payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کورنلیوس توسط رئیس‌جمهور ایالات متحده، شامل دوایت دی. آیزنهاور، جان اف. کندی، لیندون بی. جانسون و ریچارد نیکسون، به کمیته‌های ملی منصوب شد. منصب سیاسی. در سال ۱۹۶۳، کورنلیوس نخستین زنی بود که برای عضویت در شورای شهر زادگاهش، رینولدزبورگ، اوهایو، نامزد شد. او همچنین سمت‌های محلی دیگری از جمله ریاست بخش و عضویت در کمیسیون برنامه‌ریزی و منطقه‌بندی رینولدزبورگ را بر عهده داشت. تقدیر و جوایز. کورنلیوس در سال ۱۹۶۳ به‌عنوان یکی از ده زن برتر اوهایو انتخاب شد. او از سوی فرمانداران اوهایو و پنسیلوانیا و همچنین مجلس
سوی فرمانداران اوهایو و پنسیلوانیا و همچنین مجلس سنای اوهایو و مجلس نمایندگان اوهایو تقدیر شد. از دیگر افتخارات او می‌توان به دریافت جایزهٔ ملی صلیب سرخ آمریکا برای خدمات برجسته، عضویت در آکادمی آمریکایی پرستاری در سال ۱۹۷۷ اشاره کرد. کورنلیوس در سال ۱۹۸۱ به تالار مشاهیر زنان اوهایو، در سال ۱۹۹۶ به تالار مشاهیر انجمن پرستاران آمریکا و در سال ۱۹۹۷ به تالار مشاهیر کهنه‌سربازان اوهایو راه یافت. او در سال ۲۰۰۸ به‌عنوان یکی از اسطوره‌های محلی دانشگاه ایالتی اوهایو مورد تقدیر قرار گرفت. ساختمان مرکزی انجمن
اوهایو مورد تقدیر قرار گرفت. ساختمان مرکزی انجمن پرستاران اوهایو در سال ۱۹۷۷ به نام کورنلیوس نام‌گذاری شد. درگذشت و میراث. کورنلیوس در سال ۱۹۸۳ به دلیل وخامت وضعیت سلامتی بازنشسته شد. او در سال ۱۹۹۲ درگذشت. انجمن پرستاران منطقهٔ میانی اوهایو، "صندوق بورسیهٔ پرستاری دوروتی آلیس کورنلیوس" را به‌منظور «گرامیداشت حرفه‌ای‌گرایی و آرمان‌های» او تأسیس کرد.
جنت هارمون واترفورد براگ (با نام اصلی جین نتی هارمون)(۲۴ مارس ۱۹۰۷ — ۱۱ آوریل ۱۹۹۳) یک هوانورد آماتور آمریکایی بود. در سال ۱۹۴۲، او نخستین زن آفریقایی‌تبار آمریکایی بود که موفق به دریافت گواهینامه خلبانی تجاری شد. او در سال ۲۰۲۲ به تالار مشاهیر هوانوردی جورجیا راه یافت. زندگی. جنت هارمون در ۲۴ مارس ۱۹۰۷ در گریفین، جورجیا زاده شد. او هفتمین فرزند یک خانواده با تبار آفریقایی و چروکی بود. هارمون در مدارس اسقفی تحصیل کرد و سپس در کالج اسپلمن در آتلانتا، جورجیا ادامه تحصیل داد و در سال ۱۹۲۹ به عنوان یک پرستار
ادامه تحصیل داد و در سال ۱۹۲۹ به عنوان یک پرستار ثبت‌شده صلاحیت یافت. اندکی پس از فارغ‌التحصیلی، او جورجیا را ترک کرد و به ایلینوی رفت و در بیمارستان ویلسون در شیکاگو به عنوان پرستار مشغول به کار شد. او با اوانز واترفورد ازدواج کرد، اما این ازدواج پس از دو سال به پایان رسید. پس از طلاق، هارمون همچنان به عنوان پرستار برای پزشکان مشغول به کار بود و در دانشگاه لویولا تحصیل کرد. او در سال‌های ۱۹۴۱–۱۹۵۱ به عنوان بازرس بهداشت در یک شرکت بیمه فعالیت داشت. در سال ۱۹۵۳، او با سامنر براگ ازدواج کرد و این زوج دو خانه
او با سامنر براگ ازدواج کرد و این زوج دو خانه سالمندان را در شیکاگو تأسیس و مدیریت کردند تا اینکه در سال ۱۹۷۲ بازنشسته شدند. سامنر در سال ۱۹۸۶ درگذشت و جنت تا سال ۱۹۹۳ به زندگی ادامه داد. زندگینامه او با عنوان "پرواز بر فراز موانع" پس از مرگش در سال ۱۹۹۶ منتشر شد. هوانوردی. در سال ۱۹۲۸، براگ نخستین زن سیاه‌پوستی بود که در دانشگاه هوانوردی کرتیس-رایت در شیکاگو نام‌نویسی کرد. در سال ۱۹۳۳ جنت (که در آن زمان واترفورد بود) در دانشگاه هوانوردی کرتیس-رایت ثبت‌نام کرد، که یک مدرسه هوانوردی مخصوص سیاه‌پوستان و تحت
کرد، که یک مدرسه هوانوردی مخصوص سیاه‌پوستان و تحت مدیریت جان سی. رابینسون و کرنیلیوس کافی بود. او تنها زن در میان ۲۴ مرد سیاه‌پوست در کلاس خود بود. در سال ۱۹۳۴، او ۶۰۰ دلار از پول خود را برای خرید نخستین هواپیمای مدرسه پرداخت کرد و در ساخت فرودگاه اختصاصی مدرسه در رابینز، ایلینوی همکاری داشت. در تابستان، پرواز را آموخت و گواهینامه خلبانی خصوصی خود را دریافت کرد. در سال ۱۹۴۳، او برای پیوستن به برنامه خلبانان زن نیروی هوایی ارتش (WASP) درخواست داد. زمانی که برای مصاحبه مراجعه کرد، اثل شیهی، دستیار رئیس
