین سانتا سیسیلیا در Trastevere پشم خود را به صورت پالیا می‌بافند. استفاده. در حال حاضر، تنها پاپ، اسقف اعظم کلان‌شهر در اسقف اسقف اعظم خود و پاتریارک مناسک لاتین اورشلیم این لباس را می‌پوشند. بر اساس قانون کانون قانون ۱۹۱۷، یک مطران باید قبل از انجام منصب خود در استان کلیسایی خود، پالیوم را دریافت می‌کرد، حتی اگر قبلاً
خود، پالیوم را دریافت می‌کرد، حتی اگر قبلاً مطران در جای دیگری بود، اما این محدودیت‌ها در قانون اصلاح شده قانون ۱۹۸۳ وجود نداشت. هیچ اسقف دیگری، حتی اسقف اعظم غیر مطران‌ها یا مطران‌های بازنشسته یا اسقف اعظم مطران فعلی که در هر نوع مراسم عشای ربانی یا مذهبی خارج از حوزه قضایی خود شرکت می‌کنند، مجاز به پوشیدن پالیوم نیستند مگر اینکه مجوز خاصی داشته باشند. یک استثنا صریح برای سناریویی که به ندرت محقق می‌شود وجود دارد که در آن شخصی که هنوز اسقف نشده است به عنوان پاپ انتخاب می‌شود، در این صورت اسقفی که پاپ جدید
پاپ انتخاب می‌شود، در این صورت اسقفی که پاپ جدید را منصوب می‌کند در طول مراسم پالیوم می‌پوشد. تاریخ. اصل و نسب. در مورد منشأ پالیوم نظرات مختلفی وجود دارد. برخی آن را به اهدای کنستانتین یکم (یا یکی از جانشینان او) ردیابی می‌کنند. دیگران آن را تقلیدی از اپود عبری، جامه استخوان بازو کاهن اعظم می‌دانند. برخی دیگر اعلام می‌کنند که منشأ آن را می‌توان به ردای سنت پیتر ردیابی کرد، که نمادی از مقام او به عنوان کشیش عالی بود. فرضیه چهارم منشأ خود را در یک مانتو مذهبی می‌یابد که توسط پاپ‌های اولیه استفاده می‌شد، که
می‌یابد که توسط پاپ‌های اولیه استفاده می‌شد، که با گذشت زمان به شکل نوار تا می‌شد. پنجمی می‌گوید که منشأ آن از رسم تا کردن مانتو-پالیوم معمولی، یک لباس بیرونی که در زمان امپراتوری استفاده می‌شد، برمی گردد. یک ششم اعلام می‌کند که به عنوان یک لباس مذهبی پاپی معرفی شده است (که البته در ابتدا یک نوار پارچه باریک نبود، بلکه همان‌طور که از نام آن پیداست، پارچه‌ای پهن، مستطیل و تا شده بود). هیچ شواهد محکمی وجود ندارد که نشان دهد پالیوم به اختفای امپراتور، افود کاهن اعظم یهود، یا مانتو افسانه‌ای سنت پیتر باشد.
کاهن اعظم یهود، یا مانتو افسانه‌ای سنت پیتر باشد. ممکن است به‌عنوان نشان مذهبی پاپ معرفی شده باشد، یا به تقلید از همتای خود، عارف پاپی، که قبلاً در کلیسای شرقی مرسوم بود، پذیرفته شده باشد. این امر به جانشینان پاپ (مانند اسقف آرل، که نماینده پاپ در مناطق گال بود) و دیگر اسقف‌هایی که پیوندهای انحصاری با سریر حواری داشتند اعطا شد. همچنین در این رتبه مبلغانی با تأیید پاپ برای سازماندهی کلیسا در میان مردمان تازه مسلمان شده فرستاده شدند. سنت آگوستین کانتربری در انگلستان سده هفتم و سنت بونیفاس در آلمان سده هشتم
انگلستان سده هفتم و سنت بونیفاس در آلمان سده هشتم در این دسته قرار می‌گرفتند. استفاده اولیه. دقیقاً مشخص نیست که پالیوم برای نخستین بار چه زمانی معرفی شد. اگرچه ترتولیان حداکثر تا سال ۲۲۰ پس از میلاد مقاله‌ای با عنوان "De Pallio" ("دربارهٔ پالیوم") نوشت، طبق گفته "Liber Pontificalis"، نخستین بار زمانی استفاده شد که پاپ مارک (درگذشت ۳۳۶) حق پوشیدن پالیوم را به اسقف اوستیا اعطا کرد؛ زیرا تقدیس پاپ به او اختصاص داشت. پاپ سیماکوس همین کار را برای سنت سزاریوس از آرل در سال ۵۱۳ انجام داد و در منابع متعدد دیگر در
