payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تیپی گردآوری کرد. او نوشته‌هایی دربارهٔ زنان بومی آمریکا و نقش آنان در هنر ساخت تیپی به رشتهٔ تحریر درآورد. ساخت پوشش‌ها و تزئینات تیپی، یک رسم مذهبی سنتی در دین بلک‌فوت به‌شمار می‌رود. به‌نوشتهٔ سسیل، تنها زنانی که عضو گروه تیپی‌سازان بودند اجازه داشتند این کار را انجام دهند. پوشش‌های رنگ‌آمیزی‌شدهٔ تیپی، یکی از برجسته‌ترین نمودهای هنر و تلاش هنری در فرهنگ سرخ‌پوستان دشت به‌شمار می‌روند. مواد مورد استفاده برای رنگ‌آمیزی این آثار از سواحل رودخانه مارایاس و رودخانه یلوستون جمع‌آوری می‌شدند. هر سال، در رزرو
رودخانه یلوستون جمع‌آوری می‌شدند. هر سال، در رزرو بلک‌فوت واقع در براونینگ، مونتانا، جشنواره‌ای قبیله‌ای به پاس نقاشی‌های تیپی سرخ‌پوستان برگزار می‌شد.
وانگ یائو (چینی: 王瑶؛ متولد ۲ ژوئن ۱۹۸۴)، که با نام مستعار شیا جیا (چینی: 夏笳) نیز شناخته می‌شود، نویسنده چینی در ژانرهای علمی-تخیلی و فانتزی است. او پس از دریافت مدرک دکترای خود در رشته ادبیات تطبیقی و ادبیات جهانی از گروه زبان و ادبیات چینی دانشگاه پکن در سال ۲۰۱۴، هماکنون به عنوان استاد ادبیات چینی در دانشگاه شیان جیائوتونگ مشغول به تدریس است. شیا جیا با داستان‌های کوتاه علمی‌تخیلی خود موفق به دریافت هشت جایزه کهکشان برای داستان‌های علمی‌تخیلی چینی و شش جایزه نبولا برای داستان‌های علمی‌تخیلی و فانتزی چینی
نبولا برای داستان‌های علمی‌تخیلی و فانتزی چینی شده است. یکی از داستان‌های کوتاه او در سال ۲۰۱۳ در فهرست نهایی جایزه‌های علمی‌تخیلی و فانتزی ترجمه قرار گرفت. [۱] داستان‌های او در نشریات معتبری مانند نیچر، مجله کلارک ورلد، بهترین SF سال، مجله SF و همچنین مجله پرنفوذ علمی‌تخیلی چینی دنیای علمی تخیلی منتشر شده‌اند. آثار او علاوه بر چینی و انگلیسی، به زبان‌های چکی، فرانسوی، آلمانی، ایتالیایی، ژاپنی و لهستانی نیز ترجمه شده است. بیوگرافی و آثار قابل توجه. شیا جیا در سال ۲۰۰۲ تحصیلات خود را در دانشکده فیزیک
جیا در سال ۲۰۰۲ تحصیلات خود را در دانشکده فیزیک دانشگاه پکن آغاز کرد. در مقطع کارشناسی، رشته علوم جوی را دنبال نمود. وی سپس به دانشگاه ارتباطات چین رفت و در برنامه مطالعات سینمایی شرکت کرد، جایی که پایاننامه کارشناسی ارشد خود را با عنوان "بررسی شخصیتهای زن در فیلمهای علمی-تخیلی" به اتمام رساند. او اخیراً موفق به اخذ مدرک دکترا از دانشگاه پکین شده است. عنوان رساله دکترای او "داستانهای علمی-تخیلی چینی و سیاستهای فرهنگی آن از دهه ۱۹۹۰" بود. در حال حاضر، شیا جیا به عنوان استاد در دانشکده علوم انسانی و اجتماعی
به عنوان استاد در دانشکده علوم انسانی و اجتماعی دانشگاه شیان جیائوتنگ مشغول به تدریس است. در طول دوران دانشجویی‌اش، شروع به نوشتن داستان‌های علمی تخیلی کرد و در جلسات باشگاه دانشجویی به دنبال‌کنندگان داستان‌های علمی تخیلی و فانتزی پیوست. داستان‌های کوتاه او از ابتدا توجه منتقدان را به خود جلب کرد و با دریافت جایزه اولیه برنامهٔ کهکشان چینی‌اش به اسم «Guan Yaojing de Pingzi» یعنی «جعبه جن‌ها» در آوریل ۲۰۰۴، راهش را به دنیای علمی تخیلی با نقش اصلی ترنس لیندا و شخصیت «شیطان برده‌دار فلاسک» در نوامبر ۲۰۱۲
