payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شد . هنگامی که بالاجی باجی رائو به مرز مغول رفت، تارابای از راجارام دوم خواست تا او را از سمت پیشوا برکنار کند . وقتی راجارام امتناع کرد، او را در 24 نوامبر 1750 در سیاه‌چالی در ساتارا زندانی کرد. او همچنین ادعا کرد که او یک شیاد است و او را به دروغ به عنوان نوه خود به شاهو معرفی کرده است. در اوایل اکتبر 1750، تارابای با اومابای دابهاده ملاقات کرد ، که او نیز از پیشوا کینه داشت. اومابای 15000 سرباز به رهبری داماجی رائو گئکواد را در حمایت از تارابای اعزام کرد. گئکواد نیرویی 20000 نفری به رهبری تریمباکرائو
گئکواد نیرویی 20000 نفری به رهبری تریمباکرائو پورانداره، وفادار به پیشوا، را در نیمب، شهری کوچک در شمال ساتارا، شکست داد. سپس او به ساتارا لشکرکشی کرد و در آنجا توسط تارابای مورد استقبال قرار گرفت. با این حال، تریمباکرائو ارتش خود را دوباره تشکیل داد و در 15 مارس به ارتش گئکواد که در سواحل رودخانه ونا اردو زده بود، حمله کرد . گئکواد در این نبرد شکست خورد و با تلفات سنگین مجبور به عقب نشینی شد. در همین حال، بالاجی باجی رائو از مرز مغول بازگشت و در ۲۴ آوریل به ساتارا رسید. او به پادگان یاواتشوار در ساتارا
به ساتارا رسید. او به پادگان یاواتشوار در ساتارا حمله کرد و نیروهای تارابای را شکست داد. او قلعه ساتارا را محاصره کرد و از تارابای خواست تا راجارام دوم را که وضعیت جسمی و روحی‌اش به طور قابل توجهی رو به وخامت گذاشته بود، آزاد کند. تارابای امتناع کرد و بالاجی باجی رائو به سمت پونا حرکت کرد، زیرا محاصره قلعه مستحکم و مجهز ساتارا آسان نبود. در همین حال، دماجی گئکواد، اومابای دبهاده و بستگانشان توسط مردان پیشوا دستگیر شدند. بخشی از سربازان تارابای در پادگان ساتارا بدون موفقیت علیه او شورش کردند. او سر رهبر
ساتارا بدون موفقیت علیه او شورش کردند. او سر رهبر شورشیان، آناندرائو جادهاو، را برید. با این حال، او متوجه شد که قادر به مبارزه با بالاجی باجی رائو نخواهد بود و موافقت کرد که برای توافق صلح در پونا با او ملاقات کند. جانوجی بونسل ، که او نیز رقیب بالاجی باجی رائو بود، با ارتشی قوی در همسایگی پونا بود و موافقت کرد که از او در برابر هرگونه آسیبی محافظت کند. در پونا، بالاجی باجی رائو با احترام با او رفتار کرد و پس از کمی اکراه، تارابای برتری بالاجی باجی رائو را پذیرفت. او موافقت کرد که ستوان خود، بابورائو
را پذیرفت. او موافقت کرد که ستوان خود، بابورائو جادهاو، را که بالاجی باجی رائو از او خوشش نمی‌آمد، برکنار کند. در عوض، بالاجی باجی رائو او را بخشید. در ۱۴ سپتامبر ۱۷۵۲، این دو در معبد خاندوبا در ججوری سوگند یاد کردند و قول صلح متقابل دادند. در این مراسم سوگند، تارابای همچنین سوگند یاد کرد که راجارام دوم نوه او نیست. با این وجود، بالاجی باجی رائو، راجارام دوم را به عنوان چاتراپاتیِ اسمی و یک مقام تشریفاتیِ بی‌قدرت حفظ کرد
شفیلد اف‌سی. شفیلد اف‌سی (به انگلیسی: "Sheffield Football Club") یک باشگاه فوتبال مستقر در شهر شفیلد انگلستان است که در سال ۱۸۵۷ میلادی تأسیس شد و به‌عنوان قدیمی‌ترین باشگاه فوتبال جهان که هنوز فعالیت دارد، شناخته می‌شود. این باشگاه توسط دو عضو باشگاه کریکت محلی، ناتانل کرس‌ویک (Nathaniel Creswick) و ویلیام پرست (William Prest) بنیان‌گذاری شد. تاریخچه. در زمانی که قوانین استانداردی برای بازی فوتبال وجود نداشت، شفیلد اف‌سی قوانین خاص خود را تدوین کرد که به «قوانین شفیلد» (Sheffield Rules) معروف شد. این
