payamvha/North_RAG huggingface dataset:
انتخاباتی وینر برای شهرداری. نوزی در سال ۲۰۱۳، در حالی که ۲۰ سال داشت و دانشجوی سال سوم دانشگاه فوردهام بود، به‌عنوان کارآموز داوطلب در کارزار انتخاباتی آنتونی وینر برای شهرداری نیویورک شرکت کرد. در مدت کوتاه حضورش در این کارزار، او به‌عنوان نویسنده ثابت در NSFWcorp استخدام شد و تجربه‌هایش از کارآموزی در کارزار وینر را در یادداشتی در تاریخ ۲۸ ژوئیه ۲۰۱۳ منتشر کرد. در این نوشته، او ادعا کرد که وینر او و یک کارآموز زن دیگر را «مونیکا» خطاب کرده، منبعی ناشناس به او گفته بود که وینر به مدیر کارزارش دروغ گفته و
او گفته بود که وینر به مدیر کارزارش دروغ گفته و این مدیر به همین دلیل استعفا داده، و اینکه این مدیر تنها یکی از چندین کارکنانی بود که از کارزار جدا شده بودند. روزنامه نیویورک دیلی نیوز از او خواست مقاله‌ای تکمیلی دربارهٔ این کارزار بنویسد که در ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۳ به‌عنوان سرخط صفحه اول منتشر شد. به گفته نوزی، برخی از همکاران کارآموزش در این کارزار حضور داشتند چون امیدوار بودند همسر وینر، هما عابدین، را ببینند و از این راه با رئیس او، هیلاری کلینتون، ارتباط برقرار کنند تا در کارزار احتمالی کلینتون برای
برقرار کنند تا در کارزار احتمالی کلینتون برای ریاست‌جمهوری نقش داشته باشند. در مصاحبه‌ای که همان روز با Talking Points Memo منتشر شد، باربارا مورگان، مدیر ارتباطات وینر، که بعداً گفت گمان می‌کرده صحبت‌هایش غیررسمی است، با الفاظ تند و ناسزا نوزی را توصیف کرد و گفت نوزی «فقط برای دیده شدن آنجا بود… و سر کار حاضر نمی‌شد»، همچنین مدعی شد که نوزی توافق‌نامه عدم افشا را امضا کرده و نقض کرده بود، و اینکه او پیش‌تر قصد اخراج نوزی را داشت اما نوزی التماس کرد که برگردد و او فرصت دوباره‌ای به او داد. مورگان بعداً از
و او فرصت دوباره‌ای به او داد. مورگان بعداً از نوزی عذرخواهی کرد و نوزی عذرخواهی را پذیرفت. کارزارهای انتخاباتی ریاست‌جمهوری و گزارشگری کشوری. نوزی در مه ۲۰۱۴، در حالی که هنوز در فوردهام درس می‌خواند، به استخدام دیلی بیست درآمد. او پیش از پایان تحصیلاتش دانشگاه را ترک کرد تا این شغل را بپذیرد. در دیلی بیست، او کارزارهای انتخاباتی رند پال و کریس کریستی و همچنین ظهور سیاسی دونالد ترامپ را پوشش داد. در نوامبر ۲۰۱۶، پولیتیکو نوزی را یکی از «۱۶ ستاره نوظهور رسانه‌ای» انتخابات ریاست‌جمهوری نامید. در دسامبر ۲۰۱۶،
انتخابات ریاست‌جمهوری نامید. در دسامبر ۲۰۱۶، مدیایت او را در فهرست ۲۵ نفر «تأثیرگذارترین» در رسانه‌های خبری سال ۲۰۱۶ قرار داد. در سال ۲۰۱۸، فوربس نوزی را در فهرست سالانه "۳۰ زیر ۳۰" خود گنجاند. در فوریه ۲۰۱۷، نوزی به‌عنوان گزارشگر واشینگتن برای مجله نیویورک استخدام شد. او همچنین برای مجله پولیتیکو، GQ، اسکوایر و واشینگتن پست مطالبی نوشته است. در اوایل ۲۰۱۸، نوزی اعتراف کرد که بدون اجازه وارد دفتر خانگی کوری لواندوفسکی، مدیر پیشین کارزار ترامپ، شده و عکسی گرفته بود، در حالی که لواندوفسکی او را متهم کرد که
بود، در حالی که لواندوفسکی او را متهم کرد که یک آلبوم عکس را هم برده است. نوزی گفت: «می‌دونی، فقط وارد خونه شدم چون کسی در رو جواب نداد.» او پس از پیام دادن به دوست‌پسرش از آنجا خارج شد. به گفته نوزی، دوست‌پسرش به او گفت که "این کار احتمالاً قانونی نیست و بهتره بری بیرون. منم گفتم، آخ!" در اکتبر ۲۰۱۸، ترامپ نوزی را برای مصاحبه‌ای اختصاصی به دفتر بیضی کاخ سفید دعوت کرد. شناخت. در ۲۰۱۹، او جایزه "NEXT" را از انجمن ویراستاران مجلات آمریکا دریافت کرد. همچنین در سال ۲۰۲۳، نامزد جایزه ملی مجله برای نگارش مقاله
