payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مهران گشنسپ، جرج/جرجیوس گیورگیس (George Giwargis) یا کئورکس کیوارکیس (Georgus Givargis), (Georges d'Izala) یکی از پیروان دین نسطوری یا کلیسای مشرق بود. مسیحیان او را که از خاندانی اشرافی بود طرفدار خود کرده و او را به نام گیورگیس تعمید داده بودند (208-225 ,1904:Labourt). پدرش والی نصیبین و جدش حاکم انطاکیه جدید بود. در عنفوان جوانی به دربار راه یافت تا چندی خدمت کند و سپس به مقامات عالی کشوری نایل آید. هنگامی که طاعون در «ماحوزه» (Makhoze سلوکیه یا کتسپون (تیسفون) را بدین نام (ماخوزه) می‌نامیدند) افتاد،
(تیسفون) را بدین نام (ماخوزه) می‌نامیدند) افتاد، مهران گشنسب هم فرار کرد، چه با وجود شکی که داشت هنوز از دین نیاکان خود دست نکشیده بود. او به یکی از املاک خود رفت وسپس به دین عیسوی گروید و خود را به بیابان کشید تادر آنجا حقایق دین جدید را از رهبانان تعلیم بگیرد. اما گابریل سنجاری (گابریل درستبذ) که یعقوبی مذهب بود برای پامال کردن این نسطوری متعصب تدبیری نمود و او را متهم به انکار دین زردشتی کرد و چندان کوشید که شاه او را محکوم و مصلوب کرد. کارل هوفمان می‌نویسد: او از بزرگان دربار خسروپرویز بود و با خواهر
او از بزرگان دربار خسروپرویز بود و با خواهر خود پیوند زناشویی داشت که پس از قبول دین مسیحی، او را طلاق گفت. احتماالاً گابریل سنجاری و یعقوبی‌ها به خوبی آگاه بودند که در صورت ادامه این رویه، بسیاری از اشراف و بزرگان ساسانی تحت تأثیر مهران گشنسپ به کیش نسطوری درمی‌آمدند و در نتیجه آنها قدرت خود در دربار را از دست می‌دادند و نسطوریان دوباره صاحب قدرت عمده در دربار خسروپرویز می‌شدند به همین دلیل گابریل، مطابق گزارش رویدادنامه مختصر پایان شاهنشاهی ساسانی و اوایل اسالم در برابر این اقدام نسطوری‌ها ساکت ننشست و
اسالم در برابر این اقدام نسطوری‌ها ساکت ننشست و به هر اقدامی دست زد تا مهران گشنسپ را متهم به ارتداد کند. پس بنابراین گابریل که زردشتی‌ها را به دیده دشمن دین مسیح می‌نگریست برای اینکه از شر رقیبان خود خالص شود و از قدرت نسطوریها جلوگیری کند، ارتداد از دین زردشت را دستآویزی برای جلوگیری از نفوذ دوباره نسطوری‌ها می‌کند. گیورگیس (Giwargis George) و خواهرش ماری در سال ۶۱۳ میلادی اعدام شدند. گیورگیس یک سال بعد از شورای ۶۱۲ که در دربار خسرو پرویز برگزار شد در شهر به اردشیر تصلیب شد.
کاترین اوریچ (متولد ۱۹۶۵) رئیس دانشکده علوم طبیعی و کشاورزی در دانشگاه کالیفرنیا، ریورساید و بنیان‌گذار شرکت پلیمریکس است. او جوایز بسیاری برای پژوهش‌های خود دریافت کرده است، از جمله جایزه ویتنی‌باک از طرف انجمن شیمی آمریکا و جایزه "سیوکس" از طرف دانشگاه داکوتای شمالی. در سال ۲۰۱۴، او عضو فرهنگستان ملی مخترعان و انجمن شیمی آمریکا شد. پژوهش. پژوهش‌های او عمدتاً بر پلیمرهای زیست‌تخریب‌پذیر برای کاربردهای دندان‌پزشکی و پزشکی تمرکز دارد. این پلیمرها شامل استرها، آمیدها و انیدریدها هستند که همگی در معرض آبکافت
آمیدها و انیدریدها هستند که همگی در معرض آبکافت قرار دارند و در نتیجه، در محیط آبی بدن تجزیه می‌شوند. قدیمی‌ترین نسخه آسپرین به بقراط در سده پنجم پیش از میلاد بازمی‌گردد، در حالی که جدیدترین نسخه، "پلی‌آسپرین"، از آزمایشگاه اوریچ در دانشگاه راتگرز آمده است. پلی‌آسپرین شامل انیدریدها و استرهایی است که در اثر آبکافت به ماده فعال آسپرین (اسید سالیسیلیک) تبدیل می‌شوند. پژوهش او در کتاب "آسپرین: داستان شگفت‌انگیز یک داروی معجزه‌گر" اثر دیارمود جفریس مورد توجه قرار گرفته است. اگرچه این پلیمر در ابتدا برای نخ‌های
