payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زبان و تمایلات بازی کند. یکی از بزرگ‌ترین پروژه‌های او مجموعه آثاری است که حول جامعه روان‌تحلیل‌گری آماتور خیالی او در اوایل قرن بیستم در کانی آیلند و «بنیان‌گذار» آن، آلبرت گراس، ساخته شد که در سال ۲۰۱۰ در گالری ویکتور ویند در لندن به نمایش درآمد. همکاران بلاف شامل جان کِیل (در فیلمی از ۱۹۸۹ به نام "آمریکا سرزمین عجایب")، گروه ووستر—به‌ویژه بازیگر کیت والک—و منتقد فرهنگی نورمن م. کلاین بوده‌اند. در سال ۱۹۹۶، گروه ووستر از او خواست تا یک پروژه سی‌دی‌روم ماهواره‌ای بسازد که از اثر نمایشی‌شان «خانه/چراغ‌ها»
بسازد که از اثر نمایشی‌شان «خانه/چراغ‌ها» الهام گرفته باشد (این اثر نیز از نمایشنامه‌ی «دکتر فاستوس چراغ‌ها را روشن می‌کند» نوشته‌ی گرترود اشتاین برگرفته شده بود). بلاف «کجا کجا آنجا آنجا کجا» را به‌عنوان مجموعه‌ای از پانوراماهای متحرک ایجاد کرد که پیشرفت تکنولوژیکی کامپیوتر در قرون ۱۹ و ۲۰ را نشان می‌داد. او به متن‌های اشتاین نه به‌عنوان یک داستان، بلکه به‌عنوان «مجموعه‌ای از عملیات‌های منطقی» نگاه کرد و از آن‌ها به‌عنوان نوعی کد برای کنترل حرکت پانوراماها استفاده کرد. در سال ۲۰۱۲، در پاسخ به جنبش
استفاده کرد. در سال ۲۰۱۲، در پاسخ به جنبش وال‌استریت، بلاف نسخه‌ای از نمایشنامه برتولت برشت به نام "روزهای کمون" را کارگردانی کرد. بلاف با همکاری فیلمبردار اریک موزی، نمایشنامه را در مکان‌های مختلفی در نیویورک سیتی اجرا کرد و هر روز یک صحنه را در مکان‌های محبوب تجمع مانند پارک زوکوتی، یک باغ جامعه در محله ایست ویلیج، و پله‌های کتابخانه عمومی نیویورک به نمایش گذاشت. بلاف چندین کتاب منتشر کرده است. کتاب «سرزمین رؤیاها: جامعه روان‌تحلیل‌گری آماتور کانی آیلند و دایره آن‌ها» (۲۰۰۹) تاریخچه این جامعه را از
و دایره آن‌ها» (۲۰۰۹) تاریخچه این جامعه را از بازدید واقعی زیگموند فروید در سال ۱۹۰۹ از کانی آیلند تا دهه ۱۹۷۰ توضیح می‌دهد. کتاب «آلبرت گراس: ماجراهای یک رویاپرداز» (۲۰۱۰) نمونه اولیه یک کمیک بوک است که توسط بنیان‌گذار این جامعه، آلبرت گراس، نوشته شده است. کتاب «خوابگردها: مجموعه‌ای از منابع» (۲۰۰۸) مجموعه‌ای از مقالات و منابع است که الهام‌بخش یک نصب ویدیویی بوده که به بررسی فکیشن روان‌تحلیلی اواخر قرن ۱۹ در مورد مفهوم هیستری می‌پردازد. کارهای بلاف در سطح بین‌المللی شناخته شده‌اند، با نمایشگاه‌هایی در
بین‌المللی شناخته شده‌اند، با نمایشگاه‌هایی در موزه هنر آمریکایی ویتنی (نیویورک)، موزه هنر مدرن (نیویورک)، مرکز پومپیدو (پاریس)، موزه هنر معاصر آنتورپ، موزه سانتا فه و موزه بین‌المللی علم جراحی در شیکاگو. او در بی‌ینال ویتنی ۲۰۰۲ و بی‌ینال آتن ۲۰۰۹ شرکت کرده است. او جایزه بنیاد هنرهای معاصر برای هنرمندان (۱۹۹۷) را دریافت کرده است و از طرف بورسیه گوگنهایم (۲۰۰۳) مفتخر شده است. او استاد در دپارتمان‌های مطالعات رسانه و هنر در دانشگاه کویینز در نیویورک سیتی است.
مری ئی. بریتون (؛ ۵ آوریل ۱۸۵۵ – ۲۷ اوت ۱۹۲۵) پزشک، معلم، کنشگر حق رأی زنان، روزنامه‌نگار و فعال حقوق مدنی و سیاسی اهل لکسینگتون، کنتاکی بود. بریتون یکی از اعضای اصلی «انجمن آموزش سیاهپوستان کنتاکی» بود که در سال ۱۸۷۷ تشکیل شد. او رئیس «باشگاه ارتقا زنان لکسینگتون» بود و بعداً به عنوان عضو اصلی «انجمن زنان یتیم» که «خانه صنعت یتیمان رنگین‌پوست» را در لکسینگتون بنیان نهاد، در سال ۱۸۹۲ خدمت کرد. او پس از آموزش به کودکان سیاه‌پوست در مدارس دولتی لکسینگتون به عنوان پزشک در خانه خود در همان شهر مشغول به کار شد.