و شخصیت «شیطان برده‌دار فلاسک» در نوامبر ۲۰۱۲ ادامه داد. این اثر افسانه‌ای، که داستان دانشمندی به نام جیمز کلرک ماکسول (۱۸۳۱–۱۸۷۹) را به چالش فاوستی با یک شیطان واقعی می‌کشاند، برای منتقدان موضوع بحثی بود که آیا می‌توان آن را به عنوان یک داستان علمی تخیلی تشخیص داد یا خیر. این داستان به‌طور ژرفی به حکایات تاریخ علم و تفسیرهای فلسفی معروف غوطه‌ور است و برای تبیین زیرکانه‌های خود نیازمند توضیحات زیادی در پاورقی‌هاست. با این حال، به نظر می‌آید که این کاملاً با سنت داستان‌های علمی تخیلی چینی تطابق دارد و یک
با سنت داستان‌های علمی تخیلی چینی تطابق دارد و یک داستان ایجاد می‌کند که عناصر فانتزی آن فقط برای انتقال اطلاعات دربارهٔ زندگی و کار شخصیت‌های نمادین همچون ارشمیدس، آلبرت انیشتین، اروین شرودینگر و حتی خود ماکسول، به کار می‌رود. سفر آکادمیک او پس از علوم سخت به سوی هنرهای خلاق ادامه یافت. اولین اثر بلند او با عنوان «Jiuzhou Nilü» (九州•逆旅) یا «در جاده: اودیسه چین فانتزی» (۲۰۰۹)، مجموعه‌ای از داستان‌های به‌هم‌پیوسته در جهان فانتزی مشترک «جیوژو» بود. اثر بعدی او، «Bai Gui Ye Xing Jie» (百鬼夜行街، منتشرشده در اوت
او، «Bai Gui Ye Xing Jie» (百鬼夜行街، منتشرشده در اوت ۲۰۱۰ در مجلهٔ دنیای علمی‌تخیلی ترنس کن لیو با عنوان «امشب رژهٔ صد روح» در فوریه ۲۰۱۲ در Clarkesworld)، ظرافت و پختگی بیشتری داشت. این داستان، نگاه کودکانه‌ای به روایت‌هایی است که در نگاه اول ساده به نظر می‌رسند، اما به‌تدریج به تصویری از یک پارک موضوعی فرسوده در آینده‌ای دور تبدیل می‌شوند که پر از شبیه‌سازهای سایبورگ است. [۱] این اثر نامزد جایزهٔ داستان کوتاه در جوایز ترجمهٔ علمی‌تخیلی و فانتزی ۲۰۱۳ شد که در «لیبورنیکون ۲۰۱۳» (۲۳ تا ۲۵ اوت ۲۰۱۳ در اپاتیا،
«لیبورنیکون ۲۰۱۳» (۲۳ تا ۲۵ اوت ۲۰۱۳ در اپاتیا، کرواسی) اعلام و در مراسم مورد تقدیر قرار گرفت. در ۴ ژوئن ۲۰۱۵ (با انتشار آنلاین در تاریخی زودتر)، داستان کوتاه شیا جیا با عنوان «بیا با هم صحبت کنیم» (让我们说说话) در مجلهٔ نیچر (جلد ۵۲۲، صفحه ۱۲۲) منتشر شد. شیا جیا از نخستین نویسندگان داستان‌های چینی است که در نیچر به چاپ رسیده و به‌این‌ترتیب، جایگاه بین‌المللی خود را در میان طرفداران ژانر علمی‌تخیلی در سراسر جهان تثبیت کرده است. تحقیق و تجربه فیلم. شیا جیا به پژوهش‌های ادبی در حوزه داستان‌های علمی‌تخیلی چینی
پژوهش‌های ادبی در حوزه داستان‌های علمی‌تخیلی چینی مشغول است. در دوران تحصیلات تکمیلی، دای جین‌هوا - منتقد فرهنگی سرشناس و استاد مؤسسه ادبیات و فرهنگ تطبیقی دانشگاه پکن - به عنوان مشاور علمی او فعالیت می‌کرد. تحت تأثیر دای، شیا جیا نه‌تنها به خلق آثار ادبی و نقد ادبی پرداخت، بلکه مطالعات خود را به سینمای علمی‌تخیلی نیز گسترش داد. او در سال ۲۰۰۷ فیلم تجربی علمی‌تخیلی «پاراپاکس» را کارگردانی و روی صحنه برد. در این اثر، شخصیت اصلی (با بازی خودش) در قالب سه هویت متفاوت در جهان‌های موازی ظاهر شد. یکی از
سه هویت متفاوت در جهان‌های موازی ظاهر شد. یکی از پژوهش‌های مهم شیا جیا با عنوان «داستان علمی‌تخیلی چینی در دوران پس از سه‌جسم»، که نخستین بار در روزنامه پیپل دیلی (۷ آوریل ۲۰۱۵) منتشر شد، موفق به دریافت جایزهٔ نقره‌ای بهترین مقالهٔ نقدی در ششمین دورهٔ جوایز نوبل ادبیات علمی‌تخیلی و فانتزی چین (۱۸ اکتبر ۲۰۱۵) شد. شیا جیا در دوران تدریس خود در دانشگاه شیان جیائوتونگ - یکی از دانشگاه‌های تحقیقاتی برتر چین در لیگ C9 - سلسله سخنرانی‌هایی دربارهٔ داستان‌های علمی‌تخیلی چینی برگزار کرد. او همچنین به عنوان مشاور
چینی برگزار کرد. او همچنین به عنوان مشاور اتحادیه هواداران علمی‌تخیلی دانشگاه شیان فعالیت می‌نمود.
