payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به سرعت رو به وخامت گذاشت؛ او میگرن‌های شدید و بدخیمی شکمی، احتمالاً سرطان پانکراس، را تجربه کرد. او به همین دلیل در ۲۵ مه ۱۹۱۸ در سن ۷۱ سالگی در نروی، در ریویرای لیگوریا درگذشت. امروزه «مؤسسه کارلو فورلانینی» در رم، که در سال ۱۹۳۴ تأسیس شد، به افتخار او نامگذاری شده است. پنوموتوراکس مصنوعی. مراحل اولیه و الهام. از همان مراحل اولیهٔ فعالیت حرفه‌ای‌اش، علاقهٔ فورلانینی به بیماری سل، عاملی تکرارشونده در زندگی حرفه‌ای و دانشگاهی او بوده و او را به سمت اختراع پنوموتوراکس مصنوعی سوق داده است. این ایده که
پنوموتوراکس مصنوعی سوق داده است. این ایده که پنوموتوراکس عمدی القا شده ممکن است در درمان سل مفید باشد، اولین بار در سال ۱۷۷۱ توسط کتابدار فرانسوی، ادمونگ کلود بورو، مطرح شد که در آن زمان روی ترجمهٔ فرانسوی اثر گیلکریست با عنوان "«استفاده از سفرهای دریایی در پزشکی، به‌ویژه در یک مصرف و مشاهدات در مورد آن بیماری»" کار می‌کرد. با این حال، تنها پنجاه سال بعد (در سال ۱۸۲۲) بود که جیمز کارسون، پزشک بریتانیایی، آزمایش‌هایی را روی خرگوش‌ها برای مطالعهٔ تأثیر و کاربردهای بالقوهٔ پنوموتوراکس بر فعالیت‌های خرگوش آغاز
بالقوهٔ پنوموتوراکس بر فعالیت‌های خرگوش آغاز کرد. با وجود خطر فروپاشی کامل ریهٔ بیمار، کارسون فکر می‌کرد که تلاش برای تولید پنوموتوراکس مصنوعی در انسان به دلیل میزان مرگ و میر ناشی از این بیماری و گستردگی آن، توجیه‌پذیر است. با این حال، پس از تلاش ناموفق برای تکرار آزمایش در یک نمونه انسانی، ایده درمان با کلاپس کنار گذاشته شد و تنها چند سال بعد دوباره مطرح شد. هنگامی که فورلانینی برای اولین بار ایده استفاده از پنوموتوراکس مصنوعی را به عنوان درمانی برای سل بررسی کرد، از آزمایش‌های کارسون آگاه نبود (کار او
بررسی کرد، از آزمایش‌های کارسون آگاه نبود (کار او تا سال ۱۹۰۹ مورد توجه قرار نگرفت). علاقه او به مطالعه بیماری‌های ریوی زمانی شکل گرفت که او به عنوان دانشجوی پزشکی تازه فارغ‌التحصیل در بخش بیماری‌های مزمن بیمارستان اوسپداله ماجیوره در میلان کار می‌کرد. در طول این سال‌ها، او شروع به طراحی دستگاه‌هایی با هدف افزایش تهویه ریه در افراد مبتلا به سل کرد. در تلاش برای ساخت این دستگاه، برادرش انریکو فورلانینی (مهندسی ماهر و یکی از پیشگامان پرواز هوایی) به او کمک کرد. توسعه. کارلو فورلانینی با کمک برادرش، دستگاه
کرد. توسعه. کارلو فورلانینی با کمک برادرش، دستگاه ساده‌ای را طراحی و ساخت که قادر به تزریق گازها به داخل فضای جنب بود. وجود گاز در مایع داخل فضای جنب باعث از کار افتادن ریه و در نتیجه ایجاد پنوموتوراکس مصنوعی می‌شد. فورلانینی پس از ساخت این دستگاه، سعی کرد دو مورد سل را با القای پنوموتوراکس در دو بیمار درمان کند و به نتایج مثبتی دست یافت. دستگاه مورد استفاده در این درمان که بعدها به عنوان «دستگاه پنومو» شناخته شد، شامل یک سوزن توخالی، یک پمپ هیدرولیک و یک فشارسنج و همچنین دو مخزن نیتروژن بود. فورلانینی در
