payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رانچیو دوم فارنیزی (; – ) از سال ۱۶۴۶ تا زمان مرگش، نزدیک به ۵۰ سال بعد، ششمین دوک پارما و پیاچنزا بود. او همچنین از سال ۱۶۴۶ تا ۱۶۴۹ دوک کاسترو بود. زندگی‌نامه. تولد و جانشینی. رانوچیو پسر ارشد اودورادو فارنزی، پنجمین دوک حاکم پارما، و همسر توسکانی‌اش، مارگاریتا د مدیچی، بود. پس از مرگ ناگهانی پدرش، رانوچیو جانشین دوک شد. از آنجایی که او صغیر بود و هنوز به سن قانونی نرسیده بود، دو سال اول سلطنت خود را تحت نیابت عمویش، فرانچسکو ماریا فارنزه و مادرش حکومت کرد. رانوچیو متعلق به خاندان فارنزی بود که دوک‌نشین
رانوچیو متعلق به خاندان فارنزی بود که دوک‌نشین آن توسط جد پدری‌اش، پاپ پل سوم، که قبلاً الساندرو فارنزه بود، تأسیس شده بود. دوک‌های فارنزه از زمانی که پسر نامشروع پاپ پل، پیر لوئیجی فارنزه، آن را به عنوان دارایی به دست آورد، بر پارما و پیاچنزا حکومت می‌کردند. پیر لوئیجی همچنین دوک کاسترو بود، عنوانی که توسط پدرش به او اعطا شده بود، پس از آنکه پدرش آن را از زمین‌های بازیابی شده پس از مرگ رانچیو بزرگ، برادر کوچکتر پیر لوئیجی، ایجاد کرد. نیابت سلطنت. در تلاش برای تجدید اتحاد با خانواده فارنزه، فرانسه به او
برای تجدید اتحاد با خانواده فارنزه، فرانسه به او پیشنهاد ازدواج با خواهرزاده کاردینال ژول مازارن را داد. این زن جوان جهیزیه ۵۰۰۰۰۰ اسکودی می‌آورد، اما رانوچیو، با وجود نیاز مبرم دوک‌نشین به پول، حتی این پیشنهاد را هم در نظر نگرفت زیرا دختر از درجه شاهزاده‌ای برخوردار نبود. با این حال، او توانست در نبرد بین فرانسه و اسپانیا بی‌طرف بماند، اما با این وجود مجبور شد اجازه عبور سربازان از هر دو طرف را بدهد، که این امر به ضرر مردم محلی بود. از دست دادن کاسترو. در دوران سلطنت اودورادو، این دوک‌نشین درگیر جنگ اول
دوران سلطنت اودورادو، این دوک‌نشین درگیر جنگ اول کاسترو علیه اوربان هشتم شده بود که خزانه‌های آن را تهی کرده بود. در سال ۱۶۴۹، اینوسنت دهم، جانشین اوربان، رانچیو را به تحریک قتل اسقف بارنابی کریستوفورو جیاردا متهم کرد. این ماجرا جرقه جنگ دوم کاسترو را زد. نیروهای پاپ شهر کاسترو را محاصره و آن را با خاک یکسان کردند. در همین حال، دوک ارتشی به فرماندهی یاکوپو گوفریدو تشکیل داد که در نزدیکی بولونیا شکست خورد. گوفریدو فرار کرد، اما شرط پاپ برای صلح این بود که فرمانده محاکمه شود. گوفریدو که دستگیر و محکوم شده
فرمانده محاکمه شود. گوفریدو که دستگیر و محکوم شده بود، در ۸ ژانویه ۱۶۵۰ اعدام شد. دوک‌نشین مصادره شد. در سال ۱۶۵۷، قرار بود دوک کاسترو را بازخرید کند، اما بودجه لازم را نداشت، بنابراین پاپ جدید، الکساندر هفتم، تصمیم گرفت آن را به‌طور قطعی مصادره کند. با این حال، دو سال بعد، در سال ۱۶۵۹، با صلح پیرنه بین فرانسه و اسپانیا، دوک موفق شد بندی را در قرارداد بگنجاند که به او هشت سال دیگر فرصت می‌داد تا دوک‌نشین را بازخرید کند. دوک تلاش کرد تا به هر طریق ممکن پول جمع‌آوری کند و در سال ۱۶۶۶، نماینده خود، جولیو
جمع‌آوری کند و در سال ۱۶۶۶، نماینده خود، جولیو پلاتونی، را با مبلغ ۸۱۴٬۸۶۵ اسکودی طلا و نقره به رم فرستاد، اما مقامات اتاق پاپی از پرداخت آن خودداری کردند. رانچیو مجبور شد خود را با از دست دادن املاک خانوادگی باستانی‌اش وفق دهد. اولین ازدواج. اولین قرارداد ازدواج او با مارگاریتا ویولانته ساووی در ۱۱ اوت ۱۶۵۹ امضا شد و عروسی اندکی پس از آن در تورین جشن گرفته شد. مارگاریتا در سال ۱۶۶۰ به پارما رسید و طبق رسم فارنی، با جشن‌های باشکوهی مورد استقبال قرار گرفت. به دلیل مرگ زودهنگامش، شواهد بسیار کمی از او باقی
