payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ساختمان دلا ویتوریا (همچنین با نام‌های کازا دل کاررا یا کازا دی دراگی یا کاخ ویتوریا شناخته می‌شود) ساختمانی در شمال غربی مرکز شهر تورین، پیمونت، ایتالیا است که یکی از جالب‌ترین نمونه‌های معماری مسکونی به سبک احیای قرون وسطی در پایتخت پیمونت محسوب می‌شود. کازا دلا ویتوریا که در منطقه سی‌تی تورین واقع شده است، در مرکز منطقه‌ای با معماری بسیار جالب قرار دارد که شامل تراکم بالایی از ساختمان‌های آرت نوو و احیای گوتیک، از جمله کلیسای سن دوناتو در نزدیکی آن است. پیشینه. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم،
پیشینه. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، منطقه مسکونی سیت تورین به کانونی پرجنب‌وجوش از فعالیت‌های ساختمانی بدل شد که عمدتاً با سبک لیبرتی، نسخه ایتالیایی آرت نوو، شناخته می‌شود. این سبک با تأکید بر طبیعت‌گرایی، خطوط منحنی، تزئینات گیاهی و تلفیق هنر با معماری، چهره‌ای تازه به بافت شهری بخشید. هم‌زمان با گسترش این سبک، احیای معماری گوتیک نیز در منطقه نفوذ یافت و در چند بنای مهم نمود پیدا کرد. ساختمان کازا دلا ویتوریا در سال ۱۹۱۸ به سفارش جووانی باتیستا کاررا و توسط مهندس گوتاردو گوسونی طراحی شد تا
کاررا و توسط مهندس گوتاردو گوسونی طراحی شد تا پیروزی ایتالیا در جنگ جهانی اول را گرامی بدارد. این بنا در سال ۱۹۲۰ تکمیل شد و به‌عنوان نمادی از احیای صنعت ساختمان پس از جنگ شناخته می‌شود؛ موضوعی که در لوح نصب‌شده بر نمای ساختمان نیز تأیید شده است. این اثر، با تلفیق عناصر گوتیک و تزئینات سبک لیبرتی، جلوه‌ای منحصربه‌فرد از شکوه تاریخی و نوگرایی هنری را به نمایش می‌گذارد. موقعیت مکانی این ساختمان نیز قابل توجه است؛ در نزدیکی خیابان کورسو فرانچیا، جایی که دو خانه مشهور دیگر یعنی خانه فنوگلیو وخانه فنولیو لافلور
مشهور دیگر یعنی خانه فنوگلیو وخانه فنولیو لافلور قرار دارند. این مجاورت، منطقه را به مجموعه‌ای غنی از معماری اواخر رنسانس و مدرنیسم اولیه بدل کرده و آن را به مقصدی مهم برای علاقه‌مندان به تاریخ معماری و هنر شهری تبدیل ساخته است. توضیحات. این ساختمان شش طبقه از سطح خیابان ارتفاع دارد و در امتداد کورسو فرانچیا، بلوار اصلی منطقه سیت تورین، قرار گرفته است. سبک معماری آن تلفیقی از عناصر قرون وسطایی با تأثیرات آشکار از شاخه فرانسوی احیای گوتیک است؛ سبکی که در جزئیات ساختاری بنا به‌وضوح دیده می‌شود. ورودی اصلی و
ساختاری بنا به‌وضوح دیده می‌شود. ورودی اصلی و تالار آغازین ساختمان با تزئینات گوتیک طراحی شده‌اند، نرده‌های بالکن‌ها و پلکان‌های داخلی نیز با ظرافتی خاص به همان سبک شکل گرفته‌اند. یکی از ویژگی‌های برجسته بنا، پیش‌آمدگی زاویه‌دار و چشمگیر آن است که با پنجره‌های مشبک عمودی و پنجره‌های گرد سه‌تایی تزئین شده و در نهایت به یک برجک دندانه‌دار ختم می‌شود. این ترکیب معماری، جلوه‌ای از شکوه تاریخی و زیبایی‌شناسی رمانتیک را در دل بافت شهری مدرن تورین به نمایش می‌گذارد. استفاده از عناصر گوتیک در کنار ساختارهای مدرن،
استفاده از عناصر گوتیک در کنار ساختارهای مدرن، نه‌تنها به ساختمان هویتی منحصربه‌فرد بخشیده، بلکه آن را به یکی از نمادهای برجسته معماری شهری در اوایل قرن بیستم بدل کرده است. این بنا، همچون بیانیه‌ای بصری، بازتابی از آرمان‌گرایی پس از جنگ، نوستالژی تاریخی، و میل به بازآفرینی شکوه گذشته در قالبی نوین است. از عناصر برجسته و چشمگیر در معماری این بنا، تزئینات پیچیده و غنی نمای اصلی آن است که با استفاده گسترده از عناصر سیمانی، تزئینات تمثیلی و جانورگون، جلوه‌ای منحصربه‌فرد یافته است. در میان این تزئینات، دو
