payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مربوط به شیوع سقط جنین‌های غیرایمن، باعث شد که جامعهٔ سلامت عمومی این موضوع را به‌عنوان یک معضل بهداشت عمومی ببیند. سنگال در سال ۱۹۹۴ کنفرانس بین‌المللی جمعیت و توسعه (ICPD) را تصویب کرد. در سال ۲۰۰۴، سنگال یکی از نخستین کشورهایی بود که پروتکل مابوتو را تصویب کرد، که حق سقط جنین را در موارد تجاوز، زنای با محارم، یا خطر برای سلامت مادر یا جنین به رسمیت می‌شناخت. در سال ۲۰۱۴، دولت گروهی از فعالان، وکلا، پزشکان و نمایندگان مجلس را برای تطبیق قانون کیفری با این سیاست تشکیل داد. فدراسیون جهانی جامعه‌های حقوق
سیاست تشکیل داد. فدراسیون جهانی جامعه‌های حقوق بشر، همراه با سه گروه دیگر، پیشنهادی برای تدوین قانونی مطابق با این معاهده ارائه کرد. سازمان AJS و گروه حامی J-GEN برای همگام‌سازی قوانین سقط جنین سنگال با این معاهده فعالیت کرده‌اند. در سال ۲۰۰۵، مجمع ملی لایحه‌ای در زمینه سلامت باروری تصویب کرد که به تمامی زنان حق برنامه‌ریزی خانواده و خدمات مراقبت زایمانی ازجمله مراقبت پس از سقط جنین را می‌داد. سازمان AJS و وزارت بهداشت (MOH) تلاش کردند تا این قانون شامل سقط جنین در موارد تجاوز یا زنای با محارم شود. این
سقط جنین در موارد تجاوز یا زنای با محارم شود. این پیشنهاد با شکست مواجه شد، زیرا برخی اعضای مجمع ملی اعلام کردند که در صورت درج این مفاد، حمایت خود را از قانون پس خواهند گرفت. سازمان‌هایی مانند AJS و ابتکار جامعه باز داکار برای غرب آفریقا، تلاش کرده‌اند که قضات و سیاستمداران را آموزش دهند. "Siggil Jigeen"، شبکه‌ای متشکل از ۱۸ گروه حقوق زنان، از ژوئیه ۲۰۱۰ بحث‌هایی دربارهٔ قانونی‌سازی سقط جنین را آغاز کرد که توسط فاتوه کینه کامارا از دانشگاه داکار و AJS هدایت می‌شد. از سال ۲۰۰۸، AJS مرکزی رایگان در داکار
می‌شد. از سال ۲۰۰۸، AJS مرکزی رایگان در داکار برای ارائه مشاوره و حمایت‌های روانی-اجتماعی تأسیس کرده است و همچنین به آموزش حقوق‌یارها برای ارائه کمک‌های حقوقی می‌پردازد. در روز جهانی زن ۲۰۱۱، () ارائه‌ای برای اصلاح قانون سقط جنین برگزار کرد.
سقط جنین در لیبریا () تنها در موارد بارداری به‌دنبال تجاوز جنسی، ناهنجاری مادرزادی یا خطر برای عوارض بارداری مادر یا مرگ مادر تا هفته ۲۴ بارداری قانونی است. حدود ۳۲٪ از زنان سقط جنین داشته‌اند که لیبریایی‌ها آن را «خراب کردن شکم» می‌نامند. سقط جنین ناامن شایع است و ۱۵٪ از مرگ مادرها در این کشور را شامل می‌شود. سقط جنین خودالقایی نیز رایج است. سقط جنین پزشکی دارای محدودیت‌های قانونی است. مراقبت‌های پس از سقط جنین در مراکز عمومی و خصوصی ارائه می‌شود. قانون سقط جنین در لیبریا از سال ۱۹۷۶ تصویب شده است. مجلس
جنین در لیبریا از سال ۱۹۷۶ تصویب شده است. مجلس قانون‌گذاری لیبریا در سال ۲۰۲۰ لایحه‌ای برای قانونی‌سازی سقط جنین ارائه داد. این مجلس در سال ۲۰۲۲ بررسی این اصلاحیه را به پیشنهاد سناتور آگوستین چیا آغاز کرد. گروه‌های جنبش‌های حق سقط جنین معتقدند که این قانون باعث کاهش میزان بالای سقط جنین‌های ناامن خواهد شد. رهبران مذهبی با این لایحه مخالفت کرده و آن را ناقض حقوق جنین دانسته‌اند. تا سال ۲۰۲۴، این لایحه همچنان در حال بررسی است. قانون‌گذاری. ماده ۱۶٫۱ از قانون جزایی لیبریا، سقط جنین بدون دفاع قانونی را جرم
جزایی لیبریا، سقط جنین بدون دفاع قانونی را جرم می‌داند و ماده ۱۶٫۳ حد مجاز بارداری را ۲۴ هفته تعیین می‌کند. قانون سال ۱۹۷۶ سقط جنین را در موارد بارداری به‌دنبال تجاوز جنسی، زنای با محارم، خطر برای سلامت جسمی یا روانی مادر، خطر مرگ مادر یا ناهنجاری مادرزادی مجاز می‌داند. در موارد تجاوز یا زنای با محارم، انجام تحقیقات پلیسی و قضایی ضروری است و برای معافیت‌های پزشکی، تأیید کتبی دو پزشک الزامی است. قانون مشخص می‌کند که بارداری پس از تکمیل لانه‌گزینی (جنین انسان) آغاز می‌شود و شامل اقداماتی که برای جلوگیری از
