payamvha/North_RAG huggingface dataset:
معشوقه هیملر شد. او کار خود را در سال ۱۹۴۱ ترک کرد. هیملر از او دو فرزند داشت: یک پسر، هلگه (متولد ۱۹۴۲) و یک دختر، نانت-دوروتیا (متولد ۱۹۴۴). مارگارت که در آن زمان با دخترش در شهر گموند ام تگرنزی در بایرن زندگی می‌کرد، در سال ۱۹۴۱ از این رابطه مطلع شد. مارگارت و هیملر قبلاً از لحاظ روحی-معنوی از هم جدا شده بودند و او تصمیم گرفت به خاطر دخترش این رابطه عشقی پنهان همسرش را تحمل کند. جنگ جهانی دوم. هنگامی که جنگ جهانی دوم آغاز شد، مارگاریته هیملر به راه‌اندازی یک بیمارستان نظامی وابسته به صلیب سرخ آلمان کمک
یک بیمارستان نظامی وابسته به صلیب سرخ آلمان کمک کرد. در دسامبر ۱۹۳۹، او بر بیمارستان‌های صلیب سرخ در ناحیه نظامی سوم (برلین-براندنبورگ) نظارت می‌کرد. در این سمت، او مأموریت‌هایی را در سرزمین‌ها و کشورهای اشغال شده توسط ورماخت آلمان هدایت کرد. در مارس ۱۹۴۰، مارگارت سفر کاری ثبت‌شده‌ای به لهستان تحت اشغال آلمان داشت، بنابراین او قطعاً شاهد وقایع آنجا بوده است. هیملر در دست‌نوشته‌های خود که در حین خدمت نگاشته شده بود، نوشت: «سپس من در پوزنان، ووچ و ورشو بودم. این اراذل و اوباش یهودی لهستانی، اکثر آنها شبیه
این اراذل و اوباش یهودی لهستانی، اکثر آنها شبیه انسان نیستند و کثیفی آن غیرقابل توصیف است. تلاش برای ایجاد نظم در آنجا نیازمند کاری باورنکردنی است.» مارگاریته برای تلاش‌های خود در صلیب سرخ آلمان به درجه سرهنگی رسید. در فوریه ۱۹۴۵، وی در نامه‌ای به گبهارت هیملر، دربارهٔ هاینریش گفت: «چه شگفت‌انگیز است که او به کارهای بزرگ فراخوانده شده و با آنها برابری می‌کند. کل آلمان به او چشم دوخته است.» هاینریش هیملر به نخستین دخترش، گوترون بسیار نزدیک بود و او را پوپی («عروسک») صدا می‌کرد. او هر چند روز یک بار با
(«عروسک») صدا می‌کرد. او هر چند روز یک بار با گوترون تماس می‌گرفت و تا جایی که امکانش را می‌یاف به او سر می‌زد. هیدویش و مارگاریته هر دو به هیملر وفادار ماندند. مارگاریته و هاینریش هیملر آخرین بار در آوریل ۱۹۴۵ یکدیگر را دیدند و با دخترشان گوترون در اقامتگاه خود در گِموند وقت گذراندند. پس از جنگ. مارگاریته و گوترون در سال ۱۹۴۵ با پیشروی قوای متفقین جنگ جهانی دوم به سوی گِموند، این مکان را ترک کردند. پس از تهاجم نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا به بولتسانو در مه ۱۹۴۵، مارگاریته و گوترون دستگیر شدند. آنها در
مه ۱۹۴۵، مارگاریته و گوترون دستگیر شدند. آنها در اردوگاه‌های مختلف بازداشت در ایتالیا، فرانسه و آلمان نگهداری می‌شدند. مارگاریته در طول دوران بازداشتش مورد بازجویی قرار گرفت، اما مشخص شد که او از کارهای رسمی شوهرش مطلع نبوده و به او را زنی با «طرز فکر شهرستانی» توصیف کردند که ذهنیت اینچنینی‌اش در طول بازجویی هم ادامه داشت. در سپتامبر ۱۹۴۵، مارگاریته دوباره مورد بازجویی قرار گرفت، اما این بار در جریان دادگاه نورنبرگ بود. مارگاریته و گوترون سپس در بازداشتگاه فلاک-کازرنه لودویگسبورگ بازداشت شدند. از آنجایی که
لودویگسبورگ بازداشت شدند. از آنجایی که آنها جزء متهمان نبودند، در نوامبر ۱۹۴۶ از زندان آزاد شدند. آنها برای مدتی به بیمارستان روان‌پزشکی بتل بیله‌فلد پناه بردند. مارگاریته مارگارت در آنجا صریحاً توسط هیئت اجرایی این مرکز تأیید شد، اما مورد تشکیک و مناقشه هم بوده است. در ۴ ژوئن ۱۹۴۷، در نسخه اروپایی نیویورک تریبون، مقاله‌ای با عنوان «بیوه هاینریش هیملر مانند یک نجیب‌زاده زندگی می‌کند» منتشر شد. مارگاریته در سال ۱۹۴۸ در بیله‌فلد به‌عنوان مجرم خُرد (گروه ۳) طبقه‌بندی شد و بر این اساس قرار بود در برنامهٔ
