payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سیستم ذخایر ملی استرالیا (NRS) شبکه‌ای از بیش از ۱۰٬۰۰۰ منطقه حفاظت‌شده مشترک‌المنافع به علاوه ایالت‌ها و قلمروها است که در مجموع، در مقیاس ملی، از بیش از حفاظت می‌کنند. بیش از ۱۷٪ از قاره، از تنوع زیستی منحصر به فرد و مهم‌ترین مناظر زیست‌محیطی برای نسل‌های آینده. هدف NRS حفاظت از تنوع زیستی تمام مناظر بومی، گیاهان و جانوران در سراسر استرالیا از طریق حفاظت استراتژیک از زیستگاه‌ها است. این شامل مناطق عمومی، بومی و خصوصی حفاظت‌شده از خشکی و آب‌های شیرین داخلی است. به عنوان بخشی از برنامه مشارکتی سیستم
داخلی است. به عنوان بخشی از برنامه مشارکتی سیستم ذخیره‌گاه ملی، چارچوب منطقه‌ای‌سازی زیست‌جغرافیایی موقت برای استرالیا به عنوان ابزاری برای برنامه‌ریزی جهت کمک به شناسایی مناطق دارای اولویت توسعه داده شد. مناطق حفاظت‌شده در زمین‌های خصوصی. مناطق حفاظت‌شده خصوصی شامل مناطقی هستند که مالکان آنها قراردادهای «دائمی» منعقد کرده‌اند و این قراردادها تحت نظارت قوانین مختلف ایالت‌ها، قلمروها و مشترک‌المنافع استرالیا قرار دارند. در پی این قوانین، ایالت‌ها، سرزمین‌ها و کشورهای مشترک‌المنافع، ثبت زمین‌ها و قراردادهای
و کشورهای مشترک‌المنافع، ثبت زمین‌ها و قراردادهای آنها را انجام می‌دهند. برای مثال به فهرست ایالت نیو ساوت ولز مراجعه کنید. تاریخچه. اقدام دولت استرالیا برای ایجاد این سیستم ذخیره‌گاه ملی، به عنوان بخشی از تعهد این کشور به تحقق اهداف آن کنوانسیون، توسط کنوانسیون بین‌المللی تنوع زیستی آغاز شد. به‌طور خاص، پس از امضا و تصویب کنوانسیون در سال ۱۹۹۲ ، نخست‌وزیر وقت، پل کیتینگ، اعلام کرد در ۴ سال اول (۱۹۹۲–۱۹۹۶) ۱۱٫۲ دلار میلیون دلار برای ایجاد این سیستم هزینه شد و با همکاری و توافق ایالت‌ها و سرزمین‌های
شد و با همکاری و توافق ایالت‌ها و سرزمین‌های استرالیا، ۵۶۰۰ ملک (که تقریباً را پوشش می‌دهد)) در این سیستم گنجانده شد و یک برنامه جدید منطقه حفاظت شده بومی (IPA) آغاز شد تا برخی از ارزشمندترین و نادرترین مناظر زیست‌محیطی در زمین‌های متعلق به بومیان استرالیا را در بر بگیرد. تا سال ۲۰۰۳، ۱۷ منطقه حفاظت‌شده بومی اعلام شد که به‌طور قابل توجهی به NRS اضافه شد. در طول ۱۰ سال آینده (۱۹۹۶–۲۰۰۷)، با سرمایه‌گذاری قابل توجه بیشتر (از طریق صندوق میراث ملی) مورد دیگر به سیستم ذخایر ملی اضافه شد که دو سوم آن مناطق
به سیستم ذخایر ملی اضافه شد که دو سوم آن مناطق حفاظت‌شده بومیان بودند. در این مدت، از سال ۱۹۹۹، تاسمانی در سرمایه‌گذاری در مشارکت‌ها برای ایجاد مناطق حفاظت‌شده در سایر زمین‌های خصوصی پیشگام شد؛ و تا سال ۲۰۰۵، همه ایالت‌ها و سرزمین‌ها تعهد مشترک خود را به آنچه که قرار بود به عنوان «پرچمدار ملی در حفاظت از تنوع زیستی» توصیف شود، مجدداً تأیید کردند. سیستم ذخایر ملی همچنان از اولویت‌های دولت استرالیا است و بودجهٔ مداوم آن «مناطقی با سطوح پایین حفاظت، از جمله ساوانای نیمه‌گرمسیری از کیپ یورک تا کیمبرلی، منطقهٔ
نیمه‌گرمسیری از کیپ یورک تا کیمبرلی، منطقهٔ چمنزار میچل در شمال غربی کوئینزلند و استرالیای مرکزی خشک را هدف قرار می‌دهد؛ سرمایه‌گذاری مداوم در مناطق حفاظت‌شدهٔ بومی؛ به علاوهٔ یک استراتژی جدید برای سیستم ذخایر ملی که اولویت‌ها و اقداماتی را که باید در ۲۰ سال آینده انجام شود، مشخص می‌کند. ارزیابی. NRS توسط صندوق جهانی طبیعت به عنوان یک اقدام حفاظتی موفق و مقرون به صرفه مورد ستایش قرار گرفته است. مدل‌سازی سازمان پژوهش‌های علمی و صنعتی همسود به این نتیجه رسیده است که NRS یک ابزار حفاظتی مهم برای مقابله با
است که NRS یک ابزار حفاظتی مهم برای مقابله با اثرات تغییرات اقلیمی در استرالیا بر محیط زیست خواهد بود.
