payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که از نظریه کوچینگ زندگی مشترک (CALC) نشات می‌گیرد. رابطه بین هدایتگری و جوانان بر اساس چهار اصل اصلی شکل می‌گیرد: جوانان ۱۴ تا ۲۱ ساله در معرض بی خانمانی واجد شرایط شرکت در این برنامه هستند. شرکت کنندگان در برنامه Pathways بین ژوئیه ۲۰۱۶ و سپتامبر ۲۰۱۹ ثبت نام کردند. با تجزیه و تحلیل نظرسنجی‌های قبل و بعد از این برنامه به این نتیجه رسیدند که ۴۰ درصد از پاسخ دهندگان پس از آزمون مسکن ایمن شده‌اند. گزارش جوانان به عنوان بی خانمان از ۳۷ درصد (پیش آزمون) به ۱۰ درصد (پس آزمون) کاهش یافته است. معیارهای اشتغال و
درصد (پس آزمون) کاهش یافته است. معیارهای اشتغال و مالی پیگیری شد. از پیش از آزمون تا پس آزمون، میانگین درآمد ماهانه از ۶۲۷٬۰۰ دلار به ۱٬۰۵۲٬۰۰ دلار افزایش یافت که نشان دهنده موفقیت برنامه است. اشتغال پاره وقت ۴ درصد و اشتغال تمام وقت ۱۰ درصد افزایش یافته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که مشارکت جوان‌محور و مربی‌مانند در کاهش بی‌خانمانی مؤثر است. آموزش و پرورش. آموزش در کاهش بی‌خانمانی جوانان مؤثر است. در یک مطالعه کانادایی که به بررسی بی خانمانی جوانان پرداخته است، گزارش شده است که بیش از ۳۵۰۰۰ جوان در مرزهای
است، گزارش شده است که بیش از ۳۵۰۰۰ جوان در مرزهای کانادا به عنوان بی خانمان طبقه‌بندی می‌شوند. اقدامات پیشگیرانه برای جلوگیری از بی خانمانی جوانان ضروری است و این اقدامات می‌تواند از مدرسه شروع شود. دسترسی و توزیع خدمات و شناخت کودکان در معرض خطر باید از مدرسه آغاز شود. اگر پیشگیری در سیستم مدرسه ایجاد نشود، احتمال ادامه تحصیلات دبیرستانی جوانان بی‌خانمان به شدت کاهش می‌یابد. در سال ۲۰۱۶، در مطالعه ای که بر روی جوانان بی خانمان کانادایی انجام شد، ۵۳٫۲ درصد ترک تحصیل کرده بودند.
جّگَنِ دَرّه () گونه‌ای از جگن است. این گیاه بومی مناطق غربی آمریکای شمالی از بریتیش کلمبیا تا نیومکزیکو است و در انواع زیستگاه‌های مرطوب و خشک، از جمله جنگل‌ها و علفزارها رشد می‌کند. این جگن توده‌هایی از ساقه‌ها تولید می‌کند که ارتفاع آن‌ها تا حدود ۶۰ سانتی‌متر می‌رسد. گل‌آذین آن خوشه‌ای متراکم از چند سنبل گل است. میوه درون پوشش قهوه‌ای‌رنگی به نام پریگینیوم قرار دارد.
گناه است… اما آن را دوست دارم () یک فیلم کمدی اسپانیایی-ایتالیایی به کارگردانی جوآن بوسک است که در سال ۱۹۷۷ منتشر شد. ویلای رومولوس (آلدو ماکسیونه) که بخش زیادی از داستان در آن اتفاق می‌افتد، در کالدز در کاتالونیا اسپانیا واقع شده است.
بهروز مفید (زاده ۱۶ اردیبهشت ۱۳۳۷) تهیه‌کننده تلویزیون اهل ایران است. او فعالیت خود را در سال ۱۳۸۴ با سریال پای پیاده آغاز کرد. از مهم‌ترین آثار او تهیه‌کنندگی مجموعه زیرزمین است. زندگی‌نامه. وی پس از تحصیلات ابتدایی و متوسطه به دانشکده کشاورزی دانشگاه تهران راه یافت و در رشته آبیاری و آبادانی تحصیل کرد. مفید پس از پیروزی انقلاب با گذراندن یک دوره آموزشی خبرنگاری در دانشگاه علامه طباطبایی، به خبرگزاری جمهوری اسلامی رفت و به مدت چهار سال سردبیر خبر این خبرگزاری بود. در این فاصله، مدتی دبیری شورای اخبار جنگ
بود. در این فاصله، مدتی دبیری شورای اخبار جنگ را نیز به عهده داشت. مفید در سال ۱۳۶۲ به سازمان صدا و سیما منتقل شد و مسئولیت‌هایی چون قائم‌مقام مدیر کل بخش اخبار؛ مدیر کل بخش اخبار؛ معاون مدیر دفتر صدا وسیما در لندن؛ مدیر کل پخش صدا (هم‌زمان سرپرستی گروه اجتماعی شبکه یک سیما را نیز عهده‌دار بود، مدیر کل پخش شبکه اول سیما؛ مدیر شبکه تهران را برعهده داشت. بهروز مفید از سال ۱۳۷۹ به مدت پنج سال مشاور معاون سیما بود و در سال ۱۳۸۴ از خدمت در سازمان صدا و سیما بازنشسته شد. وی پس از آن به شهرداری تهران رفت و چندی
شد. وی پس از آن به شهرداری تهران رفت و چندی به عنوان مدیر عامل شرکت توسعه فضاهای فرهنگی شهر تهران ایفای وظیفه کرد.
