payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آید، بسازد. کلاه به دریاچه‌ای افتاد و یک استوپا سفید به‌طور ناگهانی ظاهر شد که معبد بر روی آن ساخته شد. در نسخه دیگری از افسانه، ملکه بریکوتی معبد را تأسیس کرد تا مجسمه‌ای که او آورده بود نصب کند. دریاچه پر شد و اکنون یک برکه کوچک باقی مانده که به عنوان چاهی از دریاچه باستانی تغذیه می‌شود و معبد بر روی این منطقه پر شده ساخته شد. در طول نه قرن بعدی، معبد گسترش یافت؛ آخرین بازسازی آن در سال ۱۶۱۰ توسط پنجمین دالایی لاما انجام شد. طراحی و ساخت معبد جوخانگ به صنعتگران نپالی نسبت داده شده است. پس از مرگ سونگتسن
نپالی نسبت داده شده است. پس از مرگ سونگتسن گامپو، گفته می‌شود که ملکه وِنجنگ مجسمه جوا را از معبد راموشه به معبد جوخانگ منتقل کرد تا آن را از حملات چینی‌ها محافظت کند. بخشی از معبد که به نام «کاپل» شناخته می‌شود، پناهگاه مجسمه جوا شاکیامونی بود. در دوران پادشاهی ترسانگ دیتسان از سال ۷۵۵ تا ۷۹۷، بودایی‌ها مورد آزار و اذیت قرار گرفتند، زیرا وزیر پادشاه، مارشانگ زونگباگی (که پیرو دین بون بود)، به بودیسم خصومت داشت. در این زمان، تصویر بودای اکشوبیه در معبد جوخانگ به زیر زمین پنهان شد، و گزارش شده است که ۲۰۰
به زیر زمین پنهان شد، و گزارش شده است که ۲۰۰ نفر تلاش کردند آن را پیدا کنند، اما موفق نشدند. تصاویر موجود در معابد جوخانگ و راموشه به جیزونگ در ولایت نگاری منتقل شدند و راهبان مورد آزار قرار گرفتند و از معبد جوخانگ رانده شدند. در دوران فعالیت‌های ضد بودایی در اواخر قرن نهم و اوایل قرن دهم، گفته می‌شود که معابد جوخانگ و راموشه به اصطبل‌ها تبدیل شدند. در سال ۱۰۴۹، آتیشا، معلم مشهور بودایی از بنگال که در معبد جوخانگ تدریس کرد و در ۱۰۵۴ درگذشت، «وصیت‌نامه سلطنتی ستون» را در یک ستون در معبد جوخانگ پیدا کرد؛
ستون» را در یک ستون در معبد جوخانگ پیدا کرد؛ گفته می‌شود که این سند وصیت‌نامه سونگتسن گامپو بود. معبد جوخانگ از حدود قرن ۱۴ به معبد واژراسانا در هند مرتبط شد. گفته می‌شود که تصویر بودایی که در معبد جوخانگ مورد پرستش قرار گرفته است، بودای ۱۲ ساله‌ای است که قبلاً در معبد بوداگایا در هند قرار داشت، که نشان‌دهنده ارتباط‌های تاریخی و آئینی بین هند و تبت است. تبت‌ها معبد جوخانگ را «واژراسانای تبت»، «واژراسانای دوم» و «واژراسانا، ناف سرزمین برف‌ها» می‌نامند. پس از اشغال نپال توسط گورک‌ها در سال ۱۷۶۹، در جریان جنگ
اشغال نپال توسط گورک‌ها در سال ۱۷۶۹، در جریان جنگ گورک-تبت در سال ۱۷۹۲، امپراتور چیان‌لونگ از دودمان چینگ گورک‌ها را از تبت راند و تبتی‌ها از همسایگان خود جدا شدند. این دوره که بیش از یک قرن به طول انجامید، به عنوان «دوران تاریک تبت» شناخته شده است. زیارت‌های خارج از کشور برای تبتی‌ها ممنوع شد و امپراتور چیان‌لونگ پیشنهاد کرد که برای تبتی‌ها مؤثر خواهد بود که به عبادت بودای جوو در معبد جوخانگ بپردازند. در طول توسعه چین در لاهسا، میدان بارخور تحت تأثیر قرار گرفت، زمانی که پیاده‌راه اطراف معبد تخریب شد. یک
گرفت، زمانی که پیاده‌راه اطراف معبد تخریب شد. یک پیاده‌راه داخلی به میدان تبدیل گردید و تنها یک پیاده‌راه کوتاه به عنوان مسیر زیارتی باقی ماند. در میدان، اشیای مذهبی مرتبط با زیارت به فروش می‌رسد. در طول انقلاب فرهنگی چین، گاردهای سرخ در ۲۴ اوت ۱۹۶۶ به معبد جوخانگ حمله کردند، و به مدت یک دهه عبادت در معابد تبتی ممنوع شد. بازسازی معبد جوخانگ از سال ۱۹۷۲ آغاز شد و تا سال ۱۹۸۰ عمدتاً تکمیل شد. پس از این بازسازی و پایان آزار و اذیت‌ها، معبد مجدداً تقدیس شد. اکنون معبد توسط تعداد زیادی از تبتی‌ها که برای عبادت
معبد توسط تعداد زیادی از تبتی‌ها که برای عبادت جواو به معبد می‌آیند، بازدید می‌شود. در دوران انقلاب، معبد از تخریب مصون ماند و گزارش شده که درب‌های آن تا سال ۱۹۷۹ بسته بود. در آن زمان، بخش‌هایی از معبد جوخانگ گزارش شده که محل نگهداری خوک‌ها، کشتارگاه و پادگان ارتش چین بود. سربازان اسناد تاریخی تبتی را سوزاندند. در مدتی از زمان، معبد به عنوان هتل استفاده می‌شد. دو «دورینگ» (ستون‌های حکاکی شده) سنگی در خارج از معبد، که در کنار ورودی‌های شمالی و جنوبی آن قرار دارند، توسط تبتی‌ها مورد عبادت قرار می‌گیرند.