اخلاق گذرراه (به انگلیسی: Trail ethics) به مجموعه‌ای از اصول و هنجارهای اخلاقی اطلاق می‌شود که رفتار کوهنوردان و عابران مسیرهای طبیعی را در گذرراه‌های عمومی سامان‌دهی می‌کند. این اصول با هدف حفظ تعادل میان استفادهٔ انسان از طبیعت و صیانت از محیط‌زیست، به‌ویژه در مناطق حساس اکولوژیکی، طراحی شده‌اند. اخلاق گذر به دلیل تأکید بر تعامل آگاهانه و محترمانه میان انسان و طبیعت، در بسیاری از جنبه‌ها با اخلاق زیست‌محیطی و حتی حقوق بشر هم‌راستا است. سازمان‌ها، نهادهای دولتی و گروه‌های مردم‌نهاد بسیاری در راستای ترویج
دولتی و گروه‌های مردم‌نهاد بسیاری در راستای ترویج این فرهنگ، فعالیت و مشارکت دارند. عابران پیاده، کسانی که سگ‌هایشان را برای پیاده‌روی بیرون می‌برند، کوهنوردان، پیاده‌گردها، کوله‌گردها، دوچرخه‌سواران کوهستان، سوارکاران، شکارچیان و بازیکنان مسابقات آف‌رود همه و همه افرادی هستند که هنگام عبور از یک گذر یا گذرگاه باید به این اصول اخلاقی پایبند باشند. آداب معاشرت. در گذرگاه‌ها و مسیرهای طبیعی که توسط انواع مختلفی از کاربران نظیر کوهنوردان، دوچرخه‌سواران، سوارکاران و گردشگران مورد استفاده قرار می‌گیرد، گاهی
و گردشگران مورد استفاده قرار می‌گیرد، گاهی اختلافاتی بر سر نحوهٔ استفاده از فضا یا اولویت عبور پدید می‌آید. به منظور کاهش تنش‌ها و پیشگیری از بروز ناهنجاری‌های رفتاری، مجموعه‌ای از آداب و قواعد اجتماعی با عنوان «آداب معاشرت گذر» تدوین شده است که رعایت آن‌ها نه‌تنها ضامن حفظ آرامش جمعی، بلکه در جهت حفاظت از محیط زیست و منابع طبیعی نیز مؤثر است. برای نمونه، در مسیرهای شیب‌دار، در بسیاری از مناطق طبیعی رسم بر آن است که گروه‌هایی که به سمت بالا حرکت می‌کنند، از حق تقدم برخوردار باشند. این قاعده مبتنی بر
از حق تقدم برخوردار باشند. این قاعده مبتنی بر ملاحظات فیزیکی و تلاش مضاعف افرادی است که در حال صعود هستند. همچنین، به منظور حفظ سکوت و آرامش محیط طبیعی، توصیه می‌شود که عابران مسیر از ایجاد صداهای بلند همچون فریاد زدن، پخش موسیقی یا مکالمه‌های بلند با تلفن همراه خودداری کنند، چراکه چنین رفتارهایی ممکن است حیات‌وحش را برهم زند یا تجربهٔ دیگر عابران را مختل کند. یکی دیگر از اصول مهم در اخلاق گذر، خودداری از آسیب زدن به بستر طبیعی است. کاربران موظف‌اند تنها در مسیرهای تعیین‌شده حرکت کرده، از قدم‌گذاشتن بر
در مسیرهای تعیین‌شده حرکت کرده، از قدم‌گذاشتن بر گیاهان یا ترک مسیرهای پایدار اجتناب کنند. همچنین، چیدن گل‌ها، تغذیهٔ حیوانات وحشی، و رهاسازی زباله‌ها رفتاری ناپسند و مغایر با اصول حفاظت از محیط‌زیست به‌شمار می‌رود. در همین راستا، جنبش جهانی رد پایی از خود به جا نگذار دستورالعمل‌هایی را برای حرکت کم‌اثر در طبیعت ارائه می‌دهد که در آن آمده است: «چیزی جز ردپا به‌جا نگذارید؛ چیزی جز عکس برندارید؛ چیزی جز زمان را از بین نبرید؛ چیزی جز خاطره باقی نگذارید». طبق عرف رایج، دوچرخه‌سواران باید به کوهنوردان و
طبق عرف رایج، دوچرخه‌سواران باید به کوهنوردان و سوارکاران راه دهند و کوهنوردان نیز در برابر سوارکاران حق تقدم ندارند. این قواعد به ایجاد هماهنگی، امنیت و همزیستی مسالمت‌آمیز در فضاهای طبیعی کمک شایانی می‌کنند. گذرها در مناطق شهری. برخی از شهرها برای افزودن مسیرهایی برای عابران پیاده و دوچرخه‌سواران تلاش کرده‌اند. این امر می‌تواند میزان ترافیک وسایل نقلیه را در مناطق شلوغ شهری کاهش دهد و بازدید از مناطق مرکز شهر را دلپذیرتر کند. وقتی مسیری توسط افرادی که با سرعت‌های مختلف مانند عابران پیاده، دوندگان و
