payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شد که توسط بخش قابل توجهی از روحانیون کاتولیک به رسمیت شناخته شد. زندگی‌نامه. آمدئو پدرش را در حدود هشت سالگی از دست داد؛ پدرش، آمادئوس هفتم، معروف به کنت سرخ، در اول نوامبر ۱۳۹۱ در ریپاگلیا، احتمالاً مسموم، درگذشت و طبق وصیت‌نامه‌اش، نیابت سلطنت را به مادرش، بونا دو بوربون، و لویی سوم دو کوسونای، ارباب کوسونای، واگذار کرد. پس از مرگ آمادئوس هفتم، دربار فئودال به دو حزب تقسیم شد: یکی که از بونا دو بوربون، با درباری در شامبری، و دیگری که از مادر کنت جدید، بونا دو بری، با درباری در مونملیان حمایت می‌کرد. جنگ
دو بری، با درباری در مونملیان حمایت می‌کرد. جنگ داخلی نیز با مداخله پادشاه فرانسه، شارل ششم، متوقف شد و با تأیید نیابت سلطنت به بونا دو بوربون پایان یافت. بون دو بری پس از آنکه از سرپرستی فرزندانش و نیابت سلطنت برکنار شد، ساووی را ترک کرد و در ۲ دسامبر ۱۳۹۳ به فرانسه بازگشت و در قلعه مهون-سور-یور با برنارد هفتم آرمانیاک ازدواج کرد. اگرچه بدون هیچ مدرک محکمی، شایعاتی مبنی بر مسموم شدن آمادئوس هفتم توسط پزشک، ژان دو گرانویل و داروساز، پیر دو لوپینیس، که در سال ۱۳۹۲ اعدام شد، پخش شد، در حالی که گرانویل، تحت
۱۳۹۲ اعدام شد، پخش شد، در حالی که گرانویل، تحت شکنجه، فاش کرد که بون دو بوربون کاملاً از این جنایت بی‌خبر نبوده است (لوپینیس، در سال ۱۳۹۵، اعاده حیثیت شد، در حالی که نوه‌اش سال بعد بی‌گناه اعلام شد). پس از اتهامات متعدد، بون دو بوربون از نیابت سلطنت و سرپرستی برادرزاده‌اش نیز برکنار شد. دوران کودکی پرآشوب آمادئوس هشتم با لوچی شدید چشم و لکنت زبان همراه بود که به سرعت طبیعت درونگرا و خجالتی او را آشکار کرد. پس از رفتن مادربزرگش، که او بسیار به او علاقه داشت، آمادئوس خود را در محاصره اشراف دربار پیدمونت
آمادئوس خود را در محاصره اشراف دربار پیدمونت یافت. سپس، پیروان حزب بورگوندی فیلیپ دوم جسور دست بالا را گرفتند و این نوجوان را مجبور به ازدواج با دخترش ماریا کردند. آمادئوس هشتم که به سن قانونی رسیده بود و بنابراین صلاحیت اداره امور ازدواج خود را داشت، تنها پس از سال ۱۴۰۰ میلادی شروع به رسیدگی به امور دولتی کرد. سیاست. در سیاست، آمادئوس از همان ابتدا احتیاط و آرامش زیادی از خود نشان داد و لقب پاسیفیکو را برای او به ارمغان آورد. پس از حمایت از پسرعموهایش از آخائیا-پیمونت در برابر مارکیزهای مونفراتو، او عنوان
در برابر مارکیزهای مونفراتو، او عنوان شهر دومودوسولا را به دست آورد، جایی که ساکنان ناراضی از رژیم ویسکونتی آشکارا شورش کرده بودند. در سال ۱۴۰۱، یکی از اولین اقدامات آمادئوس هشتم خرید شهرستان ژنو از اودو از توآر-ویلارس، کنت جدید بود که سال قبل آن را از پسرعمویش، اومبرتو از ویلارس، به ارث برده بود که او نیز آن را از عموی مادری‌اش، کاردینال رابرت از ژنو، ضد پاپ با نام کلمنت هفتم به ارث برده بود. وراث کنت‌های ژنو با یک روند قانونی به این فروش اعتراض کردند که تا سال ۱۴۲۲ ادامه یافت، سالی که امپراتور سیگیسموند،
سال ۱۴۲۲ ادامه یافت، سالی که امپراتور سیگیسموند، که در سال ۱۴۱۱ آن را برای امپراتوری ادعا کرده بود، رسماً آن را با نامه‌ای مورخ ۲۵ آوریل به آمادئوس هشتم واگذار کرد. آمادئوس هشتم طرفدار دانشگاه تورین بود که توسط پسر عمویش، لویی ساووی-آخایی، تأسیس شده بود و مورد تأیید پاپ بندیکت سیزدهم، بود که در سال ۱۴۱۱، تأییدیه (حق ثبت امپراتوری) را از امپراتور سیگیسموند لوکزامبورگ، دریافت کرد، و همچنین پاپ ژان بیست و سوم، در سال ۱۴۱۳، طبق نامه شماره سوم تاریخ شاهزادگان ساووی از شاخه آخایی، لردهای پیدمونت، جلد ۲، تأیید