۳) طبقه‌بندی شد و بر این اساس قرار بود در برنامهٔ نازی‌زدایی قرار گیرد. در سال ۱۹۵۰، مارگارت یک وکیل برای به چالش کشیدن این طبقه‌بندی استخدام کرد، زیرا او ادعا کرد که عضویت اولیه او در حزب نازی چیزی بیش از «اسمی» نبوده و رتبه بالای او ناشی از خدمت اولیه سال‌های نخست و قدیم او در صلیب سرخ آلمان است که از سال ۱۹۱۴ در آن خدمت کرده بود. مارگاریته اظهار داشت با آنکه همسر رایشس‌فورر-اس‌اس بوده است، اما همواره از کانون توجهات دور مانده بود. با این وجود، کمیته نازی‌زدایی در دتمولت طبقه‌بندی او را مجدداً بررسی و
در دتمولت طبقه‌بندی او را مجدداً بررسی و ادعا کرد که او احتمالاً از اهداف حزب نازی حمایت و اقدامات شوهرش را تأیید می‌کند. وکیل او در طول فرایند تجدیدنظر بعدی اصرار داشت که مارگاریته نمی‌تواند مسئول اقدامات شوهرش شناخته شود و استدلال کرد که چنین تصمیمی بر اساس ایده همدستی خویشاوندی گرفته شده که به این معنی است که او به صرفِ داشتنِ روابط خانوادگی مسئول است. در ۱۹ مارس ۱۹۵۱، او در نهایت به عنوان رفیق هم‌سفر (رده ۴) طبقه‌بندی شد. بر اساس این حکم، او با وجود اینکه از جنایات شوهرش دور نبوده، نباید بابت آنها
اینکه از جنایات شوهرش دور نبوده، نباید بابت آنها پاسخگو بوده و مجازات شود. استدلال‌های دیگری نیز ارائه شد مبنی بر اینکه او و دخترش از ترقی و مقام همسرش سود برده‌اند. به همین دلیل، بار دیگر یک محکمه نازی‌زدایی که پیش‌تر توسط نخست‌وزیر باواریا هانس ایهارد آغاز شده بود، در منطقهٔ تحت اشغال بریتانیا در آلمان از سر گرفته شد. این روند روی مسئله حل نشده مالکیت خانه مارگاریته و هاینریش در گموند متمرکز بود. در ۱۵ ژانویه ۱۹۵۳، در جلسه نهایی علیه مارگاریته در مونیخ، او به عنوان یکی از ذی‌نفعان رژیم نازی طبقه‌بندی شد
به عنوان یکی از ذی‌نفعان رژیم نازی طبقه‌بندی شد و بنابراین در رده دوم (فعالان، مبارزان، و سودجویان یا افراد مجرم - به آلمانی: Belastete) قرار گرفت و به ۳۰ روز کار ویژه/تنبیهی محکوم شد. او همچنین حقوق بازنشستگی و حق رای خود را از دست داد. گوترون در سال ۱۹۵۲ مؤسسهٔ بتل را ترک کرد. از پاییز ۱۹۵۵، مارگاریته با خواهرش لیدیا در هپن زندگی می‌کرد. پسر خوانده‌اش گرهارت نیز با آنها در آپارتمانش زندگی می‌کرد. سالهای پایانی عمر مارگاریته با دخترش در مونیخ سپری شد. شخصیت گوترون از تجربه‌ای تکوین یافت که مدعی بود ناشی
گوترون از تجربه‌ای تکوین یافت که مدعی بود ناشی از بدرفتاری‌هایی که با او مادرش شده بود، نشات می‌گرفت و از آن پس به یاد و خاطر پدرش پایبند ماند. ارزیابی. پتر لونگریش خاطرنشان می‌کند که مارگاریته هیملر احتمالاً از اسرار رسمی یا پروژه‌های برنامه‌ریزی شده همسرش در دوران نازی اطلاعی نداشت. او پس از جنگ گفت که هیچ اطلاعی از جنایات نازی‌ها نداشته، اما یک ناسیونال سوسیالیست متعهد باقی ماند و مطمئناً یهودی‌ستیز هم بود. یورگن ماتئوس او را یک نازی نمادین توصیف کرد که می‌خواستند یهودیان محو شوند، و نتیجه‌گیری کرد که
می‌خواستند یهودیان محو شوند، و نتیجه‌گیری کرد که علیرغم تمام تلاش مارگاریته برای جدا کردن خود از رژیم و جنایات آن، او از حکومت نازی سود می‌برد.
پریوات‌دوزنت (برای مردان) یا پریوات‌دوزنتین (برای زنان)، که به اختصار PD، P.D. یا Priv.-Doz نامیده می‌شود، یک عنوان دانشگاهی است که در برخی از دانشگاه‌های اروپایی، به ویژه در کشورهای آلمانی زبان، به کسی اعطا می‌شود که دارای مدارک رسمی خاصی است که نشان‌دهنده توانایی (facultas docendi) و مجوز تدریس (venia legendi) یک موضوع مشخص در بالاترین سطح است. برای دریافت عنوان Priv.-Doz. توسط یک دانشگاه، گیرنده باید معیارهای تعیین شده توسط دانشگاه را برآورده کند که معمولاً مستلزم برتری در تحقیق، تدریس و آموزش بیشتر است.
