payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مدرسه بود. نخستین اثر او به نام «مراسم خاکسپاری استاد کوراکی» در مجله کوچک «محفل دوستانه» در سال ۱۹۱۵ منتشر شد. برخی از نوشته‌هایش نیز در «روزنامه کیهان شیمپو» (یک روزنامه محلی ایباراکی به چاپ رسید. این آثار شامل چندین شعر و قطعات کوتاه مانند «شبی با بارش لطیف برف» و «فنجان بنفش» بودند. این داستان‌ها مورد تمجید کان کیکیوچی و سایر نویسندگان قرار گرفتند. بسیاری از آثار اولیه کاواباتا، نقد ادبی بودند و معاصران زیادی این «جوان عاشق ادبیات» را بیشتر به عنوان یک منتقد می‌دیدند. در سال ۱۹۲۰ وارد دپارتمان ادبیات
منتقد می‌دیدند. در سال ۱۹۲۰ وارد دپارتمان ادبیات انگلیسی دانشگاه امپریال توکیو شد، اما به دلیل سختگیرانه نبودن الزامات حضور، به دپارتمان ادبیات ژاپنی منتقل شد و پایان‌نامه‌اش را با عنوان «تاریخچه کوتاهی از رمان‌های ژاپنی» نوشت و منتشر کرد که نشان‌دهنده علاقه عمیق او به ادبیات ژاپنی بود. در سال ۱۹۲۴، پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه، کاواباتا به ری‌ایچی یوکومیتسو و سایرین پیوست و باهم مجله «عصر ادبیات» را تأسیس کردند؛ مجله‌ای که از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۷ به عنوان کانون مکتب حس‌گرایان عمل می‌کرد. نوشته‌های روزانه
کانون مکتب حس‌گرایان عمل می‌کرد. نوشته‌های روزانه کاواباتا و نظرات او در آثارش نشان می‌دهد که او و ری‌ایچی یوکومیتسو دوستان نزدیکی بوده‌اند. پس از فارغ‌التحصیلی. کمی پس از فارغ‌التحصیلی، کاواباتا با تعدادی از داستان‌های کوتاهش در دنیای ادبیات شناخته شد و در سال ۱۹۲۶ برای اثر «رقصنده ایزو» مورد تحسین قرار گرفت. این داستان دربارهٔ دانشجوی افسرده‌ای است که برای فرار از احساس تنهایی و غم، با پای پیاده عازم سفری به شبه‌جزیره ایزو می‌شود و به شکل اتفاقی در این سفر با یک گروه رقصنده همراهی می‌کند و با یک رقاص
سفر با یک گروه رقصنده همراهی می‌کند و با یک رقاص جوان ملاقات می‌کند و این اتفاق موجب می‌شود تا احساس تنهایی او از بین برود و با حال بهتری به توکیو برگردد. این اثر به کشف شهوانیت نوظهور و عشق جوانی می‌پردازد و شامل سایه‌هایی از غم و حتی تلخی است که مانع از تبدیل شدن آن به یک داستان شیرین می‌شود. بیشتر آثار بعدی او به موضوعات مشابه پرداختند. در دهه ۱۹۲۰، کاواباتا در منطقه عوام‌نشین آساکوسا، توکیو زندگی می‌کرد و در این دوره به طبع‌آزمایی ادبی و امتحان کردن سبک‌های مختلف نگارش پرداخت. در داستان «گروه سرخ
سبک‌های مختلف نگارش پرداخت. در داستان «گروه سرخ آساکوسا»، که از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۰ منتشر شد، به بررسی زندگی‌های تاریک افراد حاشیه‌نشین، با سبکی که یادآور ادبیات اواخر دوره ادو است، می‌پردازد. از سوی دیگر، داستان «اوهام بلورین» او، نوشتاری بر اساس جریان سیال ذهن است. وی حتی در نوشتن فیلمنامه فیلم تجربی «برگی از جنون» نیز مشارکت داشت. کاواباتا در سال ۱۹۲۵ با همسرش هیدکو (نام خانوادگی قبل از ازدواج او ماتسوبایاشی بود) آشنا شد و در ۲ دسامبر ۱۹۳۱ ازدواج کردند. آن‌ها در کاماکورا، پایتخت باستانی سامورایی‌ها در جنوب
در کاماکورا، پایتخت باستانی سامورایی‌ها در جنوب غربی توکیو، زندگی می‌کردند و زمستان‌ها را در زوشی می‌گذراندند. خانه دوطبقه چوبی کاواباتا در کاروایزاوا که در سال ۱۹۴۰ خریداری کرده بود، در سال ۲۰۲۱ تخریب شد. پررنگ‌ترین فعالیت سیاسی کاواباتا در سال ۱۹۳۳ بود که علناً به دستگیری، شکنجه و مرگ کوبایاشی تاکیجی، نویسنده جوان چپ‌گرا در توکیو، توسط پلیس سیاسی ویژه توکو اعتراض کرد. کاواباتا در سال ۱۹۳۴ از آساکوسا به کاماکورا در استان کاناگاوا نقل مکان کرد و اگرچه در ابتدا از زندگی اجتماعی بسیار فعال خود در میان بسیاری
