payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ایالات متحده آمریکا و کاوشگر "ماژلان" به سوی زهره در نظر گرفته شده بود. مرحله فوقانی قدرتمند قنطورس امکان حمل کاوشگرهای فضای ژرف سنگین‌تر را فراهم می‌کرد و به آن‌ها اجازه می‌داد زودتر به مشتری برسند که این امر عمر عملیاتی فضاپیما را افزایش می‌داد. با این حال، هیچ‌یک از این دو نسخه هرگز با شاتل پرواز نکردند. پشتیبانی از این پروژه از سوی نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا (USAF) و اداره ملی شناسایی (NRO) تأمین می‌شد، که اصرار داشتند ماهواره‌های طبقه‌بندی‌شده آن‌ها به قدرت قنطورس نیاز دارند. نیروی هوایی آمریکا
به قدرت قنطورس نیاز دارند. نیروی هوایی آمریکا پذیرفت که نیمی از هزینه‌های طراحی و توسعه قنطورس جی را بپردازد و ناسا نیم دیگر آن را تأمین کرد. هر دو نسخه در یک «سیستم پشتیبانی یکپارچه قنطورس» (CISS) قابل استفاده مجدد، که سازه‌ای آلومینیومی برای مدیریت ارتباطات بین شاتل فضایی و قنطورس بود، قرار می‌گرفتند. تمام مراحل قنطورس به صورت دوره‌ای هیدروژن را تخلیه می‌کردند، که برای جلوگیری از جوشیدن باید در دمای زیر نگهداری می‌شد. دو مأموریت شاتل-قنطورس با پنجره پرتاب‌های یک ساعته و به فاصله شش روز از یکدیگر
پرتاب‌های یک ساعته و به فاصله شش روز از یکدیگر برنامه‌ریزی شده بودند، بنابراین به دو فضاپیمای مجزا و دو سکوی پرتاب نیاز بود. شاتل‌های فضایی چلنجر و آتلانتیس برای حمل CISS اصلاح شدند. موتور اصلی شاتل فضایی‌ها قرار بود با ۱۰۹ درصد سطح توان اسمی خود کار کنند (در حالی که پروازهای عادی شاتل از ۱۰۴ درصد استفاده می‌کردند؛ این امر به لطف حاشیه‌های ایمنی کشف‌شده پس از پایان توسعه، ممکن شده بود). محموله‌ها باید در اولین روز حضور در مدار مستقر می‌شدند، بنابراین مأموریت‌ها توسط خدمه‌ای چهار نفره متشکل از فضانوردانی که
توسط خدمه‌ای چهار نفره متشکل از فضانوردانی که قبلاً به فضا سفر کرده بودند و مشخص بود که از سندروم سازگاری با فضا رنج نمی‌برند، انجام می‌شد. اولین قنطورس جی-پرایم در ۱۳ اوت ۱۹۸۵ از کارخانه جنرال داینامیکس در کرنی مسا، سن دیگو خارج شد. تنها چند ماه پیش از پرواز برنامه‌ریزی‌شده شاتل-قنطورس، فاجعه شاتل فضایی چلنجر رخ داد و پروژه لغو شد. کاوشگرهای "گالیلئو" و "اولیس" در نهایت با استفاده از مرحله فوقانی اینرسی (IUS) با سوخت جامد که بسیار کم‌قدرت‌تر بود، پرتاب شدند؛ به طوری که "گالیلئو" برای رسیدن به مشتری به
شدند؛ به طوری که "گالیلئو" برای رسیدن به مشتری به چندین کمک گرانشی از سوی زهره و زمین نیاز پیدا کرد. نیروی هوایی آمریکا نسخه‌ای از مرحله فوقانی قنطورس جی-پرایم را با راکت تایتان خود ترکیب کرد تا تایتان ۴ را تولید کند که اولین پرواز خود را در سال ۱۹۹۴ انجام داد. طی ۱۸ سال بعد، تایتان ۴ و قنطورس جی-پرایم هجده ماهواره نظامی را در مدار قرار دادند. پیشینه. قنطورس. قنطورس یک مرحله فوقانی راکت است که از هیدروژن مایع به عنوان سوخت و از اکسیژن مایع به عنوان اکسنده استفاده می‌کند. این مرحله در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل
می‌کند. این مرحله در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰ توسط جنرال داینامیکس توسعه یافت و نیروی خود را از دو موتور آرال-۱۰ ساخت پرَت اند ویتنی تأمین می‌کرد. راکت‌هایی که از هیدروژن مایع به عنوان سوخت استفاده می‌کنند، از نظر تئوری می‌توانند به ازای هر کیلوگرم وزن پرتاب، ۴۰ درصد محموله بیشتری نسبت به راکت‌های سوزاننده نفت سفید حمل کنند، اما چالش‌های استفاده از هیدروژن مایع نیازمند توسعه فناوری‌های جدیدی بود. هیدروژن مایع یک سوخت کرایوژنیک است، به این معنی که در دماهای بسیار پایین متراکم می‌شود و برای جلوگیری از