مستلزم برتری در تحقیق، تدریس و آموزش بیشتر است. در کاربرد فعلی، این عنوان نشان می‌دهد که دارنده، شایستگی خود را تکمیل کرده و بنابراین مجوز تدریس و امتحان مستقل از دانشجویان را بدون داشتن استادی کامل (کرسی) دریافت کرده است. از نظر سطح دستاورد علمی، عنوان پریوات‌دوزنت قابل مقایسه با استادیار (آمریکای شمالی)، مدرس ارشد (بریتانیا) یا maître de conférences détenteur de l'habilitation à diriger des recherches (HDR) (فرانسه) است. با این حال، برخلاف استادیاران در آمریکای شمالی، عناوین PD همیشه به موقعیت‌های
در آمریکای شمالی، عناوین PD همیشه به موقعیت‌های دانشگاهی دائمی مرتبط نیستند و همیشه نقش محقق اصلی را نشان نمی‌دهند.
کتیبه‌های خصوصی فارسی میانۀ ساسانی و پساساسانی کتابی نوشتۀ سیروس نصراله‌زاده است که در سال ۱۴۰۲ خورشیدی در ۳۷۲ صفحه در انتشارات آریارمنا و گروه پژوهشی باستان‌کاوی تیسافرن منتشر شده و شایسته تقدیر چهل و دومین جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی ایران شده است. معرفی. کتاب کتیبه‌های خصوصی فارسی میانه ساسانی و پساساسانی به کتیبه‌های خصوصی فارسی میانهٔ ساسانی و پساساسانی موجود از دورهٔ ساسانی به چند دسته تقسیم می‌شوند. کتیبه‌های سلطنتی یا دولتی که به الفبای پهلوی کتیبه‌ای یا منفصل نوشته شده‌اند، یکی از این دسته‌ها را
یا منفصل نوشته شده‌اند، یکی از این دسته‌ها را تشکیل داده‌اند. این کتیبه‌ها یا مربوط به شاهان ساسانی است مثل اردشیر اول، شاپور اول، نرسی، شاپور دوم و سوم و یا بزرگان و مقامات دولتی و دینی مثل کتیبهٔ ابنون، کرتیر، مهرنرسی و دیگران. این کتیبه‌ها دیدگاه رسمی حکومت ساسانی را نشان می‌دهد، اما دستهٔ دیگر که مربوط به اواخر دورهٔ ساسانی تا سده‌های ۵ هجری است، کتیبه‌های موسوم به کتیبه‌های خصوصی است. این دسته از کتیبه‌ها، به الفبای پهلوی متصل نوشته شده‌اند و چون مربوط به جامعهٔ ایرانی در دورهٔ ساسانی و دورهٔ اسلامی
به جامعهٔ ایرانی در دورهٔ ساسانی و دورهٔ اسلامی است، اطلاعات بیشتری دربارهٔ این جامعه می‌دهد و به‌سبب کمبود منابع از پایان دورهٔ ساسانی و آغاز اسلام در ایران، به‌ویژه تا سدهٔ ۵ هجری، می‌تواند اطلاعات تاریخی خوبی از جامعهٔ زردشتی در اختیار قرار دهد. در کتاب حاضر ۱۲۲ کتیبه بررسی و خوانده و همراه با تعلیقات آمده است. بخش یکم کتاب حاوی گورنوشته‌ها است. بخش مهمی از کتیبه‌های خصوصی گورنوشته‌های جامعهٔ زردشتی است که در ایران، چین و استانبول یافت شده است. این گورنوشته‌ها بر اساس نوع تدفین دین زردشتی است و تنوع
بر اساس نوع تدفین دین زردشتی است و تنوع کتیبه‌ای بسیاری دارد. قدیمی‌ترین این کتیبه‌ها از اواخر دورهٔ یزدگرد سوم آغاز می‌شود و متأخرترین آنها برج‌ لاجیم در استان مازندران است. بخش دوم حاوی کتیبه‌های یادبودی است. این کتیبه‌ها گاه درمورد وقف چاه یا زمین است و گاه دیدار جامعهٔ زردشتی از جایی مثل هند و یا تعمیر قلعه‌ای در فارس. این نوع کتیبه‌ها در ایران، هند، دربند قفقاز در داغستان یافت شده‌اند. بخش سوم حاوی کتیبه‌های خصوصی مسیحیان ایرانی است. در دورهٔ ساسانی مسیحیت در ایران توسعهٔ بسیاری یافت و حتی حکومت
مسیحیت در ایران توسعهٔ بسیاری یافت و حتی حکومت ساسانی توانست نوعی مسیحیت ایرانی به نام «نستوری» را در ایران در تقابل با مسیحیت ارتودوکس بیزانس شکل دهد. از این‌ها کتیبه‌هایی به خط و زبان پهلوی ساسانی باقی مانده است. یکی از آنها گورنوشته‌ای است که در استانبول امروزی قرار دارد و بخش دیگر کتیبه‌های یادبودی آنها است که در هند و هرات یافته شده است. جایزه. در آیین پایانی چهل و دومین جشنوارۀ کتاب سال ایران که سه‌شنبه هفتم اسفندماه ۱۴۰۳ در تالار وحدت برگزار شد، کتاب کتیبه‌های خصوصی فارسی میانۀ ساسانی و پساساسانی که
کتیبه‌های خصوصی فارسی میانۀ ساسانی و پساساسانی که انتشارات آریارمنا و گروه پژوهشی باستان‌کاوی تیسافرن آن را منتشر کرده، به‌عنوان کتاب شایسته قدردانی انتخاب شد..
