payamvha/North_RAG huggingface dataset:
توسط گرامر ساختار عبارتی تعریف می‌شوند، که گرامر نوع-۲ (Type-2) بوده و معمولاً با فرم بکوس-نائر (Backus–Naur Form - BNF) بیان می‌شوند. گرامرهای عبارتی معمولاً در قالب گرامرهایی بسیار محدودتر از گرامرهای مستقل از زمینهٔ کامل تعریف می‌شوند، تا تحلیل آن‌ها ساده‌تر گردد؛ در حالی‌که پارسرهای LR می‌توانند هر زبان DCFL را در زمان خطی پارس کنند، پارسرهای ساده‌تر مانند LALR و حتی LL کارایی بیشتری دارند، اما تنها گرامرهایی را می‌توانند پردازش کنند که قواعد تولیدی آن‌ها محدودتر باشد. از نظر تئوری، ساختار زمینه‌ای را
محدودتر باشد. از نظر تئوری، ساختار زمینه‌ای را می‌توان با گرامرهای وابسته به زمینه (context-sensitive grammar) توصیف کرد و به صورت خودکار از طریق روش‌هایی مانند گرامرهای وابسته به ویژگی (attribute grammars) تحلیل نمود؛ اما در عمل، این مرحله به‌صورت دستی انجام می‌شود، از طریق قوانینی برای نام‌گذاری (name resolution) و بررسی نوع (type checking)، و با استفاده از جدول نمادها (symbol table) که نام‌ها و انواع داده را در هر حوزه (scope) ذخیره می‌کند. ابزارهایی وجود دارند که به طور خودکار از یک مشخصه واژگانی
وجود دارند که به طور خودکار از یک مشخصه واژگانی (نوشته شده با عبارات منظم) یک لکسر و از یک گرامر عبارتی (نوشته‌شده در BNF) یک پارسِر تولید می‌کنند: این امکان را فراهم می‌سازد که از برنامه‌نویسی اعلامی (declarative programming) استفاده شود، به‌جای نیاز به برنامه‌نویسی رویه‌ای یا تابعی. مثالی شاخص از این ابزارها، جفت lex-yacc است. این ابزارها به صورت خودکار یک درخت نحو صوری تولید می‌کنند؛ سپس نویسندهٔ پارسر باید به‌صورت دستی کدی بنویسد که نحوه تبدیل این ساختار به درخت نحو انتزاعی را مشخص کند. تحلیل زمینه‌ای
به درخت نحو انتزاعی را مشخص کند. تحلیل زمینه‌ای نیز معمولاً به‌صورت دستی پیاده‌سازی می‌شود. با وجود این ابزارهای خودکار، در بسیاری از موارد، تحلیل نحوی به‌صورت دستی پیاده‌سازی می‌شود، به دلایل مختلف – مثلاً ممکن است ساختار عبارتی مستقل از زمینه نباشد، یا پیاده‌سازی جایگزین عملکرد بهتری داشته باشد یا پیام‌های خطا را بهتر مدیریت کند، یا امکان تغییر گرامر را ساده‌تر سازد. پارسِرها اغلب در زبان‌های تابعی مانند Haskell، یا زبان‌های اسکریپتی مانند Python یا Perl، یا در C و ++C نوشته می‌شوند. مثال‌هایی از خطاها.
