payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لهنداکاری (رئیس جمهور) و وزرایی از PNV و سایر احزاب جمهوری خواه (عمدتاً احزاب چپ گرای اسپانیایی) در آن حضور داشتند. با این حال، در سال ۱۹۳۷، تقریباً در اواسط جنگ، نیروهای باسک که در آن زمان تحت کنترل دولت خودمختار باسک بودند ، در اقدامی که توسط کلیسای باسک و واتیکان در سانتونا میانجیگری شد، به متحدان ایتالیایی ژنرال فرانکو تسلیم شدند، به شرطی که صنایع سنگین و اقتصاد باسک دست نخورده باقی بماند. برای بسیاری از چپ‌گرایان در اسپانیا، تسلیم نیروهای باسک در سانتونیا ( سانتاندر ) به عنوان "خیانت سانتونیا" شناخته
( سانتاندر ) به عنوان "خیانت سانتونیا" شناخته می‌شود . بسیاری از سربازان ملی‌گرای باسک در صورت پیوستن به ارتش فرانکو در بقیه جبهه شمالی عفو شدند. ملی‌گرایان باسک تسلیم شدند، به مخفیگاه رفتند یا به زندان فرستاده شدند و رهبران سیاسی جنبش فرار کردند. گروه‌های کوچکی به قاره آمریکا ، فرانسه و بنلوکس گریختند که از این تعداد، تنها اقلیتی پس از احیای دموکراسی در اسپانیا در اواخر دهه هفتاد یا قبل از آن بازگشتند. در طول جنگ جهانی دوم، دولت تبعیدی PNV تلاش کرد به متفقین بپیوندد و برای جلب حمایت و به رسمیت شناختن
متفقین بپیوندد و برای جلب حمایت و به رسمیت شناختن آمریکا در نیویورک مستقر شد، اما اندکی پس از پایان جنگ، فرانکو در چارچوب جنگ سرد به متحد آمریکا تبدیل شد و PNV را از هرگونه شانس قدرت در کشور باسک محروم کرد. خشونت سیاسی و خودمختاری تفویضی. در سال 1959، ملی‌گرایان جوان ( abertzaleak ) گروه جدایی‌طلب Euskadi Ta Askatasuna ( ETA ؛ "سرزمین و آزادی باسک" ) را تأسیس کردند. فعالیت‌های این گروه - نقاشی، نصب پرچم‌های باسک و بروشور - پس از افشای تکان‌دهنده شکنجه‌های پلیس اسپانیا بر فعالان باسک در طول سرکوب در اواسط
پلیس اسپانیا بر فعالان باسک در طول سرکوب در اواسط دهه 1960، به خشونت کشیده شد. در آن زمان، ETA یک نظریه انقلابی مارکسیستی را اتخاذ کرده بود . این گروه با الهام از جنبش‌هایی مانند فیدل کاسترو در کوبا و هوشی مین در ویتنام ، قصد داشت از طریق خشونت، یک کشور سوسیالیستی مستقل باسک ایجاد کند. اولین ترورهای تأیید شده ETA در سال 1968 رخ داد و پس از آن خشونت، حتی کشتن، به عنوان یک عمل - نظریه عمل-سرکوب-عمل - در نظر گرفته شد. در سطح ایدئولوژیک، این سازمان به جای نژاد، بر اهمیت زبان و آداب و رسوم تأکید داشت. وقتی
بر اهمیت زبان و آداب و رسوم تأکید داشت. وقتی اسپانیا در سال ۱۹۷۸ به عنوان یک دموکراسی دوباره ظهور کرد، خودمختاری به باسک‌ها بازگردانده شد و آنها به درجه‌ای از خودگردانی دست یافتند که در تاریخ مدرن باسک بی‌سابقه بود. بنابراین، بر اساس "فوئروس" و اساسنامه خودمختاری‌شان ، باسک‌ها نیروی پلیس خود را دارند و امور مالی عمومی خود را مدیریت می‌کنند. جامعه خودمختار باسک از زمان احیای آن در اوایل دهه ۱۹۸۰، به جز در دوره ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۲ که حزب PSE-EE رهبری دولت منطقه‌ای را بر عهده داشت، توسط حزب ملی‌گرا و دموکرات مسیحی
را بر عهده داشت، توسط حزب ملی‌گرا و دموکرات مسیحی PNV رهبری شده است . حزب چپ‌گرای مستقل باسک، EH Bildu، از زمان تشکیل آن در سال ۲۰۱۲، حزب اصلی مخالف بوده است. در ناوار ، به طور سنتی، ملی‌گرایی باسک نتوانسته به دولت جامعه خودمختار برسد ، و دومی معمولاً توسط منطقه‌گرایان ناوار از UPN ، اغلب با حمایت PSN ، کنترل می‌شود ، اما احزاب ملی‌گرای باسک، شوراهای شهرهای کوچک و متوسط ​​زیادی را اداره می‌کردند، جایی که بیشتر باسک‌های قومی و گویشوران باسک در آن قرار دارند. در سال ۲۰۱۵، اوکسو بارکوس با ائتلاف خود، گروا بای
در سال ۲۰۱۵، اوکسو بارکوس با ائتلاف خود، گروا بای ، که شامل PNV نیز می‌شود، اولین رئیس جمهور ملی‌گرای باسک در ناوار شد و از سال ۲۰۱۹ بخشی از دولت‌های بعدی PSN بوده است. EH Bildu نیز به طور قابل توجهی نفوذ خود را در منطقه افزایش داده و در سال ۲۰۲۳ شهرداری پامپلونا را به دست گرفته و در پارلمان ناوار نقش کلیدی داشته است . اگرچه فرانسه یک کشور متمرکز است ، اما آبرتزالین باتاسونا ، یک حزب ملی‌گرای باسک، تا اواخر دهه ۲۰۰۰ از طریق انتخابات محلی در برخی از شهرداری‌ها حضور داشت. در سال ۲۰۰۷، ائتلاف انتخاباتی
حضور داشت. در سال ۲۰۰۷، ائتلاف انتخاباتی ملی‌گرای باسک و بعداً حزب سیاسی یوسکال هریا بای تشکیل شد. آنها در سال ۲۰۱۵ نمایندگی منطقه‌ای به دست آوردند و در سال ۲۰۲۴ به عنوان بخشی از جبهه مردمی جدید ، یک کرسی در مجلس ملی به دست آوردند .