از زندگی اجتماعی بسیار فعال خود در میان بسیاری از نویسندگان و افراد ادبی ساکن در آن شهر در طول سال‌های جنگ و بلافاصله پس از آن لذت می‌برد، اما در سال‌های بعدی بسیار گوشه‌گیر شد. یکی از مشهورترین رمان‌های کاواباتا، «قلمرو رؤیایی سپید» بود که در سال ۱۹۳۴ آغاز و برای اولین بار از ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷ به صورت سریالی منتشر شد. «قلمرو رؤیایی سپید» داستانی تلخ از یک ماجرای عاشقانه بین یک دلیتانته (کسی از روی هوس و به‌طور سطحی دنبال علم یا هنری می‌رود) توکیویی و یک گیشا است که در یک شهر دورافتاده در مناطق کوهستانی شمال
است که در یک شهر دورافتاده در مناطق کوهستانی شمال ژاپن رخ می‌دهد. این رمان کاواباتا را به عنوان یکی از برجسته‌ترین نویسندگان ژاپن معرفی کرد و به سرعت به یک شاهکار ادبی تبدیل شد. ادوارد جی. سیدنس‌تیکر این اثر را «شاید شاهکار کاواباتا» توصیف کرد. پس از پایان جنگ جهانی دوم، موفقیت کاواباتا با رمان‌هایی همچون «هزار درنا»، «آوای کوهستان»، «خانه خوب‌رویان خفته»، «زیبایی و افسردگی» و «کیوتو؛ پایتخت قدیم» ادامه یافت. سبک نوشتار. ظاهرا کاواباتا بسیاری از داستان‌های خود را ناتمام رها می‌کرد، که گاهی باعث نارضایتی
خود را ناتمام رها می‌کرد، که گاهی باعث نارضایتی خوانندگان و منتقدان می‌شد اما این ویژگی با زیبایی‌شناسی او در (هنر برای هنر) هم‌خوانی داشت و از هرگونه احساس‌گرایی یا اخلاق‌گرایی که یک پایان می‌توانست به کتاب ببخشد، فاصله می‌گرفت. این کار به‌طور عمدی انجام می‌شد، زیرا کاواباتا معتقد بود که طرح‌واره‌هایی از وقایع در طول مسیر، بسیار مهم‌تر از نتیجه‌گیری‌ها هستند. او سبک نوشتن خود را با شعر سنتی ژاپن، یعنی هایکو، برابر می‌دانست. علاوه بر نوشتن داستان‌های تخیلی، کاواباتا به عنوان خبرنگار، به ویژه برای «روزنامهٔ
کاواباتا به عنوان خبرنگار، به ویژه برای «روزنامهٔ مای‌نیچی» فعالیت می‌کرد. او از مشارکت در شور و هیجان نظامی‌گری جنگ جهانی دوم خودداری کرد و علاقهٔ کمی به اصلاحات سیاسی پس از جنگ نشان داد. کاواباتا عقیده داشت که همراه با مرگ همهٔ اعضای خانواده‌اش در دوران جوانی، جنگ یکی از بزرگ‌ترین تأثیرات را بر کار او گذاشته است و تنها قادر به نوشتن مرثیه‌هایی دربارهٔ ژاپن پس از جنگ خواهد بود. با این حال، بسیاری از مفسران تغییرات موضوعی کمی را بین نوشته‌های قبل و بعد از جنگ این نویسنده تشخیص داده‌اند. جوایز. کاواباتا
جنگ این نویسنده تشخیص داده‌اند. جوایز. کاواباتا به‌عنوان چهارمین رئیس انجمن قلم در سال‌های پس از جنگ (۱۹۶۵ تا ۱۹۴۸)، نقشی کلیدی در ترجمهٔ آثار ادبی ژاپنی به زبان انگلیسی و دیگر زبان‌های غربی ایفا کرد. او در سال ۱۹۵۹ نشان گوته از شهر فرانکفورت را دریافت کرد و در سال ۱۹۶۱ نیز نشان فرهنگ ژاپن به او تقدیم شد. همچنین در سال ۱۹۶۹، دانشگاه هاوایی یک دکترای افتخاری به او اعطا کرد. جایزه نوبل. کاواباتا در ۱۶ اکتبر ۱۹۶۸ جایزه نوبل ادبیات را دریافت کرد و به‌عنوان اولین فرد ژاپنی به چنین افتخاری نائل شد. کمیته نوبل،
