payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بزند، انگشتان پا به سمت پایین، مچ پا قفل شده و زانو بالا باشد. برای اکثر کاربردها مهم است که هنگام ضربه، زانو بالای توپ نگه داشته شود و کمی به جلو خم شود تا ضربه به سمت پایین نگه داشته شود. انجام این کار، چرخش بالایی زیادی ایجاد می‌کند و اگر به درستی انجام شود، از پرتاب شدید توپ به بالای دروازه جلوگیری می‌کند. به دلیل قدرت و چرخشی که به توپ داده می‌شود، ضربه می‌تواند مسیری غیرقابل پیش‌بینی را به سمت دروازه طی کند و دفاع در برابر آن دشوار باشد. والی در حالت تهاجمی می‌تواند نقش مهمی در به ثمر رساندن گل‌های
تهاجمی می‌تواند نقش مهمی در به ثمر رساندن گل‌های مستقیم داشته باشد. از آنجایی که والی زمانی اتفاق می‌افتد که توپ در هوا است، اغلب در مقابل دروازه و در نتیجه یک سانتر یا کرنر رخ می‌دهد. در این حالت، یک بازیکن مهاجم توپ را از روی دروازه در هوا عبور می‌دهد و بازیکن دیگر (چه در حالت ایستاده و چه در حال حرکت) قبل از برخورد توپ به زمین، با پای خود به آن ضربه می‌زند. این نسبت به یک ضربه معمولی مزیت دارد، زیرا بازیکن نیازی به گرفتن توپ، لمس بیشتر توپ و دادن چند ثانیه فرصت بیشتر به دروازه‌بان برای واکنش ندارد. به
فرصت بیشتر به دروازه‌بان برای واکنش ندارد. به طور کلی، توپ با نوک پا به سمت پایین و به سمت دروازه زده می‌شود، اگرچه گاهی اوقات از انواع مختلفی مانند ضربه دوچرخه یا ضربه برگردان که در آن بدن بازیکن به صورت آکروباتیک حرکت می‌کند، استفاده می‌شود که بسیار مورد توجه تماشاگران قرار می‌گیرد. والی که در دفاع استفاده می‌شود، می‌تواند به سرعت توپ را از جریان بازی دور کند و به تیم مدافع اجازه دهد تا موقعیت خود را بازیابی کند. اگرچه دقت کمتری دارد و اجرای آن نسبت به یک پاس بلند معمولی دشوارتر است، اما والی برای دفع
یک پاس بلند معمولی دشوارتر است، اما والی برای دفع توپ‌هایی که به سمت مدافع یا دور از او بالا و پایین می‌روند مفید است زیرا مدافع نیازی به گرفتن توپ یا تغییر جهت در صورت دویدن به سمت دروازه خودی ندارد. والی کمتر برای پاس‌ها استفاده می‌شود، زیرا کنترل آن دشوارتر است، اگرچه اغلب می‌توان از آن برای پرتاب توپ به سمت بازیکن دیگر استفاده کرد. در این حالت، ضربه نرم‌تر و کنترل‌شده‌تر از شوت یا دفع توپ است. همچنین، می‌توان از قسمت داخلی پا، قسمت خارجی یا حتی پاشنه پا برای پرتاب توپ به سمت بالا در والی استفاده کرد.
برای پرتاب توپ به سمت بالا در والی استفاده کرد. نیمه والی. اصطلاح نیمه والی زمانی استفاده می‌شود، که توپ بلافاصله پس از برخورد به زمین، زده می‌شود. نیمه والی ممکن است برای موقعیت‌هایی بهتر باشد که نمی‌توان به دلیل ارتفاع زیاد توپ، والی انجام داد و بازیکن می‌خواهد ضربه دقیق‌تری بزند. نمونه‌ای از یک نیمه والی، گل دیدیه دروگبا با پیراهن چلسی مقابل لیورپول در سال ۲۰۰۶ است. او توپ را با سینه‌اش از یک پاس بلند کنترل کرد، سپس چرخید و با پای چپش از قوس پنالتی شوتی زد که به گوشه پایین سمت چپ دروازه رفت.
محمدحسن الهی‌فر (زادهٔ ۱۳۳۸ در تهران) روحانی و سخنران ایرانی است که دیدگاه‌های او در موضوعات اخلاق اسلامی در رسانه‌های سراسری پوشش یافته‌است. در سال ۱۴۰۲ «ایرنا زندگی» گفت‌وگویی تحلیلی با او دربارهٔ آداب «امر به معروف و نهی از منکر» منتشر کرد که در آن بر پرهیز از خشونت تأکید شده‌است. دیدگاه‌های الهی‌فر دربارهٔ آیین‌های دینی و مناسبت‌ها نیز در خبرگزاری‌های مهر و ایکنا بازتاب یافته‌است. همکاری‌ها. الهی‌فر از کارشناسان معرفی‌شده در رادیو معارف است.
