payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زبان C ترتیب کارها را درون یک بیانیه ثابت کرده و ترتیب تمام بیانیه‌ها را نیز ثابت می‌کند، مگر در مواردی که دستورات کنترلی مانند IF یا FOR ترتیب اجرای آن‌ها را تغییر دهند. بنابراین بیشتر ترتیب انجام کارها به‌طور ایستا پیش از شروع اجرا مشخص می‌شود، اما بخش کمی از آن باید به‌طور پویا در حین اجرا تعیین شود. انتخاب‌های ایستا معمولاً در داخل یک کامپایلر پیاده‌سازی می‌شوند، جایی که ترتیب کارها به ترتیب قرار دادن دستورالعمل‌ها در فایل باینری اجرایی مشخص می‌شود. انتخاب‌های پویا سپس در داخل سیستم زمان اجرا زبان
انتخاب‌های پویا سپس در داخل سیستم زمان اجرا زبان پیاده‌سازی می‌شوند. سیستم زمان اجرا ممکن است یک کتابخانه باشد که توسط دستورالعمل‌های درج شده توسط کامپایلر فراخوانی می‌شود، یا ممکن است به‌طور مستقیم در داخل اجرای برنامه گنجانده شود، مانند وقتی که دستورالعمل‌های انشعاب برای انتخاب دینامیکی که کدام کار بعدی باید انجام شود درج می‌شود. با این حال، یک مفسر نیز می‌تواند برای هر زبان ساخته شود، در این صورت تمام تصمیمات مربوط به ترتیب اجرا به‌طور پویا انجام می‌شوند. یک مفسر را می‌توان به‌عنوان بخشی از مترجم و بخشی
یک مفسر را می‌توان به‌عنوان بخشی از مترجم و بخشی از پیاده‌سازی مدل اجرایی در نظر گرفت. مدل اجرایی زبان اسمبلی در مقابل پیاده‌سازی توسط میکرومعماری‌ها. زبان‌های اسمبلی نیز مانند هر زبان دیگری مدل‌های اجرایی دارند. چنین مدل اجرایی توسط میکرومعماری پردازنده پیاده‌سازی می‌شود. به‌عنوان مثال، هم یک پایپ‌لاین ۵ مرحله‌ای به‌صورت ترتیبی و هم یک پردازنده بزرگ با اجرای غیرترتیبی مدل اجرایی یک زبان اسمبلی مشابه را پیاده‌سازی می‌کنند. مدل اجرایی تعریف‌کننده رفتار است، بنابراین تمام پیاده‌سازی‌ها، چه ترتیبی، چه
است، بنابراین تمام پیاده‌سازی‌ها، چه ترتیبی، چه غیرترتیبی، چه تفسیر شده یا JIT‌شده و غیره، باید همان نتیجه را بدهند، و آن نتیجه توسط مدل اجرایی تعریف شده است. مدل‌های اجرایی موازی. در دنیای مدرن، برنامه‌نویسی موازی موضوعی است که اهمیت فزاینده‌ای پیدا کرده است. مدل‌های اجرایی موازی معمولاً پیچیده هستند زیرا شامل چندین خط زمانی می‌شوند. مدل‌های اجرایی موازی به‌طور ضروری شامل رفتار سازه‌های همزمان‌سازی هستند. یک سازه همزمان‌سازی تأثیر بر جای می‌گذارد که ترتیب فعالیت‌ها در یک خط زمانی نسبت به فعالیت‌ها در خط
فعالیت‌ها در یک خط زمانی نسبت به فعالیت‌ها در خط زمانی دیگری مشخص شود. برای مثال، یک سازه همزمان‌سازی رایج قفل است. در نظر بگیرید یک خط زمانی. این خط زمانی نقطه‌ای دارد که در آن سازه همزمان‌سازی "کسب مالکیت قفل" اجرا می‌شود. در نخ‌های Posix، این می‌تواند pthread_mutex_lock(&amp;myMutex) باشد. در جاوا، این می‌تواند lock.lock() باشد. در هر دو مورد، خط زمانی به‌نام نخ است. مدل اجرایی C و جاوا به‌صورت ترتیبی است و بیان می‌کند که خط زمانی فعالیت‌هایی دارد که قبل از کسب مالکیت قفل اجرا می‌شوند و فعالیت‌هایی که
از کسب مالکیت قفل اجرا می‌شوند و فعالیت‌هایی که پس از کسب مالکیت قفل اجرا می‌شوند. به‌طور مشابه، یک عملیات "رها کردن مالکیت قفل" نیز وجود دارد. در C این می‌تواند pthread_mutex_unlock(&amp;myMutex) باشد. در جاوا، این می‌تواند lock.unlock() باشد. دوباره، مدل‌های اجرایی C و جاوا بیان می‌کنند که یک گروه از بیانیه‌ها قبل از رها کردن مالکیت قفل اجرا می‌شوند و گروه دیگری پس از رها کردن مالکیت قفل اجرا می‌شود. حالا، به حالت دو خط زمانی، که به آن دو نخ نیز گفته می‌شود، توجه کنید. نخ اول، فرض کنید نخ A، برخی از
