payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از بریتانیا به ایالات متحدهٔ آمریکا در دههٔ ۱۹۸۰ گسترش یافت، و سرانجام به‌عنوان نامی برای کارخانه‌هایی به‌کار رفت که کمتر از در سال تولید می‌کنند. در سال ۱۹۹۵، در سراسر کشور ۲۰۵ کارگاه آبجوسازی وجود داشت. در سال ۲۰۰۰، این تعداد بیش از دو برابر شد و به ۴۲۰ کارگاه آبجوسازی رسید. ریزآبجوسازی. وب‌سایت "بخش خوراک" «ریزآبجوسازی» را این‌گونه تعریف می‌کند: «کارگاه آبجوسازی کوچک‌مقیاسی که اغلب توسط یک کارآفرین مستقل اداره می‌شود و آبجو را در دسته‌های کوچک تولید می‌کند.» ریزآبجوسازها اغلب در گاراژها یا فضاهای کوچک
ریزآبجوسازها اغلب در گاراژها یا فضاهای کوچک صنعتی فعالیت می‌کنند. این دسته‌های کوچک سپس به بارهای محلی یا مستقیماً به مشتریان فروخته می‌شوند. وزارت خزانه‌داری ایالات متحدهٔ آمریکا ریزآبجوسازی‌ها را «عملیات‌های بسیار کوچک آبجوسازی» تعریف می‌کند که آبجو برای فروش تولید می‌کنند. این فعالیت‌های کوچک همچنان باید شرایط دریافت مجوز ایالتی و فدرال را رعایت کنند. در سال ۲۰۱۳، بیش از ۲۰۰ «ریزآبجوسازی» در ایالات متحده فعال بودند. با توجه به هزینه‌های راه‌اندازی پایین‌تر نسبت به آبجوسازی‌های دست‌ساز، ریزآبجوسازی‌ها در
نسبت به آبجوسازی‌های دست‌ساز، ریزآبجوسازی‌ها در میان آبجوسازهای خانگی که به دنبال گسترش کار و تمرین مهارت‌هایشان هستند محبوب شده‌اند. آبجوسازی دست‌ساز. «آبجوسازی دست‌ساز» اصطلاحی فراگیرتر برای توصیف تحولاتی در صنعت آبجوسازی است که پس از جنبش کارگاه‌های آبجوسازی در اواخر قرن بیستم پدید آمد. این تعریف کاملاً ثابت نیست، اما معمولاً به کارخانه‌های تجاری نسبتاً کوچک، مستقل و متکی بر روش‌های سنتی آبجوسازی اطلاق می‌شود که بر طعم و کیفیت تأکید دارند. این اصطلاح معمولاً برای آبجوسازی‌هایی به‌کار می‌رود که از دههٔ
برای آبجوسازی‌هایی به‌کار می‌رود که از دههٔ ۱۹۷۰ تأسیس شده‌اند، اما ممکن است برای کارخانه‌های قدیمی‌تری که تمرکز مشابهی دارند نیز استفاده شود. یک گروه تجاری آمریکایی به نام انجمن آبجوسازان که به شفافیت برند علاقه‌مند است، آبجوسازی‌های دست‌ساز را به‌صورت «کوچک، مستقل و سنتی» تعریف می‌کند. فرایند آبجوسازی دست‌ساز زمان‌بر است و از دید آبجوسازها می‌تواند نوعی هنر تلقی شود. در بریتانیا، طرح تضمین‌شدهٔ آبجوسازان مستقل بریتانیایی توسط انجمن آبجوسازان مستقل (SIBA) اداره می‌شود؛ آن‌ها اطمینان حاصل می‌کنند که هر
اداره می‌شود؛ آن‌ها اطمینان حاصل می‌کنند که هر کارخانه‌ای که از نشان آبجوساز مستقل استفاده می‌کند، نسبتاً کوچک، مستقل و تولیدکنندهٔ آبجوی باکیفیت باشد. آبجوسازی مزرعه‌ای. اصطلاح «آبجوسازی مزرعه‌ای» یا «کارخانهٔ مزرعه‌ای آبجو» قرن‌هاست که وجود دارد. چندین سبک آبجو به‌عنوان «مزرعه‌ای» شناخته می‌شوند، که در اصل از سنت کشاورزانی سرچشمه می‌گیرند که آبجوی کم‌الکل برای تشویق کارگران مزرعه تولید می‌کردند. آبجوسازی‌های مزرعه‌ای در مقیاس بزرگ نبودند؛ آن‌ها در مقایسه با کارخانه‌های بزرگ آن دوران، روش‌های
در مقایسه با کارخانه‌های بزرگ آن دوران، روش‌های منحصربه‌فردتر و کوچک‌تری برای آبجوسازی و تخمیر داشتند. این مسئله تأثیراتی متفاوت بر محصول نهایی داشت و طعم‌هایی غیرمتعارف در آبجو پدید می‌آورد. اصطلاح «آبجوسازی مزرعه‌ای» در سال‌های اخیر وارد قوانین محلی و ایالتی متعددی شده است، تا امتیازاتی ویژه—که غالباً به کشاورزی مربوط می‌شوند—برای آبجوسازی‌های مزرعه‌ای قائل شوند که تحت قوانین معمول آبجوسازی فراهم نیستند. این امتیازها معمولاً همراه با شرط‌هایی هستند: بخشی از مواد اولیه (مانند دانه، رازک یا میوه) که در
از مواد اولیه (مانند دانه، رازک یا میوه) که در آبجو به‌کار می‌روند باید در همان آبجوسازی دارای مجوز در مزرعه کشت شده باشند. میخانهٔ آبجوسازی. «میخانهٔ آبجوسازی» می‌تواند میخانه یا رستورانی باشد که آبجو را در محل تولید می‌کند. در ایالات متحده، میخانهٔ آبجوسازی جایی تعریف می‌شود که ۲۵٪ یا بیشتر از آبجوی خود را در محل می‌فروشد و خدمات غذایی قابل‌توجهی نیز ارائه می‌دهد. آبجوسازی با سالن عرضه یک کارخانهٔ آبجوسازی حرفه‌ای است که ۲۵٪ یا بیشتر از آبجوی خود را در محل می‌فروشد اما خدمات غذایی عمده ارائه نمی‌دهد.