به دلیل مرگ زودهنگامش، شواهد بسیار کمی از او باقی مانده است. او زنی مذهبی با زیبایی نادر، پرهیزگار و فداکار به مریم مقدس لورتو و عاشق شکار روباه بود. مارگاریتا ویولانته ساووی از همسرش اقامتگاهی شایسته شکوه او، کاخ سلطنتی کولورنو، که بعدها به کاخ دوک تبدیل شد، دریافت کرد. در ۱۴ دسامبر ۱۶۶۱، او یک دختر مرده به دنیا آورد و دو سال بعد، در ۲۸ آوریل ۱۶۶۳، هنگام به دنیا آوردن پسر مرده دیگری درگذشت. پیکر او در کلیسای استکاتا، به همراه ۱۱ شاهدخت و دوشس دیگر و ۱۴ شاهزاده و دوک از خاندان فارنیز، آرمیده است. ازدواج
و دوک از خاندان فارنیز، آرمیده است. ازدواج دوم. در ۱۸ فوریه ۱۶۶۴، رانچیو با دخترعمویش ایزابلا دِسته، دختر فرانچسکو اول دِسته، دوک مودنا و رجیو، ازدواج کرد. این ازدواج همچنین تأثیر فرهنگی داشت، زیرا باعث انتقال دوک مودنا و رهبر گروه کر رجیو، آهنگساز مارکو اوچلینی، به دربار پارما شد، جایی که او همچنان همان سمت را داشت. ایزابلا نیز در هنگام زایمان درگذشت. ازدواج سوم. در اکتبر ۱۶۶۸، رانچیو برای سومین بار با ماریا دِسته، خواهر همسر دومش، ازدواج کرد. آنها فرزندان زیادی داشتند که تنها تعداد کمی از آنها به
فرزندان زیادی داشتند که تنها تعداد کمی از آنها به بزرگسالی رسیدند. سال‌های پایانی. دوک با مبلغ هنگفتی که کلیسا رد کرده بود، تنها ماند؛ بنابراین، در سال ۱۶۸۲، پس از مذاکرات طولانی که در دربار امپراتوری توسط سفیر کنت فابیو پرلتی انجام شد، تصمیم گرفت قلمرو باردی و کومپیانو را از جیاناندرا دوریا لندی به قیمت ۱۲۰۷۱۴ دوکات خریداری کند. با این خرید، دولت شکل قطعی خود را به خود گرفت. در سال ۱۶۷۹، او آهنگساز متولد فورلی، پیترو سیمونه آگوستینی، را به عنوان رهبر گروه کر دربار منصوب کرد. در طول جنگ بین فرانسه و دوک
کر دربار منصوب کرد. در طول جنگ بین فرانسه و دوک ساووی، ویکتور آمادئوس دوم، که به اتحادیه آگسبورگ پیوسته بود و توسط نیروهای امپراتوری به رهبری شاهزاده اوژن ساووی حمایت می‌شد، دوک‌نشین پارما توسط نیروهای امپراتوری مورد حمله قرار گرفت و غارت شد. در سال ۱۶۹۱، چهار هزار سرباز، از جمله زنان و کودکان، به منطقه پارما رسیدند. نه تنها نفقه آنها به رعایایشان رسید، بلکه تجاوز، بدرفتاری و خشونت بی‌وقفه ادامه یافت. مرگ. در سال ۱۶۹۳، پسرش ادوارد دوم درگذشت. سه سال قبل، او با دوروتیا سوفی نویبورگ ازدواج کرده بود که از او
با دوروتیا سوفی نویبورگ ازدواج کرده بود که از او دو فرزند داشت: الکساندر که تنها در هشت ماهگی درگذشت و الیزابت. دوک رانچیو به‌طور ناگهانی، شاید به دلیل چاقی، در شب ۱۱ دسامبر ۱۶۹۴ درگذشت. درگیری‌ها با دستگاه پاپ. در دوران سلطنت اودورادو، دوک‌نشین رو به زوال درگیر جنگ‌های کاسترو، بر سر دوک‌نشین کاسترو که در بالا به آن اشاره شد، شده بود. این دوک‌نشین یک تیول فارنِس در ایالات پاپی، در شمال رم بود که خانواده قدرتمند پاپ اوربان هشتم، باربرینی، مشتاق به دست آوردن آن بودند. آنها بهانه‌ای پیدا کردند وقتی که
آوردن آن بودند. آنها بهانه‌ای پیدا کردند وقتی که اودورادو قادر به بازپرداخت طلبکاران خود که از آنها بدهی‌هایی داشت، نبود. اوربان به درخواست طلبکاران برای کمک پاسخ داد و کاسترو را به اشغال خود درآورد. با این حال، جنگ اول با شکست پاپ پایان یافت. رانچیو از بازپرداخت بدهی‌های پدرش خودداری کرد، با وجود اینکه پدرش پیمان صلح امضا شده‌ای برای انجام این کار داشت. او همچنین از به رسمیت شناختن اسقف جدید کاسترو که توسط جانشین اوربان، اینوسنت دهم، منصوب شده بود، خودداری کرد. در سال ۱۶۴۹، اسقف جدید، کاردینال کریستوفورو