ایمن سیام (درگذشتهٔ نوامبر ۲۰۲۳) یکی از فرماندهان ارشد حماس در گردان‌های عزالدین قسام بود. بنا به گزارش‌ها، او مسئول واحدهای موشکی و توپخانه‌ای این گروه بود و نقش اصلی را در هماهنگی و اجرای حملات موشکی علیه اسرائیل ایفا می‌کرد. دوران نظامی. سیام به عنوان رئیس نیروهای توپخانه و موشک‌انداز حماس در شمال غزه خدمت می‌کرد. او در سازماندهی و نظارت بر پرتاب موشک‌ها در طول درگیری‌های متعدد با اسرائیل نقش مهمی داشت. او پیش از این از چندین قتل هدفمند توسط ارتش اسرائیل، از جمله در طول جنگ غزه (۲۰۰۸–۲۰۰۹) و جنگ ۲۰۱۴
از جمله در طول جنگ غزه (۲۰۰۸–۲۰۰۹) و جنگ ۲۰۱۴ غزه، جان سالم به در برده بود. گزارش‌های متناقض از مرگ. در سال ۲۰۱۴، رسانه‌های اسرائیلی گزارش دادند که سیام در جریان درگیری در غزه در یک حمله هوایی کشته شده است. با این حال، حماس این ادعا را رد کرد و اظهار داشت که او هنوز زنده است. مرگ. در نوامبر ۲۰۲۳، حماس مرگ سیام را در حمله هوایی اسرائیل به شمال غزه تأیید کرد. این حمله زیرساخت‌های زیرزمینی حماس را هدف قرار داد و طبق گزارش‌ها، دیگر فرماندهان ارشد، از جمله احمد غندور نیز کشته شدند. میراث. سیام یکی از
جمله احمد غندور نیز کشته شدند. میراث. سیام یکی از باتجربه‌ترین فرماندهان حماس در زمینه برنامه موشکی آن محسوب می‌شد. کار او در توسعه و نظارت بر قابلیت‌های توپخانه‌ای حماس، او را به چهره‌ای کلیدی در ساختار نظامی این گروه تبدیل کرده بود. مرگ او به عنوان ضایعه‌ای قابل توجه برای رهبری حماس در طول جنگ غزه تلقی شد.