بسیار پایین متراکم می‌شود و برای جلوگیری از جوشیدن باید در دمای زیر نگهداری شود؛ بنابراین، عایق‌بندی در برابر تمام منابع گرما، از جمله گازهای خروجی راکت، اکسیژن مایع نسبتاً گرم‌تر، گرمایش آیرودینامیکی و گرمای تابشی خورشید، ضروری بود. سوخت می‌توانست از طریق سوراخ‌های میکروسکوپی که فقط هیدروژن قادر به نشت از آن‌ها بود، هدر برود، اما آب‌بندی مخزن سوخت مشکل دیگری ایجاد می‌کرد. حتی با وجود عایق‌بندی، نشت گرما می‌توانست باعث افزایش دما و جوشیدن هیدروژن شود؛ در این صورت فشار در مخزن افزایش می‌یافت و اگر تخلیه
این صورت فشار در مخزن افزایش می‌یافت و اگر تخلیه مناسب فراهم نمی‌شد، می‌توانست آن را بترکاند، اما تخلیه بیش از حد نیز باعث هدر رفتن مقدار زیادی سوخت می‌شد. این چالش‌ها توسعه قنطورس را با مشکلات فنی، مانند نشت سوخت از جوش‌ها و انقباض جداره فلزی هنگام تماس ناگهانی با دمای کرایوژنیک هیدروژن مایع، با مشکل مواجه کرد. موضوعی که مسائل را پیچیده‌تر کرد، انفجار یک موتور آرال-۱۰ بر روی پایگاه آزمایش موتور در حین نمایشی برای مقامات نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا (USAF) و ناسا بود. مدیریت پروژه در اکتبر ۱۹۶۲ از مرکز
و ناسا بود. مدیریت پروژه در اکتبر ۱۹۶۲ از مرکز پروازهای فضایی مارشال ناسا در هانتسویل، آلاباما به مرکز تحقیقاتی لوئیس آن در اوهایو منتقل شد و ایب سیلورستاین، یکی از حامیان سرسخت هیدروژن مایع، مسئولیت را بر عهده گرفت. او بر یک رژیم آزمایش کامل اصرار ورزید که هم مشکلات را شناسایی کرد و هم راه‌حل‌هایی برای آن‌ها پیشنهاد داد. مشکلات فنی پروژه قنطورس به تدریج برطرف شد. طراحی آن به‌طور قابل توجهی شامل ویژگی‌های کاهش وزن بود که در خانواده راکتی اطلس پیشگام شده بود: یک پوسته فولادی مونوکوک که تنها در حالت تحت فشار
یک پوسته فولادی مونوکوک که تنها در حالت تحت فشار شکل خود را حفظ می‌کرد، مخازن هیدروژن و اکسیژن که توسط یک جداره مشترک از هم جدا شده بودند، و عدم وجود هیچ‌گونه مهاربندی داخلی یا عایق در اطراف مخازن پیشران. فناوری مدیریت هیدروژن مایع در قنطورس همچنین در مراحل فوقانی اس-۲ و اس-۴بی راکت ساترن ۵ و بعدها توسط مخزن خارجی شاتل فضایی و موتور اصلی شاتل فضایی (SSME) نیز به کار گرفته شد. در طول دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، قنطورس به عنوان مرحله فوقانی پرتابگرهای اطلس-قنطورس مورد استفاده قرار گرفت که به پرتاب هفت مأموریت
مورد استفاده قرار گرفت که به پرتاب هفت مأموریت سرویر، پنج مأموریت مارینر و کاوشگرهای پایونیر ۱۰ و پایونیر ۱۱ کمک کرد. در دهه ۱۹۷۰، قنطورس همچنین بر روی بوستر تایتان ۳ نیروی هوایی آمریکا قرار گرفت تا پرتابگر تایتان ۳ئی را ایجاد کند که برای پرتاب مأموریت‌های وایکینگ، هلیوس و وویجر استفاده شد. تا سال ۱۹۸۰، مراحل فوقانی قنطورس ۵۵ بار پرواز کرده و تنها دو بار شکست خورده بودند. مراحل فوقانی شاتل فضایی. تصمیم سال ۱۹۷۲ برای توسعه شاتل فضایی، خبر بدی برای پروژه‌های کاوش منظومه شمسی با کاوشگرهای رباتیک بود که تحت
کاوش منظومه شمسی با کاوشگرهای رباتیک بود که تحت نظارت شدید دولت نیکسون و کنگره ایالات متحده آمریکا که به‌طور فزاینده‌ای به هزینه‌ها توجه داشتند، قرار گرفته بودند. شاتل فضایی هرگز برای عملیات فراتر از مدار پایینی زمین در نظر گرفته نشده بود، اما بسیاری از ماهواره‌ها، به ویژه ماهواره‌های مخابراتی که مدار زمین‌ثابت برایشان ترجیح داده می‌شد، به مدارهای بالاتر نیاز داشتند. مفهوم شاتل فضایی در ابتدا نیازمند یک یدک‌کش فضایی سرنشین‌دار بود که توسط یک ساترن ۵ پرتاب می‌شد. این یدک‌کش از یک ایستگاه فضایی به عنوان
