payamvha/North_RAG huggingface dataset:
توسط سن-جنیکس-سور-گویه، لو شاتلارد، فاورژ و اوژین تعریف شده بود، تأیید شد. تأثیر این شرط این بود که پست‌های مرزی شمالی ساووی، که اکنون بخشی از مرز فرانسه می‌شوند، در فاصله قابل توجهی از مرز واقعی با سوئیس قرار گیرند. پیمان تورین بی‌طرفی سیاسی نوار ساووی در شمال پست‌های مرزی اما در جنوب سوئیس را مجدداً تصریح کرد، بی‌طرفی این سرزمین، همراه با بی‌طرفی خود سوئیس، پیش از این در سال ۱۸۱۵ تحت مفاد قانون نهایی کنگره وین مورد توافق قرار گرفته بود. نتیجه همه‌پرسی برگزار شده در ساووی در ۲۲ آوریل، یک «بله» قاطع به این
شده در ساووی در ۲۲ آوریل، یک «بله» قاطع به این سؤال بود: «آیا ساووی مایل به اتحاد با فرانسه است؟» در شمال ساووی، رأی پذیرفته شده «بله و منطقه» بود که نشان دهنده پذیرش منطقه آزاد با سوئیس است. یک هفته قبل از آن، رأی عمومی مشابهی در حمایت از الحاق فرانسه از طریق همه‌پرسی در شهرستان نیس به دست آمده بود. از نظر منطقی، لازم بود که نتیجه همه‌پرسی قبل از امضای پیمان توسط پادشاهان مربوطه مشخص شود. این واقعیت که این معاهده در واقع یک ماه قبل از برگزاری همه‌پرسی امضا شد، تعداد اکثریت حامی معاهده و نحوهٔ بیان سؤال
شد، تعداد اکثریت حامی معاهده و نحوهٔ بیان سؤال مورد استفاده در همه‌پرسی، از جمله عواملی بودند که به تردیدهای بعدی در مورد برگزاری «مشورت مردمی» منجر شدند، که تحت کنترل پلیس فرانسه انجام شد، زیرا ارتش و پلیس پیدمونت پس از امضای معاهده از منطقه خارج شده بودند. متن. به نام تثلیث مقدس و غیرقابل تقسیم، اعلیحضرت امپراتور فرانسه پس از توضیح ملاحظاتی که در نتیجه تغییرات ایجاد شده در روابط ارضی بین فرانسه و ساردینیا، او را به تمایل به الحاق (اتحاد) ساووی و ناحیه نیس (سیرکونداریو دی نیتزا) به فرانسه واداشته بود، و
(سیرکونداریو دی نیتزا) به فرانسه واداشته بود، و اعلیحضرت پادشاه ساردینیا که خود را برای پیوستن به آن مایل نشان داده بودند، اعلیحضرت‌های مذکور تصمیم به انعقاد معاهده‌ای در این زمینه گرفته‌اند و نمایندگان تام‌الاختیار خود را معرفی کرده‌اند: اعلیحضرت امپراتور فرانسه، بارون دو تالیران پریگور و آقای بندتی؛ و اعلیحضرت پادشاه ساردینیا، جناب کنت کامی بنسو د کاوور، و جناب شوالیه شارل لویی فارینی که پس از تبادل اختیارات کامل خود به صورت رسمی، در مورد مواد زیر توافق کرده‌اند: ماده ۱. اعلیحضرت پادشاه ساردینیا با الحاق
ماده ۱. اعلیحضرت پادشاه ساردینیا با الحاق (اتحاد) ساووی و ناحیه نیس (سیرکونداریو دی نیتزا) به فرانسه موافقت می‌کند و از طرف خود و تمام فرزندان و جانشینانش از حقوق و ادعاهای خود نسبت به سرزمین‌های مذکور صرف نظر می‌کند. بین اعلیحضرتین توافق شده است که این اتحاد بدون هیچ گونه قید و شرطی نسبت به خواسته‌های مردم انجام شود و دولت‌های امپراتور فرانسه و پادشاه ساردینیا در اسرع وقت با بهترین روش برای قدردانی و توجه به (تأمین) تجلیات این خواسته‌ها با هم هماهنگ شوند. ماده ۲. همچنین قابل درک است که اعلیحضرت پادشاه
ماده ۲. همچنین قابل درک است که اعلیحضرت پادشاه ساردینیا نمی‌تواند بخش‌های خنثی‌شده ساووی را مگر با شرایطی که خود در اختیار دارد، واگذار کند و این امر به اعلیحضرت امپراتور فرانسه مربوط می‌شود که در این مورد نیز با قدرت‌های حاضر در کنگره وین و همچنین با کنفدراسیون هلوتیک به تفاهم برسد و تضمین‌هایی را که از مفاد مندرج در مقاله حاضر ناشی می‌شود، به آنها بدهد. ماده ۳. یک کمیسیون مختلط، با روحیه‌ای عادلانه، مرزهای دو ایالت را با در نظر گرفتن موقعیت کوه‌ها و ضرورت دفاع تعیین خواهد کرد. ماده ۴. یک یا چند کمیسیون
