payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شدند و در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، مد ایتالیا دوباره در سطح جهانی محبوبیت یافت. اگرچه بسیاری از مشتریان طراحان مد ایتالیا افراد مشهور هستند، برندهای مد ایتالیا همچنین بر لباس‌های آماده پوشیدن تمرکز دارند. رنسانس. مد، هنر، موسیقی و فلسفه ایتالیا در دوران رنسانس شکوفا شد. شهرهای ونیز، میلان، فلورانس، پالرمو، ناپل و رم منسوجاتی مانند مخمل، ابریشم و پشم تولید می‌کردند. مد ایتالیا در اروپا محبوبیت و نفوذ بیشتری پیدا کرد و مورد علاقه یکی از قدرتمندترین خانواده‌های ایتالیا، دودمان مدیچی فلورانس بود. در قرن‌های
ایتالیا، دودمان مدیچی فلورانس بود. در قرن‌های پانزدهم و شانزدهم، مد ایتالیا تحت تأثیر هنر میکل‌آنژ، لئوناردو داوینچی و رافائل بود. مد ایتالیا پرزرق و برق و گران‌قیمت بود و از مخمل، برکِید، روبان‌ها و جواهرات ساخته می‌شد. سبک زنان در دوران رنسانس. در دهه ۱۴۰۰، مد زنان از لباس‌های یقه‌بلند و موهای بافته شده پیچیده به دور سر به یقه‌های لایه‌لایه به شکل V و بافته‌های بلند تغییر یافت. دامن‌های چین‌دار و جمع‌شده محبوب بودند. مد زنان در آن زمان را می‌توان با یک کلمه تعریف کرد: پُربودن. در حالی که مردان تلاش
یک کلمه تعریف کرد: پُربودن. در حالی که مردان تلاش می‌کردند قسمت بالای بدن خود را برجسته کنند، زنان برعکس عمل می‌کردند. قسمت بالایی و سینه همیشه تنگ و کمر به عنوان باریک‌ترین بخش بدن برجسته می‌شد. سپس نیمه پایینی بدن تا حد امکان پُر نشان داده می‌شد، با دامن‌های پرزرق و برق و اغراق‌آمیز. آستین‌های پهن و پفی سبک‌های محبوب بودند و زنان ثروتمند اغلب آستین‌های پشمی داشتند. لباس‌ها راحتی یا سهولت استفاده را در نظر نمی‌گرفت، زیرا زنان معمولاً حدود ۵ لایه لباس روزانه می‌پوشیدند. لباس‌های زنان از پوشاک تنگ زیر لباس
می‌پوشیدند. لباس‌های زنان از پوشاک تنگ زیر لباس کمربندی شده، که به آن "giornea" نیز گفته می‌شد، تشکیل شده بود. بر خلاف مردان، "giornea" زنان پاهای آن‌ها را می‌پوشاند و در اصل از "houppelande (لباس بلند با دامن پُر و یقه بلند) تکامل یافته بود. دامن‌ها در ناحیه کمر تنگ بودند و اغلب چین‌دار می‌شدند. لباس‌های قدیمی‌تر شکافی در جلو داشتند که لباس زیرین را نشان می‌داد و لباس‌های بعدی شکافی در کنار داشتند. زیر "giornea"، زنان "gamurra" می‌پوشیدند، یک لباس بلند با کمر بلند. برخی دارای آستین‌های قابل جدا شدن بودند.
بلند. برخی دارای آستین‌های قابل جدا شدن بودند. زیرپوش یک لباس ساده کتان بود، به نام camicia". زنان کفش‌های پاشنه‌بلند به نام Pianelle می‌پوشیدند. پاشنه‌ها کمتر برای مد و بیشتر برای عملکرد استفاده می‌شدند. زنان کفش پاشنه‌بلند می‌پوشیدند تا لباس‌هایشان از تماس با خیابان‌های مرطوب و کثیف محافظت شود.
