payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شد و از همان زمان، آغاز واقعی فعالیت هنری‌اش رقم خورد. او نخستین بار با آهنگ «رحلتی» برای عبدالله رویشد به‌طور رسمی وارد عرصه موسیقی شد. پس از آن، آهنگ «سکة سفر» را برای نبیل شعیل آهنگسازی کرد. در سال ۱۹۸۲، الخضر با درجهٔ ستوان یکم به ارتش کویت پیوست. به تدریج تا درجهٔ سرگرد ارتقا یافت. در جنگ آزادسازی کویت در سال ۱۹۹۰ شرکت داشت. در سال ۱۹۹۶ نیز به عنوان رئیس گروه موسیقی نظامی منصوب شد. در سال ۱۹۸۳، راشد الخضر موفق به دریافت جایزهٔ بهترین آهنگساز در نظرسنجی مجلهٔ «الفن» شد. پس از این موفقیت، آهنگ‌های خود
مجلهٔ «الفن» شد. پس از این موفقیت، آهنگ‌های خود را به خوانندگان سرشناس خلیجی ارائه کرد، از جمله عبدالکریم عبدالقادر، نوال الکویتیه، رباب و نبیل شعیل. در دههٔ ۱۹۸۰، راشد الخضر مجموعه‌ای از ملودی‌های ماندگار را ارائه داد و دوئت‌های هنری برجسته‌ای شکل داد. از جمله همکاری‌های موفق او، شراکت با شاعر عبداللطیف البنای بود که با یکدیگر آثار نوآورانه و پرطرفداری را خلق کردند. با وجود موفقیت این دوئت هنری، راشد الخضر و عبداللطیف البنای با انتقاداتی روبه‌رو شدند. عده‌ای بر این باور بودند که نوآوری‌ها و تغییراتی که
بر این باور بودند که نوآوری‌ها و تغییراتی که آن‌ها در آثارشان ارائه دادند، موجب خدشه‌دار شدن هویت اصلی ترانه کویتی شده است. در مقابل، گروهی دیگر از آن‌ها دفاع کردند و معتقد بودند که این دو، نماینده یک جریان جوان، پرشتاب و خلاق‌اند که به دیده‌شدن موسیقی کویتی در سطح خلیج فارس کمک شایانی کرده‌اند. راشد الخضر آهنگ‌های خود را به طیف گسترده‌ای از خوانندگان ارائه داد. از جمله همکاری‌های برجسته او می‌توان به آهنگ‌هایی برای عبدالکریم عبدالقادر اشاره کرد، از جمله «للصبر آخر»، «حبیبی یزعل» و «بَسّک زعل». همچنین برای
آخر»، «حبیبی یزعل» و «بَسّک زعل». همچنین برای رباب، آثاری مانند «حاسب الوقت»، «آه یا حالی»، «الجرح الأول» و «کیدی أعظم» را آهنگسازی کرد. راشد الخضر همچنین با هنرمندان برجستهٔ خلیج همکاری داشت. او با عبدالمجید عبدالله در آهنگ «خلّنی بین الرموشی» کار کرد، با عبدالله الشحمان در آهنگ «یاثر بحالی»، و با راشد الماجد در قطعات معروفی چون «سرک معی» و «الله لنا». افزون بر این، او با لطیفه تونسیه در آلبوم خلیجی‌اش نیز همکاری داشت. آثار راشد الخضر در میان ترانه‌های میهنی، ورزشی و عاشقانه تنوع داشت. از برجسته‌ترین آثار
ورزشی و عاشقانه تنوع داشت. از برجسته‌ترین آثار ورزشی او می‌توان به «اُپرت خلیجی ۱۰» اشاره کرد که به مناسبت افتتاح جام خلیج در سال ۱۹۹۰ در کویت ساخته شد. این اپرت توسط عبدالکریم عبدالقادر و عبدالله رویشد اجرا شد. راشد الخضر یکی از چهره‌های اصلی و تأثیرگذار در مطرح شدن عبدالله رویشد در عرصهٔ موسیقی است. رویشد در ابتدای راه خود به عنوان نوازندهٔ درامز در گروه رباعی کویت فعالیت می‌کرد و الخضر از استعداد او استقبال و حمایت کرد. در طول مسیر هنری خود، راشد الخضر بیش از ۴۰۰ آهنگ را آهنگسازی کرده است. اما برای مدتی
از ۴۰۰ آهنگ را آهنگسازی کرده است. اما برای مدتی از آهنگسازی فاصله گرفت تا بتواند به دلیل بیماری پسرش، همراه او به خارج از کشور برای درمان برود و مراقبت‌های لازم را انجام دهد. درگذشت. راشد الخضر در ۷ ژانویهٔ ۱۹۹۸ در سن ۴۲ سالگی درگذشت. او پس از آنکه با دوستش، عبداللطیف بنای، به ورزش پیاده‌روی پرداخته بود، هنگام بازگشت به خانه دچار سکته قلبی شد. مراسم تشییع جنازه او با حضور گسترده‌ای از هنرمندان و ستارگان موسیقی منطقهٔ عربی خلیج فارس برگزار شد. پس از درگذشت راشد الخضر، یکی از سالن‌های مؤسسهٔ عالی هنرهای
راشد الخضر، یکی از سالن‌های مؤسسهٔ عالی هنرهای موسیقی به نام او نامگذاری شد. همچنین، بسیاری از هنرمندان برجسته‌ای که با او همکاری داشتند، از جمله شاعر عبداللطیف بنای، انور عبدالله، محمد البلوشی، نوال الکویتیه، عالیه حسین و دیگران، یاد و تأثیرات او را گرامی داشتند؛ چرا که الخضر نقش مهمی در شکل‌گیری محبوبیت و شهرت آن‌ها در منطقهٔ خلیج فارس ایفا کرده بود. زندگی شخصی. راشد الخضر با زنی خارج از دنیای هنر در سال ۱۹۷۹ ازدواج کرد و صاحب دو پسر و سه دختر شد. پسر بزرگ‌تر او، حَمَد، استعداد آهنگ‌سازی را از پدر به ارث
او، حَمَد، استعداد آهنگ‌سازی را از پدر به ارث برده و چندین آهنگ ارائه داده است، از جمله «مُر یا حِلو یا زِین» برای محمد المسباح و «خسرتینی» برای عبدالله رویشد، و همچنین آثار دیگری. از جمله سرگرمی‌های او، فوتبال بود.