پیروزی مرگ یک نقاشی دیواری است که حدود سال‌های ۱۴۴۰–۱۴۴۵ خلق شده و اکنون در گالری منطقه‌ای کاخ آباتلیس در پالرمو، جنوب ایتالیا نگهداری می‌شود. نام هنرمند این اثر مورد بحث بوده است. تاریخچه. این فرسکو از حیاط پالازو اسکلافانی در پالرمو آمده است. به دلیل سبک بسیار ظریف آن، گمان می‌رود که توسط پادشاهان آراگونی ناپل کشیده شده باشد. [ "" ] موضوع «پیروزی مرگ» در دوران رنسانس در اروپا، به‌ویژه در شمال اروپا، محبوبیت داشت. هنرمند بورگوندی، گویوم اسپیکره، که به عنوان استاد پالازو اسکلافانی نیز شناخته می‌شود، اغلب به
استاد پالازو اسکلافانی نیز شناخته می‌شود، اغلب به عنوان خالق این اثر معرفی می‌شود، اگرچه نام‌های دیگری نیز پیشنهاد شده‌اند. این نقاشی دیواری برداشته شد و به چهار قسمت تقسیم شد تا در گالری منطقه‌ای، جایی که اکنون در آن قرار دارد، قرار گیرد. [ "" ] اگرچه در زمان جابجایی، اثر در وضعیت خوبی قرار داشت، اما به تدریج در طول قرن بیستم، سطح نقاشی شده در نزدیکی نقاط تقسیم، جدا شده و یکپارچگی صحنه را به خطر انداخته است. تصور می‌شود که این اثر الهام‌بخش خلق "تابلوی گرنیکا" اثر پیکاسو بوده است. توضیحات. این فِرِسکو
گرنیکا" اثر پیکاسو بوده است. توضیحات. این فِرِسکو صحنه‌ای تکان‌دهنده از باغی مجلل و سرسبز را به تصویر می‌کشد که با حصاری کوتاه محصور شده است؛ فضایی که در نگاه نخست آرامش و زیبایی را القا می‌کند، اما ناگهان با حضور مرگ معنایی هولناک به خود می‌گیرد. مرگ در مرکز ترکیب‌بندی ظاهر می‌شود؛ سوار بر اسب استخوانی و لاغراندام که دنده‌های بیرون‌زده و سر نحیفش با دندان‌های آشکار و زبانی بیرون‌افتاده، جلوه‌ای هراس‌انگیز دارد. مرگ در دست کمانی کشیده دارد و تیرهای خود را بی‌رحمانه به سوی افراد حاضر در باغ پرتاب می‌کند؛
بی‌رحمانه به سوی افراد حاضر در باغ پرتاب می‌کند؛ افرادی که نماینده طبقات مختلف جامعه‌اند و نشان می‌دهند که هیچ‌کس، چه ثروتمند و چه فقیر، از قهر مرگ در امان نیست. یکی از تیرها، که تازه رها شده است، به بدن یک جوان در گوشه پایین سمت راست اصابت کرده و سقوط او را رقم می‌زند. جزئیات دیگری نیز پیام اثر را برجسته می‌کند: در کنار زین اسب، داس مرگ آویزان است، نماد همیشگی و تغییرناپذیر او که یادآور درو کردن بی‌امان زندگی انسان‌هاست. تضاد میان باغی پرطراوت و حضور بی‌رحمانه مرگ، جوهره اصلی تصویر را می‌سازد: یادآوری
مرگ، جوهره اصلی تصویر را می‌سازد: یادآوری بی‌ثباتی زندگی و حتمیت فنا، حتی در دل زیباترین و باشکوه‌ترین صحنه‌ها. در قسمت پایین، اجساد افرادی که قبلاً کشته شده‌اند، قرار دارد: امپراتورها، پاپ‌ها، اسقف‌ها، راهبان (هم فرانسیسکن‌ها و هم دومینیکن‌ها)، شاعران، شوالیه‌ها و دوشیزگان. هر شخصیت به‌طور متفاوتی به تصویر کشیده شده است: برخی هنوز چهره‌ای از درد دارند، در حالی که برخی دیگر آرام هستند؛ برخی اندام‌هایشان روی زمین قطعه قطعه شده است و برخی دیگر پس از اصابت تیر، زانو زده‌اند. در سمت چپ، گروهی از فقرا هستند که
زانو زده‌اند. در سمت چپ، گروهی از فقرا هستند که از مرگ می‌خواهند تا به رنج خود پایان دهد، اما نادیده گرفته می‌شوند. در میان آنها، چهره‌ای که به سمت ناظر نگاه می‌کند، به عنوان یک خودنگاره احتمالی از هنرمند پیشنهاد شده است. [ "" ] در سمت راست، گروهی از زنان اشراف‌زاده و شوالیه‌های ثروتمند با لباس‌های خزدار توسط یک نوازنده سرگرم می‌شوند. به نظر می‌رسد که آنها هیچ علاقه‌ای به این رویدادها ندارند و همچنان به معاشرت ادامه می‌دهند. زنان این گروه گردنبندهای مجللی به گردن دارند و برخی از آنها با گوشواره‌های بلند و
گردن دارند و برخی از آنها با گوشواره‌های بلند و آویزان آراسته شده‌اند. قانون مجللی که در سال ۱۴۲۰ در سیسیل تصویب شد، استفاده از جواهرات طلای گران‌قیمت، به جز انگشتر، را ممنوع کرد و اعلام کرد که گوشواره‌ها فقط در جشن‌های بسیار مهم قابل استفاده هستند. مردی با شاهینی بر بازوی خود و دو سگ شکاری دیگر که سر دسته آنها هستند، نمایانگر علایق مشترک طبقات اشراف در رنسانس هستند. چیزهای بی‌اهمیت. این نقاشی دیواری نقش مهمی در فیلم «فیلمبرداری در پالرمو» ساخته ویم وندرس در سال ۲۰۰۸ ایفا می‌کند، جایی که یک مرمتگر جوان
در سال ۲۰۰۸ ایفا می‌کند، جایی که یک مرمتگر جوان (جیوانا متزوجورنو) در حال کار بر روی آن است و با عکاسی ( کامپینو) که در شهر «گم شده» و مرگ او را تسخیر کرده است، با بازی دنیس هاپر، تماس می‌گیرد.
