payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فاکتور استروئیدی ۱ (SF-1) عمل کنند. این نشان داد که لیپیدهای هسته‌ای می‌توانند نقش ناشناخته‌ای در تنظیم بیان ژن‌ها ایفا کنند. سوئر در جامعه علمی بسیار فعال بود؛ او عضو هیئت‌تحریریه مجلات "مولکولار اندوکرینولوژی" و "استروئیدها" بود و در کمیته‌های متعدد، از جمله کمیته مشاوره زنان در اندوکرینولوژی، کمیته انتشارات انجمن غدد درون‌ریز و کمیته امور اقلیت‌های انجمن غدد درون‌ریز و انجمن بیوشیمی و زیست‌شناسی مولکولی آمریکا (ASBMB) فعالیت داشت. او همچنین به تأسیس و رهبری کارگاه‌های نوشتن گرنت و برنامه‌های مشاوره از
کارگاه‌های نوشتن گرنت و برنامه‌های مشاوره از طریق ASBMB برای کمک به پیشرفت شغل‌های دانشمندان اقلیت‌های کم‌نماینده پرداخت. نقش‌های رهبری او شامل معاون رئیس کمیته امور اقلیت‌های ASBMB (MAC) و مدیر همکار در برنامه جایزه توسعه شغلی و تحقیقاتی دانشگاه کالیفرنیا (IRACDA) بود که از پژوهشگران پسادکترا اقلیت‌های کم‌نماینده پشتیبانی می‌کند. او همچنین در بخش‌های مطالعاتی NIH در زمینه آموزش و توسعه نیروی کار و اندوکرینولوژی مولکولی و سلولی خدمت کرد و به عنوان دبیر/خزانه‌دار بخش متابولیسم دارویی انجمن داروسازی و درمان
بخش متابولیسم دارویی انجمن داروسازی و درمان تجربی آمریکا (ASPET) فعالیت داشت. افتخارات و جوایز. انجمن بیوشیمی و زیست‌شناسی مولکولی آمریکا (ASBMB) به افتخار او بورسیه برجسته مارین ب. سوئر برای دانشجویان کارشناسی را تأسیس کرد تا از دانشجویان کارشناسی بیوشیمی و زیست‌شناسی مولکولی که به افزایش تنوع در علم متعهد هستند، حمایت مالی کند.
برنیکه دوم (؛ ؛ حوالی ۲۶۷/۲۶۶ پیش از میلاد – ۲۲۱ پیش از میلاد) نجیب‌زادهٔ اهل امپراتوری بطلمیوسی بود که از ۲۵۸ تا ۲۴۶ قبل از میلاد ملکه حاکم برقه و از ۲۴۶ تا ۲۲۲ پیش از میلاد همسر بطلمیوس سوم اورژتس بود. او را گاه نایب السلطنه شوهر بطلمیوسی خود می‌دانند. او پس از مرگ پدرش ماگاس سیرنه در سال ۲۵۰/۲۴۹ پیش از میلاد، با دمتریوس زیبا عادل ازدواج کرد و تاج و تخت برقه را به او داد. پس از یک جنگ کوتاه قدرت با مادرش، برنیکه با پسر عموی ناتنی خود بطلمیوس سوم، سومین فرمانروای پادشاهی بطلمیوسی ازدواج کرد. این ازدواج
فرمانروای پادشاهی بطلمیوسی ازدواج کرد. این ازدواج منجر به الحاق مجدد برقه به امپراتوری بطلمیوسی شد. به عنوان ملکه مصر، برنیکه به‌طور فعال در امور حکومتی دخالت داشت، در آیین‌های بطلمیوسی در کنار همسرش حضور داشت و به سبب شایستگی‌های خود همچون یک الهه مورد پرستش بود. او بیشتر به خاطر قربانی کردن موهایش به عنوان نذری شهرت دارد که منجر به نامگذاری صورت فلکی گیسو به نام او شد. برنیکه اندکی پس از به قدرت رسیدن پسرش بطلمیوس چهارم فیلوپاتور در سال ۲۲۱ پیش از میلاد توسط نایب‌السلطنه سوسیبیوس به قتل رسید. زندگی. برقه
نایب‌السلطنه سوسیبیوس به قتل رسید. زندگی. برقه در ۳۲۳ قبل از میلاد توسط بطلمیوس یکم سوتر اندکی پس از مرگ اسکندر مقدونی به قلمرو بطلمیوسی ادغام شد. کنترل این منطقه دشوار بود و در حدود ۳۰۰ سال قبل از میلاد، بطلمیوس اول منطقه را به ماگاس سیرنه، پسر همسرش برنیکه اول از طریق ازدواج قبلی سپرد. پس از مرگ بطلمیوس یکم، ماگاس استقلال خود را اعلام کرد و با جانشین خود بطلمیوس دوم فیلادلفوس وارد جنگ شد. در حدود سال ۲۷۵ پیش از میلاد، ماگاس با آپاما دوم، که از سلسله سلوکیان که دشمن بطلمیوس شده بودند، ازدواج کرد. برنیکه