دارند، توسط تبتی‌ها مورد عبادت قرار می‌گیرند. اولین بنای یادبود که یک فرمان از مارس ۱۷۹۴ است به نام «لوح پیوسته همیشه» در زبان چینی شناخته می‌شود و مشاوره‌هایی در مورد بهداشت برای جلوگیری از آبله ثبت شده است. برخی از این مشاوره‌ها توسط تبتی‌ها که معتقد بودند سنگ خود خاصیت درمانی دارد، تراشیده شده است. دومین ستون، که بسیار قدیمی‌تر است، ارتفاعی به دارد و تاجی به شکل کاخ دارد و یک حکاکی از سال ۸۲۱ یا ۸۲۲ در آن ثبت شده است. این لوح نام‌های مختلفی دارد؛ «اولین لوح در آسیا»، «لوح اتحاد لاهسا»، «لوح اتحاد
لوح در آسیا»، «لوح اتحاد لاهسا»، «لوح اتحاد تغییر»، «لوح اتحاد دایی و خواهرزاده» و «لوح پیمان صلح دودمان تانگ و توبو». حکاکی آن، به زبان تبتی معیار و چینی، پیمانی است بین پادشاه تبتی رالپاکان و امپراتور چینی موزونگ که مرزهای کشورهای آن‌ها را مشخص می‌کند. هر دو حکاکی توسط دیوارهای آجری محصور شدند زمانی که میدان بارخور در سال ۱۹۸۵ توسعه یافت. پیمان چین-تبت می‌خواند: «تبت و چین باید به مرزهایی که اکنون در اختیار دارند پایبند باشند. همه به سمت شرق کشور چین بزرگ است؛ و همه به سمت غرب، بدون سؤال، کشور تبت بزرگ
است؛ و همه به سمت غرب، بدون سؤال، کشور تبت بزرگ است. از این پس در هیچ‌یک از طرفین جنگی برپا نخواهد شد و هیچ‌کس اجازه تصرف سرزمین ندارد. اگر کسی مظنون شود، باید دستگیر شود؛ کار او بررسی خواهد شد و به او بازگشت داده خواهد شد». طبق گفته چهاردهمین دالایی لاما، در میان بسیاری از تصاویر موجود در معبد، تصویری از چن‌ریزِی، ساخته شده از گل در معبد، وجود داشت که در آن مجسمه چوبی کوچک بودا که از نپال آورده شده بود، پنهان شده بود. این تصویر به مدت ۱۳۰۰ سال در معبد بود و وقتی که پادشاه سانگتسن گامپو درگذشت، اعتقاد بر
و وقتی که پادشاه سانگتسن گامپو درگذشت، اعتقاد بر این بود که روح او وارد مجسمه چوبی کوچک شده است. در دوران انقلاب فرهنگی، تصویر گلی شکسته شد و مجسمه کوچک بودا توسط یک تبتی به دالایی لاما داده شد. در سال ۲۰۰۰، معبد جوخان به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد، که این اقدام بخشی از تلاش‌ها برای حفظ و مرمت آن به عنوان افزایشی به قصر پوتالا (موقعیت میراث جهانی از سال ۱۹۹۴) بود. معبد در گروه اول از مجموعه‌های میراث فرهنگی تحت حفاظت ملی قرار دارد و به عنوان یک مقصد گردشگری در چین شناخته می‌شود. در ۱۷ فوریه ۲۰۱۸، معبد
در چین شناخته می‌شود. در ۱۷ فوریه ۲۰۱۸، معبد آتش گرفت، ساعت ۶:۴۰ بعد از ظهر به وقت محلی، قبل از غروب در لاهسا، و شعله‌ها تا اواخر شب ادامه یافت. اگرچه تصاویر و ویدئوهایی از آتش‌سوزی که بخش‌هایی از سقف معبد را در آتش‌های زرد و مه دود نشان می‌دادند، در شبکه‌های اجتماعی چین پخش شدند، این تصاویر به سرعت سانسور و حذف شدند. روزنامه رسمی «Tibet Daily» به‌طور مختصر اعلام کرد که آتش به سرعت خاموش شد و هیچ‌گونه تلفاتی نداشته است، و «پیپل دیلی» همین اطلاعات را منتشر کرد و افزود که «آسیبی به آثار باستانی وارد نشده
