payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با ارزش انسانی آسیب وارد کند. چشم‌اندازهای برجسته، ویژگی‌های ژئومورفولوژیک و ژئوفیزیکی منحصر به‌فرد ممکن است در نتیجه استخراج بی‌رویه و غیرمسئولانه از بین بروند. این روش معدنی: همچنین، فعالیت‌هایی نظیر انفجار، حفاری و خاک‌برداری می‌تواند باعث آسیب یا نابودی ارزش‌های فسیل‌شناسی، فرهنگی، و تاریخی شود. عملیات برداشتن لایه‌های سطحی زمین اغلب باعث تخریب آثار باستانی و میراث تاریخی می‌شود، مگر آن‌که این آثار پیش از شروع عملیات، شناسایی و منتقل شده باشند. فروریختگی معدن. فروریختگی‌های معدنی یا فرونشست‌های ناشی از
معدن. فروریختگی‌های معدنی یا فرونشست‌های ناشی از استخراج، می‌توانند تأثیرات شدید و گاه فاجعه‌باری در سطح زمین به‌ویژه در مناطق شهری و توسعه‌یافته به‌جا بگذارند. در کشور آلمان، به‌ویژه در ایالت نوردراین-وستفالن، استخراج زیرزمینی زغال‌سنگ باعث آسیب به هزاران خانه مسکونی شده است. به همین دلیل، صنایع زغال‌سنگ در این کشور ناچار شده‌اند بودجه‌های قابل توجهی برای جبران خسارات آینده ناشی از فرونشست‌ها در قالب طرح‌های بیمه و یارانه‌های دولتی کنار بگذارند. یکی از نمونه‌های برجسته این پدیده در منطقه زغال‌سنگ‌خیز زار
برجسته این پدیده در منطقه زغال‌سنگ‌خیز زار در آلمان رخ داد؛ جایی که در سال ۲۰۰۸، فروریختگی مشکوک معدن موجب زلزله‌ای با بزرگی ۴ ریشتر شد. این زمین‌لرزه باعث وارد آمدن خساراتی به منازل مسکونی شد. پیش از این رویداد، وقوع زمین‌لرزه‌های خفیف در این منطقه روندی رو به افزایش داشت و در پی شدت گرفتن آن‌ها، عملیات استخراج زغال‌سنگ در منطقه به‌طور موقت متوقف گردید. مدیریت آب. استخراج سطحی معادن می‌تواند به روش‌های مختلفی کیفیت و کمیت آب‌های زیرزمینی را تحت تأثیر قرار دهد. تأثیرات شامل موارد زیر است: این تغییرات
قرار دهد. تأثیرات شامل موارد زیر است: این تغییرات می‌توانند به کاهش منابع آب آشامیدنی و کشاورزی منجر شده و تعادل طبیعی اکوسیستم‌های وابسته به آب زیرزمینی را به هم بزنند. آلودگی سفره‌های آب زیرزمینی قابل استفاده در زیر مناطق معدنی می‌تواند ناشی از نفوذ آب‌های آلوده و نامطلوب معدنی باشد که از طریق تراوش وارد سفره‌ها می‌شوند؛ همچنین، افزایش نفوذ بارش‌های جوی بر روی توده‌های خاک و ضایعات معدنی نیز این مشکل را تشدید می‌کند. در مناطقی که زغال‌سنگ یا سنگ‌های رسی کربنی وجود دارد، افزایش نفوذ باران به این توده‌ها
کربنی وجود دارد، افزایش نفوذ باران به این توده‌ها می‌تواند منجر به موارد زیر شود: افزایش جریان آب با کیفیت پایین و شست‌وشوی خاک از روی توده‌های ضایعات معدنی، بازشار آب آلوده به سفره‌های آب زیرزمینی کم‌عمق و جریان آب آلوده به سوی رودخانه‌ها و جریان‌های آبی مجاور. این پدیده‌ها سلامت منابع آب را تهدید کرده و می‌توانند به تخریب اکوسیستم‌های آبی و خشکی اطراف منجر شوند. با زهکشی آب‌های قابل استفاده از سفره‌های آب کم‌عمق؛ کاهش سطح آب در مناطق مجاور و تغییر در جهت جریان در سفره‌های آب؛ آلودگی سفره‌های آب قابل
جهت جریان در سفره‌های آب؛ آلودگی سفره‌های آب قابل استفاده در زیر عملیات معدنی به دلیل نفوذ (تراوش) آب معدنی بی‌کیفیت؛ و افزایش نفوذ بارندگی بر روی توده‌های زباله. در جایی که زغال سنگ یا شیل کربنی وجود دارد، افزایش نفوذ ممکن است منجر به موارد زیر شود: افزایش رواناب آب بی‌کیفیت و فرسایش از توده‌های زباله، تغذیه آب بی‌کیفیت به سفره‌های آب زیرزمینی کم‌عمق و جریان آب بی‌کیفیت به نهرهای مجاور.