گرفته است. اگرچه این پلیمر در ابتدا برای نخ‌های جراحی زیست‌تخریب‌پذیر طراحی شده بود، اما پلی‌آسپرین اکنون در آزمایش‌های بالینی به عنوان ماده‌ای برای نوع جدیدی از استنت زیست‌تخریب‌پذیر در حال بررسی است. این استنت، التهاب پس از آنژیوپلاستی را که به عنوان رستنوز شناخته می‌شود، کنترل کرده و پس از اتمام کار خود ناپدید می‌شود. اوریچ با پروفسور مایکل چیکنداس از گروه علوم غذایی دانشگاه راتگرز همکاری کرده است تا پلی‌آسپرین و دیگر پلیمرهای گیاهی را به عنوان روشی برای جلوگیری از تشکیل زیست‌لایه توسط میکروب‌هایی مانند
جلوگیری از تشکیل زیست‌لایه توسط میکروب‌هایی مانند "ای. کلی" و "سالمونلا" در مواد غذایی بررسی کند. در سال ۱۹۹۷، اوریچ اولین بار پلی‌آسپرین را به ثبت رساند. تمامی اختراعات اوریچ در ابتدا در سال ۲۰۰۰ به شرکت پلیمریکس واگذار شد تا داروهای پلیمری زیست‌تخریب‌پذیر توسعه یابند و اکنون از طریق دانشگاه راتگرز تحت مجوز هستند. این فناوری شامل تحویل کارآمدتر دارو به مناطق هدف مانند ایمپلنت‌های ارتوپدی، استنت‌های عروق کرونر و مفاصل آرتروزی است. اوریچ حداقل ۱۶ ثبت اختراع در ایالات متحده و ۱۶۰ درخواست ثبت اختراع در سراسر
در ایالات متحده و ۱۶۰ درخواست ثبت اختراع در سراسر جهان دارد که همگی توسط دفتر ارتباطات شرکتی و انتقال فناوری دانشگاه راتگرز هماهنگ می‌شوند. دومین حوزه پژوهشی اوریچ در زمینه میسل‌های پلیمری است. مانند صابون، این پلیمرها دارای یک "سر" آب‌دوست و یک "دم" آب‌گریز هستند. این مولکول‌ها ذرات کروی تشکیل می‌دهند که در آن‌ها می‌توان یک مولکول داروی آب‌گریز را محصور کرد. گروه پژوهشی اوریچ دو دسته کلی از میسل‌های پلیمری در مقیاس نانو را بررسی می‌کند: ماکرومولکول‌های ستاره‌ای آمفی‌فیلیک ("ASMs") و ماکرومولکول‌های
ستاره‌ای آمفی‌فیلیک ("ASMs") و ماکرومولکول‌های عقرب‌مانند آمفی‌فیلیک ("AScMs")؛ هر دو سیستم انتقال دارو را تسهیل می‌کنند. ماکرومولکول‌های ستاره‌ای آمفیفیلیک مانند میسل‌های تک‌مولکولی عمل می‌کنند که در آن چهار ذره پلیمری به‌طور کووالانسی به هم متصل‌اند. ماکرومولکول‌های عقرب‌مانند آمفیفیلیک از بخشی از ماکرومولکول‌های ستاره‌ای تشکیل شده و ابتدا باید برای تشکیل ساختارهای میسلی تجمع کنند. از آنجا که ماکرومولکول‌های عقرب‌مانند آمفیفیلیک ساده‌تر سنتز می‌شوند و خواص مشابهی دارند، این پلیمرها در حال بررسی‌های اثبات
مشابهی دارند، این پلیمرها در حال بررسی‌های اثبات مفهوم برای تحویل ژنی siRNA و پلاسمید دی‌ان‌ای با همکاری پروفسور "چارلی راث" هستند. همچنین، مولکول‌های عقرب‌مانند آنیونی (با بار منفی) از جذب سلولی ""LDL" اکسیدشده، که به عنوان "کلسترول بد" شناخته می‌شود، جلوگیری می‌کنند. این نوع "LDL" معمولاً در ماکروفاژها ادغام شده و منجر به تشکیل سلول‌های فومی و ایجاد پلاک آترواسکلروتیک می‌شود که باعث تنگی یا انسداد شریان‌ها می‌گردد. برخلاف بیشتر داروهای ضد آترواسکلروزی، این پلیمر آنیونی تنها ذرات "LDL" را هدف قرار می‌دهد
پلیمر آنیونی تنها ذرات "LDL" را هدف قرار می‌دهد و نه HDL". ارسال این ذرات پلیمری اکنون در حال بررسی با همکاری پروفسور "پراباس موگه" است. سومین حوزه پژوهشی گروه او، الگوهای نواری در ابعاد میکرونی از پروتئین‌ها (مانند آلبومین سرم، ایمونوگلوبولین جی، لامینین و سایر فاکتورهای رشد) بر روی زیرلایه‌های پلیمری زیست‌سازگار (مانند "پلی (متیل‌متاکریلات)" یا "PMMA") است. این پروتئین‌ها رشد سلول‌های عصبی را تحریک می‌کنند، اما همیشه به اندازه‌ای بزرگ نیستند که شکاف ایجادشده در اثر آسیب را پر کرده و عملکرد عصب را
ایجادشده در اثر آسیب را پر کرده و عملکرد عصب را بازگردانند؛ بنابراین، اوریچ در همکاری با پروفسورهای "هلن بوتنر"، "مارتین گرومت" و "دیوید شرایبر" ابعاد بهینه برای تحریک رشد سلول‌های عصبی و مؤثرترین روش الگوگذاری برای ایجاد گرادیان‌های پروتئینی را بررسی می‌کند. اخیراً، گروه اوریچ در همکاری با پروفسور "سالی ماینرز" از دانشگاه پزشکی و دندان‌پزشکی نیوجرسی در حال توسعه مجاری هدایت عصبی از پلیمرهای زیست‌تخریب‌پذیر است.