می‌شود، توجه کنید. نخ اول، فرض کنید نخ A، برخی از بیانیه‌ها را اجرا می‌کند، بیانیه‌هایی که آن‌ها را بیانیه‌های قبل از کسب قفل A می‌نامیم. سپس نخ A "کسب مالکیت قفل" را اجرا می‌کند، سپس نخ A بیانیه‌های پس از کسب قفل A را اجرا می‌کند که پس از کسب مالکیت قفل اجرا می‌شوند. در نهایت، نخ A "مالکیت قفل را رها می‌کند". سپس نخ A بیانیه‌های پس از رها کردن قفل را اجرا می‌کند. نخ دوم، فرض کنید نخ B، برخی از بیانیه‌ها را اجرا می‌کند، بیانیه‌هایی که آن‌ها را بیانیه‌های قبل از قفل B می‌نامیم. سپس نخ B "کسب مالکیت قفل" را
از قفل B می‌نامیم. سپس نخ B "کسب مالکیت قفل" را اجرا می‌کند، سپس نخ B بیانیه‌های پس از قفل B را اجرا می‌کند که پس از کسب مالکیت قفل اجرا می‌شوند. حالا، می‌توانیم مدل اجرایی موازی "کسب مالکیت قفل" و "رها کردن مالکیت قفل" را اینگونه بیان کنیم. مدل اجرایی این است: "در صورتی که مالکیت قفل از نخ A به نخ B منتقل شود، بیانیه‌های پس از کسب قفل A قبل از بیانیه‌های پس از کسب قفل B اجرا می‌شوند." پیچیدگی از اینجا ناشی می‌شود که مدل اجرایی هیچ وسیله‌ای ندارد که اجرای "رها کردن مالکیت قفل" تأثیری بر ترتیب اجرای "کسب
"رها کردن مالکیت قفل" تأثیری بر ترتیب اجرای "کسب مالکیت قفل" در خط زمانی دیگر (نخ دیگر) داشته باشد. اغلب فقط برخی از انتقال‌ها نتایج معتبر می‌دهند. بنابراین، برنامه‌نویس باید تمام ترکیب‌های ممکن از یک نخ که مالکیت قفل را رها می‌کند و نخ دیگری که آن را بعداً کسب می‌کند، در نظر بگیرد و اطمینان حاصل کند که کد فقط ترکیب‌های معتبر را اجازه می‌دهد. تنها اثر این است که بیانیه‌های پس از کسب قفل A قبل از بیانیه‌های پس از کسب قفل B اجرا می‌شوند. هیچ اثر دیگری وجود ندارد و نمی‌توان به ترتیب‌های نسبی دیگر اعتماد کرد.
و نمی‌توان به ترتیب‌های نسبی دیگر اعتماد کرد. به‌طور خاص، بیانیه‌های پس از رها کردن قفل A و بیانیه‌های پس از کسب قفل B هیچ ترتیبی نسبت به هم ندارند، که این برای بسیاری از افراد غافلگیرکننده است. اما ممکن است نخ A پس از رها کردن مالکیت قفل تعویض شود، بنابراین بیانیه‌های پس از رها کردن قفل A ممکن است مدت‌ها پس از اینکه بسیاری از بیانیه‌های پس از کسب قفل B تمام شده‌اند، اجرا شوند. این یکی از احتمال‌هایی است که هنگام طراحی قفل‌ها باید در نظر گرفته شود و نشان می‌دهد که چرا برنامه‌نویسی چندنخی دشوار است.
نشان می‌دهد که چرا برنامه‌نویسی چندنخی دشوار است. زبان‌های موازی مدرن مدل‌های اجرایی ساده‌تری برای استفاده دارند. مدل نخ یکی از مدل‌های اجرایی اولیه موازی بود که ممکن است دلیل باقی ماندن آن باوجود پیچیدگی در استفاده از آن باشد. منابع.
عشق در نگاه اول یک فیلم کمدی رمانتیک آمریکایی محصول سال ۲۰۲۳ به کارگردانی ونسا کاسویل و نویسندگی کیتی لاوجوی است که بر اساس رمان احتمال آماری عشق در نگاه اول نوشته جنیفر ای. اسمیت در سال ۲۰۱۱ ساخته شده است. در این فیلم بازیگرانی چون هیلی ریچاردسون، بن هاردی، دکستر فلچر، راب دلینی، سالی فیلیپس و جمیله جمیل ایفای نقش می‌کنند. این فیلم در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۳ از طریق نتفلیکس منتشر شد. خلاصه داستان. هدلی و الیور در پرواز نیویورک به لندن عاشق یکدیگر می‌شوند، آنها یکدیگر را گم می‌کنند و امکان ملاقات دوباره با یکدیگر
را گم می‌کنند و امکان ملاقات دوباره با یکدیگر غیرممکن به نظر می‌رسد، حال باید دید آیا ممکن است سرنوشت راهی برای ملاقات دوباره آن‌ها داشته باشد… ساخت. فیلمبرداری در ژانویه و فوریه ۲۰۲۱ انجام شد.
