payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌سازند نه وجد روحانی. یکی از نامدارترین‌شان، "بانویی در حال خواندن نامه‌های هلوییز و ابلارد" اثر [[برنار داژسی]]، هم‌زمان با پردهٔ اشک‌بار کافمن است: بانویی جوان با [[چاک سینه]]، سر به عقب افکنده و چشم‌ها به آسمان، کتابی در دست دارد که به‌سوی زمین می‌لغزد ــ شاید ترجمه‌ای از شعر پوپ یا یکی از گردایه‌های تقلیدهایی که مکاتبات این دو را بازآفرینی می‌کرد. "هلوئیز" اثر [[شارل گلیر]] گرچه به این شدت نیست، اما حالت نشسته و نگاه رو به بالا، آن را به اثر داژسی نزدیک‌تر می‌سازد. چاپی از این تابلو بعدها برای
نزدیک‌تر می‌سازد. چاپی از این تابلو بعدها برای تصویرگری مصرع «این شور در رگ‌های دوشیزه چه معنایی دارد؟» در چاپ ۱۸۹۲ شعر به‌کار رفت. هرچند اِلوییزای شعر پوپ شخصیتی چندلایه‌تر دارد، اما برداشت از او به عواملی وابسته است: از یک‌سو میراث آثار ثانویه و پژوهش‌هایی که بر اسناد اصیل‌تر استوار بودند، و از سوی دیگر، ترجمه‌های آزاد و پرکشش شعر پوپ در سرزمین‌های دیگر، که نقش مهمی در میانجی‌گری تصویر او ایفا کردند. منابع. [[رده:آثار الکساندر پوپ]] [[رده:داستان‌های عشقی]]
مارگاریتا کیریلوونا موروزووا (با نام خانوادگی اصلی ما′مونتوا؛ Маргари′та Кири′лловна Моро′зова، ۳ نوامبر [۲۲ اکتبر قدیم] ۱۸۷۳ – ۳ اکتبر ۱۹۵۸) یک انسان‌دوستی برجسته، حامی هنرها، فعال در زمینهٔ نشر، ویراستاری و شرح حال بود. او یکی از بنیان‌گذاران «انجمن دینی و فلسفی مسکو» (۱۹۰۵–۱۹۱۸) و مدیر انجمن موسیقی روسیه بود. او همسر منتقد هنر و مجموعه‌دار میخائیل موروزووا و یک اجتماعی‌نما بود که پرتره‌هایش توسط والنتین سروف و نیکولای بوداروسکی و دیگران کشیده شده است. زندگی‌نامه. قرن ۱۹. مارگاریتا کیریلوونا ما′مونتوا در
قرن ۱۹. مارگاریتا کیریلوونا ما′مونتوا در خیابان پوکروفکا در مسکو به دنیا آمد، در خانواده‌ای بازرگان و متمول. پدرش، کیریل نیکولایویچ، ثروت زیادی به ارث برد اما قادر به مدیریت آن نبود. او پس از اسراف کردن تمامی دارایی‌ها و بیشتر اموال خانواده، خودکشی کرد و همسرش، مارگاریتا اوتونووا (با نام خانوادگی اصلی لوونشتاین)، را با دو دختر کوچک و بدون هیچ منبع درآمدی تنها گذاشت. او با انجام کارهای سوزن‌دوزی زندگی کرد و بعداً کلاس‌های خیاطی و کارخانهٔ دوخت خود را راه‌اندازی نمود. در سن سیزده سالگی، مارگاریتا به
راه‌اندازی نمود. در سن سیزده سالگی، مارگاریتا به گیمنازیوم پتروپاولوسکایا پیوست. به زودی، همراه با خواهرش النا، با خویشاوندان پدر مرحوم خود، به ویژه پاول ترتیاکوف، بنیان‌گذار نگارخانه ترتیاکوف ارتباط برقرار کردند و از طریق او با دنیای هنرهای زیبا آشنا شدند. در اواخر دههٔ ۱۸۸۰، مارگاریتا به هر دو رشتهٔ درام و اپرا علاقه‌مند شد و از بهترین آثار استادان ایتالیایی در خانهٔ اپرای خصوصی عمویش، ساوا ما′مونتوف، لذت برد. او مهمان مکرر خانهٔ برادر عمویش، ناشر آناطولی ما′مونتوف بود و در آنجا با والنتین سروف، میخائیل
ما′مونتوف بود و در آنجا با والنتین سروف، میخائیل وروبل، ایلیا اوستروخوف و الکسی کوروفین دیدار کرد. در ۱۰ نوامبر ۱۸۹۱، مارگاریتا با میخائیل موروزووا ۲۱ ساله، وارث خاندان معروف بازرگانان، ازدواج کرد. در اواخر همان دهه، او شروع به جمع‌آوری آثار هنری کرد. قرن ۲۰. به محض تولد دخترش ماریا در سال ۱۹۰۴، موروزووا روسیه را ترک و به سوئیس رفت. یک سال بعد، پس از بازگشت، خانهٔ او به مرکز سیاسی تبدیل شد و اعضای مختلف حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه را جذب کرد. در نوامبر ۱۹۰۵، موروزووا (به همراه سرگی بولگاکف، شاهزاده
۱۹۰۵، موروزووا (به همراه سرگی بولگاکف، شاهزاده یوجنی ترابتسکوی و نیکلای بردیایف و دیگران) یکی از سازمان‌دهندگان «انجمن دینی و فلسفی مسکو» شد. پس از به ارث بردن سمت مدیر کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی مسکو از همسر مرحومش، با الکساندر اسکریابین دوست شد که معلم پیانوی شخصی او گردید. بین سال‌های ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۸، موروزووا از اسکریابین حمایت مالی کرد و تنها پس از تنش در روابط شخصی آن‌ها این حمایت را متوقف نمود. پس از مرگ این آهنگساز، او تأسیس موزهٔ اسکریابین را تأمین مالی و تا مدتی از اعضای خانوادهٔ او حمایت کرد. در