سنت پترزبورگ ودوموستی قدیمی‌ترین روزنامه روسیه است که به دستور پتر کبیر در ۱۶ دسامبر ۱۷۰۲ و ابتدا تنها با نام ودوموستی (به معنی «روزنامه») تأسیس شد. نخستین شمارهٔ آن در ۲ ژانویهٔ ۱۷۰۳ منتشر گردید. در ابتدا، روزنامهٔ پتر تنها با رسیدن اخبار مهم و به‌طور نامنظم منتشر می‌شد و تیراژ پایینی داشت؛ اما به مرور در طول سدهٔ هجدهم و نوزدهم پیشرفت کرد و از سال ۱۸۶۳، به پیشگام صحنهٔ سیاسی کشور تبدیل شد. پس از انقلاب کومونیستی نام این روزنامه دوبار تغییر کرد؛ تا اینکه در سال ۱۹۹۱ دوباره به نام اصلی خود بازگشت و تا امروز
سال ۱۹۹۱ دوباره به نام اصلی خود بازگشت و تا امروز فعال است. تاریخچه. تأسیس. "سنت پترزبورگ ودوموستی"، به پیروی از روزنامه‌های دست‌نویس سده هفدهم یعنی ، حاوی اخبار کمی چون گزارش‌هایی از پیروزی‌های نظامی و روابط دیپلماتیک بود که یا توسط خود تزار نوشته شده بودند یا به انتخاب او از روزنامه‌های هلندی ترجمه شده بودند. در ابتدا، این روزنامه در چاپخانه مسکو منتشر می‌شد. در سال ۱۷۱۰، نقاشی‌هایی هم برای تزئینات روزنامه معرفی شدند. آنها معمولاً نمایانگر قلعه پیتر و پاول یا رود نوا بودند که نشان‌دهندهٔ اهمیت روزافزون
یا رود نوا بودند که نشان‌دهندهٔ اهمیت روزافزون سنت پترزبورگ در آن کشور بود. از سال ۱۷۱۱، بیشتر شماره‌ها در پایتخت آینده (سنت پترزبورگ) چاپ می‌شدند. روزنامهٔ پتر تنها با رسیدن اخبار مهم و به‌طور نامنظم منتشر می‌شد؛ گاه تا هفتاد شماره در سال و گاه فقط یک شماره و تیراژ روزنامه از چند ده نسخه تا چهار هزار نسخه در نوسان بود. در امپراتوری روسیه. با مرگ پتر در سال ۱۷۲۵، این روزنامه ارزشمندترین مشارکت‌کنندهٔ خود را از دست داد. از آنجا که در روسیه هیچ روزنامه‌نگاری برای ادامهٔ این پروژه وجود نداشت، مالکیت آن به
برای ادامهٔ این پروژه وجود نداشت، مالکیت آن به آکادمی علوم روسیه منتقل شد که در سال ۱۷۲۷ نام آن را به "سنت پترزبورگ ودوموستی" تغییر داد. در طول سدهٔ هجدهم، دانشگاهیان این روزنامه را دو بار در هفته منتشر و آن را با تفسیرهای علمی گسترده تکمیل می‌کردند؛ از جمله ویراستاران این بخش فیودور پولیکارپوف-اورلوف، گیرهارت فریدریش مولر، میخائیل لومونوسوف و ایپولیت بوگدانویچ بودند. از سال ۱۸۰۰، "سنت پترزبورگ ودوموستی" به صورت روزانه منتشر می‌شد. از سال ۱۸۶۳، با هدایت ویراستاری اِوگِنی کورْش، "سنت پترزبورگ ودوموستی" به
اِوگِنی کورْش، "سنت پترزبورگ ودوموستی" به پیشگام صحنهٔ سیاسی کشور تبدیل شد؛ زیرا از اصلاحات اروپایی حمایت می‌کرد و با موضع محافظه‌کارانهٔ روزنامهٔ نیمه‌رسمی "" مخالفت می‌نمود. کورش به دلیل دیدگاه‌های لیبرال‌اش بارها با سانسورچیان درگیر شد؛ تا اینکه در سال ۱۸۷۵ از تحریریه اخراج گشت و روزنامه توسط تصاحب شد. پس از آن، تیراژ و نفوذ روزنامه کاهش یافت و موضعی نزدیک به اکتبریست‌ها اتخاذ کرد. بعد از انقلاب اکتبر، این روزنامه در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۷ توسط بلشویک‌ها تعطیل شد. دوره معاصر. در مارس ۱۹۱۸، دولت جدید بلشویکی این
دوره معاصر. در مارس ۱۹۱۸، دولت جدید بلشویکی این روزنامه را با نام جدید "پتروگرادسکایا پراودا" که همسو با ایدئولوژی کمونیستی بود، دوباره راه‌اندازی کرد. این روزنامه عمدتاً از روزنامه‌نگاران "پراودا" تشکیل می‌شد که پس از تعیین مسکو به عنوان پایتخت جدید، جابه‌جا نشده بودند. پس از تغییر نام «پتروگراد» به «لنینگراد» در سال ۱۹۲۴، این روزنامه به "لنینگرادسکایا پراودا" تغییر نام یافت. در ۱ سپتامبر ۱۹۹۱، "لنینگرادسکایا پراودا" با احیای نام اصلی‌اش یعنی "سنت پترزبورگ ودوموستی" منتشر شد. در ۲۸ دسامبر ۱۹۹۵، دفتر
ودوموستی" منتشر شد. در ۲۸ دسامبر ۱۹۹۵، دفتر شهردار سن پترزبورگ این روزنامه را به عنوان یک شرکت سهامی خاص سازماندهی مجدد کرد. این روزنامه متعلق به «خانهٔ تحریریهٔ سنت پترزبورگ ودوموستی» است. ولادیمیر پوتین نخستین رئیس هیئت مشورتی روزنامه بود و این سمت را تا ژوئن ۱۹۹۷ بر عهده داشت. در سال ۲۰۰۵، بانک روسیه که یکی از بنیان‌گذاران شرکت سهامی و صاحب ۲۰٪ از سهام روزنامه بود، مالکیت کامل "سنت پترزبورگ ودوموستی" را به دست آورد.