که دشمن بطلمیوس شده بودند، ازدواج کرد. برنیکه دوم تنها فرزند آنها بود. هنگامی که بطلمیوس دوم در اواخر دهه ۲۵۰ پیش از میلاد تلاش‌های خود را برای دستیابی به توافق با ماگاس از کورنا تجدید کرد، و مطابق معاهده قرار شد که برنیکه با پسر عموی خود، بطلمیوس سوم اورژتس که وارث بطلمیوس دوم بود، ازدواج کند. ستاره‌شناس یولیوس هیگینوس ادعا می‌کند که وقتی پدر برنیکه و سربازانش در نبرد شکست خوردند، برنیکه سوار بر اسب شد، نیروهای باقی مانده را جمع کرد، بسیاری از دشمن را کشت و بقیه را وادار به عقب‌نشینی کرد. صحت این داستان
و بقیه را وادار به عقب‌نشینی کرد. صحت این داستان نامشخص است و نبرد مورد بحث مکتوب نیست، اما «در ظاهر غیرممکن نیست.» مرگ. بطلمیوس سوم در اواخر سال ۲۲۲ قبل از میلاد درگذشت و پسرش با برنیکه، بطلمیوس چهارم فیلوپاتور جانشین او شد. برنیکه بلافاصله پس از آن، در اوایل سال ۲۲۱ قبل از میلاد درگذشت. پولیبیوس بیان می‌کند که او به عنوان بخشی از پاکسازی عمومی خانواده سلطنتی توسط نایب‌السلطنه پادشاه جدید سوسیبیوس مسموم شد. او همچنان در فرقه حاکم دولتی مورد احترام بود. تا سال ۲۱۱ پیش از میلاد، او کشیشه مخصوص به خود را
تا سال ۲۱۱ پیش از میلاد، او کشیشه مخصوص به خود را داشت که نامش آتلوفوروس («دارنده جایزه») بود که در مراسم رسمی در اسکندریه پشت سر کشیش اعظمِ اسکندر مقدونی و بطلمیوس، و کانفوروس آرسینوی دوم راه می‌رفت.
مارت گیلت ترابر (زادهٔ ۱۹۵۰) یک پژوهشگر زیست‌شیمی‌دان آمریکایی است. او استاد آوا هلن پاولینگ در مؤسسه لینوس پاولینگ در دانشگاه ایالتی اورگن است. زندگی و تحصیلات اولیه. ترابر در سال ۱۹۵۰ در استاکتون، کالیفرنیا از پدری شیرفروش و مادری مهاجر از استونی زاده شد. او در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی در دهه ۱۹۷۰ در رشته کارشناسی علوم و دکترا در تغذیه تحصیل کرد. پس از فارغ‌التحصیلی، همراه با همسرش بیف به نیوجرسی رفت و یک موقعیت پاره‌وقت در دانشگاه راتگرز برای کمک به دانشجویان تحصیلات تکمیلی پذیرفت. حرفه. پس از یک دوره
تحصیلات تکمیلی پذیرفت. حرفه. پس از یک دوره نه‌ماهه در دانشگاه راتگرز، ترابر به‌عنوان دانشمند پژوهشی در دانشکده پزشکی گراسمن دانشگاه نیویورک مشغول به کار شد. در این دوران، او به پژوهش دربارهٔ ویتامین ئی علاقه‌مند شد، زیرا کمبود آن به اختلالات عصبی نسبت داده می‌شد. ترابر همراه با یک تیم پژوهشی به مطالعه گیرنده‌های لیپوپروتئین با چگالی پایین در افرادی که از اختلالات ارثی بیماری‌های متابولیک رنج می‌بردند پرداخت. این امر، او و همکارانش را به سوی بررسی جذب و انتقال ویتامین ئی سوق داد. ترابر به مدت ۱۷ سال در