نیروی هسته‌ای در هند () یا انرژی هسته‌ای پنجمین منبع بزرگ برق در هند پس از زغال‌سنگ، برق آبی، خورشیدی و بادی است. ، هند دارای ۲۵ رآکتور هسته‌ای فعال در ۸ نیروگاه هسته‌ای است که مجموع ظرفیت نصب‌شده آن‌ها ۸٬۸۸۰ مگاوات می‌باشد. نیروگاه‌های هسته‌ای در سال مالی ۲۰۲۴–۲۵ مجموعاً ۵۷ کیلووات ساعت برق تولید کردند که حدود ۳٪ از کل تولید برق در هند را شامل می‌شود. همچنین ۱۱ رآکتور دیگر با ظرفیت تولیدی ۸٬۷۰۰ مگاوات در دست ساخت هستند. در اکتبر ۲۰۱۰، هند برنامه‌ای برای دستیابی به ظرفیت ۶۳ گیگاوات برق هسته‌ای تا سال ۲۰۳۲
به ظرفیت ۶۳ گیگاوات برق هسته‌ای تا سال ۲۰۳۲ تدوین کرد. با این حال، پس از حادثه اتمی فوکوشیما در سال ۲۰۱۱، اعتراضات زیادی در برابر پروژه‌های پیشنهادی نیروگاه‌های هسته‌ای شکل گرفت. اعتراضات گسترده‌ای علیه پروژه نیروگاه هسته‌ای جایتاپور در مهاراشترا و نیروگاه هسته‌ای کودانکولام در تامیل نادو صورت گرفته است، و همچنین احداث یک نیروگاه هسته‌ای بزرگ در نزدیکی هاریپور با مخالفت دولت بنگال غربی مواجه و لغو شد. یک دادخواست منافع عمومی نیز علیه برنامه هسته‌ای غیرنظامی دولت در دیوان عالی کشور ثبت شده است. هند
غیرنظامی دولت در دیوان عالی کشور ثبت شده است. هند پیشرفت‌هایی در زمینه سوخت‌های مبتنی بر توریم داشته و در حال طراحی و توسعه یک رآکتور نمونه با استفاده از توریم و اورانیوم با غنای پایین است که بخش کلیدی برنامه هسته‌ای سه‌مرحله‌ای هند محسوب می‌شود. تاریخچه. پژوهش‌های اولیه در فیزیک هسته‌ای. از همان سال ۱۹۰۱، سازمان زمین‌شناسی هند (GSI) تشخیص داده بود که هند احتمالاً دارای ذخایر قابل‌توجهی از کانی‌های پرتوزا، از جمله اورانینیت، اورانیوم و توریانیت است. با این حال، در ۵۰ سال بعدی تقریباً هیچ تلاشی برای
با این حال، در ۵۰ سال بعدی تقریباً هیچ تلاشی برای بهره‌برداری از این منابع صورت نگرفت. در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، دانشمندان هندی ارتباط نزدیکی با همتایان خود در اروپا و ایالات متحده داشتند و از آخرین تحولات در فیزیک آگاه بودند. چند تن از فیزیک‌دانان برجسته هندی از جمله داولت سینگ کوتاری، مقناد ساها، هومی جی. بهابها و R. S. Krishnan در دهه ۱۹۳۰ در اروپا پژوهش‌های پیشگامانه‌ای در زمینه فیزیک هسته‌ای انجام دادند. تا سال ۱۹۳۹، مگناد ساها، استاد فیزیک در دانشگاه کلکته، اهمیت کشف شکافت هسته‌ای را تشخیص داد و
کلکته، اهمیت کشف شکافت هسته‌ای را تشخیص داد و آزمایش‌هایی در زمینه فیزیک هسته‌ای در آزمایشگاه خود آغاز کرد. در سال ۱۹۴۰، او فیزیک هسته‌ای را در برنامه تحصیلات تکمیلی دانشگاه گنجاند. در همان سال، بنیاد سِر دورابجی تاتا بودجه‌ای برای نصب شتاب‌دهنده حلقوی در دانشگاه کلکته تصویب کرد، اما به دلیل مشکلاتی که احتمالاً مربوط به جنگ بود، این پروژه به تعویق افتاد. در سال ۱۹۴۴، هومی جی. بهابها، فیزیک‌دان برجسته هسته‌ای که مدرسه‌ای پژوهشی در مؤسسه دانش هند تأسیس کرده بود، نامه‌ای به پسرعموی دور خود، جی. آر. دی. تاتا،
نامه‌ای به پسرعموی دور خود، جی. آر. دی. تاتا، رئیس گروه تاتا نوشت. او درخواست بودجه برای ایجاد مؤسسه‌ای پژوهشی در فیزیک بنیادی کرد، «با تمرکز ویژه بر پرتوهای کیهانی و فیزیک هسته‌ای.» مؤسسه پژوهش‌های بنیادی تاتا (TIFR) سال بعد در بمبئی افتتاح شد. تأسیس انرژی اتمی در هند. پس از بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی در اوت ۱۹۴۵، «آر.اس. کریشنان»، فیزیک‌دان هسته‌ای که تحت نظر نورمن فدر و جان داگلاس کاکرافت تحصیل کرده بود و پتانسیل عظیم انرژی‌زایی اورانیوم را تشخیص داده بود، اظهار داشت: «اگر انرژی عظیمی که در
