payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌تواند «از جزئیات معجزه شگفت‌زده شود». منتقد در ادامه می‌پرسد «یک فیلم کامل دربارهٔ یک نقاشی با رنگ تیره به ابعاد تنها ۳۰ در ۴۰ سانتی‌متر، با قدمت قرن‌ها - آیا این خیلی خشک و بی‌روح نیست؟» و نتیجه می‌گیرد که «در واقع، این فیلم کوچک قرار نیست بینش‌های جدیدی را برای دانشمندان هنر ارائه دهد. اما ما غیرمتخصصان را به بهترین شکل ممکن با مواد کمی که می‌توان در این موضوع فیلمبرداری کرد، سرگرم می‌کند تا نماهایی از فلورانس و رم را ببینیم…». "دی سایت" در نهایت نتیجه می‌گیرد: «هر کسی که بتواند خود را از چنین تصویر
می‌گیرد: «هر کسی که بتواند خود را از چنین تصویر کاملاً تکراری از جهنم رها کند، نقاشی بوتیچلی را به همان شکلی که هنوز هست تشخیص می‌دهد: جهنمی خوب. "Spielfilm.de" اظهار می‌کند که این فیلم برای «تقریباً هر کسی که به لباس‌های هیجان‌انگیز تریلر یا اسرار حل نشده (تاریخ هنر و فرهنگ) علاقه دارد» جالب خواهد بود. این منتقد در ادامه اظهار می‌کند: «از یک سو، حلقه بینشی جامع از زمان بوتیچلی ارائه می‌دهد - در همه زمان‌ها، دوستانه و قابل فهم. و همچنین برای سینماروها، که بوتیچلی و هنر او تاکنون تا حد زیادی برایشان غریبه
بوتیچلی و هنر او تاکنون تا حد زیادی برایشان غریبه بود.» در مورد فناوری به کار رفته برای اسکن جزئیات نقشه، منتقد اظهار می‌کند که «برای مستند «دوزخ بوتیچلی»، نقشه با یک اسکنر با کارایی بالا روشن شده است. این امر سایه‌ها، رنگ‌آمیزی، جزئیات و پیام‌های پنهان را به روشی بی‌سابقه قابل مشاهده می‌کند. چیزهایی که تاکنون از چشم پنهان مانده بودند.» این نقد همچنین اشاره می‌کند که فیلم هنگام اشاره به بوتیچلی از تکنیک روایت اول شخص استفاده می‌کند که باعث می‌شود بیننده احساس نزدیکی به هنرمند داشته باشد. منتقد در ادامه
احساس نزدیکی به هنرمند داشته باشد. منتقد در ادامه نتیجه می‌گیرد که این فیلم: «یک اثر هنری استادانه و هنرمندانه مستند شده، دربارهٔ یکی از اسرارآمیزترین آثار هنری تاریخ.» "آلوسینه" اظهار می‌کند که «"بوتیچلی - دوزخ" بینندگان را به دنیای دیگری می‌برد: سفری به دنیای زیرین از طریق نه طبقه جهنم، همان‌طور که دانته توصیف کرده است. «تنها با سفر از طریق جهنم و برزخ می‌توانیم به بهشت برسیم و دوباره ستاره‌ها را ببینیم.» این رویداد بی‌نظیر را که مخصوص سینما ساخته شده است، از دست ندهید. انتشار. این فیلم در نوامبر ۲۰۱۶ در
از دست ندهید. انتشار. این فیلم در نوامبر ۲۰۱۶ در ایتالیا اکران شد.
والتر فورد (؛ زادهٔ ۲۱ آوریل ۱۸۹۸ – درگذشتهٔ ۷ ژانویهٔ ۱۹۸۴) با نام اصلی توماس سیمور وولفورد ()، بازیگر، کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، و تهیه‌کننده اهل بریتانیا بود. او در سال ۱۸۹۸ در لمبث، لندن جنوبی به دنیا آمد و بیش از پنجاه فیلم را از دوران صامت در سال ۱۹۱۹ تا دوران ناطق در سال ۱۹۴۹ کارگردانی کرد. فورد پسر کمدین سالن موسیقی، تام سیمور بود. او در دههٔ ۱۹۲۰ به‌عنوان کمدین فیلم‌های فیلم صامت فعالیت می‌کرد و در مجموعه‌ای از فیلم‌های کوتاه بازی داشت، پیش از آن‌که به کارگردانی فیلم‌های بلند روی آورد. فورد در دههٔ
به کارگردانی فیلم‌های بلند روی آورد. فورد در دههٔ ۱۹۳۰ به‌عنوان کارگردانی تثبیت‌شده شناخته شد و برای گینزبورو پیکچرز و استودیوهای ایلینگ فیلم ساخت. او چندین بار با مایکل بالکن همکاری کرد؛ بالکن دربارهٔ او نوشت: «وقتی به کارگردانی فیلم روی آورد، حس زمان‌بندی‌اش، به‌ویژه در کمدی، بی‌نقص بود. او گذار به فیلم‌های ناطق را به‌خوبی انجام داد، هرگز فراموش نکرد که فیلم باید حرکت داشته باشد و بنابراین به خطاهای رایجِ تکیه بر گفت‌وگو یا ثابت نگه‌داشتن دوربین‌های سنگین و بلیمپ‌شدهٔ تازه دچار نشد.» فورد در سال ۱۹۸۴ در
و بلیمپ‌شدهٔ تازه دچار نشد.» فورد در سال ۱۹۸۴ در لس‌آنجلس، کالیفرنیا درگذشت. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "صبر داشته باش" (۱۹۲۹)، "تختخواب و صبحانه" (۱۹۳۰)، "تا سه نشه بازی نشه" (۱۹۳۱)، و "فلایینگ فورترس" (۱۹۴۲) اشاره کرد.