پزشک در خانه خود در همان شهر مشغول به کار شد. او در آب‌درمانی، برق‌درمانی و ماساژ تخصص داشت. و در سال ۱۹۰۲ میلادی، مجوز رسمی برای طبابت در لکسینگتون، کنتاکی به او اعطا شد و وی را به نخستین پزشک زنی تبدیل کرد که در لکسینگتون پروانۀ طبابت گرفت. اوایل زندگی. مری الن بریتون در تاریخ ۵ آوریل ۱۸۵۵ به‌عنوان یک فرد آزاد از رنگین‌پوستان به دنیا آمد و تنها فرد از میان خواهر و برادرانش بود که برای او مدارک ثبت تولد پیدا شده است. او یکی از هفت فرزند لورا و هنری بریتون بود که در خیابان میل، بین خیابان‌های دوم و سوم، که
که در خیابان میل، بین خیابان‌های دوم و سوم، که اکنون در «منطقه تاریخی گراتز پارک» در لکسینگتون، کنتاکی قرار دارد، زندگی می‌کردند. برخلاف فرصت‌های محدود که بسیاری از آفریقایی‌تباران در آن زمان داشتند، او و خواهر و برادرانش—سوزان ج. (متولد ۱۸۵۰)، جولیا (متولد ۱۸۵۲)، جوزف (که به‌عنوان جوزایا نیز شناخته می‌شود، متولد ۱۸۵۶)، رابرت اچ. (متولد ۱۸۵۷)، مارثا (متولد ۱۸۶۰)، ویلیام (متولد ۱۸۶۷) و هتی (متولد ۱۸۶۸)، لوسی (متولد حدود ۱۸۷۲) و توماس مارشال (متولد ۱۸۷۳)—همه تحصیلات کلاسیک دریافت کردند. پدرش هنری، یک نجار
تحصیلات کلاسیک دریافت کردند. پدرش هنری، یک نجار غیربرده (زادۀ حوالی ۱۸۲۴ میلادی) از تبار اسپانیایی/هندی بود که بعداً در لکسینگتون و بریا به عنوان آرایشگر مشغول به کار شد. مادرش، لورا تریگ، خواننده و موسیقیدانی بااستعدادی بود که تحت حمایت مادرش که به عنوان معشوقه برده‌دار کنتاکی، توماس اف. مارشال، شناخته می‌شد، به‌خوبی آموزش دیده بود. لورا در سن شانزده‌سالگی آزاد شده بود. بریتون در سنین پایین بهترین آموزش ممکن برای کودکان آفریقایی‌تبار در آن زمان را دریافت کرد - او در مدارس خصوصی که توسط طبقه حرفه‌ای
کرد - او در مدارس خصوصی که توسط طبقه حرفه‌ای آفریقایی‌تبار لکسینگتون تأسیس شده بودند، تحصیل کرد. در سال ۱۸۵۹، همراه با خواهر بزرگترش جولیا بریتون هیکس (که بعدها به‌عنوان یک موسیقیدان و مربی بااستعداد شناخته شد و اولین معلم آفریقایی‌تبار در بریا بود)، بریتون در یک شعبه مدرسه در لکسینگتون که توسط ویلیام اچ. گیبسون از لویی‌ویل، کنتاکی تأسیس شده بود، تحصیل کرد. خانواده بعدها به بریا نقل مکان کردند و در آنجا لورا بریتون به‌عنوان سرپرست مستخدمان در کالج بریا استخدام شد. از سال ۱۸۷۱ تا ۱۸۷۴، مری ای. بریتون در
شد. از سال ۱۸۷۱ تا ۱۸۷۴، مری ای. بریتون در کالج بریا اولین مؤسسه آموزش عالی که به سیاه‌پوستان در ایالت کنتاکی پذیرش می‌داد، تحصیل کرد. در آن زمان تنها حرفه‌ای که برای زنان تحصیل‌کرده از هر نژادی وجود داشت، تدریس بود. در طول دوران تحصیل، او همچنین بخشی از هیئت‌علمی بود و موسیقی بی‌کلام (سازی) تدریس می‌کرد - و به این ترتیب او نخستین آفریقایی‌تبار بود که به دانش‌آموزان سفیدپوست در بریا تدریس می‌کرد. پس از مرگ هر دو والدینش (در عرض چهار ماه از یکدیگر در سال ۱۸۷۴)، بریتون تصمیم به ترک بریا گرفت و به جستجوی شغل
بریتون تصمیم به ترک بریا گرفت و به جستجوی شغل پرداخت. او از حدود سال ۱۸۷۶ در سیستم مدرسه لکسینگتون تدریس کرد و این کار را تا اوت ۱۸۹۷ ادامه داد. زندگی حرفه‌ای. پس از ترک بریا، بریتون در چندین مدرسه در مرکز کنتاکی تدریس کرد و از بهبود شیوه‌های آموزشی در مدارس سیاه‌پوستان حمایت کرد. مقاله او با عنوان «فرهنگ ادبی آموزگار» در دومین جلسه انجمن آموزش سیاه‌پوستان کنتاکی (KNEA) در لویی‌ویل در سال ۱۸۷۹ ارائه شد. در نهمین کنوانسیون سالانه انجمن آموزش سیاه‌پوستان کنتاکی در دنویل او دو سخنرانی داشت که در دومی (در