انتقال ویتامین ئی سوق داد. ترابر به مدت ۱۷ سال در نیویورک ماند و سپس به‌عنوان زیست‌شیمی‌دان پژوهشی همکار در دانشگاه محل تحصیل خود مشغول به کار شد. در این جایگاه، تیم تحقیقاتی او شواهدی یافت که نشان می‌داد گاما-توکوفرول نقش مهم و مکملی در بدن ایفا می‌کند، مشابه نقش مکمل‌های ویتامین ئی دارای آلفا-توکوفرول. در سال ۱۹۹۸، ترابر یک موقعیت هیئت‌علمی دارای حق عضویت دائمی در دانشگاه ایالتی اورگن پذیرفت تا به بررسی سوخت‌وساز ویتامین ئی و نقش آن در بیماری‌های دژنراتیو بپردازد. دانشگاه ایالتی اورگن. با پیوستن به هیئت
بپردازد. دانشگاه ایالتی اورگن. با پیوستن به هیئت علمی دانشگاه ایالتی اورگن، ترابر به عضویت پنل آنتی‌اکسیدان‌ها و مواد مغذی مرتبط، هیئت تغذیه و غذا در آکادمی ملی علوم ایالات متحده منصوب شد. در این نقش، او به افزایش میزان توصیه‌شده مصرف روزانه ویتامین ئی به ۱۵ میلی‌گرم کمک کرد. تا سال ۲۰۰۵، ترابر همچنان از مزایای ویتامین ئی حمایت می‌کرد و به‌عنوان پژوهشگر اصلی در یک مطالعه دربارهٔ فواید آن برای ورزشکاران فعالیت داشت. تیم تحقیقاتی‌اش به بررسی مزایای مکمل‌های ویتامین ئی برای دوندگان یک ماراتن فوق‌العاده به طول
ئی برای دوندگان یک ماراتن فوق‌العاده به طول ۵۰ کیلومتر پرداختند و دریافتند که این افراد دچار افزایش معمول در اکسیداسیون چربی نشدند. او همچنین با نتایج یک مطالعه ۱۰ ساله روی زنان بالای ۴۵ سال که ویتامین ئی مصرف می‌کردند مخالفت کرد؛ مطالعه‌ای که ادعا می‌کرد این مکمل در پیشگیری از بیماری قلبی مؤثر نیست. ترابر استدلال کرد که آن‌ها نشان ندادند کاهش ۳۴ درصدی در حملات قلبی و کاهش ۴۹ درصدی در مرگ‌های قلبی-عروقی وجود داشته است. او به مطالعه اثرات ویتامین ئی بر کودکان ادامه داد و در سال ۲۰۱۰، یک مطالعه بالینی را
ادامه داد و در سال ۲۰۱۰، یک مطالعه بالینی را رهبری کرد که پیوند احتمالی بین نوروپاتی محیطی و کمبود ویتامین ئی را نشان داد. او به این نتیجه رسید با تحلیل هشت کودک با سوختگی درجه سه که با وجود دریافت رژیم غذایی پرکالری حاوی حدود ۱۵۰ درصد از میزان توصیه‌شده ویتامین، تقریباً نیمی از ذخیره ویتامین ئی خود را از دست داده بودند. پس از ارتقای ترابر به جایگاه «استاد ممتاز دارای کرسی» در دانشگاه ایالتی اورگن، او دریافت که ویتامین ئی عملکرد ذهنی را در آزمون‌های دقت ذهنی بهبود می‌بخشد و از تحلیل رفتن مغز که معمولاً در
بهبود می‌بخشد و از تحلیل رفتن مغز که معمولاً در بیماری آلزایمر دیده می‌شود، جلوگیری می‌کند. تا سال ۲۰۱۳، ترابر برای «پیشگامی در استفاده از ویتامین ئی نشاندارشده با دوتریوم در مطالعات ارزیابی وضعیت ویتامین ئی در انسان» شناخته شد. او به همین دلیل، جایزه علوم تغذیه DSM را به خاطر «تعهد مادام‌العمر و دستاوردهای علمی در زمینه پژوهش دربارهٔ ویتامین ئی» دریافت کرد. همچنین در سال ۲۰۱۳، جایزه علوم تغذیه شرکت فایزر برای «دستاوردهای پژوهشی اخیر و مهم در درک بنیادین از تغذیه انسانی» را نیز به‌دست‌آورد. در پی مطالعاتش
تغذیه انسانی» را نیز به‌دست‌آورد. در پی مطالعاتش دربارهٔ ارزیابی وضعیت ویتامین ئی در انسان با استفاده از ایزوتوپ‌های پایدار، ترابر در سال ۲۰۲۱، جایزه کشف از بنیاد تحقیقات پزشکی ایالت اورگن را دریافت کرد. او همچنین به‌عنوان عضو افتخاری بنیاد انجمن تغذیه آمریکا انتخاب شد، به‌پاس «روشن‌سازی سازوکارهای کلیدی در تنظیم فراهمی زیستی، انتقال و فعالیت آنتی‌اکسیدانی ویتامین ئی». زندگی شخصی. ترابر و همسرش بیف دارای یک دختر هستند.
