payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و آموزه‌های نادرست دارد که زنان را به‌عنوان «ملک» مردان می‌دانند. برخلاف بسیاری از کشورها، در ایران خشونت خانگی به‌طور مشخص جرم‌انگاری نشده است. ماده ۱۱۰۵ قانون مدنی، ریاست خانواده را به مردان اختصاص داده و به‌طور غیرمستقیم به آن‌ها اجازه می‌دهد از خشونت برای حفظ این ریاست استفاده کنند. این موضوع باعث شده تا زنان قربانی خشونت خانگی نتوانند به‌طور مؤثر از حقوق خود دفاع کنند. زنان قربانی خشونت در ایران اغلب به دلیل نبود پناهگاه‌های امن و حمایت‌های قانونی، مجبور به تحمل شرایط خشونت‌آمیز می‌شوند. تعداد
مجبور به تحمل شرایط خشونت‌آمیز می‌شوند. تعداد خانه‌های امن برای زنان در ایران بسیار محدود است. بر اساس گزارش‌ها، تنها ۲۷ خانه امن در سراسر کشور وجود دارد که این تعداد برای پاسخگویی به نیازهای زنان قربانی خشونت کافی نیست. علاوه بر این، نیمی از استان‌های ایران فاقد خانه امن هستند، که این مسئله دسترسی زنان به حمایت‌های ضروری را محدود می‌کند. سعید دهقان، وکیل برجسته حقوق بشر که از افراد متعددی در دادگاه‌های جمهوری اسلامی دفاع کرده و مدیر مجموعه حقوقی پارسی است، به نقش قوانین جمهوری اسلامی ایران در تداوم این
به نقش قوانین جمهوری اسلامی ایران در تداوم این جنایات اشاره کرد و به مرکز حقوق بشر در ایران گفت: عوامل اجتماعی. مشکلات اقتصادی، اعتیاد همسر، سطح تحصیلات پایین، تعداد فرزندان، فضای مجازی و بحران‌هایی مانند کرونا از جمله عوامل زمینه‌ساز خشونت علیه زنان و زن‌کشی در ایران هستند. بیکاری و مشکلات اقتصادی همسران به‌ویژه در دوران پاندمی کرونا، فشار روانی و استرس را در خانواده‌ها افزایش می‌دهد. این شرایط می‌تواند به خشونت خانگی و در مواردی به قتل زنان منجر شود. مطالعات نشان می‌دهد که زنان بیکار و خانه‌دار بیشتر در
نشان می‌دهد که زنان بیکار و خانه‌دار بیشتر در معرض خشونت خانگی هستند. همچنین مطالعات نشان می‌دهند که اعتیاد همسر می‌تواند به افزایش احتمال قتل زنان منجر شود. اعتیاد می‌تواند منجر به افزایش خشونت خانگی، کاهش کنترل بر رفتار و تشدید بحران‌های روانی و اجتماعی در خانواده‌ها شود. این عوامل می‌توانند به افزایش احتمال قتل زنان منجر شوند. به عنوان مثال، در مطالعه‌ای که در شهر زاهدان و بر روی تعدادی از مراجعه کنندگان به مراکز بهداشتی انجام شد، ۹۱ درصد از زنان مراجعه کننده دارای همسران معتاد، توسط آن‌ها مورد سوءرفتار
دارای همسران معتاد، توسط آن‌ها مورد سوءرفتار جسمی، روحی و جنسی قرار می‌گرفتند. همچنین مطالعات نشان می‌دهند که مصرف برخی از مواد مخدر، مانند شیشه، می‌تواند میزان خشونت فیزیکی را در فرد به شدت بالا ببرد؛ بنابراین، نوع ماده مخدر مصرفی توسط فرد معتاد با خشونتی که وی به همسر و فرزند خود نشان می‌دهد، رابطه مستقیمی دارد و می‌تواند منجر به زن‌کشی شود. زن‌کشی توسط مردان خانواده. در اکثریت قریب به اتفاق موارد زن‌کشی در ایران، زنان توسط مردان خانواده‌شان به بهانه «ناموسی» کشته می‌شوند. داده‌ها نشان‌دهنده روند افزایش
کشته می‌شوند. داده‌ها نشان‌دهنده روند افزایش شدید در زن‌کشی در خانواده در ایران هستند، به‌طوری‌که سازمان زن‌کشی در ایران را متوقف کنید ( Stop Femicide in Iran) ۹۳ مورد قتل شناخته‌شده را تنها در نیمه اول ۲۰۲۴ گزارش داده است - افزایشی نزدیک به ۶۰ درصد نسبت به همان دوره در ۲۰۲۳. طبق این سازمان ۱۴۹ مورد شناخته‌شده در کل سال ۲۰۲۳ است، به میانگین تقریباً یک قتل در هر دو روز. روزنامه اعتماد گزارش داد که در سه ماه اول سال ایرانی ۲۰۲۴ حداقل ۳۵ زن و دختر توسط اقوام مرد خود کشته شدند، افزایش ۲۵ درصدی نسبت به ۲۰۲۳ و