فرد ژاپنی به چنین افتخاری نائل شد. کمیته نوبل، در تقدیر از «استادی در روایت‌گری که با حساسیتی عمیق، جوهره ذهن ژاپنی را بیان می‌کند»، به سه رمان او اشاره کرد: *قلمرو رؤیایی سپید*، *هزار درنا * و *پایتخت قدیمی*. سخنرانی کاواباتا در مراسم نوبل. سخنرانی کاواباتا در مراسم دریافت جایزه نوبل با عنوان «منِ ژاپن زیبا» ارائه شد. در این سخنرانی، مکتب ذن در بودیسم یکی از محورهای اصلی بود؛ او بخش زیادی از سخنرانی را به پیروان و اصول کلی ذن و تفاوت‌های آن با دیگر انواع بودیسم اختصاص داد. کاواباتا تصویری سختگیرانه از ذن
اختصاص داد. کاواباتا تصویری سختگیرانه از ذن ارائه کرد، جایی که شاگردان تنها از طریق تلاش‌های خودشان می‌توانند به رستگاری دست یابند، زمان زیادی را در انزوا می‌گذرانند و از این انزوا زیبایی متولد می‌شود. همچنین به این نکته اشاره کرد که اصول ذن بر سادگی تمرکز دارند و این سادگی همان چیزی است که زیبایی را به وجود می‌آورد. او گفت: «جوهر نقاشی با مرکب در فضا، ایجاز، و آنچه رسم نشده باقی مانده نهفته است.» سپس به هنرهای دیگر مانند گل‌آرایی ژاپنی و درخت‌های تزئینی اشاره کرد و این هنرها را مثال‌هایی از ظرافت و زیبایی
کرد و این هنرها را مثال‌هایی از ظرافت و زیبایی برآمده از سادگی دانست. کاواباتا افزود: «باغ ژاپنی نیز بی‌تردید، نماد عظمت طبیعت است.» علاوه بر اشاره‌های متعدد به ذن و طبیعت، یکی از موضوعاتی که به‌طور مختصر در سخنرانی کاواباتا مطرح شد، مسئله خودکشی بود. او به نویسندگان مشهور ژاپنی که دست به خودکشی زده بودند، به‌ویژه ریونوسوکه آکوتاگاوا پرداخت. کاواباتا با رسم رایج خودکشی به‌عنوان نوعی روشن‌بینی مخالفت کرد و به کشیش *ایکیو* اشاره کرد که او نیز دو بار به خودکشی اندیشیده بود. او از ایکیو نقل کرد: «آیا در میان
اندیشیده بود. او از ایکیو نقل کرد: «آیا در میان کسانی که به زندگی می‌اندیشند، کسی هست که به خودکشی فکر نکرده باشد؟» مرگ. کاواباتا ظاهراً در سال ۱۹۷۲ با گاز خودکشی کرد، اما چند تن از نزدیکان و دوستانش، از جمله همسرش، مرگ او را حادثه‌ای تصادفی می‌پندارند. یکی از نظریه‌ها که توسط دونالد ریچی مطرح شده این است که او هنگام آماده کردن حمام به اشتباه شیر گاز را باز گذاشته است. نظریه‌های بسیاری دربارهٔ دلایل احتمالی خودکشی او مطرح شده‌اند، از جمله مشکلات سلامتی (مانند کشف نشانه‌های بیماری پارکینسون)، احتمال وجود
کشف نشانه‌های بیماری پارکینسون)، احتمال وجود رابطه‌ای غیرقانونی، یا شوکی که از خودکشی دوستش یوکیو میشیما در سال ۱۹۷۰ به او وارد شد. برخلاف میشیما، کاواباتا هیچ یادداشتی از خود باقی نگذاشت و چون (باز هم برخلاف میشیما) در نوشته‌هایش به‌طور خاص دربارهٔ خودکشی صحبت نکرده بود، انگیزه‌هایش از خودکشی همچنان نامشخص باقی مانده‌اند. آرامگاه. کاواباتا یاسوناری در «گورستان کاماکورا» در شهر کاماکورای ژاپن به خاک سپرده شده است. کاماکورا شهری تاریخی و قدیمی است که مدت‌ها محل زندگی کاواباتا بوده است. آثار. -رقصنده ایزو:
محل زندگی کاواباتا بوده است. آثار. -رقصنده ایزو: راوی، دانشجویی بیست‌ساله از توکیو، در روزهای پایانی تعطیلات تابستانی به شبه‌جزیره ایزو سفر می‌کند؛ سفری که به دلیل احساس تنهایی آغاز کرده است. در مسیرش به سمت تونل کوه آماگی، بارها به گروهی از پنج نوازنده دوره‌گرد، شامل یک مرد و چهار زن، رو به رو می‌شود. او مجذوب زیبایی جوان‌ترین زن گروه که طبل سنگینی را حمل می‌کند، می‌شود و تصمیم می‌گیرد آن‌ها را دنبال کند. -گروه سرخ آساکوسا: در دهه ۱۹۲۰، آساکوسا برای توکیو همان جایگاهی را داشت که محله مون‌مارتر در دهه ۱۸۹۰