که برای مصاحبه مراجعه کرد، اثل شیهی، دستیار رئیس برنامه خلبانان زن نیروی هوایی ارتش، از انجام مصاحبه با او خودداری کرد زیرا او سیاه‌پوست بود. چند هفته بعد، او نامه‌ای از ژاکلین کوکران، رئیس برنامه خلبانان زن نیروی هوایی ارتش، دریافت کرد که دلیل رد درخواستش نیز همین مسئله عنوان شده بود. درخواست او برای پیوستن به سپاه پرستاری ارتش نیز به دلایل نژادی رد شد. سپس او در برنامه آموزش خلبانی غیرنظامی در مؤسسه توسکیگی در توسکیگی، آلاباما نام‌نویسی کرد. با وجود اینکه دوره‌های آموزشی، آزمون‌ها و پروازهای آزمایشی خود
دوره‌های آموزشی، آزمون‌ها و پروازهای آزمایشی خود را با موفقیت گذراند، اما در آلاباما به او گواهینامه خلبانی ندادند، زیرا او یک «دختر رنگین‌پوست» بود. بااین‌حال، او موفق شد گواهینامه خود را در فرودگاه پال-واوکی، ایلینوی دریافت کند. براگ در تأسیس انجمن ملی هوانوردان آمریکایی که برای نمایندگی این حرفه نوظهور در برابر دولت ایجاد شده بود، مشارکت داشت. براگ در سال ۱۹۶۵ با حدود ۲۰۰۰ ساعت پرواز، از خلبانی بازنشسته شد.
ادیت دورهام (؛ ۸ دسامبر ۱۸۶۳ – ) انسان‌شناس، نقاش، هنرمند، مؤلف، گردشگر، تصویرگر، عکاس، و خبرنگار جنگ اهل بریتانیا بود که بیشتر به خاطر گزارش‌های مردم‌شناسی خود از زندگی در آلبانی در اوایل قرن بیستم شناخته می‌شود. حمایت او از آرمان‌های آلبانیایی و همچنین آلبانی‌دوستی او باعث شد که بسیاری از آلبانیایی‌ها که او را قهرمان ملی خود بدانند و بسیار دلبسته او باشند. اوایل زندگی. دورهام بزرگ‌ترین فرزند از نه فرزند خانواده بود. پدرش، آرتور ادوارد دورهام، یک جراح برجسته لندنی بود. او در کالج بدفورد (۱۸۷۸–۱۸۸۲) و پس از
لندنی بود. او در کالج بدفورد (۱۸۷۸–۱۸۸۲) و پس از آن در آکادمی سلطنتی هنر تحصیل کرد و در نتیجه به یک هنرمند تبدیل شد. آثار طراحی و نقاشی او به‌طور گسترده‌ای به نمایش گذاشته شد و تعدادی نقاشی دقیق برای جلد «دوزیستان و خزندگان» کتاب "تاریخ طبیعی کمبریج" (منتشر شده در سال ۱۸۹۹) ارائه کرد. سفرهای اکتشافی به بالکان. دورهام پس از مرگ پدرش چندین سال مسئولیت مراقبت از مادر بیمار خود را بر عهده گرفت. این یک تجربه طاقت‌فرسا بود. هنگامی که او ۳۷ ساله بود، پزشک او توصیه کرد که باید برای بهبودی به یک تعطیلات و مسافرت
کرد که باید برای بهبودی به یک تعطیلات و مسافرت خارجی برود. او از طریق دریا به سواحل دالماسی سفر کرد و از تریسته به کوتور و سپس از طریق زمینی به چتینیه، پایتخت مونته‌نگرو سفر کرد. در بازگشت به لندن، به فراگیری زبان صربی‌کرواتی و تاریخ آن منطقه پرداخت. دورهام سفرهای زیادی به بالکان کرد تا اولین کتاب خود را به نام "از خلال سرزمین صرب‌ها" بنویسد که در سال ۱۹۰۴ در لندن منتشر شد. در سال ۱۹۰۸ پس از سفر در ارتفاعات آلبانی، از مونته‌نگرو تا اشکودر، کتاب "آلبانی علیا" را نوشت. در طول بیست سال بعد، او به ویژه بر
علیا" را نوشت. در طول بیست سال بعد، او به ویژه بر آلبانی متمرکز شد که در آن زمان یکی از منزوی‌ترین و توسعه نیافته‌ترین مناطق اروپا بود. او در سازمان‌های امدادی مختلف کار کرد، نقاشی کشید، مقاله نوشت و به جمع‌آوری فولکلور و هنرهای عامیانه آن منطقه پرداخت. در ۱۹۱۱–۱۹۱۳ او به پناهندگان آلبانیایی در مونته‌نگرو کمک کرد و در آنجا کمک مالی برای دارو، غذا و کمک به سربازان مجروح پیدا کرد. او به‌طور مکرر با مجله "مرد" همکاری می‌کرد و عضو مؤسسه سلطنتی مردم‌شناسی شد. با این حال، نوشته‌های او شهرت خاص برایش به ارمغان