داده بود، اظهار داشت: «اگر انرژی عظیمی که در انفجارهای اتمی آزاد می‌شود، در دسترس باشد تا ماشین‌آلات و غیره را به حرکت درآورد، یک انقلاب صنعتی عمیق را رقم خواهد زد.» با این حال او همچنین خاطرنشان کرد که استفاده صلح‌آمیز از انرژی اتمی با دشواری‌هایی همراه است: «... تحقیقات بسیار بیشتری لازم است تا انرژی اتمی به کاربرد صنعتی برسد.» در مارس ۱۹۴۶، «هیئت پژوهش علمی و صنعتی» (BSIR) وابسته به شورای تحقیقات علمی و صنعتی (CSIR)، کمیته‌ای پژوهشی در زمینه انرژی اتمی به ریاست «بابا» تشکیل داد تا منابع انرژی اتمی هند
به ریاست «بابا» تشکیل داد تا منابع انرژی اتمی هند را بررسی کرده و راه‌های توسعه و بهره‌برداری از آن را پیشنهاد دهد، و همچنین با نهادهای مشابه در دیگر کشورها ارتباط برقرار کند. در همین زمان، شورای پژوهشی دانشگاه کرالا برای بررسی توسعه صنعتی آینده تراوانکور تشکیل جلسه داد. شورا ضمن بررسی موضوعات مختلف، پیشنهاداتی دربارهٔ توسعه منابع مونازیت (سنگ معدن ارزشمند توریم) و ایلمنیت به منظور استفاده در انرژی اتمی ارائه داد. شورا پیشنهاد کرد این پروژه می‌تواند بخشی از یک برنامه سراسری در هند باشد. پس از آن، «بابا» و
یک برنامه سراسری در هند باشد. پس از آن، «بابا» و سر شانتی سواروپ بهاتناگار، مدیر CSIR، در آوریل ۱۹۴۷ به تراوانکور اعزام شدند و روابط کاری با «دیوان» (نخست‌وزیر) وقت پادشاهی، سر سی. پی. راماسوامی آیر برقرار کردند. اوایل سال ۱۹۴۷، طرح‌هایی برای ایجاد یک واحد اورانیوم در «سازمان زمین‌شناسی هند» مطرح شد تا بر شناسایی و توسعه منابع معدنی حاوی اورانیوم تمرکز داشته باشد. در ژوئن ۱۹۴۷، دو ماه پیش از قانون استقلال هند ۱۹۴۷، چاکراوارتی راجاگوپالاچاری، وزیر صنعت، تأسیس انرژی اتمی در هند. پس از بمباران اتمی هیروشیما و
انرژی اتمی در هند. پس از بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی در اوت ۱۹۴۵، «آر.اس. کریشنان»، فیزیک‌دان هسته‌ای که تحت نظر نورمن فدر و جان داگلاس کاکرافت تحصیل کرده بود و پتانسیل عظیم انرژی‌زایی اورانیوم را تشخیص داده بود، اظهار داشت: «اگر انرژی عظیمی که در انفجارهای اتمی آزاد می‌شود، در دسترس باشد تا ماشین‌آلات و غیره را به حرکت درآورد، یک انقلاب صنعتی عمیق را رقم خواهد زد.» با این حال او همچنین خاطرنشان کرد که استفاده صلح‌آمیز از انرژی اتمی با دشواری‌هایی همراه است: «... تحقیقات بسیار بیشتری لازم است تا انرژی
است: «... تحقیقات بسیار بیشتری لازم است تا انرژی اتمی به کاربرد صنعتی برسد.» در مارس ۱۹۴۶، «هیئت پژوهش علمی و صنعتی» (BSIR) وابسته به شورای تحقیقات علمی و صنعتی (CSIR)، کمیته‌ای پژوهشی در زمینه انرژی اتمی به ریاست «بابا» تشکیل داد تا منابع انرژی اتمی هند را بررسی کرده و راه‌های توسعه و بهره‌برداری از آن را پیشنهاد دهد، و همچنین با نهادهای مشابه در دیگر کشورها ارتباط برقرار کند. در همین زمان، شورای پژوهشی دانشگاه کرالا برای بررسی توسعه صنعتی آینده تراوانکور تشکیل جلسه داد. شورا ضمن بررسی موضوعات مختلف،
تشکیل جلسه داد. شورا ضمن بررسی موضوعات مختلف، پیشنهاداتی دربارهٔ توسعه منابع مونازیت (سنگ معدن ارزشمند توریم) و ایلمنیت به منظور استفاده در انرژی اتمی ارائه داد. شورا پیشنهاد کرد این پروژه می‌تواند بخشی از یک برنامه سراسری در هند باشد. پس از آن، «بابا» و سر شانتی سواروپ بهاتناگار، مدیر CSIR، در آوریل ۱۹۴۷ به تراوانکور اعزام شدند و روابط کاری با «دیوان» (نخست‌وزیر) وقت پادشاهی، سر سی. پی. راماسوامی آیر برقرار کردند. اوایل سال ۱۹۴۷، طرح‌هایی برای ایجاد یک واحد اورانیوم در «سازمان زمین‌شناسی هند» مطرح شد تا