ورزشکار کشور آذربایجان از ۱۳ تا ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵ در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ در توکیو ، ژاپن ، به رقابت پرداخت. نتایج. از کشور آذربایجان تنها ۱ ورزشکار در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ حضور داشت.
خاندان امپریالی () یک خانواده اشرافی باستانی است. این خانواده یکی از مهم‌ترین خانواده‌های اشرافی ایتالیایی است و از شخصیت‌های کلیدی تاریخ اروپا در میان خانواده‌های اشرافی بوده است. این خانواده که ریشه در جمهوری جنوا دارد، قبلاً تارتارو (قرن دهم) نامیده می‌شد و از خاندان ونتیمیگلیا است. همچنین به دنبال رفتار کاپیتان داویده ایمپریاله در طول نبرد لپانتو (۷ اکتبر ۱۵۷۱)، این خانواده اعتبار زیادی در جمهوری جنوا به دست آورد و در میان اعضای خود ۴ دوج داشت. این خانواده یکی از قدرتمندترین خانواده‌هایی بود که در قرن
یکی از قدرتمندترین خانواده‌هایی بود که در قرن ۱۷ و ۱۸ بر سیاست شهر تسلط داشت و مالک زمین‌های وسیعی در ایتالیا بود. القاب. عناوین مختلف خانواده امپریالی که طی سال‌ها به دست آمده‌اند عبارتند از: خانواده امپریالی حضور پررنگی در مذهب داشتند و سه کاردینال داشتند: ساختمان‌های تاریخی. کاخ امپریالی در جنوا. این کاخ در حدود سال ۱۵۶۰ برای جیوان ویچنزو ایمپریال ساخته شد. ویلا ایمپریال در جنوا. این ویلا توسط خانواده ایمپریال از کاتنئو خریداری شد. باغ‌های آن در حال حاضر برای عموم آزاد است و ساختمان میزبان کتابخانه
حاضر برای عموم آزاد است و ساختمان میزبان کتابخانه عمومی معروف به «لرکاری» است. قلعه فرانکاویلا فونتانا. در ابتدا در سال ۱۴۵۵ توسط جیووانی آنتونیو دل بالزو اورسینی ساخته شد. این قلعه در قرن شانزدهم توسط خانواده ایمپریال از سنت کارلو بورومئو، از خاندان بورومئو، به قیمت ۴۰۰۰۰ اونس طلا خریداری شد. قلعه ایمپریال دی ویلا کاستلی. این قلعه در قرن هفدهم توسط ایمپریال از خانواده اورسینی خریداری شد. قلعه سنت آنجلو دی لومباردی. قدمت این بنا به قرن دهم برمی‌گردد. کارهای عمده توسط خانواده کاراچیولو در قرن هفدهم و توسط
عمده توسط خانواده کاراچیولو در قرن هفدهم و توسط شاهزاده پلاسیدو ایمپریاله پس از خرید ساختمان انجام شد. زلزله ایرپینیا در سال ۱۹۸۰ به شدت به سازه ساختمان آسیب رساند. کاخ امپریال در سالزا ایرپینا. این ملک یک اقامتگاه روستایی و کلبه شکار بود. به دلیل زلزله سال ۱۹۸۰، این ساختمان تحت یک پروژه مرمت اساسی قرار گرفت و متعاقباً به مالکیت شهرداری سالزا ایرپینا درآمد.
مرحله پلی‌آف مقدماتی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۲۲ از ۵ تا ۱۹ آوریل ۲۰۲۲ برگزار شد. در مجموع ده تیم در مرحله پلی‌آف مقدماتی برای تعیین تکلیف سه تیم از ۳۹ تیم حاضر در مرحله گروهی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۲۲ به رقابت پرداختند. تیم‌ها. ۱۰ تیم زیر که به پنج منطقه (منطقه غرب آسیا، منطقه آسیای مرکزی، منطقه جنوب آسیا، منطقه آسه‌آن، منطقه شرق آسیا) تقسیم شده‌اند، وارد پلی‌آف مقدماتی شدند که شامل سه دور می‌شود: فرمت. در مرحله پلی‌آف مقدماتی، هر مسابقه به صورت تک‌بازی برگزار می‌شد. در صورت لزوم، وقت اضافه و ضربات پنالتی برای تعیین برنده
لزوم، وقت اضافه و ضربات پنالتی برای تعیین برنده به کار گرفته می‌شد. برنامه. برنامه مسابقات به شرح زیر بود. نمودار. نمودار مرحله پلی‌آف مقدماتی برای هر منطقه بر اساس رتبه‌بندی فدراسیون هر تیم تعیین شد و تیم فدراسیون با رتبه بالاتر میزبان بازی برگشت بود. سه برنده دور پلی‌آف به مرحله گروهی راه یافتند تا به جمع ۳۶ شرکت‌کننده مستقیم بپیوندند. دور ۱ مقدماتی. خلاصه. در مجموع چهار تیم در دور ۱ مقدماتی بازی کردند. دور ۲ مقدماتی. خلاصه. در مجموع چهار تیم در دور ۲ مقدماتی بازی کردند: دو تیم که در این دور وارد شدند و
بازی کردند: دو تیم که در این دور وارد شدند و دو تیم برنده دور ۱ مقدماتی. دور پلی‌آف. خلاصه. در مجموع شش تیم در دور پلی‌آف بازی کردند: چهار تیم که در این دور وارد شدند و دو تیم برنده دور ۲ مقدماتی.
