payamvha/North_RAG huggingface dataset:
موزه پرچم سه رنگ () در رجیو نل امیلیا، شهری که در سال ۱۷۹۷ شاهد تولد پرچم ایتالیا بود، واقع شده است. این بنا در داخل تالار شهر، در مجاورت سالن سه رنگ قرار دارد که مجموعه آن از یادگارهای مربوط به پرچم ایتالیا تشکیل شده است. تاریخچه. این موزه وظیفه دارد روند شکل‌گیری و تکامل پرچم ایتالیا را بازسازی و به نمایش بگذارد؛ پرچمی که نخستین بار در شهر رجو نل امیلیا و در تالاری تاریخی موسوم به «سالا دل تریکولوره» مورد پذیرش رسمی قرار گرفت. در تاریخ ۷ ژانویهٔ ۱۷۹۷، نمایندگان جمهوری نوپای چی‌سپادانا، که متشکل از چند
جمهوری نوپای چی‌سپادانا، که متشکل از چند ایالت در شمال ایتالیا بود، در همین تالار گرد آمدند و تصمیم گرفتند پرچم سه‌رنگ را به‌عنوان پرچم ملی خود برگزینند. این رویداد نقطهٔ عطفی در تاریخ ایتالیا به‌شمار می‌آید، زیرا برای نخستین بار سه‌رنگ ایتالیا به‌عنوان پرچم ملی یک دولت مستقل و دارای حاکمیت برگزیده شد. تا پیش از این تصمیم تاریخی، سه‌رنگ بیشتر به‌عنوان یک پرچم جنگ یا نمادی شهری و محلی مورد استفاده قرار می‌گرفت و هنوز جایگاه آن به‌عنوان نماد وحدت ملی تثبیت نشده بود. ریشه و الهام اصلی این پرچم از پرچم فرانسه
بود. ریشه و الهام اصلی این پرچم از پرچم فرانسه گرفته شده بود؛ پرچمی که در جریان انقلاب کبیر فرانسه (۱۷۸۹) به نماد آزادی، برابری و برادری تبدیل شد و در برابر نظام‌های سلطنتی و فئودالی شناخته‌شده با عنوان "آنسیون رژیم" قرار گرفت. بدین ترتیب، انتخاب پرچم سه‌رنگ در ایتالیا نه‌تنها نشانه‌ای از هویت ملی در حال شکل‌گیری بود، بلکه بیانگر گرایش به ارزش‌های نوین آزادی‌خواهی و جمهوری‌خواهی در برابر سلطهٔ نظم‌های رژیم پیشین نیز محسوب می‌شد. این انتخاب بعدها تأثیری ژرف بر تاریخ ایتالیا برجای گذاشت؛ زیرا پرچم سه‌رنگ
بر تاریخ ایتالیا برجای گذاشت؛ زیرا پرچم سه‌رنگ به‌تدریج به نماد جنبش ریسورجیمنتو و مبارزه برای استقلال و وحدت ملی تبدیل شد. موزهٔ پرچم در رجو امیلیا با نمایش اسناد، اشیاء تاریخی و بازسازی رویدادها، نه‌تنها روایتگر یک تصمیم سیاسی در پایان سدهٔ هجدهم است، بلکه یادآور مسیری طولانی است که در نهایت به شکل‌گیری دولت ملی ایتالیا در قرن نوزدهم انجامید. نمایشگاه‌ها. این موزه که در ۷ ژانویه ۲۰۰۴ افتتاح شد، اسناد، یادگارها و پرچم‌های ایتالیایی از زمان ورود ناپلئون بناپارت به رجیو امیلیا (۱۷۹۶) تا سقوط آن (۱۸۱۴) و
بناپارت به رجیو امیلیا (۱۷۹۶) تا سقوط آن (۱۸۱۴) و همچنین پرچم‌های دوره اتحاد ایتالیا را در خود جای داده است. بخشی از موزه که این پرچم را در خود جای داده است، در ۷ ژانویه ۲۰۰۶ افتتاح شد. قدمت یادگارهای نگهداری شده به سال ۱۸۹۷، سال اولین صدمین سالگرد پرچم ایتالیا، برمی‌گردد. همچنین تعداد زیادی پرچم سه رنگ از ایالت‌های پیش از اتحاد ایتالیا وجود دارد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
شاهزاده‌نشین تارانتو ()، ایالتی در جنوب ایتالیا بود که در سال ۱۰۸۸ برای بوهموند یکم انطاکیه، پسر ارشد رابرت گیسکارد، به عنوان بخشی از صلح بین او و برادر کوچکترش راجر بورسا پس از اختلاف بر سر جانشینی دوک نشین آپولیا ایجاد شد. تارانتو پایتخت شاهزاده شد. در طول تاریخ ۳۷۷ سال بعدی خود، گاهی یک فیود فئودالی قدرتمند و تقریباً مستقل از پادشاهی سیسیل (و بعدها از پادشاهی ناپلی) بود، گاهی فقط عنوانی که اغلب به وارث تاج یا شوهر یک ملکه حاکم داده می‌شد. هنگامی که دودمان کاپتی آنژو تقسیم شد، تارانتو به خاندان دورازو
کاپتی آنژو تقسیم شد، تارانتو به خاندان دورازو افتاد. فردیناند اول ناپل پس از مرگ همسرش، ایزابلای کلرمونت، شاهزاده‌نشین تارانتو را با پادشاهی ناپل متحد کرد. این شاهزاده‌نشینی به پایان رسید، اما پادشاهان ناپل همچنان عنوان شاهزاده تارانتو را به پسران خود، و در درجه اول به آلفونسو دوم ناپل، پسر ارشد ایزابلا، اعطا می‌کردند.