کرد و افزود که «آسیبی به آثار باستانی وارد نشده است»؛ هر دو گزارش هیچ عکسی منتشر نکردند. معبد پس از آتش‌سوزی برای مدتی بسته شد، اما در ۱۸ فوریه دوباره به روی عموم باز شد. معماری. معبد جوخان مساحتی به اندازه را پوشش می‌دهد. هنگامی که این معبد در قرن هفتم ساخته شد، دارای هشت اتاق در دو طبقه بود که برای نگهداری متون مقدس و مجسمه‌های بودا در نظر گرفته شده بودند. معبد دارای کف‌های سنگ‌فرش شده، ستون‌ها و چارچوب‌های در و حکاکی‌هایی از چوب بود. در دوران امپراتوری تبت، درگیری‌هایی بین پیروان مذهب بودیسم و مذهب بون
درگیری‌هایی بین پیروان مذهب بودیسم و مذهب بون بومی وجود داشت. تغییرات در حکمرانی دودمانی بر معبد جوخان تأثیر گذاشت؛ بعد از سال ۱۴۰۹، در دوران دودمان مینگ، بهبودهایی در معبد انجام شد. طبقه دوم و سوم تالار بودا و ساختمان‌های ضمیمه در قرن یازدهم ساخته شدند. تالار اصلی معبد، تالار بودای چهارطبقه است. معبد دارای جهت‌گیری شرقی-غربی است و به سمت نپال در غرب، به احترام پرنسس بهریکوتی، قرار دارد. همچنین، در اصلی معبد به سمت غرب قرار دارد. جوخان بر روی یک محور قرار دارد که با دروازه‌ای قوسی شروع می‌شود و سپس تالار
دارد که با دروازه‌ای قوسی شروع می‌شود و سپس تالار بودا، یک گذرگاه محصور، دالان‌ها، حیاط‌ها و خوابگاه برای "لاماها" (راهب‌ها) قرار دارند. در داخل ورودی چهار «پادشاه محافظ» "(چوکیانگ)" قرار دارند، که دو تای آن‌ها در هر طرف هستند. مهم‌ترین معبد در طبقه همکف است. در طبقه اول نقاشی‌های دیواری، اقامتگاه‌های راهبان و اتاق خصوصی برای دالای لاما وجود دارد، و اقامتگاه‌ها و عبادتگاه‌ها در چهار طرف معبد قرار دارند. معبد از چوب و سنگ ساخته شده است. معماری آن از سبک بودیسم تبتی با تأثیراتی از چین، طراحی ویهارا هند و
تبتی با تأثیراتی از چین، طراحی ویهارا هند و نپال پیروی می‌کند. سقف معبد با کاشی‌های طلاکاری و برنز، مجسمه‌ها و آلاچیق‌های تزئین‌شده پوشیده شده است. طراحی داخلی معبد. تالار مرکزی بودا بلند است و دارای یک حیاط بزرگ و سنگ‌فرش شده است. یک ایوان به حیاط بازمی‌رسد که شامل دو دایره هم‌مرکز با دو معبد است: یکی در دایره بیرونی و دیگری در دایره درونی. دایره بیرونی دارای یک مسیر دایره‌ای است که در آن چندین چرخ نماز بزرگ ("nangkhor") قرار دارند؛ این مسیر به معبد اصلی منتهی می‌شود که اطراف آن با عبادتگاه‌ها احاطه شده
منتهی می‌شود که اطراف آن با عبادتگاه‌ها احاطه شده است. تنها یکی از نقاشی‌های دیواری معبد باقی مانده است که ورود ملکه ونچنگ و تصویری از بودا را به تصویر می‌کشد. این تصویر که توسط همسر نپالی پادشاه آورده شد و ابتدا در معبد راموچه نگهداری می‌شد، به جوخان منتقل شده و در مرکز عقب معبد درونی قرار گرفته است. این تصویر از قرن هشتم تاکنون بر روی یک سکوی ثابت باقی مانده است و در چندین نوبت برای حفظ امنیت جابه‌جا شده است. این تصویر، در کنار تصاویری از پادشاه و دو همسرش، چندین بار با طلا پوشانده شده است. در تالار اصلی