گوی‌یو (هانگول: 괴유) ژنرالی از امپراتوری گوگوریو بود. او اهل بوکمیونگ بود و در بیست و دومین سال پس از میلاد، در زمان سلطنت امپراتور تموشین، پادشاه تسو را در نبرد فتح بویو به قتل رساند و به دستاوردهای قابل توجه و بزرگی دست یافت. تاریخچه. در ماه دوازدهم از سال ۲۱ میلادی ، هنگامی که پادشاه تموشین از گوگوریو به بویو حمله می‌کرد، مردی ظاهر شد. او حدود ۹ فوت قد ، چهره‌ای سفید و چشمانی درخشان داشت. او نزد پادشاه رفت و گفت: «من مردی عجیب از بوک‌میونگ هستم. شنیده‌ام که اعلیحضرت برای فتح بویو به شمال می‌روند. از شما
که اعلیحضرت برای فتح بویو به شمال می‌روند. از شما التماس می‌کنم که بروید و پادشاه بویو را گردن بزنید.» پادشاه خوشحال شد و اجازه داد. در ماه فوریه سال ۲۲ میلادی، پادشاه تموشین به جنوب بویو حمله کرد و در دشت‌ها اردو زد. پادشاه تسو از بویو حمله‌ای غافلگیرانه را آغاز کرد و به ارتش گوگوریو فرصتی برای آماده شدن نداد. با این حال، اسب پادشاه تسو در گل گیر کرد. در این لحظه، ژنرال گوی‌یو شمشیر خود را کشید، فریاد زد و هجوم آورد و باعث شد سربازان بویو به عقب رانده شوند و بدون اینکه بتوانند مقاومت کنند، بیفتند. گوی‌یو
و بدون اینکه بتوانند مقاومت کنند، بیفتند. گوی‌یو سپس حمله کرد، پادشاه تسو از بویو را دستگیر کرد و سرش را از بدنش جدا کرد. مرگ. او در دهمین ماه همان سال درگذشت. در ابتدا، بیماری او وخیم بود، بنابراین پادشاه تموشین شخصاً برای تسلی دادن به او به ملاقاتش رفت. او گفت: «من فردی حقیر از بوکمیونگ هستم، اما آنقدر لطف و عنایت سخاوتمندانه دریافت کرده‌ام که حتی با وجود اینکه مرده‌ام، جرأت نمی‌کنم فراموش کنم که محبت شما را جبران کنم، گویی هنوز زنده‌ام.» پادشاه تموشین این سخنان را از روی لطف دانست و به دلیل اینکه کارهای
سخنان را از روی لطف دانست و به دلیل اینکه کارهای زیادی انجام داده بود، او را در جنوب کوه بوکمیونگسان دفن کرد و به اداره دولتی مربوطه دستور داد تا مراسم یادبود سالانه برای او برگزار کند.
ریپابلیکا () گروه موسیقی آلترناتیو راک انگلیسی است که در سال ۱۹۹۴ تشکیل شد. این گروه در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۹ به اوج محبوبیت خود رسید. ریپابلیکا در سال ۲۰۰۱ به فعالیت خود وقفه داد و در سال ۲۰۰۸ دوباره فعالیتش را از سر گرفت. صدای موسیقی ریپابلیکا توسط اعضای گروه به‌عنوان ترکیبی از «تکنوپاپ پانک راک» توصیف شده است. ترکیب کنونی اعضا شامل سفران (خواننده)، تیم دورنی (کیبورد) و جانی میل (گیتار) است.
&lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; پل روسکی () یک پل کابلی در ولادی‌وستوک، سرزمین پریمورسکی در روسیه است. این پل جزیره روسکی را به بخش‌های ولادی‌وستوک در شبه جزیرهٔ موراویوف-آمورسکی بر روی تنگهٔ بوسفورس شرقی متصل می‌کند. با طول ۱٬۱۰۴ متر این پل بلندترین پل کابلی در جهان است. نمای کلی. پل منتهی به جزیره روسکی، طولانی‌ترین پل کابلی جهان است که دهانه مرکزی آن به طول . این پل همچنین پس از پل میو، دومین دکل بلند و طولانی‌ترین کابل‌های نگهدارنده را دارد. طراحی پل
طولانی‌ترین کابل‌های نگهدارنده را دارد. طراحی پل توسط دو عامل اصلی تعیین شد: انتقاد. هزینه‌ها و واقعیت ساخت پل روسکی به‌طور گسترده توسط مخالفان سیاسی روسیه مورد انتقاد قرار گرفته است. در ژانویه ۲۰۰۷، ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور وقت روسیه، اظهار داشت که برگزاری اجلاس در ولادی وستوک یک احتمال مشخص است و حداقل ۱۰۰ میلیاردها روبل برای آماده‌سازی شهر برای اجلاس مورد نیاز بود، که در آن زمان سه برابر بیشتر از بودجه استانی کل سرزمین پریمورسکی بود. انتظار می‌رفت هزینه ساخت و ساز از یک میلیارد دلار آمریکا فراتر رود،
ساخت و ساز از یک میلیارد دلار آمریکا فراتر رود، و در توضیحات پروژه در سایت پیمانکار عمومی، هزینه‌های پروژه ذکر نشده بود. علاوه بر این، ظرفیت داخلی ۵۰٬۰۰۰ خودرو در روز، ده برابر جمعیت فعلی جزیره روسکی با تنها ۵۰۰۰ نفر جمعیت است که منجر به کمبود شدید استفاده از آن می‌شود. پیش از این انتقاداتی وجود داشت مبنی بر اینکه جاده آسفالته در طول سال اول پس از ساخت پل، در فاصله کمی پس از آن به بن‌بست رسیده بود. از آن زمان، شبکه جاده‌های آسفالته گسترش یافته است. تا سال ۲۰۱۸، این جاده کل شبه‌جزیره ساپر، حدود ۲۵٪ از کل
۲۰۱۸، این جاده کل شبه‌جزیره ساپر، حدود ۲۵٪ از کل مساحت جزیره را پوشش می‌دهد.