حَنان احمد عَوّاد (۱۹۵۱) شاعر، نویسنده و فعال فلسطینی است. در قدس به دنیا آمد. تحصیلات تکمیلی خود را در چندین دانشگاه عربی و بین‌المللی از جمله دانشگاه مک‌گیل ادامه داد و دو مدرک کارشناسی ارشد و دکترای خود را گرفت. پس از فارغ‌التحصیلی به وطن بازگشت و به عضویت مؤسس دانشگاه قدس و مدرس دانشگاه بیرزیت درآمد. به عنوان مدرس در دانشکدهٔ علوم ابودیس کار کرد. او رئیس و بنیان‌گذار اتحادیهٔ بین‌المللی زنان برای صلح و آزادی، شاخهٔ فلسطین از سال ۱۹۸۸ است. در طی سال‌های حرفهٔ خود، نقش مهمی در دفاع از مسئلهٔ فلسطین ایفا
حرفهٔ خود، نقش مهمی در دفاع از مسئلهٔ فلسطین ایفا کرد و در محافل فرهنگی عرب به عنوان «سفیرهٔ انتفاضه» و «عاشق وطن» شهرت یافت. آثار بسیاری از شعر، نثر، خاطرات، ادبیات فلسطین و مطالعات انتقادی منتشر کرده است. زندگی و پیشه. حنان احمد عوّاد در سال ۱۹۵۱ در قدس، ادارهٔ اردنی کرانهٔ باختری، به دنیا آمد. در مدارس آنجا تحصیل کرد. پدرش یک مهندس برق و تاجر بود.در سال ۱۹۷۱ از دانشکدهٔ معلمان رام‌الله دیپلم آموزش و پرورش گرفت. سپس در سال‌های ۱۹۷۵ و ۱۹۷۷ لیسانس ادبیات عرب و کارشناسی ارشد علوم انسانی را از مؤسسه مطالعات
و کارشناسی ارشد علوم انسانی را از مؤسسه مطالعات آسیایی و آفریقایی در قدس دریافت کرد. او همچنین مدرک فوق لیسانس خود را از دانشگاه الازهر در سال ۱۹۷۶ و مدرک کارشناسی ارشد را در رشتهٔ علوم انسانی از دانشگاه مک‌گیل کانادا گرفت. پس از فارغ‌التحصیلی به وطن بازگشت و به عضویت مؤسس دانشگاه قدس درآمد و مدرس دانشگاه بیرزیت شد. نوشتن را از سنین پایین در روزنامهٔ «القدس» و «الشعب» وابسته به سازمان آزادیبخش فلسطین، شروع کرد و وضعیت فلسطین را به سبک ادبی و بلاغی بیان می‌کرد. به کار انقلابی درآمد. عواد مدتی مدیر دفتر و
به کار انقلابی درآمد. عواد مدتی مدیر دفتر و مشاور فرهنگی یاسر عرفات بود. به نمایندگی از او به هنگام حصرش، سفرهای گسترده‌ای را انجام داد و با پیام‌ها و بیانیه‌ها به رؤسای جمهور و کنفرانس‌ها در کشورهای مختلف جهان، نمایندهٔ او شد. او مناصب بسیاری را در امور عمومی داشته و دارد، از جمله:عضو مجلس ملی فلسطین، رئیس روابط بین‌الملل اتحادیهٔ نویسندگان فلسطین، رئیس انجمن جهانی قلم شاخهٔ فلسطین، رئیس سازمان جهانی زنان برای صلح و آزادی شاخهٔ فلسطین، مشاور فرهنگی استانداری قدس و وزارت ارتباطات، بنیانگذار اتحادیه
استانداری قدس و وزارت ارتباطات، بنیانگذار اتحادیه نویسندگان فلسطین در سرزمین‌های اشغالی و بنیانگذار بسیاری از شاخه‌های فلسطینی در نهادهای مهم بین‌المللی است. علاوه بر تدریس در دانشگاه قدس، دانشگاه بیرزیت و دانشگاه مک گیل، او یکی از اعضای مؤسس روزنامهٔ «الشعب»، از اعضای مؤسس انجمن روزنامه‌نگاران فلسطین و عضو کنفرانس ملی عربی، از اعضای مؤسس دانشگاه قدس و رئیس گروه فرهنگی آن، عضو هیئت امنای شورای عرب در قدس و عضو مشاور مجلهٔ «المواکب» است. اشعار او به دلیل تأثیرات تجاوزگری اسرائیل، رنگ و بویی میهنی دارد و به
تجاوزگری اسرائیل، رنگ و بویی میهنی دارد و به هر دو نوع کلاسیک و آزاد می‌سراید. محمد ابوشاور دربارهٔ او گفته است: «ویژگی شعر او مبارزه و تجلیل از قهرمانان فلسطینی است. شعر او انقلابی است و به مسائل سرزمین اشغالی با سبکی جذاب و کلامی ظریف پرداخته است.» زندگی شخصی. او به خاطر ظاهرش معروف است که همواره کوفیهٔ فلسطینی می‌پوشد که نماد مبارزات فلسطینی و نشان‌دهندهٔ مواضع ملی اوست. آثار. از جمله مجموعه شعرهای وی: مطالعات:
یک ماه‌گرفتگی کامل اکنون در اشکال قمری مدار ماه در روز جمعه، ۱۴ مارس ۲۰۲۵ اتفاق افتاده است ، ماه گرفتگی زمانی رخ می دهد که ماه به سمت سایه زمین حرکت می کند و باعث تاریک شدن ماه می شود. ماه گرفتگی کامل زمانی اتفاق می‌افتد که سمت روشن ماه به طور کامل به زیر سایه زمین می‌رود. برخلاف خورشیدگرفتگی کامل که فقط از ناحیه نسبتاً کوچکی از جهان قابل مشاهده است، ماه گرفتگی را می توان از هر نقطه در سمت شب زمین مشاهده کرد. یک ماه گرفتگی کامل می تواند تا نزدیک به دو ساعت طول میکشد، ولی در حالی که یک خورشید گرفتگی کامل در
میکشد، ولی در حالی که یک خورشید گرفتگی کامل در هر مکان معین تنها چند دقیقه طول می کشد، زیرا آمبرا، پنامبرا و آنتومبرا ماه کوچکتر است. مشاهده. کسوف در آمریکای شمالی و آمریکای جنوبی کاملاً قابل مشاهده خواهد بود و در استرالیا و شمال شرق آسیا در حال افزایش است و در آفریقا و اروپا غروب می کند.
اوا ماریا آنجلیکا آیلون اوربینا (زادهٔ لیما، پرو) که بیشتر با نام هنری خود اوا آیلون () شناخته می‌شود، آهنگساز و خواننده زن اهل پرو است که یکی از برجسته‌ترین موسیقی‌دانان آفریقایی‌تبار پرو و یکی از ماندگارترین اسطوره‌های زنده این کشور شناخته می‌شود. او رکورد بیشترین نامزدی بدون برنده شدن جایزه گرمی لاتین برای بهترین آلبوم فولک را در اختیار دارد. در سال ۲۰۱۹، او جایزه یک عمر دستاورد گرمی لاتین را دریافت کرد. آیلون با لقب ملکه لاندو نیز شناخته می‌شود، وی تاکنون برنده جایزه گرمی لاتین برای موسیقی برتر بابت
برنده جایزه گرمی لاتین برای موسیقی برتر بابت کمک‌های خود به فرهنگ پرو شده و علاوه بر آن ده بار نیز نامزد بهترین آلبوم فولک شده است. آیلون که یکی از نمادهای کریول و موزیکا کریولا به حساب می‌آید، به ژانرهای دیگر موسیقی نیز وارد شد و با تعدادی از هنرمندان برجسته مانند گیلبرت سانتا روزا، سولداد پاستوروتی، مارک آنتونی، دیه‌گو ال سیگالا، خوزه لوئیز رودریگز، آرماندو مانزانرو و رافائل همکاری داشته است. با تقریباً ۵۰ سال فعالیت بی‌وقفه در عرصه خوانندگی، آیلون یکی از بزرگ‌ترین نمادهای موسیقی سنتی پرو در نظر گرفته
از بزرگ‌ترین نمادهای موسیقی سنتی پرو در نظر گرفته می‌شود. زندگی‌نامه. آیلون در یک خانواده سنتی لیمنیو با مادربزرگ مادری خود بزرگ شد. او نام هنری «اوا» را از روی نام مادربزرگ مادری اش، ایوا، که در سن سه سالگی او را تشویق به موسیقی می‌کرد برگزیده است. اوا آیلون در کودکی و نوجوانی در مسابقات مدرسه و بعدها در تلویزیون و رادیو آواز خواند. در اوایل دهه ۱۹۷۰، ایوا در بسیاری از گروه‌های موزیکال کریولا که به‌طور محلی به نام «پناس کریولا» شناخته می‌شدند مانند Rinconcito Monsefuano, La peña de los Ugarte, Los
Rinconcito Monsefuano, La peña de los Ugarte, Los Mundialistas o Callejón و Los Kipus ظاهر شد. آیلون از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۵ به عنوان خواننده اصلی این گروه سه‌گانه محبوب خواند اما در نهایت گروه را ترک کرد و به دنبال یک حرفه انفرادی رفت. حرفه موسیقی. در سال ۱۹۷۹، آیلون مجموعه‌ای از تورهای بین‌المللی را با حضور در اروپا، ایالات متحده آمریکا، کانادا و ژاپن آغاز کرد و از آن زمان به بعد موسیقی و قطعات فولک او به صورت سالانه در رویدادهای موسیقی بین‌المللی اجرا می‌شوند. در سال ۱۹۸۹، آیلون برای پیوستن به گروه فرزندان