می‌شد. این یدک‌کش از یک ایستگاه فضایی به عنوان پایگاه استفاده می‌کرد و توسط شاتل فضایی سرویس‌دهی و سوخت‌گیری می‌شد. کاهش بودجه منجر به تصمیم توقف تولید ساترن ۵ در سال ۱۹۷۰ و رها کردن برنامه‌های ساخت یک ایستگاه فضایی شد. یدک‌کش فضایی به یک مرحله فوقانی تبدیل شد که قرار بود توسط شاتل فضایی به فضا حمل شود. به عنوان یک پوشش ریسک در برابر کاهش بودجه بیشتر یا مشکلات فنی، ناسا همچنین سفارش مطالعاتی برای مراحل فوقانی قابل استفاده مجدد آگنا و قنطورس را داد. با بودجه محدود، ناسا به دنبال واگذاری پروژه‌های مرتبط با
محدود، ناسا به دنبال واگذاری پروژه‌های مرتبط با شاتل فضایی به سازمان‌های دیگر بود. جورج لو، معاون مدیر ناسا، در سپتامبر ۱۹۷۳ با مالکوم آر. کری، معاون پژوهش و مهندسی وزیر دفاع، ملاقات کرد و به توافقی غیررسمی دست یافت که بر اساس آن نیروی هوایی آمریکا یک «مرحله فوقانی موقت» (IUS) برای شاتل فضایی توسعه دهد تا برای پرتاب ماهواره‌ها به مدارهای بالاتر تا زمان توسعه یدک‌کش فضایی استفاده شود. پس از بحث‌هایی، مقامات پنتاگون در ۱۱ ژوئیه ۱۹۷۴ با تعهد به IUS موافقت کردند. وزیر دفاع، جیمز آر. شلزینگر، چهار روز بعد در
وزیر دفاع، جیمز آر. شلزینگر، چهار روز بعد در ملاقات با مدیر ناسا جیمز سی. فلچر و لو، این تصمیم را تأیید کرد. مجموعه‌ای از قراردادهای مطالعاتی منعقد شد که منجر به این تصمیم شد که IUS یک مرحله فوقانی یک‌بار مصرف با راکت سوخت جامد باشد. سپس فراخوانی برای پیشنهادها صادر شد و رقابت در اوت ۱۹۷۶ توسط بوئینگ برنده شد. IUS در دسامبر ۱۹۷۷ به مرحله فوقانی اینرسی (Inertial Upper Stage) تغییر نام داد. مرکز پروازهای فضایی مارشال به عنوان مرکز اصلی برای مدیریت کارهای IUS تعیین شد. در آوریل ۱۹۷۸، قیمت پیشنهادی برای توسعه
تعیین شد. در آوریل ۱۹۷۸، قیمت پیشنهادی برای توسعه IUS برابر با ۲۶۳ میلیون دلار (معادل میلیون دلار در ۱۹۷۸) بود، اما تا دسامبر ۱۹۷۹ این مبلغ در مذاکرات مجدد به ۴۳۰ میلیون دلار (معادل $ میلیون دلار در ۱۹۷۹) افزایش یافت. عیب اصلی IUS این بود که به اندازه کافی قدرتمند نبود تا بتواند محموله‌ای را بدون استفاده از مانورهای قلاب‌سنگ گرانشی به دور سیارات دیگر برای کسب سرعت بیشتر، به سوی مشتری پرتاب کند؛ کاری که اکثر مهندسان آن را نازیبا می‌دانستند و دانشمندان سیاره‌شناس در آزمایشگاه پیش‌رانش جت (JPL) ناسا از آن
در آزمایشگاه پیش‌رانش جت (JPL) ناسا از آن بیزار بودند، زیرا به این معنی بود که مأموریت ماه‌ها یا سال‌ها بیشتر طول می‌کشید تا به مشتری برسد. IUS به صورت ماژولار ساخته شده بود و دو مرحله داشت: یک مرحله بزرگ با پیشران و یک مرحله کوچکتر با که برای اکثر ماهواره‌ها کافی بود. همچنین می‌توانست با دو مرحله بزرگ برای پرتاب چندین ماهواره پیکربندی شود. نیروی هوایی آمریکا از ناسا خواست تا یک پیکربندی سه مرحله‌ای، شامل دو مرحله بزرگ و یک مرحله کوچک، توسعه دهد که بتواند برای یک مأموریت سیاره‌ای مانند "گالیلئو" استفاده
برای یک مأموریت سیاره‌ای مانند "گالیلئو" استفاده شود. ناسا برای توسعه آن با بوئینگ قرارداد بست. کاوشگرهای فضای ژرف. کنگره در ۱۲ ژوئیه ۱۹۷۷ بودجه «کاوشگر مدارگرد مشتری» را تصویب کرد. سال بعد، این فضاپیما به افتخار گالیلئو گالیله، ستاره‌شناس قرن هفدهم که چهار قمر بزرگ مشتری را (که اکنون به نام قمرهای گالیله‌ای شناخته می‌شوند) کشف کرده بود، به "گالیلئو" تغییر نام داد. در اوایل دهه ۱۹۸۰، "گالیلئو" با مشکلات فنی و مالی دست و پنجه نرم می‌کرد و اداره مدیریت و بودجه (OMB) ناسا را برای کاهش بودجه هدف قرار داده بود.