کرد. در سال ۱۶۴۹، اسقف جدید، کاردینال کریستوفورو جیاردا، در راه کاسترو به قتل رسید. اینوسنت، رانچیو را به قتل متهم کرد و در تلافی، نیروهای وفادار به پاپ، کاسترو را محاصره و سپس آن را با خاک یکسان کردند. در اوت همان سال، نیروهای پارمنس در نزدیکی بولونیا شکست خوردند و رانچیو علی‌رغم تلاش‌هایش برای خرید مجدد آن با پول، هیچ راهی برای بازپس‌گیری ملک خود نداشت. در سال ۱۶۷۲، او قلمرو باردی و کومپیانو را از جیاناندرا دوریا لندی خرید و به دوک‌نشین شکل نهایی خود را بخشید. در آخرین روزهای سلطنت او، دوک‌نشین از حضور
بخشید. در آخرین روزهای سلطنت او، دوک‌نشین از حضور نیروهای امپراتوری که در اختلاف بین ویکتور آمادئوس دوم ساووی و فرانسه می‌جنگیدند، به شدت رنج می‌برد. خانواده. رانوچیو دوم سه بار ازدواج کرد: در ۲۹ آوریل ۱۶۶۰، رانوچیو ابتدا با مارگریت یولاند ساووا (متولد ۱۵ نوامبر ۱۶۳۵ - درگذشته ۲۹ آوریل ۱۶۶۳)، دختر ویکتور آمادئوس اول، دوک ساووا و کریستین ماری فرانسه، ازدواج کرد. در ۱۸ فوریه ۱۶۶۴، رانچیو با ایزابلا دِسته از مودنا (متولد ۳ اکتبر ۱۶۳۵ - درگذشته ۱۷ اوت ۱۶۶۶)، دختر فرانچسکو دِسته و دختر عمویش، ازدواج کرد. در ۱
فرانچسکو دِسته و دختر عمویش، ازدواج کرد. در ۱ ژانویه ۱۶۶۸، او با ماریا دِسته از مودنا (متولد ۸ دسامبر ۱۶۴۴ - درگذشته ۲۰ اوت ۱۶۸۴)، خواهر همسر دومش، ازدواج کرد. اولین ازدواج رانچیو با مارگاریتا ویولانته از ساووی فرزندان زیر را به همراه داشت: او از ایزابلا دِسته، همسر دومش، صاحب فرزندان زیر شد: از ازدواج سوم او با ماریا استه متولد شد: مروری بر سلطنت او. نظر معاصران خیرخواهانه بود، زیرا دوک کارهای زیادی برای بهبود وضعیت رعایای خود انجام داد، مانند اضافه کردن خانواده‌های ثروتمند و روشنفکر به فهرست اشراف خود،
خانواده‌های ثروتمند و روشنفکر به فهرست اشراف خود، خانواده‌هایی مانند نیسلی‌ها و ستون‌های سن پروتاسو و گرکیوتزو. او برای مبارزه با بیکاری کارگران، صادرات ابریشم خام را ممنوع کرد؛ در سال ۱۶۴۸، دفتر جامعه را به یک انجمن تبدیل کرد تا بتواند غلات و آرد را جمع‌آوری و توزیع کند؛ او دفتر بازدیدکننده عمومی، نوعی قاضی تجدیدنظر، را ایجاد کرد و اطمینان حاصل کرد که محاکمات خیلی طولانی نشوند، در حالی که مجازات‌های بسیار سختی را برای دزدان، ولگردان و جاعلان اعمال می‌کرد. از جمله موارد دیگر، او ثبت زمین پیاچنزا (۱۶۴۷) را
از جمله موارد دیگر، او ثبت زمین پیاچنزا (۱۶۴۷) را اصلاح کرد؛ در سال ۱۶۵۴، خسارات ناشی از طغیان رودخانه پو را جبران کرد؛ در پارما و پیاچنزا آرشیو عمومی تأسیس کرد (۱۶۷۸)؛ دستور نقشه‌برداری از قلمرو دوک‌نشین را داد؛ و احیای زمین را افزایش داد (۱۶۹۱). در حوزه فرهنگی، او بر بهبود دانشگاه و کالج اشراف نظارت داشت، جایی که آکادمی دگلی اسکلتی را تأسیس کرد. در صومعه بندیکتین، آکادمی دگلی الواتی را تشکیل داد. دوک همچنین به موسیقی علاقه زیادی داشت و خوانندگان، رقصندگان و نوازندگان مشهوری را گرد خود جمع کرده بود: از
و نوازندگان مشهوری را گرد خود جمع کرده بود: از جمله آهنگسازان قابل توجه، مارکو اوچلینی بود که پس از ازدواج رانچیو با ایزابلا دِسته، به عنوان رهبر گروه کر دوک از مودنا به پارما آمد. در سال ۱۶۸۸، او تئاترو دوکاله جدید را افتتاح کرد. در طول سلطنت خود، نقاشی‌ها و جلدهای گرانبهایی را خریداری کرد و بیشتر آثار متعلق به مجموعه‌های خانوادگی را که در اقامتگاه‌های رومی نگهداری می‌شدند، به پارما منتقل کرد.