در سال ۱۹۸۹، آیلون برای پیوستن به گروه فرزندان خورشید دعوت شد، یک ابرگروه متشکل از ستارگان موسیقی پرو که توسط تهیه‌کننده ریکاردو گیبلینی در تلاش برای ترویج موسیقی پرو از طریق اجرا و ضبط موسیقی ایجاد شده بود. اولین آلبوم آیلون در ایالات متحده به نام لیندا پروانا توسط تایمز اسکوئر رکوردز در سال ۲۰۰۴ ضبط و منتشر شد. از آن زمان، حضور موسیقایی آیلون همچنان فراتر از مرزهای پرو ادامه دارد. وی در راستای تعهد خود به گسترش آگاهی دربارهٔ فرهنگ آفریقایی پرویی، در همان سال محل سکونت خود را از لیما، پرو به نیوجرسی تغییر
محل سکونت خود را از لیما، پرو به نیوجرسی تغییر داد. آلبوم لیندا پروانا در سراسر جهان مورد تحسین و شناسایی قرار گرفت و در آلمان جایزه منتخب منتقدان را برای بهترین ضبط فولک دریافت کرد. در سال ۲۰۰۷، آیلون به عنوان داور در بزرگ‌ترین جشنواره موسیقی آمریکای لاتین، جشنواره بین‌المللی آواز وینا دل مار شرکت کرد. در ماه آوریل، |آیلون یک دی‌وی‌دی ضبط شده از کنسرت زنده با عنوان تجاری «زنده از هالییود» منتشر کرد. وی تاکنون بیش از ۳۰ آلبوم موسیقی تولید کرده است و ده بار نامزد دریافت جایزه گرمی لاتین شده است. آخرین اثر
نامزد دریافت جایزه گرمی لاتین شده است. آخرین اثر او که «۴۸ سال بعد» نام دارد تلفیقی از بزرگ‌ترین موفقیت‌های دوران حرفه‌ای او است و سبک‌های موسیقی را که در چهار دهه گذشته اجرا کرده است مرور می‌کند. در ۸ نوامبر ۲۰۰۸، آیلون در تالار کارنگی در نیویورک به اجرا پرداخت.
مگلنا اشتیلیانوا کونوا ()(زادهٔ ۲۲ ژوئن ۱۹۵۷) یک سیاست‌مدار بلغاری و عضو اتحادیه اروپا است. اوایل زندگی و تحصیلات. کونوا در صوفیه متولد شد و از خانواده‌ای کاتولیک از شهر راکوفسکی است. او در سال ۱۹۸۱ از دانشگاه صوفیه در رشته حقوق فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۸۴ دکترای حقوق دریافت کرد. وی به‌عنوان روزنامه‌نگار در برنامه حقوقی رادیوی ملی بلغارستان فعالیت داشت و همزمان استادیار دانشگاه صوفیه بود. او به‌عنوان مجری در کارزارهای مربوط به حقوق بشر، از جمله لغو مجازات اعدام که در آن زمان در کشور برقرار بود، مشارکت
اعدام که در آن زمان در کشور برقرار بود، مشارکت داشت. در سال ۱۹۹۰، وی به‌عنوان مشاور ارشد حقوقی در شورای وزیران بلغارستان مشغول به کار شد و این سمت را تا سال ۲۰۰۱ حفظ کرد. در همین مدت، کونوا در روابط خارجی و حقوق محیط زیست در دانشگاه جرج‌تاون و دانشگاه آکسفورد تخصص گرفت. فعالیت سیاسی. فعالیت در سیاست ملی. در ژوئن ۲۰۰۱، کونوا به‌عنوان عضو مؤسس حزب لیبرال حزب ملی جنبش سیمئون دوم (NDSV) به‌عنوان "نماینده" (عضو پارلمان بلغارستان) انتخاب شد. در اوت ۲۰۰۱، وی سمت خود را در پارلمان بلغارستان ترک کرد زیرا به‌عنوان
خود را در پارلمان بلغارستان ترک کرد زیرا به‌عنوان معاون وزیر امور خارجه و مذاکره‌کننده ارشد جمهوری بلغارستان با اتحادیه اروپا منصوب شد. او نماینده دولت بلغارستان در کنوانسیون آینده اروپا (کنوانسیون آینده اروپا) بود که معاهده قانون اساسی اتحادیه اروپا (قانون اساسی اروپا) را طراحی کرد. در مه ۲۰۰۲، کونوا به‌عنوان نخستین وزیر امور اروپایی بلغارستان در دولت تزار سیمئون زاکس-کبورگ و گوتا منصوب شد. او این سمت را حتی پس از انتخابات پارلمانی ۲۰۰۵، زمانی که NDSV به یک شریک کوچک در دولت ائتلافی تحت سلطه حزب سوسیالیست