منحصربه‌فرد یافته است. در میان این تزئینات، دو اژدهای بزرگ که در دو سوی درب چوبی ورودی قرار گرفته‌اند، بیش از همه جلب توجه می‌کنند و همین حضور نمادین آن‌ها در گذر زمان موجب شده که ساختمان به نام «خانه اژدها» یا Casa dei Draghi شناخته شود. این تزئینات از پایه نمای اصلی آغاز می‌شوند و با تقلید از سنگ‌چینی سنتی، نوارهای افقی را تا طبقه اصلی امتداد می‌دهند. در همین سطح، قاب پنجره‌ها با تزئیناتی غنی‌تر همراه‌اند؛ در پایه این قاب‌ها، نشان‌هایی با تصاویر تمثیلی قرار گرفته‌اند که در کنار جفت‌های اژدها، به‌صورت
قرار گرفته‌اند که در کنار جفت‌های اژدها، به‌صورت متناوب در سراسر نما تکرار می‌شوند. این اژدهاها، نمادهایی از قدرت و شکوه هستند که نقش سازه‌ای نیز ایفا کرده و نرده‌های بالکن‌های طبقه فوقانی را نگه می‌دارند. پنجره‌های قوسی‌شکل دیگر ساختمان دارای قاب‌هایی ساده‌تر هستند، در حالی که دو پنجره بزرگ مرکزی با طراحی مشبک گرد و قاب‌های چندبخشی، به یک تراس ختم می‌شوند و ترکیبی از شکوه گوتیک و تزئینات سبک لیبرتی را به نمایش می‌گذارند. این ساختمان دارای گوشه‌ای پخ‌دار است که در زاویه خیابان کورسو فرانسیا با خیابانی که
که در زاویه خیابان کورسو فرانسیا با خیابانی که آن را قطع می‌کند، یک طاقچه قرار دارد: به نظر می‌رسد این طاقچه برای جای دادن مجسمه‌ای در نظر گرفته شده بوده است که البته هرگز در آنجا قرار داده نشده است. در فرهنگ عامه. خانه ویتوریا حداقل در چهار فیلم که در تورین فیلمبرداری شده‌اند، به تصویر کشیده شده است. این فیلم‌ها عبارتند از:
آردوین ایوریا (; – ۱۴ ) یک اشراف‌زاده ایتالیایی بود که از سال ۱۰۰۲ تا ۱۰۱۴ پادشاه ایتالیا بود. در سال ۹۹۰، آردوین مرزبان ایوریا و در سال ۹۹۱ کنت کاخ مقدس لاتران در رم شد. در سال ۱۰۰۲، پس از مرگ امپراتور اتو سوم، اشراف ایتالیایی او را در کلیسای سن میشل ماجوره در پاویا به عنوان پادشاه ایتالیا انتخاب کردند و او را به اولین غیرآلمانی بر تخت سلطنت ایتالیا در ۴۱ سال تبدیل کردند. آردوین انتخاب اشراف در نظر گرفته می‌شد و با مخالفت اسقف‌ها روبرو بود، اما در ابتدا اسقف اعظم میلان از او حمایت می‌کرد. با این حال، در
اعظم میلان از او حمایت می‌کرد. با این حال، در آلمان، هنری دوم به جانشینی اتو انتخاب شد و او به انتخاب آردوین در ایتالیا اعتراض کرد. در سال ۱۰۰۴، هنری به ایتالیا حمله کرد، آردوین را شکست داد و در پاویا به عنوان پادشاه تاجگذاری کرد. او به زودی به آلمان عقب‌نشینی کرد و آردوین توانست اقتدار خود را حداقل در شمال غربی ایتالیا برای دهه آینده دوباره به دست آورد. هنری دوم در سال ۱۰۱۴ دوباره به ایتالیا حمله کرد و در رم به عنوان امپراتور اعلام شد، در این زمان آردوین سرانجام مجبور به ترک تاج و تخت خود شد. او کمی بعد
سرانجام مجبور به ترک تاج و تخت خود شد. او کمی بعد در صومعه فروتواریا درگذشت و به استقلال پادشاهی ایتالیا از آلمان پایان داد. مطالعه سلطنت آردوین با مدارک جعلی بسیاری که به نام او جعل شده بود، مغشوش شده است. این مدارک باعث شد که محققان قدیمی پس از اولین سفر هنری در سال ۱۰۰۴، اهمیت او را بیش از حد ارزیابی کنند، اما اکنون مشخص است که حوزه نفوذ آردوین پس از آن به بخش کوچکی از ایتالیا محدود شد. با این حال، او همچنان در پاویا از حمایت برخوردار بود. پیشینه. آردین حدود سال ۹۵۵ در پومبیا در دوره‌ای متولد شد که