آرنولدو ماریا آنجلینی (۱۸ نوامبر ۱۹۰۹ – ۳۰ اکتبر ۱۹۹۹) مهندس ایتالیایی و استاد الکترونیک قدرت در دانشگاه ساپینزا رم بود که به دلیل نقش کلیدی در توسعهٔ نیروگاه هسته‌ای، نیروگاه برق‌آبی و بهبود سامانه‌های انتقال و توزیع برق ایتالیا شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. آنجلینی در سال ۱۹۳۰ از دانشگاه ساپینزا رم فارغ‌التحصیل شد و برای مدتی در همان‌جا به پژوهش پسادکتری پرداخت. او کار دانشگاهی خود را به‌عنوان مدرس در دانشگاه پلی‌تکنیک تورین آغاز کرد. در ۱۹۴۹ به‌عنوان استاد «ساخت ماشین‌های الکتریکی» در دانشگاه ساپینزا منصوب
ماشین‌های الکتریکی» در دانشگاه ساپینزا منصوب شد و دوره‌های تحصیلات تکمیلی در مهندسی هسته‌ای را بنیان گذاشت. همچنین به عضویت آکادمی لینچه‌ای درآمد. اوایل دههٔ ۱۹۶۰ آنجلینی وارد صنعت شد. وی از ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۹ به‌عنوان مدیرکل و سپس رئیس شرکت انل فعالیت کرد. در این سمت، او هدایت‌گر پروژه‌های مهمی مانند توسعهٔ شبکهٔ ملی برق و ادغام سامانه‌های برق منطقه‌ای ایتالیا در یک شبکهٔ یکپارچه بود. در سال ۱۹۷۶ او به‌عنوان رئیس افتخاری و مشاور آکادمی ملی مهندسی ایالات متحده آمریکا انتخاب شد «به پاس مشارکت‌هایش در توسعهٔ
آمریکا انتخاب شد «به پاس مشارکت‌هایش در توسعهٔ نیروگاه‌های هسته‌ای و برق‌آبی و بهبود سامانه‌های انتقال و توزیع برق در ایتالیا». آنجلینی همچنین در ۱۹۸۶ مدال سایمون رامو و در ۱۹۸۹ جایزه رهبری مهندسی ارنست وبر را از IEEE دریافت کرد.
عشق بی‌اندازه (; ) مجموعه تلویزیونی چینی محصول سال ۲۰۱۸ بر پایهٔ رمان "لیانگ شنگ، می‌توانیم غمگین نباشیم؟" نوشتهٔ له شیائومی ساخته شده است. این مجموعه به کارگردانی لیو جون‌جیه و با بازی والاس چونگ، ما تیان‌یو و یو منگ‌لونگ است. پخش آن از ۱۷ سپتامبر ۲۰۱۸ از شبکهٔ هونان تی‌وی آغاز شد. خلاصه داستان. به دلیل شرایط خانوادگی و زندگی سخت، جیانگ شنگ و برادرخواندهٔ بزرگ‌ترش لیانگ شنگ برای زنده ماندن به یکدیگر تکیه می‌کنند. هرچند از نظر مادی در تنگنا بودند، اما بزرگ‌ترین خوشبختی‌شان در کنار هم بودن بود. در دوران
خوشبختی‌شان در کنار هم بودن بود. در دوران دانشگاه، طی یک حادثه لیانگ شنگ به‌شدت آسیب می‌بیند و برای سال‌ها ناپدید می‌شود. جیانگ شنگ با همراهی چنگ تیان‌یو در جست‌وجوی لیانگ شنگ برمی‌آید. در این مسیر، چنگ تیان‌یو دلباختهٔ جیانگ شنگ می‌شود؛ دختری که در ظاهر عادی است اما روحی متفاوت دارد. سرانجام تلاش‌های او نتیجه می‌دهد و این دو عاشق یکدیگر می‌شوند و آمادهٔ تشکیل خانواده هستند. با این‌حال، بازگشت ناگهانی لیانگ شنگ اوضاع را پیچیده می‌کند؛ زیرا مشخص می‌شود او پسرعموی چنگ تیان‌یو است. وقتی جیانگ شنگ به اشتباه
پسرعموی چنگ تیان‌یو است. وقتی جیانگ شنگ به اشتباه باور می‌کند که لیانگ شنگ دچار بیماری لاعلاج است، رابطهٔ خود با تیان‌یو را قربانی کرده و برای مراقبت از لیانگ شنگ می‌ماند. با آغاز روند بهبودی لیانگ شنگ، او سرانجام عشق خود را به جیانگ شنگ ابراز می‌کند، اما با رد او روبه‌رو می‌شود. پس از گذراندن آزمون‌ها و سختی‌های فراوان، جیانگ شنگ سرانجام معنای واقعی زندگی و عشق را درمی‌یابد و تصمیم می‌گیرد شجاعانه دل خود را دنبال کند. او به فرانسه می‌رود و پس از بسیاری دشواری‌ها، سرانجام او و معشوقش به عشق و سرنوشت مشترک
سرانجام او و معشوقش به عشق و سرنوشت مشترک خود دست می‌یابند.
