payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دریایی و «نامتقارن»، حملات به اهداف خارج از کشور، استفاده از نیروهای مسلح متعارف یا حملات دیپلماتیک باشد. "به گزارش فارین پالیسی" این حملات قطعاً به زیرساخت‌های ایران آسیب رساند، اما تنها روایت خامنه‌ای را تقویت کرد. رژیم پابرجا ماند. رهبری پابرجا ماند. خیابان‌ها در اعتراض منفجر نشدند. ایران تکه‌تکه نشد. و در سطح بین‌المللی، ایران دیگر نه تنها به عنوان یک متجاوز، بلکه به عنوان کشوری تحت محاصره دیده می‌شد که بار دیگر در برابر دخالت‌های خارجی مقاومت می‌کند. همچنین گزارش داد که اکثر کشورهای متحد آمریکا خطر
همچنین گزارش داد که اکثر کشورهای متحد آمریکا خطر رژیم ایران را که به دنبال «بهره‌برداری از ساده‌لوحی و احتیاط آمریکا به نفع تهران» است، به رسمیت نشناخته‌اند. به گفته این نشریه، اسرائیل تصمیم گرفت تهدید ایران را که از نظر اسرائیلی‌ها «وجودی» تلقی می‌شود، رفع کند و با حمله به «سر مار»، این تهدید را پایان دهد. محمد اسلامی، پژوهشگر دانشگاه تهران و رئیس سازمان انرژی اتمی ایران، اظهار داشت که حمله تلافی‌جویانه ایران از سوی اکثر احزاب سیاسی داخلی حمایت شده است، اجماعی که از زمان جنگ ایران و عراق بی‌سابقه بوده
اجماعی که از زمان جنگ ایران و عراق بی‌سابقه بوده است. دنیل بی. شاپیرو از شورای آتلانتیک اظهار داشت که حملات اسرائیل ضعف ایران را پس از حملات ۷ اکتبر آشکار کرد و نشان داد که اسرائیل توانایی نفوذ کامل به ایران و حمله به اهدافی در سراسر این کشور را دارد. او نتیجه گرفت: «ایران هرگز تا این حد ضعیف به نظر نیامده و توانایی آن برای پاسخ معنادار مورد آزمون قرار خواهد گرفت.» همیش دو برتون-گوردون از "تلگراف" حملات اسرائیل را «تهاجمی پیش‌دستانه، دقیق و ترکیبی» توصیف کرد که ایران را «کاملاً درهم کوبیده» و ممکن است
کرد که ایران را «کاملاً درهم کوبیده» و ممکن است جاه‌طلبی‌های هسته‌ای آن را درهم بشکند. او از مقیاس و پیچیدگی این عملیات تمجید کرد و آن را «حمله‌ای به تصمیم‌گیرندگان ارشد نظامی و سیاسی» با شدت بی‌سابقه در دوران کنونی خواند. ریچارد کمپ، تحلیلگر نظامی، استدلال کرد که اسرائیل «چاره‌ای جز حمله نداشت» و ایران را رژیمی «مستأصل» توصیف کرد که مدت‌هاست به دنبال تسلیحات هسته‌ای و حمایت از تروریسم جهانی است. او هشدار داد که عدم اقدام به معنای اجازه دادن به «رژیمی با ظرفیت نامحدود برای خشونت» برای دستیابی به سلاح
با ظرفیت نامحدود برای خشونت» برای دستیابی به سلاح هسته‌ای بود و از ادامه حمایت از اسرائیل برای «اتمام کار» حمایت کرد. عماد العنیس، کارشناس روابط بین‌الملل در الجزیره انگلیسی، به توانایی اسرائیل در قاچاق پهپاد به ایران و عملیات در حریم هوایی این کشور اشاره کرد که نشانه‌ای از تغییر قابل‌توجه در توازن قدرت است. مروان بیشارا، تحلیلگر ارشد الجزیره، استدلال کرد که اسرائیل رویکرد عمل‌گرایانه اخیر ایران در سیاست خارجی را نابود کرده و نتانیاهو از اوایل دهه ۱۹۹۰ ایران را به‌عنوان «تهدید وجودی» برای اسرائیل معرفی