آرل در سال ۵۱۳ انجام داد و در منابع متعدد دیگر در سده ششم، از پالیوم به عنوان یک لباس معمولی دراز یاد شده است. به نظر می‌رسد که پیش از این، پاپ به تنهایی حق مطلق پوشیدن پالیوم را داشت. استفاده از آن توسط دیگران تنها با اجازه پاپ قابل تحمل بود. ارجاعات به پالیوم که به عنوان علامت تمایز به دیگران اعطا می‌شود به سده ششم بازمی‌گردد. این افتخار معمولاً به مطران‌ها اعطا می‌شد، به ویژه آنهایی که توسط پاپ به عنوان جانشین معرفی می‌شدند، اما گاهی به اسقف‌های ساده اعطا می‌شد (مانند سیاگریوس از اوتون، دونوس از مسینا،
می‌شد (مانند سیاگریوس از اوتون، دونوس از مسینا، و جان سیراکوز توسط پاپ گریگوری یکم). استفاده از پالیوم در میان مطران‌ها تا سده هشتم عمومیت پیدا نکرد، زمانی که مجمعی که توسط سنت بونیفاس تشکیل شد، بر عهده مطران‌های غربی این بود که پالیوم خود را فقط از پاپ در رم دریافت کنند. این امر با سفر به آنجا یا با ارسال دادخواست برای پالیوم همراه با یک اظهار اعتقادی رسمی انجام می‌شد و همهٔ تقدیس‌ها قبل از پذیرایی از پالیوم ممنوع بود. سوگند وفاداری که دریافت کننده پالیوم امروزه می‌گیرد، ظاهراً در سده یازدهم، در زمان
امروزه می‌گیرد، ظاهراً در سده یازدهم، در زمان سلطنت پاسکال دوم (۱۰۹۹–۱۱۱۸)، سرچشمه گرفت و جایگزین مسلک ایمان شد. اعطای پالیوم در سده‌های میانی بحث‌برانگیز شد، زیرا پاپ‌ها از دریافت کنندگان آن مبلغی دریافت کردند، صدها میلیون فلورین طلا برای پاپ به دست آوردند و جایزه پالیوم را بدنام کردند. مسلم است که در اوایل سده ششم باج برای پذیرایی از پالیوم پرداخت شده است. این مورد توسط پاپ گرگوری اول در مجمع عمومی روم در سال ۵۹۵ لغو شد، اما بعداً به عنوان نگهداری جزئی از مقر مقدس مجدداً معرفی شد. این روند توسط شورای
از مقر مقدس مجدداً معرفی شد. این روند توسط شورای بازل در سال ۱۴۳۲ محکوم شد و از آن به عنوان «ربوی‌ترین تدبیری که تا به حال توسط پاپ اختراع شده است» یاد کرد. استفاده مدرن. استفاده از پالیوم به پاپ و اسقف اعظم که متروپلیت هستند محفوظ است، اما اسقف اعظم ممکن است تا زمانی که توسط پاپ به آنها اعطا نشود، از آن استفاده نکنند، معمولاً در جشن جشن مقدس پطرس و پل در ژوئن. پاپ فرانسیس آیین اعطای پالیوم را در ژانویه ۲۰۱۵ اصلاح کرد: پالیا در جشن مقدس پطرس و پل در کلیسای سنت پیترو متبرک خواهد شد. اسقف اعظم مطران‌ها، با
سنت پیترو متبرک خواهد شد. اسقف اعظم مطران‌ها، با این حال، آن پالی‌ها را در مراسمی جداگانه در داخل اسقف‌های محلی خود از دست نونسیو حواری (که نماینده شخصی پاپ در کشورهای مربوطه است) دریافت خواهند کرد. این جایزه همچنین به پدرسالار آیین لاتین اورشلیم اعطا می‌شود. سنت‌های قبلی که به برخی دیگر از اسقف‌ها اجازه استفاده از پالیوم را می‌داد، توسط پاپ پل ششم در یک موتو پروپریو در سال ۱۹۷۸ پایان یافت. یک اسقف اعظم شهری ممکن است هر زمان که مراسم عشای ربانی برگزار می‌کند، پالیوم خود را به عنوان نشانه‌ای از صلاحیت خود