با سرعت‌های مختلف مانند عابران پیاده، دوندگان و دوچرخه‌سواران در حال حرکت هستند استفاده می‌شود و آداب معاشرت مناسب رعایت نمی‌شود، می‌تواند مشکلاتی ایجاد کند. ماشین‌های مسابقات آف‌رود. در ایالات متحده، استفاده از خودروهای آفرود در زمین‌های عمومی توسط برخی از اعضای دولت و سازمان‌های زیست‌محیطی از جمله باشگاه سیرا و انجمن طبیعت‌گردی مورد انتقاد قرار گرفته است. آنها به پیامدهای متعددی از استفادهٔ غیرقانونی از ماشین‌های مسابقات آف‌رود مانند آلودگی، آسیب به گذرها، فرسایش، دگرگونی زمین، انقراض احتمالی گونه‌ها، و
فرسایش، دگرگونی زمین، انقراض احتمالی گونه‌ها، و تخریب زیستگاه اشاره کرده‌اند که می‌تواند مسیرهای پیاده‌روی را غیرقابل عبور کند. طرفداران مسابقات آف‌رود استدلال می‌کنند که استفادهٔ قانونی تحت دسترسی برنامه‌ریزی‌شده همراه با تلاش‌های متعدد گروه‌های مسابقات آف‌رود برای حفاظت از محیط زیست و گذرها، این مشکلات را کاهش خواهد داد. گروه‌هایی مانند ائتلاف روبان آبی از طرح به آرامی گام بردار! حمایت می‌کنند که به معنای استفادهٔ مسئولانه از زمین‌های عمومی مورد استفاده برای فعالیت‌های خارج از جاده است.
جنگ‌های باستانی () جنگی است که از آغاز تاریخ ثبت شده تا پایان دوره باستان انجام می‌شده است. تفاوت بین جنگ‌های ماقبل تاریخ و باستان بیشتر به سازماندهی مربوط می‌شود تا فناوری. توسعه اولین دولت-شهرها و سپس امپراتوری‌ها، به جنگ اجازه داد تا به‌طور چشمگیری تغییر کند. با شروع در بین‌النهرین، دولت‌ها مازاد کشاورزی کافی تولید کردند. این امر به نخبگان حاکم تمام‌وقت و فرماندهان نظامی اجازه ظهور داد. در حالی که بخش عمده‌ای از نیروهای نظامی هنوز کشاورز بودند، جامعه می‌توانست هر سال بخشی از آن را به خود اختصاص دهد؛
می‌توانست هر سال بخشی از آن را به خود اختصاص دهد؛ بنابراین، ارتش‌های سازمان‌یافته برای اولین بار توسعه یافتند. این ارتش‌های جدید توانستند به دولت‌ها کمک کنند تا از نظر اندازه، بزرگ شوند و به‌طور فزاینده‌ای متمرکز گردند. در اروپا و خاور نزدیک، پایان دوران باستان اغلب با سقوط امپراتوری روم غربی در سال ۴۷۶ میلادی، جنگ‌های امپراتوری روم شرقی در مرزهای جنوب غربی آسیا و شمال آفریقا و آغاز فتوحات مسلمانان در قرن هفتم میلادی برابر است. در چین، می‌توان آن را به عنوان پایان نقش رو به رشد جنگجویان سواره‌نظام که برای
پایان نقش رو به رشد جنگجویان سواره‌نظام که برای مقابله با تهدید رو به رشد از شمال در قرن پنجم و آغاز سلسله تانگ در سال ۶۱۸ میلادی مورد نیاز بود، نیز در نظر گرفت. در هند، دوره باستان با زوال امپراتوری گوپتا (قرن ششم) و آغاز فتوحات مسلمانان در آنجا از قرن هشتم به پایان می‌رسد. در ژاپن، دوره باستان با ظهور فئودالیسم در دوره کاماکورا در قرن‌های ۱۲–۱۳ به پایان می‌رسد. ارتش‌های اولیه باستان عمدتاً از تیر و کمان استفاده می‌کردند، همان سلاح‌هایی که در دوران ماقبل تاریخ برای شکار توسعه یافته بودند. یافته‌های موجود
برای شکار توسعه یافته بودند. یافته‌های موجود در محل ناتاروک در تورکانا، کنیا، به عنوان شواهدی از درگیری و جنگ بین گروهی در دوران باستان تفسیر شده‌اند، اما این تفسیر به چالش کشیده شده است. ارتش‌های اولیه در مصر و چین از الگوی مشابهی در استفاده از پیاده‌نظام انبوه مسلح به کمان و نیزه پیروی می‌کردند. پیاده‌نظام در این زمان، شکل غالب جنگ بود، تا حدودی به این دلیل که زین شتر و رکاب هنوز اختراع نشده بودند. پیاده‌نظام‌ها در این زمان به دو دستهٔ دوربرد و ضربتی تقسیم می‌شدند، پیاده‌نظام ضربتی یا برای نفوذ به خط
