payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اقتصاد برنامه‌ریزی شده بسیار متمرکز به یک اقتصاد مختلط تغییر کرد. پیش از آن، ویتنام جنوبی متکی به کمک‌های ایالات متحده بود، در حالی که ویتنام شمالی و ویتنام متحد تا زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی به کمک‌های کمونیست‌ها متکی بودند. ویتنام برای حرکت اقتصادی خود از برنامه‌ریزی دستوری و ارشادی (Indicative Planning) و اِعمال آن توسط برنامه‌های پنج‌ساله و یاری گرفتن از اقتصاد بازار استفاده می‌کند. در این بازه، اقتصاد ویتنام رشد سریعی را تجربه کرده است. اقتصاد این کشور در قرن ۲۱ میلادی در حال ادغام با اقتصاد
این کشور در قرن ۲۱ میلادی در حال ادغام با اقتصاد جهانی بوده. تقریباً همهٔ شرکت‌های ویتنامی بنگاه‌های کوچک و متوسط ​​(SMEs) هستند. امروزه ویتنام به صادرکننده‌ای پیشرو در حوزهٔ محصولات کشاورزی و مقصدی جذاب برای سرمایه‌گذاران خارجی در آسیای جنوب شرقی تبدیل شده است. طبق پیش‌بینی شرکت پرایس واترهاوس کوپرز در فوریه ۲۰۱۷، ویتنام با نرخ رشد بالقوه تولید ناخالص داخلی سالانه حدود ۵٫۱ درصد، ممکن است سریع‌ترین رشد اقتصادی را در بین اقتصادهای جهان داشته باشد که این کشور را تا سال ۲۰۵۰ به دهمین اقتصاد بزرگ جهان تبدیل
را تا سال ۲۰۵۰ به دهمین اقتصاد بزرگ جهان تبدیل کند. نام ویتنام در میان کشورهایی که جیم اونیل (اقتصاددان) به آنها «یازده تای بعدی» لقب داده و مدعی است که جزو اقتصادهای برتر قرن ۲۱ خواهند بود آمده است. این یازده کشور عبارتند از: اندونزی، ایران، بنگلادش، پاکستان، ترکیه، فیلیپین، کره جنوبی، مصر، مکزیک، نیجریه و ویتنام. در پیشبینی رابرت وارد در سال ۲۰۰۹ مشهور به CIVETS نیز که شش کشور را مستعد رشد قوی دانسته، نام ویتنام در کنار اندونزی، ترکیه ، کره جنوبی، کلمبیا و مصر آورده شده است.
مرتضی میرمنتظمی (زادهٔ ۱۲ اسفند ۱۳۶۲) کارگردان طراح صحنه، لباس و نور تئاتر، فیلم‌ساز و سرپرست گروه تئاتر مشق است. زندگی‌نامه. فعالیت وی از سال ۱۳۸۴ با ورود به شهر تهران و تحصیلات در رشته کارگردانی دانشکده هنر و معماری و شرکت در جشنواره بین‌المللی تئاتر دانشگاهی ایران ادامه پیدا کرد. وی با اجراهای نخست خود در تالار مولوی توانست به عنوان کارگردان به تئاتر حرفه‌ای ایران معرفی شود. او در سالهای فعالیت تئاتری خود موفق به دریافت جوایز متعددی در حوزه‌های کارگردانی، طراحی و نویسندگی تئاتر شده است و آثارش مورد
طراحی و نویسندگی تئاتر شده است و آثارش مورد استقبال تماشاگران و منتقدان قرار گرفته است آثار او به غیر از ایران در کشورهای مختلفی از جمله هلند، فرانسه، ایتالیا، لهستان، آمریکا، آلمان، جمهوری چک، ژاپن، کره جنوبی، بلاروس، بنگلادش، مکزیک و ارمنستان روی صحنه رفته است. در سال ۱۳۹۷ نمایش «مالی سوئینی» به کارگردانی وی و با بازی امیر آقایی، صابر ابر، الهام کردا روی صحنه تئاتر شهر رفت و توانست پرفروش‌ترین نمایش آن سال شود و همچنین در سال ۱۴۰۳ با این نمایش در تالار وحدت توانست پرفروش‌ترین نمایش تاریخ تالار وحدت در
وحدت توانست پرفروش‌ترین نمایش تاریخ تالار وحدت در تمامی ادوار شود. طراحی. و طراحی پوستر و بروشور بیش از ۶۰ نمایش از جمله نمایش‌های: روال عادی (محمدرضا خاکی)، این روبان سیاه (محمد مساوات)، پرتره (محمدرضا خاکی)، بیوه‌ها (شهاب الدین حسین پور)، عکس من (عباس جمالی)، مالیخولیای محبوب من (بهاره رهنما و…)، اتللو، یک کولاژ (سعید هاشم‌زاده)، هوموریباس (یاسر خاسب)، افسانه‌های تبای (امین طباطبایی)، مچ‌گیری (رحمت امینی)، خیر، شر، کلفتها (مهدی مشهور)، منظومه آدمکهایی برای صحنه (مهدی مشهور)، مسافرخونه (شیما فرهمند)،