مارتا واگن (۴ اوت ۱۹۲۶ – ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۸) زیست‌شیمی‌دان آمریکایی در مؤسسه ملی قلب، ریه و خون (NHLBI)، بخشی از مؤسسه ملی سلامت (NIH) در بتزدا، مریلند بود. او دارای عنوان «دانشمند بازنشسته» در آزمایشگاه تنظیم سوخت‌وساز و پیش‌تر رئیس آزمایشگاه سوخت‌وساز سلولی در NHLBI بود. در مؤسسه ملی سلامت، بخش زیادی از پژوهش‌های او بر پیام‌دهی سلولی، تنظیم سلولی، سوخت‌وساز چربی و شناسایی پروتئین‌های کلیدی مرتبط با توکسین وبا و توکسین سیاه‌سرفه متمرکز بود. واگن نخستین‌بار به مؤسسه ملی سلامت آمد، زمانی که این نهاد هنوز مؤسسه
مؤسسه ملی سلامت آمد، زمانی که این نهاد هنوز مؤسسه تازه‌تأسیس «قلب ملی» نام داشت (اکنون NHLBI) و با عنوان «جراح ارشد دستیار» در آزمایشگاه شماره ۳ و در کنار کریستین بی. آنفینسن، دکترای زیست‌شیمی و دانشمند دولتی که بعدها برنده جایزه نوبل شیمی در سال ۱۹۷۲ شد، بر روی سنتز پروتئین کار می‌کرد. در میان دانشمندانی که زیر نظر واگن آموزش دیدند، فرید مراد، برنده جایزه نوبل سال ۱۹۹۸، قرار داشت. او در اواخر دهه ۱۹۶۰ به‌عنوان پژوهشگری که در زمینه تنظیم هورمون فعالیت می‌کرد، در آزمایشگاه واگن در مؤسسه ملی سلامت کار
می‌کرد، در آزمایشگاه واگن در مؤسسه ملی سلامت کار می‌کرد. او در سخنرانی نوبل خود گفت: «او نیز راهنمایی فوق‌العاده بود… او آزادی قابل‌توجهی به من داد». واگن برای بیش از شش دهه در مؤسسه ملی سلامت فعال بود و در انجمن‌های حرفه‌ای زیست‌شناسی شیمیایی و دیگر سازمان‌های علمی عضویت داشت و در هیئت‌های تحریریه و مشورتی گوناگون خدمت کرد. در طول این سال‌ها، او همچنین سمت‌های مختلفی در مدیریت پژوهش در مؤسسه ملی سلامت داشت که به پزشکی انتقالی، سوخت‌وساز سلولی و تنظیم سوخت‌وساز مربوط می‌شد. تحصیلات. در سال ۱۹۴۴، واگن که
مربوط می‌شد. تحصیلات. در سال ۱۹۴۴، واگن که اصالتی از ویسکانسین داشت، مدرک کارشناسی فلسفه خود را از دانشگاه شیکاگو دریافت کرد؛ جایی که جنت راولی، ژنتیک‌دان برجسته (که در آن زمان داویسون نام داشت) هم‌کلاسی او بود. در سال ۱۹۴۹، واگن مدرک دکترای پزشکی خود را از مدرسه پزشکی ییل دریافت کرد و سپس حرفه پژوهشی‌اش را به‌عنوان پژوهشگر فوق‌دکترا در دپارتمان شیمی فیزیولوژیک دانشگاه ییل آغاز کرد. او دوره کارآموزی خود را در بیمارستان ییل–نیوهِیون گذراند. در سال ۱۹۴۹، واگن در زمانی که در ییل بود، ریاست شاخه مدرسه پزشکی
در زمانی که در ییل بود، ریاست شاخه مدرسه پزشکی ییل از انجمن کارورزان و دانشجویان پزشکی (AIMS) را بر عهده داشت؛ این انجمن ملی، سازمانی برای پزشکان جوان بود که در سال ۱۹۴۱ بنیان‌گذاری شده بود. این شاخه در ییل به‌عنوان «شاخه هاروی کوشینگ» شناخته می‌شد. AIMS دغدغه‌هایی دربارهٔ حقوق دانشجویان پزشکی، خدمت اجباری، کالبدشکافی حیوانات زنده، بیمه سلامت همگانی، برابری نژادی در آموزش پزشکی و دیگر موضوعات پیشروی آن زمان داشت. این سازمان در اوایل دهه ۱۹۵۰ منحل شد. افتخارات و جوایز. در سال ۱۹۸۵، واگن به آکادمی ملی علوم
و جوایز. در سال ۱۹۸۵، واگن به آکادمی ملی علوم انتخاب شد و در کمیته حقوق بشر این آکادمی فعالیت داشت. در سال ۱۹۹۱ نیز به‌عنوان عضوی از فرهنگستان هنر و علوم آمریکا برگزیده شد. او دریافت‌کننده جوایز متعددی از سوی وزارت سلامت و خدمات انسانی ایالات متحده، خدمات بهداشت عمومی و مؤسسه ملی سلامت بود؛ از جمله مدال خدمات شایسته که از سوی وزارت سلامت و خدمات انسانی ایالات متحده (که در آن زمان وزارت بهداشت، آموزش و رفاه بود) به او اهدا شد. در سال ۲۰۰۱، سه برنده جایزه نوبل در یک سمپوزیوم که برای بزرگداشت واگن برگزار شده
در یک سمپوزیوم که برای بزرگداشت واگن برگزار شده بود، شرکت کردند. زندگی شخصی. واگن با جک اورلاف، پزشک کلیه‌شناس و دانشمند همکار در مؤسسه ملی سلامت ازدواج کرده بود؛ او از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۸ به‌عنوان مدیر علمی مؤسسه ملی قلب، ریه و خون خدمت کرد. این مؤسسه همچنان هر سال جایزه‌ای علمی به نام دکتر اورلاف اهدا می‌کند. او در سال ۱۹۸۸ درگذشت. هر دوی این دانشمندان در اوایل دهه ۱۹۵۰ به مؤسسه ملی سلامت پیوستند؛ اورلاف در سال ۱۹۵۰ و واگن در سال ۱۹۵۲.