جایگاهی را داشت که محله مون‌مارتر در دهه ۱۸۹۰ برای پاریس، الکساندرپلاتس در دهه ۱۹۲۰ برای برلین و میدان تایمز در دهه ۱۹۴۰ برای نیویورک داشت. **گروه سرخ آساکوسا** به توصیف جذابیت افسون‌کننده و فاسد این منطقه تفریحی می‌پردازد. این رمان پرجنب‌وجوش که نخستین بار به‌صورت دنباله‌دار در روزنامه توکیو آساهی از ۲۰ دسامبر ۱۹۲۹ تا ۱۶ فوریه ۱۹۳۰ منتشر شد، از تکنیک‌های ادبی غیرمتعارف و پویا استفاده می‌کند تا انرژی خام آساکوسا را از دید یک راوی سرگردان و گروهی از بزهکاران نوجوان – عمدتاً دختر – که سبک زندگی خود را به او
نوجوان – عمدتاً دختر – که سبک زندگی خود را به او نشان می‌دهند، به تصویر بکشد. گروه سرخ آساکوسا که به‌طور قابل‌توجهی با آثار بعدی کاواباتا تفاوت دارد، تأثیر زیادی از مدرنیسم غربی گرفته است. -قلمرو رؤیایی سپید: قلمرو رؤیایی سپید رمانی کوتاه از کاواباتا یاسوناری است که در سال ۱۹۴۸ منتشر شد. این اثر در سال ۱۹۳۵ آغاز و در سال ۱۹۳۷ تکمیل شد. نسخه نهایی آن هم در سال ۱۹۴۷ به اتمام رسید. رمان به بررسی تعامل روان‌شناختی، اجتماعی و عاشقانه میان یک زیبایی‌شناس و یک گیشای زیبا می‌پردازد و در پس‌زمینه زیبایی طبیعی و
گیشای زیبا می‌پردازد و در پس‌زمینه زیبایی طبیعی و تصاویر چشم‌نواز یک منطقه دورافتاده از ژاپن روایت می‌شود. رمان با سفر شخصیت اصلی، شیمامورا، به یک شهر دورافتاده دارای چشمه‌های آب‌گرم آغاز می‌شود. شیمامورا مردی ثروتمند و متأهل است که ثروت خود را به ارث برده و خود را کارشناس باله می‌داند (اگرچه هرگز یک اجرا را از نزدیک ندیده است). در طول سفر با قطار، او زنی جوان (که بعداً مشخص می‌شود یوکو نام دارد) را می‌بیند که از مردی بیمار (به نام یوکیو) مراقبت می‌کند. او این زن را از طریق بازتاب پنجره قطار مشاهده می‌کند
این زن را از طریق بازتاب پنجره قطار مشاهده می‌کند و مجذوب چشم‌ها و صدای او می‌شود. -هزار درنا: رمان شامل پنج فصل است که با عناوین زیر نام‌گذاری شده‌اند: هزار درنا، بیشه در غروب آفتاب، شینوی نقش‌دار، رژ لب مادرش و دو ستاره. این داستان غم‌انگیز از مراسم چای کلاسیک به‌عنوان پس‌زمینه‌ای برای روایت روابط یک مرد جوان با دو زن، معشوقه پیشین پدرش و دختر او، استفاده می‌کند. اگرچه این رمان به‌خاطر سبک ساده و شیک خود تحسین شده است، اما به‌دلیل اشاره به نهیلیسم مورد انتقاد قرار گرفته است. -رنگین کمان: با گذشت تنها چند
قرار گرفته است. -رنگین کمان: با گذشت تنها چند سال از جنگ جهانی دوم و در حالی که ژاپن هنوز تحت تأثیر پیامدهای آن قرار دارد، دو خواهر – که از یک پدر اما مادرانی متفاوت هستند – تلاش می‌کنند دنیای جدیدی را که در آن به بلوغ می‌رسند، درک کنند. آساکو، خواهر کوچک‌تر، به دنبال یافتن خواهر یا برادری سوم است و هم‌زمان عشق را برای اولین بار تجربه می‌کند. در مقابل، موموکو، فرزند اول پدر – که از دست دادن دوست‌پسرش او را آزار می‌دهد – به دنبال آرامش در روابط ناسالم است. هر دو خواهر نمی‌توانند از میراث مادران مرحوم خود
هر دو خواهر نمی‌توانند از میراث مادران مرحوم خود فرار کنند. این رمان تأمل‌برانگیز و کاوش‌گرانه دربارهٔ تروماهای ماندگار جنگ، پیوندهای ناگسستنی خانواده و گریزناپذیری گذشته است. -استاد گو: این داستان روایتی نیمه‌تخیلی از یک بازی طولانی گوی مشهور در سال ۱۹۳۸ است که بین استاد هونینبو شووسای و بازیکن نوظهور مینورو کیتانی _ در کتاب با نام اوتاکه شناخته می‌شود_ برگزار شد. این مسابقه نزدیک به شش ماه به طول انجامید و آخرین بازی حرفه‌ای شووسای بود. در رمان، بازی که در واقعیت نیز اتفاق افتاده است، شامل ۲۳۷ حرکت است و