به «قوانین شفیلد» (Sheffield Rules) معروف شد. این قوانین تأثیر زیادی بر شکل‌گیری قوانین رسمی فوتبال توسط اتحادیه فوتبال انگلستان (FA) در سال ۱۸۶۳ گذاشتند. اولین بازی رسمی این باشگاه در سال ۱۸۵۷ برگزار شد. رقابت‌های اولیه اغلب بین اعضای خود باشگاه برگزار می‌شدند (مثلاً متأهل‌ها در برابر مجردها) تا این‌که در سال ۱۸۶۰، شفیلد اف‌سی نخستین مسابقهٔ خود را در برابر باشگاهی دیگر به نام "هالام اف‌سی" انجام داد که امروزه به‌عنوان قدیمی‌ترین دربی تاریخ فوتبال شناخته می‌شود. جایگاه در تاریخ فوتبال. در سال ۲۰۰۴، فیفا
می‌شود. جایگاه در تاریخ فوتبال. در سال ۲۰۰۴، فیفا به مناسبت بزرگداشت این باشگاه تاریخی، عنوان «باشگاه زادگاه فوتبال» ("The World's First Football Club") را به شفیلد اف‌سی اعطا کرد. همچنین در همان سال، شفیلد اف‌سی به عضویت «تالار مشاهیر فوتبال انگلستان» ("English Football Hall of Fame") درآمد. در سال ۲۰۰۷، باشگاه جشن ۱۵۰ سالگی خود را برگزار کرد. در این مراسم، باشگاه‌هایی مانند رئال مادرید، آث میلان و بایرن مونیخ به‌طور رسمی این مناسبت را تبریک گفتند. سپ بلاتر، رئیس وقت فیفا، و پرنس ویلیام نیز پیام‌های
بلاتر، رئیس وقت فیفا، و پرنس ویلیام نیز پیام‌های تبریکی ارسال کردند. وضعیت فعلی. باشگاه شفیلد اف‌سی در حال حاضر در سطح‌های پایین‌تر لیگ‌های فوتبال انگلستان فعالیت می‌کند و به‌عنوان یک باشگاه نیمه‌حرفه‌ای شناخته می‌شود. بازی‌های خانگی این تیم در ورزشگاه تیکنال استادیوم (The Tuffnell Stadium) در دربی‌شر برگزار می‌شود. این باشگاه در حوزه‌های فرهنگی، آموزشی و اجتماعی نیز فعالیت دارد و به حفظ میراث تاریخی فوتبال کمک می‌کند.
اکستروپیانیسم که با عنوان فلسفه برون‌گرایی نیز شناخته می‌شود، «چارچوبی در حال تکامل از ارزش‌ها و استانداردها برای بهبود مستمر شرایط انسانی» است. اکستروپین‌ها معتقدند که پیشرفت‌های علم و فناوری روزی به مردم اجازه می‌دهد تا ابد زندگی کنند. یک فرد اکستروپین ممکن است بخواهد در این هدف مشارکت کند، مثلاً با انجام تحقیق و توسعه یا داوطلب شدن برای آزمایش فناوری جدید. تفکر برون‌گرایانه که ریشه در مجموعه‌ای از اصول مطرح‌شده توسط فیلسوف مکس مور در کتاب "اصول برون‌انگاری" دارد، تأکید زیادی بر تفکر منطقی و خوش‌بینی عملی
دارد، تأکید زیادی بر تفکر منطقی و خوش‌بینی عملی دارد. به گفته مور این اصول «باورها، فناوری‌ها یا سیاست‌های خاصی را مشخص نمی‌کنند». اکستروپین‌ها دیدگاه خوش‌بینانه‌ای نسبت به آینده دارند و انتظار پیشرفت‌های قابل توجهی در قدرت محاسباتی، افزایش طول عمر، فناوری نانو و موارد مشابه دارند. بسیاری از اکستروپین‌ها تحقق نهایی طول عمر نامحدود یا جاودانگی و بازیابی افرادی را که بدن یا مغزشان با استفاده از سرمازیستی حفظ شده است، به لطف پیشرفت‌های آینده در فناوری زیست‌پزشکی یا بارگذاری ذهن پیش‌بینی می‌کنند. برون‌گردی.
یا بارگذاری ذهن پیش‌بینی می‌کنند. برون‌گردی. اصطلاح برون‌گردی که توسط مکس مور تعریف شده است، «میزان هوش، نظم عملکردی، سرزندگی، ظرفیت و انگیزه یک سیستم زنده یا سازمانی برای بهبود» است. این به‌معنای متضاد آنتروپی است که به‌صورت استعاری به‌عنوان تمایل به انحطاط و زوال تعبیر می‌شود. اکستروپیانیسم «فلسفه‌ای است که به دنبال افزایش برون‌گرایی است».