چندین بار با طلا پوشانده شده است. در تالار اصلی در طبقه همکف، یک مجسمه برنزی زراندود از جواو شاکیامونی به ارتفاع قرار دارد که بودای ۱۲ ساله را نشان می‌دهد. این تصویر دارای یک تاج جواهرنشان، پوششی بر روی شانه‌ها، الماسی بر پیشانی و لباسی مرصع با مروارید است. بودا در حالت نیلوفری بر روی یک تخت لوتوس سه‌تایی نشسته است، دست چپش بر روی دامنش و دست راستش زمین را لمس می‌کند. چندین عبادتگاه اطراف جواو شاکیامونی قرار دارند که به خدایان و بوداسفها اختصاص دارند. مهم‌ترین بوداسف در این معبد اولوکیتشوره، قدیس حامی تبت
بوداسف در این معبد اولوکیتشوره، قدیس حامی تبت است، با هزار چشم و هزار دست. در دو طرف تالار اصلی، تالارهایی برای آمیتابه (بودای گذشته) و مایتریا (بودای آینده) قرار دارند. تجسم‌های شاکیامونی در هر دو طرف یک محور مرکزی جای دارند و نگهبان جنگجوی بودا در وسط تالارها در سمت چپ قرار دارد. علاوه بر تالار اصلی و تالارهای متصل به آن، در دو طرف تالار بودا ده‌ها عبادتگاه به مساحت قرار دارند. عبادتگاه شاهزاده دارما در طبقه سوم قرار دارد و شامل مجسمه‌های سانگ‌تسن گامپو، ملکه ونچنگ، ملکه برکتی، گار تونگ‌تسان (وزیر تابو)
ملکه ونچنگ، ملکه برکتی، گار تونگ‌تسان (وزیر تابو) و تونمی سامبوتا، مخترع الفبای تبتی است. تالارها با راهروهای مسقف احاطه شده‌اند. تزئینات شامل آپسراهای بال‌دار، مجسمه‌های انسانی و حیوانی، گل‌ها و گیاهان است که بر روی روبنا حکاکی شده‌اند. تصاویر اسفنکس‌هایی با انواع حالات چهره در زیر سقف حکاکی شده‌اند. مجتمع معبد بیش از ۳۰۰۰ تصویر از بودا و دیگر ایزدان (شامل یک تصویر به ارتفاع از بودا) و شخصیت‌های تاریخی، علاوه بر دست‌نوشته‌ها و اشیاء دیگر، دارد. دیوارهای معبد با نقاشی‌های دیواری مذهبی و تاریخی تزئین
معبد با نقاشی‌های دیواری مذهبی و تاریخی تزئین شده‌اند. در سقف و لبه‌های سقف معبد، مجسمه‌های نمادین از گوزن‌های طلایی که دو طرف چرخ دارما را احاطه کرده‌اند، پرچم‌های پیروزی و ماهی‌های عظیم‌الجثه قرار دارند. فضای داخلی معبد، یک هزارتوی تاریک از عبادتگاه‌ها است که با شمع‌های نذری روشن شده و پر از دود عود است. اگرچه بخش‌هایی از معبد بازسازی شده‌اند، اما عناصر اصلی باقی مانده‌اند. تیرها و تیرچه‌های چوبی توسط کربن‌گذاری به‌عنوان اصلی شناخته شده‌اند و قاب‌های در، ستون‌ها و فینیل‌های نیواری که به قرون هفتم و هشتم
ستون‌ها و فینیل‌های نیواری که به قرون هفتم و هشتم میلادی تعلق دارند، از دره کاتماندو نپال آورده شده‌اند. علاوه بر قدم زدن دور معبد و چرخاندن چرخ‌های دعا، زائران خود را به سجده درمی‌آورند پیش از اینکه به ایزد اصلی نزدیک شوند؛ برخی مسافت زیادی را برای رسیدن به معبد اصلی خزیده و پیش می‌روند. دعای خوانده شده در این عبادت، "Om mani padme hum" (درود بر جواهر در لوتوس) است. زائران در دو طرف سکوی معبد صف می‌کشند تا یک شال تشریفاتی ("کاتاک") را به دور گردن بودا بپیچند یا زانوهای تصویر را لمس کنند. یک محوطه دیوارکشی
یا زانوهای تصویر را لمس کنند. یک محوطه دیوارکشی شده در مقابل معبد، نزدیک به «تخته‌سنگ پیمان صلح دودمان تانگ و تبت»، شامل تنه درخت بید شناخته شده به «بید دودمان تانگ» یا «بید ملکه» است. گفته می‌شود که این بید توسط ملکه ونچنگ کاشته شده است.