و همچنین دو مخزن نیتروژن بود. فورلانینی در طول آزمایش‌های خود متوجه شد که پلور حضور هوا را به خوبی تحمل می‌کند، با این حال اکسیژن سریع‌تر از سایر گازها جذب می‌شود. این امر او را بر آن داشت تا از نیتروژن استفاده کند که باید هر روز در مقادیر کم تجویز می‌شد (اگر گاز خیلی سریع جذب می‌شد، دوز آن باید افزایش می‌یافت). از آنجایی که ظرفیت جذب پلور با گذشت زمان کاهش می‌یابد، فاصله بین تزریق‌ها می‌تواند پس از چند ماه افزایش یابد. یافته‌ها و انتشارات. در سال پس از آزمایش‌هایش (۱۸۹۵)، فورلانینی نتیجه موفقیت‌آمیز
آزمایش‌هایش (۱۸۹۵)، فورلانینی نتیجه موفقیت‌آمیز پنوموتوراکس مصنوعی خود را در مجله "Gazzetta Medica di Torino" گزارش داد. با این حال، گزارش کامل آزمایش‌های او و وسعت تحقیقاتش تنها در سال ۱۹۰۶ منتشر شد (گزارشی بر اساس ۲۵ مورد). پس از سال ۱۸۹۵، یافته‌های فورلانینی عمدتاً با بی‌تفاوتی در جامعه پزشکی ایتالیا روبرو شد (در برخی موارد، پزشکان ایتالیایی نسبت به تکنیک جدید خصمانه بودند). با وجود این، فورلانینی در تحقیقات خود پشتکار نشان داد و پنوموتوراکس مصنوعی را تکمیل کرد و به او درک عمیق‌تری از خود روش داد. این
کرد و به او درک عمیق‌تری از خود روش داد. این امر به او اجازه داد تا در هفتمین کنگره بین‌المللی سل در رم (در سال ۱۹۱۲) گزارشی معتبر در مورد پنوموتوراکس مصنوعی خود ارائه دهد، که به خاطر آن مورد تحسین زیادی قرار گرفت. پس از سال ۱۹۱۲، تکنیک فورلانینی برای پنوموتوراکس مصنوعی در سراسر اروپا و ایالات متحده گسترش یافت و بسیاری از پزشکان دیگر را به اتخاذ این تکنیک ترغیب کرد. در طول سال‌ها، تکنیک فورلانینی بیشتر توسعه و بهبود یافت، بنابراین میزان موفقیت این روش افزایش یافت. پنوموتوراکس مصنوعی به عنوان یک درمان تا
یافت. پنوموتوراکس مصنوعی به عنوان یک درمان تا زمان معرفی استرپتومایسین در سال ۱۹۴۴ ادامه یافت. . "پزشکی تنفسی". 100 (11): 1862–1870. doi: . شاپا ۰۹۵۴-۶۱۱۱. پی ام آی دی ۱۶۹۴۹۸۰۹. جایزه نوبل. از سال ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۹، فورلانینی حداقل ۲۰ بار برای جایزه نوبل نامزد شد؛ همه نامزدکنندگان او اساتید پزشکی ایتالیایی بودند. آنها توضیحات متعددی ارائه دادند و سعی کردند هیئت داوران جایزه را متقاعد کنند که چرا فورلانینی باید به عنوان «فردی که مهم‌ترین کشف را در حوزه فیزیولوژی یا پزشکی انجام داده است» در نظر گرفته شود. سه مورد
پزشکی انجام داده است» در نظر گرفته شود. سه مورد از نامزدهای فورلانینی توسط دوست نزدیک او، کامیلو گلژی (۱۸۴۳ تا ۱۹۲۶) از پاویا، ارائه شد که به عنوان برنده سابق جایزه نوبل (۱۹۰۶) حق داشت هر سال یک نامزد معرفی کند (NA، سالنامه‌های ۱۹۱۲، ۱۹۱۷، ۱۹۱۹). او فورلانینی را نامزد کرد زیرا متقاعد شده بود که اختراع پنوموتوراکس نقطه عطفی در مبارزه با سل است. از آنجا که حداقل برخی از اعضای کمیته نوبل پتانسیل بالایی در درمان پنوموتوراکس می‌دیدند، فورلانینی در طول سال‌های ۱۹۱۳ و ۱۹۱۴ به عنوان یکی از نامزدهای اصلی جایزه نوبل