قبقاب یا کلاگ (به انگلیسی: Clog) نوعی پاپوش است که دارای کفی ضخیم و سفت، معمولاً از جنس چوب است، اگرچه در انگلیسی آمریکایی، به کفش‌هایی با کفی سفت از مواد دیگر نیز کلاگ گفته می‌شود. کفش‌های چوبی سنتی همچنان به عنوان پوشاک محافظ در کشاورزی و برخی کارخانه‌ها و معادن مورد استفاده قرار می‌گیرند. اگرچه گاهی اوقات این کفش‌ها با تصویر منفی کفش‌های ارزان و فولکلوریک کشاورزان و طبقه کارگر همراه است، اما امروزه برخی از انواع آن مانند "تراسکور" سوئدی یا "گتا" ژاپنی به عنوان پوشاک مُد در نظر گرفته می‌شوند. کفش‌های چوبی
پوشاک مُد در نظر گرفته می‌شوند. کفش‌های چوبی همچنین در چندین سبک مختلف رقص کلاگ استفاده می‌شوند که در آن، صدای تولید شده توسط برخورد آن‌ها با زمین یک ویژگی مهم است. رقص کلاگ یکی از ریشه‌های اصلی رقص تپ است، اما در کفش‌های تپ، قطعات فلزی (تپ‌ها) آزاد هستند تا به یکدیگر برخورد کرده و صدایی متفاوت از کفش‌های چوبی تولید کنند. بسیاری از برندهای مدرن کفش‌های چوبی تولید می‌کنند که مشهورترین آن‌ها شرکت آمریکایی کروکس است. گونه‌شناسی. "دیکشنری انگلیسی آکسفورد" کلاگ را به عنوان «تکه‌ای ضخیم از چوب» و بعداً به عنوان
را به عنوان «تکه‌ای ضخیم از چوب» و بعداً به عنوان «روپوش کفش با کفی چوبی» و «کفشی با کفی چوبی ضخیم» تعریف می‌کند. ترور اوون، سازنده سنتی کفش چوبی ولزی، سه نوع اصلی کلاگ را شناسایی کرده است: رویه چوبی، کفی چوبی و روپوش کفش. این تقسیم‌بندی‌ها قطعی نیستند: برخی روپوش‌های کفش بیشتر شبیه کفش‌های چوبی تمام‌پا هستند، مانند "آلبارکا" اسپانیایی، در حالی که برخی دیگر از کفش‌های چوبی با کفی چوبی، لباس را مانند روپوش‌های کفش بالا نگه داشته و از آن محافظت می‌کنند، مانند گتای ژاپنی. نوع رویه، نحوه پوشیدن کفش چوبی را
گتای ژاپنی. نوع رویه، نحوه پوشیدن کفش چوبی را تعیین می‌کند. کفش‌های چوبی تمام‌پا باید کاملاً اندازه باشند و می‌توان با جمع کردن انگشتان پا آن‌ها را محکم نگه داشت. در مقابل، کفش‌های چوبی با کفی چوبی توسط بند یا سگک روی لبه کفش بسته می‌شوند و بنابراین انگشتان پا مانند کفش‌های معمولی آزاد هستند. کفش‌های چوبی نیمه‌باز ممکن است مانند کفش‌های تمام‌پا محکم شوند یا دارای یک بند اضافی روی پا باشند. برخی از انواع صندل، به ویژه سبک‌های گیره انگشتی، بیشتر شبیه «دمپایی لاانگشتی» پوشیده می‌شوند و به گرفتن بین انگشت شست
لاانگشتی» پوشیده می‌شوند و به گرفتن بین انگشت شست و انگشت کناری متکی هستند. خم شدن پا. از آنجایی که کفش‌های چوبی عمدتاً از چوب ساخته شده‌اند، نمی‌توانند مانند کفش‌های نرم‌تر در قسمت سینه پا خم شوند. برای اینکه پا بتواند به جلو بغلتد، اکثر کفش‌های چوبی دارای قسمت پایینی پنجه‌ای هستند که به سمت بالا خم شده است و به آن «انحنا» (cast) می‌گویند. برخی از سبک‌های کفش چوبی دارای «پایه» (feet) هستند، مانند "آلبارکا" اسپانیایی. در این حالت، کفش حول لبه جلویی پایه‌های جلویی می‌چرخد. برخی از کفش‌های چوبی ژاپنی و هندی