پالیوم خود را به عنوان نشانه‌ای از صلاحیت خود نه تنها در اسقف اعظم خود بلکه در هر نقطه‌ای از استان کلیسایی خود بپوشد. اهمیت. در اوایل قرن ششم، پالیوم به عنوان یک لباس مذهبی در نظر گرفته می‌شد که فقط در هنگام عشای ربانی مورد استفاده قرار می‌گرفت، مگر اینکه امتیاز خاصی به‌طور دیگری تعیین شود، همان‌طور که مکاتبات بین پاپ گرگوری اول و جان راونا نشان می‌دهد. قواعد تنظیم کننده استفاده اصلی از پالیوم را نمی‌توان با قطعیت تعیین کرد، اما به نظر می‌رسد استفاده از آن، حتی قبل از قرن ششم، یک ویژگی مذهبی معین داشته
آن، حتی قبل از قرن ششم، یک ویژگی مذهبی معین داشته است. از زمان‌های اولیه، محدودیت‌های کم و بیش گسترده، استفاده از پالیوم را به روزهای خاصی محدود می‌کرد. استفاده بی‌رویه از آن، که توسط لئون چهارم (۸۵۱) به هینکمار ریمز و توسط آگاپتوس دوم (۹۵۴) به برونو از کلن مجاز شد، برخلاف عرف عمومی بود. در سده‌های ۱۰ و ۱۱، درست مانند امروز، قاعده کلی این بود که استفاده از پالیوم را به چند جشن و برخی مناسبت‌های خارق‌العاده دیگر محدود می‌کردند. شخصیت نمادینی که اکنون به پالیوم متصل شده است به قرن هشتم بازمی‌گردد، زمانی که
متصل شده است به قرن هشتم بازمی‌گردد، زمانی که همه متروپل‌ها موظف شدند از سریر مقدس درخواست مجوز برای استفاده از آن کنند. تکامل این شخصیت در اواخر قرن یازدهم کامل شد. از این پس پالیوم همیشه در گاوهای پاپ به عنوان نماد "plenitudo pontificalis officii" ("کمبود منصب پاپی") مشخص می‌شود. در قرن ششم پالیوم نماد منصب پاپ و قدرت پاپ بود و به همین دلیل پاپ فلیکس پالیوم خود را به شماس بزرگ خود منتقل کرد، زمانی که برخلاف عرف او را جانشین خود معرفی کرد. از سوی دیگر، هنگامی که توسط مطران‌ها استفاده می‌شد، پالیوم در اصل
که توسط مطران‌ها استفاده می‌شد، پالیوم در اصل به معنای اتحاد با کلیسای حواری بود و زینتی بود که نماد فضیلت و رتبه صاحب آن بود.
جریان تاریک () در اخترفیزیک یک فرضیه بحث‌برانگیز برای توضیح برخی اندازه‌گیری‌های غیرتصادفی از سرعت ویژه خوشه‌های کهکشانی است. سرعت واقعی اندازه‌گیری شده، مجموع سرعت پیش‌بینی‌شده توسط قانون هابل به اضافه یک سرعت کوچک احتمالی است که در یک جهت مشترک جریان دارد. جریان همبسته در مقیاس بسیار بزرگ، به نام جریان تورم کیهانی، در این مدل پیشنهاد شده است که با مدل‌های خاصی از کیهان‌شناسی تورمی مرتبط باشد. برابر مدل‌های استاندارد کیهان‌شناسی، حرکت خوشه‌های کهکشانی با توجه به پس‌زمینه مایکروویو کیهانی باید به‌طور تصادفی
به پس‌زمینه مایکروویو کیهانی باید به‌طور تصادفی در همه جهات توزیع شود. با این حال، با تجزیه و تحلیل داده‌های سه ساله کاوشگر ناهمسانگردی مایکروویو ویلکینسون (WMAP) با استفاده از اثر سینماتیکی سونیائف زلدوویچ، تیمی از ستاره‌شناسان به رهبری الکساندر کشلینسکی شواهدی از «به‌طور شگفت‌آور منسجم» ۶۰۰ تا ۱۰۰۰ کیلومتر بر ثانیه پیدا کردند&lt;ref name="10.1086/592947"&gt;&lt;/ref&gt;&lt;ref name="10.1088/0004-637X/691/2/1479"&gt;&lt;/ref&gt;. جریان خوشه‌ها به سمت یک تکه ۲۰ درجه‌ای از آسمان بین صورت‌های فلکی قنطورس و