سال ۲۰۲۳، نامزد جایزه ملی مجله برای نگارش مقاله بلند شد. تلویزیون. در سال ۲۰۲۲، شبکه AMC اعلام کرد که نوزی نویسندگی و تهیه‌کنندگی اجرایی سریال کمدی سیاه «پیامی از دولت» را با همکاری جینا مینگاچی، تهیه‌کننده اجرایی «کشتن ایو»، بر عهده خواهد داشت. همچنین در سریال «بیلیونز» شبکه شوتایم با نقش خودش حضور یافت. او مستندی برای MSNBC به نام «فور سیزنز تام مستند» دربارهٔ تلاش ناکام رودی جولیانی برای به چالش کشیدن نتایج انتخابات ۲۰۲۰ تولید کرد. در آوریل ۲۰۲۳، نوزی میزبانی پادکست همراه مینی‌سریال «لوله‌کش‌های کاخ
میزبانی پادکست همراه مینی‌سریال «لوله‌کش‌های کاخ سفید» شبکه HBO را آغاز کرد.در سال ۲۰۲۴، او برنامه «سرمایه کار» را در بلومبرگ تی‌وی میزبانی کرد که مجموعه‌ای شش‌قسمتی از گفت‌وگوها با سیاستمداران و بازرگانان بود. رسوایی رابرت اف کندی جونیور. در سپتامبر ۲۰۲۴، اولیور دارسی، گزارشگر پیشین رسانه‌ای CNN، در خبرنامه‌اش Status گزارش داد که نوزی «رابطه‌ای نامناسب» با رابرت اف. کندی جونیور، نامزد ریاست‌جمهوری که نوزی در نوامبر ۲۰۲۳ در مقاله‌ای دربارهٔ او نوشته بود، برقرار کرده است. نوزی پس از تأیید داشتن «رابطه‌ای
برقرار کرده است. نوزی پس از تأیید داشتن «رابطه‌ای شخصی غیرفیزیکی» با کندی، از سوی مجله نیویورک به مرخصی فرستاده شد. این رابطه از سوی شخص ثالثی «عاطفی و دیجیتال» توصیف شد. دیلن بایرز از Puck News گزارش داد که نوزی عکس‌های برهنه برای کندی فرستاده بود. گفته می‌شود کندی دربارهٔ عکس‌های خصوصی که از نوزی دریافت کرده بود، فخر فروخته است.دارسی گفت که رفتار نوزی «تعارض منافع» ایجاد کرده و افزود: «نوزی یکی از برجسته‌ترین روزنامه‌نگاران آمریکا بود و شاید مهم‌ترین مقاله کارزار ۲۰۲۴ را نوشت که دربارهٔ توطئه سکوت برای
کارزار ۲۰۲۴ را نوشت که دربارهٔ توطئه سکوت برای حفاظت از جو بایدن بود. چون خوانندگان نمی‌دانستند این رابطه با کندی در جریان بوده، سؤالاتی دربارهٔ تعارض منافع پیش می‌آید، زیرا کندی خودش در کارزار ۲۰۲۴ فعال بوده است.» مجله نیویورک اعلام کرد که رفتار نوزی «نقض استانداردهای مجله دربارهٔ تعارض منافع و افشاگری» بوده و افزود: «اگر مجله از این رابطه آگاه بود، او اجازه ادامه پوشش کارزار انتخاباتی را نداشت.» هرچند «بررسی داخلی آثار منتشرشده او هیچ نادرستی یا نشانه‌ای از جانبداری نشان نداد»، مجله به خاطر «خدشه‌دار
از جانبداری نشان نداد»، مجله به خاطر «خدشه‌دار کردن اعتماد خوانندگان» عذرخواهی کرد. در ۲۱ اکتبر، نیویورک بیانیه‌ای منتشر کرد که این نشریه و نوزی «راهشان را از هم جدا کرده‌اند.» سخنگوی کندی گفت که او «تنها یک بار در زندگی‌اش نوزی را برای مصاحبه‌ای که او درخواست کرده بود ملاقات کرد، که نتیجه‌اش مقاله‌ای تخریبی شد.»این سخنگو افزود: «آر.اف. کی جونیور دربارهٔ داشتن عکس‌های نوزی فخر نفروخت.» زندگی شخصی. نوزی در واشینگتن دی سی زندگی می‌کند در سپتامبر ۲۰۲۲، او با رایان لیزا، گزارشگر ارشد واشینگتن در نشریه
او با رایان لیزا، گزارشگر ارشد واشینگتن در نشریه پولیتیکو، نامزد کرد. در سپتامبر ۲۰۲۴، پس از افشای عمومی رابطه نوزی با کندی، لیزا اعلام کرد که به رابطه‌اش با نوزی پایان داده است. در اکتبر ۲۰۲۴، نوزی درخواست صدور حکم حفاظتی علیه لیزا را به دادگاه برد و گفت که او «به‌صراحت تهدید کرده اطلاعات شخصی‌ام را علنی می‌کند تا زندگی، حرفه و آبروی من را نابود کند—تهدیدی که از آن زمان عملی کرده است.» نوزی ادعا کرد که لیزا دستگاه‌هایش را هک کرده «برای تعقیب و زیر نظر گرفتن من و جمع‌آوری مطالبی برای باج‌خواهی، تا مرا به
من و جمع‌آوری مطالبی برای باج‌خواهی، تا مرا به بازگشت به رابطه وادار کند و وقتی حاضر به بازگشت نشدم، با رسوایی عمومی، تحقیر و آسیب حرفه‌ای مجازاتم کند.»او در نوامبر ۲۰۲۴ از دادگاه خواست که این حکم حفاظتی علیه لیزا را لغو کند.
