payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تاخعت زنی در مصر باستان و مادر فرعون رامسس نهم در دودمان بیستم مصر بود. به احتمال زیاد او همسر منتوحرخپشف پسر رامسس سوم بوده است. حجره‌ای در مقبرهٔ کی‌وی۱۰ آمنمسس در دره پادشاهان احتمالاً برای او تعیین و تزئین شده است. بخش‌هایی از یک مومیایی که تصور می‌شد مال او باشد نیز پیدا شده است.
ژاکلین فونتین (؛ زادهٔ ) نوازنده پیانو، آهنگساز، مربی موسیقی، استاد دانشگاه، و رهبر (موسیقی) اهل بلژیک است. همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه بزرگ رم شده است.
ویولت خاچاطوری گریگوریان (؛ زادهٔ ) نویسنده، شاعر اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۳ دسامبر ۱۹۶۲ در تهران به دنیا آمد و در سال ۱۹۷۵ همراه خانواده به جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان مهاجرت نمود و در شهر آبوویان سکونت گزید. از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نویسندگان ارمنستان می‌باشد.
مَغزه‌گیری () روشی در زمین‌شناسی، مهندسی ژئوتکنیک، اکتشاف نفت، علوم قطبی و باستان‌شناسی است که برای به‌دست آوردن نمونه‌ای استوانه‌ای‌شکل از زیرسطح زمین، سنگ، یخ، بتن یا سایر مواد جامد استفاده می‌شود. این نمونه‌ها، که به آن‌ها «مغزه» (core) گفته می‌شود، اطلاعات ارزشمندی دربارهٔ ترکیب، ساختار، و تاریخچهٔ زمین‌شناسی یا ساختاری محیط مورد نظر ارائه می‌دهند. روش‌های مغزه‌گیری. در مغزه‌گیری، ابزاری لوله‌ای‌شکل به‌نام «مغزه‌گیر» (core drill) به درون ماده نفوذ کرده و مغزه‌ای استوانه‌ای را جدا می‌کند. این مغزه‌ها
و مغزه‌ای استوانه‌ای را جدا می‌کند. این مغزه‌ها معمولاً بدون تخریب یا شکستگی از درون ماده بیرون کشیده می‌شوند تا بتوان آن‌ها را به‌صورت دقیق تجزیه‌وتحلیل کرد. چند روش متداول مغزه‌گیری عبارت‌اند از: در این روش، یک مته دوار توخالی با لبه‌های برنده، معمولاً با استفاده از آب یا سیال حفاری برای خنک‌سازی و خروج خرده‌سنگ‌ها، به درون زمین نفوذ می‌کند. این روش در اکتشافات نفت و گاز و نیز در زمین‌شناسی بسیار رایج است. مغزه به‌صورت استوانه‌ای درون مغزه‌گیر باقی می‌ماند و سپس بیرون کشیده می‌شود. در این روش، لوله‌ای
و سپس بیرون کشیده می‌شود. در این روش، لوله‌ای فولادی به‌صورت ضربه‌ای به درون ماده نفوذ داده می‌شود. این روش برای مواد نرم‌تر مانند رس، ماسه یا یخ به‌کار می‌رود. در مناطق قطبی، مغزه‌گیری از لایه‌های یخی به‌منظور بررسی تاریخ اقلیمی زمین انجام می‌شود. این مغزه‌ها اطلاعاتی دربارهٔ ترکیب جو، دما و آلودگی‌های گذشته فراهم می‌کنند. در مهندسی سازه یا مرمت بناها، مغزه‌گیری از بتن به‌منظور ارزیابی استحکام، میزان نفوذپذیری یا ساختار داخلی سازه انجام می‌شود. کاربردها. مغزه‌گیری، به‌دلیل ارائهٔ نمونه‌ای فیزیکی از درون
مغزه‌گیری، به‌دلیل ارائهٔ نمونه‌ای فیزیکی از درون زمین یا سازه، ابزاری کلیدی در تحلیل‌های علمی و مهندسی به‌شمار می‌رود.