جلویی می‌چرخد. برخی از کفش‌های چوبی ژاپنی و هندی دارای «دندانه» یا پایه‌های بسیار بلندی هستند که به کفی متصل شده‌اند. در این مدل، کفش می‌تواند حول لبه جلویی دندانه جلویی بچرخد در حالی که فرد به جلو قدم برمی‌دارد. برخی از پاتن‌های قرون وسطایی دو تکه بودند: از پاشنه تا سینه پا و از سینه پا تا انگشتان. یک نوار چرمی این دو تکه را به هم متصل می‌کرد و یک لولا تشکیل می‌داد که به کفش بالایی اجازه خم شدن می‌داد. کلمپن‌ها ممکن است دارای یک «فضای خالی» (ease) باشند که به دقت در اطراف پا تعبیه شده و به پا اجازه می‌دهد
به دقت در اطراف پا تعبیه شده و به پا اجازه می‌دهد خم شود و پاشنه در داخل کفش بلند شده یا از آن خارج شود. جوراب‌های پشمی ضخیم و فنری، انعطاف‌پذیری لازم را در تناسب کفش فراهم می‌کنند. تاریخچه. استفاده و رواج کفش‌های چوبی در دوران پیشاتاریخ و باستان به دلیل ابهام در سوابق باقی‌مانده و دشواری در حفظ و شناسایی بقایای آن، نامشخص است. همچنین کفش‌های چوبی استفاده شده، معمولاً به عنوان هیزم بازیافت می‌شدند. ظاهراً برخی از یونانیان باستان کفش‌هایی به نام "کروپزای" () از جنس چوب می‌پوشیدند. این کفش‌ها نزد رومیان با
از جنس چوب می‌پوشیدند. این کفش‌ها نزد رومیان با نام "اسکولپونائه" () شناخته می‌شدند. هم یونانیان و هم رومیان با اتصال بندهای چرمی به کفی‌های چوبی به روش‌های مختلف، صندل می‌ساختند. چینیان باستان حداقل از زمان دودمان هان کفش‌های چوبی به نام "جی" (屐) می‌پوشیدند؛ در آن زمان نوعی از آن که با روبان‌ها و طرح‌های رنگارنگ تزئین شده بود، توسط زنان در روز عروسی‌شان استفاده می‌شد. در دوران دودمان جین، سبکی متفاوت تمام کفش را از یک تکه چوب می‌تراشید و پس از دودمان تانگ، چینیان جنوبی «کلاگ‌های چکمه‌ای» ("xuējī")
تانگ، چینیان جنوبی «کلاگ‌های چکمه‌ای» ("xuējī") می‌پوشیدند. همچنین در ژاپن و کره، کفش‌های چوبی به نام‌های "گتا" (下駄) و "ناماک신" (나막신) وجود دارد. قدیمی‌ترین کفش چوبی که تاکنون در اروپا کشف شده، در آمستردام و روتردام در هلند یافت شده است. این کفش‌ها به حدود سال‌های ۱۲۳۰ و ۱۲۸۰ میلادی بازمی‌گردند و شباهت زیادی به کفش‌های چوبی‌ای دارند که هنوز در این منطقه پوشیده می‌شوند. تقریباً در همین دوره، پاتن‌های چوبی به عنوان روپوش کفش برای محافظت از جوراب و کفش‌های داخلی هنگام راه رفتن در بیرون، به ویژه در هوای
داخلی هنگام راه رفتن در بیرون، به ویژه در هوای نامساعد، استفاده می‌شدند. سپس برخی کفش‌ها شروع به ادغام مستقیم سکوی چوبی در کفی خود کردند، مانند "چوپین"‌های ونیزی. ساخت. از آنجایی که کفش‌های چوبی محصولی دست‌ساز بودند، شکل و فرایند تولید آن‌ها تنوع محلی و منطقه‌ای زیادی در سبک داشت. در آغاز قرن بیستم، کفش‌های چوبی ماشینی معرفی شدند. پس از جنگ جهانی دوم، به ویژه، کفش‌های چوبی کمیاب شدند و جای خود را به کفش‌های تمام‌چرم و مصنوعی شیک‌تر دادند. در حال حاضر، تنها کفش‌های چوبی معروف به کلاگ‌های سوئدی (کفی چوبی و
کفش‌های چوبی معروف به کلاگ‌های سوئدی (کفی چوبی و رویه چرمی) هنوز به عنوان یک آیتم مد روز، اغلب به صورت چکمه‌های پاشنه‌بلند زنانه، دیده می‌شوند. با این وجود، کفش‌های چوبی سنتی به دلیل کاربرد عملی‌شان هنوز در چندین منطقه در اروپا و در برخی مشاغل محبوب هستند. برخی از تنوع‌های محلی تاریخی اخیراً با مدل‌های یکسان ملی جایگزین شده‌اند. اطلاعات بیشتر در مورد روش‌های مختلف ساخت را می‌توان از گالری زیر به دست آورد. نگارخانه. در زیر، نمونه‌های معمول کفش‌های چوبی از کشورهایی که در آن‌ها یافت می‌شوند، ارائه شده است.