حدود سال ۹۵۵ در پومبیا در دوره‌ای متولد شد که پادشاهی ایتالیا برای حفظ استقلال خود در برابر جاه‌طلبی‌های پادشاهی آلمان تلاش می‌کرد. ایتالیا در سال ۹۶۱ توسط پادشاه آلمانی اتو کبیر فتح شد و پادشاه ایتالیایی برنگار دوم از سلطنت خلع شد. آردوین، نوه برادرزاده برنگار، در زمان وقوع این اتفاق تنها یک پسر بچه بود. اگرچه اتو تاج‌های ایتالیا و آلمان را متحد کرد و به عنوان امپراتور تاجگذاری کرد، اما این امر نفوذ سلسله آنسکارید برنگار را در شمال ایتالیا از بین نبرد، زیرا مارس ایوریا به پسر سوم برنگار، کنراد، به ارث
زیرا مارس ایوریا به پسر سوم برنگار، کنراد، به ارث رسید. در سال‌های بعد، وضعیت سیاسی در شمال ایتالیا با مبارزه بین اسقف‌ها (که در آن زمان اشراف عالی‌رتبه‌ای بودند که توسط خود امپراتور برای حکومت بر بزرگ‌ترین املاک منصوب شده بودند و بنابراین ثروت خود را مدیون رابطه شخصی خود با او بودند) و اشراف کوچک‌تر که تنها منبع معیشت آنها املاک کوچک و روستایی بود و توسط توسعه‌طلبی اسقف‌ها تهدید می‌شدند، مشخص شد. زندگی‌نامه. آردوین حدود سال ۹۵۵ در پومبیا متولد شد و نام خود را از پدربزرگ مادری‌اش، آردوین گلابر، گرفت. پدرش،
را از پدربزرگ مادری‌اش، آردوین گلابر، گرفت. پدرش، دادو، کنت پومبیا، برادرزاده پادشاه برنگار دوم بود. آردوین با برتا ازدواج کرد، که اغلب گفته می‌شود دختر اوتبرت دوم، مارگراف میلان، بوده است. آنها سه پسر داشتند: آردوین (که گاهی آردیچینو نامیده می‌شود)، اتو و گیبرت. از آنها کنت‌های بعدی ایوریا و به نوبه خود کنت‌های آگلیه، بروسو، کاستلامونته، فرونت و ریوارولو به دنیا آمدند. در سال ۹۹۰، آردوین جانشین خویشاوند خود کنراد در مارس ایورا شد. کنراد پسر برنگار دوم بود و با دختری از آردوین گلابر ازدواج کرد. مشخص نیست
و با دختری از آردوین گلابر ازدواج کرد. مشخص نیست که آیا آردوین توسط شاه-امپراتور اتو سوم به ایورآ منصوب شد یا به عنوان وارث کنراد جانشین او شد. مارس ایورا، از زمان بازسازی‌اش در برنگار دوم در سال ۹۵۰، شامل شهرستان‌های بورگاریا، ایوره، لوملو، اوسولا، پومبیا، استازونا، و ورچلی، و اسقف‌های ایورآ، نوارا، ورچلی، و ویگوانو، به‌علاوه بخشی از اسقف‌نشین‌های پاویا و میلان بود. آردوین در سال ۹۹۱ به مقام کنت کاخ مقدس لاتران در رم رسید. آردوین در طول حکومت خود در ایوریا، از ادعاهای فرقه‌های رهبانی و اشراف کوچک حمایت
از ادعاهای فرقه‌های رهبانی و اشراف کوچک حمایت می‌کرد، سیاستی که ناگزیر منجر به درگیری با اسقف‌های منصوب امپراتوری شد. این خصومت در سال ۹۹۷ به درگیری آشکار تبدیل شد، زمانی که امپراتور اتو سوم به پیترو، اسقف ورچلی، تیول کارسانا را اعطا کرد. آردوین این بخشش را به رسمیت نشناخت. در شهر ورچلی شورش‌هایی بین شوالیه‌ها و پیروان اسقف رخ داد که در طی آن اسقف کشته شد. آردوین رسماً برای برقراری نظم در شهر مداخله کرد. در طول درگیری‌ها، کلیسای جامع، جایی که اسقف در آن دفن شده بود، سوزانده شد. اسقف-کنت وارموند ایوریا،
دفن شده بود، سوزانده شد. اسقف-کنت وارموند ایوریا، آردوین را به خاطر قتل پیترو محکوم، او را تکفیر کرد و از امپراتور اعلامیه‌ای گرفت مبنی بر اینکه شهر ایوریا، به همراه زمینی به طول سه مایل در خارج از دیوارها، از حکومت آردوین آزاد است. در سال ۱۰۰۰، آردوین در رم بود تا موضع خود را برای پاپ سیلوستر دوم که به تازگی منصوب شده بود، توضیح دهد. اتو سوم نیز در شهر حضور داشت و وارموند و لئون (جانشین پیترو به عنوان اسقف ورچلی) احتمالاً نیز حضور داشتند. پاپ تکفیر آردوین را تأیید کرد و از او خواست که از عنوان خود به نفع