آغاز می‌شود و شامل اقداماتی که برای جلوگیری از بارداری انجام می‌شود، نمی‌گردد. تاریخچه. در ژوئیه ۱۹۷۶، اصلاحیه‌ای در قانون جزایی با تأیید ریاست‌جمهوری تصویب شد که شامل ماده ۱۶٫۳ دربارهٔ سقط جنین بود. لیبریا پیش از سال ۱۹۹۶ قرص سقط جنین میفپریستون را قانونی کرده بود. اصلاحیه پیشنهادی (۲۰۲۲). در فوریه ۲۰۲۰، اصلاحیه‌ای در لایحه بهداشت عمومی در خصوص سقط جنین به مجلس قانون‌گذاری لیبریا ارائه شد. این پیشنهاد ماده ۱۶٫۳ را اصلاح کرده و سقط جنین را به دلایل وضعیت اجتماعی-اقتصادی قانونی می‌کرد. همچنین، حد مجاز سقط
قانونی می‌کرد. همچنین، حد مجاز سقط جنین قانونی را به هفته چهاردهم بارداری کاهش می‌داد. معاون وزیر بهداشت، ورفی تولای، اظهار داشت که این محدودیت به این منظور اعمال شده که قانون از مرگ مادر جلوگیری کند، نه اینکه سقط جنین را ترویج دهد. در صورت تصویب، این قانون یکی از آزادترین قوانین سقط جنین در آفریقا خواهد شد، منطقه‌ای که بیشتر زنان در آن تحت قوانین محدودکننده زندگی می‌کنند. در ۱۳ ژوئن ۲۰۲۲، کمیته‌های مشترک کنگره ایالات متحده آمریکا بررسی این لایحه را آغاز کرد. این بحث توسط آگوستین چیا از شهرستان ساینو، که
این بحث توسط آگوستین چیا از شهرستان ساینو، که رئیس کمیته بهداشت سنا و عضو کمیته قضایی سنا بود، معرفی شد. او در سخنرانی خود برای مجمع قانون‌گذاری زنان به نمایندگی از رئیس موقت سنا، آلبرت توگبه چیا، اظهار داشت که هدف او جلوگیری از جرم‌انگاری سقط جنین است. مجلس نمایندگان (لیبریا) این قانون را تصویب کرد. این پیشنهاد به موضوعاتی از جمله آموزش مسائل جنسی و تنظیم خانواده و همچنین سایر مسائل عمده بهداشتی می‌پرداخت، علی‌رغم اینکه در افکار عمومی این‌طور برداشت شده بود که لایحه‌ای مستقل دربارهٔ سقط جنین است. یک جلسه
که لایحه‌ای مستقل دربارهٔ سقط جنین است. یک جلسه ویژه در ۲۲ اوت ۲۰۲۳ برگزار شد و در ۵ سپتامبر پس از آنکه جنبش‌های ضد سقط جنین خواستار رد این لایحه توسط مجلس قانون‌گذاری شدند، به پایان رسید. تا فوریه ۲۰۲۴، سنا در حال بررسی این قانون است. ائتلاف برای تغییر دموکراتیک با این پیشنهاد مخالف است. دبیرکل این حزب، جفرسون تمبا کویجی، استدلال کرد که این لایحه رشد جمعیت را تهدید می‌کند. جنبش‌های حق سقط جنین به نرخ بالای سقط‌های غیرقانونی در لیبریا و خطر عوارض ناشی از آن اشاره کرده‌اند. گروهی از سناتورها به صورت ناشناس
اشاره کرده‌اند. گروهی از سناتورها به صورت ناشناس به "Liberian Observer" گفتند: «فکر نمی‌کنید که زمان تغییر فرا رسیده است؟ بله. انجام سقط جنین غیرقانونی ممکن است منجر به مرگ‌های بیشتری شود، زیرا در کلینیک‌های غیررسمی انجام می‌شود و گاهی ما نوزادانمان را در زباله‌دان‌ها رها می‌کنیم، زیرا بسیاری از زنان حتی توانایی تأمین یک وعده غذایی روزانه یا ایجاد خانه‌ای مناسب برای فرزندانشان را ندارند.» سازمان Community Health Initiative، که از این قانون حمایت می‌کند، با دولت ملی همکاری کرده و ائتلاف‌هایی تشکیل داده و
دولت ملی همکاری کرده و ائتلاف‌هایی تشکیل داده و کارگاه‌هایی را برای روزنامه‌نگاران دربارهٔ این موضوع برگزار کرده است. سازمان ملی غیرانتفاعی Sister AID Liberia نیز جلسات رسانه‌ای برای بحث دربارهٔ جلوگیری از سقط‌های ناایمن برگزار کرده است. معاون رئیس‌جمهور جول هاوارد تیلور در مصاحبه‌ای با رادیو دولتی ELBC-FM حمایت خود را از این قانون اعلام کرد. بسیاری از رهبران مذهبی و اقتدار سنتی بر این باورند که سقط جنین برخلاف تعالیم مسیحی و سنت‌های محلی است. مخالفان استدلال کرده‌اند که اولویت دادن به حقوق سقط جنین باعث
کرده‌اند که اولویت دادن به حقوق سقط جنین باعث نادیده گرفتن حقوق جنین می‌شود. اسقف کوروتو کی. براون، رئیس پیشین شورای کلیساهای لیبریا، از معترضان سرسخت این قانون بوده است. سازمان او، کمپین جلوگیری از سقط جنین در لیبریا، از شهروندان خواسته تا با نمایندگان خود تماس بگیرند و مخالفتشان را اعلام کنند. اعضای شورای مذهبی لیبریا از سفارت سوئد، مونروویا و سایر سازمان‌هایی که از فعالیت‌های حمایت از قانونی‌سازی سقط جنین حمایت مالی کرده‌اند، انتقاد کرده‌اند. سفیر سوئد، اوربان شواستروم، از حمایت کشورش از قانونی‌سازی سقط
شواستروم، از حمایت کشورش از قانونی‌سازی سقط جنین دفاع کرد و سفارت هرگونه رشوه دادن به قانون‌گذاران را رد کرد.