هنر گوگوریویی، گوگوریو، یک پادشاهی باستانی کره‌ای (۳۷ پیش از میلاد – ۶۶ه‍ میلادی) است که مناطق وسیعی از شمال شرقی چین و کره امروزی و مناطقی از روسیه و مغولستان را اشغال کرده بود. سبک متمایز آن با خطوط روان و رنگ‌های زنده مشخص می‌شود. نمونه‌های بارز این سبک، نقاشی‌های دیواری مقبره‌های کشف‌شده در کره شمالی و منچوری هستند که از قرن سوم تا هفتم میلادی تولید شده‌اند. هنر ساختمان سازی. به جز مقبره‌ها، تقریباً هیچ ساختمانی از گوگوریو موجود نیست. با این حال، از طریق تزئینات دیواری مقبره سانگ‌یئونگ‌چونگ، می‌توانیم
تزئینات دیواری مقبره سانگ‌یئونگ‌چونگ، می‌توانیم نگاهی اجمالی به معماری مجلل آن زمان که یکی از پیشرفته ترین معماری های دنیا بود، بیندازیم. ستون‌های دوقلوی هشت ضلعی در ورودی، ساختار سقف، ستون‌های چهار گوشه که در تصاویر نشان داده شده‌اند، و دوگونگ ، ماگو و دونگ‌نیانگ، روی ستون‌ها، به وضوح سبک مسکن طبقه ممتاز گوگوریو را نشان می‌دهند. کاشی‌های سقف گوگوریو که به عنوان لوازم جانبی معماری یافت می‌شوند، عمدتاً از نوع نیلوفر آبی شکل مربوط به بودیسم هستند. کاشی‌های سقف گوگوریو عمدتاً به رنگ قرمز هستند و دارای
سقف گوگوریو عمدتاً به رنگ قرمز هستند و دارای الگوهایی مانند الگوهای نیلوفر آبی، الگوهای پیچ امین‌الدوله، الگوهای صورت روح و الگوهای چرخشی هستند. خطوط تیز و الگوهای واضح یین-یانگ از ویژگی‌های آنها است. جستارهای وابسته. امپراتوری گوگوریو مردم گوگوریو
ساکای تاداتوشی ، یک هاتاموتو (ملازم سامورایی) و دایمیو (ارباب فئودال) از اواخر دوره ادو، و عضوی از اشراف ژاپنی از دوره میجی بود.
بیابان‌زایی تاریخی، شاخه‌ای از پژوهش است که به بررسی روند شکل‌گیری بیابان‌ها از منظر تاریخی می‌پردازد. در گذشته، تصور رایج این بود که دلایل اصلی بیابان‌زایی، ناشی از استفاده بی‌رویه از زمین، کاهش حاصل‌خیزی خاک، کاهش پوشش گیاهی، افزایش خطر خشکسالی و در نهایت، فرسایش بادی ناشی از این عوامل است. اما در سال‌های اخیر، پروژه‌های بازسبزسازی بیابان‌ها به نتایج مورد انتظار دست نیافته‌اند و این موضوع تردیدهایی جدی نسبت به نظریه‌های سنتی بیابان‌زایی ایجاد کرده است. پژوهش‌های جدید نشان می‌دهد که رویدادهای اقلیمی حاد و
جدید نشان می‌دهد که رویدادهای اقلیمی حاد و ناگهانی، بیش از خشکسالی ناشی از کاهش بارش سالانه، نقش مخرب‌تری در بیابان‌زایی دارند. بارش‌های شدید منجر به سیل‌های ناگهانی، رسوبات را شسته و با خود می‌برد و به نظر می‌رسد که در پایان دوره بیزانس، تعداد رویدادهای شدید جوی در شام افزایش یافته است. کاهش سکونتگاه‌ها در کمربند بیابانی در این زمان ممکن است ناشی از این رویدادهای شدید باشد، نه کاهش بارندگی سالانه. علل بیابان‌زایی. دریای مدیترانه و نواحی گذار آن‌ها به سمت بیابان‌ها، با ویرانه‌های باشکوهی از دوران روم
سمت بیابان‌ها، با ویرانه‌های باشکوهی از دوران روم باستان و امپراتوری بیزانس شناخته می‌شوند. این ویرانه‌ها سال‌هاست که موضوع بحث‌های علمی و تاریخی در مورد چرایی رها شدن و افول این شهرها هستند. فرضیه‌ای که در گذشته مورد پذیرش عمومی بود، چنین مطرح می‌کرد که رشد جمعیت یا حمله عشایر کوچ‌نشین باعث بهره‌برداری بیش از حد از منابع زمین شده است. این بهره‌برداری افراطی منجر به فرسایش خاک و تخریب غیرقابل بازگشت محیط زیست شده است. در نتیجه: پوشش گیاهی و خاک حاصل‌خیز کاهش یافته، که خود به کاهش بارش‌های منطقه‌ای منجر