ساووی از شاخه آخایی، لردهای پیدمونت، جلد ۲، تأیید خود را اعلام کرد. روابط او با پادشاهی فرانسه خوب بود و نقش فعالی در امور فرانسه داشت؛ در واقع، او در سال ۱۴۱۵ گروهی متشکل از ۲۰۰۰ مرد را فرستاد که با شجاعت در نبرد آگینکورت شرکت کردند، جایی که حدود ۱۰۰ شوالیه را از دست دادند. او سپس موفق شد در سال ۱۴۱۶ از امپراتور سیگیسموند تبدیل این شهرستان به یک دوک‌نشین را به دست آورد، رویدادی که در کشور با جشن‌های بزرگی روبرو شد؛ سیگیسموند در ۱۹ ژانویه، در حالی که در شامبری بود، شهرستان ساووا و پیمونت را به عنوان پاداشی
بود، شهرستان ساووا و پیمونت را به عنوان پاداشی برای اشراف، شجاعت و تدبیر شوالیه آمادئوس هشتم به یک دوک‌نشین تبدیل کرد؛ سند انتخاب به عنوان دوک‌نشین به تاریخ ۱۹ فوریه ۱۴۱۶ است، در حالی که سند اعطای عنوان دوک‌نشین به آمادئوس هشتم به تاریخ ۲۰ فوریه ۱۴۱۶ است. در سال ۱۴۱۴، آمادئوس هشتم با کنفدراسیون سوئیس مخالفت کرد و مانع از فتح دره اوسولا توسط آنها شد و در سال‌های بعد، کنت کارمانولا و گروه مزدورش را استخدام کرد که از طریق قتل‌عام و غارت، بیهوده سعی در مطیع کردن والیس داشتند. در همان دوره، او موفق شد از
کردن والیس داشتند. در همان دوره، او موفق شد از مارکیزهای سالوتزو ادای احترام فئودالی دریافت کند، اما نتوانست نفوذ آنها را در دره‌های پیدمونته جایگزین کند؛ در حالی که نتوانست برتری خود را بر جنوا گسترش دهد، که در سال ۱۴۲۱، ابتدا مارکیزات مونفراتو را به آمادئوس هشتم و سپس ویسکونتی‌ها ترجیح داد. کنت و دوک. آمادئوس در ۴ سپتامبر ۱۳۸۳ در شامبری، پسر آمادئوس هفتم، کنت ساووی و بون بری، متولد شد. او حتی در کودکی از استرابیسم رنج می‌برد، که یکی از پزشکان پدرش، ژان دو گراندویل، ادعا می‌کرد که می‌تواند آن را درمان
دو گراندویل، ادعا می‌کرد که می‌تواند آن را درمان کند. او در سال ۱۳۹۱ پس از مرگ پدرش در ۲ نوامبر ۱۳۹۱، که گفته می‌شود ناشی از مسمومیت یا حداقل بدرفتاری پزشکانش بود، به مقام کنت ساووی رسید. کنت سرخ، آمادئوس هفتم، در وصیت‌نامه خود، مادرش بون دو بوربون را به جای همسرش بون دو بری، خواهرزاده پادشاه شارل ششم فرانسه، به عنوان نایب‌السلطنه آمادئوس هشتم منصوب کرده بود. این امر باعث ایجاد درگیری در دربار بین مادربزرگ و مادر شد که در نهایت دوک‌های بری، بوربون، اورلئان و پادشاه شارل ششم فرانسه را درگیر کرد. مادربزرگ
و پادشاه شارل ششم فرانسه را درگیر کرد. مادربزرگ آمادئوس هشتم تا سال ۱۳۹۷، در دوران خردسالی او، به عنوان نایب‌السلطنه عمل می‌کرد. دوران اولیه حکومت کنت شاهد تمرکز قدرت و گسترش ارضی ایالت ساووی بود، و در سال ۱۴۱۶ آمادئوس توسط امپراتور سیگیسموند به دوک ساووی ارتقا یافت. در سال ۱۴۱۸، پسرعموی دور او، لویی پیدمونت، برادر همسرش، آخرین مرد از شاخه بزرگتر خاندان ساووی، درگذشت و آمادئوس را به عنوان وارث کل خود باقی گذاشت و بدین ترتیب سرانجام دودمان‌های مردانه خاندان ساووی را متحد کرد. آمادئوس قلمروهای خود را افزایش
ساووی را متحد کرد. آمادئوس قلمروهای خود را افزایش داد و تلاش‌های متعددی را برای مذاکره جهت پایان دادن به جنگ صد ساله تشویق کرد. از سال ۱۴۰۱ تا ۱۴۲۲، او برای بازپس‌گیری مناطق اطراف ژنو و آنسی مبارزه کرد. پس از مرگ همسرش در سال ۱۴۲۸، او در سال ۱۴۳۴ به همراه شش شوالیه دیگر، فرقه سنت موریس را تأسیس کرد. آنها به تنهایی در قلعه ریپای، در نزدیکی ژنو، در یک حالت شبه رهبانی طبق قانونی که خودش وضع کرده بود، زندگی می‌کردند. او خود را دکانوس میلیتوم سولیتودینیس ریپالیا نامید. او پسرش لویی را به عنوان نایب‌السلطنه