تاریخ اقتصادی ایتالیا تغییرات اقتصادی و اجتماعی قلمرو ایتالیا از زمان روم تا وحدت ایتالیا (۱۸۶۰) را پی می‌گیرد. تا پایان قرن شانزدهم، ایتالیا نسبت به سایر نقاط اروپا بسیار مرفه بود. از پایان قرن شانزدهم، ایتالیا نسبت به سایر مناطق اروپا درجا زد. در زمان وحدت ایتالیا، تولید ناخالص داخلی سرانه ایتالیا حدود نصف بریتانیا بود. تا دهه ۱۹۸۰، ایتالیا تولید ناخالص داخلی سرانه‌ای مشابه بریتانیا داشت. از اواسط دهه ۱۹۹۰، اقتصاد ایتالیا هم از نظر نسبی و هم مطلق نزولی شد، و همچنین کاهش در بهره‌وری کلی تجربه کرد. از روم
و همچنین کاهش در بهره‌وری کلی تجربه کرد. از روم باستان تا قرون وسطی. در زمان روم، شبه‌جزیره ایتالیا تراکم جمعیتی و رفاه اقتصادی بالاتری نسبت به سایر نقاط اروپا و حوضه مدیترانه داشت، به ویژه در قرن‌های اول و دوم. از آغاز قرن سوم میلادی، امپراتوری روم شروع به زوال کرد و قلمرو و شهرهای ایتالیا نیز دچار افول شدند. در طول قرون وسطای آغازین (قرن‌های ۷ تا ۹)، اقتصاد در وضعیت رکود و نیمه‌معیشتی بود و حول مراکز فئودالی شکل گرفته بود. از قرن دهم، جمعیت و اقتصاد ایتالیا دوباره شروع به رشد کرد و مراکز شهری توسعه
ایتالیا دوباره شروع به رشد کرد و مراکز شهری توسعه یافتند. شبکه‌های تجاری گسترده‌ای به مرور شکل گرفت که مراکز ایتالیا را با شبکه‌ای از روابط از آسیا تا شمال اروپا مرتبط می‌کرد. این مراکز تولید، مالی، بازرگانی و فرهنگی اقتصاد ایتالیا را نسبت به سایر کشورهای اروپایی مرفه‌تر ساخت. ورود مرگ سیاه در اواسط قرن ۱۴ جمعیت را به شدت کاهش داد، اما به دنبال آن بهبود اقتصادی رخ داد. این رشد اقتصادی باعث شکل‌گیری اقتصادی مرفه در دوران رنسانس شد که نسبت به کشورهای اروپایی پیشرفته بود. بخش‌های اصلی اقتصاد ایتالیا شامل
پیشرفته بود. بخش‌های اصلی اقتصاد ایتالیا شامل منسوجات (کارهای پشمی و ابریشمی، صادرشده به گستره وسیع)، خدمات بانکی و حمل‌ونقل دریایی بود. رنسانس. رنسانس ایتالیا در توسعه اقتصادی قابل توجه بود. ونیز و جنوا پیشگامان تجارت بودند، ابتدا به عنوان جمهوری‌های دریایی و سپس به عنوان دولت‌های منطقه‌ای، و پس از آن میلان، فلورانس و سایر مناطق شمال ایتالیا. برخی از دلایل توسعه زودهنگام آن‌ها شامل امنیت نسبی نظامی تالاب‌های ونیز، تراکم بالای جمعیت و ساختار نهادی که کارآفرینان را تشویق می‌کرد، بود. جمهوری ونیز نخستین مرکز
را تشویق می‌کرد، بود. جمهوری ونیز نخستین مرکز مالی واقعی بود که به تدریج از قرن نهم تا اوج خود در قرن چهاردهم شکل گرفت. اوراق قرضه قابل معامله به عنوان نوعی ابزار امنیتی رایج، توسط شهرهای ایتالیا (مانند ونیز و جنوا) در اواخر قرون وسطی و اوایل دوره رنسانس اختراع شد.
نوسان‌پذیری (به انگلیسی: "Volatility") در بازارهای مالی معیاری برای اندازه‌گیری میزان تغییرات قیمت یک دارایی در طول زمان است. بازاری که نوسان‌پذیری بالایی دارد، تغییرات شدید و سریع قیمت را تجربه می‌کند، در حالی که بازار کم‌نوسان دارای تغییرات آرام و تدریجی است. نوسان‌پذیری یکی از شاخص‌های اصلی در مدیریت ریسک و ارزیابی سرمایه‌گذاری محسوب می‌شود.
ایتالیا در دوران نوسنگی به دوره‌ای اطلاق می‌شود که از حدود ۶۰۰۰ پیش از میلاد آغاز شد، زمانی که تأثیرات دوران نوسنگی از شرق به شبه‌جزیره ایتالیا و جزایر اطراف آن رسید و انقلاب نوسنگی را به همراه آورد، و تا حدود ۳۵۰۰–۳۰۰۰ پیش از میلاد ادامه یافت، زمانی که متالورژی آغاز به گسترش کرد. نوسنگی اولیه. نوسنگی‌شدن ایتالیا. در منطقه مدیترانه غربی اولین موج نوسنگی‌شدن از طریق دریا وارد شد، با گسترش سفالگری Cardium (یا سفال نقش‌دار)، که با اثراتی عمدتاً از طریق صدف‌های جنس Cardium تزئین می‌شد (از این رو به آن سفال