۲۰ درجه‌ای از آسمان بین صورت‌های فلکی قنطورس و بادبان. تحقیق‌گران پیشنهاد کرده بودند که این حرکت ممکن است بقایایی از تأثیر نواحی غیرقابل مشاهده از جهان قبل از تورم باشد. تلسکوپ‌ها نمی‌توانند وقایع زودتر از ۳۸۰۰۰۰ سال پس از انفجار بزرگ را ببینند، زمانی که جهان شفاف شد (پس‌زمینه مایکروویو کیهانی). این مربوط به افق ذرات در فاصله حدود ۴۶ میلیارد (۴٫۶×۱۰۱۰) سال نوری است. از آنجایی که ماده ایجاد کننده حرکت خالص در این پیشنهاد خارج از این محدوده است، به نوعی خارج از جهان مرئی ما خواهد بود. با این حال، هنوز در
از جهان مرئی ما خواهد بود. با این حال، هنوز در مخروط نور گذشته ما خواهد بود. نتایج در ۲۰ اکتبر ۲۰۰۸، شماره Astrophysical Journal Letters ظاهر شد.&lt;ref name="10.1086/592947"&gt;&lt;/ref&gt;&lt;ref name="10.1088/0004-637X/691/2/1479"&gt;&lt;/ref&gt; در سال ۲۰۱۳، داده‌های تلسکوپ فضایی پلانک هیچ شواهدی از «جریان تاریک» در این مقیاس را نشان نداد، که ادعای شواهد مربوط به اثرات گرانشی را که فراتر از جهان مرئی می‌رسند یا وجود یک جهان چندگانه را نادیده می‌گیرد. با این حال، در سال ۲۰۱۵ Atrio-Barandela و همکاران
با این حال، در سال ۲۰۱۵ Atrio-Barandela و همکاران ادعا می‌کنند که با استفاده از داده‌های پلانک و WMAP پشتیبانی از وجود آن می‌کنند.
ظروف تاکاتوری ، یک نوع سرامیک سنگی است که در استان فوکوئوکا ساخته می‌شده است. تاریخ. تولید سرامیک ژاپنی معروف به تاکاتوری توسط سفالگران کره ای در اواخر قرن شانزدهم در طی تهاجم ژاپن به کره (۱۵۹۸–۱۵۹۲) در ژاپن آغاز شد. از زمان آغاز تا سال ۱۸۷۱ ساخت این ظروف ادامه داشت و تولید این ظروف توسط خاندان کورودا، اربابان ولایت چیکوزن (اکنون استان فوکوئوکا) کنترل و حمایت می‌شد. اولین کوره شناخته شده در پایه کوه بین سال‌های ۱۶۰۰ و ۱۶۰۶ ساخته شد.
پوکر پیستول ( ) یک فیلم وسترن اسپاگتی ایتالیایی محصول ۱۹۶۷ به کارگردانی جوزپه وری است. نمایش فیلم در ایران. فیلم "پوکر پیستول" احتمالا برای بار نخست در تاریخ چهارشنبه ۱۵ بهمن ۱۳۴۸ خورشیدی در سه سینمای کاپری، سهیلا و درایوین سینما ونک در تهران به نمایش درآمد. فیلم "پوکر پیستول"، پس از یک هفته نمایش، در تاریخ چهارشنبه ۲۲ بهمن ۱۳۴۸، جای خود را به فیلمهای "گاو" در سینما کاپری و فیلم ایتالیایی "لشکر ۵ نفره" در درایوین سینما ونک داد، ولی نمایش فیلم برای یک هفته دیگر در سینما سهیلا ادامه پیدا میکند.
اوتسوبو مونوگاتاری ، یک داستان ژاپنی در اواخر قرن دهم است. این داستان قدیمی‌ترین روایت کامل ژاپن است.
این فهرستی از رکوردهای رالی داکار از سال ۱۹۷۹ است. این فهرست رکوردهای رالی داکار تا پایان رالی داکار ۲۰۲۴ را نشان می‌دهد. این فهرست شامل برندگان رانندگان و سازندگان در مراحل جوکر، مقدماتی و اصلی است. اسامی پر رنگ رانندگان فعال را نشان می‌دهد.