مرد خود کشته شدند، افزایش ۲۵ درصدی نسبت به ۲۰۲۳ و ۵۹ درصد نسبت به ۲۰۲۲، در حالی‌که روزنامه شرق اشاره کرد که حداقل ۱۶۵ زن از ژوئیه ۲۰۲۱ توسط مردان خانواده‌شان کشته شده‌اند. موارد گزارش‌شده قتل زنان تنها بخش ناچیزی از موارد واقعی در ایران را نشان می‌دهند، زیرا آمار دقیقی وجود ندارد به دلیل موارد فراوانی که گزارش نمی‌شوند یا به اشتباه به‌عنوان خودکشی و تصادف گزارش می‌شوند. هر مطالعه‌ای که تاکنون انجام شده نشان‌دهنده تعداد قابل‌توجهی از چنین قتل‌هایی و افزایش مداوم آن‌هاست، در حالی‌که قاتلان عمدتاً شوهران (یا
آن‌هاست، در حالی‌که قاتلان عمدتاً شوهران (یا طلاق‌گرفتگان) هستند که از روش‌های وحشیانه استفاده می‌کنند، و قربانیان شامل زنان از همه سنین اما اکثراً زیر ۳۰ سال هستند، با کودکانی که اغلب شاهد این عمل هستند. زن‌کشی با انگیزه قتل ناموسی. در ایران، موارد متعددی از زن‌کشی‌ها با انگیزه قتل ناموسی توسط اعضای خانواده، به‌ویژه پدر یا همسر، گزارش شده است. این نوع قتل‌ها اغلب ریشه در خشونت خانگی، تعصبات ناموسی و کنترل اجتماعی دارند. قتل فاطمه سلطانی توسط پدرش. در فروردین ۱۴۰۴، فاطمه سلطانی، دختر ۱۸ ساله‌ای که به‌دلیل
۱۴۰۴، فاطمه سلطانی، دختر ۱۸ ساله‌ای که به‌دلیل خشونت‌های خانگی از خانواده جدا شده و به استقلال مالی رسیده بود، توسط پدرش در محل کارش در اسلامشهر با ضربات چاقو به قتل رسید. قتل فاطمه بریهی توسط همسرش. در خرداد ۱۳۹۹، فاطمه بریهی، دختر ۱۹ ساله اهل آبادان، به‌دست همسر و پسرعمویش به‌طرز فجیعی به قتل رسید. او که تنها دو روز پس از عقد اجباری با پسرعمویش از خانه گریخته و به مشهد رفته بود، پس از یک سال توسط همسرش پیدا شد و به آبادان بازگردانده شد. در شامگاه ۲۵ خرداد، همسرش او را به کنار رودخانه بهمنشیر برد و با
همسرش او را به کنار رودخانه بهمنشیر برد و با چاقو به قتل رساند و سرش را برید. قتل رومینا اشرفی توسط پدرش. در اردیبهشت ۱۳۹۹، رومینا اشرفی، دختر ۱۳ ساله‌ای اهل تالش، به‌دست پدرش با داس به قتل رسید. رومینا پس از فرار با پسری که به او علاقه‌مند بود، توسط پلیس بازگردانده شد و علیرغم هشدارها، به خانه‌ای که در آن احساس امنیت نمی‌کرد، سپرده شد. قتل او موجی از خشم عمومی و بحث‌های گسترده دربارهٔ قوانین حمایتی از کودکان و زنان در ایران به‌راه انداخت. قتل مونا حیدری توسط همسرش. در بهمن ۱۴۰۰، مونا حیدری، دختر ۱۷ ساله
همسرش. در بهمن ۱۴۰۰، مونا حیدری، دختر ۱۷ ساله اهل اهواز، توسط همسرش به طرز فجیعی به قتل رسید. او که در کودکی به عقد پسرعمویش درآمده بود، پس از فرار به ترکیه، به ایران بازگردانده شد. همسرش پس از قتل، سر بریدهٔ او را در خیابان‌های اهواز به نمایش گذاشت. این جنایت واکنش‌های گسترده‌ای در جامعه و رسانه‌ها برانگیخت. در نهایت، قاتل به هشت سال حبس تعزیری محکوم شد. قتل ریحانه عامری توسط پدرش. در خرداد ۱۳۹۹، ریحانه عامری، دختر ۲۲ ساله اهل کرمان، به‌دست پدرش به قتل رسید. پدر ریحانه پس از مشاجره بر سر دیر بازگشتن او به
پدر ریحانه پس از مشاجره بر سر دیر بازگشتن او به خانه، با ضربات جسم سخت به سرش، او را کشت. قتل هانیه بهبودی توسط همسرش. هانیه بهبودی پورامغان، ورزشکار ۲۳ ساله اهل فریمان، دانشجوی تربیت بدنی و قهرمان مچ‌اندازی در استان خراسان رضوی بود. مقام‌های قضائی نظام جمهوری اسلامی ایران از بازداشت همسر او به اتهام قتل خبر داداند. دادستان عمومی و انقلاب فریمان دربارهٔ اعترافات متهم به قتل گفت متهم به اختلافات و سوءظن‌های خود اشاره کرد و مدعی شد که همسرش تصاویری با حجاب نامتعارف از خود در فضای مجازی منتشر کرده بود که موجب