خوشنویسی قیروانی یا خط قیروانی یا کوفی قیروانی یکی از سبک‌های متمایز خط عربی است که در دوره‌های نخستین اسلام در شهر قیروان تونس پدید آمد. این سبک با فرم‌های زاویه‌دار، جسورانه و خطوط عمودی قوی شناخته می‌شود و عمدتاً در نسخه‌های قرآن به‌کار می‌رفت. برخلاف سبک روان‌تر کوفی، خوشنویسی قیروانی بر دقت هندسی و وضوح بصری تأکید دارد. این سبک نقش مهمی در هنر اسلامی شمال آفریقا ایفا کرده و بازتاب‌دهنده هویت فرهنگی آن منطقه است. ریشه. در حدود سال ۱۰۱۹ میلادی، در شهر قیروان تونس، زنی به نام فاطمه زندگی می‌کرد. فاطمه
قیروان تونس، زنی به نام فاطمه زندگی می‌کرد. فاطمه دایه ابن بادیس، از دربار زیریان بود که در آن زمان بخش زیادی از شمال آفریقا را تحت سلطه داشتند. فاطمه، که به عنوان «دایه» شناخته می‌شد، قصد داشت نسخه‌ای از قرآن (مصحف) را به عنوان عمل خیریه وقف، به مسجد جامع قیروان اهدا کند. برای انجام این وقف، او باید خوشنویسانی را استخدام می‌کرد تا این نسخه را بنویسند. مصحف او بعدها به «مصحف الحاضنة» یا «قرآن دایه» معروف شد. بر اساس سند وقف نگهداری‌شده همراه با مصحف دایه، خوشنویسانی به نام "الورّاق" و "دُرّة الکاتبة" – یک
به نام "الورّاق" و "دُرّة الکاتبة" – یک مرد و یک زن – احتمالاً نگارندگان این نسخه بودند. با دقت در این نسخه خطی، تشخیص اینکه آیا آن‌ها اثری هنری آفریده‌اند یا سندی دینی، دشوار است. آنچه مسلم است، بودجه‌ای نامحدود برای این پروژه در نظر گرفته شده بود؛ گویی دایه از آن‌ها خواسته بود تا شاهکاری بی‌نظیر خلق کنند. خوشنویسان حدود یک سال صرف نوشتن این مصحف کردند. سبک خوشنویسی به‌کاررفته در قرآن دایه، «خط قیروانی» نام دارد که توسط همین خوشنویسان ابداع شد. آموزش. امروزه، گروه فرهنگی «مدینتی» کارگاه‌ها و کلاس‌های
امروزه، گروه فرهنگی «مدینتی» کارگاه‌ها و کلاس‌های آموزشی خوشنویسی قیروانی را برای علاقه‌مندان، چه مبتدی و چه حرفه‌ای، برگزار می‌کند. «مدینتی» همچنین اقامت‌های طولانی‌مدت در تونس برای کسانی که می‌خواهند در خوشنویسی عربی به تبحر برسند، فراهم می‌آورد. با تلاش‌های «انجمن تونسی هنرهای خوشنویسی»، سبک خط قیروانی مورد مطالعه و مستندسازی قرار گرفته است. این انجمن به‌طور مستمر کارگاه‌ها، کلاس‌ها و نمایشگاه‌هایی را درباره هنر خوشنویسی قیروانی برگزار می‌کند. هنرمندان گچ‌بری نیز از خط قیروانی برای بازسازی سقف خانه‌های
نیز از خط قیروانی برای بازسازی سقف خانه‌های تاریخی در مدینه تونس بهره برده‌اند. مشخصات. به‌طور کلی، حروف در سبک قیروانی ضخیم و زاویه‌دار هستند. این حروف نقطه‌گذاری نمی‌شوند و به‌خوبی روی یک خط افقی قرار می‌گیرند. حروف عمودی مانند الف (ا) و لام (ل) کاملاً عمود رسم می‌شوند، و نخستین الف همیشه با دُمی اضافی در پایین که به‌صورت افقی به سمت راست کشیده می‌شود، از سبک‌های کوفی دیگر متمایز می‌گردد. از سوی دیگر، حروف پایینی مانند باء (ب) یا شین (س) با فرورفتگی‌های کوتاه، موازی و نزدیک به‌هم مشخص می‌شوند. در مورد
کوتاه، موازی و نزدیک به‌هم مشخص می‌شوند. در مورد برخی دیگر از حروفی که برآمدگی دارند، مانند ضاد (ض) یا کاف (ك)، یک "مشق" (خط افقی دوم یا یک مستطیل در بالا) افزوده می‌شود که به‌طور افقی متناسب با فضای سمت چپ و طول کلمه کشیده می‌شود تا کلمه در آغاز سطر قرار گیرد. ویژگی نهایی این سبک آن است که کلمات شکسته نمی‌شوند و نشانه‌های آیه قرآن در آن وجود ندارند.