محل می‌فروشد اما خدمات غذایی عمده ارائه نمی‌دهد. آبجو عمدتاً برای فروش در همان آبجوسازی با سالن عرضه تولید می‌شود و اغلب مستقیماً از مخازن نگهداری کارخانه عرضه می‌گردد. این اصطلاح نخستین بار در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ در کالیفرنیا رواج یافت. این مفهوم با افتتاح آبجوسازی بوفالو بیل در هی‌وارد محبوب شد؛ این میخانهٔ آبجوسازی در تاریخ ۹ سپتامبر ۱۹۸۳ آغاز به کار کرد و یکی از نخستین میخانه‌های آبجوسازی مدرن در ایالات متحده بود. این اتفاق پس از تصویب لایحهٔ مجلس شمارهٔ ۳۶۱۰ در سال ۱۹۸۲ رخ داد که به ابتکار نمایندهٔ
۳۶۱۰ در سال ۱۹۸۲ رخ داد که به ابتکار نمایندهٔ ایالتی، تام بیتس، تدوین شده بود و به آبجوسازان اجازه می‌داد در صورت ارائهٔ غذا، مستقیماً به مشتریان فروش داشته باشند. این قانون در تاریخ ۱ ژانویهٔ ۱۹۸۳ امضا و اجرایی شد و مسیر را برای گسترش میخانه‌های آبجوسازی در کالیفرنیا هموار کرد. اگرچه بنیان‌گذار بوفالو بیل، بیل اوونز، تلاش کرد تا واژهٔ «میخانهٔ آبجوسازی» را به‌عنوان نشان تجاری ثبت کند، اما این اصطلاح پیش‌تر وارد زبان عمومی شده بود. قانونی‌شدن و رشد این میخانه‌ها به شکوفایی جنبش آبجوی دست‌ساز در کالیفرنیا
به شکوفایی جنبش آبجوی دست‌ساز در کالیفرنیا کمک کرد. در اتحادیهٔ اروپا، در برخی کشورها میخانه‌های آبجوسازی از نظامی موسوم به مالیات تصاعدی آبجو بهره‌مند هستند که خاستگاه آن بایرن است. در بریتانیا، میخانه‌های آبجوسازی که تا ۵٬۰۰۰ هکتولیتر در سال (حدود ۸۸۰٬۰۰۰ پاینت) آبجو تولید می‌کنند، تنها نیمی از نرخ معمول مالیات بر آبجو را پرداخت می‌کنند. تحولات در سدهٔ ۲۱ میلادی. استراتژی بازاریابی. آبجوی دست‌ساز از استراتژی بازاریابی‌ای بهره گرفته که با روش کارخانه‌های بزرگ و تولید انبوه متفاوت است؛ این محصولات بر پایهٔ
و تولید انبوه متفاوت است؛ این محصولات بر پایهٔ کیفیت و تنوع رقابت می‌کنند، نه قیمت پایین و تبلیغات. تأثیر آن‌ها بسیار فراتر از سهم بازارشان بوده است، که در بریتانیا تنها ۲٪ را تشکیل می‌دهد، و این را می‌توان از معرفی برندهای جدید توسط کارخانه‌های بزرگ برای بازار آبجوی دست‌ساز دریافت. با این حال، هنگامی‌که این استراتژی به شکست انجامید، کارخانه‌های بزرگ به سرمایه‌گذاری در کارگاه‌های آبجوسازی روی آوردند یا در بسیاری موارد آن‌ها را به‌طور کامل خریدند. آبجوی قوطی. شرکت قوطی‌سازی آمریکایی نخستین قوطی آبجو را در
شرکت قوطی‌سازی آمریکایی نخستین قوطی آبجو را در سال ۱۹۳۳ پس از سال‌ها پژوهش برای ساخت ظرفی که بتواند نوشیدنی گازدار و تحت فشار را نگه دارد، توسعه داد. آن‌ها همچنین پوششی ویژه در داخل قوطی طراحی کردند تا از انتقال طعم فلزی به آبجو جلوگیری شود. نخستین قوطی آبجو در ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۳۵ به فروش رسید، زمانی که شرکت قوطی‌سازی آمریکایی با شرکت آبجوسازی گوتفرید کروگر مستقر در نیوجرسی همکاری کرد و دو هزار قوطی از آبجوی کروگرز فاینست و کروگرز کریم ایل را به ساکنان ریچموند تحویل داد. تا پایان همان سال، ۳۷ کارخانهٔ آبجوسازی