دفاع تعیین خواهد کرد. ماده ۴. یک یا چند کمیسیون مختلط موظف خواهند بود تا در مدت کوتاهی، مسائل فرعی مختلفی را که الحاق ایجاد می‌کند، بررسی و حل و فصل کنند - مانند تصمیم در مورد سهم ساووی و بخش نیس در بدهی عمومی ساردینیا، و اجرای تعهدات ناشی از قراردادهای منعقد شده با دولت ساردینیا، که با این حال، متعهد به پایان دادن به کارهای آغاز شده برای حفر تونل از طریق آلپ (مونت سینا) می‌شود. ماده ۵. دولت فرانسه در مورد مأموران نظم مدنی و نظامی که از بدو تولد متعلق به استان ساووی یا بخش نیس هستند و به تبعه فرانسه تبدیل
ساووی یا بخش نیس هستند و به تبعه فرانسه تبدیل می‌شوند، حقوقی را که از طریق خدمات ارائه شده به دولت ساردینیا به دست آورده‌اند، در نظر خواهد گرفت. آنها به ویژه از مزایای انتصاب مادام العمر در دادگستری و تضمین‌های تضمین شده برای ارتش برخوردار خواهند شد. ماده ۶. اتباع ساردینیایی که اصالتاً اهل ساووی یا ناحیه نیس هستند یا در واقع در این استان‌ها ساکن هستند و مایل به حفظ تابعیت ساردینیایی خود می‌باشند، در مدت یک سال، از تاریخ تبادل مصوبات، و به موجب اعلام قبلی به مقامات ذیصلاح، از حق انتقال محل اقامت خود به
به مقامات ذیصلاح، از حق انتقال محل اقامت خود به ایتالیا و اقامت در آنجا برخوردار خواهند بود، که در این صورت صلاحیت آنها به عنوان شهروند ساردینیایی برای آنها باقی خواهد ماند. آنها آزاد خواهند بود که املاک و مستغلات خود را در قلمرو ضمیمه شده به فرانسه حفظ کنند. ماده ۷. برای ساردینیا، این معاهده به محض صدور مجوز قانونی لازم توسط پارلمان، به قانون تبدیل خواهد شد. ماده ۸. این معاهده باید ظرف ده روز یا در صورت امکان زودتر، در تورین تصویب و مصوبات آن مبادله شود. با این اعتقاد که نمایندگان تام‌الاختیار مربوطه آن
با این اعتقاد که نمایندگان تام‌الاختیار مربوطه آن را امضا و مهر و موم کرده‌اند. در تورین در دو نسخه در بیست و چهارمین روز ماه مارس سال فیض ۱۸۶۰ تنظیم شد. همه‌پرسی. در مارس ۱۸۶۰، در حالی که پیدمونت در حال الحاق امیلیا و توسکانی بود، ناپلئون سوم موافقت کرد که تصرفات پیدمونت توسط ایتالیا را در ازای نیس و ساووی به رسمیت بشناسد. فرانسه این استان‌ها را طبق مفاد پیمان تورین که در ۲۴ مارس ۱۸۶۰ امضا شده بود، ضمیمه خود کرد. پس از آن، یک همه‌پرسی عمیقاً ناقص در نیس در ۱۵ و ۱۶ آوریل و در ساووی در ۲۲ و ۲۳ آوریل برگزار
۱۵ و ۱۶ آوریل و در ساووی در ۲۲ و ۲۳ آوریل برگزار شد که در آن «ظاهراً و بدون هیچ شکی» اکثریت قریب به اتفاق ساکنان این دو سرزمین به تصویب پیمان و پیوستن به فرانسه رأی دادند. فرانسه در ۱۲ ژوئن ۱۸۶۰ رسماً نیس و ساووی را به تصرف خود درآورد. این رأی‌گیری عمیقاً تحت تأثیر توافق قبلی بین مقامات ساووی-پیدمونتی و فرانسه بود، و حتی مقامات ساووی را به نقشی فعال در پیشبرد نتیجه‌ای مطلوب برای فرانسه تبدیل کرد. به دلایل مختلف، بسیاری از نیکاردها از فهرست‌های انتخاباتی حذف شدند، در حالی که بسیاری از فرانسوی‌ها به‌طور ویژه
شدند، در حالی که بسیاری از فرانسوی‌ها به‌طور ویژه منتقل شده بودند و عملیات تحت کنترل مقامات فرانسوی و با حضور نیروهای فرانسوی در شهر انجام می‌شد. هر جا که رأی‌گیری آزادانه انجام می‌شد، نتایج تردیدی ایجاد نمی‌کرد: به عنوان مثال، ۱۱۹ ملوان اهل نیس، مستقر در کشتی‌های ساوویارد در بنادر مختلف، که می‌توانستند آزادانه رأی دهند، نظر خود را به شرح زیر بیان کردند: ۱۱۴ نفر در ایتالیا بمانند و ۵ نفر به فرانسه بروند. این رویداد باعث خروج نیکاردها یا مهاجرت یک چهارم ایتالیایی‌های نیکارد به ایتالیا و جنبش وسپرس نیکاردها