قرآن دایه (مصحف الحاضنة) یا Mushaf al-Hadina یکی از برجسته‌ترین نسخه‌های خطی قرآن به خط کوفی قیروانی است که در سال ۱۰۲۰ میلادی (۴۱۰ هجری قمری) در قیروان، تونس، خطاطی شد. این نسخه به سفارش فاطمه، دایه (مربی) شاهزاده المعز بن بادیس از سلسله زیریان، تهیه و به عنوان وقف به مسجد جامع قیروان اهدا شد. ریشه. در حدود سال ۱۰۲۰ میلادی، در شهر قیروان تونس، زنی به نام فاطمه زندگی می‌کرد. فاطمه دایه ابن بادیس، از دربار زیریان بود که در آن زمان بخش زیادی از شمال آفریقا را تحت سلطه داشتند. فاطمه، که به عنوان «دایه» شناخته
تحت سلطه داشتند. فاطمه، که به عنوان «دایه» شناخته می‌شد، قصد داشت نسخه‌ای از قرآن (مصحف) را به عنوان عمل خیریه وقف، به مسجد جامع قیروان اهدا کند. برای انجام این وقف، او باید خوشنویسانی را استخدام می‌کرد تا این نسخه را بنویسند. مصحف او بعدها به «مصحف الحاضنة» یا «قرآن دایه» معروف شد. بر اساس سند وقف نگهداری‌شده همراه با مصحف دایه، خوشنویسانی به نام "الورّاق" و "دُرّة الکاتبة" – یک مرد و یک زن – احتمالاً نگارندگان این نسخه بودند. با دقت در این نسخه خطی، تشخیص اینکه آیا آن‌ها اثری هنری آفریده‌اند یا سندی
اینکه آیا آن‌ها اثری هنری آفریده‌اند یا سندی دینی، دشوار است. آنچه مسلم است، بودجه‌ای نامحدود برای این پروژه در نظر گرفته شده بود؛ گویی دایه از آن‌ها خواسته بود تا شاهکاری بی‌نظیر خلق کنند. خوشنویسان حدود یک سال صرف نوشتن این مصحف کردند. سبک خوشنویسی به‌کاررفته در قرآن دایه، «خط قیروانی» نام دارد که توسط همین خوشنویسان ابداع شد. قرآن دایه نسخه‌ای یگانه است که در اوایل سده یازدهم میلادی در قیروان، زمانی که این شهر هنوز بخشی از امپراتوری فاطمیان بود، کتابت، تذهیب و صحافی شده است. این مصحف عظیم، شامل سه هزار
و صحافی شده است. این مصحف عظیم، شامل سه هزار برگ (حدود ۲۹۰۰ صفحه) به اندازه ۴۴٫۴ در ۳۰ سانتی‌متر، در قطع عمودی است. در هر صفحهٔ تقریباً به اندازهٔ یک پوستر، تنها پنج جمله نوشته شده که هرکدام شش سانتی‌متر ارتفاع دارند و هر جمله یک یا دو واژه دارد. برای تولید صفحات این نسخه عظیم، احتمالاً پوست‌های یک گله گوسفند به کار رفته است. برای نگارش و تزئینات اسلامی صفحات نیز احتمالاً چند کیلو طلا و چند لیتر جوهر رنگی مصرف شده است. خط قیروانی، الهام‌گرفته از خط کوفی است و به نام شهر قیروان نام‌گذاری شده است. خوشنویسان
و به نام شهر قیروان نام‌گذاری شده است. خوشنویسان در این پروژه، خطی نو طراحی کردند، نقطه‌ها را حذف کرده و تمام حرکات (تشکیل) را با رنگ نمایش دادند. علامت‌گذاری آیات و عناوین سوره‌ها نیز با تزئینات طلایی، برگرفته از نقوش بیزانسی و رومی، آراسته شده‌اند. آزادی هنری خوشنویسان در این اثر، بازتابی است از دورانی که بیان هنری از طریق تولید نسخ خطی، شکوفا و پررونق بوده است. هر صفحه از قرآن دایه به‌تنهایی یک اثر هنری محسوب می‌شود. برخی صفحات از تونس خارج شده‌اند و هم‌اکنون در موزه متروپولیتن نیویورک، مجموعه دیوید در
در موزه متروپولیتن نیویورک، مجموعه دیوید در کپنهاگ و موزه باردو در تونس به نمایش درآمده‌اند. با این حال، مهم‌ترین بخش آن در «موزه ملی هنر اسلامی رقاده» در قیروان نگهداری می‌شود. این نسخه قرآنی، یکی از مهم‌ترین آثار هنر اسلامی محسوب می‌شود. شکوه و زیبایی آن، خط منحصربه‌فردش، و زمینه تاریخی تولید و وقف آن، این مصحف را به سندی نادر – اگر نه بی‌نظیر – از فضای پرنشاط و غنی فرهنگی، فکری و درباری عصر پایانی فاطمیان در مغرب تبدیل کرده است. ویژگی‌ها. این نسخه از جنس پوست دام است و در قطع عمودی است. ابعاد آن ۳۱ در
پوست دام است و در قطع عمودی است. ابعاد آن ۳۱ در ۴۵ سانتیمتر است. هر صفحه ۵ سطر دارد. تعداد اوراق این مصحف ۲۹۰۰ برگ بوده است.