جنس Cardium تزئین می‌شد (از این رو به آن سفال کارتیدی می‌گویند)، در تمام سواحل مدیترانه غربی از لیگوریا تا فرانسه جنوبی و اسپانیا. اروپای مرکزی توسط موجی دیگر که مرتبط اما متفاوت بود، که از مسیر دانوب پیش رفت و فرهنگ لینربندکرامیک ("Linienbandkeramik") را به همراه آورد، تحت تأثیر قرار گرفت. برخورد بین کشاورزان و جوامع میان‌سنگی اروپایی باعث ایجاد تنوعات منطقه‌ای زیادی در دو شاخه اصلی سفال نقش‌دار و سفال خطی شد. در جنوب ایتالیا فرهنگ نوسنگی سفال نقش‌دار، بین نیمه دوم هزاره ششم پیش از میلاد و آغاز هزاره
بین نیمه دوم هزاره ششم پیش از میلاد و آغاز هزاره پنجم، به ویژه در تاولیریه دله پوگلِه، ایرپینیا و باسیلیکاتا گسترش یافت و از آنجا به شمال، داخل سرزمین و ساحل دریای تیرنی رسید. در سیسیل ارتباط بیشتری با جوامع میان‌سنگی محلی وجود داشت. جزیره لیپاری در آغاز هزاره پنجم پیش از میلاد توسط مردمی از سیسیل برای بهره‌برداری از معادن ابسیدین آن سکونت یافت. در مرکز ایتالیا حضور کوهستان آپنینی باعث شکل‌گیری افق‌های فرهنگی مختلف در سمت دریای تیرنی و سمت دریای آدریاتیک شد، با فاسی‌های فرهنگی متفاوت که گاه با هم همپوشانی
با فاسی‌های فرهنگی متفاوت که گاه با هم همپوشانی داشتند. در ساردینیا، بهره‌برداری از معادن ابسیدین مونته آرچی منجر به توسعه اولیه فرهنگ‌های نوسنگی شد که با فرهنگ سفال نقش‌دار در اوایل هزاره ششم پیش از میلاد معرفی شد. در شمال ایتالیا، گونه‌ای از سفال نقش‌دار در نیمه اول هزاره ششم پیش از میلاد در ساحل دریای لیگوریا مستقر شد. در حالی که فرایند نوسنگی‌شدن شمال غربی ایتالیا از طریق تأثیرات سفال نقش‌دار لیگوری صورت می‌گیرد، در رومانا فاسی سفال نقش‌دار آدریاتیک در حدود میانه هزاره پنجم پیش از میلاد به لطف گروه‌های
میانه هزاره پنجم پیش از میلاد به لطف گروه‌های مرتبط آبروتسو-مارکه گسترش یافت. در پایان هزاره، منطقه دره پو با موزاییکی از فرهنگ‌ها که توسط تزئینات سفالی متحد شده بودند، تقسیم شد. در آغاز هزاره پنجم پیش از میلاد، موزاییک فرهنگی سابق جای خود را به فرهنگ کوزه‌های دهانه مربعی داد که از لیگوریا تا ونتو گسترش یافت.
فرهنگ رینالدونه یک فرهنگ مس‌سنگی بود که بین هزاره چهارم پیش از میلاد و هزاره سوم پیش از میلاد در شمال و مرکز لاتزیو، جنوب توسکانی و تا حدی نیز در مارکه و اومبریا گسترش یافت. این فرهنگ نام خود را از شهر رینالدونه، نزدیک مونافیاسکونه در استان ویتربو، شمال لاتزیو گرفته است. تاریخچه. فرهنگ رینالدونه بین سال‌های ۳۷۰۰ تا ۲۱۰۰ پیش از میلاد در مرکز شبه‌جزیره ایتالیا شکل گرفت؛ بنابراین بیشتر دوره مس‌سنگی را شامل می‌شود که در اینجا به آن مس‌سنگی گفته شده است. این فرهنگ در سال ۱۹۳۹ توسط باستان‌شناس ایتالیایی، پیا
فرهنگ در سال ۱۹۳۹ توسط باستان‌شناس ایتالیایی، پیا لاویوسا زامبوتی، تعریف شد، بر اساس ویژگی‌های گورستان رینالدونه در منطقه ویتربو. تعریف اولیه این فرهنگ از سال ۱۹۳۹ تاکنون، به مرور زمان تکامل یافته است. بسیاری از پژوهشگران امروزه آن را یک رخساره و حتی یک فاسی تدفینی می‌دانند. حتی امروزه نیز این فرهنگ تقریباً به‌طور انحصاری از طریق مکان‌های تدفینی مستند شده است. تعریف این فرهنگ (یا فاسی) مسئله‌ساز است زیرا تنها بر اساس عناصر بسیار محدود و به ندرت اختصاصی برای این منطقه و این دوره انجام شده است، برای مثال نوع
این منطقه و این دوره انجام شده است، برای مثال نوع خاصی از کوزه که در واقع تنها در بخشی از گورها یافت می‌شود. اشیاء معمول این فرهنگ شامل کوزه‌های بطری‌شکل، عناصر تزئینی مانند گردنبند آنتیموان، مهره‌های استخوانی، آویزهای سنگ صابون و تعداد قابل توجهی از سلاح‌ها از جمله سر چکش‌ها، نوک پیکان‌ها، نیزه‌ها و خنجرها است. یکی از معروف‌ترین زمینه‌های تدفینی متعلق به این فرهنگ، مقبره معروف به «مقبره بیوه» است که در سال ۱۹۵۱ در پونته سان پیئترو، نزدیک ایسکیا دی کاسترو کشف شد. این مقبره شامل بقایای مردی ۳۰ ساله از طبقه
شد. این مقبره شامل بقایای مردی ۳۰ ساله از طبقه بالای اجتماعی با مجموعه‌ای غنی از سفال و سلاح و یک زن جوان با پوشش بسیار ساده‌تر است که احتمالاً به منظور دفن همراه شوهرش قربانی شده بود.