کمین انصاریه درگیری بین نیروهای دفاعی اسرائیل اشغالگر جنوب لبنان و مقاومت اسلامی در لبنان ، شاخه مسلح جنبش حزب الله رخ داد . یک نیروی 16 نفره از واحد عملیات ویژه نیروی دریایی اسرائیل، شایت 13 ، در ماموریتی در جنوب لبنان در سال 1997، در کمین مرگبار حزب الله افتاد. 12 سرباز اسرائیلی کشته شدند که بدترین تلفات یک روزه اسرائیل در لبنان از سال 1985 بود منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Ansariya_ambush
شرایط زنان در زامبیا () در سال‌های اخیر بهبود یافته است. از جمله پیشرفت‌های حاصل، کاهش نرخ مرگ و میر مادران و تصویب چندین سیاست توسط مجلس ملی زامبیا به منظور کاهش خشونت علیه زنان است. با این حال، همچنان پیشرفت بیشتری مورد نیاز است. بیشتر زنان دسترسی محدودی به مراقبت‌های بهداشتی باروری دارند و تعداد کل زنان مبتلا به HIV در کشور همچنان رو به افزایش است. علاوه بر این، خشونت علیه زنان در زامبیا همچنان رایج است. نرخ ازدواج کودکان در زامبیا از بالاترین نرخ‌ها در جهان است و زنان همچنان با سطح بالایی از خشونت جسمی
است و زنان همچنان با سطح بالایی از خشونت جسمی و جنسی مواجه هستند. در تقریباً تمامی شاخص‌های جنسیتی، اختلاف قابل توجهی بین کیفیت زندگی زنان روستایی، کم‌سواد و فقیر در مقایسه با زنان شهری وجود دارد. بهداشت. دولت زامبیا چندین معاهده را که حقوق بهداشتی زنان را به رسمیت می‌شناسد، از جمله کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان (CEDAW) و پروتکل جامعه توسعه جنوب آفریقا (SADC) در مورد جنسیت و توسعه تصویب کرده است. ماده ۱۲ کنوانسیون CEDAW از دولت‌های عضو می‌خواهد که تبعیض جنسیتی در بهداشت را ریشه‌کن کرده و خدمات
که تبعیض جنسیتی در بهداشت را ریشه‌کن کرده و خدمات بهداشتی مورد نیاز زنان را فراهم کنند. به‌طور مشابه، پروتکل SADC از کشورهای عضو می‌خواهد استراتژی‌هایی را برای کاهش نرخ مرگ و میر مادران و افزایش دسترسی به امکانات بهداشتی اجرا کنند. زامبیا همچنین پروتکل منشور آفریقایی حقوق بشر و مردم در مورد حقوق زنان در آفریقا، معروف به پروتکل ماپوتو را تصویب کرده است. ماده ۱۴ این پروتکل، حق زنان در سقط جنین را مشخص می‌کند. علاوه بر این، به عنوان یکی از اعضای سازمان ملل متحد، دولت زامبیا متعهد به تلاش برای تحقق سند ۲۰۳۰
دولت زامبیا متعهد به تلاش برای تحقق سند ۲۰۳۰ یونسکو (SDGs) است که اهداف جهانی سازمان ملل برای حل مسائل جهانی تا سال ۲۰۳۰ را تعیین می‌کند. به‌طور خاص، اهداف ۳ و 5 SDGs به مراقبت‌های بهداشتی مادران، حقوق جنسی و حقوق باروری می‌پردازد. پیشگیری از بارداری و برنامه‌ریزی خانواده. دولت زامبیا سیاست‌های متعددی را برای بهبود دسترسی به روش‌های پیشگیری از بارداری و خدمات برنامه‌ریزی خانواده اجرا کرده است. سیاست سلامت باروری مصوب ۲۰۰۵ ارائه رایگان روش‌های پیشگیری از بارداری در مراکز بهداشتی عمومی را تضمین می‌کند، در
در مراکز بهداشتی عمومی را تضمین می‌کند، در حالی که دستورالعمل‌های ملی برنامه‌ریزی خانواده زامبیا در سال ۲۰۰۶ راهنمایی‌هایی را برای کارکنان بهداشت در زمینه ارائه مشاوره و کمک در برنامه‌ریزی خانواده ارائه می‌دهد. کارزارهای سلامت باروری که از طریق رادیو و تلویزیون توسط دولت و گروه‌های جامعه مدنی پخش شده‌اند، منجر به افزایش استفاده از روش‌های پیشگیری از بارداری شده‌اند. تا سال ۲۰۱۴، استفاده از روش‌های پیشگیری مدرن از بارداری در میان زنان زامبیا به ۴۵٪ رسیده است. رایج‌ترین روش‌های مورد استفاده شامل تزریقی‌ها،