مرحله مقدماتی لیگ قهرمانان کونکاکاف ۰۹–۲۰۰۸ بین ۲۶ اوت و ۴ سپتامبر ۲۰۰۸ برگزار شد. هشت برنده به مرحله گروهی راه یافتند.
کلاس مسافرتی به کیفیت اقامت در حمل و نقل عمومی اشاره دارد. این اقامت می‌تواند یک صندلی یا یک کابین باشد. کلاس‌های سفر بالاتر به گونه‌ای طراحی شده‌اند که راحتی بیشتری را ارائه دهند و معمولاً هزینه بیشتری دارند. خطوط هوایی. به‌طور سنتی، یک هواپیما به سه کلاس تقسیم می‌شود: کلاس درجه یک، کلاس تجاری و کلاس اقتصادی، که گاهی به آن‌ها کابین‌ها نیز گفته می‌شود. در سال‌های اخیر، برخی از خطوط هوایی یک کلاس اقتصادی پریمیوم به عنوان یک کلاس میانی بین کلاس اقتصادی و کلاس تجاری اضافه کرده‌اند. هر کلاس به دسته‌های نامحسوس
تجاری اضافه کرده‌اند. هر کلاس به دسته‌های نامحسوس دیگری به نام کلاس‌های رزرو یا نرخ تقسیم می‌شود که اگرچه در یک کابین مشابه رزرو شده‌اند، اما از نظر شرایط و مزایای خارج از کابینی که سفر در آن کلاس انجام گرفته، تفاوت دارند. این تفاوت‌ها شامل امتیازهای مسافرت مکرر، محدودیت بار، سیاست تغییر یا بازپرداخت و غیره می‌شود. کشتی‌های اقیانوس پیما. قبل از اینکه کشتی‌های کروز بر تجارت کشتی‌های مسافری تسلط پیدا کنند، کشتی‌های اقیانوس‌پیما دارای کلاس‌های خدمات بودند که معمولاً به عنوان کلاس درجه یک، کلاس درجه دو و کلاس
به عنوان کلاس درجه یک، کلاس درجه دو و کلاس پایین (Steerage) دسته‌بندی می‌شدند. شرکت‌هایی مانند کونارد لاین این سنت را ادامه می‌دهند و کابین‌های Queen's Grill, Princess Grill و Britannia را ارائه می‌دهند که هر کدام دارای لژها و رستوران‌های اختصاصی خود در کشتی هستند. قطارها. قطارها معمولاً دارای کلاس درجه یک (کلاس بالاتر) و کلاس درجه دو (که در بریتانیا به عنوان کلاس استاندارد شناخته می‌شود) هستند. برای قطارهایی که امکانات خواب دارند، ممکن است سطوح بیشتری از لوکس بودن وجود داشته باشد. چین. قطارهای سنتی
از لوکس بودن وجود داشته باشد. چین. قطارهای سنتی معمولاً کلاس‌های زیر را بسته به مسیر ارائه می‌دهند: خواب نرم، خواب سخت، صندلی نرم و صندلی سخت. قطارهای سریع‌السیر راه‌آهن چین (CRH) کلاس‌های زیر را ارائه می‌دهند: خواب نرم (که فقط در چند مسیر شبانه موجود است)، صندلی تجاری، صندلی کلاس درجه یک و صندلی کلاس درجه دو. تایوان. قبل از سال ۱۹۴۹، بیشتر دفاتر راه‌آهن (زیر نظر وزارت حمل و نقل) دارای ساختار سه‌کلاسی بودند. مانند بسیاری از موارد معاصر، تعداد کمی از مردم قادر به پرداخت هزینه کلاس درجه یک یا حتی کلاس درجه