فرهنگ آپنینی یک فرهنگ باستان‌شناختی در مرکز و جنوب ایتالیا از دوره ایتالیای ماقبل تاریخ (سده‌های ۱۵–۱۴ پیش از میلاد) است. در اواسط قرن بیستم، فرهنگ آپنینی به فازهای پروتو، اولیه، میانه و پایانی تقسیم شد، اما اکنون باستان‌شناسان ترجیح می‌دهند فقط سبک سفال تزئینی مرحله پایانی عصر برنز میانه (BM3) را «آپنیینی» در نظر بگیرند. این مرحله پیش از فاسی گروتا نووا (مرکز ایتالیا) و فاسی پروتوآپنینی B (جنوب ایتالیا) و پس از آن فاسی ساب‌آپنینی قرن سیزدهم ("Bronzo Recente") قرار دارد. سفال آپنینی، سفال صیقل داده شده‌ای
قرار دارد. سفال آپنینی، سفال صیقل داده شده‌ای است که با مارپیچ‌ها، خط‌های مارپیچی و نواحی هندسی نقش‌دار شده و با نقطه‌ها یا خط‌های عرضی پر شده‌اند. این سفال‌ها در جزیره ایسکیا همراه با سفال‌های LHII و LHIII و در لیپاری همراه با سفال LHIIIA یافت شده‌اند که آن‌ها را به عصر برنز پایانی مطابق تعریف در یونان و دریای اژه نسبت می‌دهد. جامعه. مردم فرهنگ آپنینی، چوپانان دام‌های آلپی بودند که حیوانات خود را در مراتع و باغ‌های کوهستانی مرکز ایتالیا چرا می‌دادند. آن‌ها در آبادی‌های کوچک در مکان‌های قابل دفاع زندگی
در آبادی‌های کوچک در مکان‌های قابل دفاع زندگی می‌کردند. هنگام حرکت بین چراگاه‌های تابستانی، اردوگاه‌های موقت برپا می‌کردند یا در غارها و پناهگاه‌های صخره‌ای ساکن می‌شدند. قلمرو آنان لزوماً محدود به تپه‌ها نبود؛ سفال آن‌ها در تپه کاپیتولین رم و همچنین در جزایر یادشده یافت شده است. وابستگی زبانی فرهنگ آپنینی نامشخص است، اما ماسیمو پالوتینو حدس زد که این فرهنگ عمدتاً توسط گویشوران زبان‌های ناشناخته از شاخه زبان‌های ایتالی در زبان‌های هندواروپایی انجام می‌شد، از جمله زبان‌هایی که زبان‌های تاریخی از آن‌ها مشتق
جمله زبان‌هایی که زبان‌های تاریخی از آن‌ها مشتق شدند. با این حال، زبان نیاایتالی بیشتر فرض می‌شود که توسط فرهنگ‌های بعدی پروتو-ویلانوا (۱۲۰۰–۹۰۰ پیش از میلاد) و شاید فرهنگ هم‌عصر اما شمالی‌تر فرهنگ تراماره (۱۷۰۰–۱۱۵۰ پیش از میلاد) به شبه‌جزیره ایتالیا وارد شده باشد. محل‌های سکونت. برخی از مهم‌ترین محل‌های فرهنگ آپنینی به شرح زیر است. لاتزیو (مرکز ایتالیا). کوله دلا کاپریولا ("تپه کاپریولا"). تپه کاپریولا در جنوب بولسنا در سمت شرقی دریاچه بولسنا واقع شده است. در زمان‌های قدیم، بولسنا بخشی از اتروریا بود.
در زمان‌های قدیم، بولسنا بخشی از اتروریا بود. علاوه بر بقایای سازه‌های اتروسکی، سایت مشخصی وجود دارد که نمایانگر آبادی فرهنگ آپنینی است و به‌طور مداوم از نوسنگی پایانی تا مس‌سنگی اشغال شده، که نشان می‌دهد جمعیت قبل از آپنینی وجود داشته و آن را از طریق انتشار فرهنگی پذیرفته‌اند. این سایت در سال ۱۹۵۸ توسط بلوخ کاوش شد و خانه‌های حصیری با سقف‌های نی‌پوش که توسط ستون‌های داخلی پشتیبانی می‌شد، شناسایی شد. این خانه‌ها تقریباً در بودند و بر پایه‌های صخره‌ای ساخته شده بودند و با دیوارهای سنگی برای دفاع شخصی احاطه
شده بودند و با دیوارهای سنگی برای دفاع شخصی احاطه شده بودند. لونی سول مینیونه. تقریباً در فاصله ۱۰ km از بلرا (شمال لاتسیو) و در غرب بخش Civitella Cesi، در سمت چپ رود کوچک مینیونه و کنار یک پل راه‌آهن متروکه، آکروپلیس لونی سول مینیونه قرار دارد. این مکان قرن‌ها خالی بوده است (به جز باستان‌شناسان) و تنها با پیاده‌روی از Civitella Cesi قابل دسترسی است. در آکروپلیس و دشت شرق آن، تِره بْرِچی، سایت به‌طور مداوم از نوسنگی تا عصر آهن اشغال شده است، علاوه بر بقایای لونی اتروسکی (که آن زمان در اتروریا بود) در فلات