تقویت‌کننده ابزاری (که گاهی به‌صورت مختصر in-amp یا InAmp نوشته می‌شود) نوعی تقویت‌کننده تفاضلی است که به تقویت‌کننده‌های بافر ورودی مجهز شده است. این ویژگی، نیاز به تطبیق امپدانس ورودی را از بین می‌برد و در نتیجه، این تقویت‌کننده را به‌ویژه برای استفاده در تجهیزات اندازه‌گیری و آزمایشگاهی ایده‌آل می‌سازد. از دیگر ویژگی‌های آن می‌توان به افست بسیار پایین DC، دریفت کم، نویز پایین، بهره حلقه ‌باز بسیار بالا، نسبت حذف مد مشترک (CMRR) بسیار عالی و امپدانس ورودی بالا اشاره کرد. از تقویت‌کننده‌های ابزاری در
بالا اشاره کرد. از تقویت‌کننده‌های ابزاری در مواردی استفاده می‌شود که دقت بالا و پایداری بلندمدت و کوتاه‌مدت مدار مورد نیاز است. گرچه تقویت‌کننده ابزاری معمولاً از نظر شماتیک شبیه به یک آپ‌آمپ استاندارد نمایش داده می‌شود، اما در واقعیت، این تقویت‌کننده عموماً از سه آپ‌آمپ تشکیل شده است. این آپ‌آمپ‌ها به گونه‌ای چیده شده‌اند که یکی از آن‌ها به عنوان بافر برای هر ورودی (مثبت و منفی) عمل می‌کند و سومی خروجی مطلوب را با تطبیق امپدانس مناسب تولید می‌کند.. رایج‌ترین مدار تقویت‌کننده ابزاری در شکل بالا نشان داده
مدار تقویت‌کننده ابزاری در شکل بالا نشان داده شده است. بهره این مدار به‌صورت زیر محاسبه می‌شود: formula_1 امپلی فایر های سمت راست ، همراه با مقاومت‌های formula_2​ و ​formula_3، یک مدار تقویت‌کننده تفاضلی استاندارد با بهره formula_4 و مقاومت تفاضلی ورودی formula_5​ است. دو ‌آمپلی فایر سمت چپ به عنوان بافر عمل می‌کنند. اگر formula_6 حذف شود (مدار باز شود)، این دو مقاومت به صورت مدارهای بافر با بهره واحد کار می‌کنند و مدار با بهره formula_7 و امپدانس ورودی بالا (به‌دلیل وجود بافرها) عمل خواهد کرد با قرار دادن
(به‌دلیل وجود بافرها) عمل خواهد کرد با قرار دادن مقاومت‌هایی بین ورودی معکوس بافرها و زمین، می‌توان بهره بافر را افزایش داد، اما استفاده از یک مقاومت ​formula_6 بین دو ورودی معکوس‌کننده، روشی هوشمندانه‌تر است: این کار بهره حالت تفاضلی جفت بافر را افزایش می‌دهد، در حالی که بهره حالت مشترک همچنان برابر با ۱ باقی می‌ماند. این روش نه‌ تنها نسبت حذف مد مشترک (CMRR) مدار را بهبود می‌بخشد، بلکه امکان پردازش سیگنال‌های مد مشترک بزرگ‌تر را بدون قطعی (clipping) فراهم می‌کند. یکی دیگر از مزایای این روش، افزایش بهره
می‌کند. یکی دیگر از مزایای این روش، افزایش بهره با استفاده از فقط یک مقاومت به‌جای یک جفت مقاومت است که مشکل تطبیق مقاومت‌ها را از بین می‌برد و به‌راحتی امکان تغییر بهره مدار با تعویض مقدار یک مقاومت را فراهم می‌کند. حتی می‌توان از یک پتانسیومتر یا مجموعه‌ای از مقاومت‌های قابل انتخاب توسط سوئیچ برای ​ استفاده کرد تا تغییر بهره مدار به سادگی انجام شود. بهره مد مشترک ایده‌آل در یک تقویت‌کننده ابزاری صفر است. در مدار نشان‌داده‌شده، بهره مد مشترک ناشی از عدم تطابق در نسبت مقاومت‌ها (formula_9) و همچنین عدم
تطابق در نسبت مقاومت‌ها (formula_9) و همچنین عدم تطابق در بهره مد مشترک دو آپ‌آمپ ورودی است. دستیابی به مقاومت‌های کاملاً مطابق (matched) در ساخت این مدارها چالش‌برانگیز است و بهینه‌سازی عملکرد مد مشترک نیز نیازمند دقت بالایی است برای کاهش هزینه‌ها می‌توان از دو آپ‌آمپ استفاده کرد، اما در این حالت بهره باید بیشتر از ۲ (+6 dB) باشد. تقویت‌کننده‌های ابزاری (Instrumentation Amplifiers) را می‌توان با استفاده از تقویت‌کننده‌های عملیاتی مجزا و مقاومت‌های دقیق ساخت، اما نمونه‌های یکپارچه آن نیز توسط چندین