پتی دالستروم (زاده ) خواننده و ترانه‌سرا آمریکایی است.
سارا دنیلز (زاده ) بازیگر، خواننده و گیمر آمریکایی است.
عبدالله عبدالحمید الترکمانی (۵ دسامبر ۱۹۸۱) بازیگر و کارگردان کویتی است. مسیر هنری خود را در سال ۲۰۰۱ از تئاتر آغاز کرد و در ابتدا به عنوان دستیار کارگردان در بسیاری از آثار هنری فعالیت داشت. این شروع، پایه‌ای محکم برای او در حوزه کارگردانی و تئاتر ساخت که بعدها موجب درخشش او به عنوان بازیگر شد. نخستین حضور عبدالله روی صحنهٔ تئاتر در نمایش «آیا در باز می‌شود؟» در سال ۲۰۰۲ بود؛ تجربه‌ای که منجر به کسب جایزه بهترین بازیگر نوظهور در ششمین جشنواره تئاتر کویت برای او شد. در دههٔ اول فعالیتش، عبدالله ترکمانی از
او شد. در دههٔ اول فعالیتش، عبدالله ترکمانی از چهره‌های برجسته گروه تئاتری «نسل هوشیار» بود که توانست با این گروه جوایز متعددی کسب کند. او در سال ۲۰۰۷ به دنیای درام تلویزیونی قدم گذاشت و نقش‌های گوناگونی را در سریال‌های مختلف ایفا کرد. زندگی و پیشه. عبدالله عبدالحمید الترکمانی در ۵ دسامبر ۱۹۸۱ در کویت زاده شد.او در مدرسهٔ صلاح‌الدین ایوبی تحصیل کرد و سپس وارد مؤسسهٔ عالی هنرهای نمایشی در کویت شد و در سال ۲۰۰۳ فارغ‌التحصیل گردید. فعالیت هنری خود را از تئاتر آغاز کرد، جایی که در دوران تحصیلش در مؤسسه هنرهای
آغاز کرد، جایی که در دوران تحصیلش در مؤسسه هنرهای نمایشی در نمایش‌نامه‌های متعددی شرکت داشت. در سال ۲۰۰۲، او در ششمین جشنواره تئاتر کویت به عنوان عضو گروه تئاتر دانشگاهی شرکت کرد و با نمایش «آیا در باز می‌شود؟» روی صحنه رفت. بازی او در این نمایش نخستین جایزه‌اش را به همراه داشت: جایزهٔ بهترین بازیگر نوظهور تئاتر از روزنامه «الأنباء». پس از فارغ‌التحصیلی نیز به ایفای نقش در تئاتر ادامه داد و در نمایش‌هایی چون «مثلث مرگ»، «صخره» و «خارج از دسترس» حضور یافت. او سپس به بازیگری در تلویزیون روی آورد و با آثار
او سپس به بازیگری در تلویزیون روی آورد و با آثار تلویزیونی‌اش شهرتی گسترده‌تر در منطقهٔ عربی خلیج فارس به دست آورد. او از سال ۲۰۰۷ وارد عرصهٔ تلویزیون شد و در چندین سریال از جمله «عروسی خون»، «شاهین»، «چشمان عشق» و «تندیل» نقش‌آفرینی کرد. عبدالله ترکمانی پس از آن، در سریال‌های برجسته و متنوعی ایفای نقش کرد، از جمله: «آخرین معامله عشق»، «نگهبان شب»، «بعد از تو خوبم»، «اشتیاق دل»، «وای کسی که عاشقش است»، «پاشنه بلند»، «حالت منایر»، «دختر و پیرمرد»، «بعد از پایان»، «سرمهٔ سیاه، قلب سپید»، «و اگر»، «جمان»،
پایان»، «سرمهٔ سیاه، قلب سپید»، «و اگر»، «جمان»، «اسیران»، «دستور تخلیه»، «فرشتهٔ رحمت»، «مکانی امن برای عشق». در طول مسیر هنری‌اش، عبدالله ترکمانی نقش‌های متنوعی را در میان کمدی و تراژدی ایفا کرد و توانست با به تصویر کشیدن شخصیت‌هایی پیچیده و ساده، جایگاه خود را تثبیت کند.عبدالله ترکمانی تنها به بازیگری بسنده نکرد، بلکه به کارگردانی نیز روی آورد. اولین تجربه‌اش در سال ۲۰۰۷ به عنوان دستیار کارگردان در نمایش «شمبریش» بود. سپس در سال ۲۰۱۰ بار دیگر به کارگردانی روی آورد و به عنوان دستیار کارگردان در سریال‌های
روی آورد و به عنوان دستیار کارگردان در سریال‌های «ناله» و «در طول روز» فعالیت کرد. در سال ۲۰۱۱، عبدالله ترکمانی به عنوان دستیار کارگردان در سریال «اشتیاق دل» فعالیت کرد. سپس در سال ۲۰۱۲ برای اولین بار تجربهٔ کارگردانی اصلی را با نمایش «مندلی» کسب کرد. پس از آن، به عنوان کارگردان اجرایی در سریال‌های «خیابان ۹۰» و «نگهبان شب» فعالیت نمود. در سال ۲۰۱۳، به عنوان دستیار کارگردان در سریال «راز عشق» فعالیت کرد. در سال ۲۰۱۴، نمایش «شیاطین مکبث» را کارگردانی کرد و همچنین نمایش‌های «عطسه» و «نیش» را نیز به صحنه برد.