برای صحنه (مهدی مشهور)، مسافرخونه (شیما فرهمند)، خاطره درخت‌های شاتوت در آینه‌های محدب (علیرضا صمدی)، هیچ‌کس دلش برای شما تنگ نشده (شهاب الدین حسین پور)، در جستجوی جایی گرم (علیرضا صمدی)، اگه یه روز صبح (مسعود موسوی)، در (مهدی مشهور) و…
شارواری با نام کامل شارواری واق (زاده ) بازیگر هندی است. از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم ودا اشاره کرد. فیلم‌شناسی. فهرست برخی از فیلم‌هایی که شارواری در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته است:
پرچم سامی پرچم ساپمی و مردم سامی، یکی از گروه‌های بومی کشورهای نوردیک و شبه‌جزیره کولا در فدراسیون روسیه است. نخستین پرچم سامی. نخستین پرچم غیررسمی سامی توسط سیاستمدار و فعال سامی Marit Stueng از کاراشجوهکا در سال ۱۹۶۲ طراحی شد و با استفاده از الگوی رنگی آبی، قرمز و زرد که معمولاً در gákti، لباس سنتی سامی استفاده می‌شود، طراحی شد. این طرح به صورت محلی در Kárašjohka به عنوان پرچم و همچنین در نشریاتی مانند "Kátalåga 1971" استفاده شد. "Kátalåga 1971" در سال ۱۹۷۲ توسط کتابخانه Karasjok برای ادبیات سامی منتشر شد
توسط کتابخانه Karasjok برای ادبیات سامی منتشر شد و جلد توسط Nils Viktor Aslaksen طراحی شد. با رشد فعالیت‌های سامی و جنبش ČSV، چندین پیشنهاد برای پرچم سامی ارائه شد، اگرچه هیچ‌کدام تا زمان مناقشه آلتا برجسته نشدند. در سال ۱۹۷۷، همزمان با افزایش اعتراضات در شهرداری التا بر سر سدی بر روی رودخانه التیلوا، هنرمند سامی، سینوو پرسن از شهرداری پورساگر، آثار هنری "Forslag til Samisk flagg" (طرح طرحی برای یک پرچم سامی) و "سامیلند برای سامی" را ساخت. که از طرحی مشابه پرچم استونگ استفاده کرده بود. پرسن دیگر پرچم‌های
پرچم استونگ استفاده کرده بود. پرسن دیگر پرچم‌های نوردیک و طرح‌های سنتی سامی را برای پیشنهاد خود به رسمیت شناخت. با وجود منشأ اولیه پرچم استونگ، کار پرسن مورد توجه قرار گرفت و به نمادی از اعتراضات آلتا تبدیل شد. آثار هنری پرسن در سال ۲۰۱۸ پس از نمایش محلی و بین‌المللی در رسانه‌ها و نمایشگاه‌های متعدد، توسط موزه ملی خریداری شد. معمولاً بدون اشاره به Marit Stueng به عنوان «نخستین پرچم سامی» معرفی می‌شود. پرچم دوم سامی. نخستین پرچم رسمی سامی در ۱۵ اوت ۱۹۸۶ توسط سیزدهمین کنفرانس نوردیک سامی در Åre، سوئد به
توسط سیزدهمین کنفرانس نوردیک سامی در Åre، سوئد به رسمیت شناخته شد و افتتاح شد. این پرچم نتیجه مسابقه ای بود که توسط روزنامه "سامی آیجی" حمایت می‌شد و بیش از هفتاد پیشنهاد برای آن ارائه شد. در پایان، یک طرح جدید در برابر پرچم موجود و غیررسمی در نظر گرفته شد - و برنده شد. این طرح توسط هنرمند سامی ساحلی آسترید بال از ایوگوباتا/اسکیبوتن، در شهرستان ترومسا/ترومس، نروژ ارائه شده است. ساختار اصلی نخستین پرچم سامی حفظ شد، اما باهل رنگ سبز را به آن اضافه کرد که در بسیاری از گاکت‌های سامی جنوبی محبوب است. این چهار