یوستوس موزر (آلمانی: Justus Möser؛ ۱۴ دسامبر ۱۷۲۰ – ۸ ژانویه ۱۷۹۴) حقوق‌دان، نظریه‌پرداز اجتماعی و مفسر محافظه‌کار آلمانی بود که بیشتر به خاطر تاریخ نوآورانه‌اش از اوسنابروک که بر مضامین اجتماعی و فرهنگی تأکید داشت، شناخته می‌شود. موزر عموماً بنیان‌گذار محافظه‌کاری در آلمان تلقی می‌شود. زندگی‌نامه. موزر در اوسنابروک متولد شد. او که در دانشگاه‌های ینا و گوتینگن حقوق تحصیل کرده بود، در شهر زادگاهش به عنوان وکیل مشغول به کار شد و به زودی توسط همشهریانش به عنوان "وکیل دولت" ("advocatus patriae") منصوب شد. از
"وکیل دولت" ("advocatus patriae") منصوب شد. از سال ۱۷۶۲ تا ۱۷۶۸ او رئیس دادگاه کیفری ("justiciarius") در اوسنابروک بود و در سال ۱۷۶۸ به مقام مشاور خصوصی دادگستری (Geheimer Referendar) رسید. به مدت ۲۰ سال، او مشاور حقوقی اسقف پروتستان (غیرروحانی) اوسنابروک، شاهزاده فردریک، دوک یورک و آلبانی، پسر جرج سوم پادشاهی متحده و ملکه همسرش شارلوت مکلنبورگ-اشترلیتس بود. موزر علاوه بر اینکه یک دولتمرد و مدیر بود، یک مقاله‌نویس، مورخ و تحلیلگر اجتماعی نیز به‌شمار می‌رفت. تاریخ اوسنابروک او (۱۷۶۸؛ ویرایش دوم ۱۷۸۰؛ ویرایش
تاریخ اوسنابروک او (۱۷۶۸؛ ویرایش دوم ۱۷۸۰؛ ویرایش سوم ۱۸۱۹) بسیار مورد توجه بود و همچنان هست. او در اثر خود "Patriotische Phantasien" (خیال‌پردازی‌های میهن‌پرستانه) (۱۷۷۵-۱۷۸۶؛ ویرایش دوم توسط دخترش، آی.دبلیو.جی. فون فویگتس، ۱۸۰۴؛ ویرایش جدید توسط راینهارد تسولنر، ۱۸۷۱) از توسعه طبیعی و ارگانیک دولت به جای قوانین خودسرانه تحمیل شده توسط حاکم دفاع کرد. او در شهر زادگاهش، اوسنابروک، درگذشت. میراث. جری مولر (۱۹۹۰) در بررسی دیدگاه‌های اقتصادی یوستوس موزر، بیان کرد که موزر «پیشروی محافظه‌کاری مدرن» بود و
بیان کرد که موزر «پیشروی محافظه‌کاری مدرن» بود و دیدگاه‌های او درباره سرمایه‌داری سده هجدهم، بسیاری از محافظه‌کاران سده بیست و یکم را آزرده خاطر می‌کند. مولر (۱۹۹۰) اشاره می‌کند که «برای موزر، گسترش بازار عمدتاً یک تهدید بود». به گفته موزر، بازار «همراه با» «کمرالیسم و سرمایه‌داری، تهدیدی برای فرسایش نهادهای موجود... بود که او بسیار برایشان ارزش قائل بود.» مولر (۱۹۹۰) در این مورد افزود: «اشکال جدید سازمان اقتصادی سرمایه‌داری... منجر به از بین رفتن پیوند بین مالکیت دارایی و مسئولیت مدنی شده است.» موزر تأسف
مالکیت دارایی و مسئولیت مدنی شده است.» موزر تأسف می‌خورد که «مردان چنان درگیر کسب [مال] هستند... که دیگر وقتی برای مشغله‌های سیاسی و زندگی عمومی ندارند.» بنابراین مولر (۲۰۰۲) استدلال می‌کند که دیدگاه‌های موزر در مورد جنبه‌های اقتصادی و سیاسی جامعه با دیدگاه‌های معاصر بسیار مشهورتر همچون آدام اسمیت، تضاد شدیدی دارد. موزر برخی از ایده‌های مکتب تاریخ‌نگاری آلمان و اقتصاد بازار اجتماعی را پیش‌بینی کرد. موزر را می‌توان همتای آلمانی ادموند برک در نظر گرفت. نودسن (۱۹۸۶) او را مردی از عصر روشنگری می‌داند که به
(۱۹۸۶) او را مردی از عصر روشنگری می‌داند که به دنبال درک دنیای پیرامون خود بود. "نوشته‌های گوناگون" موزر (۱۷۹۷–۱۷۹۸). "نوشته‌های گوناگون" ("Vermischte Schriften") موزر (۱۷۹۷–۱۷۹۸) که توسط کریستوف فریدریش نیکولای همراه با زندگی‌نامه‌ای منتشر شد، بینش‌هایش درباره طبیعت انسانی را با طنز و بذله‌گویی‌های هوشمندانه متعادل می‌کند. او همچنین شاعری با شهرت قابل توجه بود و در سال ۱۷۴۹ یک تراژدی به نام "آرمینیوس" منتشر کرد. موزر همچنین داستان‌های کوتاهی نوشت که حداقل یکی از آنها به انگلیسی منتشر شد: نامه‌ای
که حداقل یکی از آنها به انگلیسی منتشر شد: نامه‌ای شوخ‌طبعانه از بانویی به کشیش مقیمش، درباره وحشت بیکاری. مجسمه‌ای از او اثر فریدریش دراکه در سال ۱۸۳۶ در اوسنابروک رونمایی شد. "مجموعه آثار". مجموعه آثار موزر در ۱۰ جلد، "Sämtliche Werke" (مجموعه آثار)، توسط ب.ر. آبکن در سال‌های ۱۸۴۲–۱۸۴۴ منتشر شد. دخترش، جنی فویگتس، نامه‌های یوستوس را ویرایش و منتشر کرد. این نامه‌ها به زبان آلمانی در بایگانی اینترنت به صورت آنلاین موجود هستند. یوهان گوته به نوشته‌های او علاقه‌مند بود و اطلاعاتی درباره او را در زندگی‌نامه
بود و اطلاعاتی درباره او را در زندگی‌نامه خود گنجانده است.