با این حال، نوشته‌های او شهرت خاص برایش به ارمغان آورد. او هفت کتاب در مورد مسائل بالکان نوشت. "آلبانی علیا" (۱۹۰۹) شناخته شده‌ترین آنهاست و هنوز هم به عنوان راهنمای برجسته آداب و رسوم و جامعه ارتفاعات شمال آلبانی در نظر گرفته می‌شود. مناقشه. پس از دوره‌ای از علاقه پرشور به صرب‌ها که باعث شد کتابی تحت عنوان "از خلال سرزمین صرب‌ها" بنویسد و دوره‌ای ضد اتریشی و طرفداری از یوگسلاوی دورام به‌طور نزدیکی با آرمان و اهداف آلبانیایی‌ها هم‌راستا شد و از اتحاد و استقلال مردم آلبانی دفاع کرد. او به شدت توسط حامیان
مردم آلبانی دفاع کرد. او به شدت توسط حامیان دولت یوگسلاوی که از الحاق منطقه‌ای با جمعیت آلبانیایی در کوزوو به یوگسلاوی حمایت می‌کردند، مورد انتقاد قرار گرفت. طبق گفتهٔ دو محقق آمریکایی، توماس کوشمن و استیپان میشتروویچ، شخصیت عجیب و غریب و فعالیت‌های لابی‌گری مداوم او باعث شد که وزارت امور خارجه بریتانیا از او رویگردان باشد. او پس از جنگ جهانی اول به شدت «ضد صِرب» شد و آنچه را که «کثافت‌های صرب» می‌نامید مورد سرزنش قرار داد به دلیل اینکه «هدفشان ایجاد یوگسلاوی نبوده، بلکه از اول به‌دنبال هدف اصلی خود یعنی
نبوده، بلکه از اول به‌دنبال هدف اصلی خود یعنی ایجاد صربستان بزرگ بوده‌اند». او افزود: «به جای آزاد شدن، اکثریت مردم تحت حکومتی سخت‌تر از قبل زندگی می‌کنند.» دیگر روشنفکران بریتانیایی که طرفدار صرب‌ها بودند، نظرات او را به شدت نقد کردند. نویسنده ربکا وست دورام را در توصیف خود از نوعی از مسافران گنجاند که بازمی‌گشتند «با عشق یک ملت بالکان به عنوان مردمانی مظلوم و بی‌گناه در دل‌هایشان، همیشه به‌عنوان یک قربانی و هرگز نه در قالب جنایتکار» (دورام از وست به خاطر این جمله شکایت کرد) و سپس ادامه داد: «بلغاری‌ها،
این جمله شکایت کرد) و سپس ادامه داد: «بلغاری‌ها، همان‌طور که برخی ترجیح می‌دهند، و آلبانیایی‌ها، همان‌طور که دیگران از آن‌ها حمایت می‌کنند، شباهت زیادی به تصویری دارد که جاشوا رینولدز از سموئیل خردسال در تابلوی نقاشی‌اش ارائه کرده است.» آر. دبلیو. سِتون-واتسون اظهار داشت: «واقعیت این است که در حالی که همیشه به «ذهنیت بالکانی» حمله می‌کند، خود او دقیقاً همان چیزی است که از این واژه منظور داشت.» با این حال، آلبانیایی‌ها از دورام بسیار تقدیر می‌کردند و او را «ملکه کوه‌نشینان» نامیدند. دولت آلبانی برای تشکر از
کوه‌نشینان» نامیدند. دولت آلبانی برای تشکر از او به خاطر لابی‌گری در دولت بریتانیا به نفع شهر اشغال‌شده کورچه یک جلیقه گلدوزی‌شده به او اهدا کرد. او در کوهستان‌های آلبانی مورد استقبال خوبی قرار گرفت. وقتی ادیت دورهام در سال ۱۹۴۴ درگذشت، از کارهایش ستایش زیادی به عمل آمد. پادشاه تبعیدی زوغو یکم نوشت: «او قلب خود را به ما داد و توانست توجه تام کوه‌نشینان ما را به دست آورد». او هنوز هم به عنوان یک قهرمان ملی شناخته می‌شود؛ در سال ۲۰۰۴، رئیس‌جمهور آلبانی آلفرد مواسیو او را «یکی از برجسته‌ترین شخصیت‌های دنیای
مواسیو او را «یکی از برجسته‌ترین شخصیت‌های دنیای آلبانی در قرن گذشته» توصیف کرد. همچنین او مدالی از پادشاه زوغو یکم به دلیل حمایت‌هایش از آلبانی دریافت کرد. مجموعه‌ها. بسیاری از آثار دورام پس از مرگش به مجموعه‌های علمی-دانشگاهی اهدا شدند. مقالات و دست‌نوشته‌های او در مؤسسه مردم‌شناسی سلطنتی لندن نگهداری می‌شود، و یادداشت‌های روزانه‌اش در موزه بنکفیلد در هلیفکس به همراه مجموعه‌هایی از لباس‌ها و جواهرات بالکانی که در سال ۱۹۳۵ اهدا کرده بود، در آنجا قرار دارند. هدایا و اشیاء بیشتر مرتبط با آثار باستانی
دارند. هدایا و اشیاء بیشتر مرتبط با آثار باستانی بالکانی نیز در سال ۱۹۱۴ به موزه بریتانیا و به موزه پیتر ریورز در آکسفورد و موزه هورنیمن در لندن اهدا شد. برخی از اقلام از مجموعه پارچه‌ای او در نمایشگاهی که در سال ۲۰۲۰ برگزار شد به نمایش گذاشته شدند.