می‌شدند، پیاده‌نظام ضربتی یا برای نفوذ به خط دشمن حمله می‌کرد یا خود را حفظ می‌کرد. این نیروها در حالت ایده‌آل با هم ترکیب می‌شدند و در نتیجه حریف را با یک دوراهی مواجه می‌کردند: نیروها را گروه‌بندی کرده و آنها را در برابر نیروهای دوربرد آسیب‌پذیر رها می‌کرد، یا آنها را پخش کرده و در برابر ضربه آسیب‌پذیر می‌کرد. این تعادل در نهایت تغییر کرد زیرا فناوری به ارابه‌ها، سواره‌نظام و توپخانه اجازه داد تا نقش فعالی در میدان ایفا کنند. هیچ مرز مشخصی بین جنگ باستانی و قرون وسطایی نمی‌توان ترسیم کرد. ویژگی‌های بارز
و قرون وسطایی نمی‌توان ترسیم کرد. ویژگی‌های بارز جنگ قرون وسطایی، به ویژه سواره‌نظام سنگین و موتورهای محاصره مانند منجنیق، برای اولین بار در اواخر دوران باستان معرفی شدند. تقسیم‌بندی اصلی در دوره باستان، در آغاز عصر آهن با معرفی سواره‌نظام (که منجر به زوال جنگ ارابه‌ای شد)، جنگ دریایی (مردمان دریا) و توسعه صنعتی مبتنی بر متالورژی آهنی است که امکان تولید انبوه سلاح‌های فلزی و در نتیجه تجهیزات ارتش‌های بزرگ دائمی را فراهم کرد. اولین قدرت نظامی که از این نوآوری‌ها بهره‌مند شد، امپراتوری آشوری نو بود که به
بهره‌مند شد، امپراتوری آشوری نو بود که به میزانی بی‌سابقه از کنترل متمرکز دست یافت و اولین «قدرت بزرگ جهانی» بود که بر کل هلال حاصلخیز (بین‌النهرین، شام و مصر) کنترل پیدا کرد.
اعتراضات «نه به پادشاهی» که در سطح بین‌المللی با نام‌های «نه به دیکتاتور» یا «نه به ظالم» نیز شناخته می‌شود، مجموعه‌ای از اعتراضات بود که در روز ۱۴ ژانویه ۲۰۲۵ (که توسط شرکت‌کنندگان به عنوان روز بدون پادشاه نامگذاری شده است) علیه سیاست‌ها و اقدامات دونالد ترامپ در طول دومین دوره ریاست جمهوری‌اش، از جمله گرایش‌های فاشیستی ادعایی او و عقب‌گرد دموکراتیک مرتبط با آن در ایالات متحده برگزار شد.این اعتراضات همزمان با رژه ۲۵۰مین سالگرد ارتش آمریکا و تولد ۷۹ سالگی ترامپ انجام شد. برآوردهای مشارکت مردم عامه، آن را به
انجام شد. برآوردهای مشارکت مردم عامه، آن را به عنوان بزرگ‌ترین اعتراض یک روزه در تاریخ ایالات متحده قرار می‌دهد. برگزارکنندگان تخمین زدند که بیش از پنج میلیون نفر در بیش از ۲۱۰۰ شهر و شهرستان، از جمله رویداد شاخص که در فیلادلفیا اتفاق افتاد، شرکت کردند. همچنین اعتراضات بیشتری در گوام، جزایر ماریانای شمالی، پورتوریکو و جزایر ویرجین ایالات متحده، که از سرزمین‌های تحت حاکمیت آمریکا هستند، و در ۲۰ کشور خارجی از جمله کانادا، ژاپن، مکزیک و اروپا نیز رخ داد. در کشورهایی با سلطنت مشروطه مانند کانادا و بریتانیا،
کشورهایی با سلطنت مشروطه مانند کانادا و بریتانیا، عناوین جایگزین «دیکتاتورها» یا «ظالم» بر «پادشاهان» ترجیح داده می‌شدند تا از اشتباه گرفته شدن با جنبش‌های ضدسلطنتی جلوگیری شود؛ هاوایی نیز همین کار را کرد تا از اشتباه گرفته شدن با رژه شاه کامهامها که در همان روز برگزار می‌شد، جلوگیری شود. سازمان‌دهندگان همچنین گفتند که این روز بزرگ‌ترین اعتراضات هماهنگ از زمان آغاز دوره دوم ریاست جمهوری ترامپ بوده است. پیش‌زمینه. اعتراضات «بدون پادشاه» با هدف مخالفت با سیاست‌ها و اقدامات دولت دونالد ترامپ برگزار شد. این
و اقدامات دولت دونالد ترامپ برگزار شد. این اعتراضات به دلیل هم‌زمانی با رژهٔ دویست‌وپنجاهمین سالگرد ارتش ایالات متحده و تولد ۷۹ سالگی رئیس‌جمهور ترامپ، فعالان چپ‌گرای ضد ترامپ این رویداد را به‌عنوان نمونه‌ای از استفادهٔ ترامپ از نیروهای مسلح ایالات متحده برای برپایی جشنی خودمحورانه و مشابه یک پادشاه تعبیر کردند. این اعتراضات پس از چند روز تظاهرات سراسری علیه یورش‌های اعمال مهاجرت و گمرک ایالات متحده آمریکا (ICE) در سراسر ایالات متحده شکل گرفتند، از جمله در لس‌آنجلس، جایی که ترامپ از گارد ملی کالیفرنیا و