گروه‌گرایی () دیدگاهی در جامعه‌شناسی است که بر این باور است پایبندی به قوانین یا هنجارهای یک گروه — مانند خانواده، خویشاوندی، نژاد، قومیت، دین یا ملیت — می‌تواند منافع مشترکی همچون به‌رسمیت‌شناخته‌شدن، برخورداری از حقوق، دسترسی به قدرت و احساس امنیت را به همراه داشته باشد. بر پایهٔ این دیدگاه، هویت اصلی یا مهم‌ترین هویت هر فرد، عضویت او در یک شبکهٔ اجتماعی است. طرفداران گروه‌گرایی معتقدند اعضای یک گروه، زمانی که یک مرجع قدرت هدفی مشترک برایشان تعیین کند، گرایش و تعهد بیشتری به آن گروه پیدا می‌کنند. مفهوم
و تعهد بیشتری به آن گروه پیدا می‌کنند. مفهوم گروه‌گرایی در رشته‌هایی مانند جامعه‌شناسی، روان‌شناسی اجتماعی، انسان‌شناسی، تاریخ سیاسی و فلسفه به شیوه‌های گوناگون تعریف و نقد شده است. در بیشتر فرهنگ‌نامه‌ها، «گروه‌گرایی» به رفتاری گفته می‌شود که در آن فرد مطابق با هنجارهای گروه می‌اندیشد و عمل می‌کند، حتی اگر این کار به معنای چشم‌پوشی از فردیت او باشد. این اصطلاح در میانهٔ سدهٔ نوزدهم پدید آمد و نخستین کاربرد ثبت‌شدهٔ آن به سال ۱۸۵۱ بازمی‌گردد. در انگلیسی هندی، این واژه معمولاً برای اشاره به گرایش به تشکیل
این واژه معمولاً برای اشاره به گرایش به تشکیل دسته‌ها یا جناح‌ها در یک سازمان به‌کار می‌رود. همچنین، در گذشته این اصطلاح برای اشاره به «اصول یا شیوه‌های جنبش گروه آکسفورد» نیز استفاده می‌شد که امروزه کاربردی تاریخی و نادر دارد.
میتروویتسا شمالی یا کوزووسکای شمالی میتروویتسا ، یک شهر و استان میتروویتسا در کوزوو است . در سال ۲۰۱۵، جمعیت آن ۲۹,۴۶۰ نفر بوده است. مساحت آن ۱۱ کیلومتر مربع (۴ مایل مربع) است. میتروویتسا شمالی بخشی از کوزووی شمالی است ، منطقه‌ای با اکثریت قومی صرب . این شهرداری در سال ۲۰۱۳ پس از بحران کوزووی شمالی تأسیس شد ، که پیش از این محل سکونت شهر میتروویکا بود که توسط رودخانه ایبار از هم جدا شده بود . پس از توافق‌نامه بروکسل در سال ۲۰۱۳ ، قرار است این شهرداری مرکز اداری جامعه شهرداری‌های صرب باشد . تاریخچه. این شهر
جامعه شهرداری‌های صرب باشد . تاریخچه. این شهر تا زمان جدایی رسمی‌اش در سال ۲۰۱۳ بخشی از میتروویکا بود . این جدایی در نتیجه بحران کوزوو شمالی ، پس از اعلام استقلال کوزوو از صربستان در فوریه ۲۰۰۸، رخ داد. این شهرداری در سال ۲۰۱۳ قبل از انتخابات محلی کوزوو توسط دولت کوزوو به رسمیت شناخته شد . این شهر به عنوان پایتخت "غیررسمی منطقه" کوزوو شمالی عمل می‌کرد که از همکاری با نهادهای جمهوری کوزوو خودداری می‌کرد. بنابراین، صرب‌های محلی مجلس شورای شهرداری‌ها را تشکیل دادند که فقط توسط صربستان حمایت می‌شد . با این
دادند که فقط توسط صربستان حمایت می‌شد . با این حال، با امضای توافقنامه بروکسل در سال ۲۰۱۳ پس از بحران کوزوو شمالی ، بین دولت‌های کوزوو و صربستان ، صربستان رسماً حمایت خود را از این مجلس قطع کرد و با ایجاد یک انجمن جدید شهرداری‌های صرب ، انجمنی از شهرداری‌ها با اکثریت صرب در کوزوو، موافقت کرد. مجلس آن هیچ اختیار قانونگذاری نخواهد داشت و مقامات قضایی در چارچوب قانونی کوزوو ادغام و فعالیت خواهند کرد.