شریک کوچک در دولت ائتلافی تحت سلطه حزب سوسیالیست بلغارستان به رهبری سرگئی استانیشف تبدیل شد، حفظ کرد و تنها وزیری بود که از کابینه قبلی در سمت خود باقی ماند. کمیسر اروپایی برای حمایت از حقوق مصرف‌کننده. در ۲۶ اکتبر ۲۰۰۶، کونوا به‌عنوان نخستین نماینده بلغارستان در کمیسیون اروپا نامزد شد. رئیس کمیسیون اروپا، خوزه مانوئل دورائو باروسو، مسئولیت حمایت از حقوق مصرف‌کننده را به او واگذار کرد. پارلمان اروپا در ۱۲ دسامبر ۲۰۰۶ با ۵۸۳ رأی موافق، ۲۱ رأی مخالف و ۲۸ رأی ممتنع، کونوا را تأیید کرد. او از ۱ ژانویه ۲۰۰۷،
ممتنع، کونوا را تأیید کرد. او از ۱ ژانویه ۲۰۰۷، زمانی که بلغارستان رسماً به اتحادیه اروپا پیوست، کار خود را به‌عنوان کمیسر اتحادیه اروپا آغاز کرد. در ژانویه ۲۰۰۷، مگلنا کونوا در دیوان دادگستری اروپا در لوکزامبورگ سوگند یاد کرد. در دوران تصدی خود، کونوا به جمع‌آوری داده‌های آنلاین (داده‌های شخصی)، پروفایل‌سازی (علوم اطلاعات) و هدف‌گذاری رفتاری علاقه‌مند بود و به‌ویژه به‌دنبال اجرای مقررات موجود در اینترنت و تنظیم‌گری در مواردی بود که پاسخ مناسبی به نگرانی‌های مصرف‌کنندگان در مورد جمع‌آوری داده‌ها داده نشده
مصرف‌کنندگان در مورد جمع‌آوری داده‌ها داده نشده است. بازگشت به سیاست ملی. در سال ۲۰۱۲، کونوا به‌عنوان نامزد مستقل در انتخابات ریاست‌جمهوری شرکت کرد و ۱۴٪ از آرا را به‌دست‌آورد. او در همان سال، حزب سیاسی جنبش بلغارستان برای شهروندان را تأسیس کرد که در سال ۲۰۱۴ به‌عنوان بخشی از ائتلاف بزرگ‌تر راست‌گرای میانه‌رو، بلوک اصلاحات، وارد پارلمان شد. کونوا به‌عنوان نماینده پارلمان انتخاب شد و سپس به‌عنوان معاون نخست‌وزیر، مسئول امور خارجه، آژانس پناهندگان و واحد حفاظت از داده‌ها منصوب شد. او همچنین بر کمیسیون مبارزه
از داده‌ها منصوب شد. او همچنین بر کمیسیون مبارزه با قاچاق انسان و نهاد تازه تأسیس مبارزه با فساد نظارت داشت. اوایل سال ۲۰۱۶، کونوا در زمانی که نظام آموزشی بلغارستان در حال اصلاحات اساسی بود، وزارت آموزش و علوم را برعهده گرفت. شورای اروپا. در سال ۲۰۱۸، کونوا به‌عنوان رئیس هیئت نمایندگی اتحادیه اروپا در شورای اروپا منصوب شد، جایی که در راستای ایجاد موضع مشترک اروپایی و هماهنگی بهینه میان اتحادیه اروپا و شورای اروپا همکاری کرد. در سال ۲۰۲۴، کونوا نامزد کشورش برای جانشینی دونیا میاتوویچ در سمت کمیسر حقوق بشر
برای جانشینی دونیا میاتوویچ در سمت کمیسر حقوق بشر شورای اروپا بود؛ اما در رأی‌گیری مجمع پارلمانی شورای اروپا در برابر مایکل اوفلاهرتی شکست خورد. مواضع سیاسی. در اکتبر ۲۰۱۳، کونوا مخالفت خود را با ممنوعیت فروش زمین به خارجی‌ها که توسط پارلمان بلغارستان تصویب شده بود، اعلام کرد. این موضع، هم‌راستا با دیدگاه کمیسیون اروپا در این زمینه بود. در دسامبر ۲۰۱۳، او اظهار داشت که بیشتر از خشم، نسبت به پلامن اورشارسکی احساس دلسوزی دارد زیرا او تصمیم‌گیرنده واقعی در شورای وزیران نیست. زندگی شخصی. مگلنا کونوا با آندری
وزیران نیست. زندگی شخصی. مگلنا کونوا با آندری پراموف که یک سرمایه‌دار و پسر دبیر حزب کمونیست بلغارستان است، ازدواج کرده و آن‌ها یک پسر به نام الکساندر دارند. علاوه بر زبان بلغاری، او به انگلیسی، فرانسوی و روسی مسلط است. کونوا به شنیدن موسیقی کلاسیک علاقه دارد.
