payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مارثا جی. کاتر نیز این داستان را نمونه‌ای از تلاشِ گفتمانِ پزشکیِ مردسالار برای خاموش‌کردنِ صدای زنان و «درمان» آنها با اطاعت‌پذیر کردن تبیین می‌کند. به‌گفتهٔ پائولا تریشلر، در این متن «تشخیص» به سازوکارِ قدرت بدل می‌شود که صدای پزشکِ مذکّر را تقویت و صدای بیمارِ مؤنّث را سرکوب می‌کند. همچنین خوانش‌هایی نوتر، داستان را با اکوگوتیک می‌خوانند و بر نقشِ هول‌انگیزِ محیطِ طبیعی/خانگی در شکل‌دادن به فروپاشیِ روانیِ راوی تأکید می‌گذارند. خوانش‌های دیگر. این داستان به‌سبب تم‌های جنون و ناتوان‌سازی، ذیل گوتیک نیز
به‌سبب تم‌های جنون و ناتوان‌سازی، ذیل گوتیک نیز خوانده شده است؛ اچ. پی. لاوکرفت آن را نمونه‌ای کلاسیک از «ترسِ خزندهٔ جنون» دانسته است. هلن لِفکوویتس هوروویتس با واکاوی دفترهای روزانه و مکاتبات گیلمن و همسرِ نخستش چارلز والتر استتسون، استدلال می‌کند که ریشهٔ داستان بیش از آن‌که نقدِ مستقیمِ میچل باشد، واکنشی به ازدواجِ سنت‌طلبانهٔ استتسون و محروم‌سازیِ آزادیِ شخصیِ گیلمن است. سری ادلستاین نیز داستان را تمثیلی از بیزاریِ گیلمن از «روزنامه‌نگاریِ زرد» دانسته است: نقش‌ونگارِ «پرزرق‌وبرق و خطاکارِ» کاغذ، آینهٔ
نقش‌ونگارِ «پرزرق‌وبرق و خطاکارِ» کاغذ، آینهٔ مطبوعاتِ جنجالیِ عصرِ اوست. اقتباس‌ها. صوتی. اجرای اگنس مورهد در برنامهٔ رادیویی "Suspense" (۱۹۴۸ و ۱۹۵۷). رادیو سی‌بی‌سی؛ برنامهٔ "Theatre 10:30" (۱۹۶۸–۱۹۷۱) و اقتباسِ "Vanishing Point" از نمایشِ مری وینگو (۱۹۸۵). خوانشِ وینیفرد فیلیپس برای "NPR" (۱۹۹۶؛ انتشارِ کتاب‌صوتی ۱۹۹۸). اقتباسِ "Fear on Four" در بی‌بی‌سی رادیو ۴ با بازیِ آنا مسی. "Chatterbox Audio Theater" (۲۰۰۷). اقتباسِ معاصرِ "The Gray Area" با اهداء به جنبش #MeToo (۲۰۱۹). خوانشِ CGP Grey (۳۱ اکتبر
به جنبش #MeToo (۲۰۱۹). خوانشِ CGP Grey (۳۱ اکتبر ۲۰۲۰). اجرای بی‌آتا پوزنیاک (۲۰۲۱). آلبومِ "Wallpaper" از هاردی فاکس با وارونگیِ نقش‌ها (انتشار آلبوم: ۲۰۲۳). پادکست "It’s Always Halloween" (۳۰ مهٔ ۲۰۲۴). اقتباسِ "Mirchi Bangla" در مجموعهٔ "Friday Classic" (۱۱ آوریل ۲۰۲۵). تئاتر و اپرا. اقتباسِ جمعی "Nightwood Theatre" در تورنتو (۱۹۸۱). "Then This Theatre" دوبلین؛ جشنوارهٔ "Absolut Dublin Fringe" (۲۰۱۱) و بازاجرای ۲۰۱۲. نمایشِ هدر نیومن در "Theater Schmeater"، سیاتل (۲۰۰۳؛ برندهٔ «بهترین‌های فرینج» سیاتل
سیاتل (۲۰۰۳؛ برندهٔ «بهترین‌های فرینج» سیاتل تایمز). "A Company of Players"؛ جشنوارهٔ فرینجِ همیلتون، کانادا (۲۰۱۴). "Central Works"، برکلی؛ تک‌نفره با بازیِ النا رایت و موسیقیِ سیبل دآمبروزیو (۲۰۱۵). "Coho Productions"، پورتلند؛ اقتباسِ سو مَک و کارگردانی فیلیپ کوومو (۲۰۱۶). اپرای کوتاهِ دنی هاوارد با متنِ جوزف اسپنس؛ نخست‌اجرا در جشنوارهٔ اپرای کپنهاگ (اوت ۲۰۲۳). سینما و تلویزیون. فیلمِ کوتاه به کارگردانی «ماری اشتون» (۱۹۷۷). اقتباسِ بی‌بی‌سی (۱۹۸۹) به قلمِ «مگی وِیدی» و کارگردانی «جان کلایو»؛ پخش در
قلمِ «مگی وِیدی» و کارگردانی «جان کلایو»؛ پخش در "Masterpiece Theatre" آمریکا. "Confinement" (۲۰۰۹)، کارگردان: جان مک‌کارتی. فیلم بلندِ مستقل "The Yellow Wallpaper" (۲۰۱۱)، کارگردان: لوگان توماس (دی‌وی‌دی: ۲۰۱۵). فیلم تجربی "The Rules of the Game" (۲۰۱۵) از جولیا دوگرا-برازل. "The Yellow Wallpaper" (۲۰۲۱)، کارگردان: الکساندرا لورِث و کوین پونتوتی؛ نخست‌نمایش در جشنوارهٔ "Cinequest" (۲۰۲۱). کتاب‌شناسی. Gilman, Charlotte Perkins (1892), "The Yellow Wallpaper" (Dover ed., 1997). Ford, Karen (1985), “'The
(Dover ed., 1997). Ford, Karen (1985), “'The Yellow Wallpaper' and Women’s Discourse”, "TSWL", 4(2): 309–314. Hochman, Barbara (2002), "The Reading Habit and "The Yellow Wallpaper"". Duke UP. Johnson, Greg (1989), “Gilman’s Gothic Allegory…”, "Studies in Short Fiction", 26(4): 521–530. Lanser, Susan (1989), “Feminist Criticism…”, "Feminist Studies", 15(3): 415–441. Micale, Mark S. (1995), "Approaching Hysteria". Princeton UP (ed. 2019). Ryan, Alan (1988), "Haunting Women". Avon Books. Thrailkill, Jane F.
