payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پوشان، در سادگی فروتنانه، غیرقابل تفکیک با عظمت و قدرت واقعی پنهان شده است." گئورگی واگنر، پژوهشگر هنر روسی، مقاله «درباره تفسیر نقاشی «مسیح در صحرا» اثر I. N. Kramskoi (به روسی: «Об истолковании картины И.Н. Крамского «Христос в пустыне») را نوشت.
لیلیان اوا کوان دایک (زاده ۲۴ اوت ۱۹۴۵) یک سناتور بازنشسته کانادایی از ساسکاچوان است. او که یکی از اعضای اولین ملت کری گوردون در ساسکاچوان و یک نسل اول چینی کانادایی، اولین سناتور زن ملل اول و اولین سناتور متولد کانادا با تبار چینی است. دایک قبل از اینکه به عنوان نمایند سنا منصوب شود، یک متخصص علوم اعصاب در دانشگاه ساسکاچوان و معاون رئیس دانشگاه بود. در ۱۲ مارس ۱۹۹۹، دایک، که یکی از اولین زنان بومی در کانادا است که حرفه آکادمیک در علوم را دنبال می‌کند و به همین دلیل جایزه یک عمر دستاورد را توسط ایندسپایر
همین دلیل جایزه یک عمر دستاورد را توسط ایندسپایر دریافت کرد. او به تدریس در دانشگاه و همچنین انجام تحقیقات به صورت پاره وقت ادامه می‌دهد. در سال ۲۰۱۹ او جایزه یک عمر دستاورد جوایز برجسته زنان را از YWCA ساسکاتون دریافت کرد. لیلیان اوا کوان دایک، در کنار کار تحقیقاتی و آکادمیک خود، به دلیل حمایت از برابری در آموزش و اشتغال زنان، کانادایی‌های چینی و بومیان شهرت دارد. اویل زندگی و تحصیل. دایک در شهر نورث بتلفورد، ساسکاچوان متولد شد. پدرش یوک لی کوآن، چینی‌تبار بود و مادرش اوا موریل مک‌ناب از قوم کری. پدرش پس
بود و مادرش اوا موریل مک‌ناب از قوم کری. پدرش پس از پرداخت «مالیات سرانه» (Head Tax) به کانادا مهاجرت کرده و خانواده اول خود را در چین باقی گذاشته بود. مادرش در منطقه حفاظت‌شده گوردون متولد شده بود، اما پس از ازدواج با یک غیربومی (غیرسرخپوست)، وضعیت قانونی خود را به عنوان عضو ملل اولیه از دست داد. او مانند اکثر زنان ملل اولیه در آن دوران، به مدارس شبانه‌روزی بومیان کانادا فرستاده شد. دایک در کودکی به‌طور مکرر نقل مکان می‌نمود و در بسیاری از شهرهای کوچک ساسکاچوان و آلبرتا زندگی می‌کرد. خانواده او برای
ساسکاچوان و آلبرتا زندگی می‌کرد. خانواده او برای محافظت از خود در برابر تبعیض نژادی، اصالت بومی خود را پنهان می‌کردند. آنها با استفاده از نام خانوادگی چینی پدر (کوآن)، در واقع تنها خانواده چینی ساکن در آن شهرها بودند. از آنجا که اکثر افراد ملل اولیه در آن زمان در مناطق حفاظت‌شده (رزروها) زندگی می‌کرند. پدرش یک کافه چینی داشت. او به عنوان پیشخدمت بزرگ شد و بسیاری از مشاغل دیگر را انجام داد، او در کافه رگال در کیلام، آلبرتا نیز مشغول به کار شد، جایی که سنگ قبر مادرش قرار دارد. دایک در مؤسسه کالج سوئیفت کنونی
مادرش قرار دارد. دایک در مؤسسه کالج سوئیفت کنونی تحصیل کرد و در آنجا فعالانه تشویق شد تا به دانشگاه برود. دایک موفق به اخذ مدرک لیسانس هنر در سال ۱۹۶۸ و کارشناسی ارشد علوم در رشته بیوشیمی در سال ۱۹۷۰ از دانشگاه ساسکاچوان شد. وی سپس در سال ۱۹۸۱ دکترای تخصصی خود را در رشته روان‌پزشکی زیستی (بیولوژیک) از همین دانشگاه دریافت نمود. در سال ۲۰۰۷، دانشگاه کیپ برتون به وی مدرک دکترای ادبیات (افتخاری) اعطا کرد. شغل. پیش از انتصاب به سنا، دایک به عنوان عصب‌شناس و معاون دانشکده در دانشگاه ساسکاچوان فعالیت می‌کرد. در
دانشکده در دانشگاه ساسکاچوان فعالیت می‌کرد. در ۱۲ مارس ۱۹۹۹، به پاس دستاوردهای مادام‌العمر علمی، جایزه‌ای از سوی «اینسپایر» به این دانشمند با تبار کری و چینی - که از نخستین زنان بومی کانادا محسوب می‌شد که مسیر تحصیلات آکادمیک در علوم را پیمود - اعطا شد. تحقیقات او بر مکانیسم اثر بازدارنده‌های مونوآمین اکسیداز متمرکز است تا داروهای مؤثر برای درمان اختلالات عصبی و سکته مغزی را شناسایی کند. وی هم‌اکنون نیز به تدریس در دانشگاه و پژوهش به صورت پاره‌وقت ادامه می‌دهد.