بسیاری از گاکت‌های سامی جنوبی محبوب است. این چهار رنگ از آن زمان به عنوان "رنگ‌های سامی (ملی)" شناخته می‌شوند. او همچنین یک موتیف برگرفته از نماد خورشید/ماه که بر روی طبل‌های بسیاری از شمن‌ها ظاهر می‌شود، اضافه کرد. در حالی که نقاشی‌های روی طبل‌های شمن فقط به رنگ قرمز (با استفاده از عصاره‌ای از درخت توسکا مقدس) ساخته شده‌اند، نقوش روی پرچم از هر دو رنگ آبی و قرمز استفاده می‌کند — اولی نشان‌دهنده ماه، دومی نشان‌دهنده خورشید است. فرمول رنگ پنتون استفاده شده عبارت است از: قرمز 485C، سبز 356C، زرد 116C و آبی
عبارت است از: قرمز 485C، سبز 356C، زرد 116C و آبی 286C. نمادهای مرتبط. پارلمان‌های سامی. لوگوی پارلمان سامی سوئد دارای دایره ای به چهار رنگ سامی است، در حالی که پارلمان سامی فنلاند دارای یک دایره و سه رنگ نخستین پرچم سامی است. لوگوی فعلی پارلمان سامی نروژ از عناصر پرچم استفاده نمی‌کند. املاک فینمارک. "Finnmárkuopmodat"، نهاد خودمختار تأسیس شده توسط قانون فینمارک دارای یک آرم است که طبق وب سایت این نهاد، «رنگ آن را از پرچم سامی و نروژ دریافت می‌کند، به عنوان نمادی که املاک فینمارک با سامی و Kvens مرتبط و
نمادی که املاک فینمارک با سامی و Kvens مرتبط و مسئول احساس می‌کند. و همچنین نروژی‌های قومی [...] شکل دایره ای … هم به نماد خورشید پرچم سامی و هم به پوشش محکم و ایمن یک دایره اشاره دارد. [...] باز می‌شود تا چراغ‌های شمالی دروازه ای به رنگ‌های نروژی و پرچم سامی باشد.» ارگان‌های سامی روسی. شورای منتخب نمایندگان تام‌الاختیار سامی استان مورمانسک از نمادی استفاده می‌کند که به شدت از این پرچم الهام گرفته شده است: دو شاخ گوزن شمالی که مانند یک هلال به هم متصل شده‌اند، نیمه بالایی قرمز و نیمه پایینی آبی، بین دو
نیمه بالایی قرمز و نیمه پایینی آبی، بین دو نیمه دو راه راه به رنگ زرد و سبز قرار دارد. مرکز رسمی مردم بومی در استان مورمانسک، که تحت آن شورای رسمی مردمان بومی تحت حکومت [ایالتی] فعالیت می‌کند، از لوگویی نیز با الهام از پرچم استفاده می‌کند: دایره‌ای، نیمه سمت چپ آبی و نیمه راست قرمز، در مرکز که یک lávvu قهوه ای، یک خط آبی نماد آب، و یک خط چند رنگ نماد شفق قطبی است که رنگ‌های دومی از چپ به راست قرمز، زرد، سبز و آبی است.
کریمه بلوچ ( ۸ مارس ۱۹۸۳ - ۲۰/۲۲ دسامبر ۲۰۲۰) که با نام کریمه محراب نیز شناخته میشود، یک دگراندیش و فعال حقوق بشر بلوچ بود که توسط سازمان اطلاعات پاکستان در تورنتو کانادا ربوده و ترور شد.
یوحَنا اِفِسوسی در آمیدا در حدود سال ۵۱۶ میلادی زاده شد. او اگرچه یک مونوفیزیت بود، به دلیل پشتیبانی ملکه تئودورا در آن دوره می‌توانست به مقامات بالا برسد. از این رو به امپراتور ژوستینین یکم نزدیک شده و ماموریتهای مهمی از او در لیدیه و کاریه و فریگیه دریافت کرد و مدتی به عنوان اسقف افسوس به خدمت پرداخت و در بازگشت به پایتخت مأمور تفتیش و تجسس در مسئولان به ظاهر مسیحی که در خفا آیینهای مشرکانه غیرمسیحی به جای می‌آوردند گشت. بسیاری از مقامات کشوری و لشکری تصفیه شدند که مهمترینش فوکاس فرماندار نظامی پایتخت بود
شدند که مهمترینش فوکاس فرماندار نظامی پایتخت بود که با زهر خودکشی کرد و به دستور امپراتور جنازه اش را در چاه انداختند. اثری از خود به جای گذاشت به زبان سریانی در سه بخش که دو بخش نخست به صورت کامل به دست ما نرسیده است. هرچند احتمالاً بخش دوم را دیونیسوس رونویسی کرده است. بخش سوم شامل هفت کتاب که رویدادهای معاصر با خو د نویسنده از دوره ژوستینیان تا موریس را دربردارد، به دست آمده است.