داد. تا پایان همان سال، ۳۷ کارخانهٔ آبجوسازی آبجوی خود را در قوطی عرضه می‌کردند. در بریتانیا، کارخانهٔ آبجوسازی فِلین‌فول نخستین آبجوی کنسروی اروپا را در ژانویهٔ ۱۹۳۶ به فروش رساند. در سال ۱۹۶۲، یک شرکت آبجوسازی در پیتسبرگ نخستین قوطی خودگشا را معرفی کرد؛ این نوع قوطی بعدتر به درپوش حلقه‌کش‌دار تبدیل شد که نیاز به ابزار جداگانه برای باز کردن را از میان برداشت. استفاده از قوطی توسط آبجوسازان دست‌ساز بین سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ دو برابر شد، و در این دوره بیش از ۵۰۰ شرکت در ایالات متحده از قوطی برای بسته‌بندی
۵۰۰ شرکت در ایالات متحده از قوطی برای بسته‌بندی نوشیدنی‌های خود استفاده می‌کردند. قوطی که پیش‌تر به شرکت‌های بزرگ آبجوسازی وابسته دانسته می‌شد، اکنون به دلایل متعددی توسط آبجوسازان دست‌ساز ترجیح داده می‌شود: قوطی‌ها در برابر نفوذ اکسیژن نفوذناپذیرند، نور که کیفیت آبجو را کاهش می‌دهد بر آبجوی کنسروی اثر ندارد، آبجوی کنسروی قابل‌حمل‌تر است چون فضای کمتری برای نگهداری یا حمل‌ونقل می‌خواهد، سریع‌تر خنک می‌شود، و سطح بیشتری برای طراحی و تزئین گرافیکی فراهم می‌کند. باور عمومی مبنی بر این‌که بطری شیشه‌ای طعمی
باور عمومی مبنی بر این‌که بطری شیشه‌ای طعمی بهتر از آبجوی قوطی ارائه می‌دهد، «تا حدی کهنه» توصیف شده است، زیرا بیشتر قوطی‌های آلومینیومی دارای پوشش پلیمری در داخل هستند که آبجو را از تماس با فلز محافظت می‌کند. با این حال، از آن‌جا که نوشیدن مستقیم از قوطی ممکن است همچنان طعم فلزی ایجاد کند، بیشتر آبجوسازان دست‌ساز توصیه می‌کنند که آبجو پیش از نوشیدن در لیوان ریخته شود. در ژوئن ۲۰۱۴، انجمن آبجوسازان برآورد کرد که ۳٪ از آبجوی دست‌ساز در ایالات متحده در قوطی عرضه می‌شود، ۶۰٪ در بطری شیشه‌ای، و باقی‌ماندهٔ
عرضه می‌شود، ۶۰٪ در بطری شیشه‌ای، و باقی‌ماندهٔ بازار به بشکه‌ها اختصاص دارد. بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰، سهم آبجوی دست‌ساز بسته‌بندی‌شده در قوطی‌ها در بریتانیا تقریباً ده برابر شد و به ۴٫۹ درصد رسید. آبجوی کهنه‌شده در بشکه. گوس آیلند نخستین بار آبجوی امپریال استوت شهرستان بوربن خود را در سال ۱۹۹۲ تولید کرد، اما این محصول تا سال ۲۰۰۵ به‌طور منظم عرضه نمی‌شد. سایر کارخانه‌ها نیز به پیروی از گوس آیلند، معمولاً شروع به کهنه‌کردن آبجوهای امپریال استوت غنی مانند KBS از فاندرز و بلک تیوزدی از The Bruery کردند. در
از فاندرز و بلک تیوزدی از The Bruery کردند. در سال ۲۰۱۸، نشریهٔ "غذا و نوشیدنی" نوشت: «فرایندی که زمانی انحصاری بود اکنون نه تنها جریان اصلی بلکه همه‌گیر شده است.» آبجوهای ترش کهنه‌شده در بشکه روندی نوظهور هستند که از سنت بلژیکی لمبیک‌ها و آبجوی سرخ فلاندرز الهام گرفته‌اند. آبجوی دست‌ساز بدون الکل. بازار آبجوهای بدون الکل و شراب در آمریکای شمالی پیش‌بینی می‌شود که از حدود ۲۰ میلیون دلار در سال ۲۰۱۸، چهار برابر شود. کارخانهٔ آبجوسازی بروکلین از جمله نخستین کارگاه‌های آبجوسازی دست‌ساز هستند که آماده عرضهٔ
کارگاه‌های آبجوسازی دست‌ساز هستند که آماده عرضهٔ آبجوی دست‌ساز بدون الکل با نام «Special Effects» شده‌اند. نمونه‌هایی در اروپا شامل «Drink'in The Sun» از میکلر و «Kosmic Stout» بدون گلوتن از نیروانا هستند.