اورانیوم در «سازمان زمین‌شناسی هند» مطرح شد تا بر شناسایی و توسعه منابع معدنی حاوی اورانیوم تمرکز داشته باشد. در ژوئن ۱۹۴۷، دو ماه پیش از قانون استقلال هند ۱۹۴۷، چاکراوارتی راجاگوپالاچاری، وزیر صنعت، تدارکات، آموزش و دارایی در دولت موقت هند، هیاتی مشورتی برای پژوهش در انرژی اتمی تأسیس کرد. این هیئت که به ریاست «بابا» و زیر نظر CSIR بود، شامل «ساها»، «بهاتناگار» و چند دانشمند برجسته دیگر از جمله سر کاریامانیکام سرینیواسا کریشنان (هم‌کاشف پراکنش رامان)، زمین‌شناس داراشاو نوشیروان وادیا و نذیر احمد (شاگرد
داراشاو نوشیروان وادیا و نذیر احمد (شاگرد ارنست رادرفورد) می‌شد. کمیته‌ای مشترک متشکل از این دانشمندان و سه نماینده از دولت تراوانکور برای تعیین بهترین روش بهره‌برداری از منابع مونازیت منطقه تشکیل شد. پس از استقلال و تجزیه هند، تراوانکور مدتی کوتاه استقلال خود را اعلام کرد، اما در سال ۱۹۴۹ پس از مذاکرات فشرده به قلمرو هند پیوست. در همین زمان «احمد» به پاکستان رفت و بعدها ریاست سازمان انرژی اتمی آن کشور را برعهده گرفت. در ۲۳ مارس ۱۹۴۸، نخست‌وزیر جواهر لعل نهرو لایحه انرژی اتمی را در پارلمان هند معرفی کرد،
لایحه انرژی اتمی را در پارلمان هند معرفی کرد، که سپس به عنوان «قانون انرژی اتمی هند» تصویب شد. این قانون که بر اساس قانون انرژی اتمی بریتانیا در سال ۱۹۴۶ طراحی شده بود، اختیارات گسترده‌ای را به دولت مرکزی دربارهٔ علوم و پژوهش هسته‌ای اعطا کرد، از جمله اکتشاف معادن اتمی، توسعه منابع معدنی در مقیاس صنعتی، انجام پژوهش‌های علمی و فنی مربوط به انرژی اتمی با اهداف صلح‌آمیز، آموزش و پرورش نیروی انسانی لازم، و ارتقاء پژوهش‌های بنیادی در علوم هسته‌ای در آزمایشگاه‌ها، مؤسسات و دانشگاه‌های هند. در همان زمان، دولت
مؤسسات و دانشگاه‌های هند. در همان زمان، دولت بنگال غربی با ساخت مؤسسه فیزیک هسته‌ای تحت نظارت دانشگاه کلکته موافقت کرد؛ سنگ‌بنای این مؤسسه در مه ۱۹۴۸ نهاده شد، و در ۱۱ ژانویه ۱۹۵۰ توسط ایرن ژولیو-کوری افتتاح گردید. از ۱ ژوئن ۱۹۴۸، هیئت مشورتی پژوهش در انرژی اتمی و سازمان مادر آن یعنی CSIR به اداره تحقیقات علمی و صنعتی جدید منتقل و مستقیماً زیر نظر نخست‌وزیر قرار گرفتند. در ۳ اوت ۱۹۴۸، کمیسیون انرژی اتمی هند (AEC) تشکیل و از اداره تحقیقات علمی جدا شد و «بابا» به‌عنوان اولین رئیس آن منصوب گردید. در ژانویه
به‌عنوان اولین رئیس آن منصوب گردید. در ژانویه ۱۹۴۹، کمیسیون جلسه‌ای تشکیل داد تا برنامه درسی هماهنگ دانشگاهی در مقطع کارشناسی و کارشناسی ارشد برای فیزیک و شیمی نظری و بنیادی تدوین کند تا تربیت کافی دانشمندان هسته‌ای و آموزش یکسان آنان تضمین شود. در همان سال، «مؤسسه تحقیقات بنیادی تاتا» به عنوان مرکز اصلی پروژه‌های پژوهشی هسته‌ای توسط CSIR تعیین شد. در سال ۱۹۵۰، دولت خرید تمامی ذخایر موجود اورانیوم رآکتورهای تحقیقاتی اولیه. در جلسه‌ای از کمیسیون انرژی اتمی در ۱۵ مارس ۱۹۵۵، تصمیم بر ساخت یک رآکتور هسته‌ای
در ۱۵ مارس ۱۹۵۵، تصمیم بر ساخت یک رآکتور هسته‌ای کوچک در تروبِی گرفته شد. هدف از ساخت این رآکتور، آموزش نیروی انسانی برای بهره‌برداری از رآکتورهای آینده و انجام تحقیقات، از جمله آزمایش‌های فیزیک هسته‌ای، بررسی اثرات تابش، و تولید ایزوتوپ برای پژوهش‌های پزشکی، کشاورزی و صنعتی بود. در اکتبر ۱۹۵۵، توافق‌نامه‌ای میان سازمان انرژی اتمی بریتانیا و دپارتمان انرژی اتمی هند امضا شد که طبق آن، بریتانیا سوخت اورانیومی مورد نیاز برای یک رآکتور استخری را که طراحی آن توسط هند انجام می‌شد، تأمین می‌کرد. این توافق همچنین