نیکارد به ایتالیا و جنبش وسپرس نیکاردها شد. طبق معاهده ۲۴ مارس ۱۸۶۰، بین فرانسه و ساردینیا توافق شد که ساووی و نیس، پس از مشورت با مردم، به فرانسه واگذار شوند و توسکانی و رومانیا نیز پس از مشورتی مشابه، به ساردینیا ملحق شوند. طبق مفاد این معاهده، الحاق این سرزمین‌های مربوطه برای ویکتور امانوئل کمتر از ناپلئون سودمند نبود. با توجه به اینکه اتریش کینه‌توز و قدرتمند بود و در موقعیت استراتژیک تهدیدآمیزی قرار داشت؛ با توجه به اینکه پاپ خشمگین و ناامید بود و ارتشی را در اختیار داشت که سهم بزرگی از تعصب اروپا را
را در اختیار داشت که سهم بزرگی از تعصب اروپا را به خود اختصاص داده بود، هیچ امیدی برای ایتالیای در حال مبارزه جز اتحاد محکم‌تر با فرانسه وجود نداشت. تنها در همین حقیقت می‌توان توضیحی برای تمایل دولت ساردینیا برای واگذاری بخش قابل توجهی از قلمرو خود یافت. دلایل کافی وجود داشت که چرا پادشاه و امپراتور به همان اندازه مشتاق بودند که مردم به الحاق رأی دهند. ماده پنجم قانون اساسی ساردینیا مقرر می‌کرد که معاهداتی که قرار است تغییراتی در سرزمین‌های ایالت ایجاد کنند، نباید تا زمانی که رضایت مجلس را کسب نکرده‌اند،
نباید تا زمانی که رضایت مجلس را کسب نکرده‌اند، لازم‌الاجرا شوند. با توجه به این ماده، آشکارا وظیفه دولت بود که قبل از رأی‌گیری عمومی، معاهده را برای تصویب به مجلس ارائه دهد، زیرا تنها به موجب معاهده بود که مردم حق رأی داشتند. اما خطراتی در این روش رویه وجود داشت که دولت ساردینیا از پیش‌بینی آنها غافل نبود. طرح الحاق در پارلمان محبوب نبود و احتمالاً شکست می‌خورد. جوزپه گاریبالدی در مواقع لزوم و در مواقع غیرمواقع، از بلند کردن صدای خود علیه آن دریغ نکرد؛ و آنچه که از اهمیت بالایی برخوردار بود، به عنوان نشان
که از اهمیت بالایی برخوردار بود، به عنوان نشان دادن خواسته‌های نامحدود مردمی که بیشترین آسیب را دیده بودند، «هر یک از نمایندگان از نیس و ساووی به پارلمان با این درک صریح انتخاب شده بودند که باید به چنین انتقالی به قدرت دیگری اعتراض کنند.» در مدت کوتاهی که تلاش اجازه می‌داد، سیزده هزار امضا برای اعتراض به الحاق جمع‌آوری شد. با توجه به این حقایق ناخوشایند، تصمیم گرفته شد که تصویب توسط پارلمان تا زمان کسب رأی عمومی، به اتفاق آرا یا تقریباً به اتفاق آرا، به تعویق بیفتد. به نظر می‌رسد که هیچ اهمیتی نداشته است
بیفتد. به نظر می‌رسد که هیچ اهمیتی نداشته است که معاهده‌ای که قرار بود بر اساس آن رأی‌گیری انجام شود، تا زمان تصویب توسط مجلس، واقعاً وجود خارجی نداشته باشد. تصمیم گرفته شد که طوری عمل شود که گویی تصویب شده است و سپس از مزیت حاصل از این رویه برای تضمین تصویب آن استفاده شود. بر این اساس، اقداماتی برای تأمین رأی مردمی مورد نظر انجام شد. اول از همه، سربازان ساردینی عقب‌نشینی کردند و جای آنها را پادگان‌های فرانسوی پر کردند. مخالفت ساکنان نیس با فرانسوی شدن با این واقعیت نشان داده شد که سربازان، در بدو ورود به
واقعیت نشان داده شد که سربازان، در بدو ورود به شهر، چنان با خشونت مورد استقبال قرار گرفتند که مجبور به استفاده از سرنیزه شدند. شورای شهر برای آن دسته از اعضای پارلمان بریتانیا که در مخالفت با الحاق فرانسه صحبت کرده بودند، نامه تشکر فرستاد. کنسول فرانسه به دولت خود نوشت که اگر یک سرباز فرانسوی به ویلا فرانکا نیاید، جان خود و خانواده‌اش در امان نخواهد بود. پس از رسیدن کشتی مذکور، سردبیر ارگان تازه تأسیس فرانسوی، آینده نیس، در خانه‌اش محاصره شد و مجبور شد برای پناه گرفتن به ویلا فرانکا هجوم ببرد. اینها برخی
پناه گرفتن به ویلا فرانکا هجوم ببرد. اینها برخی از نشانه‌های احساسات عمومی در زمانی بود که پادگان‌های فرانسوی جای خود را می‌گرفتند. واضح بود که مردم به راحتی مرعوب نمی‌شوند. اما تلاش‌های دولت تازه آغاز شده بود. بلافاصله پس از اشغال کشور توسط نیروهای فرانسوی، دستوری مبنی بر انتقال حکومت مدنی استان‌ها به فرانسه منتشر شد. لوبونیس، فرماندار موقت فرانسوی، با عجله از قدرتی که بدین ترتیب در اختیارش قرار گرفته بود، به نفع ارباب امپراتوری خود استفاده کرد و لاچینال نیز به سرعت از او پیروی کرد. بسیاری از شهرداران و