مالی و تا مدتی از اعضای خانوادهٔ او حمایت کرد. در سال ۱۹۱۰، موروزووا بخش عمده‌ای از مجموعهٔ هنری همسر فقیدش (بیش از ۶۰ نقاشی) را به نگارخانهٔ ترتیاکوف منتقل کرد. علاقهٔ عاشقانهٔ او با شاعر آندری بیه‌لی در آن زمان بسیار مورد توجه بود؛ بیه‌لی دلایل عرفانی برای شیفتگی خود به او (که از ۱۹۰۱ آغاز شد) ذکر می‌کرد و نامه‌های عاشقانهٔ اولیهٔ خود را با امضا «شوالیهٔ شما» می‌نوشت. برای بیه‌لی، موروزووا به همان معنا بود که لیدی مندلیوا (به عنوان بانوی زیبا) برای الکساندر بلوک؛ این عشق کل دنیای هنری او را شکل داد و
بلوک؛ این عشق کل دنیای هنری او را شکل داد و الهام‌بخش شناخته‌شده‌ترین آثارش شد (مانند «اولین دیدار»، ۱۹۲۱). از طریق بیه‌لی، او با برادران امیلی و نیکولای مدت‌نر، منتقد موسیقی و آهنگساز، به نزدیکی رسید. در سال ۱۹۰۵، موروزووا رابطه‌ای افلاطونی با شاهزاده یوجنی ترابتسکوی، مردی متأهل و پدر سه فرزند، آغاز کرد. تحت تأثیر او، موروزووا علاقهٔ شدیدی به فلسفه پیدا کرد. در مارس ۱۹۰۵، این دو روزنامهٔ "Moskovsky Ezhenedelnik" (هفته‌نامهٔ مسکو) را راه‌اندازی کردند که ترابتسکوی سردبیر آن بود و تا اوت ۱۹۱۰ منتشر می‌شد. در
سردبیر آن بود و تا اوت ۱۹۱۰ منتشر می‌شد. در مارس ۱۹۱۰، موروزووا انتشارات «پوت» (The Path) را راه‌اندازی کرد که در زمینهٔ آثار دینی و فلسفی تخصص داشت (نویسندگانی همچون ولادیمیر سولویف، بردیایف، بولگاکف، ترابتسکوی و پاول فلورنسکی). همچنین میخائیل گرشنزون در این انتشارات آثار پیوتر چادایف و ایوان کیریف‌سکی را منتشر می‌کرد. پس از انقلاب روسیه، خانهٔ موروزووا ملی شد، اما او مجاز بود دو اتاق زیرزمینی را در آن حفظ کند و با خواهرش النا در آنجا سکونت داشت. او این دو اتاق را حتی پس از سال ۱۹۲۶، زمانی که ساختمان به
اتاق را حتی پس از سال ۱۹۲۶، زمانی که ساختمان به سفارت دانمارک تبدیل شد، حفظ کرد و حتی در مراسم برگزارشده توسط سفیر شرکت می‌کرد. گفته شده است که سفیر به او شهروندی دانمارک را پیشنهاد کرده، اما موروزووا آن را نپذیرفته است. در دههٔ ۱۹۳۰، این دو خواهر که مجبور به ترک خانه شدند، به داچا خود در لیانوزوو، نزدیک مسکو نقل مکان کردند. تا این زمان، بیشتر فرزندانش (به جز پسرش میخائیل) مهاجرت کرده بودند؛ آخرین نفر ماریا بود که در ۱۹۲۷ رفت. در طول جبهه شرقی (جنگ جهانی دوم), میخائیل و خواهران موروزووا در یک اتاق در
دوم), میخائیل و خواهران موروزووا در یک اتاق در خانه‌ای در پوکروفکا، نزدیک محل تولد مارگاریتا، زندگی می‌کردند. در دههٔ ۱۹۵۰، موروزووا مقاله‌هایی دربارهٔ اسکریابین نوشت و همچنین خاطراتی دربارهٔ بیه‌لی، اسکریابین و برادران مدت‌نر تدوین کرد. تنها بخش‌هایی از این آثار در اتحاد جماهیر شوروی منتشر شد (به ویژه قطعاتی دربارهٔ اسکریابین در ۱۹۷۲) و انتشار کامل آن‌ها تنها پس از فروپاشی شوروی صورت گرفت. مارگاریتا موروزووا سال‌های پایانی عمر خود را در فقر گذراند و تنها به کمک مالی دوستانش متکی بود. او در ۳ اکتبر ۱۹۵۸ بر
کمک مالی دوستانش متکی بود. او در ۳ اکتبر ۱۹۵۸ بر اثر سکته مغزی درگذشت و در گورستان وودنسکوی در مسکو به خاک سپرده شد. خانهٔ موروزوف. از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۱۵، محل فعالیت بانک روسی کریدت یا Roscredit بود () که توسط بیدزینا ایوانیشویلی ()، شهروند روسیه، گرجستان و فرانسه، هدایت می‌شد؛ او در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۲ نخست‌وزیر گرجستان شد و طبق فوربز ثروتی معادل ۵٫۵ میلیارد دلار داشت، و همچنین ویتالیا مالکین () که عضو شورای فدراسیون شد و بعداً ساختمان به آناطولی موتیلِف () منتقل شد. پس از لغو مجوز Roscredit توسط بانک مرکزی روسیه
پس از لغو مجوز Roscredit توسط بانک مرکزی روسیه در ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۵، ادارهٔ امور ریاست‌جمهوری مدیریت خانهٔ موروزوف را بر عهده گرفت.
