payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فارست سیتی یک منطقه توسعه املاک و مستغلات یکپارچه و منطقه ویژه مالی (SFZ) در شهر اسکندر پوتری، ایالت جوهور، مالزی است. این منطقه ساحلی در جنوب غربی ناحیه جوهور بهرو، دومین ناحیه بزرگ مالزی از لحاظ جمعیت، واقع شده است. اولین بار در سال ۲۰۰۶ به عنوان یک پروژه سرمایه‌گذاری بیست ساله اعلام شد که به‌طور عمده توسط شرکت کانتری گاردن تأمین مالی می‌شد و تحت عنوان ابتکار کمربند و جاده مطرح شده بود. در سال ۲۰۲۴، فارست سیتی توسط دولت به عنوان اولین منطقه آزاد تجاری معاف از مالیات مالزی تعیین شده است که در درجه اول
معاف از مالیات مالزی تعیین شده است که در درجه اول خدمات تجاری جهانی، موسسات بانکداری و شرکت‌های فناوری مالی را به خود جذب می‌کند. مراسم آن در سال ۲۰۱۶ توسط نجیب رزاق، نخست‌وزیر وقت مالزی، با نظر موافق سلطان سلطان ابراهیم اسماعیل، سلطان جوهور برگزار شد. فارست سیتی یک سرمایه‌گذاری مشترک بین شرکت "اسپلاندا دانگا ۸۸"، وابسته به شرکت تابعه حکومت ایالتی "کومپولان پراسارانا راکیات جوهور" (KPRJ)، از طریق یک سرمایه‌گذاری مشترک با هلدینگ کانتری گاردن (CGPV) است که ۶۰ درصد سهام آن متعلق به هلدینگ کانتری گاردن و ۴۰
۶۰ درصد سهام آن متعلق به هلدینگ کانتری گاردن و ۴۰ درصد دیگر متعلق به کومپولان پراسارانا راکیات جوهور است. فارست سیتی تحت مدیریت شورای شهر اسکندر پوتری و سازمان توسعه منطقه‌ای اسکندر است. سیر تکاملی فارست سیتی بحث‌برانگیز شده است. این پروژه نه برای مالزیایی‌های محلی، بلکه برای شهروندان طبقه متوسط رو به بالای چینی که به دنبال سرمایه‌گذاری ثروت خود در خارج از کشور بودند، با ارائه املاک ساحلی نسبتاً مقرون‌به‌صرفه در مقایسه با شهرهای ساحلی گران‌قیمت در داخل کشورشان مانند شانگهای، در نظر گرفته شده بود. با این
مانند شانگهای، در نظر گرفته شده بود. با این حال، فروش قوی دوره اولیه از سوی خریداران چین پس از آنکه شی جین پینگ رهبر این کشور، کنترل‌های ارزی از جمله محدودیت سالانه ۵۰ هزار دلاری برای میزان خرید خریداران در خارج از کشور را اعمال کرد، سقوط کرد. این روند فروش‌ ضعیف با بحران سیاسی مالزی در سال‌های ۲۰۲۲-۲۰۲۰ و همه‌گیری کووید-۱۹ تشدید شد، به طوری که این پروژه در سال ۲۰۲۲ به عنوان " شهر ارواح " توصیف شد این پروژه که در زمین‌های احیا شده، انجام گرفته است به دلیل ایجاد حجم زیادی از تخریب زیستگاه‌ها در حوالی آن،
ایجاد حجم زیادی از تخریب زیستگاه‌ها در حوالی آن، نیز مورد انتقاد قرار گرفته است.
ارتش آزادی‌بخش لسوتو (به انگلیسی: Lesotho Liberation Army یا LLA) شاخهٔ نظامی حزب کنگره باسوتولند (BCP) و یک نیروی چریکی ضد دولتی در کشور لسوتو بود که در میانه دهه ۱۹۷۰ تأسیس شد. این ارتش با الهام از جنبش‌های ضداستعماری و پان‌آفریقایی، هدف خود را سرنگونی حکومت نخست‌وزیر لیبوا جاناتان و برقراری دموکراسی اعلام کرده بود. پیش‌زمینه. در سال ۱۹۷۰، حزب کنگره باسوتولند (BCP) در انتخابات عمومی لسوتو پیروز شد، اما دولت وقت به رهبری لیبوا جاناتان نتایج انتخابات را با اعلام وضعیت اضطراری باطل و قانون اساسی را معلق کرد.