رایج‌ترین روش‌های مورد استفاده شامل تزریقی‌ها، کاشتنی‌ها و قرص‌ها هستند. با این حال، میزان دسترسی به روش‌های پیشگیری از بارداری همچنان در میان دختران در ازدواج‌های زودهنگام پایین است و تفاوت قابل توجهی در دسترسی به این روش‌ها در میان طبقات اجتماعی و مناطق جغرافیایی مختلف وجود دارد. تقریباً ۴۵٪ از زنان روستایی از روش‌های پیشگیری مدرن استفاده می‌کنند، در حالی که این رقم در میان زنان شهری نزدیک به ۵۵٪ است. تفاوت بین زنان بی‌سواد و تحصیل‌کرده حتی بیشتر است، به‌طوری که کمی بیش از ۳۵٪ از زنان بی‌سواد از روش‌های
که کمی بیش از ۳۵٪ از زنان بی‌سواد از روش‌های پیشگیری مدرن استفاده می‌کنند، در حالی که این رقم برای زنان تحصیل‌کرده حدود ۶۰٪ است. زنان بالای ۳۵ سال که فراتر از سن معمول باروری در زامبیا محسوب می‌شوند، بالاترین میزان نیاز برآورده‌نشده به برنامه‌ریزی خانواده را دارند. مراقبت‌های سلامت مادران. زنان در زامبیا به‌طور متوسط ۴٫۷ فرزند به دنیا می‌آورند. با این حال، نرخ زاد و ولد در میان زنان روستایی، فقیر و بی‌سواد بالاتر از زنان شهری، ثروتمند و تحصیل‌کرده است. ۲۹٪ از دختران زامبیایی بین ۱۵ تا ۱۹ سال زایمان
۲۹٪ از دختران زامبیایی بین ۱۵ تا ۱۹ سال زایمان کرده‌اند یا باردار هستند؛ همچنین دختران روستایی دو برابر بیشتر از دختران شهری در این بازه سنی فرزنددار می‌شوند. عوارض بارداری در زنان ۳۵ ساله و بالاتر افزایش می‌یابد، زیرا این زنان فراتر از سن معمول باروری در زامبیا محسوب شده و کمتر احتمال دارد که به مراقبت‌های سلامت مادران مراجعه کنند. دولت زامبیا چندین برنامه را برای کاهش نرخ مرگ‌ومیر مادران (MMR) اجرا کرده است، از جمله کمپین کاهش شتابان مرگ‌ومیر مادران (CARMMA) و گروه‌های اقدام برای زایمان ایمن (SMAGS) که
و گروه‌های اقدام برای زایمان ایمن (SMAGS) که بر اساس داوطلبی فعالیت می‌کنند. CARMMA، که ابتکاری از سوی اتحادیه آفریقا و صندوق جمعیت سازمان ملل متحد است، هدفش کاهش نرخ مرگ‌ومیر مادران از طریق طراحی و اجرای سیستم‌های بهداشتی یکپارچه‌تر و تأمین بودجه بیشتر برای خدمات خانواده است. به‌طور مشابه، SMAGs گروه‌های اجتماعی هستند که هدفشان کاهش مرگ‌ومیر مادران از طریق جذب داوطلبانی برای کمک به مادران باردار در شناسایی نیازهای پزشکی و دسترسی به مراکز درمانی است. CARMMA, SMAGS و سایر تلاش‌های مشابه نتایج
است. CARMMA, SMAGS و سایر تلاش‌های مشابه نتایج امیدوارکننده‌ای داشته‌اند؛ نرخ مرگ‌ومیر مادران در زامبیا از ۷۲۹ مرگ در هر ۱۰۰٬۰۰۰ زن در سال ۲۰۰۱ به ۳۹۸ مرگ در سال ۲۰۱۴ کاهش یافته است. با این حال، این نرخ همچنان بالا باقی مانده است که عمدتاً به دلیل کمبود مراکز درمانی، کمبود کارکنان پزشکی و تجهیزات، و دسترسی محدود زنان به منابع اقتصادی است. ماده ۱۵A(1) قانون کار، مرخصی زایمان را برای تمامی زنان در نظر گرفته است. خدمات سقط جنین و مراقبت‌های پس از سقط جنین. با وجود اینکه سقط جنین در سال ۱۹۷۲ از طریق قانون