و ۱۹۱۴ به عنوان یکی از نامزدهای اصلی جایزه نوبل در نظر گرفته می‌شد. با این حال، با وجود همه نامزدها و تلاش‌ها، او هرگز جایزه را دریافت نکرد. هیئت داوران جایزه به نفع سایر نامزدها رأی دادند زیرا آنها روش PNX را نه به اندازه کافی بدیع و نه به اندازه کافی درخشان برای اعطای جایزه نوبل به او می‌دانستند (خطرات بالای این عمل برای بیماران به عنوان عامل مهمی در تصمیم‌گیری مطرح شد). مؤسسه کارلو فورلانینی. فورالنینی در ۲۵ مه ۱۹۱۸ در نروی ایتالیا، بر اثر آنچه که به عنوان «بدخیمی شکمی» توصیف شد، احتمالاً سرطان پانکراس،
«بدخیمی شکمی» توصیف شد، احتمالاً سرطان پانکراس، درگذشت. پس از درگذشت او، شاگردان و تحسین‌کنندگان فراوانش، چه ایتالیایی و چه خارجی، آرزو داشتند یادبود زنده و مناسبی برای استادشان ایجاد کنند. اندکی پس از مرگش، یک صندوق تحقیقاتی برای مطالعه سل به نام او تأسیس شد. عمدتاً با الهام از شاگرد مورد علاقه‌اش، اوژنیو مورلی (۱۸۸۱–۱۹۶۸)، مؤسسه کارلو فورلانینی در رم در سال ۱۹۳۴ تأسیس شد. مورلی اولین مدیر (۱۹۳۴–۱۹۴۵) بود و شاگردش آتیلیو اومدی-زونینی (۱۹۴۵–۱۹۶۸) جانشین او شد و پس از او مجموعه‌ای از فیزیولوژیست‌های برجسته
شد و پس از او مجموعه‌ای از فیزیولوژیست‌های برجسته ایتالیایی فعالیت کردند. این بیمارستان به عنوان یک آسایشگاه مورد استفاده قرار می‌گرفت و به‌طور خاص برای همه مبتلایان به سل افتتاح شده بود. این ساختمان در وسط یک پارک واقع شده است، زیرا قبل از کشف داروهای ضد سل با فعالیت باکتری‌کش و باکتریواستاتیک، سل با استراحت در رختخواب در مکانی بهداشتی و با تهویه مناسب درمان می‌شد. به منظور کاهش هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی، شرکت بیمارستان سنت کامیلو-فورلانینی تصمیم گرفت بیمارستان فورلانینی را در ۳۱ دسامبر ۲۰۰۸ تعطیل کند
فورلانینی را در ۳۱ دسامبر ۲۰۰۸ تعطیل کند و دارایی‌ها و خدمات خود را به سن کامیلوس منتقل کند. در سال ۲۰۱۵، بیمارستان به‌طور قطعی تعطیل شد، بخش‌های پنوماتولوژی آن با بخش‌های سن کامیلوس ادغام شدند، در حالی که بخش‌های جراحی قفسه سینه آن در بیمارستان اسپالانزانی گنجانده شد. امروزه «بیمارستان کارلو فورلانینی» در پیازا کارلو فورلانینی ۱ واقع شده است و بخشی از سازمان بیمارستان سن کامیلو-فورلانینی-اسپالانزانی است.
شبکه دانشگاه‌های مجازی جهان اسلام ( COMSTECH Inter-Islamic Network on Virtual Universities (CINVU) ) یک شبکه بین‌المللی آکادمیک وابسته به کمیته وزارتی همکاری‌های علمی و فن‌آوری سازمان همکاری‌های اسلامی (کامستک) است که دولت جمهوری اسلامی ایران میزبانی از آن را بر عهده دارد. سینوو با آرمان ایجاد عدالت آموزشی، پایگاهی برای گسترش آموزش همگانی بر پایه فن‌آوری هوشمند و آنلاین است که با شبکه‌سازی ظرفیت‌ها، از نیروی آموزش، پژوهش، نوآوری و فن‌آوری در راستای رویکرد کمک به توانمندسازی و پیشرفت کشورهای جهان اسلام بهره
به توانمندسازی و پیشرفت کشورهای جهان اسلام بهره می‌گیرد. فرهاد یزدان دوست رئیس مرکز همکاری‌های علمی و بین المللی وزارت علوم در حکمی سیدمحمود رضا آقامیری رئیس دانشگاه شهید بهشتی را به سمت دبیرکل شبکه دانشگاه‌های مجازی جهان اسلام (سینوو) منصوب کرد. همچنین وزارت علوم به نیابت از خود، دانشگاه شهید بهشتی را به میزبانی این شبکه بین‌المللی برگزید (۲۵ مرداد ۱۴۰۴).
