payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ریموند هفتم، کنت تولوز، سیبیلا دِ آندوز، دختر لرد پیتر-برنارد آندوز و کنستانس تولوز، دختر کنت تولوز، ریموند ششم بود، همان‌طور که توسط «تاریخ عمومی لانگدوک»، جلد پنجم تأیید شده است. آمادئوس چهارم، به گفته ساموئل گیشن، پسر ارشد توماس اول، کنت ساووا، آئوستا و موریانا، و همسرش، مارگارت یا شاید بئاتریس بود که دختر کنت ژنو، ویلیام اول و بانوی فوسینی، بئاتریس بود. زندگی‌نامه. به گفته ساموئل گیشن، بونیفاس در اول دسامبر ۱۲۴۴ در قلعه شامبری متولد شد؛ پدرش، آمادئوس چهارم، در ازدواج دوم خود، بیوه مارگارت، همچنین با
چهارم، در ازدواج دوم خود، بیوه مارگارت، همچنین با نام آن بورگوندی (۱۱۹۲–۱۲۴۳)، دختر دوک بورگوندی، هیو سوم، و همسر دومش، بئاتریس آلبون (۱۱۶۱–۱۲۲۸)، دوفین وینوا بود که دو دختر به نام‌های بئاتریس (حدود ۱۲۲۰–۱۲۵۹) و مارگارت (۱۲۶۴) به او داده بود. پدرش، آمادئوس چهارم، در ۱۳ ژوئیه ۱۲۵۳ درگذشت و بونیفاس، تنها پسرش، در سن تنها ۹ سالگی، با راهنمایی مادرش و تحت نیابت عمویش توماس، ارباب پیمونت، که کنت فلاندرز و انو بود، جانشین او شد. دو مورخ فرانسوی دیگر، ویکتور فلور دو سنت ژنی و ژان فرزه، نیز تأیید می‌کنند که
فلور دو سنت ژنی و ژان فرزه، نیز تأیید می‌کنند که بونیفاس در سن ۹ یا ۱۰ سالگی، تحت سلطنت عمویش توماس، به مقام کنت ساووی رسید. به او لقب اورلاندو به خاطر طبیعت جنگجو و جوانمردش داده شد. افسانه‌های رمانتیک با زندگی این شاهزاده، که بسیار جوان درگذشت، در هم آمیخته‌اند. دو نفر از عموهای بونیفاس، پیترو و فیلیپو، پس از مرگ آمادئوس چهارم، خواستار تقسیم املاک شدند، اما مهارت توماس توانست آنها را متقاعد کند که سهمی را بپذیرند، که توسط آمادئوس به آنها اعطا شده بود. در سال ۱۲۵۵، باز هم به توصیه توماس، ساووی به نفع کنتس
۱۲۵۵، باز هم به توصیه توماس، ساووی به نفع کنتس فلاندرز و کنتس انو، مارگارت (خواهر همسر توماس) در جنگ جانشینی فلاندرز و انو که خاندان آونس را در مقابل خاندان دامپیر قرار داد، مداخله کرد، اما موفقیت چندانی نداشت و دامپیرز از نظر نظامی شکست خورد؛ حتی بونیفاس دوازده ساله نیز در لشکرکشی به فلاندرز، عمویش را دنبال کرد. پس از مرگ فردریک دوم سوابیا در سال ۱۲۵۰ و به رسمیت شناخته شدن امپراتور جدید کنراد چهارم سوابیا توسط مردم آستی، پاپ اینوسنت چهارم، توماس دوم ساوایا، عمو و قیم کنت بونیفاس را وادار کرد تا در اتحاد
عمو و قیم کنت بونیفاس را وادار کرد تا در اتحاد با مردم تورین و کیری، با مارکی مونتفرات، ویلیام هفتم، علیه آنها اعلام جنگ کند. اما در مونته‌برونو، نزدیک پینرولو، مردم آستی، در ۸ فوریه ۱۲۵۷، متحدان را شکست دادند و کنت توماس را به اسارت گرفتند، که برای بازپس‌گیری آزادی خود، مجبور به پذیرش مصالحه‌ای تحقیرآمیز شد و از تمام حقوق خود بر شهر تورین و سایر سرزمین‌های اطراف صرف نظر کرد. توماس در سال ۱۲۵۹ درگذشت و بونیفاس به حزب گیبلین، به برادر همسرش مانفرد، نایب‌السلطنه پادشاهی سیسیل، بازگشت. املاک او توسط برادر
پادشاهی سیسیل، بازگشت. املاک او توسط برادر پادشاه فرانسه، چارلز اول آنژو، که متحد ویلیام هفتم و شهر آستی بود، مورد حمله قرار گرفت. بونیفاس سعی کرد انتقام عمویش را بگیرد، اما در مبارزه علیه مردم آستی و مونفراتو شکست خورد. در سال ۱۲۶۳، پس از شکست دادن ویلیام هفتم در ریوولی، در دروازه‌های تورین مورد حمله سپاهیان آستی قرار گرفت که او را شکست داده و به اسارت گرفتند و در آنجا بر اثر زخم‌هایش درگذشت. برخی از وقایع‌نگاری‌ها روایت می‌کنند که او پس از افتادن به دست فاتحان، در زندانی وحشتناک در دروازه‌های تورین محبوس
در زندانی وحشتناک در دروازه‌های تورین محبوس شد و در آنجا، در حالی که از غم و اندوه رنج می‌برد، در سال ۱۲۶۳ درگذشت. به گفته ساموئل گیشنون، جسد او توسط دشمنان خودش به سن ژان دو مورین منتقل شد و در کلیسای جامع به خاک سپرده شد. بونیفاس که ازدواج نکرده بود، وارثی نداشت و عمویش پیتر جانشین او شد. سوابق. از آنجایی که او در سن نه سالگی کنت ساووی شد، به نیابت سلطنت نیاز داشت. در طول دهه قبل از مرگش، ساووی از طریق یک نیابت سلطنت مشترک، شبیه به آنچه برای پدربزرگش توماس در سال ۱۱۸۹ ابداع شد، اداره می‌شد که در آن