کاهش یافته، که خود به کاهش بارش‌های منطقه‌ای منجر شده، و در نهایت، پیشروی بیابان‌ها را به دنبال داشته است. این دیدگاه بر آن است که تعاملات انسانی و فشار بیش از حد بر منابع طبیعی، روند تخریب زیست‌محیطی را آغاز کرده و شهرهای باستانی این نواحی را به مرور زمان به ویرانه‌هایی متروکه بدل کرده است. با این حال، پژوهش‌های جدیدتر – همان‌طور که در پاسخ پیشین اشاره شد – عواملی چون رویدادهای اقلیمی شدید و ناگهانی را نیز در کنار فشارهای انسانی، در تبیین این افول تاریخی مورد توجه قرار می‌دهند. با این حال، شکست پروژه‌های
توجه قرار می‌دهند. با این حال، شکست پروژه‌های کمک توسعه‌ای باعث شد تا تردیدهایی جدی دربارهٔ اعتبار نظریه «بیابان‌زایی تاریخی» مطرح شود. برای نمونه، پروژه‌ای که با هدف کاهش فرسایش خاک و رسوب‌گذاریدر سد «کینگ طلال» در نزدیکی جرش در اردن اجرا شده بود، نتوانست به اهداف خود دست یابد. این ناکامی زمانی آشکار شد که یک بارندگی شدید باعث رسوب گذاری گسترده در سد شد، با وجود سازه‌های جدید حفاظت خاک که برای کنترل این پدیده ساخته شده بودند. علاوه بر این، اثرات مثبت مورد انتظار از پروژه‌های جنگل‌کاری نیز محقق نشد. بلکه
انتظار از پروژه‌های جنگل‌کاری نیز محقق نشد. بلکه نتایج معکوسی به وجود آمد: با کاشت درختان کاج که به‌راحتی آتش می‌گیرند، خطر آتش‌سوزی به‌شدت افزایش یافت؛ همچنین، با محدود شدن چرای دام در نواحی جنگل‌کاری‌شده، فشار دام به سمت مناطق حساس‌تر در کمربند بیابانی منتقل شد؛ و از سوی دیگر، درختان همیشه‌سبز موجب کاهش نفوذ آب باران به سفره‌های آب زیرزمینی شدند و به این ترتیب، تغذیه آب‌های زیرزمینی مختل گردید. این تجربیات نشان می‌دهد که راهکارهای سنتی و دیدگاه‌های قدیمی دربارهٔ مقابله با بیابان‌زایی و احیای اراضی،
دربارهٔ مقابله با بیابان‌زایی و احیای اراضی، همواره نتایج مؤثر و پایداری به همراه ندارند و باید با دقت بیشتری و در نظر گرفتن شرایط اکولوژیکی، اقلیمی و اجتماعی بومی طراحی و اجرا شوند. پژوهش. تعدادی از پروژه‌های تحقیقاتی در حال اجرا در اردن نشان دادند که فرسایش خاک اصلی کشاورزی، Terra Rossa، در پایان آخرین عصر یخبندان و در طول دریاس جوان رخ داده است؛ بنابراین به نظر می‌رسد که فرسایش خاک‌های امروزی که به شدت مورد استفاده قرار می‌گیرند، در طول دوره‌های تاریخی محدود بوده و ارتباطی با بیابان‌زایی نداشته است. بحث
بوده و ارتباطی با بیابان‌زایی نداشته است. بحث در مورد تأثیر تغییرات اقلیمی بر بیابان‌زایی بر خشکسالی متمرکز است. در حالی که برخی از نویسندگان استدلال می‌کنند که دوره‌های زوال در شام همزمان با کاهش بارندگی بوده است، برخی دیگر به توسعه غیرخطی سکونتگاه‌ها اشاره می‌کنند. با این حال، تمرکز بر میزان بارندگی سالانه تنها امکان نتیجه‌گیری‌های محدودی در مورد بهره‌وری کشاورزی را فراهم می‌کند. در این زمینه، خاک‌ها و رسوبات کوهلوویا به افزایش فراوانی بارندگی‌های شدید در شام در پایان دوره بیزانس اشاره دارند. تا آنجا که
شام در پایان دوره بیزانس اشاره دارند. تا آنجا که امروزه چنین رویدادهایی قابل مشاهده است، خسارات مرتبط با آنها همیشه بسیار زیاد بوده و می‌توانسته عواقب بسیار جدی‌تری نسبت به خشکسالی داشته باشد. کاهش سکونت در کمربند بیابانی در پایان دوران باستان می‌تواند با افزایش رویدادهای شدید مرتبط باشد.
«خودخواه» ترانه‌ای از خوانندهٔ آمریکایی مدیسون بییر می‌باشد که در ۱۴ فوریهٔ ۲۰۲۰ به‌عنوان دومین تک‌آهنگ اصلی اولین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "پشتیبان زندگی" (۲۰۲۱) منتشر گردید. بییر در نویسندگی و تهیه‌کنندی این ترانه با لیروی کلمپت همکاری داشته‌است، درحالی‌که دیگر نویسندگان رسمی این اثر شامل جرمی دوسولیه، تیم سامرز، لوول و جارامی دنیلز هستند. از نظر تجاری «خودخواه» در ایرلند به رتبهٔ ۲۵ رسید و این نخستین بار بود که او به‌عنوان هنرمند تک‌نوازی موفق به ورود به چهل ترانهٔ پرفروش این کشور شد. بازخوردها.