ماری عَبدُه عجمی (۲۵ مهٔ ۱۸۸۸ – ۲۵ دسامبر ۱۹۶۵) روزنامه‌نگار، آموزگار و شاعر سوری بود. در دمشق در خانواده‌ای ارتدکس یونانی به دنیا آمد که اجدادشان اهل حماه بودند. پدربزرگش یوسف میان دمشق و سرزمین فارس تجارت می‌کرد، از این رو او را عَجَمی می‌نامیدند. او در دمشق تحصیل کرد و در سال ۱۹۰۳ دیپلم خود را گرفت. به زبان‌های عربی و انگلیسی تسلط یافت. به مدت یک سال در زحله، سپس در پورت سعید، سپس در مدرسۀ روسی در دمشق و مؤسسه فرانسوی فرنسیسکان در آنجا تدریس کرد. مجلهٔ «العروس» را در سال ۱۹۱۰ در دمشق تأسیس کرد که تا سال
را در سال ۱۹۱۰ در دمشق تأسیس کرد که تا سال ۱۹۱۴ منتشر شد، سپس از ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۵ ادامه یافت. این مجله، نخستین مجلهٔ زنان در منطقهٔ عربی بود که خواهان رهایی و توانمندسازی زنان بود و در مسائل آنان تخصص داشت. عجمی برای شماری از روزنامه‌ها و ایستگاه‌های رادیویی در کشورهای عربی و عرب‌های خارج‌نشین نوشت. همچنین به ترجمهٔ ادبی از انگلیسی به عربی پرداخت. ماری عجمی نماد برجستهٔ رنسانس فرهنگی و اجتماعی فمینیستی در سوریه در قرن بیستم شمرده می‌شود. او کسی بود که در ابتدای پیدایش مطبوعات سوریه، اولین مجلهٔ فرهنگی و
ابتدای پیدایش مطبوعات سوریه، اولین مجلهٔ فرهنگی و اجتماعی زنان را که آن را «العروس» نامید، بیرون داد. او پیشگام اولین پروژهٔ رنسانس فمینیستی سوری بود و او را یکی از بنیانگذاران مطبوعات فمینیستی سوریه می‌دانند. زندگی و پیشه. ماری عجمی در خانه‌ای در محلهٔ جوّانیه کوچهٔ طالع الفضة در شهر قدیمی دمشق، پشت کلیسای ارتدکس سنت‌جان دمشقی، در ۲۵ مهٔ ۱۸۸۸ به دنیا آمد. او از همسر دوم یک پدر سالخورده با اصل حمایی، عبده یوسف‌العجمی، نایب کلیسای جامع که در بافندگی و تجارت ابریشم کار می‌کرد، به دنیا آمد.پدربزرگش الیان
ابریشم کار می‌کرد، به دنیا آمد.پدربزرگش الیان الحماوی به دمشق نقل مکان کرد و در آنجا خانواده‌اش به دلیل تجارت جواهرات به سرزمین عجم (فارس) نام عجمی را به دست آوردند. خانواده‌اش ارتدکس یونانی بودند. ماری در شهر دمشق بزرگ شد. او دورهٔ ابتدایی را در مدرسهٔ ایرلندی خواند و سپس تحصیلات راهنمایی را در مدرسهٔ روسی ادامه داد. اولین مقالهٔ خود را در سیزده سالگی در روزنامهٔ المحبه منتشر کرد. او از کتابخانه نعمان قسطلی و مجلهٔ «الجامعه» فرح آنتون بهره برد. پس از اینکه زبان عربی و ادبیات آن را فراگرفت، به یادگیری زبان
زبان عربی و ادبیات آن را فراگرفت، به یادگیری زبان انگلیسی پرداخت تا اینکه در آن تسلط یافت. در سال ۱۹۰۵ در دانشگاه آمریکایی بیروت در رشته پرستاری تحصیل کرد، اما به دلیل ضعف سلامتی تحصیلات خود را به پایان نرساند. او ابتدا به آموزش روی آورد و در سال ۱۹۰۶ به عنوان معلم ارشد در مدرسه روسی در دمشق منصوب شد. پس از آن تاریخ، به مدت دو سال با روزنامه‌ها و مجلات مهمی مانند المقتبس در دمشق، المهذّب در زحله، الإخاء در حما، و الحسناء و لسان الحال در بیروت مکاتبه کرد. سپس در سال ۱۹۰۹ به اسکندریه نقل مکان کرد و در آنجا
در سال ۱۹۰۹ به اسکندریه نقل مکان کرد و در آنجا به عنوان مدیر مدرسه قبطی منصوب شد. او یک سال در آنجا ماند، سپس به دمشق بازگشت و در دسامبر ۱۹۱۰ مجله العروس را تأسیس کرد. تا سال ۱۹۱۴ منتشر شد سپس از ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۵ ادامه یافت. با سی و دو صفحه شروع شد و بعداً به چهل صفحه افزایش یافت تا اینکه در سال ۱۹۱۴ به دلیل شروع جنگ جهانی اول انتشار آن متوقف شد. این مجله پس از پایان جنگ در سال ۱۹۱۸ با شصت صفحه منتشر شد و مشهورترین چهره‌های ادبیات و روزنامه‌نگاری سوریه و جهان عرب در آن زمان برای آن می‌نوشتند، امثال: جبران خلیل