واقعیت نیز اتفاق افتاده است، شامل ۲۳۷ حرکت است و از طریق نمودارها در کتاب مستند شده است. اوتاکه با مهره‌های سیاه و با اختلاف ۵ امتیاز پیروز می‌شود. کاواباتا این مسابقه را برای روزنامه‌های سریالی «ماینیچی» گزارش کرده بود. -آوای کوهستان: شینگو اوگاتا، تاجر ۶۲ ساله‌ای که در کاماکورا زندگی می‌کند و در توکیو مشغول به کار است، به دوران بازنشستگی نزدیک شده است. او گاه به گاه دچار ناهنجاری‌های موقتی در حافظه‌اش می‌شود، خواب‌های عجیب و آزاردهنده‌ای را پس از بیدار شدن به یاد می‌آورد و صداهایی می‌شنود، از جمله صدای
به یاد می‌آورد و صداهایی می‌شنود، از جمله صدای اصلی که نام کتاب از آن گرفته شده است. صدایی که او را از خواب بیدار می‌کند، «مانند صدای باد، صدایی از دوردست، صدایی همچون غرش زمین» توصیف شده است. شینگو این صدا را نشانه‌ای از مرگ قریب‌الوقوع تلقی می‌کند چرا که هم‌زمان با شنیدن این صدا با مرگ دوستان و هم‌کلاسی‌های قدیمی‌اش مواجه می‌شود. -کیوتو؛ پایتخت قدیم: چیکو سادا دختر تاکیچیرُو و شیگه است که یک فروشگاه عمده‌فروشی در منطقه ناکاگیو شهر کیوتو را اداره می‌کنند. چیکو از دوران راهنمایی می‌دانست که در کودکی رهاشده
از دوران راهنمایی می‌دانست که در کودکی رهاشده و توسط تاکیچیرُو و شیگه به فرزندی پذیرفته شده است. با این حال، بر اساس گفته شیگه، آن‌ها چیکو را زمانی که نوزاد بود، «زیر شکوفه‌های گیلاس در شب در زیارتگاه گیون» دزدیدند. اختلاف نظر در مورد اینکه چیکو کودکی رهاشده بوده یا دزدیده شده، بخشی از داستان است که در ادامه ماجرا آشکار می‌شود. -قاصدک: قاصدک رمانی ژاپنی از یاسوناری کاواباتا است که در سال ۱۹۶۴ نوشته شده، اما به‌طور کامل پس از مرگ او در سال ۱۹۷۲ منتشر شد. کاواباتا انتشار این رمان را در مجله ادبی شینچو آغاز
انتشار این رمان را در مجله ادبی شینچو آغاز کرده بود، اما پس از دریافت جایزه نوبل ادبیات در اکتبر ۱۹۶۸، تمام فعالیت‌های نشر خود را متوقف کرد. طرح داستان حول محور دختر نابینایی به نام ایناکو هنگام برقراری رابطه با پسری به نام هیسانو می‌چرخد و مکالماتی که به تصمیم مادر ایناکو برای محافظت از پسر منجر می‌شود، که مبادا دخترش که نابینا است به او آسیب برساند. -داستان‌های کف دستی: داستان‌های کف دستی نام مجموعه‌ای از ۱۴۶ داستان کوتاه است. نخستین داستان‌های این مجموعه در اوایل دهه ۱۹۲۰ منتشر شدند و آخرین آنها پس از
در اوایل دهه ۱۹۲۰ منتشر شدند و آخرین آنها پس از مرگ کاواباتا در سال ۱۹۷۲ به چاپ رسید. کاواباتا اولین نسخه ژاپنی این داستان‌ها را گردآوری کرد و در سال ۱۹۷۱ منتشر شد. عنوان این مجموعه به کوتاهی داستان‌ها اشاره دارد – بسیاری از آنها تنها دو یا سه صفحه طول دارند – که تقریباً در کف دست جا می‌گیرند.
آتش‌سوزی هتل کارتالکایا ۲۰۲۵ () اشاره به رخداد آتش‌سوزی در هتل گراند کارتال در پیست اسکی کارتالکایا در استان بولی، ترکیه دارد. این حادثه که در تاریخ ۲۱ ژانویه ۲۰۲۵ به وقوع پیوست، دست کم ۷۹ کشته و ۵۱ زخمی برجای گذاشت.
کارآموز قراردادی عنوانی است که در کشورهای مشترک‌المنافع، برای کسی که در حال تحصیل در رشتهٔ حسابداری یا خقوق است استفاده می‌شود. در این شرایط، آن‌ها تحت نظارت فردی قرار می‌گیرند که پیشتر در این حرفه بوده است؛ مدت زمانش اکنون معمولاً دو سال است، اما پیشتر میان سه تا پنج سال رایج بود. کارآموز قراردادی را می‌توان با کارآموز یک شرکت مقایسه کرد. کارآموزان ملزم به امضای قراردادی هستند که در آن، با شرایط کارآموز قراردادی بودن که به عنوان «مواد کارآموزی» شناخته می‌شود، با تعهد به مدت معینی کار موافقت کنند.