ورود به چهل ترانهٔ پرفروش این کشور شد. بازخوردها. «خودخواه» با استقبال جهانی روبرو شد. مجلهٔ "بیلبورد" اجرای صوتی بییر در این قطعه‌را ستود و نوشت که «خواننده [در «خودخواه»] آرام و با وقار به نظر می‌رسد و به سبک کاری خود پایبند می‌باشد و توانایی‌های خود به‌عنوان خواننده اعتماد دارد». برایان کانتور در مطلبی "برای هدلاین پلنت" این قطعه‌را به‌عنوان «اجرای قابل‌توجهی از نظر خوانندگی» تحسین کرد و آن‌را «شاید قوی‌ترین ترانهٔ 'پاپ جریان اصلی' منتشرشده تا کنون در سال ۲۰۲۰» دانست. مایک واس از "ایدولاتور" این قطعه‌را
۲۰۲۰» دانست. مایک واس از "ایدولاتور" این قطعه‌را «بالادی تأثیرگذار دربارهٔ جدایی» توصیف کرد.
تاکیگاوا توموتاکا ، یک هاتاموتو (ملازم سامورایی) و در اواخر دوره ادو، بود. نام کوچک او توموساتو بود. او معمولاً با نام سابورو-شیرو شناخته می‌شد. رتبه رسمی او رتبه پنجم جوان، درجه پایین و فرماندار هاریما بود. او به عنوان چهره‌ای محوری در کنار شوگون‌سالاری سابق در جریان وقوع جنگ بوشین شناخته می‌شود.
تاریخچه جنگل‌های اروپای مرکزی تاریخچه جنگل‌های اروپای مرکزی با هزاران سال بهره‌برداری انسانی از این منابع طبیعی شناخته می‌شود. از این رو، لازم است میان دو جنبه متمایز تفاوت قائل شویم: نخست، تاریخ طبیعی و گیاه‌شناسی جنگل‌ها در دوره‌های پیش‌تاریخی و پیش‌ابتدایی که عمدتاً در حوزه‌های تاریخ طبیعی و دیرین‌گیاه‌شناسی قرار می‌گیرد؛ و دوم، آغاز دوره استقرار جوامع ساکن و بهره‌برداری انسان‌ها از جنگل‌ها که دست‌کم از دوران نوسنگی در اروپای مرکزی آغاز شده است و موضوع مطالعات رشته‌هایی مانند تاریخ، باستان‌شناسی، مطالعات
رشته‌هایی مانند تاریخ، باستان‌شناسی، مطالعات فرهنگی و بوم‌شناسی است. این تمایز کمک می‌کند تا روند تغییرات جنگل‌ها و تعامل انسان با طبیعت در طول تاریخ به‌طور دقیق‌تر و جامع‌تر بررسی شود. اصطلاح اروپای مرکزی عموماً از نظر جغرافیایی و بوم‌شناختی برای توصیف منطقه‌ای که تقریباً بین دریای شمال، آلپ، دریای بالتیک و دریای سیاه قرار دارد، استفاده می‌شود. نمای کلی. فعالیت‌های انسانی تاریخی و معاصر تأثیر عمیقی بر ترکیب و ساختار جنگل‌های منطقه پرجمعیت اروپای مرکزی داشته است. جنگل‌های باقی‌مانده در اروپای مرکزی امروز
است. جنگل‌های باقی‌مانده در اروپای مرکزی امروز به‌طور کلی به‌عنوان جنگل کهن‌رشد شناخته نمی‌شوند، بلکه بیشتر به‌عنوان چشم‌انداز فرهنگیمحسوب می‌شوند که در طول هزاران سال شکل گرفته‌اند و تقریباً به‌طور کامل ازجامعه گیاهی تشکیل شده‌اند. قدیمی‌ترین شواهد تعامل انسان با جنگل در اروپای مرکزی به استفاده از تیشه مشتیحدود ۵۰۰ هزار سال پیش برمی‌گردد. هرچند برآورد میزان تأثیر انسان و وضعیت طبیعی اولیه جنگل‌ها از آن زمان بسیار دشوار است. اعتقاد بر این است که در دوران یخبندان‌های پیشین و در جریان عصر یخبندان جاری،
یخبندان‌های پیشین و در جریان عصر یخبندان جاری، اروپای مرکزی عمدتاً فاقد جنگل بوده است. پس از پایان آخرین عصریخبندان، یعنی در دوره‌ای که جنگل‌ها به‌طور طبیعی دوباره ظاهر شدند (یخبندان وورم، حدود ۱۱۷۰۰ سال قبل از میلاد)، انسان‌ها به تدریج نقش خود را در تغییر پوشش گیاهی بالقوه طبیعی ایفا کردند. کشاورزان ساکن و انقلاب نوسنگی سفال‌های خطی که حدود ۷۵۰۰ سال پیش زندگی می‌کردند، آغازگر تغییرات گسترده‌ای در چشم‌انداز جنگلی این منطقه شدند. این تغییرات نمادی از ورود انسان به مرحله‌ای جدید در تعامل با محیط طبیعی و شروع