"Haunting Women". Avon Books. Thrailkill, Jane F. (2002), “Doctoring ‘The Yellow Wallpaper’”, "ELH", 69(2): 525–566. مطالعهٔ بیشتر. Bak, John S. (1994), “Escaping the Jaundiced Eye…”, "Studies in Short Fiction", 31(1): 39–46. Barkat, Sara N. (2020), “Literary Analysis: The Yellow Wall-Paper…”, Tweetspeak Poetry. Crewe, Jonathan (1995), “Queering ‘The Yellow Wallpaper’?”, "TSWL", 14: 273–293. Gilbert, Sandra &amp; Gubar, Susan (1980), "The Madwoman in the Attic". Yale UP. Golden, Catherine (1989), “The
Attic". Yale UP. Golden, Catherine (1989), “The Writing of ‘The Yellow Wallpaper’: A Double Palimpsest”, "Studies in American Fiction", 17: 193–201. Haney-Peritz, Janice (1986), “Monumental Feminism…”, "Women’s Studies", 12: 113–128. Hume, Beverly A. (1991), “Gilman’s ‘Interminable Grotesque’…”, "Studies in Short Fiction", 28: 477–484. King, Jeannette &amp; Morris, Pam (1989), “On Not Reading Between the Lines…”, "SSF", 26(1): 23–32. Knight, Denise D. (1992), “The Reincarnation of Jane…”, "Women’s
D. (1992), “The Reincarnation of Jane…”, "Women’s Studies", 20: 287–302. Klotz, Michael (2005), “Two Dickens Rooms in 'The Yellow Wall-Paper'”, "Notes and Queries": 490–491. Treichler, Paula A. (1984), همان.
«سقوط شاهین سیاه: داستانی از جنگ مدرن» کتابی است که در سال ۱۹۹۹ توسط روزنامه‌نگار مارک بادن نوشته شده است. این کتاب تلاش‌های نیروی ویژه متحد برای دستگیری محمد فرح عیدید، رهبر جناح سومالیایی، در سال ۱۹۹۳ و نبرد حاصل از آن در موگادیشو بین نیروهای ایالات متحده و شبه‌نظامیان عیدید را مستند می‌کند. یکی از رویدادهای کلیدی، سرنگونی دو بالگرد سیکورسکی یواچ-۶۰ بلک هاوک ایالات متحده، که عنوان کتاب از آن گرفته شده است، و تلاش برای نجات خدمه آنها است. نیروهای ایالات متحده شامل گردان سوم، هنگ ۷۵ تکاوران؛ هنگ ۱۶۰ عملیات
شامل گردان سوم، هنگ ۷۵ تکاوران؛ هنگ ۱۶۰ عملیات ویژه؛ نیروی دلتا؛ اسکادران ۲۴ تاکتیک‌های ویژه؛ گروه توسعه جنگاوری ویژه نیروی دریایی؛ لشکر ۱۰ کوهستان؛ و همچنین نیروهای حافظ صلح سازمان ملل مالزی و پاکستان بودند. این حمله به شدیدترین نبرد تن به تن در تاریخ ارتش ایالات متحده از زمان جنگ ویتنام تبدیل شد. اگرچه مأموریت کلی برای دستگیری عیدید رسماً با نام رمز عملیات مار گوتیک شناخته می‌شد، اما رسانه‌ها به‌طور محاوره‌ای این حادثه را نبرد موگادیشو و همچنین نبرد دریای سیاه می‌نامیدند. تاریخچه کتاب. این کتاب بر اساس
سیاه می‌نامیدند. تاریخچه کتاب. این کتاب بر اساس مجموعه‌ای از ۲۹ مقاله نوشته شده توسط مارک بادن، روزنامه‌نگار، برای روزنامه فیلادلفیا اینکوایرر است. او تحقیقات گسترده‌ای در سوابق ارتش ایالات متحده انجام داد، با شرکت‌کنندگان از هر دو طرف درگیری مصاحبه کرد، فیلم‌های ضبط شده توسط هواپیماهای دیده‌بانی را بررسی کرد و به ضبط‌های ترافیک رادیویی گوش داد. قبل از انتشار کتاب، مجموعه مقالات بودن توجه رسانه‌ها را به خود جلب کرده بود. این مجموعه شامل یک سی‌دی رام، یک ویدیوی یک ساعته و یک مجموعه سمعی و بصری در وب‌سایت
یک ساعته و یک مجموعه سمعی و بصری در وب‌سایت اینکوایرر بود. پاول آر. هاو، عضو نیروی دلتا، اطلاعات زیادی در مورد عملیات نیروی دلتا برای نوشتن کتاب ارائه داد. بوودن در سال ۱۹۹۷ پس از تأیید فرمانده هاو، با هاو ملاقات کرد. سایر اعضای نیروی دلتا نیز برای کتاب مشورت کردند، اما اجازه استفاده از نام واقعی خود را ندادند. هاو به دلیل اجازه دادن به بادن برای استفاده از نام واقعی خود با انتقاداتی روبرو شده است.