باربارا ساهاکیان (؛ زادهٔ ) استاد عصب روان‌شناسی بالینی در بخش روان‌پزشکی و شورای تحقیقات پزشکی (MRC) / مؤسسه رفتاری و علوم اعصاب بالینی ولکام تراست در دانشگاه کمبریج و همچنین یک روان‌شناس بالینی افتخاری در بیمارستان آدنبروک، کمبریج است. او در زمینه‌های روان‌پزشکی شناختی، اخلاق عصبی، روان‌شناسی عصبی، روان‌پزشکی عصبی و تصویربرداری عصبی شهرت بین‌المللی دارد. ساهاکیان یکی از اعضای کلر هال، کمبریج و در حال حاضر رئیس انجمن بین‌المللی اخلاق اعصاب (INS) و یکی از بنیانگذاران آن است. او رئیس سابق انجمن بریتانیا برای
آن است. او رئیس سابق انجمن بریتانیا برای داروسازی روانی (BAP) بوده که از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ به عنوان رئیس این مؤسسه خدمت کرده است. تحصیل. ساهاکیان دکترای خود را در روان‌فارماکولوژی در کالج داروین کمبریج در بخش روان‌شناسی دانشگاه کمبریج به پایان رساند. به دنبال آن ساهاکیان در دیپلم روان‌شناسی بالینی تحصیل کرد و روان‌شناس خبره شد. ساهاکیان بیشتر به خاطر تحقیقاتش در زمینه تقویت شناختی با استفاده از درمان‌های دارویی، تشخیص زودهنگام بیماری آلزایمر، رابطه شناخت و افسردگی و عصب‌اخلاق شناخته شده است. پژوهش‌های او با
و عصب‌اخلاق شناخته شده است. پژوهش‌های او با هدف درک پایه‌های عصبی اختلالات شناختی، عاطفی و رفتاری انجام می‌شود تا درمان‌های دارویی و روانشناختی مؤثرتری توسعه یابد. تمرکز اصلی آزمایشگاه او بر موارد زیر است: تشخیص زودرس اختلالات عصبی-روان‌پزشکی، تشخیص افتراقی، مطالعات اثبات مفهوم با استفاده از داروهای تقویت‌کننده شناختی و تمرینات شناختی ساهاکیان در تحقیقات خود از تکنیک‌هایی مانند روان درمانی، عصب روانشناختی و تصویربرداری عصبی (fMRI و PET) استفاده می‌کند. زمینه‌های تحقیقاتی کلیدی برای گروه او عبارتند از
زمینه‌های تحقیقاتی کلیدی برای گروه او عبارتند از بیماری آلزایمر، اختلال کمبود توجه و بیش فعالی (ADHD)، اختلال وسواس فکری جبری (OCD)، سوء مصرف مواد، افسردگی و شیدایی. در سال ۲۰۰۷، ساهاکیان نگرانی‌های خود را در مورد اخلاقیات استفاده از داروهایی که برای کمک به بیماران مبتلا به زوال عقل و آلزایمر را برای تقویت عملکرد شناختی در افراد سالم مطرح کرد. ساهاکیان در ماه می ۲۰۱۴ مقاله ای با موضوع دستیابی به سلامت مغز برای یک جامعه شکوفا در دهه آینده منتشر و در این مقاله، او فهرستی از متخصصان از طیف وسیعی از زمینه‌ها،
او فهرستی از متخصصان از طیف وسیعی از زمینه‌ها، از جمله علوم اعصاب، نوآوری و فناوری را درج کرد. از ساهاکیان خواسته شد که این مقاله را برای سر جان بدینگتون، مشاور ارشد علمی دولت بریتانیا بنویسد. ساهاکیان بیش از ۴۰۰ مقاله با پوشش این موضوعات در مجلات علمی منتشر کرده است، از جمله انتشارات بسیاری در مجلات علمی و پزشکی معتبر "ساینس"، "نیچز"، "نیچر نوروساینس"، "The Lancet" , و "مجله پزشکی بریتانیا". او دستیار ویراستار "طب روان‌شناسی" است. پایگاه داده ISI وب آو ساینس به مقالات او با شاخص اچ (h) ۱۰۰ اعتبار می‌دهد.
به مقالات او با شاخص اچ (h) ۱۰۰ اعتبار می‌دهد. علاوه بر ریاست انجمن روان‌داروشناسی بریتانیا (BAP) و انجمن بین‌المللی علوم اعصاب (INS)، ساهاکیان عضو شورای کالج بین‌المللی نوروسایکوفارماکولوژی (CINP) و هیئت بازبینی کالج اروپایی نوروسایکوفارماکولوژی (ECNP) نیز هست. او همچنین استاد وابسته در کالج امپریال لندن و پژوهشگر ارشد در مرکز اخلاق عملی اوهیرو آکسفورد می‌باشد. پیش از این، ساهاکیان در فاصله سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ عضو هیئت مدیره شورای تحقیقات پزشکی در علوم اعصاب و سلامت روان (MRC) و عضو کمیته زنان در علوم
اعصاب و سلامت روان (MRC) و عضو کمیته زنان در علوم اعصاب انجمن علوم اعصاب (SfN) بود. به تازگی نیز مؤسسه سلطنتی بریتانیا در مقاله‌ای نام باربارا ساهاکیان را در فهرست برجسته‌ترین زنان دانشمند جهان قرار داده است.