به پرداخت هزینه کلاس درجه یک یا حتی کلاس درجه دو بودند، بنابراین گاهی در برخی قطارها خدمات کلاس درجه یک یا دو در دسترس نبود. برخی خطوط حتی به ارائه یک «خدمات» کلاس درجه چهار با واگن‌های بار پرداختند. در سال ۱۹۴۹، اولین «قطار سریع‌السیر با صندلی‌های رزرو شده» (特快對號車) در اداره راه‌آهن تایوان معرفی شد و خدمات سه‌کلاسی را ارائه داد که به‌صورت محلی از دوران استعمار ژاپن به ارث رسیده بود. این ساختار برای تمام قطارها، چه عادی و چه سریع‌السیر، تا سال ۱۹۵۳ معمول بود. در سال ۱۹۵۳، «قطار سریع‌السیر برابری» معرفی شد
در سال ۱۹۵۳، «قطار سریع‌السیر برابری» معرفی شد که فقط واگن‌های کلاس درجه دو داشت. در نهایت، تمام قطارهای سریع‌السیر به جز تنهای قطار سریع‌السیر محدود، تنها خدمات کلاس درجه دو را ارائه دادند و تمام قطارهای دیگر و کندتر فقط خدمات کلاس درجه سه را داشتند. این موضوع باعث شد که کیفیت خدمات با سرعت قطار مرتبط شود. قطار سریع‌السیر دیزلی در سال ۱۹۵۶ با تنها یک کلاس معرفی شد. در سال ۱۹۶۰، با اصلاح قطارهای سریع‌السیر (قطار سریع‌السیر با صندلی‌های رزرو شده و قطار سریع‌السیر دیزلی به یک نرخ ادغام شدند)، تمام قطارهای
دیزلی به یک نرخ ادغام شدند)، تمام قطارهای مسافری به‌طور رسمی تنها یک کلاس را ارائه دادند؛ بنابراین، تمام قطارهای سریع‌السیر فقط واگن‌های کلاس درجه دو داشتند و سایر قطارها فقط کلاس دره سه را ارائه می‌دادند. با گذشت زمان، انواع بیشتری از واگن‌ها معرفی شدند، اما این موارد به‌عنوان انواع واگن به‌جای کلاس‌ها در نظر گرفته شدند. اروپا. در آغاز دوران راه‌آهن در اروپا، تقریباً هر اپراتور راه‌آهن سه کلاس برای خدمات مسافری ارائه می‌داد: «کلاس درجه یک» لوکس‌ترین و کم‌تقاضاترین کلاس بود که مجهز به صندلی‌های مجلل
و کم‌تقاضاترین کلاس بود که مجهز به صندلی‌های مجلل روکش‌دار بود، در حالی که «کلاس درجه دو» نیز صندلی روکش‌دار، اما در سطح پایین‌تری و با فضای نشیمن کمتر داشت. در مقابل، «کلاس درجه سه» تنها صندلی‌های چوبی ارائه می‌داد. در حالی که بیشتر قطارهای مسافری فقط یک یا دو واگن «کلاس درجه یک» و «کلاس درجه دو» داشتند، واگن‌های دیگر فقط «کلاس درجه سه» بودند. آمریکای شمالی. در ایالات متحده و کانادا، کلاس‌های قطار مشابه کلاس‌های هواپیما هستند، اگرچه احتمالاً خطوط هوایی از کلاس‌های قطارهای زمان خود که در حال شکل‌گیری بودند
قطارهای زمان خود که در حال شکل‌گیری بودند (مانند: درجه یک، بیزنس، و کلاس اقتصادی) الگو برداری کرده‌اند. قطارهای امترک آسلا اکسپرس دارای دو کلاس هستند: کلاس درجه یک و کلاس بیزنس. قطارهای امترک منطقه‌ای شمال شرق دارای کلاس بیزنس و کلاس اقتصادی هستند. Via Rail کانادا نیز همان کلاس‌ها را دارد که امترک ارائه می‌دهد. قطارهایی که دارای واگن‌های خواب هستند، سطوح اضافی دارند. قطارهای حومه‌ای در ایالات متحده و کانادا به ندرت چندین کلاس خدمات ارائه می‌دهند. تراموا. تراموا دبی، امارات دارای کلاس طلایی برای سفرهای درجه
دبی، امارات دارای کلاس طلایی برای سفرهای درجه یک است.