به مرحله‌ای جدید در تعامل با محیط طبیعی و شروع شکل‌گیری مناظر فرهنگی جنگلی است. به دلیل ساختارهای فئودالی، قدرت و مالکیت جنگل‌ها برای قرن‌های متمادی به هیچ وجه مشخص نبود، که منجر به بهره‌برداری بی‌رویه از آنها شد. در نتیجه، در طول دوره ۱۷۵۰ تا ۱۸۵۰ جنگل‌های اروپای مرکزی به شدت تخریب شدند و کمبود جدی چوب را به همراه داشتند. برخی گزارش‌های معاصر حتی تا حدودی از مناظر بیابانی مانند آن زمان صحبت می‌کردند. در اواخر قرن نوزدهم و بیستم، حجم عظیمی از جنگل‌کاری مصنوعی انجام شد. جوامع جنگلی امروزی در اروپای مرکزی
انجام شد. جوامع جنگلی امروزی در اروپای مرکزی تحت تأثیر سودمندی گونه‌های درختی منفرد قرار دارند. جدا از تعداد کمی از بقایای «جنگل‌های تقریباً طبیعی»، اکثریت قریب به اتفاق جنگل‌های امروزی اروپای مرکزی یا جنگل‌های مصنوعی هستند یا ترکیب فعلی آنها در نتیجه دخالت فعال یا غیرفعال انسان پدید آمده است. تاکنون رایج‌ترین آنها جنگل‌های چوب تجاری هستند که ممکن است کم و بیش شبیه به جنگل‌های طبیعی باشند، با راش و بلوط، صنوبر و کاج. «جنگل‌های باستانی» در اروپای مرکزی به معدود توده‌های باقی‌مانده اشاره دارد که نه در حال
معدود توده‌های باقی‌مانده اشاره دارد که نه در حال حاضر برای جنگلداری استفاده می‌شوند و نه در دوران تاریخی مورد بهره‌برداری قرار گرفته‌اند.
تاریخچه نظامی گوگوریو شامل جنگ‌هایی با سایر پادشاهی‌های کره، سلسله‌های چینی، ایالت‌ها و قبایل کوچ‌نشین و ژاپن است. گوگوریو کشوری بسیار نظامی‌گرا بود و در تمام تاریخش در جنگ بود؛ از گوگوریو به عنوان کشوری شکست ناپذیر یاد می‌شود که در اکثر نبردهایش در تاریخش به برتری رسید. این امپراتوری بسیار قدرتمند و یکی از قدرت‌های بزرگ در شرق آسیا بود، تا اینکه در سال ۶۶۸ میلادی پس از خستگی طولانی در اثر جنگ‌های خارجی و درگیری‌های داخلی ناشی از مرگ یون گه‌سومون، توسط اتحاد شیلا–تانگ سقوط کرد. جنگ با سایر کشورهای کره ای.
شیلا–تانگ سقوط کرد. جنگ با سایر کشورهای کره ای. بکجه و گوگوریو که هردو ادعا می‌کردند از تبار پادشاهی بویو هستند، از زمان سلطنت پادشاه یوری تا زمان امپراتور یونگ‌یانگ درگیری‌های بسیار زیادی داشتند که گوگوریو در اکثر آنان پیروز شد. در زمان پادشاه یوری، اونجو اولین پادشاه بکجه بارها به گوگوریو حمله کرد اما در همه نبردها گوگوریو پیروز شد. پادشاه میچون بارها به بکجه پادشاهی جنوبی کره حمله کرد. در طی این جنگ‌ها با یازدهمین پادشاه بکجه، پادشاه بیریو توانست بیش از سی هزار سرباز او را نابود کند پادشاه میچون بیش از
سی هزار سرباز او را نابود کند پادشاه میچون بیش از ۷۲ بار با مهاجمان ژیان‌بی و بکجه جنگید و در اغلب آنها پیروز شد. در طول قرن چهارم، گئونچوگو قلمرو بکجه را به سمت شمال و به قیمت شکست گوگوریو گسترش داد. در سال ۳۶۹، گوگوکوون، پادشاه گوگوریو، با ۲۰/۰۰۰ سرباز به بکجه حمله کرد، اما در نبرد چیانگ توسط ولیعهد گئونگسو شکست خورد. در سال ۳۷۱، گئونگسو ۳۰/۰۰۰ سرباز را رهبری کرد و به قلعه پیونگ یانگ حمله کرد و گگوکوون را در نبرد کشت. بعد از مرگ پادشاه گگوکوون در سال ۳۷۴ چندین نبرد بین پادشاه سوسوریم و پادشاه گیونچوگو رخ
نبرد بین پادشاه سوسوریم و پادشاه گیونچوگو رخ داد که در اغلب آنان سوسوریم پیروز شد. در سال ۳۷۵ پادشاه سوسوریم به سوگوک‌سونگ بکجه حمله کرد و آن را نابود و تصرف کرد. پادشاه گیونچوگو در تلاش برای جبران شکست بود اما با شرایط پیش آمده نتوانست کاری کند. در سال ۳۷۶ چندین جنگ دیگر بین گوگوریو و بکجه رخ داد اما بدون نتیجه بود. بعد از تاج گذاری گئونگسو، سوسوریم بارها به او حمله کرد و مناطقی از بکجه را تصرف کرد. گگوک‌یانگ، پسر گوگوکوون، در سال ۳۸۶ به بکجه حمله کرد و چندین قلعه از بکجه را تصرف کرد. در سال ۳۹۲،