هند انجام می‌شد، تأمین می‌کرد. این توافق همچنین بر «همکاری نزدیک و یاری متقابل میان دو نهاد در ارتقاء و توسعه کاربردهای صلح‌آمیز انرژی اتمی» تأکید داشت و شامل طراحی مشترک و همکاری در ساخت یک رآکتور شار بالا در آینده نیز می‌شد. این رآکتور با نام «آپسارا» در ساختمانی بتنی به ابعاد ۱۰۰ در ۵۰ در ۷۰ فوت جای گرفت. «آپسارا»، نخستین رآکتور هسته‌ای هند و آسیا، در ساعت ۳:۴۵ بعد از ظهر روز ۴ اوت ۱۹۵۶ به حالت بحرانی رسید و در ۲۰ ژانویه ۱۹۵۷ توسط نخست‌وزیر نهرو افتتاح شد. در آوریل ۱۹۵۵، دولت کانادا به نخست‌وزیری لوئیز
در آوریل ۱۹۵۵، دولت کانادا به نخست‌وزیری لوئیز سنت لارنت پیشنهاد ساخت یک رآکتور نوع NRX را در چارچوب طرح کلمبو به هند ارائه کرد؛ هر دو کشور عضو این طرح بودند. سنت لارنت ابراز امیدواری کرد که این رآکتور، هند را در توسعهٔ پژوهش و فناوری صلح‌آمیز هسته‌ای یاری کند. نهرو در سپتامبر همان سال رسماً این پیشنهاد را پذیرفت و اعلام کرد که رآکتور برای دانشمندان معتبر خارجی از جمله سایر اعضای طرح کلمبو نیز در دسترس خواهد بود. در ۲۸ آوریل ۱۹۵۶، نهرو و کمیسر عالی کانادا در هند، اسکات رید، توافق‌نامه‌ای با عنوان «پروژه
در هند، اسکات رید، توافق‌نامه‌ای با عنوان «پروژه رآکتور اتمی طرح کلمبوی کانادا-هند» امضا کردند. طبق این توافق، کانادا یک رآکتور ۴۰ مگاواتی CIRUS برای اهداف پژوهشی تأمین می‌کرد و در تولید، طراحی مهندسی، و آموزش نیروهای هندی در بهره‌برداری از آن همکاری می‌نمود. هند متعهد به تأمین مکان، زیرساخت و پرداخت هزینه‌های داخلی از جمله ساخت، نیروی کار محلی و حمل‌ونقل بود. بر اساس مادهٔ دوم توافق‌نامه، هند موظف بود امکانات رآکتور را در اختیار سایر اعضای طرح کلمبو نیز قرار دهد. مادهٔ سوم تصریح می‌کرد که «رآکتور و هرگونه
دهد. مادهٔ سوم تصریح می‌کرد که «رآکتور و هرگونه محصول حاصل از آن فقط برای مقاصد صلح‌آمیز به کار خواهد رفت.» با این حال، در آن زمان هیچ سازوکار مؤثری برای نظارت بر این بند وجود نداشت. همچنین توافق جداگانه‌ای با دولت ایالات متحده برای تأمین ۲۱ تُن آب سنگین برای این رآکتور صورت گرفت. ساخت رآکتور در اواخر سال ۱۹۵۶ آغاز شد و پرسنل فنی هندی برای آموزش به مرکز «چاک ریور» اعزام شدند. رآکتور CIRUS در اوایل سال ۱۹۶۰ تکمیل و پس از رسیدن به حالت بحرانی در ژوئیه همان سال، در ژانویه ۱۹۶۱ توسط نهرو افتتاح شد. ساخت سومین
در ژانویه ۱۹۶۱ توسط نهرو افتتاح شد. ساخت سومین رآکتور تحقیقاتی، ZERLINA (رآکتور انرژی صفر برای بررسی شبکه و مجموعه‌های جدید) در سال ۱۹۵۸ در تروبِی آغاز و در سال ۱۹۶۱ راه‌اندازی شد. توافق‌نامه برای نخستین نیروگاه هسته‌ای هند در راجستان (RAPP-1) در سال ۱۹۶۳ امضا شد و به دنبال آن، RAPP-2 در سال ۱۹۶۶ راه‌اندازی شد. این راکتورها دارای تمهیدات سخت‌گیرانه‌ای بودند تا اطمینان حاصل شود که برای برنامه‌های نظامی استفاده نخواهند شد. RAPP-1 در سال ۱۹۷۲ به بهره‌برداری رسید. به‌دلیل مشکلات فنی، توان راکتور از ۲۰۰ مگاوات
به‌دلیل مشکلات فنی، توان راکتور از ۲۰۰ مگاوات به ۱۰۰ مگاوات کاهش یافت. اطلاعات فنی و طراحی به‌صورت رایگان توسط شرکت انرژی اتمی کانادا در اختیار هند قرار گرفت. پس از انفجار نخستین آزمایش هسته‌ای هند در سال ۱۹۷۴، ایالات متحده و کانادا روابط خود را با هند کاهش دادند. عملیات بودای خندان برنامه راکتورهای نوترونی سریع هند. برنامه راکتورهای نوترونی سریع (FBR) هند بخش مهمی از راهبرد ملی برای گسترش ظرفیت انرژی هسته‌ای و تضمین امنیت انرژی کشور است. محور اصلی این برنامه، راکتور نمونه نوترونی سریع (PFBR) در کالپاکام،