رای ادوارد مارکوآرت Roy Edward Marquardt. رای اِدوارد مارکوآرت (به انگليسي Roy Edward Marquardt)، یک مهندس هوافضا بود که در طراحی و تولید رمجت‌ها به شهرت رسید. او شرکت ساخت هواپیمای مارکوآرت که بعداً مارکوآرت کورپوریشن نام گرفت را پایه‌گذاری کرد. بعدها طرح‌ها و محصولات هوافضایی دیگری از آن منشعب شد. ادوارد مارکوآرت در نوجوانی مجذوب پرواز بود و هواپیماهای مدلی را طراحی و به پرواز درمی‌آورد که با کِش‌های لاستیکی کار می‌کردند. قبل از آن، او هواپیمایی طراحی کرده بود که با پرواز بیش از 30 مایل، برنده مسابقه
کرده بود که با پرواز بیش از 30 مایل، برنده مسابقه هواپیمای مدل سنت‌لویس شد. در دبیرستان، او یک تونل باد را در دبیرستان برلینگتون طراحی کرد و یک دوره در زمینه هوانوردی برگزار کرد. ادوارد مارکوآرت در سال 1938 در موسسه آموزشی فناوری کالیفرنیا، در ابتدا در رشته هنرهای لیبرال ثبت نام کرد، اما در عرض یک سال، رشته خود را به مهندسی هوانوردی تغییر داده و در سال 1940 مدرک لیسانس گرفت. او تحصیلات خود را ادامه داده و در سال 1942 مدرک کارشناسی ارشد خود را اخذ کرد. او همچنین در دوران تحصیلات تکمیلی در دانشگاه کالیفرنیای
در دوران تحصیلات تکمیلی در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی، به تدریس هوانوردی نیز می‌پرداخت. ادوارد مارکوآرت در سال 1959 اولین فردی بود که توسط شورای مهندسین در کالیفرنیا، به عنوان مهندس سال انتخاب شد. شورا خاطرنشان کرد که دستاوردها و نوآوری‌های فنی او، معیاری برای سنجش همه نامزدهای آینده خواهد بود. پس از فارغ التحصیلی در سال 1942، ادوارد مارکوآرت توسط شرکت نورثروپ به عنوان مهندس مسئول تحقیقات نیروی دریایی استخدام شد. ایالات متحده یک پروژه مخفی برای طراحی و ساخت بمب افکنی داشت که بتواند از ایالات متحده به اروپا
بمب افکنی داشت که بتواند از ایالات متحده به اروپا برسد و بازگردد، زیرا این نگرانی وجود داشت که ممکن است انگلستان سقوط کند و مأموریت‌های بمباران باید از آمریکای شمالی شروع شوند. این مأموریت به پروژه نورتروپ YB-35 طرح «بال پرنده» منجر شد. به منظور کاهش نیروی پسا(درگ) و افزایش نیروی برآ(لیفت)، موتورها در لبه انتهایی بال نصب می‌شدند و هواپیما از ملخ‌های «هل‌دهنده» استفاده می‌کرد. اجرای این طرح، باعث ایجاد مشکل خنکاری موتورها در حین پرواز شد. مارکوآرت و تیمش مشکل خنکاری را حل کردند و در این فرآیند متوجه شد که
خنکاری را حل کردند و در این فرآیند متوجه شد که گرمای هدر رفته می‌تواند برای تأمین نیروی محرکه اضافی مورد استفاده قرار گیرد. نورث روپ تمایلی به پیگیری این اقدامات نداشت، بنابراین مارکوآرت به موسسه فناروی کالیفرنیا بازگشت. ادوارد مارکوآرت بر اساس مشاهداتی که در حین کار بر روی مسئله گرما در موتورهای YB-35 کسب کرده بود، موسسه تحقیقاتی کالیفرنیا را متقاعد کرد که برای ساخت یک رمجت که توسط خودش طراحی شده بود، با اداره نیروی هوانوردی قرارداد ببندد. از آنجایی که موسسه تحقیقاتی امکانات تولیدی نداشت، آن‌ها کار را به
تحقیقاتی امکانات تولیدی نداشت، آن‌ها کار را به شرکت مارکوآرت واگذار کردند. مارکوآرت و بعضی از دوستانش، 1000 دلار جمع‌آوری کرده و شرکت هواپیماسازی Marquardt را راه اندازی کردند و پس از آن، پیمانکار فرعی موسسه تحقیقاتی کالیفرنیا شدند. آن‌ها کار خود را در غرب لس آنجلس شروع کردند. اولین رمجت، یک نمونه کار با قطر 20 اینچ بود که تقریباً به طور کامل با دست ساخته و در سال 1945 به نیروی دریایی تحویل داده شد. بلافاصله پس از آن نیز نیروی هوایی تازه تاسیس شده در ایالات متحده، چندین موتور را خریداری کرده و آن‌ها را
متحده، چندین موتور را خریداری کرده و آن‌ها را ابتدا روی یک موستانگ P-51 و سپس روی یک جت لاکهید P-80 آزمایش کردند. این جنگنده، به اولین پرواز سرنشین‌دار با نیرومحرکه رمجت تبدیل شد. طراحی‌های رمجت موفقیت‌آمیز بودند و شرکت هواپیمایی مارکوآرت تا پانزده سال بعد به گسترش و رشد خود ادامه داد. رمجت‌ها بزرگ‌تر و سریع‌تر و مانند موشک بومارک(Bomarc CIM-10)، به موشک‌های رهگیر مافوق صوت تبدیل شدند که کلاهک هسته‌ای را حمل کرده و می‌توانستند با سرعت 2.5 ماخ تا ارتفاع 80000 پایی برای مسافت 400 مایلی پرواز کنند. تا سال