پاتریشیا مارگارت سلکرک، (زادنام: کانل; متولد ۱۹۴۲)، یک زیست‌شناس گیاهی و بوم‌شناس استرالیایی است. حرفه او بر اکوسیستم‌های زمینی قطب جنوب و زیرقطب جنوب متمرکز بوده و به‌عنوان یکی از دانشمندان پیشرو زن استرالیایی در قطب جنوب شناخته می‌شود. زندگی و حرفه. پاتریشیا مارگارت کانل در نیوکاسل متولد شد و در دبیرستان دخترانه نارابین و کالج زنان دانشگاه سیدنی تحصیل کرد (دکترا، کارشناسی، کارشناسی ارشد). پدر او، ویلیام فریزر (بیل) کانل (OBE), در دانشگاه ملبورن، دانشگاه لندن و دانشگاه ایلینوی تحصیل کرده بود و برای سال‌ها
و دانشگاه ایلینوی تحصیل کرده بود و برای سال‌ها رئیس کرسی آموزش در دانشگاه سیدنی بود و بر تحقیقات آموزشی و تدریس تمرکز داشت. مادر او، مارگارت لوید پک، در دانشگاه ملبورن و مؤسسه آموزش معلمان تحصیل کرده و سپس در دبیرستان ریاضیات و علوم تدریس کرده بود. سلکرک دو خواهر کوچک‌تر به نام‌های راوین کانل و هلن کانل دارد. او با هربرت دارتنال، زیست‌شناس قطبی، مورخ و نویسنده، ازدواج کرده است. او دو دختر دارد. سلکرک در هر دو دانشگاه سیدنی و مک‌کواری، از جمله در حالت آموزش دانشگاه آزاد در دانشگاه مک‌کواری، سمت‌هایی داشت.
دانشگاه آزاد در دانشگاه مک‌کواری، سمت‌هایی داشت. بین سال‌های ۱۹۷۹ تا ۲۰۰۵، سلکرک در ۱۸ سفر میدانی به قطب جنوب و جزایر زیرقطب جنوب شرکت کرد و در اکتشافات ملی قطبی استرالیا، فرانسه و نیوزیلند از جمله جزیره مک‌کواری، جزایر هرد، ایلس کرگولن، جزایر ویندمیل و دره‌های خشک مک‌موردو در قطب جنوب مشارکت داشت. تحقیقات و انتشارات. به‌عنوان یک زیست‌شناس گیاهی، پاتریشیا سلکرک بیش از ۸۰ مقاله در موضوعات متنوع مرتبط با قطب جنوب منتشر کرده است که شامل ژئومورفولوژی در مقیاس چشم‌انداز، تاریخچه پوشش گیاهی و گرده‌شناسی، و
چشم‌انداز، تاریخچه پوشش گیاهی و گرده‌شناسی، و مطالعات دربارهٔ تولیدمثل گیاهان و ژنتیک، به‌ویژه در خزه‌ها می‌شود. او نویسنده اصلی کتاب تأثیرگذار سال ۱۹۹۰ با عنوان "جزیره زیرقطبی مک‌کواری: محیط زیست و زیست‌شناسی" بود که همراه با ر.دی. سپپلت و د.ر. سلکرک نگاشته شد. او نخستین کسی بود که اهمیت مطالعه تأثیرات تغییرات اقلیمی بر جزایر زیرقطب جنوب را تشخیص داد. سلکرک و همکارانش نشان دادند که جزیره مک‌کواری به دلیل ارتفاع کم خود، در آخرین حداکثر یخبندان به‌طور چشمگیری یخ‌زده نشده است. آن‌ها همچنین نرخ بالاآمدگی این
یخ‌زده نشده است. آن‌ها همچنین نرخ بالاآمدگی این جزیره را محاسبه کردند و تخمین زدند که جزیره حدود ۷۰۰ تا ۶۰۰ هزار سال پیش برای اولین بار از سطح اقیانوس ظاهر شده است. در قطب جنوب و در همکاری با راد سپپلت، آن‌ها در شناسایی اهمیت بسترهای خزه (مناطق انبوه خزه که روی کلنی‌های قدیمی و متروکه پنگوئن رشد می‌کردند) نقش کلیدی داشتند و این منطقه را به‌عنوان یک SSSI (سایت دارای اهمیت ویژه علمی)، که اکنون منطقه حفاظت‌شده ویژه قطب جنوب شماره ۱۳۵ نام دارد، تأسیس کردند. او همچنان تحقیقات خود را با همکاران پژوهشی استرالیایی
تحقیقات خود را با همکاران پژوهشی استرالیایی و بین‌المللی ادامه می‌دهد، در حالی که پروژه‌های نظارت بلندمدت او با توجه به تغییرات اقلیمی کنونی اهمیت فزاینده‌ای پیدا می‌کنند. سلکرک در کمیته مشورتی علمی برنامه قطب جنوب استرالیا (۱۹۹۵–۲۰۰۱)، گروه ارزیابی تحقیقات قطب جنوب (AREG) و آکادمی ملی تحقیقات قطب جنوب استرالیا (ANCAR) فعالیت داشته است. پیشگامی در قطب جنوب. سلکرک یکی از اولین دانشمندان زنی بود که زمان قابل‌توجهی را صرف انجام تحقیقات میدانی در جزیره مک‌کواری کرد. در سال ۱۹۵۹، اولین دانشمندان زن (ایزابل بنت،
کرد. در سال ۱۹۵۹، اولین دانشمندان زن (ایزابل بنت، سوزان اینگهام، مری گیلهم و هوپ مک‌فرسون) برای مدت کوتاهی در طول تأمین مجدد سالانه ایستگاه، از این جزیره بازدید کردند. آن‌ها هر روز از نلا دان کار می‌کردند. ایزابل بنت در سال‌های ۱۹۶۰، ۱۹۶۵ و ۱۹۶۵ سه بار دیگر به صورت کوتاه از این جزیره بازدید کرد. در سال ۱۹۷۶، اولین پزشک زن (زویی گاردنر) یک سال را در جزیره سپری کرد و پس از او جینی لدینگهم در سال ۱۹۷۷ و لین ویلیامز در سال ۱۹۷۹ حضور داشتند. در سال ۱۹۷۹/۸۰، دانشمندان سلکرک و جنی اسکات (که آن زمان دانشجوی دکترا
سلکرک و جنی اسکات (که آن زمان دانشجوی دکترا بود) پنج ماه را در این جزیره به کار گذراندند. او سرپرست تحصیلات تکمیلی اکولوژیست قطبی دانا برگستروم بود. سلکرک همچنین اولین دانشمند زن در برنامه قطب جنوب استرالیا بود که زمان قابل‌توجهی را در یک ایستگاه قطبی صرف کار کرد. قبل از اولین تابستان او در ایستگاه کیسی ۱۹۸۲/۸۳، تنها یک پزشک زن (لوئیس هالیدی) در زمستان سال ۱۹۸۱ در ایستگاه دیویس اقامت داشت.