راکتور نمونه نوترونی سریع (PFBR) در کالپاکام، ایالت تامیل نادو است. این راکتور که توسط مرکز پژوهشی ایندیرا گاندی برای تحقیقات اتمی (IGCAR) توسعه یافته، یک راکتور ۵۰۰ مگاواتی با خنک‌کننده سدیم است که برای تولید مواد شکافت‌پذیر بیشتر از میزان مصرف خود طراحی شده است. این راکتور با استفاده از سوخت مخلوط اکسید (MOX) که ترکیبی از پلوتونیوم-۲۳۹ و اورانیوم-۲۳۸ است، به تولید پلوتونیوم-۲۳۹ از اورانیوم-۲۳۸ می‌پردازد. این فناوری برای برنامه‌های بلندمدت انرژی هسته‌ای هند حیاتی است، چرا که امکان بهره‌برداری مؤثرتر از
هند حیاتی است، چرا که امکان بهره‌برداری مؤثرتر از ذخایر عظیم توریم و اورانیوم کشور را فراهم می‌سازد. با تولید مواد شکافت‌پذیر بیشتر از میزان مصرف، PFBR می‌تواند طول عمر منابع سوخت هسته‌ای را به‌طور چشمگیری افزایش دهد. همچنین موفقیت این برنامه می‌تواند به تحقق اهداف امنیت انرژی و پایداری هند کمک کند و وابستگی به سوخت‌های وارداتی را کاهش داده و پاسخ‌گوی نیاز روزافزون انرژی کشور باشد. تحولات اخیر. پس از راه‌اندازی موفق واحدهای ۱ و ۲ نیروگاه کودانکولام، در ژوئن ۲۰۱۷ توافق‌نامه‌ای با روسیه برای ساخت واحدهای ۵ و
۲۰۱۷ توافق‌نامه‌ای با روسیه برای ساخت واحدهای ۵ و ۶ (هرکدام ۱۰۰۰ مگاوات) با هزینه تخمینی هر مگاوات ۲۵۰ میلیون روپیه (۳٫۸۵ میلیون دلار آمریکا) امضا شد. پیش‌تر، در اکتبر ۲۰۱۶، هند با روسیه برای ساخت واحدهای ۳ و ۴ (هرکدام ۱۰۰۰ مگاوات) توافق‌نامه‌ای با هزینه تخمینی هر مگاوات ۲۰۰ میلیون روپیه (۳٫۰۸ میلیون دلار آمریکا) امضا کرده بود. مشارکت بخش خصوصی. در مه ۲۰۲۵ گزارش شد که دولت هند ممکن است در جریان نشست موسمی پارلمان در سال ۲۰۲۵ محدودیت‌های مربوط به مشارکت بخش خصوصی در صنعت هسته‌ای کشور را بردارد. همچنین در مه
در صنعت هسته‌ای کشور را بردارد. همچنین در مه ۲۰۲۵ گزارش شد که دولت ممکن است اجازه سرمایه‌گذاری خارجی مستقیم در صنعت هسته‌ای هند را صادر کند، به‌گونه‌ای که سرمایه‌گذاری خارجی در سطح سهام اقلیت محدود شود.
نیروی هسته‌ای در چین () به عنوان جایگزینی برای زغال‌سنگ مورد توجه قرار گرفته‌اند، زیرا نگرانی‌ها دربارهٔ کیفیت هوا، تغییرات اقلیمی و کمبود سوخت‌های فسیلی افزایش یافته است. گروه انرژی هسته‌ای عمومی چین هدف تولید ۲۰۰ گیگاوات برق تا سال ۲۰۳۵ را با ساخت ۱۵۰ راکتور جدید اعلام کرده است. چین دارای دو شرکت بزرگ در زمینه نیروی هسته‌ای است: شرکت ملی هسته‌ای چین که عمدتاً در شمال‌شرق فعالیت می‌کند، و گروه انرژی هسته‌ای عمومی چین (که پیش‌تر به عنوان گروه نیروی هسته‌ای گوانگ‌دونگ شناخته می‌شد) که عمدتاً در جنوب‌شرق چین
شناخته می‌شد) که عمدتاً در جنوب‌شرق چین فعال است. چین در تلاش است تا اتکای خود را به فناوری طراحی و ساخت راکتورهای هسته‌ای بومی افزایش دهد، هرچند همکاری‌های بین‌المللی و انتقال فناوری نیز تشویق می‌شوند. رآکتورهای آب فشرده پیشرفته همچون هوالونگ یک فناوری اصلی در آینده نزدیک خواهند بود و صادرات آن نیز برنامه‌ریزی شده است. چین برنامه دارد تا سال ۲۰۳۰ حدود سی راکتور نیروی هسته‌ای در کشورهایی که در ابتکار کمربند و جاده مشارکت دارند احداث کند. تا میانه قرن، رآکتور نوترون سریع به‌عنوان فناوری اصلی در نظر گرفته