با وجود اینکه سقط جنین در سال ۱۹۷۲ از طریق قانون خاتمه بارداری قانونی شد، این موضوع هنوز هم در زامبیا یک موضوع جنجالی است. کلیساهای مسیحی در زامبیا تأثیر سیاسی قابل توجهی دارند و کلیسای کاتولیک در سال ۱۹۷۲ اعتراضاتی نسبت به تصویب این قانون داشت. در سال ۱۹۹۱، فردریک چیلوبا زامبیا را کشوری مسیحی اعلام کرد. پس از آن، بحث در مورد سقط جنین تابو شد. بسیاری از زامبی‌ها این موضوع را به تضاد بین قانون موجود و هویت مسیحی رسمی کشور نسبت می‌دهند. در سال ۲۰۱۵، تلاشی ناموفق برای اصلاح منشور حقوق زامبیا صورت گرفت تا به
برای اصلاح منشور حقوق زامبیا صورت گرفت تا به وضوح ذکر شود که زندگی از لحظه تشکیل نطفه آغاز می‌شود. به‌طور کلی، آگاهی از قانونی بودن سقط جنین و دسترسی به خدمات سقط جنین در میان عموم مردم زامبیا پایین است. طبق قانون خاتمه بارداری، سقط جنین در صورتی مجاز است که مشخص شود:(الف) ادامه بارداری شامل موارد زیر است- که بیشتر از ادامه بارداری باشد؛ یا (ب) این که خطر عمده‌ای وجود دارد که اگر کودک به دنیا بیاید، از اختلالات جسمی یا روانی رنج خواهد برد که باعث ناتوانی جدی خواهد شد." علاوه بر این، قانون جزا در سال ۲۰۰۵
خواهد شد." علاوه بر این، قانون جزا در سال ۲۰۰۵ اصلاح شد تا سقط جنین را در موارد بارداری ناشی از تجاوز یا آزار کودکان مجاز کند. با این حال، تعداد سقط جنین‌های غیرایمن در زامبیا همچنان بالا است. تنها ۵٪ از مراکز بهداشتی کشور خدمات سقط جنین را ارائه می‌دهند. مناطق روستایی کمترین نرخ سقط جنین ایمن در مراکز بهداشتی را گزارش کرده‌اند و همچنین بالاترین نرخ مراقبت‌های پس از عمل را به دلیل عوارض ناشی از سقط جنین‌های غیرایمن دارند. ۳۰٪ از مرگ و میرهای مادرانه در زامبیا به سقط جنین‌های غیرایمن مربوط می‌شود. مطالعات
به سقط جنین‌های غیرایمن مربوط می‌شود. مطالعات در زامبیا نشان داده است که مشارکت مردان در فرایند درخواست خدمات سقط جنین باعث افزایش توانایی زنان در دستیابی به سقط جنین ایمن یا دریافت مراقبت‌های پس از سقط جنین می‌شود به دلیل دسترسی بیشتر مردان به منابع مالی و آموزشی.
روز اولتنیا () یک تعطیلی محلی در رومانی است که هر ساله در ۲۱ مارس برگزار می‌شود. این روز یادآور ورود تودور ولادیمیرسکو، انقلابی رومانیایی، به بخارست در ۲۱ مارس ۱۸۲۱، در جریان قیام والاچیا در ۱۸۲۱ است. تاریخچه. قیام والاچیا در سال ۱۸۲۱ در اولتنیا، جایی که تودور ولادیمیرسکو در آن متولد شد، آغاز گردید. او انقلاب را در ۴ فوریه ۱۸۲۱، با اعلامیه پادش شروع کرد. در ۲۱ مارس ۱۸۲۱، ولادیمیرسکو و ارتش انقلابی او وارد بخارست شدند. روز اولتنیا رسماً به عنوان یک تعطیلی در ۱۳ آوریل ۲۰۱۷، توسط قانون شماره ۶۵/۲۰۱۷، توسط رئیس
آوریل ۲۰۱۷، توسط قانون شماره ۶۵/۲۰۱۷، توسط رئیس جمهور کلاوس یوهانیس اعلام شد و در همان روز در "Monitorul Oficial" منتشر شد. پیشنهاد این تعطیلی در ابتدا توسط سنای رومانی در ۱ نوامبر ۲۰۱۶ و توسط مجلس نمایندگان رومانی در ۲۱ مارس ۲۰۱۷ تصویب شد. این تعطیلی برای اولین بار توسط گروهی متشکل از ۲۷ نماینده و سناتور از احزاب مختلف سیاسی رومانی پیشنهاد شد. جشن‌ها و رویدادها. طبق قانون تأسیس این تعطیلی، مقامات مرکزی و محلی و همچنین مؤسسات فرهنگی عمومی مجاز به برگزاری رویدادهای هنری، فرهنگی و علمی در روز اولتنیا هستند.