در آن زمان برای آن می‌نوشتند، امثال: جبران خلیل جبران، میخائیل نعیمه، ایلیا ابوماضی، معروف الرصافی، عباس محمود العقاد. انتشار این مجله ادامه یافت تا اینکه در سال ۱۹۲۵، سال وقوع انقلاب کبیر سوریه، انتشار آن متوقف شد. هدف این مجله «رهایی زنان از قید و بند و رهایی مردان از ناسپاسی آنها» بود. علاوه بر مطالب مربوط به کودکان و خانواده، مطالب ادبی، تاریخی و محیطی را منتشر کرد. همچنین رمان‌ها و بحث‌های ادبی منتشر می‌کرد و مکانی منحصر به فرد برای ترویج بسیاری از ایده‌های رهایی‌بخش بود. عجمی به دلیل مقاومت در برابر
رهایی‌بخش بود. عجمی به دلیل مقاومت در برابر مقامات عثمانی و بعداً مقامات اشغالگر فرانسه و انگلیس شناخته شده بود.در دنیای سیاست، مبارزات ماری عجمی با قربانیان ۶ ایار ۱۹۱۶ مرتبط شروع شد. او بیش از یک بار به زندان‌ها رفت و شرایط آنها و زندانیان سیاسی را شرح داد. شرایط بدی را که در معرض آن قرار می‌گرفتند و انواع شکنجه‌ها و آزارهایی که متحمل شدند را دید. او جمال پاشا را بدترین ظالمی توصیف کرد که کشور از آن رنج می‌برد. عجمی همچنین برای حقوق اکثر طبقات جامعه به ویژه کودکان و زنان تلاش و مبارزه کرد. عجمی از
به ویژه کودکان و زنان تلاش و مبارزه کرد. عجمی از کشاورزان و کارگران سوری حمایت کرد و آنان را به جای تکیه بر واردات به سمت حمایت و تکیه بر اقتصاد محلی تشویق می‌کرد. عجمی باشگاه ادبی زنان را در محلهٔ القصاع دمشق تأسیس کرد. سپس انجمن نور الفیحاء و باشگاه آن، و مدرسهٔ دخترانه شهدا، با مشارکت نازک العابد، در سال ۱۹۲۰ تأسیس کرد.در ابتدای همان سال با مشارکت العابد، باشگاه بانوان شام را تأسیس کرد. در سال ۱۹۲۱ به عضویت کمیتهٔ نقد ادبی انجمن ادبی انتخاب شد و در سردبیری مجلهٔ آن انجمن که بیش از یک سال دوام نداشت،
مجلهٔ آن انجمن که بیش از یک سال دوام نداشت، مشارکت داشت. او تنها زن آن انجمن بود. محافل ادبی از او تجلیل کردند و در سال ۱۹۲۶ به مناسبت ۲۵ سالگی فعالیت او در عرصه‌های سخنوری، نویسندگی و روزنامه‌نگاری، جشن نقره‌ای برای او در بیروت برگزار شد. او در دو جشنی که در سال ۱۹۲۸ در حیفا و یافا برای او برگزار شد، تجلیل مشابهی دریافت کرد. باشگاه ارتدوکس دمشق در سال ۱۹۲۹ نیز از او تقدیر کرد. او دو جایزه از رادیوی بریتانیا در سال‌های ۱۹۴۶ و ۱۹۴۷ دریافت کرد. در اوایل دهه ۱۹۳۰ به مدت چهار سال در مدرسه فرانسیسکن (دارالسلام)
به مدت چهار سال در مدرسه فرانسیسکن (دارالسلام) به تدریس ادبیات عرب پرداخت. در سال ۱۹۴۰ مجدداً برای تدریس به بغداد سفر کرد، اما بیش از یک سال در آنجا نماند. در عراق، یکی از شاگردانش نازک الملائکه بود. به دمشق بازگشت تا خود را وقف فعالیت‌های ادبی و اجتماعی کند. در سال ۱۹۴۴ به عضویت انجمن حلقه الزهرا برای مردان و زنان ادیب انتخاب شد. درگذشت. ماری عجمی در سال‌های پایانی زندگی، بیماری‌اش تشدید شد و او از زندگی عمومی کناره‌گیری کرد. او در ۲۵ دسامبر (برخی منابع ۴ دسامبر) ۱۹۶۵ در دمشق در سن هفتاد و هفت سالگی
۴ دسامبر) ۱۹۶۵ در دمشق در سن هفتاد و هفت سالگی درگذشت. وی در کلیسای جامع مریمیّه، در آرامستان ارتدکس یونانی سنت جرج در محلهٔ باب الشرقی به خاک سپرده شد. تنها ۱۶ نفر از نزدیکانش پیکرش را تا آرامستان همراهی کردند و از میان ادیبان، فقط فؤاد الشایب حضور داشت. فدراسیون انجمن‌های زنان در سوریه در ۲۵ آوریل ۱۹۶۶ مراسم یادبودی را برای او در دانشگاه دمشق برگزار کرد که در آن افرادی سخنرانی کردند، مانند: فؤاد الشایب، رئیف خوری، جان کمید، وداد سکاکینی، کاظم الداغستانی، عفیفه صعب، امین نخله و دیگران. در سال ۱۹۶۹ وزارت
عفیفه صعب، امین نخله و دیگران. در سال ۱۹۶۹ وزارت فرهنگ و ارشاد ملی، گزیده‌ای از شعر و نثر او را با عنوان «دوحهٔ خاطره» منتشر کرد.