لونی اتروسکی (که آن زمان در اتروریا بود) در فلات بالاتر نزدیک. قلعه اتروسکی بعدی است. بخشی از توالی تِره بْرِچی به فرهنگ آپنینی تعلق دارد. این سایت در سال‌های ۱۹۶۰–۱۹۶۳ توسط مؤسسه سوئدی در رم کاوش شد و تاریخ‌های متعددی با تاریخ‌گذاری رادیوکربن و نیز ارتباط سفال‌های دوران هلادیک پایانی با سفال آپنینی یافت شده در آنجا برای تاریخ‌گذاری مراحل سفال آپنینی استفاده شد. کارل اریک اوستنبرگ آن‌ها را به شرح زیر خلاصه کرد: I (۱۳۵۰/۱۳۰۰–۱۲۵۰)، II (۱۲۵۰–۱۱۵۰)، III (۱۱۵۰–۱۰۰۰)، IVA (۱۰۰۰–۸۵۰) و IVB (۸۵۰–۸۰۰)؛ یعنی سفال
IVA (۱۰۰۰–۸۵۰) و IVB (۸۵۰–۸۰۰)؛ یعنی سفال آپنینی در آنجا عصر برنز پایانی است که تا ۸۰۰ پیش از میلاد بدون فرهنگ ویلانوا ادامه دارد. قابل توجه در سایت، پایه‌های سه خانه حفرشده در سنگ به عمق با خاک کوبیده بر روی تراشه‌های سنگ آهک برای کف است. طول آن‌ها ، و و عرض است. دیوارها سنگی و احتمالاً سقف‌ها نی‌پوش بوده‌اند. چندین ورودی وجود داشته است. سفال عمدتاً ظروف آشپزی بوده است. اجاق‌های قابل حمل و سنگ‌های آسیاب دستی یافت شد، همراه با بقایای گندم، جو، لوبیا و نخود. استخوان حیوانات عمدتاً گاو و همچنین خوک، گوسفند و
استخوان حیوانات عمدتاً گاو و همچنین خوک، گوسفند و بز بوده است. جمعیت ظاهراً کشاورزی و دامداری می‌کرده است. اندازه ساختمان‌ها و چندین ورودی ممکن است نشان‌دهنده سکونت چندخانواری باشد.
فرهنگ کانگراته یک تمدن ایتالیای ماقبل تاریخ بود که از اواخر سده ۱۳ پیش از میلاد تا ایتالیای ماقبل تاریخ در مناطقی که امروزه غرب لمباردی، شرق پیه‌مونته و کانتون تیچینو هستند، توسعه یافت. کانگراته دینامیک فرهنگی ویژه‌ای داشت که در سفال و آثار برنزی آن نمایان است و نمونه‌ای بارز از فرهنگ هالشتات غربی بود. نام این فرهنگ از محل کانگراته در لمباردی گرفته شده است، جنوب لنیانو و ۲۵ کیلومتر شمال میلان، جایی که گویدو سوترمایستر یافته‌های مهم باستان‌شناختی (حدود ۵۰ گور با سفال و اشیاء فلزی) را کشف کرد. نخستین کاوش در
با سفال و اشیاء فلزی) را کشف کرد. نخستین کاوش در سال ۱۹۲۶ در منطقه رونه سانتا کولومبا انجام شد و کاوش سیستماتیک بین مارس ۱۹۵۳ و پاییز ۱۹۵۶ صورت گرفت که به کشف یک گورستان با ۱۶۵ گور انجامید. این یکی از غنی‌ترین سایت‌های باستان‌شناسی شمال ایتالیا است. تاریخ. گورستان یافت‌شده در کانگراته شباهت زیادی به نمونه‌های هم‌دوره شمال آلپ دارد. این گورستان نمایانگر نخستین موج مهاجرتی جمعیت فرهنگ زمین خاکستردان از بخش شمال غربی آلپ است که از طریق گذرگاه‌های آلپ وارد و در دره غربی پو بین دریاچه ماجیوره و دریاچه کومو
و در دره غربی پو بین دریاچه ماجیوره و دریاچه کومو (فرهنگ اسکاموزینا) ساکن شدند. آن‌ها رسم جدید مراسم خاکسپاری یعنی آتش‌سپاری را که جایگزین خاکسپاری شد، به همراه آوردند. رخساره کانگراته سبک تزئینی جدیدی در سفال معرفی می‌کند که شکافی تقریباً کامل با فرهنگ پیشین اسکاموزینا ایجاد می‌کند؛ این سبک به شمال غرب آلپ در نخستین فاز فرهنگ زمین خاکستردان مرتبط است. یافته‌های یکنواخت و مستقل کانگراته هیچ اثری از فرهنگ پولادا پیشین نشان نمی‌دهند و شواهدی برای ورود تدریجی کانگراته به منطقه ارائه نمی‌کنند. دارندگان فرهنگ
کانگراته به منطقه ارائه نمی‌کنند. دارندگان فرهنگ کانگراته تنها برای یک سده همگنی خود را حفظ کردند و سپس با جمعیت‌های بومی لیگوری‌ها ادغام شدند؛ این اتحاد منجر به شکل‌گیری فرهنگ جدید گولازکا شد. ریشه‌های اوروبیی، جمعیتی که نویسندگان کلاسیک آن‌ها را در این مناطق مستقر دانسته و شهر کومو را بنیان گذاشتند، به فرهنگ کانگراته مرتبط شده است. گورستان. از دوران باستان، ساکنان دره اولوونا عمدتاً در فاصله‌ای دور از رودخانه، بر زمین‌های مرتفع زندگی می‌کردند که قطعاً تحت تأثیر سیلاب‌های فصلی قرار نمی‌گرفت. مهم‌ترین