یا در C و ++C نوشته می‌شوند. مثال‌هایی از خطاها. مقالهٔ اصلی: خطای نحوی (Syntax error) برای مثال، codice_1 یک برنامهٔ معتبر از نظر نحوی در زبان Lisp است (به‌فرض اینکه تابع codice_2 وجود داشته باشد، در غیر این صورت تحلیل نام شکست می‌خورد) که عدد ۱ و ۱ را با هم جمع می‌کند. با این حال، مثال‌های زیر نامعتبر هستند: codice_3 لکسر قادر به شناسایی خطای اول نیست – تنها چیزی که می‌داند این است که پس از تولید توکن codice_4 یعنی codice_5، باقی‌ماندهٔ برنامه نامعتبر است، زیرا هیچ قاعدهٔ واژگانی با codice_6 شروع
است، زیرا هیچ قاعدهٔ واژگانی با codice_6 شروع نمی‌شود. خطای دوم در مرحلهٔ پارسینگ شناسایی می‌شود: پارسر، بر اساس توکن codice_5، قاعدهٔ تولیدی مربوط به «فهرست» (list) را شناسایی کرده (به عنوان تنها تطبیق موجود)، و بنابراین می‌تواند پیام خطا ارائه کند؛ البته به طور کلی این ممکن است مبهم باشد. خطاهای نوع (type errors) و خطاهای متغیرهای تعریف نشده گاهی وقتی در زمان کامپایل شناسایی می‌شوند، به‌عنوان خطای نحوی در نظر گرفته می‌شوند (که معمولاً در زبان‌های با نوع دهی قوی اتفاق می‌افتد)، هرچند معمول است که این نوع
قوی اتفاق می‌افتد)، هرچند معمول است که این نوع خطاها به‌جای آن به عنوان خطای معنایی دسته‌بندی شوند. برای مثال، کد زیر در زبان Python: codice_8 دارای خطای نوع است زیرا یک رشتهٔ متنی را با یک عدد صحیح جمع می‌کند. چنین خطاهای نوعی را می‌توان در زمان کامپایل شناسایی کرد: اگر کامپایلر قواعد مجزایی داشته باشد که اجازه دهد codice_9 ولی نه codice_10، در مرحلهٔ پارسینگ (تحلیل عبارتی) شناسایی می‌شوند. هرچند معمول‌تر است که کامپایلر از قاعده‌ای استفاده کند که تمام عبارات به‌شکل codice_11 را بپذیرد، و در این صورت، خطا
به‌شکل codice_11 را بپذیرد، و در این صورت، خطا در مرحلهٔ تحلیل زمینه‌ای (contextual analysis) و در زمان بررسی نوع (type checking) شناسایی خواهد شد. در برخی موارد این اعتبارسنجی اصلاً توسط کامپایلر انجام نمی‌شود و چنین خطاهایی تنها در زمان اجرا آشکار می‌شوند. در زبان‌های با نوع‌دهی پویا (dynamically typed)، که نوع تنها در زمان اجرا قابل تعیین است، بسیاری از خطاهای نوع تنها در زمان اجرا قابل شناسایی‌اند. برای مثال، کد زیر در Python: codice_12 در سطح نحوی (عبارتی) معتبر است، اما درستی نوع متغیرهای codice_13 و
معتبر است، اما درستی نوع متغیرهای codice_13 و codice_14 تنها در زمان اجرا مشخص می‌شود، چون در Python، متغیرها نوع ندارند، بلکه مقدارها دارای نوع هستند. در حالی که دربارهٔ اینکه آیا خطای نوعی که توسط کامپایلر شناسایی می‌شود باید خطای نحوی نامیده شود (یا بهتر است آن را خطای معنایی ایستا دانست) اختلاف نظر وجود دارد، اما خطاهای نوعی که فقط در زمان اجرای برنامه قابل شناسایی هستند، همواره به عنوان خطاهای معنایی در نظر گرفته می‌شوند، نه نحوی. تعریف نحو. نحو در زبان‌های برنامه‌نویسی متنی معمولاً با استفاده از