در ۳۰ اوت ۲۰۲۵، ابوعبیده، شبه‌نظامی فلسطینی و سخنگوی گردان‌های عزالدین قسام، در حملات هوایی اسرائیل که محله ریمال در شهر غزه را هدف قرار داد، کشته شد. پیشینه. ابوعبیده از سال ۲۰۰۷ به عنوان سخنگوی گردان‌های عزالدین قسام خدمت کرده بود. او به عنوان «چهره اصلی کمپین رسانه‌ای قسام» توصیف می‌شد. او یکی از شناخته‌شده‌ترین نمایندگان حماس در جهان عرب بود و اغلب در ویدیوهایی که توسط حماس منتشر می‌شد، با نقابی از چفیه فلسطینی ظاهر می‌شد و اسرائیل را به عواقب وخیم تهدید می‌کرد. اسرائیل و آمریکا او را حذیفه الکحلوت
می‌کرد. اسرائیل و آمریکا او را حذیفه الکحلوت نامیدند، اگرچه این نام هرگز توسط حماس تأیید نشد. در بحبوحه حمله ۲۰۲۵ به شهر غزه، ابوعبیده در ۲۹ اوت اسرائیل را تهدید کرد که اگر به دنبال فتح شهر غزه باشد، «بهای آن را با خون سربازانش» خواهد پرداخت. ترور. بنا به گزارش‌ها، ۱۱ نفر، از جمله کودکان، در این حملات کشته و ۲۰ نفر دیگر زخمی شدند. این حمله یک آپارتمان را که عبیده در آن پناه گرفته بود، هدف قرار داد. پنج موشک به طبقات دوم و سوم این آپارتمان شش طبقه در محله ریمال اصابت کرد. طبق گزارش‌ها، پس از این حملات، صدها
اصابت کرد. طبق گزارش‌ها، پس از این حملات، صدها هزار دلار به هوا پرتاب شد و باعث شد مبالغ زیادی به سرقت برود و سپس توسط حماس بازیابی شود. تلفات کودک. شاهدان عینی از کشته و زخمی شدن کودکان خبر دادند. الجزیره انگلیسی ویدئویی از پیامدهای این حمله منتشر کرد که کودکان خردسالی را نشان می‌داد که در اثر این حمله دچار نقص عضو شده بودند. واکنش‌ها. وزیر دفاع اسرائیل، یسرائیل کاتس، ادعا کرد که نیروهای دفاعی اسرائیل ابوعبیده را کشته‌اند و آن را «اعدام بی‌نقص» خواندند. ارتش اسرائیل و شاباک در بیانیه‌ای مشترک اعلام کردند
اسرائیل و شاباک در بیانیه‌ای مشترک اعلام کردند که این عملیات «به دلیل اطلاعات قبلی جمع‌آوری‌شده توسط شاباک و اداره اطلاعات ارتش اسرائیل امکان‌پذیر شده است» و گفتند که ابوعبیده «به عنوان چهره عمومی سازمان تروریستی حماس عمل می‌کرد» و «تبلیغات حماس را منتشر می‌کرد.» حماس در مورد این ادعا اظهار نظر نکرده و ترور را تأیید نکرده است.
تریان ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
دگرسان، دگرنما، دگرخویش یا تریان (به انگلیسی: Otherkin) خرده‌فرهنگی از افرادی است که خود را تا حدی یا کاملاً غیرِانسان می‌دانند. برخی از دگرسانان باور دارند که هویت آنها از پدیده‌های معنوی غیرفیزیکی، مانند داشتن روح غیرِانسانی یا مُتَناسخ ناشی می‌شود. برخی از این دگرخویشان، در راستای توضیح خود، از مفاهیم گوناگونی مانند «روان‌شناسیِ نامعمول»، «تنوع عصبی»، «اختلال تجزیه هویت» و «گونه‌گونی» (Multiplicity) بهره می‌برند. خرده‌فرهنگ دگرنمایی (otherkin subculture) در وهله‌ی نخست به عنوان یک جماعت برخط در دهه ۱۹۹۰
در وهله‌ی نخست به عنوان یک جماعت برخط در دهه ۱۹۹۰ توسعه یافت و مشخصا توسط گروهی از مردم باب شد که خودشان را در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، اِلف می‌دانستند. این واژه در پایان دهه‌ی ۲۰۰۰ میلادی به همه‌شمولی برای هویت‌مندانِ ناآدمیزادی تبدیل شد.