عنوان اشرافی یک نوع عنوان متعلق به طبقهٔ اشراف است که برای توصیف جایگاه اعضای آن به‌کار می‌رود. ریشهٔ بسیاری از عنوان‌های اشرافی، مثلاً در اروپا، به قرون وسطی و عصر فئودالیسم بازمی‌گردد. عناوین اشرافی هر جامعه ممکن است با جوامع دیگر متفاوت باشد؛ اما بسیاری از آنها در شکل و ارزش با هم شباهت دارند. همچنین عناوین اشرافی ممکن است به عنوان پاداش توسط حاکم به افراد اعطا شوند؛ مانند عنوان میرزا در ایران. فهرست عناوین اشرافی. یک عنوان اشرافی در حقیقت نامی است که فردی از طبقهٔ اشراف را معرفی می‌کند؛ از این‌رو
که فردی از طبقهٔ اشراف را معرفی می‌کند؛ از این‌رو عنوان‌های اشرافی همان مقام‌های اشرافی هستند. فهرست کامل عناوین اشرافی در تاریخ به شرح زیر است:
الیزابت کاترین کوپمان-هفلیوس (؛ – ) با نام اصلی الژبیِتا هِـوِلیوش () اخترشناس اهل مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی بود. یکی از اولین اخترشناسان زن در نظر گرفته می‌شود. او که اصالتاً اهل دانزیگ لهستان بود در بهبود کار و مشاهدات انجام شده به همسرش یوهانس هفلیوس کمک کرد. زندگی اولیه. الیزابت کوپمان عضوی از یک خانواده بازرگان ثروتمند در شهر دانزیگ (امروزه گدانسک در لهستان) بود که در روزگار در استان پومرانیای مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی قرار داشت و عضو یک سازمان تجاری به نام اتحادیه هانزا بود. پدر الیزابت کوپمان،
به نام اتحادیه هانزا بود. پدر الیزابت کوپمان، نیکولاس کوپمان نام داشت (۱۶۰۱–۱۶۷۲) که یک تاجر موفق بود و مادرش یوانا منینگس (یا منینکس؛ ۱۶۰۲–۱۶۷۹) بود. نیکولاس و یوانا در سال ۱۶۳۳ در آمستردام ازدواج کردند. آنها از آمستردام به هامبورگ نقل مکان کردند و سپس در سال ۱۶۳۶ به دانزیگ رفتند. در این شهر که عمدتاً به زبان آلمانی صحبت می‌کردند ولی در آن زمان بخشی از لهستان بود، دخترشان الیزابت به دنیا آمد. زندگی شخصی. الیزابتا از کودکی به اخترشناسی علاقه‌مند بود. زمانی که شانزده سال داشت، با یوهانس هفلیوس ستاره‌شناسی
که شانزده سال داشت، با یوهانس هفلیوس ستاره‌شناسی با شهرت بین‌المللی ازدواج کرد که یک مجموعه بزرگ از سه خانه در دانزیگ داشت که شامل یک رصدخانه بزرگ (بیش از ۲۰۰ متر مربع) با چندین تلسکوپ بزرگ بود. هفلیوس به همسرش در کارهای رصدخانه کمک می‌کرد و همچنین به علاقه‌های خود در زمینه نجوم پرداخته بود. آنها پسری داشتند که بلافاصله بعد از تولد فوت کرد و سه دختر که زنده ماندند. بزرگ‌ترین دختر آنها کاترینا الیزابتا نام داشت (به نام مادرش) و در تاریخ ۱۴ فوریه ۱۶۶۶ در کلیسای سنت کاترین در دانزیگ غسل تعمید شد. تحصیلات.
سنت کاترین در دانزیگ غسل تعمید شد. تحصیلات. الیزابتا خودآموخته در زبان لاتین بود و از دانش زبانی‌اش برای تبادل علمی با همکاران دانشمند خود استفاده می‌کرد. تسلط او به زبان لاتین، زبانی که در آن زمان در مباحث علمی به‌طور گسترده‌ای استفاده می‌شد، ارتباط و همکاری مؤثری با همتایانش فراهم می‌کرد. سیاحت معنوی او به دنیای خودآموختهٔ زبان لاتین، تعهد عمیق او به جستجوی دانش علمی را نشان می‌دهد؛ این امر همچنین رویکرد پیش‌دستانه او را در درک اصول علمی و همچنین مشارکت فعالانه در مباحث علمی ثابت می‌کند به نحوی که به درک
در مباحث علمی ثابت می‌کند به نحوی که به درک جمعی علم کمک می‌کرد. مهارت‌های زبانی الیزابتا به عنوان راهی برای تبادل ایده‌ها تبدیل شد و محیطی مشارکتی را فراهم کرد که او و همسرش، یوهانس هفلیوس می‌توانستند به‌طور فعال با جامعه علمی درگیر شوند. مشارکت علمی. الیزابتا با همسرش در مطالعه نجوم همکاری می‌کرد و پس از مرگ او، تکمیل و انتشار کتاب "عناصر نجوم" (Prodromus Astronomiae) را در سال ۱۶۹۰ بر عهده گرفت. این فهرست ستارگان، موقعیت‌ها و داده‌های مربوط به ۱٬۵۶۴ ستاره را مستند کرد. این اثر فراتر از یک پیشرفت قابل
را مستند کرد. این اثر فراتر از یک پیشرفت قابل توجه در مشاهدات و ثبت‌های آسمانی بود و به پیشرفت چشمگیر دانش نجومی در قرن هفدهم کمک کرد. نقش الیزابتا در نگارش کتاب "عناصر نجوم" فراتر از مرزهای معمول جمع‌آوری داده‌ها بود؛ او در نقشِ یک شرکت‌کننده فعال در محاسبات پیچیده و روش‌شناسی‌های مورد نیاز برای تولید یک فهرست جامع از ستارگان ظاهر شد. مشارکت‌های او هم کمی و هم کیفی بود، که نشان‌دهنده رویکرد دقیق و سیستماتیک او در تحقیق نجومی بود. تلاش‌های مشترک الیزابتا و یوهانس هفلیوس در مشاهده دنیای آسمانی با استفاده از
هفلیوس در مشاهده دنیای آسمانی با استفاده از ابزارهای پیشرفته نجومی همراه بود. رصدخانه آنها در دانزیگ به مرکزی برای نوآوری تبدیل شد، جایی که آنها از ابزارهای پیچیده‌ای مانند سکستانت و اکتنت برنجی استفاده می‌کردند. این ابزارها نقش مهمی در بهبود تکنیک‌های مشاهداتی قرن هفدهم ایفا کردند. از طریق استفاده ماهرانه آنها، این زوج به‌طور قابل توجهی به تکامل روش‌شناسی نجومی کمک کردند و اندازه‌گیری‌ها و مشاهدات دقیقی انجام دادند که باعث پیشرفت درک انسان از اجسام آسمانی به سطوح جدیدی شد. در فرهنگ. زندگی الیزابتا در رمان
سطوح جدیدی شد. در فرهنگ. زندگی الیزابتا در رمان تاریخی به زبان آلمانی "شکارچی ستارگان" (Die Sternjägerin) در ۲۰۰۶ به تصویر کشیده شده است. سیاره کوچک ۱۲۶۲۵ کوپمان به افتخار او نام‌گذاری شده است، همان‌طور که دهانه کورپمان روی سیاره زهره نیز به نام او است.