توماس در سال ۱۱۸۹ ابداع شد، اداره می‌شد که در آن اقتدار بین مادرش، سیسیل از بوکس، و یکی از عموهایش، توماس دوم از پیمونت، تقسیم می‌شد. عموهای دیگر بونیفاس، پیتر و فیلیپ، با این موضوع مخالفت کردند و به دنبال تقسیم املاک فراوان شهرستان بودند، اما توماس طبق معاهده خانوادگی سال ۱۲۳۴ که توسط برادرش ویلیام مذاکره شده بود و برنده شد، آن را به داوری برد. با این حال، به پیتر و فیلیپ در عوض غرامت داده شد و املاک بیشتری در شهرستان دریافت کردند. وقتی توماس در سال ۱۲۵۹ درگذشت، سیسیل به عنوان نایب‌السلطنه در ساووی به
درگذشت، سیسیل به عنوان نایب‌السلطنه در ساووی به حکومت خود ادامه داد. در دوران نایب‌السلطنه او، فیلیپ و پیتر به کار قبلی خود در گسترش کنترل و نفوذ بر شهرستان ساووی ادامه دادند. لشکرکشی‌های بونیفاس در فلاندرز و پیمونت موفقیت‌آمیز نبود. در سپتامبر ۱۲۶۲، رودولف ژنوایی پس از دور دیگری از جنگ بین پیتر و خویشاوندانشان در ژنو، به پسرعمویش بونیفاس ادای احترام کرد. در ۷ ژوئیه ۱۲۶۳ در تورین، بونیفاس در نبرد به شدت زخمی شد و در سن ۱۸ سالگی درگذشت و عمویش پیتر جانشین او شد. نوادگان. عمویش توماس در حال مذاکره برای
او شد. نوادگان. عمویش توماس در حال مذاکره برای نامزدی بونیفاس با آگنس، دختر اتو دوم ویتلسباخ، دوک باواریا و کنت پالاتین از راین بود، اما مرگ او مذاکرات را متوقف کرد، مذاکراتی که به گفته ساموئل گیشنون، کمی قبل از مرگش هنوز در جریان بود. هیچ نواده‌ای از بونیفاس شناخته شده نیست.
ان‌جی‌سی ۵۱۵ () یک کهکشان عدسی شکل است که تقریباً ۲۲۸ میلیون سال نوری از سامانه خورشیدی و در صورت فلکی ماهی واقع شده است. این کهکشان در ۱۳ سپتامبر ۱۷۸۴ توسط ستاره شناس ویلیام هرشل کشف شد.
جووانی آکانفورا (زادهٔ کاستلاماره دی استابیا، ۷ آوریل ۱۸۸۴ – درگذشتهٔ ۸ مارس ۱۹۷۶) بانکدار و کارمند عالی‌رتبهٔ دولتی ایتالیایی بود که به عنوان وزیر مبادلات و ارزهای پادشاهی ایتالیا در دولت بادولیو یکم ــ نخستین دولت پس از سقوط رژیم فاشیستی ــ و همچنین به عنوان مدیرکل بانک ایتالیا خدمت کرد. زندگی‌نامه. او در کاستلاماره دی استابیا به دنیا آمد، در سال ۱۹۰۷ از دانشگاه ناپل در رشتهٔ حقوق فارغ‌التحصیل شد و چهار سال بعد کار خود را در وزارت دارایی آغاز کرد و به تدریج در سلسله‌مراتب ارتقا یافت. او در جنگ جهانی اول
در سلسله‌مراتب ارتقا یافت. او در جنگ جهانی اول جنگید و در فلات بانیشیتسه زخمی شد و نشان صلیب جنگ برای شجاعت نظامی دریافت کرد. از ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۸ رئیس هیئت نمایندگی خزانه‌داری ایتالیا در پاریس بود و بعدها در تعدادی کنفرانس بین‌المللی شرکت کرد؛ در سال ۱۹۳۸ بازرس کل در وزارت دارایی شد. او از ۲۲ مه ۱۹۴۰ تا ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۳ به عنوان مدیرکل بانک ایتالیا تحت فرمان وینچنزو آتسولینی خدمت کرد. پس از سقوط فاشیسم، او به عنوان وزیر مبادلات و ارزهای پادشاهی ایتالیا در دولت بادولیو یکم از ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۳ تا ۲۴ فوریه ۱۹۴۴ منصوب
یکم از ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۳ تا ۲۴ فوریه ۱۹۴۴ منصوب شد؛ هرچند عملاً پس از آتش‌بس کاسیبیله در سپتامبر ۱۹۴۳ از انجام وظایف بازماند، زیرا او پادشاه و دولت را در فرار از رم به بریندیسی همراهی نکرد. مقامات جمهوری اجتماعی ایتالیا به دنبال بازداشت او بودند، اما او توانست دستگیر نشود و همراه با وزرای همکار اومبرتو ریچی، دومنیکو بارتولینی و لئوناردو سوروی و رهبران ضد فاشیست همچون پیترو ننی، آلچیده د گاسپری، ایوانوئه بونومی و جوزپه سراگات در سان جووانی این لاتران مخفی شد. پس از آزادسازی رم، او به سمت خود به عنوان مدیرکل
پس از آزادسازی رم، او به سمت خود به عنوان مدیرکل بانک ایتالیا بازگشت و در دادگاه وینچنزو آتسولینی برای تحویل طلای بانک ایتالیا به آلمانی‌ها در طول اشغال شهادت داد. او در سال ۱۹۷۶ درگذشت.