اندرو جردن (؛ زادهٔ ) راننده مسابقه‌ای، راننده خودروی مسابقه‌ای، و راننده رالی اهل بریتانیا است.
قلعه شاه دِز یا قلعه شاه دِژ متعلق به دوره ساسانیان و از قلعه‌های اسماعیلیان، در بلندای کوه صفه، در جنوب شهر اصفهان و پایین‌تر از قله این کوه جای دارد. قلعه شاه دز ۹ بهمن ۱۳۸۴ خورشیدی، به شماره: ۱۴۲۸۰ در فهرست آثار ملی ایران ثبت شد، ولی شوربختانه، عدم تعیین عرصه و حریم برای آن، زمینه یورش ساخت و سازهای گوناگون و تجاوز به این اثر تاریخی را فراهم کرد. این ساخت و سازها به‌طور معمول توسط شهرداری اصفهان و همزمان با پروژه‌های جنجالی در شهر اصفهان از جمله برج جهان‌نما و مترو بود، که اعتراض فراوان دوست‌داران میراث
و مترو بود، که اعتراض فراوان دوست‌داران میراث فرهنگی اصفهان را به همراه داشت. از جمله آسیب‌های وارد آمده بر قلعه شاه دز، احداث دکل‌های مخابراتی متعدد در قلب این اثر تاریخی است. قلعه شاه دز (قلعه شاه دژ) از نگاه پژوهشگران. محمد مهریار در کتاب «شاه دز کجاست؟» آورده است: شاه دز که پس از الموت و شاید گردکوه، یکی از پناهگاه‌های بسیار مستحکم اسماعیلیان به‌شمار می‌آمده است. این قلعه را بعضی دژکوه نامیده‌اند. کارو اوئن میناسیان در کتاب «شاه دژ اصفهان» آورده است: با نگاهی از شهر اصفهان به سمت جنوب، در دوردست‌های
با نگاهی از شهر اصفهان به سمت جنوب، در دوردست‌های کرانه زاینده رود، کوهی سربرافراشته می‌بینیم که با نام کوه صفه شناخته می‌شود. [...] بر فراز قله کوه، ویرانه‌های دژ نامداری به نام شاه دز جای دارد. در روزگاران کهن، این دژ بر پهنه اصفهان اشراف داشت و هم از این رو است که رهبر اسماعیلیان به نام احمد بن عبدالملک بن عطاش، آن را تصرف کرد.
صرب‌ها تاریخ خود را به مهاجرت‌های اولیه اسلاوها در قرون ششم و هفتم به جنوب شرقی اروپا نسبت می‌دهند. اسلاوهای اولیه پس از سکونت در بخش‌های مختلف بالکان، با جمعیت‌های بیزانسی محلی و دیگر شهروندان رومی سابق در هم آمیختند و نسل‌های بعدی آن‌ها به دولت‌های اسلاوی قرون وسطی در بالکان شکل دادند. نام‌های مختلفی برای صرب‌ها در منابع تاریخی ذکر شده است که برخی از آن‌ها به مناطقی غیر از بالکان و قفقاز اشاره دارند. به گفته برخی منابع، صرب‌ها از «صرب‌های سفید» در منطقه‌ای نزدیک به مرزهای امپراتوری بیزانس مهاجرت کرده‌اند.
نزدیک به مرزهای امپراتوری بیزانس مهاجرت کرده‌اند. مهاجرت صرب‌ها به بالکان طبق نوشته‌های تاریخ‌نگاران بیزانسی، به ویژه در کتاب "De Administrando Imperio"، بیان می‌شود که دو برادر از صرب‌های سفید به این منطقه مهاجرت کردند. بعدها صرب‌ها در مناطقی مانند تیرانا، ایبار و درینا در مرزهای کنونی صربستان، مونته‌نگرو و بوسنی و هرزگوین مستقر شدند و با قبایل اسلاوی دیگر و جمعیت بیزانسی ترکیب شدند. این ترکیب باعث شد که نام صرب به عنوان یک هویت مشترک برای آن‌ها در بالکان پذیرفته شود. نظریه‌ها. سه نظریه اصلی در مورد منشأ
پذیرفته شود. نظریه‌ها. سه نظریه اصلی در مورد منشأ قوم صرب وجود دارد: نظریه‌های دیگر نیز وجود دارند که برخی از آن‌ها معتقدند صرب‌ها و کرواسی‌ها ممکن است به‌طور جزئی از اقوام سرمتی و سکایی باشند و در نهایت تحت تأثیر زبان و فرهنگ اسلاوی قرار گرفته‌اند. همچنین، برخی بر این باورند که پیش از مهاجرت‌های عمده به بالکان، اسلاوها در آن منطقه ساکن بوده‌اند و تنها گروه‌های سرمتی و ایرانی از خارج به این سرزمین‌ها آمده و اسامی قومی خود را به آن‌ها داده‌اند. این نظریه‌ها هر کدام بر اساس شواهد مختلف و تفسیرهای متفاوت از
هر کدام بر اساس شواهد مختلف و تفسیرهای متفاوت از تاریخ و منابع قدیمی بنا شده‌اند.