«اسطوره آفرینش سومری» یا «اسطوره طوفان سومری» (به انگلیسی: Eridu Genesis) داستانی را شرح می‌دهد درباره اینکه انسان‌ها چگونه به دست خدایان آفریده شدند، شرایطی که به پیدایش نخستین شهرها در میان‌رودان انجامید، چگونگی ورود نهادِ پادشاهی به این تمدن احتمالاً نوسنگی، و رخداد طوفان جهانی. دیگر اسطوره‌های آفرینش سومری شامل «»، «مناظره میان گوسفند و غله»، و «» هستند که در نیپور نیز یافت شده‌اند. اسطوره‌های مشابه دربارهٔ طوفان در حماسه‌های آتراخاسیس و گیلگمش دیده می‌شوند. در روایت آتراخاسیس، به کشمکش درونی مجمع
می‌شوند. در روایت آتراخاسیس، به کشمکش درونی مجمع خدایان سومری پرداخته می‌شود که برای آرام‌کردن این نزاع، نخستین زوج‌های انسانی را به‌عنوان بردگان کارگر می‌آفرینند؛ سپس افزایش انبوه این مخلوقات رخ می‌دهد و سرانجام طوفان بزرگی به دست انلیل (خدای فرمانروای جهان) برانگیخته می‌شود. روایت «سفر آفرینش» در کتاب مقدس نیز شباهت‌های چشمگیری با این اسطوره‌ها دارد (هرچند همه‌ی اشاره‌ها به تمدنی پیش از آفرینش آدم و حوا در آن حذف شده است). از همین رو پژوهش‌های علمی مدت‌هاست بر این باورند که تأثیرات پیشاتاریخی بر پیدایش
بر این باورند که تأثیرات پیشاتاریخی بر پیدایش دین موسوی وجود داشته است.
ادواردو فارنیزی (; – ) آریستوکرات اهل پارما بود. او که برای تمایز از نوه‌اش اودورادو دوم فارنزه، با نام اودورادو اول فارنزه نیز شناخته می‌شود، از سال ۱۶۲۲ تا ۱۶۴۶ دوک پارما، پیاچنزا و کاسترو بود. زندگی‌نامه. اودورادو بزرگ‌ترین پسر مشروع رانوچیو اول فارنزه و همسرش، مارگریتا آلدوبراندینی بود. پس از اینکه پسر طبیعی رانوچیو و رقیب بالقوه‌اش، اوتاویو، به زندان تبعید شد، او در ابتدا تحت نیابت عمویش اودورادو فارنزه و پس از مرگ او، تحت نیابت مادرش، مارگریتا آلدوبراندینی، سلطنت کرد. او در سال ۱۶۲۸ به سن قانونی رسید
سلطنت کرد. او در سال ۱۶۲۸ به سن قانونی رسید و در همان سال با مارگریتا د مدیچی، دختر دوک بزرگ توسکانی، کوزیمو دوم د مدیچی، ازدواج کرد. اولین اقدام قابل توجه او به عنوان دوک، اتحاد با فرانسه در سال ۱۶۳۳ بود، اقدامی که برای مقابله با تسلط اسپانیا در شمال ایتالیا و حمایت از جاه‌طلبی‌های ارضی او طراحی شده بود. او همچنین برای بهبود ارتش درخواست وام کرد، اما اولین لشکرکشی‌های او بی‌اثر بود: پیاچنزا توسط نیروهای اسپانیایی اشغال شد و ارتش او توسط فرانچسکو اول دِسته شکست خورد. نیروهای اسپانیایی دوک‌نشین را تصرف و
شکست خورد. نیروهای اسپانیایی دوک‌نشین را تصرف و حومه شهر را ویران کردند، اما تلاشی برای محاصره شهرها نکردند. در غیاب کمک فرانسه، اودورادو توسط پاپ اوربان هشتم متقاعد شد که در سال ۱۶۳۷ با اسپانیا پیمان صلح امضا کند. حکومت تهاجمی او بر کاسترو، یک تیول فارنِی در ایالات پاپی شمال رم، که باربرینی‌ها (خانواده پاپ اوربان) مشتاق تصرف آن بودند، باعث شد که اودورادو در سال ۱۶۴۱ تکفیر شود. او به جای آشتی، به دنبال اتحاد با ونیز، فلورانس و دوک‌نشین مودنا بود و با ۷۰۰۰ سرباز به شمال لاتزیو حمله کرد. ارتش او عمدتاً از
سرباز به شمال لاتزیو حمله کرد. ارتش او عمدتاً از سواره‌نظام تشکیل شده بود و قادر به بازپس‌گیری کاسترو از طریق محاصره نبود. اگرچه ناوگان فارنِس نابود شد و دوک اغلب سرکشی نشان می‌داد، اما در صلح ۱۶۴۴، شهر کاسترو به او بازگردانده شد و اودورادو با کلیسای کاتولیک روم آشتی کرد و دوباره به آیین‌های مقدس پذیرفته شد. جنگ علیه اسپانیا. به عنوان اولین دوک فارنِس، اودوردوی جاه‌طلب در پی رهایی از سلطه اسپانیا در شمال ایتالیا، رهایی از دست‌نشاندگی پاپ و حکومت تا حد امکان مستقل بود. در طول جنگ جانشینی مانتوان