دن تراختنبرگ (زاده ۱۱ مه ۱۹۸۱) فیلمساز و مجری پادکست آمریکایی است. او بیشتر به خاطر کارگردانی فیلم‌های "شماره ۱۰ خیابان کلاورفیلد" (۲۰۱۶) و "شکار" (۲۰۲۲) شناخته می‌شود که اولی نامزدی جایزه انجمن کارگردانان آمریکا برای بهترین دستاورد کارگردانی فیلم اول را برای او به ارمغان آورد. او برای تلویزیون اپیزودهای آزمایشی "پسران" (۲۰۱۹) و "نماد گمشده" (۲۰۲۱) را کارگردانی کرد که در دومی به عنوان تهیه‌کننده اجرایی نیز فعالیت داشت. تراختنبرگ یکی از سه میزبان پادکست "«Totally Rad Show»" و یکی از مجریان سابق پادکست
"«Totally Rad Show»" و یکی از مجریان سابق پادکست "«Geekdrome»" بود. او همچنین قسمت‌هایی را برای پادکست "«Ctrl+Alt+Chicken»" کارگردانی کرد. هر سه برنامه در Revision3 میزبانی شدند. او همچنین فیلم کوتاه "" و اپیزودی از سریال "آینه سیاه" را با عنوان "آزمایش بازی" در سال ۲۰۱۶ کارگردانی کرد. تراختنبرگ همچنین به ساخت تبلیغات تلویزیونی نیز می‌پردازد. او در حال حاضر در حال ساخت یک مجموعه تلویزیونی اقتباسی از فیلم "دنیای آب" (۱۹۹۵) است. کارگردانی. تراختنبرگ تیزرهای تبلیغاتی برای برندهای لکسوس، نایک و کوکاکولا
تبلیغاتی برای برندهای لکسوس، نایک و کوکاکولا کارگردانی کرده است. او در سال ۲۰۰۳ فیلم کوتاه "کیکین" را کارگردانی کرد. در آوریل ۲۰۰۸، او با مت ولف، سازنده بازی‌های ویدئویی، برای ساخت یک بازی واقعیت جایگزین بر اساس فیلم "" همکاری کرد. در مارس ۲۰۱۱، تراختنبرگ یک فیلم کوتاه با عنوان "بیشتر از آن که می‌توانید بجوید" را با بازی جی. کریستوفر، اسکای مارشال و یان همریک برای «BlackBoxTV» منتشر کرد. تراختنبرگ فیلم‌نامه این کار را با همکاری مارک دی واکر نوشت. در ۲۳ آگوست ۲۰۱۱، تراختنبرگ فیلم کوتاه "پورتال بدون فرار" را
۲۰۱۱، تراختنبرگ فیلم کوتاه "پورتال بدون فرار" را بر اساس بازی ویدئویی "پورتال" منتشر کرد که از آن زمان تاکنون بیش از بیست و هفت میلیون بازدید در یوتیوب داشته است. در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۱، اعلام شد که تراختنبرگ یک فیلم اکشن، علمی تخیلی را برای یونیورسال به نویسندگی کریس مورگان کارگردانی خواهد کرد. در ژانویه ۲۰۱۳، آی‌فن‌بوی خبر داد که تراختنبرگ بر اساس مجموعه کتاب کمیک "" یک اقتباس سینمایی را کارگردانی خواهد کرد. با این حال، در ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۴، اعلام شد که ساخت این فیلم منتفی شده است. در ۳ آوریل ۲۰۱۴، اعلام شد که
فیلم منتفی شده است. در ۳ آوریل ۲۰۱۴، اعلام شد که تراختنبرگ فیلمی را با عنوان "والنسیا" کارگردانی خواهد کرد‌‌. سازندگان در هنگام ساخت فیلم متوجه شباهت داستانی کار خود با فیلم "کلاورفیلد" ساخته مت ریوز شدند و نام فیلم را به "شماره ۱۰ خیابان کلاورفیلد" تغییر دادند. جی.جی.آبرامز که هم تهیه‌کننده "کلاورفیلد" و هم تهیه‌کننده این فیلم بوده‌است در مصاحبه ای این فیلم را «خویشاوند خونی» "کلاورفیلد" خواند. در ۳۰ آوریل ۲۰۱۸، اعلام شد که دن تراختنبرگ اولین قسمت سریال "پسران" آمازون را کارگردانی می‌کند و جایگزین ست روگن
آمازون را کارگردانی می‌کند و جایگزین ست روگن و ایوان گلدبرگ شد که به دلیل ناهماهنگی زمانی از این پروژه انصراف داده بودند. در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۹، تراختنبرگ به عنوان کارگردان یک فیلم اکشن اقتباسی از سری بازی‌های ویدیویی "آنچارتد" اعلام شد. اما در ۲۲ آگوست ۲۰۱۹ از این پروژه انصراف داد. در ۲۰ نوامبر ۲۰۲۰، اعلام شد که تراختنبرگ برای استودیوی قرن بیستم فیلم "شکار" را کارگردانی می‌کند. او برای این فیلم نامزد دو جایزه در ۷۵مین دوره جوایز امی ساعات پربیننده شد. در ۲۸ ژوئن ۲۰۲۳ اعلام شد که تراختنبرگ حداقل یک قسمت در فصل
۲۰۲۳ اعلام شد که تراختنبرگ حداقل یک قسمت در فصل آخر سریال "چیزهای عجیب" محصول نتفلیکس را کارگردانی خواهد کرد. از فوریه ۲۰۲۴، تراختنبرگ در حال توسعه فیلم "سرزمین‌های بد" است. این فیلم اسپین‌آف دیگری از سریال "شکارچی" و مستقل از فیلم قبلی او "شکار" (۲۰۲۳) است. زندگی شخصی. تراختنبرگ در سال ۲۰۱۱ با پریسیلا هرناندز ازدواج کرد.