را به‌عنوان «تهدید وجودی» برای اسرائیل معرفی کرده است. توماس ام. کانتریمن، دیپلمات آمریکایی، استفاده ظاهری ترامپ از حملات اسرائیل به‌عنوان استراتژی مذاکره با ایران را «عمیقاً اشتباه» خواند و ادعا کرد که نتانیاهو امیدوار است ایران پایگاه‌های آمریکایی را هدف قرار دهد تا ایالات متحده وارد درگیری شود. جیم والش، کارشناس هسته‌ای آمریکا، اظهار داشت که حملات اسرائیل ممکن است نتیجه معکوس داشته و تهران را به پیگیری تسلیحات هسته‌ای سوق دهد. چارلز مور استدلال کرد که حملات اسرائیل درس سختی از حملات ۷ اکتبر حماس را نشان
اسرائیل درس سختی از حملات ۷ اکتبر حماس را نشان می‌دهد: «دیگر هرگز غافلگیر نشوید.» او ایران را «تهدید وجودی هدفمند و فعال» برای اسرائیل توصیف کرد و از تصمیم نتانیاهو حمایت نمود. حمید غلام‌زاده و علی‌اکبر دارینی در مرکز بررسی‌های استراتژیک اظهار داشتند که حملات اسرائیل به تأسیسات انرژی و دیگر سایت‌ها نه‌تنها ناآرامی داخلی ایجاد نکرد، بلکه مردم ایران را متحد کرد. کمیسیون بین‌المللی قضات اعلام کرد که حملات اسرائیل به ایران نقض قوانین بین‌المللی است و خواستار رعایت تعهدات عدم اشاعه و دسترسی آژانس بین‌المللی
رعایت تعهدات عدم اشاعه و دسترسی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی به تأسیسات هسته‌ای شد. مارکو میلانوویچ و دیگر حقوق‌دانان این حملات را «جرم تجاوز» خواندند. سفیر اسرائیل در سازمان ملل اظهار داشت: «این عملی برای حفظ ملت بود که به تنهایی انجام دادیم، نه به خواست خود، بلکه چون چاره دیگری نداشتیم.» مهند سلوم از مؤسسه تحصیلات تکمیلی دوحه اظهار داشت که ایران، هرچند «به‌شدت آسیب دیده»، مایل به درگیری گسترده با آمریکا و متحدان اروپایی‌اش نیست و پاسخ محدود آن نشان‌دهنده تمایل به ازسرگیری مذاکرات هسته‌ای است. به گزارش
تمایل به ازسرگیری مذاکرات هسته‌ای است. به گزارش سی‌ان‌ان، کارزار اسرائیل فاقد استراتژی خروج مشخصی است. در مصاحبه‌ای با بی‌بی‌سی فارسی، تحلیلگر سیاسی مجتبی نجفی از نبود اتحاد ملی در برابر تهدیدات خارجی انتقاد کرد. او استدلال کرد که سرکوب بیان عمومی توسط نظام ایران انسجام داخلی را تضعیف کرده و اظهار داشت: «یکی از دلایل جسارت اسرائیل برای حمله، مشکلات داخلی ایران بود… بحران‌های حل‌نشده و خشم عمیق، مفهوم ملت بودن در ایران را مخدوش کرده و به نیروی خارجی اجازه داده بدون ترس حمله کند.» گاردین در گزارشی بیان کرد
بدون ترس حمله کند.» گاردین در گزارشی بیان کرد که حملات آمریکا به ایران به طرز وحشتناکی نتیجه معکوس داشته است. هیچ نتیجه‌ی مثبتی از بمباران‌ها و حملات موشکی غیرقانونی که توسط دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، و بنیامین نتانیاهو، رهبر اسرائیل، علی‌رغم لاف‌هایشان در مورد موفقیت‌هایشان در تغییر جهان، انجام شده، حاصل نشده است. تأسیسات هسته‌ای ایران، آنطور که ترامپ ادعا کرد، نابود نشده است. تهران غنی‌سازی اورانیوم را رها نکرده است. رژیم، علیرغم فراخوان نتانیاهو برای قیام، سقوط نکرده است. فهرست بازداشت‌شدگان پس از
قیام، سقوط نکرده است. فهرست بازداشت‌شدگان پس از حملات. پس از حملات ۱۴۰۴ اسرائیل به ایران، نیروهای امنیتی، بازداشت‌های گسترده‌ای را آغاز کردند و برخی از فعالان سیاسی بازداشت و به مکان‌های نامعلومی منتقل شدند. برخی از این افراد براساس اعلام سازمان‌های حمایت از حقوق بشر عبارتند از:
ناکانه ساچی ، (متولد، حدود ۱۸۵۱ - مرگ ۲۹ دسامبر ۱۹۱۵) سوکوشیتسو یا همسر غیراصلی پانزدهمین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو بود.