اگنس مری کلرک (; – ) ستاره‌شناس و نویسنده ایرلندی بود. او در اسکیبرین، شهرستان کورک، ایرلند به دنیا آمد و در لندن درگذشت. خانواده. اگنس کلرک دختر جان ویلیام کلرک (حدود ۱۸۱۴–۱۸۹۰) که در آن زمان مدیر بانک در اسکیبرین و همسرش کاترین ماری دیسی (متولد حدود ۱۸۱۹) که پدرش ثبت‌کننده دادگاه بود، به دنیا آمد. او دو خواهر و برادر داشت؛ خواهر بزرگترش الن ماری (۱۸۴۰–۱۹۰۶) و برادر کوچکترش آبری سنت جان (۱۸۴۳–۱۹۲۳). خواهر بزرگترش الن نیز دربارهٔ نجوم می‌نوشت. تمام فرزندان خانواده کلرک به‌صورت کاملاً خانگی آموزش دیدند.
خانواده کلرک به‌صورت کاملاً خانگی آموزش دیدند. کاترین کلرک در مدرسه صومعه اورسولین تحصیل کرده بود و بنابراین برای آموزش دختران جوان اهمیت زیادی قائل بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه آکتونیان شده است. زندگی و کار. اگنس با پیروی از جا پای پدرش - که ضمن مطالعه متون کلاسیک، دوره‌هایی در نجوم نیز گذرانده بود - از سنین پایین به نجوم علاقه‌مند شد. با استفاده از تلسکوپ ۴ اینچی پدرش در رصدهایش، در ۱۵ سالگی شروع به نوشتن تاریخچه‌ای از نجوم کرده بود. در سال ۱۸۶۱، در ۱۹ سالگی، خانواده‌اش به دوبلین نقل مکان
۱۸۶۱، در ۱۹ سالگی، خانواده‌اش به دوبلین نقل مکان کردند، و در سال ۱۸۶۳ به کوئینزتاون (کوب فعلی) رفتند. در ۲۵ سالگی، تا حدی به دلایل سلامتی، همراه با خواهر بزرگترش الن به ایتالیا رفت و تا سال ۱۸۷۷ عمدتاً در فلورانس ماند و علوم، زبان‌ها و سایر موضوعاتی را که در زندگی آینده‌اش مفید بودند، مطالعه کرد. در سال ۱۸۷۷ در لندن ساکن شد. پس از بازگشت، توانست دو مقاله که در ایتالیا نوشته بود، «دزدی دریایی در سیسیل» و «کوپرنیک در ایتالیا»، را در اکتبر ۱۸۷۷ در نشریه ادینبورگ ریویو منتشر کند. این امر باعث شد آدام و چارلز
ریویو منتشر کند. این امر باعث شد آدام و چارلز بلک، ناشران ریویو که ناشر دایرةالمعارف بریتانیکا نیز بودند، از او بخواهند زندگینامه تعدادی از دانشمندان مشهور را برای چاپ نهم دایرةالمعارف بنویسد. این منجر به سفارش‌های دیگری شد، از جمله انتشار مقاله‌ای دربارهٔ نجوم برای دایرةالمعارف کاتولیک. در طول حرفه‌اش، او نقدهای بسیاری بر کتاب‌ها نوشت، از جمله آثاری که به زبان‌های فرانسوی، آلمانی، یونانی یا ایتالیایی نوشته شده بودند. در سال ۱۸۸۵، معروف‌ترین اثر خود با عنوان «تاریخچه عمومی نجوم در طول قرن نوزدهم» را منتشر
«تاریخچه عمومی نجوم در طول قرن نوزدهم» را منتشر کرد. این کتاب به‌دلیل بحثش دربارهٔ طیف‌نما به‌صورت گسترده مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۸۸۸، سه ماه در رصدخانه کیپ تاون گذراند. در پاییز ۱۸۹۰، کلرک و برادرش آبری از اعضای مؤسس انجمن ستاره‌شناسی بریتانیا بودند. در سال ۱۸۹۳، کلرک جایزه آکتونیان ۱۰۰ گینی را از مؤسسه سلطنتی دریافت کرد. به‌عنوان عضو انجمن ستاره‌شناسی بریتانیا، او به‌طور منظم در جلسات آن و همچنین جلسات انجمن ستاره‌شناسی سلطنتی شرکت می‌کرد. در سال ۱۹۰۳، همراه با مارگارت لیندزی هاگینز، به‌عنوان عضو
همراه با مارگارت لیندزی هاگینز، به‌عنوان عضو افتخاری انجمن ستاره‌شناسی سلطنتی انتخاب شد، مقامی که پیش از این تنها توسط سه زن دیگر، کارولین هرشل و مری سامرویل (در سال ۱۸۳۵)، و آن شیپشانکس (در سال ۱۸۶۲) به دست آمده بود. در سال ۲۰۱۷، انجمن سلطنتی نجوم مدال آگنس کلرک را برای تاریخچه نجوم یا ژئوفیزیک تأسیس کرد که به افرادی اعطا می‌شود که تحقیقات برجسته ای در تاریخ نجوم یا ژئوفیزیک داشته باشند.