کرد و چندین قلعه از بکجه را تصرف کرد. در سال ۳۹۲، گوانگ‌گه‌تو بزرگ با ۴۰/۰۰۰ سرباز به بکجه حمله کرد و ۱۰ شهر محصور را تصرف کرد. در پاسخ، آسین، پادشاه بکجه، در سال ۳۹۳ ضدحمله‌ای را علیه گوگوریو آغاز کرد اما گوگوریو پیروز شد. آسین بار دیگر در سال ۳۹۴ به گوگوریو حمله کرد، اما دوباره گوگوریو پیروز شد.پس از متحمل شدن شکست‌های متعدد در برابر گوگوریو، ثبات سیاسی بکجه شروع به فروپاشی کرد. در سال ۳۹۵، بکجه بار دیگر از گوگوریو شکست خورد و به سمت جنوب و پایتخت خود، ویری‌سئونگ در کنار رودخانه هان، رانده شد. در سال
ویری‌سئونگ در کنار رودخانه هان، رانده شد. در سال بعد، در سال ۳۹۶، گوانگ‌گه‌تو بزرگ با استفاده از رودخانه هان، حمله‌ای را از طریق خشکی و دریا به ویری‌سئونگ هدایت کرد و بر بکجه پیروز شد. گوانگ‌گه‌تو پایتخت باکجه را تصرف کرد و آسین شکست خورده تسلیم گوانگ‌گه‌تو بزرگ شد. گوانگ‌گه‌تو بزرگ ۱۰ وزیر و یک شاهزاده را تسلیم کرد.بعد از این بکجه ثبات خود را از دست داد و رو به زوال رفت. در سال ۴۰۰ میلادی اتحاد وا، گایا، بکجه به شیلا حمله کردند و تمام شهرها را ویران و مردم را کشتند، سپس شیلا به سرعت از گوگوریو و
و مردم را کشتند، سپس شیلا به سرعت از گوگوریو و گوانگ‌گه‌تو بزرگ درخواست کمک کرد، گوانگ‌گه‌تو ارتش ۵۰/۰۰۰ نفری فرستاد و اتحاد وا، گایا، بکجه را شکست داد و آنان را از شبه جزیره کره بیرون کرد. در سال ۴۷۵، جانگسو، پسر گوانگ‌گه‌تو، حمله‌ای را از طریق خشکی و دریا علیه بکجه آغاز کرد و پایتخت ویری‌سئونگ را تصرف و گائه رو پادشاه بکجه را اعدام کرد. در سال ۶۰۷، امپراتور یونگ‌یانگ به قلعه سونگ‌سان‌سونگ بکجه حمله کرد، اما نتوانست آن را تصرف کند. مدتی بعد او به سختی تلاش کرد و سرانجام به قلعه سئوکدوسونگ حمله کرد و ۳۰۰۰
کرد و سرانجام به قلعه سئوکدوسونگ حمله کرد و ۳۰۰۰ نفر از مردم بکجه را اسیر گرفت. در سال ۶۱۶ بکجه به گوگوریو حمله کرد اما گوگوریو در نبرد پیروز شد. در سال ۲۴۵. م پادشاه دونگچون به شیلا حمله کرد و چندین قلعه مهم از شیلا را تصرف کرد. نولجی، پادشاه شیلا، که دست نشانده امپراتور جانگسو بود، در سال ۴۵۴ روابط خود را با گوگوریو قطع کرد. جانگسو در سال ۴۶۸ به شیلا حمله کرد و قلمرو خود را به بخش‌هایی از استان گانگوون گسترش داد و دوباره در سال ۴۸۹، ۷ شهر محصور را تصرف کرد و قلمرو خود را به بخش‌هایی از استان گیونگسانگ
کرد و قلمرو خود را به بخش‌هایی از استان گیونگسانگ شمالی گسترش داد. گوگوریو به‌طور مدام در سال‌های ۴۶۸٬۴۸۹٬۴۹۱٬۴۹۷، با شیلا نبرد کرد و گوگوریو در همه آن‌ها پیروز شد. جنگ‌های داخلی گوگوریو که در آنان چندین هزار نفر از جناح‌ها کشته شدند، در اثر جانشینی دو شاهزاده، شورش فرماندهان در زمان پادشاه یانگ‌وون و در سطح خارجی حمله گوک‌ترک‌ها منجر شد گوگوریو دوران افول را سپری کند و در نهایت به علت عدم توان برای مبارزه به علت درگیری جناح‌های مختلف داخلی، گوگوریو از اتحاد شیلا_بکجه شکست خورد. در سال‌های ۶۰۰٬۶۰۸٬۶۱۰