(OMB) ناسا را برای کاهش بودجه هدف قرار داده بود. مداخله نیروی هوایی آمریکا "گالیلئو" را از لغو شدن نجات داد. نیروی هوایی به توسعه فضاپیماهای خودکاری مانند "گالیلئو" که می‌توانستند در برابر سلاح ضدماهواره اقدام به گریز کنند، و همچنین به روشی که JPL برای طراحی "گالیلئو" جهت مقاومت در برابر تشعشعات شدید مغناطیس‌کره مشتری به کار برده بود (که در بقای نزدیک انفجارهای هسته‌ای کاربرد داشت)، علاقه‌مند بود. پروژه "گالیلئو" یک پنجره پرتاب در ژانویه ۱۹۸۲ را هدف قرار داده بود که در آن چینش سیارات برای استفاده از مریخ
بود که در آن چینش سیارات برای استفاده از مریخ به عنوان مانور قلاب‌سنگ برای رسیدن به مشتری مساعد بود. "گالیلئو" پنجمین فضاپیمایی بود که از مشتری بازدید می‌کرد و اولین فضاپیمایی بود که به دور آن می‌چرخید، در حالی که کاوشگری که حمل می‌کرد، اولین کاوشگری بود که وارد جو آن می‌شد. در دسامبر ۱۹۸۴، جان آر. کاسانی، مدیر پروژه گالیلئو، پیشنهاد کرد که "گالیلئو" در مسیر خود یک گذر از کنار سیارک ۲۹ آمفیتریت انجام دهد. این اولین باری بود که یک مأموریت فضایی آمریکا از یک سیارک بازدید می‌کرد. جیمز ام. بگز، مدیر ناسا، این
سیارک بازدید می‌کرد. جیمز ام. بگز، مدیر ناسا، این پیشنهاد را به عنوان یک هدف ثانویه برای "گالیلئو" تأیید کرد. برای افزایش قابلیت اطمینان و کاهش هزینه‌ها، مهندسان پروژه "گالیلئو" تصمیم گرفتند از یک کاوشگر ورود به جو تحت فشار به یک کاوشگر دارای سیستم تخلیه تغییر وضعیت دهند. این کار به وزن آن افزود و دیگر نیز در تغییرات ساختاری برای بهبود قابلیت اطمینان اضافه شد که همه این‌ها به سوخت اضافی در IUS نیاز داشت. اما خود IUS سه مرحله‌ای نیز حدود سنگین‌تر از مشخصات طراحی‌اش بود. بلند کردن "گالیلئو" و IUS نیازمند
طراحی‌اش بود. بلند کردن "گالیلئو" و IUS نیازمند استفاده از نسخه ویژه سبک‌وزن مخزن خارجی شاتل فضایی، مدارگرد شاتل فضایی بدون تمام تجهیزات غیرضروری، و کارکرد موتورهای اصلی شاتل با قدرت کامل—۱۰۹ درصد سطح توان اسمی‌شان—بود. این امر نیازمند توسعه یک سیستم خنک‌کننده موتور پیچیده‌تر بود. تا اواخر سال ۱۹۷۹، تأخیرها در برنامه شاتل فضایی، تاریخ پرتاب "گالیلئو" را به سال ۱۹۸۴ به تعویق انداخت، زمانی که سیارات دیگر برای استفاده از قلاب‌سنگ مریخ جهت رسیدن به مشتری در چینش مناسبی قرار نداشتند. یک جایگزین برای IUS،
در چینش مناسبی قرار نداشتند. یک جایگزین برای IUS، استفاده از قنطورس به عنوان یک مرحله فوقانی با شاتل فضایی بود. شاتل-قنطورس نه به قدرت ۱۰۹ درصدی موتورهای اصلی شاتل و نه به مانور قلاب‌سنگ برای فرستادن به مشتری نیاز داشت. جان یاردلی، معاون مدیر ناسا در سیستم‌های حمل و نقل فضایی، به مرکز تحقیقاتی لوئیس دستور داد تا امکان‌سنجی یکپارچه‌سازی قنطورس با شاتل فضایی را بررسی کند. مهندسان در لوئیس به این نتیجه رسیدند که این کار هم امکان‌پذیر و هم ایمن است. یک منبع داخلی در ناسا به توماس اوتول، روزنامه‌نگار واشینگتن
در ناسا به توماس اوتول، روزنامه‌نگار واشینگتن پست، گفت که هزینه اصلاح قنطورس برای حمل با شاتل فضایی ارزشش را دارد، زیرا مزیت عملکردی قنطورس به این معنا بود که "گالیلئو" دیگر به پنجره پرتاب ۱۹۸۲ وابسته نبود. امکان سوم، پرتاب "گالیلئو" با استفاده از یک مرحله فوقانی قنطورس بر روی یک تایتان ۳ئی بود، اما این کار نیازمند بازسازی مجموعه پرتاب در کیپ کاناورال بود که حداقل ۱۲۵ میلیون دلار (معادل میلیون دلار در ۱۹۷۹) به هزینه ۲۸۵ میلیون دلاری (معادل میلیون دلار در ۱۹۷۹) پروژه "گالیلئو" اضافه می‌کرد. بگز اصرار داشت