وضعیت اضطراری باطل و قانون اساسی را معلق کرد. پس از یک قیام ناکام در سال ۱۹۷۴، نستو موکله، رهبر حزب، به تبعید رفت و از خارج کشور رهبری شاخهٔ خارجی حزب و ارتش تازه‌تأسیس آزادی‌بخش را بر عهده گرفت. تشکیل و آموزش. ارتش آزادی‌بخش لسوتو با همکاری نزدیک ارتش آزادی‌بخش مردم آزانیا (APLA)، شاخهٔ نظامی کنگره پان‌آفریقای آزانیا (PAC) آفریقای جنوبی تأسیس شد. پوتلاکو لِبالو، از بنیان‌گذاران حزب کنگره باسوتولند و عضو برجستهٔ کنگره پان‌آفریقای آزانیا، در شکل‌گیری ایدئولوژی و راهبردهای ارتش نقش مهمی ایفا کرد. در سال
و راهبردهای ارتش نقش مهمی ایفا کرد. در سال ۱۹۷۶، ۱۷۸ کارگر معدن باسوتو که در آفریقای جنوبی شاغل بودند، برای آموزش نظامی به لیبی اعزام شدند و تحت حمایت دولت معمر قذافی آموزش دیدند. فعالیت‌ها. نخستین حملهٔ مسلحانه ارتش در مه ۱۹۷۹ با بمب‌گذاری در ادارهٔ پست مرکزی صورت گرفت. نستو موکله در همان سال مدعی شد که علاوه بر نیروهای آموزش‌دیده در خارج، حدود ۵۰۰ تا ۱٬۰۰۰ جنگجو در کوه‌های لسوتو فعال‌اند. حملات چریکی ارتش آزادی‌بخش لسوتو شامل مین‌گذاری، بمب‌گذاری، حملات خمپاره‌ای، ترور و تیراندازی‌های هدفمند بود. از جمله
ترور و تیراندازی‌های هدفمند بود. از جمله اهداف آن‌ها می‌توان به فرودگاه لِریبه، هتل هیلتون، زیرساخت‌های نفتی و برقی، نیروهای پلیس، سیاستمداران و مراکز دیپلماتیک مانند مرکز فرهنگی ایالات متحده و خودرو سفیر آلمان غربی اشاره کرد. نقش آفریقای جنوبی. با وجود تفاوت‌های ایدئولوژیک، دولت آپارتاید آفریقای جنوبی به رهبری پی دبلیو بوتا به‌دلیل مواضع ضدآفریقای‌جنوبی لیبوا جاناتان، از ارتش آزادی‌بخش لسوتو حمایت مالی و لجستیکی کرد. گفته می‌شود که دولت بوتا به ارتش آزادی‌بخش لسوتو اجازهٔ عبور از خاک خود را نیز داده‌است.
لسوتو اجازهٔ عبور از خاک خود را نیز داده‌است. در عین حال، ارتش همچنان ارتباط خود را با کنگره پان‌آفریقای آزانیا حفظ کرده بود. در سال ۱۹۸۲، «جاما امبکی»، برادر تابو امبکی، هنگام کمک به ارتش آزادی‌بخش در لسوتو کشته شد. پایان فعالیت. در پی کودتای نظامی جاستین لخانیه علیه لیبوا جاناتان در سال ۱۹۸۶ و تغییر شرایط سیاسی داخلی، نقش ارتش آزادی‌بخش کمرنگ‌تر شد. گفته می‌شود لخانیه به‌اشتباه تحت فریب، به این گروه کمک مالی کرده‌است. با آغاز مذاکرات صلح در اوایل دهه ۱۹۹۰ و بازگشت نستو موکله به کشور، جناح‌های مختلف حزب
و بازگشت نستو موکله به کشور، جناح‌های مختلف حزب کنگره باسوتولند متحد شدند و ارتش آزادی‌بخش لسوتو منحل گردید. حزب در انتخابات سراسری ۱۹۹۳ پیروز شد و نستو موکله نخست‌وزیر شد.
نووواسکینو () یک شهرک در شهرستان میشکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
نووصفروو () یک شهرک در شهرستان میشکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کالمازان () یک شهرک در شهرستان میشکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
کامه‌یوو () یک شهرک در شهرستان میشکینسکی استان باشقیرستان کشور روسیه است.
جنگ مدرن اولیه () یا جنگ مدرن نخستین عصر جنگ در اوایل دوران مدرن پس از جنگ‌های قرون وسطی است. این دوران با شروع استفاده گسترده از باروت و توسعه سلاح‌های مناسب برای استفاده از مواد منفجره، از جمله توپخانه و سلاح گرم، مرتبط است. به همین دلیل، این دوره به عنوان عصر جنگ باروتی نیز شناخته می‌شود، مفهومی که توسط مایکل رابرتز در دهه ۱۹۵۰ معرفی شد. تکنیک‌های استحکامات به دلیل توسعه توپخانه به سرعت تکامل یافتند. سلاح‌های گرم، جنگ را متحول کردند و نقش اشراف و سواره‌نظام سنگین را کاهش دادند. سلاح‌های گرم اولیه، مانند
سنگین را کاهش دادند. سلاح‌های گرم اولیه، مانند تفنگ‌های آرکوبوس و تفنگ‌های فتیله‌ای، به تدریج جایگزین کمان‌ها و کمان‌های پولادی شدند و با مؤثرتر شدن سلاح‌های گرم، منجر به معرفی و زوال زره‌های صفحه‌ای شدند. تفنگ‌های فتیله‌ای تا دهه ۱۶۹۰ غالب شدند و اختراع سرنیزه، نیزه‌ها و تفنگ‌ها را با هم ترکیب کرد و پیاده‌نظام را به مهم‌ترین نیروی نظامی تبدیل کرد. جنگ همچنین شاهد تغییر به سمت ارتش‌های بزرگتر و درگیری‌های ویرانگرتر بود. ظهور دولت‌های متمرکز و بوروکراسی‌ها از ارتش‌های جدید و عظیم پشتیبانی می‌کرد، در حالی که
ارتش‌های جدید و عظیم پشتیبانی می‌کرد، در حالی که استفاده از مزدوران کاهش می‌یافت. آرایش‌های نظامی با این تغییرات سازگار شدند. پیاده‌نظام برای نبرد به ستون‌ها، خطوط و مربع‌ها متکی بود، در حالی که سواره‌نظام به نقش‌های سبک‌تری که بر دیده‌بانی و حمله از پهلو متمرکز بودند، روی آورد. با وجود کاهش تسلط سواره‌نظام سنگین، حملات سواره‌نظام در شرایط خاص، به ویژه در برابر پیاده‌نظام بی‌انضباط، همچنان مؤثر بود. عصر دریانوردی (که معمولاً به سال‌های ۱۵۷۱ تا ۱۸۶۲ میلادی نسبت داده می‌شود) دوره‌ای بود که تقریباً با اوایل
نسبت داده می‌شود) دوره‌ای بود که تقریباً با اوایل دوره مدرن مطابقت داشت و باروت بر تاکتیک‌های دریایی آن دوران، از جمله استفاده از باروت در توپخانه دریایی، تسلط داشت.