نیز به سرعت از او پیروی کرد. بسیاری از شهرداران و مقامات محلی کاملاً با ایده الحاق به فرانسه مخالف بودند و بدون همکاری آنها احساس می‌شد که رأی مردم به نفع این اقدام تضمین نمی‌شود. با نظم و ترتیبی که در تشکیلات نظامی و غیرنظامی ایجاد شده بود، مقامات اکنون خود را وقف کار فوری‌ترِ ایجاد اکثریت لازم کردند. اول از همه، به مردم اطلاع داده شد که نه تنها برگزاری هرگونه جلسه‌ای برای بحث در مورد امور نیس ممنوع است، بلکه هیچ گونه تبلیغی از سوی مخالفان الحاق فرانسه مجاز نخواهد بود و هیچ پلاکارد یا بخشنامه‌ای توسط طرف
نخواهد بود و هیچ پلاکارد یا بخشنامه‌ای توسط طرف ایتالیایی مجاز به انتشار نخواهد بود. در همان زمان، اسناد مختلفی توسط افسران مسئول منتشر شد و از زیردستان خود و مردم درخواست شد. فرماندار موقت، لوبونیس، اعلامیه‌ای صادر کرد که مهم‌ترین بخش آن به شرح زیر است: "شهروندان، هرگونه تردیدی در مورد آینده ما پایان یافته است. با پیمان ۲۴ مارس، پادشاه دلاور ویکتور امانوئل، ساووی و بخش نیس را به فرانسه واگذار کرد. قوی‌ترین انگیزه‌های ضرورت سیاسی، مقتضیات آینده ایتالیا، احساس قدردانی نسبت به متحد قدرتمندش و در نهایت، شرایط
قدردانی نسبت به متحد قدرتمندش و در نهایت، شرایط استثنایی کشور ما، هرچند با تأسف، حاکم محبوب ما را بر آن داشت تا استان‌هایی را که قرن‌ها با سلسله او پیوند تنگاتنگی داشته‌اند، از هم جدا کند. اما سرنوشت یک ملت منحصراً به خواست شاهزادگان بستگی ندارد؛ بنابراین، امپراتور بزرگوار ناپلئون سوم و ویکتور امانوئل وفادار آرزو داشتند که این پیمان واگذاری با اتحاد مردمی تقویت شود. همه مخالفان باید در برابر منافع کشور و احساس وظیفه ناتوان شوند. علاوه بر این، مانعی غیرقابل عبور در خواسته‌های خود ویکتور امانوئل خواهد یافت.
عبور در خواسته‌های خود ویکتور امانوئل خواهد یافت. همشهریان، مأموریتی که پادشاه به من محول کرده است، گذرا اما مهم است. برای انجام وظیفه‌ام در این برهه فوق‌العاده، به حمایت همکاری شما، احترام شما به قانون و درجه بالای تمدنی که به آن رسیده‌اید، تکیه می‌کنم؛ بنابراین، با رأی خود، پیوستن کشورتان به فرانسه را تأیید کنید. با تبدیل خود به پژواک نیات پادشاه، بیایید پرچم آن ملت شریف و بزرگ را که همیشه همدردی پرشور ما را برانگیخته است، برافرازیم. بیایید گرد تخت امپراتور باشکوه ناپلئون سوم جمع شویم. بیایید آن را با
باشکوه ناپلئون سوم جمع شویم. بیایید آن را با همان وفاداری، ویژه کشورمان، که تا به امروز همیشه به ویکتور امانوئل حفظ کرده‌ایم، احاطه کنیم. در مورد این شاهزاده والامقام، بیایید در میان خود ستایش خاطرات گذشته را حفظ کنیم و برای سرنوشت جدید و درخشان او دعاهای صمیمانه کنیم. به ناپلئون سوم بزرگ، که اراده قدرتمند و محکمش گشودن دوران جدیدی از رفاه برای کشورمان است، وفاداری انعطاف‌ناپذیر ما، و همچنین ارادت محترمانه ما، اکنون آغاز خواهد شد. اعلامیه‌ای مشابه اعلامیه لوبونیس توسط مالاووسنا، شهردار نیس، صادر شد؛ و
لوبونیس توسط مالاووسنا، شهردار نیس، صادر شد؛ و سرانجام، گویی برای اعلام پیروزی، اسقف با همان علاقه پیش آمد و از همه اعضای وفادار کلیسا خواست تا به الحاق رأی دهند. در واقع، این تمام ماجرا نبود. کمیته فرانسه بخشنامه‌ای با مهر دولت برای همه مقامات فرستاد و از همه مقامات شهر و روستا درخواست حمایت کرد. «اقدامات لازم» که کمیته به آنها اشاره کرد، به‌طور کامل فراهم شده بود. مبلغی پول توسط دولت فرانسه در اختیار آنها قرار داده شده بود؛ و در این مورد به‌طور موثق گفته شده است که ۳٬۰۰۰٬۰۰۰ فرانک صرف رشوه‌خواری مستقیم