مرکز ملی یون‌درمانی ایران یک مرکز درمانی و پژوهشی پیشرفته در کرج است که با هدف درمان بیماران سرطانی از طریق پرتوهای یون‌های سنگین (پروتون و کربن) تأسیس می‌شود. این مرکز زیر نظر سازمان انرژی اتمی ایران ساخته می‌شود و نخستین مرکز یون‌درمانی در ایران و غرب آسیا و هفتمین مرکز مشابه در جهان خواهد بود. تاریخچه. ایدهٔ ساخت مرکز یون‌درمانی در ایران از اوایل دههٔ ۱۳۹۰ مطرح شد. در سال ۱۳۹۴ قرارداد همکاری میان سازمان انرژی اتمی ایران و شرکت «مداسترون» اتریش برای ساخت این مرکز به امضا رسید. اجرای پروژه با هدف استفاده
این مرکز به امضا رسید. اجرای پروژه با هدف استفاده از فناوری پرتوهای کربن و پروتون برای درمان سرطان آغاز شد. این مرکز با زیربنای بیش از ۱۱۷ هزار متر مربع ساخته می‌شود و هزینهٔ تقریبی آن ۲۰۰ میلیون یورو برآورد شده‌است. اهمیت. یون‌درمانی یکی از مدرن‌ترین روش‌های درمان سرطان است که با دقت بالا، پرتوهای یون سنگین را به سلول‌های سرطانی وارد می‌کند و آسیب کمتری به بافت‌های سالم وارد می‌سازد. این روش به‌ویژه برای درمان تومورهای مقاوم به پرتودرمانی معمولی کاربرد دارد. ساختار. این مرکز شامل بخش‌های مختلفی خواهد بود
ساختار. این مرکز شامل بخش‌های مختلفی خواهد بود از جمله: زمان‌بندی. ساخت پروژه از میانهٔ دههٔ ۱۳۹۰ آغاز شد و پیش‌بینی می‌شود که در سال ۱۴۰۴ (۲۰۲۶ میلادی) به بهره‌برداری برسد.
ماریا آرتینی ( – ) مهندس برق ایتالیایی بود. او نخستین زن در ایتالیا بود که از دانشگاه در رشتهٔ مهندسی برق فارغ‌التحصیل شد و دومین زنی بود که مدرک خود را از دانشگاه پلی‌تکنیک میلان دریافت کرد. زندگی و تحصیل. آرتینی در سال ۱۸۹۴ در میلان به دنیا آمد. او دختر بود که مدیر موزهٔ تاریخ طبیعی شهر میلان و استاد کانی‌شناسی در دانشگاه پلی‌تکنیک میلان بود. ماریا در سال ۱۹۱۲ وارد این دانشگاه شد و در سال ۱۹۱۸ با نمرهٔ ۹۰ از ۱۰۰ در رشتهٔ مهندسی برق فارغ‌التحصیل شد و بدین‌ترتیب نخستین زن مهندس برق در ایتالیا لقب گرفت. پیش
نخستین زن مهندس برق در ایتالیا لقب گرفت. پیش از او گائتانینا کالوی در سال ۱۹۱۳ از همین دانشگاه فارغ‌التحصیل شده بود. فعالیت حرفه‌ای. یک سال پس از فارغ‌التحصیلی، آرتینی به شرکت ادیسون در میلان پیوست. او در این شرکت به سمت‌های مدیریتی رسید و در طراحی و ساخت نخستین خط انتقال برق فشار قوی ۱۳۰ کیلوولت کشور در مسیر بروگریو – پارما نقش داشت. بنا به گزارش ایدیسون: «از ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۶ او دفتر آمار شرکت را سازمان‌دهی و اداره کرد و سپس دوباره به عنوان مدیر اجرایی به بخش خطوط فشار قوی (۲۰۰ کیلوولت) بازگشت.» آرتینی برای
خطوط فشار قوی (۲۰۰ کیلوولت) بازگشت.» آرتینی برای حمایت از دیگر زنان در حوزه‌های فنی، در سال ۱۹۴۸ پیشنهاد تشکیل انجمن زنان مهندس و معمار را مطرح کرد و نشست‌هایی را با همتایان میلان و تورین خود برگزار نمود. هرچند او پیش از تحقق این طرح درگذشت، اما انجمن در ۲۶ ژانویهٔ ۱۹۵۷ توسط اما استرادا (نخستین رئیس آن)، آنا ا. آرمر، ادل راچلی و ویتوریا ایلاردی پایه‌گذاری شد. زندگی شخصی. آرتینی با لئوناردو ماگی ازدواج کرد که از خیرین مؤسسه نابینایان میلان بود. در موزهٔ این مؤسسه عکسی از آرتینی نگهداری می‌شود. ماریا آرتینی
مؤسسه عکسی از آرتینی نگهداری می‌شود. ماریا آرتینی در ۲ اوت ۱۹۵۱ و در سن ۵۷ سالگی درگذشت.
شاه بوتان، که به‌طور رسمی با عنوان دروک گیالپو (འབྲུག་རྒྱལ་པོ་؛ به معنای «پادشاه اژدها») شناخته می‌شود، پادشاه مشروطه و رئیس کشور پادشاهی بوتان است. در زبان دزونگخا، بوتان با نام دروکیول شناخته می‌شود که ترجمه آن «سرزمین اژدهای رعد» است. از این رو، اگرچه فرمانروایان بوتان با عنوان «دروک گیالپو» یا همان «پادشاه اژدها» شناخته می‌شوند، مردم این سرزمین خود را دروکپا می‌نامند که به معنای «مردم دروک (بوتان)» است.