کنتاکی در دنویل او دو سخنرانی داشت که در دومی (در تاریخ ۶ ژوئیه ۱۸۸۷)، به نفع حق رأی زنان صحبت کرد. در سخنرانی خود که بعدها به‌عنوان «حق رأی زنان: یک عامل مؤثر در اصلاحات عمومی» منتشر شد، او استدلال کرد که زنان مانند مردان حق دارند سرنوشت خود را در چارچوب قوانین کشور تعریف کنند و قوانین باید به‌طور مساوی برای زنان و مردان اعمال شود. او نوشت: «اگر زن همانند مرد است، پس او همان حقوق را دارد. اگر او از مرد متفاوت است، پس او حق دارد به صندوق رأی برود تا قوانین را برای دولت خود [دولت مخصوص زنان] بسازد.» در سال
را برای دولت خود [دولت مخصوص زنان] بسازد.» در سال ۱۸۹۴، او «تاریخچۀ و علم آموزش» را در حضور اعضای «انجمن معلمان جوانان رنگین‌پوست آمریکا» در بالتیمور مریلند ارائه داد. در ۱۵ آوریل ۱۸۹۲، بریتون سخنرانی‌ای به «کمیته مشترک راه آهن مجمع عمومی ایالت کنتاکی» ایراد کرد که به نمایندگی از هیئت زنان معترض به قانون «واگن جداگانه سیاه‌پوستان» بود. در سخنرانی خود، او فرضیات سفیدپوستان در مورد انحصار فضیلت، هوش و زیبایی‌شناسی را مورد سؤال قرار داد و به قانون‌گذاران یادآوری کرد که برده‌داری و وحشیگری‌های سفیدپوستان که
کرد که برده‌داری و وحشیگری‌های سفیدپوستان که مورد تأیید قرار گرفته بود، چه وحشتی به بار آورده است. او همچنین رویکرد جدایی‌طلبانه مجازات یک گروه کامل از مردم را صرفاً به دلیل رنگ‌پوست مشابه‌شان در زمانی که تنها یک آفریقایی-آمریکایی به دلیل جنایتی که مرتکب شده محکوم و مجازات شد، مورد انتقاد قرار داد. بریتون از طرف همه آمریکایی‌ها و حق آنها برای «زندگی، آزادی و دستیابی به خوشبختی» دفاع کرد و نتیجه‌گیری کرد که قانونی که تنها بر اساس نژاد باشد، ناعادلانه و غیرآمریکایی است. همان سال، بریتون و ۱۹ زن دیگر در
غیرآمریکایی است. همان سال، بریتون و ۱۹ زن دیگر در کلیسای سنت پال ای.ام.ای. در جهت تأسیس «انجمن خانه یتیمان بانوان» گرد هم آمدند. این گروه پول جمع‌آوری کرد و «خانه صنعت یتیمان رنگین‌پوست» را در شهر لکسینگتون ایجاد کرد. این سازمان غذا، سرپناه، تعلیم و آموزش حرفه‌ای برای یتیمان بی‌خانمان و زنان مسن بی‌خانمان فراهم کرد تا اینکه در سال ۱۹۸۸ بسته شد. در سال ۱۸۹۳، بریتون به منظور آزمایش، خواست ببیند که آیا «شهر سفیدپوستان» بزرگ در شیکاگو برای نمایشگاه جهانی ۱۸۹۳ برای سیاه‌پوستان هم باز است یا خیر. مشارکت
۱۸۹۳ برای سیاه‌پوستان هم باز است یا خیر. مشارکت آفریقایی‌تباران در نمایشگاه‌ها بسیار محدود بود که به اعتراضات منجر شد. به گفته کارن کاتن مک‌دانیل، بریتون کنجکاو بود که آیا غرفۀ کنتاکی در نمایشگاه، اجازه ورود او را می‌دهد یا خیر. مقاومت آشکار او در برابر سفیدپوستی در درب نمایشگاه کنتاکی—و «تحقیر، خشم و فشارهای دیگری که تجربه کرد» به‌طور گسترده‌ای منتشر شد. او در سال ۱۸۹۷ از تدریس استعفا داد تا در بیمارستان مسلولین بتل کریک در میشیگان مشغول به کار شود، جایی که با آب‌درمانی، نوردرمانی، حرارت‌درمانی،