تاریخ توکیو، پایتخت ژاپن و بزرگ‌ترین شهر آن، به حدود ۴۰۰ سال پیش بازمی‌گردد. این شهر در ابتدا با نام ادو شناخته می‌شد و پس از استقرار شوگون‌سالاری توکوگاوا توسط ایه‌یاسو توکوگاوا در سال ۱۶۰۳، شروع به شکوفایی کرد. ادو به عنوان مرکز سیاسی و فرهنگی ژاپن، در میانه قرن هجدهم به یک شهر بزرگ با جمعیتی بیش از یک میلیون نفر تبدیل شد. در طول این مدت، امپراتور در کیوتو، که پایتخت رسمی کشور بود، اقامت داشت. دوره ادو تقریباً ۲۶۰ سال تا زمان اصلاحات میجی در سال ۱۸۶۸ ادامه یافت. در این زمان، شوگون‌سالاری توکوگاوا پایان
یافت. در این زمان، شوگون‌سالاری توکوگاوا پایان یافت و حکومت امپراتوری ژاپن احیا شد. امپراتور به ادو نقل مکان کرد و نام شهر به توکیو (به معنای "پایتخت شرقی") تغییر یافت. در سال ۱۹۲۳، توکیو به شدت توسط زمین‌لرزه بزرگ کانتو آسیب دید و بعداً در طول جنگ جهانی دوم، حملات بمباران متفقین خسارات زیادی به شهر وارد کرد. با این حال، توکیو پس از جنگ به سرعت بازسازی شد و به یک کلان‌شهر مدرن و پررونق تبدیل شد. امروزه، توکیو به عنوان یکی از مهم‌ترین مراکز اقتصادی، مالی و فرهنگی جهان شناخته می‌شود و به دلیل ترکیبی از سنت و
جهان شناخته می‌شود و به دلیل ترکیبی از سنت و مدرنیته، مقصدی محبوب برای گردشگری از سراسر جهان است. دید کلی. دیرینگی قدیمی‌ترین بقایای باستان‌شناختی در منطقه توکیو به حدود ۵۰۰۰ سال پیش می‌رسد. قدیمی‌ترین معبد توکیو احتمالاً معبد سنسوجی در آساکوسا است که در سال ۶۲۸ بنیاد شد. نام اصلی شهر، ادو، برای اولین بار در قرن دوازدهم ظاهر می‌شود. قلعه ادو از سال ۱۴۵۷ تا ۱۶۴۰ ساخته شد و مرکز شهر بود. توکوگاوا ایه‌یاسو پس از پایان فتح هونشو پس از نبرد سکیگاهارا، ادو را به عنوان پایتخت جدید انتخاب کرد. سلطنت ژاپن در کیوتو
عنوان پایتخت جدید انتخاب کرد. سلطنت ژاپن در کیوتو به یک نهاد نمادین تبدیل شد، زیرا قدرت واقعی کشور به شوگون‌سالاری توکوگاوا ادو داده شد. در دهه ۱۶۵۰، ادو به بزرگ‌ترین شهر ژاپن تبدیل شد و تا سال ۱۷۲۰، بزرگ‌ترین شهر جهان بود. آتش‌سوزی بزرگ میراکی در سال ۱۶۵۷ حدود ۱۰۸۰۰۰ نفر را کشت. پس از اردوکشی ناخدا پری در سال ۱۸۵۴، در مورد حکومت ژاپن اختلاف نظر وجود داشت. این منجر به جنگ بوشین و بازسازی می‌جی شد: سقوط ادو، و قدرت‌های سلطنت امپراتوری در ادو، که به توکیو تغییر نام داد، بازگردانده شد. در قرن بیستم، شهر توسط
نام داد، بازگردانده شد. در قرن بیستم، شهر توسط زمین‌لرزه بزرگ کانتو و بمباران توکیو در طول جنگ جهانی دوم ویران شد. بیش از ۱۰۰۰۰۰ نفر در بمباران توکیو توسط ایالات متحده جان باختند. پس از تسلیم ژاپن در سال ۱۹۴۵، آمریکا تا سال ۱۹۵۲ ژاپن را اشغال کرد. معجزه اقتصادی پس از جنگ و بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۴ به شهر اجازه بازسازی و رشد داد. نیازهای حمل و نقل شهر با اتصال شرکت متروی توکیو، متروی توئی و شینکانسن برآورده شد. در سال ۱۹۹۰، کشور وارد دوره رکود اقتصادی به نام دهه از دست رفته (ژاپن) شد. دنیاگیری کووید-۱۹
نام دهه از دست رفته (ژاپن) شد. دنیاگیری کووید-۱۹ باعث کاهش بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ شد. بر اساس برآوردهای سازمان ملل متحد، توکیو در سال ۲۰۱۸ با ۳۷۴۶۸۰۰۰ نفر فهرست پرجمعیت‌ترین شهرها بود. با قضاوت بر اساس محدوده شهری، دوازدهمین شهر بزرگ با ۱۳۵۱۵۲۷۱ نفر بود. دوره پیش از توکوگاوا. منطقه توکیو از دوران باستان محل سکونت انسان‌ها بوده است. احتمالاً ساکنان اولیه این منطقه قوم آینو، بومیان ژاپن بودند. این قوم قبل از تسلط ژاپنی‌ها بر این سرزمین، در تمامی مناطق ژاپن امروزی می‌زیستند. نام‌های آینویی که در داخل و