پروژه "گالیلئو" اضافه می‌کرد. بگز اصرار داشت که پرتابگرهای یک‌بارمصرف (ELV) منسوخ شده‌اند و هر پولی که برای آن‌ها هزینه شود، تنها مقرون‌به‌صرفه بودن شاتل فضایی را تضعیف می‌کند. علاوه بر این، تایتان توسط نیروی هوایی آمریکا توسعه یافته و تحت مالکیت و کنترل آن بود و استفاده از آن به این معنا بود که ناسا باید با نیروی هوایی آمریکا همکاری نزدیکی داشته باشد، چیزی که مدیریت ناسا تا حد امکان امیدوار بود از آن اجتناب کند. در حالی که ناسا و نیروی هوایی آمریکا تا حدی با هم همکاری و به یکدیگر وابستگی داشتند، رقیب
حدی با هم همکاری و به یکدیگر وابستگی داشتند، رقیب یکدیگر نیز بودند و ناسا در برابر تلاش‌های وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا (DoD) برای مدیریت برنامه فضایی مقاومت می‌کرد. در ۱۳ نوامبر ۱۹۸۱، رئیس‌جمهور رونالد ریگان «دستورالعمل تصمیم‌گیری امنیت ملی شماره ۸» را صادر کرد که مقرر می‌داشت شاتل فضایی سیستم پرتاب اصلی برای تمام مأموریت‌های دولتی نظامی و غیرنظامی باشد، اما ادوارد سی. آлдридж جونیور، معاون وزیر نیروی هوایی ایالات متحده (و در خفا مدیر دفتر ملی شناسایی)، تردید داشت که ناسا بتواند به هدف خود یعنی بیست و
تردید داشت که ناسا بتواند به هدف خود یعنی بیست و چهار پرتاب شاتل در سال دست یابد؛ او فکر می‌کرد دوازده پرتاب محتمل‌تر است و با توجه به اینکه تنها دو مدارگرد جدیدتر، دیسکاوری و آتلانتیس، می‌توانستند بزرگ‌ترین محموله‌های او را بلند کنند، ممکن بود پروازهای شاتل فضایی کافی وجود نداشته باشد. ریگان متقاعد شد که سیاست خود را برای اجازه دادن به ناوگان ترکیبی از ELVها و شاتل‌های فضایی بازنگری کند، و نیروی هوایی آمریکا در سال ۱۹۸۴ ده راکت تایتان ۴ سفارش داد. تی. ای. هپنهایمر، مورخ ناسا، اشاره کرد که با نگاه به
ای. هپنهایمر، مورخ ناسا، اشاره کرد که با نگاه به گذشته، «عدم استفاده از تایتان ۳ئی-قنطورس یک اشتباه بود»، با توجه به تأخیرها و هزینه‌های بالاتری که در نهایت در استفاده از شاتل دخیل شد، اما این موضوع در سال ۱۹۸۴ آشکار نبود. اگرچه "گالیلئو" تنها مأموریت سیاره‌ای برنامه‌ریزی شده آمریکا بود، مأموریت دیگری نیز در حال آماده‌سازی بود: مأموریت بین‌المللی قطبی خورشیدی که در سال ۱۹۸۴ به "اولیس" تغییر نام داد. این مأموریت در ابتدا در سال ۱۹۷۷ به عنوان یک مأموریت با دو فضاپیما طراحی شده بود که ناسا و سازمان فضایی
دو فضاپیما طراحی شده بود که ناسا و سازمان فضایی اروپا (ESA) هر کدام یک فضاپیما را تأمین می‌کردند، اما فضاپیمای آمریکایی در سال ۱۹۸۱ لغو شد و سهم ناسا به تأمین منبع تغذیه، وسیله پرتاب و ردیابی از طریق شبکه فضای دوردست ناسا محدود شد. هدف مأموریت، کسب دانش بیشتر دربارهٔ هورسپهر با قرار دادن یک ماهواره در مدار قطبی به دور خورشید بود. از آنجایی که مدار زمین تنها ۷٫۲۵ درجه نسبت به استوای خورشید انحراف دارد، قطب‌های خورشیدی را نمی‌توان از زمین مشاهده کرد. دانشمندان امیدوار بودند که درک بهتری از باد خورشیدی، میدان
امیدوار بودند که درک بهتری از باد خورشیدی، میدان مغناطیسی میان‌سیاره‌ای، پرتو کیهانی و غبار کیهانی به دست آورند. کاوشگر "اولیس" نیز مانند "گالیلئو" مقصد اولیه‌ای مشابه داشت، زیرا ابتدا باید به سوی مشتری سفر می‌کرد و سپس با استفاده از مانور قلاب‌سنگ از صفحه دایرةالبروج خارج شده و وارد یک مدار قطبی خورشیدی می‌شد. مأموریت دیگری برای شاتل-قنطورس متعاقباً در قالب «نقشه‌بردار راداری زهره» (Venus Radar Mapper) که بعداً به "ماژلان" تغییر نام داد، پدیدار شد. اولین جلسه هیئت یکپارچه‌سازی مأموریت برای این کاوشگر در ۸