سارا بورل روئیس (؛ ۱۹۱۷ – ۱۹۹۹) دانشمند، داروساز و بیوشیمی‌دان اسپانیایی بود که به خاطر کار پیشگامانه‌اش در زمینه تحلیل و متابولیسم هورمون‌های استروئیدی شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. سارا بورل روئیس در مادرید در خانواده‌ای آزادی‌خواه و روشن‌اندیش که طرفدار تحصیلات عالی زنان بو بزرگ شد. مادرش، سارا روئیس آلبنیس، معلم، هنرمند و خواهرزادهٔ آهنگساز اسپانیایی، ایساک آلبنیس بود که به عنوان دستیار نقاش سسیلیو پلا کار می‌کرد. پدرش، خوزه بورل، داروسازی بود که از خانواده‌ای ثروتمند می‌آمد که داروخانه‌ای در مرکز پایتخت
ثروتمند می‌آمد که داروخانه‌ای در مرکز پایتخت اسپانیا داشتند و عضو حزب «چپ جمهوری‌خواه» بود که طی سال‌های نخست دیکتاتوری فرانکو زندانی شد. این محیط فرهنگی در خانواده، تصمیمات سارا در زمینه تحصیلات و انتخاب‌های علمی‌اش را توضیح می‌دهد. او تلاش کرد تا همانند برادرش در دانشگاه در مهندسی کشاورزی ثبت‌نام کند، اما به دلیل جنسیتش پذیرفته نشد. سپس تصمیم گرفت در سال ۱۹۳۳ در دانشگاه مادرید (که بعدها به دانشگاه کمپلوتنسه مادرید تبدیل شد) داروسازی بخواند. تحصیلات او به دلیل جنگ داخلی اسپانیا (۱۹۳۶–۱۹۳۹) مختل شد، اما او
جنگ داخلی اسپانیا (۱۹۳۶–۱۹۳۹) مختل شد، اما او در سال ۱۹۴۰ مدرک خود را دریافت کرد و در سال ۱۹۴۴ با پایان‌نامه دکتری در مورد ترکیب آب رودخانه تاگوس دکترای خود را تکمیل کرد. شغل حرفه‌ای. سارا بورل روئیس در سال ۱۹۳۵ کار خود را در آزمایشگاه شیمی تحلیلی دانشگاه مادرید آغاز کرد، جایی که تکنیک‌های تحلیل کمی را یادگرفت. در حالی که دکترای خود را در دوران سخت پس از جنگ اسپانیا تکمیل می‌کرد، علاقه بیشتری به بهداشت و تغذیه پیدا کرد. از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۹، او به عنوان استادیار علوم غذایی در دانشگاه مادرید کار می‌کرد. در
علوم غذایی در دانشگاه مادرید کار می‌کرد. در سال ۱۹۴۶، او اسپانیا را ترک کرد تا تحقیقات پسادکتری خود را در مؤسسه تحقیقات لبنیات هانا در ایر (اسکاتلند) انجام دهد. او نحوهٔ تجزیه و دستکاری پروتئین‌های شیر را آموخت، که زمینه‌ای بود که در آن تخصص یافت. سارا یک دانشمند پیشگام اسپانیایی، داروساز و بیوشیمیدان بود که به دلیل تحقیقات انقلابی‌اش در زمینه تحلیل و متابولیسم هورمون‌های استروئیدی شناخته می‌شود. در طول دوران حرفه‌ای خود، او به یک چهره پیشرو در بیوشیمی و غدد درون‌ریز تبدیل شد و مشارکت‌های قابل توجهی در
غدد درون‌ریز تبدیل شد و مشارکت‌های قابل توجهی در تحقیقات هورمونی انجام داد. در سال ۱۹۴۹، او به عنوان پژوهشگر در شورای ملی تحقیقات اسپانیا (CSIC) منصوب شد و سال بعد، گرگوریو مارانیون از او خواست تا به مؤسسه جدید غدد درون‌ریز تجربی (در CSIC) بپیوندد تا روی بیوشیمی هورمون‌ها کار کند. برای تکمیل آموزش خود در این زمینه، در سال ۱۹۵۰ به کمبریج، انگلستان رفت تا در «آزمایشگاه تغذیه دان» و سپس در مؤسسه شیمی کورتولد در بیمارستان میدلسکس لندن کار کند. در سال ۱۹۵۳، او در «مؤسسه وورستر برای بیولوژی تجربی» در شروزبری،
در «مؤسسه وورستر برای بیولوژی تجربی» در شروزبری، ماساچوست ایالات متحده آمریکا با گریگوری گودوین پینکوس در زمینه بیوشیمی هورمون‌های استروئیدی کار کرد. با بازگشت به اسپانیا، او مدیریت بخش استروئیدها در «مؤسسه گرگوریو مارانیون» را بر عهده گرفت، که پس از مرگ پزشک، دانشمند و فیلسوف اسپانیایی گرگوریو مارانیون تأسیس شد. در سال ۱۹۶۳ او یکی از اعضای مؤسس جامعه بیوشیمی اسپانیا بود. در سال ۱۹۸۳ او به مؤسسه جدید کاخال (CSIC) منتقل شد و تا زمان بازنشستگی‌اش در ۱۹۸۹ در آنجا ماند. برخی از مهترین مشارکت‌های او به شرح زیر
ماند. برخی از مهترین مشارکت‌های او به شرح زیر است:
تیم فوتبال ریلویز، بخش فوتبال راه‌آهن هند در رقابت‌های فوتبال داخلی هند، به ویژه جام سانتوش است.