آمادئوس دوم، کنت ساووی (; – ) کنت ساووی از سال ۱۰۷۸ تا ۱۰۸۰ بود. زندگی او مبهم است و اسناد کمی از او نام می‌برند. در طول حکومتش، او تحت الشعاع مادرش قرار داشت، اما روابط خوبی با پاپ و مدتی با امپراتور مقدس روم داشت. زندگی‌نامه. مادرش، آدلاید شوش، در ازدواج سوم خود بود و ابتدا با هرمان، دوک سوابیا (۱۰۱۴–۱۰۳۸) ازدواج کرد، که بر اساس کرونیکن اوتونیس فریزینگنسیس، دومین پسر گیزلای سوابیا و ارنست اول، دوک سوابیا و پسرخوانده سوم امپراتور سالرا، همسر سوم امپراتور سالرا بود. و در ازدواج دوم خود، همان‌طور که توسط
سالرا بود. و در ازدواج دوم خود، همان‌طور که توسط اهدایی به صومعه سنت آنتونینو تأیید شد، گزارش‌هایی از کنت اومبرتو یکم (بیانکامانو) و شاه آردوینو: تحقیقات و اسناد، با انریکو مونگلیوس مارتوکی سوم ازدواج کرد تأیید شده توسط سند شماره ۱ از مقالات مربوط به حکومت اولکس تا سال و همسرش وازا جمع‌آوری و مرتب‌سازی مجدد شدند. آمدئو برای اولین بار در سند شماره ذکر شده است. هفتم از اسناد سلطنت اولکس تا سال ۱۳۰۰ جمع‌آوری و مرتب‌سازی مجدد شده است، به تاریخ ۱۰۵۷، که در آن پدرش اودونه و مادرش آدلاید به همراه پسرانشان پیترو،
اودونه و مادرش آدلاید به همراه پسرانشان پیترو، آمدئو و دخترانشان ساخته‌اند. اهداء به کلیسای اولکس. پس از مرگ پدرش، اودونه، که در جوانی، احتمالاً در سال ۱۰۵۷، درگذشت، برادرش، پیترو، به عنوان پیتروی اول، کنت موریانا و کنت آئوستا منصوب شد. طبق گفتهٔ کمیتهٔ ثبت احوال سابودیه، او در ۱۹ ژانویه در تورین درگذشت (در عوض، طبق گفتهٔ مورخ سی. دبلیو. پرویته-اورتون، در کتاب خود با عنوان «تاریخ اولیهٔ خاندان ساووی (۱۰۰۰–۱۲۳۳)، او در ۲۱ مه ۱۰۶۰ درگذشت) و تمام فرزندانش، عملاً فرزندان، را به نیابت سلطنت همسرش، که کمی بیش از
فرزندان، را به نیابت سلطنت همسرش، که کمی بیش از چهل سال داشت، واگذار کرد. جسد اودونه هنوز هم در کلیسای جامع سن جیووانی باتیستا در تورین آرمیده است. طبق گفته مورخ سی. دبلیو. پرویته-اورتون، او در ۲۱ مه ۱۰۶۰ درگذشت. پتر فقط اسمی حکومت می‌کرد، زیرا قدرت در دست مادرش، آدلاید، بود که علاوه بر شوهرش، فرزندانش را نیز از دست داد و عملاً قدرت را در دست داشت، ابتدا نایب‌السلطنه پسرانش، پتر اول و آمادئوس، و سپس نایب‌السلطنه برادرزاده‌اش، اومبرتو، تا زمان مرگش در سال ۱۰۹۱ گواهی می‌دهد که در سال ۱۰۶۴ آدلاید به همراه
۱۰۹۱ گواهی می‌دهد که در سال ۱۰۶۴ آدلاید به همراه پسرش، پتر، حکومت را رهبری می‌کرد. در سال ۱۰۷۳، آمادئوس به همراه مادرش، آدلاید، به رم رفت، جایی که توانست به همراه دیگر اشراف بورگوندی، سوگند حفاظت از سریر مقدس را در مقبره سنت پیتر ادا کند. به گفته راهب و وقایع‌نگار قرون وسطایی، لامبرت هرسفلد، در کتاب «سالنامه لامبرتی»، امپراتور هنری چهارم فرانکونیا، بین دسامبر ۱۰۷۶ و ژانویه ۱۰۷۷، پس از یافتن تمام گذرگاه‌های آلپ که آلمان را به ایتالیا متصل می‌کرد و توسط دشمنانش، رودولف راینفلدن، گوئلف استه و برتولد زاهرینگن،
رودولف راینفلدن، گوئلف استه و برتولد زاهرینگن، محاصره شده بود، تصمیم گرفت از بورگوندی عبور کند و از مونت سنیس، در املاک کنت موریانا، پیتر اول، عبور کند. هنری چهارم، به همراه همسرش، برتا، برای اینکه بتواند از قلمروهای شهرستان ساووی و مارکیزات تورین عبور کند، با مادر پیتر و برتا، مادر همسرش آدلاید، به همراه دامادش، آمادئوس مذاکره کرد. در ژوئیه ۱۰۷۸، آمدئو به همراه مادرش، آدلاید و برادرش، پیترو، به صومعه نووالسا کمک مالی کردند، همان‌طور که در کتاب «کنت اومبرتو اول (بیانکامانو) و شاه آردوینو: تحقیقات و اسناد»