می‌شود، با تعهد به مدت معینی کار موافقت کنند. "واژه‌نامه حقوقی وارتون"، کارآموز قراردادی را این گونه تعریف می‌کند: «شاگرد سلیسیتر، که برپایهٔ مواد کارآموزی، عهدهای ادامه‌دار، متقابلاً التزام‌آور، متعهد می‌شود که اصول و عملکرد حرفه را به او آموزش دهد». قرارداد با یک شریک خاص در شرکت است و نه با کل شرکت. برخی حرفه‌ها در برخی کشورها، ترجیح می‌دهند از اصطلاحات «دانشجویان» یا «کارآموزان» (مثلاً سلیسیتر کارآموز) استفاده کنند و به جای مواد کارآموزی، از اصطلاح «قراردادهای آموزشی» از طریق فرآیند آموزش تجربی استفاده
آموزشی» از طریق فرآیند آموزش تجربی استفاده کنند. معماران شاگرد نیز می‌توانند قراردادی شوند. هنری پرسی آدامز با معمار برایتون بینیون (۱۸۴۶–۱۹۰۹)، قرارداد بست. استرالیا. پیشتر در استرالیا، فارغ‌التحصیلان حقوق که به دنبال وکیل شدن بودند، از طریق هیئت پذیرش حقوقی ایالت خود، ملزم به تکمیل مواد مربوط به کارآموزی بودند (که معمولاً به آن‌ها «مواد» گفته می‌شد). از آن هنگام، روند سازماندهی دوباره شد که در آن فارغ‌التحصیلان حقوق، باید یک دوره آموزش حقوقی عملی را پیش از پذیرش بگذرانند. کانادا. وکلای کانادایی باید پس
از پذیرش بگذرانند. کانادا. وکلای کانادایی باید پس از فارغ‌التحصیلی از دانشکدهٔ حقوق، یک دورهٔ آموزش تجربی را بگذرانند، یا از طریق ۱۰ ماه کارآموزی یا با تکمیل یک برنامهٔ جایگزین ایجاد شده توسط وکالت استانی که می‌خواهند به آن فراخوانده شوند. بسته به استان، ممکن است نیاز باشد که دانشجویان در طول سال کارآموزی خود، در آزمون وکالت در قالب آموزش حقوقی حرفه‌ای پذیرفته شوند و مدرک آن برایشان صادر شود. هند. در هند، پس از اتمام امتحانات اولیه، دانشجویان حسابداری رسمی باید خود را نزد یکی از شرکای یک شرکت ثبت شده در
باید خود را نزد یکی از شرکای یک شرکت ثبت شده در مؤسسهٔ حسابداران رسمی هند، نام‌نویسی کنند. آن‌ها باید مقاله‌های خود را در یک دورهٔ ۱۸ ماهه ارائه دهند و به دنبال آن، آموزش صنعتی برای ۲ سال و نیم تا ۳ سال انجام شود. سری‌لانکا. در سری‌لانکا، اعضای دانشجوی مؤسسه حسابداران رسمی سری‌لانکا ملزم به خدمت به‌عنوان کارآموز هستند، که طبق مواد این خدمت نزد یکی از اعضای مؤسسه در عمل، یا با یکی از اعضای مؤسسه که یک کارمند حقوق‌بگیر در خدمت یک شرکت حسابداران است، انجام می‌شود؛ که دومی در واقع یک دورهٔ آموزشی عملی دست‌کم
که دومی در واقع یک دورهٔ آموزشی عملی دست‌کم سه ساله است. آن‌ها در این دوره به عنوان کارآموز قراردادی شناخته می‌شوند.
استارگیت (انگلیسی: Stargate) به معنی "دروازه ستارگان"، یک مجموعه هنری رسانه ای علمی تخیلی نظامی است که در مالکیت استودیوی آمازون ام جی ام قرار دارد. این مجموعه انحصاری بر اساس فیلمی به کارگردانی رولاند امریش در همکاری با دین دولین تهیه شده، شکل گرفته و گسترش یافته است. استودیوکانال در پاریس صاحب حقوق فیلم اصلی است. این مجموعه هنری بر ایده امکان سفر تقریباً آنی در سراسر کیهان از طریق کرم چاله استوار است.
حزب ولت آلمان Volt Deutschland و به اختصار ولت) یک حزب سیاسی در آلمان است. از نظر اجتماعی به عنوان لیبرال، مترقی و اروپایی-فدرالیست طبقه بندی می شود. این حزب به عنوان اولین شعبه ملی انجمن ولت اروپا در سال ۲۰۱۷ تأسیس شد و از سپتامبر ۲۰۲۱ در ۲۹ کشور فعال خود را گسترش داد. این حزب در ۱۶ کشور اروپایی به طور رسمی به عنوان حزب ثبت شده است و حزب ولت آلمان برای اولین بار در انتخابات پارلمان اروپا سال ۲۰۱۹ توانست به این پارلمان راه پیدا کند. این حزب به رهبری دامیان بوزلاگر در پارلمان اروپا عضوی از اتحادیه آزاد
بوزلاگر در پارلمان اروپا عضوی از اتحادیه آزاد سبزها-اروپایی هستند.
باشگاه فوتبال والنسیا یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای است که در لئوگانه، هائیتی واقع شده است. این باشگاه در لیگ هائیتین بازی می‌کند. این باشگاه در سال ۲۰۱۲ قهرمان لیگ کشورش شد.