اسپرانسا روی (؛ بازیگر اهل اسپانیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۳ تا ۲۰۱۰ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "باغ لذت‌ها" و "گناه است… اما آن را دوست دارم" اشاره کرد.
صندلی درازکش صندلی یا مبل راحتی قابل تنظیمی است که وقتی سرنشین، پشتیِ صندلی را پایین می‌آورد و جلوی آن را بالا می‌برد، می‌تواند دراز بکشد. دارای یک تکیه‌گاه است که می‌توان آن را به عقب کج کرد، و اغلب یک زیرپایی دارد که ممکن است با استفاده از یک اهرم در کنار صندلی کشیده شود، یا ممکن است به‌طور خودکار در هنگام خوابیدن پشتی کشید و باز شود. صندلی درازکش به نام‌های "صندلی تکیه‌گاه‌دار"، "صندلی لمیدنی" و "صندلی راحتی" نیز شناخته می‌شود. تکیه‌گاه‌های مدرن اغلب دارای یک تکیه‌گاه قابل تنظیم، تکیه‌گاه کمر و یک
دارای یک تکیه‌گاه قابل تنظیم، تکیه‌گاه کمر و یک زیرپایی مستقل هستند که با وزن و زاویه پاهای کاربر تنظیم می‌شود تا راحتی را به حداکثر برسانند. ویژگی‌های افزودهٔ دیگر شامل گرما، ماساژ و لرزش است. برخی از مدل‌ها با قابلیت ویلچر دسترس‌پذیر هستند. صندلی‌های درازکش همچنین می‌توانند یک وضعیت تقریباً طاق‌باز برای خواب داشته باشند (از آن‌ها مبلمان چند منظوره می‌سازند)، و در هواپیماها و قطارها و همچنین در خانه‌ها رایج هستند. ریشه‌شناسی. کلمهٔ «ریکلین» برای اولین بار در دههٔ ۱۶۶۰ میلادی استفاده شد که در نهایت از
بار در دههٔ ۱۶۶۰ میلادی استفاده شد که در نهایت از کلمهٔ لاتین گرفته شده است. این اصطلاح لاتین، پیشوند به معنی «پشت» را با به معنی «خم شدن» ترکیب می‌کند. در آغاز سال ۱۸۸۰ میلادی، کلمهٔ «درازکش» برای اولین بار برای توصیف یک نوع صندلی استفاده شد. تاریخچه. در حدود سال ۱۸۵۰ میلادی، فرانسوی‌ها یک تخت کمپ درازکش را معرفی کردند که می‌توانست به عنوان صندلی، تخت و شزلون استفاده کند. قابل حمل بود و دارای پایه‌های بازویی و قاب فولادی بود. در اواخر دههٔ ۱۸۰۰ میلادی، طرح‌های زیادی برای صندلی‌های متحرک که از چوب با صندلی
زیادی برای صندلی‌های متحرک که از چوب با صندلی و پشتی پددار ساخته شده بودند، یافت شد. طرح‌هایی از فرانسه و آمریکا که شامل یک سند یا کتاب هستند. طبق گزارش‌ها، اولین صندلی درازکش متعلق به ناپلئون سوم بود. کنابوش و شومیکر، دو پسر عموی آمریکایی، حق ثبت اختراع یک صندلی چوبی را به دست آورده‌اند. طرح همان نیمکت چوبی بود که در طرح‌های دیگر یافت می‌شد. این حق ثبت که در سال ۱۹۲۸ میلادی صادر شد، منجر به تأسیس لی-زی-بوی شد. در سال ۱۹۳۰ میلادی، کنابوش و شومیکر یک مدل روکش‌دار با حرکت مکانیکی به ثبت رساندند. در سال ۱۹۵۹
با حرکت مکانیکی به ثبت رساندند. در سال ۱۹۵۹ میلادی، دانیل اف. کالدمایر یک اختراع را به عنوان مالک شرکت ملی تولید مبلمان مستقر در ایوانزویل، ایندیانا، ثبت کرد. این طرح بر اساس علم سینتیک بود که او در طول خدمت در نیروی هوایی ایالات متحدهٔ آمریکا از آن استفاده کرد. طرح او توسط ناسا برای صندلی‌های پروژه‌های مرکوری، جمینای و آپولو استفاده شد. صندلی‌های او در اتاق آماده‌سازی برای این ماموریت‌ها استفاده می‌شد و در فیلم "آپولو ۱۳" دیده می‌شود. سرویس مخفی ۵۰ عدد از آن‌ها را برای رئیس‌جمهور لیندون بینز جانسون به
از آن‌ها را برای رئیس‌جمهور لیندون بینز جانسون به عنوان هدیهٔ کریسمس خرید. عکسی در "مجلهٔ لایف"، پرزیدنت جانسون را پس از عمل جراحی کیسه صفرا در حالی که روی یکی از این صندلی‌ها نشسته، پیراهن خود را بالا زده و جای زخم خود را نشان می‌دهد، چاپ شد. مهر ریاست جمهوری روی این صندلی‌ها نقش بسته بود که یکی در حال حاضر در موسسه اسمیتسونین و دیگری در کتابخانه و موزهٔ لیندون بینز جانسون است. کالدمایر با بیش از ۳۰۰ حق ثبت اختراع، بالابر تکیه‌گاه پا، گرم‌کن نشیمن و امکانات ماساژ را به این صندلی اضافه کرد و ثبت اختراع
ماساژ را به این صندلی اضافه کرد و ثبت اختراع اولین مرکز سرگرمی را داشت.