علی‌اکبر صفایی (زاده ۱۳۴۹ در کازرون) مدیر اجرایی ایرانی است که مدیرعامل سازمان بنادر و دریانوردی ایران و مدیرعامل شرکت ملی نفت‌کش ایران بوده‌است‌. زندگی و تحصیلات. علی‌اکبر صفایی در سال ۱۳۴۹ در شهر کازرون متولد شد. او دارای مدرک کارشناسی بنادر و کشتیرانی و کارشناسی ارشد علوم دریایی از دانشگاه جهانی دریانوردی مالمو سوئد با رتبه ممتاز و دکتری علوم دریایی (مهندسی دریا) از دانشگاه صنعتی امیرکبیر است. سوابق و مسئولیت‌ها. از جمله سوابق صفایی می‌توان به معاونت دریایی و بندری بندر شهید رجایی، مدیرکلی حفاظت و ایمنی
و بندری بندر شهید رجایی، مدیرکلی حفاظت و ایمنی دریایی سازمان بنادر و دریانوردی، مدیرکلی بنادر و دریانوردی استان هرمزگان، مدیرعامل و عضو هیات مدیره شرکت ملی نفتکش ایران و مشاور مدیرعامل سازمان بنادر و دریانوردی در امور دریایی و بندری اشاره کرد. صفایی در زمان حضورش به عنوان مدیرعامل شرکت ملی نفتکش ایران، این شرکت را به بزرگترین‌ شرکت کشتیرانی نفتکش جهان تبدیل کرد. وی در سال ۱۴۰۰ با حکم رستم قاسمی، وزیر وقت راه و شهرسازی به عنوان معاون وزیر و مدیرعامل سازمان بنادر و دریانوردی کشور منصوب شد
دیس‌ماهی سبز گونه‌ای از سیکلیدهای بومی برزیل است. به‌طور خاص، به رودخانه‌های غرب حوضه آمازون از کمان پوروس، هر چند گاهی در پایین‌دست یافت می‌شود. جمعیت معرفی‌شده در رودخانه نانای بر اساس ذخایر منطقه تفه است. دیس‌ماهی سبز در زیستگاه‌های آب سیاه با دمای بالای و پی‌اچ پایین ۴٫۸–۵٫۹ یافت می‌شود. اگرچه از آب‌های سفید نیز شناخته می‌شود، اما ترجیح آن برای زیستگاه‌های لنتیک مانند دشت‌های سیلابی به این معنی است که آب دارای مواد معلق کمی است (برخلاف بخش‌های اصلی رودخانه‌های آب سفید).
زیر خورشید () فیلمی سوئدی به کارگردانی کالین ناتلی است که در سال ۱۹۹۸ منتشر شد. این فیلم یکی از نامزدان جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی ۱۹۹۹ بود.
آسکلپیجنیا (؛ ۴۳۰ – ۴۸۵ پس از میلاد) فیلسوف امپراتوری بیزانس اهل آتن بود. آسکلپیجنیا دختر پلوتارک آتنی بود. او در کنار برادرش هیریوس در مدرسه نوافلاطونی آتن تحصیل و تدریس کرد. این مدرسه با مدرسه علمی‌تر اسکندریه در رقابت بود. مانند دیگر نوافلاطونیان آن زمان، او عمدتاً ارسطو و افلاطون و همچنین فلسفه پدرش را مطالعه کرد. او به‌دلیل تضاد بین متافیزیک نوافلاطونی، که در آکادمی پلوتارک تدریس می‌شد و مسیحیت، که در آن زمان محبوبیت بیشتری پیدا می‌کرد، در یک بافت تاریخی آشفته زندگی می‌کرد. پلوتارک آتنی تلاش کرد تا
آشفته زندگی می‌کرد. پلوتارک آتنی تلاش کرد تا آموزه‌های ارسطو و افلاطون را متحد کند و با این کار عقاید بت‌پرستی متضاد متشکل از کرامات و عرفان (جادو) را که از پدرش نستوریوس آموخته بود، گرد هم آورد و آن دانش را به آسکلپیجنیا منتقل کرد. پس از مرگ پلوتارک، آسکلپیجنیا مدرسه و نحوه آموزش دانش‌آموزان آن را به ارث برد. آسکلپیجنیا به‌عنوان یک فیلسوف تحسین‌شده در مدرسه آتن، به تدریس پروکلس لیکایوسادامه داد، که شناخته‌شده‌ترین شاگرد او شد. او نه‌تنها فلسفه‌های ارسطو و افلاطون را به او آموخت، بلکه آموزه‌هایی را در
و افلاطون را به او آموخت، بلکه آموزه‌هایی را در هنرهای عرفان و کرامات که پدرش پیش از مرگش تنها به او منتقل کرده بود، در آموزشش گنجاند.