کنتس سوفیا ولادیمیروونا پانینا (روسی: Софья Владимировна Панина؛ ۲۳ اوت ۱۸۷۱ – ۱۶ ژوئن ۱۹۵۶) معاون وزیر رفاه دولت و معاون وزیر آموزش و پرورش در دولت موقت روسیه پس از انقلاب فوریه ۱۹۱۷ بود. او پس از انقلاب اکتبر به دلیل برداشت غیرمجاز از بودجهٔ وزارت آموزش و پرورش محاکمه شد و پس از پرداخت وجهی از سوی دوستانش با «سبک‌ترین مجازات ممکن» آزاد گردید. او آخرین عضو خاندان اشرافی پانین بود. پیشینهٔ خانوادگی. کنتس سوفیا ولادیمیروونا پانینا دختر کنت ولادیمیر ویکتوروویچ پانین و آناستازیا سرگئیونا مالتسوا بود. پدربزرگ
پانین و آناستازیا سرگئیونا مالتسوا بود. پدربزرگ مادری او، ژنرال سرگئی ایوانوویچ مالتسوف (۱۸۰۱–۱۸۹۳)، صنعتگری بود که کارگاه‌های متنوع او بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ کارگر داشت. کنت Viktor Nikitich Panin، پدربزرگ پدری او، یکی از ثروتمندترین مالکین رعیتی روسیه و همچنین وزیر دادگستری به مدت بیش از بیست و پنج سال بود. پدر پانینا در سال ۱۸۷۲، زمانی که او هنوز کمتر از دو سال داشت، درگذشت و او وارث اصلی ثروت عظیم پانین شد. مادرش که قیم ارث او بود، در سال ۱۸۸۲ دوباره ازدواج کرد. پدر دوم او، ایوان پتروونکوویچ ، یکی از
کرد. پدر دوم او، ایوان پتروونکوویچ ، یکی از بنیان‌گذاران جنبش لیبرال روسیه علیه خودکامه و بعداً یکی از بنیان‌گذاران حزب اصلی لیبرال در ۱۹۰۵، حزب دموکراتیک مشروطه (کادت‌ها) بود. پتروونکوویچ به دلیل فعالیت‌های مخالف خود در سال ۱۸۷۹ دستگیر و به تبعید داخلی فرستاده شده بود و ازدواج آناستازیا با او خانوادهٔ پانین را شدیداً نگران کرد. مادربزرگ پدری پانینا، کنتس ناتالیا پاولونا پانینا، با موفقیت از امپراتور الکساندر سوم خواست تا سوفیا یازده ساله را از حضانت مادرش خارج کند و او را در مؤسسه کاترین در سن پترزبورگ
خارج کند و او را در مؤسسه کاترین در سن پترزبورگ ثبت‌نام کرد، یکی از مدارس شبانه‌روزی ممتاز برای دختران اشراف. پس از فارغ‌التحصیلی و ورود به جامعهٔ پترزبورگ، سوفیا پانینا در سال ۱۸۹۰ با میلیاردر الکساندر پولوستوف ازدواج کرد. او پسر همجنسگرای الکساندر پولوستوف و از بستگان الکساندر دوم، امپراتور روسیه بود. با این حال تا سال ۱۸۹۶ از او جدا شد و به نام خانوادگی اصلی خود بازگشت. آن‌ها فرزندی نداشتند و او هرگز رسماً دوباره ازدواج نکرد. فعالیت‌های خیریه. در سال ۱۸۹۱، سوفیا پانینا با معلمی از پترزبورگ که بیست سال
سوفیا پانینا با معلمی از پترزبورگ که بیست سال از او بزرگ‌تر بود، الکساندرا واسیل‌یونا پشهخونوا، آشنا شد و تأثیر او را عامل اصلی تغییر مسیر زندگی‌اش در دههٔ ۱۸۹۰ می‌دانست؛ دور شدن از دنیای اشرافی و گرایش به خیریهٔ پیشرفته. پانینا و پشهخونوا ابتدا یک کافه‌تریا برای کودکان مدارس فقیر در یک منطقهٔ کارگری سن پترزبورگ ایجاد کردند. آن‌ها به تدریج برنامه‌های خوانش عمومی روز یکشنبه برای والدین و خواهران و برادران بزرگ‌تر کودکان راه‌اندازی کردند، یک کتابخانه تأسیس کردند و دوره‌های شبانه برای بزرگسالان ارائه کردند.