لیمیگانت‌ها () نامی است که به گروهی از مردم اطلاق می‌شود که در قرن چهارم میلادی در کنار رود تیسا، در بانات زندگی می‌کردند. این گروه توسط تاریخ‌نگار رومی آمیانوس مارسلینوس (حدود ۳۹۰) در ارتباط با قوم ایرانی‌تبار سرمتی‌ها ذکر شده است. تاریخ‌نگار رومی آمیانوس مارسلینوس (حدود ۳۹۰) لیمیگانت‌ها را به‌عنوان "Sarmatae servi" ("بردگان/سرمایه‌داران سرمتی") توصیف کرده است، برخلاف آرکاراگان‌ها، "Sarmatae liberi" ("سرمتی‌های آزاد"). مشخص نیست که آیا لیمیگانت‌ها فقط یک طبقه پایین از سرمتی‌ها بودند یا اینکه گروهی از مردم
پایین از سرمتی‌ها بودند یا اینکه گروهی از مردم غیر سرمتی تحت سلطه بوده‌اند. تاریخ. دهه ۳۳۰. در سال ۳۳۲، سرمتی‌ها در بانات از کنستانتین بزرگ درخواست کمک کردند تا در مقابل تروینگیان مقاومت کنند. این سرمتی‌ها «بردگان» خود را مسلح کرده بودند تا با وضعیت مقابله کنند؛ طبق منابع معاصر، دو دسته از سرمتی‌ها وجود داشت: «مالک‌ها» – آگاراگان‌ها، و «بردگان» – لیمیگانت‌ها. در سال ۳۳۴، درگیری داخلی میان آگاراگان‌ها و لیمیگانت‌ها رخ داد. لیمیگانت‌ها پس از درگیری با گوت‌ها، آرکاراگان‌ها را شکست دادند و آن‌ها را از منطقه
آرکاراگان‌ها را شکست دادند و آن‌ها را از منطقه ویکتوهالی، به جنوب دانوب رانده و به واسیال‌های خود تبدیل کردند. درگیری با روم. در سال ۳۵۷ میلادی، امپراتور رومی کنستانتیوس دوم (که از ۳۳۷ تا ۳۶۱ حکومت کرد) با نیروی بزرگی از لیمیگانت‌ها روبرو شد که موفق شده بودند علیه فرمانروایان یازیگ خود شورش کنند و سپس به سرزمین‌های رومی در جنوب دانوب حمله کنند. بربرها از محل تلاقی رودهای دانوب و رود تیسا وارد امپراتوری شدند و به استان موئسیا (تقریباً معادل صربستان امروزی) حمله کردند. در یک نبرد سخت، رومی‌ها لیمیگانت‌ها را
کردند. در یک نبرد سخت، رومی‌ها لیمیگانت‌ها را شکست دادند و تعداد زیادی از آن‌ها را کشتند. پس از این شکست، باقی‌مانده لیمیگانت‌ها تسلیم شدند و زمین‌هایی برای سکونت در بیرون از مرزهای امپراتوری دریافت کردند، اما این اراضی ظاهراً تحت کنترل روم بود (ممکن است از سرمتی‌های «آزاد» که قبلاً در همان سال جداگانه شکست خورده بودند گرفته شده باشد). در سال ۳۵۸، لیمیگانت‌ها شرایط پیمان خود با کنستانتیوس را نقض کرده و به حملات خود خارج از سرزمین‌های واگذار شده در سال گذشته ادامه دادند. مطالعات. جورج ورنادسکی بر این باور
ادامه دادند. مطالعات. جورج ورنادسکی بر این باور بود که آگاراگان‌ها سرمتی‌ها بودند و لیمیگانت‌ها اسلاوها بودند.
خوش‌زبان را ببین () یک فیلم کمدی ایتالیایی به کارگردانی مائورو ایوالدی است که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. این فیلم پیش از انقلاب در ایران با نام خوشگلِ کمر باریک به فارسی دوبله و در سینماها اکران شد. در این فیلم مینو غزنوی به‌جای کارمن ویلانی، نصرالله مدقالچی به‌جای جانفرانکو دانجلو، شکوه زارعی به‌جای نادیا کاسینی و خسرو خسروشاهی به‌جای روبرتو پاچه صحبت کرده بودند.