مَرَح البِقاعی (۱۹۵۹) شاعر، دانشگاهی، شخصیت رسانه‌ای و سیاستمدار سوری-آمریکایی است. در دمشق به دنیا آمد و تحصیل کرد، سپس در دانشگاه آن ثبت نام کرد و در سال ۱۹۸۳ با مدرک لیسانس ادبیات فرانسه فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۲۲ به ایالات متحده مهاجرت کرد و وارد عرصهٔ رسانه با تمرکز بر گفتگوی عرب‌ها و آمریکایی‌ها شد. او به عنوان استاد اسلام معاصر در دانشگاه جورج تاون کار کرد و سپس در دانشگاه مریلند به تدریس زبان عربی پرداخت. او مخالفت خود را با نظام بعثی سوریه در دههٔ ۲۰۰۰ آغاز کرد و چندین سمت در سازمان‌های
در دههٔ ۲۰۰۰ آغاز کرد و چندین سمت در سازمان‌های سوری-آمریکایی داشت. یکی از اعضای سابق انجمن شعر اتحادیهٔ نویسندگان عرب و یکی از اعضای انجمن نویسندگان سوریه است. از سال ۱۹۹۰ مقالات، تحقیقات و مطالعات سیاسی را به صورت هفتگی یا هر دو ماه یکبار در روزنامه‌ها و نشریات منتشر می‌کند. در سال ۲۰۱۴ حزب جمهوری سوری را تأسیس کرد و به عنوان رئیس آن انتخاب شد. زندگی و پیشه. مرح البقاعی در سال ۱۹۵۹ در دمشق به دنیا آمد و در آنجا بزرگ شد. تحصیلات ابتدایی، راهنمایی و متوسطهٔ خود را در مدرسهٔ فرانسوی دمشق گذراند و تحصیلات
خود را در مدرسهٔ فرانسوی دمشق گذراند و تحصیلات دانشگاهی خود را در دانشگاه دمشق ادامه داد و در سال ۱۹۸۳ مدرک لیسانس ادبیات فرانسه را با درجهٔ ممتاز در زمینه اندیشه و فلسفه دریافت کرد. در سال ۱۹۹۰ مدرک دیپلم را از دانشکدهٔ عربی و مطالعات اسلامی دانشگاه استراسبورگ فرانسه گرفت. او یک دوره یک ساله دکترا را در رشته ادبیات تطبیقی در دانشگاه سوربن پاریس گذراند و سپس در سال ۱۹۹۲ به‌طور دائم به ایالات متحده نقل مکان کرد و در واشینگتن دی سی زندگی می‌کند. وی در سال ۱۹۹۰ برنامه مستندی از تمدن اندلس به زبان فرانسه برای
برنامه مستندی از تمدن اندلس به زبان فرانسه برای دومین شبکه خارجی تلویزیون سوریه تهیه و ارائه کرد. همچنین برای رادیو مونت کارلو در پاریس برنامه‌ای دربارهٔ برجسته‌ترین شخصیت‌های اندیشه معاصر عرب نوشت. در رسانه‌های تصویری کار کرد و اولین دفتر بین‌المللی تلویزیون سوریه را در سال ۲۰۰۰ در کشور محل اقامتش، ایالات متحده آمریکا تأسیس کرد و سمت مدیر کل آن را داشت. او یک برنامهٔ گفتگوی تلویزیونی به نام «میان‌اطلسی» را تهیه و ارائه کرد که آن را از واشینگتن پخش می‌کرد و هدف آن برقراری گفت و گوی عربی-آمریکایی در سطح
و هدف آن برقراری گفت و گوی عربی-آمریکایی در سطح برابر بود. در سال‌های ۲۰۰۲–۲۰۰۶ در مجلهٔ تبادل فرهنگی «های» مستقر در واشینگتن کار می‌کرد، جایی که یکی از بنیانگذاران آن بود و به عنوان سردبیر ارشد آن کار کرد. این مجله پروژه‌ای از طرح مشارکت خاور میانه وزارت امور خارجه ایالات متحده است. به عنوان استاد زبان عربی در دانشگاه مریلند در واشینگتن و به عنوان استاد اسلام معاصر در گروه مطالعات مستمر دانشگاه جورج تاون در سال ۲۰۰۷ کار کرده است.بقاعی از ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ به عنوان مشاور ارشد رسانه‌ای و فرهنگی در مؤسسهٔ صداهای