اول (بیانکامانو) و شاه آردوینو: تحقیقات و اسناد» گزارش شده است. حتی یک ماه بعد، در ۹ آگوست، برادرش پیترو اول درگذشت، همان‌طور که مورخ سی. دبلیو. پرویته-اورتون در کتاب «تاریخ اولیه خاندان ساووی (۱۰۰۰–۱۲۳۳)» تأیید کرده است؛ به گفته مورخ و تبارشناس مجارستانی، شابولکس د واجای، در کتاب «استودیوس شجره‌نامه، هرالدیکوس وای نوبیلیاریوس»، وقتی از ملکه برتا آراگون صحبت می‌کند، اشاره می‌کند که مرگ پیترو خشونت‌آمیز بوده است. پس از مرگ پیترو، مسئله جانشینی بین دختر پیترو، آگنس، و برادرش، آمدئو مطرح شد. به نظر می‌رسد که
آگنس، و برادرش، آمدئو مطرح شد. به نظر می‌رسد که این مسئله پس از قانون سالیک حل شد، همان‌طور که مورخ دومنیکو کاروتی نیز در کتاب کنت اومبرتو اول (بیانکامانو) و پادشاه آردوینو: تحقیقات و اسناد به آن اشاره کرده است؛ جانشین پیترو، در القابش، برادرش آمدئو دوم بود. مرگ پتر توسط دو سند که در آنها بیان شده است که در ۲۶ اکتبر ۱۰۷۸ اگنس بیوه پیتر بود و شماره ۱۸، ذاتی اهدایی از سوی ۱۰۷۹ مادرش. از عروس، اگنس، دختر ویلیام هفتم و بیوه پیتر اول نام برده شده است. دولت آمادئوس فقط اسمی بود، اما، زیرا دولت در دست مادرش
آمادئوس فقط اسمی بود، اما، زیرا دولت در دست مادرش آدلاید باقی ماند، به طوری که مورخ فرانسوی ویکتور فلور دو سن جنس، در تاریخچه خود، او را با نام آدلائو ذکر می‌کند. آمادئوس در سال ۱۰۸۰ درگذشت و در کلیسای جامع سن جیووانی دی موریانا در ساووی به خاک سپرده شد؛ کمیته ثبت احوال سابودیه در سند شماره سی‌سی، مرگ آمادئوس را در ۲۶ ژانویه (هفتم فوریه، آمادئوس د سابودیه) گزارش می‌دهد؛ ویکتور فلور دو سنت-ژنیس، در کتاب «تاریخ ساووی»، مرگ آمادئوس را در اواخر قرن، حدود سال ۱۰۹۷ گزارش می‌دهد و در یادداشت پیوست، یادآوری می‌کند
گزارش می‌دهد و در یادداشت پیوست، یادآوری می‌کند که مورخان مختلف، مرگ آمادئوس را حتی قبل از سال ۱۰۸۰ تاریخ‌گذاری کرده‌اند؛ در نهایت، او یادآوری می‌کند که مورخ فرانسیسکوس گیلیمانی (فرانتس گیلیمان)، در کتاب «د هلوتیا»، آمادئوس را به عنوان یکی از شرکت‌کنندگان در اولین جنگ صلیبی پس از برادر پادشاه فرانسه، فیلیپ اول، هیو کبیر و گادفری بویون معرفی می‌کند. پسر اولش، آمبرتو، که هنوز کودک بود، جانشین آمدئو شد و به نیابت مادربزرگش، آدلاید، به سلطنت رسید. قبل از کنت شدن. آمادهوس دوم، پسر دوم کنت اتو ساووی و مارگراوین
آمادهوس دوم، پسر دوم کنت اتو ساووی و مارگراوین آدلاید تورین، احتمالاً حدود سال ۱۰۵۰ میلادی به دنیا آمد، زیرا او به همراه دیگر اشراف پادشاهی بورگوندی، در حدود سال‌های ۱۰۷۰ تا ۱۰۷۳ میلادی در مقبره سنت پیتر در رم سوگند یاد کرد تا از کلیسا دفاع کند. در سال ۱۰۷۴ میلادی، پاپ گرگوری هفتم در تلاش بود تا ویلیام اول، کنت بورگوندی، را متقاعد کند که این سوگند را به خاطر بسپارد و به همراه آمادئوس و دیگران، به دفاع از امپراتوری روم در شرق در برابر ترکان سلجوقی برود. از آنجایی که گفته می‌شود مادرش در این سال‌ها روابط
آنجایی که گفته می‌شود مادرش در این سال‌ها روابط خوبی با دستگاه پاپ داشته است، به نظر می‌رسد این گزارش نشان می‌دهد که آمادئوس در این مرحله اولیه از دوران کاری خود، از سیاست‌های مادرش پیروی می‌کرد. در اوایل سال ۱۰۷۷ میلادی، آمادئوس به همراه مادر و برادرش پیتر، که در آن زمان کنت ساووی بود، میزبان خواهرش برتا و برادر همسرش، شوهر برتا، امپراتور هنری چهارم، بود. سپس آمادئوس و آدلاید زوج امپراتوری را تا کانوسا همراهی کردند تا امپراتور طرد شده بتواند با پاپ آشتی کند. در آنجا هر دو در مذاکرات شرکت کردند و به عنوان
در آنجا هر دو در مذاکرات شرکت کردند و به عنوان ضامن حسن نیت امپراتور ایستادند. در ۱۶ ژوئیه ۱۰۷۸، آمادئوس و پیتر شاهد اهدای جسد مادرشان به صومعه نووالسا بودند. این آخرین حضور آمادئوس و پیتر با هم بود. کنت ساووی. در ۹ آگوست ۱۰۷۸، پتر درگذشت و آمادئوس به عنوان کنت ساووی جانشین او شد، اما در مارس تورین، جایی که پتر به همراه مادرشان حکومت می‌کرد، آمادئوس هرگز مرزبان نبود، اگرچه دلیل این امر مشخص نیست. یک سند که توسط دختر بیوه‌اش آدلاید در سال ۱۰۹۰ صادر شده است، از او به عنوان کنت و مرزبان یاد می‌کند، اما