لیندا اولویوس (؛ زادهٔ ) بازیگر، خواننده و نویسنده کودکان اهل سوئد است. وی از سال ۱۹۸۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی فرزند ارشد آنگنیه‌تا فلتسکوگ و بیورن اولویوس است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "زیر خورشید" اشاره نمود.
کاترین جانسون (؛ زادهٔ ) نمایشنامه‌نویس و فیلم‌نامه‌نویس اهل بریتانیا است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "ماما میا!" و "ماما میا! دوباره شروع کنیم" اشاره نمود.
آسکلپیودوتوس که با نام آسکلپیودوتوس اسکندریه شناخته می‌شود، فیلسوف نوافلاطونی بود که در نیمه دوم قرن پنجم می‌زیست. او زیر نظر پروکلوس در آتن تحصیل کرد، اما در نهایت به آفرودیسیاس نقل مکان کرد، و به‌طور مشترک با مرد دیگری به نام اسکلپیودوتوس که با دخترش دامیان ازدواج کرد، یک مدرسه فلسفه داشت. آسکلپیودوتوس به داماسکیوس، که او را با عبارات تحقیرآمیز توصیف می‌کند، افسانه‌های وخشور را آموزش داد:همان‌طور که اکثر مردم فکر می‌کردند ذهن اسکلپیودوتوس کامل نبود. او در طرح سؤالات بسیار تیز بود، اما در درک آن‌قدر تیز
طرح سؤالات بسیار تیز بود، اما در درک آن‌قدر تیز نبود. او یک باهوش کج‌فهم بود، به‌ویژه در مورد مسائل الهی - مفهوم غایب و قابل درک از اندیشه بلند افلاطون. حتی در زمینه حکمت عالی - افسانه‌های اورفیک و کلدانی که فراتر از عقل سلیم است - از اندیشه‌های او خواستارتر بود.او و همسرش از زیارتگاه ایزیس در منوتیس در مصر دیدن کردند تا بی‌فرزندی او را درمان کنند. یک نوزاد به‌دنیا آمد، اما مسیحیان ادعا کردند که آن را از یک کشیش خریداری کرده‌اند و از این رابطه به‌عنوان بهانه‌ای برای تخریب حرم استفاده کردند. او همچنین شرحی
برای تخریب حرم استفاده کردند. او همچنین شرحی بر "تیمائوس" افلاطون نوشت که باقی نمانده است.
درگیری کورودا، کورودا سودو، شورش کورودا ، یک او- ایه سودو نزاع خانوادگی بود که در اوایل دوره ادو در قلمرو فوکوئوکا رخ داد. همچنین به عنوان حادثه کوری‌یاما دایزن شناخته می‌شود. این شورش یکی از سه شورش خانگی بزرگ، همراه با داته سودو، کاگا سودو و سنگوکو سودو نامیده می‌شود. در شورش‌های دیگر، مردم هنگام شورش می‌مردند، اما در شورش کورودا، هیچ مرگی وجود نداشت. زمینه. کورودا ناگاماسا نگران تنگ نظری و شخصیت خشن پسر بزرگش کورودا تادایوکی بود، بنابراین تصمیم گرفت ریاست خانواده را به پسر سوم خود کورودا ناگائوکی بسپارد
خانواده را به پسر سوم خود کورودا ناگائوکی بسپارد و نامه ای به تادایوکی فرستاد. نامه بسیار سختگیرانه بود و به او می‌گفت که یا در مزارع برنج با ۲۰۰۰ ککو زمین کشاورز شود، یا با ۱۰۰۰۰ ریو در منطقه کانسای تاجر شود یا با ۱۰۰۰ ککو، معبدی بسازد و راهب شود. کوری‌یاما توشی‌آکیرا/ کوری‌یاما دایزن ، که به عنوان ملازم او عمل می‌کند، به تادایوکی توصیه کرد که اگر قرار است تحقیر شود، مرتکب سپپوکو شود. او سپس فرزندان مشروع ملازمان فئودال را که بیش از ۶۰۰ ککو و کمتر از ۲۰۰۰ ککو درآمد داشتند، گرد هم آورد و به کورودا ناگاماسا