فیلم ترت () یک نشریه نقد فیلم آنلاین آمریکایی و پیش از آن، یک مجله ملی است که عمدتاً بر فیلم‌های مستقل تمرکز دارد، اگرچه ویدیوها و دی‌وی‌دی‌های فیلم‌های جریان اصلی و همچنین فیلم‌های هالیوودی را نیز نقد می‌کند. این مجله اولین بار در سال ۱۹۸۵ به صورت یک مجله رسانه‌ای شروع به فعالیت کرد که توسط گریس گور و آندره سی‌وود که از دانشجویان دانشگاه ایالتی وین بودند ایجاد شد. در سال ۱۹۹۷ فیلم ترت به یک منبع صرفاً آنلاین تبدیل شد. نسخه فعلی فیلم ترت از فیلمسازانی که به دنبال راهی برای تبلیغ فیلم‌هایشان هستند، پول
به دنبال راهی برای تبلیغ فیلم‌هایشان هستند، پول می‌پذیرد. از سال ۲۰۱۱ کسانی که به دنبال نقد و بررسی از سایت هستند، می‌توانند بین ۵۰ تا ۴۰۰ دلار برای سطوح مختلف خدمات، از تضمین نقد و بررسی ظرف ۷ تا ۱۰ روز گرفته تا بسته‌ای که شامل تضمین حداقل ۱۰۰ هزار بازدید است، بپردازند. شروع فعالیت. شماره‌های اولیه‌ی "مجله‌ی «فیلم ترت»" نظریه‌های سی‌وود در مورد فرم روایت سینمایی و ایدئولوژی سیاسی و مطالب سینمایی و تقلید مسخره‌آمیز از فیلم‌های جریان اصلی را با هم ترکیب می‌کرد. به قول خود گور: «با خودم فکر کردم، آیا عالی
به قول خود گور: «با خودم فکر کردم، آیا عالی نمی‌شود اگر یک مجله سینمایی با گرایش پانک راک راه‌اندازی کنم و بعد افراد این مجله در نهایت بروند و فیلم بسازند. عالی نمی‌شود؟» در شماره ۹ "مجله، «فیلم ترت»" به یک مجله چاپی تبدیل شد و تقریباً در همین زمان، سی‌وود پروژه را ترک کرد تا به فیلمسازی مستقل بپردازد و به طور جدی در مورد سینما بنویسد. این دومین زندگی "گروه فیلم ترت" شامل اخراج گور و پل زیمرمن از جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو در سال ۱۹۸۸ بود. در شماره ۱۸ مجله، دیوید ای. ویلیامز، دانشجوی دانشگاه ایالتی
مجله، دیوید ای. ویلیامز، دانشجوی دانشگاه ایالتی سانفرانسیسکو مطلبی نوشت و جرقه دوستی با گور را زد که منجر به نقل مکان هر دوی آنها به لس‌آنجلس در تابستان ۱۹۸۹ برای کار روی مجله شد. در اوایل دهه ۱۹۹۰، "مجله" "فیلم ترت" با تلاش گور برای یافتن نسخه‌ای عمومی‌تر متحول شد، در حالی که شاخه جدید آن "«راهنمای ویدیویی" "فیلم ترت»" به سردبیری ویلیامز همچنان بر فیلم‌ها و فیلمسازان زیرزمینی که مجله در روزهای اولیه خود معرفی کرده بود، تمرکز داشت. "فیلم ترت" سرانجام خانه جدیدی در انتشارات لری فلینت (LFP) پیدا کرد و در
جدیدی در انتشارات لری فلینت (LFP) پیدا کرد و در نوامبر ۱۹۹۱ با عنوان جلد ۲، شماره ۱ دوباره منتشر شد. کوین اسمیت فیلمساز، در مورد اولین شماره از نسخه جدید مجله «فیلم ترت» اظهار داشت: «به سمت دکه روزنامه‌فروشی دویدم تا اولین نسخه براق از چیزی را که نویدبخش تغییر مسیر روزنامه‌نگاری "سینمایی" از نوع «بیایید مصاحبه‌شونده را بزنیم» بود، بگیرم. و چهره چه کسی را دیدم؟ چهره مکالی کالکین.» در سال ۱۹۹۳، این مجله که در آن زمان دوماهنامه منتشر می‌کرد تیراژی معادل ۱۲۵۰۰۰ نسخه داشت و با مجلاتی مانند "پریمیر" رقابت
۱۲۵۰۰۰ نسخه داشت و با مجلاتی مانند "پریمیر" رقابت می‌کرد. پاول زیمرمن در سال ۱۹۹۴ سردبیر اجرایی شد و مجله به رشد خود ادامه داد، اما همکاری مجله فیلم ترت با انتشارات لری فلینت پس از ۲۸ شماره در فوریه ۱۹۹۳ پایان یافت. گور موفق شد حقوق مجله را از انتشارات لری فلینت بازخرید کند و مجله را برای سومین بار در دسامبر ۱۹۹۶ منتشر کرد. او تنها دو شماره از این مجله را منتشر کرد و سپس در سال ۱۹۹۷ آن را تعطیل کرد. وبسایت. گور وب‌سایت "فیلم ترت" را در سال ۱۹۹۶ راه‌اندازی کرد. FilmThreat.com که در ابتدا مجموعه‌ای پراکنده