امروزی می‌زیستند. نام‌های آینویی که در داخل و اطراف توکیو یافت شده‌اند، این نظریه را تأیید می‌کنند. بقایای باستانی مانند سفال، استخوان‌های تراش‌خورده و لوح‌های گلی مربوط به عصر برنز (حدود ۵۰۰۰ سال پیش) در منطقه اوموری کشف شده‌اند. همچنین، دانه‌های برنج و کاه سوخته مربوط به دوره یایویی در نزدیکی ایستگاه نزوی پیدا شده‌اند که نشان می‌دهد این منطقه قدیمی‌ترین مکان کشاورزی در توکیو است. علاوه بر این، مقبره‌هایی مانند هورایسون کوفون (قرن چهارم) و نوگه اوتسوکا (قرن پنجم) نشانگر وجود تمدن‌های باستانی در این منطقه
پنجم) نشانگر وجود تمدن‌های باستانی در این منطقه هستند. اشیاء یافت شده در اطراف این مقبره‌ها نشان می‌دهد که این مکان‌ها محل دفن رهبران قدرتمند منطقه بوده‌اند. در ابتدا، ساکنان توکیو با شکار و جمع‌آوری غذا امرار معاش می‌کردند، که این موضوع از طریق گلدان‌های اولیه کشف شده که برای ذخیره آجیل استفاده می‌شدند، قابل تأیید است. اما با گذشت زمان و توسعه کشاورزی در مناطق نزدیک به محل سکونتشان، وابستگی آن‌ها به شکار و جمع‌آوری کاهش یافت. منطقه کانتو به دلیل زمین‌های مسطح و حاصلخیز و همچنین وجود منابع آب فراوان، برای
و حاصلخیز و همچنین وجود منابع آب فراوان، برای کشت برنج بسیار مناسب بود. این منطقه به دلیل موقعیت جغرافیایی خود، از حملات مهاجمان آسیایی در امان بود. سه روستای اولیه که در کنار رودخانه‌های سومیدا، آراکاوا و ادوگاوا شکل گرفتند، هسته اولیه شهر ادو (توکیو امروزی) را تشکیل دادند. با این حال، این منطقه همواره در معرض بلایای طبیعی بوده است. در سال ۶۲۸ میلادی، دو برادر ماهیگیر به نام‌های هینوکومه و هاماناری تاکناری، مجسمه طلایی الهه رحمت (گوان یین) را از رودخانه سومیدا پیدا کردند و آن را به ارباب خود،
رودخانه سومیدا پیدا کردند و آن را به ارباب خود، هاجی-نو-ناکاموتو تقدیم کردند. او تصمیم گرفت این مجسمه را در معبدی به نام سنسوجی در آساکوسا نصب کند. این معبد که در سال ۶۴۵ تکمیل شد، احتمالاً اولین معبد مذهبی ژاپن است. اگرچه معبد سنسوجی در طول جنگ جهانی دوم تخریب شد، اما بعدها بازسازی شد و امروزه به عنوان نمادی از مقاومت و تجدید حیات ژاپن پس از جنگ شناخته می‌شود. در سال ۶۴۶ میلادی، منطقه مرتفع توکیو به نام "موساشی" ثبت شد که احتمالاً از کلمه آینویی "L,CHSD" به معنای "بیابان علف‌های هرز" گرفته شده است. در قرن
معنای "بیابان علف‌های هرز" گرفته شده است. در قرن هشتم میلادی، «فوچو» محل سکونت فرماندار «ولایت موساشی» بود. جاده‌ای از کوزوکه (استان گونما امروزی) تا فوچو از میان دشتی خالی از سکنه احداث شد. در همین قرن، کره‌ای‌ها به این دشت مهاجرت کردند، که نام «کوماگوری»، نزدیک هان‌نو امروزی، گواه این موضوع است. در سال ۷۳۷، امپراتور شومو نارا دستور ساخت یک معبد و صومعه بوداگرایی ژاپنی در هر منطقه‌ای که مردم یاماتو در آن زندگی می‌کردند را صادر کرد. این امر منجر به ساخت معبد کوکوبونجی در غرب توکیوی امروزی شد که بقایای آن
کوکوبونجی در غرب توکیوی امروزی شد که بقایای آن هنوز قابل مشاهده است. دوره هی‌آن. در نوشته‌های دوره هی‌آن، از جمله کتاب مان‌یوشو، به طبیعت توکیو اشاره شده است. همچنین، آریوارا نو ناریهیرا در سال ۸۸۰ میلادی از استفاده از کشتی برای عبور از رود سومیدا یاد می‌کند. شعر ناریهیرا دربارهٔ مرغان دریایی بر فراز سومیدا احتمالاً منشأ استفاده از پرنده به عنوان یکی از نمادهای توکیو است. در قرن دهم، تایرا نو ماساکادو، یکی از اعضای خاندان سلطنتی خاندان تایرا، با همسایگان خود که از نسل امپراتوری بودند، به ویژه خاندان