نمایش‌های «عطسه» و «نیش» را نیز به صحنه برد. از سریال‌هایی که کارگردانی آن‌ها را بر عهده داشت و در برخی از آن‌ها بازی نیز کرد، می‌توان به مجموعه «حکایات» اشاره کرد که از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ ادامه داشت. همچنین او سریال‌های «سرمهٔ سیاه، قلب سپید»، «دستور تخلیه»، «خط قرمز»، «مداد» و «زندگی شبیه من نیست» را نیز کارگردانی کرده است. او در وزارت کشور کویت نیز مشغول به کار است، جایی که در بخش بررسی اجساد در پرونده‌های قتل که وزارت کشور در آن‌ها تحقیق می‌کند، فعالیت دارد. ترکمانی قبل از ازدواج این کار را آغاز کرد.
دارد. ترکمانی قبل از ازدواج این کار را آغاز کرد. زندگی شخصی. عبدالله الترکمانی مسلمان و شیعهٔ دوازده امامی است. همسرش، مجری و رسانه‌ای کویتی، حبیبه عبدالله است. آن‌ها در سال ۲۰۱۶ با یکدیگر ازدواج کرده‌اند. حاصل این ازدواج چهار فرزند به نام‌های عبدالحمید، سلیمان، شاهین و فارس هستند. در سال ۲۰۲۲، دچار یک سانحه جدی رانندگی شد که منجر به آتش‌سوزی تقریباً کامل خودروی او گردید. از این حادثه، سالم بدر آمد.
ترجمهٔ تفسیر طبری کتابی منثورِ فارسی از قرنِ چهارمِ هجریِ قمری است، مشتمل بر ترجمه‌ای فارسی از "قرآن"، که تا حدّی از روی "تفسیر طبری" نوشته شده است. نویسندگانش گروهی از علمای ماوراءالنّهر بوده‌اند. این کتاب را از حیثِ زبان هم‌سنگِ "شاهنامه"ٔ فردوسی گفته‌اند. نسخه‌ها. تصحیحِ حبیب یغمایی از این کتاب در ایران منتشر شده است.
خوآنای دوم، ملکه ناوار (, , ؛ ۲۸ ژانویه ۱۳۱۲ – ۶ اکتبر ۱۳۴۹) از سال ۱۳۲۸ تا زمان مرگش در سال ۱۳۴۹ ملکه ناوار بود. خوآنا تنها فرزند بازمانده از لوئی یکم، پادشاه ناوار و مارگارت بورگوندی بود. پدرش در سال ۱۳۱۴ با عنوان لوئی دهم بر تخت سلطنت فرانسه نشست. فرزند لوئی بودن به دلیل رسوایی مادرش در ماجرای تور دو نسل مورد تردید بود، اما لوئی قبل از مرگش در سال ۱۳۱۶ او را دختر مشروع خود اعلام کرد. با این حال، اشراف فرانسوی با ایده یک پادشاه زن مخالف بودند و برادر لوئی، فیلیپ پنجم، را به عنوان پادشاه انتخاب کردند.