سالی پونست (متولد ۱۹۵۴) یک دانشمند و ماجراجوی اهل استرالیا است که از سال ۱۹۷۷ به اکتشاف و مطالعه منطقه قطب جنوب پرداخته است. تخصص او پرندگان است و مطالعات گسترده‌ای روی آلباتروس و زیستگاه‌های آن‌ها برای سرویس تحقیقاتی قطب جنوب بریتانیا انجام داده است. او کتاب‌هایی در زمینه حفظ گیاهان و جانوران جورجیا جنوبی نوشته و جوایز و افتخارات متعددی از جمله مدال آب‌های آبی، مدال فوکس و مدال قطبی برای مشارکت‌هایش در درک منطقه قطب جنوب دریافت کرده است. اوایل زندگی. سالی برادرز در سال ۱۹۵۴ در خانواده‌ای با پدری دندانپزشک
در سال ۱۹۵۴ در خانواده‌ای با پدری دندانپزشک در هوبارت، تاسمانی، استرالیا به دنیا آمد. برادرز در مدرسه فاهان تحصیل کرد و در سال ۱۹۷۰ فارغ‌التحصیل شد و سپس در دانشگاه تاسمانی برای ادامه تحصیل ثبت‌نام کرد. در سال ۱۹۷۳، او با ژروم پونسه، یک فرانسوی که با کشتی "دیمین اول" در حال سفر به دور دنیا بود، ملاقات کرد. او پس از اتمام مدرک خود در گیاه‌شناسی و جانورشناسی، به پونسه در فرانسه پیوست و در سال ۱۹۷۴ ازدواج کردند. این زوج برنامه‌ریزی کردند تا با کشتی "دیمین دوم" به اقیانوس جنوبی سفر کنند و سرانجام در سال ۱۹۷۶
به اقیانوس جنوبی سفر کنند و سرانجام در سال ۱۹۷۶ با این قایق بادبانی فولادی ۵۰ فوتی به سوی قطب جنوب حرکت کردند. حرفه. در سال ۱۹۷۷، این زوج برای انجام سری مطالعات سرشماری جمعیت حیات وحش آماده شدند. در سال ۱۹۷۸، آن‌ها زمستان را در خلیج مارگاریت در شبه‌جزیره قطب جنوب گذراندند، جایی که پونسه به بررسی پرندگان دریایی منطقه و شمارش فک‌های دریایی پرداخت. سال بعد، پونسه اولین پسر خود، دیون، را در جزیره جورجیا جنوبی به دنیا آورد. کشتی آن‌ها در یخ گرفتار شد و مجبور شدند منتظر بمانند تا یک کشتی تحقیقاتی بریتانیایی، آر
منتظر بمانند تا یک کشتی تحقیقاتی بریتانیایی، آر آر اس برانزفیلد، قایق بادبانی آن‌ها را آزاد کند. این زوج به تاسمانی برای تعمیرات برگشتند، جایی که پسر دوم آن‌ها، لیو، در سال ۱۹۸۱ به دنیا آمد. سال بعد، آن‌ها برای فصل شمارش پرندگان ۱۹۸۲–۱۹۸۳ به قطب جنوب بازگشتند و در جزایر فالکلند ساکن شدند. پسرشان لارس نایجل، ملقب به دیتی، در جزایر فالکلند در سال ۱۹۸۴ به دنیا آمد. در طول دهه ۱۹۸۰، پونسه در همکاری با سرویس تحقیقاتی قطب جنوب بریتانیا (BAS) به نقشه‌برداری محل کلنی‌های فک‌های دریایی، پنگوئن‌های ماکارونی و
محل کلنی‌های فک‌های دریایی، پنگوئن‌های ماکارونی و مولیماوک‌ها در جورجیا جنوبی و جزایر ویلیس پرداخت. در سال ۱۹۸۷، این زوج یک مزرعه گوسفند در جزایر فالکلند اجاره کردند و هر سال تا چهار ماه تابستان را به سفر دریایی و مطالعه حیات وحش در جورجیا جنوبی گذراندند. پونسه یک دهه به بررسی پرندگان منطقه برای BAS اختصاص داد. در سال ۱۹۸۹، این زوج در مجله "نشنال جئوگرافیک" (مارس ۱۹۸۹) معرفی شدند و در سال ۱۹۹۰، مستند "اکسپلورر نشنال جئوگرافیک" با عنوان «ماجراجویی قطب جنوب»، سفر آن‌ها به قطب جنوب و اکتشافاتشان در منطقه قطب