نبرد شبانه () از مفاهیم نظامی است و پیکار یا نبردی گفته می‌شود که در ساعات تاریکی رخ می‌دهد. این نبرد با نبرد در روز به دلیل دید کمتر و رابطه معکوس آن با چرخه شبانه‌روزی متمایز می‌شود. معمولاً نبرد شبانه برای مهاجم مطلوب است و تاکتیک‌های تهاجمی بر بهره‌برداری حداکثری از مزایا متمرکز هستند. تاکتیک‌های دفاعی شبانه عمدتاً بر خنثی کردن مزایایی که شب به مهاجم می‌دهد تمرکز دارند. عملیات شبانه در طول تاریخ، با پیچیده‌تر شدن تاکتیک‌ها و فناوری، دستخوش تغییرات گسترده‌ای در اثربخشی و فراوانی شده است.
نویبراندنبورگ در آتش که حدود سال ۱۸۳۴ نقاشی شده، اثری است با رنگ روغن روی بوم از کاسپار داوید فریدریش که اکنون در نگارخانهٔ هنر هامبورگ نگهداری می‌شود. این اثر همچنین با نام‌های طلوع خورشید در نویبراندنبورگ یا غروب خورشید در نویبراندنبورگ نیز شناخته می‌شود. والدین هنرمند هر دو در نویبراندنبورگ به دنیا آمده بودند و او بارها این شهر را نقاشی کرده است — نمونهٔ دیگر آن نقاشی "نویبراندنبورگ" است.
در موسیقی، به‌ویژه در موسیقی عامه‌پسند غربی، بریج یا پل () بخشی متضاد و متفاوت در ساختار قطعه است که برای آماده‌سازی بازگشت به بخش اصلی موسیقی به‌کار می‌رود. این بخش حس پیشرفت و تحول را در قطعه ایجاد می‌کند و اغلب برای افزایش تنش موسیقایی نیز استفاده می‌شود. در ساختاری که بخش اصلی یا ملودی اولیه به‌عنوان بخش A شناخته می‌شود، بریج معمولاً به‌عنوان فراز سوم هشت‌میزانی در یک فرم ۳۲-میزانی (یعنی بخش B در فرم AABA) ظاهر می‌شود. همچنین، بریج می‌تواند به‌شکل انعطاف‌پذیرتری در ساختار بند–کُر (verse–chorus) به‌کار
در ساختار بند–کُر (verse–chorus) به‌کار رود یا در فرم‌های ترکیبی مانند AABA مرکب، به‌عنوان تضاد با کل بخش AABA ایفای نقش کند. بریج اغلب برای ایجاد تضاد با بیت (verse) و کُر (chorus) و آماده‌سازی بازگشت آن‌ها استفاده می‌شود. در بسیاری از ترانه‌های پاپ، از بریج با عنوان بخش B در ساختار کورس یاد می‌شود که ممکن است به آن release (رهاسازی) یا حتی boredom-breaker (شکنندهٔ یکنواختی/کسالت) نیز گفته شود.
«نور جاویدان» () ترانه‌ای از گروه هوی متال آمریکایی متالیکا است که در یازدهمین آلبوم استودیویی آن‌ها، "۷۲ فصل" (۲۰۲۳)، منتشر شد. این ترانه به‌صورت غافلگیرکننده در ۲۸ نوامبر ۲۰۲۲ به‌عنوان تک‌آهنگ آغازین آلبوم منتشر شد. این قطعه ترش متال، که جیمز هتفیلد آن را شبیه به موج نوی هوی متال بریتانیایی توصیف کرده، دربارهٔ رابطه گروه با طرفدارانشان است. موزیک ویدیوی این ترانه، به کارگردانی تیم ساکنتی، نیز همزمان با تک‌آهنگ منتشر شد. «نور جاویدان» با استقبال مثبت منتقدان مواجه شد. این ترانه در چندین منطقه در جداول فروش
مواجه شد. این ترانه در چندین منطقه در جداول فروش قرار گرفت، از جمله رتبه اول در جدول مین‌استریم راک "بیلبورد" و رتبه سیزدهم در بابلینگ آندر هات ۱۰۰ آمریکا. این قطعه برای جایزه بهترین اجرای راک در شصت و ششمین مراسم جوایز گرمی نامزد شد و موزیک ویدیوی آن نیز برای جایزه بهترین ویدیو راک در جوایز موسیقی ویدیویی ام‌تی‌وی سال ۲۰۲۳ نامزد گردید. این ترانه پراجراترین قطعه متالیکا از آلبوم "۷۲ فصل" در کنسرت‌ها بوده و برای اولین بار در کنسرت خیریه «کمک‌رسانی» در لس‌آنجلس در دسامبر ۲۰۲۲ اجرا شد و بعداً در تور جهانی M72
در دسامبر ۲۰۲۲ اجرا شد و بعداً در تور جهانی M72 نیز نواخته شد.