جایی که با آب‌درمانی، نوردرمانی، حرارت‌درمانی، برق‌درمانی و مکانوتراپی — استراتژی‌ها و اصول بهداشتی که توسط کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم که به آن تعلق داشت، معرفی شد — آشنا شد. او در آنجا در کلاس‌های «کالج پزشکی میشنری آمریکا» آموزش دید و در شیکاگو کلاس‌هایی گذراند و در سال ۱۹۰۲ فارغ‌التحصیل شد. او به زادگاه خود بازگشت و اولین زن آفریقایی‌تبار بود که مجوز پزشکی در لکسینگتون، کنتاکی دریافت کرد. پس از حدود یک سال، او خانه و مطب خود را در خیابان نورث لایمستون، پلاک ۵۴۵ برپا کرد (که به خیابان راند مشرف بود) و
پلاک ۵۴۵ برپا کرد (که به خیابان راند مشرف بود) و بیش از بیست سال در آنجا فعالیت پزشکی کرد. دستاوردهای دیگر. بریتون یکی از اعضای اصلی انجمن آموزش سیاه‌پوستان کنتاکی بود که در سال ۱۸۷۷ تأسیس شد تا وضعیت مدارس برای کودکان آفریقایی-آمریکایی را بهبود بخشد و از طریق اقدامات قانونی تغییرات ایالتی ایجاد کند. او همچنین رئیس باشگاه ارتقا زنان لکسینگتون بود. هدف اولیه این باشگاه «ارتقای زنان، غنی‌سازی و بهبود شرایط خانه و برانگیختن غرور و علاقه مناسب به نژاد» بود. تا سال‌های متمادی، این باشگاه یک مهدکودک برای کودکان
سال‌های متمادی، این باشگاه یک مهدکودک برای کودکان مادران شاغل اداره می‌کرد. آثار او در زمینه اصلاحات اخلاقی و اجتماعی در روزنامه‌های محلی مانند "لکسینگتون آمریکَن سیتیزن" و "لکسینگتون دیلی ترنسکریپت" منتشر می‌شد — او یک ستون ثابت برای زنان در "لکسینگتون هرالد" می‌نوشت (که با نام «مِب» امضا می‌شد). او همچنین برای "کلیولند گزت"، "اندیاناپولیس ورلد"، "بالتیمور آیوی" و "آمریکن کاتولیک تریبیون" در سینسیناتی مقاله می‌نوشت. مرگ. مری ئی. بریتون هرگز ازدواج نکرد و بچه‌دار نشد. بیشتر خواهر و برادرهایش پیش از او و در
نشد. بیشتر خواهر و برادرهایش پیش از او و در سنین پایین درگذشتند. مارتا و جوزف در دوران کودکی پس از ۱۸۶۰ مردند. هتی در سن ۲۳ سالگی در حالی که با خواهر جولیا در ممفیس زندگی می‌کرد با شلیک گلوله به سر خود خودکشی کرد. توماس، کوچک‌ترین برادرش، به یک چابک‌سوار موفق تبدیل شد، اما در سال ۱۹۰۱ در سن ۲۸ سالگی و به‌دنبال ممنوعیت حضور در بسیاری از پیست‌های مسابقه، با نوشیدن اسید کربولیک خودکشی کرد. لوسی با ویل اف. «مانک» اورتون (چابک‌سوار که حرفه او نیز توسط جیم کرو برانداز شد) ازدواج کرده بود، اما در اوایل سی سالگی
شد) ازدواج کرده بود، اما در اوایل سی سالگی خود بر اثر نفریت حاد درگذشت. در سال ۱۹۱۴ خواهر بزرگتر، سوزان که همسر یک آرایشگر برجسته آفریقایی-آمریکایی در لکسینگتون به نام بنجامین فرانکلین بود، درگذشت. دکتر بریتون در سال ۱۹۲۳ در سن ۶۸ سالگی از طبابت خود بازنشسته شد. مری ای. بریتون تنها چند ساعت پس از بستری شدنش در ۲۷ اوت ۱۹۲۵ در بیمارستان سنت جوزف لکسینگتون درگذشت. انجمن پزشکی بلو گراس اعلامیه‌ای را در روزنامهٔ "لکسینگتون لیدر" (۳۰ اوت ۱۹۲۵) منتشر کرد که در آن احترام آنها را به کارها و شخصیت او شرح داده شده
احترام آنها را به کارها و شخصیت او شرح داده شده بود. او بیشتر دارایی خود را به خواهرش جولیا بریتون هوکس و پسران جولیا وصیت کرد و کتابخانه شخصی خود را به کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم اهدا کرد. یک مدرسه راهنمایی در حال ساخت در لکسینگتون، کنتاکی که در سال ۲۰۲۵ افتتاح می‌شود به افتخار او نامگذاری شده است.