زیلدا آرنس نویمان (متولد ۲۵ اوت ۱۹۳۴ – درگذشته ۱۲ ژانویه ۲۰۱۰) یک پزشک متخصص اطفال و امدادگر برزیلی بود. او به دلیل تلاش‌هایش علیه دیکتاتوری نظامی برزیل و تأسیس یک مرکز مراقبت شبانی کاتولیک برای کودکان فقیر، در سطح بین‌المللی شناخته شد. فعالیت‌های بشردوستانه او که شامل کمک به فقرا و افراد مسن نیز می‌شد، بیش از سه دهه به طول انجامید. آرنس در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۰ بر اثر زلزله هائیتی درگذشت. در سال ۲۰۱۵، اسقف‌نشین سائوپائولو قصد داشت تحقیقاتی را برای آغاز روند سعادت‌بخشی او انجام دهد. اوایل زندگی و تحصیل. آرنس در
او انجام دهد. اوایل زندگی و تحصیل. آرنس در شهر روستایی فورکیلهینها به دنیا آمد و یکی از ۱۳ فرزند گابریل آرنس (۱۸۹۰–۱۹۶۵) و هلن آرنس (با نام خانوادگی اشتاینر) (۱۸۹۴–۱۹۷۴) بود. او عمه سناتور فلاویو آرنس بود. دو خاطره مهم از دوران کودکی او، دیدن پدرش بود که با اسبش، خانه به خانه می‌رفت تا از شیوع آبله جلوگیری کند، و تماشای مادرش که همسایه‌ای بیمار را با گاری به نزدیک‌ترین بیمارستان می‌برد، سفری که سه ساعت به طول می‌انجامید. این تجربیات الهام‌بخش او برای تبدیل شدن به یک پزشک بودند. آرنس پس از تحصیل در رشته
شدن به یک پزشک بودند. آرنس پس از تحصیل در رشته پزشکی، در سال ۱۹۵۹ از دانشگاه فدرال پارانا (UFPR) فارغ‌التحصیل شد. او بیشتر به مطالعه بهداشت عمومی پرداخت تا به کودکان فقیر در مناطق با نرخ بالای مرگ و میر کودکان، سوء تغذیه و خشونت کمک کند. پیشه. پس از کار در بیمارستان‌های محلی برای مراقبت از نوزادان، او مسئولیت مدیریت چندین کلینیک در مناطق فقیرنشین شهر کوریتیبا را بر عهده گرفت. آرنس بنیان‌گذار هماهنگ‌کنندهٔ «پاستورال دا کریانزا» (مراقبت شبانی برای کودکان) بود، سازمانی که تحت نظر کنفرانس ملی اسقفان برزیل
بود، سازمانی که تحت نظر کنفرانس ملی اسقفان برزیل فعالیت می‌کرد.این برنامه یکی از بزرگ‌ترین برنامه‌های جهانی در زمینه سلامت و تغذیه کودکان است و حدود ۲۶۰٬۰۰۰ داوطلب دارد. این برنامه توانسته مرگ و میر نوزادان را در بیش از ۳۱٬۰۰۰ جامعه شهری و روستایی با فقر شدید، به بیش از نصف کاهش دهد. او همچنین «پاستورال دا پسوا آیدوسا» (مراقبت شبانی برای افراد مسن) و دیگر سازمان‌های اجتماعی کنفرانس اسقفی برزیل را هماهنگ می‌کرد. آرنس به عنوان یک کاتولیک، با پیشگیری از بارداری مخالف بود و رویکردش مبتنی بر آموزش خانواده‌ها
مخالف بود و رویکردش مبتنی بر آموزش خانواده‌ها برای کاهش جرایم خرد و بیماری‌های قابل پیشگیری بود. زندگی شخصی. آرنس که از سال ۱۹۷۸ بیوه شده بود، مادر چهار فرزند و مادربزرگ ده نوه بود. او در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۰ بر اثر زلزله هائیتی در پورتو پرنس درگذشت،جایی که برای انجام فعالیت‌های بشردوستانه به نمایندگی از «پاستورال دا کریانزا» حضور داشت.ریزش آوار از سقف کلیسایی که به تازگی در آن سخنرانی کرده بود، باعث مرگ او شد. او در آن زمان ۷۵ سال داشت. لوئیز ایناسیو لولا داسیلوا، رئیس‌جمهور برزیل، در مراسم تشییع جنازه او شرکت
رئیس‌جمهور برزیل، در مراسم تشییع جنازه او شرکت کرد. جوایز و افتخارات. آرنس چندین عنوان شهروند افتخاری در سراسر برزیل دریافت کرد و توسط سازمان بهداشت پان‌آمریکا به عنوان قهرمان بهداشت عمومی شناخته شد.