اتحاد شیلا_بکجه شکست خورد. در سال‌های ۶۰۰٬۶۰۸٬۶۱۰ گوگوریو به سلسله دیگر (شیلا) حمله کرد و مناطق زیادی از شیلا را تصرف کرد. در سال ۶۱۴، وقتی که پادشاه یونگ‌یانگ در پایتخت دوم برای استراحت در اثر بیماری رفته بود، ولیعهد گوگون‌مه (پادشاه یونگ نیو) برای امتحان مواضع دفاعی شیلا با فرماندهی گوسئونگ به آنجا حمله کرد و در ۱۰ نبرد ابتدایی پیروز شد، اما سر انجام به علت دست کم گرفتن ارتش شیلا ضد حمله خورد و بدون نتیجه این نبرد به پایان رسید. در سال ۶۲۹ سیاست صلح توسط پادشاه یونگ نیو و درگیری جناح‌های جنگ طلب و صلح
پادشاه یونگ نیو و درگیری جناح‌های جنگ طلب و صلح طلب، و خطر حملات تانگ موجب شد گوگوریو با وجود پیروزی در چندین جنگ ابتدایی بعد از کشته شدن فرماندهانش قلعه نانگی را از دست داد. در سال ۶۴۲ و ۶۴۳ بین گوگوریو و شیلا چندین نبرد شکل گرفت و در نهایت گوگوریو در همه آنان پیروز شد. به صورت کلی در ۱۵ نبرد بین گوگوریو و شیلا در ۱۱ نبرد گوگوریو پیروز شد و سهم شیلا ۴ پیروزی بود. کنفدراسیون گایا بعد از شکست توسط گوانگ‌گه تو بزرگ در سال ۴۰۰ میلادی، مطیع گوگوریو شد. بویو و گوگوریو همیشه درگیر تنش‌های منطقه ای بودند اما بویو
همیشه درگیر تنش‌های منطقه ای بودند اما بویو سرانجام توسط پادشاه ته‌موشین فتح شد اما آن را نابود، و بویو مانند یک قبیله تابع گوگوریو که در گوگوریو زندگی می‌کردند به حیات خود ادامه داد، اما طبق نوشته‌های سنگ نوشته مودورو در زمان گوانگ‌گه‌تو بزرگ تمام قلمرو بویو که سیاست دشمنی با گوگوریو را گرفته بودند توسط گوگوریو فتح شد و در زمان مونجامیونگ ضمیمه کامل گوگوریو شد. اوکجه هیچ‌گاه استقلال خود را کسب نکرد و سرانجام توسط گوانگ‌گه‌تو بزرگ کاملاً فتح و ضمیمه گوگوریو شد. جنگ با کشورهای چینی. گوگوریو در قرن اول
شد. جنگ با کشورهای چینی. گوگوریو در قرن اول میلادی به یک پادشاهی مستقل و مهم تبدیل شد و شروع به گسترش قدرت خود در منطقه کرد. ته‌جو، اوکجه و دونگ‌یه کشورهای همسایه را فتح کرد و حملات مکرری علیه فرمانداری‌های چینی و تاخت و تاز به لیائودونگ انجام داد که توسط جانشینان او نیز ادامه یافت. فرمانداری لیائودونگ. این شهر در سال ۴۰۴ میلادی به دست امپراتوری گوگوریو فتح شد و به شهر لیائودونگ / یودونگ تغییر عنوان داد. این کشور پیش از نابودی به دست سلسله تانگ، شاهد چندین نبرد بزرگ تاریخی در طول جنگ گوگوریو-سوئی و جنگ‌های
بزرگ تاریخی در طول جنگ گوگوریو-سوئی و جنگ‌های گوگوریو-تانگ بود. در سال ۲۴۴ میلادی، گوانچیو جیان، ژنرالی از دولت جانشین هان، کائو وی، دونگچئون را شکست داد و برای مدت کوتاهی پایتخت گوگوریو را اشغال و غارت کرد. وی دوباره در سال ۲۵۹ حمله کرد اما توسط گوگوریو در یانگمنگوک شکست خورد؛ طبق سامگوک ساگی، پادشاه جونگچئون سواره نظام نخبه را گرد هم آورد و نیروهای مهاجم وی را شکست داد و ۸/۰۰۰ نفر از نیروهای کائو وی را گردن زد. للانگ. گوگوریو در دوران پیش از فتح للانگ بارها با این فرمانداری به جنگ برخاسته بود و بارها این
با این فرمانداری به جنگ برخاسته بود و بارها این فرمانداری را قاطعانه شکست داده بود. همزمان با گسترش گوگوریو به شبه جزیره لیائودونگ، آخرین فرمانداری چینی در للانگ در سال ۳۱۳ توسط پادشاه گوگوریو، میچئون فتح و ضمیمه شد و بخش شمالی باقی مانده شبه جزیره کره را به تصرف خود درآورد. این فتح منجر به پایان حکومت چینی‌ها بر قلمرو شمال شبه جزیره کره شد که ۴۰۰ سال به طول انجامیده بود. یان سابق. در زمستان سال ۳۴۲، ژیانبی از سلسله یان سابق، که توسط خاندان مورونگ اداره می‌شد، به پایتخت گوگوریو، هواندو، حمله و آن را ویران