زبان‌های برنامه‌نویسی متنی معمولاً با استفاده از ترکیبی از عبارات منظم (برای ساختار واژگانی) و فرم بکوس–نائر (Backus–Naur form) (که یک فرامل برای ساختار دستوری است) تعریف می‌شود تا به‌صورت استقرایی، دسته‌های نحوی (غیرنهایی‌ها) و نمادهای نهایی را مشخص کند. دسته‌های نحوی توسط قواعدی به نام تولیدها (productions) تعریف می‌شوند که مقادیر مجاز برای یک دستهٔ نحوی خاص را مشخص می‌کنند. نمادهای نهایی (terminal symbols) نویسه‌ها یا رشته‌هایی از نویسه‌ها هستند (برای مثال، کلمات کلیدی مانند codice_15، codice_16،
مثال، کلمات کلیدی مانند codice_15، codice_16، codice_17 یا codice_18) که برنامه‌های نحوی معتبر از آن‌ها ساخته می‌شوند. نحو را می‌توان به دو نوع مستقل از زمینه و وابسته به زمینه تقسیم کرد. نحو مستقل از زمینه شامل قواعدی است که از فرامل زبان برنامه‌نویسی پیروی می‌کنند. این قواعد تحت تأثیر زمینهٔ اطراف یا ارجاع‌دهنده به آن بخش از نحو نیستند، در حالی که نحو وابسته به زمینه چنین محدودیت‌هایی را دارد. یک زبان می‌تواند گرامرهای معادل مختلفی داشته باشد، مانند عبارات منظم معادل (در سطح واژگانی) یا قواعد عبارتی
منظم معادل (در سطح واژگانی) یا قواعد عبارتی متفاوت که همان زبان را تولید می‌کنند. استفاده از دستهٔ گسترده‌تری از گرامرها – مانند گرامرهای LR – می‌تواند منجر به گرامرهایی کوتاه‌تر یا ساده‌تر نسبت به دسته‌های محدودتر (مانند گرامرهای LL) شود که ممکن است نیازمند گرامرهای طولانی‌تری با قواعد بیشتر باشند. گرامرهای عبارتی مختلف ولی معادل، ممکن است درخت‌های نحوی متفاوتی تولید کنند، گرچه زبان زیربنایی (مجموعه اسناد معتبر) یکسان باقی می‌ماند. مثال: S-Expressions در Lisp. در ادامه یک گرامر ساده با استفاده از
در Lisp. در ادامه یک گرامر ساده با استفاده از نشانه‌گذاری عبارات منظم و فرم نائر - بسط‌یافته (Extended BNF) تعریف شده است. این گرامر نحو S-Expressions را توصیف می‌کند؛ نحوی داده‌ای که در زبان برنامه‌نویسی Lisp استفاده می‌شود و تولیدهایی برای دسته‌های نحوی expression, atom, number, symbol و list تعریف می‌کند: codice_19 این گرامر موارد زیر را مشخص می‌کند: در اینجا، رقم‌های ده‌دهی، حروف بزرگ و کوچک انگلیسی و پرانتزها جزو نمادهای نهایی (ترمینال) محسوب می‌شوند. نمونه‌هایی از توالی‌های توکن که طبق این گرامر به
نمونه‌هایی از توالی‌های توکن که طبق این گرامر به درستی شکل گرفته‌اند عبارت‌اند از: codice_20 گرامرهای پیچیده. گرامری که برای تعریف یک زبان برنامه‌نویسی لازم است، را می‌توان با جایگاه آن در سلسله مراتب چامسکی (Chomsky hierarchy) طبقه‌بندی کرد. گرامر عبارتی بیشتر زبان‌های برنامه‌نویسی را می‌توان با یک گرامر نوع-۲ (Type-2) مشخص کرد، یعنی آن‌ها گرامرهای مستقل از زمینه (context-free grammars) هستند، اگرچه نحو کلی زبان وابسته به زمینه است (به دلیل اعلان متغیرها و حوزه‌های تودرتو)، و بنابراین نوع-۱ محسوب می‌شود.