فیلیپ پنجم، را به عنوان پادشاه انتخاب کردند. اشراف ناوار نیز به فیلیپ ادای احترام کردند. مادربزرگ مادری خوآنا، اگنس فرانسوی، و دایی‌اش، اودو چهارم، دوک بورگوندی، تلاش‌هایی برای تصرف کنت‌نشین‌های شامپاین و بری (که میراث مادربزرگ پدری خوآنا، خوآنای یکم، ملکه ناوار بود) و تصرف آنها توسط خوآنا انجام دادند، اما سربازان سلطنتی فرانسه، حامیان خوآنا را شکست دادند. پس از آنکه فیلیپ پنجم دخترش را به ازدواج اودو درآورد و دو کنت‌نشین را به عنوان جهیزیه به او بخشید، اودو در مارس ۱۳۱۸ در ازای دریافت غرامت، از ادعای
اودو در مارس ۱۳۱۸ در ازای دریافت غرامت، از ادعای خوآنا بر شامپاین و بری صرف نظر کرد. در این زمان، خوآنا با پسرعمویش فیلیپ اِورو (بعدها فیلیپ سوم، پادشاه ناوار) ازدواج کرد. در سال ۱۳۲۲، برادرش شارل چهارم در فرانسه و ناوار جانشین فیلیپ پنجم شد، اما اکثر لردهای ناوار از سوگند وفاداری به او خودداری کردند. پس از مرگ شارل چهارم در سال ۱۳۲۸، ناواری‌ها فرماندار فرانسوی را اخراج کرده و خوآنا را پادشاه مشروع ناوار اعلام کردند. در فرانسه، فیلیپ والوآ با عنوان فیلیپ ششم تاجگذاری کرد. او با خوآنا و همسرش به توافقی رسید
تاجگذاری کرد. او با خوآنا و همسرش به توافقی رسید که در ازای سه کنت‌نشین، خوآنا از ادعاهای خود نسبت به شامپاین و بری صرف نظر کرد، در حالی که فیلیپ حق آنها را نسبت به پادشاهی ناوار به رسمیت شناخت. خوآنای دوم و فیلیپ سوم در مارس ۱۳۲۹ در کلیسای جامع پامپلونا تاجگذاری شدند. این زوج سلطنتی در طول سلطنت مشترک خود از نزدیک با هم همکاری داشتند، اما فیلیپ سوم فعال‌تر بود. با این حال، آنها عمدتاً در قلمرو فرانسوی خود زندگی می‌کردند و ناوار در غیاب آنها توسط فرمانداران اداره می‌شد. فیلیپ در سال ۱۳۴۳ درگذشت. خوآنا در
اداره می‌شد. فیلیپ در سال ۱۳۴۳ درگذشت. خوآنا در سال ۱۳۴۹ میلادی بر اثر طاعون سیاه درگذشت و پسرش شارل دوم جانشین او شد.
احمد مساعد (۱۷ نوامبر ۱۹۴۸) بازیگر اهل کویت است. از جمله هنرمندانی است که در تأسیس گروه «تئاتر مردمی» نقش داشت و سهم مهمی در رشد و پیشرفت هنر تئاتر در کویت ایفا کرد. فعالیت هنری‌اش را از گروه «تئاتر مردمی» آغاز کرد، سپس در رادیو مشغول به کار شد و پس از آن وارد عرصهٔ تلویزیون گردید. او مسیر هنری خود را در اواسط دههٔ ۱۹۶۰، زمانی که دانشجوی «انستیتو مطالعات نمایشی» در کویت بود، آغاز کرد و در سال ۱۹۶۹ از این مؤسسه فارغ‌التحصیل شد. احمد مساعد در طول سال‌ها مسئولیت‌های متعددی در زمینهٔ فرهنگ و هنر داشته است. او
متعددی در زمینهٔ فرهنگ و هنر داشته است. او رئیس کمیته فرهنگی گروه هنری در چندین دوره بوده و به مقام نائب رئیس هیئت مدیره نیز رسیده است. همچنین عضو اتحادیه تئاترهای مردمی کویت بوده و رئیس کمیته فنی در دوره‌های مختلف این اتحادیه بوده است. زندگی و پیشه. احمد مساعد الجزاف در ۱۷ نوامبر ۱۹۴۸ در کویت متولد شد. فعالیت هنری خود را در سال ۱۹۶۶ زمانی که دانشجوی انستیتوی مطالعات تئاتری بود، آغاز کرد. او نخستین‌بار در نمایش «بس کنید با این سریال» با گروه «تئاتر مردمی» روی صحنه رفت و سپس در نمایش «علامه هدهد» نیز ایفای
صحنه رفت و سپس در نمایش «علامه هدهد» نیز ایفای نقش کرد. در سال ۱۹۶۹ و پس از فارغ‌التحصیلی، وارد رادیو کویت شد و ابتدا در بخش برنامه‌های متنوع فعالیت کرد. سپس در ایستگاه «برنامهٔ دوم» به عنوان دستیار ناظر مشغول شد و در ادامه به مقام ناظر ارتقا یافت. او این سمت را تا زمان آزادسازی کویت حفظ کرد و پس از آن به عنوان ناظر برنامه‌های متنوع منصوب شد؛ وظیفه‌اش ترکیب گفتار، موسیقی، ترانه و صحنه‌های نمایشی در برنامه‌ها بود. در نهایت، به سمت معاون مدیر در بخش نمایش‌های رادیویی و برنامه‌های ویژه رسید و تا زمان