دودمان لیانگ که در تاریخ‌نگاری با نام لیانگ پسین(به چینی ساده شده :后梁؛ چینی سنتی :後梁؛ پین‌یین: Hòu Liáng) (۱ ژوئن ۹۰۷–۱۹ نوامبر ۹۲۳) یا ژو لیانگ (به چینی:朱梁)، اولین سلسله امپراتوری در دوره پنج دودمان چین و آغازگر دوران ده پادشاهی و پنج سلسله بود. پس از آن که ژو ون آخرین فرمانروای دودمان تانگ امپراتور آئی را مجبور به کناره‌گیری به نفع خود کرد (و سپس او را به قتل رساند) به عنوان امپراتور تایزو دودمان جدید را تأسیس کرد. لیانگ پسین تا سال ۹۲۳ دوام آورد که در نهایت توسط سلسله تانگ پسین ویران شد. تأسیس. ژو ون در
توسط سلسله تانگ پسین ویران شد. تأسیس. ژو ون در ابتدا خود را با ستوان هوانگ چائو متحد کرد. با این حال، او بهترین نیروهای هوانگ را گرفت و پایگاه قدرت و نفوذ خود را به عنوان جیدوشی در کایفنگ تأسیس کرد. تا سال ۹۰۴، او به عنوان نایب‌السلطنه بر هر دو پایتخت دودمان تانگ، چانگان و لوئویانگ، تسلط داشت.امپراتور آئی تانگ در سال ۹۰۸ به دستور ژو ون خودکشی کرد. در همین حال، ژو ون در سال ۹۰۷ خود را امپراتور لیانگ جدید در کایفنگ اعلام کرد. نام لیانگ به منطقه هنان اشاره دارد که قلب حکومت در آن است. وسعت قلمرو. لیانگ پسین
که قلب حکومت در آن است. وسعت قلمرو. لیانگ پسین اکثر شمال چین را تحت کنترل داشت در حالی که پنج دودمان دیگر نیز معمولاً حاکمان شمال چین بوده و یکی پس از دیگری جایگزین می‌شدند، با این حال بسیاری از ناحیه شانشی (که توسط چی کنترل می‌شد) و همچنین هبی (که توسط ایالت یان کنترل می‌شود) و شانشی بیرونی (که توسط ایالت شاتوئو ترک‌ها کنترل می‌شود) عمدتاً خارج از کنترل لیانگ پسین باقی ماندند.
ماریا میخائیلوونا باکونینا (؛ ۱۸۷۳–۱۹۶۰) یک شیمیدان و زمین‌شناس روسی-ایتالیایی بود. او در سیبری متولد شد و در سنین جوانی به جنوب ایتالیا نقل مکان کرد و در دوران تحصیل به شیمی علاقه‌مند شد. تا زمان فارغ‌التحصیلی‌اش از دانشگاه ناپل فدریکو دوم، او به‌عنوان شخصیتی پیشگام در استریوشیمی شناخته می‌شد و در شیمی کاربردی چندین پیشرفت مهم داشت. در ۲ فوریه ۱۸۷۳، ماریا باکونین در شهر کراسنویارسک در سیبری متولد شد. او سومین فرزند آنارشیست روسی، میخائیل باکونین بود. پس از درگذشت پدرش در سال ۱۸۷۶، او و خانواده‌اش به ناپل
درگذشت پدرش در سال ۱۸۷۶، او و خانواده‌اش به ناپل نقل مکان کردند، جایی که ارتباطات محلی داشتند. اوایل زندگی و تحصیل. پس از اتمام تحصیلات متوسطه، او در برنامه شیمی دانشگاه ناپل فدریکو دوم ثبت‌نام کرد. تا سال ۱۸۹۰، او به‌عنوان دستیار در مؤسسه شیمی زیر نظر فعالیت می‌کرد، کسی که بعدها با او ازدواج کرد. در سال ۱۸۹۵، او با نگارش پایان‌نامه‌ای در زمینه استریوشیمی، مدرک خود را دریافت کرد. در اوایل قرن بیستم، او یک سری مطالعات زمین‌شناسی را در منطقه کامپانیا انجام داد و چندین معدن ایختیول را برای بهره‌برداری منابع