از خود در فضای مجازی منتشر کرده بود که موجب عصبانیتش شده است. زن‌کشی توسط حکومت. در ایران موارد متعددی از کشته‌شدن زنان توسط نیروهای حکومتی به دلایل مرتبط با حجاب یا مشارکت در اعتراضات ثبت شده است. ندا آقاسلطان. ندا آقاسلطان، دانشجوی فلسفه، در جریان اعتراضات مردمی پس از انتخابات ۱۳۸۸، در تاریخ ۳۰ خرداد همان سال، در خیابان کارگر شمالی تهران با شلیک گلوله کشته شد. صحنهٔ جان‌باختن او که به‌صورت ویدئویی منتشر شد، به یکی از نمادهای جهانی خشونت علیه معترضان و مقاومت مردم و زنان ایران تبدیل شد. مهسا امینی. در ۲۲
مردم و زنان ایران تبدیل شد. مهسا امینی. در ۲۲ شهریور ۱۴۰۱، مهسا امینی، دختر ۲۲ ساله اهل سقز، به‌دلیل «بدحجابی» توسط گشت ارشاد در تهران بازداشت شد. وی سه روز بعد، در بازداشتگاه جان باخت. مرگ او موجی از اعتراضات سراسری را در ایران و جهان برانگیخت و به آغاز جنبش «زن، زندگی، آزادی» انجامید. آرزو بدری. در مرداد ۱۴۰۲، آرزو بدری، زن جوانی در شهرستان نور استان مازندران، به‌دلیل عدم رعایت حجاب اجباری، هدف شلیک مأموران نیروی انتظامی قرار گرفت و با وضعیت وخیم به بیمارستان منتقل شد. نیکا شاکرمی. در ۲۹ شهریور ۱۴۰۱،
منتقل شد. نیکا شاکرمی. در ۲۹ شهریور ۱۴۰۱، نیکا شاکرمی، دختر ۱۷ ساله اهل لرستان، در جریان اعتراضات سراسری «زن، زندگی، آزادی» در تهران ناپدید شد. نه روز بعد، پیکر بی‌جان او با نشانه‌های ضرب‌وجرح شدید در سردخانه‌ای در تهران یافت شد. مقامات جمهوری اسلامی علت مرگ را سقوط از ارتفاع اعلام کردند، اما خانواده و شاهدان این روایت را رد کرده و آن را تلاشی برای سرپوش گذاشتن بر قتل عمد می‌دانند. قتل نیکا به یکی از نمادهای خشونت حکومتی علیه معترضان تبدیل شد و واکنش‌های گسترده‌ای را در داخل و خارج از کشور برانگیخت. الهه
را در داخل و خارج از کشور برانگیخت. الهه حسین‌نژاد. الهه حسین‌نژاد، دختر ۲۴ ساله‌ای از اسلامشهر، در ۴ خرداد ۱۴۰۴ پس از ترک محل کارش در سعادت‌آباد تهران ناپدید شد. او در میدان آزادی سوار یک خودروی عبوری شد و پس از آن دیگر خبری از او نشد. پس از ۱۰ روز جستجو، جسد او در بیابان‌های اطراف فرودگاه مهرآباد کشف شد. این حادثه ضعف ساختارهای امنیتی و حمایتی جمهوری اسلامی در حفاظت از زنان را برجسته کرد. در حالی که حکومت جمهوری اسلامی با صرف منابع قابل توجهی به سرکوب پوشش اختیاری زنان و اعمال محدودیت‌های اجتماعی
پوشش اختیاری زنان و اعمال محدودیت‌های اجتماعی می‌پردازد، در تأمین امنیت پایه‌ای برای آنان ناکام مانده است. قتل الهه حسین‌نژاد نمادی از بی‌توجهی حکومت جمهوری اسلامی به حقوق و امنیت زنان است، در حالی که سیاست‌های رسمی همچنان بر کنترل و محدودسازی آزادی‌های فردی تمرکز دارند. کشته‌شدن زنان در اعتراضات ۱۴۰۱. در جریان اعتراضات سراسری پس از مرگ مهسا امینی، دست‌کم ۵۳۷ نفر کشته شدند که تعدادی از آن‌ها زنان بودند. این افراد در اثر شلیک گلوله، ضرب و شتم یا شکنجه جان باختند. خشونت‌های گشت ارشاد. گزارش‌هایی از خشونت‌های
خشونت‌های گشت ارشاد. گزارش‌هایی از خشونت‌های گشت ارشاد علیه زنان منتشر شده است. برای نمونه، در اردیبهشت ۱۴۰۳، ویدیویی از درگیری مأموران گشت ارشاد با یک زن به‌دلیل «کشف حجاب» منتشر شد که واکنش‌های زیادی را برانگیخت. این موارد نشان‌دهندهٔ خشونت ساختاری علیه زنان در ایران است که می‌توان آن را نوعی زن‌کشی حکومتی دانست. اقدامات انجام شده برای مقابله با زن‌کشی. رسانه‌های مستقل، شبکه‌های اجتماعی و برخی روزنامه‌نگاران در ایران، نقش مهمی در انتشار اخبار زن‌کشی ایفا کرده‌اند. کمپین‌هایی مانند "#نه_به_زن‌کشی" یا