هنری، فرهنگی و علمی در روز اولتنیا هستند. شرکت تلویزیون رومانی و شرکت رادیو و تلویزیون رومانی نیز ممکن است برنامه‌هایی مرتبط با این روز پخش کنند. این روز نماد غرور مردم اولتنیا است و در شهرهایی مانند کرایووا و ترگو ژی جشن گرفته می‌شود.
ایون چاکا چاکا (متولد Yvonne Machaka، در ۱۸ مارس ۱۹۶۵) یک خواننده، ترانه‌سرا، کارآفرین، انسان‌دوست و معلم اهل آفریقای جنوبی است. او با لقب «شاهزادهٔ آفریقا» که در یک تور در سال ۱۹۹۰ به او اعطا شد، شناخته می‌شود.چاکا چاکا به مدت ۳۵ سال در خط مقدم موسیقی محبوب آفریقای جنوبی قرار داشته و در کشورهایی مانند نیجریه، زیمبابوه، زامبیا، کنیا، گابن، سیرالئون و ساحل عاج محبوبیت زیادی کسب کرده است. آهنگ‌های ماندگاری مانند «I'm Burning Up» (من می‌سوزم)، «Thank You Mr. DJ» (متشکرم آقای دی‌جی)، «I Cry for Freedom» (من
DJ» (متشکرم آقای دی‌جی)، «I Cry for Freedom» (من برای آزادی گریه می‌کنم)، «Motherland» (سرزمین مادری) و آهنگ همیشه محبوب «Umqombothi» (به معنای «آبجو آفریقایی»)، ستاره شدن چاکا چاکا را تضمین کردند. آهنگ «Umqombothi» در صحنهٔ افتتاحیهٔ فیلم هتل رواندا در سال ۲۰۰۴ به نمایش درآمد و به یکی از نمادهای فرهنگی آفریقا تبدیل شد. چاکا چاکا نه تنها به‌عنوان یک هنرمند موفق شناخته می‌شود، بلکه به‌عنوان یک انسان‌دوست و فعال اجتماعی نیز فعالیت‌های گسترده‌ای داشته است. او از طریق موسیقی و اقدامات بشردوستانه‌اش، تأثیر
او از طریق موسیقی و اقدامات بشردوستانه‌اش، تأثیر عمیقی بر جامعهٔ آفریقای جنوبی و فراتر از آن گذاشته است. به‌عنوان یک نوازندهٔ جوان، چاکا چاکا اولین کودک سیاه‌پوستی بود که در سال ۱۹۸۱ در تلویزیون آفریقای جنوبی ظاهر شد. از آن زمان، او به‌عنوان یکی از چهره‌های پیشرو در موسیقی آفریقای جنوبی شناخته شد و صحنه‌های مشترکی با هنرمندان و شخصیت‌های برجسته‌ای مانند بونو، آنجلیک کیجو، آنی لنوکس، یوسو اندور، گروه Appassionante، گروه راک کلاسیک Queen و هنرمندان آفریقای جنوبی مانند لیبا و میریم‌سی‌ای به اشتراک گذاشت. چاکا
مانند لیبا و میریم‌سی‌ای به اشتراک گذاشت. چاکا چاکا برای افراد سرشناس و رهبران جهانی از جمله ملکه الیزابت دوم، رئیس‌جمهور ایالات متحده بیل کلینتون، رئیس‌جمهور آفریقای جنوبی تابو امبکی و بسیاری دیگر از رهبران جهان اجرا کرده است. این اجراها نه تنها نشان‌دهندهٔ استعداد بی‌نظیر او، بلکه تأثیر فرهنگی و اجتماعی او در عرصهٔ جهانی است. چاکا چاکا به‌عنوان یک نماد فرهنگی و هنری، نقش مهمی در معرفی موسیقی آفریقای جنوبی به جهان ایفا کرده است. چاکا چاکا به‌عنوان یک چهرهٔ برجسته در عرصهٔ بشردوستی و فعالیت‌های اجتماعی،
برجسته در عرصهٔ بشردوستی و فعالیت‌های اجتماعی، نقش‌های مهمی در سازمان‌های بین‌المللی ایفا کرده است. او قهرمان صندوق جهانی مبارزه با ایدز، سل و مالاریا، فرستادهٔ توسعهٔ هزارهٔ سازمان ملل متحد برای آفریقا، و سفیر حسن نیت برای همکاری با مالاریا است. چاکا چاکا توسط نلسون ماندلا به‌عنوان اولین سفیر برای صندوق فرزندانش انتخاب شد. او همچنین بنیاد خیریهٔ خود را با نام بنیاد شاهزاده‌خانم آفریقا تأسیس کرد، نامی که برای اولین بار در اوگاندا به او داده شد. این بنیاد با مشارکت جهانی حمایت از سلامت ACTION همکاری می‌کند