ایمن نوفل (۱۳ مهٔ ۱۹۷۴ – درگذشتهٔ اکتبر ۲۰۲۳) از فرماندهان ارشد فلسطینی گردان‌های عزالدین قسام، شاخه نظامی حماس، بود. نوفل عضو شورای نظامی عمومی این گروه، رئیس تیپ مرکزی غزه و رئیس عملیات هوایی بود. او در جریان جنگ غزه کشته شد. زندگی‌نامه. تا سال ۲۰۰۸، نوفل یکی از رهبران گردان‌های عزالدین قسام و فرمانده میدانی در مرکز غزه بود. نوفل به همراه ۲۰۰ فلسطینی دیگر در شهر عریش در شمال مصر در شبه‌جزیره سینا توسط نیروهای امنیتی مرکزی مصر در اوایل سال ۲۰۰۸ دستگیر شد. پس از آنکه شبه‌نظامیان فلسطینی در اعتراض به همکاری
از آنکه شبه‌نظامیان فلسطینی در اعتراض به همکاری مصر با اسرائیل در ژانویه ۲۰۰۸، سوراخی در مرز مصر و غزه ایجاد کردند، صدها فلسطینی، از جمله نوفل، از مرز عبور کرده و وارد مصر شدند. در حالی که بسیاری از دیگر فلسطینی‌های عبورکننده از مرز آزاد شدند، نوفل به عنوان فردی تحت تعقیب اسرائیل، در بازداشت مصر باقی ماند. به گزارش الجزیره، مقامات مصری معتقد بودند که نوفل قصد کشتن اعضای فتح را داشته یا در قاچاق سلاح از مصر به غزه دست داشته است. حماس دخالت نوفل در این فعالیت‌ها را تکذیب کرد. بنا به گزارش‌ها، مقامات مصری به
را تکذیب کرد. بنا به گزارش‌ها، مقامات مصری به دانش نوفل از قابلیت‌های موشکی حماس، محل سرباز اسیر شده اسرائیلی گیلعاد شلیط و محل رهبران ارشد شبه‌نظامی حماس مانند محمد ضیف و احمد الجعبری علاقه‌مند بودند. نوفل در فوریه ۲۰۱۱ در جریان انقلاب ۲۰۱۱ مصر از زندان المرج فرار کرد. نوفل از طریق یک تونل قاچاق به غزه قاچاق شد و پس از بازگشت، از سوی حماس مورد استقبال قهرمانانه قرار گرفت. پس از کشته شدن احمد جباری در یک حمله هوایی در نوامبر ۲۰۱۲، به عنوان بخشی از جنگ ۲۰۱۲ غزه، نوفل به عنوان جانشین احتمالی فرمانده نظامی
غزه، نوفل به عنوان جانشین احتمالی فرمانده نظامی حماس در نظر گرفته شد. از دیگر جانشینان احتمالی می‌توان به عماد آکل، احمد غندور، فرمانده تیپ مرکزی، و محمد ابوشماله اشاره کرد. نوفل رهبری اتاق عملیات مشترک فلسطین، اتحادی از جناح‌های ملی‌گرای فلسطینی، شامل گروه‌های اسلامی و سکولار، را بر عهده داشت. جنگ غزه. تا سال ۲۰۲۳، نوفل عضو شورای نظامی عمومی گردان‌های القسام بود. در این نقش، او همچنین روابط این گردان‌ها با سایر سازمان‌های شبه‌نظامی را از طریق اتاق عملیات مشترک فلسطین هدایت می‌کرد. در طول جنگ غزه، نوفل
مشترک فلسطین هدایت می‌کرد. در طول جنگ غزه، نوفل فرمانده تیپ مرکزی غزه بود. در ۱۷ اکتبر ۲۰۲۳، بیانیه‌ای از سوی حماس مرگ او را در یک حمله هوایی تأیید کرد. به گفته ارتش اسرائیل، در ۱۷ اکتبر، او در یک حمله هوایی کشته شد. منابعی از ارتش اسرائیل گفتند که برای کشتن نوفل، ارتش آگاهانه حمله‌ای را مجاز دانست که می‌دانستند تقریباً ۳۰۰ نفر دیگر را خواهد کشت. چهار ساختمان آپارتمانی چند طبقه در این حمله ویران شدند. تنها ۷۰ جسد در روز اول از محل کشف شد، اما مردم محلی در غزه به مدت ۵ روز به کندن ساختمان ادامه دادند و
در غزه به مدت ۵ روز به کندن ساختمان ادامه دادند و معتقد بودند که برخی از اجساد ماه‌ها بعد در آوریل ۲۰۲۴ زیر روبل‌ها هستند. پس از مرگ او، دفتر کنترل دارایی‌های خارجی وزارت خزانه‌داری آمریکا، نوفل را به دلیل نقشش در شورای نظامی عمومی حماس و به عنوان فرمانده روابط نظامی آن، به عنوان یک تروریست جهانی ویژه تعیین کرد.