نوترون سریع به‌عنوان فناوری اصلی در نظر گرفته می‌شود، با هدف ظرفیت ۱۴۰۰ گیگاوات تا سال ۲۱۰۰. چین همچنین در توسعه همجوشی هسته‌ای از طریق مشارکت در پروژه رآکتور گرماهسته‌ای آزمایشی بین‌المللی مشارکت دارد، و یک راکتور همجوشی آزمایشی به نام توکاماک ابررسانای تجربی پیشرفته در هفئی ساخته است. همچنین تحقیقات و توسعه‌ای در زمینه چرخه سوخت توریوم به عنوان جایگزینی برای شکافت هسته‌ای در دست دارد. تاریخچه. ۱۹۵۰–۱۹۵۸. در دوران جنگ سرد، انگیزه نخستین برای توسعه انرژی هسته‌ای در پکن عمدتاً اهداف امنیتی بود. بین سال‌های
در پکن عمدتاً اهداف امنیتی بود. بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۸، ساخت‌وساز نیروگاه‌های هسته‌ای در چین به‌شدت متکی بر همکاری با اتحاد جماهیر شوروی بود. نخستین اقدام با تأسیس شرکت فلزات غیرآهنی و نادر چین-شوروی و نخستین مرکز پژوهش اتمی مرکزی، یعنی انستیتوی انرژی اتمی چین وابسته به آکادمی علوم چین در پکن آغاز شد. در فوریه ۱۹۵۵، یک کارخانه جداسازی شیمیایی برای تولید اورانیوم-۲۳۵ و پلوتونیوم مورد نیاز سلاح‌های هسته‌ای با کمک شوروی در سین‌کیانگ احداث شد و در آوریل، انستیتوی انرژی اتمی چانگ‌چون تأسیس گردید. چند ماه بعد،
انرژی اتمی چانگ‌چون تأسیس گردید. چند ماه بعد، در ۲۹ آوریل ۱۹۵۵، "پیمان همکاری هسته‌ای چین-شوروی" به امضا رسید. شرکت ملی هسته‌ای چین (CNNC) نیز در همان سال تأسیس شد. افزون بر همکاری با شوروی، چین شروع به آموزش فناوری هسته‌ای با اعزام دانشجو به شوروی کرد. در دسامبر ۱۹۵۸، توسعه انرژی هسته‌ای به اولویت نخست پروژه‌های "پیش‌نویس برنامه دوازده‌ساله توسعه علم و فناوری" تبدیل شد. ۱۹۵۹–۱۹۶۳. دومین مرحله با هدف دستیابی کامل به خودکفایی در توسعه انرژی هسته‌ای مشخص می‌شود. در ژوئن ۱۹۵۹، اتحاد جماهیر شوروی رسماً تمام
در ژوئن ۱۹۵۹، اتحاد جماهیر شوروی رسماً تمام اشکال کمک‌های هسته‌ای به چین را متوقف کرد و تکنسین‌های شوروی را فراخواند. چین متحمل زیان شد اما توسعه انرژی هسته‌ای را با انجام تحقیقات گسترده و اختصاص منابع ادامه داد. به‌منظور تقویت سریع صنعت انرژی اتمی، کمیته مرکزی حزب کمونیست چین تصمیم گرفت منابع بیشتری را به‌طور اختصاصی به فعالیت‌های مرتبط با انرژی هسته‌ای اختصاص دهد. در نتیجه، مؤسسه انرژی اتمی شاخه‌هایی از سازمان‌های تحقیقاتی را در هر استان، شهر بزرگ و منطقه خودمختار ایجاد کرد. تا پایان سال ۱۹۶۳، چین بیش از
خودمختار ایجاد کرد. تا پایان سال ۱۹۶۳، چین بیش از چهل کارخانه جداسازی شیمیایی برای استخراج اورانیوم و توریم احداث کرده بود. در سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۲، چین به دستاوردهای مهمی در توسعه هسته‌ای رسید که پایه‌ای برای کاربردهای آینده شد. بین سال‌های ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۳، ساخت یک کارخانه پخش گازی با استفاده از راکتور بزرگ ۳۰۰ مگاواتی در لانژو در دست اجرا بود. تخمین زده می‌شود که چین بیش از ۱٫۵ میلیارد دلار در ساخت این کارخانه سرمایه‌گذاری کرده باشد. ۱۹۶۴ – ۲۰۱۲. پس از پیشرفت انفجاری در دهه ۱۹۵۰، توسعه هسته‌ای چین کند شد،
انفجاری در دهه ۱۹۵۰، توسعه هسته‌ای چین کند شد، احتمالاً به دلیل انقلاب فرهنگی چین، به‌طوری‌که تنها یک آزمایش هسته‌ای در سال ۱۹۷۰ انجام شد. در ۸ فوریه ۱۹۷۰، چین نخستین برنامه نیروی هسته‌ای خود را صادر کرد و مؤسسه "۷۲۸" (که اکنون به نام مؤسسه طراحی و تحقیق مهندسی هسته‌ای شانگهای شناخته می‌شود) تأسیس شد. نخستین نیروگاه هسته‌ای طراحی و ساخته‌شده به‌طور مستقل، نیروگاه هسته‌ای گینشان بود که در سال ۱۹۸۴ احداث شد و در ۱۵ دسامبر ۱۹۹۱ به شبکه متصل شد. این راکتور از نوع CNP-300 است. با اجرای اصلاحات اقتصادی چین،