شده است که ۳٬۰۰۰٬۰۰۰ فرانک صرف رشوه‌خواری مستقیم شده است، به استثنای هزینه‌های دولت در روز رأی‌گیری. غرفه‌های نوشیدنی و کافه‌ها به‌طور ویژه برای این منظور توسط مقامات برپا شده بودند و یک کوکاد سه رنگ یا یک برگه رأی‌گیری روی آن، دارنده را به بهره‌مندی رایگان از تمام امتیازات آنها محق می‌کرد. ابزار دیگری که شور و شوق مذهبی مردم را به خود جلب کرد، تبرک جستن از پرچم‌های حزب امپراتوری بود. چنین بود ابزارهایی که خصومت نیس و ساووی با الحاق فرانسه را به یک اعلامیه تقریباً متفق‌القول به نفع آن تبدیل کرد. تحت هر
تقریباً متفق‌القول به نفع آن تبدیل کرد. تحت هر شرایطی، چنین نمایشی از حیله‌گری سازمان‌یافته، چیزی دردناک برای تأمل خواهد بود. می‌توان وضعیتی را تصور کرد که در آن حاکم ملت، به دلایل سیاسی، ممکن است مسئله‌ای را که قبلاً تصمیم گرفته شده بود، به تصویب مردم خود واگذار کند، بدون هیچ نتیجه بدی جز آنچه که ممکن است به خود مردم تحمیل شود. اما در مورد ساووی و نیس، عنصری در این معامله وجود داشت که آن را به توهینی به احساسات لیبرال اروپا و جهان تبدیل کرد. ما به اعلامیه‌های مکرر اشاره می‌کنیم که رأی‌گیری کاملاً «آزاد»
مکرر اشاره می‌کنیم که رأی‌گیری کاملاً «آزاد» خواهد بود. ماده اول معاهده اعلام کرد که «بین اعلیحضرتین تفاهم شده است که این اتحاد مجدد بدون هیچ گونه محدودیتی بر اراده مردم انجام خواهد شد و دولت پادشاه ساردینیا و دولت امپراتور فرانسه در اسرع وقت در مورد بهترین وسیله برای رسیدن به و تأیید تجلی این اراده به توافق خواهند رسید.» مدت کوتاهی پس از انعقاد پیمان، هیئتی از نیس به حضور ویکتور امانوئل رسید و او به آنها اطمینان داد که «شرط این واگذاری را رأی‌گیری بدون هرگونه فشار خارجی قرار داده است و قول داد که اگر
هرگونه فشار خارجی قرار داده است و قول داد که اگر اشغال نظامی رخ دهد یا اگر این شرط به هر نحوی نقض شود، اعتراض خواهد کرد»؛ و دوباره، در اعلامیه‌ای که با آن اتباع خود در نیس و ساووی را از وفاداری‌شان آزاد کرد، به آنها این اطمینان را داد: «تحت هیچ شرایطی این تغییر بزرگ در سرنوشت شما به شما تحمیل نخواهد شد؛ باید نتیجه رضایت آزادانه شما باشد. چنین است عزم راسخ من؛ چنین است نیت امپراتور فرانسه.» سرانجام، در مجلس نمایندگان، هنگامی که به نظر می‌رسید اعتراض شدید گاریبالدی احتمالاً به کل معامله پایان می‌دهد، اعتماد
احتمالاً به کل معامله پایان می‌دهد، اعتماد تنها زمانی احیا شد که کنت کاوور به نمایندگان اطمینان داد که رأی‌گیری باید کاملاً آزاد باشد. و با این حال، با توجه به همه این تضمین‌های بسیار جدی، چه دیده‌ایم؟ نیروهای ایتالیایی خارج شدند و نیروهای فرانسوی جای خود را گرفتند؛ تمام مناصب مهم کشوری مملو از فرانسویان یا مردانی بود که متعهد به حمایت از آرمان فرانسه بودند؛ بخشنامه‌ها و پلاکاردهای رسمی طرفدار الحاق در همه جا پراکنده بودند، در حالی که هیچ گونه انتشار نظر مخالفی در هیچ‌کجا مجاز نبود؛ صندوق‌های رأی در کنترل
در هیچ‌کجا مجاز نبود؛ صندوق‌های رأی در کنترل انحصاری افسران فرانسوی؛ برگه‌های رأی موافق الحاق توسط پلیس در همه جا توزیع می‌شد، در حالی که برگه‌های رأی مخالف الحاق فقط با ارسال به ژنو قابل تهیه بودند؛ کشیشان پرچم‌های اهدایی امپراتور را تبرک می‌کردند و به وجدان مردم خود به نمایندگی از فرانسه متوسل می‌شدند؛ پول، و همچنین زندگی آزاد و مشروب عمومی، توسط مأموران امپراتوری فراهم می‌شد؛ و در نهایت، مردم، با نوای موسیقی فرانسوی و پرچم‌های فرانسوی که در اهتزاز بودند، به‌طور دسته جمعی به سمت صندوق رأی راهپیمایی
به‌طور دسته جمعی به سمت صندوق رأی راهپیمایی کردند، در حالی که کشیش و شهردار بازو به بازو در رأس آنها بودند. این بود «رأی آزاد» لاف‌زننده‌ای که با تأیید و کمک آن نیس و ساووی به فرانسه ضمیمه شدند.