پایی برای مسافت 400 مایلی پرواز کنند. تا سال 1959، فروش شرکت هواپیمایی مارکوآرت به 70،000،000 دلار در سال رسید. در اواخر دهه 1950 و اوایل دهه 1960، شرکت هواپیمایی مارکوآرت با بخش‌هایی در الکترونیک، سفرهای فضایی و موشک‌ها سروکار داشته و رشد و تنوع پیدا کردند. شرکت هواپیمایی مارکوآرت محصولات متنوعی از جمله توربو رمجت‌ها(Ram Air Turbines) موسوم به RATS، موتورهای جت تراست معکوس و سایر محصولات هوافضا و الکترونیکی را تولید کرد. پس از پایان پروژه موشک بومارک، بازار رمجت‌ها سقوط کرد. زیرا توربوجت‌ها توانایی بیشتری
رمجت‌ها سقوط کرد. زیرا توربوجت‌ها توانایی بیشتری از خود به نمایش گذاشتند. از طرفی نیز، مقامات دولتی تمرکز خود را بر روی موشک‌ها و موشک‌های بالستیک قاره‌پیما متمرکز کردند. با این حال هنوز توسعه رمجت‌ها در مقیاسی اندک، در شرکت مارکوآرت و سایر شرکت‌ها ادامه داشت. ادوارد مارکوآرت در سال‌های بعد به تمرکز بر تحقیقات برای تنوع بخشیدن به محصولات شرکت مارکوآرت، ادامه داد. این فعالیت‌های گسترده، بر سود مالیات می‌داد(اگرچه شرکت مارکوآرت در طول دوره، سودآور باقی مانده بود)، اما در سال 1964، هیئت مدیره بی‌صبرانه منتظر
بود)، اما در سال 1964، هیئت مدیره بی‌صبرانه منتظر جایگزین کردن ادوارد مارکوآرت از مدیرعاملی شرکت مارکوآرت شدند تا تمرکز بیشتر بر روی سود تغییر کند. هرچند که ادوارد مارکوآرت به عنوان مدیر عامل ابقا شد، اما رؤیاهای او برای ساخت یک هواپیمای مسافربری با سرعت 6000 مایل بر ساعت و با نیروی پیشرانش رمجت هرگز محقق نشدند و بسیاری از پروژه‌های تحقیقاتی دیگر، توسط هیئت مدیره جدید شرکت، لغو شدند. ادوارد مارکوآرت ناامید شد. زیرا هیئت مدیره جدید، شروع به فروختن اموال و کالاهای شرکت کرده و پروژه‌های تحقیقاتی که به
و کالاهای شرکت کرده و پروژه‌های تحقیقاتی که به فعالیت‌های تجاری فعلی مرتبط نبودند را لغو کرد. در سال 1967 او از شرکتی استعفا داد که نام خودش بر روی ان بود. ادوارد مارکوآرت پس از خروج از کار بر روی فعالیت‌های شرکت مارکوآرت، در چندین مؤسسه خیریه در منطقه لس‌آنجلس شروع به فعالیت کرد. رای ادوارد مارکوآرت در 20 اکتبر 1982 بر اثر عارضه قلبی در کالیفرنیا درگذشت.
باغ‌های کلاسیک سوژو () (; زبان سوژو (Wugniu): "sou1-tseu1 yoe2-lin2") مجموعه‌ای از باغ‌ها در شهر سوژو، در جیانگسو، چین هستند که به یونسکو میراث جهانی افزوده شده‌اند. این باغ‌ها که دوره‌ای تقریباً هزار ساله از دوره سلسله سونگ شمالی تا اواخر سلسله چینگ (قرن ۱۱ تا ۱۹) را در بر می‌گیرند، بیشتر توسط دانشمندان ساخته شده‌اند و بسیاری از ویژگی‌های کلیدی طراحی باغ‌های کلاسیک باغ چینی را استانداردسازی کرده‌اند. این باغ‌ها با مناظری مصنوعی از صخره‌ها، تپه‌ها و رودخانه‌ها، که با باغچه‌ها و پاگوداهایی که به‌طور
رودخانه‌ها، که با باغچه‌ها و پاگوداهایی که به‌طور استراتژیک در مکان‌های مختلف قرار گرفته‌اند، نمایانگر چشم‌اندازهای طبیعی هستند. زیبایی‌شناسی ظریف و زیرکی این باغ‌ها و ویژگی‌های دقیق آنها اغلب توسط باغ‌های مختلف در دیگر نقاط چین، از جمله باغ‌های امپراتوری مانند باغ‌های اقامتگاه کوهستان چنگده تقلید شده است. طبق گفته یونسکو، باغ‌های سوژو «توسعه طراحی باغ چینی را در طول بیش از دو هزار سال نمایندگی می‌کنند»، و آن‌ها «ظریف‌ترین شکل» هنر باغ‌سازی هستند. این باغ‌های منظر در دوران میانه سلسله مینگ تا اوایل سلسله
منظر در دوران میانه سلسله مینگ تا اوایل سلسله چینگ شکوفا شدند و منجر به ساخت حدود ۲۰۰ باغ خصوصی شدند. امروزه، ۶۹ باغ محافظت‌شده در سوژو وجود دارد، و همه آن‌ها به‌عنوان «محل‌های میراث ملی» حفاظت‌شده شناخته شده‌اند. در سال‌های ۱۹۹۷ و ۲۰۰۰، هشت تا از بهترین باغ‌های سوژو همراه با یک باغ در شهر قدیمی تونگ‌لی توسط یونسکو به‌عنوان یک میراث جهانی انتخاب شدند تا هنر باغ‌های کلاسیک به سبک سوژو را نمایندگی کنند. طراحان معروف باغ‌های سوژو شامل ژانگ لیانگ، جی چنگ، گِی یو لیانگ و چن کانگژو هستند. طرح جامع نظارت. این
یو لیانگ و چن کانگژو هستند. طرح جامع نظارت. این سایت طبق طرح نظارتی جامع پایش می‌شود و تدابیری برای نگهداری معمول و پروژه‌های مرمت برنامه‌ریزی‌شده برای تمامی باغ‌ها وجود دارد. اداره امور باغات شهرداری سوژو مسئول این امر است.