کرده‌اند. کمپین‌هایی مانند "#نه_به_زن‌کشی" یا "#دادخواهی_برای_رومینا" بعد از قتل رومینا اشرفی، صدای اعتراض بسیاری از مردم را منعکس کرد. در این زمینه، گروه‌ها و فعالان مختلفی از طیف‌های اجتماعی، حقوقی و رسانه‌ای دست به اقدامات مختلفی زده‌اند تا این معضل اجتماعی را به چالش بکشند. هرچند شرایط سیاسی و اجتماعی در ایران مانع از ظهور کامل این مبارزات شده است، اما تلاش‌های گوناگون برای مقابله با این پدیده همچنان ادامه دارد. جمعیت امام علی. جمعیت امام علی یکی از نخستین سازمان‌های مردم‌نهاد در ایران بود که با تمرکز
سازمان‌های مردم‌نهاد در ایران بود که با تمرکز بر حقوق کودکان، زنان و حمایت از گروه‌های آسیب‌پذیر، به فعالیت پرداخت. این سازمان با استفاده از روش‌های نوین در دفاع از حقوق اجتماعی، به مستندسازی موارد خشونت خانگی و زن‌کشی پرداخت و در مواقعی که جامعه به بحران می‌خورد، مداخله می‌کرد. فعالیت‌های این جمعیت در زمینهٔ پیشگیری از خشونت‌های خانوادگی و آگاه‌سازی جامعه در مورد پیامدهای این نوع خشونت‌ها به‌ویژه در مناطق محروم، تأثیر زیادی بر روی افکار عمومی داشت. با این حال، این جمعیت به دلیل فشارهای سیاسی و امنیتی و
حال، این جمعیت به دلیل فشارهای سیاسی و امنیتی و همچنین بازداشت فعالانش، عملاً مجبور به توقف فعالیت‌های خود شد. با این وجود، میراث این جمعیت همچنان در بسیاری از کنش‌های فعالان حقوق بشری و اجتماعی زنده است. مراکز پژوهشی زنان در دانشگاه‌ها. در کنار نهادهای غیردولتی، مراکز مطالعات زنان در دانشگاه‌های ایران نیز نقش مهمی در شناخت ریشه‌های زن‌کشی و خشونت خانگی ایفا کرده‌اند. این مراکز پژوهشی با تحلیل‌های علمی و آکادمیک، به بررسی ابعاد مختلف خشونت علیه زنان پرداخته و راهکارهایی برای کاهش این خشونت‌ها ارائه
پرداخته و راهکارهایی برای کاهش این خشونت‌ها ارائه داده‌اند. گزارش‌ها و مقالات علمی منتشرشده از این مراکز، گاه به‌عنوان منابع مرجع در مناظرات و بحث‌های عمومی به کار رفته‌اند. اگرچه این مراکز با محدودیت‌های زیادی روبه‌رو بوده‌اند، اما در سطح محدودتری همچنان به فعالیت خود ادامه داده و پژوهش‌هایی دربارهٔ مسائل زنان به ویژه در زمینه خشونت خانگی و قتل‌های ناموسی منتشر کرده‌اند. وکلا و فعالان مستقل. فعالان حقوقی مانند نسرین ستوده و شادی صدر، از جمله افرادی بودند که در مسیر مبارزه با خشونت‌های جنسیتی و زن‌کشی در
که در مسیر مبارزه با خشونت‌های جنسیتی و زن‌کشی در ایران پیشگام شدند. نسرین ستوده که به‌عنوان وکیل مدافع حقوق بشر شناخته می‌شود، بارها در پرونده‌های حقوق زنان و قتل‌های ناموسی حضور داشته و از حق زنان برای زندگی آزاد و بدون خشونت دفاع کرده است. با این حال، او نیز همچون دیگر فعالان حقوق بشری، به دلیل فعالیت‌های خود بارها مورد بازداشت و آزار و اذیت قرار گرفت. شادی صدر، بنیان‌گذار پروژه «عدالت برای ایران»، در تلاش است تا خشونت‌های ضد زن در ایران را در سطح بین‌المللی مطرح کند. او با جمع‌آوری اسناد و مدارک مربوط
مطرح کند. او با جمع‌آوری اسناد و مدارک مربوط به خشونت‌های ساختاری علیه زنان، در تلاش است تا این مسائل را به‌عنوان نقض حقوق بشر در مجامع جهانی به رسمیت بشناساند. فعالان شبکه‌های اجتماعی. فعالان شبکه‌های اجتماعی و خبرنگاران مستقل در ایران نیز به‌ویژه در زمینه پوشش اخبار مربوط به زن‌کشی و خشونت‌های خانوادگی نقش مهمی ایفا کرده‌اند. صبا آذرپیک، خبرنگار و فعال حقوق بشر، یکی از افرادی است که در مواجهه با سانسور و محدودیت‌های شدید، توانسته است اطلاعاتی معتبر و به‌روز را در مورد قتل‌های خانوادگی و زن‌کشی‌ها منتشر
را در مورد قتل‌های خانوادگی و زن‌کشی‌ها منتشر کند. او با استفاده از ظرفیت‌های شبکه‌های اجتماعی، توانسته صدای قربانیان خشونت‌های خانگی را به گوش عموم برساند. دیگر خبرنگاران مستقل مانند آیدا قجر نیز در موارد مختلف از جمله قتل‌های ناموسی و زن‌کشی‌های پنهانی در شهرستان‌ها گزارش‌هایی منتشر کرده‌اند. این افراد با بهره بردن از ابزارهای در دسترس خود، موفق شدند که پرونده‌های جنجالی زن‌کشی را در سطح ملی و بین‌المللی مطرح کنند. بازتاب در هنر. بازتاب هنری زن‌کشی در ایران، یکی از عرصه‌های پرتنش و پرقدرت در هنر معاصر