تریان‌تروپی (Therianthropy) می‌تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
ممدوح تاگماچ (؛ ۱ سپتامبر ۱۹۰۴ – ۳۰ مارس ۱۹۷۸) ژنرال نیروی زمینی ترکیه بود، که از ۱۹۶۸ تا ۱۹۶۹ فرماندهی نیروی زمینی ترکیه را برعهده داشت و در فاصله سال‌های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۳ به‌عنوان چهاردهمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ترکیه فعالیت می‌کرد. تاگماچ فعالیت نظامی را از سال ۱۹۲۶ در ارتش ترکیه آغاز کرد. وی از ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۱ رئیس ستاد نیروی زمینی ترکیه بود، در فاصله سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۶۴ به‌عنوان جانشین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح فعالیت کرد، از ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۶ فرماندهی ارتش سوم ترکیه را برعهده داشت و از ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸ فرمانده
ترکیه را برعهده داشت و از ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸ فرمانده ارتش اول ترکیه بود. او در طول کودتای ۱۹۷۱ ترکیه، ریاست ستاد کل را برعهده داشت. زندگی‌نامه. ممدوح تاگماچ در ۱ سپتامبر ۱۹۰۴ در شهر نارمان زاده شد. او در سال ۱۹۲۶ از دبیرستان نظامی کولِلی، در سال ۱۹۲۸ با درجه ستوان دومی در رشته توپخانه از آکادمی جنگ و در سال ۱۹۳۰ از مدرسه توپخانه فارغ‌التحصیل شد. او تا سال ۱۹۳۵ به عنوان فرمانده دسته باتری در واحدهای مختلف توپخانه خدمت کرد. در سال ۱۹۳۵ وارد آکادمی جنگ شد و در سال ۱۹۳۸ فارغ‌التحصیل شد و به عنوان افسر ستاد منصوب شد.
فارغ‌التحصیل شد و به عنوان افسر ستاد منصوب شد. او تا سال ۱۹۵۶ در ستادها و واحدهای مختلف خدمت کرد. او در سال ۱۹۵۷ به درجه سرتیپ، در سال ۱۹۶۰ به درجه سرلشکری، در سال ۱۹۶۲ به درجه سپهبدی و در سال ۱۹۶۶ به درجه ژنرالی ارتقا یافت. به عنوان سرتیپ، او به عنوان فرمانده مدرسه افسران و درجه‌داران ژاندارمری، معاون فرمانده لشکر ۲۳، فرمانده تیپ سوم ژاندارمری و معاون رئیس ستاد ارتش اول خدمت کرد. او به عنوان سرلشکر، به عنوان رئیس ستاد نیروهای زمینی و معاون رئیس ستاد کل خدمت کرد. او به وظایف خود به عنوان سپهبد ادامه داد و
کرد. او به وظایف خود به عنوان سپهبد ادامه داد و متعاقباً به عنوان فرمانده موقت ارتش سوم خدمت کرد. در حالی که به عنوان فرمانده ارتش اول به عنوان ژنرال خدمت می‌کرد، در ۲۳ اوت ۱۹۶۸ به عنوان فرمانده نیروهای زمینی منصوب شد. او که در ۱۶ مارس ۱۹۶۹ به عنوان رئیس ستاد کل منصوب شد، یادداشت ۱۲ مارس را برای جلوگیری از کودتای ۹ مارس ۱۹۷۱ صادر کرد و ارتش را از افسران جوانی که سعی در انجام کودتای نظامی، اولین مرحله انقلاب دموکراتیک ملی، داشتند، پاکسازی کرد. او در ۲۹ اوت ۱۹۷۲ داوطلبانه بازنشسته شد.
اوستشیکی دولنه () شهری در جنوب شرقی لهستان است که در استان پودکارپاتسکیه واقع است (از سال ۱۹۹۹) و به مرز اوکراین نزدیک است و مرکز شهرستان بیشچاد است. این شهر مطابق سرشماری سال ۲۰۰۹ میلادی، ۹٬۳۸۳ سکنه دارد. اوستشیکی دولنه که از قرن پانزدهم وجود داشته، حدود سال ۱۷۲۷ منشور شهری خود را دریافت کرد. طی نخستین تجزیه لهستان در ۱۷۷۲ این شهر بخشی از پادشاهی هابسبورگ شد و تا ۱۹۱۸ جزئی از آن بود. پس از شکست امپراتوری اتریش مجارستان، این شهر جزئی از جمهوری دوم لهستان شد.