جام باشگاه‌های کارائیب ۲۰۱۱ سیزدهمین دوره جام باشگاه‌های کارائیب، رقابت‌های بین‌المللی فوتبال باشگاهی سالانه در منطقه کارائیب بود که در بین باشگاه‌هایی که اتحادیه‌های فوتبال آن‌ها به اتحادیه فوتبال کارائیب (سی‌اف‌یو) وابسته هستند، برگزار می‌شود. سه تیم برتر مسابقات به لیگ قهرمانان کونکاکاف ۱۲–۲۰۱۱ راه یافتند. تیم‌ها. کشورهای زیر تیمی را به مسابقات نفرستادند:
دوران پس از باستان () در تاریخ انسان، «تاریخ پس از کلاسیک» به دوره‌ای از حدود ۵۰۰ میلادی تا ۱۵۰۰ میلادی اشاره دارد که تقریباً با قرون وسطی در اروپا مطابقت دارد. مشخصه این دوره، گسترش تمدن‌ها از نظر جغرافیایی و توسعه شبکه‌های تجاری بین تمدن‌ها است. این دوره را دوران قرون وسطی، دوران پسا باستان، دوران پیش از مدرنیته، یا دوران پیشامدرن نیز می‌نامند.
یونیتی سن-روز یک باشگاه فوتبال در گوادلوپ است که در شهر سن-روز واقع شده است.
استادیوم رنه سرژ نابایوت یک ورزشگاه چند منظوره در لزبیم، گوادلوپ است که در حال حاضر بیشتر برای مسابقات فوتبال استفاده می‌شود. ظرفیت این ورزشگاه ۷۵۰۰ نفر است. این مکان در حال حاضر زمین خانگی تیم ملی فوتبال گوادلوپ است. رنه سرژ نابایوت شهردار سابق کمون لزبیم بود.
زیر آسمان آبی شهر (به انگلیسی: Beneath the Blue Suburban Skies) یک فیلم درام آمریکایی محصول سال ۲۰۱۹ به کارگردانی و نویسندگی ادوارد برنز با بازی جنیفر ایلی، ادوارد برنز و برایان دارسی جیمز است. این فیلم برای اولین بار در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۱۹ به نمایش درآمد. خلاصه داستان. یک همسر و مادر حومه شهر در آرزوی فرار از یکنواختی کارهای روزمره و استرس ناشی از فرزندان بالغش است.
کافه توبا یک نوشیدنی قهوه است که نوشیدنی سنتی محبوب کشور سنگال بوده و (اخیراً) در گینه بیسائو نیز مصرف می‌شود و به نام شهر توبا، سنگال نامگذاری شده است. کافه توبا یک نوشیدنی قهوه است که با دانه‌های سلیم یا فلفل گینه (میوه خشک درختچه Xylopia aethiopica)(در زبان وولوف به‌طور محلی به عنوان دژار (djar) شناخته می‌شود) و گاهی میخک مزه دار می‌شود. افزودن دژار که در منطقه توبا کشت می‌شود، عامل مهم تمایز این نوشیدنی از قهوه معمولی است. ادویه‌ها با دانه‌های قهوه مخلوط و برشته می‌شوند، سپس به صورت پودر در می‌آیند. این
و برشته می‌شوند، سپس به صورت پودر در می‌آیند. این نوشیدنی با استفاده از فیلتر، به روشی که برای تهیه قهوه قطره ای استفاده می‌گردد، تهیه می‌شود.
ازدواج خانواده میلر یک فیلم درام خانوادگی آمریکایی محصول سال ۲۰۲۴ به نویسندگی و کارگردانی ادوارد برنز با بازی گرچن مول، جولیانا مارگولیس و ادوارد برنز در نقش سه خواهر و برادر است که چالش‌هایی را برای زندگی عاشقانه خود دنبال می‌کنند. این فیلم به عنوان یک ارائه ویژه در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو در تاریخ ۶ سپتامبر ۲۰۲۴ به نمایش درآمد و در تاریخ ۲۱ فوریه ۲۰۲۵ در ایالات متحده اکران شد. ساخت. فیلمبرداری در بهار ۲۰۲۴ در نیوجرسی صورت گرفت و صحنه‌هایی در موریس‌تاون، هابوکن و یونیون سیتی تصویربرداری شد.
گوچین ( Chinese) یک ساز موسیقی هفت سیم چینی است. از زمان‌های قدیم نواخته می‌شده است و به‌طور سنتی توسط دانشمندان و اهل ادب به عنوان ابزاری با ظرافت و تزکیه نفس، بسیار مورد علاقه بوده است، نقل قولی معروف در این باره می‌گوید که «آقا بدون دلیل موجه از "قین" یا "سه" خود جدا نمی‌شود» و همچنین با فیلسوف چینی باستان کنفوسیوس مرتبط است. گاهی چینی‌ها از آن به عنوان «پدر موسیقی چینی» یا «ساز حکیمان» یاد می‌کنند. همچنین "گوچین را" نباید با "گوژنگ"، که یکی دیگر از سازهای زهی بلند چینی، کاه سازی بدون پرده، اما با
سازهای زهی بلند چینی، کاه سازی بدون پرده، اما با خرک‌های متحرک زیر هر سیم است، اشتباه گرفت.