خود که از نسل امپراتوری بودند، به ویژه خاندان میناموتو، وارد جنگ شد. در سال ۹۳۸، ارتش او پایگاه دولتی در استان مجاور را تصرف کرد و او را به حاکم منطقه کانتو تبدیل کرد. این اقدام تهدیدی برای قدرت امپراتور بود و در نهایت در سال ۹۴۰ به قتل ماساکادو منجر شد. جنگ بین تایرا و میناموتو بعدها به یک جنگ داخلی تمام‌عیار (جنگ گنپی) تبدیل شد. در قرن یازدهم، کانتو محل سکونت مهاجران جدیدی از جمله خاندان شیبویا بود که دژی ساختند که بعدها نام منطقه شیبویا در توکیوی امروزی از آن گرفته شد. بانوی ساراشیما، دختر تاکاسوئه، در
از آن گرفته شد. بانوی ساراشیما، دختر تاکاسوئه، در کتاب ساراشینا نیکی دربارهٔ مهاجرت خود از کیوتو (پایتخت وقت ژاپن) به استانی در شمال غربی در سال ۱۱۲۰ می‌نویسد. او طبیعتی شبیه به توکیو را توصیف می‌کند و به مکانی به نام تاکشیبا اشاره می‌کند که تصور می‌شود در میتا امروزی باشد. در این دوره، قبایل رقیب منطقه، زمین را بین خود تقسیم کردند. این مناطق «شوئن» نامیده می‌شدند. در سده دوازدهم، جامعه‌ای قرون وسطایی در اطراف توکیو شکل گرفت که توسط یک اشرافیت بوروکراتیک اداره می‌شد. این جامعه در قلمرو کوکو در موساشی قرار
می‌شد. این جامعه در قلمرو کوکو در موساشی قرار داشت و مرکز آن در فوچو بود. نام «ادو» برای اولین بار در این دوره استفاده شد که احتمالاً به معنای «دروازه خلیج» یا چیزی مشابه آن بوده و به خلیج توکیو اشاره دارد. اولین استفاده ثبت شده از این کلمه زمانی بود که مردی به نام چیچیبو شیگه‌تسو نام خود را به ادو تغییر داد. او احتمالاً نام خود را از خانه‌اش، تپه‌ای در کنار دریا در کوجیماچی، گرفته است. ارباب قرن دوازدهمی، ایمای کانه‌هیرا، نیز در محل اقامت شیگه‌تسو زندگی می‌کرد. یکی از اعضای خاندان میناموتو در دربار
می‌کرد. یکی از اعضای خاندان میناموتو در دربار امپراتوری، میناموتو نو یوریتومو، در سال ۱۱۹۰ از دربار جدا شد. او در کاماکورا، کاناگاوا، جنوب ادو، اولین شوگون‌سالاری ژاپن را تأسیس کرد که یک سیستم حکومتی فئودالی مبتنی بر قانون جنگجویان بود. یکی از ملازمان او ادو شیگه‌ناگا، پسر شیگه‌تسو بود. شیگه‌ناگا توسط شوگون‌سالاری به زمین‌هایی در اطراف ادو، از جمله روستای کیتامی پاداش داده شد. در سال ۱۱۹۵، خاندان میناموتو خاندان تایرا را شکست داد (نبرد دان نو اورا). جاده‌ای از کاماکورا به ادو و جاده کوزوکه-فوچو توسط
از کاماکورا به ادو و جاده کوزوکه-فوچو توسط گروه‌های مسلح در راه جنگ در قرون وسطی استفاده می‌شد. دوره‌های کاماکورا و موروماچی. پس از سال ۱۱۹۵، شاخه‌ای از میناموتو که در کوزوکه ساکن شده بودند، در نهایت به خاندان توکوگاوا تبدیل شدند که از قرن هفدهم تا نوزدهم بر ادو حکومت می‌کردند. در حدود سال ۱۴۳۹، خاندان اوئه‌سوگی در کانتو از دو خانواده تشکیل شده بود: یامانوچی و اوگیگایاتسو، که بین متحد یا دشمن بودن تغییر می‌کردند. یامانوچی کنترل فرماندار کانتو را که در کاماکورا زندگی می‌کرد، به دست آورد و اوگیگایاتسو از
زندگی می‌کرد، به دست آورد و اوگیگایاتسو از آنها حمایت کرد. اوتا دوکان در سال ۱۴۵۵ به عنوان ملازم رئیس اوگیگایاتسو، ساداماسا، که به شوگون‌سالاری آشیکاگا در کیوتو خدمت می‌کرد، منصوب شد. ساداماسا به او مأموریت داد تا «قلعه‌هایی» شبیه اردوگاه در سراسر دشت موساشی بسازد. در سال ۱۴۵۶، با ورود به ادو، خانواده ادو که هنوز در آنجا زندگی می‌کردند، از جنگ با اوئه‌سوگی اجتناب کردند و آنجا را ترک کردند. آنها به ملک خود در کیتامی نقل مکان کردند و زمین و قلعه خود را به دوکان واگذار کردند. ساخت قلعه ادو در سال ۱۴۵۷ در باغ