اسقف‌نشین لاتین پاتراس (Latin Archbishopric of Patras)، اسقف‌نشین پاتراس در دوره‌ای بود که متصدیان آن به کلیسای لاتین تعلق داشتند. این دوره در سال ۱۲۰۵ با انتصاب یک اسقف‌نشین کاتولیک به این مقام پس از جنگ صلیبی چهارم آغاز شد. اسقف‌نشین لاتین، ارشدترین بارون از هفت بارون کلیسایی شاهزاده‌نشین آخائیا بود که کل پلوپونز را تشکیل می‌داد. از اواخر قرن سیزدهم، اسقف‌نشینان، بارون‌نشین سکولار پاتراس را نیز از دارندگان آن خریداری کردند و به مهمترین دست نشانده‌های کل شاهزاده‌نشین تبدیل شدند. این اسقف‌نشین پنج نماینده
تبدیل شدند. این اسقف‌نشین پنج نماینده رأی‌دهنده به نام‌های آندراویدا، آمیکلائه، مودون، کرون و سفالونیا-زانته داشت. این اسقف‌نشین به عنوان یک اسقف‌نشین مسکونی لاتین تا سال ۱۴۳۰، زمانی که شهر پاتراس به دست یونانیان بیزانسی مستبد موریا افتاد، پابرجا ماند. از سال ۱۴۷۵ به بعد، اسقف‌های اعظم لاتین همچنان منصوب می‌شدند، اما برای آنها مقام اسقفی فقط یک مقام تشریفاتی بود. این مقام همچنان در فهرست چنین مقام‌هایی در کلیسای کاتولیک قرار دارد، اما از زمان شورای دوم واتیکان هیچ انتصاب جدیدی برای اسقف‌های کاتولیک این
هیچ انتصاب جدیدی برای اسقف‌های کاتولیک این مقام صورت نگرفته است.
میدان اموی ()، میدانی بزرگ و مهم در دمشق، سوریه است. این میدان مرکز شهر را به چندین بزرگراه و منطقه مهم متصل می‌کند و شامل ساختمان‌های مهمی از جمله وزارت دفاع، خانه اپرای ملی سوریه و ستاد فرماندهی نیروهای مسلح سوریه است. بنای یادبود شمشیر دمشقی، که به‌طور گسترده به عنوان نماد شهر در نظر گرفته می‌شود، در این میدان قرار دارد و به عنوان نماد و یادآور «پیروزی‌ها، قدرت و دستاوردهای مردم سوریه» در نظر گرفته می‌شود. نام این میدان اشاره‌ای به امویان است که دمشق را در قرن هفتم به عنوان پایتخت خلافت خود برگزیدند. پیش
قرن هفتم به عنوان پایتخت خلافت خود برگزیدند. پیش از افتتاح محوطه جدید نمایشگاهی ۱٫۲ میلیون متر مربعی برای برگزاری نمایشگاه بین‌المللی دمشق، این نمایشگاه که از سال ۱۹۵۴ (قبل از لغو در سال ۲۰۱۲ و بازگشایی در سال ۲۰۱۷) سالانه برگزار می‌شد، در این میدان برگزار می‌شد. خیابان‌ها. میدان اموی به هفت خیابان و بزرگراه مهم شهر متصل است:
استفانو ریگی (؛ زادهٔ ۹ سپتامبر ۱۹۶۰)، که با نام هنری جانسون ریگیرا شناخته می‌شود، خواننده، ترانه‌سرا، نوازنده، تهیه‌کننده موسیقی و بازیگر ایتالیایی است. او بیشتر به عنوان خواننده اصلی و ترانه‌سرای اصلی گروه دونفره دیسکو ایتالیایی ریگیرا شناخته می‌شود. پس از اینکه این گروه دونفره برای دومین بار در سال ۲۰۱۶ منحل شد، او به صورت انفرادی فعالیت خود را دنبال کرد و شرکت ضبط موسیقی کوتولنگو رکوردینگز را تأسیس کرد. در سال ۱۹۸۰، با تک‌آهنگ «بیانکا سورف» فعالیت خود را به عنوان یک هنرمند انفرادی آغاز کرد. در سال ۱۹۸۳،
به عنوان یک هنرمند انفرادی آغاز کرد. در سال ۱۹۸۳، او به همراه استفانو روتا گروه موسیقی دونفره ریگیرا را تشکیل داد. اوایل زندگی. جانسون ریگیرا در ۹ سپتامبر ۱۹۶۰ در تورین ایتالیا متولد شد، ریگی یک خواهر کوچکتر به نام لورا دارد. در سال ۱۹۶۸، زمانی که ریگی ۸ ساله بود، خانواده‌اش به منطقه‌ی باریرا دی میلانو نقل مکان کردند. ریگی در دبیرستان علمی آلبرت انیشتین در تورین تحصیل کرد. او تحت تأثیر موسیقی فولک ایتالیایی بود و گیپو فاراسینو یکی از الگوهای دوران مدرسه او بود؛ «Vamos a la playa» و «L'estate sta finendo»
بود؛ «Vamos a la playa» و «L'estate sta finendo» با الهام از فاراسینو نوشته شده‌اند. حرفه. ۱۹۸۰–۱۹۸۳. ریگی در سن بیست سالگی در سال ۱۹۸۰، اولین تک‌آهنگ خود با نام «بیانکا سورف» را منتشر کرد. این تک‌آهنگ در سال ۱۹۸۱ تحت لیبل ضبط CGD دوباره ضبط و منتشر شد. ریگی حتی قبل از تأسیس رسمی ریگیرا در سال ۱۹۸۳ با CGD قرارداد امضا کرده بود، اما او در دوران تحصیل در دبیرستان علمی آلبرت انیشتین در تورین با استفانو روتا، آشنا شده بود. در شب سال نو ۱۹۸۱، ریگی و چند نفر از دوستانش از استودیوی موسیقی یکی از دوستانش در