تابلوی بشارت مریم مقدس، اثری از هنرمند ایتالیایی رنسانس، آنتونلو دا مسینا است که در کاخ آباتلیس، پالرمو، منطقه سیسیل ایتالیا نگهداری می‌شود. این تابلو که احتمالاً در سال ۱۴۷۶ در سیسیل نقاشی شده است، مریم را در حالی نشان می‌دهد که فرشته بشارت، سخنانش را در حین خواندن کتاب مقدس قطع می‌کند. این تابلو با رنگ روغن روی تخته نقاشی شده است، تکنیکی که توسط هنرمند ایتالیایی به ایتالیا معرفی شد، که آن را از هنرمندان اروپای شمالی مانند پتروس کریستوس آموخته بود - و با کنار گذاشتن تکنیک تمپرا، توانست آثاری با جزئیات دقیق
گذاشتن تکنیک تمپرا، توانست آثاری با جزئیات دقیق و خاص خود را خلق کند. این نقاشی با رنگ روغن روی تخته چوبی اجرا شده است؛ تکنیکی که آنتونلو دا مسینا آن را از هنرمندان شمال اروپا، از جمله پترس کرسّتوس آموخته بود و به ایتالیا معرفی کرد. استفاده از رنگ روغن به جای تکنیک تمپرای سنتی به او امکان داد تا جزئیات بسیار دقیق و ظریف را در آثار خود به نمایش بگذارد؛ از جمله بافت لباس، انعکاس نور روی پوست و حالت‌های طبیعی چهره‌ها که در آثار او به صورت متمایز دیده می‌شود. این ویژگی‌ها، همراه با ترکیب‌بندی ساده اما
این ویژگی‌ها، همراه با ترکیب‌بندی ساده اما تأثیرگذار، باعث شده‌اند که نقاشی «مریم بشارت‌شده» به عنوان نمونه‌ای ممتاز از تحول سبک هنری ایتالیا در اواخر قرن پانزدهم شناخته شود. این اثر در سال ۱۹۰۶ توسط کاوالیِره دی جیووانی به موزه ملی (که بعدها به پالازو آباتلیس منتقل شد) اهدا گردید. دی جیووانی این اثر را از خانواده کولوزیو در پالرمو خریداری کرده بود. این انتقال نقاشی به موزه، نه تنها موجب حفظ و مراقبت علمی و هنری آن شد، بلکه زمینه بازشناسی و مطالعه آثار آنتونلو دا مسینا را برای پژوهشگران و علاقه‌مندان هنر
دا مسینا را برای پژوهشگران و علاقه‌مندان هنر رنسانس فراهم کرد. این نقاشی در سال ۱۹۰۶ توسط کاوالیِره دی جیووانی به موزه ملی (که بعدها به پالازو آباتلیس منتقل شد) اهدا شد. دی جیووانی این اثر را از خانواده کولوزیو در پالرمو خریداری کرده بود. این نقاشی در سال ۱۹۰۶ توسط کاوالیِره دی جیووانی به موزه ملی (که بعدها به پالازو آباتلیس منتقل شد) اهدا شد. دی جیووانی این اثر را از خانواده کولوزیو در پالرمو خریداری کرده بود. تحلیل. همان‌طور که در پرتره‌های انفرادی یک هنرمند معمول است، مریم به صورت سه‌چهارم قد نشان داده
معمول است، مریم به صورت سه‌چهارم قد نشان داده شده است. او یک سال قبل در اثر دیگری با همین موضوع که اکنون در آلته پیناکوتک مونیخ نگهداری می‌شود، از شنل آبی به شکل دو مثلث استفاده کرده بود. مریم در حالی نشان داده شده است که به بیرون از تصویر نگاه می‌کند، نه به بیننده، بلکه به فرشته مقرب نادیده جبرئیل که در خارج از قاب و در سمت چپ قرار دارد، بنابراین به نقاش اجازه می‌دهد تا از کشیدن جبرئیل نیز صرف نظر کند. تصویرسازی غیرمعمول و سادهٔ مریم، چین‌های زربفت و پرپشت آثار بعدی آنتونلو و پس‌زمینهٔ طلایی مورد استفادهٔ
آثار بعدی آنتونلو و پس‌زمینهٔ طلایی مورد استفادهٔ هنرمندان پیشین را کنار می‌گذارد و او را به سادگی به عنوان یک زن جوان یهودی که از سخنان فرشتهٔ مقرب شگفت‌زده شده است، نشان می‌دهد. با چند چین سنگین، لباس پشمی سادهٔ او یادآور رنسانس والا است، در حالی که به نظر می‌رسد تریبون مورب از صفحهٔ تصویر بیرون زده و به روی بیننده باز شده است. ظرافت متقارن این تصویر از پیرو دلا فرانچسکا الهام گرفته شده است، کسی که آنتونلو آثارش را در دهه ۱۴۶۰ در اوربینو دیده بود. پالت رنگی محدود و پس‌زمینه ساده نیز قابل توجه است، که
رنگی محدود و پس‌زمینه ساده نیز قابل توجه است، که توجه بیننده را بر احساسات مریم متمرکز می‌کند.
آلساندرو آلئوتی (؛ زادهٔ ) که با نام هنری جِی-اَکس شناخته می‌شود، خواننده، رپر و ترانه‌سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۹۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگی و حرفه. آلساندرو آلئوتی در تاریخ ۵ اوت ۱۹۷۲ در میلان متولد شد. او نام هنری خود را جی اکس گذاشت که مخفف جوکر الکس است، از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۵، جی اکس به عنوان عضوی از گروه رپ محبوب ایتالیایی «Articolo 31» به شهرت رسید. او در سال ۲۰۱۴، به عنوان داور در برنامه «"صدای ایتالیا»" مشغول به کار شد. در سال ۲۰۰۷، او با گروه «استایلز» همکاری کرد و تک‌آهنگ «»
او با گروه «استایلز» همکاری کرد و تک‌آهنگ «» را منتشر کرد، که در جوایز موسیقی ام‌تی‌وی اروپا جایزه «بهترین اجرای ایتالیایی» را از آن خود کرد.