واگذار کردند. ساخت قلعه ادو در سال ۱۴۵۷ در باغ شرقی کاخ امپراتوری توکیو امروزی آغاز شد. در غرب روستای ادو، در روستای دهقانی چیودا قرار داشت. این قلعه در یک نقطه راهبردی بود، زیرا قابل دفاع و نزدیک به چندین مصب رودخانه بود. قایق‌ها می‌توانستند در نزدیکی قلعه لنگر بیاندازند. دهقانان چیودا برای ساخت و ساز به جای دیگری منتقل شدند. در آن زمان، قلعه بیشتر شبیه یک اردوگاه مربع با «خاکریزهای خاکی» بود که دارای پروژه‌های محوطه‌سازی، نرده‌ها، چند ساختمان و چاه بود. معابد و زیارتگاه‌ها در این نزدیکی ساخته شدند و
معابد و زیارتگاه‌ها در این نزدیکی ساخته شدند و اسکله به مرکزی برای کالاهای چینی تبدیل شد. نام چیودا بعدها به منطقه‌ای در مرکز توکیو داده شد. پس از سال ۱۴۵۸، دوکان در منطقه ادو ماند، دشت را فتح کرد و با امپراتور مکاتبه برقرار کرد. در آن زمان، روستاهای هیبیا، اییگورا، ایویدا، میتا، ساکورادا، شیبا و تاکارادا وجود داشتند. پسوندهای «ta» یا «da» در نام مکان‌های ژاپنی نشان‌دهنده کشت برنج است. در مقطعی، دوکان زیارتگاه هاچیمان را بر روی تپه ایچیگایا ساخت. زیارتگاه دوم در کنار هاچیمان ساخته شد، که احتمالاً به
دوم در کنار هاچیمان ساخته شد، که احتمالاً به خانواده او احترام می‌گذاشت، زیرا «مون» (نشان) آنها، گل کیکو (پلاتیکدن گراندیفلوروس)، وجود دارد. در اواخر قرن پانزدهم، یامانوچی و اوگیگایاتسو جنگیدند. دوکان به ساداماسا وفادار بود، اما ساداماسا به او مشکوک و حسود بود. در سال ۱۴۸۶، ساداماسا دوکان را به خانه خود دعوت کرد و او را به قتل رساند. مقبره دوکان در معبد دوشوئین در نزدیکی کوه اویاما است. او بنیانگذار ادو محسوب می‌شود و بناهای تاریخی متعددی برای او در تالار شهر توکیو و کاخ امپراتوری وجود دارد. خاندان اوتا پس
توکیو و کاخ امپراتوری وجود دارد. خاندان اوتا پس از آن به مدت ۳۰۰ سال به عنوان اشراف خرده‌پا باقی ماندند. تاریخ متأخرتر. دشت‌ها برای مسافران امن نبودند. راهزن اوادا دوگن در آنجا شهرت خطرناکی پیدا کرد. با این حال، روستاییان در شیبویا احتمالاً با او همدردی می‌کردند، زیرا او فراری از نبرد سال ۱۵۲۶ بود که به خاندان شیبویا پایان داد. تپه‌ای به نام دوگن‌زاکا از روی او نامگذاری شد که اکنون خیابانی در شیبویا است. درگیری اوئه‌سوگی منجر به قدرت گرفتن خاندان هوجو در کانتو شد. در سال ۱۵۲۴، در کاواگوئه، هوجو اویتسونا
کانتو شد. در سال ۱۵۲۴، در کاواگوئه، هوجو اویتسونا علیه اوئه‌سوگی توموئوکی جنگید و قلعه ادو را تصرف کرد. این قلعه بعدها متعلق به خاندان کوگا بود. آشیکاگا شیگه‌ئوجی و سپس دوباره به هوجو رسید. نماینده هوجو در ادو تویاما کاگانائو بود. در سال ۱۵۶۳، نتیجه اوتا دوکان در تلاش برای بازپس‌گیری قلعه شکست خورد. برای مدت طولانی، این قلعه در مالکیت هوجو باقی ماند. دوره آزوچی-مومویاما. از سال ۱۵۶۰ تا ۱۵۸۲، لشکر اودا نوبوناگا شوگون‌سالاری آشیکاگا را سرنگون کرد و نیمی از کشور را متحد کرد. او علاقه‌ای به ادو نشان نمی‌داد.
را متحد کرد. او علاقه‌ای به ادو نشان نمی‌داد. جانشین نوبوناگا، تویوتومی هیده‌یوشی، فتوحات نوبوناگا را ادامه داد. هیده‌یوشی و فرمانده ارتش او، توکوگاوا ایه‌یاسو، در سال ۱۵۸۹ کنترل هوجو را به دست گرفتند. هیده‌یوشی به‌طور غیرمنتظره‌ای به ایه‌یاسو هدیه سرزمین‌های هوجو در کانتو را به عنوان یک تیول داد، اگر ایه‌یاسو سرزمین‌های خود را در جنوب به او می‌داد. این تلاشی برای خنثی کردن ایه‌یاسو به عنوان یک تهدید بالقوه با دور کردن او از کیوتو بود. در سال ۱۵۹۰، بازدید ایه‌یاسو از ادو برای مشروعیت شهر حیاتی تلقی شد. در