مَغزه‌گیر () در شکل امروزی خود، یک دکل حفاری است که به‌طور ویژه برای بیرون کشیدن استوانه‌ای از ماده طراحی شده است، درست مانند یک اره سوراخ‌بر. ماده‌ای که درون مته باقی می‌ماند، «مغزه» نامیده می‌شود. مغزه‌گیرهایی که برای فلز استفاده می‌شوند، برش‌دهنده حلقوی نام دارند. مغزه‌گیرهایی که برای بتن و سنگ سخت به‌کار می‌روند، معمولاً از پودر الماس صنعتی به‌عنوان مادهٔ ساینده بهره می‌گیرند و ممکن است با نیروی برق، نیروی پنوماتیکی (بادی) یا نیروی هیدرولیکی کار کنند. مغزه‌گیرها معمولاً با آب خنک می‌شوند و همین آب،
مغزه‌گیرها معمولاً با آب خنک می‌شوند و همین آب، ضایعات ریز را به‌صورت دوغاب (slurry) از محل حفاری خارج می‌کند. برای حفاری در مصالح بنایی، می‌توان از مغزه‌گیرهای کاربیدی استفاده کرد، اما مغزه‌گیرهای الماسی در برش آرماتور (میل‌گرد) موفق‌تر عمل می‌کنند. قدیمی‌ترین مغزه‌گیرها توسط مصر باستان در حدود ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد اختراع شده‌اند. مغزه‌گیرها کاربردهای گوناگونی دارند، چه در مواردی که حفظ مغزه ضروری است (ابزار حفاری‌ای که برای مغزه‌گیری استفاده می‌شود اغلب «مغزه‌گیر» نامیده می‌شود) و چه زمانی‌که هدف، حفاری
نامیده می‌شود) و چه زمانی‌که هدف، حفاری سریع‌تر با برداشت مادهٔ کمتر نسبت به مته‌های معمولی است. به همین دلیل، مغزه‌گیرهای نوک‌الماسی در ساخت‌وساز برای ایجاد سوراخ‌هایی برای لوله‌کشی، آدم‌روها و دیگر نفوذهای بزرگ‌قطر در بتن یا سنگ بسیار رایج هستند. مغزه‌گیرها به‌طور گسترده در حفاری اکتشافی الماسی در صنایع معدنی به‌کار می‌روند، جایی‌که رشته حفاری ممکن است چند صد تا چند هزار فوت طول داشته باشد. نمونه‌های مغزه بازیابی شده و توسط زمین‌شناسان از نظر درصد کانی‌ها و نقاط تماس چینه‌ای بررسی می‌شوند. این داده‌ها
و نقاط تماس چینه‌ای بررسی می‌شوند. این داده‌ها اطلاعات لازم را در اختیار شرکت‌های اکتشافی قرار می‌دهد تا دربارهٔ آغاز یا توقف عملیات معدنی در یک منطقه تصمیم بگیرند. پیش از آغاز جنگ جهانی دوم، جان برانر نیوسام، مهندس معدن اهل کالیفرنیا، مغزه‌گیری را اختراع و ثبت اختراع کرد که می‌توانست مغزه‌هایی با قطر بزرگ‌تر از ۵ فوت و تا ۱۰ فوت طول، برای چاه‌های معدنی استخراج کند. این نوع مغزه‌گیر برای چاه‌زنی دیگر استفاده نمی‌شود، زیرا بزرگ، کند و مستعد گیرکردن براده‌ها بود و تنها در سنگ‌های نرم مؤثر عمل می‌کرد. فناوری
بود و تنها در سنگ‌های نرم مؤثر عمل می‌کرد. فناوری امروزی چاه‌زنی همین کار را با سرعت و هزینهٔ کمتر انجام می‌دهد. مغزه‌گیرها با منابع توان مختلف از جمله برقی، پنوماتیکی (بادی) و هیدرولیکی عرضه می‌شوند که همهٔ آن‌ها به منبع توان مانند ژنراتور نیاز دارند. مغزه‌گیری با کابل سیمی. مغزه‌گیری با کابل سیمی (Wireline) روشی است که در آن، برای بیرون کشیدن مغزه، نیازی به بیرون کشیدن کل رشتهٔ میله‌های حفاری نیست و این رشته تنها زمانی بیرون کشیده می‌شود که حفاری به پایان برسد یا مته نیاز به تعویض داشته باشد. با عمیق‌تر
برسد یا مته نیاز به تعویض داشته باشد. با عمیق‌تر شدن چاه، میله‌های حفاری از بالا به رشته افزوده می‌شوند. مغزه درون یک لولهٔ داخلی قرار دارد که در تماس با سر حفاری قفل شده است. برای بازیابی مغزه، سامانهٔ محرک جدا می‌شود و بالای میلهٔ حفاری بازمی‌گردد. ابزاری به‌نام «سرپوش» (overshot assembly) در انتهای کابلی متصل شده و با فشار آب به پایین رشتهٔ حفاری رانده می‌شود. هنگامی‌که به لولهٔ نمونه‌گیر می‌رسد، به بالای آن قفل می‌شود و با اعمال کشش به کابل از طریق وینچ، مغزه از سر حفاری جدا شده و به‌همراه مغزه درون
مغزه از سر حفاری جدا شده و به‌همراه مغزه درون آن، به دهانهٔ بالایی رشتهٔ حفاری بازگردانده می‌شود؛ جایی‌که می‌توان مغزه را خارج کرد و سپس لولهٔ نمونه‌گیر را برای ادامهٔ حفاری دوباره پایین فرستاد تا به سر برش‌گیر قفل شود. این روش به‌ویژه برای چاه‌های عمیق‌تر از ۳۰ فوت مفید است، زیرا در غیر این صورت، باید کل رشتهٔ حفاری برای بازیابی مغزه بیرون کشیده، و سپس دوباره فرو برده می‌شد و این فرایند تکرار می‌شد. بیرون کشیدن تمام میله‌ها هر ۳۰ فوت، برای چاه‌های عمیق در اکتشافات معدنی، که ممکن است تا ۱۰۰۰ فوت یا بیشتر
اکتشافات معدنی، که ممکن است تا ۱۰۰۰ فوت یا بیشتر عمق داشته باشند، وقت‌گیر بود. این روش زمان حفاری و هزینه را به‌طور چشمگیری کاهش داد و موجب شد حفاری جایگزین مناسبی برای چاه‌زنی به‌عنوان روش اکتشاف معدنی شود. همچنین در خاک‌هایی که خطر ریزش دیواره وجود دارد، مناسب است و تا عمق ۱۰۰۰ متر به‌خوبی عمل می‌کند. این روش در قطرهای مختلف در دسترس است.