آنا پائولا آروسیو (متولد ۱۶ ژوئیه ۱۹۷۵) یک بازیگر و مدل سابق برزیلی است. او از سال ۲۰۱۵ در سوئیندون، ویلتشایر، انگلستان زندگی می‌کند. حرفه. آنا پائولا آروسیو یکی از محبوب‌ترین بازیگران در برزیل است. او حرفه خود را در سن دوازده سالگی آغاز کرد، زمانی که توسط نماینده‌ای از یک آژانس تبلیغاتی هنگام خرید در یک فروشگاه کشف شد. اولین کار حرفه‌ای او با آژانس برزیلی استیلو و عکاس برزیلی، پائولو ساداو، انجام شد. در سال ۱۹۸۹، آروسیو به ژاپن نقل مکان کرد تا به‌عنوان مدل فعالیت کند. پس از حضور در صدها جلد مجله و تبلیغات
فعالیت کند. پس از حضور در صدها جلد مجله و تبلیغات تلویزیونی، آنا پائولا آروسیو فعالیت حرفه‌ای خود را به‌عنوان بازیگر آغاز کرد. اولین نقش او به‌عنوان بازیگر، در فیلم ایتالیایی-برزیلی "برای همیشه" ("Forever") به کارگردانی والتر هوگو خوری بود، جایی که او نقش برنیس را ایفا کرد. او اولین حضور تلویزیونی خود را با تله‌نوولای «ما شش نفر بودیم» ("Éramos Seis") انجام داد، که در آن نقش آماندا را بازی کرد. این تله‌نوولا به همراه دو تله‌نوولای دیگر او، همگی در شبکه تلویزیونی برزیلی سیستم برازیلیرو د تلفیزیئو پخش شدند.
برزیلی سیستم برازیلیرو د تلفیزیئو پخش شدند. این سه تولید، که از سال ۱۹۹۴ آغاز شدند، شامل تله‌نوولای ذکر شده، "دلیل زندگی" ("Razão de Viver")، و "استخوان‌های بارون" ("Os Ossos do Barão") بودند. شهرت آنا پائولا آروسیو در برزیل در سال ۱۹۹۸ به اوج رسید، زمانی که او نقش اصلی در مینی‌سریال "هیلدا طوفان" (Hild را ایفا کرد. این مینی‌سریال در شبکه تلویزیونی برزیلی رده گلوبو پخش شد و توسط گلوریا پرز (Glória Perez) نوشته شده بود. این مینی‌سریال زندگی یک زن جوان روسپی را در دهه ۱۹۵۰ در برزیل بررسی می‌کند. پس از موفقیت
در دهه ۱۹۵۰ در برزیل بررسی می‌کند. پس از موفقیت در "هیلدا طوفان"، آنا پائولا آروسیو نقش‌های اصلی دو تله‌نوولای دیگر را در همکاری با رده گلوبو بر عهده گرفت: "سرزمین ما" و "امید"، هر دو نوشته بندیتو روی باربوسا و با محوریت مهاجرت ایتالیایی‌ها به برزیل. "سرزمین ما" در سال ۱۹۹۹ برای آروسیو شهرت بین‌المللی به ارمغان آورد. این تله‌نوولا که دربارهٔ مهاجرت ایتالیایی‌ها به برزیل است، داستان عاشقانه‌ای میان دو مهاجر را روایت می‌کند که در میان موج مهاجرت ایتالیایی‌ها به برزیل، بین پایان قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم
به برزیل، بین پایان قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم رخ می‌دهد. آروسیو در نقش اصلی، به‌عنوان مهاجر ایتالیایی جولیانا اسپلندوره ظاهر شد. خود آروسیو از نوادگان ایتالیایی و اصالتاً اهل لمباردی است. "سرزمین ما" در ۹۵ کشور پخش شد و یکی از موفق‌ترین تولیدات رده گلوبو بود. علاوه بر این‌ها، آنا پائولا آروسیو حضورهای متنوعی در برنامه‌های تلویزیونی و همچنین مینی‌سریال‌های دیگر داشت، در حالی که بر روی حرفه تئاتر خود نیز کار می‌کرد. شناخته‌شده‌ترین اثر تئاتری او "خانه عروسک‌ها" (Casa de Bonecas) در سال ۲۰۰۲ بود. علاوه بر
(Casa de Bonecas) در سال ۲۰۰۲ بود. علاوه بر خانه عروسک‌ها، آنا پائولا در چهار نمایش دیگر نیز به ایفای نقش پرداخت: "دفترچه خاطرات مخفی آدم و حوا" (Diário Secreto de Adão e Eva)، "هماهنگی در سیاهی" (Harmonia em Negro)، "فدرا" (Fedra)، و "رژ لب" (Batom). در سال ۲۰۰۴، آنا پائولا آروسیو جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل را برای فیلم "سلست و استرلا" (Celeste &amp; Estrela) به کارگردانی بتس دی پائولا در سومین جشنواره فیلم وارژینیا دریافت کرد. در سال ۲۰۰۵، او در فیلم برزیلی "کلنل و گرگینه" (O Coronel e o Lobisomem) به
"کلنل و گرگینه" (O Coronel e o Lobisomem) به کارگردانی مائوریسیو فاریاس، در کنار بازیگران برزیلی سلتون ملو و دیوگو ویلا ایفای نقش کرد. اولین تله‌نوولای او که در زمان حال ساخته شده بود، "صفحات زندگی" در سال ۲۰۰۶ بود که توسط مانوئل کارلوس نوشته شده بود. تا این زمان، او فقط در آثار تاریخی بازی کرده بود. در سال ۲۰۰۷، آنا پائولا به‌عنوان چهره جدید برند آرایشی "آوون" (Avon) انتخاب شد. در سال ۲۰۰۸، او بار دیگر در یک اثر تاریخی به نام تله‌نوولا "چرخه سنگ" (Ciranda de Pedra) به ایفای نقش پرداخت که اقتباسی از رمانی
de Pedra) به ایفای نقش پرداخت که اقتباسی از رمانی در سال ۱۹۸۱ بود.