رادیویی و برنامه‌های ویژه رسید و تا زمان بازنشستگی در این جایگاه فعالیت داشت. احمد مساعد پس از فعالیت در تئاتر و رادیو، در مجموعه‌ای از آثار نمایشی تلویزیونی نیز ایفای نقش کرد. در سال ۱۹۷۰، او در سریال «پشت دیوارها» و «داستان حسن زرنگ» بازی کرد. سریال دوم، نقطهٔ عطفی در کارنامه‌اش بود و باعث شهرت گسترده او شد. در دههٔ ۱۹۷۰، احمد مساعد در مجموعه‌ای از آثار نمایشی تلویزیونی شرکت داشت که از جمله آن‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: «وارث»، «افسانهٔ صحرا»، «خورشید بر فراز دشت‌ها»، «سرنوشت‌ها»، «شانس و
«خورشید بر فراز دشت‌ها»، «سرنوشت‌ها»، «شانس و میلیون‌ها»، «صداهای عشق»، «مروارید». در دههٔ ۱۹۸۰، در چندین سریال موفق تلویزیونی ایفای نقش کرد، از جمله: «پرندگان بر روی آب»، «رؤیاهای کوچک»، «ابن سینا»، «پایان سکوت»، «مسافری بدون هویت»، «قلب‌ها در بنادر». در سال ۱۹۸۸، احمد مساعد برای مدت ۴ سال از صحنهٔ تلویزیون و تئاتر کناره‌گیری کرد و در سال ۱۹۹۲ دوباره به عرصهٔ هنر بازگشت. در دههٔ ۱۹۹۰، او در مجموعه‌ای از آثار درام تلویزیونی شرکت داشت، از جمله: «خروج از پرتگاه»، «زندگی جدید ما»، «کینه‌توزر»، «دعوت عمومی»،
«زندگی جدید ما»، «کینه‌توزر»، «دعوت عمومی»، «کشتی رؤیاها»، «رؤیاهای آتشین»، «پرندهٔ خیر»، «بازگشت سندباد»، «مردم، انواع و اقسام‌اند»، «خانهٔ پدر»، «همسایهٔ هفتم». در دههٔ ۲۰۰۰، احمد مساعد حرفهٔ خود را ادامه داد و در مجموعه‌ای از سریال‌های درام حضور یافت، از جمله: «زندگی یک زن است»، «نه ای عمر گل‌ها»، «دل‌های شکسته»، «صورت‌حساب»، «بچه‌های شعبان»، «اندرونی»، «یک چهره کافی نیست»، «خانه»، «خانهٔ خانواده»، «آه ای روزگار»، «هم‌نشین روح»، «نقطهٔ تحول»، «باقیماندهٔ شب»، «انتخاب سخت»، «رؤیاهایی که اشک نمی‌شناسند».
شب»، «انتخاب سخت»، «رؤیاهایی که اشک نمی‌شناسند». احمد مساعد همچنین در مجموعه‌ای از سریال‌های متنوع دیگر نیز حضور داشته است: «خانهٔ هوس»، «بارون‌ها»، «نقش حنا»، «امیمه در پرورشگاه»، «نوجوانی در هفتادسالگی»، «ظاهر»، «انتقام عزیز»، «علی الزیبق»، «جلسه تمام شد»، «نیّت‌ها»، «با درود به پدر و مادرم»، «روز سیاه»، «رنج‌ها»، «سموم»، «کاشتن گل»، «آغوش خار»، «طوفان». او در بسیاری از جشنواره‌ها، از جمله جشنواره قاهره، به عنوان عضو هیئت داوران شرکت کرده است.
احمد ایراج (۴ سپتامبر ۱۹۷۹) بازیگر کویتی است. فعالیت هنری خود را از اواسط دههٔ ۱۹۹۰ شروع کرد، زمانی که در ابتدا در نقش‌های کوچکی در تئاتر و تلویزیون ظاهر شد. شهرت واقعی او با بازی در سریال «زخم زمان» در سال ۲۰۰۱ نوشتهٔ فجر السعید به دست آمد. پس از آن، در پروژه‌های هنری گوناگونی شرکت کرد. احمد ایراج آثار هنری متنوع، چه در ژانر کمدی، چه درام (تراژدی) و همچنین تئاتر کودک، ارائه داده است. او همچنان در زمینهٔ تئاتر کودک فعال است و نمایش‌های متنوعی در این زمینه ارائه می‌دهد. زندگی و پیشه. احمد ایرج غلام باقری، در
می‌دهد. زندگی و پیشه. احمد ایرج غلام باقری، در ۴ سپتامبر ۱۹۷۹ در شهر الفحیحیل زاده شد. او از گروه «بِدون» (بدون تابعیت رسمی) است و دارای اصالت ایرانی می‌باشد. در سال ۲۰۱۱ به‌طور تبعی (از طریق پدر) موفق به دریافت تابعیت کویتی شد، چرا که پدرش در سال ۲۰۰۷ تابعیت کویت را دریافت کرده بود. در دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه بنها در مصر تحصیل کرد، اما هرگز در رشتهٔ تحصیلی‌اش مشغول به کار نشد و به جای آن تصمیم گرفت وارد دنیای بازیگری شود. آغاز مسیر هنری احمد ایراج به اواسط دههٔ ۱۹۹۰ برمی‌گردد، زمانی که او نخستین بار روی