باسیلیکا سیسترن یک سیسترن متعلق به امپراتور بیزانس در شهر استانبول، ترکیه است.این آب‌انبار تاریخی در ۱۵۰ متری جنوب‌غربی ایاصوفیه و در شبه‌جزیره سارای‌برنو قرار دارد و در سده ششم میلادی و در دوران سلطنت ژوستینیان یکم، امپراتور بیزانس ساخته شد. این مکان اکنون تبدیل به موزه شده است باسیلیکا سیسترن بزرگ‌ترین سردابی است که از زمان امپراتوری روم شرقی به‌جای مانده است. مشخصات. این بنا در واقع سرداب یک کلیسای تاریخی است و همچنین در قدیم محل تأمین آب شرب به‌شمار می‌آمده است. طول آن تقریباً ۱۳۸ متر و عرض آن ۶۵ متر
است. طول آن تقریباً ۱۳۸ متر و عرض آن ۶۵ متر می‌باشد و مساحتی حدود ۹٬۸۰۰ متر مربع دارد. این مخزن قادر است ۸۰٬۰۰۰ متر مکعب آب را در خود نگه دارد. سقف مخزن توسط ۳۳۶ ستون مرمری حمایت می‌شود که هر کدام ۹ متر ارتفاع دارند و در ۱۲ ردیف با ۲۸ ستون در هر ردیف و فاصله ۵ متر از یکدیگر چیده شده‌اند. سرستون‌ها عمدتاً به سبک‌های ایونیک و کُرینتی طراحی شده‌اند، به استثنای چند سرستون به سبک دوریسی که فاقد حکاکی هستند. یکی از ستون‌ها با تصاویری برجسته از چشم مرغ، شاخه‌ها و بوته و اشک‌ها حکاکی شده و شباهت زیادی به ستون‌های
بوته و اشک‌ها حکاکی شده و شباهت زیادی به ستون‌های طاق پیروزی تئودوسیوس اول (سال‌های ۳۷۹–۳۹۵ میلادی) دارد که در فروم تئودوسیوس نصب شده بود. پایه‌های دو ستون در گوشهٔ شمال‌غربی مخزن با تصویر صورت مدوسا حکاکی شده‌اند.
معضل بزرگ () یک فیلم کمدی ایتالیایی به کارگردانی پیپو فرانکو است که در سال ۱۹۸۱ منتشر شد.
گویش چهارمحالی یکی از گویش‌های فارسی است، که در منطقه چهارمحال از استان چهارمحال و بختیاری استفاده می‌شود. گویش چهارمحالی با فارسی رسمی تفاوت‌های آوایی و واژگانی دارد و برخی واژه‌ها و پسوندهایی دارد که تنها در این گویش دیده می‌شود. گویش‌های شهرکردی یا دهکردی، فرخ شهری یا قهفرخی، از شناخته‌شده‌ترین زیرشاخه‌های این گویش هستند. شهرهای فرخ‌شهر، شهرکرد، هفشجان و بروجن مراکز مهم فارسی‌زبان استان چهارمحال و بختیاری به‌شمار می‌آیند. بدین ترتیب لهجه‌های فارسی چهارمحالی قهفرخی (فرخشهری)، دهکردی (شهرکردی)، هیشگونی
قهفرخی (فرخشهری)، دهکردی (شهرکردی)، هیشگونی (هفشجانی) و اورجنی (بروجنی) نام دارند. گویشورهای چهارمحالی گویش‌های شهری (قهفرخی، دهکردی، هیشگونی، اورجنی ) را متفاوت از گویش‌های روستایی می‌دانند، اما بررسی‌ها نشان می‌دهد در ساختارهای واژگانی و واج‌شناختی میان آن‌ها تفاوتی وجود ندارد. جمعیت. طی پژوهشی که شرکت پژوهشگران خبره پارس به سفارش شورای فرهنگ عمومی در سال ۱۳۸۹ انجام داد و براساس یک بررسی میدانی و یک جامعه آماری از میان ساکنان استان چهارمحال و بختیاری، ۳۰٫۵٪ از جمعیت این استان فارسی‌زبان بوده‌اند. "اطلس
از جمعیت این استان فارسی‌زبان بوده‌اند. "اطلس زبان‌های ایران" (ALI) نقشه توزیع نقطه‌ای و چندضلعی زبان‌های استان چهارمحال و بختیاری و چندین نقشه داده‌های زبانی را منتشر کرده است.