تحت تأثیر سیلاب‌های فصلی قرار نمی‌گرفت. مهم‌ترین یافته‌های باستان‌شناسی، از پیشاتاریخ تا تاریخ شهر رم، در لبه‌های دره اولوونا کشف شده‌اند و شهر مردگان مرتبط با فرهنگ کانگراته استثناء نبوده است. گورستان کانگراته در سال ۱۹۲۶ نزدیک کلیسای سانتا کولومبا کشف شد. بعدها مشخص شد که یافته‌ها به هیچ فرهنگ پیشاتاریخی دیگر تعلق ندارند. در ۱۹۵۳، یافته‌های دیگر در همان زمین هنگام ساخت یک خانه کشف شد؛ در ۱۹۵۶ کاوش‌ها در محدوده کودکستان «جوزپه گایو» که هفتصد متر جنوب کلیسای سانتا کولومبا است، انجام گرفت. نخستین فعالیت‌های
سانتا کولومبا است، انجام گرفت. نخستین فعالیت‌های باستان‌شناسی به سرپرستی گیدو سوتِرمه‌ستر انجام شد و کاوش‌های دهه ۱۹۵۰ تحت نظارت فرانتِه ریتاتوره ون‌ویلِر انجام گرفت. کاوش‌ها به‌طور سیستماتیک بین بهار ۱۹۵۳ و پاییز ۱۹۵۶ انجام شد. گورها از نوع ساده چاله‌ای یا پوشیده با سنگ یا تخته‌سنگ هستند. بیشتر کوزه‌ها درپوش ندارند. برخی با یک تخته‌سنگ کوچک بسته شده‌اند و برخی دیگر برعکس در زمین قرار گرفته‌اند. کوزه‌ها اغلب خاکستر چند نفر را نیز در خود جای داده‌اند. وسایل برنزی همراه خاکستر (گردنبندها، سنجاق‌ها و حلقه‌ها)
همراه خاکستر (گردنبندها، سنجاق‌ها و حلقه‌ها) هدیه به مردگان نیستند، بلکه متعلق به خود فرد بوده‌اند. در واقع این اشیاء توسط حرارت آتش در طول آتش‌سپاری تغییر شکل یافته‌اند. سلاح‌های زیادی یافت نشده‌اند؛ در کل گورستان کانگراته تنها چهار شمشیر کشف شده است. بررسی یافته‌ها نشان داد که حدود ۳۰٪ گورها حاوی خاکستر نوجوانان یا کودکان بوده‌اند. برآورد می‌شود که گورستان در اصل حدود ۲۰۰ گور داشته باشد که ۱۶۵ مورد آن کشف شده‌اند. دفن‌هایی که کشف نشده بودند، در جریان ساخت و سازهای ذکرشده تخریب شدند. این فعالیت‌ها پس از
و سازهای ذکرشده تخریب شدند. این فعالیت‌ها پس از تشخیص اهمیت یافته‌ها متوقف شد و اجازه حفاظت از کل منطقه داده شد. با توجه به وفور یافته‌ها، امکان شناسایی جنبه‌های فرهنگی و اجتماعی کلی جمعیت‌های متعلق به این تمدن پیشاتاریخی فراهم شد. از یافته‌های کشف‌شده در کانگراته می‌توان نتیجه گرفت که جمعیت‌های ساکن در آنجا زندگی نسبتاً سختی داشته و امید به زندگی کوتاهی داشتند. علاوه بر این، نرخ مرگ‌ومیر بسیار بالا بوده است. نوعی احترام به مردگان نیز از لباس‌های غنی دفن‌شده قابل استنباط است. به احتمال زیاد روستایی که
قابل استنباط است. به احتمال زیاد روستایی که جامعه سازنده دو گورستان در آن زندگی می‌کرد، فاصله زیادی با محل کشف نداشت. وجود دو گورستان نسبتاً نزدیک و کشف یافته‌های مشابه در منطقه می‌تواند نشان‌دهنده وجود چند روستا در فاصله نسبتاً کوتاه باشد. بقایای سکونت‌گاه‌هایی متعلق به جمعیت فرهنگ کانگراته در گابینلا در لنیانو کشف شده است. در طول کاوش‌ها که در اواسط دهه ۱۹۸۰ انجام شد، وسایل دوره برنز متأخر (اکثر تکه‌های سفال) نیز آشکار شدند. گورستان‌های کوچک دیگری از فرهنگ کانگراته در آپیانو جنتیله، لیگوریا، کانتون
فرهنگ کانگراته در آپیانو جنتیله، لیگوریا، کانتون تیچینو (گودو، روویو، لوکارنو، جوبیاسکو و بلانزونا), در نوار نووارا (نووارا، ویکولونگو و کاستلتو زوپرا تیچینو) و در وربانو (پرمنو) نیز کشف شده‌اند. ویژگی برجسته، سفالگری است که اگرچه برخی نقاط مشترک با فرهنگ اسکاموزینا پیشین دارد، اما به‌طور کلی با آن متفاوت است و به‌طور مستقیم با فرهنگ زمین خاکستردان و به‌ویژه گروه‌های منطقه راین-سوئیس-فرانسه شرقی مرتبط است. سهم فرهنگ گورهای کوزه‌ای به‌ویژه در شکل و تزئینات کوزه‌ها و همچنین ترکیب آلیاژ فلزات برنزی اشیاء دفنی
و همچنین ترکیب آلیاژ فلزات برنزی اشیاء دفنی مشهود است.