ان‌جی‌سی ۵۱۶ () یک کهکشان عدسی شکل است که در فاصله ۲۲۸ میلیون سال نوری از سامانه خورشیدی و در صورت فلکی ماهی واقع شده است. این کهکشان در ۱۳ سپتامبر ۱۷۸۴ توسط ویلیام هرشل کشف شد.
«ایل رستو دل کارلینو» روزنامه‌ای روزانه است که در شهر بولونیا منتشر می‌شود و یکی از قدیمی‌ترین روزنامه‌های ایتالیا است. نام نسبتاً خاطره‌انگیز آن به معنای «مابه‌التفاوتی که از یک "کارلینو" می‌گیرید است که کوچک‌ترین بخش پول پاپی "بایوکو" (دیگر در ایتالیای متحد پول رایج قانونی نیست اما کلمه‌ای است که هنوز در بولونیا برای اشاره به سکه‌های ۱۰ سنتی استفاده می‌شود): یک برگه از اخبار محلی که در مغازه‌ها توزیع می‌شد تا مابه‌التفاوت پس از خرید سیگار (که ۸ سنت ارزش داشت) را جبران کند. تاریخچه و مشخصات. "روزنامه «ایل
را جبران کند. تاریخچه و مشخصات. "روزنامه «ایل رستو دل کارلینو»" در سال ۱۸۸۵ تأسیس شد بنیان‌گذار آن آمیلکاره زامورانی بود. بین سال‌های ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۴ سردبیر آن جیووانی آمندولا بود. در سال ۱۹۸۸ مالک روزنامه مونریف بود. در سال ۲۰۰۴ مالکان مونریف (۵۹٫۲٪) و آرسی‌اس (۹٫۹٪) بودند. ناشر این روزنامه پلی گراف سرمقاله‌ها است. "بقیه کارلینو" در بولونیا مستقر است و در قالب تبلوید منتشر می‌شود. روزنامه‌های خواهر آن "ملت" و "روز" هستند. گردش خون. تیراژ روزنامه "«رستو دل کارلینو»" در سال ۱۹۸۸، ۳۱۰۰۰۰ نسخه بود. تیراژ آن در
در سال ۱۹۸۸، ۳۱۰۰۰۰ نسخه بود. تیراژ آن در سال ۲۰۰۰، ۱۸۸۰۰۰ نسخه بود. تیراژ این روزنامه در سال ۲۰۰۱، ۱۸۳۵۱۳ نسخه و در سال ۲۰۰۲، ۱۸۰۰۹۸ نسخه بود تیراژ این روزنامه در سال ۲۰۰۳، ۱۷۹۰۰۰ نسخه و در سال ۲۰۰۴، ۱۷۶۲۷۷ نسخه بود. تیراژ آن در سال ۲۰۰۷، ۱۶۸۰۰۰ نسخه و در سال ۲۰۰۸، ۱۶۵۲۰۷ نسخه بود در سال ۲۰۱۲، این روزنامه ۶۳٬۳۸۱ نسخه فروخت.