الیزابت روزتا خلیرد لوونشتاین (زادهٔ ۲۰ مارس ۱۹۰۹ – درگذشتهٔ ۲۵ مه ۱۹۶۹) روان‌کاو هلندی-آمریکایی بود. او در خانواده‌ای از طبقهٔ متوسط روبه‌بالا در روتردام زاده شد و روان‌کاوی را ابتدا در وین و سپس در لندن زیر نظر آنا فروید آموخت. خلیرد در طول حرفه‌اش در ایالات متحده، به یکی از برجسته‌ترین متخصصان روان‌کاوی کودکان و نوجوانان ایالات متحده در میانهٔ قرن بیستم تبدیل شد. خلیرد در روان‌کاویِ روان‌پریشی، از جمله اسکیزوفرنی، تخصص داشت و نویسنده‌ای تأثیرگذار در زمینهٔ روان‌کاوی اسکیزوفرنی دوران کودکی بود. او از
روان‌کاوی اسکیزوفرنی دوران کودکی بود. او از نخستین نویسندگانی بود که مفهوم اختلال شخصیت مرزی در دوران کودکی را مورد بررسی قرار داد. خلیرد در سال ۱۹۴۶ با همکار خود، رودولف لوونشتاین، ازدواج کرد و تا پایان عمر همراه او بود. آنها صاحب یک فرزند شدند. خلیرد به‌عنوان درمانگری ماهر و دارای همدلی بسیار شهرت یافت و از او به‌عنوان فردی «حساس، جستجوگر و رمانتیک» یاد می‌شد. او همچنین به‌عنوان اندیشمندی مستقل شناخته می‌شد که حتی زمانی که موضوعات مورد بحث به‌قدری حساس بودند که دیگر روانکاوان از آن‌ها اجتناب می‌کردند،
بودند که دیگر روانکاوان از آن‌ها اجتناب می‌کردند، ایده‌های خود را با قاطعیت مطرح می‌کرد. خلیرد بخش زیادی از دوران بزرگسالی خود را با بیماری مزمن سپری کرد و سرانجام در سال ۱۹۶۹ در سن ۶۰ سالگی، در نیویورک درگذشت. اوایل زندگی. الیزابت روزتا خلیرد در ۲۰ مارس ۱۹۰۹ در روتردام در یک خانوادهٔ یهودی‌تبار آتئیست زاده شد. او در میان سه فرزند خانواده، بزرگ‌ترین فرزند بود. پدرش، موزس، تدارک‌گر کشتی بود و مادرش، برتا (متولدشده با نام خانوادگی هاس) نام داشت. پدر خلیرد بازرگانی ثروتمند بود و از این رو وی در محیطی با سطح
ثروتمند بود و از این رو وی در محیطی با سطح طبقهٔ متوسط روبه‌بالا بزرگ شد. مادرش، برتا، در دوران کودکی او، مبتلا به سل بود و زمانی که خلیرد حدوداً ۹ یا ۱۰ ساله بود، در اثر این بیماری درگذشت. پس از آن، او و برادرانش، یاپ و بندیکتس، تحت سرپرستی عمه‌شان قرار گرفتند. این اتفاق برای خلیرد تجربه‌ای منفی بود؛ بنابراین وی در اوایل دوران نوجوانی، به خانهٔ پدرش بازگشت. پدرش فردی دور از دسترس و معمولاً درگیر کارش بود؛ هرچند که از دخترش در آرزوی پزشک شدنش حمایت می‌کرد. چند سال پس از مرگ مادر خلیرد، برادرش، یاپ، نیز بر
چند سال پس از مرگ مادر خلیرد، برادرش، یاپ، نیز بر اثر بیماری سل درگذشت. این اتفاقات مشوق خلیرد شد که در دانشگاه لیدن پزشکی بخواند. او در سال ۱۹۳۶ موفق به دریافت مدرک دکترای پزشکی شد. وی سپس به وین رفت تا تحت نظر آنا فروید روان‌کاوی بیاموزد. مطالعات خلیرد در مؤسسهٔ روانکاوی وین، به گفتهٔ دوستش، هلن تارتاکوف، «حتی در دههٔ ۱۹۳۰ نیز نوعی طغیان علیه سنت‌ها» تلقی می‌شد. در سال ۱۹۳۸، مطالعات او به دلیل گسترش حضور نازی‌ها در اتریش مختل شد و او برای تکمیل آموزش‌هایش به لندن نقل مکان کرد. پس از مهاجرت، او با
به لندن نقل مکان کرد. پس از مهاجرت، او با روانکاوانی مانند روت مک برانزویک همکاری کرد تا به دیگر افرادی که از وین گریخته بودند، کمک کند. در آن زمان، به دلیل افزایش حضور نازی‌ها در هلند، پدر و برادر خلیرد به ترتیب به جنوب فرانسه و سوئیس مهاجرت کردند؛ این امر سبب شد که ارتباط خلیرد با کشورش به‌کل قطع شود. خلیرد رابطه‌ای پیچیده با هلند داشت؛ او هلند را دارای فرهنگی محدودکننده و خفقان‌آور می‌دانست و حتی در خانهٔ خود احساس غریبی می‌کرد. شکل‌گیری حرفه. خلیرد در لندن به مطالعات خود تحت نظر آنا فروید ادامه داد و