هوندا سی‌بی۱۲۵تی‌دی سوپردریم (انگلیسی: Honda CB125TD Super Dream) یک موتورسیکلت ۱۲۴ سی‌سی (۷٫۶ مکعب اینچ) هوا خنک، چهارزمانه و دوسیلندر است که توسط شرکت موتور هوندا بین سال‌های ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۸ تولید شد، این محصول به عنوان نسخه اسپورت‌تر هوندا سی‌دی۱۲۵تی‌سی در نظر گرفته شده بود، به‌طور مشابه به حداکثر توان خروجی ۱۷ اسب بخار (۱۳ کیلووات) محدود شد، مطابق با الزامات مجوز موقت آن زمان بود، به طوری که می‌توان آن را برای موتورسواران تازه‌کار استفاده کرد.
تاورت‌تنرو () ملکه همسر مصر باستان در دوران حکومت دودمان بیستم مصر و همسر بزرگ سلطنتی فرعون رامسس پنجم بود. دارایی ها و املاک تاورت‌تنرو در «پاپیروس ویلبور» سندی مربوط به سلطنت رامسس پنجم ذکر شده است. بر اساس این سند، تصور می‌شود که تاورت‌تنرو همسر این پادشاه باشد، اما ممکن است قدمت او به دوره‌های قبلی بازگردد. «وُلفرام گرایتسکی» هیروگلیف‌ها را که از هیراتیک رونویسی شده‌اند به صورت زیر نوشته است: M23-t:n-G7-N41:t*N33-G7-Z5-Z5-Z5-Z5-Z5-Z5-Z5-Z5-t:A-G36:r-t:Y1-U33-n:Z2-r-V1-G7
ارهٔ سوراخ‌بُر () یا ارهٔ سوراخ‌زن، ارهٔ گِرد و چرخانی است که مته‌ای پیشاهنگ‌دار دارد تا بتواند سوراخ‌های بزرگ در چوب و فلز و غیره ایجاد کند. اره سوراخ‌بر نوعی اره با تیغه‌ای حلقوی است که شکاف حلقوی آن باعث ایجاد سوراخ در قطعه کار می‌شود بدون آنکه مادهٔ مرکزی بریده شود. این ابزار در دریل به‌کار می‌رود. اره‌های سوراخ‌بر معمولاً دارای مته (شاه‌میله) در مرکز خود هستند تا از حرکت جانبی دندانه‌ها جلوگیری شود. از آنجا که ارهٔ سوراخ‌بر بدون بریدن مادهٔ مرکزی سوراخ ایجاد می‌کند، برای سوراخ‌هایی نسبتاً بزرگ (به‌ویژه
می‌کند، برای سوراخ‌هایی نسبتاً بزرگ (به‌ویژه سوراخ‌هایی بزرگ‌تر از ) نسبت به مته‌های مارپیچی یا بیلچه‌ای، ترجیح داده می‌شود. همین سوراخ را می‌توان با سرعت بیشتر و مصرف توان کمتر ایجاد کرد. عمق برشی که ارهٔ سوراخ‌بر می‌تواند انجام دهد، محدود به عمق شکل فنجانی آن است. بیشتر اره‌های سوراخ‌بر دارای نسبت ابعادی قطر به عمق نسبتاً کمی هستند و برای بریدن قطعات نازک‌تر استفاده می‌شوند. با این حال، نسبت‌های ابعادی بلندتر نیز برای کاربردهای خاص در دسترس هستند. عمق‌های رایج برای اره‌های سوراخ‌بر ۳۸، ۴۵ و ۶۰ میلی‌متر
رایج برای اره‌های سوراخ‌بر ۳۸، ۴۵ و ۶۰ میلی‌متر است و برای حفاری مثلاً در سازه‌های سقفی زاویه‌دار، عمق‌های ۱۶۵ و ۳۰۰ میلی‌متری نیز امکان‌پذیر است. برش با ارهٔ سوراخ‌بر مشابه برخی عملیات ماشین‌کاری به‌نام «دایره‌در‌آری» است، که در آن برش‌دهنده‌ای مشابه با برش‌زن تک‌پره برای ایجاد شکاف حلقوی و حفظ مادهٔ مرکزی به‌کار می‌رود. ساختار. اره از یک استوانهٔ فلزی، معمولاً از فولاد، تشکیل شده که بر روی یک شاه‌میله نصب می‌شود. لبهٔ برندهٔ آن یا دارای دندانه‌هایی اره‌مانند است یا الماس‌هایی در آن تعبیه شده‌اند.