گرمابه چوکک () یک گرمابه و حمام تاریخی در نزدیکی مسحد شاه عباس در شهر گنجه است. این بنای تاریخی در سال ۱۶۰۶ میلادی به دستور شاه عباس بزرگ ساخته شد. این گرمابه با ابلاغیه شماره ۱۳۲ هیئت وزیران جمهوری آذربایجان در تاریخ ۲ اوت ۲۰۰۱ میلادی در فهرست آثار تاریخی و فرهنگی با اهمیت محلی جای گرفت.
درگیری نیابتی ایران و ترکیه، به رقابت منطقه‌ای ایران و ترکیه در خاورمیانه، عمدتاً در جریان درگیری‌های مسلحانه و مبارزات برای نفوذ، اشاره دارد.
ساختمان‌های تنفسی () یک مفهوم نوآورانه در طراحی معماری هستند که بر بهینه‌سازی تهویه طبیعی، کاهش مصرف انرژی، و بهبود کیفیت هوای داخلی تمرکز دارند. این نوع معماری با ترکیب دانش سنتی، فناوری‌های پیشرفته و طراحی‌های خلاقانه، محیط‌هایی پایدار و راحت ایجاد می‌کند که تأثیرات مثبت زیست‌محیطی و اجتماعی فراوانی دارند. پیشینه تاریخی. ایده استفاده از تهویه طبیعی در معماری به دوران باستان بازمی‌گردد. در ایران، بادگیرها نقش کلیدی در بهینه‌سازی جریان هوا در خانه‌های سنتی داشتند. این ساختارها با استفاده از اختلاف دمای
داشتند. این ساختارها با استفاده از اختلاف دمای بیرون و داخل، جریان هوا را هدایت کرده و دمای داخلی را تعدیل می‌کردند. در هند، پنجره‌های مشبک و طراحی حیاط‌ها به ایجاد سایه و تهویه کمک می‌کردند. در مناطق مدیترانه، استفاده از دیوارهای ضخیم و حیاط مرکزی در تنظیم دما و بهبود تهویه طبیعی نقش مهمی ایفا می‌کرد. این رویکردها نشان می‌دهند که تهویه طبیعی از دیرباز بخشی از معماری پایدار بوده است. در قرون وسطی، معماری اروپایی نیز بر بهینه‌سازی جریان هوا متمرکز بود. قلعه‌ها و کلیساها با طراحی برج‌های بلند و پنجره‌های
و کلیساها با طراحی برج‌های بلند و پنجره‌های استراتژیک، هوای تازه را به داخل هدایت کرده و تهویه طبیعی را تسهیل می‌کردند. این رویکردها به تدریج با ورود سیستم‌های مکانیکی در دوران انقلاب صنعتی تغییر کرد. با این حال، بحران‌های زیست‌محیطی در قرن بیستم، بازگشتی به طراحی پایدار و استفاده از تهویه طبیعی را ضروری ساخت. مفهوم و اصول ساختمان‌های تنفسی. ساختمان‌های تنفسی با ترکیب اصول مدرن و سنتی، محیط‌های سالم و کارآمدی را ایجاد می‌کنند. این اصول شامل موارد زیر هستند: این اصول می‌توانند شامل ارتفاع متفاوت بازشوها،
این اصول می‌توانند شامل ارتفاع متفاوت بازشوها، استفاده از شیارهای عمودی و نصب پرده‌های متحرک باشند. این حسگرها می‌توانند شرایط محیطی را پایش کرده و جریان هوا را بهینه‌سازی کنند. ویژگی‌های کلیدی ساختمان‌های تنفسی. این شبیه‌سازی‌ها به معماران امکان می‌دهد تا تصمیمات آگاهانه‌تری بگیرند. ۶. هماهنگی با اقلیم: طراحی ساختمان‌ها به گونه‌ای که با شرایط اقلیمی منطقه هماهنگ باشد. برای مثال، استفاده از سایه‌بان‌ها در مناطق گرمسیری یا دیوارهای عایق در مناطق سردسیر. مطالعات و پژوهش‌ها. مطالعات موردی در مدارس هند. یک
و پژوهش‌ها. مطالعات موردی در مدارس هند. یک پژوهش بر روی چهار مدرسه ابتدایی در هند نشان داد که طراحی مناسب شامل جهت‌گیری ساختمان، مکان پنجره‌ها، و انتخاب مواد می‌تواند مصرف انرژی را تا ۶۰ درصد کاهش دهد و کیفیت هوای داخلی را بهبود بخشد. همچنین، گنجاندن فضاهای سبز و استفاده از مواد طبیعی به سلامت و راحتی دانش‌آموزان کمک می‌کند. تحقیقات در زمینه عایق‌بندی پویا مطالعات در زمینه عایق‌بندی پویا نشان داده‌اند که این سیستم‌ها در کاهش آلودگی هوا و بازیابی گرما بسیار مؤثر هستند. برای مثال، یک مدل چندلایه طراحی شده