مشاور ارشد رسانه‌ای و فرهنگی در مؤسسهٔ صداهای زنده، سازمانی که هیلاری کلینتون در زمانی که او بانوی اول کاخ سفید بود، تأسیس و ریاست آن را برعهده داشت، خدمت می‌کرد. در سال ۲۰۰۹، مؤسسهٔ الوارف برای مطالعات انسانی را در واشینگتن دی سی راه اندازی کرد. این مؤسسه یک سازمان غیرانتفاعی و غیردولتی است که در قالب یک مرکز تحقیقاتی، رسانه‌ای و خبری مستقل فعالیت می‌کند. او به عنوان مسئول برنامهٔ دیپلماسی عمومی در بخش خاورمیانه و خاور نزدیک در آکادمی دیپلماتیک وزارت امور خارجه ایالات متحده در سال‌های ۲۰۱۰–۲۰۱۲ خدمت کرد.
خارجه ایالات متحده در سال‌های ۲۰۱۰–۲۰۱۲ خدمت کرد. بقاعی عضو افتخاری و مشاور رسانه‌ای در پروژه انجمن آزادی، پروژهٔ عربی مرکز تحقیقات کیتو در واشینگتن دی سی است. او همچنین یکی از اعضای مؤسس شورای ملی سوریه است که در سال ۲۰۰۳ در واشینگتن تأسیس شد و بنیانگذار و دبیرکل سازمان محور سوم برای روشنگران عرب در ۲۰۰۶؛ عضو مؤسس مجلس ملی سوریه در سال ۲۰۱۱؛ بنیانگذار گروه «چشم به سوریه» و «سوریات برای سوریه»، دو برنامه حمایت از انقلاب سوریه در بنیاد الوارف برای مطالعات بشردوستانه در ۲۰۱۱ است. در دنیای روزنامه‌نگاری،
بشردوستانه در ۲۰۱۱ است. در دنیای روزنامه‌نگاری، مقالات، بررسی‌ها و ترجمه‌های خود را در مطبوعات و وبگاه‌های گوناگون منتشر کرده است، از جمله: «الحیاة» در لندن، «الخلیج» امارات، «القدس العربی» لندن، «المحرّر العربی» پاریس، «شهرزاد» قبرص، «صباح الخیر» بیروت، «الموقف الأدبی» دمشق، «الجدید» لس آنجلس، روزنامهٔ «المستقبل» لبنانی، وبگاه «إیلاف»، وبگاه «آرام»، وبگاه «الحوار المتمدن» و مجله «های» برای تبادل فرهنگی در واشینگتن، جایی که او یکی از بنیانگذاران و سردبیر ارشد آن بود. به عنوان تحلیلگر سیاسی، در برنامه‌های
آن بود. به عنوان تحلیلگر سیاسی، در برنامه‌های تلویزیونی تحلیلی در شبکه‌های عربی و بین‌المللی مانند: الجزیره، فرانس ۲۴، الحره، صدای آمریکا، روسیه امروز، سی ان ان، بی‌بی‌سی و غیره حضور می‌یابد. در سال ۲۰۰۷ به عنوان یکی از بهترین اساتید خاورمیانه در دانشگاه‌های آمریکا توسط انجمن خاورمیانه آمریکا انتخاب شد. در سال ۲۰۱۲ با کسب ۱۴۹٬۰۰۰ رای در یک نظرسنجی عمومی که توسط مجلهٔ الاهرام العربی انجام شد، در رتبه پنجم در بین ۱۰ زن تأثیرگذار عرب در خاورمیانه قرار گرفت. آثار. از جمله مجموعه شعرهای وی:
قاچاق نفت در ایران تحت تأثیر عواملی مانند تحریم‌های بین‌المللی علیه نفت خام ایرانی و تفاوت‌های قیمت قابل توجه سوخت با کشورهای همسایه است. این شرایط باعث ایجاد تجارت غیرقانونی رونق در نفت خام و سوخت‌های تصفیه شده شده است. عملیات قاچاق از ترافیک سوخت در مقیاس کوچک از طریق خشکی تا طرح‌های پیچیده جهانی شامل ناوگان تانکرها متغیر است. این گزارش روندها و آمارهای اخیر، روش‌ها و مسیرهای استفاده شده، بازیگران کلیدی دخیل، پاسخ دولت ایران، تأثیرات اقتصادی، پیامدهای ژئوپلیتیکی و نقاط داغ قاچاق نفت در داخل و اطراف ایران
و نقاط داغ قاچاق نفت در داخل و اطراف ایران را بررسی می‌کند. روندها و آمارهای اخیر. علیرغم تحریم‌های ایالات متحده، صادرات نفت خام ایران در سال‌های ۱۴۰۱ و ۱۴۰۲ افزایش یافته است، عمدتاً از طریق کانال‌های پنهان. تخمین‌های اداره اطلاعات انرژی ایالات متحده نشان می‌دهد که ایران در سال‌های ۱۴۰۱ و ۱۴۰۲ حدود ۵۳ تا ۵۴ میلیارد دلار سالانه از صادرات نفت به دست آورده است. از نظر حجم، صادرات ایران در سال ۱۴۰۲ به طور متوسط حدود ۱.۴ میلیون بشکه در روز بوده است، که بالاترین میزان از سال ۱۳۹۷ تاکنون است.گروه نظارتی "متحدان