اره‌مانند است یا الماس‌هایی در آن تعبیه شده‌اند. شاه‌میله (ماندرل) می‌تواند یک مته را برای ایجاد سوراخ مرکزی حمل کند. پس از بریدن چند میلی‌متر اول، ممکن است مکانیزم مرکزی دیگر ضروری نباشد، هرچند به تثبیت مته در سوراخ‌های عمیق کمک می‌کند. شیارهای مورب روی دیوارهٔ استوانه به خروج گرد و غبار کمک می‌کنند. شکاف برش کمی بزرگ‌تر از قطر بقیهٔ اره طراحی شده تا در سوراخ گیر نکند. اره‌های سوراخ‌بر برای استفاده در دریل‌های قابل‌حمل معمولاً در قطرهایی بین ۶ تا ۱۳۰ میلی‌متر یا در ایالات متحده از ¼ تا ۶ اینچ در دسترس
یا در ایالات متحده از ¼ تا ۶ اینچ در دسترس هستند. تنها محدودیت طول استوانه (و در نتیجه عمق سوراخ) نیاز به بیرون آوردن مته برای پاک‌سازی گرد و غبار است. طول استوانهٔ غیرمعمول نیست، اگرچه مته‌های کوتاه‌تر رایج‌تر هستند. با شکستن مغزه در بازه‌های زمانی مشخص و استفاده از افزونهٔ شفت، می‌توان با متهٔ مغزه‌گیر الماسی به عمق‌هایی چند برابر طول ابزار نفوذ کرد. دندانه‌های اره برای بیشتر مواد مانند چوب، پلاستیک، گچ نرم، و فلز به‌کار می‌روند. اره‌های سوراخ‌بر الماسی برای حفاری در آجر، بتن، شیشه و سنگ مورد استفاده
برای حفاری در آجر، بتن، شیشه و سنگ مورد استفاده قرار می‌گیرند. گونه‌ها. قابل تنظیم. ارهٔ سوراخ‌بر قابل تنظیم از تعدادی نوار نازک فلزی شبیه به تیغهٔ اره و یک دیسک صاف با شیارهای فراوان در یک سمت و یک شفت در سمت دیگر تشکیل شده است. با قرار دادن تیغه‌ها در شیارهای مختلف دیسک، می‌توان ارهٔ سوراخ‌بر را در اندازه‌های گوناگون ساخت. برش‌گر دایره‌ای. گونه‌ای دیگر از ارهٔ سوراخ‌بر قابل تنظیم، که با نام «برش‌گر دایره‌ای» نیز شناخته می‌شود، دارای یک، دو یا سه دندانهٔ قابل تنظیم است که بر روی صفحه‌ای به‌همراه یک متهٔ
قابل تنظیم است که بر روی صفحه‌ای به‌همراه یک متهٔ راهنما قرار دارند. برای بریدن سوراخی در هر اندازه‌ای، تنها کافی است که دندانه‌ها در موقعیت مناسب قرار گیرند. این نوع ابزار در اندازه‌هایی تا و بزرگ‌تر موجود است و برای بریدن دقیق دایره‌هایی با قطر بزرگ به‌کار می‌رود. مزایا و معایب. مزیت اصلی ارهٔ سوراخ‌بر نسبت به مته‌های سنتی، کارایی بالای آن است، زیرا بخش بسیار کمی از مادهٔ کلی برداشته‌شده واقعاً بریده می‌شود، که در نهایت نیاز به توان کلی را کاهش می‌دهد. مزیت دیگر این ابزار نسبت به مته‌ها، توانایی ایجاد
مزیت دیگر این ابزار نسبت به مته‌ها، توانایی ایجاد سوراخ‌هایی با اندازه‌های بزرگ‌تر است. برای نمونه، ایجاد سوراخی به قطر با مته‌های مارپیچی یا بیلچه‌ای نیاز به ابزاری بزرگ دارد که امکان استفاده از آن با دریل دستی یا دریل رومیزی وجود ندارد؛ در حالی‌که همین سوراخ با ارهٔ سوراخ‌بر به‌راحتی بریده می‌شود. برخی از معایب عبارت‌اند از: حفاری الماسی. اره‌های سوراخ‌بر الماسی همچنین با نام مته‌های مغزه‌گیر الماسی شناخته می‌شوند. مته‌های مغزه‌گیر الماسی که با لیزر جوش خورده‌اند را می‌توان برای حفاری تر و خشک استفاده
خورده‌اند را می‌توان برای حفاری تر و خشک استفاده کرد، اما همهٔ مواد برای حفاری خشک مناسب نیستند. مواد بسیار سخت مانند بتن مسلح باید با آب حفاری شوند؛ در غیر این صورت گرمای بیش از حد حاصل از فرایند حفاری ممکن است باعث کند شدن دانه‌های الماس در سر مته شود و در نتیجه عملکرد حفاری کاهش یابد. جنس جوش‌خوردهٔ مته‌های مغزه‌گیر الماسی معمولاً به‌گونه‌ای تنظیم شده که متناسب با حفاری تر یا خشک باشد. این ویژگی می‌تواند به بهبود سرعت حفاری و/یا افزایش عمر ابزار منجر شود. اره‌های سوراخ‌بر الماسی قادرند از میان کاشی،
شود. اره‌های سوراخ‌بر الماسی قادرند از میان کاشی، کاشی پرسلانی، گرانیت، سنگ مرمر، بتن، فلز و هر نوع مادهٔ تراش‌سنگی عبور کنند.