نامید. او پسرش لویی را به عنوان نایب‌السلطنه دوک‌نشین منصوب کرد. طبق گفته ساموئل گیشنون، برادرزن و پسرعموی آمدئو هشتم، شوهر خواهرش، بونا، ارباب پیمونت لویی از ساووی-آخائیا، در ۱۱ دسامبر ۱۴۱۸ در پینرولو درگذشت؛ و از آنجایی که لویی و بونا فرزند مشروعی نداشتند، شاخه ساووی-آخائیا منقرض شد و آمدئو هشتم جانشین او در القابش شد. خواهرش بونا، در سال ۱۴۲۹، وصیت‌نامه‌ای تنظیم کرد و پسر طبیعی شوهرش، که او نیز لویی نام داشت، را به عنوان وارث او منصوب کرد و ارث را به ژان (تحت سلطه جان سابائودیا)، مارکیزها و خواهران
ژان (تحت سلطه جان سابائودیا)، مارکیزها و خواهران مونتیسفراتی (تحت سلطه خیر بیتوریو و مادر) و آمدئو هشتم (تحت سلطه آمادئوم سابائودیه دوکم و برادر) اختصاص داد. طبق سند شماره ۵۳۷۲ عناوین خاندان دوک بوربون، توسط م. در ۱۸ سپتامبر ۱۴۳۰، مادرش، کنتس آرمانیاک و رودز، بیوه برنارد، کنت آرمانیاک و رودز، وصیت‌نامه‌ای تنظیم کرد و داماد برنارد، ویسکونت برنارد، را به عنوان وارث آرمیاک، کنت پاردیاک، به ارث گذاشت و میراثی برای سایر فرزندان بازمانده، از جمله آمدئو (آمده، دوک ساووی، پسر او از ازدواج اولش بود) تعیین کرد. در
ساووی، پسر او از ازدواج اولش بود) تعیین کرد. در سال ۱۴۳۰، او اساسنامه سابودیه را منتشر کرد، مجموعه‌ای که قوانین ایالت‌های تحت حقوق او را جمع‌آوری می‌کرد، که در آن سال از دریاچه نوشاتل تا سواحل دریای لیگوریا امتداد داشت. این اساسنامه همچنین شامل اولین مقررات علیه یهودیان در سرزمین‌های ساووی است. با این حال، آمدئو از سیاست و دشواری‌های ناشی از آن خسته شده بود: پس از آنکه دوک‌نشین را به رفاه زیادی رساند، تصمیم گرفت همه چیز را رها کند و به قلعه ریپاگلیا پناه ببرد. این قلعه به نوعی عزلت‌نشینی تبدیل شده بود و
ببرد. این قلعه به نوعی عزلت‌نشینی تبدیل شده بود و همچنین صومعه‌ای از روحانیون آگوستینی را که توسط او تأمین مالی می‌شد، در خود جای داده بود؛ بنابراین، در پاییز ۱۴۳۴، آمدئو هشتم به همراه دربار و معتمدترین شوالیه‌ها که از میان کسانی انتخاب شده بودند که طبق قانون فرقه موریس، خود را با شایستگی‌های افتخارآمیز متمایز کرده بودند، به قلعه ریپاگلیا پناه برد. از جمله آنها می‌توان به هنری دو کلمبیر، کلود دو سایکس، فرانسوا دو بوسی و لویی دو شولو اشاره کرد. در ۷ نوامبر همان سال، آمدئو در مقابل نمایندگان سه ایالت
همان سال، آمدئو در مقابل نمایندگان سه ایالت دوک‌نشین، استعفا داد و قدرت اجرایی را به پسرش لویی بازگرداند. با این حال، برای پنج سال آینده، آمدئو هشتم همچنان به اداره امور ایالت ریپاگلیا ادامه داد و لویی تنها ستوان او بود. آنتی‌پاپ. به نظر می‌رسید که دوران آمادئوس هشتم با استعفای او از قدرت به نفع پسرش لویی به پایان می‌رسد، اما نام او هنگامی که پدران شورا در بازل تشکیل جلسه دادند، دوباره بر سر زبان‌ها افتاد. اختلافات بین اسقف‌ها، که پاپ اوژن چهارم را به خرید و فروش کلیسا و بدعت‌گذاری متهم می‌کردند، چنان داغ
و فروش کلیسا و بدعت‌گذاری متهم می‌کردند، چنان داغ بود که منجر به عزل پاپ شد؛ بنابراین، شورا دچار اختلاف شد: در فرارا، پاپ با برخی از کاردینال‌های مورد اعتماد خود ملاقات کرد، در حالی که در بازل، بسیاری از اسقف‌ها و کاردینال‌ها باقی ماندند. آنها در ۲۴ مه ۱۴۳۸ پاپ را برکنار شده اعلام کردند و به انتخاب پاپ جدید پرداختند. تاج به آمادئوس هشتم که در آن زمان هنوز در قلعه ریپاگلیا در دریاچه ژنو اقامت داشت، اهدا شد. دوک نمی‌خواست پاپ شود؛ او خود را مردی مذهبی نمی‌دانست و هیچ درکی از الهیات نداشت. با این حال،