کشورهایی که در آن‌ها یافت می‌شوند، ارائه شده است. مانند بسیاری از اقلام بومی، مرزهای تولید و استفاده منطقه‌ای است و بنابراین همیشه دقیقاً با مرزهای کشورهای مدرن مطابقت ندارد؛ بنابراین، در برخی کشورها دو یا چند نوع مختلف یافت می‌شود. همچنین ممکن است یک نوع در کشورهای هم‌مرز نیز وجود داشته باشد. به عنوان مثال، کلاگ‌های دانمارکی، آلمانی، هلندی، بلژیکی و شمال غربی فرانسه بسیار شبیه به هم هستند. پیوندها دسترسی به صفحاتی را فراهم می‌کنند که به انواع مختلف کلاگ، طراحی، منشأ و ساخت آن‌ها می‌پردازند. کلاگ‌های مد
طراحی، منشأ و ساخت آن‌ها می‌پردازند. کلاگ‌های مد روز. در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، کلاگ‌های سوئدی به عنوان اکسسوری‌های مد روز برای هر دو جنس محبوب شدند. آن‌ها معمولاً بدون جوراب پوشیده می‌شدند و برای مردان آوانگارد پوششی مناسب به‌شمار می‌رفتند. در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، کلاگ‌هایی بر اساس مدل سوئدی دوباره در مد زنانه بازگشتند. کلاگ‌ها یا صندل‌های پلتفرم که اغلب تا ۶ یا حتی ۸ اینچ (۱۵ تا ۲۰ سانتی‌متر) ارتفاع داشتند، در بسیاری از کشورهای غربی پوشیده می‌شدند. لایه میانی بزرگ اغلب از چوب‌پنبه جامد ساخته می‌شد، اگرچه
بزرگ اغلب از چوب‌پنبه جامد ساخته می‌شد، اگرچه برخی فقط از پلاستیک با روکش چوب‌پنبه بودند. زیره نیز در بیشتر موارد از لاستیکی به رنگ شنی روشن ساخته می‌شد. در سال ۲۰۰۷، طراحان هلندی ویکتور و رولف با مجموعه زمستانی ۲۰۰۷/۲۰۰۸ خود، کلاگ‌های هلندی پاشنه‌بلند را روی صحنه مد معرفی کردند. در سال ۲۰۱۰، کلاگ‌های سوئدی زنانه دوباره در مجموعه بهار/تابستان ۲۰۱۰ شنل و لویی ویتون بازگشتند.
تالار سه رنگ، که پیش‌تر با عنوان تالار میهن‌پرستی شناخته می‌شد، یک تالار تاریخی در شهر رجو امیلیا در شمال ایتالیا است و در حال حاضر به‌عنوان اتاق شورای شهرداری (کومونه) این شهر مورد استفاده قرار می‌گیرد. این تالار توسط معمار لودوویکو بولوگنینی طراحی شد و در اصل به‌عنوان آرشیو خانوادهٔ دوک‌های استه مورد استفاده قرار می‌گرفت. در تالار سه رنگ، در تاریخ ۷ ژانویهٔ ۱۷۹۷، پرچم ایتالیا که به نام «سه‌رنگ» نیز شناخته می‌شود، برای نخستین بار به‌طور رسمی معرفی شد و به همین دلیل، این تالار نام کنونی خود را به دست آورد.
دلیل، این تالار نام کنونی خود را به دست آورد. در مجاورت این تالار، موزهٔ پرچم سه‌رنگ قرار دارد که مجموعه‌ای از یادگارها و اشیاء تاریخی مرتبط با پرچم ایتالیا را در خود جای داده است. توضیحات. کاخ. سالن سه رنگ در داخل تالار شهر رجیو امیلیا واقع شده است. این کاخ بین سال‌های ۱۴۱۴ تا ۱۴۱۷ ساخته شد، و در سال ۱۴۳۴ به عنوان اتاق جلسات شورای شهر رجیو امیلیا مورد استفاده قرار گرفت این اتاق در سال ۱۴۶۱ با ساخت بخشی به سمت خیابان‌های مدرن فارینی و کروچه بیانکا گسترش یافت؛ این بخش از ساختمان همچنین دارای یک ایوان
یافت؛ این بخش از ساختمان همچنین دارای یک ایوان سرپوشیده خارجی بود. در سال‌های بعد، ساختمان دوباره گسترش یافت. در سال ۱۵۸۳، پروسپرو پاچیونی بازسازی کامل آن را طراحی و اجرا کرد. نمای ساختمان در سال ۱۷۷۴ از طرحی از لودوویکو بولونینی ساخته شد. این تالار در میدان پرامپولینی، نزدیک کلیسای جامع رجیو امیلیا واقع شده است. نمای بنا با وجود یک ایوان بزرگ با سه طاق که توسط ستون‌های جفت‌شده پشتیبانی می‌شوند، مشخص می‌شود. درست زیر لبه بام نمای اصلی، نشان شهرداری رجیو امیلیا قرار دارد. برخی از تالارهای ساختمان با