کرد. FilmThreat.com که در ابتدا مجموعه‌ای پراکنده از اخبار فیلم بود، رشد کرد و هم اخبار مستقل و هم اخبار جریان اصلی را به طور مساوی پوشش داد. در طول ۱۴ سال اول حیات آنلاین خود، وبسایت فیلم ترت به سنت همتای چاپی خود ادامه داد و جنجال به پا کرد. ران ولز (۱۹۹۷–۲۰۰۳) جانشین کریس گور به عنوان سردبیر وب‌سایت انتخاب شد، و پس از او اریک کامپوس (۲۰۰۳–۲۰۰۶) و سپس مارک بل (۲۰۰۶–۲۰۰۸) این سمت را بر عهده گرفتند. در طول سال ۲۰۰۹، این سایت توسط دان آر. لوئیس و متیو سورنتو ویرایش می‌شد، قبل از یک وقفه کوتاه که در دسامبر
ویرایش می‌شد، قبل از یک وقفه کوتاه که در دسامبر ۲۰۰۹ به طور کامل از دسترس خارج شد. در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۰ در طول جشنواره فیلم ساندنس گور، وب‌سایت و حقوق مجله فیلم ترت را به سردبیر سابق فروخت، سپس سردبیر سابق دفتر فیلم ترت را به نیوجرسی منتقل کرد. و وب‌سایت را در ۲۳ فوریه ۲۰۱۰ دوباره راه‌اندازی کرد. در سال ۲۰۱۱ وبسایت فیلم ترت یک سرویس «ارسال ناخواسته» برای سودآوری راه‌اندازی کرد و از فیلمسازان مستقلی که مایل به بررسی آثارشان توسط سایت بودند، هزینه دریافت می‌کرد. در سال ۲۰۱۵، گور دوباره فیلم ترت را خریداری کرد و
در سال ۲۰۱۵، گور دوباره فیلم ترت را خریداری کرد و سایت را از دسترس خارج کرد و به دنبال راه‌اندازی مجدد برند با تلاش برای جمع‌آوری سرمایه جمعی با عنوان «فیلم ترت را نجات دهید...» با شکست مواجه شد و مجموع تعهدات به ۶۳۷۲۵ دلار رسید که از هدف ۱۲۵۰۰۰ دلاری کمتر بود. در اواخر اوت ۲۰۱۶، گور یک کمپین کیک‌استارتر دیگر را برای نجات و بازسازی وب‌سایت با هدف متعادل‌تر ۳۷۵۰۰ دلار آغاز کرد. این کمپین ۵۶،۱۹۹ دلار جمع‌آوری کرد (در مقابل هدف بلندمدت ۵۰،۰۰۰ دلاری که امکان تولید مستندی درباره "فیلم ترت" را فراهم می‌کرد.) در
مستندی درباره "فیلم ترت" را فراهم می‌کرد.) در ۶ فوریه ۲۰۱۷ وب‌سایت "فیلم ترت" دوباره راه‌اندازی شد. این شبکه همچنین در یوتیوب حضور دارد و گور در کنار آلن نگ، فیلم‌هایی را که بسیاری از آنها فیلم‌های پرفروش هستند، نقد می‌کند. گور همچنین لیست‌های پخشی دارد که به جشنواره‌های مختلف فیلم اختصاص داده شده است که در آنها به برخی از شیوه‌های هالیوود انتقاد می‌کند. یکی از این انتقادات، افرادی را هدف قرار داد که سعی داشتند از مرگ جان اشنپ، بنیان‌گذار Collider سود ببرند.
ایچیجو تروکو ، تولد روز ۱۶ سپتامبر ۱۸۴۳، تمپو ۱۴) - مرگ ۳۰ ژوئیه ۱۸۸۰ (۱۳ میجی) زنی بود که در اواخر دوره ادو زندگی می‌کرد. او با توکوگاوا یوشینوبو، پانزدهمین شوگون از شوگون‌سالاری ادو (که بعداً لغو شد) نامزد بود. نام کودکی او چیو-کیمی بود. نام‌های دیگر او تروهیمه و تروهیمه بودند. پدر او دایگو تادانوری بود. پدرخوانده او ایچیجو تاداکا بود. خواهران ناتنی او شامل ایچیجو میکاکو بعد از به هم خوردن نامزدی با او، سی‌شیتسو، همسر اصلی توکوگاوا یوشینوبو، و امپراتریس شوکن، همسر اصلی امپراتور میجی بودند. ابتلا به آبله و
همسر اصلی امپراتور میجی بودند. ابتلا به آبله و لغو نامزدی ایچیجو تروکو. یوشینوبو ۱۲ سال داشت و تروکو تنها ۶ سال. پنج سال بعد، درست زمانی که تروکو در شرف ازدواج بود، به آبله مبتلا شد. اگرچه بهبود یافت، اما جای زخم‌هایی روی صورتش باقی ماند، بنابراین پدرخوانده‌اش، تاداکا، از ازدواج تروکو با خانوادهٔ هیتوتسوباشی منصرف شد. در عوض، دختری که به سرعت برای ازدواج با یوشینوبو انتخاب شد، دختر ایماده‌گاوا کینهیسا به نام ایچیجو میکاکو، بود که توسط ایچیجو تاداکا به فرزندی پذیرفته شده بود (به‌طور دقیق، نام او در آن زمان