گروه مطالعات صلح‌شناسی یک دپارتمان دانشگاهی است که در سال ۱۹۷۳ در دانشگاه برادفورد در برادفورد ، بریتانیا تأسیس شد. این گروه اولین دپارتمان مطالعات صلح‌شناسی بود که در دانشگاه‌های بریتانیایی تأسیس شد و تا سال ۲۰۱۸ گفته می‌شد که بزرگترین مرکز تحقیقاتی دانشگاهی جهان برای مطالعه صلح و درگیری است. [ "" ] فعالیت‌های این مرکز شامل مطالعات فرآیندهای صلح ، روابط بین‌الملل، مطالعات امنیتی، حل منازعات، توسعه و آموزش در این زمینه‌ها می‌شود. تاریخچه. ایده ایجاد دانشکده مطالعات صلح‌شناسی مربوط به سال ۱۹۶۴، دو سال قبل از
صلح‌شناسی مربوط به سال ۱۹۶۴، دو سال قبل از تأسیس دانشگاه برادفورد بود. تد ادواردز و رابرت مک‌کینلی، معاون اول رئیس دانشگاه و معاون رئیس دانشگاه، هنگامی که در حال تدوین اساسنامه بودند، توافق کردند که در صورت به وجود آمدن فرصت، چنین دانشکده‌ای را تأسیس کنند. بعدها در دهه ۱۹۶۰، انجمن دوستان با تعدادی از دانشگاه‌ها با ایده‌های مشابه تماس گرفت و برادفورد تنها دانشگاهی بود که آماده تأمین مالی چنین ابتکاری شد. با گذشت ۱۰ هفته از آغاز فراخوان عمومی در سال ۱۹۷۱، مبلغ ۷۵۰۰۰ پوند مورد نیاز برای تأسیس این مرکز
مبلغ ۷۵۰۰۰ پوند مورد نیاز برای تأسیس این مرکز جمع‌آوری شد که از سوی چهره‌های سرشناسی چون هارولد ویلسون ، جی.بی. پریستلی ، یهودی منوهین و بنجامین بریتن تأمین شد. دانشگاه نیز بودجه لازم را اختصاص داد. اولین گروه از دانشجویان کارشناسی ارشد در سال ۱۹۷۴ به این دانشکده پیوستند. در طول دهه ۱۹۸۰، برخی از سیاستمداران حزب محافظه‌کار این سوال را طرح کردند که آیا مطالعات صلح یک موضوع دانشگاهی مناسب است یا خیر و گروه مطالعات صلح‌شناسی را پوششی برای کمپین خلع سلاح هسته‌ای دانستند. گزارش شد که مارگارت تاچر پرسیده است:
دانستند. گزارش شد که مارگارت تاچر پرسیده است: «آیا تاکنون به مشکل مربوط به صلح‌شناسی رسیدگی شده است؟» و پیتر سوینرتون-دایر ، رئیس کمیته کمک‌های مالی دانشگاه (UGC)، وظیفه بررسی این دپارتمان را بر عهده گرفت. UGC به این دپارتمان «گواهی سلامت» داد. جام تولستوی. جام تولستوی یک مسابقه فوتبال سالانه است که از سال ۱۹۹۵ بین دانشجویان گروه مطالعات صلح دانشگاه برادفورد و گروه مطالعات جنگ‌شناسی کالج کینگ لندن برگزار می‌شود. رقابت بین «مطالعات صلح» و «مطالعات جنگ» در فهرست «رقابت‌های بزرگ ورزشی دانشگاهی» "فایننشال
فهرست «رقابت‌های بزرگ ورزشی دانشگاهی» "فایننشال تایمز" قرار گرفته است. این مسابقه به نام "جنگ و صلح" ، رمانی که در سال ۱۸۶۹ توسط نویسنده روسی لئو تولستوی نوشته شده است، نامگذاری شده است. «جام» یک نسخه قاب شده از کتاب است. این جام توسط بخش برندگان فعلی نگهداری می‌شود.