مرحله قهرمانی لیگ قهرمانان کونکاکاف ۱۱–۲۰۱۰ از فوریه تا آوریل ۲۰۱۱ برگزار شد. در مجموع هشت تیم از مرحله گروهی به مرحله قهرمانی راه یافتند. قرعه کشی مرحله قهرمانی در ۱ نوامبر ۲۰۱۰ در مقر کونکاکاف در شهر نیویورک انجام شد. در مرحله یک‌چهارم نهایی، چهار تیم اول مرحله گروهی بازی برگشت را در خانه خود در مرحله یک‌چهارم نهایی برگزار کردند. تنها محدودیت این بود که تیمی نمی‌توانست با همان تیمی که در مرحله گروهی بازی می‌کرد روبرو شود. مرحله قهرمانی به صورت تک‌حذفی برگزار شد. هر مسابقه در دو بازی انجام می‌شد و قانون گل
شد. هر مسابقه در دو بازی انجام می‌شد و قانون گل زده در خانه حریف استفاده می‌شد، اما نه پس از ورود مسابقه به وقت اضافه، و بنابراین اگر نتیجه مجموع پس از وقت‌های اضافه مساوی شود، برنده در ضربات پنالتی تعیین می‌شود. یک‌چهارم نهایی. بازی‌های رفت یک‌چهارم نهایی در ۲۲ تا ۲۴ فوریه ۲۰۱۱ و بازی‌های برگشت در ۱ تا ۳ مارس ۲۰۱۱ برگزار شد. نیمه نهایی. بازی‌های رفت نیمه نهایی در ۱۵ تا ۱۶ مارس ۲۰۱۱ و بازی‌های برگشت در ۵ تا ۶ آوریل ۲۰۱۱ برگزار شد. فینال. بازی رفت فینال در ۲۰ آوریل ۲۰۱۱ و بازی برگشت در ۲۷ آوریل ۲۰۱۱ برگزار
آوریل ۲۰۱۱ و بازی برگشت در ۲۷ آوریل ۲۰۱۱ برگزار شد.
بیدفورد-استایوسانت، به‌طور عام به نام بد-استایو شناخته می‌شود، یک محله در بخش شمالی منطقه نیویورک سیتی در بروکلین است. بیدفورد-استایوسانت از خیابان فلاشینگ از شمال (مرز با ویلیامزبرگ)، خیابان کلاسون از غرب (مرز با کلینتون هیل)، برادوی از شرق (مرز با بوشویک و ایست نیویورک)، و خیابان آتلانتیک از جنوب (مرز با کرون هایتس و برونزویل) محدود است. خیابان خرید اصلی، خیابان فولتون، به طول شرقی–غربی در محله کشیده شده و با خیابان‌های پرترافیک شمالی–جنوبی مانند خیابان بیدفورد، خیابان نوستراند و خیابان استایوسانت تلاقی
خیابان نوستراند و خیابان استایوسانت تلاقی می‌کند. بیدفورد-استایوسانت شامل چهار محله کوچکتر است: بیدفورد، استایوسانت هایتس، اوشن هیل و ویکسوویل (که بخشی از کرون هایتس نیز است). بخشی از کلینتون هیل زمانی به عنوان بخشی از بیدفورد-استایوسانت در نظر گرفته می‌شد. بیدفورد-استایوسانت بزرگ‌ترین مجموعه معماری ویکتوریایی سالم و عمدتاً دست نخورده در ایالات متحده را دارد، با حدود ۸٬۸۰۰ ساختمان ساخته شده پیش از سال ۱۹۰۰. موجودی ساختمان‌های آن شامل بسیاری از براؤنستون‌های تاریخی است که برای طبقه متوسط بالای در حال رشد از
تاریخی است که برای طبقه متوسط بالای در حال رشد از دهه ۱۸۹۰ تا اواخر دهه ۱۹۱۰ ساخته شده‌اند. این ساختمان‌ها دارای جزئیات تزئینی بسیار در سراسر داخلی خود هستند و عناصر معماری کلاسیک مانند براکت‌ها، کوییین‌ها، فلوتینگ، فینیل‌ها و تزئینات پیچیده در تاج و گیره‌ها دارند. از اواخر دهه ۱۹۳۰، این محله به یک مرکز فرهنگی بزرگ برای جمعیت آفریقایی-آمریکایی بروکلین تبدیل شده است. پس از ساخت خط متروی فولتون استریت در سال ۱۹۳۶، آفریقایی-آمریکایی‌ها برای دسترسی به مسکن بیشتر از هارلم شلوغ به بیدفورد-استایوسانت مهاجرت
بیشتر از هارلم شلوغ به بیدفورد-استایوسانت مهاجرت کردند. از بیدفورد-استایوسانت، آفریقایی-آمریکایی‌ها به مناطق اطراف بروکلین مانند ایست نیویورک، کرون هایتس، برونزویل و فورت گرین مهاجرت کردند. از اوایل دهه ۲۰۰۰، بیدفورد-استایوسانت دستخوش گنجالتی معنادار شده است که منجر به تغییرات جمعیتی چشمگیر همراه با افزایش اجاره‌ها و قیمت‌های املاک شده است. بیدفورد-استایوسانت عمدتاً جزئی از منطقه ۳ بروکلین است. کدپستی‌های اصلی آن ۱۱۲۰۵، ۱۱۲۰۶، ۱۱۲۱۶، ۱۱۲۲۱، ۱۱۲۳۳ و ۱۱۲۳۸ است. بیدفورد-استایوسانت توسط حوزه‌های ۷۹ و ۸۱ از
است. بیدفورد-استایوسانت توسط حوزه‌های ۷۹ و ۸۱ از اداره پلیس نیویورک سیتی تحت مراقبت است. از نظر سیاسی، این محله توسط شورای شهر نیویورک در منطقه ۳۶ نمایندگی می‌شود.