جنگ تجاری کانادا و چین به مجموعه‌ای از اقدامات تعرفهای و تدابیر تلافی‌جویانه تجاری بین کانادا و جمهوری خلق چین اشاره دارد که از اواخر سال ۲۰۲۴ آغاز شد. این جنگ تجاری در کنار سایر جنگهای تجاری در جریان که هر دو کشور درگیر آن بودند، از جمله جنگ تجاری چین و ایالات متحده و جنگ تجاری ایالات متحده با کانادا و مکزیک در سال ۲۰۲۵، شکل گرفت. پیش‌زمینه. روابط تجاری بین چین و کانادا از اوت ۲۰۲۴ به شدت تیره شد. در آن زمان، کانادا اعلام کرد که قصد دارد تعرفه‌های سنگینی بر واردات خودروهای الکتریکی ساخت چین اعمال کند،
بر واردات خودروهای الکتریکی ساخت چین اعمال کند، مشابه سیاست‌های حمایتگرایانه‌ که پیشتر توسط ایالات متحده و اتحادیه اروپا اتخاذ شده بود. این کشورها معتقد بودند که یارانه‌های دولتی چین به شرکتهای چینی مزیت رقابتی ناعادلانه‌ای می‌دهد که تهدیدی برای تجارت منصفانه محسوب می‌شود. واکنش‌ها. کانادا. دولت کانادا اعلام کرد که اقدامات تعرفه‌ای برای محافظت از صنایع داخلی در برابر رقابت ناعادلانه و تحریف بازار ناشی از یارانه‌های دولتی چین ضروری است. چین. دولت چین اقدامات تعرفه‌ای کانادا را غیرموجه دانست و پس از انجام
تعرفه‌ای کانادا را غیرموجه دانست و پس از انجام تحقیقات ضد تبعیض، تعرفه‌های تلافی‌جویانه اعمال کرد. وزارت بازرگانی چین اظهار داشت که اقدامات کانادا ناقض قوانین سازمان تجارت جهانی است و به منافع اقتصادی چین آسیب می‌زند.
مادالینا لورا سیرمن (; – ) آهنگساز اهل جمهوری ونیز بود.
بئاتریس سارلو (۲۹ مارس ۱۹۴۲ – ۱۷ دسامبر ۲۰۲۴) یک منتقد ادبی و فرهنگی آرژانتینی بود. او یکی از بنیان‌گذاران مجله فرهنگی "پونتو د ویستا" (نقطه نظر) بود. در سال ۲۰۰۹، او به دریافت جایزه نشان شایستگی فرهنگی نائل شد. زندگی‌نامه. بئاتریس سارلو در ۲۹ مارس ۱۹۴۲ متولد شد. او در مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد در رشته ادبیات در دانشگاه بوئنوس آیرس تحصیل کرد. نویسنده، منتقد، و نمایشنامه‌نویس آرژانتینی، دیوید وینیاس، از اولین مربیان و تأثیرگذاران در زندگی او بود. در سال ۱۹۷۸، او مجله فرهنگی "نقطه نظر" را بنیان‌گذاری کرد
او مجله فرهنگی "نقطه نظر" را بنیان‌گذاری کرد که یکی از صداهای برجسته مخالف در دوران رژیم نظامی که در سال ۱۹۸۳ به پایان رسید بود. به دلیل ماهیت استبدادی رژیم، سارلو و دیگر همکارانش مجبور بودند از نام‌های مستعار استفاده کنند و مسائل سیاسی را در برابر مسائل زیبایی‌شناختی قرار دهند. به‌طور پارادوکسیکال، این موضوع باعث بازاندیشی سیاسی شد که تفکرات سارلو را از گرایش قبلی به مارکسیسم و دیگر اشکال رادیکالیسم دور کرد. او به نگه داشتن مواضع سیاسی معتدل چپ ادامه داد و از تبلیغ هیجانات مربوط به تفکرات بازار آزاد یا