احمد ابوغندور، همچنین با نام ابوانس غندور (۱۹۶۷ – ۱۰ نوامبر ۲۰۲۳) شناخته می‌شود، یک شبه‌نظامی ارشد فلسطینی در گردان‌های عزالدین قسام، شاخه نظامی حماس بود. او به عنوان فرمانده گردان شمال غزه، عضو شورای نظامی عمومی گردان‌های عزاادین قسام بود و از افراد نزدیک به محمد ضیف، فرمانده نظامی حماس، محسوب می‌شد. در سال ۲۰۱۷، غندور توسط آمریکا به عنوان یک تروریست جهانی ویژه تعیین شد. در نوامبر ۲۰۲۳، او در یک حمله هوایی در جریان جنگ غزه توسط اسرائیل کشته شد. زندگی‌نامه. غندور تقریباً در سال ۱۹۶۷ در یافا، اسرائیل متولد
غندور تقریباً در سال ۱۹۶۷ در یافا، اسرائیل متولد شد. غندور بین سال‌های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۴ در اسرائیل بازداشت شد و پس از آن از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰ در بازداشت تشکیلات خودگردان فلسطین بود. او پس از وقوع انتفاضه دوم آزاد شد. در سال ۲۰۰۲، او از اولین سوء قصد اسرائیل جان سالم به در برد. تا سال ۲۰۰۳، غندور از دستیاران نزدیک عدنان الغول، بمب‌ساز حماس، بود. پس از حمله شبه‌نظامیان حماس به یک تانک اسرائیلی در فوریه ۲۰۰۳، ارتش اسرائیل، خانه غندور را در محله شیخ رضوان شهر غزه تخریب کردند. اسرائیل معتقد بود که غندور مسئول
غزه تخریب کردند. اسرائیل معتقد بود که غندور مسئول برنامه‌ریزی این حمله بوده است. تا سال ۲۰۰۴، غندور فرمانده شاخه شمالی گردان‌های عزالدین قسام بود. در این نقش، او فرمانده ارشد میدان نبرد حماس در طول عملیات اسرائیل در شمال نوار غزه در سال ۲۰۰۴ بود و در رهبری تعدادی از عملیات از جمله حمله مرزی غزه در سال ۲۰۰۶ که منجر به ربودن سرباز اسرائیلی گیلعاد شلیط شد، نقش داشت. غندور در سال ۲۰۱۲ دوباره هدف ترور قرار گرفت. طبق گفته دولت آمریکا، غندور بخشی از شورای حماس و دفتر سیاسی بود. تا سال ۲۰۱۷، او عضو شورای نظامی
و دفتر سیاسی بود. تا سال ۲۰۱۷، او عضو شورای نظامی عمومی تیپ‌ها بود و از افراد نزدیک و مورد اعتماد محمد ضیف محسوب می‌شد. وزارت امور خارجه ایالات متحده در ۶ آوریل ۲۰۱۷، غندور را به عنوان یک تروریست جهانی ویژه تعیین کرد. او پنجمین عضو ارشد حماس بود که به عنوان یک تروریست جهانی ویژه تعیین شد. در پاسخ، حماس این اقدام ایالات متحده را «غیراخلاقی» خواند و تحصنی در حمایت از او در خانه غندور در اردوگاه پناهندگان جبالیا برگزار کرد. ارتش اسرائیل در جریان جنگ غزه، در یک حمله هوایی در ۱۰ نوامبر ۲۰۲۳، غندور و معاونش وائل
حمله هوایی در ۱۰ نوامبر ۲۰۲۳، غندور و معاونش وائل رجب را به قتل رساند. سه گروگان اسرائیلی، الیا تولدانو، نیک بایزر و ران شرمن نیز در این حمله کشته شدند.