جمال تورال (؛ ۱۹۰۵ – ۱۷ دسامبر ۱۹۸۱) ژنرال نیروی زمینی ترکیه، دیپلمات و سیاست‌مدار اهل ترکیه بود، که از ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۶ فرماندهی نیروی زمینی ترکیه را برعهده داشت و در فاصله سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۹ به‌عنوان سیزدهمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ترکیه فعالیت می‌کرد. تورال فعالیت نظامی را از سال ۱۹۲۳ در نیروی زمینی ترکیه آغاز کرد، از ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۲ فرماندهی ارتش اول ترکیه را برعهده داشت و از ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۴ فرمانده ارتش دوم ترکیه بود. او در ۱۶ اوت ۱۹۶۹ ارزنجان ارتش ترکیه بازنشسته شد. وی در سال ۱۹۷۳ به عنوان رئیس حزب ملت
بازنشسته شد. وی در سال ۱۹۷۳ به عنوان رئیس حزب ملت انتخاب شد، اما اندکی پس از آن در سال ۱۹۷۴ از این سمت استعفا داد. او در سال ۱۹۷۶ به عنوان سفیر ترکیه در کره جنوبی و در سال ۱۹۸۱ به عنوان سفیر ترکیه در پاکستان منصوب شد.
در ۲۵ اوت ۲۰۲۵، اعتراضات در اندونزی به عنوان بخشی از ناآرامی‌های مدنی بزرگ‌تری که در اوایل سال ۲۰۲۵ به دلیل سرخوردگی‌های اقتصادی و افزایش پیشنهادی یارانه مسکن برای اعضای پارلمان آغاز شده بود، شدت گرفت و ادامه یافت. این اعتراضات که بیشتر در اطراف جاکارتا، پایتخت اندونزی، متمرکز بودند، پس از کشته شدن عفان کورنیاوان، راننده تاکسی موتورسیکلت آنلاین که در ۲۸ اوت توسط خودروی پلیس زیر گرفته شد، در سراسر کشور گسترش یافت. در ابتدا، معترضان خواستار لغو طرح‌های یارانه‌ای مجلس نمایندگان و مجازات اعضایی بودند که اظهارات
مجلس نمایندگان و مجازات اعضایی بودند که اظهارات غیرمنطقی داشته‌اند، و همچنین تصویب قانون مصادره دارایی‌ها برای قانونگذارانی که به فساد محکوم شده‌اند. پس از مرگ عفان، معترضان به رهبری دانشجویان خواسته‌های خود را گسترش دادند و اصلاحات کامل و جامع پلیس ملی اندونزی و استعفا یا اخراج رئیس پلیس را نیز خواستار شدند. تظاهراتی نیز در شهرهای خارج از جاکارتا برگزار شده است که در آن معترضان خشم خود را نسبت به مرگ کورنیاوان ابراز کرده و خواسته‌های محلی مانند توسعه عادلانه‌تر و آزادی معترضان بازداشت شده توسط پلیس محلی
و آزادی معترضان بازداشت شده توسط پلیس محلی را مطرح کرده‌اند. در چندین شهر مانند ماکاسار و سورابایا، چندین ساختمان دولتی به آتش کشیده شد. همچنین خانه‌های مرتبط یا متعلق به اعضای پارلمان نیز غارت شد. پیشینه. این اعتراضات به دلیل پیشنهاد کمک هزینه مسکن جدید برای نمایندگان مجلس آغاز شد. کمک هزینه ماهانه پیشنهادی ۵۰ میلیون روپیه اندونزی () ده برابر حداقل دستمزد پایتخت بود (که در حال حاضر یکی از بالاترین دستمزدها در سراسر کشور است). این کمک هزینه، همراه با کمک هزینه‌های موجود برای غذا و حمل و نقل، عموم مردم را
موجود برای غذا و حمل و نقل، عموم مردم را خشمگین کرد. این ناامیدی اقتصادی با افزایش هزینه‌های غذا و آموزش، اخراج‌های گسترده و افزایش مالیات بر دارایی که توسط دولت‌های محلی اعمال شده بود، تشدید شد. بر اساس گزارشی که "بی‌بی‌سی اندونزی" منتشر کرده است درآمد رسمی اعضای جمهوری خلق دونتسک بیش از ۱۰۰ میلیون روپیه () در ماه است. بر اساس این گزارش که اعضای مجلس نمایندگان کمک هزینه مسکنی برابر ۵۰ میلیون روپیه دریافت می‌کنند و به این شکل کل درآمد رسمی آنها می‌تواند به بیش از ۱۰۰ میلیون روپیه در ماه برسد. اظهارات برخی
بیش از ۱۰۰ میلیون روپیه در ماه برسد. اظهارات برخی از اعضای پارلمان که به عنوان اظهاراتی بی‌احساس و بی‌توجه به مشکلات مردم عادی اندونزی تلقی می‌شد، به خشم فزاینده عمومی افزود. نافا اورباخ، عضو پارلمان از افزایش کمک‌هزینه حمایت کرد و اظهار داشت که اعضای مجلس نمایندگان با مشکلات رفت و آمد مواجه هستند. او بعداً در پی واکنش‌های عمومی به اظهاراتش در رسانه‌های اجتماعی عذرخواهی کرد و متعهد شد که کمک‌هزینه‌اش به حوزه انتخابیه‌اش داده شود. احمد سهرونی، نایب رئیس کمیسیون سوم مجلس نمایندگان، کسانی را که خواستار انحلال
سوم مجلس نمایندگان، کسانی را که خواستار انحلال پارلمان بودند، «احمق‌ترین افراد جهان» توصیف کرد و بعداً از اظهارات خود دفاع کرد. اکو پاتریو، عضو پارلمان ویدئویی طنزآمیز منتشر کرد که به عنوان تمسخر نگرانی‌های عمومی تلقی شد.