برنیس (؛ سده ۱ میلادی - سدهٔ ۲ میلادی) یک تاجر شراب در مصر روم بود. او یکی از افرادی است که در پاپیروس‌های معروف اوکسیرینخوس نامش ذکر شده است و موضوع تحقیقات علمی بوده است. نام او در پاپیروس‌هایی از سال‌های ۹۰ میلادی، ۱۰۶ میلادی و ۱۰۹ میلادی ثبت شده است. برنیس با مردی به نام «پاسین» تاجر ثروتمند شراب اهل اوکسیرینخوس ازدواج کرده بود. در دوران یا پس از ازدواجش، او به عنوان یک تاجر موفق شراب فعال بود. برنیس هم باسواد و هم ثروتمند بود. او به خاطر روند مستندشده‌ای علیه شریک تجاری‌اش، تاجر شراب «آپیون» شناخته
علیه شریک تجاری‌اش، تاجر شراب «آپیون» شناخته می‌شود.
فینال لیگ قهرمانان کونکاکاف ۲۰۱۱ بازی آخر لیگ قهرمانان کونکاکاف ۱۱–۲۰۱۰ و سومین فینال قالب فعلی لیگ قهرمانان کونکاکاف بود. این مسابقه در قالب رفت و برگشت بین ۲۰ تا ۲۷ آوریل ۲۰۱۱ برگزار شد. برنده مسابقه حق نمایندگی کونکاکاف در جام باشگاه‌های جهان ۲۰۱۱ را به دست آورد و وارد مرحله یک‌چهارم نهایی شد. پیش زمینه. تیم مکزیکی مونتری تنها تیم حاضر در مسابقات است که با رکورد انباشته ۸ پیروزی و ۲ تساوی بدون شکست باقی مانده است. تیم آمریکایی رئال سالت لیک اولین تیم ام‌ال‌اس است که از سال ۲۰۰۰ به فینال مسابقات می‌رسد،
است که از سال ۲۰۰۰ به فینال مسابقات می‌رسد، جایی که لس آنجلس گلکسی قهرمان شد. فینال ۲۰۱۱ اولین فینال لیگ قهرمانان کونکاکاف با فرمت فعلی بود که فینال تمام‌مکزیکی را در خود نداشت. علاوه بر این، این اولین بار از سال ۲۰۰۰ است که یک تیم از ایالات متحده به فینال می‌رسد. قوانین. مانند سایر دیدارهای دور حذفی، تیم‌ها دو بازی انجام دادند که یکی در ورزشگاه خانگی هر تیم بود. اگر تیم‌ها پس از ۹۰ دقیقه بازی در بازی دوم مساوی می‌ماندند، قانون گل‌های خارج از خانه اعمال می‌شود، اما نه پس از ورود بازی به وقت‌های اضافه،
می‌شود، اما نه پس از ورود بازی به وقت‌های اضافه، بنابراین اگر مجموع امتیاز پس از وقت‌های اضافه مساوی شود، برنده در ضربات پنالتی تعیین می‌شود.
لوسینه راشیدی آراکلیان (؛ ؛ زادهٔ ) زبان‌شناس و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ تا ۸ ژوئن ۲۰۱۸ تاریخ ۲۷ دسامبر ۲۰۱۹ سمت معاونت وزارت آموزش، علوم، فرهنگ و ورزش جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی‌نامه. وی در ۲۱ دسامبر ۱۹۸۲ در لنیناکان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی زبان‌ها و علوم اجتماعی بروسوف ایروان (۲۰۰۷) فارغ‌التحصیل گشت. .
گئورگ باغداساریان (؛ زادهٔ ) وزنه‌بردار مرد اهل ارمنستان است که در مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری جوانان اروپا به رقابت پرداخت.
پامفیلی اپیداروس (؛ فعال در سدهٔ ۱ پس از میلاد) پامفیلا اپیداروس مورخ و نویسنده مصری‌تبار یونان باستان بود. وی تاریخ‌نگاری با اصالت مصری بود که در دوران سلطنت امپراتور روم نرون (۵۴ – ۶۸ میلادی) در یونان زندگی می‌کرد و به زبان یونانی می‌نوشت. او نخستین تاریخ‌نگار زن شناخته شده در جهان یونانی رومی بود و به همراه بان ژاو یکی از نخستین تاریخ‌نگاران زن شناخته‌شده به‌شمار می‌رود. پامفیلی بیشتر به خاطر اثر ادبی گم‌شده خود "تفسیرهای تاریخی" شناخته می‌شود، مجموعه‌ای از حکایات تاریخی متنوع در سی و سه جلد کتاب که
از حکایات تاریخی متنوع در سی و سه جلد کتاب که به‌طور مکرر توسط نویسنده رومی، آولوس گلیوس (حدود ۱۲۵ – پس از ۱۸۰ میلادی) در "شب‌های زیرشیروانی" و توسط زندگی‌نامه‌نویس یونانی، دیوژن لائرتی در کتاب "حیات و آرای فیلسوفان نامدار" نقل شده است. او همچنین در دانشنامه بیزانسی قرن دهم، "سودا" و توسط نویسنده بیزانسی فوتیوس اول (حدود ۸۱۰/۸۲۰ – ۸۹۳ میلادی) توصیف شده است. طبق "سودا" او تعداد زیادی خلاصه از آثار تاریخ‌نگاران دیگر و همچنین رسالاتی در مورد مناقشات و مسائل جنسی نوشته است. ممکن است او نویسنده رساله یونانی