حوزه‌های تودرتو)، و بنابراین نوع-۱ محسوب می‌شود. با این حال، استثنائاتی نیز وجود دارد و در برخی زبان‌ها، گرامر عبارتی از نوع صفر (Type-0) است، یعنی توانای تورینگ (Turing-complete). در برخی زبان‌ها مانند Perl و Lisp، تعریف (یا پیاده‌سازی) زبان به گونه‌ای است که امکان اجرای سازه‌هایی در مرحلهٔ پارسینگ را فراهم می‌کند. علاوه بر این، این زبان‌ها دارای سازه‌هایی هستند که به برنامه‌نویس اجازه می‌دهند رفتار پارسر را تغییر دهد. این ترکیب به طور مؤثری مرز میان پارس کردن و اجرا را محو می‌کند و موجب می‌شود تحلیل نحوی
و اجرا را محو می‌کند و موجب می‌شود تحلیل نحوی در این زبان‌ها مسئله‌ای حل‌ناپذیر (undecidable) باشد؛ به این معنا که ممکن است مرحلهٔ پارسینگ به پایان نرسد. برای مثال، در Perl امکان اجرای کد در حین پارس کردن با استفاده از دستور codice_21 وجود دارد، و پروتوتایپ توابع در Perl می‌توانند تفسیر نحوی کد باقی‌مانده را تغییر دهند، و حتی ممکن است اعتبار نحوی آن را نیز تحت تأثیر قرار دهند. به‌صورت محاوره‌ای، این حالت با عبارت مشهور «فقط Perl می‌تونه Perl رو پارس کنه» توصیف می‌شود (زیرا کد باید در حین پارس اجرا شود و
توصیف می‌شود (زیرا کد باید در حین پارس اجرا شود و می‌تواند گرامر را تغییر دهد)، یا به شکل قوی‌تر «حتی خود Perl هم نمی‌تونه Perl رو پارس کند» (چون از نظر تئوری این فرایند حل‌ناپذیر است). به‌طور مشابه، ماکروهای Lisp که با دستور codice_22 معرفی می‌شوند، نیز در زمان پارس شدن اجرا می‌شوند، به این معنا که یک کامپایلر Lisp باید دارای یک سیستم اجرای کامل Lisp در هنگام پارسینگ باشد. در مقابل، ماکروهای زبان C صرفاً جایگزینی رشته‌ای هستند و نیازی به اجرای کد ندارند. نحو در مقابل معناشناسی. نحو (syntax) یک زبان، شکل و
در مقابل معناشناسی. نحو (syntax) یک زبان، شکل و قالب برنامه‌ای معتبر را توصیف می‌کند، اما هیچ اطلاعاتی دربارهٔ معنای آن برنامه یا نتیجهٔ اجرای آن ارائه نمی‌دهد. معنایی که به ترکیبی از نمادها داده می‌شود، توسط معناشناسی (semantics) مشخص می‌شود (خواه به‌صورت رسمی و ریاضی، یا به صورت کدنویسی شده در پیاده‌سازی مرجع). نحو باید ابتدا به درستی برقرار شود تا معناشناسی بتواند از آن برداشت معنایی داشته باشد. همهٔ برنامه‌های نحوی معتبر، از نظر معنایی نیز معتبر نیستند. بسیاری از برنامه‌هایی که از نظر نحوی درست هستند،
بسیاری از برنامه‌هایی که از نظر نحوی درست هستند، با توجه به قوانین زبان، همچنان نادرست ساختاری (ill-formed) محسوب می‌شوند؛ و ممکن است (بسته به مشخصات زبان و صحت پیاده‌سازی آن) در زمان ترجمه یا اجرا منجر به خطا شوند. در برخی موارد، چنین برنامه‌هایی ممکن است رفتار نامعین (undefined behavior) داشته باشند. حتی زمانی‌که یک برنامه از نظر نحوی و معنایی در زبان تعریف شده باشد، ممکن است معنایی داشته باشد که با قصد نویسندهٔ برنامه متفاوت باشد. با استفاده از زبان طبیعی به‌عنوان مثال، ممکن است نتوان به جمله‌ای که از
به‌عنوان مثال، ممکن است نتوان به جمله‌ای که از نظر دستوری صحیح است، معنایی نسبت داد، یا جمله‌ای ممکن است درست ساخته شده باشد اما معنایی نادرست را بیان کند: قطعه کد زیر در زبان C از نظر نحوی معتبر است، اما عملیاتی انجام می‌دهد که از نظر معناشناسی تعریف‌نشده است (زیرا اشاره‌گر codice_23 برابر NULL است، و عملیات codice_24 و codice_25 بی‌معنا هستند): codice_26 مثال ساده‌تری از این موضوع: codice_27 این کد از نظر نحوی معتبر است، اما از نظر معناشناسی تعریف‌نشده است، زیرا متغیر codice_28 مقداردهی اولیه نشده است.
زیرا متغیر codice_28 مقداردهی اولیه نشده است. هرچند که کامپایلرهای برخی زبان‌های برنامه‌نویسی (مانند Java یا C#) می‌توانند چنین خطاهایی را شناسایی کنند، اما این نوع خطاها باید به‌عنوان خطاهای معنایی در نظر گرفته شوند، نه خطاهای نحوی.