برج ماتکال () یک ساختمان بلند ۱۷ طبقه در پایگاه نظامی کمپ رابین در محله هاکیریا در تل آویو، اسرائیل است. در ابتدا قرار بود این برج تنها ۱۴ طبقه داشته باشد و هیچ سکوی فرود هلیکوپتری نداشته باشد. این برج، مقر وزارت دفاع اسرائیل و دفاتر ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل (ماتکال به زبان عبری) را در خود جای داده است. برج ماتکال در سال ۲۰۰۳ ساخته شد و در نزدیکی یکی دیگر از ساختمان‌های ارتش اسرائیل، برج مارگانیت، روبروی جاده مرکز غیرنظامی آزریلی قرار دارد. این برج و پل آزریلی که پایگاه را به ازریلی سنتر متصل می‌کند،
آزریلی که پایگاه را به ازریلی سنتر متصل می‌کند، توسط شرکت معماری مور یاسکی سیوان طراحی شده‌اند.
معماران مور یاسکی سیوان () یک شرکت معماری در اسرائیل است. این شرکت در سال ۱۹۶۵ توسط آوراهام یاسکی تأسیس شد و در برخی از برجسته‌ترین پروژه‌های آسمان‌خراش در کشور، مانند ازریلی سنتر، برج ماتکال، برج‌های یو و برج‌های تزامرت، مشارکت داشته است. شرکت معماری مور یاسکی سیوان حاصل ادغام شرکت معماری یاسکی-سیوان، به مدیریت یوسی سیوان و آوراهام یاسکی، با شرکت معماری مور، به مدیریت ییتزاک مور و آمیهود مور، در سال ۲۰۰۶ است. از سال ۲۰۱۹، معماران مور یاسکی سیوان بزرگترین شرکت معماری در اسرائیل است که حدود ۱۵۰ کارمند
شرکت معماری در اسرائیل است که حدود ۱۵۰ کارمند حرفه‌ای دارد.
نبرد هان سونگ ()؛ نبردی میان امپراتوری گوگوریو و پادشاهی بکجه در سال ۴۷۵ میلادی انجام شده. سرانجام با پیروزی قاطع امپراتوری گوگوریو به پایان رسید. جزئیات نبرد. نبرد هان سونگ نتیجه یک استراتژی حساب‌شده و چندوجهی از سوی گوگوریو بود که فراتر از صرفاً حمله نظامی عمل می‌کرد. پیش از آغاز حمله نظامی، امپراتور جانگسو یک راهب بودایی به نام دوریم را به عنوان جاسوس به بکجه فرستاد. دوریم با نفوذ به دربار بکجه، از علاقه پادشاه گون‌گه‌رو به بازی‌هایی مانند بادوک و جانگگی استفاده کرد تا اعتماد او را جلب کند و به یکی از
استفاده کرد تا اعتماد او را جلب کند و به یکی از مشاوران مورد علاقه پادشاه تبدیل شود. او سپس پادشاه گون‌گه‌رو را متقاعد کرد تا پروژه‌های عمرانی گسترده و پرهزینه‌ای از جمله تعمیر دیوارهای شهر و کاخ‌های سلطنتی، ساخت مقبره‌های اجدادی و سدهای عظیم را به بهانه بازسازی اقتدار سلطنتی انجام دهد. این پروژه‌ها، صرف نظر از نیت اصلی پادشاه، به‌طور قابل توجهی قدرت ملی بکجه را تضعیف کرد و منابع آن را تحلیل برد. نقش دوریم نشان می‌دهد که گوگوریو یک استراتژی پیچیده و چندوجهی را به کار گرفت که فراتر از صرفاً حمله نظامی بود.
را به کار گرفت که فراتر از صرفاً حمله نظامی بود. تضعیف اقتصادی و اجتماعی بکجه از طریق جاسوسی و فریب، یک گام حیاتی قبل از تهاجم مستقیم بود. این نشان‌دهنده هوش استراتژیک جانگسو و توانایی او در استفاده از ابزارهای غیرنظامی برای دستیابی به اهداف نظامی است. این وضعیت بر این نکته تأکید دارد که پیروزی گوگوریو نه تنها به دلیل قدرت نظامی، بلکه به دلیل برتری استراتژیک و اطلاعاتی بود که به تضعیف داخلی دشمن انجامید. برخی محققان اخیراً این دیدگاه را مطرح کرده‌اند که پروژه‌های عمرانی پادشاه گه‌رو صرفاً نتیجه فریب دوریم
عمرانی پادشاه گه‌رو صرفاً نتیجه فریب دوریم نبوده، بلکه ممکن است با هدف سازماندهی مجدد سیستم متمرکز و ایجاد تأسیسات دفاعی برای پایتخت انجام شده باشد. با این حال، نتیجه نهایی این پروژه‌ها، صرف نظر از نیت، تضعیف بکجه بود. پادشاه گون‌گه‌رو در بحبوحه روابط پرتنش با گوگوریو به سلطنت رسید و تلاش‌های مختلفی برای غلبه بر فشار گوگوریو انجام داد. او یک سیاست دیپلماتیک فعال را دنبال کرد و برخلاف سیاست موجود تعامل با سلسله‌های جنوبی چین، نامه‌ای ملی به وِی شمالی از سلسله‌های شمالی فرستاد و پیشنهاد حمله مشترک به گوگوریو