می‌دانم تابستان پیش چه کردی (به انگلیسی: I Know What You Did Last Summer) یک فیلم اسلشر آمریکایی محصول ۲۰۲۵ به کارگردانی جنیفر کایتین رابینسون است که فیلم‌نامه آن را با همکاری سم لنسکی و بر پایه داستانی از لیا مک‌کندریک و رابینسون نوشته است. این فیلم دنباله‌ای بر فیلم "هنوز می‌دانم تابستان پیش چه کردی" (۱۹۹۸) و چهارمین قسمت از فرنچایز "می‌دانم تابستان پیش چه کردی" به‌شمار می‌رود. بازیگران اصلی فیلم شامل مدلین کلاین، چیس سوئی واندرز، جونا هاور-کینگ، تایریک ویترز، سارا پیجون، بیلی کمپبل، گابریت بچتل، آستین
ویترز، سارا پیجون، بیلی کمپبل، گابریت بچتل، آستین نیکولز، به همراه فردی پرینز جونیور و جنیفر لاو هیویت هستند که نقش‌های خود را از دو قسمت اول تکرار می‌کنند. داستان فیلم ۲۷ سال پس از قتل‌های تاور بی می‌گذرد، زمانی که یک قاتل جدید با قلاب، گروهی از دوستان را هدف قرار می‌دهد؛ یک سال پس از آنکه آن‌ها سعی کردند یک تصادف رانندگی مرگبار را پنهان کنند. "می‌دانم تابستان پیش چه کردی" در ۱۴ ژوئیه ۲۰۲۵ در تئاتر یونایتد در برادوی لس آنجلس به نمایش درآمد و در ۱۸ ژوئیه توسط گروه سینمایی سونی پیکچرز در ایالات متحده اکران
گروه سینمایی سونی پیکچرز در ایالات متحده اکران شد. این فیلم با واکنش‌های متفاوتی از سوی منتقدان مواجه شد و در سراسر جهان بیش از ۶۳ میلیون دلار فروش داشته است. داستان. پنج دوست پس از کشته شدن تصادفی یک عابر پیاده در حادثه رانندگی، تصمیم می‌گیرند تا واقعیت را پنهان کنند. یک سال بعد، در حالی که سعی در بازگشت به زندگی عادی دارند، پیام‌هایی تهدیدآمیز از سوی فردی مرموز دریافت می‌کنند. آن‌ها به زودی متوجه می‌شوند که این فرد در حال تقلید از یک قاتل زنجیره‌ای افسانه‌ای است و برای نجات خود، به سراغ دو بازمانده کشتار
است و برای نجات خود، به سراغ دو بازمانده کشتار ساوت‌پورت در سال ۱۹۹۷ می‌روند. تولید. توسعه. در سپتامبر ۲۰۱۴، سونی پیکچرز برنامه ساخت بازسازی فیلم می‌دانم تابستان گذشته چه کردی (۱۹۹۷) را با نویسندگی مایک فلاناگان و جف هاوارد اعلام کرد. این پروژه ابتدا قرار بود در سال ۲۰۱۶ منتشر شود، اما هرگز ساخته نشد و لغو شد. در سه‌ماهه پایانی سال ۲۰۲۲، رابینسون و لیا مک‌کندریک ایده نسخه‌ای جدید از فرنچایز را به سونی پیشنهاد دادند که در فوریه ۲۰۲۳ وارد مرحله توسعه اولیه شد. در همان زمان، حضور نیل اچ. موریتز به عنوان
شد. در همان زمان، حضور نیل اچ. موریتز به عنوان تهیه‌کننده و بازگشت هیویت و پرینز جونیور تأیید شد. سارا میشل گلر نیز برای بازگشت در نقش هلن شیورز دعوت شده بود اما به دلیل مرگ شخصیتش در قسمت اول، رد کرد. فیلمنامه نهایی توسط رابینسون و لنسکی، پس از نسخه اولیه مک‌کندریک نوشته شد. در مارس ۲۰۲۴، مک‌کندریک اعلام کرد که رسانه‌های اجتماعی نقش مهمی در داستان خواهند داشت. در ژوئیه همان سال، مشخص شد که فیلم ادامه داستان قسمت دوم (۱۹۹۸) خواهد بود. انتخاب بازیگران. در مارس ۲۰۲۳، پرینز جونیور اعلام کرد هنوز پیشنهادی رسمی
۲۰۲۳، پرینز جونیور اعلام کرد هنوز پیشنهادی رسمی برای حضور دریافت نکرده، اما پس از جلسه‌ای با رابینسون، از ایده او برای فیلم استقبال کرده است. هیویت در دسامبر همان سال اعلام کرد که نقش خود را دوباره بازی خواهد کرد. در ژوئیه ۲۰۲۴، مدلین کلاین، سارا پیجون، تایریک ویترز و جونا هاور-کینگ به پروژه پیوستند. چندی بعد، چیس سوئی واندرز جایگزین کامیلا مندس شد که به دلیل تعهدات کاری دیگر از پروژه خارج شده بود. بیلی کمپبل در اکتبر و لولا تانگ، نیکلاس الکساندر چاوز، آستین نیکولز و گابریت نیز در ماه بعد به تیم بازیگری