خنارا ویسنتا آرنال یارسا (؛ – ) دانشمند در زمینه شیمی و بیوشیمی اهل اسپانیا بود. وی نخستین زنی بود که در اسپانیا دکترای شیمی (علوم شیمیایی) دریافت کرد. او به خاطر کارش در حوزهٔ الکتروشیمی و تحقیقاتش در زمینه تشکیل فلوئور از بی‌فلوئورید پتاسیم شناخته شده است. در سال‌های بعد، او به خاطر مشارکت در آموزش علم در سطوح ابتدایی و متوسطه مورد توجه قرار گرفت، به‌ویژه با تمرکز بر کاربردهای عملی شیمی در زندگی روزمره. او به دریافت افتخاری ملی یعنی نشان غیرنظامی آلفونسوی دهم مفتخر گردید. زندگی اولیه و تحصیلات. آرنال
دهم مفتخر گردید. زندگی اولیه و تحصیلات. آرنال یارسا در خانواده‌ای فقیر به دنیا آمد. پدرش لوئیس آرنال فوس، یک کارگر از ساراگوسا بود که بعدها پیانو تعمیر می‌کرد. مادرش ویسنتا مارکینا از بریا (ساراگوسا) خانه‌دار بود. پس از مرگ والدینش، او مسئولیت نگهداری از دو خواهر و برادر کوچکترش را بر عهده گرفت. خواهرش پیلار پیانیست بود که در پاریس تحصیل کرده و در تئاترو رئال مادرید کنسرت می‌داد. برادرش پابلو در سنین جوانی درگذشت، اما دوران کوتاهی به عنوان استاد فیزیک و شیمی در شورای عالی تحقیقات علمی (CSIC) داشت. تعلقات
در شورای عالی تحقیقات علمی (CSIC) داشت. تعلقات خنارا او را به تحصیل در رشته آموزش معلمان در مدرسه ساراگوسا و کسب مدرک آموزش ابتدایی (آموزش در مدارس ابتدایی) در ۳ دسامبر ۱۹۲۱ هدایت کرد. علاقه او به یادگیری باعث شد که تحصیلات خود را در دانشکده علوم دانشگاه ساراگوسا در زمینه علوم شیمی ادامه دهد. او ابتدا در سال‌های ۱۹۲۲–۱۹۲۳ به‌عنوان دانشجویی غیررسمی در این رشته شروع به تحصیل کرد. سپس تحصیلات خود را به‌عنوان دانشجوی ثبت‌نام کرده ادامه داد و در تمام کلاس‌های خود نمرات عالی و همچنین افتخارات زیادی کسب کرد. او
نمرات عالی و همچنین افتخارات زیادی کسب کرد. او مدرک تحصیلی خود را از دانشگاه ساراگوسا در ۱۲ مارس ۱۹۲۷ دریافت کرد. آرنال یارسا رساله دکتری خود را در ۶ اکتبر ۱۹۲۹ دفاع کرد و دکترای شیمی خود را از دانشکده علوم دانشگاه ساراگوسا در ۱۳ دسامبر ۱۹۲۹ دریافت کرد. عنوان رساله دکتری او «مطالعه پتانسیومتریک اسید هیپوکلرو و نمک‌های آن» بود. بدین ترتیب، آرنال یارسا اولین زن اسپانیایی شد که دکترای علوم شیمی را دریافت کرد و پس از او محققانی مانند آنخلا گارسیا د لا پوئرتا و ماریا آنتونیا زوراکینو نیز این مسیر را دنبال
و ماریا آنتونیا زوراکینو نیز این مسیر را دنبال کردند. حرفه در شیمی. پس از اتمام تحصیلاتش، در سال ۱۹۲۶ به عنوان پژوهشگر در شیمی نظری در آزمایشگاه‌های دانشکده شیمی دانشگاه ساراگوسا شروع به کار کرد. تحقیقات او بعدها او را به سایر مراکز تحقیقاتی دولتی و خصوصی کشاند، از جمله مدرسه صنعتی ساراگوسا، مدرسه عالی کار مادرید، مؤسسه شیمی معدنی دانشگاه بازل (به‌عنوان دریافت‌کننده بورس از «هیئت گسترش مطالعات و تحقیقات علمی»)، و مؤسسه ملی فیزیک و شیمی مادرید در دپارتمان الکتروشیمی (که در آنجا به ادامه و گسترش کارهایی
الکتروشیمی (که در آنجا به ادامه و گسترش کارهایی پرداخت که در سوئیس و آلمان آغاز کرده بود، جایی که با بورس JAE به تحقیق در زمینه الکتروشیمی پرداخته بود). در مدت فعالیت خود در مؤسسه ملی فیزیک و شیمی، او ۱۱ مقاله در زمینه تحقیقات الکتروشیمی منتشر کرد و به‌ویژه در تحلیل الکترولیتی تحقیقاتی انجام داد. در سال ۱۹۲۹، آرنال یارسا به‌طور رسمی به‌عنوان عضو انجمن فیزیک و شیمی اسپانیا (Real Sociedad Española de Física y Química) به خاطر کارنامه برجسته تحقیقاتی خود در اسپانیا و خارج از کشور پذیرفته شد. در حالی که او در