لس‌آنجلس، جایی که ترامپ از گارد ملی کالیفرنیا و تفنگداران دریایی ایالات متحده را به کار گرفت. ائتلافی متشکل از بیش از ۲۰۰ سازمان، از جمله جنبش Indivisible، جنبش Third Act، فدراسیون معلمان آمریکا (AFT)، سازمان تأمین اجتماعی کار می‌کند (Social Security Works)، اتحادیه کارگران ارتباطات آمریکا (CWA)، اتحادیه آزادی‌های مدنی آمریکا (ACLU)، سازمان Public Citizen و MoveOn، این اعتراضات را سازمان‌دهی کردند. موضوع «بدون پادشاه» توسط گروه Indivisible با همکاری ائتلافی از شرکا ایجاد شد و در بسیاری از مناطق با
ائتلافی از شرکا ایجاد شد و در بسیاری از مناطق با گروه‌هایی مانند جنبش ۵۰۵۰۱ همکاری داشت. نام این جنبش از رفتار اقتدارگرایانه یا استبدادی ترامپ و دولت او گرفته شده است. گروه ۵۰۵۰۱ پیش‌تر نیز تظاهرات سراسری‌ای با نام «بدون پادشاه در روز رؤسای‌جمهور» در ۱۷ فوریه (روز رؤسای‌جمهور) برگزار کرده بود. منتقدان و فعالان، ترامپ را به دلیل سرپیچی از احکام دادگاه‌ها، اخراج‌های غیرقانونی و بی‌توجهی آشکار به حقوق مدنی، با یک پادشاه مطلق‌گرا مقایسه کرده‌اند. با توجه به اینکه در بسیاری از کشورها پادشاهان رئیس کشور هستند،
در بسیاری از کشورها پادشاهان رئیس کشور هستند، شاخهٔ بین‌المللی حزب دموکرات (Democrats Abroad) نیز تظاهرات همبستگی با شعار «نه به مستبدان» (No Tyrants) برگزار کرد و پیام آن‌ها این بود: «ما اقتدارگرایی را رد می‌کنیم. ما ترس را رد می‌کنیم. ما مستبدان را رد می‌کنیم.»
نیروی دریایی بیزانس () نیروی دریایی امپراتوری بیزانس بود. مانند دولتی که به آن خدمت می‌کرد، ادامه مستقیم سلف رومی خود بود، اما نقش بسیار بزرگتری در دفاع و بقای دولت نسبت به نسخه اولیه خود در امپراتوری روم ایفا کرد. در حالی که ناوگان‌های امپراتوری روم با تهدیدهای دریایی بزرگی روبرو نبودند و به عنوان یک نیروی انتظامی عمل می‌کردند که از نظر قدرت و اعتبار بسیار پایین‌تر از ارتش روم بود، فرماندهی دریا برای وجود دولت بیزانس که چندین مورخ آن را «امپراتوری دریایی» نامیده‌اند، حیاتی شد. اولین تهدید برای هژمونی روم
نامیده‌اند، حیاتی شد. اولین تهدید برای هژمونی روم در دریای مدیترانه توسط وندال‌ها در قرن پنجم میلادی مطرح شد، اما تهدید آنها با جنگ‌های ژوستینین اول در قرن ششم پایان یافت. استقرار مجدد یک ناوگان دائمی و معرفی کشتی جنگی درمون در همان دوره، همچنین نقطه‌ای را نشان می‌دهد که نیروی دریایی بیزانس شروع به فاصله گرفتن از ریشه‌های رومی متأخر خود و توسعه هویت خاص خود کرد. این فرایند با شروع فتوحات اولیه مسلمانان در قرن هفتم میلادی، بیشتر شد. پس از از دست دادن شام و بعدها آفریقا، مدیترانه از یک «دریاچه رومی» به میدان
آفریقا، مدیترانه از یک «دریاچه رومی» به میدان نبردی بین بیزانسی‌ها و مجموعه‌ای از کشورهای مسلمان تبدیل شد. در این نبرد، ناوگان‌های بیزانس نه تنها برای دفاع از متصرفات گسترده امپراتوری در اطراف حوضه مدیترانه، بلکه برای دفع حملات دریایی علیه پایتخت امپراتوری، قسطنطنیه، بسیار مهم بودند. با استفاده از «آتش یونانی» که به تازگی اختراع شده بود، شناخته‌شده‌ترین و ترسناک‌ترین سلاح مخفی نیروی دریایی بیزانس، قسطنطنیه از چندین محاصره نجات یافت و درگیری‌های دریایی متعددی منجر به پیروزی‌های بیزانسی‌ها شد. در ابتدا، دفاع