امیلیا قرار دارد. برخی از تالارهای ساختمان با نقاشی‌های دیواری ساخته شده در قرن ۱۸ تزئین شده‌اند و با نقاشی‌هایی که قدمت آنها به قرن ۱۹ برمی‌گردد، غنی شده‌اند. سالن سه رنگ. این تالار به شکل بیضوی طراحی شده و اطراف آن با سه ردیف بالکن احاطه شده است. در مرکز تالار یک لوستر بزرگ قرار دارد که محیطی با سبک معماری نئوکلاسیک را روشن می‌کند؛ این سبک با ستون‌هایی با سرستون‌های کورینتی در قسمت بالایی شناخته می‌شود. این تالار به‌عنوان شورای شهر رجو امیلیا عمل می‌کند و بنابراین برای برگزاری جلسات شورای شهر این شهر
و بنابراین برای برگزاری جلسات شورای شهر این شهر مورد استفاده قرار می‌گیرد. همچنین، این تالار محل نگهداری گنفالون مدنی شهرداری رجو امیلیا نیز می‌باشد. این تالار همچنین برای رویدادهای فرهنگی، کنفرانس‌ها و عروسی‌ها و همچنین مراسم یادبود سالانه سالگرد تولد پرچم ملی ایتالیا که هر ساله در ۷ ژانویه به مناسبت روز سه رنگ با حضور مهم‌ترین دفاتر جمهوری ایتالیا برگزار می‌شود، مورد استفاده قرار می‌گیرد. در ۱۶ مارس ۲۰۱۵، تالار سه رنگ میزبان یک رویداد سیاسی جوانان برای امیلیا-رومانیا و شهر بود؛ مراسم افتتاحیه پانزدهمین
و شهر بود؛ مراسم افتتاحیه پانزدهمین جلسه منطقه‌ای پارلمان نمونه اروپا میزبان هیئت‌هایی از شهر میزبان، فرارا، میراندولا، مودنا، کارپی، سنتو و پراتو بود. شهردار لوکا وکی، رئیس پارلمان اروپا آندره‌آ روسو و دیگر مقامات، جلسه را به یک سالن سه رنگ کامل افتتاح کردند. تاریخچه. خاستگاه تالار سه رنگ. خاستگاه این تالار به سال ۱۷۶۸ برمی‌گردد، زمانی که دوک مودنا و رجیو فرانچسکو سوم دِسته تصمیم گرفتند یک بایگانی مرکزی دولتی بسازند که قرار بود تمام اسناد دوک‌نشین مودنا و رجیو را در خود نگه دارد. انتخاب معمار برای واگذاری
را در خود نگه دارد. انتخاب معمار برای واگذاری طراحی پروژه و ساخت تالار جدید به لودوویکو بولونینی افتاد، که سپس این کار را از سال ۱۷۷۲ تا ۱۷۸۵ انجام داد. در طول ساخت و ساز از سال ۱۷۷۳ تا ۱۷۷۴، جیووانی بناسی، نجار دربار، که همیشه تحت نظارت بولونینی بود، یک مدل چوبی از تالار ساخت که در مقایسه با نسخه مدرن، بالکن نداشت. در عوض، قفسه‌هایی برای بایگانی اسناد در نظر گرفته شده بود که از طریق دیوارهای چوبی قابل دسترسی بودند. کمی پس از پایان ساخت و ساز، تصمیم گرفته شد که از آن به عنوان بایگانی استفاده نشود، زیرا
شد که از آن به عنوان بایگانی استفاده نشود، زیرا تصور می‌شد که حجم زیاد اسناد می‌تواند باعث آتش‌سوزی گسترده و تمام عواقب آن شود. به منظور تصمیم‌گیری در مورد استفاده مورد نظر از سالن، بایگانی دوک رد شد و کمیسیونی تشکیل شد. این مشاوره، از جمله موارد دیگر، تقسیم آن به چندین اتاق برای استفاده به عنوان دفتر را پیشنهاد کرد، اما دوک با این موضوع مخالفت کرد و تصمیم‌گیری را به تعویق انداخت. تولد پرچم ایتالیا. با حمله نیروهای ناپلئون، دوک مودنا و رجیو فرانچسکو سوم دِسته فرار کردند و جمهوری رجیو اعلام شد (۲۶ اوت
دِسته فرار کردند و جمهوری رجیو اعلام شد (۲۶ اوت ۱۷۹۶). در همان زمان، گارد مدنی شهر رجیو تشکیل شد و این تشکیلات نظامی، با کمک گروه کوچکی از نارنجک‌اندازان فرانسوی، در ۴ اکتبر ۱۷۹۶، یک دسته ۱۵۰ نفره از سربازان اتریشی را در مونته‌چیاروگولو شکست داد. این پیروزی - هم از نظر سیاسی و هم از نظر نمادین - مهم بود که ناپلئون از سربازان رجیو که قهرمانان نبرد بودند، تقدیر رسمی کرد. ناپلئون برای درگیری مسلحانه مونته‌چیاروگولو، شهر رجیو امیلیا را اینگونه تعریف کرد: علاوه بر این، در رجیو امیلیا، در اوت ۱۷۹۶، یکی از اولین