شمالی فرستاد و پیشنهاد حمله مشترک به گوگوریو را داد. با این حال، تلاش پادشاه گه‌رو به دلیل امتناع وِی شمالی، که در آن زمان در حال بهبود روابط با گوگوریو بود، شکست خورد و در عوض، این اقدام تهاجم امپراتور جانگسو را تحریک کرد. حمله به پایتخت و سقوط دژ بوک سونگ و دژ نام: با گزارش دوریم به جانگسو مبنی بر تضعیف بکجه، امپراتور گوگوریو با ۳۰٫۰۰۰ نفر به بکجه حمله کرد و در عرض هفت روز دفاع بکجه را درهم شکست. پایتخت بکجه در آن زمان شامل دو بخش اصلی بود، دژ بوک دژ شمالی (احتمالا پونگناپتوسونگ امروزی) به عنوان محل
شمالی (احتمالا پونگناپتوسونگ امروزی) به عنوان محل اقامت عادی و دژ نام دژ جنوبی (احتمالا مونچونتوسونگ امروزی) به عنوان دژ اضطراری مورد استفاده در مواقع بحرانی. ارتش گوگوریو دژ بوک را در هفت روز تصرف کرد و بلافاصله به دژ نام حمله کرد. دستگیری و اعدام گون‌گه‌رو. پادشاه گون‌گه‌رو که در دژ نام پناه گرفته بود، درست قبل از سقوط آن فرار کرد، اما در نهایت توسط ارتش گوگوریو دستگیر شد. او به دژ آچاسان برده شد و در آنجا اعدام شد. ژنرال‌های گوگوریو، جه‌جونگ گه‌لرو و گوی مانیون، که پادشاه گون‌گه‌رو را دستگیر کردند و به
مانیون، که پادشاه گون‌گه‌رو را دستگیر کردند و به قتل رساندند، طبق "سامگوک ساگی"، در اصل این دو ژنرال از مردم بکجه بودند که پس از ارتکاب جرم به گوگوریو فرار کرده بودند. برخی محققان پیشنهاد می‌کنند که آن‌ها افرادی بودند که در جریان یک تحول سیاسی در دوره تقویت قدرت سلطنتی پادشاه گون‌گه‌رو، اخراج شده بودند. این که ژنرال‌های قاتل پادشاه گون‌گه‌رو، خودشان از بکجه بودند و به گوگوریو پناهنده شده بودند، یک لایه پیچیدگی به روایت اضافه می‌کند. این ممکن است صرفاً یک فرصت‌طلبی برای ارتقاء موقعیت در گوگوریو بوده باشد،
برای ارتقاء موقعیت در گوگوریو بوده باشد، یا انتقامی از سوی کسانی که توسط پادشاه گون‌گه‌رو طرد شده بودند. این وضعیت نشان می‌دهد که درگیری‌های داخلی در بکجه نیز به سقوط آن کمک کرده است. تلاش‌های نافرجام شیلا. درست پیش از سقوط هان سونگ، پادشاه گون‌گه‌رو برادر یا (پسرش) بویو دو را به شیلا، فرستاد تا درخواست نیروی کمکی کند. دربار شیلا ۱۰٫۰۰۰ نیروی کمکی اعزام کرد، اما بویو دو و نیروهای شیلا دیر رسیدند و نتوانستند از سقوط هان سونگ و مرگ پادشاه گون‌گه‌رو جلوگیری کنند. پیامدها. با سقوط پایتخت و مرگ پادشاه، بکجه
کنند. پیامدها. با سقوط پایتخت و مرگ پادشاه، بکجه دچار آشفتگی عمیقی شد که حتی پس از انتقال پایتخت نیز برای مدتی طولانی ادامه یافت. پادشاه مونجو که پس از گون‌گه‌رو به سلطنت رسید، تلاش زیادی برای بازسازی پادشاهی خود کرد، اما شرایط داخلی و اطراف بکجه برای او مساعد نبود. اشراف برای کسب قدرت بیشتر با یکدیگر و با پادشاه درگیر بودند. در سال ۴۷۷ میلادی، پادشاه مونجو توسط یکی از اشراف قدرتمند به نام «هه گو» ترور شد، پادشاه سامگون، جانشین او تنها سه سال پس از به سلطنت رسیدن، در بحبوحه کشمکش‌های قدرت میان اشراف از
رسیدن، در بحبوحه کشمکش‌های قدرت میان اشراف از سلطنت خلع شد. سقوط هان سونگ یک کاتالیزور برای بی‌ثباتی داخلی در بکجه بود. مرگ گه‌رو و انتقال پایتخت، خلاء قدرتی ایجاد کرد که اشراف از آن برای پیشبرد منافع خود استفاده کردند، به طوری که حتی پادشاهان بعدی نیز قربانی این درگیری‌ها شدند. این چرخه بی‌ثباتی داخلی، توانایی بکجه برای بازیابی قدرت و مقابله با گوگوریو را به شدت کاهش داد و آن را برای دهه‌ها در موقعیت ضعیفی نگه داشت.