و چندین معدن ایختیول را برای بهره‌برداری منابع طبیعی شناسایی کرد. با شروع جنگ جهانی دوم، او به فعالیت‌های خود در دانشگاه ناپل ادامه داد و پس از جنگ، به بازسازی آکادمی پونتانیانا اختصاص یافت. حرفه. ماریا باکونین در طول دوران حرفه‌ای خود تحقیقات مهمی در زمینه اندون‌ها انجام داد، از مطالعات اولیه‌اش دربارهٔ «ایزومری هندسی اسیدهای نیتروسینامیک و اکسی‌سینامیک» گرفته تا پژوهش‌های بعدی‌اش دربارهٔ «ترکیب پیکروتوکسین، استری‌سازی فنل‌ها و اثر کاتالیزوری برخی از محلول‌های کلوئیدی در سنتزهای آلی.» سهم او در شیمی
محلول‌های کلوئیدی در سنتزهای آلی.» سهم او در شیمی کاربردی همچنین منجر به تهیه تعدادی از محصولات دارویی شد. پژوهش‌های او در "سالنامه شیمی کاربردی" و "روزنامه شیمی ایتالیا"، و همچنین در "مجموعه مقالات انجمن علوم، ادبیات و هنرها" در ناپل و "آکادمی علوم" در بولونیا منتشر شد. کارهای اولیه. در سال ۱۹۰۰، باکونین روشی نوین برای استفاده از فسفر پنتااکسید در تهیه ایدون‌ها، انهیدریدها و اترها ابداع کرد. برای کارهای او در این زمینه، شیمیدان معروف ایتالیایی، استانیسلاو کانیزارو، جایزه فیزیک و ریاضیات آکادمی ناپولی را
کانیزارو، جایزه فیزیک و ریاضیات آکادمی ناپولی را به او اهدا کرد. در سال ۱۹۰۲، ماریا باکونین در یک کنفرانس شیمی کاربردی شرکت کرد که توسط انجمن شیمی ایتالیا با هدف تأسیس یک شرکت شیمیایی ایتالیایی تشکیل شده بود. در سال ۱۹۰۵، باکونین به عضویت آکادمی پونتانیانا درآمد. زمین‌شناسی. در سال ۱۹۰۶، ماریا باکونین به گروهی پیوست که به مطالعه فوران کوه وزوویوس می‌پرداختند. در سال ۱۹۰۹، او نقشه زمین‌شناسی شبه‌جزیره ایتالیا را برای وزارت آموزش و پرورش تهیه کرد و به‌طور خاص به مطالعه شیل نفتی و ذخایر ایختیولی در کوه‌های
به مطالعه شیل نفتی و ذخایر ایختیولی در کوه‌های استان سالرنو پرداخت. در همان سال، او کار تدریس شیمی کاربردی را در مدرسه عالی پلی‌تکنیک ناپل آغاز کرد و در سال ۱۹۱۲، به عنوان رئیس دپارتمان شیمی فناوری کاربردی منصوب شد. پس از آن، از سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۳۰، ماریا باکونین به‌عنوان مشاور برای دولت‌های محلی و شرکت‌های علاقه‌مند به توسعه صنعتی معادن ایختیول در منطقه جیفونی فعالیت کرد. در این دوره، در سال ۱۹۲۱، او به عنوان رئیس شاخه انجمن شیمی ایتالیا در ناپل انتخاب شد. در سال ۱۹۲۸، او همچنین توسط نیکولا پاراوانو به
در سال ۱۹۲۸، او همچنین توسط نیکولا پاراوانو به کمیسیون‌های شیمی و هیدروکربن‌های آروماتیک شورای ملی تحقیقات (CNR) منصوب شد، هرچند تا سال ۱۹۳۰، این کمیسیون‌ها برای تأسیس یک کمیسیون مربوط به سوخت‌های احتراق منحل شدند. از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۵، ماریا باکونین مجموعه‌ای از مطالعات پرارجاع را در "روزنامه شیمی ایتالیا" منتشر کرد.