و دوره‌های شبانه برای بزرگسالان ارائه کردند. در سال ۱۹۰۳، پانینا از جولیوس بنوآ استفاده کرد تا یک ساختمان مرکزی برای جای دادن تمامی خدمات متنوعی که با پشهخونوا شروع کرده بود بسازد، که به نام خانهٔ مردم لیگوفسکی شناخته شد، برای ساکنان کارگری همان منطقهٔ فقیرنشین در حومهٔ جنوبی سنت پترزبورگ. این مرکز مأموریت پیشرفته‌ای برای ترویج آموزش عمومی، ارتقای فرهنگی و سرگرمی منطقی برای بزرگسالان و کودکان داشت و بخشی از پروژهٔ او برای حمایت از توسعهٔ آن‌ها به عنوان شهروندان بود. این ساختمان امروزه به عنوان یک مرکز
شهروندان بود. این ساختمان امروزه به عنوان یک مرکز اجتماعی تحت عنوان «کاخ فرهنگ کارگران راه‌آهن» در سن پترزبورگ فعالیت می‌کند. دوره‌های شبانه و انجمن‌های ادبی آن، محل ملاقات مردان کارگر با گرایش‌های سوسیالیستی بود و در جریان انقلاب ۱۹۰۵، پانینا خانهٔ مردم لیگوفسکی را برای گروه‌های مختلف سیاسی برای جلسات و تجمعات باز کرد. در ۹ می ۱۹۰۶، ولادیمیر لنین اولین اجتماع عمومی خود در روسیه را در آنجا برگزار کرد. پانینا همچنین یکی از بنیان‌گذاران و حامیان مالی اصلی «انجمن حمایت از زنان روسیه» در سال ۱۹۰۰ بود، سازمانی
حمایت از زنان روسیه» در سال ۱۹۰۰ بود، سازمانی ضد فحشا. علاوه بر ساخت مدارس و بیمارستان‌ها در املاک مختلف خود، به افراد بسیاری نیز کمک مالی ارائه می‌کرد. در سال ۱۹۰۱، او ملک کریمه‌ای خود، گاسپرا، را به رمان‌نویس لئو تولستوی که از بیماری خطرناک رنج می‌برد، قرض داد؛ تولستوی و خانواده‌اش نزدیک به یک سال در ملک او زندگی کردند. فعالیت سیاسی. با وجود اینکه مادرش با پتروونکوویچ ازدواج کرده بود، سوفیا تا انقلاب فوریه ۱۹۱۷ نقش سیاسی نداشت. او در خاطرات خود نوشت: «من هرگز به هیچ حزب سیاسی تعلق نداشتم و علاقه‌ام معطوف
به هیچ حزب سیاسی تعلق نداشتم و علاقه‌ام معطوف به مسائل آموزش و فرهنگ عمومی بود، که تنها آن‌ها، به شدت معتقد بودم، می‌توانند پایه‌ای محکم برای یک نظم سیاسی آزاد فراهم کنند.» با این حال، در طول جنگ، او برای دوما شهر سن پترزبورگ فعالیت می‌کرد و اطمینان حاصل می‌کرد خانواده‌های ذخیره‌نظامیان فراخوانده‌شده برای جنگ مراقبت شوند. در روز جهانی زنان، ۱۹۱۷، پانینا همراه با چند زن شایسته دیگر به عنوان نماینده به دوما پتروگراد (سن پترزبورگ) منصوب شد. موقعیت‌های آن‌ها در انتخابات اوت تأیید گردید. او در اوایل ماه مه به
انتخابات اوت تأیید گردید. او در اوایل ماه مه به کمیته مرکزی حزب کادت انتخاب شد و به زودی اولین زن در تاریخ جهان شد که به یک هیئت دولت منصوب گردید، زمانی که به عنوان معاون وزیر در وزارت رفاه دولت تازه تأسیس، تحت وزیر شاهزاده دیمیتری شاخوفسکوی، منصوب شد. سپس در اوت، به معاونت وزارت آموزش و پرورش زیر نظر سرگئی اولدنبورگ منصوب شد. حزب دموکراتیک مشروطه او را در فهرست نامزدهای پتروگراد برای انتخابات مجلس مؤسسان در اواسط نوامبر قرار داد، اما حزب نتوانست آرا کافی کسب کند تا او در میان نمایندگان خود داشته باشد. با
کند تا او در میان نمایندگان خود داشته باشد. با این حال، زمانی که حزب دموکراتیک مشروطه با انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ مواجه شد، سوفیا نقش برجسته‌تری یافت. در شب ۲۵ اکتبر، دوما او را به عنوان یکی از سه نماینده برای بازدید از "ناو آئورورا" اعزام کرد تا در تلاشی ناموفق آن‌ها را به خودداری از شلیک متقاعد کند. پس از تصاحب قدرت، خانهٔ او در خیابان ۲۳ سرگیفسکایا در منطقه لیتینی برای جلسات سه گروه مهم ضدبلشویکی استفاده شد: شورای کوچک (که به نام دولت موقت زیرزمینی نیز شناخته می‌شود)، کمیتهٔ نجات میهن و انقلاب متشکل از
می‌شود)، کمیتهٔ نجات میهن و انقلاب متشکل از نمایندگان دوما از کادت‌ها و سوسیالیست‌ها به ریاست نیکلای آستروف ، شهردار کادت پتروگراد و همچنین کمیتهٔ مرکزی حزب کادت. بر اساس دستور وزیران کادت، الکساندر کونوالوف و Nikolai Kishkin برای براندازی حکومت بلشویک پس از انقلاب اکتبر، او در ۱۵ نوامبر انتقال کل بودجهٔ وزارت آموزش و پرورش (در مجموع ۹۳٬۰۰۰ روبل) به حسابی ناشناس، احتمالاً در بانک خارجی، را مجاز اعلام کرد تا از دسترسی دولت جدید به آن‌ها جلوگیری شود. اتهامی علیه او توسط دادگاه انقلابی شورای پتروگراد به