هیئت یکپارچه‌سازی مأموریت برای این کاوشگر در ۸ نوامبر ۱۹۸۳ در مرکز تحقیقاتی لوئیس برگزار شد. چندین مرحله فوقانی شاتل فضایی، از جمله مرحله مدار انتقال (TOS) شرکت اوربیتال ساینسز کورپوریشن، مرحله انتقال دلتا شرکت آستروتک و IUS بوئینگ مورد بررسی قرار گرفتند، اما جلسه قنطورس را به عنوان بهترین گزینه انتخاب کرد. پرتاب "ماژلان" به‌طور آزمایشی برای آوریل ۱۹۸۸ برنامه‌ریزی شد. نیروی هوایی آمریکا در سال ۱۹۸۴ شاتل-قنطورس را برای پرتاب ماهواره‌های میل‌استار خود به کار گرفت. این ماهواره‌های ارتباطی نظامی در برابر شنود،
این ماهواره‌های ارتباطی نظامی در برابر شنود، پارازیت و حمله هسته‌ای مقاوم‌سازی شده بودند. مکالمات تلفنی با جنرال داینامیکس در مورد این پروژه باید از طریق خطوط امن انجام می‌شد. حضور نیروی هوایی آمریکا در این پروژه، آن را از لغو شدن نجات داد، اما نیروی هوایی خواستار تغییرات طراحی و بهبود عملکرد شد. یکی از این تغییرات، امکان اتصال مستقیم میل‌استار به قنطورس بود که با استفاده از پیچ‌های انفجاری جدا می‌شد و این امر نیازمند آزمایش‌های بیشتر برای اطمینان از تأثیر شوک ناشی از آن بود. تصمیم برای استفاده از
تأثیر شوک ناشی از آن بود. تصمیم برای استفاده از شاتل-قنطورس. رابرت فراش، مدیر ناسا، در نوامبر ۱۹۷۹ اعلام کرد که طرفدار استفاده از قنطورس نیست، اما قنطورس حامی قدرتمندی در کنگره به نام ادوارد بولند پیدا کرد. بولند IUS را برای مأموریت‌های فضای ژرف بسیار ضعیف می‌دانست، هرچند با توسعه آن برای اهداف دیگر مخالف نبود. او تحت تأثیر توانایی قنطورس در قرار دادن "گالیلئو" در مدار مشتری تنها با دو سال پرواز قرار گرفته بود و پتانسیل نظامی آن را نیز می‌دید. او ریاست کمیته اطلاعاتی مجلس نمایندگان و زیرکمیته تخصیص بودجه
اطلاعاتی مجلس نمایندگان و زیرکمیته تخصیص بودجه سازمان‌های مستقل کمیته تخصیص بودجه مجلس نمایندگان را بر عهده داشت و به کمیته تخصیص بودجه دستور داد تا در صورتی که مشکلات وزنی "گالیلئو" منجر به تعویق بیشتر شود، ناسا از قنطورس استفاده کند. دستورهای یک کمیته کنگره جایگاه قانونی نداشت، بنابراین ناسا می‌توانست آن را نادیده بگیرد. فراش در حضور در سنا موضعی غیرمتعهدانه اتخاذ کرد و تنها گفت که ناسا این موضوع را در دست بررسی دارد. ناسا تصمیم گرفت "گالیلئو" را به دو فضاپیمای جداگانه تقسیم کند: یک کاوشگر جوی و یک
دو فضاپیمای جداگانه تقسیم کند: یک کاوشگر جوی و یک مدارگرد مشتری؛ مدارگرد در فوریه ۱۹۸۴ پرتاب می‌شد و کاوشگر یک ماه بعد به دنبال آن می‌رفت. مدارگرد در زمان رسیدن کاوشگر در مدار مشتری قرار می‌گرفت و به آن اجازه می‌داد تا نقش خود را به عنوان یک رله ایفا کند. تخمین زده شد که جداسازی این دو فضاپیما ۵۰ میلیون دلار دیگر (معادل میلیون دلار در ۱۹۷۹) هزینه در برخواهد داشت. ناسا امیدوار بود بتواند بخشی از این هزینه را از طریق مناقصه‌های رقابتی جداگانه برای این دو جبران کند. اما در حالی که کاوشگر جوی به اندازه کافی
کند. اما در حالی که کاوشگر جوی به اندازه کافی سبک بود تا با IUS دو مرحله‌ای پرتاب شود، مدارگرد مشتری برای این کار بسیار سنگین بود، حتی با یک قلاب‌سنگ گرانشی به دور مریخ؛ بنابراین IUS سه مرحله‌ای همچنان مورد نیاز بود. تا اواخر سال ۱۹۸۰، هزینه تخمینی توسعه IUS دو مرحله‌ای به ۵۰۶ میلیون دلار (معادل میلیون دلار در ۱۹۸۰) افزایش یافته بود. نیروی هوایی آمریکا می‌توانست این افزایش هزینه را جذب کند (و در واقع پیش‌بینی کرده بود که ممکن است هزینه بسیار بیشتری داشته باشد)، اما ناسا با برآورد ۱۷۹ میلیون دلاری (معادل