فرهنگ گولازکا (سده ۹ تا ۴ پیش از میلاد) یک فرهنگ ایتالیای ماقبل تاریخ در شمال ایتالیا بود که محوطه شاخص آن در گولازا واقع در استان وارزه، لمباردی کاوش شد. در منطقه مونسورینو، اوایل قرن ۱۹، کشیش جیووانی باتیستا جیانی اولین یافته‌ها از حدود پنجاه گور با اشیاء سفالی و فلزی را کشف کرد. شواهد مادی این فرهنگ در گستره‌ای حدود ۲۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع در جنوب آلپ، بین رودخانه‌های پو (رود), رودخانه سریو و Sesia پراکنده است و از شمال با گذرگاه‌های آلپی محدود می‌شود. منابع باستان‌شناختی. نام فرهنگ گولازکا از اولین یافته‌ها
نام فرهنگ گولازکا از اولین یافته‌ها گرفته شده که از کاوش‌هایی که از سال ۱۸۲۲ در چندین محل در شهرداری گولازا توسط کشیش باستان‌شناس پدر جیووانی باتیستا جیانی (۱۷۸۸–۱۸۵۷) انجام شد، به دست آمد. او گورها را که کاملاً غیررومی بودند، به اشتباه بقایای نبرد تیچینو سال ۲۱۸ پیش از میلاد بین هانیبال و اسکیپیو آفریکانوس دانست. بیشتر اشیاء فهرست‌شده از گورهای مختلف واقع در مناطق سستو کالنده، گولازا و کاستلتو زوپرا تیچینو بود. در سال ۱۸۶۵، لوئیس لوران گابریل دو مورتیه، بنیان‌گذار باستان‌شناسی اروپا، به‌درستی همین گورها
باستان‌شناسی اروپا، به‌درستی همین گورها را به یک فرهنگ پیشا-رومی عصر عصر آهن اختصاص داد، با احتمال زیرلایه‌ای سلت‌ها به دلیل شباهت با فرهنگ هالشتات. او چندین سفر به آنجا انجام داد و بخشی از مجموعه راهب بزرگ جیانی را به فرانسه برد تا مجموعه‌های Musée des Antiquités Nationales را غنی کند، که خود معاون متصدی آن بود. کاوش‌ها در سرتاسر قرن ۱۹ ادامه یافت. الکساندر برتراند، نیز متصدی موزه ملی باستان‌شناسی، در سال ۱۸۷۳ شخصاً برخی کاوش‌ها را انجام داد. با همکاری باستان‌شناسان فرانسوی، ایتالیایی و آلمانی در کنگره
فرانسوی، ایتالیایی و آلمانی در کنگره باستان‌شناسی استکهلم در ۱۸۷۴، زمان‌بندی فرهنگ گولازکا روشن‌تر شد و به سه دوره از ۹۰۰ تا ۳۸۰ پیش از میلاد تقسیم شد. این فرهنگ با حمله گال‌ها (فرانسه) به دره پو در ۳۸۸ پیش از میلاد پایان یافت. ارزیابی مدرن فرهنگ گولازکا از کمپین‌های ۱۹۶۵–۶۹ در مونسورینو به سرپرستی A. Mira Bonomi گرفته شده است. مطالعات زمانی جدیدتر توسط رافائل ده مارینیس ارائه شده است. در منطقه کاستلتو زوپرا تیچینو، بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳، کاوش تحت هدایت فیلیپو ماریا گامباری، قدیمی‌ترین گورستان اشرافی
فیلیپو ماریا گامباری، قدیمی‌ترین گورستان اشرافی پیمونت را در بخش کاستلتو زوپرا تیچینو (Via del Maneggio, Via Aronco, Via Repubblica) آشکار کرد که بین پایان سده نهم و هفتم پیش از میلاد توسعه یافته بود. این گورستان حدود سال ۶۷۰ پیش از میلاد در محدوده پرستش داینامیک اولین مرکز پروتو-شهری پیمونت شکل گرفت. از ۴۴ گور شناسایی شده، ۳۳ گور تقریباً سالم باقی مانده بود. پس از فعالیت طولانی فهرست‌بندی و مرمت، آثار (آرنی و اشیاء گور) بین ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ در سالن چندمنظوره "Albino Calletti" کاستلتو زوپرا تیچینو در نمایشگاه
Calletti" کاستلتو زوپرا تیچینو در نمایشگاه مهم "L’alba della città – Le prime necropoli del centro protourbano di Castelletto Ticino" به نمایش گذاشته شد. دوره‌بندی. مراحل بعدی فرهنگ گولازکا به این ترتیب دوره‌بندی شده‌اند:
فرهنگ لاتیال (حدود ۹۰۰–۷۰۰ پیش از میلاد) یک فرهنگ عصر آهن در مرکز لاتیوم، در مرکز ایتالیا، مرتبط با جمعیت پروتو-لاتین بود و تقریباً در محدوده لاتیوم قدیم گسترده بود. فرهنگ آپنین لاتیوم به آرامی به فرهنگ لاتیال منتقل شد و هیچ نشانه‌ای از حرکت جمعیت مهاجم وجود ندارد. جمعیت به‌طور کلی مکان‌هایی با صرفاً مزیت اقتصادی را رها کرده و به مکان‌های قابل دفاع مهاجرت کردند که بعدها به شهر تبدیل شدند. اصطلاح پیش‌شهری برای این دوران به کار می‌رود. حرکت جمعیت به مکان‌های قابل دفاع ممکن است نشان‌دهنده افزایش راهزنی باشد.