آگوستا براکستون بیکر (زاده ۱ آوریل ۱۹۱۱ – درگذشته ۲۳ فوریه ۱۹۹۸) یک کتابدار و داستان‌نویس آمریکایی بود. او به‌خاطر مشارکت‌هایش در ادبیات کودکان، به‌ویژه در زمینه به تصویر کشیدن زندگی سیاه‌پوستان آمریکایی در آثار کودکان، شهرت داشت. دوران اولیه زندگی و تحصیل. آگوستا براکستون بیکر در تاریخ ۱ آوریل ۱۹۱۱ در بالتیمور، مریلند به دنیا آمد. پدر و مادرش هر دو معلم مدرسه بودند کو عشق به خواندن را در او نهادینه کردند. در طول روز، در حالی که والدینش مشغول به کار بودند، مادربزرگش، آگوستا فکس (که نام خود را از او دریافت
مادربزرگش، آگوستا فکس (که نام خود را از او دریافت کرده بود) از او مراقبت می‌کرد و داستان‌هایی برایش می‌گفت. بیکر از این داستان‌ها لذت می‌برد و این عشق را در طول زندگی‌اش حفظ کرد. او قبل از شروع مدرسه ابتدایی خواندن را یادگرفت و بعداً در دبیرستان سیاه‌پوست (با جداسازی نژادی) که پدرش در آن تدریس می‌کرد، ثبت‌نام کرد و در سن ۱۶ سالگی فارغ‌التحصیل شد. بیکر سپس وارد دانشگاه پیتسبورگ شد، جایی که در پایان سال دوم تحصیلش با جیمز بیکر آشنا و ازدواج کرد. شغل حرفه‌ای. پس از فارغ‌التحصیلی، بیکر به مدت چند سال تدریس کرد
از فارغ‌التحصیلی، بیکر به مدت چند سال تدریس کرد تا اینکه در سال ۱۹۳۷ به عنوان کتابدار کودکان در شعبه ۱۳۵ خیابان کتابخانه عمومی نیویورک (در حال حاضر شعبه منطقه‌ای کانتی کالن است) در هارلم استخدام شد. بیکر سه بار درخواست داد تا اینکه آن کارول مور، رئیس خدمات کودکان، به درخواست او توجه کرد. مور بعدها مدیر کتابخانه را به خاطر عدم انتقال درخواست سرزنش کرد، زیرا او به هر کسی که نشان‌دهنده علاقه به کارهای کودکانه بود، علاقه داشت. در سال ۱۹۳۹، این شعبه تلاشی را برای یافتن و جمع‌آوری ادبیات کودکان آغاز کرد که
برای یافتن و جمع‌آوری ادبیات کودکان آغاز کرد که تصویرگر سیاه‌پوستان به عنوان چیزی غیر از «دلقک‌های مطیع» بود که با لهجه‌ای توهین‌آمیز صحبت می‌کردند و دیگر کلیشه‌های مشابه. این مجموعه که توسط بیکر به عنوان «مجموعه یادبود جیمز ولدن جانسون از کتاب‌های کودکان» تأسیس شد، منجر به انتشار اولین فهرست کتاب‌هایی برای و دربارهٔ کودکان سیاه‌پوست شد. بیکر این پروژه را با تشویق نویسندگان، تصویرگران و ناشران برای تولید و همچنین کتابخانه‌ها برای خرید کتاب‌هایی که سیاه‌پوستان را در نوری مثبت به تصویر می‌کشیدند، پیش برد. در
را در نوری مثبت به تصویر می‌کشیدند، پیش برد. در سال ۱۹۵۳، او به عنوان متخصص داستان‌گویی و دستیار هماهنگ‌کننده خدمات کودکان منصوب شد. کمی بعد، در سال ۱۹۶۱ به هماهنگ‌کننده خدمات کودکان تبدیل شد و نخستین کتابدار آفریقایی-آمریکایی در یک موقعیت اداری در کتابخانه عمومی نیویورک (NYPL) شد. در این نقش، او برنامه‌های کودکان در کل سیستم NYPL را نظارت کرد و سیاست‌هایی برای آن‌ها تعیین کرد. در این زمان، بیکر همچنین نقش مهمی در بخش خدمات کودکان انجمن کتابخانه آمریکا (اکنون انجمن خدمات کتابخانه ای به کودکان) داشت و به
انجمن خدمات کتابخانه ای به کودکان) داشت و به عنوان رئیس آن خدمت کرد. علاوه بر این، او ریاست کمیته‌ای را بر عهده داشت که مدال نیوبری و مدال کالدکات را اهدا می‌کرد. علاوه بر این بیکر در این سمت بر بسیاری از نویسندگان و تصویرگران کودکان مانند موریس سنداک، مادلین الانگل، ازرا جک کیتس و جان استپتو تأثیر گذاشت. او همچنین به عنوان مشاور برای مجموعه تلویزیونی کودکان و نوجوانان که در آن زمان به تازگی ساخته شده بود "، خیابان کنجد" کار می‌کرد. در سال ۱۹۴۶، او فهرست جامعی از عناوین مرتبط با تجربه سیاه‌پوستان به نام