به پایتخت گوگوریو، هواندو، حمله و آن را ویران کرد. سپس با فراهم آمدن شرایط مناسب برای گوگوریو، در زمان پادشاه گگوک‌یانگ و پادشاه گوانگ‌گه‌تو بزرگ گوگوریو توانست بارها یان سابق را شکست دهد و زمین‌های فراوانی از یان سابق را تصرف کند. دلیل سقوط یان سابق، پیروزی‌های متوالی گوگوریو بر یان بود که سرانجام قدرت یان را به حدی رساند که دیگر توان مقابله با گوگوریو را نداشت. هویان. در سال ۳۸۵، گوگوک‌یانگ، پسر گوگوکوون، به یان جدید، دولت جانشین یان سابق، حمله کرد و آن را شکست داد. در سال ۴۰۰، ایالت ژیان‌بی از سلسله یان
شکست داد. در سال ۴۰۰، ایالت ژیان‌بی از سلسله یان جدید، که توسط خاندان مورونگ در لیائونینگ امروزی تأسیس شده بود، به گوگوریو حمله کرد. گوانگ‌گه‌تو بزرگ نیروهای دشمن را دفع کرد. در سال ۴۰۲، گوانگ‌گه‌تو تلافی کرد و قلعه برجسته‌ای به نام 宿軍城 را در نزدیکی پایتخت یان جدید فتح کرد. در سال ۴۰۵ و دوباره در سال ۴۰۶، نیروهای یان جدید به قلعه‌های گوگوریو در لیائودونگ (遼東城 در سال ۴۰۵ و 木底城 در سال ۴۰۶) حمله کردند، اما هر باز هم در این دو سال گوگوریو پیروز شد. سپس گوانگ‌گه‌تو تمام لیائودونگ را فتح کرد. با فتح لیائودونگ،
تمام لیائودونگ را فتح کرد. با فتح لیائودونگ، گوانگ‌گه‌تو قلمرو باستانی گوچوسون را پس گرفت. گوگوریو تا اواسط و اواخر قرن هفتم میلادی، لیائودونگ را کنترل می‌کرد. سلسله سویی. در سال ۵۹۸، دوره سلسله‌های شمالی و جنوبی به پایان رسید و سلسله سوئی پس از چهار قرن تجزیه، چین را متحد کرد. امپراتوری سوئی سرزمین امروزی (ویتنام) را دوباره فتح کرد و چامپا را شکست داد و پایتخت آن را غارت کرد، و سرزمین‌های مهمی را در شمال چین و آسیای مرکزی علیه ترک‌ها، تبتی‌ها و مغول‌های اولیه فتح کرد. در سال ۵۹۸، گوگوریو حمله‌ای پیشگیرانه
فتح کرد. در سال ۵۹۸، گوگوریو حمله‌ای پیشگیرانه به سلسله سوئی انجام داد، که منجر به حمله متقابل امپراتور ون از طریق زمین و دریا شد که برای سویی به فاجعه انجامید و گوگوریو قاطعانه سوئی را شکست داد و تمام سربازانش را نابود کرد. در سال ۶۱۲، امپراتور یانگ نیروی عظیمی که مانندش هرگز در تاریخ نبوده، را که گفته می‌شود بیش از سه میلیون نفر بودند، بسیج کرد و به گوگوریو حمله کرد. امپراتور یانگ که نتوانست بر استحکامات قلعه یودونگ (لیائودونگ) غلبه کند، به ۳۰۵٬۰۰۰ سرباز دستور داد تا به پیونگ یانگ، پایتخت گوگوریو، حمله
دستور داد تا به پیونگ یانگ، پایتخت گوگوریو، حمله کنند. با این حال، ژنرال اولچی موندوک، سربازان سویی را فریب داد و آنها را در نبرد سالسو نابود کرد. طبق سوابق تاریخی چین از ۳۰۵٬۰۰۰ سرباز سویی، تنها ۲۷۰۰ نفر بازگشتند. امپراتور یانگ محاصره قلعه کره را لغو کرد و نیروهای خود را به چین عقب کشید، و گوگوریو باز هم قاطعانه پیروز شد و ارتش بی‌سابقه در تاریخ بشریت را شکست داد. امپراتور یانگ شیفتهٔ شکست دادن گوگوریو بود. او دوباره در سال‌های ۶۱۳ و ۶۱۴ به گوگوریو حمله کرد، اما در برابر استراتژی‌های دفاعی، مقاومت شدید و
اما در برابر استراتژی‌های دفاعی، مقاومت شدید و رهبری توانمند گوگوریو شکست خورد؛ علاوه بر این، لشکرکشی امپراتور یانگ‌سوئی در سال ۶۱۳ به دلیل مقاومت گوگوریو و جنگ داخلی سوئی مجبور شکست‌های فاجعه‌بار امپراتور یانگ در کره شد که تا حد زیادی به فروپاشی سلسله سوئی کمک کرد. سلسله تانگ. امپراتور تایزونگ در سال ۶۲۶ بر تخت سلطنت تانگ نشست و لشکرکشی‌های نظامی موفق بسیاری را رهبری کرد. در سال ۶۳۰، امپراتور تایزونگ خاقانات ترک شرقی، متحد گوگوریو، را شکست داد و بخش بزرگی از آسیای مرکزی را تحت کنترل تانگ درآورد. او سپس