نمی‌دانست و هیچ درکی از الهیات نداشت. با این حال، پیشنهادات پدران شورا چنان چاپلوسانه و کج‌خلقانه بود که آمدئو مجبور شد این مقام معتبر را بپذیرد: بنابراین او در ۵ نوامبر ۱۴۳۹ به عنوان پاپ انتخاب شد و نام فلیکس پنجم را برای خود برگزید. او هرگز در تاج و تخت پاپ به رم نرفت، او بین سوئیس و ساووی باقی ماند و به ندرت به تماشاگران اعطا کرد و زندگی بازنشسته ای داشت. پاپ شورای بازل. آمادئوس با شورایی‌گرایی، جنبشی که خواستار مدیریت کلیسا توسط شوراهای جهانی بود، و با اسقف‌هایی مانند کاردینال آلمان از آرل که
و با اسقف‌هایی مانند کاردینال آلمان از آرل که می‌خواستند محدودیت‌هایی بر دکترین برتری پاپ اعمال کنند، موافق بود. او حتی پس از پیوستن اکثر اعضای شورای بازل (۱۴۳۱–۱۴۴۹) به شورای فلورانس که توسط پاپ اوژن چهارم در سال ۱۴۳۸ تشکیل شد، روابط نزدیکی با آن شورا داشت. هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد او با فرستادن اسقف‌های ساووی به بازل، برای به دست آوردن مقام پاپی تحریک شده باشد، اگرچه او پیشنهاد داد که اسقف‌های ساووی در شورا شرکت کنند. از دوازده اسقف حاضر، هفت نفر از ساووی‌ها بودند. شورای بازل در جلسه سی و یکم
از ساووی‌ها بودند. شورای بازل در جلسه سی و یکم خود، در ۲۴ ژانویه ۱۴۳۸، پاپ اوژن را به حالت تعلیق درآورد. سپس، در ۲۵ ژوئن ۱۴۳۹، رسماً اوژن را به عنوان یک بدعت‌گذار عزل کرد. رئیس شورا، کاردینال لویی آلمان، اسقف اعظم آرل، به اعضا یادآوری کرد که برای دفاع از شورا در برابر دشمنانش، نیاز به انتخاب یک پاپ ثروتمند و قدرتمند دارند. انتخابات. از آنجایی که آلمان تنها کاردینال حاضر بود، شورا تصمیم گرفت هیئتی از انتخاب‌کنندگان را منصوب کند. این هیئت متشکل از سی و سه عضو بود که از پنج «ملت» که شورا به آنها تقسیم شده
عضو بود که از پنج «ملت» که شورا به آنها تقسیم شده بود، انتخاب می‌شدند. آنها در ۳۱ اکتبر ۱۴۳۹ تشکیل جلسه دادند. در اولین بررسی (رأی‌گیری)، آمادئوس ۱۶ رأی؛ در دومین رأی، ۱۹ رأی؛ در سومین رأی، ۲۱ رأی کسب کرد. در ۵ نوامبر، او ۲۶ رأی کسب کرد که برای انتخاب شدن کافی بود. سپس خود شورا در ۱۷ نوامبر ۱۴۳۹ فرمانی صادر کرد که در آن اعلام شد آمادئوس به عنوان پاپ انتخاب شده است و جزئیات کامل انتخاب را ارائه داد. هیئتی شامل منشی و سردفتر آئنئاس سیلویوس پیکولومینی به ریپای، محل اقامت آمادئوس، اعزام شد. این هیئت در ۱۵
محل اقامت آمادئوس، اعزام شد. این هیئت در ۱۵ دسامبر ۱۴۳۹ رسید و پس از مذاکرات طولانی، آمادئوس در ۵ فوریه ۱۴۴۰ به انتخاب خود رضایت داد. انتخاب نام پاپ، فلیکس، توسط کاردینال آلمان پیشنهاد شد. فلیکس سوگند افتتاحیه را که توسط شورای بازل تدوین شده بود، ادا کرد. در همان زمان، او به‌طور کامل از هرگونه مشارکت بیشتر در اداره قلمرو خود صرف نظر کرد. او پسرش لویی را دوک ساووی و پسرش فیلیپ را کنت ژنو نامید. او همچنین پیکولومینی را به عنوان منشی خود منصوب کرد. پاپ. فلیکس پنجم با تأسیس «مدرسه عالی دانشگاه‌های رومی» در ۱۲
پنجم با تأسیس «مدرسه عالی دانشگاه‌های رومی» در ۱۲ نوامبر ۱۴۴۰، به رسمیت شناختن سخنرانی‌های دانشگاهی در بازل را به عهده دارد؛ این مدرسه در مراسمی در ۵ نوامبر ۱۴۴۰ افتتاح شد. این مراسم در نهایت منجر به تأسیس دانشگاه بازل در سال ۱۴۶۰ توسط پاپ پیوس دوم (پیکولومینی) در فرمان «اینتر ستراس» در ۱۲ نوامبر ۱۴۵۹ شد. او در ۱۹ نوامبر ۱۴۴۲ به دلیل بیماری، بازل را به مقصد لوزان ترک کرد و بدین ترتیب از اهمیت شورای بازل کاست. اسقف فرانسوا دِ مِز اهل ژنو در ۷ مارس ۱۴۴۴ درگذشت، و در ۹ مارس، ژان دِ گروله، پیشکار ضد پاپ فلیکس