یکی از عرصه‌های پرتنش و پرقدرت در هنر معاصر ایران است. هنرمندان ایرانی در قالب‌های مختلفی مانند سینما، تئاتر، نقاشی، هنرهای مفهومی و شعر، نسبت به زن‌کشی، خشونت جنسیتی و سرکوب زنان واکنش نشان داده‌اند.
لیگ قهرمانان کونکاکاف ۱۵–۲۰۱۴ (که رسماً به دلایل حمایت مالی از سال ۲۰۱۵ با نام لیگ قهرمانان کونکاکاف اسکوشیابانک ۱۵–۲۰۱۴ شناخته می‌شود) هفتمین دوره لیگ قهرمانان کونکاکاف با نام فعلی و به طور کلی پنجاهمین دوره از مسابقات برتر باشگاهی فوتبال بود که توسط کونکاکاف، نهاد حاکم منطقه‌ای آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و کارائیب برگزار شد. مونتری مدافع سه ساله عنوان قهرمانی بود، اما نتوانست از عنوان خود دفاع کند زیرا نتوانست به مسابقات راه پیدا کند. در فینال، تیم مکزیکی آمریکا با نتیجه ۵–۳ تیم کانادایی مونترال ایمپکت
آمریکا با نتیجه ۵–۳ تیم کانادایی مونترال ایمپکت را در مجموع دو بازی شکست داد و ششمین عنوان قهرمانی باشگاهی کونکاکاف (و اولین عنوان قهرمانی خود در دوران لیگ قهرمانان کونکاکاف) را به دست آورد و رکورد بیشترین عنوان قهرمانی باشگاهی کونکاکاف را با کروز آزول (که مدافع عنوان قهرمانی بود، اما در مرحله گروهی حذف شد) شریک شد. این فینال اولین باری بود که یک تیم کانادایی در آن شرکت می‌کرد. به عنوان برنده لیگ قهرمانان کونکاکاف ۱۵–۲۰۱۴، آمریکا حق نمایندگی کونکاکاف را در جام باشگاه‌های جهان ۲۰۱۵ به دست آورد. نحوه صلاحیت.
باشگاه‌های جهان ۲۰۱۵ به دست آورد. نحوه صلاحیت. ۲۴ تیم در لیگ قهرمانان کونکاکاف ۱۰–۲۰۰۹ از مناطق آمریکای شمالی، آمریکای مرکزی و کارائیب شرکت کردند. ۹ تیم از آمریکای شمالی، ۱۲ تیم از آمریکای مرکزی و ۳ تیم از کارائیب بودند. تیم‌ها در صورت نداشتن ورزشگاهی برای مسابقات که کونکاکاف مناسب می‌داند، محروم و جایگزین شوند. اگر باشگاهی نتواند استانداردهای ورزشگاه خانگی خود را رعایت کند، این باشگاه باید ورزشگاه مناسبی در کشور خود پیدا کند. اگر باشگاه مذکور نتواند امکانات کافی را فراهم کند، خطر جایگزین شدن را به دنبال
کافی را فراهم کند، خطر جایگزین شدن را به دنبال دارد. آمریکای شمالی. در مجموع ۹ باشگاه از اتحادیه فوتبال آمریکای شمالی در لیگ قهرمانان شرکت کردند. به مکزیک و ایالات متحده چهار سهمیه، بیشتر از هر کشور در کونکاکاف، اختصاص یافت، در حالی که به کانادا یک سهمیه اعطا شد. در مکزیک، برندگان فصل‌های آغازین و پایانی لیگ مکزیک در گلدان A در مرحله گروهی مسابقات جای می‌گیرند، در حالی که نایب قهرمانان فصل‌های آغازین و پایانی در گلدان B جای می‌گیرند. برای ایالات متحده، سه سهمیه از چهار سهمیه آن از طریق فصل عادی لیگ برتر
سهمیه از چهار سهمیه آن از طریق فصل عادی لیگ برتر فوتبال (ام‌ال‌اس) و پلی آف اختصاص داده می‌شود، در حالی که رتبه چهارم به برنده جام داخلی، یعنی جام یو اس اوپن اختصاص دارد. برنده ساپورترز شیلد و جام ام‌ال‌اس (اگر مستقر در ایالات متحده باشد) در گلدان A قرار می‌گیرد. نایب قهرمان جام ام‌ال‌اس (اگر مستقر در ایالات متحده باشد) و برنده جام یو اس اوپن در گلدان B قرار می‌گیرند. اگر هر یک از سهمیه‌های بالا توسط یک تیم ام‌ال‌اس مستقر در کانادا گرفته شود، سهمیه لیگ قهرمانان به تیم مستقر در ایالات متحده با بهترین رکورد