میزان از سال ۱۳۹۷ تاکنون است.گروه نظارتی "متحدان علیه ایران هسته‌ای" ۵۳۳ میلیون بشکه صادراتی را در سال ۱۴۰۲ پیگیری کرده است، که افزایش ۲۷ درصدی نسبت به ۴۲۰ میلیون بشکه در سال ۱۴۰۱ نشان می‌دهد. چین خریدار غالب (بیش از ۸۰٪ از نفت ایران) است، در حالی که سایر محموله‌ها به سوریه، امارات متحده عربی و ونزوئلا ارسال می‌شود.این تجارت پنهانی نفت در حال رونق، نشان‌دهنده افزایش چشمگیر قاچاق نفت تحریم‌شده ایرانی در سال‌های ۱۴۰۳-۱۴۰۲ است. در عین حال، ایران با قاچاق گسترده سوخت‌های یارانه‌ای (مانند بنزین و گازوئیل) به
سوخت‌های یارانه‌ای (مانند بنزین و گازوئیل) به خارج از کشور روبه‌رو است. مقامات ایرانی افزایش چشمگیر این جریان غیرقانونی را تأیید کرده‌اند. در اواخر سال ۱۴۰۳، یک مقام ریاست جمهوری ایران اظهار داشت که روزانه بین ۲۰ تا ۳۰ میلیون لیتر سوخت از ایران قاچاق می‌شود و آن را یک "فاجعه" اقتصادی نامید. اوایل سال ۱۴۰۳، یکی از اعضای اتاق بازرگانی ایران تخمین زد که روزانه ۱۲ میلیون لیتر سوخت از ایران خارج می‌شود که ارزش آن حدود ۴ میلیارد دلار در سال است (که حدود ۳.۵ میلیارد دلار آن سود خالص قاچاقچیان می‌باشد).این
میلیارد دلار آن سود خالص قاچاقچیان می‌باشد).این نشان‌دهنده حجم عظیمی است. برای درک بهتر، ۱۲ تا ۳۰ میلیون لیتر معادل تقریبا ۷۵,۰۰۰ تا ۱۹۰,۰۰۰ بشکه سوخت در روز است. چنین قاچاقی شکاف بین تولید سوخت داخلی گزارش‌شده و مصرف واقعی ایجاد می‌کند. به عنوان مثال، مصرف بنزین داخلی ایران در سال ۱۴۰۲ به طور متوسط ۱۲۴ میلیون لیتر در روز بود، اما در مارس ۱۴۰۴ به یک رکورد ۱۴۴ میلیون لیتر در یک روز رسید، که افزایش تقاضا تا حدی به قاچاق مرزی ناشی از قیمت‌های ارزان نسبت داده می‌شود. به طور کلی، مقامات تخمین می‌زنند که سالانه
به طور کلی، مقامات تخمین می‌زنند که سالانه بیش از ۳ میلیارد دلار از یارانه‌های سوختی به دلیل قاچاق از دست می‌رود، که فشار زیادی بر اقتصاد ایران وارد می‌کند. در یک کنفرانس خبری در تاریخ ۲۴ مارس ۲۰۲۵، وزیر نفت عراق، حیان عبدالغنی، ایران را به استفاده از اسناد جعلی عراقی برای قاچاق نفت و فرار از تحریم‌های بین‌المللی متهم کرد. این جعل‌ها پس از آن آشکار شد که تانکرهای نفتی توسط نیروی دریایی ایالات متحده در خلیج فارس توقیف شدند. اسناد حمل و نقل به عنوان اسناد جعلی شناسایی شدند، وزیر نفت ایران این اتهامات را رد
شناسایی شدند، وزیر نفت ایران این اتهامات را رد کرد. رویترز در دسامبر ۲۰۲۴ گزارش داد که یک شبکه پیچیده قاچاق نفت در عراق ممکن است سالانه بیش از یک میلیارد دلار درآمد برای ایران ایجاد کند. روش‌های این شبکه قاچاق شامل ترکیب نفت ایرانی و عراقی برای فروش به‌عنوان نفت خالص عراقی در بازارهای بین‌المللی یا فروش مجدد نفتی است که به شدت توسط دولت عراق یارانه داده شده و برای صنایع عراقی در نظر گرفته شده است. عراق تمایلی به مقابله با قاچاق ندارد، زیرا رهبران آن، از جمله نخست‌وزیر کنونی محمد شیاع السودانی، به شدت به