درآمد داشتند، گرد هم آورد و به کورودا ناگاماسا گفت که اگر او سلب ارث را لغو نکند، همه آنها مرتکب سپپوکو خواهند شد. ناگاماسا که این وضعیت را جدی گرفته بود، درخواست را پذیرفت و از دایزن خواست که به عنوان قیم او عمل کند و سپس درگذشت؛ بنابراین، دایزن نامه ای برای تادایوکی فرستاد، اما از آنجایی که این نامه شبیه به توصیه یک کودک در مورد عادت‌های نوشیدن و زود خوابیدن بود، تادایوکی از او عصبانی شد و به تدریج از او فاصله گرفت. بلافاصله پس از اینکه تادایوکی در سال ۱۶۲۴ ارباب قلمرو شد، درگیری‌هایی بین تادایوکی و
۱۶۲۴ ارباب قلمرو شد، درگیری‌هایی بین تادایوکی و دستیارانش و ملازم ارشد، دایزن و سایر نگهبانان ارشد به وجود آمد که منجر به آشفتگی در خاندان شد، درست همان‌طور شد که ناگاماسا در طول زندگی خود از آن می‌ترسید. تادایوکی بدستیاری نزدیک به خود به نام کوراهاچی ماساتوشی (نامش ماساتوشی یا ایوری بود) داشت که از زمانی که یک نوجوان بود به او خدمت می‌کرد و ۱۰۰۰۰ ککو ثروت داشت. سپس به کوراهاچی ماساتوشی دستور داد تا یک کشتی بزرگ مجلل به نام هوومارو (鳳凰丸) بسازد. علاوه بر این، در دوران خلع سلاح، او اعمالی را انجام داد که
این، در دوران خلع سلاح، او اعمالی را انجام داد که برخلاف بود، مانند استخدام ۲۰۰ سرباز جدید. در نتیجه، قلمرو در نهایت توسط شوگون مجازات شد. دایزن همچنین در ژوئن ۱۶۳۲ به شوگون سالاری متوسل شد و ادعا کرد که هدف کورودا تادایوکی سرنگونی شوگون‌سالاری است. قلمرو ادعا کرد که «دایزن یک دیوانه است» و در فوریه ۱۶۳۳، شوگون سوم توکوگاوا ایه‌میتسو شخصاً ادعای تادایوکی را مورد قضاوت قرار داد، ادعای تادایوکی قلمرو را به رسمیت شناخت و او را صاحب قلمرو اعلام کرد و به درگیری ۱۰ ساله پایان داد. از آنجائیکه دایزن مسئول این
۱۰ ساله پایان داد. از آنجائیکه دایزن مسئول این هیاهو بود، در بازداشت ولایت موتسو قلمرو موریئوکا قرار گرفت و دستیارش کوراهاچی ماساتوشی نیز به کوه کویا تبعید شد. علاوه بر این، در جریان شورش شیمابارا، کوراهاچی ماساتوشی اردوگاه خود را به خاندان کورودا قرض داد و در ارتش سرکوب خدمت کرد، اما موفقیت نظامی بزرگی به دست نیاورد و نتوانست به خاندان کورودا بازگردد. گفته می‌شود که او بعداً در کامیگاتا درگذشت. نوه کوراهاچی ماساتوشی، کوراهاچی تاکوبی، بالاخره اجازه یافت دوباره خدمت کند. در سال ۱۹۵۶ میلادی یک فیم سینمایی به
خدمت کند. در سال ۱۹۵۶ میلادی یک فیم سینمایی به همین نام به کارگردانی تومو اوچیدا ساخته شده است.
جنوب‌تنجه یک سرده و گونه‌ای منقرض‌شده از پرندگان، در زیرتیرهٔ عروس‌مرغابیان از تیرهٔ مرغابیان، از الیگوسن پسین در استرالیای مرکزی است. نام این سردهٔ از واژهٔ لاتین "australis" (به معنی "جنوبی" یا مشتق‌شده "استرالیایی") و "Tadorna" (یک سرده از عروس‌مرغابی‌ها) گرفته شده است. این لقب خاص به الک ویلسون، دارنده اجاره شبانی از ایستگاه فروم داونز، که از دسترسی دیرینه‌شناسی و پژوهش دربارهٔ مکان‌های فسیلی در اموالش پشتیبانی می‌کند، احترام می‌گذارد. محل نمونه نماد دریاچه پینپا در حوضه دریاچه ایر در شمال شرقی
نماد دریاچه پینپا در حوضه دریاچه ایر در شمال شرقی استرالیای جنوبی است.