جامعی از عناوین مرتبط با تجربه سیاه‌پوستان به نام «کتاب‌هایی دربارهٔ زندگی سیاه‌پوستان برای کودکان» منتشر کرد. در یک مقاله در سال ۱۹۴۳، بیکر معیارهای انتخاب خود را بیان کرد. کتاب‌هایی که باید شامل می‌شدند، باید «تصویری بی‌طرف، دقیق و کامل از زندگی سیاه‌پوستان در تمام نقاط جهان» ارائه می‌دادند. این فهرست‌ها و معیارها از شعبه ۱۳۵ خیابان هارلم به‌طور آزاد توزیع شد و بسیاری از کتابداران، ویراستاران و نویسندگان آن زمان از این فهرست‌ها در کنار کار خود استفاده کردند. در سال ۱۹۷۱، عنوان آن به «تجربه سیاه‌پوستان در
در سال ۱۹۷۱، عنوان آن به «تجربه سیاه‌پوستان در کتاب‌های کودکان» تغییر یافت و معیارهای آن نقش مهمی در افزایش آگاهی دربارهٔ کلیشه‌های مضر در کتاب «داستان سامبو سیاه کوچک» هِلِن بَنرمان ایفا کرد. در سال ۱۹۷۴، بیکر از کتابخانه عمومی نیویورک بازنشسته شد. اما در سال ۱۹۸۰، او به کتابداری بازگشت تا سمت جدید «داستان‌گوی مقیم» را در دانشگاه کارولینای جنوبی به عهده بگیرد؛ این نیز نخستین چنین سمتی در هر دانشگاه آمریکایی در آن زمان بود. او تا بازنشستگی دوم خود در سال ۱۹۹۴ در این سمت باقی ماند. در طول زمان حضورش در
۱۹۹۴ در این سمت باقی ماند. در طول زمان حضورش در آنجا، بیکر کتابی به نام «داستان‌گویی: هنر و تکنیک» را به همراه همکارش الین گرین نوشت که در سال ۱۹۸۷ منتشر شد. مرگ و ادامه میراث. پس از یک بیماری طولانی، بیکر در سن ۸۶ سالگی در تاریخ ۲۳ فوریه ۱۹۹۸ درگذشت. میراث او حتی تا امروز ادامه دارد، به‌ویژه از طریق جشنواره سالانه داستان‌گویی به نام «دوازده داستان بیکر: جشنواره داستان‌ها». این جشنواره که توسط کالج اطلاعات و ارتباطات دانشگاه کارولینای جنوبی و کتابخانه عمومی شهرستان ریچلند حمایت می‌شود، در سال ۱۹۸۷ و در
شهرستان ریچلند حمایت می‌شود، در سال ۱۹۸۷ و در زمان بیکر در دانشگاه تأسیس شد و هنوز هم جشن گرفته می‌شود. کالج اطلاعات و ارتباطات همچنین در سال ۲۰۱۱ یک کرسی انتفاعی به نام بیکر ایجاد کرد. در سال ۲۰۱۹، دکتر نیکول آ. کوک به عنوان استاد انتفاعی آگوستا بیکر منصوب شد. وقتی از بیکر پرسیده شد: "چه چیزی به دانش‌آموزانتان می‌گویید وقتی کارگاه‌های خود را برگزار می‌کنید؟" او پاسخ داد: من به آن‌ها می‌گویم که همیشه گفته‌ام. بگذارید داستان خود را بگوید، و اگر داستان خوبی باشد و شما آن را خوب آماده کرده‌اید، نیازی به همه
باشد و شما آن را خوب آماده کرده‌اید، نیازی به همه جزئیات اضافی - از جمله لباس‌ها، نمایش‌های هیجان‌انگیز و درام‌های بزرگ - ندارید. کودکان در هر سنی می‌خواهند داستان‌ها را بشنوند. خوب انتخاب کنید، خوب آماده کنید، و سپس پیش بروید، راست بایستید و فقط بگویید." میراث او همچنین از طریق «مجموعه آگوستا بیکر از ادبیات کودکان و فولکلور» در دانشگاه کارولینای جنوبی ادامه دارد. این مجموعه که توسط پسرش، جیمز اچ. بیکر سوم، اهدا شده، شامل بیش از ۱۶۰۰ کتاب کودک است، از جمله مواد مربوط به کتابخانه شخصی و کاری او، همچنین
مواد مربوط به کتابخانه شخصی و کاری او، همچنین اسناد، تصویرگری‌ها و مجموعه‌های داستان‌های عامیانه‌ای که بیکر در طول حرفه‌اش استفاده کرده است. در سال ۲۰۲۴، انتشارات پنگوئن رندوم هاوس کتابی به نام «برو و بگو: زندگی آگوستا بیکر، کتابدار و داستان‌گوی بزرگ» منتشر کرد که به زندگی و حرفه او می‌پردازد. این کتاب به تصویرگری آوریل هریسون و نویسندگی بریانا جی. مک‌دانیل است. کتابشناسی. از جانیس ام. دل نگرو، سردبیر سابق "بولتن برای کتاب‌های کودکان":
سردی نعش، سردی جنازه یا اَلگور مورتیس (از زبان لاتین: کلکه "algor" به معنی «سرد/سردی و "mortis به معنی" «مرگ، میرایی»)، از مراحل مرگ و مرحله سوم آن می‌باشد. به معنی تغییر دمای بدن پس از مرگ است و تا زمان مطابقت دما با محیط ادامه میابد. این امر به‌طور کلی یک کاهش مداوم است، البته اگر دمای محیط بالاتر از دمای بدن باشد (مانند یک بیابان گرم)، تغییر دما مثبت خواهد بود، زیرا دمای بدن (نسبتا) خنک تر با محیط گرم تر برابر می‌شود. عوامل خارجی (محیطی) می‌توانند تأثیر قابل توجهی داشته باشند. این اصطلاح اولین بار توسط