باشد)، اما ناسا با برآورد ۱۷۹ میلیون دلاری (معادل میلیون دلار در ۱۹۸۱) برای توسعه نسخه سه مرحله‌ای مواجه شد، که ۱۰۰ میلیون دلار (معادل میلیون دلار در ۱۹۸۱) بیشتر از بودجه در نظر گرفته شده بود. در یک کنفرانس مطبوعاتی در ۱۵ ژانویه ۱۹۸۱، فراش اعلام کرد که ناسا حمایت خود را از IUS سه مرحله‌ای پس می‌گیرد و به سراغ قنطورس می‌رود زیرا «هیچ مرحله فوقانی جایگزین دیگری در یک برنامه زمانی معقول یا با هزینه‌های قابل مقایسه در دسترس نیست.» قنطورس مزایای مهمی نسبت به IUS داشت. مزیت اصلی آن این بود که بسیار قدرتمندتر
IUS داشت. مزیت اصلی آن این بود که بسیار قدرتمندتر بود. کاوشگر و مدارگرد "گالیلئو" می‌توانستند دوباره با هم ترکیب شوند و کاوشگر می‌توانست مستقیماً در مدت زمان دو سال پرواز به مشتری تحویل داده شود. زمان‌های طولانی‌تر سفر به این معنا بود که قطعات فرسوده می‌شدند و منبع تغذیه و پیشران داخلی کاهش می‌یافت. ژنراتورهای ترموالکتریک رادیوایزوتوپ (RTG) در "اولیس" و "گالیلئو" در زمان پرتاب حدود ۵۷۰ وات تولید می‌کردند که با نرخ ۰٫۶ وات در ماه کاهش می‌یافت. برخی از گزینه‌های کمک گرانشی نیز شامل پرواز نزدیک‌تر به خورشید
کمک گرانشی نیز شامل پرواز نزدیک‌تر به خورشید بود که باعث ایجاد تنش‌های حرارتی می‌شد. مزیت دیگر قنطورس نسبت به IUS این بود که با وجود قدرت بیشتر، نیروی محرکه خود را به آرامی‌تر تولید می‌کرد و در نتیجه خیز (تکان) و احتمال آسیب به محموله را به حداقل می‌رساند. همچنین، برخلاف راکت‌های سوخت جامد که پس از احتراق تا انتها می‌سوختند، موتورهای سوخت مایع قنطورس را می‌شد خاموش و دوباره روشن کرد. این ویژگی به قنطورس در قالب «اصلاحات میان‌مسیر» و «پروفایل‌های پروازی چندمرحله‌ای-سوزش» انعطاف‌پذیری می‌بخشید که شانس موفقیت
انعطاف‌پذیری می‌بخشید که شانس موفقیت مأموریت را افزایش می‌داد. در نهایت، قنطورس اثبات‌شده و قابل اعتماد بود. تنها نگرانی در مورد ایمنی بود؛ راکت‌های سوخت جامد بسیار ایمن‌تر از راکت‌های سوخت مایع، به ویژه آنهایی که حاوی هیدروژن مایع بودند، در نظر گرفته می‌شدند. مهندسان ناسا تخمین زدند که توسعه ویژگی‌های ایمنی اضافی ممکن است تا پنج سال زمان ببرد و تا ۱۰۰ میلیون دلار (معادل میلیون دلار در ۱۹۸۱) هزینه داشته باشد. IUS اولین پرواز خود را بر روی یک تایتان ۳۴دی در اکتبر ۱۹۸۲ انجام داد و دو ماهواره نظامی را در مدار
۱۹۸۲ انجام داد و دو ماهواره نظامی را در مدار زمین‌همگام قرار داد. سپس در یک مأموریت شاتل فضایی، اس‌تی‌اس-۶ در آوریل ۱۹۸۳، برای استقرار اولین ماهواره ردیابی و بازپخش داده‌ها (TDRS-1) استفاده شد، اما نازل IUS یک درجه تغییر موقعیت داد که منجر به قرار گرفتن ماهواره در مدار اشتباه شد. دو سال طول کشید تا مشخص شود چه چیزی اشتباه بوده و چگونه از تکرار آن جلوگیری شود. تصویب کنگره. تصمیم برای استفاده از قنطورس دانشمندان سیاره‌شناس را خشنود کرد و مورد استقبال صنعت ارتباطات قرار گرفت، زیرا به این معنی بود که
صنعت ارتباطات قرار گرفت، زیرا به این معنی بود که ماهواره‌های بزرگ‌تری می‌توانستند در مدارهای زمین‌ایستا قرار گیرند، در حالی که شاتل و IUS به محموله‌های محدود بودند. ستاد ناسا از شاتل-قنطورس به عنوان پاسخی به خانواده راکت‌های آریان متعلق به سازمان فضایی اروپا استقبال کرد؛ تا سال ۱۹۸۶، انتظار می‌رفت نسخه‌های جدید آریان که در حال توسعه بودند، بتوانند محموله‌های سنگین‌تر از را به مدارهای زمین‌ایستا برسانند و در نتیجه ناسا را از بخش سودآوری از کسب‌وکار پرتاب ماهواره محروم کنند. نیروی هوایی آمریکا، هرچند از