را تأیید کرد و از او خواست که از عنوان خود به نفع پسرش کناره‌گیری کند. آردوین این حکم را نپذیرفت. او به سرزمین‌های خود بازگشت و به جای کناره‌گیری، وارموند را از ایوریا بیرون راند و به سرعت شهرهای ورچلی و نووارا را فتح کرد، در حالی که پیروانش کنترل کومو و چندین شهر پیمونت را به دست گرفتند. مارکیز ایوریا. مارکیز ایوریا، کورادو کونو، بین سال‌های ۹۹۰ تا ۹۹۶ به دوک‌نشین اسپولتو، کامرینو و پنتاپولیس مارکیز منتقل شد. امپراتور اتو سوم آردینو را به عنوان جانشین خود معرفی کرد و حدود سال ۹۹۰ آردینو به عنوان مارکیز
معرفی کرد و حدود سال ۹۹۰ آردینو به عنوان مارکیز مارش ایوری و در سال ۹۹۱ به عنوان کنت کاخ منصوب شد. مارش شامل شهرستان‌های ایوریا، ورچلی، پومبیا-نووارا و دره اوسولا می‌شد. آلفردو لوچونی، به پیروی از فرانچسکو پانرو، این فرضیه را مطرح می‌کند که بر اساس دیپلمی که آردینو پنج روز پس از تاجگذاری صادر کرده، ظهور او به دلیل مادر امپراتریس (نایب‌السلطنه در آن زمان) آدلاید بوده است. در این دیپلم، او دارایی‌ها و حقوق صومعه سن سالواتوره دی پاویا را تأیید می‌کند. در واقع، او در این دیپلم به امپراتریس فوت‌شده اشاره
واقع، او در این دیپلم به امپراتریس فوت‌شده اشاره می‌کند، چیزی که هرگز در هیچ دیپلم صومعه‌ای قبل از او انجام نشده است. آدلاید، آردینو را در مقایسه با دودمان آنسکری (اگر از این فرض شروع کنیم که آردینو بخشی از آن نبوده است) ارتقا داده و پسر دادونه، دارنده کمیته میلان (حتی اگر این انتساب دوباره نامشخص باشد)، شهری واقع در نزدیکی کومو، مقر اسقف پیترو، متحد آدلاید و حامی احتمالی آردینو برای مقام مارکیزات، و همچنین حامی آینده او برای رسیدن به تاج و تخت ایتالیا، را ترجیح داده است. تمام آنچه در مورد صعود او به مقام
ترجیح داده است. تمام آنچه در مورد صعود او به مقام مارکی ایوریا قطعی است این است که این امر می‌تواند «نتیجه انتقالی باشد که از تعلق او به یک خانواده بانفوذ، که در منطقه‌ای شرقی‌تر (لومباردی) نسبت به ایوریا قدرت‌های رسمی داشتند، ناشی می‌شود [با توجه به تعلق احتمالی پدرش دادونه به میلانی‌ها]؛ یا می‌تواند ظهور یک هومو نووس باشد که توسط پادشاه به دلیل تدبیر نظامی‌اش و به دلیل لیاقت اعتماد انتخاب شده بود». بین سال‌های ۹۹۷ تا ۹۹۹، آردوینو اختلافات شدیدی با اسقف‌های لشکر خود داشت، زیرا او که یک مفسر حداکثرگرا از
لشکر خود داشت، زیرا او که یک مفسر حداکثرگرا از مقام عمومی خود بود، تلاش کرد تا با مقابله با ظهور محلی اسقف‌ها، حتی در «سطح ملی»، قدرت عمومی مارکی را احیا کند، اما وقتی پادشاه شد، با این تمایل مخالفت نکرد. در ۱۷ یا ۱۸ مارس ۹۹۷، اسقف ورچلی، پیترو، توسط گروهی از شبه‌نظامیان ورچلی وفادار به آردوینو ترور شد. با این حال، در ایوریا، اسقف وارموندو، که قصد داشت کنترل مجدد بر خراجگزاران اسقفی و مجتمع موروثی اسقف‌نشین را به دست آورد، آردینو را به تکفیر و لعن تهدید کرد. وقتی به حرف او گوش داده نشد، آردینو را به همراه
وقتی به حرف او گوش داده نشد، آردینو را به همراه برادرش آمدئو، فردی به نام اوراردو، و شبه‌نظامیان اسقف و شهروندان ایوریا که از مارکیز حمایت می‌کردند، تکفیر کرد. با توجه به ناکارآمدی اقدامات اتخاذ شده تاکنون، اسقف‌ها نامه‌ای به پاپ گرگوری پنجم نوشتند که شاید به مناسبت شورایی که در ۲۰ سپتامبر ۹۹۸ در پاویا به ریاست اتو سوم، که علیه واگذاری اموال مؤسسات مذهبی موضع گرفته بود، تهیه شده بود، نوشته شده بود تا او را از اقدامات آردینو و مجازات‌های اعمال شده بر او مطلع کنند. سپس پاپ نامه‌ای به تاریخ ژانویه ۹۹۹ به