سفر آن‌ها به قطب جنوب و اکتشافاتشان در منطقه قطب جنوب را به تصویر کشید. در طول دهه ۱۹۹۰، پونسه همکاری خود را با BAS ادامه داد و مطالعات پایه پوشش گیاهی را انجام داد. خلیج دیمین به نام قایق او و ژروم، که توسط BAS برای تحقیقات اجاره شده بود، نام‌گذاری شد. در سال ۲۰۰۱، نگرانی‌ها دربارهٔ آسیب ناشی از گردشگران به مناطق کیپ رویدز و کیپ اوانس، که ارنست شاکلتون و رابرت فالکون اسکات پایگاه‌های اکتشافی خود را در آنجا ایجاد کرده بودند، موجب شد دولت جورجیا جنوبی و جزایر سندویچ جنوبی (GSGSSI) پونسه را برای تهیه ارزیابی
سندویچ جنوبی (GSGSSI) پونسه را برای تهیه ارزیابی زیست‌محیطی منطقه استخدام کند تا یک خط پایه زیست‌محیطی ایجاد کند. در سال ۲۰۰۲، پونسه آزمایش‌هایی را روی پروژه حذف موش‌های صحرایی آغاز کرد تا جمعیت پیپیت جورجیا جنوبی را بازسازی کند. جمعیت موش قهوه‌ای که در اصل در قرن ۱۹ با کشتی‌ها به جزیره رسیده بودند، به خسارات شدید در کلنی‌های پترل، پیپیت و پریون منجر شده بودند. این اولین آزمایش از این نوع در جورجیا جنوبی بود و پروژه مشابهی در فالکلند موجب کشف یک محل زادآوری جدید برای پترل غول‌پیکر جنوبی در صدای شویزوئل
جدید برای پترل غول‌پیکر جنوبی در صدای شویزوئل توسط پونسه در سال ۲۰۱۱ شد. تا سال ۲۰۱۵، پروژه اعتماد میراث جورجیا جنوبی جزیره را از جوندگان پاکسازی کرده بود، و پونسه اولین لانه پیپیت را در خلیج شلیپر در منطقه هدف حذف گزارش کرد. این لانه نزدیک نقطه ودل در یکی از اکتشافات پونسه برای ردیابی آلباتروس یافت شد. از زمان گزارش او، تعداد زیادی از مشاهده‌های لانه‌های دیگر انجام شده است. پونسه به همراه کیم کرازبی دو نسخه از "راهنمای بازدیدکنندگان جورجیا جنوبی" را تألیف کرد. او همچنین به‌عنوان مشاور در پروژه حذف گوزن
کرد. او همچنین به‌عنوان مشاور در پروژه حذف گوزن شمالی با GSGSSI همکاری کرده است، که از روش‌های انسانی برای انتقال این گونه‌های مهاجم استفاده می‌کرد که به پوشش گیاهی آسیب رسانده بودند. در سال ۲۰۰۵، پونسه تیم بررسی پترل و پریون را برای سرشماری آلباتروس سرگردان هدایت کرد. این شمارش به دلیل نگرانی‌ها دربارهٔ مرگ فاجعه‌بار پرندگان به‌دلیل ماهیگیری با خط طویل انجام شد. بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷، پونسه سرشماری مشابهی از کلنی‌های پترل غول‌پیکر و پترل سفیدچانه را هدایت کرد. از آنجا که GSGSSI متعهد به انجام یک
را هدایت کرد. از آنجا که GSGSSI متعهد به انجام یک سرشماری از آلباتروس سرگردان هر ده سال یک‌بار است، پونسه در سال ۲۰۱۵ با سفاری‌های اکولوژی چیسمنز در یک همکاری عمومی-خصوصی برای جبران هزینه‌های سرشماری مشارکت کرد. پونسه تحقیقات علمی انجام‌شده در طول این اکتشافات را هدایت کرد.