یوهان کارل فریدریش روزنکرانتس (آلمانی: Johann Karl Friedrich Rosenkranz؛ ۲۳ آوریل ۱۸۰۵ – ۱۴ ژوئیه ۱۸۷۹) فیلسوف و آموزش‌شناس آلمانی بود. زندگی. او که در ماگدبورگ زاده شد، فلسفه را در دانشگاه‌های برلین، هاله و دانشگاه کونیگسبرگ خواند و عمدتاً خود را وقف آموزه‌های هگل و فریدریش شلایرماخر کرد. پس از دو سال تصدی کرسی استادی فلسفه در هاله، در سال ۱۸۳۳ استاد دانشگاه کونیگسبرگ شد. او در سال‌های پایانی عمر نابینا بود. وی در کونیگسبرگ درگذشت. فلسفه. در طول دوران طولانی استادی خود، و در تمام آثار متعددش، علی‌رغم
طولانی استادی خود، و در تمام آثار متعددش، علی‌رغم انحرافات گاه‌به‌گاه در نقاط خاص، به طور کلی به سنت هگل وفادار ماند. در تقسیم‌بندی بزرگ مکتب هگلی، او به همراه میشله و دیگران، «مرکز» را تشکیل داد، میانهٔ راه بین اردمان و گابلر از یک سو، و «چپ افراطی» که توسط اشتراوس، فویرباخ و برونو باور نمایندگی می‌شد از سوی دیگر. کارل روزنکرانتس سردبیر "مجموعه آثار" هگل، جلد ۱-۱۲ (۱۸۳۲-۴۴) بود. او "زندگی هگل" (۱۸۴۴) را به عنوان ضمیمه‌ای برای این "آثار" منتشر کرد. او شخصاً هگل را ملاقات کرد و با او درباره فلسفه صحبت کرد.
هگل را ملاقات کرد و با او درباره فلسفه صحبت کرد. روزنکرانتس به دست‌نوشته‌ها، نامه‌ها و خاطرات دانشجویان، اعضای خانواده و آشنایان هگل دسترسی داشت. آثار منتخب. فلسفی. بین سال‌های ۱۸۳۸ و ۱۸۴۰، روزنکرانتس نسخه‌ای از آثار کانت را با همکاری ف. و. شوبرت منتشر کرد که به آن تاریخچه‌ای از آموزه کانتی را ضمیمه نمود.
تیا () احتمالاً سومین همسر فرعون ستی دوم پس از تاخعت و تاوسرت بود. قطعاتی از تجهیزات دفن او در مقبره سیپتاح (KV47) پیدا شد که این تصور را ایجاد کرد که او ممکن است در پایان دودمان نوزدهم مصر زندگی می‌کرده باشد. با این حال، مقبره پادشاه به دفن ملکه تیا از دودمان هجدهم مصر مربوط است. وسایل تدفین تیا در وسایل دفن سیپتا مخلوط شد. تحقیقات اخیر نشان داد که تمام آثار باستانی یک ملکه تی‌عا متعلق به دودمان هجدهم مصر است. برخی تصور می‌کنند که او سوری (حرو) بوده است. زمانی تصور می‌شد که او مادر رامسس-سیپتاح (سیپتاح
زمانی تصور می‌شد که او مادر رامسس-سیپتاح (سیپتاح منرپتاح)، فرعون بعدی مصر پس از مرگ سلفش ستی دوم است. با این حال، مادر سیپتاح در حال حاضر به عنوان یک زن کنعانی به نام سوترای او شوترایا از یک نقش برجسته تازه کشف شده در موزه لوور شناخته شده است.