منجر به پیروزی‌های بیزانسی‌ها شد. در ابتدا، دفاع از سواحل بیزانس و مسیرهای منتهی به قسطنطنیه بر عهده ناوگان بزرگ کرابیزیانو بود. با این حال، به تدریج به چندین ناوگان منطقه‌ای تقسیم شد، در حالی که یک ناوگان مرکزی امپراتوری در قسطنطنیه مستقر بود که از شهر محافظت می‌کرد و هسته اصلی سفرهای دریایی را تشکیل می‌داد. در اواخر قرن هشتم، نیروی دریایی بیزانس، نیرویی سازمان‌یافته و منظم، دوباره قدرت دریایی غالب در مدیترانه بود. درگیری‌ها با نیروی دریایی جهان اسلام با موفقیت‌های متناوب ادامه یافت، اما در قرن دهم،
با موفقیت‌های متناوب ادامه یافت، اما در قرن دهم، بیزانسی‌ها توانستند در مدیترانه شرقی برتری پیدا کنند. در طول قرن یازدهم، نیروی دریایی، مانند خود امپراتوری، شروع به زوال کرد. بیزانسی‌ها در مواجهه با چالش‌های دریایی جدید از غرب، به‌طور فزاینده‌ای مجبور شدند به نیروی دریایی دولت-شهرهای ایتالیایی مانند جمهوری ونیز و جمهوری جنوا تکیه کنند که تأثیرات فاجعه‌باری بر اقتصاد و حاکمیت امپراتوری داشت. دوره‌ای از بهبود در دوران سلسله کومننوس، دوره دیگری از زوال را به دنبال داشت که به فروپاشی فاجعه‌بار امپراتوری توسط
دنبال داشت که به فروپاشی فاجعه‌بار امپراتوری توسط جنگ صلیبی چهارم در سال ۱۲۰۴ منجر شد. پس از احیای امپراتوری در سال ۱۲۶۱، چندین امپراتور از سلسله پالایولوگان تلاش کردند نیروی دریایی را احیا کنند، اما تلاش‌های آنها فقط تأثیر موقت داشت. امپراتور آندرونیکوس دوم پالایولوگوس حتی نیروی دریایی را به‌طور کامل منحل کرد و به ونیز اجازه داد تا بیزانسی‌ها را در دو جنگ شکست دهد، که اولین آن منجر به پیمان تحقیرآمیزی شد که در آن ونیزی‌ها چندین جزیره را که در طول جنگ از نیروهای بیزانسی تصرف کرده بودند، نگه داشتند و دومی
بیزانسی تصرف کرده بودند، نگه داشتند و دومی را مجبور کردند تا ونیزی‌ها را به خاطر تخریب محله ونیزی قسطنطنیه به دست ساکنان جنوایی شهر، غرامت بپردازد. در اواسط قرن چهاردهم، ناوگان بیزانس که زمانی می‌توانست صدها کشتی جنگی را به دریا بفرستد، در بهترین حالت به چند ده کشتی محدود شد و کنترل دریای اژه به‌طور قطعی به نیروی دریایی ایتالیا و در قرن پانزدهم به نیروی دریایی نوپای عثمانی منتقل شد. نیروی دریایی تضعیف شده بیزانس تا سقوط قسطنطنیه به دست امپراتوری عثمانی در سال ۱۴۵۳ همچنان فعال بود.
در سال ۲۰۱۰، استرالیا استراتژی‌ای را برای حفاظت از زمین تحت سیستم ذخایر ملی تدوین کرد که «یک شبکه ملی از مناطق حفاظت‌شده عمومی، بومی و خصوصی بر روی زمین و آب‌های داخلی» خواهد بود. ایالت‌ها، سرزمین‌ها و دولت فدرال قوانینی را برای ایجاد و حفاظت از زمین‌های خصوصی «به‌طور دائم» تصویب کرده‌اند. علاوه بر این، آنها سازوکارهایی را برای تأمین مالی حفاظت از تنوع زیستی در کوتاه‌مدت ایجاد کرده‌اند. برای مثال، به ذخیره‌گاه آبریز دو رودخانه مراجعه کنید. یکی از نویسندگان تخمین زده است که تا سپتامبر ۲۰۱۳ تقریباً ۵۰۰۰ ملک
تخمین زده است که تا سپتامبر ۲۰۱۳ تقریباً ۵۰۰۰ ملک خصوصی در استرالیا وجود داشته است که شامل حدود می‌شود که می‌توان آنها را مناطق حفاظت‌شده خصوصی در نظر گرفت. کشورهای مشترک المنافع. زمین‌های حفاظت‌شده خصوصی که بخشی از سیستم ذخایر ملی هستند، باید معیارهای خاصی را برآورده کنند: چنین زمین‌هایی بودجه دولت استرالیا را جذب می‌کنند که به مدیریت آنها طبق دستورالعمل‌های مختلف کمک می‌کند. مثال‌ها. مناطق حفاظت‌شده خصوصی تحت سیستم ذخایر ملی: نیو ساوت ولز. در سال ۲۰۱۸، ۳٫۹ درصد از زمین‌های خصوصی در نیو ساوت ولز برای
۳٫۹ درصد از زمین‌های خصوصی در نیو ساوت ولز برای حفاظت مدیریت شدند. طبق قانون حفاظت از تنوع زیستی، قراردادهای حفاظت از زمین‌های خصوصی که از زمین‌های خصوصی «به‌طور دائم» محافظت می‌کنند، تنظیم و ثبت می‌شوند. سازمان حفاظت از تنوع زیستی، فهرست عمومی از توافق‌نامه‌ها را نگهداری می‌کند، که سه نوع هستند: توافق‌نامه‌های حفاظتی بخش‌های ۵٫۲۰–۵٫۲۶ از، توافق‌نامه‌های پناهگاه حیات وحش بخش‌های ۵٫۲۷–۵٫۳۳، و توافق‌نامه‌های نظارت بر تنوع زیستی بخش‌های ۵٫۵–۵٫۱۹. توافق‌نامه‌های تنوع زیستی «دائمی» هستند، اما وزیر که این قانون