ایل رجیو دالماتا – کراگلسکی دالماتین (همچنین کرالیسکی دالماتین) یک روزنامه هفتگی دو زبانه به زبان‌های ایتالیایی و کرواتی بود که بین سال‌های ۱۸۰۶ تا ۱۸۱۰ توسط دولت فرانسه در زادار منتشر می‌شد. این اولین روزنامه‌ای بود که به زبان کرواتی منتشر می‌شد. تاریخچه. پس از حکومت چند صد ساله جمهوری ونیز که در سال ۱۷۹۷ پایان یافت و به دنبال آن دوره کوتاهی از حکومت اتریش، دالماتیا بین سال‌های ۱۸۰۶ تا ۱۸۱۳ توسط فرانسه ناپلئونی اداره می‌شد. فرانسوی‌ها برای تبلیغ حکومت خود و جلب نظر مردم محلی، یک روزنامه رسمی به زبان‌های
و جلب نظر مردم محلی، یک روزنامه رسمی به زبان‌های ایتالیایی و کرواتی راه‌اندازی کردند. تصمیم به تأسیس "ایل رجیو دالماتا - کراگلسکی دالماتین" توسط ناپلئون بناپارت گرفته شد. این روزنامه توسط بارتولومئو بنینکاسا، ایوان کرلیانوویچ و نیکولا دومینیک بودروویچ ویرایش می‌شد. پاشکو یوکیچ، یک فرانسیسکن، مقالات را از ایتالیایی به کرواتی ترجمه کرد. پس از مرگ یوکیچ در سال ۱۸۰۶، بودروویچ وظایف ترجمه را بر عهده گرفت. این روزنامه در چاپخانه آنتونیو لوئیجی باتارا در زادار چاپ می‌شد. "ایل رجیو دالماتا – کراگلسکی دالماتین" در
می‌شد. "ایل رجیو دالماتا – کراگلسکی دالماتین" در سراسر دالماتیا، از خلیج کوارنر در شمال تا خلیج کوتور در جنوب، از جمله جزایر آدریاتیک، توزیع می‌شد. خوانندگان آن عمدتاً روشنفکران – مانند معلمان، کشیشان، مقامات دولتی و افسران نظامی – و همچنین برخی از بازرگانان و صنعتگران بودند. این روزنامه محبوب و پرطرفدار بود؛ تیراژ اولیه ۵۰۰ نسخه پس از نه شماره به ۶۰۰ نسخه افزایش یافت و ناشر به زودی به فکر چاپ ۱۰۰۰ نسخه افتاد. پس از پیمان شونبرون و تأسیس استان‌های ایلیری در سال ۱۸۰۹، دولت فرانسه تصمیم گرفت انتشار روزنامه
سال ۱۸۰۹، دولت فرانسه تصمیم گرفت انتشار روزنامه مستقر در زادار را به نفع "روزنامه تلگراف رسمی استان‌های ایلیری در" لیوبلیانا متوقف کند. آخرین شماره در ۱ آوریل ۱۸۱۰ منتشر شد. در مجموع، ۱۷۶ شماره منتشر شد که شامل ۱۴۲۰ صفحه بود. قالب و محتوا. "ایل رجیو دالماتا – کراگلسکی دالماتین" هشت صفحه دو ستونی داشت. ستون سمت چپ به زبان ایتالیایی و ستون سمت راست به زبان کرواتی بود. برخی از مقالات فقط به یکی از این دو زبان نوشته شده بودند. هدف اصلی این روزنامه، نمایندگی و تبلیغ دولت فرانسه با انتشار قوانین، مقررات و احکام
دولت فرانسه با انتشار قوانین، مقررات و احکام آن بود. مقالات طیف گسترده‌ای از موضوعات را پوشش می‌دادند: اقتصاد، سیاست، قانون و قانونگذاری، دین، تاریخ فرهنگی، آموزش، ارتش، تجارت و موارد دیگر. توجه زیادی به مسائل مربوط به مراقبت‌های بهداشتی می‌شد. میراث. اگرچه اولین تک‌نگاری اختصاص داده شده به "ایل رجیو دالماتا - کراگلسکی دالماتین" در سال ۱۹۱۲ منتشر شد، تحقیقات و پژوهش‌های جامع‌تر و چندرشته‌ای در مورد این موضوع تنها از سال ۱۹۸۹ پدیدار شد. در سال ۲۰۰۶، پروژه‌ای با هدف انتشار یک نسخه کامل و پنج جلدی از
پروژه‌ای با هدف انتشار یک نسخه کامل و پنج جلدی از "کراگلسکی دالماتین" آغاز شد. جلد پنجم و پایانی در سال ۲۰۱۱ منتشر شد. در سال ۲۰۱۰، به عنوان بخشی از پروژه روزنامه‌های تاریخی کرواسی، "کراگلسکی دالماتین" توسط کتابخانه ملی و دانشگاهی در زاگرب دیجیتالی و به صورت آنلاین در دسترس قرار گرفت.
( «پروژه» (به ایتالیایی:) یک روزنامه ایتالیایی است که دفتر مرکزی آن در کومو قرار دارد. این روزنامه به استان‌های شمالی لومباردی، کومو، لکو و سوندریو، خدمات ارائه می‌دهد. تاریخچه. این روزنامه توسط لوئیجی ماسوئرو تأسیس شد. در ابتدا با عنوان «"لا پرووینسیا دی کومو»" منتشر شد و اولین شماره آن در ۲۶ مارس ۱۸۹۲ منتشر شد و ماسوئرو تا سال ۱۹۱۴ به عنوان مدیر آن فعالیت داشت. این روزنامه توسط سیساب منتشر می‌شود. در سه نسخه:استان کومو، استان لکو و استان سوندریو. در سال ۲۰۱۱، کل آرشیو این روزنامه، که به سال ۱۸۹۲ برمی‌گشت،
کل آرشیو این روزنامه، که به سال ۱۸۹۲ برمی‌گشت، به صورت آنلاین در دسترس قرار گرفت.