از دوستانش از استودیوی موسیقی یکی از دوستانش در فلورانس بازدید کردند و ایده آهنگی به نام «واموس آ لا پلایا» به ذهن ریگی رسید. این آهنگ از دهه ۱۹۶۰ الهام گرفته شده بود و قرار بود یک آهنگ ساحلی باشد. آهنگ «Vamos a la playa» در سال ۱۹۸۳ به عنوان تک آهنگ منتشر شده و به یک آهنگ پرفروش تبدیل شد که توانست هزاران نسخه از آن را در سراسر جهان به فروش برساند. ۱۹۸۳–۲۰۱۶. در سال ۱۹۸۳، ریگی به همراه همکلاسی سابقش، استفانو روتا، گروه دونفره ریگیرا را تشکیل داد. در همان سال، آنها اولین آلبوم خود با نام «"Righeira»" را
سال، آنها اولین آلبوم خود با نام «"Righeira»" را منتشر کردند. آهنگ «Vamos a la playa» از لیست آهنگ‌های فدراسیون حذف شد، اما در تابستان همان سال به یک آهنگ پرفروش تبدیل شد. پس از انتشار این تک‌آهنگ، مایکل ریگیرا به خدمت سربازی فراخوانده شد. بعداً، تک‌آهنگ «No Tengo Dinero» منتشر شد. در سال ۱۹۸۵، آلبوم «"Bambini Forever»" منتشر شد. سال بعد او با آهنگ «Innamoratissimo» در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. در سال ۱۹۸۷، این دو نفر با آهنگ «Annibale» در مسابقه آهنگ «Zecchino d'Oro» شرکت کردند و در سال ۱۹۸۸، آخرین
«Zecchino d'Oro» شرکت کردند و در سال ۱۹۸۸، آخرین تک آهنگ خود با نام «Compañero» را منتشر کردند. در سال ۱۹۹۲، آلبوم «"Uno, Zero, Centomila»" به طور ناشناس منتشر شده و در سال ۲۰۰۱ نسخه جدیدی از آهنگ "Vamos a la playa" را منتشر کردند. اولین آلبوم انفرادی ریگی با نام "«Ex punk, ora venduto»" در سال ۲۰۰۶ منتشر شد. "«موندوویژنه»" آخرین آلبوم ضبط‌شده‌ی این دو نفر بود که در زمان انتشارش در ماه مه ۲۰۰۷ به موفقیت نسبی دست یافت. ۲۰۱۶–تاکنون. در سال ۲۰۱۹، او تک‌آهنگ «Formentera» را منتشر کرد. در سال ۲۰۲۰، ریگی
«Formentera» را منتشر کرد. در سال ۲۰۲۰، ریگی کوتولنگو رکوردینگز، را تأسیس کرد. این ناشر موسیقی در کاناوزه ایتالیا مستقر است. او در ۲۳ ژوئیه ۲۰۲۱، آهنگ «Vamos a la playa» را منتشر کرد که توسط گائودی ریمیکس شده بود و چهلمین سالگرد انتشار این تک‌آهنگ را گرامی داشت. زندگی شخصی. مواد مخدر. در ۱۹ نوامبر ۱۹۹۳، ریگی به همراه ۳۷ نفر دیگر در پادوا به جرم قاچاق مواد مخدر دستگیر شد. او به همراه دوست دختر آن زمانش سیلویا لوناردی به زندان افتاد و پنج ماه در زندان ماند تا اینکه دادگاه او را به طور کامل از اتهامات مربوط
اینکه دادگاه او را به طور کامل از اتهامات مربوط به مواد مخدر تبرئه کرد. در سال ۱۹۹۵ روزنامه ایتالیایی "لا رپوبلیکا" گزارش داد که ریگی و لوناردی به یک سال و چهار ماه حبس و همچنین جریمه ۲ میلیون لیره‌ای محکوم شدند. ریگی بعداً در مصاحبه ای این وضعیت را اینگونه توصیف کرد: «دنیا روی سرم خراب شد، احساس کردم در یک کوچه بن بست هستم... هم سلولی هایم خیلی به من کمک کردند.» سیاست و کنشگری. استفانو ریگی از نظر سیاسی به چپ‌ها گرایش دارد. دوستش مارکو ریزو رهبر حزب کمونیست است که در انتخابات شهرداری تورین در سال ۲۰۱۶ به
است که در انتخابات شهرداری تورین در سال ۲۰۱۶ به عنوان یکی از اعضای کمپین آن فعالیت می‌کرد. فوتبال. ریگی یک هوادار پرشور فوتبال است و علناً حمایت خود را از باشگاه یوونتوس اعلام کرده و همچنین به رویال یونیون سن-ژیلواز علاقه نشان داده است. در سال ۲۰۱۲، او طرفدار این باشگاه فوتبال بلژیکی شد و در مصاحبه‌ای گفت: «من چند روزی در بروکسل بودم و می‌خواستم فوتبال تماشا کنم. سپس دوستانم درباره رویال یونیون سن-ژیلواز به من گفتند. من فوراً عاشق آن شدم. جو آنجا خیلی قدیمی بود... واقعاً فوق‌العاده بود، درست مثل وقتی که
بود... واقعاً فوق‌العاده بود، درست مثل وقتی که برای اولین بار در کودکی با پدرم به ورزشگاه رفتم.»