ماریا کریستینا ساووی (; – ) ملکه دو سیسیل به عنوان همسر اول فردیناند دوم از دو سیسیل بود. او در اثر زایمان درگذشت. او در کلیسای کاتولیک مورد احترام است و توسط پاپ فرانسیس تقدیس شده است. خانواده. ماریا کریستینا کوچک‌ترین دختر پادشاه ویکتور امانوئل اول ساردینیا و آرشیدوشس ماریا ترزا از اتریش-استه بود. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او آرشیدوک فردیناند از اتریش-استه و ماریا بئاتریس ریکاردا دِسته بودند. فردیناند چهاردهمین فرزند و سومین پسر فرانسیس اول، امپراتور مقدس روم، و ماریا ترزا از اتریش بود. ماریا بئاتریس دختر
و ماریا ترزا از اتریش بود. ماریا بئاتریس دختر ارشد ارکوله سوم دِسته و ماریا ترزا سیبو-مالاسپینا، دوشس ماسا و پرنسس کارارا بود. ملکه. در ۲۱ نوامبر ۱۸۳۲، ماریا کریستینا با فردیناند دوم از دو سیسیلی در محراب بانوی ما آکواسانتا ازدواج کرد. عروس بیست ساله و داماد بیست و دو ساله بود. روز بعد، او لباس عروسی نخ‌دوزی شده با طلا را به رستگاری‌طلبان اهدا کرد تا مجسمه بانوی ما تسبیح‌پوش را زینت دهد. ماریا کریستینا زیبا اما در عین حال ترسو و خجالتی توصیف شده است: متواضع و کم‌حرف، او عمیقاً مذهبی بود. رابطه او با
متواضع و کم‌حرف، او عمیقاً مذهبی بود. رابطه او با فردیناند خوب نبود و فردیناند صبر کمی برای فروتنی عصبی او داشت. در حالی که او ملکه دو سیسیلی بود، از اجرای احکام اعدام جلوگیری کرد و به عنوان «ملکه مقدس» شناخته می‌شد. او در سن ۲۳ سالگی، پس از تولد تنها فرزندش، فرانسیس دوم از دو سیسیلی، درگذشت. اقامت در تورین. ماریا کریستینا کوچک‌ترین دختر ویکتور امانوئل اول ساردینیا و آرشیدوشس ماریا ترزا از هابسبورگ-استه بود. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او آرشیدوک فردیناند از اتریش-استه و ماریا بئاتریس ریکاردا دِسته بودند.