نیکولز و گابریت نیز در ماه بعد به تیم بازیگری اضافه شدند. بازگشت هیویت زمان‌بر بود، چرا که او خواهان نقشی پررنگ‌تر در داستان بود. در مصاحبه‌ای گفت: «اگر قرار است ۲۷ سال بعد برگردم، نمی‌خواهم فقط برای چند ثانیه دیده شوم.» او در نهایت در دسامبر بازگشت خود را در اینستاگرام اعلام کرد. رابینسون بعدها تأکید کرد که بدون حضور هیویت و پرینز جونیور، فیلمی ساخته نمی‌شد. فیلم‌برداری. فیلم‌برداری اصلی از اکتبر ۲۰۲۴ در نیو ساوت ولز استرالیا آغاز شد و در فوریه و مارس ۲۰۲۵ در لس‌آنجلس ادامه یافت. فیلم‌برداری در ۱۳ مارس
در لس‌آنجلس ادامه یافت. فیلم‌برداری در ۱۳ مارس ۲۰۲۵ به پایان رسید. الیشا کریستین مدیر فیلم‌برداری پروژه بود. موسیقی فیلم توسط چاندا دَنسی ساخته شده است. انتشار. "می‌دانم تابستان پیش چه کردی" تاریخ ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۵ در ایالات متحده اکران شد.
سرویس امنیتی لهستان (؛ ) که نام کامل آن سرویس امنیتی وزارت کشور بود و به اختصار با عنوان SB شناخته می‌شد، نیروی پلیس مخفی جمهوری خلق لهستان بود که در سال ۱۹۵۶ به‌عنوان جانشین وزارت امنیت عمومی (UB) تأسیس شد. این سرویس از سال ۱۹۵۶ تا سقوط کمونیسم در سال ۱۹۸۹، نهاد اصلی اطلاعاتی-امنیتی لهستان در داخل و خارج کشور محسوب می‌شد. نهاد بالادستی SB یعنی وزارت کشور لهستان در سال ۱۹۵۴ پایه‌گذاری شده بود، اما تا زمان انحلال کمیته امنیت عمومی در سال ۱۹۵۶ نقش مهمی ایفا نمی‌کرد. تاریخچه. وزارت امنیت عمومی لهستان (UB)، که
تاریخچه. وزارت امنیت عمومی لهستان (UB)، که پس از جنگ جهانی دوم تأسیس شده بود، مسئول تأمین امنیت، فعالیت‌های اطلاعاتی و ضداطلاعاتی بود. این وزارت بر بیش از ۴۱٬۰۰۰ سرباز از نیروهای امنیت داخلی، ۵۷٬۵۰۰ نفر از اعضای پلیس مردمی (شهروندی)، ۳۲٬۰۰۰ نفر از نیروهای محافظ مرز، ۱۰٬۰۰۰ مأمور زندان و ۱۲۵٬۰۰۰ نفر از اعضای ذخیره داوطلب پلیس شهروندی نظارت داشت. پس از فرار یوزف شویاتوو (متولد با نام اصلی ایساک فلایشفارپ) به غرب در سال ۱۹۵۴ — که از افسران بلندپایه وزارت امنیت عمومی و از عوامل کلیدی در بازداشت کاردینال استفان
عمومی و از عوامل کلیدی در بازداشت کاردینال استفان ویشینسکی بود — این وزارت‌خانه منحل شد. در دسامبر ۱۹۵۴، حزب کمونیست UB را به دو نهاد جداگانه تقسیم کرد: کمیته امنیت عمومی نقش پلیس مخفی را ایفا می‌کرد و مسئول امور اطلاعاتی و ضداطلاعاتی داخلی و خارجی برای مقابله با جنبش‌های زیرزمینی و نفوذ کلیسای کاتولیک بود. وزارت کشور وظایف اداری را بر عهده داشت و در نهایت کنترل نیروهای امنیت داخلی، پلیس مردمی، نیروهای مرزی، نگهبانان زندان و نیروهای داوطلب پلیس ذخیره شهروندی را به دست گرفت. اصلاحات سال ۱۹۵۶. سال ۱۹۵۶ نقطهٔ
را به دست گرفت. اصلاحات سال ۱۹۵۶. سال ۱۹۵۶ نقطهٔ عطفی در سیاست لهستان بود. ووادیسواف گومولکا که به‌تازگی از زندان آزاد شده بود، به سمت دبیرکل کمیته مرکزی حزب کارگران متحد لهستان منصوب شد. در پی این تغییرات، اصلاحاتی در ساختار امنیتی کشور صورت گرفت. کمیته امنیت عمومی منحل شد و وظایف آن به وزارت کشور (MSW) واگذار شد. ادغام «سرویس امنیتی» در ساختار وزارت کشور — که البته از سال ۱۹۵۴ در درون سامانهٔ امنیت عمومی لهستان قرار داشت — نتیجهٔ دستور شماره ۰۰۲۳۸/۵۶ بود که در تاریخ ۲۹ نوامبر ۱۹۵۶ توسط ووادیسواف ویخا