سامانه ردیابی و نظارت فضایی (STSS) که پیش‌تر با نام SBIRS-Low شناخته می‌شد، مجموعه‌ای متشکل از دو ماهواره بود که توسط آژانس دفاع موشکی (MDA) ایالات متحده برای تحقیق دربارهٔ شناسایی و ردیابی فضایی موشک بالستیک توسعه یافت. داده‌های ماهواره‌های STSS می‌توانست به سامانه‌های رهگیر اجازه دهد تا موشک‌های مهاجم را زودتر از آنچه با دیگر سامانه‌های شناسایی موشکی ممکن بود، رهگیری کنند. برنامه STSS در سال ۲۰۰۱ و زمانی آغاز شد که برنامه «SBIRS Low» از نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا به آژانس دفاع موشکی (MDA) منتقل شد.
متحده آمریکا به آژانس دفاع موشکی (MDA) منتقل شد. در دسامبر ۲۰۰۲، نام بخش تحقیق و توسعه SBIRS Low (SBIRS Low R&amp;D) به سامانه ردیابی و نظارت فضایی (STSS) تغییر یافت. پرتاب. یکی از دو ماهواره در ۴ مه ۲۰۰۹ به پایگاه نیروی فضایی کیپ کاناورال (CCAFS) منتقل شده بود؛ ماهواره دوم در ۲۵ ژوئن ۲۰۰۹ به پایگاه پرتاب رسید. دو ماهواره نمایشی (Demo) با هم بر روی یک پرتابگر فضایی دلتا ۲ پرتاب شدند. این پرتاب در ۲۵ سپتامبر ۲۰۰۹ از مجموعه پرتاب فضایی ۱۷ کیپ کاناورال (LC-17B) انجام شد. منظومه STSS شامل دو ماهواره است که در
انجام شد. منظومه STSS شامل دو ماهواره است که در مداری با ارتفاع ۱۳۵۰ کیلومتر، انحراف مداری ۵۸٫۰ درجه و تناوب مداری ۱۲۰ دقیقه می‌چرخند. گزارش شد که چندین قطعه زباله فضایی، که توسط ردیاب‌های آماتور ماهواره به عنوان بقایای پرتابگر دلتا-۲ شناسایی شده بودند، در ۱۹ فوریه ۲۰۱۰ در میدانی در مغولستان سقوط کردند. شناسایی زودهنگام. مزیت اصلی سامانه STSS این بود که ماهواره‌های آن با فعالیت در ارتفاع پایین‌تر و با استفاده از حسگرهای فروسرخ موج‌بلند و موج‌کوتاه، قادر به شناسایی و ردیابی موشک‌ها در فاز میانی مسیر
به شناسایی و ردیابی موشک‌ها در فاز میانی مسیر (midcourse) و در طول فاز اوج‌گیری (boost phase) بودند. نقش STSS. سامانه STSS به عنوان بخش مستقر در مدار پایینی زمین (LEO) در سامانه دفاع موشکی بالستیک لایه‌ای طراحی شده بود. این سامانه مکمل برنامه ماهواره‌های مدار زمین‌ثابت برنامه پشتیبانی دفاعی، سامانه فروسرخ فضابنیان (SBIRS) و دیگر سامانه‌های فروسرخ غیرتصویربردار بالاسری (ONIR) بود و اطلاعات ردیابی را برای سامانه‌های مستقر در سطح زمین فراهم می‌کرد. برنامه STSS در چند فاز توسعه یافت که فاز اول آن پرتاب دو
STSS در چند فاز توسعه یافت که فاز اول آن پرتاب دو ماهواره نمایشی بود. این ماهواره‌ها آزمایش‌هایی را انجام دادند و سامانه‌ها و فرایندها را به اثبات رساندند تا پایگاه دانشی برای طراحی‌های عملیاتی آینده ایجاد شود. ماهواره‌های نمایشی که توسط نورثروپ گرامن (فضاپیما) و ریتیان تکنالوجیز (حسگرها) ساخته شده بودند، یک موشک رهگیر دو مرحله‌ای رهگیر زمینی (GBI) را طی یک آزمایش پروازی آژانس دفاع موشکی آمریکا در ۶ ژوئن ۲۰۱۰ شناسایی و ردیابی کردند. شهادت در کنگره. بر اساس شهادت‌های ارائه شده در کنگره، مقامات نظامی معتقد