مطلع کنند. سپس پاپ نامه‌ای به تاریخ ژانویه ۹۹۹ به آردوینو نوشت که در آن او را تهدید کرد که اقداماتش علیه اسقف‌های منطقه‌اش را با مجازات تکفیر در عید پاک همان سال متوقف کند (در این نامه هیچ اشاره‌ای به قتل اسقف ورچلی پیترو نشده است، که اسقف‌ها نیز فقط به‌طور ضمنی در نامه‌ای که قبلاً به پاپ فرستاده بودند به آن اشاره کرده بودند). سپس پاپ نامه‌ای به تاریخ ژانویه ۹۹۹ به آردینو نوشت که در آن او را تهدید کرد که اقدامات خود علیه اسقف‌های همراهش را متوقف کند و در عید پاک همان سال به مجازات تکفیر محکوم شود (در این
پاک همان سال به مجازات تکفیر محکوم شود (در این نامه هیچ اشاره‌ای به قتل اسقف ورچلی، پیترو، نشده است، که اسقف‌ها نیز در نامه‌ای که قبلاً به پاپ فرستاده بودند، به‌طور ضمنی به آن اشاره کرده بودند). در سال ۹۹۹، پاپ جدید سیلوستر دوم، که به تازگی به دستور اتو سوم به تخت پاپی رسیده بود و پیش از این به عنوان اسقف اعظم راونا در شورای کلیسایی مذکور در پاویا که در آن وضعیت برجسته شده بود، شرکت کرده بود، آردینو را به رم احضار کرد و او را در مقابل شورای کلیسایی و شخص امپراتور به عنوان میزبان عمومی اعلام کرد (از این رو
به عنوان میزبان عمومی اعلام کرد (از این رو او رسماً تکفیر نشد، همچنین به این دلیل که قبلاً تکفیر شده بود). او مسئولیت ترور اسقف ورچلی، پیترو، را بر عهده گرفت و مجازات آن این بود که جدا از همه زندگی کند، از پوشیدن لباس‌های کتانی خودداری کند و دیگر گوشت نخورد، دیگر مراسم مذهبی را دریافت نکند، بدون سلاح رفت و آمد کند و اجازه نداشته باشد بیش از دو شب متوالی در یک مکان بخوابد، مگر در موارد بیماری؛ مجازات جایگزین، راهب شدن بود. در مورد اقدام دیرهنگام پاپ علیه آردوینو، که دو سال پس از ترور اسقف ورچلی، پیترو، رخ
که دو سال پس از ترور اسقف ورچلی، پیترو، رخ داد، می‌توان آن را با این واقعیت توضیح داد که گرگوری پنجم در پاییز ۹۹۶ تا اوایل ۹۹۸ از رم اخراج شد، زمانی که اتو سوم، ضد پاپ جان فیلاگاتوس (ژان شانزدهم) را سرنگون کرد، و البته مرگ پاپ مذکور را نیز نباید فراموش کرد. با این حال، باید در نظر داشت که در طول دوره تبعید اجباری از رم، گرگوری پنجم در پاویا، از نظر فیزیکی نزدیک به محل ترور پیترو بود، اما این منجر به هیچ واکنش فوری نشد. نگرش امپراتوری نیز دوگانه بود و اتو سوم به دلیل تسلط دربار آدلاید، مادربزرگ و
و اتو سوم به دلیل تسلط دربار آدلاید، مادربزرگ و نایب‌السلطنه امپراتور، محافظ احتمالی آردوینو و معمار احتمالی به قدرت رسیدن او، در مبارزه بین اسقف‌های مارش ایوریا و آردوینو موضع بی‌طرفی اتخاذ کرد: این تغییر موضع قدرت در دربار امپراتوری در مبارزه علیه جان فیلگاتوس، ضد پاپ مذکور، شاگرد سابق تئوفانوس فقید و رقیب آدلاید، قابل مشاهده است. در دوره بین سال‌های ۹۹۹ تا ۱۰۰۲ هیچ اطلاعاتی در مورد آردوینو وجود ندارد، به جز برادرش گیبرت، که به عنوان کومس تعریف می‌شود، که در مراسمی در پاویا که اتو سوم در آن حضور داشت،
که در مراسمی در پاویا که اتو سوم در آن حضور داشت، شرکت کرد و پسرش آردیچینو که به کاخ سلطنتی در پاویا احضار شد اما شب قبل از ملاقات با امپراتور به آنجا گریخت. در مورد دومی، فرضیه‌ای که بر اساس آن پسر مذکور به مقام مارکیز منصوب شده بود، بعید به نظر می‌رسد. فقدان اطلاعات مستقیم در مورد اقدامات سیاسی آردوینو را نباید با «عقیم‌سازی سیاسی» او پس از وقایع روم یا به تخت نشستن او چند سال بعد اشتباه گرفت، قابل توضیح نیست. همان‌طور که آلفردو لوکیونی تأکید کرده است، «قطعاً ادغام مؤثر بین حمایت‌های سیاسی بالا، توانایی