روزنامهٔ خاطرات ناصرالدین‌شاه قاجار مجموعهٔ یادداشت‌های دست‌نویس ناصرالدین‌شاه است. این مجموعه که ۳۴ سال قمری (حدود ۳۳ سال خورشیدی) از زندگی شاه ایران قاجاری را در بر می‌گیرد، شامل شرح سفرهای او به اقصی‌نقاط ایران و جهان، ییلاق و قشلاق و شکار به همراه اهل حرم و دیوان، دیدارهای وی با اشخاص گوناگون مملکتی و نیز بخش اعظمی از زندگی خصوصی ناصرالدین‌شاه و نحوهٔ ارتباط او با همسران و فرزندانش است. بخش‌بندی. یادداشت‌های ناصرالدین‌شاه، در سه مرکز مهم آرشیوی ایران به شرح زیر بایگانی شده است: ۱. سازمان اسناد و
به شرح زیر بایگانی شده است: ۱. سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران: مجموعاً ۸ آلبوم، شامل وقایع از محرم ۱۲۷۹ تا ربیع‌الاول ۱۳۰۸ق، به استثنای وقایع شش‌ماهه نخست سال ۱۳۰۶ق. ۲. کتابخانه سلطنتی کاخ گلستان: کتابچه شامل وقایع شش‌ماهه نخست سال ۱۳۰۶ق. ۳. مرکز اسناد خطی کاخ گلستان: مجموعاً ۵ دفتر، شامل وقایع از ربیع‌الاول ۱۳۰۸ تا ذی‌قعده ۱۳۱۳ق. یادداشت‌ها از ۱۴ محرم ۱۲۷۹ (تیر ۱۲۴۱) در ۳۱سالگی وی آغاز می‌شود. او یادداشت‌ها را در سرلوحی زرّین با این زیرعنوان آغاز کرده: یادداشت‌ها، ۴۸ ساعت پیش از ترور ناصرالدین‌شاه در
یادداشت‌ها، ۴۸ ساعت پیش از ترور ناصرالدین‌شاه در ۶۴سالگی وی به پایان می رسد. ناصرالدین ‌شاه و راه‌آهن امپراتوری روسیه. ناصرالدین‌شاه، نخستین پادشاه ایرانیست که ترابری ریلی را تجربه کرده است. او به هنگام مواجهه‌اش با قطار در امپراتوری روسیه، از عنوان‌های ابداعی "راه‌آهن"، "کالسکهٔ بخار" و "استاسیون" بهره می‌برد. او در ۱۸ ربیع‌الاول ۱۲۹۰ (۱۶ مه ۱۸۷۳) در راه نمایشگاه جهانی وین بود که نوشت: ... خلاصه سه ساعت و ربع به غروب مانده وارد [بندر] شهر «سارتیسین» شدیم که ابتدای "راه‌آهن" از آنجاست و در بلندی کنار
که ابتدای "راه‌آهن" از آنجاست و در بلندی کنار رودخانه ولگا واقع شده... همینکه کشتی لنگر انداخت، "کالسکه‌های بخار" که باید ما را ببرند پیدا شدند. نماز خوانده [و] از اطاق کشتی بیرون آمدم؛ حاکم ساراطوف که شهر ساریتسین جزو حکومت اوست، به حضور آمد... یک ساعت از شب رفته، به راه‌آهن رفتیم... "کالسکه‌های راه‌آهن" از کالسکه‌های مخصوص امپراطور بود؛ بسیار خوب و وسیع و مزیّن و اطاقهای متعدد، از سفره‌خانه و خوابگاه و اطاق پذیرایی، همه مزیّن به چراغ و میز و صندلی و تخت و نیم‌تخت. کالسکه‌ها، همه به هم وصل بود، طوریکه به
نیم‌تخت. کالسکه‌ها، همه به هم وصل بود، طوریکه به جمیع کالسکه‌ها می‌شد رفت... اول مرتبه‌ایست که به کالسکه‌ٔ بخار می‌نشینیم؛ بسیار خوب و راحت است [و] ساعتی پنج فرسنگ راه می‌رود. صبح که برخاستم، معلوم شد که شب از جاهای خوب گذشته‌ایم... در هر دو سه میل، یک قراولخانه به جهت حفظ راه و در چند فرسنگ، یک "استاسیون" ساخته‌اند؛ استاسیون، محل ایستادن قطار است برای چرب‌کردن عرّاده‌ها و خوردن قهوه و غذا... ناصرالدین‌شاه و همراهان، مسافت ۱٫۰۰۰ کیلومتری سارتیسین - مسکو را با قطار در یک روز و نیم پیمودند‌. ناصرالدین‌شاه و
با قطار در یک روز و نیم پیمودند‌. ناصرالدین‌شاه و دریاچهٔ ولشت. ناصرالدین‌‌شاه در دوران سلطنت دراز خود، یک سفر به مازندران ترتیب داد. او در این سفر که از ۲۰ شعبان تا ۴ ذی‌قعده ۱۲۹۲ (مهر و آبان و آذر ۱۲۵۴خ) به طول انجامید، هم از ییلاق‌های مازندران (مانند زانوس، کجور و پول) و هم از قشلاق‌های آن (مانند چالوس، سولده) و تا میانکاله و اشرف‌البلاد را بازدید کرد. در میانهٔ سفر از دشت‌نظیر به مرزن‌آباد، در بالای کوه، ناصرالدین‌شاه دریاچه‌ٔ ولشت را با دوربین دید که حیرت‌زده‌اش کرد. او دربارهٔ تجربه‌اش چنین نوشت: ...