دههٔ ۱۹۹۰ برمی‌گردد، زمانی که او نخستین بار روی صحنهٔ تئاتر ظاهر شد و در نمایش «شمع‌ها و فداکاری‌ها» بازی کرد. در سال ۱۹۹۶، اولین فرصت حضور تلویزیونی خود را با سریال «بازگشت سندباد» به دست آورد. تا سال ۱۹۹۸ او به تدریج در پروژه‌های مختلف تلویزیونی حضور یافت و نقش‌های متعددی بازی کرد که باعث تثبیت جایگاهش در دنیای هنر شد. از جمله کارهای او در آن دوران می‌توان به «جستجوگر در شهر»، «خانهٔ پدر»، و «همسایهٔ هفتم» اشاره کرد. سال ۱۹۹۹ نقطهٔ عطف واقعی برای احمد ایراج بود، زیرا در برنامهٔ تئاتری «نمایش‌های ۲۰۰۰»
بود، زیرا در برنامهٔ تئاتری «نمایش‌های ۲۰۰۰» همراه با طارق العلی بازی کرد و توانست توجه تهیه‌کنندگان و کارگردانان را جلب کند. پس از آن، نقش‌های مختلفی به او سپرده شد و در آثار برجسته‌ای بازی کرد که از جمله آن‌ها می‌توان به «رازهای پشت دیوارها»، «دادویات»، «گام‌هایی روی یخ»، و «بخند و گریه نکن» اشاره کرد. در سال ۲۰۰۱، در یکی از مهم‌ترین آثار هنری خود بازی کرد؛ سریال «زخم زمان» که یکی از مشهورترین سریال‌های درام خلیجی به‌شمار می‌رود. در این سریال، بازیگران مطرحی همچون حیات الفهد، ابراهیم صلال، عبدالعزیز جاسم
همچون حیات الفهد، ابراهیم صلال، عبدالعزیز جاسم و دیگران حضور داشتند. پس از این اثر، احمد ایراج به عنوان یکی از ستاره‌های نوظهور در دنیای درام خلیجی شناخته شد. بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ بیش از ۱۵ اثر هنری را اجرا کرد که از جمله آن‌ها می‌توان به «آه یا زمان»، «جبروت یک زن»، «مردانی که وهم می‌فروشند»، «اصیل» و «طوفان در دره» اشاره کرد. در سال ۲۰۰۹ حضور هنری او بسیار پررنگ بود؛ در سریال‌های «سدرهٔ خانه»، «همسایه‌ها» و «عشق بزرگ» بازی کرد و در نمایش «هتل وحشت» درخشید. همچنین اولین تجربهٔ سینمایی‌اش را در فیلم
درخشید. همچنین اولین تجربهٔ سینمایی‌اش را در فیلم «فرصتی دیگر» داشت. در سال ۲۰۱۰، در سریال «نور در آسمان صاف» همراه با سعاد عبدالله ایفای نقش کرد و همچنین در سریال‌های «دست نیافتنی»، «داستان هوانا» و فیلم «شهر گمشده» حضور داشت. در سال ۲۰۱۱ در سریال‌های «دنیا خوب است»، «فرصت دوم»، «آسمان دوم»، «عشق گاهی کافی نیست» و «سایهٔ دریا» بازی کرد. پس از آن به ایفای نقش در سریال‌های مختلف ادامه داد که از جمله آن‌ها می‌توان به «آتشفشان نرم»، «تو عمرمی»، «غریبه در میان خانواده‌اش»، «سلطان»، «فانتازیا»، «ابو لمبه»،
خانواده‌اش»، «سلطان»، «فانتازیا»، «ابو لمبه»، «حالت فوت»، «فقط دو کلمه»، «روتین»، «طلوع خورشید»، «دلخوشی»، «فریاد» و «پایان» اشاره کرد. آخرین آثار احمد ایرج شامل سریال‌های «یک همسر کافی نیست»، «گرگ‌ها»، «خانهٔ نفرین شده»، «ابرا کدابرا»، «منایر»، «چهار عروس»، «صدف» و «شهر تفریحی» هستند. زندگی شخصی. همسرش زینه کرم است، مجری و بازیگر بازنشستهٔ کویتی. آن دو ابتدا در یکی از برنامه‌های تلویزیونی آشنا شدند، جایی که زینه مجری بود و احمد جذب ذهنیت و شخصیت او شد. رابطه‌شان پس از ورود زینه به دنیای بازیگری نزدیک‌تر
پس از ورود زینه به دنیای بازیگری نزدیک‌تر شد و آنها فرصت همکاری و شناخت بهتر از هم را پیدا کردند.در سال ۲۰۱۱، بعد از اینکه احمد ایراج تابعیت کویتی را از طریق پدرش گرفت، با زینه ازدواج کرد. آنها دو فرزند دارند: سلیمان و دلال. پس از ازدواج، زینه تصمیم به کناره‌گیری از دنیای هنر و رسانه گرفت تا بیشتر به خانواده و خانه برسد و این تصمیم شخصی زینه بوده است. در ۲۵ مهٔ ۲۰۲۵، کمیتهٔ عالی بررسی تابعیت کویت، تصمیمی صادر کرد مبنی بر سلب تابعیت کویتی از احمد ایراج، که این تابعیت را از طریق پدرش به دست آورده بود.