جنسی نوشته است. ممکن است او نویسنده رساله یونانی ناشناخته "رساله زنان مشهور در جنگ" باشد که شرح‌های کوتاهی از زندگی زنان مشهور را ارائه می‌دهد. پیش‌زمینه. بر اساس "سودا" یک دانشنامه بیزانسی از سدهٔ دهم میلادی، پامفیلی اهل اپیداروس بود، در حالی که فوتیوس اول او را مصری‌الاصل یا متولد مصر توصیف کرده است. برخی از پژوهشگران برای توضیح این تناقض ظاهری پیشنهاداتی ارائه داده‌اند که از میان آن‌ها، آنتونلا ایپولیتو پیشنهاد می‌کند که خانواده پامفیلی ممکن است اصالتاً مصری باشند اما به اپیداوروس مهاجرت کرده‌اند که این
باشند اما به اپیداوروس مهاجرت کرده‌اند که این فرضیه را منطقی‌تر می‌داند. بر اساس جدول زمانی فوتیوس، پامفیلی در حدود سال‌های ۲۰ تا ۳۰ میلادی به دنیا آمده است. فوتیوس پیش‌گفتار "تفسیرهای تاریخی" پامفیلی را خلاصه کرده است که در آن بیان شده است که در طول سیزده سالی که او با شوهرش زندگی کرده بود و از او حتی یک ساعت جدا نبود، همواره مشغول نوشتن کتابش بود و به دقت هر آنچه را که از شوهرش و دیگر افراد فرهیخته‌ای که به خانه آن‌ها رفت و آمد می‌کردند، می‌شنید، و همچنین هر چیزی که خود در کتاب‌ها می‌خواند، یادداشت
هر چیزی که خود در کتاب‌ها می‌خواند، یادداشت می‌کرد. "سودا" در مورد این‌که آیا زبان‌شناس اپیداوروس سوترایداس پدر یا شوهر پامفیلی بوده است، تناقضاتی دارد. در یک قسمت از سودا، پامفیلی به عنوان دختر سوترایداس و همسر سوکراتیداس معرفی شده است، اما در قسمت دیگری او به عنوان همسر سوترایداس توصیف شده است. گودمن نتیجه‌گیری می‌کند که احتمالاً قسمت اول صحیح است و سوترایداس پدر پامفیلی بوده است. "سودا" سوترایداس را نویسنده واقعی "تفسیرهای تاریخی" پامفیلی معرفی می‌کند. پژوهشگران مدرن معتقدند که او ممکن است نقش مهمی در
پژوهشگران مدرن معتقدند که او ممکن است نقش مهمی در نوشتن این اثر داشته باشد. "سودا" همچنین سوترایداس را نویسنده چندین رساله در زمینه‌های لغت‌شناسی و دستور زبان می‌داند، از جمله رساله‌ای در مورد «مشکلات هومری»، تفسیرهایی از اوریپید و مناندر، رساله‌ای در مورد کمدی، رساله‌ای در مورد دستور خط و رساله‌ای در مورد وزن شعر. آثار. مشهورترین اثر پامفیلی "تفسیرهای تاریخی" بود، مجموعه‌ای از حکایات تاریخی که شامل سی و سه کتاب می‌شد. ده قطعه از این اثر به‌جا مانده است که توسط دیوژن لائرتی و آولوس گلیوس نقل شده‌اند.
که توسط دیوژن لائرتی و آولوس گلیوس نقل شده‌اند. ارزیابی‌هایی که در دوران باستان از این اثر شده، از طریق ارجاعات گسترده به آن در آثار تاریخ‌نگار رومی آولوس گلیوس و تاریخ‌نگار یونانی دیوژن لائرتی نشان داده می‌شود، که به نظر می‌رسد از آن به‌طور قابل توجهی بهره برده‌اند. فوتیوس اول ایده‌ای کلی از محتوای این اثر ارائه می‌دهد. این اثر به‌طور منظم بر اساس موضوعات یا طرحی خاص تنظیم نشده بود، بلکه بیشتر شبیه به یک کتاب مرجع بود که در آن هر قطعه اطلاعاتی که توجه نویسنده را جلب می‌کرد، ثبت می‌شد، و خود نویسنده اظهار
را جلب می‌کرد، ثبت می‌شد، و خود نویسنده اظهار می‌داشت که این تنوع می‌تواند برای خواننده لذت بیشتری به ارمغان آورد. فوتیوس اول این اثر را بسیار مفید دانسته و معتقد است که اطلاعات مهمی در بسیاری از موضوعات تاریخی و ادبیات ارائه می‌دهد. فوتیوس اول فقط به هشت کتاب اشاره می‌کند، اما "سودا" می‌گوید که این اثر شامل سی و سه کتاب بوده است. به نظر می‌رسد که "سودا" درست می‌گوید، زیرا آولوس گلیوس از کتاب یازدهم و بیست و نهم نقل کرده است و دیوژن لائرتی از کتاب بیست و پنجم و سی و دوم نقل کرده است. احتمالاً در زمان
و پنجم و سی و دوم نقل کرده است. احتمالاً در زمان فوتیوس، تنها هشت کتاب از این اثر باقی‌مانده بوده است. این اثر همچنین توسط دیوژن لائرتی در دیگر قسمت‌ها نیز ذکر شده است. علاوه بر تاریخ مذکور، "سودا" می‌گوید که او همچنین خلاصه‌ای از آثار کتزیاس در سه کتاب، تعداد زیادی خلاصه از تاریخ‌ها و کتاب‌های دیگر، رسالاتی در مورد مناقشات، مسائل جنسی، و بسیاری دیگر از آثار نوشته است.