میلدرد ایمُچ کلیگ‌هورن (زادهٔ ۱۱ دسامبر ۱۹۱۰ – درگذشته در ۱۵ آوریل ۱۹۹۷) یک سازنده عروسک، آموزگار و رهبر قبیله از آپاچی‌های چیریکاوا بود که از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۹۵ به عنوان نخستین رئیس قبیله آپاچی فورت سیل اکلاهما خدمت کرد. او زندگی خود را وقف حفظ فرهنگ آپاچی و ترویج "حقوق بومیان آمریکا" کرد. زندگی اولیه و تحصیلات. کلیگ‌هورن در ۱۱ دسامبر ۱۹۱۰ در فورت سیل، اکلاهما به دنیا آمد، در حالی که خانواده‌اش هنوز به عنوان اسیران جنگی توسط دولت فدرال ایالات متحده در نظر گرفته می‌شدند. پدربزرگ‌ها و والدین او پس از تسلیم شدن
می‌شدند. پدربزرگ‌ها و والدین او پس از تسلیم شدن رهبر آپاچی چیریکاوا جرونیمو در سال ۱۸۸۶، ابتدا در فلوریدا، سپس در آلاباما و در نهایت در فورت سیل زندانی شدند. در سال ۱۹۱۳، زمانی که کلیگ‌هورن سه ساله بود، آپاچی‌های چیریکاوا به‌طور رسمی از وضعیت اسیر جنگی آزاد شدند. تحصیلات کلیگ‌هورن در آپاچی، اکلاهما آغاز شد، جایی که دبیرستان را به پایان رساند و سپس به مؤسسه هاسکل رفت. سپس به کالج کامرون رفت و در سال ۱۹۴۱ درجه‌ای در رشته اقتصاد خانه از دانشگاه کشاورزی و مکانیکی اکلاهما دریافت کرد. حرفه. کلیگ‌هورن یک عامل
اکلاهما دریافت کرد. حرفه. کلیگ‌هورن یک عامل گسترش خانه و معلم اقتصاد خانگی بود. او با چندین جامعه بومی آمریکایی، از جمله مسکلیروو، نیومکزیکو در نیومکزیکو و قبایل مختلف در اکلاهما همکاری کرد. او بعداً معلم اقتصاد خانگی شد و در فورت سیل ایندیا و مدرسه هند ریورساید کار کرد. علاوه بر تدریس به دانش‌آموزان دبیرستانی، کلیگ‌هورن همچنین با کودکان مهدکودکی در مدرسه عمومی آپاچی کار می‌کرد. کلیگ‌هورن در ترویج تاریخ و فرهنگ سنتی آپاچی فعال بود. او عروسک‌های سنتی ساخت که نمایانگر لباس‌های قبایل مختلف بومی آمریکایی بود
نمایانگر لباس‌های قبایل مختلف بومی آمریکایی بود که در طول حرفه تدریس خود با آن‌ها برخورد کرده بود. عروسک‌های کلیگ‌هورن در نهادهای برجسته‌ای از جمله جشنواره فولک‌لایف اسمیتسونین در سال ۱۹۶۷ به نمایش گذاشته شدند. در سال ۱۹۷۶، زمانی که قبیله آپاچی فورت سیل به‌طور رسمی توسط دولت ایالات متحده به رسمیت شناخته شد، کلیگ‌هورن به نخستین رئیس قبیله تبدیل شد. دوران ریاست او که تا سال ۱۹۹۵ ادامه یافت، با تعهد او به حفظ تاریخ قبیله و ترویج توسعه اقتصادی برای مردم آپاچی همراه بود. تلاش‌های او در حفظ فرهنگ آپاچی و دفاع از
بود. تلاش‌های او در حفظ فرهنگ آپاچی و دفاع از حقوق بومیان آمریکایی از طریق جوایزی از جمله جایزه ایلیس آیلند در سال ۱۹۸۷ و جایزه «بومی سال» در سال ۱۹۸۹ شناخته شد. در تاریخ ۱۰ ژوئن ۱۹۹۶، شاکیان بومی از جمله الویس پی. کوبل، کلیگ‌هورن، توماس مالسون و جیمز لوئیس لاروس، شکایت دسته‌جمعی علیه دولت ایالات متحده به دلیل عدم مدیریت مناسب دارایی‌های اعتماد بومیان به نمایندگی از همه ذینفعان حال و گذشته این دارایی‌ها مطرح کردند. کلیگ‌هورن نتوانست نتیجه این شکایت را مشاهده کند که به نام "کوبل در مقابل سالازار" شناخته شد.
کند که به نام "کوبل در مقابل سالازار" شناخته شد. این پرونده در سال ۲۰۰۹ به مبلغ ۳٫۴ میلیارد دلار به نفع بومیان حل و فصل شد، یک هفته پس از تاریخ تولد ۹۹ سالگی او. زندگی شخصی. کلیگ‌هورن با ویلیام جی. کلیگ‌هورن ازدواج کرد، کسی که او را در حین کار در کانزاس ملاقات کرده بود. این زوج یک دختر داشتند. کلیگ‌هورن تا سال‌های پایانی عمر خود فعال در زندگی عمومی بود، به‌طور گسترده سفر می‌کرد و در تبادل‌های آموزشی و فرهنگی مختلف شرکت می‌کرد. او از جمله به انگلستان، کشورهای اروپایی دیگر، مکزیک و دیگر مقاصد بین‌المللی سفر
اروپایی دیگر، مکزیک و دیگر مقاصد بین‌المللی سفر کرد تا حقوق و رفاه زنان و جوامع بومیان آمریکا را ترویج کند. کلیگ‌هورن در تاریخ ۱۵ آوریل ۱۹۹۷ در یک حادثه رانندگی نزدیک خانه‌اش در آپاچی، اکلاهما درگذشت. او در قبرستان پست فورت سیل به خاک سپرده شد.