کرد. او دربارهٔ تجربه‌اش چنین نوشت: ... رسیدیم به یک نقطه از جنگل، موسوم به کولت علی [؟]. می‌گفتند قرقاول زیاد دارد و به حدی فراوان است مثل گنجشک، اما چون عبور اردو از اینجا زیاد شده، فرار کرده‌اند. میرشکار پیدا شد، دوان‌دوان آمده [و] گفت [که] رد و اثر مرال زیادی در جنگل دست راست است. عمله‌جاتی در رکاب بودند، به ساعدالدوله گفتم ببرد در اُجو [آنها را] نگه دارد تا مراجعت کنیم. ما با بعضی از شکارچیان راندیم. از جنگل انبوه بلوط گذشته [و] سر کوه که رفتم، چشم‌انداز بسیار خوبی داشت. جای بسیار باصفایی بود. دریا،
بسیار خوبی داشت. جای بسیار باصفایی بود. دریا، چالوس، بنفشه‌ده، همه پیدا بود. مرالی دیده نشد. ابراهیم‌خان، در سمت کوهِ بنفشه‌ده، میانِ دره، گفت: «آب می‌بینم!». من تعجّب کرده [و] باور نکردم. به مهدی‌قلی‌خان گفتم از اسب به زیر آمده [و] با دوربین نگاه کند. او هم گفت دریاچه است. باز اطمینان به حرف او نکرده [و] خودم پایین آمده [و] با دوربین نگاه کرده [و] دیدم چه دریاچهٔ بزرگِ باصفایی است. رنگ آب کبود بود. معلوم شد خیلی گود است. بسیار تعجّب کردم که الیٰ حال، چندین مرتبه اینجا آمده و کسی نگفته بود چنین دریاچه‌ای
مرتبه اینجا آمده و کسی نگفته بود چنین دریاچه‌ای اینجاست؛ بلکه حکّام اینجا هم نه شنیده، نه دیده بودند، سهل است اغلب از دهات که نزدیک به دریاچهٔ مذکور می‌باشند، تابه‌حال ندانسته بودند که چنین دریاچه[ای] اینجا وجود دارد. از راهِ آمده رفتیم به سر جادهٔ ساخته تا رسیدیم به اُجو که ساعدالدوله و سایرین آنجا بودند. کیفیت دریاچه را به ساعدالدوله که حاکم این بلوکات است گفتم؛ گفت: «چنین دریاچه، نه دیده‌ام، نه شنیده‌ام!». ناصرالدین شاه که گویا دلش راضی به ندیدن آن دریاچه از نزدیک نبوده، فردا صبح راه را کج می‌کند و به
از نزدیک نبوده، فردا صبح راه را کج می‌کند و به سوی ولشت می‌رود: ...یک‌شنبه شانزدهم [رمضان]، باید برویم به پل‌کرات. صبح که هنوز تاریک بود، بیدار شدم. سوار شده [و] به سوی دریاچه که دیروز دیده بودم راندیم. یک فرسخ تقریباً که راه آمدیم، به ده "سنار" که از دهات خواجه‌وندنشینِ این صفحات است رسیدیم. بلدی از اهل "بیرون بشم" که ولیخان تفنگدار آورده بود، در جلو بود... من اول به دریاچه رسیدم. دور دریاچه، کوه‌های بلند است. در حوالی و کنار دریاچه، جنگل و بوته کم دارد، لیکن در قلهٔ کوه‌های اطراف، جنگل‌های انبوه دارد.
لیکن در قلهٔ کوه‌های اطراف، جنگل‌های انبوه دارد. دریاچه آبش صاف و بسیار گود و وضعاً طولانی است. از دریاچه تار و مومِج کمی کوچک‌تر است... آب این دریاچه حالا به قدر پنج ذرع پایین رفته بود که از داغ و اثر آب که بر سنگ‌های اطراف بود، پیدا بود در بهار یقیناً از حالا آبش زیادتر است. عجب‌ اینکه هیچ ممر آبی داخل این دریاچه نمی‌شود، لیکن همیشه به قدر سه‌چهار سنگ آب زیر دریاچه جاری است که داخل رود چالوس می‌شود. دور دریاچه، قریب به سه‌هزار ذرع می‌شود. دو ده کوچک بالای کوهی که مشرف بدریاچه است، واقع است مسمّیٰ به لسما
کوهی که مشرف بدریاچه است، واقع است مسمّیٰ به لسما و سرکا. کنار دریاچه چادر زدند [و] استراحت کردیم. بعد از اندکی، راحت سوار شده [و] به سمت منزل راندیم. از زیر درّه سنار که راه دیگر بود، ورای این راهی که آمده بودیم و منتهی به پل زغال که از آنجا وصل به راه ساختهٔ دولتی می‌شود، آمدیم. چاپ در ایران. این مجموعه تاکنون چندین‌بار بصورت ناقص توسط ناشران گوناگون ایرانی منتشر شده است. این چاپ‌ها به شکل سفرنامه‌های کوتاه و بلند و یا بصورت بخشی از کل مجموعه بوده است. از سال ۱۴۰۰، نشر سخن در حال چاپ کل یادداشت‌ها بوده
سال ۱۴۰۰، نشر سخن در حال چاپ کل یادداشت‌ها بوده که تاکنون سیزده جلد از آن را منتشر کرده است. میراث. پرکاری ناصرالدین‌شاه در نوشتن، او را به دومین نفر در سران مملکتی جهان از حیث شمار سال‌های نوشتن خاطرات تبدیل کرده است. در ردهٔ اول، ملکه ویکتوریا قرار دارد که بیش از شصت سال خاطراتش را می‌نوشت.