است، از او به عنوان کنت و مرزبان یاد می‌کند، اما احتمالاً نادرست از زمان است. تنها یک سند از دوران سلطنت او وجود دارد، در کارتوگرافی سنت آندره لو با در وین، که به زمانی برمی‌گردد که «کنت آمادئوس (در حال سلطنت) بود.» این نشان می‌دهد که با وجود مشارکت آمادئوس دوم در مصالحه در کانوسا، او در مناقشه گسترده‌تر اعطای نشان و جنگ‌هایی که علیه هنری چهارم در آلمان ایجاد کرد، بی‌طرف بود. بر اساس کالبدشکافی کلیسای سنت اندرو در تورین، آمادئوس در ۲۶ ژانویه ۱۰۸۰ در آنجا درگذشت. این تاریخ باید حداقل تقریباً درست باشد، زیرا
این تاریخ باید حداقل تقریباً درست باشد، زیرا آدلاید در ۸ مارس برای خیرات روح پسرانش، مارگراف پیتر و کنت آمادئوس، کمک مالی کرد. ازدواج، فرزندان و جانشینی. بر اساس تواریخ ساووی که خیلی بعدتر منتشر شد، آمادئوس با جوآن، دختر «ژیرار، کنت بورگوندی» ازدواج کرد که محققان حدس می‌زنند کنت جرالد از ژنو بوده است. تواریخ آلتاکامبه فقط می‌گوید که «همسر آمادئوس اهل بورگوندی بود» که ممکن است به آمادئوس اول اشاره داشته باشد. اگر همسر او ژنوایی بوده باشد، توضیح می‌دهد که چگونه خاندان ساووی در آن زمان بخش بزرگی از ژنوواها را
خاندان ساووی در آن زمان بخش بزرگی از ژنوواها را در اختیار گرفت. همسر او، صرف نظر از نام و ریشه‌اش، برای آمادئوس دوم چندین فرزند به دنیا آورد، اگرچه در مورد تعداد آنها ابهاماتی وجود دارد. فرزندان تأیید شده او عبارت بودند از: جانشینی آمادئوس دوم نامشخص است. پسرش هومبرت دوم، که بعدها کنت ساووی شد، به خوبی شناخته شده است، اما در سال ۱۰۸۲، کنت ساووی، اتو دوم بود. اگرچه مشخص است که آمادئوس برادر کوچکتری به نام اتو داشته است، اما به احتمال زیاد او اسقف آستی با این نام و زمان بوده است. این امر باعث شده است که برخی
نام و زمان بوده است. این امر باعث شده است که برخی از محققان، با شروع از کنته دی وسمه، اتو دوم را پسر ارشد آمادئوس دوم بدانند که جانشین او شد و به نوبه خود توسط هامبرت دوم جانشین شد. بلافاصله پس از مرگ آمادئوس، آدلاید کنترل تمام سرزمین‌های ساوویارد در دو سوی آلپ را به دست گرفت.
شاهزاده فیلیبرتو، دوک جنووا (; – ) چهارمین دوک جنووا و عضو خاندان ساووی بود. پرنس فیلیبرتو، متولد تورین، پسر دوم شاهزاده توماسو، دوک جنوا و همسرش پرنسس ایزابلا از باواریا (۱۸۶۳–۱۹۲۴) بود. در ۲۲ سپتامبر ۱۹۰۴ به او عنوان دوک پیستویا داده شد. پرنس فیلیبرتو در ارتش سلطنتی ایتالیا مشغول به کار شد و به درجه ژنرالی رسید. او که از بنیتو موسولینی حمایت می‌کرد، داوطلبانه در جنگ دوم ایتالیا و حبشه خدمت کرد و در آنجا فرماندهی لشکر اول مارزو را بر عهده داشت. این لشکر او بود که پرچم ایتالیا را بر فراز آمبا آرادام
او بود که پرچم ایتالیا را بر فراز آمبا آرادام برافراشت. هنگامی که ایتالیا به جنگ جهانی دوم پیوست، او فرمانده ارتش هفتم ایتالیا شد، اما پس از پیوستن ایتالیا به متفقین، هیچ فرماندهی مهمی نداشت. پرنس فیلیبرتو در ۳۰ آوریل ۱۹۲۸ در تورین با پرنسس لیدیا از آرنبرگ ازدواج کرد. آنها فرزندی نداشتند. پس از جنگ جهانی دوم در ایتالیا همه‌پرسی برگزار شد که اکثریت مردم به لغو سلطنت رأی دادند. با مرگ برادرش فردیناندو در ۲۴ ژوئن ۱۹۶۳، او عنوان دوک جنوا را به دست آورد. شاهزاده فیلیبرتو در لوزان سوئیس درگذشت. برادر کوچکترش
فیلیبرتو در لوزان سوئیس درگذشت. برادر کوچکترش اوژنیو عنوان دوک جنوا را به دست آورد. زندگی‌نامه. دوران کودکی. فیلیبر ساووی-جنوا در سال ۱۸۹۵ در تورین به دنیا آمد، او پسر دوم توماس ساووی-جنوا و ایزابلای باواریایی بود. پدرش نوه چارلز آلبرت ساووی و جان ساکسونی بود. مادرش نوه لودویگ اول باواریایی و نتیجه چارلز چهارم اسپانیا و فرانسیس اول دو سیسیلی بود. این زوج پنج فرزند دیگر نیز داشتند: فردیناند (۱۸۸۴–۱۹۶۳)، ماریا بونا (۱۸۹۶–۱۹۷۱)، آدالبرتو (۱۸۹۸–۱۹۸۲)، ماریا آدلاید (۱۹۰۴–۱۹۷۹) و اوژنیو (۱۹۰۶–۱۹۹۶). در ۲۲