که در تاریخ ۲۹ نوامبر ۱۹۵۶ توسط ووادیسواف ویخا صادر شد. ویخا از اعضای حزب کارگران متحد لهستان (PZPR) و نخستین وزیر کشور لهستان از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۴ بود. پس از صدور این دستور، وزارت کشور به تنها نهاد امنیتی رسمی در لهستان تبدیل شد. مأموران شاغل در سرویس امنیتی، در میان مردم با لقب «اس‌به‌اِک‌ها» (SB-eks) شناخته می‌شدند. همچنین این سرویس با افراد غیررسمی به‌عنوان همکاران مخفی (Tajny Współpracownik یا به‌اختصار TW) قرارداد همکاری می‌بست؛ این افراد معمولاً در ازای اطلاعات و خدمات ارائه‌شده، پول دریافت می‌کردند.
اطلاعات و خدمات ارائه‌شده، پول دریافت می‌کردند. وظایف و ساختار سازمانی. وظایف سرویس امنیتی (SB) کاملاً مشابه وظایف نهادهای پیشین خود (MBP, UB و KdsBP) بود: حفاظت از نظام کمونیستی در داخل کشور (و فراتر از آن) از طریق کنترل و نفوذ در تمامی ساختارهای زندگی اجتماعی لهستان و خارج از آن. وزارت کشور (MSW) که به‌صورت مرکزی اداره می‌شد، به بخش‌ها، اداره‌ها، واحدها و ریاست‌های مختلف تقسیم شده بود. پس از تأسیس این سازمان، بخش‌های زیر در SB شکل گرفتند: ساختار سرویس امنیتی در سال ۱۹۸۱. در سال ۱۹۸۱، به‌دنبال اصلاحاتی که
در سال ۱۹۸۱. در سال ۱۹۸۱، به‌دنبال اصلاحاتی که توسط چسواف کیشچاک انجام شد، ساختار سازمان امنیتی (SB) بار دیگر مورد بازنگری و سازمان‌دهی مجدد قرار گرفت. این بازسازی بر اساس قطعنامه شماره ۱۴۴ هیئت وزیران مورخ ۲۱ اکتبر ۱۹۸۳ صورت گرفت که اساسنامهٔ سازمانی جدیدی را برای وزارت کشور تعیین می‌کرد. این اساسنامه بعدها با قطعنامه شماره ۱۲۸ هیئت وزیران در تاریخ ۲۲ اوت ۱۹۸۹ اصلاح شد. ساختار جدید SB در این دوره شامل نهادهای زیر بود: درجات سازمانی (تا سال ۱۹۹۰). در جدول زیر، عنوان‌های شغلی (مقام‌های سازمانی) و درجات
زیر، عنوان‌های شغلی (مقام‌های سازمانی) و درجات نظامی متناظر با آن‌ها آمده است:
آیگِل () یک گروه موسیقی دونفرهٔ الکترونیک و هیپ‌هاپ تاتار-روسی است که از آیگل گایسینا، شاعری از نابرژنیه چلنی، و ایلیا برامیا، موسیقیدان الکترونیک اهل سنت پترزبورگ تشکیل شده است. اعضا. آیگل گایسینا. گایسینا در ۹ اکتبر ۱۹۸۶ در نابرژنیه چلنی به دنیا آمد و تا سال ۲۰۲۳ در آنجا زندگی می‌کرد. او در سال ۲۰۲۳ مجبور شد به برلین در آلمان فرار کند، زیرا علیه حملهٔ روسیه به اوکراین اعتراض کرده بود. گایسینا نوشتن ترانه‌ها را از دوران مدرسه آغاز کرد و اولین اجرای صحنه‌ای خود را در سن ۱۶ سالگی انجام داد. اوکه یک بازیگر
خود را در سن ۱۶ سالگی انجام داد. اوکه یک بازیگر حرفه‌ای صدا است، در سال ۲۰۰۳ آلبوم نخست خود به نام "Les" () را منتشر کرد. در میانهٔ دههٔ ۲۰۰۰، به عنوان شاعر و مترجم شعر تاتاری در مجلات ادبی شناخته شد. در سال ۲۰۱۳، گایسینا و تیمور خادیرُف گروه موسیقی الکترونیک تجربی تاک کراسیوو تمنو را تشکیل دادند. ایلیا برامیا. برامیا در ۱۸ ژوئن ۱۹۷۳ به دنیا آمد و در سنت پترزبورگ زندگی می‌کند. او یک مهندس صدا و تهیه‌کننده است. برامیا فعالیت در موسیقی الکترونیک را از سال ۱۹۹۷ آغاز کرد و عضو گروه‌های موسیقی متعددی بوده است.