تنوع زیستی «دائمی» هستند، اما وزیر که این قانون را اجرا می‌کند می‌تواند آنها را فسخ کند تا اجازه استخراج معادن داده شود. بخش‌های ۵٫۱۸، ۵٫۱۹ به‌طور مشابه، یک توافقنامه حفاظت از منابع طبیعی می‌تواند با یا بدون توافق همه طرفین توافقنامه حفاظت از منابع طبیعی فسخ شود بخش ۵٫۲۳ در واقع، انواع توافقات ممکن است به خواست وزیر و به نفع معدن و بدون توافق مالکان زمین فسخ شوند. (بخش‌های ۵٫۲۳، ۵٫۳۰) با توجه به این موضوع، در رابطه با توافق‌نامه‌های مربوط به حیات وحش، قانون بیان می‌کند (بخش ۵٫۳۳): هیچ موردی در این بخش وجود
بیان می‌کند (بخش ۵٫۳۳): هیچ موردی در این بخش وجود ندارد. توافق‌نامه‌های نظارت بر تنوع زیستی، توافق‌نامه‌های «دائمی» هستند و در سند مالکیت ثبت می‌شوند. چنین مکان‌هایی «اعتبار تنوع زیستی» ایجاد می‌کنند که می‌توان آن‌ها را برای جبران اثرات توسعه در جاهای دیگر فروخت. توافق‌نامه‌های حفاظت، پیمان‌هایی در مورد مالکیت ملک هستند و ممکن است دائمی یا برای مدت زمان مشخصی باشند و در برخی موارد، هزینه‌های مدیریتی را برای صاحب زمین جذب می‌کنند. توافق‌نامه‌های پناهگاه حیات وحش، توافق‌نامه‌های «دائمی» هستند که می‌توانند در
وحش، توافق‌نامه‌های «دائمی» هستند که می‌توانند در هر زمانی توسط مالک زمین لغو شوند. فهرست کاملی از توافق‌نامه‌ها در دسترس عموم است. ویکتوریا. در سال ۱۹۷۲، پارلمان ویکتوریا "قانون حفاظت از محیط زیست ویکتوریا ۱۹۷۲ را تصویب کرد"، که "بنیاد طبیعت ویکتوریا" را تأسیس کرد، که مناطقی را در ایالت که «از نظر اکولوژیکی مهم یا دارای منافع طبیعی یا زیبایی یا اهمیت علمی هستند و به منظور تشویق و کمک به حفظ حیات وحش و گیاهان بومی» حفظ و نگهداری می‌کنند، به دست می‌آورد. نقش اصلی این بنیاد، مذاکره با مالکان خصوصی زمین‌هایی
اصلی این بنیاد، مذاکره با مالکان خصوصی زمین‌هایی است که ارزش حفاظت دارند، تا قراردادهایی در مورد زمین برای حفاظت از مناطق ایجاد شود. از سال ۱۹۷۸، سازمان «تراست فور نیچر» بیش از ۱۳۸۰ قرارداد را در بیش از ۶۲۰۰۰ هکتار زمین منعقد کرده است. تاسمانی. در تاسمانی، ابزاری که زمین به وسیله آن به مالکیت عمومی درمی‌آید، "قانون حفاظت از طبیعت مصوب ۲۰۰۲" است. این قانون شرح می‌دهد که کدام زمین‌ها می‌توانند پیمان حفاظت داشته باشند، چگونه باید این کار انجام شود و چگونه باید به مالکان زمین غرامت پرداخت شود. همانند سایر
باید به مالکان زمین غرامت پرداخت شود. همانند سایر حوزه‌های قضایی، زمین باید دارای ارزش حفاظتی تلقی شود. در سپتامبر ۲۰۱۹، ۸۸۶ زمین تعهد شده در تاسمانی وجود داشت که ۱۰۹۳۲۵ هکتار را پوشش می‌داد. در تاسمانی، "سازمان حفاظت از اراضی تاسمانی" (TLC) نقشی مشابه سازمان حفاظت از محیط زیست ویکتوریا ایفا می‌کند. TLC یک سازمان غیرانتفاعی است که «با خرید و مدیریت زمین‌های خصوصی در تاسمانی، از عموم مردم برای حفاظت از مکان‌های غیرقابل جایگزین و اکوسیستم‌های نادر، کمک مالی جمع‌آوری می‌کند.» بنابراین، این سازمان مالک و مدیر
می‌کند.» بنابراین، این سازمان مالک و مدیر ذخایر خصوصی است، با زمین‌داران برای شناسایی و حفاظت از مناطق مهم زیست‌محیطی از طریق ایجاد توافق‌نامه‌ها و میثاق‌های حفاظتی همکاری می‌کند و باز هم مانند همتای ویکتوریایی خود، از طریق خرید و فروش زمین‌هایی که حفاظت از آنها مهم است، یک صندوق گردشی دارد.