تا حد امکان مستقل بود. در طول جنگ جانشینی مانتوان (۱۶۲۸–۱۶۳۱)، او همچنان طرفدار بی‌طرفی مسلحانه بود و بدین ترتیب از کشورش در برابر استقرار نیروهای اشغالگر اسپانیایی، به عنوان مثال، در پیاچنزا، محافظت می‌کرد. اما بعدها، از دوک فریا، فرماندار میلان، و حتی بیشتر از آن از جانشین او، مارکی لگانس، آزرده خاطر شد. در اوایل سال ۱۶۳۳، او در کنار فرانسه قرار گرفت که به دنبال اتحاد با شاهزادگان ایتالیایی علیه اسپانیا بود. پس از اعلام جنگ اودوردو علیه اسپانیا، این اقدام نسنجیده منجر به سال‌ها ویرانی در کشورش شد. او
نسنجیده منجر به سال‌ها ویرانی در کشورش شد. او همچنین ۱٫۴ میلیون اسکودی بدهی داشت که در ازای آن، دوک‌نشین کاسترو و شهرستان رونسیلیونه، به همراه بارون مونتالتو، که همگی تیول‌های پاپ بودند و ارزش کلی آنها ۳ میلیون اسکودی تخمین زده می‌شد، را در رم گرو گذاشت. اودورادو نیرو جذب کرد و به درخواست مارشال دِ کِرِکوی، در سپتامبر ۱۶۳۵، سروقت‌تر از دوک ساووی، به اردوگاه فرانسوی‌ها در والنزا رسید. با این حال، محاصره والنزا ماه بعد لغو شد. پس از تجزیه ارتش متفقین، نیروهای دشمن به قلمرو اودورادو حمله کردند. اعضای
نیروهای دشمن به قلمرو اودورادو حمله کردند. اعضای باربرینی‌ها از پاپ اوربان هشتم، که با آنها خویشاوند بود، خواستند که تیول‌های کلیسایی دست‌نشانده‌اش را به نفع برادرزاده‌هایش از اودورادو سلب کند، زیرا اودورادو بدون اجازه او علیه اسپانیا جنگیده بود. اما پاپ خود را به تهدید محدود کرد و فرانسه نیز به نفع اودورادو با اوربان هشتم مداخله کرد. برای جلب حمایت بیشتر فرانسه، اودورادو در اوایل سال ۱۶۳۶ به پاریس سفر کرد. او در دربار مورد استقبال خوبی قرار گرفت و با هدایا و وعده‌های فراوان به عنوان سپهبد سلطنتی به
هدایا و وعده‌های فراوان به عنوان سپهبد سلطنتی به ایتالیا بازگشت، اما توسط دشمن از کشورش جدا شد. شهر پارما محاصره و کشور ویران شد. مانتوا، که با فرانسوی‌ها متحد بود، به دلیل کینه از اودورادو از پارما حمایت نکرد. خانواده اشرافی استه، که بر دوک‌نشین مودنا حکومت می‌کردند، نیز هیچ کمکی ارائه ندادند، در حالی که ساووی تمایلی به کمک نداشت. هنگامی که فرانسوی‌ها و ساووی‌ها در ماه مه ۱۶۳۶ به قلمرو میلان حمله کردند، ظلم و ستم خصمانه در دوک‌نشین اودورادو موقتاً کاهش یافت. اما در اوت ۱۶۳۶، اسپانیایی‌ها دوباره حمله
یافت. اما در اوت ۱۶۳۶، اسپانیایی‌ها دوباره حمله کردند. اودورادو از فرانسوی‌ها و مانتوا ناراضی بود و با دوک ویکتور آمادئوس اول ساووی کنار نمی‌آمد. او هنگامی که اسپانیایی‌ها، پس از فتح ریوالتو، توانستند از نیروی بیشتری علیه کشورش استفاده کنند، خود را در پریشانی بزرگی یافت. پاپ همچنین بارها تهدید به مصادره املاک کرد، اگرچه فرانسه همچنان به نفع اودورادو نزد واتیکان میانجیگری می‌کرد. وضعیت برای دوک پارمزان وخیم شد. او هیچ کمک نظامی از فرانسه دریافت نکرد، به همراه خانواده‌اش در شهر پیاچنزا که تحت تهدید شدید