ایل پیکولو روزنامه اصلی شهر تریسته، ایتالیا است. نام آن از قالب "کوچک" اولیه این روزنامه گرفته شده است. تاریخچه و مشخصات. ایل پیکولو توسط تیودورو مایر در سال ۱۸۸۱ تأسیس شد. او همچنین صاحب و سردبیر ارشد روزنامه بود. مایر و دیگران که در ایجاد روزنامه نقش مهمی داشتند، طرفداران ایتالیا راست گرا بودند. مایر از این ایده حمایت کرد که تریست بخشی از ایتالیا بود. یکی از کمک کنندگان آن کارولینا لوزاتو بود که طرفدار این دیدگاه بود. «پکولو» در آغاز جنگ جهانی اول انتشار خود را متوقف کرد و در سال ۱۹۱۹ دوباره منتشر شد. پس
را متوقف کرد و در سال ۱۹۱۹ دوباره منتشر شد. پس از آغاز حکومت فاشیستی در ایتالیا، روزنامه در سال ۱۹۲۳ پیوستن خود را به ایدئولوژی فاشیستی اعلام کرد. تا پایان جنگ جهانی دوم روزنامه توسط کسانی که تمایل سیاسی فاشیستی داشتند ویرایش می‌شد. ایل پیکولو در تریست است و توسط فینگیل سرمقاله اس پی آر منتشر می‌شود که از سال ۱۹۹۸ یک شرکت تابعه گروه اکسپرس بوده است. همچنین نسخه‌های محلی برای شهرهای مونفاکون و گوریزیا و برای منطقه ای از استریا (کرواسی) چاپ می‌شود. این کشور موضع سیاسی پیشرو دارد. گردش خون. تیراژ ایل پیکولو
موضع سیاسی پیشرو دارد. گردش خون. تیراژ ایل پیکولو در سال ۲۰۰۸، ۴۰۲۳۱ نسخه بود. تیراژ این روزنامه در سال ۲۰۱۳، ۳۱۳۰۲ نسخه بود گروه اسپرسو گزارش داد که تیراژ این روزنامه در سال ۲۰۱۴، ۲۸۸۰۰ نسخه بوده است.
فیلیپ اول، کنت ساووی (; 1207 – ) از سال ۱۲۶۸ تا ۱۲۸۵ کنت ساووی بود. پیش از این، او اسقف والانس (۱۲۴۱–۱۲۶۷) و اسقف اعظم لیون (۱۲۴۵–۱۲۶۷) بود. خاستگاه. فیلیپ، به گفته ساموئل گیشن، پسر توماس اول، کنت ساووی، آئوستا و مورین، و همسرش، مارگارت یا شاید بئاتریس بود که دختر کنت ژنو، ویلیام اول، و بانوی فوسینی، بئاتریس بود. توماس اول ساووا، به گفته مورخ فرانسوی ساموئل گیشنون، در کتاب «تاریخچه شجره‌نامه خانه سلطنتی ساووا»، تنها فرزند ذکور هشتمین کنت ساووا و کنت آئوستا و موریانا و مارکی ایتالیا، اومبرتو سوم، ملقب به
و موریانا و مارکی ایتالیا، اومبرتو سوم، ملقب به قدیس و بئاتریس ماکون بود که دختر ژرار اول، کنت ماکون و وین و مورت دو سالینس، دختر ارباب سالینس، گوشر چهارم و همسرش بود که نام و اجدادش ناشناخته است. زندگی‌نامه. فیلیپ به عنوان هشتمین پسر کنت توماس اول ساووی، برای یک حرفه کلیسایی مقدر شد و به زودی مناصب مهمی را در فلاندر به دست آورد. در سال ۱۲۲۹ او اسقف شماس متز بود. فیلیپ به همراه همه برادرانش که هنوز زنده اند (آمدئوس، آیمو، دبلیو الکتوس والنتوس، توماس، پتروس، بونیفاسیوس و فیلیپوس) در سند شماره ۷۶ ذکر شده
بونیفاسیوس و فیلیپوس) در سند شماره ۷۶ ذکر شده است. پدرش توماس اول در مارس ۱۲۳۳ درگذشت. مرگ توماس یکم در سال ۱۲۳۲ رخ داده است. برادرش آمادئوس، پسر ارشد، جانشین توماس اول به عنوان آمادئوس چهارم شد. در سال ۱۲۳۸، برادرش آمادئوس چهارم، وصیت نامه ای تنظیم کرد که در آن مشخص کرد که در غیاب وارث مرد، وارث او برادرش توماس سپس فیلیپ و سپس پیتر است، با این بند که آنها و کسانی که پدر خود را دارند، باید بدهی خود را بپردازند. در سال ۱۲۳۹، فیلیپ، اسقف متز به همراه مادرش (پدرخوانده‌اش) و برادرانش آمادئوس چهارم و بونیفاس،
و برادرانش آمادئوس چهارم و بونیفاس، اسقف بللی، به مارگارت، کنتس کیبورگ، که به ترتیب دختر و خواهرشان بود، کمک مالی کردند، همان‌طور که در سند شماره ۱۲۳ پیتر در زوایت، گراف فون ساوین، مارکگراف در ایتالیا تأیید شده است. فیلیپ در سال ۱۲۳۹ به عنوان اسقف لوزان، سپس در سال ۱۲۴۵ به عنوان اسقف والانس و در نهایت، در سال ۱۲۴۶ به عنوان اسقف اعظم لیون انتخاب شد. او در فلاندر، فرانسه و انگلستان دارای مناصب مذهبی بود، اما طبق رسم آن زمان، مجبور به پذیرش دستورات مقدس نبود. در سال ۱۲۶۴، خواهرش، بئاتریس، کنتس همسر پروونس و