باغ‌سفارت روسیه یا عمارت ییلاقی سفارت روسیه، عمارتی است که در محلهٔ تاریخی زرگنده (الهیه کنونی) و ناحیهٔ جنوبی پل رومی در تهران قرار دارد. تاریخچه. این باغ که هسته مرکزی روستای قدیمی زرگنده بود، از سال ۱۳۶۰ خورشیدی و پس از ساخت بزرگراه صدر و تقسیم‌بندی جدید محلات این منطقه، در داخل محله الهیه قرار گرفت و امروزه بخش جنوبی این محله را تشکیل می‌دهد. قریه زرگنده که از موقوفات آستان شاه عبدالعظیم در شهر ری بود، ابتدا با فرمان فتحعلی‌شاه در سال ۱۲۲۹ قمری به میرزاسیدعلی، متولی‌باشی آن آستانه، واگذار شد و روس‌ها
متولی‌باشی آن آستانه، واگذار شد و روس‌ها باغ ییلاقی سفارت خود را — که اقامتگاه تابستانی وزیرمختار روسیه بود — از او اجاره می‌کردند. تا اینکه محمدشاه قاجار در سال ۱۲۶۰ قمری با حکمی قریه زرگنده را به وزیرمختار روسیه واگذار نمود: «محل ییلاق جناب جلالت‌ماب وزیرمختار روس بود … واگذار به وزیرمختار روس فرمودیم…» و شاه در مقابل، مالیات قریه رامین شهریار را به متولی باشی آستان حضرت عبدالعظیم اختصاص داد. مامونتف، یکی از اتباع روسیه که در دوران استبداد صغیر به ایران آمده بود، دربارهٔ باغ ییلاقی سفارت روسیه اینگونه
آمده بود، دربارهٔ باغ ییلاقی سفارت روسیه اینگونه اظهار نظر کرده است: پناهندگان. حاج میرزا آقاسی. با وفات محمدشاه، جان حاج میرزا آقاسی، وزیر اعظم او، در خطر بود — سفارت روسیه که روابط نزدیکی با وی داشت، تلاش کرد تا به او یاری رساند. به نوشته ناسخ‌التواریخ: «حاجی میرزاآقاسی را در این وقت مجال اقامت، محال افتاد و با معدودی از ملازمان خود برنشست و از دروازه ارگ بیرون شد … و از قضا وزیرمختار [روسیه] از قریه زرگنده به نزدیک او سرعت می‌کرد تا در سرای او به اعانت او اقامت کند. [اما] وقتی به کنار شهر رسید که حاجی
او اقامت کند. [اما] وقتی به کنار شهر رسید که حاجی میرزاآقاسی یک تیر پرتاب طریق فرار سپرده بود …». به این ترتیب، قریه زرگنده برای مدتی طولانی تحت حاکمیت سفارت روسیه در ایران قرار گرفت و به همین دلیل، در آغاز دوران سلطنت مظفرالدین‌شاه — که با ناآرامی‌های سیاسی همراه بود — باغ‌های زرگنده آن زمان و الهیه امروزی، مورد توجه دولتمردان و رجال سیاسی کشور قرار گرفت تا بتوانند تحت حمایت حاکمیت روسیه با آرامش خاطر سکونت کنند. به حدی که حتی محمدعلی‌شاه قاجار در پایان دوران سلطنت خود به سفارت روسیه پناه برد و از حکومت
سلطنت خود به سفارت روسیه پناه برد و از حکومت ایران کنار گذاشته شد. حاج سیدابوالقاسم. پس از دوران استبداد صغیر و پیروزی مشروطه‌خواهان، حاج سیدابوالقاسم، امام جمعه تهران و داماد مظفرالدین شاه، از سمت خود برکنار شد و به دلیل ترس شدید از اعدام شیخ فضل‌الله نوری، با شتاب فراوان خود را از قلعه امامه به سفارت روسیه در زرگنده رساند. با توجه به اینکه امپراتور روسیه وی را به تبعیت خود پذیرفته و در حمایت خود قرار داده بود، در سفارت روسیه متحصن شد و پس از چندی، با تضمینی که از دولت به واسطه سفارت دریافت کرد، راهی
تضمینی که از دولت به واسطه سفارت دریافت کرد، راهی اروپا گردید. محمدعلی‌شاه و احمدشاه. در تاریخ ۲۲ تیر ۱۲۸۸ شمسی (۲۴ جمادی‌الثانی ۱۳۲۷ قمری / ۱۳ ژوئیه ۱۹۰۹ میلادی)، با فتح تهران بدست مشروطه‌خواهان، محمدعلی‌شاه به باغ‌سفارت روسیه در منطقه زرگنده وارد شد و رسماً از روس‌ها درخواست پناهندگی سیاسی کرد. محمدعلی‌شاه به همراه اعضای خانواده من جمله احمدمیرزای ولیعهد و رجال و شخصیت‌های دولتی حامی رژیم استبدادی و همچنین ۵۰۰ قزاق مسلح، وارد سفارت روسیه شد و در آنجا پناهنده و متحصن گردید. او دو روز بعد توسط «مجلس عالی»
و متحصن گردید. او دو روز بعد توسط «مجلس عالی» از سلطنت خلع شد و ولیعهد ۱۲ ساله او برای سلطنت انتخاب شد، با انتقال احمد میرزا از باغ‌سفارت روسیه در زرگنده به کاخ سلطنتی، دوران پادشاهی او آغاز شد. دیری نپایید که محمدعلی شاه نیز زرگنده را ترک کرد و راهی بندر انزلی شد تا از آنجا ایران را به مقصد روسیه و سپس اروپا ترک کند.