آندرانیک آتومی زُهرابیان (؛ زادهٔ - ) یک فرد نظامی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۱ مهٔ ۱۹۹۶ در ودی به دنیا آمد . وی در ۲ آوریل ۲۰۱۶ سن ۱۹ سالگی در استان مارتاکرت در جریان جنگ چهار روزه در هنگام دفاع از پست نظامی ۱۱۶ام منطقه پنجم دفاعی به همراه همرزمانش سرگرد آرمناک اورفایان، گروهبان روبرت آباجیان و سرباز وظیفه کیارام سلویان کشته شد. وی همچنین برنده عنوان قهرمان آرتساخ و صلیب رزمی درجه یک شده است.
هایک روبنی خانومیان (؛ زادهٔ ) یک چهره سرشناس و سیاستمدار اهل ارمنستان-جمهوری آرتساخ است که از تاریخ ۱۸ دسامبر ۲۰۲۰ تا تاریخ سمت وزیر اداره اراضی و زیرساخت‌های جمهوری آرتساخ را برعهده داشت. زندگی‌نامه. در ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۴ در خاشتاراک به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی یکی از نامزدهای انتخابات عمومی جمهوری آرتساخ (۲۰۲۰) بود.
ویزما بلشویکا (؛ – ) نویسنده، شاعر، مترجم اهل لتونی بود که نامزد جایزه نوبل ادبیات شد. زندگی‌نامه. ویزما بلشِوِیکا در ریگا متولد شد. پدرش، ژانیس بلشِوِیکس، کارگر بود و مادرش، ورا بلشِوِیکا (نام‌خانوادگی پیش از ازدواج: سیروهه)، خانه‌دار بود. خانواده آنها نسبتاً فقیر بود، زیرا تنها یکی از والدین شاغل بود. پدر ویزما مشکل پُرنوشی الکل داشت که به‌دنبال از دست دادن شغل خود به عنوان نانوا در دوران رکود بزرگ بدتر هم شد. ویزما بلشِوِیکا در تاریخ ۳۰ مه ۱۹۳۱ در ریکای پیش از جنگ متولد شد، زمانی که این شهر پایتخت لتونی
از جنگ متولد شد، زمانی که این شهر پایتخت لتونی دموکراتیک بود و او بیشتر دوران کودکی‌اش را در آنجا گذراند. این شهر اغلب در آثار او به ویژه در مشهورترین اثرش — سه‌گانه اتوبیوگرافیک "بیله" — به تصویر کشیده می‌شود، اما آن دورانی که در کورلند و در مزرعه کوچک بستگانش زندگی می‌کرد نیز نقش مهمی در شعر و نوشته‌های او داشته است. پسرش کلاوس السبرگز در دهه ۱۹۸۰ یکی از شاعران مشهور لتونی بود و پسر دومش یانیس نیز نویسنده است. قدردانی و گرامیداشت. دریافت جایزه نوبل رؤیای کودکی او بود؛ او به عنوان یک دختر فقیر اما باهوش،
کودکی او بود؛ او به عنوان یک دختر فقیر اما باهوش، بیشتر وقت خود را صرف مطالعه ادبیات کلاسیک می‌کرد. آثار بلشِوِیکا شهرت یافت و مورد قدردانی قرار گرفت: در تاریخ ۶ دسامبر ۱۹۹۰، او به عنوان عضو افتخاری آکادمی علوم لتونی انتخاب شد؛ او دو بار جایزه اسپیدولا را دریافت کرده است که بالاترین افتخار در ادبیات لتونی است. بلشِوِیکا همچنین بالاترین جایزه دولتی لتونی، یعنی «نشان سه ستاره» را دریافت کرده است. آثار. ویزما بلشِوِیکا اولین اشعار خود را در سال ۱۹۴۷ منتشر کرد؛ نخستین کتاب شعر او در سال ۱۹۵۵ منتشر شد. از جمله
نخستین کتاب شعر او در سال ۱۹۵۵ منتشر شد. از جمله مهم‌ترین مجموعه‌های شعر او می‌توان به "دریا در حال سوختن"(۱۹۶۶)، "حلقه‌های سال‌ها" (۱۹۶۹)، "در بستر بانوی من" (۱۹۷۶)، "پیچنده کلاف" (۱۹۸۱)، "هنگام پاییز" (۱۹۸۷) اشاره کرد. مجموعه داستان‌های کوتاه او شامل "داستان‌های کیکورگس" (۱۹۶۵)، "بدبختی در خانه" (۱۹۷۹)، "دل شکسته بر هیئت افتخار" (۱۹۹۷) است. در دوران پس از اتحاد جماهیر شوروی، بلشِوِیکا سه کتاب نیمه‌اتوبیوگرافی نوشت — داستان‌هایی دربارهٔ دختری به نام "بیله"، که زندگی او را از اواخر دهه ۱۹۳۰، تا سال اول