در سال ۱۲۶۴، خواهرش، بئاتریس، کنتس همسر پروونس و فورکالکویر، برادران، بونیفاس، اسقف اعظم کانتربری و پیتر را به عنوان وارثان خود نامزد کرد. پس از کناره‌گیری از دغدغه‌های کلیسایی، در سال ۱۲۶۷ با کنتس چهل و هشت ساله بورگوندی، آلیس مرانیا (۱۲۰۹–۱۲۷۹)، یا آدلاید اول بورگوندی ازدواج کرد. همان‌طور که از سند قرارداد ازدواج قید شده توسط والدین، که در تاریخ شجره‌نامه سیرهای سالین (بزانسون) گزارش شده است، برمی‌آید، دختر اول، آلیس یا آدلاید، دختر ارشد دوک آندکس و مرانیا و همسر کنت بورگوندی، اتو اول آندکس و مرانیا و
و همسر کنت بورگوندی، اتو اول آندکس و مرانیا و همسر اولش، کنتس بورگوندی، بئاتریس دوم بود که دختر دوم کنت بورگوندی و برای مدت کوتاهی نیز کنت لوکزامبورگ، اتو اول و همسرش ("داستان امپراتور هراکلس و فتح سرزمین‌های اوترمر")، ادامه‌دهنده) مارگارت بلویس تأیید شده است؛ آلیس یا آدلاید بیوه هیو از شالون بود که به او ۱۲ فرزند داده بود. اگرچه او شصت سال داشت و همیشه با مشکلات کلیسایی، اما مسالمت‌آمیز، زندگی کرده بود، اما مجبور شد زمام امور شهرستان را به دست بگیرد، زیرا آلیس یا آدلاید وظیفه حکومت را به او سپرده بود. در
آلیس یا آدلاید وظیفه حکومت را به او سپرده بود. در سال ۱۳۶۷ پسرش، اتو، ناپدری خود را به عنوان کنت بورگوندی می‌شناسد. سال بعد، دوک بورگوندی و پادشاه اسمی تسالونیکی نیز فیلیپ ساووی را به عنوان کنت بورگوندی به رسمیت شناخت، همان‌طور که در نامه‌ای به راهب بزرگ کلونی طبق سند شماره ۵۱۵۶ قابل خواندن است. سال بعد، پس از مرگ برادرش، پتر دوم ساووی، که در ۱۲ مه ۱۲۶۸ رخ داد، او همچنین عنوان کنت ساووی را به ارث برد، همان‌طور که پتر در آخرین وصیت‌نامه‌اش بیان کرده بود، جایی که او درخواست کرده بود در هاتکومب دفن شود و
جایی که او درخواست کرده بود در هاتکومب دفن شود و برادرش فیلیپ را به عنوان جانشین خود در شهرستان تعیین کرده بود و همچنین میراث‌های مختلف را برای سایر بستگانش مشخص کرده بود، طبق سند شماره ۷۴۹ از پتر در زویت، گراف فون ساوویِن، مارکگراف به زبان ایتالیایی، که او یک متمم به آن اضافه کرده بود، در کتاب خاطرات و اسناد منتشر شده توسط انجمن تاریخ و باستان‌شناسی ژنو - جلد ۷ گزارش شده است، جایی که او تصریح کرده بود که وارثان او برادرش فیلیپ و دخترش بئاتریس هستند. فیلیپ، مورات و برن را به ایالت‌های خود اضافه کرد و برای
مورات و برن را به ایالت‌های خود اضافه کرد و برای تصرف این متصرفات در سوئیس، مجبور شد با رودولف، کنت هابسبورگ، بنیانگذار خاندان اتریش، که به عنوان پادشاه رومی‌ها انتخاب و در اکتبر ۱۲۷۳ تاجگذاری کرده بود، بجنگد. او مبارزه‌ای تلخ را رهبری کرد که او را به پادشاه فرانسه، فیلیپ جسور، نزدیک‌تر کرد و در نهایت، با صلح لوزان، به یک راه‌حل آبرومندانه دست یافت. حرفه کلیسایی. فیلیپ در ایگوبل، ساووی، به عنوان هشتمین و آخرین پسر کنت توماس اول ساووی و مارگارت ژنو متولد شد. خانواده‌اش او را برای یک حرفه روحانی آماده کردند.
خانواده‌اش او را برای یک حرفه روحانی آماده کردند. در سال ۱۲۳۶، برادرش ویلیام توانست از نفوذ خود در هنری سوم انگلستان استفاده کند تا فیلیپ را در کلیساهای هیلینگدون، آکسنی و گدینگتون به مقام اسقفی برساند. در سال ۱۲۴۰، او با حمایت برادرش پیتر به عنوان اسقف لوزان انتخاب شد، اما مجبور به استعفا شد. در عوض، او در سال ۱۲۴۱ اسقف والانس شد. برادرش توماس، فیلیپ را به عنوان صدراعظم فلاندر و رئیس کلیسای سنت دوناتین دو بروژ منصوب کرد. در سال ۱۲۴۳، در حالی که هنری در گاسکونی می‌جنگید، فیلیپ خواهرش بئاتریس ساووی و
در گاسکونی می‌جنگید، فیلیپ خواهرش بئاتریس ساووی و خواهرزاده‌اش سانچیا پرووانس را برای دیدار با النور، هنری و نوزاد تازه متولد شده‌شان بئاتریس همراهی کرد. این امر پادشاه محاصره شده را چنان شاد کرد که هدایای بیشتری به اسقف داد. در سال ۱۲۴۴، پاپ اینوسنت چهارم از رم گریخت و فیلیپ برادرش، کنت آمادئوس چهارم ساووی، را متقاعد کرد که اجازه دهد پاپ از ساووی عبور کند. فیلیپ پاپ را تا لیون همراهی کرد و سپس برای اطمینان از امنیت او نزد او ماند. پاپ اینوسنت در سال ۱۲۴۵ انتخاب فیلیپ را به عنوان اسقف اعظم لیون تضمین کرد.