تولید فیلم درام عاشقانه آمریکایی "ما تمامش می‌کنیم" در سال ۲۰۲۴، با بازی بلیک لایولی و جاستین بالدونی، به دلیل اختلافات به شدت رسانه‌ای‌شده بین این دو بازیگر و دعاوی حقوقی ناشی از آن، جنجال‌برانگیز شد. این فیلم که بر اساس رمانی به همین نام از کالین هوور، نویسنده آمریکایی، ساخته شده و به کارگردانی بالدونی در اوت ۲۰۲۴ اکران شد، در گیشه موفق بود. از دسامبر ۲۰۲۴ تا مه ۲۰۲۵، شکایت‌های حقوقی متعددی با ادعاهای محیط کاری خصمانه و افترا ثبت شد. طی تور تبلیغاتی فیلم، لایولی به دلیل عدم پرداختن به مضامین خشونت خانگی و
به دلیل عدم پرداختن به مضامین خشونت خانگی و آزار روانیِ فیلم در مصاحبه‌هایش در شبکه‌های اجتماعی مورد انتقاد قرار گرفت، در حالی که بالدونی با اتهامات آزار جنسی در محل فیلم‌برداری مواجه شد. در ۲۰ دسامبر ۲۰۲۴، لایولی شکایتی به اداره حقوق مدنی کالیفرنیا ارائه کرد و ادعا نمود که بالدونی با اظهارات نامناسب، محیط کاری خصمانه‌ای ایجاد کرده است. این شکایت همزمان با انتشار مقاله‌ای از "نیویورک تایمز" بود که مدعی شد بالدونی تیم وابسته‌ای به روابط عمومی استخدام کرده تا در پاسخ به شکایات لایولی، به تصویر عمومی او آسیب
در پاسخ به شکایات لایولی، به تصویر عمومی او آسیب برساند. در ۳۱ دسامبر، لایولی شکایت فدرالی علیه بالدونی مطرح کرد و همان مسائل مطرح‌شده در شکایت به اداره حقوق مدنی را ذکر کرد. او همچنین علیه دو نفر از نمایندگان روابط عمومی بالدونی شکایت کرد و مدعی شد که آن‌ها با تلافی علیه او به دلیل گزارش آزار جنسی و نگرانی‌های ایمنی محیط کار، قوانین فدرال و ایالت کالیفرنیا را نقض کرده‌اند. در ۲۶ دسامبر ۲۰۲۴، بالدونی شکایتی ۲۵۰ میلیون دلاری علیه "نیویورک تایمز" به اتهام افترا مطرح کرد. در ۱۶ ژانویه ۲۰۲۵، او شکایتی ۴۰۰
افترا مطرح کرد. در ۱۶ ژانویه ۲۰۲۵، او شکایتی ۴۰۰ میلیون دلاری علیه لایولی، همسرش رایان رینولدز و مدیر روابط عمومی آن‌ها به اتهام اخاذی، افترا و نقض حریم خصوصی تنظیم کرد. بالدونی ادعا کرد که لایولی با تهدید به طرح اتهامات جعلی آزار جنسی و کناره‌گیری از تولید، کنترل خلاقانه فیلم را به دست گرفته، او را از فرایند کنار گذاشته، ویراستارانش را اخراج کرده و از حضور او در افتتاحیه فیلم جلوگیری کرده است. در ژانویه ۲۰۲۵، لایولی بالدونی را به راه‌اندازی کمپین تخریب برای ایجاد تصویر عمومی منفی از او متهم کرد. لایولی از
ایجاد تصویر عمومی منفی از او متهم کرد. لایولی از دادگاه خواست حکمی صادر کند تا بالدونی را از صحبت عمومی دربارهٔ موضوعات مرتبط با پرونده یا اتهامات علیه او منع کند. بالدونی هرگونه دخالت در کمپین تخریب را رد کرد. در مه ۲۰۲۵، بالدونی درخواست احضاریه‌ای برای تیلور سوئیفت، خواننده-ترانه‌سرای آمریکایی، ارائه کرد و ادعا نمود که لایولی از سوئیفت و رینولدز برای فشار بر او جهت پذیرش بازنویسی فیلمنامه توسط لایولی استفاده کرده است. او همچنین نامه و سوگندنامه‌ای ارائه کرد که ادعا می‌کرد لایولی با تهدید به افشای
ارائه کرد که ادعا می‌کرد لایولی با تهدید به افشای پیام‌های خصوصی، سوئیفت را برای حمایت عمومی تحت فشار قرار داده است. سوئیفت هرگونه دخالت در فیلم و جنجال را رد کرد و بالدونی پس از آن‌که دادگاه نامه و سوگندنامه را به دلیل سوءاستفاده از فرایند قضایی رد کرد، درخواست احضاریه را پس گرفت. در ژوئن ۲۰۲۵، دادگاه دعاوی بالدونی علیه لایولی، رینولدز و "نیویورک تایمز" را رد کرد؛ دعوی لایولی علیه بالدونی قرار است در مارس ۲۰۲۶ رسیدگی شود. لایولی درخواست احضاریه برای اسکوتر براون، مالک رسانه‌ای آمریکایی، و شرکت سرگرمی او،
براون، مالک رسانه‌ای آمریکایی، و شرکت سرگرمی او، هایب کورپوریشن، ارائه کرد و مدعی ارتباط آن‌ها با مشاور روابط عمومی بالدونی شد.