آغاز کرد و عضو گروه‌های موسیقی متعددی بوده است. او همچنین مدیر بخش «موسیقی معاصر و طراحی صدا» در مدرسهٔ صنایع خلاق مایاک بود. تاریخچه. در پاییز ۲۰۱۶، گایسینا از طریق شبکه‌های اجتماعی با برامیا تماس گرفت و ایدهٔ اجرای نمایشی بر اساس مجموعهٔ شعر خود به نام "سود" را مطرح کرد. این ایده در روند همکاری گایسینا و برامیا تکامل یافت و در نهایت گروه آیگل شکل گرفت. در آغاز سال ۲۰۱۷، گروه اولین کنسرت‌های خود را در مسکو و سنت پترزبورگ برگزار کرد. در ۱۰ آوریل ۲۰۱۷، آیگل آلبوم نخست خود به نام "۱۱۹۰" را منتشر کرد. عنوان
آلبوم نخست خود به نام "۱۱۹۰" را منتشر کرد. عنوان این آلبوم به حکم شریک گایسینا اشاره دارد، که قرار بود ۱۱۹۰ روز را در زندان بگذراند. در ۶ اوت ۲۰۱۷، آلبوم چندآهنگهٔ "بوش باش" () منتشر شد. عنوان این آلبوم در زبان تاتاری به معنای «سر خالی» است. در ۲۵ اوت ۲۰۱۷، آیگل موزیک ویدئوی «تاتارین» را منتشر کرد که کارگردانی آن را ایلیا سولوویف بر عهده داشت. تا اکتبر ۲۰۱۷، این ویدئو بیش از ۱٫۵ میلیون بار در یوتیوب مشاهده شده بود و تا ژوئن ۲۰۱۹، حدود ۴۰ میلیون بازدید داشت. در سال ۲۰۱۸، آیگل دومین آلبوم خود به نام "موزیکا"
در سال ۲۰۱۸، آیگل دومین آلبوم خود به نام "موزیکا" () را منتشر کرد و در اوت ۲۰۱۹، آیگل سومین آلبوم خود به نام "اِدِم" () را انتشار داد. چهارمین آلبوم آیگل در نوامبر ۲۰۲۰ به نام "پیاله" () را منتشر کرد. تمامی آهنگ‌های آلبوم "پیاله" به زبان تاتاری هستند. در سپتامبر ۲۰۲۲، گروه اعلام کرد که به دلیل مخالفت علنی با حملهٔ روسیه به اوکراین در فهرستی از هنرمندانی قرار گرفته‌اند که آثارشان توسط دولت روسیه «توصیه نشده» اعلام شده است. گایسینا و برامیا هر دو روسیه را به‌طور دائم ترک کردند و به خلق موسیقی و اجرای برنامه
دائم ترک کردند و به خلق موسیقی و اجرای برنامه در خارج از کشور ادامه دادند. سبک موسیقی. متن‌های گروه عمدتاً تجربیات شخصی گایسینا را توصیف می‌کنند که مرتبط با دادگاه و زندانی شدن شریکش و انتظار برای آزادی اوست. از آنجا که گایسینا و برامیا در شهرهای متفاوتی زندگی می‌کنند، بیشتر همکاری‌شان به صورت دورکاری انجام می‌شود. برامیا بیت‌ها را برای گایسینا ارسال می‌کند و گایسینا متن‌ها را می‌نویسد و آوازهای خود را ضبط می‌کند. موسیقیدان‌ها تا پیش از کنسرت اولشان نه حضوری دیدار کرده بودند و نه حتی تلفنی صحبت کرده بودند.