کلیسای مریم مقدس زوراتس (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر یغگیس، استان وایوتس‌جور ارمنستان می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۴ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
اینوکنتی فیودوروویچ آننسکی ( شاعر، منتقد، محقق، مترجم و نماینده موج اول نمادگرایی روسی بود. در واقع، آننسکی هرگز به صورت حرفه‌ای به نوشتن نپرداخت و از نویسندگی درآمد بسیار کمی داشت یا اصلاً درآمدی نداشت. در عوض، او دوران حرفه‌ای خود را در دانشگاه به عنوان استاد و مدیر تمام‌وقت، مترجم آثار کلاسیک یونانی و نویسنده مقاله و نقد گذراند. با وجود این، آننسکی یکی از مهم‌ترین شاعران روس اوایل قرن بیستم محسوب می‌شود. منتقدان به ارتباط آننسکی با سمبولیسم فرانسوی و شاعر فرانسوی استفان مالارمه به دلیل استفاده مشترکشان
فرانسوی استفان مالارمه به دلیل استفاده مشترکشان از «سمبولیسم تداعی‌گر» اشاره کرده‌اند. شاعران نامداری چون ماندلشتام، آخماتووا، پاسترناک و مایاکوفسکی، از آثار او الهام گرفته و تحت تأثیر قرار گرفتند. زندگی‌نامه. آننسکی در ۱ سپتامبر ۱۸۵۵ در خانواده‌ای که مناصب دولتی داشتند در اومسک متولد شد در سال ۱۸۶۰، در حالی که هنوز کودک بود، به سن پترزبورگ برده شد. آننسکی والدین خود را در سنین پایین از دست داد و در خانواده برادر بزرگترش، نیکولای آننسکی، یک نارودنیک برجسته و فعال سیاسی، بزرگ شد. در سال ۱۸۷۹، آننسکی از
و فعال سیاسی، بزرگ شد. در سال ۱۸۷۹، آننسکی از دانشکده زبان‌شناسی دانشگاه سن پترزبورگ فارغ‌التحصیل شد. او معلم شد و از سال ۱۸۸۶ تا زمان مرگش در سال ۱۹۰۹ به عنوان مدیر گومنازیوم در تزارسکوئه سلو خدمت کرد. نیکولای گومیلوف که از این مدرسه فارغ‌التحصیل شد و آننسکی را «آخرین قو تزارسکوئه سلو» نامید. آننسکی چندان تمایلی به انتشار سروده‌های خود نداشت و ابتدا با ترجمه‌هایش از اوریپید و سمبولیست‌های فرانسوی به شهرت رسید. از سال ۱۸۹۰ تا زمان مرگش در سال ۱۹۰۹، او تمام آثار اوریپید را از یونان باستان ترجمه کرد. در آغاز
اوریپید را از یونان باستان ترجمه کرد. در آغاز دهه ۱۹۰۰، آننسکی مجموعه‌ای از تراژدی‌ها را با الگوبرداری از تراژدی‌های یونان باستان نوشت: "ملانیپه خردمند" (۱۹۰۱)، "شاه ایکسیون" (۱۹۰۲)، "لائودامیا" (۱۹۰۶) و "تامیریس سیتارود" (۱۹۱۳). آننسکی به عنوان منتقد ادبی، "کتاب «تأملات»" و "کتاب دوم «تأملات" دربارهٔ رمان‌نویسان، شاعران و نمایشنامه‌نویسان روسی و اروپایی» را منتشر کرد. مقالات او گاهی به دلیل ارزش هنری این متون، «نثر انتقادی» نامیده می‌شدند. آننسکی در ماه‌های آخر عمرش به عنوان سردبیر مجله "«آپولون"» کار
آخر عمرش به عنوان سردبیر مجله "«آپولون"» کار می‌کرد و در آن مقالاتی در مورد نظریه شعر منتشر کرد. نیکولای گومیلوف برای این آثار نظری ارزش بسیار زیادی قائل بود و آننسکی را اولین آکمیست واقعی می‌دانست. شهرت کنونی آننسکی در تاریخ ادبیات بیشتر به خاطر شعرهایش است. او سرودن شعر را در دهه ۱۸۷۰ آغاز کرد اما آن را منتشر نکرد. او بر اساس توصیه برادر بزرگش نیکولای تصمیم داشت تا ۳۵ سالگی هیچ اثری منتشر نکند. اولین مجموعه اشعار او با عنوان "«آوازهای آرام»" در سال ۱۹۰۴ با نام مستعار "نیک." "تی. -او" (به معنای «هیچ‌کس»