پذیرفته شده بود (به‌طور دقیق، نام او در آن زمان شوکو بود). ایچیجو تروکو که در ابتدا قرار بود ازدواج کند، از نحوه برخورد پدرخوانده‌اش و خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا بسیار ناراحت بود. او بعداً همسر زنکی، کاهن ارشد معبد گوستسو-جی، یک معبد شینشو ایزوموجی در ولایت اچیزن شد. او در سال ۱۸۸۰ (۱۳دوره میجی ) درگذشت. هنگام مرگ ۳۸ سال داشت. تراژدی تروکو. به گفته هاچیسوکا توشیکو، نوهٔ توکوگاوا یوشینوبو، نامزدی تروکو به هم خورد و در خانواده به عنوان «تراژدی پرنسس تروکو» به ارث رسید. در زمان نامزدی آنها، انتظار می‌رفت که
ارث رسید. در زمان نامزدی آنها، انتظار می‌رفت که یوشینوبو شوگون بعدی باشد و تروکو به این نامزدی افتخار می‌کرد، اما به دلیل زخم‌های آبله روی صورتش مجبور به ترک ازدواج شد. برای اشراف یا اربابان فئودال، به هم زدن نامزدی پس از قطعی شدن آن آسان نبود، بنابراین خاندان ایچیجو تصمیم گرفتند از جایگزینی برای تروکو استفاده کنند. از آنجایی که خواهر کوچکترش (که بعدها ایچیجو میکاکو شد) هنوز کودک بود، آنها به سرعت ایچیجو میکاکو، دختر ایمادگاوا کینیسا، که همسن تروکو بود، را به فرزندی پذیرفتند و لباس‌ها و لوازم عروسی را که
به فرزندی پذیرفتند و لباس‌ها و لوازم عروسی را که برای تروکو آماده شده بود، به او دادند. طبق افسانه‌ای که توشیکو شنیده است، تروکو، در ناامیدی، بعداً در حالی که از یوشینوبو و میکاکو متنفر بود، خودکشی کرد و خانواده مخفیانه شایعه کردند که همه فرزندان میکاکو در جوانی مرده‌اند و ملکه شوکن به دلیل روحیه انتقام‌جوی تروکو قادر به بچه‌دار شدن نیست. برای آرام کردن روح تروکو، خانواده توکوگاوا جایگزینی برای روح او (میتاماشیرو) از خانواده ایچیجو سفارش دادند و آن را تقدیس کردند، اما ۸۰ سال بعد، توشیکو آن را به خاندان
کردند، اما ۸۰ سال بعد، توشیکو آن را به خاندان ایچیجو بازگرداند.
پروژه یا مزرعه خورشیدی اشتراکی، یک تأسیسات تولید برق خورشیدی است که سرمایه را از چندین مشتری جذب می‌کند و در ازای آن، اعتبار مصرف انرژی و مزایای مالیاتی به آنان اعطا می‌شود. این مشتریان می‌توانند شامل افراد حقیقی، کسب‌وکارها، مؤسسات غیرانتفاعی و سایر سرمایه‌گذاران باشند. مشارکت‌کنندگان معمولاً در ظرفیت مشخصی از تولید (بر حسب کیلووات یا کیلووات‌ساعت) سرمایه‌گذاری کرده یا اشتراک می‌گیرند، و تولید برق این تأسیسات از راه دور به تناسب سهم هر فرد، به او اختصاص داده می‌شود. این تخصیص با توجه به تغییرات مداوم در
می‌شود. این تخصیص با توجه به تغییرات مداوم در ظرفیت، فناوری، هزینه‌ها و نرخ برق، قابل تعدیل است. خورشیدی اشتراکی برای مستأجران، مالکان خانه، و صاحبان مشاغلی که مالک ساختمان خود نیستند، یا امکان نصب پنل خورشیدی روی سقف‌شان را ندارند، یا توان پرداخت هزینه‌های اولیه نصب را ندارند، گزینه‌ای مناسب به‌شمار می‌رود. این طرح‌ها امکان دسترسی مستقیم به انرژی‌های تجدیدپذیر را برای کسانی فراهم می‌کنند که نمی‌توانند به‌طور مستقل سیستم خورشیدی نصب کنند. شرکت در این برنامه‌ها می‌تواند منجر به صرفه‌جویی قابل توجهی در قبوض
می‌تواند منجر به صرفه‌جویی قابل توجهی در قبوض برق برای خانوارهای با درآمد پایین تا متوسط شود؛ برای نمونه، برخی طرح‌ها از صرفه‌جویی سالانه‌ای در حدود ۴۰۰ دلار برای خانواده‌ها گزارش داده‌اند. این سیستم‌ها معمولاً توسط شرکت‌ها، تعاونی‌ها، دولت‌ها یا مؤسسات غیرانتفاعی اداره می‌شوند. مزایای انرژی خورشیدی اشتراکی. نصب پنل خورشیدی بر روی ساختمان‌ها یا منازل شخصی می‌تواند با چالش‌های متعددی همراه باشد. برای صاحبان خانه، این محدودیت‌ها شامل شکل یا اندازه نامناسب سقف، سایه‌اندازی، ظرفیت شبکه برق، و قوانین منطقه‌بندی