دیدار کرده بودند و نه حتی تلفنی صحبت کرده بودند. اکثر آهنگ‌های آیگل توسط گایسینا به‌طور خاص برای اجرا نوشته شده‌اند، اما برخی از اشعار از شعرهای پیشین گرفته شده و سپس برای موسیقی سازگار شده‌اند. جوایز و نامزدی‌ها. ! scope="col" | جایزه ! scope="col" | سال ! scope="col" | نامزد(ها) ! scope="col" | بخش ! scope="col" | نتیجه ! scope="col" class="unsortable"| !scope="row" rowspan=4|جشنواره ویدئویی موسیقی آستین !scope="row" rowspan=3|جوایز ویدئویی موسیقی برلین
انجمن ایتالیایی خاورمیانه و خاور دور ، (که به اختصار IsMEO نامیده می‌شود) یک نهاد عمومی ایتالیایی بود. پیشینه. این موسسه در سال ۱۹۳۳ توسط جووانی جنتیله و جوزپه توچی با هدف ترویج روابط فرهنگی، سیاسی و اقتصادی بین ایتالیا و کشورهای آسیایی تأسیس شد. در سال ۱۹۹۵، با موسسه ایتالیایی-آفریقایی رم ادغام شد و موسسه ایتالیایی آفریقا و شرق (IsIAO) را تشکیل داد. چاپ و انتشار. مسئول انتشار چندین نشریه دوره‌ای یا موقت بود که به مأموریت آن مربوط می‌شد:
فیلمی بدون عنوان آمریکایی به نویسندگی، کارگردانی و تهیه‌کنندگی جی. جی. آبرامز، در ژانر فانتزی در دست تولید است که گلن پاول، جنا اورتگا، اما مکی و ساموئل ال. جکسون در آن ایفای نقش می‌کنند. این فیلم در حال حاضر با عنوان موقت «نویسندهٔ روح» (Ghostwriter) یا (Ghost Writer) در دست تولید است. تولید. در ماه مهٔ ۲۰۲۴ گزارش شد که جی. جی. آبرامز در حال کار بر روی فیلم بلند بعدی خود است و گلن پاول در حال مذاکره برای ایفای نقش اصلی است. در ماه اوت، جنا اورتگا در نقشی نامشخص به پروژه پیوست و حضور پاول نیز تأیید شد. در
به پروژه پیوست و حضور پاول نیز تأیید شد. در نوامبر، اما مکی به گروه بازیگران پیوست و ساموئل ال. جکسون نیز وارد مذاکرات شد. در آوریل ۲۰۲۵ حضور جکسون در این فیلم به‌طور رسمی تأیید شد. جیمز فرند به عنوان فیلم‌بردار پروژه فعالیت می‌کند. فیلم‌برداری. تصویربرداری اصلی این فیلم از ۲۵ آوریل ۲۰۲۵ در لندن، انگلستان آغاز شد و در ماه ژوئن در شهرهای ادینبرو و گلاسگو ادامه یافت.
گربهٔ کلاه‌به‌سر () یک فیلم پویانمایی فانتزی کمدی آمریکایی است که بر پایهٔ کتاب کودکانه‌ای به همین نام نوشتهٔ دکتر زوس در سال ۱۹۵۷ ساخته شده است. این فیلم توسط وارنر برادرز پیکچرز انیمیشن، دکتر زوس اینترپرایزس و اِی استرن تاکینگ تو تهیه شده و وارنر برادرز پیکچرز نیز مسئولیت توزیع آن را بر عهده دارد. فیلم‌نامه‌نویسی و کارگردانی آن را اریکا ریوینویا و الساندرو کارلونی بر عهده دارند (که برای ریوینویا نخستین تجربهٔ کارگردانی فیلم بلند محسوب می‌شود). این اثر دومین اقتباس بلند سینمایی از این کتاب پس از فیلم لایو
اقتباس بلند سینمایی از این کتاب پس از فیلم لایو اکشن سال ۲۰۰۳ است. بیل هیدر صداپیشهٔ نقش اصلی یعنی گربه کلاه‌به‌سر است و بازیگرانی چون سوچی گومز، مت بری، کوئینتا برانسون، تیاگو مارتینز، جانکارلو اسپوزیتو، آمریکا فررا، بوئن ینگ و تایتس برگس نیز در این فیلم صداپیشگی می‌کنند. فیلم پویانمایی "گربه کلاه‌به‌سر" در ابتدا پس از موفقیت تجاری فیلم "لوراکس" در سال ۲۰۱۲ توسط ایلومینیشن انترتینمنت معرفی شد و راب لیبر برای نگارش فیلم‌نامه در نظر گرفته شد. با این حال، این پروژه به مرحلهٔ تولید نرسید. در ژانویه ۲۰۱۸،
این پروژه به مرحلهٔ تولید نرسید. در ژانویه ۲۰۱۸، وارنر برادرز حقوق اقتباس از کتاب را به دست آورد. در اکتبر ۲۰۲۰، اریکا ریوینویا و آرت هرناندز به عنوان کارگردان انتخاب شدند، اما در ژوئن ۲۰۲۳، کارلونی جایگزین هرناندز شد. بیشتر صداپیشگان فیلم در مارس ۲۰۲۴ معرفی شدند و دی‌ان‌ئی‌جی مسئولیت تولید پویانمایی را بر عهده دارد. "گربه کلاه‌به‌سر" قرار است در ایالات متحده در ۲۷ فوریه ۲۰۲۶ اکران شود. تولید. توسعه. در سال ۲۰۱۲، پس از موفقیت مالی فیلم پویانمایی "لوراکس" که بر پایهٔ کتابی به همین نام از دکتر زوس بود،
که بر پایهٔ کتابی به همین نام از دکتر زوس بود، یونیورسال پیکچرز و ایلومینیشن انترتینمنت اعلام کردند که قصد دارند اقتباسی رایانه‌ای (سی‌جی‌آی) از کتاب "گربه کلاه‌به‌سر" بسازند. قرار بود راب لیبر نگارش فیلم‌نامه را بر عهده گیرد، کریس ملداندری تهیه‌کننده باشد و آدری گایزل به‌عنوان تهیه‌کنندهٔ اجرایی پروژه حضور داشته باشد. با این حال، این پروژه هرگز به مرحلهٔ تولید نرسید. در ژانویهٔ ۲۰۱۸، وارنر برادرز پیکچرز حقوق ساخت یک نسخهٔ پویانمایی از کتاب "گربه کلاه‌به‌سر" را برای گروه انیمیشن وارنر (که بعداً به وارنر