اتریش-استه و ماریا بئاتریس ریکاردا دِسته بودند. فردیناند پسر امپراتور فرانسیس اول لورن و آرشیدوشس ماریا ترزا از اتریش بود. ماریا بئاتریس بزرگ‌ترین دختر ارکوله سوم دِسته، آخرین نماینده خاندان باستانی استه، و ماریا ترزا سیبو-مالاسپینا، دوشس ماسا و پرنسس کارارا بود. ماریا کریستینا در ۱۴ نوامبر ۱۸۱۲، در دوران ناپلئون، زمانی که پیمونت، جایی که پایتخت پادشاهی، تورین، به امپراتوری فرانسه ضمیمه شد، در کالیاری متولد شد. فرانسیس اتریش-استه، برادر ملکه ماریا ترزا، در دفتر خاطرات خود (که هنوز منتشر نشده و در بایگانی
دفتر خاطرات خود (که هنوز منتشر نشده و در بایگانی دولتی مودنا نگهداری می‌شود) از اقامت ۲۴ ماهه‌اش در ساردینیا می‌گوید: «من به خواهرم ملکه در زایمان کمک کردم، از او حمایت کردم، او را بلند کردم. ساعت ۸:۳۴ او دختری بسیار سالم و بزرگ به دنیا آورد که نامش کریستینا گذاشته شد.» او اضافه می‌کند که مراسم غسل تعمید ساعت ۵:۳۰ بعد از ظهر در کلیسای جامع کالیاری توسط «رئیس راهب خواهران» برگزار شد و پادشاه آینده چارلز فلیکس و همسرش ماریا کریستینا از بوربن-دو سیسیل به عنوان والدین تعمیدی او را به عهده داشتند. او در سن
والدین تعمیدی او را به عهده داشتند. او در سن بسیار کمی به تورین بازگشت و در دربار تحصیل کرد. قلعه ماری-کریستین، یک استحکامات نظامی در نزدیکی شهر آوسوا، بخشی از مجموعه قلعه‌های اسیلون، که در آن زمان در مرز فرانسه و بخشی از قلمرو ساووی بود، به افتخار او وقف شد. در سال ۱۸۳۰، اشراف تورین به افتخار نامزدی او با فردیناند دوم، پادشاه دو سیسیل، جشن باشکوهی ترتیب دادند. بارونس المپیا ساویو، که در آن مراسم اولین حضور اجتماعی خود را تجربه می‌کرد، در خاطرات خود از او چنین یاد می‌کند: «شاهزاده خانم کریستینا هنوز ۲۰
چنین یاد می‌کند: «شاهزاده خانم کریستینا هنوز ۲۰ ساله نشده بود: او زیبا بود، با زیبایی جدی و ملایم: قد بلند و پوست روشن، دو موج ضخیم از موهای قهوه‌ای فرفری، به طرز شاعرانه‌ای صورت رنگ‌پریده‌اش را که با دو چشم بزرگ و گویا روشن شده بود، زینت می‌دادند. او لباسی آبی و سفید، به رنگ آسمانی که برایش مقدر شده بود، و یک نیم‌تاج الماس بزرگ بر پیشانی‌اش پوشیده بود. او نمی‌رقصید، زیرا آداب معاشرت سختگیرانه این کار را ممنوع می‌کرد. من که مجذوب آن شخصیت جذاب، برجسته و در عین حال متواضع شده بودم، به جز او، تنها جذاب در
عین حال متواضع شده بودم، به جز او، تنها جذاب در میان آن سرهای تاجدار، چشم یا همدردی نداشتم.» خواهرانش، دوشس‌های مودنا و لوکا، نیز حضور داشتند، همان‌طور که مادرش، ملکه ماریا ترزا از اتریش-استه، زنی با روحیه‌ای قوی، اما به دلیل تکبر و بیزاری از آزادی‌های سیاسی، منفور بود؛ در واقع، او دشمن آشکار چارلز آلبرت بود که او را وحشی می‌نامید و وقتی از چزاره بالبو صحبت می‌کرد، او را دی کول استراسون می‌نامید. لقب ملکه مقدس. در هر صورت، برخلاف تصور رایج، «ملکه مقدس»، همان‌طور که ناپلی‌ها او را صدا می‌زدند، عاشق فردیناند
که ناپلی‌ها او را صدا می‌زدند، عاشق فردیناند دوم بود. در خانواده جدیدش، ماریا کریستینا به خواهر شوهرش، پرنسس ماریا آنتونیتا، که دو سال از او کوچکتر بود، بسیار نزدیک شد. با این حال، این دو نفر مجبور شدند از هم جدا شوند، زمانی که پرنسس برای عروسی‌اش که در ۷ ژوئن ۱۸۳۳ با دوک بزرگ توسکانی، لئوپولد دوم، جشن گرفته شد، به فلورانس رفت. ماریا کریستینا بعداً نوشت: «برای من رنج بزرگی بود که مجبور شدم از خواهر شوهرم آنتونیتا جدا شوم، کسی که بسیار خوب است و من قبلاً با او دوستی نزدیکی برقرار کرده بودم.» مرگ. ماریا