ساخت، اما نمونه‌های یکپارچه آن نیز توسط چندین تولیدکننده از جمله Texas Instruments، Analog Devices و Renesas Electronics به صورت مدار مجتمع عرضه می‌شوند. یک تقویت‌کننده ابزاری IC معمولاً شامل مقاومت‌های دقیقِ همسان‌سازی‌شده با لیزر است و بنابراین ردگیری حالت مشترک (CMR) عالی ارائه می‌دهد. از نمونه‌های آن می‌توان به INA128، AD8221، LT1167 و MAX4194 اشاره کرد. تقویت‌کننده‌های ابزاری را همچنین می‌توان با استفاده از «معماری فیدبک غیرمستقیم جریان» طراحی کرد که محدوده عملکرد این تقویت‌کننده‌ها را تا قطب منفی
محدوده عملکرد این تقویت‌کننده‌ها را تا قطب منفی منبع تغذیه و در برخی موارد تا قطب مثبت گسترش می‌دهد. این ویژگی به‌ویژه در سیستم‌های تک‌ منبع تغذیه مفید است، جایی که قطب منفی منبع تغذیه صرفاً به زمین مدار (GND) متصل می‌شود. از نمونه قطعاتی که از این معماری استفاده می‌کنند می‌توان به MAX4208/MAX4209 و AD8129/AD8130 اشاره کرد. انواع تقویت‌کننده‌های ابزاری :. تقویت‌کننده ابزاری بدون فیدبک. تقویت‌کننده ابزاری بدون فیدبک، یک تقویت‌کننده تفاضلی با امپدانس ورودی بالا است که بدون شبکه فیدبک خارجی طراحی شده است. این
است که بدون شبکه فیدبک خارجی طراحی شده است. این طراحی امکان کاهش تعداد تقویت‌کننده‌ها (یک عدد به جای سه عدد)، کاهش نویز (عدم ایجاد نویز حرارتی توسط مقاومت‌های فیدبک) و افزایش پهنای باند (عدم نیاز به جبران‌سازی فرکانسی) را فراهم می‌کند. تقویت‌کننده‌های ابزاری تثبیت‌شده با چاپر (Chopper-Stabilized) یا بدون رانش (Zero-Drift) مانند LTC2053 از یک بخش ورودی سوئیچینگ برای حذف خطاهای آفست DC و رانش استفاده می‌کنند.
خردگریزی‌گرایی یک جنبش فلسفی است که در اوایل قرن نوزدهم ظهور کرد، بر بُعد غیرعقلانی زندگی انسان تأکید داشت. خردستیزان همانطور که منطق را رد می‌کنند، استدلال می‌کنند که غریزه و احساسات در تحقیق دانش بر عقل برتری دارند. این اصطلاح یک عنوان تحقیرآمیز برای انتقادات علیه عقل‌گرایی استفاده شده است. فلسفه خردگرایی، که به‌عنوان اولین ظهور در نوشته‌های فرانسیس بیکن و رنه دکارت شناخته می‌شود، از زمان آغاز خود با انتقادات زیادی روبه‌رو بوده است. این موارد ممکن است مستلزم این دیدگاه باشد که برخی چیزها فراتر از درک
مستلزم این دیدگاه باشد که برخی چیزها فراتر از درک عقلانی هستند، عقلانیت کامل برای زندگی انسان ناکافی یا حتی مضر است، یا این‌که مردم ذاتاً منطقی و مترقی نیستند. نمای کلی. اصطلاح خردگریزی‌گرایی به یک جنبش فلسفی مستقل اشاره ندارد، بلکه لحظه‌ای و جزئی از جنبش‌ها و نظام‌های فلسفی مختلف است. خردگریزی‌گرایی در معنای واقعی به جهان‌بینی‌هایی اشاره دارد که با لحظه غیرعقلانی بودن مشخص می‌شوند و همچنین تفکر عقلانی را به نفع عملکردهای شناختی جایگزین و بالاتر، اغلب به نفع نوع خاصی از شهود کنار می‌گذارند. از این نظر این
نوع خاصی از شهود کنار می‌گذارند. از این نظر این اصطلاح کاربرد خاص‌تری برای برخی مواضع فلسفی پیدا کرده است. اصل اساسی خردگریزی مخالفت با فلسفه خردگرایی است. از آن‌جایی که اصطلاح خردگریزی‌گرایی به‌عنوان اتهامی تحقیرآمیز برای انتقاد از سایر مواضع غیرمنطقی، غیرعلمی و در نتیجه اشتباه استفاده می‌شود، به‌عنوان یک مقوله علمی بحث‌برانگیز است. در غیر این صورت این اصطلاح به طور نامشخص و مانند معادل آن، خردگرایی در معانی بسیار متفاوتی به‌کار می‌رود. بسته به حوزه‌ای که رساله‌های مربوط به خردگریزی در آن ارائه می‌شوند،
رساله‌های مربوط به خردگریزی در آن ارائه می‌شوند، می‌توان بین مواضع معرفت‌شناختی و هستی‌شناختی (گاهی متافیزیکی) خردگریزی تمایز قائل شد. رد عقلانیت به‌عنوان تنها منبع دانش معنادار، تأثیرات گسترده‌ای بر ارزیابی روش‌شناسی علمی دارد. بنابراین مواضع غیرعقلانی اغلب علیه نظریه‌های عقلانی علمی و اجتماعی توسعه و پیشرفت جهت‌گیری می‌شوند. سنت‌های فلسفی نیز بر اساس این مقدمات ارزیابی می‌شوند. ریشه‌های غیرعقلانی‌گرایی در فلسفه باستان است و عناصر بنیادی آن در مکاتبی مانند شک‌گرایی، سوفسطایی‌گری و فلسفه نوافلاطونی وجود
شک‌گرایی، سوفسطایی‌گری و فلسفه نوافلاطونی وجود دارد.