فیلیپ را به عنوان اسقف اعظم لیون تضمین کرد. در حالی که در آنجا بود، فیلیپ سیاست‌های خانوادگی خود مبنی بر حکومت از طریق تجارت را ادامه داد. در سال ۱۲۴۸، او با آیمار سوم والنتینویس مذاکره کرد تا مالیاتی را که بازرگانان برای مواد غذایی که از سرزمین‌های او عبور می‌کردند، پرداخت می‌کردند، کاهش دهد و در چند سال بعد، به شهرهای سراسر منطقه امتیاز داد. سلطنت. هنگامی که فیلیپ، برخلاف انتظارات، وارث بعدی ایالت ساووی شد، در ۱۲ ژوئن ۱۲۶۷ از مناصب کلیسایی خود دست کشید و با کنتس آدلاید از بورگوندی ازدواج کرد. او در سال
با کنتس آدلاید از بورگوندی ازدواج کرد. او در سال ۱۲۶۸ کنت ساووی شد و در سال ۱۲۷۲ نیز کنت برس را به دست آورد. در حالی که او در ابتدا در گسترش قدرت ساووی موفق بود، در سال ۱۲۸۲ با ائتلافی از شاه رودولف اول، چارلز آنژو (که همچنین کنت پرووانس بود)، دوفین وینوا و کنت‌های ژنو روبرو شد. طبق وصیت‌نامه او، خواهرزاده‌اش ملکه النور از پرووانس و پسرش شاه ادوارد اول انگلستان به عنوان داوران املاک او منصوب شدند. آنها برادرزاده‌اش، آمادئوس، را به عنوان جانشین او منصوب کردند. فیلیپ در سال ۱۲۸۵ بدون فرزند در روسیون درگذشت.
اورسته بونومی (۱۵ ژوئیهٔ ۱۹۰۲، میلان – ۲۶ آوریل ۱۹۸۳، رم) یک سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود که از فوریه تا ژوئیهٔ ۱۹۴۳ به‌عنوان آخرین وزیر مبادلات و ارزها (دارایی) در دولت موسولینی خدمت کرد. زندگی‌نامه. فرزند جیووانی بونومی و آنجلا پناگینی، او به‌عنوان بازرگان و حسابدار فعالیت می‌کرد و رئیس فدراسیون ملی بازرگانان شد. در اوایل دههٔ ۱۹۲۰، به‌عنوان یک «اسکادریستا» در میلان فعالیت داشت و در راهپیمایی به سوی رم شرکت کرد. در سال ۱۹۳۴ با حزب ملی فاشیست به مجلس نمایندگان ایتالیا راه یافت و در ۱۹۳۹ به عضویت شورای
ایتالیا راه یافت و در ۱۹۳۹ به عضویت شورای دسته‌ها و شرکت‌ها درآمد. او سمت‌هایی چون مدیرکل گردشگری و کمیسر نایب برای نمایشگاه جهانی ۱۹۴۲ در رم را بر عهده داشت. در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی به‌عنوان خلبان بمب‌افکن در نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا خدمت کرد و در نبردهای شیری، تمبیِن و آمبا ارادام شرکت داشت. همچنین در پرواز نمایشی بر فراز آدیس آبابا حضور یافت و مدال نقره دلاوری نظامی دریافت کرد. با آغاز جنگ جهانی دوم، در مأموریت‌های بمباران در شمال آفریقا و مدیترانه شرکت کرد و مدال برنز دلاوری نظامی گرفت. از ۶
شرکت کرد و مدال برنز دلاوری نظامی گرفت. از ۶ فوریه تا ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، او وزیر مبادلات و ارزها در واپسین مرحلهٔ دولت موسولینی بود. پس از سقوط فاشیسم و اشغال آلمان در ایتالیا، او به سوییس گریخت.
آمادئوس پنجم (؛ 1252/1253 – ) سیاستمدار اهل ایتالیا بود. وی از سال ۱۲۸۵ تا زمان مرگش کنت ساووی بود. به پاس خدماتش به امپراتوری مقدس روم، عناوین کنت امپراتوری و نایب‌السلطنه لومباردی، همراه با فرمانروایی بر آستی و ایوریا به او اعطا شد. او که یک حاکم برجسته قرون وسطایی بود، نقشی محوری در گسترش و تحکیم نفوذ خاندان ساووی در مناطقی که امروزه بخش‌هایی از فرانسه، ایتالیا و سوئیس را تشکیل می‌دهند، ایفا کرد. زندگی. آمادئوس پسر توماس دوم ساووی و بئاتریس فیشی بود. او از طریق مادرش نوه برادر پاپ اینوسنت چهارم بود. پس
از طریق مادرش نوه برادر پاپ اینوسنت چهارم بود. پس از ازدواج با سیبیل باگه در سال ۱۲۷۲، آمادئوس زندگی خود را در خدمت پسرعمویش، شاه ادوارد اول انگلستان، به عنوان یک شوالیه خانگی آغاز کرد و در جنگ اول ولز در سال ۱۲۷۷ خدمت کرد. در طول جنگ دوم ولز در سال ۱۲۸۲، او فرماندهی نیروهای ادوارد در چستر را بر عهده داشت که محاصره قلعه رودلان را شکستند. عموی پدری بدون فرزند او، کنت فیلیپ اول ساووی، در سال ۱۲۸۵ درگذشت. در همین حال، پیش از آن، در سال ۱۲۸۲، برادر بزرگترش، توماس سوم پیدمونت، به‌طور تصادفی در سال ۱۲۸۲ درگذشت.