علیه او توسط دادگاه انقلابی شورای پتروگراد به وسیلهٔ معاون کمیسر آموزش، اساک روگالسکی، مطرح شد که نتوانست تصاحب وزارتخانه را کامل کند و پانینا در ۲۸ نوامبر دستگیر شد. در طول بازجویی اولیه، او اعتراف کرد که دستور انتقال بودجه را داده اما از افشای مقصد آن خودداری کرد، با این استدلال که به دولت موقت وفادار است. به او پیشنهاد قرار وثیقه شد که آن را رد کرد، زیرا مبلغ پیشنهادی دو برابر مبلغ منتقل‌شده بود. محاکمه. سوفیا پانینا در ۱۰ دسامبر ۱۹۱۷ توسط دادگاه انقلابی شورای پتروگراد به جرم اختلاس ۹۳٬۰۰۰ روبل از وزارت
شورای پتروگراد به جرم اختلاس ۹۳٬۰۰۰ روبل از وزارت آموزش و پرورش محاکمه شد. محاکمه در کاخ نیکلاس برگزار شد و خبرنگاران خارجی جان رید و لوئیس بریانت در آن حضور داشتند. از آنجا که موضوع به امتناع متهم از شناخت و همکاری با دولت جدید مرتبط بود، پژوهش‌های اخیر در آمریکای شمالی محاکمهٔ او را نخستین محاکمه سیاسی در روسیهٔ تحت حکومت بلشویک قلمداد کرده‌اند، که با ادعای وکیل پانینا در دادگاه همخوانی دارد. جولی کسیدی محاکمه را نمونه‌ای از «تئاتری شدن ابتدایی دادگاه بلشویک» توصیف کرده است. آدله لیندنمایر،
دادگاه بلشویک» توصیف کرده است. آدله لیندنمایر، زندگینامه‌نویس پانینا، محاکمه را از منظر تئاتر نیز تحلیل کرده است. این دیدگاه با روایت دفاعی پانینا در خاطراتش همخوان است که آن‌ها را صحنه‌آرایی‌شده می‌خواند. دادگاه به ریاست کارگر ایوان ژوکوو و با ترکیبی از هفت مرد، دو سرباز و پنج کارگر برگزار شد که شش نفر از آن‌ها عضو حزب بلشویک بودند. دادستان منصوب نشد و هیچ فردی از عموم برای انجام وظیفه داوطلب نشد. یاکوف گورویچ که نمایندهٔ پانینا بود، ماهیت سیاسی محاکمه را با ادعای فقدان قوانین معتبر پس از انقلاب و این که
با ادعای فقدان قوانین معتبر پس از انقلاب و این که بودجهٔ وزارت آموزش و پرورش به منزلهٔ یک کمک خیریهٔ خصوصی است، مطرح کرد. کارگر ایوانوف، عضو حزب سوسیالیست انقلابی، برای دفاع از پانینا با ارائهٔ شواهد شخصیتی در مورد حمایت او از آموزش عمومی در خانهٔ مردم (Narodnyi Dom) داوطلب شد. در این مرحله، ژوکوو از پانینا پرسید که آیا طی دو روز پول را بازمی‌گرداند یا نه که او امتناع کرد و تأکید کرد که تنها به مجلس مؤسسان پاسخگوست. ژوکوو از گرگوری کراماروف، عضو منشویک‌ها که شاهدی به نفع متهم بود، گذشت و کارگری به نام
که شاهدی به نفع متهم بود، گذشت و کارگری به نام ناوموف را دعوت کرد تا ارزش کمک‌های خیریهٔ پانینا را در مقایسه با اقدامات او برای طبقهٔ خود و «در مخالفت سازمان‌یافته با قدرت مردم» تحلیل کند. آخرین شهادت از سوی معاون کمیسر روگالسکی بود که گفت بودجهٔ مفقود شده پرداخت دستمزدهای عقب‌افتادهٔ معلمان گرسنه، از جمله بسیاری از زنان، را غیرممکن کرده و همچنین او و همکارانش را به دریافت پاداش تعطیلات قبل از انتقال پول متهم کرد. پانینا در پایان با مقایسهٔ خود با یک نگهبان نظامی که بودجه را برای مردم حفظ می‌کند، سخن گفت و
نظامی که بودجه را برای مردم حفظ می‌کند، سخن گفت و تنها نمایندگی قانونی را مجلس مؤسسان دانست. هنگامی که دادگاه برای صدور حکم بازنشسته شد، اختلافات بیشتری رخ داد: گورویچ از ترتیب روند محاکمه انتقاد کرد، روگالسکی تلاش کرد مدارک اضافی ارائه دهد، سرگئی اولدنبورگ او را متهم به دروغ کرد و کراماروف به دلیل اعتراض به عدم اجازهٔ صحبت حذف شد. دادگاه پانینا را به «مخالفت با قدرت مردم» محکوم کرد اما تنها به توبیخ عمومی به دلیل شهرت خوب او حکم داد. او تا بازگرداندن بودجهٔ مفقود شده به کمیساریای آموزش تحت بازداشت قرار
مفقود شده به کمیساریای آموزش تحت بازداشت قرار گرفت و پس از جمع‌آوری مبلغ توسط دوستانش، در ۱۹ دسامبر، نه روز بعد آزاد شد.