در مهندسی مکانیک و علم مواد، واژهٔ فاق () به شیاری V-شکل، U-شکل یا نیم‌دایره‌ای گفته می‌شود که به‌صورت عمدی در یک مادهٔ تخت ایجاد می‌گردد. در اجزای سازه‌ای، وجود فاق منجر به تمرکز تنش می‌شود که می‌تواند آغاز و رشد ترک‌های خستگی را در پی داشته باشد. فاق‌ها در مشخصه‌یابی مواد برای تعیین ویژگی‌های مرتبط با مکانیک شکست از جمله چقرمگی شکست و نرخ رشد ترک‌های خستگی به‌کار می‌روند. فاق‌ها معمولاً در آزمون‌های ضربه‌ای مواد استفاده می‌شوند، جایی که وجود ترک اولیه‌ای با شکل هندسی کنترل‌شده برای دستیابی به مشخصه‌یابی
با شکل هندسی کنترل‌شده برای دستیابی به مشخصه‌یابی استاندارد مقاومت شکست ماده لازم است. رایج‌ترین آزمون در این زمینه آزمون ضربه شارپی است که در آن از یک چکش آونگ (ضربه‌زن) برای ضربه زدن به نمونه‌ای افقی با فاق استفاده می‌شود. ارتفاع تاب خوردن پس از ضربه برای تعیین میزان انرژی جذب‌شده در هنگام شکست به‌کار می‌رود. در آزمون ضربه ایزود از نمونه‌ای عمودی با فاق نیم‌دایره و پیکربندی طره استفاده می‌شود. آزمون شارپی با فاق‌های U یا V انجام می‌شود، که در آن ضربه‌زن مستقیماً پشت فاق به نمونه برخورد می‌کند، در حالی‌که
پشت فاق به نمونه برخورد می‌کند، در حالی‌که روش ایزود که اکنون تا حد زیادی منسوخ شده است، شامل فاق نیم‌دایره‌ای است که رو به ضربه‌زن قرار می‌گیرد. از نمونه‌های فاق‌دار در دیگر پروتکل‌های مشخصه‌یابی مانند آزمون کشش و تست خستگی نیز استفاده می‌شود. انواع فاق. نوع فاق ایجادشده در یک نمونه بسته به نوع ماده و روش مشخصه‌یابی متفاوت است. برای آزمون استاندارد چقرمگی شکست به روش ضربه‌ای شارپی، ابعاد نمونه و فاق معمولاً بر اساس استاندارد آمریکایی ASTM E23 یا استاندارد بریتانیایی BS EN ISO 148-1:2009 تعیین می‌شود. در
بریتانیایی BS EN ISO 148-1:2009 تعیین می‌شود. در همهٔ انواع فاق، یکی از پارامترهای کلیدی در تعیین میزان تمرکز تنش و احتمال شکست، شعاع یا انحنای نوک فاق است. فاق‌های نوک‌تیز V-شکل معمولاً در آزمون‌های استاندارد چقرمگی شکست برای مواد شکل‌پذیر، بسپارها و ارزیابی استحکام جوش به‌کار می‌روند. استفاده از این نوع فاق در فولادهای سخت دشوار است، زیرا به جهت‌گیری دانه‌ها حساس هستند؛ از این‌رو، در این نوع مواد ممکن است از آزمون پیچش استفاده شود. فاق U، فاقی کشیده با نوک گرد است که عمق آن از عرضش بیشتر است. این نوع فاق
گرد است که عمق آن از عرضش بیشتر است. این نوع فاق که گاه با نام «فاق C» نیز شناخته می‌شود، رایج‌ترین نوع فاق در آزمون‌هاست، چرا که نتایج حاصل از آن‌ها تکرارپذیرتر است. معادل‌سازی عملکرد فاق U با فاق V دشوار است و باید به‌صورت موردی انجام شود، زیرا استانداردی برای هم‌بستگی نتایج این دو نوع فاق وجود ندارد. فاق دُم‌موشی معمولاً به‌صورت شکافی در نظر گرفته می‌شود که در انتهای آن سوراخی با شعاع معین قرار دارد. این نوع فاق بیشتر در مدل‌های عددی مورد بررسی قرار می‌گیرد. نتایج چقرمگی شکست حاصل از آزمون‌های فاق
می‌گیرد. نتایج چقرمگی شکست حاصل از آزمون‌های فاق دم‌موشی معمولاً بیشتر از نتایج حاصل از نمونه‌های دارای فاق V یا ترک از پیش‌ساخته است.
تیی-مرن‌اسی تیی-مرن‌است یا تیی-مرنیست همسر بزرگ سلطنتی فرعون ست‌ناخت و مادر رامسس سوم از دودمان بیستم مصر بود. او تنها همسر شناخته شده فرعون ست‌ناخت است. او به همراه همسرش روی یک سنگ یادبود در ابیدوس به تصویر کشیده شد. کشیشی به نام «مرسیوتف» نشان داده می‌شود که ست‌ناخت و تیی-مرن‌اسی را می‌پرستد و پسرشان رامسس سوم نشان داده می‌شود که در حال هدایایی است. تیی-مرن‌اسی همچنین بر روی کتیبه‌های یافت شده در ابیدوس که در ساختمان‌های دیگر مورد استفاده مجدد قرار گرفتند، ظاهر می‌شود.