مشارکت جهانی حمایت از سلامت ACTION همکاری می‌کند و در راستای بهبود سلامت و رفاه در آفریقا فعالیت می‌نماید. در سال ۲۰۱۲، چاکا چاکا به‌عنوان اولین زن آفریقایی، جایزهٔ کریستال مجمع جهانی اقتصاد را دریافت کرد. این جایزه به‌پاس تلاش‌های بی‌وقفهٔ او در زمینهٔ بهبود سلامت، آموزش و توانمندسازی زنان و کودکان در آفریقا به او اهدا شد. چاکا چاکا نه تنها به‌عنوان یک هنرمند، بلکه به‌عنوان یک رهبر اجتماعی و بشردوست، تأثیر عمیقی بر جامعهٔ جهانی گذاشته است. او به‌صورت پاره‌وقت در دانشگاه آفریقای جنوبی سوادآموزی تدریس
پاره‌وقت در دانشگاه آفریقای جنوبی سوادآموزی تدریس می‌کند، در چندین هیئت‌مدیره سازمان‌های خیریه و غیردولتی عضو است و همچنین در هیئت‌مدیره شرکت گردشگری ژوهانسبورگ فعالیت دارد. زندگی و پیشه. چاکا چاکا در دابسونویل، واقع در سووتو، از مادری سوازی و پدری پدی به دنیا آمد.دوران کودکی او با سختی‌های زیادی همراه بود. پدرش زمانی که چاکا تنها ۱۱ سال داشت، فوت کرد و مادرش، که به عنوان کارگر خانه کار می‌کرد، مجبور شد سه دخترش را با درآمد ناچیز ۴۰ رند در ماه بزرگ کند. چاکا چاکا در سال ۱۹۸۴ و در سن ۱۹ سالگی، زمانی که فیل
چاکا در سال ۱۹۸۴ و در سن ۱۹ سالگی، زمانی که فیل هالیس از Dephon Records او را در ژوهانسبورگ کشف کرد، خوانندگی را آغاز کرد. اولین آلبوم او با عنوان (متشکرم آقای دی‌جی) منتشر شد. آهنگ‌هایی مانند «من می‌سوزم»، «من برای آزادی گریه می‌کنم»، «سانگوما»، «سرزمین مادری» و همچنین ترانهٔ همیشه محبوب «آبجو آفریقایی» به سرعت موقعیت چاکا چاکا را به عنوان یک ستاره در صحنهٔ موسیقی باقانگای آفریقای جنوبی تثبیت کردند. آلبوم سانگوما در سال ۱۹۸۷ توسط مرکوری رکوردز منتشر شد. لیست آهنگ‌های این آلبوم شامل ترانه‌هایی مانند
شد. لیست آهنگ‌های این آلبوم شامل ترانه‌هایی مانند «سانگوما»، «یه کم بیا نزدیکتر»، «عاشق خصوصی»، «نجاتم بده»، «Stimela» و «میخوام دیگه دوستت نداشته باشم» بود. آلبوم‌های بعدی چاکا چاکا که موفق به کسب جوایز شدند، عبارتند از: من می‌سوزم، سانگوما، رئیس کیه، سرزمین مادری، به آفریقایی بودن افتخار کن، متشکرم آقای دی‌جی، بازگشت به پای من، ریتم زندگی، قدرت دست کیه؟ (یا ریحانا) و قدرت آفریقا، یوان و دوستانش. چاکا چاکا در طول زندگی حرفه‌ای خود با افراد سرشناس بسیاری ملاقات کرد، از جمله نلسون ماندلا (که در جشن تولد ۸۵
کرد، از جمله نلسون ماندلا (که در جشن تولد ۸۵ سالگی‌اش برای او آواز خواند)، ملکه الیزابت دوم، و اپرا وینفری. میریم ماکبا، معروف به «ماما آفریقا»، در مورد چاکا چاکا گفت: «او بچهٔ من است!» و هیو ماسکلا او را «خواهرزادهٔ دیوانهٔ من» نامید. افسانه‌های موسیقی مانند دالی راثبی و دوروتی ماسوکا نیز موسیقی چاکا چاکا را به عنوان «چیزی که همه باید به آن گوش دهند» توصیف کرده‌اند. چاکا چاکا، وقتی از او پرسیده شد چه کسی را بیشتر تحسین می‌کند، پاسخ داد:او می‌گوید که از میان رهبران جهانی متعددی که ملاقات کرده است، نلسون
رهبران جهانی متعددی که ملاقات کرده است، نلسون ماندلا، مربی و شخصیت پدرگونهٔ مورد علاقه‌اش است، کسی که او را «دختر عزیز» خود می‌خواند. ماندلا، که با محبت او را «مادیبا» صدا می‌زدند، نقل می‌کند که موسیقی ایوان (چاکا چاکا) به او و دیگر زندانیان در دوران حبس در جزیرهٔ روبن کمک زیادی کرد. او گفت: «موسیقی او الهام‌بخش و تسلی‌دهنده بود و به ما امید می‌داد تا در شرایط سخت مقاومت کنیم.» چاکا چاکا و همسرش، تینی مینگا، صاحب چهار پسر هستند. او دارای مدارک و دیپلم‌هایی از دانشگاه آفریقای جنوبی است، از جمله یک مدرک در