سوم پیدمونت، به‌طور تصادفی در سال ۱۲۸۲ درگذشت. وصیت‌نامه فیلیپ، ارث ساووی را به خواهرزاده‌اش، النور پرووانس، و پسرش ادوارد اول انگلستان، واگذار کرد. آمادئوس به عنوان شهرستان ساووی منصوب شد و برای کاهش رقابت خانوادگی، برادر کوچکترش لویی به عنوان بارون جدید وو منصوب شد و لویی اول وو شد. از طریق ازدواج با سیبیلا، کنتس بوگی و برس، او توانست این مناطق بورگوندی را در ایالت‌های خود بگنجاند. گسترش بعدی قلمرو او باعث افزایش بیشتر شد. در ۱ اکتبر ۱۲۸۵، آمادئوس پس از مذاکره با اسقف ژنو، به عنوان محافظ ژنو اعلام شد.
مذاکره با اسقف ژنو، به عنوان محافظ ژنو اعلام شد. این عنوان ارثی متعلق به آمادئوس دوم، کنت ژنو بود که با اسقف اختلاف داشت. در سال ۱۲۸۷، آمادئوس قلعه ایل در رون نزدیک ژنو را محاصره کرد و پس از چهارده هفته آن را تصرف کرد. در سال ۱۲۹۵، آمادئوس قلعه شامبری را از مالک قبلی آن، هیو از لاروشت، به دست آورد. او ژرژ دو آکیلا، شاگرد جوتو از فلورانس، را به دربار خود آورد. ژرژ قلعه را با نقاشی‌ها، چوب‌های حکاکی شده و نقاشی‌های دیواری تزئین کرد. او تا زمان مرگش در سال ۱۳۴۸ در آنجا برای ساوویاردها کار می‌کرد. پیروزی‌های
در آنجا برای ساوویاردها کار می‌کرد. پیروزی‌های نظامی بر آمادئوس دوم ژنو و هامبرت اول دوفین وینوا، که منجر به اشغال شهر ژنو در ژوئن ۱۲۸۷ شد، منجر به امضای پیمان آنماس در ۱۸ نوامبر ۱۲۸۷ شد که به موجب آن، آنها خود را به عنوان خراجگزار او تسلیم کردند. در طول جنگ گاسکونی (۱۲۹۴–۱۳۰۳)، او به عنوان نماینده شاه ادوارد اول انگلستان در مذاکراتی که منجر به پیمان مونتروی (۱۲۹۹) و پیمان پاریس (۱۳۰۳) شد، عمل کرد. او به‌طور جداگانه، ازدواج ادوارد اول با مارگارت فرانسه را ترتیب داد. در سال ۱۳۰۱، آمادئوس همچنین اختلاف خود
ترتیب داد. در سال ۱۳۰۱، آمادئوس همچنین اختلاف خود بر سر کنترل والیس را با اسقف‌نشین کاتولیک رومی سیون حل و فصل کرد. با این حال، دوران سلطنت او شاهد اصطکاک بین شهرستان ساووی و دوک‌نشین اتریش نیز بود. او اتحاد با پادشاهی فرانسه را دنبال کرد و در نتیجه روابط خوب اولیه، موله‌وریه را در نرماندی پذیرفت. بازپس‌گیری نهایی لیون توسط پادشاهان فرانسه، آمادئوس را از تمایلات توسعه‌طلبانه آنها به سمت مناطق آلپ آگاه کرد. او به دنبال متحدی قدرتمند در برابر خصومت بالقوه هنری هفتم، پادشاه آلمان، بود که با مارگارت برابانت،
هفتم، پادشاه آلمان، بود که با مارگارت برابانت، خواهرزن آمادئوس، ازدواج کرده بود. آمادئوس در لشکرکشی هنری به ایتالیا در سال‌های ۱۳۱۰ تا ۱۳۱۳، که به تاجگذاری هنری به عنوان امپراتور مقدس روم در ۲۹ ژوئن ۱۳۱۲ منجر شد، هنری را همراهی کرد. به عنوان پاداش خدماتش، آمادئوس عنوان کنت امپراتوری، جانشین امپراتوری لومباردی و فرمانروایی آستی و ایوریا را دریافت کرد. هنری همچنین آئوستا و شابل را به دوک‌نشینی ارتقا داد، اگرچه آنها همچنان بخشی از قلمرو ساووی بودند. در سال ۱۳۱۵، آمادئوس به شوالیه‌های هوسپیتالر در دفاع از رودس