آنا کنستانتینونا چرتکوا (نام خانوادگی هنگام تولد دیتریکس، ۱۷ سپتامبر [۲۹]، ۱۸۵۹، کی‌یف، امپراتوری روسیه – ۱۱ اکتبر ۱۹۲۷، مسکو، اتحاد جماهیر شوروی) نویسندهٔ کودکان، فعال اجتماعی، گردآورندهٔ فولکلور، نگارندهٔ شرح حال و مدل (هنر) گروه نقاشان روسی موسوم به پریدویژنیکی بود. نام‌های مستعار ادبی او عبارتند از "A. Ch." و "A. Ch-va". آنا دیتریکس در خانواده‌ای از افسران حرفه‌ای نظامی به دنیا آمد و با ولادیمیر چرتکوف، ناشر و چهرهٔ برجستهٔ اپوزیسیون دولت روسیه ازدواج کرد. او دوست نزدیک لئو تولستوی بود و در میان
کرد. او دوست نزدیک لئو تولستوی بود و در میان معاصرانش به عنوان مروج فعال جنبش تولستویی و گیاه‌خواری (انسان) شناخته می‌شد. او به‌طور فعال در شرکت نشر "پوسردنیک" و مجلات محبوب زمان خود "Svobodnoye slovo" و "Listki svobodnogo slova" فعالیت داشت. آنا چرتکوا آثار ادبی کوتاه نوشت (یکی از آن‌ها در ۲۴ سال، ۱۲ بار بازچاپ شد)، خاطراتی دربارهٔ لئو تولستوی و مقالات ادبی منتشر کرد و چندین نسخه از سرودهای مذهبی اعضای فرقه‌های روسی را به چاپ رساند. آنا چرتکوا توسط نیکولای یاروشنکو در نقاشی‌های مشهور «دانش‌آموز دختر»
یاروشنکو در نقاشی‌های مشهور «دانش‌آموز دختر» (۱۸۸۳) و «در سرزمین گرم» (۱۸۹۰) به تصویر کشیده شد. او همچنین در بوم برنامه‌ریزی‌شدهٔ میخائیل نستروف، «در روسیه. روح مردم» (۱۹۱۶)، کنار همسرش و لئو تولستوی حضور دارد. آنا چرتکوا از لباس‌های محدودکننده متنفر بود. بسته شدن به آن‌ها برایش غیرقابل تحمل بود. کارکنان او را مانند حیوان و نه انسان رفتار می‌کردند. او ده سال را در یک تیمارستان روسی گذراند، نه به دلیل جنون، بلکه به دلیل مسیحی بودنش. قاضی ایمان او را «دیوانگی» خواند و وقتی حاضر نشد مسیح را انکار کند، او را
خواند و وقتی حاضر نشد مسیح را انکار کند، او را زندانی کرد. زندگی در میان بیماران روانی، گاهی باعث شد آنا فکر کند عقلش را از دست می‌دهد. اما در شب‌های طولانی و دردناک، به‌طور خاموش به خدا دعا می‌کرد. در حالی که دیگران از ترس یا خشم فریاد می‌زدند، او آرامش خود را حفظ می‌کرد. ایمانش هم در دادگاه و هم در تیمارستان قوی باقی ماند. وقتی امکان داشت، عشق مسیح را با اطرافیانش به اشتراک می‌گذاشت. او از درون تیمارستان نوشت: «با محبت در پروردگار ما عیسی مسیح شما را می‌خوانم. دعا می‌کنم خداوند ما را در مسیح کامل گرداند
دعا می‌کنم خداوند ما را در مسیح کامل گرداند و از همهٔ مشکلات ما مراقبت کند. ایمان دارم خدایی که دل‌های همه را می‌بیند، میان من و بت‌پرستیِ بی‌خدایی داوری خواهد کرد و عدالت را اجرا خواهد نمود.» زندگی‌نامه. آنا دیتریکس در کی‌یف در خانواده‌ای از نظامیان حرفه‌ای به دنیا آمد (پدرش، کنستانتین الکساندرویچ دیتریکس (۱۸۲۳–۱۸۹۹)، در آن زمان ژنرال پیاده‌نظام و پیش‌تر به درجهٔ ژنرال کامل رسیده بود). در جریان جنگ قفقاز، لئو تولستوی با دیتریکس ملاقات کرد و از «یادداشت‌های جنگ قفقاز» او برای نگارش حاجی مراد (رمان) استفاده