از دانشگاه آفریقای جنوبی است، از جمله یک مدرک در زمینهٔ آموزش بزرگسالان و دیگری در حوزهٔ دولت محلی، مدیریت و ادارهٔ امور. علاوه بر این، او در کالج ترینیتی لندن در رشتهٔ گفتار و نمایش تحصیل کرد و در سال ۱۹۹۷ با مدرک لیسانس فارغ‌التحصیل شد. کارآفرینی. چاکا چاکا صاحب برچسب موسیقی و شرکت تولیدی خود است. همچنین، او به همراه همسرش، دکتر ماندلالله (تینی) مینگا، مالک یک شرکت لیموزین نیز می‌باشد. وکالت و انسان دوستانه. چاکا چاکا به عنوان قهرمان صندوق جهانی برای مبارزه با ایدز، سل و مالاریا، فرستادهٔ توسعهٔ هزارهٔ
با ایدز، سل و مالاریا، فرستادهٔ توسعهٔ هزارهٔ سازمان ملل متحد برای آفریقا، و سفیر حسن نیت برای مبارزه با مالاریا فعالیت می‌کند. او همچنین عضو هیئت مدیرهٔ چندین شرکت، از جمله شرکت‌های فناوری اطلاعات، توسعهٔ منابع انسانی و ساندون موتورز است. در سال ۲۰۰۱، او به عنوان چهرهٔ اولین بانک ملی (FNB) انتخاب شد و در سال ۲۰۰۶، مؤسسهٔ خیریهٔ خود را با نام بنیاد شاهزاده خانم آفریقا تأسیس کرد. بنیاد شاهزاده خانم آفریقا با مشارکت جهانی حمایت از سلامت ACTION همکاری می‌کند. در سال ۲۰۱۲، چاکا چاکا به عنوان اولین زن آفریقایی،
سال ۲۰۱۲، چاکا چاکا به عنوان اولین زن آفریقایی، جایزهٔ کریستال مجمع جهانی اقتصاد را دریافت کرد. اخیراً، او فیلم مستند خود با عنوان *تور سرزمین مادری - سفری از زنان آفریقایی* را راه‌اندازی کرده است. این فیلم که حاصل پنج سال سفر و فیلم‌برداری در سراسر آفریقاست، او را به یک تور جهانی برای تبلیغ دستاوردهای مردمی درگیر در مبارزه با اچ‌آی‌وی/ایدز، سل و مالاریا با حمایت صندوق جهانی کشانده است. چاکا چاکا همچنین به عنوان سفیر کمپین ۴۶۶۶۴ نلسون ماندلا فعالیت می‌کند، کمپینی که آگاهی جهانی را در مورد اچ‌آی‌وی/ایدز
کمپینی که آگاهی جهانی را در مورد اچ‌آی‌وی/ایدز افزایش می‌دهد. او علاوه بر این، سفیر دانشگاه آفریقای جنوبی (UNISA)، گردشگری شهر ژوهانسبورگ و گردشگری استان Mpumalanga آفریقای جنوبی نیز بوده است. چاکا چاکا در مناطق روستایی آفریقای جنوبی به ترویج سوادآموزی پرداخته، از حقوق زنان حمایت کرده و برای محافظت از کودکان در سراسر جهان تلاش می‌کند. او همچنین به عنوان امانت‌دار سازمان «فردا» فعالیت دارد، سازمانی که به آموزش کودکان یتیم و آسیب‌پذیر می‌پردازد. چاکا چاکا به عنوان سرهنگ افتخاری در نیروی هوایی آفریقای جنوبی
عنوان سرهنگ افتخاری در نیروی هوایی آفریقای جنوبی نیز خدمت کرده است. این عنوان افتخاری نشان‌دهندهٔ قدردانی از تلاش‌ها و مشارکت‌های او در زمینه‌های مختلف اجتماعی و فرهنگی در کشورش است. در سال ۲۰۱۵، چاکا چاکا نامهٔ سرگشاده‌ای را امضا کرد که توسط کمپین ONE در حال جمع‌آوری امضا بود. این نامه خطاب به آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان، و نکوزازانا دلامینی زوما، رئیس وقت اتحادیهٔ آفریقا، ارسال شد و از آن‌ها درخواست کرد تا به عنوان رهبران G7 در آلمان و اتحادیهٔ آفریقا، بر مسائل زنان تمرکز کنند. این اقدام به منظور تعیین
مسائل زنان تمرکز کنند. این اقدام به منظور تعیین اولویت‌ها در بودجهٔ توسعه، پیش از نشست اصلی سازمان ملل در سپتامبر ۲۰۱۵ انجام شد، نشستی که اهداف توسعهٔ جدیدی را برای نسل آینده تعیین کرد.
پارک طبیعی سرا د کویسرولا () () یک بوستان در شمال شهر بارسلون، مرکز بخش خودگردان کاتالونیا در پادشاهی اسپانیا است. پارک کویسرولا که بر روی رشته‌کوهی به همین نام واقع شده‌است، یکی از بزرگترین پارکهای شهری جهان است. این پارک به‌وسعت ۸،۲۹۵ هکتار، ۳۲ برابر سنترال پارک منهتن و ۸ برابر پارک بولونی پاریس بزرگی دارد.