همراه خانواده‌اش در شهر پیاچنزا که تحت تهدید شدید اسپانیایی‌ها بود، گرفتار شد و مجبور شد در آنجا زندگی فقیرانه‌ای را سپری کند. در ۳۱ دسامبر ۱۶۳۶، او مجبور شد پیمان صلحی را که توسط فرماندار میلان تحمیل شده بود، بپذیرد. طبق این پیمان، او قلعه سابیونتا را از دست داد و مجبور شد به حاکمیت اسپانیا بازگردد و همچنین در طول جنگ، پادگان‌هایی را در دو شهر مهم کشور بپذیرد. همچنین با مودنا آتش‌بس منعقد شد. این پیمان در ۴ فوریه ۱۶۳۷ به‌طور عمومی به رسمیت شناخته شد و به فرانسه اطمینان داده شد که اودورادو بی‌طرف خواهد
فرانسه اطمینان داده شد که اودورادو بی‌طرف خواهد ماند. حداقل این توافق به دوک پارما اجازه می‌داد تا املاک خود را در پادشاهی ناپل بفروشد و به پادشاه اسپانیا قول محافظت در برابر هرگونه اقدام پاپ علیه املاک کاسترو، رونسیلیونه و مونتالتو را می‌داد. با این حال، اودورادو خیلی زود تهدید به جدایی مجدد از اسپانیا کرد، زیرا همچنان به موضع طرفداری از فرانسه ادامه می‌داد و منشی او، گوفرید، نفرت علیه اسپانیا را دامن می‌زد. با این حال، دوک توسکانی توانست برای آشتی دادن اوضاع مداخله کند. پادشاهی. اولین اقدام سیاسی او به
مداخله کند. پادشاهی. اولین اقدام سیاسی او به عنوان دوک، اتحاد با فرانسه ریشلیو (۱۶۳۳) برای مقابله با سلطه اسپانیا در شمال ایتالیا و ارضای تمایلش برای مقایسه خود با پدربزرگش آلساندرو فارنزه بود. دوک ارتشی متشکل از ۶۰۰۰ پیاده‌نظام داشت، اما برای حفظ آن، رعایای خود را مجبور به تحمل محرومیت‌های شدید کرد و به بانکداران و بازرگانان بدهکار شد. با وجود هزینه‌های سنگین، اولین لشکرکشی او ناموفق بود: پیاچنزا توسط نیروهای اسپانیایی اشغال شد و سربازان او توسط فرانچسکو اول دِسته در قلمرو پارما شکست خوردند. سپس دوک به
اول دِسته در قلمرو پارما شکست خوردند. سپس دوک به فرانسه شتافت. اما کمکی که به آن امیدوار بود را دریافت نکرد، بنابراین در سال ۱۶۳۷، پاپ اوربان هشتم او را متقاعد کرد که با اسپانیا پیمان صلح امضا کند، که پس از انحلال اتحاد با فرانسه، پیاچنزا را تخلیه می‌کرد. برای بازپرداخت بدهی‌های جنگ، اوربان هشتم به اودورادو اجازه داد تا از طریق مونتی فارنزیانی اوراق قرضه صادر کند که توسط درآمدهای دوک‌نشین کاسترو تضمین شده بود. با این حال، مدتی بعد، خانواده باربرینی، خانواده پاپ، تلاش کردند تا از طریق مانورهای بی‌پروا
پاپ، تلاش کردند تا از طریق مانورهای بی‌پروا دوک‌نشین را تصرف کنند. اودورادو که قصد تسلیم آن را نداشت، شروع به تقویت استحکامات کرد. این مانور پاپ را خشمگین کرد و او در سال ۱۶۴۱ به دوک‌نشین حمله کرد و دوک را تکفیر کرد. در پاسخ، اودورادو با ونیز، فلورانس و مودنا متحد شد و با ۷۰۰۰ پیاده‌نظام به ایالات پاپی حمله کرد و از شمال به جنوب آن را درنوردید. در سال ۱۶۴۲، او در فورلی بود، اما برخلاف آنچه در شهرهای دیگر مانند آکواپندنته، در نزدیکی ویتربو اتفاق افتاد، نیروهای خود را از غارت بازداشت. با این حال، ناوگان او
خود را از غارت بازداشت. با این حال، ناوگان او نابود شد و در ۳۱ مارس ۱۶۴۴، به لطف میانجیگری کاردینال مازارین، جانشین ریشلیو، او با پاپ صلح امضا کرد که کاسترو را به او بازگرداند و او را دوباره به کلیسا پذیرفت. مرگ. اودورادو در ۱۱ سپتامبر ۱۶۴۶ به‌طور ناگهانی در پیاچنزا، در محل اقامت مورد علاقه‌اش، درگذشت. او ۳۴ سال داشت. خواهرش ماریا، دوشس مودنا، و مادرش مارگاریتا آلدوبراندینی نیز در همان تابستان درگذشته بودند. ازدواج و فرزندان. اُداردو فارنزه در ۱۱ اکتبر ۱۶۲۸ با مارگریتا دِ مدیچی (۳۱ مه ۱۶۱۲–۶ فوریه ۱۶۷۹)،
با مارگریتا دِ مدیچی (۳۱ مه ۱۶۱۲–۶ فوریه ۱۶۷۹)، دختر کوزیمو دوم دِ مدیچی، دوک بزرگ توسکانی، ازدواج کرد. آنها فرزندان زیر را داشتند:
بولتن ماهانه فیلم ()، نشریه‌ای از انستیتوی فیلم بریتانیا بود که از فوریه ۱۹۳۴ تا آوریل ۱۹۹۱، با سایت اند ساوند ادغام شد، ماهانه منتشر می‌شد. این نشریه تمام فیلم‌های در حال اکران در بریتانیا، از جمله فیلم‌هایی که به ندرت در سینمای هنری اکران می‌شدند، را بررسی می‌کرد. تاریخچه. ماهنامه فیلم بولتن در اواسط دهه ۱۹۵۰ توسط دیوید رابینسون (⎘ مراجعه کنید به رابینسون (ناقد فیلم))، در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰ توسط پیتر جان دایر و سپس توسط تام میلن ویرایش می‌شد. در پایان دهه ۱۹۶۰، زمانی که شخصیت و لحن نقدهای آن
در پایان دهه ۱۹۶۰، زمانی که شخصیت و لحن نقدهای آن با ورود نسل جدیدی از منتقدان تحت تأثیر فرهنگ دانشجویی و آشفتگی فکری آن زمان (به ویژه سرنگونی ایده‌های قدیمی «سلیقه» و کیفیت) به‌طور قابل توجهی تغییر کرد، دیوید ویلسون سردبیر آن بود. سپس توسط جان داوسون (1938 - ۱۹۸۰)، به مدت دو سال از سال ۱۹۷۱ و از سال ۱۹۷۳ تا زمان انحلال آن توسط منتقد متولد نیوزیلند، ریچارد کامبز، ویرایش شد. در سال ۱۹۹۱، ماهنامه فیلم بولتن با سایت اند ساوند (⎘ سایت اند ساوند) ادغام شد که تا آن زمان به صورت فصلنامه منتشر می‌شد. سپس مجله
تا آن زمان به صورت فصلنامه منتشر می‌شد. سپس مجله «سایت اند ساوند» به یک نشریه ماهانه تبدیل شد و وظیفه «بولتن ماهانه فیلم» را برای بررسی تمام فیلم‌های اکران شده در بریتانیا بر عهده گرفت.
وینچنزو اول گونزاگا (; – ) حاکم دوک‌نشین مانتوا و دوک‌نشین مونتفرات از سال ۱۵۸۷ تا ۱۶۱۲ بود. زندگی‌نامه. متولد ۲۱ سپتامبر ۱۵۶۲، وینچنزو تنها پسر گوگلیلمو گونزاگا، دوک مانتوا، و آرشیدوشس النور اتریش بود. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او فردیناند اول، امپراتور مقدس روم، و آنا از بوهمیا و مجارستان بودند. در سال ۱۵۸۲، وینچنزو با خونسردی، دانشمند جوان و درخشان اسکاتلندی، جیمز کریچتون، را که کارمند دربار پدرش بود و وینچنزو از حسادت دیوانه شده بود، به قتل رساند. وینچنزو حامی اصلی هنر و علوم بود و مانتوا را به یک مرکز
حامی اصلی هنر و علوم بود و مانتوا را به یک مرکز فرهنگی پر جنب و جوش تبدیل کرد. در ۲۲ سپتامبر ۱۵۸۷، وینسنت به عنوان چهارمین دوک مانتوا تاجگذاری شد، طی مراسمی باشکوه که در آن بالاترین مقام دوک‌نشین برای ادای احترام به دوک جدید مانتوا حضور داشتند: سپس او با یک سواری در خیابان‌های شهر حرکت کرد. وینچنزو، آهنگساز کلودیو مونته‌وردی و نقاش پیتر پل روبنس را استخدام کرد. در سال ۱۵۹۰، مونته‌وردی نوازنده ویول و خواننده در کلیسای موسیقی وینچنزو شد؛ در سال ۱۶۰۲، وینچنزو پس از مرگ بندتو پالاویچینو، او را به عنوان استاد
پس از مرگ بندتو پالاویچینو، او را به عنوان استاد موسیقی منصوب کرد. وینچنزو همچنین دوست شاعر تورکواتو تاسو بود. کتاب کوچکی که در سال ۱۵۸۹ در ورونا منتشر شد، شرح می‌دهد که چگونه یک بازیگر کمدی به نام والرینی در خدمت وینچنزو، یک گالری هنری ایده‌آل را تصور می‌کند که در آن مجسمه‌های مهم‌ترین مجموعه‌داران هنری به جای آثار خود هنرمندان به نمایش گذاشته می‌شوند. وینچنزو به عنوان غولی توصیف می‌شد که بر کل گالری ایده‌آل، به نام گالری آسمانی مینروا، تسلط خواهد داشت. جووانی آنتونیو ماجینی، ستاره‌شناس، همچنین به عنوان