جنگ قفقاز» او برای نگارش حاجی مراد (رمان) استفاده نمود. مادر آنا، اولگا یوسفیونا موسنیتسکایا (۱۸۴۰–۱۸۹۳)، از خانواده‌های اشرافی بود. آنا بزرگ‌ترین دختر و دومین فرزند خانواده بود. در اوایل دههٔ ۱۸۶۰، خانوادهٔ آنا در خانه‌ای چوبی دوطبقه با نیم‌طبقه و باغچه‌ای جلویی در شهر دوبوفکا، استان ولگوگراد در کنار رود ولگا زندگی می‌کردند. او بعدها در خاطرات کودکی‌اش، تأثیر شدید آتش‌سوزی‌هایی را که در سال‌های ۱۸۶۱–۱۸۶۲ رخ داده بود و ترسش از آتش‌افروزان، که هرگز شناسایی نشدند، توصیف کرد. آنا ترجیح می‌داد پابرهنه راه برود
توصیف کرد. آنا ترجیح می‌داد پابرهنه راه برود و چندان به لباس‌ها، به‌ویژه رنگ‌های روشن، توجه نمی‌کرد. او بعدها به یاد آورد که در کودکی می‌خواست پسر باشد. از میان خوشایندترین خاطرات کودکی، موسیقی و به‌ویژه آواز را برجسته کرد. طبق گفتهٔ دیتریکس، موسیقی او را «هیپنوتیزم» می‌کرد. در خانواده، دختر با نام گالیا خوانده می‌شد و نه آنا، طبق ترتیبی که پدربزرگ مادری‌اش، ژنرال Osip Musnitsky، که به گفتهٔ خاطراتش نیمه‌لهستانی و نیمهلیتوانیایی‌ها بود، معرفی کرده بود. مادرش فردی بسیار مذهبی و از طرفداران سرسخت ارتدکس بود،
فردی بسیار مذهبی و از طرفداران سرسخت ارتدکس بود، در حالی که پدرش که مدت طولانی در قفقاز زندگی کرده بود، به اسلام و همچنین فرقه‌های مسیحی مانند مالاکان و Dukhobors علاقه‌مند بود. در کی‌یف، آنا دانش‌آموز گیمنازیوم (دبیرستان) بود و به‌طور جدی به موسیقی پرداخت. در سال ۱۸۷۸، آنا وارد بخش کلامی دوره‌های عالی Bestuzhev در سنت پترزبورگ شد، اما دو سال بعد به بخش طبیعی منتقل شد. مورخ گئورگی اورخانوف بیان کرده که آنا دیتریکس هم‌دورهٔ نادژدا کروپسکایا بوده است. پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۸۸۶، دیتریکس نتوانست مدرک
فارغ‌التحصیلی در سال ۱۸۸۶، دیتریکس نتوانست مدرک پایان تحصیلات خود را دریافت کند. پس از چهار سال تحصیل، او به‌طور جدی بیمار شد و از امتحان نهایی جا ماند. در طول تحصیل، او به ماده‌باوری، اثبات‌گرایی و مطالعات یوهان گوتلیب فیشته علاقه‌مند شد. به گفتهٔ فیلسوف مذهبی روس، نیکولای لوسکی، آنا دیتریکس مدتی به‌عنوان معلم در یک مؤسسهٔ خصوصی دخترانهٔ متوسطه در سن پترزبورگ، یعنی گیمنازیوم م.ن. استویونینا، جایی که خواهران کوچکترش اولگا و ماریا در آن تحصیل می‌کردند، فعالیت داشته است. از سال ۱۸۸۵، دیتریکس شروع به همکاری
داشته است. از سال ۱۸۸۵، دیتریکس شروع به همکاری با انتشارات «پوسردنیک» کرد، جایی که توسط چهرهٔ عمومی و روزنامه‌نگار Pavel Biryukov معرفی شد. میخائیل موراتو دربارهٔ او نوشت: «بسیار آسیب‌پذیر و ظریف، به‌شدت تحت تأثیر هر تجربهٔ جدید، دقیق و جدی، آ.ک. دیتریکس جذب مردم شد و به‌زودی به عضوی ضروری در انتشارات جدید تبدیل شد.» در آنجا با لئو تولستوی و ولادیمیر چرتکوف آشنا شد و به زودی با چرتکوف ازدواج کرد. در «پوسردنیک»، او به‌عنوان ویراستار و نمونه‌خوانی فعالیت می‌کرد و همچنین امور مکاتبات را بر عهده داشت. همزمان
و همچنین امور مکاتبات را بر عهده داشت. همزمان دیتریکس به نوشتن پرداخت و در فعالیت‌های نشر همسرش مشارکت داشت. چرتکوف‌ها در دههٔ ۱۸۹۰ در خوتور رژه‌فسک زندگی می‌کردند (هدیهٔ عموی ولادیمیر چرتکوف)، که شامل عمارت بر فراز تپه، مزرعهٔ بزرگ و ساختمان‌های متعدد بود. رژه‌فسک مکانی دورافتاده بود، احاطه‌شده توسط زمین‌های کشاورزی و استپ‌ها. زمین‌ها اجاره بودند و بسیاری خدمتکار، کارگر، درشکه‌چی (راننده درشکه) و صنعتگر در عمارت فعالیت داشتند. امور ادبی و سازمانی «پوسردنیک» در همین محل انجام می‌شد. در سال ۱۸۹۷، چرتکوا از