و در ۹ مارس، ژان دِ گروله، پیشکار ضد پاپ فلیکس پنجم، به نام ضد پاپ، اداره اسقف‌نشین را به دست گرفت. در همان روز، پسر ضد پاپ، دوک لویی ساووی، دستور داد که کاخ اسقفی تیه تحت کنترل بخش کلیسای جامع ژنو قرار گیرد. مرگ کاردینال پیش‌بینی شده بود و در سال ۱۴۴۶، فلیکس پنجم، اسقف بارتولومیو اهل کورنتو را به عنوان نایب خود در امور معنوی و دنیوی برای اسقف‌نشین ژنو منصوب کرد. در سال ۱۴۴۹، اسقف آندره‌آ اهل هبرون جانشین او شد. کاردینال آمادئوس، همان‌طور که در سال ۱۴۴۹ به این مقام رسیده بود، تا زمان مرگش سمت مدیر را بر
این مقام رسیده بود، تا زمان مرگش سمت مدیر را بر عهده داشت. در ۲۰ ژوئیه ۱۴۴۷، امپراتور فردریک سوم به شهردار بازل دستور داد تا امان‌نامه‌هایی را که قبلاً به افراد حاضر در شورای بازل اعطا شده بود، لغو کند و دیگر به اعضای شورا اجازه ندهد در بازل بمانند. این دستور با دستوری در شورا در ۲۴ مه ۱۴۴۸ تقویت شد و شهروندان بازل را که قبلاً تمایلی به اخراج آنها نداشتند، ملزم کرد؛ بنابراین شورا جلسات خود را به شهر لوزان منتقل کرد، جایی که اولین جلسه خود را در ۲۵ ژوئیه ۱۴۴۸ به ریاست فلیکس پنجم، ضد پاپ، برگزار کردند. شهرت
به ریاست فلیکس پنجم، ضد پاپ، برگزار کردند. شهرت او با روایتی که در تفسیرهای پیوس دوم یافت می‌شود، به عنوان یک پاپ نگران پول، برای جلوگیری از به ضرر رساندن به وارثانش، آمده است، خدشه‌دار شده است. پس از مرگ رقیبش، پاپ اوژن چهارم در سال ۱۴۴۷، هر دو فرمانبردار در انشعاب کلیسا، از حل و فصل اختلافات حمایت کردند. در ۷ آوریل ۱۴۴۹، در دومین جلسه شورای لوزان، فلیکس پنجم اقتدار پاپ نیکلاس پنجم را پذیرفت و از مقام پاپی خود استعفا داد. در چهارمین جلسه خود، در ۱۹ آوریل ۱۴۴۹، از آنجا که تخت پطرس خالی بود، شورای لوزان
۱۴۴۹، از آنجا که تخت پطرس خالی بود، شورای لوزان نیکلاس پنجم را به عنوان پاپ خود انتخاب کرد. در پنجمین و آخرین جلسه خود، آمادئوس ساووا را به عنوان اسقف سابینا و نماینده پاپ در ساووا به رسمیت شناخت و پس از پاپ نیکلاس، رتبه دوم را در کلیسا به او اختصاص داد. سپس این جلسه به‌طور دائم به تعویق افتاد. اواخر عمر. پس از کناره‌گیری از مقام پاپی، آمادئوس در ۷ آوریل ۱۴۴۹ توسط پاپ نیکلاس پنجم به عنوان کاردینال منصوب شد. در ۲۳ آوریل ۱۴۴۹، او به عنوان اسقف حومه سابینا، و نماینده پاپ و نایب‌السلطنه در تمام سرزمین‌های تحت
نماینده پاپ و نایب‌السلطنه در تمام سرزمین‌های تحت سلطه دوک ساووی و در اسقف‌نشین لوزان منصوب شد. برنامه کامل سفر او، از ۱۵ آوریل ۱۴۴۹ تا ۶ ژانویه ۱۴۵۱، توسط ادوارد مالت، بر اساس دفاتر ثبت کاردینال آمادئوس، ارائه شده است. آمادئوس در ۷ ژانویه ۱۴۵۱ در ژنو درگذشت و در ۹ ژانویه در ریپای به خاک سپرده شد. پاپ نیکلاس پنجم در ۳۰ آوریل ۱۴۵۱، در تقدیر از زندگی و حرفه کاردینال آمادئوس، خلاصه‌ای از رسالت خود را نوشت. ازدواج و فرزند. کنت آمادئوس در سال ۱۴۰۱ در آراس با ماری اهل بورگوندی (۱۳۸۶–۱۴۲۸)، دختر فیلیپ جسور، دوک
اهل بورگوندی (۱۳۸۶–۱۴۲۸)، دختر فیلیپ جسور، دوک بورگوندی، ازدواج کرد. با این حال، او تا سال ۱۴۰۳ به ساووی نرسید. آنها نه فرزند داشتند که تنها چهار نفر از آنها تا بزرگسالی زنده ماندند:
هامبرت اول (؛ ۹۸۰ – ۱۰۴۸) از سال ۱۰۳۲ تا زمان مرگش کنت ساووی و بنیانگذار دودمان ساووی بود. با ریشه‌های مبهم، خدمت او به امپراتوران مقدس روم، هنری دوم و کنراد دوم، با شهرستان‌های مورین و آئوستا و زمین‌هایی در والیس پاداش داده شد، که همه با هزینه اسقف‌ها و اسقف‌های اعظم محلی بود؛ این قلمرو به عنوان شهرستان ساووی شناخته شد. زندگی‌نامه. اطلاعات بسیار کم و پراکنده‌ای در مورد اومبرتو وجود دارد؛ نه اجداد او و نه تاریخ تولدش مشخص نیست، احتمالاً بین سال‌های ۹۷۰ تا ۹۷۵. اومبرتو اولین چهره تاریخی از این خاندان است که
اومبرتو اولین چهره تاریخی از این خاندان است که به عنوان «کنت» توصیف شده است. نام او برای اولین بار در منشوری به تاریخ ۳ آوریل ۱۰۰۰ و متعاقباً در اسناد دیگری از سال‌های ۱۰۰۳، ۱۰۱۷، ۱۰۲۴ و ۱۰۳۶ آمده است، اما مشخص نیست که آیا آنها به او اشاره دارند یا خیر، زیرا نام اومبرتو در آن زمان در خاندان ساووی کاملاً رایج بوده است. در سال ۱۰۰۳، او احتمالاً بیست و دو قلعه را در وینوا (منطقه‌ای از شهر وین) که شهرستان سرمورنس (فرانسه) را تشکیل می‌داد، به نمایندگی از پادشاه بورگوندی، رودولف سوم، اداره می‌کرده است. در مورد
بورگوندی، رودولف سوم، اداره می‌کرده است. در مورد ساووی، طبق «تاریخ ساووی، پس از اسناد اصلی»، اومبرتو نماینده شاه رودولف و ملکه ارمنگارد در آن سرزمین‌ها بود (مراقب، مدیر سلطنتی)؛ به گفته برخی مورخان، اومبرتو از خویشاوندان نزدیک ملکه بود (برخی مورخان حتی معتقدند که ارمنگارد خواهر اومبرتو بوده است) و تسلط اومبرتو بیانکامانو در مورین نیز توسط مورخ و متخصص قرون وسطی، پل فورنیه، تأیید شده است. ملکه ارمنگارد در سند شماره ۲۸۹۲ از «کتابچه راهنمای آب‌های کلونی»، جلد ۴، از او به عنوان نماینده خود نام می‌برد. در سال
۴، از او به عنوان نماینده خود نام می‌برد. در سال ۱۰۲۵، پادشاه جدید آلمان، کنراد دوم اهل سالی، شوهر ژیزلا اهل سوابیا، خواهرزاده رودولف سوم، بازل را اشغال کرد تا او را مجبور به تأیید جانشینی کند. رودولف تسلیم شد و در سال ۱۰۲۷، در موتنتس، کنراد نشان سلطنتی، تاج و نیزه سنت موریس را دریافت کرد و رسماً به عنوان وارث رودولف سوم شناخته شد. با مرگ رودولف سوم در سال ۱۰۳۲، هامبرت اول در مقابل مدعی تاج و تخت، اودو اهل شامپاین، کنت بلوا، قرار گرفت. او بیوه رودولف سوم، ارمنگارد، را به دیدار امپراتور کنراد دوم سالی برد
ارمنگارد، را به دیدار امپراتور کنراد دوم سالی برد تا به عنوان پادشاه بورگوندی شناخته شود، و در سال ۱۰۳۴ اومبرتو آشکارا از امپراتور جانبداری کرد و به او اجازه داد تا در ژنو با سربازانی که توسط مارکی بونیفاس کانوسا و اسقف اعظم میلان، آریبرتو دا اینتیمیانو، به کنراد فرستاده شده بودند، ملاقات کند و در شکست قطعی اودونه نقش داشته باشد و سرزمین‌های دیگری را از امپراتور به دست آورد، که بدین ترتیب توانست دوباره به عنوان پادشاه آرل در ژنو تاجگذاری کند. کنراد دوم به خاطر کمکی که دریافت کرد، به بیانکامانو یک سری حقوق
کمکی که دریافت کرد، به بیانکامانو یک سری حقوق در مورد مورین و شابله‌ها پاداش داد و او رسماً به عنوان کنت مورین و شابله‌ها سرمایه‌گذاری شد. در نتیجه این امتیازات، اومبرتو بیانکامانو سلطه گسترده‌ای را در پای کوه‌های آلپ به دست آورده بود. از آن لحظه به بعد، او توانست کنترل کامل گذرگاه‌های آلپ را که در قرون وسطی اروپای شمالی و جنوبی را به هم مرتبط می‌کردند، به ویژه گذرگاه‌های مونت سنیس و سنت برنارد کوچک اعمال کند. پس از مرگ کنراد دوم سالیک در سال ۱۰۳۹، فئودال‌های پادشاهی آرل یا دو بورگوندی، به ویژه کنت‌های