اِلن بیوزاند (؛ زادهٔ - ) نویسنده اهل ارمنستان بود. وی عضو فدراسیون انقلابی ارمنی بود. زندگی‌نامه. وی با نام اصلی یِغیزاپت استامبولتسیان (؛ ) در سال ۱۸۹۵م در شهر آلکساندرپول به دنیا آمد. وی در ۱۵ ژانویهٔ ۱۹۷۰ در ۷۴ سالگی در لس آنجلس درگذشت. بوزاند بیشتر شهرت خود را مدیون نگارش داستان‌های کوتاهش است. این نویسنده عناصر اصلی داستان و محتوای قصه‌هایش را از جامعه‌ای که در آن می‌زیسته انتخاب کرده‌است. او در مورد اثر آفرینش زن نو می‌گوید:
مارینا نونیز دل پرادو (۱۷ اکتبر ۱۹۱۰ – ۹ سپتامبر ۱۹۹۵) مجسمه‌ساز مشهور بولیویایی بود. مارینا نونیز دل پرادو یکی از معتبرترین مجسمه سازان آمریکای لاتین بود. نونیز دل پرادو بسیاری از مجسمه‌های خود را بر اساس فرم زنانه و همچنین از حیوانات و مناظر بومی بولیوی الهام گرفته است. کار او بسیار حساس است، با منحنی‌های چرخشی. او از چوب‌های بومی بولیوی و همچنین گرانیت سیاه، آلاباستر، بازالت و اونیکس سفید کنده‌کاری کرد. شاید یکی از معروف‌ترین آثار او «زهره سفید» (۱۹۶۰) باشد، بدنی استیل‌شده زن در عقیق سفید. یکی دیگر از
باشد، بدنی استیل‌شده زن در عقیق سفید. یکی دیگر از آثار مشهور «مادر و کودک» است که با سنگ عقیق سفید حجاری شده است. فرهنگ‌های بومی بولیوی الهام بخش بسیاری از کارهای او بودند. بولیوی و لاپاز. بولیوی برای معماری، مردم، صنعت نفت و هنرش شناخته شده است. هنر آن بسیار متمایز است، در عین حال تحت تأثیر تعداد انگشت شماری از جنبش‌های هنری غربی نیز قرار گرفته است. در حالی که این جنبش‌ها مانند نئوکلاسیکیسم تأثیر منفی بر مجسمه‌سازی داشتند، بولیوی همچنان موفق شد سه دوره سبکی به نام‌های منریسم، رئالیسم و هایپررئالیسم داشته
به نام‌های منریسم، رئالیسم و هایپررئالیسم داشته باشد. هر دوره تعداد انگشت شماری از هنرمندان آثار منحصر به فرد بسیاری را تولید می‌کردند. به عنوان مثال در دوره هایپررئالیسم، هنرمندانی بودند که مجسمه‌هایی را با وسایل واقعی مانند کلاه گیس یا عینک متصل می‌کردند. همچنین با قطعاتی مانند «مسیح لا رکولتا» و «باکره کوپاکابانا» تمرکز کمی روی مذهب وجود داشت. لاپاز که توسط آلونزو مندوزا در سال ۱۵۴۸ تأسیس شد، زادگاه مارینا نونیز دل پرادو است. به دلیل واردات هنر از اسپانیا، حرکات سبکی مانند باروک به لاپاز راه یافت و در
حرکات سبکی مانند باروک به لاپاز راه یافت و در مدرسه دریاچه تیتیکاکا تدریس شد. بعدها، مستیزو باروک، نئوکلاسیک و در نهایت روکوکو شروع به تأثیرگذاری بر هنر و معماری لاپاز کردند. یکی از نمونه‌های آن دانشگاه شهردار سن آندرس است که از ترکیبی از باروک و نئوکلاسیک استفاده می‌کرد. در حالی که تأثیر زیادی از جنبش‌های جدیدتر مانند انتزاع وجود داشت، در حدود سال ۱۹۵۶، علاقه فزاینده‌ای به ساخت هنر عامیانه و دیگر سبک‌های هنری سنتی وجود داشت. اوایل زندگی زندگی و تحصیل. مارینا نونیز دل پرادو در ۱۷ اکتبر ۱۹۱۰ در لاپاز بولیوی
نونیز دل پرادو در ۱۷ اکتبر ۱۹۱۰ در لاپاز بولیوی به دنیا آمد. دل پرادو برای اولین بار عشق خود به هنر را در دوران جوانی و زمانی که در لاپاز تکنیک‌های مدل‌سازی و مجسمه‌سازی را مطالعه می‌کرد، کشف کرد. اشتیاق او به مجسمه‌سازی از کارهای میکل آنژ و همچنین میگل آنجل الهام گرفته شده بود. او بعداً در آکادمی هنرهای زیبا در لاپاز به تحصیل در رشته هنرهای زیبا پرداخت و در سال ۱۹۳۰ فارغ‌التحصیل شد. مدت کوتاهی پس از فارغ‌التحصیلی، اولین نمایشگاه از چندین نمایشگاه خود را در لاپاز برگزار کرد. او به عنوان مربی آناتومی هنری و
لاپاز برگزار کرد. او به عنوان مربی آناتومی هنری و مجسمه‌سازی در دانشگاه خود ادامه داد. او اولین زنی بود که به مقام ریاست آکادمی دست یافت. دل پرادو در حالی که در آکادمی هنرهای زیبای لاپاز کار می‌کرد، شروع به نمایشگاه‌های محلی کرد. او از نظر هنری بسیار فعال بود و با هنرمندان مختلفی مانند سسیلیو گوزمان دی روخاس، نقاش اهل بولیوی که در آن زمان جنبش هنری بومی را رهبری می‌کرد، همکاری داشت. به‌طور مشابه، دل پرادو در درجه اول کار خود را بر حقوق مردمان بومی و بومیان، یک ایدئولوژی سیاسی متمرکز بر رابطه جمعیت بومی با