بر این، در رجیو امیلیا، در اوت ۱۷۹۶، یکی از اولین تیرهای آزادی کاشته شده بود. این رویداد که از شورشی علیه حکومت دوک‌نشین در ۲۰ اوت ۱۷۹۶ در رجیو ناشی شد، همراه با رویدادهای مرتبط با نبرد مونته‌چیاروگولو، در تصمیم به انتخاب رجیو امیلیا به عنوان محل برگزاری کنگره سیسپادانه، مجمعی که منجر به تولد پرچم ایتالیا شد، نقش داشت. ناپلئون به عنوان نمادی از به رسمیت شناختن درگیری مونته‌چیاروگولو و برای رویداد مربوط به درخت آزادی، به نمایندگان شهرهای سیسپادان (رجیو، مودنا، بولونیا و فرارا) پیشنهاد داد تا برای اولین مجمع
بولونیا و فرارا) پیشنهاد داد تا برای اولین مجمع کنگره خود در ۲۷ دسامبر ۱۷۹۶ در رجیو امیلیا گرد هم آیند. این پیشنهاد علیرغم اختلاف نظر با سایر شهرهای امیلیا که خواستار برگزاری مجمع در شهرداری خود بودند، دنبال شد. کنگره ۲۷ دسامبر در آن زمان در تالار شهر رجیو که توسط بولونینی طراحی شده بود و قرار بود بایگانی دوک‌نشین سابق را در خود جای دهد، برگزار شد. در اینجا، ۱۱۰ نماینده به ریاست کارلو فاچی منشور قانون اساسی جمهوری سیسپادانه، شامل سرزمین‌های بولونیا، فرارا، مودنا و رجیو امیلیا را تصویب کردند. به همین دلیل،
مودنا و رجیو امیلیا را تصویب کردند. به همین دلیل، تالار بولونینی به «تالار کنگره صدنفره» یا «تالار میهن‌پرستانه» تغییر نام داد. در جلسات بعدی، که همیشه در «تالار کنگره سنتومویرات» رجیو برگزار می‌شد، بسیاری از تصمیمات، از جمله انتخاب نشان جمهوری تازه تأسیس، تصویب و رسمیت یافت. جوزپه کومپانیونی - که به همین دلیل به عنوان «پدر پرچم ایتالیا» به یاد می‌شود - پیشنهاد تصویب پرچم ملی سبز، سفید و قرمز را در جلسه چهاردهم کنگره سیسپادانو در ۷ ژانویه ۱۷۹۷ ارائه داد. در فرمان تصویب آمده است: انتخاب نهایی پرچم سبز، سفید
فرمان تصویب آمده است: انتخاب نهایی پرچم سبز، سفید و قرمز بدون بحث قبلی نبود. ژاکوبن‌های ایتالیایی رنگ آبی پرچم فرانسه را ترجیح می‌دادند، در حالی که اعضای پاپ، رنگ زرد پرچم ایالت‌های پاپ را ترجیح می‌دادند. هیچ اختلافی بر سر رنگ سفید و قرمز وجود نداشت. در نهایت، بحث بر سر رنگ سوم بر سبز متمرکز شد که بعداً به عنوان یک راه حل مصالحه‌آمیز تصویب شد. انتخاب رنگ سبز به احتمال زیاد از پرچم نظامی سه رنگ سبز، سفید و قرمز لژیون لومبارد، اولین دپارتمان نظامی ایتالیا که خود را به عنوان یک پرچم، با پرچم سه رنگ ایتالیایی
خود را به عنوان یک پرچم، با پرچم سه رنگ ایتالیایی مجهز کرد، الهام گرفته شده است. تصمیم کنگره برای اتخاذ پرچم سه رنگ سبز، سفید و قرمز با شور و شوق نمایندگان و با تشویق‌های پرشور حضار مورد استقبال قرار گرفت. برای اولین بار، پرچم ایتالیا رسماً به پرچم ملی یک کشور مستقل تبدیل شد و خود را از معنای نظامی و مدنی محلی جدا کرد؛ بنابراین، با این اتخاذ، پرچم ایتالیا ارزش سیاسی مهمی به خود گرفت. بر اساس این رویداد، «تالار کنگره صد نفره» رجیو بعداً به «سالا دل سه رنگ» تغییر نام داد. در مجمع ۲۱ ژانویه که در عوض در مودنا
نام داد. در مجمع ۲۱ ژانویه که در عوض در مودنا تشکیل شد، تصویب پرچم سه رنگ تأیید شد. پرچم جمهوری سیسپادان در نوارهای افقی با رنگ قرمز در بالا، سفید در مرکز و سبز در پایین قرار داشت. در مرکز نیز نماد جمهوری قرار داشت، در حالی که در طرفین حروف "R" و "C" نشان داده شده بود، حروف اول دو کلمه‌ای که نام " "جمهوری سیسپادانا" " را تشکیل می‌دهند.