به تیم مستقر در ایالات متحده با بهترین رکورد فصل عادی ام‌ال‌اس اختصاص داده می‌شود که نتوانسته است جواز حضور را کسب کند. برای کانادا، برنده رقابت‌های جام داخلی، جام مسافران که در مسابقات قهرمانی کانادا شرکت کرده بود، تنها سهمیه کانادایی را در مسابقات در گلدان B کسب می‌کند. آمریکای مرکزی. ۱۲ تیم از اتحادیه فوتبال آمریکای مرکزی به لیگ قهرمانان کونکاکاف راه پیدا می‌کنند. تخصیص سهمیه‌ها به شرح زیر است: دو تیم از کاستاریکا، هندوراس، گواتمالا، پاناما و السالوادور، و یک تیم از نیکاراگوئه و بلیز. برای تیم‌های
و یک تیم از نیکاراگوئه و بلیز. برای تیم‌های آمریکای مرکزی که از طریق فصل‌های تقسیم‌شده کار می‌کنند، از مجموع امتیازات دو تورنمنت در فصل استفاده می‌شود تا مشخص شود کدام تیم مقام برتر انجمن را کسب می‌کند. گلدان تیم‌ها به شرح زیر است: اگر یک یا چند باشگاه منع شود، با باشگاهی از دیگر انجمن‌های آمریکای مرکزی جایگزین می‌شود. تخصیص مجدد بر اساس نتایج مسابقات قبلی لیگ قهرمانان است. کارائیب. سه سهمیه در دور مقدماتی لیگ قهرمانان کونکاکاف به سه تیم برتر جام باشگاه‌های کارائیب، یک تورنمنت شبه قاره‌ای برای باشگاه‌های
کارائیب، یک تورنمنت شبه قاره‌ای برای باشگاه‌های کشورهای اتحادیه فوتبال کارائیب اختصاص یافت. برای اینکه یک باشگاه کارائیب بتواند برای جام باشگاه‌های کارائیب واجد شرایط شود، باید به مقام قهرمان (یا در برخی موارد، نایب قهرمان) در لیگ برتر کشور مربوطه خود در فصل قبل به پایان برسد، اما تیم‌های حرفه‌ای نیز ممکن است توسط اتحادیه‌های خود انتخاب شوند اگر در لیگ کشور دیگری بازی کنند. اگر هر یک از باشگاه‌های کارائیب محروم شود، با تیم چهارم جام باشگاه‌های کارائیب جایگزین می‌شود. تیم‌ها. تیم‌های زیر به مسابقات راه
می‌شود. تیم‌ها. تیم‌های زیر به مسابقات راه یافتند. "در جدول زیر، تعداد بازی‌ها، آخرین حضور و بهترین نتیجه قبلی فقط مربوط به دوره لیگ قهرمانان کونکاکاف از فصل" "۰۹–۲۰۰۸ می‌شود (بدون احتساب بازی‌های دوره جام قهرمانان از ۱۹۶۲ تا ۲۰۰۸)." قرعه کشی. قرعه کشی مرحله گروهی در ۲۸ مه ۲۰۱۴ در دورل، فلوریدا، ایالات متحده برگزار شد. ۲۴ تیم در هشت گروه سه تیمی قرار گرفتند که هر گروه شامل یک تیم از هر سه گلدان بود. تخصیص تیم‌ها در گلدان‌ها بر اساس اتحادیه ملی و جایگاه انتخابی آنها بود. تیم‌های یک انجمن (به استثنای تیم‌های
آنها بود. تیم‌های یک انجمن (به استثنای تیم‌های «عام» که جایگزین تیمی از یک انجمن دیگر می‌شوند) نمی‌توانستند با یکدیگر در مرحله گروهی قرعه‌کشی شوند، و هر گروه تضمین شده بود که دارای تیمی از ایالات متحده یا مکزیک باشد، به این معنی که تیم‌های ایالات متحده و مکزیک نمی‌توانند در مرحله گروهی با یکدیگر بازی کنند. نکات برنامه مسابقات. برنامه مسابقات به شرح زیر است: مرحله گروهی. در مرحله گروهی هر گروه به نوبت‌گردشی برگزار شد. تیم‌های برتر هر گروه به مرحله قهرمانی راه یافتند. تساوی‌شکن‌ها مرحله قهرمانی. در مرحله
راه یافتند. تساوی‌شکن‌ها مرحله قهرمانی. در مرحله قهرمانی، هشت تیم به صورت تک‌حذفی به مصاف هم رفتند. هر مسابقه به صورت دو بازی خانگی و خارج از خانه انجام شد. قانون گل‌ زده در خانه حریف در صورتی استفاده می‌شد که نتیجه بعد از وقت‌های عادی بازی برگشت مساوی باشد، اما نه بعد از وقت اضافه، بنابراین اگر نتیجه بعد از وقت اضافه بازی دوم مساوی بود، برنده در ضربات پنالتی مشخص می‌شود. سیدبندی. تیم‌های صعود کرده در مرحله قهرمانی با توجه به نتایج خود در مرحله گروهی از ۱ تا ۸ رده بندی شدند. &lt;section begin=Seeding /&gt;
۸ رده بندی شدند. &lt;section begin=Seeding /&gt; نمودار. نمودار مرحله قهرمانی با سیدبندی به شرح زیر مشخص شد:
بوچون نامی کره‌ای است که ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد.