با او دوستی نزدیکی برقرار کرده بودم.» مرگ. ماریا کریستینا قبل از بیست و چهار سالگی بر اثر عوارض زایمان درگذشت، در حالی که تنها پسرش، فرانچسکو، را به دنیا می‌آورد که پس از مرگ پدرش به تخت سلطنت نشست و بدین ترتیب آخرین پادشاه پادشاهی دو سیسیل شد. خود فرانچسکو در فرقه مادرش، که ملکه مقدس نامیده می‌شد، بزرگ شد. کمتر از یک سال بعد، فردیناند دوباره با ماریا ترزا از خاندان هابسبورگ-تشن ازدواج کرد. تنها فرزند فرانسیس دوم و همسرش، ماریا سوفی باواریایی، دختری که در زمان تبعید والدینش به دنیا آمد، به نام مادربزرگش
زمان تبعید والدینش به دنیا آمد، به نام مادربزرگش نامگذاری شد. با این حال، ماریا کریستینا پیا کوچک تنها چند ماه زنده ماند. فرایند تقدیس. فرایند تقدیس فردیناند دوم، همسر ماریا کریستینا، فرایند تقدیس همسر فقید ملکه را آغاز کرد: بیش از ۳۰ سال پس از مرگ او، واتیکان اعلام کرد که ماریا کریستینا از ساووی به عنوان محترم اعلام شده است. موضوع تقدیس و قدیس‌سازی متعاقباً متوقف شد، اما در اوایل دهه ۲۰۰۰ توسط کنفرانس‌های فرهنگی «ماریا کریستینا از ساووی» دوباره احیا شد. با نامه‌ای به تاریخ ۱۷ نوامبر ۲۰۰۴ - که توسط رئیس،
نامه‌ای به تاریخ ۱۷ نوامبر ۲۰۰۴ - که توسط رئیس، پروفسور مارگاریتا الیا لئوزاپا، امضا شده و منوط به تأیید شورای ملی در ۲۶ مه ۲۰۰۴ است - به پدر لوکا دِ روزا، از اعضای کلیسای کاتولیک، مأموریت تقدیس و قدیس‌سازی در انجمن امور قدیسان اعطا شد. با سندی به تاریخ ۳ دسامبر ۲۰۰۴، این انجمن مأموریت تقدیس را تأیید و پذیرفت. بعدازظهر دوم مه ۲۰۱۳، پاپ فرانسیس در دیداری خصوصی با کاردینال آنجلو آماتو، رئیس جماعت امور مقدسین، فرمان مربوط به معجزه منتسب به شفاعت ماریا کریستینا را صادر کرد و بدین ترتیب چراغ سبز را برای تقدیس
را صادر کرد و بدین ترتیب چراغ سبز را برای تقدیس او نشان داد. روز شنبه، ۲۵ ژانویه ۲۰۱۴، ساعت ۱۱:۰۰ صبح، در کلیسای سانتا کیارا در ناپل، پانتئون پادشاهان بوربون، جایی که او به خاک سپرده شده است، مراسم تقدیس در یک جشن باشکوه عشای ربانی به ریاست کاردینال کرسنزیو سپه، اسقف اعظم متروپولیتن ناپل، و با حضور کاردینال‌های آنجلو آماتو، کاردینال نماینده تقدیس به عنوان رئیس جماعت امور مقدسین، و رناتو رافائله مارتینو، و اسقف‌های اعظم توماسو کاپوتو، آرماندو دینی، فابیو برناردو دانوریو، آریگو میلیو و ماریو میلانو برگزار
دانوریو، آریگو میلیو و ماریو میلانو برگزار شد. در این مراسم دوک و دوشس کاسترو، شاهزاده چارلز و شاهزاده کامیلا از بوربون-دو سیسیل، شاهزاده دون پدرو از بوربون به همراه همسرش سوفیا و فرزندانشان، آنا از فرانسه، دوشس کالابریا، شاهزاده آمادئو و سیلویا از ساووی-آئوستا، پرنسس کلوتیلد از ساووی و شاهزاده سرجیو از یوگسلاوی به نمایندگی از شاهزاده ویتوریو امانوئل، پرنسس ماریا گابریلا از ساووی، دوم دوآرته، دوک براگانزا و همچنین نمایندگان خاندان‌های بوربون و هابسبورگ-لورن حضور داشتند. معجزه برای تقدیس. کلیسای کاتولیک
حضور داشتند. معجزه برای تقدیس. کلیسای کاتولیک برای اهداف تقدیس، شفای ماریا والارینو، که از ژوئن ۱۸۶۶ به دلیل تومور بدخیم در سینه راست و تومور اولیه در سینه چپش بیمار بود، را معجزه‌آسا دانست. والارینو با تکیه بر شفاعت حضرت ماریا کریستینا و خوردن تکه‌ای از بافت یک یادگار «از لباس» از آن حضرت، از عمل جراحی خودداری کرد. بیماری بلافاصله شروع به پسرفت کرد و ظرف یک هفته ناپدید شد. ماریا والارینو ۳۹ سال بعد بدون عود بیماری درگذشت.
آمادئوس هشتم، دوک ساووی (; – ) از سال ۱۳۹۱ تا ۱۴۱۶ کنت ساووی و از سال ۱۴۱۶ تا ۱۴۴۰ دوک ساووی بود. او اولین کسی بود که عنوان دوک را که توسط امپراتور سیگیسموند اعطا شده بود، به دست آورد. او که به خاطر خلق و خوی دیپلماتیک و اصلاحات اداری‌اش شناخته می‌شد، نهادهای دولتی را تقویت کرد و صلح داخلی را تقویت نمود. او همچنین از سال ۱۴۳۹ تا ۱۴۴۹ به عنوان آنتی‌پاپ فلیکس پنجم، در مخالفت با پاپ‌های اوژن چهارم و نیکلاس پنجم، ادعای پاپی کرد و به آخرین آنتی‌پاپ تاریخی تبدیل شد که توسط بخش قابل توجهی از روحانیون کاتولیک به