پرچم میلان از یک صلیب قرمز در زمینه سفید تشکیل شده است. اگرچه این پرچم شبیه به صلیب سنت جورج است، اما نماد ارتباط بین سنت آمبروز و شهر میلان است. تاریخچه. ارتباط میان صلیب سرخ بر زمینهٔ سفید و شهر میلان به سدهٔ چهارم میلادی بازمی‌گردد. سن آمبروز که در فاصلهٔ سال‌های ۳۷۴ تا ۳۹۷ میلادی اسقف میلان بود، با نفوذ و جایگاه دینی خود موجب شد که نشان وی ــ یعنی صلیب سرخ بر زمینهٔ سفید ــ به نماد اسقف‌نشین میلان بدل گردد. در سال ۱۱۷۶، اتحادیه لومبارد در نبرد لگنانو با نیروهای امپراتوری مقدس روم به رهبری فردریک
با نیروهای امپراتوری مقدس روم به رهبری فردریک بارباروسا روبرو شد. پیاده‌نظام لومبارد با شنیدن خبر ورود ارتش مقدس روم، یک کاروچیو، یک ارابه جنگی مقدس که یک وکسیلوم را به نمایش می‌گذاشت، ساخت تا آن را به نبرد ببرد. پیاده‌نظام نماد اسقف میلان، آریبرت، را به ارابه چسباند و آن را در طول نبرد به نمایش گذاشت. مفاهیم بین نبرد پیروزمندانه و پرچم منجر به ارتباط بیشتر بین شهر و این نماد شد. بین سال‌های ۱۳۹۵ تا ۱۴۴۷، دوک‌نشین میلان از نشان خاندان حاکم ویسکونتی، "بیسیونه"، مار بزرگی که در حال بلعیدن یک ساراسن نشان داده
مار بزرگی که در حال بلعیدن یک ساراسن نشان داده شده بود، استفاده کرد. این پرچم تا حد زیادی جایگزین صلیب سنت آمبروز در میلان شد. در سال ۱۳۹۷ میلادی، امپراتور ونسلاو به دوک میلان، جان گالئاتزو ویسکونتی، اجازه استفاده از عقاب امپراتوری را اعطا کرد. سپس پرچم دوک‌نشین میلان به نشان خاندان ویسکونتی تبدیل شد که عقاب امپراتوری مقدس روم بر آن نقش بسته بود. رنگ‌های قرمز و سفید پرچم میلان به احتمال زیاد در لباس‌های سبز-سفید-قرمز شبه‌نظامیان شهر میلان که در جریان حمله جمهوری اول فرانسه به ایتالیا علیه ناپلئون جنگیده
جمهوری اول فرانسه به ایتالیا علیه ناپلئون جنگیده بودند، نقش داشته است. سپس ناپلئون در سال ۱۷۹۷ این رنگ‌ها را برای پرچم جمهوری سیسالپین انتخاب کرد. این پرچم بعداً الهام‌بخش سه رنگ پرچم ایتالیا شد. کاربرد امروزی. پرچم میلان بر روی نشان باشگاه سری آ، آث میلان، نقش بسته است. احزاب طرفدار استقلال لومباردی، یعنی لگا لومباردا و پر لومباردیا ایندیپندننزا، هر دو از این پرچم به‌عنوان نماد جنبش‌های خود بهره می‌برند. نشان تجاری شرکت خودروسازی آلفا رومئو، که در اصل در میلان بنیان‌گذاری شده بود، صلیب برگرفته از پرچم
میلان بنیان‌گذاری شده بود، صلیب برگرفته از پرچم میلان را در بر می‌گیرد.
اگرچه فلات تبت از دوران پیش از تاریخ مسکونی بوده است، بیشتر تاریخ تبت تا زمان ابداع دبیره تبتی در قرن هفتم میلادی ثبت نشده بود. متون تبتی به پادشاهی ژانگ ژونگ (حدود ۵۰۰ پیش از میلاد – ۶۲۵ میلادی) به عنوان پیش‌درآمد پادشاهی‌های بعدی تبت و بنیان‌گذاران دین بون اشاره می‌کنند. در حالی که گزارش‌های اسطوره‌ای از فرمانروایان اولیه دودمان یارلونگ وجود دارد، گزارش‌های تاریخی با معرفی دبیره تبتی از سوی امپراتوری تبت یکپارچه در قرن هفتم آغاز می‌شود. به دنبال فروپاشی امپراتوری تبت و یک دوره پراکندگی در قرن‌های ۹ و ۱۰،
تبت و یک دوره پراکندگی در قرن‌های ۹ و ۱۰، یک رنسانس بودایی در قرن‌های ۱۰ تا ۱۲ شاهد توسعه سه مکتب از چهار مکتب اصلی بودیسم تبتی بود. پس از دوره‌ای از کنترل توسط امپراتوری مغول و دودمان یوآن، تبت عملاً در قرن چهاردهم مستقل شد و برای ۳۰۰ سال آینده توسط سلسله‌ای از خاندان‌های اشرافی اداره می‌شد. در قرن شانزدهم، عنوان دالایی لاما توسط آلتان خان ایجاد شد و به درخواست خانواده آلتان خان، مهر اقتدار توسط امپراتور وان‌لی به دالایی لاما اعطا گردید. در قرن هفدهم، لامای ارشد مکتب گلوگ، یعنی دالایی لاما، با کمک خانات