لشکرکشی‌های جانگسو به جنوب، مجموعه عملیات و حملات نظامی بود که امپراتور جانگسو، بیستمین امپراتور گوگوریو از میانه تا پایان سده پنجم به انجام رساند، اهداف موردنظر جانگسو، پادشاهی‌های بکجه و شیلا بودند، این مجموعه نبردها در سال ۴۸۹ میلادی با پیروزی امپراتوری گوگوریو به پایان رسید. منابع تاریخی، انگیزه جانگسو به جهت تهاجم به جنوب را عهدشکنی و قتل مقام گوگوریو توسط شیلا و همکاری بکجه با وی شمالی و همچنین سیاست توسعه‌طلبانه جانگسو عنوان کرده‌اند. حمله به شیلا. تهاجم نخست. در سال ۴۵۴ میلادی، امپراتور جانگسو به
تهاجم نخست. در سال ۴۵۴ میلادی، امپراتور جانگسو به مرز شمالی شیلا حمله کرد، اما جزئیات بیشتری از این حمله در دست نیست. در سال ۴۶۸، گوگوریو با رهبری جانگسو و همراهی ۱۰٫۰۰۰ جنگجوی مالگال، دژ استراتژیک سیلجیک سونگ را تصرف کرد. این پیروزی، با توجه به پیمان نظامی شیلا با بکجه، به گوگوریو امکان گسترش قلمرو به مناطق شرقی شیلا و استان گانگ‌وون را داد. تهاجم دوم. در سال ۴۸۱ میلادی، گوگوریو به رهبری جانگسو به مرزهای شمالی شیلا حمله کرد و هفت دژ، از جمله هومیونگ، را تصرف کرد. شیلا به دلیل ضعف نظامی، از بکجه و گایا کمک
کرد. شیلا به دلیل ضعف نظامی، از بکجه و گایا کمک گرفت. نیروهای متحد شیلا، بکجه و گایا، ارتش گوگوریو را محاصره و عقب راندند و تا رودخانه نیها تعقیب کردند. بیش از هزار سرباز گوگوریو کشته شدند و پیشروی گوگوریو موقتاً متوقف شد. تهاجم سوم. در سال ۴۸۹ میلادی، جانگسو با حمله به مرزهای شمالی شیلا، هفت دژ از جمله دژ هوسان را فتح کرد و قلمرو گوگوریو را تا شمال گیونگسانگ و گوایه‌یون گسترش داد. این حمله در زمانی رخ داد که نفوذ گوگوریو در گانگوون پس از جنگ سال ۴۸۱ میلادی ضعیف شده بود. شیلا نتوانست مقاومت کند و با پرداخت
ضعیف شده بود. شیلا نتوانست مقاومت کند و با پرداخت خراج، سال‌ها تحت نفوذ گوگوریو قرار گرفت. حمله به بکجه. نبرد هان سونگ نتیجه استراتژی پیچیده گوگوریو به رهبری امپراتور جانگسو بود. پیش از حمله نظامی، جانگسو راهب بودایی دوریم را به عنوان جاسوس به بکجه فرستاد. دوریم با جلب اعتماد پادشاه گون‌گه‌رو، او را به انجام پروژه‌های عمرانی پرهزینه ترغیب کرد که بکجه را تضعیف کرد. این استراتژی غیرنظامی، همراه با برتری اطلاعاتی، زمینه‌ساز حمله نظامی شد. در سال ۴۷۵ میلادی، جانگسو با ۳۰٫۰۰۰ سرباز به بکجه حمله کرد و در هفت روز
با ۳۰٫۰۰۰ سرباز به بکجه حمله کرد و در هفت روز «بوک سونگ (دژ شمالی)» را تصرف کرد و سپس «نام سونگ (دژ جنوبی)» را فتح کرد. پادشاه گون‌گه‌رو که تلاش کرد با فرستادن مونجو به شیلا برای درخواست کمک و پیشنهاد حمله مشترک به وِی شمالی مقاومت کند، ناکام ماند. شیلا ۱۰٫۰۰۰ نیرو فرستاد، اما دیر رسید. گه‌رو در نهایت دستگیر و در دژ آچاسان اعدام شد. ژنرال‌های گوگوریو، جه‌جونگ گه‌لرو و گوی مانیون، که از بکجه به گوگوریو پناهنده شده بودند، او را کشتند. این نشان‌دهنده نقش درگیری‌های داخلی بکجه در سقوط آن و برتری استراتژیک
داخلی بکجه در سقوط آن و برتری استراتژیک جانگسو است.
ناداس راستِنیس (؛ زاده ۱۶ ژانویه ۱۸۹۱ - درگذشته ۱۰ مه ۱۹۸۰) شاعر، مترجم و وکیل لیتوانیایی بود. راستنیس آثار شعر معروف لیتوانیایی را به انگلیسی ترجمه کرد، از جمله "فصل‌ها" و "جنگل آنیکشچیای". او همچنین اشعار به زبان انگلیسی را به لیتوانیایی ترجمه کرد، از جمله "ونوس و آدونیس"، "رباعیات خیام" و "غراب". او به دلیل اثر شعر صلح‌جویانه‌اش، "نفرین جنگ"، در سال ۱۹۶۷ نامزد جایزه صلح نوبل شد اما برنده نشد. زندگی‌نامه. ناداس راستنیس در ۱۶ ژانویه ۱۸۹۱ در روستای در لیتوانی، که آن زمان بخشی از امپراتوری روسیه بود زاده شد.