آرمان باغداساریان (؛ زادهٔ ) کشتی‌گیر مرد در رشته کشتی فرنگی اهل ارمنستان است که در مجموع در مسابقات قهرمانی کشتی زیر ۲۳ سال اروپا برندهٔ ۱ مدال برنز شده است. نتایج مهم. ! colspan="7"| - ! نتیجه ! رکورد ! حریف ! امتیاز ! تاریخ ! رویداد ! مکان ! style=background:white colspan=7 | استانبول
جماعت دهات آریان (به خط تاجیکی: ҷамоати деҳоти Ориён) جماعت دهات در کشور تاجیکستان است که در ناحیهٔ حصار، منطقهٔ «ناحیه‌های تابع جمهوری» قرار دارد. جمعیت این جماعت ۱۰٬۸۷۳ نفر است. جماعت دهات آریان در ۴ ژوئیه سال ۲۰۱۳ میلادی، به مرکزیت روستای حلقه‌رود تشکیل شد.
جماعت دهات نوروز (به خط تاجیکی: ҷамоати деҳоти Наврӯз) جماعت دهات در کشور تاجیکستان است که در ناحیهٔ لخش، منطقهٔ «ناحیه‌های تابع جمهوری» قرار دارد. جمعیت این جماعت ۱۲٬۶۳۳ نفر است. تا پیش از ۱۶ دسامبر ۲۰۲۲ میلادی، نام این جماعت دهات جرگه‌تال (به خط تاجیکی: ҷамоати деҳоти Ҷиргатол) بوده. مرکز اداری این جماعت، در روستای سرآسیاب قرار دارد.
کلاودیا کاپیتولینا () یک زن یونانی-مصری بود که در امپراتوری روم در سده اول و احتمالاً در سدهٔ دوم میلادی زندگی می‌کرد. او از طرق ازدواج با گایوس ژولیوس آرکلائوس آنتیوخوس اپیفانس، شاهدخت پادشاهی کوماژن بود. زندگی‌نامه. کاپیتولینا از خانواده‌ای برجسته با رتبهٔ سوارکاری (Equestrian rank) به دنیا آمد. او در اسکندریه مصر متولد و بزرگ شد. کاپیتولینا دختر و تنها فرزند تیبریوس کلاودیوس بالبیلوس از همسری ناشناخته بود. نام خانوادگی کاپیتولینا احتمالاً از طرف مادرش به او تعلق گرفته است. پدر او یکی از بالاترین مقامات
او تعلق گرفته است. پدر او یکی از بالاترین مقامات رتبه سوارکاری در روم بود. بالبیلوس که خود یک ستاره‌شناس و دانشمند برجسته بود، بعداً بخشدار مصر (Prefect of Egypt) شد. پدربزرگ پدری او تراسیلوس مندس یا تیبریوس کلودیوس تراسیلوس، یک زبان‌شناس و ستاره‌شناس یونانی مصری بود که دوست امپراتور روم تیبریوس، به حساب می‌آمد. مادربزرگ پدری او پرنسس یونانی آکا دوم از پادشاهی کوماژن بود، که نتیجهٔ پادشاه آنتیوخوس یکم به‌شمار می‌رفت. یکی از پسرعموهای پدری او اینیا تراسیلا بود که با نائویوس سوتوریوس ماکرو فرماندار پرایتوری
که با نائویوس سوتوریوس ماکرو فرماندار پرایتوری گارد پرتورین ازدواج کرد.
مگس‌گیر کاکلی شمالی یا مگس‌گیر کاکلی یک پرنده گنجشک‌سان کوچک از تیرهٔ ژیان‌مرغان است که در ارتفاعات از شمال غربی مکزیک تا شمال غربی اکوادور زادآوری می‌کند. مگس‌گیر کاکلی زیتونی ("Mitrephanes olivaceus") پرو و بولیوی در حال حاضر یک گونه جداگانه در نظر گرفته می‌شود.
مگس‌گیر کاکلی زیتونی یا مگس‌گیر زیتونی گونه‌ای از پرندگان تیرهٔ ژیان‌مرغان است که در یونگاس پرو و غرب بولیوی یافت می‌شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل‌های کوهستانی نمناک نیمه‌گرمسیری یا گرمسیری است.
مگس‌گیرهای کاکلی یک سرده از پرندگان آمریکای جنوبی از تیرهٔ ژیان‌مرغان (Tyrannidae) است. این سرده دارای دو گونه است:
عفریت یاکوزا () فیلمی ژاپنی در سبک یاکوزایی محصول سال ۲۰۰۳ به کارگردانی تاکاشی میکه است.
آلیوشکینو () یک شهرک در شهرستان فیودوروفسکی استان باشقیرستان در کشور روسیه است.