این فهرستی از ناحیه‌های لسوتو بر اساس شاخص توسعه انسانی در سال ۲۰۲۲ است.
«همگرایی» () قسمت هفتم و پایانی از فصل دوم مجموعه تلویزیونی درام پسا آخرالزمانی آمریکایی "آخرین بازمانده از ما" است. این قسمت که به نویسندگی نیل دراکمن، هیلی گراس و کریگ مازن و به کارگردانی نینا لوپز-کورادو بوده است، در ۲۵ مه ۲۰۲۵ از شبکهٔ اچ‌بی‌او پخش شد. داستان این قسمت سومین روز حضور الی (بلا رمزی) و دینا (ایزابلا مرسد) را در سیاتل برای کشتن ابی (کیتلین دیور) دنبال می‌کند. آن‌ها در این مسیر با جسی (یانگ مازینو) همراه می‌شوند که به دنبال یافتن تامی (گابریل لونا) و بازگشت به خانه است. تصویربرداری این قسمت
لونا) و بازگشت به خانه است. تصویربرداری این قسمت در ژوئیه و اوت ۲۰۲۴، عمدتاً در مرکز شهر ونکوور انجام شد و بخش‌هایی نیز در ژانویهٔ ۲۰۲۵ فیلم‌برداری شد. تصمیم به پایان دادن فصل با یک کلیف‌هنگر که از تغییر زاویه دید به شخصیت ابی در فصل سوم خبر می‌دهد، بر اساس بازی‌ای که این فصل بر آن استوار است اتخاذ شد؛ نویسندگان معتقد بودند این همچنان بهترین راه برای روایت کامل این داستان است. داستان. پس از شکنجهٔ نورا، الی به تئاتر بازمی‌گردد. او به دینا می‌گوید که جوئل برای نجات او، فایرفلای‌ها را در سالت لیک سیتی — از
نجات او، فایرفلای‌ها را در سالت لیک سیتی — از جمله پدر ابی — قتل‌عام کرده است، که این اعتراف دینا را مضطرب می‌کند و باعث می‌شود بخواهد به خانه برگردند. در سومین روز حضور الی در سیاتل، او به همراه جسی برای یافتن تامی راهی می‌شود. در این مسیر، میان آن‌ها دربارهٔ رفتارهای خودخواهانهٔ الی مشاجره درمی‌گیرد. جسی جلوی الی را می‌گیرد تا درگیری میان سربازان جبهه آزادی واشینگتن (WLF) و یک کودک سرافیتی را قطع نکند. جسی سپس متوجه می‌شود که دینا از او باردار است. او همچنین برای الی تعریف می‌کند که زمانی دل‌بستهٔ دختری
برای الی تعریف می‌کند که زمانی دل‌بستهٔ دختری از یک گروه عبوری شده بود که از او خواسته بود همراهش به مکزیک برود، اما به خاطر وفاداری به جامعه‌اش، تصمیم گرفت بماند. الی و جسی در سطح شهر به جست‌وجو می‌پردازند. الی متوجه یک آکواریوم می‌شود و درمی‌یابد که ابی در آنجاست. جسی که از تصمیم الی خشمگین است، اعتراف می‌کند که هنگام تصمیم‌گیری دربارهٔ انتقام از مرگ جوئل، رأی مخالف داده تا از جامعه‌شان محافظت کند. او الی را متهم می‌کند که انگیزه‌هایش خودخواهانه است. جسی برای یافتن تامی راهی می‌شود، در حالی که الی به سوی
یافتن تامی راهی می‌شود، در حالی که الی به سوی آکواریوم می‌رود. در همین حین، آیزاک، رهبر جبهه آزادی واشینگتن (WLF)، گروه را برای حمله به جزیرهٔ سرافیت‌ها آماده می‌کند. او نگران ناپدید شدن گروه ابی است، زیرا می‌خواهد ابی پس از مرگش جانشین او شود. در مسیر آکواریوم، موج بزرگی الی را به ساحل جزیره سرافیت‌ها می‌اندازد و توسط آن‌ها دستگیر می‌شود. اما پیش از آنکه بتوانند او را بکشند، جبهه آزادی واشینگتن (WLF) به جزیره حمله می‌کند و فرصتی برای فرار به الی می‌دهد. او به آکواریوم می‌رسد و در آنجا با دوستان ابی به
او به آکواریوم می‌رسد و در آنجا با دوستان ابی به نام‌های اووِن و مل، روبه‌رو می‌شود و از آن‌ها مکان ابی را می‌پرسد. زمانی که اووِن مخفیانه به دنبال اسلحه‌اش می‌رود، الی به او شلیک می‌کند و گلوله به گردن مل نیز برخورد می‌کند. مل که باردار است از الی می‌خواهد نوزادش را از طریق سزارین نجات دهد، اما الی از شدت شوک کاری نمی‌کند و مل می‌میرد. تامی و جسی سر می‌رسند و الی ناراحت را به تئاتر بازمی‌گردانند. الی که تصمیم به بازگشت به خانه گرفته، از جسی بابت نجاتش تشکر می‌کند و میان آن دو تفاهمی شکل می‌گیرد. ناگهان