لندن به مطالعات خود تحت نظر آنا فروید ادامه داد و به یکی از دانشجویان ممتاز او تبدیل شد. او به دلیل اندیشهٔ مستقل و سبک میان‌فردی‌اش شناخته می‌شد. خلیرد ایده‌هایش را، حتی اگر موضوعات مطرح‌شده برای همکارانش حساس یا ناخوشایند تلقی می‌شد، با قدرت و قاطعیت ارائه می‌داد. تحقیقات او بعدها توسط آنا فروید در برخی از مهم‌ترین نشریات فروید در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ مورد استناد قرار گرفت. خلیرد در طول دوران حضورش در لندن، به‌عنوان روان‌پزشک در بیمارستان مادزلی در دانمارک هیل فعالیت داشت و در کلینیک تاوی‌استاک در سوئیس
هیل فعالیت داشت و در کلینیک تاوی‌استاک در سوئیس کاتیج به درمان پناهندگان جنگی فرانسوی می‌پرداخت. در سال ۱۹۴۰، خلیرد به تشویق دوستانش که در ایالات متحده ساکن بودند، به این کشور مهاجرت کرد. او ابتدا در توپکا، کانزاس ساکن شد و در نیمهٔ اول دهه ۱۹۴۰ در کلینیک کارل منینگر مشغول به کار شد. در این دوره، او با الهام از تجربیاتش در درمان کودکان آواره در لندن، در زمینهٔ آگاهی‌بخشی به والدین فعالیت کرد تا آن‌ها را تشویق کند که در مورد جنگ جهانی دوم با فرزندانشان صحبت کنند و از پنهان کردن وجود و پیامدهای آن خودداری
کنند و از پنهان کردن وجود و پیامدهای آن خودداری کنند. در سال ۱۹۴۶، خلیرد به نیویورک نقل‌مکان کرد و با روانکاو همکار خود، رودولف لوونشتاین، ازدواج کرد. آن‌ها صاحب یک پسر به نام ریچارد لوونشتاین شدند که بعدها روان‌پزشک شد. در طول این دوران، خلیرد به موازات بیماری مزمن خود، هم به خانواده و هم به کارش رسیدگی می‌کرد. او در سال ۱۹۴۷ به عنوان روان‌کاو آموزشی در مؤسسه روانکاوی نیویورک منصوب شد و نقش مهمی در توسعهٔ برنامه‌های روانکاوی کودک و نوجوان این مؤسسه ایفا کرد. در سال ۱۹۵۵، او به عضویت کمیتهٔ آموزشی مؤسسه
کرد. در سال ۱۹۵۵، او به عضویت کمیتهٔ آموزشی مؤسسه درآمد. در اواخر دهه ۱۹۴۰ یا اوایل دهه ۱۹۵۰، او شش ماه را در بیمارستان ماونت ساینای گذراند و به تأسیس بخش روان‌پزشکی کودک این بیمارستان کمک کرد. با این حال، خلیرد احساس می‌کرد مناسب ماونت ساینای نیست و زودتر از آنچه انتظار می‌رفت از این نقش کناره‌گیری کرد. هم‌دوره‌ای‌های او در حوزهٔ روان‌کاوی کودکان نیز از این بخش انتقاد کردند و کیفیت آن را در مقایسه با کیفیت کار بیمارستان در زمینهٔ سلامت روان بزرگسالان، ضعیف می‌دانستند. کمک‌های برجسته به روان‌کاوی کودکان.
می‌دانستند. کمک‌های برجسته به روان‌کاوی کودکان. خلیرد متخصص روان‌کاوی کودک و نوجوان بود. او به دلیل نقش مهمی که در مؤسسهٔ روان‌کاوی نیویورک ایفا کرد، به یکی از تأثیرگذارترین روان‌کاوان در عرصهٔ روانکاوی آمریکایی در میانهٔ قرن بیستم تبدیل شد. خلیرد علاقهٔ خاصی به روانکاوی کودکان مبتلا به اسکیزوفرنی داشت. در آن دوره، تشخیص اسکیزوفرنی برای کودکانی که مشکلات رفتاری داشتند رایج بود؛ اما امروزه بسیاری از علائمی که در آن زمان در کودکان، مربوط به اسکیزوفرنی تلقی می‌شد، مربوط به اختلالات طیف اوتیسم طبقه‌بندی
می‌شد، مربوط به اختلالات طیف اوتیسم طبقه‌بندی می‌شود. در سال ۱۹۴۶، خلیرد مقاله‌ای دربارهٔ کودکان دارای مشکلات رفتاری منتشر کرد. او این کودکان را مستعد ابتلا به اسکیزوفرنی می‌دانست و معتقد بود که مشکلات رفتاری آن‌ها، خود نشانه‌ای از روان‌پریشی است. او باور داشت که استفاده از روانکاوی می‌تواند به این کودکان کمک کند و اظهار داشت که روانکاوی، ممکن است روند این بیماری را به شکلی مثبت تحت تأثیر قرار دهد و آن را بهبود ببخشد. خلیرد یکی از نخستین روان‌کاوانی بود که احتمال وجود اختلال شخصیت مرزی در کودکان را در نظر