ادغام مؤثر بین حمایت‌های سیاسی بالا، توانایی بسیج نیروهای نظامی و حمایت در دنیای مذهبی بود که به مارکیز اجازه داد بدون آسیب زیاد بر محکومیت رومی در بهار ۹۹۹، مرگ ملکه آدلاید در ۱۶ دسامبر همان سال و صعود تدریجی لئو ورچلی به لطف روابطش با اتو سوم و سیلوستر دوم غلبه کند.» پادشاه ایتالیا. در آن زمان، درگیری با امپراتور اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسید، اما اتو سوم ناگهان در ۲۳ ژانویه ۱۰۰۲ در نزدیکی رم درگذشت، بدون اینکه وارث مستقیمی از خود به جا بگذارد و امپراتوری را دچار بحران جانشینی کند. در ۱۵ فوریه، شورایی از
را دچار بحران جانشینی کند. در ۱۵ فوریه، شورایی از اربابان فئودال و شوالیه‌ها در پاویا، آردوین را پادشاه ایتالیا اعلام کردند. به گفته آرنولف میلانی، وقایع‌نگار، آردوین «توسط لومباردها در پاویا انتخاب شد و همه او را «سزار» [امپراتور] نامیدند». سپس او در حالی که اسقف اعظم میلان علناً در کنارش بود، در سراسر پادشاهی می‌گشت. آردوین در پاویا، در کلیسای سن میشل ماجوره، تاجگذاری شد. با این حال، در حالی که آردوین وفاداری اشراف کوچک را داشت، وفاداری مالکان بزرگتر که بیشتر به قدرت امپراتوری وابسته بودند، بسیار
که بیشتر به قدرت امپراتوری وابسته بودند، بسیار مشکوک‌تر بود و مخالفت با حکومت او توسط اسقف‌ها، به رهبری فردریک، اسقف اعظم راونا، تحریک می‌شد. در آلمان، هنری دوم در ۷ ژوئن ۱۰۰۲ به عنوان پادشاه اعلام شد و تاجگذاری آردوین را به رسمیت نشناخت. هنری فرمانروایی ورونا را به دوک اتو اول از کارینتیا اعطا کرد و سپس اتو را برای خلع آردوین به ایتالیا فرستاد؛ اما در بهار ۱۰۰۳، آردوین در نبردی تن به تن در فابریکا، نزدیک رودخانه برنتا، اتو را شکست داد. این تنها آغاز کار بود. هنری شخصاً با نیرویی بزرگ به ایتالیا حمله کرد و
هنری شخصاً با نیرویی بزرگ به ایتالیا حمله کرد و در مارس ۱۰۰۴ آلمان را ترک کرد و در ۹ آوریل ۱۰۰۴ به ترنتو رسید. او در خارج از ورونا با آردوین ملاقات کرد، جایی که آردوین از عملکرد ضعیف هواداران سابقش ناامید شد. هنری وارد پاویا، پایتخت سنتی لومبارد، شد و در ۱۴ مه در سن میشل، در مواجهه با جمعیتی ناراضی، خود را به عنوان پادشاه ایتالیا تاجگذاری کرد. سپس شهری را که به آردوین پناه داده بود، به آتش کشید. این امر تأثیر خود را داشت: تمام ایتالیا از این موضوع وحشت‌زده و به همین ترتیب بسیار هراسان شد. از این زمان به
و به همین ترتیب بسیار هراسان شد. از این زمان به بعد، اعتماد به آردوین کاهش یافت و قدرت هنری در همه جا غالب شد. پادشاه در شمال غربی. در این مرحله، هنری از به رسمیت شناخته شدن رسمی خود به عنوان حاکم ایتالیا راضی بود و در اوایل تابستان ۱۰۰۴ به آلمان بازگشت. آردوین به دژ خود در دره اورکو عقب‌نشینی کرده بود و هنری تصمیم گرفت با بدنه اصلی ارتش خود او را تعقیب نکند. برخی از نیروهای امپراتوری تا زمستان ۱۰۰۴–۱۰۰۵ دره را محاصره کردند، اما سپس عقب‌نشینی کردند. پس از آن، آردوین به سرعت کنترل تمام متصرفات قبلی خود را
آن، آردوین به سرعت کنترل تمام متصرفات قبلی خود را به دست گرفت. حکومت آردوین تا سال ۱۰۱۴ ادامه یافت، زمانی که هنری دوباره به ایتالیا آمد، این بار برای تاجگذاری به عنوان امپراتور مقدس روم در رم توسط پاپ بندیکت هشتم. چندین درگیری بین ارتش هنری و پیروان آردوین، هم در رم و هم‌زمانی که هنری شروع به عقب‌نشینی به آلمان کرد، رخ داد. اما در آن زمان، پادشاه پیر، احتمالاً بیمار و خسته، تصمیم به کناره‌گیری از تاج و تخت ایتالیا گرفت. او مالکیت بخش اصلی مارچ ایوریا را برای پسرش آردوین دوم به دست آورد (مارچ منحل شد، اما