قابل توجهی داشته باشند. این اصطلاح اولین بار توسط بنت داولر()در سال ۱۸۴۹ استفاده شد. اولین اندازه‌گیری منتشر شده از فواصل دمای پس از مرگ توسط جان دیوی ()در سال ۱۸۳۹ انجام شد. کاربردها. دمای اندازه‌گیری شده مقعدی می‌تواند نشانه ای از زمان مرگ باشد. گرچه هدایت گرما که منجر به خنک شدن بدن می‌شود از یک منحنی افت نمایی پیروی می‌کند اما می‌توان آن را به عنوان یک فرایند خطی تقریب زد: در اولین ساعت «۲ درجه سانتیگراد بر ساعت» و بعد از آن «۱درجه سانتی گراد بر ساعت» تا زمانی که بدن به دمای محیط نزدیک شود. معادله
تا زمانی که بدن به دمای محیط نزدیک شود. معادله گلیستر(Glaister equation) ساعت‌های سپری شده از مرگ را به عنوان تابعی خطی از دمای مقعدی تخمین می‌زند: تغییرپذیری. به‌طور کلی، تغییر دما جنازه پدیدهٔ غیردقیقی برای تعیین زمان مرگ در نظر گرفته می‌شود، زیرا سرعت تغییر تحت تأثیر عوامل کلیدی متعددی قرار می‌گیرد، از جمله:
نعیمه سالبوم (۱۵ مه ۱۸۷۱ – ۲۹ مارس ۱۹۵۷) یک دانشمند سوئدی، شیمی‌دان، کانی‌شناس و فعال صلح بود. او به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین شیمی‌دانان زن سوئد در اوایل قرن بیستم شناخته می‌شود. اوایل زندگی و تحصیل. ناایما سالبوم در استکهلم، سوئد، در ۱۵ مه ۱۸۷۱ متولد شد. او دختر شارلوت (با نام خانوادگی هالین) سالبوم و گوستاو والفراید سالبوم، یک مهندس عمران بود. در جوانی، به دلیل گرایش علمی، پدرش ترتیبی داد که به‌عنوان داوطلب در آزمایشگاه شرکت آب استکهلم کار کند، جایی که او تجربه اولیه آزمایشگاهی خود را به دست آورد. در سال
تجربه اولیه آزمایشگاهی خود را به دست آورد. در سال ۱۸۹۳، سالبوم امتحانات نهایی خود را با موفقیت گذراند و در "استکهلم هوگسکولا" (که اکنون دانشگاه استکهلم است) تحصیل کرد و در آنجا تجربه‌هایی در تحلیل مواد معدنی کسب کرد. به پیشنهاد هلگه بکستروم، سالبوم در ۱۰ مه ۱۸۹۴ به‌عنوان عضو انجمن زمین‌شناسی استکهلم پذیرفته شد. همچنین در همان سال، او در دانشگاه اوپسالا وارد شد، در رشته زمین‌شناسی تخصص یافت و در سال ۱۸۹۶ فارغ‌التحصیل شد. پژوهش علمی. در سال ۱۸۹۷، ناایما سالبوم اولین مقاله علمی خود را منتشر کرد که نتایج آن
اولین مقاله علمی خود را منتشر کرد که نتایج آن شامل تجزیه‌وتحلیل مواد معدنی سنگ‌های جمع‌آوری‌شده از جزیره آلنون بود. در سال ۱۹۰۰، یوهان گونار اندرسون از دانشگاه اوپسالا و سالبوم مطالعه‌ای مشترک دربارهٔ میزان فلوراید در فسفوریت‌های سوئدی منتشر کردند. این مقاله شباهت ترکیب شیمیایی ماده معدنی فلوراپاتیت را میان دو موجود آبزی بی‌مهره دریایی بررسی کرد: سنگواره بازوپایان اوبولید و "لینگولا آنتینا". برای دلایل مالی، سالبوم از فرصت پژوهشی پیشنهادی توسط آروید هوگبوم از دانشگاه اوپسالا انصراف داد و پیشنهاد کار جان
از دانشگاه اوپسالا انصراف داد و پیشنهاد کار جان لاندین را برای همکاری با یک شرکت مهندسی شیمی در استکهلم پذیرفت. سپس، از سال ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۳، در نظرسنجی زمین‌شناسی فنلاند در هلسینکی مشغول به کار شد، جایی که به‌عنوان اولین زن عضو انجمن شیمیایی فنلاند انتخاب شد. به دلیل همکاری او با هیلمار شگرن، استاد سابق کانی‌شناسی و زمین‌شناسی دانشگاه اوپسالا و سپس مدیر بخش کانی‌شناسی موزه تاریخ طبیعی سوئد، سالبوم تجربه خود را در تجزیه‌وتحلیل مواد معدنی با فعالیت در بخش کانی‌شناسی موزه تاریخ طبیعی سوئد گسترش داد. در سال‌های