پادشاهی آرل یا دو بورگوندی، به ویژه کنت‌های بورگوندی و ژنو، علیه پادشاه جدید آلمان و امپراتور آینده، هانری سوم سیاه شورش کردند. تنها کنت موریانا، هامبرت بیانکامانو، به هنری سوم وفادار ماند. در سال ۱۰۴۰ به کلیساهای سنت اورسو و سن جیووانی در آئوستا کمک مالی کرد. مارچیو فیلیوس اودونیس). در سال ۱۰۴۲، هامبرت دو کمک مالی به صومعه سنت شافر انجام داد: یکی در ژانویه و دیگری در ژوئن؛ او همچنین یکی برای کلیسای سنت لارنس در گرنوبل انجام داد. در نهایت، اومبرتو در سال ۱۰۴۶ کمک مالی به کلیسای جامع سنت ژان دو مورین انجام
کمک مالی به کلیسای جامع سنت ژان دو مورین انجام داد. او سند شماره ۲۱۲ از مجموعه صومعه سنت آندره لو با دو وین، توسط آیمونه (به احتمال زیاد پسرش) را امضا کرد. به لطف ازدواج پسرش اودونه با آدلاید، دختر اولدریکو مانفردی دوم، وارث تاج و تخت مارکیزات تورین و گاستالدیای شوش، در حدود سال ۱۰۴۵، او شاهد گسترش قابل توجه قلمرو خود بود. بازرگانان و زائرانی که می‌خواستند از آلپ عبور کنند تا وارد دره پو شوند، تنها با رضایت ساووی می‌توانستند این کار را انجام دهند. کنترل این گذرگاه‌ها به معنای کنترل ترافیک بود و ثروت
این گذرگاه‌ها به معنای کنترل ترافیک بود و ثروت می‌توانست با اعمال عوارض بر ترانزیت، مدیریت مسافرخانه‌ها و ارائه خدمات به مسافران، انباشته شود. این امر مزایای عظیمی را برای سرزمینی عاری از منابع و امکانات به ارمغان آورد. اما توانایی مسدود کردن این گذرگاه‌ها با موانع نظامی و در نتیجه اجازه عبور فقط به ارتش‌هایی که مایل به اعطای امتیازات و دارایی‌های فئودالی بودند، قدرت واقعی ساووی‌ها را تشکیل می‌داد، که توانستند یک «وضعیت عبور» اولیه ایجاد کنند و بی‌پروا از تمام فرصت‌های دیپلماتیکی که این مالکیت تضمین
از تمام فرصت‌های دیپلماتیکی که این مالکیت تضمین می‌کرد، سوءاستفاده کنند. او در قلعه شاربونیر، که در اواسط قرن نهم ساخته شده بود و بر شهر ایگوبل تسلط داشت، ساکن شد، که بنابراین اولین پایتخت شهرستان بود. بر اساس آگهی ترحیم تالوار، او در سال ۱۰۴۸ درگذشت. به گفته دیگران، او در ۱۹ ژوئیه ۱۰۴۷ در هرمیلون درگذشت. یک مقبره خالی در راهروی کلیسای جامع سنت ژان دو مورین، در دره آرک، ساخته شد. طبق روایات، او در کلیسای جامع دفن شده است، اما مطالعات اخیر نیز صومعه اشل را پیشنهاد می‌کنند. خانواده. هامبرت پسر آمادئوس بود که
می‌کنند. خانواده. هامبرت پسر آمادئوس بود که ممکن است قبل از او به عنوان کنت مورین بوده باشد یا نه. برادرش اسقف اتو از بلی بود. هامبرت جد سلسله‌ای است که به عنوان خاندان ساووی شناخته می‌شود. ریشه‌های این سلسله ناشناخته است، اما گفته می‌شود اجداد هامبرت از ساکسونی، بورگوندی یا پرووانس آمده‌اند. با توجه به ارتباطات نزدیک هامبرت با رودولف سوم بورگوندی، احتمالاً خانواده او بورگوندی بوده‌اند یا از نوادگان دوک‌های وین یا از یک خانواده اشرافی بورگوندی (مانند گوئیگونیدها، اجداد کنت‌های آلبون) بوده‌اند. همچنین
اجداد کنت‌های آلبون) بوده‌اند. همچنین احتمالاً هامبرت با ارمنگارد بورگوندی، همسر دوم رودولف سوم، نسبت داشته است. هامبرت در ابتدا زمین‌هایی در اطراف بلی و در شهرستان سرمورنس در اختیار داشت، قبل از اینکه زمین‌هایی در آئوستا و وله به دست آورد. امپراتوری. پس از مرگ رودولف سوم (۱۰۳۲)، هامبرت اول به امپراتور کنراد دوم سوگند وفاداری یاد کرد. او از کنراد دوم در لشکرکشی‌هایش علیه اودو دوم، کنت بلوا، و آریبرت، اسقف اعظم میلان، حمایت کرد. در عوض، کنراد دوم، هامبرت را به عنوان کنت ساووی منصوب کرد و به او مورین، شابله