پسرش آردوین دوم به دست آورد (مارچ منحل شد، اما آردوین جوان‌تر به عنوان کنت ایوریا منصوب شد)، از تمام عناوین خود صرف نظر کرد و به صومعه بندیکتین فروتواریا که در سال ۱۰۰۳ تأسیس کرده بود، پناه برد. او در ۱۴ دسامبر ۱۰۱۵ در آنجا درگذشت. سکه‌ها. سکه‌های آردوین طوری طراحی شده بودند که تا حد امکان شبیه سکه‌های اتو سوم باشند. به‌طور غیرمعمول، از کاراکتر ∂، یک حرف کوچک گرد D، در نام او استفاده شده بود تا شبیه مونوگرام اتو باشد. دو نوع دناریوس، که هر دو در پاویا ضرب شده‌اند، برای آردوین شناخته شده‌اند. روی سکه اول
شده‌اند، برای آردوین شناخته شده‌اند. روی سکه اول عبارت AR∂O +HINVS REGEM (پادشاه آردوین) و روی سکه +IHPERATOR (امپراتور) حک شده است. مشخص نیست که آیا دومی صرفاً یادگاری از سکه‌های اتو سوم است یا نشان‌دهنده پیش‌بینی آردوین برای تاجگذاری امپراتوری در آینده است. روی سکه دوم عبارت آردیوین در پرتو لطف خدا، پادشاه و شهر باشکوه پاویا نوشته شده است. آردوین احتمالاً پس از بازگشت هنری دوم به آلمان در سال ۱۰۰۴، توانسته بود در پاویا سکه ضرب کند. هیچ سکه شناخته‌شده‌ای از هنری دوم مربوط به دوره قبل از ۱۰۱۴ وجود ندارد،
از هنری دوم مربوط به دوره قبل از ۱۰۱۴ وجود ندارد، اگرچه ممکن است سکه‌های اتو سوم در آن آشفتگی همچنان ضرب شده باشند.
اما ایتالیا (; – ) ملکه فرانک غربی به عنوان همسر پادشاه لوتار بود که در سال ۹۶۵ با او ازدواج کرد. پسر آنها، لویی پنجم، آخرین پادشاه کارولنژی بود. زندگی. اما که حدود سال ۹۴۸ متولد شد، تنها فرزند لوتار دوم ایتالیا و آدلاید ایتالیا بود. پدرش در سال ۹۵۰ توسط رقیب سیاسی خود، برنگار ایوریا، مسموم شد. برنگار تلاش کرد تا مادر اما را که ادعای پادشاهی داشت، با پسر خود ازدواج دهد. با این حال، برنگار از او سرپیچی کرد و به جای او با پادشاه آلمانی اتو اول، امپراتور مقدس روم، ازدواج کرد که از او اتو دوم را به دنیا آورد.
روم، ازدواج کرد که از او اتو دوم را به دنیا آورد. در سال ۹۷۷، ملکه اما توسط برادر شوهرش، دوک چارلز از لورن سفلی، به خیانت به آسلین، اسقف لائون، متهم شد. ملکه و اسقف توسط شورای کلیسای سنت ماکره، به رهبری آدالبرون، اسقف اعظم ریمز، تبرئه شدند و چارلز مجبور به فرار از فرانک غربی شد. اما، برای اطمینان از جانشینی پسرش، لوتار را متقاعد کرد که او را به عنوان پادشاه وابسته تاجگذاری کند. لوتار این کار را کرد، اما از دادن قدرت واقعی به او خودداری کرد. ازدواج اما با لوتار با خصومت بین شوهر و برادر ناتنی‌اش، اتو دوم،
با خصومت بین شوهر و برادر ناتنی‌اش، اتو دوم، همراه بود که هر یک به سرزمین‌های دیگری حمله می‌کردند و سعی در بی‌ثبات کردن یکدیگر داشتند، که اغلب از طریق واسطه برادر لوتار، چارلز (که به عنوان دوک لورن سفلی دست نشانده امپراتور بود) انجام می‌شد. با این حال، سال‌های پایانی ازدواج آنها، از سال ۹۸۰ به بعد، شاهد صلح بین لوتار و خانواده همسرش بود. هنگامی که اتو دوم درگذشت، او حتی به عنوان قیم پادشاه جوان نیز منصوب شد. لوتار در ۲ مارس ۹۸۶ درگذشت و پسر کوچکشان لویی پادشاه شد. با این حال، او فوراً اِما و اسقف آسِلین از
شد. با این حال، او فوراً اِما و اسقف آسِلین از لائون را از دربار بیرون راند و آنها را به مسموم کردن لوتار متهم کرد. سپس لویی در ۲۲ مه ۹۸۷ بدون وارث درگذشت. در ماه‌های بعد، برادر شوهرش، چارلز، پایتخت سلطنتی لائون را تصرف کرد و خود را پادشاه اعلام کرد. هیو کاپت، دوک فرانک‌ها، در ۳ ژوئیه ۹۸۷ توسط آژانس‌های آدالبرون به عنوان پادشاه انتخاب و تاجگذاری شد. در درگیری‌های ناشی از آن، آسِلین چارلز را به هیو کاپت خیانت کرد و در نتیجه آخرین کارولنژی در اورلئان زندانی شد. اقدامات اِما پس از مرگ پسرش نامشخص است. اعتقاد