بزرگراه شهید نجفی رستگار یا نام قبل از افتتاح بزرگراه دولت‌آباد و با شماره بزرگراه ۲۱ یکی از بزرگراه‌های تهران است که جهت شمالی-جنوبی دارد. این بزرگراه که در جنوب‌شرق تهران واقع شده، از بزرگراه آزادگان آغاز شده و پس از گذشتن از تقاطع بزرگراه امام علی به تقاطع بزرگراه امام رضا و آزادراه شوشتری منتهی می‌شود.
طناب‌کشی نخستین آلبوم استودیویی از خواننده-ترانه‌پرداز کانادایی کارلی ری جپسن می‌باشد که در فصل پنجم "کانادین آیدل" مقام سوم را کسب کرد. تهیه‌کنندگی این آلبوم برعهدهٔ تهیه‌کننده و ترانه‌پرداز کانادایی رایان استوارت بوده‌است. این آلبوم در ابتدا به‌صورت محدود در کانادا از سوی ناشر مستقل میپل‌موزیک رکوردینگز و فونتانا نورث در ۳۰ سپتامبر سال ۲۰۰۸ منتشر گردید و پس از اینکه جپسن در سال ۲۰۱۱ با ۶۰۴ رکوردز قرارداد امضاء کرد، آلبوم به صورت رسمی و گسترده‌تر منتشر شد که شامل انتشار دیجیتال آن در آی‌تیونز استور ایالات
شامل انتشار دیجیتال آن در آی‌تیونز استور ایالات متحده در ۱۴ ژوئن بود. طناب‌کشی در سال ۲۰۱۳ روی سی‌دی در ایالات متحده از سوی آلیانس انترتینمنت توزیع گردید.
کنجکاوی دومین آلبوم چندآهنگهٔ خوانندهٔ کانادایی کارلی ری جپسن می‌باشد که در ۱۴ فوریهٔ سال ۲۰۱۲ از سوی ۶۰۴ رکوردز منتشر گردید. "کنجکاوی" از لحاظ موسیقایی اثری پاپ است که تحت تأثیر ژانرهای مختلفی نظیر دنس پاپ، فولک و آراندبی قرار دارد و محتوای اشعار آن عمدتاً در مورد عشق هستند.
«این بوسه» ترانه‌ای از خوانندهٔ کانادایی کارلی ری جپسن می‌باشد که در دومین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "بوسه" قرار دارد. «این بوسه» در ۱۰ سپتامبر سال ۲۰۱۱۲ به‌عنوان سومین تک‌آهنگ از این آلبوم منتشر گردید. این قطعهٔ دنس پاپ مید تمپو از لحاظ غنایی دربارهٔ بوسه‌ای که جسپن نمی‌تواند در برابرش مقاومت کند و همچنین لب‌های معشوقش صحبت می‌کند.