سایه‌اندازی، ظرفیت شبکه برق، و قوانین منطقه‌بندی می‌شود. همچنین، افرادی که مالک خانه نیستند، اجازه ایجاد تغییراتی مانند نصب سامانه‌های خورشیدی روی ساختمان را ندارند. از سوی دیگر، خانوارهای کم‌درآمد در ایالات متحده با «بار انرژی» بالاتری مواجه‌اند؛ اصطلاحی که وزارت انرژی ایالات متحده آمریکا برای توصیف درصدی از درآمد ناخالص خانوار که صرف پرداخت هزینه‌های انرژی می‌شود، به کار می‌برد. بار انرژی برای این خانوارها تقریباً سه برابر دیگر خانوارهای آمریکایی است. با وجود حدود ۵۰ میلیون خانوار کم‌درآمد در آمریکا
با وجود حدود ۵۰ میلیون خانوار کم‌درآمد در آمریکا (یعنی حدود ۴۴٪ از کل خانوارها)، شمار زیادی از مردم بخش قابل توجهی از درآمد خود را صرف پرداخت هزینه‌های انرژی می‌کنند. بسیاری از این افراد، چه مستأجر باشند و چه ساختمان‌شان امکان نصب تجهیزات خورشیدی را نداشته باشد، دسترسی مستقیمی به انرژی خورشیدی ندارند. در اینجا، پروژه‌های خورشیدی اشتراکی راه‌حلی مؤثر ارائه می‌دهند که بدون نیاز به نصب تجهیزات در محل، دسترسی به انرژی پاک و کاهش هزینه‌های برق را برای این گروه‌ها امکان‌پذیر می‌سازد. برنامه‌های خورشیدی اشتراکی
امکان‌پذیر می‌سازد. برنامه‌های خورشیدی اشتراکی به ویژه برای خانوارهای کم‌درآمد، مستاجران و ساکنان ساختمان‌های چند واحدی که با موانعی برای نصب پنل‌های خورشیدی پشت بام مواجه هستند، مفید است. این برنامه‌ها به چنین افرادی اجازه می‌دهد تا بدون نیاز به نصب سیستم‌های خورشیدی شخصی، به انرژی تجدیدپذیر دسترسی پیدا کرده و هزینه‌های برق خود را کاهش دهند. انرژی خورشیدی اشتراکی مشابه انرژی شبکه‌ای مرسوم عمل می‌کند، تا جایی که انرژی را از راه دور تأمین می‌کند و نیازی به نصب یا نگهداری از سوی مصرف‌کننده ندارد. به دلیل
نصب یا نگهداری از سوی مصرف‌کننده ندارد. به دلیل ماهیت دورافتاده پروژه‌های خورشیدی محلی، محدودیت‌های فیزیکی نصب انرژی خورشیدی برای مصرف‌کنندگان از بین می‌رود. همچنین، به دلیل قابلیت آبونمان، انرژی خورشیدی محلی می‌تواند دسترسی به انرژی خورشیدی را برای خانوارهای کم‌درآمد افزایش دهد. این پروژه‌ها برای سرمایه‌گذار اولیه نیز سودمند هستند. با کاهش نرخ مصرف انرژی خورشیدی از طریق تولید پراکنده انرژی خورشیدی اشتراکی، اولیه در پروژه‌های خورشیدی محلی در درازمدت بازده بالاتری را تجربه می‌کنند. متمرکز کردن مکان
بازده بالاتری را تجربه می‌کنند. متمرکز کردن مکان سیستم‌های خورشیدی می‌تواند به این ترتیب مزایای بیشتری نسبت به تأسیسات مسکونی ایجاد کند: همچنین تعدادی از مزایای اجتماعی خورشیدی اشتراکی عبارتند از:
پروژه‌های انرژی بادی اشتراکی، پروژه‌هایی هستند که مالکیت آن‌ها به‌صورت محلی و عمدتاً در اختیار کشاورزان، سرمایه‌گذاران، کسب‌وکارها، مدارس، شرکت‌های خدمات‌رسان (مانند شرکت‌های برق) یا سایر نهادهای عمومی و خصوصی قرار دارد. این پروژه‌ها با بهره‌گیری از انرژی باد، در راستای پشتیبانی از نیازهای انرژی جامعه محلی و کاهش هزینه‌های انرژی آن‌ها طراحی و اجرا می‌شوند. ویژگی اصلی و تمایزگر این نوع پروژه‌ها، مشارکت مستقیم و قابل توجه اعضای جامعه محلی در مالکیت و منافع مالی پروژه است؛ مشارکتی که فراتر از صرف دریافت اجاره
پروژه است؛ مشارکتی که فراتر از صرف دریافت اجاره زمین یا درآمدهای مالیاتی حاصل از پروژه می‌باشد. به بیان دیگر، افراد محلی در سودآوری پروژه به‌طور واقعی سهیم هستند. پروژه‌های انرژی بادی اشتراکی می‌توانند به‌منظور تأمین برق مورد نیاز در محل مورد استفاده قرار گیرند، یا در قالب تولید برق عمده برای فروش به شبکه توزیع برق به کار روند. در اغلب موارد، این پروژه‌ها در مقیاس تجاری و با ظرفیت تولیدی بیش از ۱۰۰ کیلووات اجرا می‌شوند. این نوع مدل انرژی، ضمن تقویت استقلال انرژی در سطح محلی، امکان بهره‌برداری از منابع