و از تبلیغ هیجانات مربوط به تفکرات بازار آزاد یا همبستگی‌های پوپولیستی اجتناب کرد. سارلو یک آکادمیسین برجسته و پرافتخار بود که به‌عنوان یک روشنفکر نیز فعالیت می‌کرد. او هم در موضوعات سنتی ادبی، از جمله کتابش دربارهٔ خورخه لوئیس بورخس که در سال ۱۹۹۳ منتشر شد و یکی از آثار برجسته دربارهٔ این داستان‌پرداز بزرگ آرژانتینی محسوب می‌شود، و هم در حوزه‌های فرهنگی دیگر مانند فمینیسم، ظهور شهر مدرن آرژانتینی، و برداشت‌های متفاوت آرژانتین از جایگاه خود در آمریکای لاتین کار کرده است. این علایق مختلف با دغدغه کلی
لاتین کار کرده است. این علایق مختلف با دغدغه کلی دربارهٔ روشنفکری و نحوه عملکرد ایده روشنفکری در بسترهای گفتمانی معاصر پیوند دارند. سارلو تنها یک متفکر محلی یا منطقه‌ای نبود، بلکه در بحث‌های جهانی مرتبط با نظریه انتقادی، پست‌مدرنیته و بی‌ثباتی ایدئولوژی‌های سیاسی ثابت پس از انقلاب‌های ۱۹۸۹ شرکت می‌کرد. او با این حال نسبت به بین‌المللی‌گرایی ساده‌لوحانه‌ای که در روشنفکر آرژانتینی پیشین، ویکتوریا اوکامپو، دیده می‌شد، هشدار داده است. از برخی جنبه‌ها، پروژه سارلو مشابه کار متفکران نسل قبلی مانند آنخل راما بود،
مشابه کار متفکران نسل قبلی مانند آنخل راما بود، به‌ویژه از نظر توانایی او در عبور از مرزهای رشته‌ای و گفتمانی، اگرچه راما تأثیر چندانی بر سارلو نداشت. سارلو با متفکران برجسته معاصر آرژانتینی مانند کارلوس آلتامیرا و ریکاردو پیگلیا همکاری کرده است. او کرسی ادبیات معاصر را در دانشکده هنر و ادبیات دانشگاه بوئنوس آیرس بر عهده داشت. در سال ۲۰۰۱، در شرایطی بحث‌برانگیز، از دستیابی به موقعیتی معادل استاد ممتاز بازماند. او همچنین در چندین دانشگاه در ایالات متحده تدریس کرده است، کرسی سیمون بولیوار را در دانشگاه
تدریس کرده است، کرسی سیمون بولیوار را در دانشگاه کمبریج بر عهده داشته و به عنوان پژوهشگر مدعو در مؤسسه مطالعات پیشرفته برلین فعالیت کرده است. علاوه بر این، سارلو به‌طور منظم برای روزنامه‌های آرژانتینی مانند "لا ناسیون"، "کلارین" (که برای آن ستون هفتگی می‌نوشت) و "پاگینا ۱۲" مطالبی می‌نوشت. سارلو در تاریخ ۱۷ دسامبر ۲۰۲۴ در بوئنوس آیرس، سه هفته پس از تحمل سکته مغزی، درگذشت. اظهارات فالکلند. در اوت ۲۰۲۱، بئاتریس سارلو در یک مصاحبه اظهار داشت که جزایر فالکلند قلمروی بریتانیا هستند و این اظهارنظر باعث محکومیت
قلمروی بریتانیا هستند و این اظهارنظر باعث محکومیت از سوی کهنه‌سربازان و مقامات دولتی شد. بخشی از جناح مخالف از موضع او دفاع کردند، زیرا او گفت که به انتقادات از اظهارات خود "کمترین اهمیت" می‌دهد. سارلو بیان کرد که فالکلندها مانند جنوب اسکاتلند هستند و ادعای آرژانتین درباره این جزایر زمانی مطرح شد که آرژانتین هنوز به‌طور کامل به‌عنوان یک ملت شکل نگرفته بود. او همچنین اعلام کرد که حمله به جزایر فالکلند در سال ۱۹۸۲ یک "عمل روان‌پریشانه ملی" بود.
بازی‌های آفریقایی ۱۹۹۹ () یک رویداد چندورزشی است که از ۱۰ تا ۱۹ سپتامبر ۱۹۹۹ در ژوهانسبورگ، آفریقای جنوبی برگزار شده است.