نبرد جعبهٔ واگن در ۲ اوت ۱۸۶۷، در نزدیکی "قلعهٔ فیل کرنی" و در جریان جنگ «ابر سرخ» رخ داد. گروهی متشکل از ۲۶ سرباز ارتش ایالات متحده و شش غیرنظامی، مورد حملهٔ چند صد جنگجوی لاکوتا سو قرار گرفتند. با اینکه تعدادشان بسیار کمتر بود، اما سربازان به تازگی به تفنگ‌های گلنگدنی و تفنگ‌های اهرمی "هِنری" مجهز شده بودند و با استفاده از دیوار دفاعی‌ای ساخته‌شده از بدنهٔ واگن‌ها، از خود دفاع کردند. آن‌ها توانستند ساعت‌ها در برابر مهاجمان مقاومت کنند و تنها تلفات کمی دادند، هرچند تعداد زیادی از اسب‌ها و قاطرهایشان را از
هرچند تعداد زیادی از اسب‌ها و قاطرهایشان را از دست دادند که توسط مهاجمان به یغما برده شد. این نبرد، آخرین درگیری عمده در جنگ «ابر سرخ» بود، هرچند نیروهای لاکوتا و متحدانشان تا مدت‌ها به کاروان‌های مهاجران اروپایی-آمریکایی در مسیر «بوزمن تریل» حمله می‌کردند. امروزه این منطقه به‌عنوان یک "مکان تاریخی ایالتی" در وایومینگ شناخته می‌شود و با یادبود و پلاکی تاریخی مشخص شده است. پیش‌زمینه. در ژوئیه ۱۸۶۷، پس از برگزاری آیین سالانهٔ «رقص خورشید» در اردوگاه‌هایی در کنار رودهای "تانگ" و "رزباد"، جنگجویان "اوگلالا
کنار رودهای "تانگ" و "رزباد"، جنگجویان "اوگلالا لاکوتا" به رهبری ابر سرخ، به همراه گروه‌هایی از لاکوتا، "شای‌اَنهای شمالی" و چند نفر از "آراپاهوها"، تصمیم گرفتند به سربازان مستقر در قلعه‌های «سی.اف. اسمیت» و «فیل کرنی» حمله کنند. این قرار بود نخستین اقدام نظامی عمدهٔ سال ۱۸۶۷ علیه نیروهای دولت ایالات متحده در این منطقه باشد. پیش‌تر، بومیان آمریکا در سال ۱۸۶۶ موفقیت‌هایی به دست آورده بودند، از جمله "نبرد فتِرمن." با این حال، میان لاکوتاها و شای‌اَن توافقی بر سر محل نخستین حمله حاصل نشد، بنابراین نیروهایشان
سر محل نخستین حمله حاصل نشد، بنابراین نیروهایشان که تعدادشان بین ۳۰۰ تا ۱۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شود، به دو گروه بزرگ تقسیم شدند: یک گروه به سوی قلعهٔ سی.اف. اسمیت رفتند و گروهی مشابه، عمدتاً از لاکوتاها (و شاید با حضور ابر سرخ)، به سمت قلعهٔ فیل کرنی حرکت کردند. در کنار وظیفهٔ حفاظت از مهاجران در مسیر "بوزمن تریل"، کارهای اصلی ۳۵۰ سرباز و ۱۰۰ غیرنظامی مستقر در قلعهٔ فیل کرنی، جمع‌آوری چوب از جنگل‌های کاج در حدود پنج مایلی قلعه و بریدن علفزار برای دام‌ها بود. این کارها توسط پیمانکاران غیرنظامی انجام می‌شد که
این کارها توسط پیمانکاران غیرنظامی انجام می‌شد که معمولاً به تفنگ‌های اسپنسر مجهز بودند و گروه‌هایی از سربازان آن‌ها را همراهی و محافظت می‌کردند. از زمان تأسیس این قلعه یک سال پیش، بومیان بارها به این گروه‌های جمع‌آوری چوب و علوفه حمله کرده بودند، ده‌ها سرباز و غیرنظامی را کشته و صدها دام را برای استفادهٔ خود به غنیمت برده بودند. سربازان در موقعیت دفاعی قرار داشتند؛ آن‌ها با کمبود اسب و سربازان سواره‌نظام آموزش‌دیده روبه‌رو بودند، و تسلیحات‌شان شامل تفنگ‌های سرپر مدل اسپرینگفیلد ۱۸۶۱ بود که در آن زمان
سرپر مدل اسپرینگفیلد ۱۸۶۱ بود که در آن زمان عملاً منسوخ شده بودند. اما اخیراً به آن‌ها تفنگ‌های گلنگدنی داده شده بود که سه برابر سریع‌تر از تفنگ‌های سرپر شلیک می‌کردند و از موقعیت خوابیده هم به‌راحتی قابل بارگذاری بودند. در مقابل، لاکوتاها و شای‌اَن‌ها تسلیحات ضعیف‌تری داشتند؛ احتمالاً تنها حدود ۲۰۰ سلاح گرم در اختیارشان بود، آن هم با کمتر از دو گلوله برای هر تفنگ. تیر و کمان، سلاح اصلی‌شان بود. این سلاح‌ها در نبردهای کوتاه‌برد و چریکی مؤثر بودند، اما علیه دشمنی که در یک موضع دفاعی مستحکم سنگر گرفته باشد،
دشمنی که در یک موضع دفاعی مستحکم سنگر گرفته باشد، عملاً ناکارآمد بودند. برای محافظت در برابر حمله‌های احتمالی در نزدیکی جنگل‌های کاج، پیمانکاران غیرنظامی یک حصار چوبی ساخته بودند. این حصار از ۱۴ بدنهٔ واگن تشکیل می‌شد که از شاسی جدا شده و بر زمین در قالب بیضی‌ای به طول حدود ۱۸ تا ۲۱ متر و عرض ۷٫۶ تا ۹٫۱ متر چیده شده بودند. سربازان و غیرنظامیانی که وظیفهٔ جمع‌آوری چوب را داشتند، در چادرهایی بیرون از این محوطهٔ واگن زندگی می‌کردند، اما در صورت خطر می‌توانستند به داخل آن عقب‌نشینی کنند. در ۳۱ ژوئیه، کاپیتان