داوطلب نظامی () فردی است که با اراده آزاد در خدمت نظامی و سربازی ثبت نام می‌کند و سرباز وظیفه، مزدور یا لژیونر خارجی نیست. داوطلبان گاهی اوقات برای جنگیدن در نیروهای مسلح یک کشور خارجی ثبت نام می‌کنند، به عنوان مثال در طول جنگ داخلی اسپانیا. داوطلبان نظامی برای عملکرد ارتش‌های داوطلب ضروری هستند. بسیاری از ارتش‌ها، از جمله نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا، قبلاً بین «داوطلبان مهم» که در طول جنگ ثبت نام می‌کردند و «ارتش منظم» که به صورت طولانی مدت خدمت می‌کردند، تمایز قائل می‌شدند.
طرح «گیاه برای پاکستان» (Plant4Pakistan) که با نام «سونامی ۱۰ میلیارد درخت» نیز شناخته می‌شود، یک پروژه پنج ساله برای کاشت ۱۰ میلیارد درخت در سراسر پاکستان از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۳ بود. نخست‌وزیر عمران خان این پویش را در ۲ سپتامبر ۲۰۱۸ با کاشت تقریباً ۱٫۵ میلیون درخت در روز اول آغاز کرد. این برنامه پس از توقف موقت در سال ۲۰۲۰ به دنبال همه‌گیری کووید-۱۹ در پاکستان، تعداد کارگران خود را سه برابر کرد و به ۶۳۶۰۰ نفر رساند. هدف این کار، استخدام افرادی بود که به دلیل پیامدهای اقتصادی ناشی از همه‌گیری بیکار شده بودند.
اقتصادی ناشی از همه‌گیری بیکار شده بودند. بیشتر کارها که روزانه بین ۵۰۰ تا ۸۰۰ روپیه (۳ تا ۵ دلار آمریکا) درآمد داشت، در مناطق روستایی انجام می‌شد و مردم نهالستان‌هایی برپا می‌کردند، نهال می‌کاشتند و به عنوان نگهبان جنگل خدمت می‌کردند. به این طرح ۷٫۵ میلیارد روپیه (۴۶ میلیون دلار) بودجه اختصاص داده شد. نهال‌هایی که در طول این برنامه کاشته شدند شامل توت، اقاقیا، مورینگا و سایر گونه‌های بومی بودند. تاریخچه. سونامی یک میلیارد درخت، یک طرح بزرگ جنگل‌کاری بود که در سال ۲۰۱۴، توسط دولت خیبر پختونخوا در پاکستان
در سال ۲۰۱۴، توسط دولت خیبر پختونخوا در پاکستان آغاز شد. هدف این طرح، کاشت یک میلیارد درخت در ۳۵۰۰۰ هکتار از جنگل‌های تخریب‌شده و زمین‌های بایر بود. موفقیت این برنامه به سرعت مورد توجه بین‌المللی قرار گرفت و سازمان‌هایی مانند چالش بن، بانک جهانی و اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت ("آی‌یوسی‌ان") تأثیر زیست‌محیطی آن را ستودند. با الهام از پروژه اصلی، نخست‌وزیر عمران خان در سال ۲۰۱۸ تلاش مشابه و در مقیاس بزرگتری به نام سونامی ۱۰ میلیارد درخت را آغاز کرد. این طرح با هدف جنگل‌کاری یک میلیون هکتار در سراسر
این طرح با هدف جنگل‌کاری یک میلیون هکتار در سراسر پاکستان اجرا شد. گرمایش جهانی در پاکستان. در حالی که اقتصاد پاکستان از نظر انتشار گازهای گلخانه‌ای در رتبه ۱۳۵ قرار دارد، بر اساس گزارش سالانه شاخص جهانی خطر اقلیم () سازمان جرمن‌واچ، این کشور در میان ده کشور اول جهان است که تحت تأثیر گرمایش جهانی قرار گرفته‌اند. این گزارش، پاکستان را در رتبه هشتم در میان کشورهایی قرار می‌دهد که بیشترین خطر تغییرات اقلیمی را دارند. از نوامبر ۲۰۲۱، لاهور از نظر آلودگی هوا رتبه اول جهان را دارد. شهرهای بزرگ، از جمله کراچی و