آدلاید (۱۹۰۴–۱۹۷۹) و اوژنیو (۱۹۰۶–۱۹۹۶). در ۲۲ سپتامبر ۱۹۰۴، پادشاه ویکتور امانوئل سوم عنوان دوک پیستویا را به او اعطا کرد. دوران نظامی. او در جنگ جهانی اول در هنگ اول «نیتزا کاوالریا» شرکت کرد و در نبردهایی در مونفالکونه و ایزونزو شرکت داشت. در ۴ نوامبر ۱۹۱۸، با یک اسکادران از هنگ خود، جزو اولین کسانی بود که وارد شهر ترنتو شد. پس از جنگ، محل اقامت او در بولزانو با هدف افزایش حس وحدت ملی در میان مردم تأسیس شد. در ۳۰ آوریل ۱۹۲۸، فیلیبرتو با پرنسس لیدیا دارنبرگ (۱۹۰۵–۱۹۷۷) در تورین، دختر دوک انگلبرت ماریا
(۱۹۰۵–۱۹۷۷) در تورین، دختر دوک انگلبرت ماریا دارنبرگ و ادویژ، پرنسس لینه، ازدواج کرد. این زوج فرزندی نداشتند. پس از آن، دوران نظامی او بین ایتالیا و شرق آفریقا در ایتالیا سپری شد: در دوران فاشیسم، پرونده‌ای، کم و بیش بی‌اساس، در مورد ادعای همجنس‌گرایی او جمع‌آوری کرد. دوک پیستویا، با وجود عناوینش، همیشه از زندگی اجتماعی و دربار دوری می‌کرد و زندگی نسبتاً ناشناسی داشت، به خصوص در مقایسه با پسرعموهایش از شاخه ساووی-آئوستا. نامزدهای احتمالی. در سال ۱۹۴۱، هنگامی که آنته پاولیچ تاج و تخت دولت مستقل تازه تأسیس
که آنته پاولیچ تاج و تخت دولت مستقل تازه تأسیس کرواسی را به خاندان ساووی تقدیم کرد، شاه ویکتور امانوئل سوم از شاهزادگان مرد شاخه‌های ساووی-آئوستا و ساووی-جنوا نظرسنجی کرد تا مشخص کند چه کسی باید حاکم جدید باشد. پس از آنکه ویکتور امانوئل سوم، آمدئو از ساووی-آئوستا (زیرا در آفریقا زندانی انگلیسی‌ها بود)، ویکتور امانوئل از ساووی-آئوستا (سالمند، مجرد و بدون فرزند) و فردیناند از ساووی-جنوا (سالمند و بدون فرزند) را رد کرد، گالئاتزو چیانو در دفتر خاطرات خود خاطرنشان کرد: «در شرایط فعلی، تنها انتخاب بین دوک
خاطرنشان کرد: «در شرایط فعلی، تنها انتخاب بین دوک اسپولتو و دوک پیستویا باقی مانده است. پادشاه به دلایل قدرت بدنی و همچنین - تا حدی - ظرفیت فکری، اولی را ترجیح می‌دهد.» در نهایت، تاج به دوک اسپولتو اعطا شد، تا حدودی به این دلیل که دوک پیستویا فرزندی نداشت و بنابراین هیچ وارث احتمالی نداشت. پس از حمله به فرانسه در سال ۱۹۴۰ و اشغال نیس در سال ۱۹۴۲، دولت ایتالیا بازسازی شهرستان باستانی نیس را که قرار بود خود فیلیبرت بر آن حکومت کند، در نظر گرفت. با این حال، این پروژه به جایی نرسید. سال‌های پایانی و مرگ. پس از
پروژه به جایی نرسید. سال‌های پایانی و مرگ. پس از تغییر نهادی در سال ۱۹۴۶، فیلیبرتو و لیدیا دارنبرگ به لوزان، سوئیس، به یکی از املاک لیدیا نقل مکان کردند. با این حال، پس از چند سال، این دو از هم جدا شدند. فیلیبرتو با بازگشت به ایتالیا، به مدت سی سال در هتل لیگوره در میدان کارلو فلیچه در تورین به همراه برادر کوچکترش آدالبرت، دوک برگامو، زندگی کرد. در سال ۱۹۶۳، پس از مرگ برادر بزرگترش فردیناند، که بدون وارث درگذشت، فیلیبرتو عنوان دوک جنوا را به خود اختصاص داد. در سال ۱۹۸۱، پس از تعطیلی هتلی که در آن اقامت
در سال ۱۹۸۱، پس از تعطیلی هتلی که در آن اقامت داشت، ابتدا به هتل کنکورد در خیابان لاگرانژ نقل مکان کرد و سپس به لوزان بازگشت و در خانه‌ای که همسرش لیدیا، که در سال ۱۹۷۷ درگذشت، به او ارث داده بود، ساکن شد. او در سال ۱۹۹۰ درگذشت و در سردابه سلطنتی باسیلیکای سوپرگا، در تپه‌های بالای تورین، به خاک سپرده شد. از آنجایی که فرزندی نداشت و با مرگ آدالبرت در سال ۱۹۸۲، برادر کوچکترش اوژن به عنوان دوک جانشین او شد. فیلیبرتو، در طول زندگی‌اش، از احترام خاصی برخوردار نبود، با توجه به اینکه گالئاتزو چیانو، در ۲۴ آگوست