واهاگن باگراتونی (؛ – ) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال‌های - تا - میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۱۲ مارس ۱۹۳۸ در ایروان به دنیا آمد . همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی، نشان برجسته افتخار و هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه شده است. وی در ۱ ژوئیهٔ ۱۹۹۱ در سن ۵۳ سالگی در ایروان درگذشت. گزیده فیلمشناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به راز دریاچه کوهستان، من شخصاً او را می‌شناسم اشاره کرد.
در راهبرد هسته‌ای، حمله تلافی‌جویانه یا توانایی ضربه دوم، به معنای توانایی تضمین‌شده یک کشور برای پاسخ‌دادن به حمله هسته‌ای با یک واکنش هسته‌ای قدرتمند علیه مهاجم است. داشتن چنین قابلیتی (و متقاعد کردن طرف مقابل به واقعی بودن آن) در بازدارندگی هسته‌ای حیاتی تلقی می‌شود، چرا که در غیر این صورت، طرف مقابل ممکن است تلاش کند با یک حمله اول عظیم علیه نیروهای هسته‌ای رقیب، در جنگ هسته‌ای پیروز شود. نظریه. داشتن توانایی ضربه دوم، تهدید حمله اول هسته‌ای را خنثی می‌کند و می‌تواند از یک راهبرد هسته‌ای "به کار نگرفتن
و می‌تواند از یک راهبرد هسته‌ای "به کار نگرفتن برای نخستین بار" پشتیبانی کند. داشتن توانایی متقابل ضربه دوم معمولاً به راهبرد بازدارندگی تخریب حتمی متقابل منجر می‌شود، گرچه ممکن است یکی از طرفین از راهبرد بازدارندگی حداقلی استفاده کند. توانایی‌های ضربه دوم می‌توانند با پیاده‌سازی سازوکارهای مرگ‌بار پس از شکست (fail-deadly) تقویت شوند. این سازوکارها آستانه‌ای تعیین می‌کنند و در صورت عبور از آن، پیامدهایی تضمین‌شده در پی خواهد داشت. به‌عنوان مثال، ممکن است آستانه‌ای تعیین شود مبنی بر اینکه نباید به کشور متحد
تعیین شود مبنی بر اینکه نباید به کشور متحد حمله شود. اگر کشوری رقیب با حمله به کشور متحد این آستانه را زیر پا بگذارد، پیامدهای از پیش تعیین‌شده برای این اقدام اجرایی می‌شوند. این پیامدها می‌توانند شامل انواع واکنش‌ها از جمله حمله هسته‌ای تلافی‌جویانه باشند. پیاده‌سازی. هدف اصلی در حفظ توانایی ضربه دوم، جلوگیری از نابودی زرادخانه‌ی هسته‌ای یک کشور در حمله‌ی اول است. به این ترتیب، کشور می‌تواند حتی پس از دریافت حمله‌ی هسته‌ای، واکنش هسته‌ای انجام دهد. ایالات متحده و برخی کشورهای دیگر با تنوع‌بخشی به
ایالات متحده و برخی کشورهای دیگر با تنوع‌بخشی به زرادخانه‌ی هسته‌ای خود از طریق "سه‌گانه هسته‌ای" (nuclear triad) تلاش کرده‌اند تا توان ضربه دوم را تضمین کنند. موشک‌های بالستیک شلیک‌شده از زیردریایی (SLBM) روش سنتی اما بسیار پرهزینه برای فراهم‌سازی توانایی ضربه دوم هستند، اگرچه برای اثرگذاری نیازمند سازوکار مطمئن شناسایی مهاجم‌اند. استفاده از SLBM به عنوان ابزار ضربه دوم یک مشکل جدی دارد، چرا که ممکن است در واکنش به حمله از زیردریایی، کشور اشتباهی هدف قرار گیرد و این موضوع منجر به تشدید درگیری شود. با این