در همین محل انجام می‌شد. در سال ۱۸۹۷، چرتکوا از روسیه تبعید شد. این زوج همراه با کل خانواده خود کشور را ترک کردند. در میان همراهان آن‌ها، مادر ولادیمیر چرتکوا، دو خدمتکار که سال‌ها در خانه آن‌ها خدمت کرده بودند – آنا، که از اوایل جوانی در خانه آن‌ها کار می‌کرد، و پرستار پسرشان کاتیا – و همچنین پزشک خانه، آلبرت شکاروان، یک خدمتکار اتریشی با ملیت اسلواک حضور داشتند. هنگامی که آن‌ها از ۱۸۹۷ تا ۱۹۰۸ در بریتانیای کبیر زندگی می‌کردند، آنا چرتکوا همراه با همسرش در انتشارات "Svobodnoe Slovo" فعالیت می‌کرد. در
در انتشارات "Svobodnoe Slovo" فعالیت می‌کرد. در اتوبیوگرافی خود نوشت که هرچند به عنوان ناشر ثبت شده بود، در واقع وظایف تصحیح متون، دستیار اداری، گردآوری مطالب و کمک‌های تحریریه را انجام می‌داد، یادداشت‌های تحریریه می‌نوشت، شماره‌های مجله "Svobodnoe Slovo" را گردآوری می‌کرد و با چاپخانه در ارتباط بود. وقتی انتشار "Svobodnoe Slovo" توسط بیریوکوف به سوئیس منتقل شد، چرتکوا و همسرش تمرکز خود را بر روی انتشار "Listki Svobodnoe Slovo" گذاشتند. یک معاصر، خانهٔ Tuckton، جایی که چرتکواها در کرایست‌چرچ، دورست زندگی
جایی که چرتکواها در کرایست‌چرچ، دورست زندگی می‌کردند، را بسیار عجیب و نامطلوب توصیف می‌کند. این ساختمان در بخش‌هایی سه طبقه و در بخش‌هایی چهار طبقه بود، از آجر ساخته شده و تماماً با گیاه عشقه پوشیده شده بود. در مرکز ساختمان یک راه‌پله وجود داشت که در دو طرف آن درهایی به اتاق‌های متعدد باز می‌شد. یک انبار فولادی ویژه برای دست‌نوشته‌های تولستوی وجود داشت که مجهز به سیستم هشدار بود. همه اتاق‌ها مجزا بودند و به یکدیگر متصل نبودند، جز شومینه، و هیچ سیستم گرمایشی دیگری وجود نداشت، بنابراین آنا چرتکوا در زمستان
دیگری وجود نداشت، بنابراین آنا چرتکوا در زمستان از سرما رنج می‌برد. حدود ۳۰ تا ۴۰ نفر به‌طور همزمان در خانه زندگی می‌کردند: روس‌ها، لتونیایی‌ها، استونیایی‌ها و انگلیسی‌ها با باورهای مختلف؛ تولستویانی‌ها، اعضای حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه و حزب سوسیالیست انقلابی. اوضاع خانه پر جنب و جوش بود و در روزهای خاصی از هفته، چرتکواها به بی‌خانمان‌های انگلیسی غذا می‌دادند. چاپخانهٔ "Svobodnoe Slovo" نیز نزدیک خانهٔ Tuckton قرار داشت. پس از بازگشت از بریتانیا، این زوج در استان تولا سکونت گزیدند. خانهٔ آن‌ها در
زوج در استان تولا سکونت گزیدند. خانهٔ آن‌ها در تلیاتینکی به مرکزی برای تولستویانی‌ها تبدیل شد. به گفتهٔ یک معاصر، آن‌ها در اینجا بیشتر احساس راحتی می‌کردند تا در یاسنایا پالیانا، «جایی که با فضایی عجیب و اشرافی محدود شده بودند». پسرشان ولادیمیر ارتباط نزدیکی با جوانان دهقانی داشت. چرتکواها به سرعت توجه مقامات محلی را جلب کردند و گزارش شدند. از اکتبر ۱۹۰۸، این زوج تحت نظارت خاموش پلیس بودند. خانهٔ آن‌ها سه کیلومتر با یاسنایا پالیانا فاصله داشت، چوبی و دو طبقه بود و به گفتهٔ یک معاصر، نامطلوب بود. تولستوی آن