با توجه به اینکه گالئاتزو چیانو، در ۲۴ آگوست ۱۹۳۹، در دفتر خاطرات خود از اظهار نظر تحقیرآمیز ویتوریو امانوئل سوم گزارش داد که از موسولینی شکایت داشت که عمداً پسرش اومبرتو را به عدم فعالیت نظامی مجبور کرده است و بدین ترتیب او را نه تنها از امکان تصمیم‌گیری، بلکه از دریافت افتخار نظامی نیز محروم کرده است: «آن دو احمق اهل برگامو و پیستویا فرماندهی را در دست دارند، پسر من هم می‌تواند آن را داشته باشد.» به همین ترتیب، در زمان همه‌پرسی ۱۹۴۶، دفتر خاطرات فالکونه لوسیفرو حاوی اشارات ناخوشایندی به فیلیبرتو و
لوسیفرو حاوی اشارات ناخوشایندی به فیلیبرتو و آدالبرتو بود که به تیزهوشی آنها اشاره داشت، نه به سبک زندگی آنها که همیشه با احتیاط و سادگی مشخص می‌شد. خانواده. همسر شاهزاده فیلیبرتو، پرنسس لیدیای آرنبرگ (لیدیا الئونورا شارلوت دآرنبرگ؛ ۱ آوریل ۱۹۰۵–۲۳ ژوئیه ۱۹۷۷) بود. او در سال ۱۹۰۵ در بروکسل به عنوان دختر انگلبرت-ماریا، نهمین دوک آرنبرگ و همسرش پرنسس هدویگ از لیگن متولد شد. او عضو و پرنسس خاندان آرنبرگ بود.
کلیسای جامع مریم مقدس (؛ Սուրբ Աստվածածին Հայրապետական եկեղեցի) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در فاتح، شهر استانبول ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه مریم مقدس (آنگغ) (؛ Անգեղավանք) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر دونمچ، استان وان ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
صومعه مریم مقدس (شوروت) (؛ Կուսական վանք) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر شوروت، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گابریل مقدس (وارداشن) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر وارداشن، شهرستان گوی‌گول جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گئورگ مقدس (دیسار) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر دیسار، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گئورگ مقدس (نور پوراداشت) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر پوراداشت، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
کلیسای گریگور مقدس (گیومیور) (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر گیومیور، جمهوری خودمختار نخجوان جمهوری آذربایجان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۷ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
پرینتسفکا () یک شهرک در بخش والویسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
سولوتی () یک شهرک در بخش والویسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
شوشپانوو () یک شهرک در بخش والویسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
استارایا سیمونوفکا () یک شهرک در بخش والویسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
شلایوو () یک شهرک در بخش والویسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
تره‌خوو () یک شهرک در بخش والویسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
تیمونوو () یک شهرک در بخش والویسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
اوگلوو () یک شهرک در بخش والویسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
اورایوو () یک شهرک در بخش والویسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
ورخنی مویسی () یک شهرک در بخش والویسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
واتوتینو () یک شهرک در بخش والویسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
روماشوفکا () یک شهرک در بخش والویسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
ناسانوو () یک شهرک در بخش والویسکی استان بلگورود کشور روسیه است.
نووکازاتسکویه () یک شهرک در بخش والویسکی استان بلگورود کشور روسیه است.