آنتونیو ماجینی، ستاره‌شناس، همچنین به عنوان معلم پسران وینچنزو، فرانچسکو و فردیناندو، خدمت کرد. مهم‌ترین کار ماجینی در طول زندگی‌اش، تهیه اطلس جغرافیایی ایتالیا بود که پس از مرگش توسط پسر ماجینی در سال ۱۶۲۰ چاپ شد. قرار بود این اطلس شامل نقشه‌هایی از هر منطقه ایتالیا با نامگذاری دقیق و یادداشت‌های تاریخی باشد. تولید آن (که در سال ۱۵۹۴ آغاز شد) یک پروژه بزرگ بود. وینچنزو، که این اطلس به او تقدیم شده است، در این پروژه به او کمک کرد و اجازه داد نقشه‌های ایالت‌های مختلف ایتالیا به ماجینی آورده شود. در زمستان
مختلف ایتالیا به ماجینی آورده شود. در زمستان ۱۶۰۳–۱۶۰۴، گالیله برای به دست آوردن موقعیتی در دربار مانتوا به آنجا رفت و حقوقی به او پیشنهاد شد، اما نتوانست بر سر شرایط با وینچنزو به توافق برسد، در عوض وینچنزو یک زنجیر طلا و دو ظرف نقره به گالیله هدیه داد. عادت ولخرجانه وینچنزو باعث تسریع زوال اقتصادی و فرهنگی مانتوا شد. شایعاتی مبنی بر ناتوانی جنسی وینچنزو در سن ۴۶ سالگی وجود داشت و گفته می‌شود که او یک هیئت اعزامی مخفی به دنیای جدید فرستاده است تا یک داروی تقویت قوای جنسی افسانه‌ای به دست آورد. در ۲۰ ژوئیه
قوای جنسی افسانه‌ای به دست آورد. در ۲۰ ژوئیه ۱۵۸۸، امپراتور رودولف دوم به وینچنزو حق داشتن یک تاج سلطنتی اتریش را که بر فراز آن یک تاج سلطنتی قرار داشت، اعطا کرد. وینچنزو نشان رستگاری (یا خون گرانبها) را ایجاد کرد که در ۲۵ مه ۱۶۰۸ توسط پاپ پل پنجم تأیید شد. در سال ۱۶۰۸، وینچنزو برای فرونشاندن خواسته‌های مداوم دوک ساووی، با ازدواج سیاسی بین پسر اول و وارث خود، فرانچسکو گونزاگا، و دختر دوک ساووی، مارگارت ساووی، موافقت کرد. برای وینچنزو، این ازدواج هدف سیاسی گرم کردن روابط «سرد» موجود بین دو دربار مانتوا و
گرم کردن روابط «سرد» موجود بین دو دربار مانتوا و تورین را داشت. ازدواج اول. در ۲ مارس ۱۵۸۱، او با مارگاریتا فارنسه سیزده ساله، دختر الساندرو فارنسه، دوک پارما، ازدواج کرد. با این حال، دو سال بعد، این ازدواج که هرگز به هم نرسید، احتمالاً به دلیل نقص عضو عروس، لغو شد. این موضوع دردسرساز شد: گونزاگاها می‌خواستند مارگاریتا برود، در حالی که فارنسه‌ها مخالف بودند و آن را توهین می‌دانستند و شایعاتی پخش کردند مبنی بر اینکه نداشتن فرزند به دلیل ناتوانی جنسی داماد است. سرانجام، ازدواج فسخ شد و مارگاریتا به صومعه
است. سرانجام، ازدواج فسخ شد و مارگاریتا به صومعه رفت. ازدواج دوم. فرد منتخب برای ازدواج دوم، دختر عموی هفده ساله، الئونورا د مدیچی، دختر دوک بزرگ توسکانی بود. این دختر نامادری‌ای به نام بیانکا کاپلو داشت که از سال‌های زیادی که او به عنوان معشوقه دوک بزرگ گذرانده بود، آزرده خاطر بود و از فرصت استفاده کرد تا اشراف گونزاگا را که به دلیل اصالت ونیزی و روسپی‌صفتش او را تحقیر کرده بودند، شرمنده کند و خواستار نمایشی چشمگیر از ویژگی‌های مردانه شوهر آینده‌اش شد. برای اطمینان از منظم بودن معاینه خصوصی، کمیسیونی
برای اطمینان از منظم بودن معاینه خصوصی، کمیسیونی متشکل از پزشکان و دیپلمات‌ها تشکیل شد. اولین آزمایش استعداد وینچنزو برای ازاله بکارت در فلورانس برگزار شد، جایی که دوک با جسارت فراوان وارد شد اما کناره‌گیری بسیار غیرمردانه‌ای از خود نشان داد. اسناد گزارش می‌دهند که نعوظ رخ داده است، اما نه خیلی مشهود بوده و نه طولانی مدت؛ بنابراین، متخصصان نمی‌توانستند تضمین کنند که وینچنزو قادر به انجام وظایف خود است. دومین دادگاه در ۱۵ مارس ۱۵۸۴ در ونیز برگزار شد. «محک» یک دختر ۲۱ ساله به نام جولیا آلبیزی بود که مدیچی‌ها