انرژی در سطح محلی، امکان بهره‌برداری از منابع تجدیدپذیر را در قالبی مشارکتی، پایدار و اقتصادی برای جوامع فراهم می‌سازد. سیاست‌ها، مسائل و قوانین. در سال ۱۹۹۲، اعتبار مالیاتی تولید انرژی‌های تجدیدپذیر (PTC) به میزان ۲٫۱ سنت به ازای هر کیلووات‌ساعت ایجاد شد. در فوریه ۲۰۰۹، کنگره ایالات متحده با تصویب «قانون بهبود و سرمایه‌گذاری مجدد آمریکا»، این اعتبار مالیاتی را به مدت سه سال دیگر تمدید کرد و تاریخ انقضای آن را تا ۳۱ دسامبر ۲۰۱۲ افزایش داد. پروژه‌های بادی‌ای که تا سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ راه‌اندازی شده بودند،
که تا سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ راه‌اندازی شده بودند، می‌توانستند به‌جای استفاده از PTC، از اعتبار مالیاتی سرمایه‌گذاری به میزان ۳۰ درصد بهره‌مند شوند. همچنین، این اعتبار ۳۰ درصدی برای پروژه‌هایی که پیش از پایان سال ۲۰۱۳ به بهره‌برداری می‌رسیدند و عملیات ساخت آن‌ها تا پیش از پایان سال ۲۰۱۰ به پایان می‌رسید، قابل استفاده بود. مزارع بادی کوچک‌تر (با ظرفیت ۱۰۰ کیلووات یا کمتر) نیز می‌توانستند اعتباری برابر با ۳۰ درصد هزینه نصب سامانه را دریافت کنند. اعتبار مالیاتی سرمایه‌گذاری (ITC) از طریق قانون تثبیت اقتصادی
سرمایه‌گذاری (ITC) از طریق قانون تثبیت اقتصادی اضطراری ۲۰۰۸ به قانون تبدیل شد و برای تجهیزات نصب‌شده از ۳ اکتبر ۲۰۰۸ تا ۳۱ دسامبر ۲۰۱۶ در دسترس قرار گرفت. به موجب «قانون بهبود و سرمایه‌گذاری مجدد آمریکا» در سال ۲۰۰۹، سقف این اعتبار نیز حذف شد و استفاده از آن بدون محدودیت مبلغ امکان‌پذیر گردید. برای تضمین جایگاه آینده انرژی بادی در بازار انرژی، استاندارد برق تجدیدپذیر به‌عنوان یک سیاست راهبردی مطرح شده است. در این سیاست، از سازوکارهای بازار استفاده می‌شود تا به‌صورت تدریجی و الزامی، درصد فزاینده‌ای از برق
به‌صورت تدریجی و الزامی، درصد فزاینده‌ای از برق تولیدی کشور از منابع تجدیدپذیر – از جمله انرژی بادی – تأمین گردد. استاندارد RES در حال حاضر در سطح ملی ایالات متحده اجرا نمی‌شود، اما در ۲۸ ایالت این کشور به‌طور رسمی به اجرا درآمده است. یکی از نمونه‌های برجسته در این زمینه، طرح «انرژی نو برای آمریکا» است که در دوره ریاست‌جمهوری اوباما و معاون اولی بایدن ارائه شد. این طرح اهداف مشخصی را برای آینده تعیین کرده بود؛ از جمله رساندن سهم انرژی‌های تجدیدپذیر در تولید برق به ۱۰ درصد تا سال ۲۰۱۲. چنین سیاست‌هایی نقش
برق به ۱۰ درصد تا سال ۲۰۱۲. چنین سیاست‌هایی نقش مهمی در هدایت بازار انرژی به‌سوی منابع پاک، کاهش وابستگی به سوخت‌های فسیلی، و توسعه فناوری‌های نوین در حوزه انرژی‌های تجدیدپذیر ایفا می‌کنند. یکی از مسائل فوری و مهم در زمینه توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر، نبود یک شبکه انتقال برق بین‌ایالتی مدرن و کارآمد است که بتواند برق بدون کربن را به‌صورت گسترده و پایدار به مصرف‌کنندگان منتقل کند. در حال حاضر، ایالات متحده فاقد چنین زیرساخت یکپارچه‌ای برای انتقال برق پاک در مقیاس ملی است. در این راستا، مجلس سنای آمریکا و
مقیاس ملی است. در این راستا، مجلس سنای آمریکا و کمیته منابع طبیعی در تاریخ ۱۷ ژوئن ۲۰۰۹ لایحه‌ای مربوط به توسعه شبکه انتقال برق و موضوعات اقلیمی را از کمیته خارج کردند. انتظار می‌رفت که این لایحه ترکیبی – که به انرژی و تغییرات اقلیمی اختصاص دارد – در پاییز همان سال به‌صورت کامل در صحن سنا مورد بررسی قرار گیرد. در مجلس نمایندگان آمریکا نیز، کمیته انرژی و بازرگانی در تاریخ ۲۱ مه ۲۰۱۰، یک لایحه جامع در حوزه انرژی و اقلیم را به تصویب رساند. این اقدامات بخشی از تلاش‌های قانون‌گذاران ایالات متحده برای مدرن‌سازی