و خارج از کشور پذیرفته شد. در حالی که او در آزمایشگاه‌های مؤسسه شیمی معدنی در بازل کار می‌کرد، زیر نظر فردریش فیشتر، استاد شیمی معدنی و سپس معاون رئیس اتحادیه بین‌المللی شیمی تحصیل کرد. آنها با هم روی اکسیداسیون شیمیایی فلزات مختلف کار کردند، اما به‌ویژه روی ایجاد فلوئور و پرسولفات‌های روی و لانتانوم از الکترولیز بی‌فلوئورید پتاسیم مذاب تحقیق کردند. نتایج کارشان را در سال ۱۹۳۱ در نشریه معتبر سوئیسی «"ژورنال شیمی سوئیس"» منتشر کردند. آرنال یارسا همچنین به تحقیق در مورد اکسیداسیون شیمیایی تولید شده توسط عمل
در مورد اکسیداسیون شیمیایی تولید شده توسط عمل فلوئور در حالت گازی پرداخت. او مدتی را در دانشگاه فنی درسدن در شهر درسدن آلمان گذراند و به‌خاطر تمدید بورس تحصیلی خود برای دو ترم در سال ۱۹۳۲ به این کار ادامه داد. پس از آغاز جنگ داخلی اسپانیا در مادرید، در سال ۱۹۳۷ آرنال یارسا اسپانیا را ترک کرد و مدتی را در فرانسه اقامت داشت. بعدها به منطقه ملی اسپانیا (منطقه تحت سلطه شورشیان) بازگشت. در طول جنگ او توانست به کار تحقیقاتی خود ادامه دهد بدون اینکه مورد مجازات قرار گیرد.
ماریا آسنسیو (؛ زادهٔ ) شیمی‌دان، متخصص شیمی‌فیزیک، استاد دانشگاه و عضو فرهنگستان علوم، پژوهشگر و مؤلف اسپانیایی-آرژانتینی است. او استاد تحقیقاتی تمام‌وقت در مؤسسه علوم مواد مادرید در شورای ملی تحقیقات اسپانیا و رئیس واحد تحقیقاتی وابسته به به این شورا به نام متینی است که با همکاری مؤسسه علوم مواد مادرید و مؤسسه علوم مواد دانشگاه والنسیا ایجاد شده است. کارهای آسنسیو بر روی شناسایی مواد پیشرفته، توسعه ابزارهای طیف‌سنجی و استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی برای کشف مواد انرژی پایدار متمرکز است. او به‌خاطر سهم خود
مواد انرژی پایدار متمرکز است. او به‌خاطر سهم خود در تصویربرداری شیمیایی و الکترونیکی مواد نانو و فیزیک مزوسکوپیک، با استفاده از طیف‌سنجی نانوآرپس (Nano-ARPES) و طیف‌سنجی با جذب اشعه ایکس، در کنار سایر تکنیک‌های متداول شناسایی تجربی، شناخته شده است. او همچنین روی تعیین تجربی ساختار مواد پیچیده با استفاده از تکنیک‌های طیف‌سنجی پراکندگی فوتوالکترونی با انرژی و اسکن زاویه‌ای مؤثر کار کرده است. آسنسیو بیش از ۲۵۰ مقاله تحقیقاتی منتشر کرده است. تحصیلات. در سال ۱۹۸۰، آسنسیو در رشته شیمی‌فیزیک از دانشگاه ملی
۱۹۸۰، آسنسیو در رشته شیمی‌فیزیک از دانشگاه ملی لاپلاتا فارغ‌التحصیل شد. از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۶، او کار پایان‌نامه دکترای خود را در «مؤسسه تحقیقات نظری و کاربردی فیزیک‌شیمی» انجام داد و مدرک دکترای خود را از دانشگاه ملی لاپلاتا دریافت کرد. سپس او مدرک فوق دکتری خود را از دانشگاه مستقل مادرید در سال ۱۹۸۷ و دانشگاه واریک در سال ۱۹۸۹ دریافت کرد. حرفه. پس از مهاجرت به اروپا، آسنسیو از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹ استادیار در دانشگاه مستقل مادرید بود و از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۹ به‌عنوان مدرس دوره‌های تحصیلات تکمیلی در مؤسسهٔ هرکولس
مدرس دوره‌های تحصیلات تکمیلی در مؤسسهٔ هرکولس اروپا در سنکروترون لیور واقع در اورسه فرانسه کار کرد. او همچنین از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۹ به‌عنوان مدرس در دوره تحصیلات تکمیلی برنامه ماده چگال در دانشکده علوم دانشگاه مستقل مادرید و دانشگاه کمپلوتنسه مادرید فعالیت داشت. آسنسیو از سال ۱۹۹۲ به‌عنوان دانشمند ارشد در ICMM-CSIC مشغول به کار بوده است، با یک مرخصی طولانی به مدت یازده سال. از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۸، او به‌عنوان عضو دائم تیم علمی سنکروترون سولِـی در ژیف سور ایوت فرانسه کار می‌کرد. آسنسیو از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷
فرانسه کار می‌کرد. آسنسیو از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷ به‌عنوان مدیر علمی «اتحادیه بین‌المللی علوم، تکنیک‌ها و کاربردهای خلأ» انتخاب شد. او از سال ۲۰۱۹ تاکنون ریاست بخش علوم سطح در این اتحادیه را بر عهده دارد. در حال حاضر، او به‌عنوان عضو تمام‌وقت هیئت علمی تحقیقاتی در مؤسسه علوم مواد مادرید فعالیت می‌کند. نانوفناوری و نانوآرپس. تحقیقات آسنسیو شامل شناسایی الکترونیکی و شیمیایی مواد نوظهور کوانتومی با ابعاد پایین مانند گرافین، نیترید بور، دی کالکوژنید فلز واسطه (TMD)، تری کلکوژنیدهای فلزات واسطه (TMT)، مکسین و
(TMD)، تری کلکوژنیدهای فلزات واسطه (TMT)، مکسین و به‌ویژه سیلیکین و روش نانوآرپس، و همچنین ساختارهای هومو و هترو اتمی کنترل‌شده آنها است، که از تکنیک‌های متداول و تابش سینکروترون استفاده می‌شود. از میان تمام مقالات او، تحقیقاتش دربارهٔ سیلیکین بیشترین ارجاعات را داشته است که در مجموع ۳۶۱۳ ارجاع را شامل می‌شود. او در دهه گذشته تمرکز خود را بر روی راه‌اندازی تأسیسات کاربری نانوآرپس که در سینکروترون سولِـی ساخته شده، گذاشته است. او روی اثرات چندجسمی که توسط تابش فوتونی در مواد با ابعاد پایین شناسایی شده‌اند،
فوتونی در مواد با ابعاد پایین شناسایی شده‌اند، کار کرده و نتایج شبیه‌سازی مدل تابش فوتونی و نتایج تجربی نانوآرپس را برای آشکارسازی برانگیختگی‌های جمعی شامل پولارون‌ها، پلاسمون‌ها، فونون‌ها و سایر تعاملات کم‌انرژی ترکیب کرده است. او رابطه بین طبیعت تابع موج عنصر و حالت برانگیخته، و اثرات انرژی خودی را تحلیل کرده است. پژوهش‌ها. تحقیقات آسنسیو بر مطالعه ساختار شیمیایی، ساختاری و الکترونیکی سطوح، مرزها و مواد کوانتومی با استفاده از تکنیک‌های تابش سنکروترون متمرکز است. او برای چندین دهه روی کاربردها و توسعه
است. او برای چندین دهه روی کاربردها و توسعه ابزارهای علمی در تأسیسات بزرگ تابش سنکروترون اروپا کار کرده است.
مارگا گوال سولر () یک دیپلمات علمی اسپانیایی، مشاور سیاستگذاری، سخنران بین‌المللی و آموزگار است. او بیشتر به خاطر کمک به ارتقاء نقش علم در دیپلماسی بین‌المللی و تقویت ارتباطات بین علم، سیاست و جامعه شناخته شده است. او نقش مهمی در ترویج دیپلماسی علمی در سراسر جهان ایفا کرده است و با توسعه رویکردهای آموزشی و تربیتی آن در مرکز دیپلماسی علمی انجمن پیشبرد علوم آمریکا (AAAS)، کمک‌های بسیاری در این زمینه انجام داده است. او به مشاوره در استراتژی‌های دیپلماسی علمی چندین دولت و اتحادیه اروپا پرداخته و به احیای
چندین دولت و اتحادیه اروپا پرداخته و به احیای پیوندهای علمی میان ایالات متحده آمریکا و کوبا کمک کرده است. گوال سولر تاکنون جوایز و بورسیه‌های بسیاری دریافت کرده است، از جمله بورسیه رهبری رقابت‌پذیری جهانی در دانشگاه جرج‌تاون او به‌عنوان یکی از «۴۰ فرد زیر ۴۰ سال» لاتین در سیاست خارجی توسط "هاف‌پست" معرفی شده است و همچنین یک پژوهشگر سابق جشنواره ایده‌های آسپن است. در سال ۲۰۱۹، او برای پیوستن به «هوم‌وارد باوند»، بزرگ‌ترین اکتشاف زنان در قطب جنوب انتخاب شد. اوایل زندگی و تحصیلات. گوال سولر در جزیره
شد. اوایل زندگی و تحصیلات. گوال سولر در جزیره مدیترانه‌ای مایورکا‌ به دنیا آمد و بزرگ شد. او مدرک کارشناسی خود را در رشته زیست‌شناسی از دانشگاه بارسلونا در اسپانیا دریافت کرد و سپس دکترای خود را در علوم زیست‌شناسی مولکولی از دانشگاه کوئینزلند در استرالیا گرفت. او در دپارتمان امور اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد در نیویورک آموزش دید و به ارتقاء صدای جامعه علمی در انتقال از اهداف توسعه هزاره به اهداف توسعه پایدار کمک کرد. حرفه دیپلماسی علمی. گوال سولر به‌عنوان یک کارشناس در زمینه دیپلماسی علمی، به