دختر ۲۱ ساله به نام جولیا آلبیزی بود که مدیچی‌ها به او قول داده بودند که با جهیزیه سخاوتمندانه ۳۰۰۰ اسکودی و شوهری مستعد فراموشی، او را جبران کنند. برای وینچنزو، این یک تمرین واقعی قبل از عروسی بود. در شب آزمون، نامزد با اعتماد به نفس فراوان به محل قرار رسید و از غذاهای تند که به وفور مصرف می‌شد، به دلیل اعتقاد به تقویت قوای جنسی، لذت می‌برد. با این حال، دقیقاً همین ادویه‌ها و نوشیدنی‌ها بودند که او را لو دادند و باعث قولنج روده‌ای شدید و دومین اندام لاغر او شدند. برای به دست آوردن عروس معتبر، سومین «حمله»
شدند. برای به دست آوردن عروس معتبر، سومین «حمله» لازم بود. شاهدان عینی نتیجه این عمل نجیبانه را تأیید کردند و نعوظ، ظاهر و اندازه «میله دوک» را ثبت کردند و روایت خود را با جزئیات بازجویی که از دختر انجام شد، تأیید کردند. وینچنزو که قدرت و توانایی خود را به اثبات رسانده بود، در ۲۹ آوریل ۱۵۸۴ برای دومین بار با النورا دِ مدیچی هفده ساله ازدواج کرد.
نوچنتو ایتالیانو () یک جنبش هنری در ایتالیا در دههٔ ۱۹۲۰ بود که هدف آن بازآفرینی روح و شکوه هنر کلاسیک ایتالیایی با زبان و بیان مدرن بود. این جریان در شهر میلان شکل گرفت و در ابتدا توسط گروهی از هنرمندان جوان با هدایت مارگاریتا سارفاتی، منتقد هنری و نزدیک به بنیته موسولینی، معرفی شد. تاریخچه. جنبش نوچنتو در سال 1922 با نمایشگاهی در میلان معرفی شد. گروهی متشکل از هفت هنرمند جوان با حمایت مارگاریتا سارفاتی بنیان‌گذار این جریان شناخته می‌شوند. در 1926، نخستین نمایشگاه رسمی نوچنتو در میلان برگزار شد که موسولینی
رسمی نوچنتو در میلان برگزار شد که موسولینی شخصاً در افتتاحیه آن حضور یافت. جنبش به‌سرعت در سراسر ایتالیا گسترش یافت و شعبه‌های محلی آن شکل گرفت. با وجود حمایت حکومت فاشیستی، نوچنتو هرگز به سبک رسمی دولتی تبدیل نشد. برخی هنرمندان در تعامل با سیاست باقی ماندند و برخی دیگر از آن فاصله گرفتند. ویژگی‌های هنری. نوچنتو ایتالیانو تأکید زیادی بر بازگشت به سنت‌های هنری رنسانس و کلاسیک داشت اما آن را با عناصر مدرن ترکیب می‌کرد. ویژگی‌ها شامل: هنرمندان برجسته. برخی از مهم‌ترین اعضا و چهره‌های مرتبط با نوچنتو
برخی از مهم‌ترین اعضا و چهره‌های مرتبط با نوچنتو ایتالیانو: تأثیرات. نوچنتو ایتالیانو در دههٔ ۱۹۳۰ در بسیاری از نمایشگاه‌های بین‌المللی هنر مدرن حضور یافت. این جریان در شکل‌دهی به تصویری «ملی» از هنر ایتالیایی در دورهٔ فاشیسم تأثیرگذار بود. اگرچه پس از سقوط رژیم موسولینی اهمیت آن کاهش یافت، اما آثار بسیاری از اعضای جنبش همچنان در موزه‌ها و گالری‌های ایتالیا و اروپا نگهداری می‌شوند. اهمیت فرهنگی. نوچنتو ایتالیانو بخشی از تاریخ هنر قرن بیستم ایتالیا به‌شمار می‌رود. این جنبش پلی میان گذشته کلاسیک و مدرنیته
می‌رود. این جنبش پلی میان گذشته کلاسیک و مدرنیته ایجاد کرد و نمونه‌ای از تعامل پیچیده میان هنر و سیاست در قرن بیستم ایتالیا است.
کریس فوجیوارا ، منتقد فیلم و موسیقیدان آمریکایی (متولد نیویورک با اصالت ژاپنی است. او عضو فدراسیون بین‌المللی منتقدان فیلم، انجمن ملی منتقدان فیلم و انجمن منتقدان فیلم بوستون است و سردبیر نشریه دوماهنامه Undercurrent از فدراسیون بین‌المللی انجمن‌های منتقدان فیلم است.[۳] از آثار اصلی او می‌توان به «جهان و همزادش: زندگی و آثار اتو پرمینجر» اشاره کرد.