لباس رزم که به آن یونیفرم میدانی ، لباس نظامی یا یونیفورم رزمی نیز گفته می‌شود، نوعی یونیفرم معمولی است که توسط ارتش، پلیس، آتش‌نشانی و دیگر سرویس‌های یونیفرم عمومی برای کارهای میدانی روزمره و اهداف رزمی استفاده می‌شود، برخلاف لباس‌هایی که در مراسم و رژه می‌پوشند. به‌طور کلی از یک ژاکت، شلوار و پیراهن یا تی‌شرت تشکیل شده است که همگی گشادتر و راحت‌تر از یونیفرم‌های رسمی‌تر هستند. طراحی آن ممکن است به هنگ یا شاخه خدماتی بستگی داشته باشد، مثلاً ارتش، نیروی دریایی، نیروی هوایی، تفنگداران دریایی و غیره. در
دریایی، نیروی هوایی، تفنگداران دریایی و غیره. در شاخه‌های ارتش، پارچه‌ها به رنگ‌های استتار، الگوی گیج‌کننده یا سبز، قهوه‌ای یا خاکی تک‌رنگ، به منظور تقریبی پس‌زمینه هستند. و باعث می‌شود که سرباز در طبیعت کمتر دیده شود. در کدهای لباس غربی، یونیفرم میدانی معادل لباس غیرنظامی شهروندان غیرنظامی در نظر گرفته می‌شود. به این ترتیب، یونیفرم میدانی کمتر رسمی نسبت به یونیفرم لباس خدمتی در نظر گرفته می‌شود، که عموماً برای استفاده اداری یا کارکنان، و همچنین یونیفرم لباس نامرتب و یونیفرم لباس کامل هدف قرار می‌گیرد.
کوری‌یاما توشی‌آکیرا ، کوری‌یاما دایزن، سامورایی از قلمرو فوکوئوکا از دوره آزوچی-مومویاما تا اوایل دوره ادو بود. او پسر کوری‌یاما توشی‌یاسو بود.
کوری‌یاما توشی‌یاسو ، سامورایی از قلمرو فوکوئوکا از دوره آزوچی-مومویاما تا اوایل دوره ادو بود. او یکی از هشت ببر کورودا و پدر کوری‌یاما توشی‌آکیرا بود.
ورا سرگئیونا راستارگویوا (Wera Sergejewna Rastorgujewa روسی Вера Сергеевна Расторгуева) زبان‌شناس و ایران‌شناس اهل روسیه (2005-1912) بود که به همراه واسیلیج گریگوریف گویش شناسی تاجیکی را راه‌اندازی کرد. کتاب دستور زبان فارسی میانه وی در سال 1347 توسط و. ا. شادان به فارسی ترجمه و در انتشارات بنیاد فرهنگ ایران منتشر شد.
مارک بسنایت (زاده ۱۳ مه ۱۹۴۷ – درگذشته ۲۸ دسامبر ۲۰۲۰) یک سیاستمدار آمریکایی بود که از سال ۱۹۸۴ تا زمان استعفای خود درست قبل از شروع دوره‌ای که می‌توانست به‌عنوان یکی از اعضای دموکرات مجلس سنای ایالت کارولینای شمالی به نمایندگی از ناحیه ۱ خدمت کند. بسنایت در مانتو، کارولینای شمالی متولد شد و در سال ۱۹۶۶ از دبیرستان Manteo فارغ‌التحصیل شد. او در ۲۳ مارس ۱۹۶۸ با سندی تیلت فقید ازدواج کرد. آنها با هم دو فرزند به نام‌های کارولین و ویکی را به دنیا آوردند. بسنایت از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ ریاست دفتر گردشگری شهرستان دره
سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ ریاست دفتر گردشگری شهرستان دره را بر عهده داشت و از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۳ عضو هیئت حمل و نقل کارولینای شمالی بود. اگرچه بسنایت هرگز در کالج شرکت نکرد، اما در سال ۱۹۹۶ مدرک لیسانس افتخاری را از دانشگاه کارولینای شرقی دریافت کرد. بسنایت یکی از اعضای ماسون‌ها بود.
دست بوسی یک اصطلاح قانون اساسی مورد استفاده در بریتانیا در اشاره به انتصاب رسمی نخست‌وزیر یا سایر وزرای دولت است که توسط تاج بریتانیا در منصب شان منصوب می شوند. در گذشته، این اصطلاح به این الزام اشاره داشت که صاحب منصب در واقع دستان پادشاه را به عنوان نمادی از وفاداری و وفاداری شخصی ببوسد، که وفاداری و وفاداری شرط لازم برای خدمت در دولت پادشاه یا ملکه است. در دوران مدرن، نه در این مراسم و نه در هیچ نقطه دیگری از مراحل نصب یک صاحب منصب جدید، انتظار نمی‌رود که صاحبان منصب قبل از تصدی این منصب، دستان پادشاه را