با نام مستعار "نیک." "تی. -او" (به معنای «هیچ‌کس» در زبان روسی) منتشر شد. از آنجا که آننسکی در آن زمان مدیر مدرسه‌ای دولتی بود، انتشار این اثر آوانگارد با نام واقعی می‌توانست بحث‌برانگیز باشد. این کتاب کم‌وبیش از سوی سمبولیست‌های برجسته مورد تحسین قرار گرفت. دومین کتاب آننسکی، "«سینه سرو»" (۱۹۱۰)، شناخته‌شده‌ترین مجموعه شعر اوست. بسیاری از قطعات منتشر نشده او بعداً در دهه ۱۹۲۰ توسط پسرش، والنتین کریویچ، ویرایش و منتشر شدند. آننسکی در ۱۳ دسامبر ۱۹۰۹، در حالی که عازم جلسه‌ای برای بحث در مورد مقاله‌ای منتشر
که عازم جلسه‌ای برای بحث در مورد مقاله‌ای منتشر نشده دربارهٔ اوریپید در انجمن زبان‌شناسی کلاسیک بود، آننسکی در ایستگاه راه‌آهن تزارسکوئه سلو در سن پترزبورگ بر اثر حمله قلبی درگذشت. ارزیابی شاعرانه. آننسکی به سمبولیسم علاقه‌مند بود و رشد آن را در اروپا و روسیه دنبال می‌کرد. این علاقه، همراه با دانش او از شعر، در اشعار او قابل مشاهده است. ستچکارف، اولین نویسنده‌ای که آثار آننسکی را مورد مطالعه انتقادی قرار داد دربارهٔ آننسکی، ادعا می‌کند که آننسکی احتمالاً «بدبین‌ترین سمبولیست روس» بود. آننسکی زندگی را
«بدبین‌ترین سمبولیست روس» بود. آننسکی زندگی را «افسونی شیطانی» و کابوسی ناخوشایند می‌دانست که می‌دانست به مرگ ختم می‌شود. ویژگی‌های خاص و ناشناخته‌های مرگ، پرسش‌هایی را در شعر سمبولیستی مطرح می‌کند و این موضوع جایگاه ویژه‌ای در شعر آننسکی دارد. او احساس می‌کرد که زندگی بدون مفهوم اجتناب‌ناپذیر مرگ هیچ است و اغلب دربارهٔ نمادهای زندگی و زمان می‌نوشت.
ایتالیایی سازی () ; ; ) گسترش فرهنگ، زبان و هویت ایتالیایی از طریق ادغام یا جذب است. همچنین به خاطر فرآیندی که توسط پادشاهی ایتالیا برای جذب اجباری فرهنگی و قومی جمعیت‌های بومی ساکن، عمدتاً در سرزمین‌های سابق اتریش-مجارستان که پس از جنگ جهانی اول در ازای پیوستن ایتالیا به اتحاد سه‌گانه در سال ۱۹۱۵ به ایتالیا منتقل شدند، سازماندهی شده بود، شناخته می‌شود. این فرایند عمدتاً در دوره حکومت فاشیست‌ها بین سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳ انجام شد. مناطق و جمعیت‌های آسیب‌دیده. بین سال‌های ۱۹۲۲ و آغاز جنگ جهانی دوم، افراد
بین سال‌های ۱۹۲۲ و آغاز جنگ جهانی دوم، افراد آسیب‌دیده، جمعیت‌های آلمانی‌زبان و لادین‌زبان ترنتینو-آلتو آدیجه، فریولیایی‌ها، و اسلوونیایی‌ها و کروات‌ها در راهپیمایی جولیان بودند. این برنامه بعداً به مناطقی که در طول جنگ جهانی دوم ضمیمه شده بودند، گسترش یافت و اسلوونیایی‌ها را در استان لیوبلیانا، و کروات‌ها را در گورسکی کوتار و دالماتیای ساحلی، یونانی‌ها را در جزایر ایونی و تا حد کمتری، مناطق فرانسوی‌زبان و آرپیتان‌زبان آلپ غربی (مانند دره آئوستا) را تحت تأثیر قرار داد. از سوی دیگر، سایر جوامع بومی، مانند
قرار داد. از سوی دیگر، سایر جوامع بومی، مانند لومباردی، ونیز و جزیره ساردینیا، از دوره‌ای قبل، ایتالیایی‌سازی فرهنگی و زبانی را تجربه کرده بودند. ایستریا، جولیان مارس و دالماتیا. منطقه ساحلی سابق اتریش (که بعدها به مارس جولیان تغییر نام داد) پس از آتش‌بس با اتریش توسط ارتش ایتالیا اشغال شد. پس از الحاق مارس توسط ایتالیا، ۴۰۰ سازمان فرهنگی، ورزشی (به عنوان مثال سوکول)، جوانان، سازمان‌های اجتماعی و حرفه‌ای اسلاو و کتابخانه‌ها ("اتاق‌های مطالعه")، سه حزب سیاسی، ۳۱ روزنامه و مجله و ۳۰۰ مؤسسه تعاونی و مالی