گیرد و این موضوع منجر به تشدید درگیری شود. با این حال، اجرای توان ضربه دوم برای بازدارندگی از حمله اول ضروری است. کشورهای دارای تسلیحات هسته‌ای، هدف اصلی خود را متقاعد کردن دشمن به بی‌فایده بودن حمله اول در برابر پاسخ ضربه دوم قرار می‌دهند. این کشورها معمولاً از سازوکارهای پرتاب متنوع، واکنش‌های از پیش تعیین‌شده برای سناریوهای مختلف حمله هسته‌ای، مکان‌های پرتاب در نقاط مختلف کشور و تأسیسات زیرزمینی مقاوم در برابر حمله هسته‌ای استفاده می‌کنند. استراتژی «شلیک در صورت هشدار» (Launch on Warning) نوعی واکنش
در صورت هشدار» (Launch on Warning) نوعی واکنش هسته‌ای است که در دوران جنگ سرد میان بلوک غرب و بلوک شرق شهرت یافت. در کنار سه‌گانه هسته‌ای، کشورها سیستم هشدار زودهنگام را مستقر می‌کنند که وظیفه شناسایی موشک‌های هسته‌ای ورودی را دارد. این سیستم به کشور اجازه می‌دهد که گزینه شلیک ضربه دوم را پیش از رسیدن حمله اول در اختیار داشته باشد. این روش دیگری برای تقویت توانایی ضربه دوم و بازداشتن حمله اول توسط یک قدرت هسته‌ای دیگر است. به دلیل دقت پایین (خطای دایره‌ای محتمل) موشک‌های بالستیک قاره‌پیمای نسل اول (و
محتمل) موشک‌های بالستیک قاره‌پیمای نسل اول (و به‌ویژه SLBMها)، در ابتدا ضربه دوم فقط علیه اهداف بزرگ و بدون دفاع مانند شهرها ممکن بود. اما موشک‌های نسل‌های بعدی با دقت بسیار بالاتر، امکان حملات ضربه دوم علیه تأسیسات نظامی مستحکم دشمن را نیز فراهم کردند. [نیاز به منبع] پریمتر-پی‌تی‌اس، که در روسیه با نام «دست مرده» (مёرتوایا روکا) نیز شناخته می‌شود، یک سیستم بازدارندگی هسته‌ای روسی است که برای پرتاب خودکار موشک‌های بالستیک به عنوان یک حمله تلافی‌جویانه در صورتی توسعه یافته است که سیستم فرماندهی و کنترل
صورتی توسعه یافته است که سیستم فرماندهی و کنترل روسیه در یک حمله ناگهانی و قاطع از بین برود. تاریخچه پریمتر پی‌تی‌اس به سال ۱۹۷۴ بازمی‌گردد، در واکنش به ترس شوروی از حملات هسته‌ای ویرانگر زیردریایی‌های موشک بالستیک ایالات متحده. این سیستم در ژانویه ۱۹۸۵ با سیلوهای پرتاب اس‌اس-۱۷ در وایپولزوو (یدرووو) و کوستروما، که به ترتیب ۱۶۰ و ۲۴۰ کیلومتری شمال غربی مسکو قرار دارند، به بهره‌برداری رسید. این سیستم با لایه‌های چندگانه افزونگی ساخته شد تا در صورت از بین رفتن چندین لایه ارتباطی در حمله اولیه، همچنان کار
رفتن چندین لایه ارتباطی در حمله اولیه، همچنان کار کند. مجوز پرتاب توسط رادیو UHF از طریق فرستنده‌های مدفون در عمق زمین منتقل می‌شد. توسعه این سیستم در طول سال‌ها ادامه یافت و در دسامبر ۱۹۹۰ موشک‌های بالستیک قاره‌پیمای جدید آرتی-۲پی‌ام۲ توپول-ام و در سال ۱۹۹۶ اصلاحات بیشتری در آن گنجانده شد. رهبری روسیه نگران بود که این سیستم بتواند باعث یک پرتاب تصادفی شود، بنابراین تدابیر امنیتی متعددی را در طراحی آن گنجاندند. ۱. در ابتدا، هم پیوند فرماندهی هسته‌ای ویوگا به رهبری روسیه و هم سیستم ارتباطی امن کازبک باید
به رهبری روسیه و هم سیستم ارتباطی امن کازبک باید قطع می‌شدند. از بین رفتن همزمان هر دو سیستم نشان می‌داد که پست فرماندهی ملی نابود شده و رهبری سیاسی کشته شده است. ۲. دوم، ستاد کل باید سطح تهدید را به اندازه‌ای بالا می‌برد که پیش از قطع ارتباطات، مجوز پیشین برای پرتاب صادر شده باشد. اگر این مجوز دریافت نشده بود، اپراتورهای موشک در داخل سیلوها مسئول لغو پرتاب خودکار بودند. ۳. سوم، داده‌های جمع‌آوری‌شده از حسگرهای مختلف به یک سرور مرکزی منتقل می‌شد. این شامل حسگرهای زمینی و فروسرخ طراحی‌شده برای تشخیص انفجار