میلاد مریم مقدس، میلاد مریم یا میلاد مریم باکره، به یک جشن مسیحی اشاره دارد که تولد مریم، مادر عیسی را جشن می‌گیرد. در حکم کتاب مقدس جدید، تولد مریم را ثبت نکرده است. اولین گزارش شناخته شده از تولد مریم در انجیل یعقوب (۵:۲) یافت می‌شود، یک متن آپوکریفاها از اواخر قرن دوم، که والدین او به نام‌های حنا و یهویاقیم شناخته می‌شوند.
آشپزی بولیویایی آشپزی بومی بولیوی است که از سنت‌های مردم آیمارا و آشپزی اینکا و دیگر گروه‌های تمدن‌های آند و بومی‌های آمریکای جنوبی نشأت می‌گیرد. تأثیرات بعدی از اسپانیایی‌ها، آلمانی‌ها، ایتالیایی‌ها، فرانسوی‌ها و عرب‌ها به دلیل ورود فاتحان و مهاجران از این کشورها بوده است. مواد غذایی اصلی سنتی آشپزی بولیوی شامل ذرت، سیب‌زمینی، کینوا و لوبیا است. این مواد با تعدادی از مواد غذایی که توسط اسپانیایی‌ها آورده شده، مانند برنج، گندم، گوشت گاو و گوشت خوک ترکیب شده‌اند. آشپزی بولیوی بسته به موقعیت‌های جغرافیایی
آشپزی بولیوی بسته به موقعیت‌های جغرافیایی متفاوت است. در غرب بولیوی در آلتی‌پلانو، به دلیل آب و هوای سرد و مرتفع، آشپزی تمایل به استفاده از ادویه‌ها دارد، در حالی که در نواحی پست‌تر بولیوی در مناطق آمازونی، غذاها شامل محصولاتی است که در آن منطقه فراوان هستند: میوه‌ها، سبزیجات، ماهی و یوکا. تأثیرات. آشپزی بولیوی تحت تأثیر آشپزی اینکا، آشپزی آیمارا، آشپزی اسپانیایی و به میزان کمتری آشپزی کشورهای همسایه‌ای مانند آشپزی آرژانتینی و آشپزی پاراگوئه‌ای قرار گرفته است. مهاجرت اروپایی به بولیوی در مقایسه با سایر
است. مهاجرت اروپایی به بولیوی در مقایسه با سایر کشورهای آمریکای لاتین چندان رایج نیست و در حالی که آشپزی‌های آلمانی، ایتالیایی، آشپزی باسکی و دیگر آشپزی‌ها تأثیراتی بر آشپزی بولیوی داشته‌اند، آشپزی اسپانیایی همچنان تأثیر اصلی باقی مانده است. غذاهای بولیوی. غذاها سس‌ها نوشیدنی‌ها شیرینی‌ها. شیرینی‌ها در بولیوی از شیرین‌کننده‌های معمولی مانند عسل و شکر نیشکر استفاده می‌کنند. "منجار بلانکو" یک ماده رایج است که به عنوان پرکننده به جای "دولچه د لچه" در واریاسیون‌های منطقه‌ای دسرهای سنتی مانند "الفاخور" استفاده
منطقه‌ای دسرهای سنتی مانند "الفاخور" استفاده می‌شود. میوه‌های شیرین مانند موز، گوآوا، نارگیل، میوهٔ گل ساعتی و کشمش به‌طور معمول استفاده می‌شوند، به‌ویژه نارگیل که در تهیه دسرهای متعددی مانند "کوکاداس"، "پودینگ نارگیل" ("بودین د کوکو") و "پاستلیتوها" به کار می‌رود. برخی میوه‌های محلی مانند "آچاچا" از جنگل‌های آمازون می‌آیند، در حالی که دیگر میوه‌ها بومی آند هستند. "چریمویا"، که به انگلیسی به عنوان «سیب کاستارد» شناخته می‌شود و بومی آند محسوب می‌شود، به‌طور معمول برای تهیه بستنی و دیگر شیرینی‌ها استفاده
معمول برای تهیه بستنی و دیگر شیرینی‌ها استفاده می‌شود. مارک تواین یک‌بار "چریمویا" را به عنوان «خوشمزه‌ترین میوه‌ای که برای انسان‌ها شناخته شده» توصیف کرده است. "هلادو د کینلا" نوعی شربت طعم‌دار شده با دارچین است. "توا-توا"ها سرخ‌کردنی هستند که با "مِیل د کَنا" شیرین شده‌اند. بونولس سرخ‌کردنی‌های شیرین هستند که معمولاً برای صبحانه با نوشیدنی شیرین شده‌ای به نام "آپی" که با ذرت "موروچو"، دارچین، شیر و شکر تهیه می‌شود، خورده می‌شوند. یکی دیگر از غذاهای صبحانه میوه آند "تاماریلو" است که ماده‌ای رایج برای