که زندگی او را از اواخر دهه ۱۹۳۰، تا سال اول اشغال شوروی در لتونی (۱۹۴۰–۱۹۴۱)، اشغال نازی‌ها (۱۹۴۱–۱۹۴۵)، و سال‌های اول پس از جنگ تحت رژیم استالین دنبال می‌کند: "بیله" (۱۹۹۲، ۱۹۹۵)، "بیله و جنگ" (عنوان اولیه: "بیل زندگی می‌کند"؛ ۱۹۹۶)، "جوانی شگفت‌انگیز بیله" (۱۹۹۹). اولین ویرایش این کتاب توسط ناشر لتونی مِژابله در سال ۱۹۹۲ در ایالات متحده آمریکا و فقط در سال ۱۹۹۵ در لتونی منتشر شد. اکنون این سه‌گانه به عنوان یکی از مهم‌ترین آثار ادبیات لتونی در تمام دوران‌ها شناخته شده است. این اثر به زبان سوئدی ترجمه
شناخته شده است. این اثر به زبان سوئدی ترجمه شده، اما هنوز به زبان انگلیسی ترجمه نشده است. شعر و داستان‌های بلشِوِیکا به حدود ۴۰ زبان ترجمه شده است. در دوران اتحاد جماهیر شوروی در دهه‌های ۱۹۶۰–۱۹۸۰، چندین کتاب از انتخاب‌های شعر او به زبان‌های روسی، بلاروسی و ارمنی منتشر شد. اشعار او توسط اینارا سِدریس برای مجموعه شعر Contemporary Latvian Poetry که توسط دانشگاه آیوا در سال ۱۹۸۳ منتشر شد، به انگلیسی ترجمه شده است. از دهه ۱۹۸۰ به بعد، بلشِوِیکا به‌طور منظم در صحنه ادبیات سوئد حضور داشت، (با ترجمهٔ یوریس
در صحنه ادبیات سوئد حضور داشت، (با ترجمهٔ یوریس کرونبرگس)، کتاب‌های شعر او و داستان‌های "بیله" در آنجا موفقیت‌های منتقدانه داشتند و خوانندگان گسترده‌ای پیدا کردند. شعرهای برگزیده او همچنین در نروژ، دانمارک و ایسلند منتشر شده است. داستان‌های کوتاه برگزیده در روسیه، گرجستان و آلمان منتشر شد. ترجمه روسی سه‌گانه بیله در ریگا لتونی منتشر شد، دو قسمت اول در یک جلد در سال ۲۰۰۰ میلادی و قسمت آخر در سال ۲۰۰۲ میلادی. اولین جلد سه‌گانه بیله در سال ۲۰۱۹ به زبان فنلاندی منتشر شد. او در آثار خود وضعیت ملت‌های تحت ستم در
منتشر شد. او در آثار خود وضعیت ملت‌های تحت ستم در اتحاد جماهیر شوروی را نقد کرده است؛ بنابراین، از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۴ اجازه انتشار آثارش را در این کشور نداشت. حتی نام او نمی‌توانست در رسانه‌ها ذکر شود. مأموران کاگ‌ب دست‌کم دو بار آپارتمان او را جستجو کردند و دست‌نوشته‌ها و یادداشت‌های او را مصادره کردند.
پیلاکی یک سبک از مزه‌های در آشپزی ترکی است و ممکن است به چندین غذایی که در سس تهیه شده از پیاز، سیر، هویج، سیب‌زمینی، گوجه‌فرنگی یا رب گوجه‌فرنگی، شکر و روغن زیتون پخته می‌شوند، اشاره کند. لوبیاهایی که به این سبک تهیه می‌شوند (فاسولیه پیلاکی با لوبیا سفید، یا باربونیا پیلاکی با لوبیای بورلوتی) سرد سرو می‌شوند و با جعفری و برش‌های لیمو تزئین می‌شوند. پیلاکی ماهی نیز یک دستور پخت محبوب است. در آشپزی یونانی، این سبک به عنوان پلاکی شناخته می‌شود. در آشپزی بلغاری، نام آن "پلاکییا" است.
پائولا وسوسیان (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار ارمنی‌تبار اهل آرژانتین است.