نوی اومشین(هانجا: 惱音信) یک فرمانده نظامی در اواخر دوره گوگوریو بود که در نبرد دژ بوکانسان علیه شیلا فرماندهی نیروهای گوگوریو را بر عهده داشت. زندگی. در ماه مه سال ۶۶۱ میلادی، به دستور پادشاه، به همراه فرمانده مالگال، ساگه، به قلعه سولچونسونگ شیلا (واقع در شهر یجو امروزی، استان گیونگ‌گی در کره جنوبی) حمله کردند، اما موفق نشدند. سپس نیروهای خود را به قلعه بوکانسانسونگ منتقل کرده و آن را به مدت بیست روز محاصره کردند. برخلاف دوران ژنرال اُندال، نیروهای اصلی شیلا در سرزمین بکجه که سال قبل سقوط کرده بود، مشغول
در سرزمین بکجه که سال قبل سقوط کرده بود، مشغول مبارزه با ارتش بازسازی بکجه به فرماندهی گویشیل بوکشین بودند، بنابراین جبهه شمالی شیلا خالی بود و گوگوریو فرصت مناسبی برای گسترش قلمرو خود داشت. در این زمان، نوموشین از منجنیق برای پرتاب سنگ و تخریب ساختمان‌ها و دیوارهای قلعه استفاده کرد، اما فرمانده قلعه، داسا دونگتاچون، با پهن کردن میله‌های آهنی روی زمین، جلوی نفوذ دشمن را گرفت و با استفاده از چوب‌های به‌دست آمده از تخریب معبد آنیانگ‌سا، برجک‌ها و حصارهای موقت ساخت. او همچنین تمامی ساکنان قلعه، شامل حدود ۲۸۰۰
ساخت. او همچنین تمامی ساکنان قلعه، شامل حدود ۲۸۰۰ نفر، از مرد و زن را به مبارزه واداشت و حتی کودکان و سالمندان را تشویق کرد تا بیش از بیست روز مقاومت کنند. با کاهش تدریجی آذوقه، به نظر می‌رسید قلعه به دست نوموشین سقوط کند، اما در همان زمان ستاره بزرگی به اردوگاه گوگوریو سقوط کرد و رعد و باران شدیدی آغاز گردید که روحیه سربازان گوگوریو را کاهش داد و آنان مجبور به عقب‌نشینی شدند. منابع تاریخی مانند سامگوک ساگی و سامگوک یوسا این رویداد را به دعای دونگتاچون یا مراسم کیم یوشین نسبت داده‌اند. با این حال، حتی بدون
کیم یوشین نسبت داده‌اند. با این حال، حتی بدون باورهای مذهبی، ممکن است فرماندهان گوگوریو با توجه به شرایط آب و هوایی و کاهش روحیه سربازان، تصمیم به عقب‌نشینی گرفته باشند. زمان وقوع این نبرد، مطابق با ماه‌های پنجم و ششم تقویم قمری، فصل بارندگی اوایل تابستان بود، که در شرق و غرب جهان نیز زمان مناسبی برای حمله به شمار نمی‌رفت. با این حال، گوگوریو با تمرکز شیلا بر سرزمین بکجه، از این فرصت برای حمله استفاده کرد. نبرد قلعه بوکانسانسونگ. این موضوع در اسناد تاریخی چینی ذکر نشده و فقط در سامگوک ساگی (تاریخ سه
چینی ذکر نشده و فقط در سامگوک ساگی (تاریخ سه پادشاهی) آمده است . از آنجایی که سال ۶۶۱ میلادی بلافاصله پس از سقوط بکجه بود، فرض بر این است که گوگوریو برای حمایت از ارتش احیای بکجه یا برای مهار شیلا پس از سقوط بکجه به شیلا حمله کرد. قابل توجه است که ژنرال‌ها و سربازان مالگال برای حمله به شیلا بسیج شدند، بنابراین می‌توان فرض کرد که مالگال حتی در سال ۶۶۱ رابطه نزدیکی با گوگوریو داشته است. تصویرسازی مدرن. در این درام، بازیگر کانگ شین‌بوم در قسمت دوم ظاهر می‌شود و در مسابقه‌ای شرکت می‌کند و با دیگر شخصیت‌ها از
و در مسابقه‌ای شرکت می‌کند و با دیگر شخصیت‌ها از جمله گو دُلبال، با یونگه‌سومون برادرخوانده می‌شود. در این سریال، نوموشین به عنوان فردی جاه‌طلب و حسود معرفی شده است. وی بعداً در جنگ‌های گوگوریو و تانگ به عنوان ژنرال شرکت می‌کند، اما پس از شکست و از دست دادن قلعه، نزد یونگه‌سومون رفته و تقاضای مجازات به عنوان فرمانده شکست‌خورده را می‌کند، اما بخشوده شده و تا دستور بعدی منتظر می‌ماند. در نهایت به عنوان یکی از عوامل سقوط گوگوریو با همکاری برخی دیگر اعدام می‌شود. در این درام، نوموشین به عنوان ژنرالی وفادار به
در این درام، نوموشین به عنوان ژنرالی وفادار به گوگوریو ظاهر می‌شود و در جنگ سوم گوگوریو-تانگ پس از مرگ یونگه‌سومون، با دونگ‌تاتچون می‌جنگد و کشته می‌شود.