ماهواره محروم کنند. نیروی هوایی آمریکا، هرچند از تصمیم ناسا برای کنار گذاشتن IUS سه مرحله‌ای ناامید بود، پیش‌بینی می‌کرد که ماهواره‌های نیروی هوایی برای انجام مانورهای گریز در برابر سلاح‌های ضدماهواره به حمل پیشران بیشتری نیاز خواهند داشت. دو گروه به‌طور خاص از این تصمیم ناراضی بودند: بوئینگ و مرکز پروازهای فضایی مارشال. سایر شرکت‌های هوافضا از اینکه ناسا تصمیم گرفته بود به جای توسعه یک مرحله فوقانی با انرژی بالا (HEUS) یا وسیله نقلیه انتقال مداری (OTV) - نام جدید یدک‌کش فضایی - مرحله فوقانی موجود قنطورس
نام جدید یدک‌کش فضایی - مرحله فوقانی موجود قنطورس را تطبیق دهد، ناامید بودند. اداره مدیریت و بودجه (OMB) از نظر فنی با قنطورس مخالفتی نداشت، اما این یک هزینه اختیاری بود و در فضای کاهش بودجه سال ۱۹۸۱، OMB احساس می‌کرد که می‌توان آن را برای بودجه سال مالی ۱۹۸۳، که در فوریه ۱۹۸۲ به کنگره ارائه شد، حذف کرد. "گالیلئو" برای پرتاب در سال ۱۹۸۵ با استفاده از IUS دو مرحله‌ای مجدداً پیکربندی شد که رسیدن آن به مشتری چهار سال طول می‌کشید و تعداد قمرهای بازدید شده را پس از رسیدن به نصف کاهش می‌داد. سناتور هریسون اشمیت،
از رسیدن به نصف کاهش می‌داد. سناتور هریسون اشمیت، رئیس کمیته فرعی سنا در علوم، فناوری و فضا، و فضانورد سابقی که در مأموریت آپولو ۱۷ بر روی ماه راه رفته بود، با تصمیم OMB مخالف بود، همان‌طور که کمیته‌های تخصیص بودجه مجلس نمایندگان و سنا نیز مخالف بودند. حمایت از این تصمیم از سوی رئیس کمیته فرعی مجلس در علوم، فناوری و فضا، نماینده کنگره رانی جی. فلیپو، که حوزه انتخابیه‌اش در آلاباما شامل مرکز پروازهای فضایی مارشال بود، صورت گرفت. در ژوئیه ۱۹۸۲، طرفداران قنطورس ۱۴۰ میلیون دلار (معادل میلیون دلار در ۱۹۸۲) به
۱۴۰ میلیون دلار (معادل میلیون دلار در ۱۹۸۲) به قانون تخصیص بودجه تکمیلی اضطراری اضافه کردند که در ۱۸ ژوئیه ۱۹۸۲ توسط ریگان به قانون تبدیل شد. این قانون علاوه بر تخصیص بودجه، به ناسا و بوئینگ دستور داد تا کار بر روی IUS دو مرحله‌ای برای "گالیلئو" را متوقف کنند. فلیپو با این تصمیم مبارزه کرد. او استدلال کرد که قنطورس بسیار گران است، زیرا در سال جاری ۱۴۰ میلیون دلار هزینه داشت و کل پروژه شاتل-قنطورس حدود ۶۳۴ میلیون دلار (معادل میلیون دلار در ۱۹۸۲) برآورد می‌شد؛ که کاربرد آن محدود بود، زیرا فقط برای دو مأموریت
که کاربرد آن محدود بود، زیرا فقط برای دو مأموریت فضای ژرف مورد نیاز بود؛ و اینکه نمونه بارزی از تدارکات ناقص بود، زیرا یک قرارداد مهم بدون هیچ نوع فرایند مناقصه‌ای به جنرال داینامیکس واگذار می‌شد. او حمایت نماینده کنگره دان فوکوا، رئیس کمیته علم، فضا و فناوری مجلس نمایندگان را جلب کرد. از قنطورس توسط نماینده کنگره بیل لوری، که حوزه انتخابیه‌اش در سن دیگو شامل جنرال داینامیکس بود، دفاع شد. در ۱۵ سپتامبر، فلیپو اصلاحیه‌ای را به لایحه تخصیص بودجه ناسا در سال ۱۹۸۳ ارائه داد که هرگونه کار بیشتر بر روی قنطورس را
ارائه داد که هرگونه کار بیشتر بر روی قنطورس را ممنوع می‌کرد، اما موضع او توسط آلدریج و بگز تضعیف شد. آنها استدلال کردند که پروازهای اولیه شاتل فضایی نشان می‌دهد که ماهواره‌های طبقه‌بندی‌شده وزارت دفاع به محافظت بیشتری نیاز دارند که این امر وزن بیشتری را اضافه می‌کند و بنابراین به قدرت قنطورس نیاز خواهد بود. آلدریج و بگز اعلام کردند که به زودی توافقی را برای توسعه مشترک شاتل-قنطورس نهایی خواهند کرد. اصلاحیه فلیپو با رأی ۳۱۶ به ۷۷ شکست خورد و راه را برای پروژه شاتل-قنطورس هموار کرد. طراحی. در ۳۰ اوت ۱۹۸۲،