تلاش‌های قانون‌گذاران ایالات متحده برای مدرن‌سازی زیرساخت‌های انرژی، تسهیل انتقال برق تجدیدپذیر، و کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای محسوب می‌شود. هدف سیاست هوای پاک و تغییرات اقلیمی، تغییر منابع انرژی تولید برق از سوخت‌های فسیلی به منابع انرژی تجدیدپذیر و بدون کربن است. تولید ۲۰ درصد برق ایالات متحده از باد، معادل آب و هوایی حذف ۱۴۰ میلیون خودرو از جاده‌ها خواهد بود. در حال حاضر، کمیته سنای ایالات متحده در امور محیط زیست و کارهای عمومی کنترل این قانون‌گذاری را بر عهده دارد و تا ۲۵ سپتامبر ۲۰۰۹ (۳ مهر ۱۳۸۸) کار
عهده دارد و تا ۲۵ سپتامبر ۲۰۰۹ (۳ مهر ۱۳۸۸) کار بررسی و اصلاح آن را آغاز خواهد کرد. مجلس نمایندگان «قانون انرژی پاک و امنیت آمریکا» را در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۹ (۵ تیر ۱۳۸۸) تصویب کرد. این قانون شامل بندی برای کاهش انتشار دی‌اکسید کربن به میزان ۱۷ درصد کمتر از سطح سال ۲۰۰۵ تا سال ۲۰۲۰ و ۸۳ درصد کمتر از سطح سال ۲۰۰۵ تا سال ۲۰۵۰ است. همچنین، بخشی از سهمیه‌های اعطا شده رایگان را به بهره‌وری انرژی و انرژی‌های تجدیدپذیر اختصاص می‌دهد. با این حال، این سهمیه‌ها به جای اینکه مستقیماً به تولیدکنندگان انرژی تجدیدپذیر برسد، از
مستقیماً به تولیدکنندگان انرژی تجدیدپذیر برسد، از طریق دولت‌های ایالتی جریان می‌یابد.
حفاظت جامعه‌محور یا حفاظت مبتنی بر جامعه یک جنبش حفاظت است که در دهه ۱۹۸۰ (میلادی) و در واکنش به اعتراضات فزاینده و گفتگوهای بعدی با جوامع محلی متأثر از تلاش‌های بین‌المللی برای حفاظت از تنوع زیستی زمین پدید آمد. این اختلافات واکنشی علیه شیوه‌های حفاظتی «از بالا به پایین» بود که توسط دولت‌ها یا سازمان‌های بزرگ تحمیل می‌شد و به نظر می‌رسید که منافع ساکنان محلی را نادیده می‌گیرد. این شیوه‌ها اغلب بر اساس ایده فرهنگ غربی جدای از فرهنگ بنا شده بودند. هدف برخی از طرح‌های حفاظت مبتنی بر جامعه این است که به‌طور
از طرح‌های حفاظت مبتنی بر جامعه این است که به‌طور فعال اعضای جوامع محلی را در تلاش‌های حفاظتی که بر آنها تأثیر می‌گذارد، مشارکت دهند و ضمن حفاظت از طبیعت از طریق ایجاد پارک‌های ملی یا پناهگاه‌های حیات وحش، به بهبود زندگی آنها نیز کمک کنند. درک رادیکال‌تری از «حفاظت مبتنی بر جامعه» بر این نکته تأکید دارد که تعامل تاریخی، دقیق، پایدار و در بسیاری موارد محافظت‌آمیز جوامع انسانی با محیط طبیعی خود، ارزش حفاظتی بالایی دارد. از این منظر، «جوامع بومی» و «جوامع محلی» توانایی ایفای نقش به‌عنوان «نگهبانان» سرزمین‌های
توانایی ایفای نقش به‌عنوان «نگهبانان» سرزمین‌های زندگی خود را دارند. این توانایی، بسته به ترکیبی از عوامل بالفعل می‌شود؛ برخی از این عوامل درونی خود جوامع هستند و برخی دیگر به بسترهای زیست‌محیطی، اقتصادی و سیاسی آن‌ها بستگی دارد. به‌ویژه، دولت‌ها، نهادهای بین‌المللی و بخش خصوصی باید به‌جای ایجاد مانع، نقش نگهبانی جوامع را به رسمیت شناخته و از آن حمایت کنند. استعمار، نواستعمار، رشد اقتصادی به هر قیمت، و جنگ‌های مزمن، دشمنان واقعی طبیعت‌اند. در مقابل، جوامعی که توانمند، آگاه و خودمختار باشند، متحدان طبیعی او
توانمند، آگاه و خودمختار باشند، متحدان طبیعی او هستند. روشن‌ترین نمونه از این وضعیت، کشته شدن صدها عضو جوامع محلی و مجروح یا سرکوب شدن هزاران نفر دیگر در هر سال است؛ افرادی که برای دفاع از محیط زیست خود در برابر توسعه‌های تحمیلیِ مخرب و بهره‌برداری‌های ویرانگر ایستادگی می‌کنند. تاریخچه. درگیری‌هایی که منجر به رشد و گسترش حفاظت مبتنی بر جامعه شد، نشانه‌ای از ارتباط تاریخی میان استعمار اروپا و حفاظت "کلاسیک" (یا "متعارف") است. مدل "پارک ملی" کلاسیک در حفاظت از محیط زیست، که برای اولین بار با ایجاد پارک ملی