قابل دفاع ممکن است نشان‌دهنده افزایش راهزنی باشد. فرهنگ لاتیال عصر آهن با فرایند شکل‌گیری لاتین‌ها مرتبط است و احتمالاً نشان‌دهنده مرحله‌ای از خودآگاهی اجتماعی-سیاسی لاتین‌ها در دوران پادشاهان آلبا لونگا و بنیان‌گذاری پادشاهی روم است. فرهنگ لاتیال با کوزه‌های تدفینی به شکل کلبه شناخته می‌شود. کوزه‌های فرهنگ پروتو-ویلانوفان ساده و دوکونه هستند و در یک گودال عمیق دفن می‌شدند. کوزه‌های کلبه‌ای، مدل گرد یا مربعی از یک کومه با سقف شیروانی هستند. داخل آن‌ها از طریق درب واقع در یکی از طرفین قابل دسترسی است. هم
طریق درب واقع در یکی از طرفین قابل دسترسی است. هم آتش‌سپاری و هم تدفین انجام می‌شد. سبک آن متمایز است. کوزه‌های کلبه‌ای نسخه‌های مینیاتوری از کلبه‌های محل زندگی جمعیت بودند، هرچند در این دوره استفاده از سنگ برای معابد و ساختمان‌های عمومی نیز توسعه یافت. جدول زمانی. جیووانی پینزا، باستان‌شناس ایتالیایی، ابتدا دو دوره را بر اساس فرهنگ مادی قبرها در اسکوایلین یا فوروم شناسایی کرد. دوره اول که با لاتیال I-III متناظر است، فاقد واردات یونانی یا سفال‌های زمین روشن بود. برعکس، دوره دوم که با لاتیال IVA-IVB متناظر
بود. برعکس، دوره دوم که با لاتیال IVA-IVB متناظر است، با حضور چنین کالاهایی تعریف شد. تحقیقات بعدی بر اساس پژوهش‌های پینزا دوره‌های بیشتری از تاریخ لاتیال را شناسایی کردند که بیشتر آن‌ها بر اساس تغییرات سبک‌های سفالگری تعریف شدند. دوره‌بندی استاندارد بر اساس سفالگری با تغییرات اندک پذیرفته شده است؛ با این حال تحمل ±۲۵ سال منظور شده است. باستان‌شناس ایینار گیئرستاد استدلال کرد که نوع‌شناسی سفال می‌تواند منبعی غیرقابل اعتماد برای تعیین جدول زمانی باشد، زیرا—طبق نظر گیئرستاد—تلاش برای فهرست‌بندی سبک‌های
نظر گیئرستاد—تلاش برای فهرست‌بندی سبک‌های استاندارد یک دوره خاص، تفاوت‌های کوچک در تکنیک بین کارگاه‌ها و صنعت‌گران مختلف را بیش از حد ساده می‌کند، کسانی که به‌طور طبیعی سبک‌های هنری شخصی خود را با الهام از دوره‌های گذشته توسعه می‌دهند. پژوهش‌های اخیر بر اساس درخت‌گاه‌شماری نشان داده است که نیاز به بازبینی برخی دوره‌بندی‌ها وجود دارد، زیرا چوب‌های محفوظ نشان می‌دهند که جدول زمانی سنتی ممکن است حدود پنجاه سال با سایر نقاط اروپا هماهنگ نباشد؛ این مسئله تا حدی مشکل ایجاد می‌کند زیرا تاریخ چوب‌ها با تاریخ
حدی مشکل ایجاد می‌کند زیرا تاریخ چوب‌ها با تاریخ سفال‌ها مطابقت ندارد. دوره اول فرهنگ لاتیال با بقایای فرهنگ پروتو-ویلانوفان متناظر است، که خود آن حدود ۱۲۰۰–۹۰۰ پیش از میلاد تاریخ‌گذاری شده است. صرفاً بر اساس فرهنگ مادی، دوره اول جامعه لاتیال با استفاده از سفال ساده، ظهور کوزه کلبه‌ای و گرایش به تدفین آتشین متمایز می‌شود. با استفاده از مجموعه‌ای از تدفین‌های آتشین در رم، دوره زمانی تقریبی دوره اول لاتیال می‌تواند با تاریخ‌گذاری رادیوکربن به قرون یازدهم و دهم پیش از میلاد برگردد. از لاتیال I–II، تدفین