سیستم متغیر با زمان یا سامانه تغییرپذیر با زمان یا سامانه زمان‌وَردا سامانه‌ای است که پاسخ خروجی آن به لحظه مشاهده و همچنین لحظه اعمال سیگنال ورودی وابسته است. به عبارت دیگر، تأخیر زمانی یا پیشروی زمانی ورودی نه تنها سیگنال خروجی را در زمان جابجا می‌کند، بلکه سایر پارامترها و رفتار را نیز تغییر می‌دهد. سامانه‌های زمان‌وَردا به یک ورودی مشابه در زمان‌های مختلف پاسخ متفاوتی می‌دهند. برعکس آن در مورد سامانه‌های زمان‌ناوَردا (TIV) صادق است. نمای‌کلی. بسیاری از فنون‌های توسعه‌یافته برای برخورد با پاسخ سامانه‌های
توسعه‌یافته برای برخورد با پاسخ سامانه‌های خطی زمان‌ناوَردا وجود دارد، مانند تبدیل‌های لاپلاس و فوریه. با این حال، این فنون‌ها به‌طور دقیق برای سامانه‌های زمان‌وَردا معتبر نیستند. سامانه‌ای که در مقایسه با ثابت‌های زمانی خود دچار وَردش زمانی آهسته می‌شود، معمولاً می‌توان آن را زمان‌ناوَردا در نظر گرفت: آنها در مقیاس کوچک به زمان‌ناوَردا نزدیک هستند. نمونه‌ای از این، پیری و فرسودگی قطعات الکترونیکی است که در مقیاس سال‌ها اتفاق می‌افتد، و بنابراین منجر به هیچ رفتار کیفی متفاوتی با آنچه در یک سامانه
به هیچ رفتار کیفی متفاوتی با آنچه در یک سامانه زمان‌ناوَردا مشاهده می‌شود، نمی‌شود: روز به روز، آنها به‌طور مؤثر زمان‌ناوَردا هستند، اگرچه سال به سال، پارامترها ممکن است تغییر کنند. اگر سامانه به سرعت تغییر کند، سایر سامانه‌های زمان‌وَردای خطی ممکن است بیشتر شبیه سامانه‌های غیرخطی رفتار کنند - تفاوت قابل‌توجهی بین اندازه‌گیری‌ها. موارد زیر را می‌توان در مورد یک سامانه زمان‌وَردا بیان کرد: سامانه‌های خطی زمان‌وَردا. سامانه‌های تغییرپذیر با زمان خطی (LTV) آنهایی هستند که پارامترهای آنها با زمان بر اساس
آنهایی هستند که پارامترهای آنها با زمان بر اساس قوانین مشخص شده قبلی تغییر می‌کند. از نظر ریاضی، وابستگی سامانه در طول زمان و پارامترهای ورودی که در طول زمان تغییر می‌کنند، خوش تعریف است. برای حل سامانه‌های زمان‌وَردا، روش‌های جبری شرایط اولیه سامانه را ، یعنی سامانه ورودی‌صفر یا ورودی‌ناصفر است. نمونه‌هایی از سامانه‌های زمان‌وَردا. سامانه‌های زمان‌وَردا زیر را نمی‌توان با فرض زمان‌ناوَردا بودن آنها مدل‌سازی کرد:
ایگناشیا زبالوس تابورگا (۲۷ ژوئن ۱۸۳۱ – ۵ سپتامبر ۱۹۰۴) یک خیاط و خواروبارفروش بولیویایی بود که در دوران جنگ اقیانوس آرام به ارتش پیوست. او پس از ده ماه خدمت در ارتش منظم، به خدمات آمبولانس ارتش منتقل شد که پیشگام صلیب سرخ بولیوی به‌شمار می‌رفت. وی به‌دلیل مراقبت از مجروحان، به عنوان «مادر سرباز بولیویایی» شناخته شد و عنوان «قهرمان شایسته میهن» به او اعطا شد. در سراسر کشور، بناها و جوایز متعددی به افتخار او نام‌گذاری شده‌اند. اوایل زندگی. ایگناشیا زبالوس تابورگا در تاریخ ۲۷ ژوئن ۱۸۳۱ در لا انکونادا (که
تابورگا در تاریخ ۲۷ ژوئن ۱۸۳۱ در لا انکونادا (که اکنون به عنوان وارنس، در سانتا کروز شناخته می‌شود) متولد شد. والدین او آنتونیا تابورگا و پدرو زبالوس بودند. او یکی از سه خواهر و برادر بود و یک برادر به نام دانیل و یک خواهر به نام ماتیلده داشت. زبالوس دو بار بیوه شد و از همسر دومش، بلان (یا بلانکو)، صاحب یک دختر شد. حرفه. پس از مرگ همسر دومش، ایگناشیا زبالوس به لاپاز نقل مکان کرد و به‌عنوان یک خیاط مشغول به کار شد. در سال ۱۸۷۶، در جریان کودتاهای نظامی به رهبری هیلاریون دازا برای برکناری رئیس‌جمهور توماس
رهبری هیلاریون دازا برای برکناری رئیس‌جمهور توماس فریاس، او در سوزاندن پالاسیو کماادو مشارکت کرد و سپس فرار کرد. زبالوس به سواحل بولیوی پناه برد و در آنجا یک خواربارفروشی تأسیس کرد. در آغاز جنگ اقیانوس آرام، او به همراه دخترش در پونو زندگی می‌کرد، اما پس از حمله شیلی به بندر آنتوفاگاستا در سال ۱۸۷۹، به لاپاز بازگشت. در لاپاز، او از دستور دولت برای جمع‌آوری تسلیحات و مهمات برای دفاع از کشور مطلع شد. زبالوس با پوشیدن لباس همسر درگذشته‌اش به گردان کلرادوس از تیپ تفنگداران شرق () از اسکادران ولاسکو پیوست و