که آن زمان بخشی از امپراتوری روسیه بود زاده شد. پدربزرگ راستنیس پس از اصلاحات رهایی‌بخش ۱۸۶۱ به استاگلینای مهاجرت کرد. راستنیس از سنین پایین قادر به خواندن بود و در یک مدرسهٔ ابتدایی روسی‌زبان در لینکمنیس تحصیل کرد. با این حال، پدر راستنیس بیمار شد و او به زودی به کشتزار پدرش برگشت. در سال ۱۹۰۹، راستنیس به سنت پترزبورگ مهاجرت کرد و زندگی خود را خارج از کشور در شهرهای گوناگون روسیه ادامه داد و به عنوان تخلیه‌کننده هیزم در نزدیکی خطوط راه‌آهن و در حفاری اسکله جدید برای ناوگان روسیه در دریای بالتیک مشغول به
جدید برای ناوگان روسیه در دریای بالتیک مشغول به کار شد. در سال ۱۹۱۱ او به لیتوانی برگشت. در ۲۵ مه ۱۹۱۱، او به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و در ۱۴ ژوئیه ۱۹۱۱ به نیوهمپشر رسید. برای سه سال، راستنیس در چندین شهر شمال‌شرقی آمریکا زندگی مرد و در مغازه‌های نساجان مشغول به کار بود. از سال ۱۹۱۲، راستنیس در انجمن خودیاری شخم‌زن‌های آزادی لیتوانی و انجمن سوسیالیست‌های آمریکایی لیتوانیایی شرکت داشت. در سال ۱۹۱۸، راستنیس تابعیت آمریکا را به دست آورد و همان سال در نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا به خدمت گرفته شد. او
زمینی ایالات متحده آمریکا به خدمت گرفته شد. او در طول جنگ جهانی اول در اروپا خدمت کرد و زخمی شد. در سال ۱۹۲۱، راستنیس عضو انجمن ملی آمریکایی لیتوانیایی شد که در آن نایب رئیس (۱۹۲۳–۱۹۲۵) و رئیس (۱۹۲۷–۱۹۲۸) بود. او همچنین در فعالیت‌های انجمن لیتوانیایی آمریکایی و انجمن خودیاری دوک بزرگ لیتوانیایی کشتوتیس در بالتیمور شرکت می‌کرد. افزون بر کارهای انجمنی، راستنیس در ژوئن ۱۹۲۴ دانش‌آموختهٔ دانشگاه بوستون شد و به‌طور فعالی از ۱۹۲۵ تا ۱۹۳۶ در بالتیمور و همچنین کلیولند به وکالت پرداخت. راستنیس به هنگام تماشای اپرا،
به وکالت پرداخت. راستنیس به هنگام تماشای اپرا، یولیه بالتروکونیتیه را ملاقات کرد. آن‌ها در ۱۸ ژوئن ۱۹۲۷ ازدواج کردند. راستنیس در ۱۰ مه ۱۹۸۰ در سن ۸۹ سالگی در بالتیمور درگذشت. آثار. اشعار. نخستین اشعار راستنیس در مجلهٔ "کلیویس" در سال ۱۹۱۷ به زبان لیتوانیایی منتشر شدند. با این وجود، او در سال ۱۹۲۱ انتشار آثارش را به زبان انگلیسی آغاز کرد. او همچنین به ویراستاری مجله‌های "دیروا" و "ساندارا" مشغول بود. در سال ۱۹۴۹، راستنیس یک شعر طولانی‌تر به عنوان جشنواره سه رز ("Trijų rožių šventė") را منتشر کرد که در آن
رز ("Trijų rožių šventė") را منتشر کرد که در آن خودش را نشان می‌داد. ترجمه‌ها. در سال ۱۹۳۸، راستنیس شعر فصل‌ها، اثر شاعر سدهٔ هجدهم لیتوانیایی کریستیوناس دونلایتیس را به انگلیسی ترجمه کرد. ترجمهٔ اثر شامل نگاره‌هایی کشیده‌شده توسط راستنیس و پرتره‌ای از دونلایتیس بود. راستنیس همچنین جنگل آنیکشچیای، اثر آنتاناس بارانائوسکاس را در سال ۱۹۳۴به انگلیسی ترجمه کرد. از دیگر ترجمه‌های او، می‌توان به ترجمهٔ نسخهٔ انگلیسی "رباعیات خیام" اثر فیتزجرالد به لیتوانیایی و "یوراتو ایر کاستیتیس" به انگلیسی اشاره کرد. نفرین
"یوراتو ایر کاستیتیس" به انگلیسی اشاره کرد. نفرین جنگ و نامزدی جایزه صلح نوبل. راستنیس مشهورترین اثر خود، "نفرین جنگ" را در سال ۱۹۴۱ نوشت. این شعر صلح‌طلبانه در نشریات دوره‌ای منتشر شد، اما توجه قابل‌توجهی را به خود جلب نکرد. این شعر تنها پس از آنکه نماینده کنگره، ادوارد گارماتز آن را در سال ۱۹۶۶ در "پرونده کنگره" منتشر کرد، محبوبیت یافت. متعاقباً راستنیس به عضویت انجمن بین‌المللی شاعران برگزیده متحد درآمد. در سال ۱۹۶۷، راستنیس تقدیرنامه شهردار بالتیمور و گواهینامه شهروندی ممتاز ایالت مریلند را دریافت کرد.