اقدامات اِما پس از مرگ پسرش نامشخص است. اعتقاد بر این است که او در یک صومعه بورگوندی درگذشته یا با دوک بولسلاو دوم (که همان اِمای مِلنیک است) ازدواج کرده و احتمالاً پسری به نام اولدریش داشته است. ازدواج دوم فرضی در بوهمیا. به گفته برخی از مورخان، او ممکن است اِمای مِلنیک باشد که حدود سال ۹۸۹ با بولسلاو دوم ازدواج کرد و در سال ۱۰۰۵ یا ۱۰۰۶ درگذشت. مورخان چک به‌طور سنتی تصور می‌کردند که اِما مادر پسران کوچکتر بولسلاو، اولدژیچ و یارومیر، و مادر پسر بزرگتر، بولسلاو سوم بوهمیا، آدیوا، همسر اول بولسلاو دوم، بوده
سوم بوهمیا، آدیوا، همسر اول بولسلاو دوم، بوده است. پس از مرگ شوهر دومش و ترس از بولسلاو سوم، اِما در سال ۱۰۰۱ به همراه پسران ناتنی‌اش، اولدژیچ و یارومیر، تصمیم گرفت به دربار باواریا تبعید شود (زیرا خواهرخوانده امپراتور سابق اتو دوم بود). این برادران از پادشاه آلمان، هنری دوم، درخواست حمایت نظامی کردند. این اقدام، بوهمیا را به‌طور قطعی تحت حاکمیت امپراتوری مقدس روم قرار داد. در سال ۱۰۰۴، یارومیر با ارتشی آلمانی پراگ را اشغال کرد و خود را دوک نامید. اما به بوهمیا بازگشت، شاید در شهر ملینک زندگی می‌کرد، جایی
بازگشت، شاید در شهر ملینک زندگی می‌کرد، جایی که درگذشت. شواهد ازدواج بوهمیا، سکه‌های دینار بوهمیا با کتیبه «ملکه اما»، نه دوشس است، در حالی که سکه‌های دینار شوهرش بولسلاو دوم از همان دوره با کتیبه «دوک بولسلاو» حک شده‌اند. در آن زمان، بوهمیا یک دوک‌نشین بوهمیا بود، اما هنوز پادشاهی بوهمیا نبود، اما او هنوز ملکه منصوب فرانک غربی بود. از طریق او، دوک‌های بعدی بوهمیا نیز از نسل کارولنژی‌ها شدند. این ازدواج دوم توسط اکثر مورخان پذیرفته نشده است.
ارمنگارد ایتالیا ملکه پرووانس به عنوان همسر شاه بوسو بود. او دومین و تنها فرزند بازمانده امپراتور لویی دوم بود. در اوایل زندگی، او به کنستانتین، امپراتور جوان بیزانس، نامزد شد، اما اینکه آیا این ازدواج واقعاً رخ داده است یا خیر، هنوز در بین مورخان مورد بحث است. در سال ۸۷۱، ارمنگارد و خانواده‌اش توسط آدلچیس بنونتو گروگان گرفته شدند اما بعداً آزاد شدند. در سال ۸۷۶، ارمنگارد با بوسو، اشراف‌زاده‌ای با پیوندهایی با سلسله کارولنژی، ازدواج کرد و پس از به تخت نشستن او در سال ۸۷۹، ملکه پرووانس شد. پس از مرگ شوهرش در
در سال ۸۷۹، ملکه پرووانس شد. پس از مرگ شوهرش در سال ۸۸۷، او در دوران خردسالی پسرشان لویی نابینا، به عنوان نایب‌السلطنه بر قلمرو حکومت کرد. اوایل زندگی و نامزدی با کنستانتین. ارمنگارد دختر امپراتور لویی دوم، که بر ایتالیا حکومت می‌کرد، و همسرش انگلبرگا بود. نوه ارمنگارد، امپراتور چارلز طاس بود. در جوانی، او توسط آناستازیوس بیبلیوتکاریوس، بایگان ارشد کاخ لاتران پاپ، در مورد کتاب مقدس آموزش دید. در سال ۸۶۹، دربار امپراتوری‌های کارولنژی و بیزانس برای ترتیب دادن اتحادی علیه ساراسن‌ها در جنوب ایتالیا وارد بحث
اتحادی علیه ساراسن‌ها در جنوب ایتالیا وارد بحث شدند. در طول مذاکرات، علاوه بر اتحاد نظامی، ازدواج بین ارمنگارد و کنستانتین، پسر ارشد امپراتور باسیل اول، پیشنهاد شد. ارمنگارد و کنستانتین در سال ۸۷۰ یا ۸۷۱ نامزد شدند. برای این منظور، سفیری توسط لویی به امپراتوری بیزانس فرستاده شد. سالنامه‌های کارولنژی و فرانکی آنالِس برتینیانی در سال ۸۷۹ از ارمنگارد به عنوان به معنای واقعی کلمه «دختر امپراتور ایتالیا و نامزد امپراتور یونان» یاد می‌کنند. با این حال، این سالنامه‌ها به اشتباه از نامزد ارمنگارد به عنوان باسیل