یوسف ابوریش، یک پزشک فلسطینی و معاون وزیر بهداشت در دولت تحت رهبری حماس در نوار غزه است. زندگی‌نامه. اطلاعات کمی در مورد اوایل زندگی او وجود دارد، اما او سال‌هاست که به عنوان پزشک در غزه کار می‌کند. او اولین بار در حدود سال ۲۰۱۵ به عنوان معاون وزیر بهداشت در غزه در منابع عمومی ظاهر شد و نسبت به کمبودهای اساسی پزشکی، تعطیلی بیمارستان‌ها و کمبود شدید حقوق کارکنان بهداشت در دولت وحدت فلسطین هشدار داد. در سال ۲۰۱۹، او رهبری استراتژی پیشگیری از کووید ۱۹ غزه را بر عهده داشت، کمیته‌های واکنش را سازماندهی کرد،
بر عهده داشت، کمیته‌های واکنش را سازماندهی کرد، پرسنل را آموزش داد و اقدامات تشخیصی و مهار را بهبود بخشید. در سال ۲۰۲۲، او با اشاره به کاهش ۷۵ درصدی ذخایر دارو و تجهیزات و کاهش شدید کمک‌های سازمان ملل، از افزایش بودجه و حمایت بین‌المللی برای حفظ زیرساخت‌های بهداشتی غزه حمایت کرد. جنگ غزه. در ۲۷ دسامبر ۲۰۲۴، در جریان جنگ غزه، هنگامی که ارتش اسرائیل به بیمارستان کمال اعوان حمله کردند. یوسف ابوریش گفت که نیروهای اسرائیلی بخش جراحی، آزمایشگاه و یک انبار را به آتش کشیده‌اند و خواستار مداخله نیروهای بین‌المللی
آتش کشیده‌اند و خواستار مداخله نیروهای بین‌المللی شد. او به عنوان ده پیک در کارت‌های بازی تحت تعقیب حماس شناخته می‌شود.[ "" ]
جولیانو دی پائولو (؛ زادهٔ ) که با نام خولیو دی شناخته می‌شود، تهیه‌کننده موسیقی، خواننده و نویسنده اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. موسیقی او شامل طیف گسترده‌ای از تأثیرات از جمله آر اند بی، جاز، هیپ‌هاپ، سینث‌-پاپ، رگی و افروبیت است. زندگی و حرفه. جولیانو دی پائولو در تاریخ ۲۷ ژوئیه ۱۹۷۷ در میلان متولد شد، اولین آلبوم او "با نام" "«Sabes Mi Nombre»" در سال ۲۰۱۱ توسط Art Emotion منتشر شد. در نیمه اول سال ۲۰۱۲، دو تک‌آهنگ جدید با نام‌های «Amarte Más» و «Sun Comes Up» شدند
با نام‌های «Amarte Más» و «Sun Comes Up» شدند اما با اقبال عمومی زیادی مواجه نشدند. کمی بعد آهنگ «Yo Te Quiero» را منتشر کرد. این آهنگ که با ترانه‌سرا سیلویو کاسارو نوشته شده بود، بسیار متفاوت بود. در اولین انتشار، ویدئوی آن توجه زیادی را در یوتیوب به خود جلب کرد. در مارس ۲۰۱۳، آلبوم "«مرد بهتر»" منتشر شد. این آلبوم که به زبان‌های انگلیسی، ایتالیایی و اسپانیایی خوانده شده، بر صدای متمرکزتری نسبت به اربن معاصر، هیپ هاپ و آر اند بی تأکید دارد و با ریتم‌های آفریقایی-کارائیبی و زوک ادغام شده است. سومین آلبوم
و زوک ادغام شده است. سومین آلبوم وی با نام «"Outsider» در سال ۲۰۱۴ معرفی شد." بار دیگر، سینث-پاپ، نئو سول، افرو و اربن در آهنگ‌های آن با هم ترکیب شده‌اند. در سال ۲۰۱۵، او تعدادی ویدیو با نام «"iNomad»" تولید کرد. هدف این پروژه نشان دادن فرآیند ضبط و بازتولید یک آهنگ کامل، در یک محیط طبیعی، از طریق استفاده از فناوری‌ رایانش همراه است (که قبلاً توسط سان پاسکال، آزمایش شده است). او در سال ۲۰۱۶، هر دو ماه یک تک‌آهنگ جدید منتشر کرد که در آلبوم «تو نمی‌توانی جلوی ما را بگیری» که در ژانویه ۲۰۱۷ منتشر شد، گنجانده
ما را بگیری» که در ژانویه ۲۰۱۷ منتشر شد، گنجانده شده بود. این آلبوم که شیوه انتشار و بازاریابی آلبوم را تغییر می‌دهد، توسط هنرمند "«آلبوم در حال تکامل»" نامیده می‌شود. او توضیح می‌دهد که این یک رویکرد معاصرتر برای مشارکت دادن عموم از طریق توسعه آلبوم‌های پرآهنگ است، در حالی که پس از مدت‌ها یک آلبوم جدید منتشر می‌شود.
استان میتروویتسا (آلبانیایی: "Region i Mitrovicës"؛ سیریلیک صربی: Косовскомитровачки округ , "Kosovskomitrovački okrug") یکی از هفت ناحیه کوزوو است. مرکز اداری و بزرگ‌ترین شهر آن میتروویتسا است. این ناحیه از جنوب غربی با استان پژا، از جنوب و شرق با استان پریشتینا و از شمال و شمال غرب با صربستان همسایه است.
ویلفرید امباپه (به فرانسوی: Wilfrid Mbappé؛ زاده ۱۱ اکتبر ۱۹۷۰)، مربی سابق و مشاور فوتبال فرانسوی است. او پدر کیلیان امباپه، بازیکن فوتبال فرانسوی حال حاضر باشگاه فوتبال رئال مادرید است. ویلفرید اصالتاً اهل جباله، جزیره‌ای در خور ووری در نزدیکی دوالا، کامرون است. والدین او، حسابدار و دستیاران اجرایی بودند و زمانی که او تنها یک سال داشت به فرانسه نقل مکان کردند. زندگی شخصی. او از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۲ با فایزا لاماری، زندگی می‌کرد و این دو در یک رابطه مدنی بودند. دو فرزند آنها، کیلیان و اتان، فوتبالیست‌های