شهروندی ممتاز ایالت مریلند را دریافت کرد. همچنین، به پاس «دستاوردهای برجسته در شعر»، انجمن شعر شهروندان مریلند، گواهی جایزه رقابتی و به پاس «سهم برجسته و سخاوتمندانه در زندگی فرهنگی ایالت مریلند از طریق سال‌ها هنر خلاقانه در زمینه شعر»، جایزه ادگار آلن پو را به راستنیس اهدا کرد. در همان سال، او نامزد جایزه صلح نوبل شد، اما برنده نشد. یادگار. یک لوح یادبود در خانه روستایی او رونمایی شد. در سال ۲۰۲۴، نمایشی روی صحنه رفت که راستنیس را به تصویر می‌کشید.
در ادبیات داستانی، به‌ویژه در ادبیات علمی-تخیلی، اما نه فقط در این حوزه، از مضامین زیست‌شناسی استفاده می‌شود. در این داستان‌ها می‌توانند یا به جنبه‌های واقعی این علم پرداخته یا به شکل داستانی و تخیلی از عناصر زیست‌شناختی بهره گیرد باشد. این داستان‌ها یا نظریات زیست‌شناسی را بسط داده یا اختراع موجودات زندهٔ داستانی را مطرح می‌کند. تکامل، بیماری، ژنتیک، فیزیولوژی، زندگی انگلی و همزیستی، رفتارشناسی و بوم‌شناسی از جمله مضامین اصلی مورد استفاده در ادبیات داستانی هستند. جنبه‌های زیست‌شناختی. جنبه‌های زیست‌شناسی
هستند. جنبه‌های زیست‌شناختی. جنبه‌های زیست‌شناسی موجود در داستان‌ها شامل تکامل، بیماری، بوم‌شناسی، رفتارشناسی، ژنتیک، فیزیولوژی، انگل‌شناسی و همزیستی می‌شود.
سموئل تامس «سم» ویلسون () شخصیتی تخیلی است که توسط آنتونی مکی در دنیای سینمایی مارول به تصویر کشیده شده است. سم ویلسون بر پایهٔ شخصیتی در مارول کامیکس با همین نام ساخته شده و بیشتر با نام مستعار اولیه‌اش، فالکون، و بعدها به‌عنوان کاپیتان آمریکا شناخته می‌شود. ویلسون در ابتدا به‌عنوان کهنه‌سرباز امدادگر نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا معرفی می‌شود که در استفاده از یک جت پک پیشرفته با بال‌های متحرک تخصص دارد. او یک مبارز و تاکتیک‌دان ماهر است و پس از کمک به استیو راجرز در جریان قیام هایدرا، دوست صمیمی او
استیو راجرز در جریان قیام هایدرا، دوست صمیمی او می‌شود و بعداً توسط راجرز به تیم انتقام‌جویان دعوت می‌گردد. در پی اختلافات مربوط به توافق‌نامه سوکوویا، ویلسون طرف راجرز را می‌گیرد و فراری می‌شود. او در جریان نبرد علیه تانوس بازمی‌گردد، اما قربانی «بلیپ» (حذف نیمی از موجودات زنده) می‌شود. پس از بازگشت به زندگی، راجرز که حالا بازنشسته شده، شخصاً ویلسون را به‌عنوان کاپیتان آمریکای جدید انتخاب می‌کند و سپر نمادین مخصوصی را به او می‌دهد. با این حال، ویلسون که احساس می‌کند نمی‌تواند از پس این مسئولیت برآید، سپر
می‌کند نمی‌تواند از پس این مسئولیت برآید، سپر را به دولت آمریکا تحویل می‌دهد و دولت، جان واکر را به‌عنوان کاپیتان آمریکا معرفی می‌کند. در جریان درگیری با واکر و گروه فلگ‌سمایشرها، ویلسون با کمک باکی بارنز سرانجام عنوان کاپیتان آمریکا را می‌پذیرد و لقب سابق خود، فالکون، را به خواکین تورِس واگذار می‌کند. ویلسون در نقش کاپیتان آمریکا با تادئوس راس، که تحت تأثیر دکتر ساموئل استرنر است، درگیر می‌شود. پس از متوقف کردن استرنر و نجات راس، ویلسون شروع به بازسازی تیم انتقام‌جویان می‌کند. ویلسون یکی از شخصیت‌های
تیم انتقام‌جویان می‌کند. ویلسون یکی از شخصیت‌های محوری در دنیای سینمایی مارول است و تا سال ۲۰۲۵ در هفت فیلم ظاهر شده است. او یکی از نقش‌های اصلی مینی‌سریال "فالکون و سرباز زمستان" (۲۰۲۱) است. این شخصیت به‌عنوان اولین کاپیتان آمریکای سیاه‌پوست در دنیای سینمایی مارول شناخته می‌شود و بازی آنتونی مکی در این نقش با استقبال مثبت روبه‌رو شده است. او همچنین در فیلم "" (۲۰۲۵) به‌عنوان شخصیت اصلی حضور دارد.