احتمال وجود اختلال شخصیت مرزی در کودکان را در نظر گرفت. او در سال ۱۹۵۸، نظریه‌ای را که مارگارت مالر در سال ۱۹۴۹ دربارهٔ سه گروه از کودکان مطرح کرده بود، گسترش داد. این نظریه، شامل این سه گروه بود: کودکان اوتیستیک، کودکان روان‌پریش و «گروه سوم». خلیرد علائمی را که در کودکان گروه سوم دیده می‌شد، با علائم افراد بزرگسالی که مبتلا به اختلال شخصیت مرزی بودند، مقایسه کرد. تحقیقات او در دههٔ ۱۹۶۰ توسط سارا کوت روزنفلد، یکی از اعضای اولین گروه دانشجویان مرکز آنا فروید، و در دههٔ ۱۹۷۰ توسط فرد پاین — که در مرکز
فروید، و در دههٔ ۱۹۷۰ توسط فرد پاین — که در مرکز پزشکی جکوبی، مدیر روان‌پزشکی کودکان بود و بعدها در کالج پزشکی آلبرت اینشتین استاد روان‌پزشکی شد — گسترش یافت. خلیرد پیرو مکتب «فرویدی» یا «کلاسیک» روان‌کاوی کودک و منتقد مکتب ملانی کلاین بود. او برخی نظرات کلاین را، مانند اهمیت نخستین سال زندگی در رشد روان‌شناختی، پذیرفت؛ اما با اکثر آن‌ها مخالف بود. خلیرد در زمینهٔ روان‌پریشی، بیش از هر چیز دیگر با کلاین هم‌عقیده بود. او با موضع تساهل‌گرایانهٔ مکتب کلاینی در اعطای آزادی کامل به کودکان، مخالف بود و باور داشت
اعطای آزادی کامل به کودکان، مخالف بود و باور داشت که روش‌های درمانی سختگیرانه‌تری برای درمان مورد نیاز است. در سال ۱۹۶۸، خلیرد کتاب "روان‌کاو کودک در کار" را تألیف کرد. این کتاب مجموعه‌ای از گزارش‌های موردی است که هدف آن ارائهٔ تصویری از تکنیک‌های روان‌کاوی فرویدی برای کودکان است. خلیرد این کتاب را در پاسخ به کتاب‌هایی که فرایند درمان کلاینی را بدون هیچ معادل فرویدی توضیح می‌دادند، نوشت. منتقدان مختلفی این کتاب را «تصویری عالی از روان‌کاوی کلاسیک کودکان» توصیف کردند، اما آن را به‌دلیل اینکه تألیفی از
توصیف کردند، اما آن را به‌دلیل اینکه تألیفی از مقالات از پیش موجود بود، فاقد تمرکز لازم دانستند. برخی آن را «مقدمه‌ای قابل فهم» بر این موضوع معرفی کردند، ولی آن را برای مخاطبانی که با موضوع هیچ آشنایی نداشتند، کمی پیچیده می‌دانستند. از دیدگاه برخی هم این کتاب به‌گونه‌ای «تحسین‌برانگیز» از خود در برابر نقدهای معاصری که به روان‌کاوی به‌عنوان یک رشته وارد می‌شود، دفاع می‌کند. خلیرد به‌دلیل کار بالینی خود، به‌عنوان روانکاوی ماهر و همدل شهرت یافت. تارتاکوف او را دارای «حساسیت و همدلی غیرعادی برای جوانان» توصیف
دارای «حساسیت و همدلی غیرعادی برای جوانان» توصیف کرد. نلی ال. تامپسون، تاریخ‌نگار آمریکایی، خلیرد را «حساس، جستجوگر و رمانتیک» توصیف کرد که از نظرش با ظاهر «نئوکلاسیک و ظریف» او مطابقت داشت. تمرکز بالینی خلیرد، بر اختلالات روانی شدید و روان‌پریشی بود و او به دنبال راه حل‌های درمانی برای اختلالات روانی پیچیده‌تر از روان‌نژندی می‌گشت. خلیرد در حرفه‌اش، تمرکزی ویژه بر اسکیزوفرنی داشت و اسکیزوفرنی موضوع بسیاری از آثار نوشتاری او بود. مرگ. در دههٔ ۱۹۶۰، خلیرد توجه خود را به جنبه‌های انطباقی سازوکارهای دفاعی
توجه خود را به جنبه‌های انطباقی سازوکارهای دفاعی آن‌من مانند انکار و بازگشت، از جمله نقش این سازوکارهای دفاعی در نوجوانی طبیعی، معطوف کرد. او به ویژه به اهمیت احتمالی بازگشت در رشد طبیعی نوجوانان علاقه‌مند بود؛ این ایده توسط ژان پیاژه نیز مطرح شده بود. خلیرد در زمان مرگش، مشغول نگارش کتابی در مورد روان‌کاوی و رشد نوجوانان بود. خلیرد در ۲۵ مه ۱۹۶۹، کمتر از یک ماه پس از شرکت در پنجاه و ششمین نشست سالانهٔ انجمن روان‌کاوی آمریکا، در نیویورک سیتی در سن ۶۰ سالگی درگذشت. وی پیش از همسرش که در سال ۱۹۷۶ درگذشت و
درگذشت. وی پیش از همسرش که در سال ۱۹۷۶ درگذشت و معلمش، آنا فروید، فوت کرد.
جانکارلو ماگالی (؛ زادهٔ ) مجری تلویزیون، فیلم‌نامه‌نویس، و بازیگر اهل ایتالیا است. وی دانش‌آموختهٔ «موسسه ماسیمیلیانو ماسیمو» است و برندهٔ نشان شایستگی جمهوری ایتالیا شده است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "سلام مریخی"، "شیرین‌بیان" و "معضل بزرگ" اشاره کرد.