شاهدخت لورنتین هلند (زادهٔ ۲۵ مه ۱۹۶۶) همسر شاهزاده کنستانتین، برادر ویلم-الکساندر، پادشاه هلند است. اوایل زندگی. پترا لورنتین برینک‌هورست در ۲۵ مه ۱۹۶۶ در لایدن، هلند زاده شد. او دختر لارنس یان برینک‌هورست، وزیر پیشین امور اقتصادی هلند، و یانتین برینک‌هورست-هرینگا است. او یک برادر بزرگ‌تر به نام ماریوس دارد. او با نام میانی خود، لورنتین، که ترکیبی از نام‌های والدینش است، شناخته می‌شود. شاهدخت لورنتین تحصیلات ابتدایی خود را در خرونینگن آغاز کرد. خانواده‌اش سپس به لاهه نقل مکان کردند، جایی که او تحصیلات
سپس به لاهه نقل مکان کردند، جایی که او تحصیلات ابتدایی خود را به پایان رساند. او دوران متوسطه را در لاهه گذراند، چهار سال در کریستلیک خیمنازیوم سورخفلایت و یک سال در مدرسه‌ای دیگر تحصیل کرد. سپس در کیتا، توکیو در دبیرستان بین‌المللی فرانسوی توکیو تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۴ دیپلم بکلوریا را دریافت نمود. در آن زمان، پدرش در ژاپن به عنوان سفیر اتحادیه اروپا در ژاپن فعالیت می‌کرد (۱۹۸۲ تا ۱۹۸۷). شاهدخت لورنتین در دانشگاه خرونینگن در رشتهٔ تاریخ تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۶ دورهٔ آموزش مقدماتی دانشگاهی را به پایان
سال ۱۹۸۶ دورهٔ آموزش مقدماتی دانشگاهی را به پایان رساند. سپس در کویین مری، دانشگاه لندن تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۹ مدرک کارشناسی علوم سیاسی دریافت نمود. او در ادامه در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی به تحصیل پرداخت و در سال ۱۹۹۱ مدرک کارشناسی ارشد روزنامه‌نگاری را کسب کرد. علایق و فعالیت‌ها. در سال ۲۰۰۹، یونسکو او را به عنوان فرستاده ویژه خود در زمینهٔ «سوادآموزی برای توسعه» منصوب کرد و از «تعهد برجسته‌اش به ترویج آموزش و اختصاص عمیق به آرمان‌ها و اهداف سازمان» قدردانی نمود. در سال ۲۰۱۰، او به دلیل فعالیت‌هایش در
نمود. در سال ۲۰۱۰، او به دلیل فعالیت‌هایش در مبارزه با بی‌سوادی، به همراه فردی دیگر برندهٔ جایزه بوشارت شد. او همچنین رئیس سازمان غیردولتی حفاظت از حیات وحش فاونا و فلورا اینترنشنال است. در سال ۲۰۲۴، اعلام کرد که از سمت ریاست "بنیاد بازیابی برای برابری" استعفا داده است. این تصمیم پس از بروز جنجال‌هایی در مورد هزینه‌های بنیاد و ادعاهایی مبنی بر رفتار تهاجمی او نسبت به کارمندان دولتی اتخاذ شد. ازدواج و فرزندان. نامزدی شاهزاده کنستانتین و لورنتین برینک‌هورست در ۱۶ دسامبر ۲۰۰۰ اعلام شد. مراسم ازدواج مدنی آن‌ها
۱۶ دسامبر ۲۰۰۰ اعلام شد. مراسم ازدواج مدنی آن‌ها در ۱۷ مه ۲۰۰۱ در تالار قدیمی شورا در خیابان جاوا، لاهه، توسط ویم دیتمن، شهردار لاهه، انجام شد. دو روز بعد، در ۱۹ مه، مراسم مذهبی ازدواج آن‌ها در کلیسای بزرگ سنت یاکوبسکرک با حضور "کشیش کارل تر لیندن" برگزار گردید. شاهزاده کنستانتین و شاهدخت لورنتین دارای سه فرزند به نام‌های الویزه (زادهٔ ۲۰۰۲)، کلاوس-کازیمیر (زادهٔ ۲۰۰۴) و لئونور (زادهٔ ۲۰۰۶) هستند. در سال ۲۰۱۵، شاهزاده کنستانتین، شاهدخت لورنتین و فرزندانشان از بروکسل، جایی که در آن زندگی می‌کردند، به لاهه
از بروکسل، جایی که در آن زندگی می‌کردند، به لاهه نقل مکان کردند. القاب و نشان‌ها. القاب. عنوان کامل لورنتین چنین است: "والاحضرت شاهدخت پترا لورنتین هلند، شاهدخت اورانیه-ناسائو، بانو وان آمسبیرخ". لورنتین به‌طور قانونی به عنوان شاهدخت منصوب نشده است، اما طبق سنت، همسر یک شاهزاده می‌تواند از عناوین همسرش استفاده کند. تمام فرزندان این ازدواج دارای عنوان کنت یا کنتس اورانیه-ناسائو و "یونک‌هر" یا "یونک‌فرو وان آمسبیرخ" هستند. طبق فرمان سلطنتی مورخ ۱۵ ژانویه ۲۰۰۳، شماره ۳۶، شاهدخت لورنتین دارای پرچم مخصوص خود
شماره ۳۶، شاهدخت لورنتین دارای پرچم مخصوص خود شد.