می‌کند و میان آن دو تفاهمی شکل می‌گیرد. ناگهان صدای درگیری را می‌شنوند و با عجله به لابی می‌روند. جسی توسط ابی که برای گرفتن انتقام دوستانش به تئاتر آمده، هدف گلوله قرار گرفته و کشته می‌شود. ابی در حالی که اسلحه‌اش را به سمت تامی گرفته، الی را وادار به تسلیم می‌کند. الی با التماس از او می‌خواهد جان تامی را ببخشد و اعتراف می‌کند که خودش دوستان ابی را کشته و همان کسی است که جوئل برای نجاتش پدر ابی را به قتل رسانده بود. ابی با عصبانیت به او می‌گوید که فرصت زندگی دوباره را از دست داده و در همین لحظه صدای شلیک
دوباره را از دست داده و در همین لحظه صدای شلیک گلوله‌ای به گوش می‌رسد. دو روز پیش از این رخدادها، ابی در پایگاه جبهه آزادی واشینگتن (WLF) در ورزشگاه ساندویو توسط مَنی از خواب بیدار می‌شود؛ جایی که هردوی آنها به دستور آیزاک احضار شده‌اند.
فهرست روسای مجلس ملی لسوتو مجلس ملی لسوتو در سال ۱۹۶۵ تأسیس شد و پیش از آن، شورای ملی باسوتولند فعالیت داشت. والتر پی. استنفورد از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۵ رئیس شورای ملی بود. در ادامه، فهرستی از رؤسای مجلس ملی آمده‌است:
امیلی بلو با نام اصلی امیلی کارولین اوتنس (زاده ) خواننده، ترانه‌سرا، تنظیم‌کننده و تهیه‌کننده موسیقی آمریکایی است.
در آنالیز مختلط، اصل آرگومان (یا اصل آرگومان کوشی) قضیه‌ای است که تفاوت بین تعداد صفرها و قطب‌های یک تابع مرومورفیک را به انتگرال روی یک خم از مشتق لگاریتمی تابع مرتبط می‌سازد. اصل استدلال یا اصل استدلال کوشی (به انگلیسی: "Argument Principle" یا "Cauchy's Argument Principle") یکی از قضایای پایه‌ای در آنالیز مختلط است که تفاوت تعداد صفرها و قطب‌های یک تابع مرومورف را به یک انتگرال مسیر از مشتق لگاریتمی تابع مربوط می‌سازد. صورت‌بندی. اگر تابع درون و روی یک منحنی بستهٔ ساده مرومورف باشد و هیچ صفر یا قطبی روی C
بستهٔ ساده مرومورف باشد و هیچ صفر یا قطبی روی C نداشته باشد، آنگاه: که در آن: • تعداد صفرهای تابع f درون کانتور C است (با در نظر گرفتن چندگانگی). • تعداد قطب‌های تابع f درون C است (با در نظر گرفتن مرتبه آن‌ها). حالت کلی. در حالت کلی، اگر تابع در ناحیه‌ای باز و همبند از صفحهٔ مختلط مرومورف باشد و منحنی بسته‌ای باشد که هیچ صفر یا قطبی از f را قطع نکند و درون ناحیه هموتوپیک با یک نقطه باشد، آنگاه: که در آن: • جمع نخست روی صفرهای تابع f (با احتساب چندگانگی)، • و جمع دوم روی قطب‌های تابع (با احتساب مرتبه) انجام
جمع دوم روی قطب‌های تابع (با احتساب مرتبه) انجام می‌شود. در این‌جا عدد پیچش منحنی C به دور نقطه z است. تفسیر هندسی. انتگرال مسیر: را می‌توان برابر با ۲πi برابر عدد پیچش تصویر f(C) حول مبدأ در نظر گرفت. با جایگذاری خواهیم داشت: این معادل است با i برابر تغییر کل آرگومان تابع f(z) هنگام پیمایش C که دلیل نام‌گذاری این قضیه نیز همین است. این نتیجه از رابطه: و پیوند بین آرگومان و لگاریتم به‌دست می‌آید. منابع. • Ahlfors, Lars V. (1979). "Complex Analysis". McGraw-Hill. • Conway, John B. (1978). "Functions of One
• Conway, John B. (1978). "Functions of One Complex Variable". Springer-Verlag. • Lang, Serge (1999). "Complex Analysis" (4th ed.). Springer.