موزه تاریخ طبیعی سوئد گسترش داد. در سال‌های ۱۹۰۳ و ۱۹۰۴، دانشمندان انگلیسی پژوهش‌هایی دربارهٔ رادیواکتیویته در مجله علمی "نیچر" منتشر کردند. در شماره اول سال ۱۹۰۴، رابرت استرات، بارون چهارم ریلی کشف کرد که رادیم در گازهای چشمه‌های باث شناسایی شده است. در شماره بعدی، بارون بلیتسوود و اچ.اس. آلن شواهدی از وجود گازهای رادیواکتیو در چشمه‌های معدنی بوکستون گزارش دادند. براساس این یافته‌ها، شگرن به سالبوم پیشنهاد کرد تا رادیواکتیویته آب‌های سوئدی را تحلیل کند و او را به الکساندر کلاسن در آخن ارجاع داد. در سال
او را به الکساندر کلاسن در آخن ارجاع داد. در سال ۱۹۰۴، سالبوم شاگرد کلاسن شد و تکنیک‌های رادیواکتیویته را مرور کرد. در سال ۱۹۰۵، اولین چشمه‌های آهنی که او آزمایش کرد، داده‌هایی با انحرافات نشان دادند، حتی در چشمه‌های مجاور. در سال ۱۹۰۶، به درخواست اسپاها، او به تحلیل چشمه‌های مرکز و جنوب سوئد ادامه داد. یافته‌های او نشان داد که هیچ ارتباطی بین ترکیب شیمیایی منابع آب و رادیواکتیویته وجود ندارد و همین‌طور عمق چاه‌ها و رادیواکتیویته. یک ارتباط بین زمین‌شناسی منابع آب و رادیواکتیویته مشاهده شد. سنگ‌پایه
منابع آب و رادیواکتیویته مشاهده شد. سنگ‌پایه ماسه‌سنگ در هلسینگبوری و چاه‌های گرانیتی از جمله بالاترین غلظت‌های گازهای رادیواکتیو را نشان دادند. سالبوم نتیجه گرفت که منابع آبی از جریان در سنگ‌پایه حاوی رادیم، گازهای رادیواکتیو را جمع‌آوری می‌کنند. در سال ۱۹۰۷، سالبوم و شگرن مقاله‌ای دربارهٔ ۵۹ چشمه و چاه در سوئد منتشر کردند. این مقاله شواهد انتشار رادیواکتیو در آب‌های معدنی را تأیید کرد. در پاییز سال ۱۹۰۷، ناایما سالبوم به دانشگاه بازل پذیرش شد. برای ادامه تحصیلاتش، او از یک پیشنهاد پژوهشی از شگرن صرف‌نظر
تحصیلاتش، او از یک پیشنهاد پژوهشی از شگرن صرف‌نظر کرد. تحت راهنمایی فریدریش فیختر از دانشگاه بازل، سالبوم پایان‌نامه خود را دربارهٔ تحلیل مویین محلول‌های کلوئیدی تکمیل کرد. در سال ۱۹۱۰، سالبوم پایان‌نامه خود را در دانشگاه نوشاتل ارائه داد و دکترای فیزیک شیمیایی دریافت کرد. در سال ۱۹۱۴، با همکاری هله بک‌لاند، سالبوم یک آزمایشگاه در استکهلم تأسیس کرد، جایی که او در زمینه کانی‌شناسی آب تخصص یافت. به‌عنوان یک تحلیل‌گر شیمیایی مستقل، سالبوم برای کارهای حرفه‌ای خود توسط کانی‌شناسان و سنگ‌شناس‌ها قرارداد بست. در
توسط کانی‌شناسان و سنگ‌شناس‌ها قرارداد بست. در سال ۱۹۱۶، او گزارش دوم خود را دربارهٔ کانی‌شناسی و رادیواکتیویته منتشر کرد که شامل تحلیل ۴۰۰ چشمه و چاه بود. این مقاله تأیید کرد که رادیواکتیویته آب‌های معدنی به زمین‌شناسی مربوط می‌شود. به‌طور کلی، سنگ‌های اسیدی و اولیه بیشترین میزان انتشار رادیواکتیو را نشان دادند؛ سنگ‌های مافیک و رسوبی رادیواکتیویته کمتری داشتند.
ماه آبی () یک فیلم موزیکال زندگی‌نامه‌ای آمریکایی محصول ۲۰۲۵ به کارگردانی ریچارد لینکلیتر و نویسندگی رابرت کاپلو است. این فیلم به زندگی لورنز هارت، ترانه‌سرا، می‌پردازد. ایثن هاک در نقش هارت در کنار مارگارت کوالی، بابی کاناوله و اندرو اسکات در این فیلم بازی می‌کند. این فیلم نخستین نمایش جهانی خود را در بخش رقابت اصلی هفتاد و پنجمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین در ۱۸ فوریه ۲۰۲۵ داشت و در آن‌جا برنده خرس نقره‌ای بهترین نقش مکمل برای اسکات شد. طرح داستانی. این فیلم عمدتاً در ۳۱ مارس ۱۹۴۳، شب افتتاحیه
این فیلم عمدتاً در ۳۱ مارس ۱۹۴۳، شب افتتاحیه "اکلاهما!" جریان دارد: اولین پروژه مشارکت خلاقانه راجرز و همرستین، و همچنین شریک خلاقانهٔ سابق راجرز، لورنز هارت که با اعتیاد به الکل و افسردگی دست و پنجه نرم می‌کند. تولید. زندگی‌نامه لورنز هارت، ترانه‌سرا، به نویسندگی رابرت کاپلو و به کارگردانی ریچارد لینکلیتر و تهیه‌کنندگی لینکلیتر در کنار جان اسلاس در ژوئن ۲۰۲۴ گزارش شد. در اواخر همان ماه، ایثن هاک، مارگارت کوالی، بابی کاناوله و اندرو اسکات به بازیگران پیوستند و گزارش شد که سونی پیکچرز کلاسیکس علاوه بر