۳۱ روزنامه و مجله و ۳۰۰ مؤسسه تعاونی و مالی ممنوع شدند و به‌طور خاص بعداً با قانون انجمن‌ها (۱۹۲۵)، قانون تظاهرات عمومی (۱۹۲۶) و قانون نظم عمومی (۱۹۲۶)، تعطیلی لیسئوم کلاسیک در پازین، دبیرستان در وولوسکو (۱۹۱۸)، تعطیلی ۴۸۸ مدرسه ابتدایی اسلوونیایی و کروات دنبال شد. دوره آزار و اذیت خشونت‌آمیز اسلوونی‌ها در تریسته با شورش‌هایی در ۱۳ آوریل ۱۹۲۰ آغاز شد که به عنوان تلافی حمله جمعیت محلی کروات به نیروهای اشغالگر ایتالیایی در حادثه ۱۱ ژوئیه اسپلیت سازماندهی شده بود. بسیاری از مغازه‌ها و ساختمان‌های متعلق به
بود. بسیاری از مغازه‌ها و ساختمان‌های متعلق به اسلوونی‌ها در جریان این شورش‌ها ویران شدند که در نهایت به آتش کشیدن "نارودنی دام" «خانه ملی» تالار اجتماعات اسلوونی‌های تریسته توسط گروهی از فاشیست‌های ایتالیایی به رهبری فرانچسکو گینتا منجر شد. بنیتو موسولینی این اقدام را به عنوان «شاهکار فاشیسم تریسته» ستود. دو سال بعد، او نخست‌وزیر ایتالیا شد. این بیانگر یک نظر فاشیستی مشترک علیه اقلیت کروات و اسلوونی در راهپیمایی جولیان بود. معلمان ایتالیایی به مدارس اختصاص داده شدند و استفاده از زبان‌های کرواتی و
اختصاص داده شدند و استفاده از زبان‌های کرواتی و اسلوونیایی در ادارات و دادگاه‌ها محدود شد. پس از مارس ۱۹۲۳، این زبان‌ها در ادارات و پس از اکتبر ۱۹۲۵ در دادگاه‌ها نیز ممنوع شدند. در سال ۱۹۲۳، در چارچوب اصلاحات ارگانیک مدارس که توسط وزیر فاشیست، جیووانی جنتیله، تهیه شده بود، تدریس به زبان‌های غیر از ایتالیایی لغو شد. در مارس جولیان، این به معنای پایان تدریس به زبان‌های کرواتی و اسلوونیایی بود. حدود ۵۰۰ معلم اسلوونیایی، تقریباً نیمی از کل معلمان اسلوونیایی در منطقه ساحلی، توسط ایتالیایی‌ها از این منطقه به
در منطقه ساحلی، توسط ایتالیایی‌ها از این منطقه به داخل ایتالیا منتقل شدند، در حالی که معلمان ایتالیایی برای آموزش زبان ایتالیایی به کودکان اسلوونیایی اعزام شدند. با این حال، در شوشنیویتسا (به معنای: والدارسا) استفاده از زبان ایسترو-رومانیایی پس از سال ۱۹۲۳ مجاز شد. در سال ۱۹۲۶، دولت ایتالیا با ادعای بازگرداندن نام‌های خانوادگی به شکل اصلی ایتالیایی‌شان، ایتالیایی‌سازی نام‌های خانوادگی آلمانی، اسلوونیایی و کروات را اعلام کرد. تنها در استان تریسته، ۳۰۰۰ نام خانوادگی اصلاح شد و نام خانوادگی ۶۰۰۰۰ نفر به شکلی
اصلاح شد و نام خانوادگی ۶۰۰۰۰ نفر به شکلی با تلفظ ایتالیایی تغییر یافت. نام‌های کوچک یا کوچک نیز ایتالیایی‌سازی شدند. انجمن‌ها و انجمن‌های ورزشی و فرهنگی اسلوونی و کروات، طبق تصمیم دبیران فاشیست استانی در تاریخ ۱۲ ژوئن ۱۹۲۷، مجبور به توقف هرگونه فعالیتی شدند. به دستور ویژه فرماندار تریسته در ۱۹ نوامبر ۱۹۲۸، انجمن سیاسی "ادینوست" نیز منحل شد. تعاونی‌های مالی کروات و اسلوونی در ایستریا، که در ابتدا توسط بانک‌های پس‌انداز پولا یا تریسته جذب شده بودند، به تدریج منحل شدند. در سال ۱۹۲۷، جوزپه کوبولی گیگلی، وزیر
منحل شدند. در سال ۱۹۲۷، جوزپه کوبولی گیگلی، وزیر کارهای عمومی در ایتالیای فاشیست، یک نشریه فاشیستی، نوشت: «الهه موسیقی ایستریا، مکان‌هایی را که برای دفن دشمنان ویژگی‌های ملی ایتالیایی ایستریا مناسب بودند، فویبه نامید.» سازمان مبارز ضد فاشیستی اسلوونیایی ببر در سال ۱۹۲۷ ظهور کرد. این سازمان مقاومت اسلوونیایی‌ها علیه ایتالیای فاشیستی را تا زمان انحلال آن توسط پلیس مخفی فاشیست در سال ۱۹۴۱ هماهنگ می‌کرد. در آن زمان، برخی از اعضای سابق ببر به پارتیزان‌های اسلوونی پیوستند. در نتیجه سرکوب، بیش از ۱۰۰۰۰۰