پاول پاولوویچ سیوتکین (؛ متولد ۱۹ ژوئن ۱۹۲۲) یک رهبر نظامی سابق شوروی، توپخانه و سرهنگ بازنشسته است. او در ۷ مارس ۲۰۰۸ جایزه قهرمان فدراسیون روسیه را دریافت کرد. زندگی‌نامه. اوایل زندگی. سیوتکین در ۱۹ ژوئن ۱۹۲۲ در روستای زاپولنا، در بخش اسلوبودسکوی از استان ویاتکا متولد شد. او دوران کودکی خود را در روستای بوبینو، شهرستان اسلوبودسکوی، استان کیروف گذراند و به همراه یک خواهر و برادر دیگر توسط یک مادر مجرد بزرگ شد. او تحصیلات خود را در یک مدرسه روستایی آغاز کرد. در سال ۱۹۳۲، خانواده‌اش به تیومن نقل مکان کردند،
در سال ۱۹۳۲، خانواده‌اش به تیومن نقل مکان کردند، جایی که او تحصیلات تکمیلی خود را دریافت کرد. از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱، سیوتکین به عنوان ملوان یدک‌کش اوریول در بندر رودخانه تیومن و سفر اکتشافی رودخانه اوب-ینی‌سی کار کرد. از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۲، او در کارخانه شماره ۷۶۲ «مکانیک» تیومن (که اکنون با نام کارخانه ماشین‌سازی تیومن شناخته می‌شود) کار کرد. جنگ بزرگ میهنی. در سپتامبر ۱۹۴۲، سیوتکین داوطلب پیوستن به ارتش سرخ شد و ابتدا به بریانسک اعزام شد. او در هنگ ۱۵۳۹ توپخانه خودکششی سنگین به عنوان فرمانده یک توپ تهاجمی
خودکششی سنگین به عنوان فرمانده یک توپ تهاجمی SU-۱۵۲ جنگید و بعداً به فرماندهی باتری توپ‌های خودکششی توپخانه خودکششی سنگین گارد ۳۷۳، نشان پرچم سرخ دو بار ایدریتسکی از هنگ کوتوزوف از جبهه سوم بلاروس منصوب شد. سیوتکین به خاطر عملکرد و شجاعت مثال‌زدنی در طول حملات شوروی که با بازپس‌گیری دوگاوپیلس و رزکنه به پایان رسید، مورد تقدیر قرار گرفت. او بعداً دو بار دیگر نیز جوایزی دریافت کرد، یک بار در جریان شکستن خطوط دفاعی آلمان در پروس شرقی و بار دیگر در تصرف قلعه پیلائو. در طول حمله به پروس شرقی، توپخانه سیوتکین ۹
در طول حمله به پروس شرقی، توپخانه سیوتکین ۹ تانک، ۱۰ نفربر زرهی، ۱۲ قبضه توپخانه، ۸ خمپاره‌انداز شش لول، ۱۰ سنگر و در مجموع حدود ۵۰۰ سرباز نازی را منهدم کرد. او دو بار (۱۹۴۵ و ۱۹۴۶) نامزد دریافت عنوان قهرمان اتحاد جماهیر شوروی شد، اما به دلیل وجود خطا در اسناد، این جایزه هرگز اهدا نشد. پس از جنگ. پس از پایان جنگ، سیوتکین به خدمت خود در ارتش ادامه داد. در سال ۱۹۵۱، از آکادمی لجستیک نظامی فارغ‌التحصیل شد و پس از آن در سمت‌های مختلفی خدمت کرد. آخرین سمت او در ارتش، معاون فرمانده لشکر برای عقبه بود. پس از