یِشا ( (مخفف عبری برای «یهودیه، سامره، غزه» است) ( "یهودا شمرون عزا") - یک منطقه جغرافیایی که تقریباً با کرانه باختری و نوار غزه در مجموع مطابقت دارد. "یشا" یکی از چندین اصطلاحی است که برای توصیف مناطق فلسطین سابقاً تحت قیمومیت، که توسط مصر و اردن اشغال شده و بعداً بخشی از یک فرمانداری نظامی شد، به کار می‌رود. فرمانداری نظامی اسرائیل پس از جنگ شش روزه در ژوئن ۱۹۶۷ توسط اسرائیل در سرزمین‌های اشغالی اسرائیل، به همراه مناطق سینا و جولان، تأسیس شد. در سال ۱۹۸۲، مناطقی از یشا از حکومت نظامی به اداره مدنی اسرائیل
از یشا از حکومت نظامی به اداره مدنی اسرائیل تحت نظر وزارت دفاع منتقل شد، در حالی که اورشلیم شرقی به‌طور یکجانبه به اسرائیل ضمیمه شد؛ در همان سال سینا به مصر بازگردانده شد، در حالی که جولان غربی به‌طور یکجانبه از طریق قانون جولان ضمیمه شد. در سال‌های ۱۹۹۴ و ۱۹۹۵، بخش عمده‌ای از یشا، تحت توافق‌نامه اسلو، به حکومت خودمختار تشکیلات خودگردان فلسطین منتقل شد. سایر کلمات اختصاری که اسرائیلی‌ها برای بخش کرانه باختری استفاده می‌کنند عبارتند از شای ( "و یهودا" - سامره و یهودیه)، و آیوش ( "یهودا وشومرون" - ناحیه
سامره و یهودیه)، و آیوش ( "یهودا وشومرون" - ناحیه یهودیه و سامره). شورای یشا، سازمان جامع شوراهای مختلف شهری (محلی، منطقه‌ای و شهری) است که نماینده یهودیان در منطقه می‌باشند. تقسیم اداری منطقه یهودیه و سامره برای اداره جوامع اسرائیلی در محدوده یشا (در منطقه ج کرانه باختری) تأسیس شد. نباید اشتباه گرفته شود. گذشته از اینکه یک مخفف است، «یِشا» ( همچنین کلمه عبری برای نجات است. به همین دلیل، از آن به عنوان نام مکانی برای یک موشاو در اسرائیل، یِشا، استفاده شده است و همچنین در نام کتاب مقدس یِشایاهو (اشعیا) نیز
و همچنین در نام کتاب مقدس یِشایاهو (اشعیا) نیز وجود دارد. علاوه بر این، هیچ‌یک از این کاربردها را نباید با یِشو یا یِشو اشتباه گرفت.
«مرد سال» () ترانه‌ای از لرد، خواننده-ترانه‌سرای نیوزیلندی، است که در ۲۹ مه ۲۰۲۵ از طریق یونیورسال و ریپابلیک رکوردز به عنوان دومین تک‌آهنگ از آلبوم چهارم او به نام "باکره" (۲۰۲۵) منتشر شد. لرد این ترانه را در ۲۰ مه ۲۰۲۵ از طریق شبکه‌های اجتماعی معرفی کرد. زمینه. لرد انتشار تک‌آهنگ جدید خود، «مرد سال»، را با انتشار یک کلیپ کوتاه در اینستاگرام اعلام کرد و خبر داد که این ترانه همراه با موزیک‌ ویدیویی در ۲۹ مه ۲۰۲۵ منتشر خواهد شد. این ترانه، دومین تک‌آهنگ از آلبوم "باکره" (۲۰۲۵) است که پس از تک‌آهنگ آغازین ماه
"باکره" (۲۰۲۵) است که پس از تک‌آهنگ آغازین ماه آوریل، «اون چی بود»، منتشر شد. لرد پیش از انتشار ترانه اعلام کرد که این اثر به کاوش در موضوعات هویت جنسیتی او می‌پردازد، موضوعی که پس از قطع مصرف قرص‌های ضدبارداری بهتر آن را درک کرده است. لرد در مصاحبه‌ای با برنامه رادیویی Triple J استرالیا گفت که نوشتن این ترانه را با جیم-ئی استک، یک روز پس از حضور در مراسم «مردان سال» "جی‌کیو" در نوامبر ۲۰۲۳ آغاز کرد. او در گفت‌وگو با "رولینگ استون" توضیح داد که پیش از نوشتن این ترانه، روی زمین اتاق نشیمن خود نشسته بود و
این ترانه، روی زمین اتاق نشیمن خود نشسته بود و سعی داشت نسخه‌ای از خودش را تجسم کند که کاملاً بازتاب‌دهنده احساسش نسبت به هویت جنسیتی‌اش در آن لحظه باشد. آنچه تصور کرد، خود را با شلوار جین مردانه، تنها با یک زنجیر طلا و نوار چسب روی سینه‌اش بود؛ تصویری که به گفته او خام و ناپایدار بود. تصویر جلد تک‌آهنگ، لرد را با شلوار جین آبی، بدون بالاتنه و با نوار چسب نقره‌ای روی سینه نشان می‌دهد. یک روز پیش از انتشار ترانه، لرد رویدادی غیرمنتظره در اوکلند (نیوزیلند) برگزار کرد و این ترانه را برای طرفداران در سرویس