مؤثر هستند. برای مثال، یک مدل چندلایه طراحی شده است که رفتار فیبرهای عایق را شبیه‌سازی کرده و نشان داده که این سیستم می‌تواند کیفیت هوا را به‌طور قابل‌توجهی بهبود بخشد. شبیه‌سازی‌های CFD. با استفاده از شبیه‌سازی‌های CFD، پژوهشگران موفق به طراحی فرم‌های ساختمانی شدند که تهویه طبیعی را تقویت کرده و مصرف انرژی را کاهش می‌دهند. این شبیه‌سازی‌ها نشان دادند که ترکیب دهانه‌های ورودی و خروجی در سطوح مختلف می‌تواند به بهبود جریان هوا کمک کند. تحلیل تأثیرات زیست‌محیطی. ساختمان‌های تنفسی با کاهش مصرف انرژی، انتشار
ساختمان‌های تنفسی با کاهش مصرف انرژی، انتشار دی‌اکسید کربن را کاهش می‌دهند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که در مناطق شهری، استفاده از این رویکرد می‌تواند تا ۳۰ درصد انتشار گازهای گلخانه‌ای را کاهش دهد. علاوه بر این، ترکیب مواد طبیعی در ساختار این ساختمان‌ها به حفظ منابع طبیعی و کاهش ضایعات کمک می‌کند. پژوهش‌های اجتماعی و اقتصادی. بررسی‌ها نشان می‌دهند که ساختمان‌های تنفسی علاوه بر مزایای زیست‌محیطی، می‌توانند تأثیرات اقتصادی و اجتماعی قابل توجهی داشته باشند. کاهش هزینه‌های انرژی در طولانی‌مدت می‌تواند به
کاهش هزینه‌های انرژی در طولانی‌مدت می‌تواند به صرفه‌جویی مالی منجر شود و سلامت عمومی بهبود یافته از هوای پاک‌تر، بهره‌وری افراد را افزایش دهد. نمونه‌های اجرایی. مدارس هند: طراحی مدارس با تهویه طبیعی و فضاهای سبز در مناطق شهری، به کاهش هزینه‌های انرژی و بهبود شرایط یادگیری کمک کرده است. مدرسه ی دخترانه ی Rajkumari Ratnavati ساختمان‌های اداری در اروپا: استفاده از دیوارهای تنفسی در ساختمان‌های اداری اروپا به کاهش مصرف انرژی و بهبود کیفیت هوای داخلی کمک کرده است. ساختمان اداری در لندن پروژه‌های مسکونی در چین:
ساختمان اداری در لندن پروژه‌های مسکونی در چین: طراحی ساختمان‌های مسکونی در چین با استفاده از عایق‌بندی پویا و فضاهای سبز، مصرف انرژی را کاهش داده و آلودگی هوای شهری را بهبود بخشیده است. بیمارستان Nanjing ساختمان‌های بیمارستانی در ژاپن: بیمارستان‌هایی با سیستم‌های تهویه طبیعی طراحی شده‌اند که علاوه بر کاهش هزینه‌های انرژی، محیطی سالم برای بیماران و کارکنان فراهم کرده‌اند. بیمارستان Seijo Kinoshita پروژه‌های تجاری در ایالات متحده: مراکز خرید و ساختمان‌های اداری با استفاده از طراحی تنفسی به کاهش قابل توجه
اداری با استفاده از طراحی تنفسی به کاهش قابل توجه هزینه‌های عملیاتی و بهبود کیفیت تجربه مشتری کمک کرده‌اند. ساختمان فدرال سان فرانسیسکو مزایا و چالش‌ها. چالش‌ها. چشم‌انداز آینده برای گسترش استفاده از ساختمان‌های تنفسی، پژوهشگران می‌توانند در زمینه‌های زیر فعالیت کنند: ۱. توسعه ابزارهای طراحی: ایجاد نرم‌افزارها و دستورالعمل‌هایی که به معماران در گنجاندن تهویه طبیعی در طراحی کمک کنند. ۲. استفاده از فناوری‌های نوین: ترکیب سیستم‌های هوشمند با عایق‌بندی پویا و مواد نوآورانه برای افزایش کارایی. ۳. پژوهش‌های