ارشد مکتب گلوگ، یعنی دالایی لاما، با کمک خانات خوشوت به ریاست کشور رسید. مهر اقتدار و الواح طلایی توسط امپراتور شون‌ژی در سال ۱۶۵۳ به دالایی لاما و بنیان‌گذار خانات خوشوت، گوشی خان، اعطا شد. در سال ۱۷۱۷، خانات جونغار به لهاسا حمله کرد و لها-بزانگ خان از خانات خوشوت را کشت که عملاً به نابودی خانات خوشوت منجر شد. دودمان چینگ در همان سال نیروهای نظامی را برای مقابله با جونغارها فرستاد، اما شکست خورد. در سال ۱۷۲۰، دودمان چینگ برای دومین بار نیرو اعزام کرد و ارتش جونغار را بیرون راند. یک فرمان امپراتوری برای
جونغار را بیرون راند. یک فرمان امپراتوری برای کتیبه‌های امپراتوری آرام‌سازی تبت نوشته شد و اصطلاح شیزانگ (Xizang) رسماً برای نامیدن این منطقه به کار رفت. پس از آنکه سیزده اصل برای حل و فصل امور چینگ‌های به امپراتور یونگ‌ژنگ پیشنهاد شد، مرزهای بین تبت، چینگ‌های، سیچوآن و یون‌نان مشخص گردید. در سال ۱۹۵۹، دالایی لامای چهاردهم در واکنش به خصومت‌ها با جمهوری خلق چین (PRC) به هند تبعید شد. الحاق تبت به جمهوری خلق چین در سال ۱۹۵۱ و فرار دالایی لاما، چندین موج از پناهندگان تبتی را ایجاد کرد و منجر به شکل‌گیری
از پناهندگان تبتی را ایجاد کرد و منجر به شکل‌گیری تبتی‌های دور از وطن در هند، ایالات متحده و اروپا شد. منطقه خودمختار تبت در سال ۱۹۶۵ پس از تصویب توافقنامه هفده ماده‌ای برای آزادی صلح‌آمیز تبت در سال ۱۹۵۱ توسط دالایی لاما تأسیس شد؛ دالایی لاما در سال ۱۹۵۹ به تبعید رفت. جنبش استقلال تبت و حقوق بشر به عنوان مسائل بین‌المللی مطرح شدند و در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ در کنار دالایی لامای چهاردهم شهرت قابل توجهی یافتند. مقامات چینی به دنبال اعمال کنترل بر تبت بوده‌اند و به تخریب اماکن مذهبی و ممنوعیت داشتن تصاویر
و به تخریب اماکن مذهبی و ممنوعیت داشتن تصاویر دالایی لاما و دیگر اعمال مذهبی تبتی متهم شده‌اند. در طول بحران‌های ناشی از جهش بزرگ به پیش، تبت دچار قحطی گسترده شد. جمهوری خلق چین این ادعاها را رد می‌کند و به سرمایه‌گذاری‌های خود در زیرساخت‌ها، آموزش و صنعتی‌سازی تبت به عنوان شاهدی بر جایگزینی یک حکومت فئودالی تئوکراتیک با یک دولت مدرن اشاره می‌کند. موقعیت جغرافیایی. تبت بین تمدن‌های چین اصلی و شبه‌قاره هند قرار دارد. رشته‌کوه‌های گسترده در شرق فلات تبت، مرز با سرزمین اصلی چین را مشخص می‌کنند و هیمالیا در
با سرزمین اصلی چین را مشخص می‌کنند و هیمالیا در جمهوری‌های نپال و هند این فلات را از شبه‌قاره‌ای که در جنوب آن قرار دارد، جدا می‌کند. تبت «بام جهان» و «سرزمین برف‌ها» نامیده شده است. زبان‌شناسان زبان‌های تبتی و گویش‌های آن را جزو زبان‌های تبتی-برمه‌ای، که اعضای غیرچینی از خانواده بزرگ‌تر زبان‌های چینی-تبتی هستند، طبقه‌بندی می‌کنند. پیش از تاریخ. برخی داده‌های باستان‌شناسی نشان می‌دهند که انسان‌های باستانی در زمانی که هند برای اولین بار مسکونی شد، یعنی نیم میلیون سال پیش، از تبت عبور کرده‌اند. نقش‌های دست و
سال پیش، از تبت عبور کرده‌اند. نقش‌های دست و پا نشان می‌دهد که انسان‌تباران بین ۱۶۹٬۰۰۰ تا ۲۲۶٬۰۰۰ سال پیش در ارتفاعات بالای ۴۰۰۰ متر از سطح دریا در فلات تبت حضور داشته‌اند. انسان مدرن برای اولین بار دست‌کم بیست و یک هزار سال پیش در فلات تبت سکونت گزید. این جمعیت عمدتاً حدود ۳۰۰۰ سال پیش توسط مهاجران دوران نوسنگی از شمال چین جایگزین شد. با این حال، «یک تداوم ژنتیکی جزئی بین ساکنان پارینه‌سنگی و جمعیت‌های معاصر تبت» وجود دارد. اکثر قریب به اتفاق اجزای دی‌ان‌ای میتوکندریایی مادری تبتی‌ها را می‌توان هم به
میتوکندریایی مادری تبتی‌ها را می‌توان هم به دوران پارینه‌سنگی و هم به دوران نوسنگی در اواسط هولوسن ردیابی کرد. آثار مگالیتی در سراسر فلات تبت پراکنده‌اند و ممکن است در پرستش اجداد به کار رفته باشند. اخیراً تپه‌قلعه‌ها و مجموعه‌های تدفین از عصر آهن پیش از تاریخ در فلات تبت یافت شده‌اند، اما موقعیت دورافتاده و مرتفع، تحقیقات باستان‌شناسی را دشوار می‌سازد. تاریخ اولیه (حدود ۵۰۰ پیش از میلاد – ۶۱۸ میلادی). پادشاهی ژانگ ژونگ (حدود ۵۰۰ پ.م. – ۶۲۵ م). به گفته نامخای نوربو، برخی متون تاریخی تبتی، فرهنگ ژانگ ژونگ