تیپ تفنگداران شرق () از اسکادران ولاسکو پیوست و همراه نیروها با اسب به تاکنا حرکت کرد. در نبرد آلتو د لا آلیانزا و ماموریت‌های منطقه ایت و موکه‌گوا، ایگناشیا زبالوس به مدت ده ماه در ارتش خدمت کرد. او در کنار کمپ‌نشینان که به نام "رابوناها" شناخته می‌شدند، فعالیت می‌کرد. این زنان خدمات پرستاری ارائه می‌دادند، تسلیحات و مهمات را حمل می‌کردند و اطلاعات جاسوسی جمع‌آوری می‌کردند که می‌توانست به نیروهای نظامی کمک کند. زبالوس همچنین به‌عنوان پرکن تفنگ برای سربازان خدمت کرد. پس از ده ماه خدمت بدون دستمزد، ژنرال
خدمت کرد. پس از ده ماه خدمت بدون دستمزد، ژنرال الیودورو کاماچو به او دستمزدی معادل سی بولیویانو (Bs) اعطا کرد و زمانی که او را به بخش آمبولانس‌های ارتش () ارتقا داد، حقوق او به ۳۲ بولیویانو در ماه افزایش یافت. زبالوس یکی از اولین پرستارانی بود که نشان صلیب سرخ را در نبرد به همراه داشت. در سپتامبر ۱۸۸۰، پس از هجده ماه خدمت، زبالوس نامه‌ای به رئیس‌جمهور نارسیسو کامپرو نوشت و درخواست مرخصی کرد تا به پونو بازگردد و از دختر خردسالش سر بزند و همچنین تقاضای دریافت حقوق معوقه خود را مطرح کرد. خدمت ایگناشیا زبالوس
حقوق معوقه خود را مطرح کرد. خدمت ایگناشیا زبالوس به دلیل مراقبت از مجروحان و همچنین توجه ویژه او به مراقبت از کودکان "رابوناها" شناخته شده بود. او پس از پایان درگیری‌ها، در میدان نبرد پرسه می‌زد تا مجروحان را پیدا کند و از آن‌ها در برابر نیروهای شیلی محافظت کند. این نیروها معمولاً مجروحان را جست‌وجو می‌کردند تا گلوی بازماندگان را ببرند. پس از پایان جنگ، کنوانسیون ملی بولیوی در سال ۱۸۸۰، زبالوس را به عنوان «قهرمان شایسته میهن» () معرفی کرد. آن‌ها همچنین عنوان افتخاری «سرهنگ سلامت» را به او اعطا کرده و یک
افتخاری «سرهنگ سلامت» را به او اعطا کرده و یک مدال طلایی به همراه مستمری مادام‌العمر به مبلغ ۴۰ بولیویانو در ماه برای او تعیین کردند.
گرترود الیزابت مارا (; – ) خواننده اپرا اهل انتخابگرنشین هسن بود.
زَهرَه جواد الحُر (۱۹۱۷ – ۱۱ فوریه ۲۰۰۴) شاعر لبنانی بود. تحصیلات خود را در مدرسهٔ دخترانه ملی صور گذراند و سپس در بیروت ادامه داد. او پس از فارغ‌التحصیلی از دارالمعلمین به عنوان معلم مشغول به کار شد، سپس به دانشکدهٔ پزشکی فرانسوی در دانشگاه قدیس یوسف بیروت پیوست و در سال ۱۹۳۷ به عنوان ماما فارغ‌التحصیل شد. از نوجوانی شعر می‌سرود و آثار خود را در مجلات مختلف به نشر می‌رساند. او در بیش از یک انجمن زنان و ادبی عضویت داشت و به فعالیت‌های ملی پرداخت که در اشعار او انعکاس یافته است. زهره الحر، به عنوان شاعری
او انعکاس یافته است. زهره الحر، به عنوان شاعری برجسته در ردیف اول شاعران زن جبل عامل شمرده می‌شود. زندگی و پیشه. زهره الحر در سال ۱۹۱۷ در جباع الحلاوه، اقلیم التفاح، ولایت بیروت (شهرستان نبطیه بعدی) به دنیا آمد. پدرش جواد الحر، عالم دینی زمانی که او سه ساله بود درگذشت، از اینرو مادرش، علیا سلیم حلاوی اهل صور، از او مراقبت کرد که ادبیات و شعر را دوست می‌داشت. زهره در مکتب‌های صور تحصیل کرد و به دلیل هوش خود در میان همسالانش به حفظ و سرودن شعر متمایز شد. سپس دورهٔ ابتدایی را در سال ۱۹۲۸ به پایان رساند و به
دورهٔ ابتدایی را در سال ۱۹۲۸ به پایان رساند و به مدرسهٔ رسمی دخترانه در صیدا نقل مکان کرد و در آنجا به تحصیل ادامه داد و در سال ۱۹۳۲ تمام کرد. او در سنین پایین و در سیزده سالگی شروع به شعر سرودن نمود. گواهی پایان دبیرستان را گرفت و به دانشکدهٔ معلمان در صور پیوست اما تحصیلات خود را کامل نکرد. او در سال ۱۹۳۴ به مؤسسه ملی در دانشکدهٔ پزشکی فرانسوی در بیروت پیوست و با مدرک دیپلم در رشتهٔ مامایی در سال ۱۹۴۳ فارغ‌التحصیل شد. او اولین دختر اهل عامِل بود که به انتخاب این رشته کشیده شد، انتخابی که پیش از او هیچ