به عنوان کنت ساووی منصوب کرد و به او مورین، شابله و شاید تارنتایز اعطا کرد. این کمک‌های امپراتوری به یک حامی وفادار، گذرگاه‌های کلیدی از طریق آلپ را تضمین کرد و تجارت بین ایتالیا و اروپای غربی را کنترل کرد، که برای قرن‌ها هسته اصلی قدرت ساووی بود. ازدواج و فرزندان. هامبرت با آنسیلی (آکسیلیا یا آنسیلیا) ازدواج کرد. او ممکن است آنسیلا از آئوسته، دختر آنسلمه از آئوسته، نقاش برجسته، یا آنسیلا از لنزبورگ، دختر رئیس تشریفات بورگوندی، بوده باشد. از طرف دیگر، آنسیلا ممکن است دختر آنسلم و آلدیود بوده باشد و
آنسیلا ممکن است دختر آنسلم و آلدیود بوده باشد و بنابراین عضوی از یک سلسله شمالی ایتالیا به نام آنسلمیدها بوده باشد. هومبرت با همسرش حداقل چهار پسر داشت: آمادئوس اول (درگذشته ۱۰۵۶)، کنت ساووی، جانشین برخی از نویسندگان معتقدند که او پسران دیگری نیز داشته است. مرگ. مقبره هومبرت اول در کلیسای جامع سنت ژان دو مورین اغلب گفته می‌شود که هومبرت حدود سال‌های ۱۰۴۷/۸ در هرمیلون، شهری در منطقه مورین در ساووآی امروزی، فرانسه، درگذشته است. در قرن بیست و یکم، گفته می‌شود که او تا سال ۱۰۴۲ درگذشته است. ریشه‌ها و
می‌شود که او تا سال ۱۰۴۲ درگذشته است. ریشه‌ها و افسانه‌ها. یکی از قدیمی‌ترین وقایع‌نگاری‌ها در مورد خاندان ساووی، نوشتهٔ جیووانی دورویل، ملقب به کاباره، است. او به سفارش آمادئوس هشتم، که مانند دیگر حاکمان آن زمان، در تلاش برای ردیابی اجداد برجسته خود بود، بین سال‌های ۱۴۰۰ تا ۱۴۲۰ روی وقایع‌نگاری خانه ساووی (که تاریخ این سلسله را از ۹۵۴ تا ۱۳۹۷ پوشش می‌دهد) کار کرد. ما مهیج‌ترین و رمانتیک‌ترین فرضیه در مورد ریشه‌های اومبرتو اول بیانکامانو را مدیون او هستیم. اومبرتو بیانکامانو پسر برولد ساکسونی (شخصیتی که
اومبرتو بیانکامانو پسر برولد ساکسونی (شخصیتی که کاباره خلق کرده بود)، نوه اتو دوم ساکسونی بود و بدین ترتیب جد بزرگ بزرگ بیانکامانو، امپراتور اتو اول، شد. طبق این وقایع‌نامه، برولد مجبور به ترک دربار ساکسون شد زیرا پس از دستگیری ملکه به همراه معشوقش، هر دو را به قتل رساند تا انتقام آبروی از دست رفته عمویش، امپراتور، را بگیرد. این شخصیت، در تخیل عامه، تجسم شوالیه‌ای سرگردان، بی‌گناه و نترس، درستکار خطاها، حامی فروتنان و دشمن غاصبان بود. طبق سنت، او در خط مقدم جنگ‌های اسپانیا علیه مورها و بعداً نایب‌السلطنه
جنگ‌های اسپانیا علیه مورها و بعداً نایب‌السلطنه تاج و تخت بورگوندی بود؛ بنابراین، پسرش اومبرتو اول و جانشینانش وظیفه ایجاد سلطه‌ای را داشتند که به تدریج به‌طور قابل توجهی گسترش یابد. نام. لقب بیانکامانو (دست سفید) از اسناد نزدیک به دوره زندگی او نیامده است، اما برای اولین بار در آگهی ترحیم صومعه هاوتکومب در سال ۱۳۴۲ ذکر شده است. حتی امروزه، بحث‌هایی در مورد منشأ آن بیانکامانو (یا بیانکامانو دله بیانچه مانی) وجود دارد، که به نظر می‌رسد با فضایل جنگجوی این مرد، بنیانگذار سلسله‌ای هزار ساله، که باید نشان داده
بنیانگذار سلسله‌ای هزار ساله، که باید نشان داده باشد، چندان مطابقت ندارد. فرضیه‌ای وجود دارد که این نام تا حدودی پوچ از تحریف «قلعه‌های سفید» گرفته شده است، که به دیوار دفاعی تشکیل شده توسط کوه‌های پوشیده از برف اشاره دارد. به گفته مورخ فرانسوی، آندره پالوئل-گیار، این ویژگی را می‌توان به خاطر سیاست خوب اول، یعنی سیاست مالی پاکدستانه‌اش، نیز فهمید. ریشه‌ها و افسانه‌ها. یکی از قدیمی‌ترین وقایع‌نگاری‌ها در مورد خاندان ساووی، نوشتهٔ جیووانی دورویل، ملقب به کاباره، است. او به سفارش آمادئوس هشتم، که مانند دیگر