ابعاد شناختی یا "ابعاد شناختی نمادها"، اصول طراحی برای نمادها، رابط‌های کاربری و زبان‌های برنامه‌نویسی هستند که توسط پژوهشگری به نام «توماس آر. جی. گرین» معرفی شده‌اند و بعدها با همکاری «ماریان پتر» بیشتر مورد بررسی قرار گرفتند. این ابعاد می‌توانند برای ارزیابی میزان کاربرپسندی یک ابزار اطلاعاتی موجود به کار روند، یا به‌عنوان اصول راهنما در طراحی ابزارهای جدید استفاده شوند. این مفاهیم در طراحی تعامل انسان و رایانه (Human-Computer Interaction) کاربرد زیادی دارند. ابعاد شناختی با هدف ارائه روشی ساده و
دارند. ابعاد شناختی با هدف ارائه روشی ساده و کم‌هزینه برای تحلیل کیفیت یک طراحی ارائه شده‌اند، نه برای توصیف دقیق و جزئی آن. این ابعاد، واژگان مشترکی را برای بحث درباره جنبه‌های مختلف طراحی نمادها، رابط‌های کاربری یا زبان‌های برنامه‌نویسی فراهم می‌کنند. همچنین، ابعاد شناختی به بررسی گزینه‌های مختلف طراحی کمک می‌کنند، از طریق تغییرات هدفمندی که به منظور بهبود طراحی در یکی از ابعاد انجام می‌شود. فهرست ابعاد شناختی. توماس گرین در ابتدا 14 بعد شناختی را تعریف کرد: آیا تصمیماتی وجود دارد که باید قبل از در دسترس
آیا تصمیماتی وجود دارد که باید قبل از در دسترس بودن تمام اطلاعات لازم اتخاذ شود؟ آیا می توان آن تصمیمات را بعداً تغییر داد یا اصلاح کرد؟ ابعاد دیگر. علاوه بر موارد گفته‌شده، گاهی در حوزه پژوهش تعامل انسان و رایانه (HCI) ابعاد جدیدی نیز پیشنهاد می‌شوند که میزان پذیرش و تکامل آن‌ها متفاوت است. برخی از این ابعاد پیشنهادی شامل موارد زیر هستند: - ابهام خلاقانه: آیا نمادگذاری به گونه‌ای است که امکان تفسیر چندگانه از یک عنصر را فراهم می‌کند؟ - نمایه‌سازی: آیا عناصری وجود دارند که به یافتن بخش خاصی از ساختار کمک
وجود دارند که به یافتن بخش خاصی از ساختار کمک کنند؟ - خلاصه‌نمایی (Synopsis): آیا یک دید کلی و یکپارچه (مانند دیدگاه گشتالت) از کل ساختار حاشیه‌نویسی‌شده ارائه می‌شود؟ - نابرابری (Unevenness): آیا برخی مسیرهای ایجاد محتوا ساده‌تر از دیگر مسیرها هستند، به‌طوری که این امر باعث سوگیری در ایده‌های ارائه‌شده در محصول نهایی شود؟ فعالیت های کاربر. نویسندگان چهار فعالیت اصلی کاربران هنگام کار با ابزارهای تعاملی را شناسایی کرده‌اند: ۱. افزودن (incrementation یا creation) ۲. رونویسی (transcription) ۳. اصلاح
یا creation) ۲. رونویسی (transcription) ۳. اصلاح (modification) ۴. طراحی اکتشافی (exploratory design) هر یک از این فعالیت‌ها نیازمند ملاحظات متفاوتی در زمینه کاربرپسندی در ابعاد شناختی هستند. برای مثال، *ویسکوزیته* (یعنی مقاومت در برابر تغییر) اگر زیاد باشد، برای فعالیت‌هایی مانند اصلاح و طراحی اکتشافی زیان‌بار است، چون کاربر باید بتواند به‌راحتی تغییرات اعمال کند. اما در فعالیت‌هایی مثل رونویسی یا افزودن، که معمولاً یک‌بار انجام می‌شوند، ویسکوزیته بالا چندان مشکل‌ساز نیست. مانورهای طراحی. مانور طراحی به
مشکل‌ساز نیست. مانورهای طراحی. مانور طراحی به تغییری گفته می‌شود که طراح در طراحی یک نماد (notation) ایجاد می‌کند تا موقعیت آن را در یکی از ابعاد شناختی تغییر دهد. ابعاد شناختی به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که به‌صورت دوتایی مستقل از یکدیگر باشند، یعنی طراح بتواند یکی از ابعاد را تغییر دهد بدون اینکه الزاماً بعد دوم را تحت تأثیر قرار دهد. اما در عمل، این تغییرات معمولاً منجر به مصالحه بین ابعاد می‌شوند. به این معنا که بهبود کاربرپسندی در یک بعد (در حالی که بعد دوم ثابت نگه داشته می‌شود)، اغلب باعث کاهش کارایی
دوم ثابت نگه داشته می‌شود)، اغلب باعث کاهش کارایی یا کاربرپسندی در بعد سومی می‌شود. این موضوع بازتابی از این فرض بنیادین در چارچوب ابعاد شناختی است که «رابط کاربری کامل وجود ندارد» و مصالحه و توازن بین ابعاد، بخش جدایی‌ناپذیر از طراحی کاربرپسند است. یک نمونه از مانور طراحی، کاهش ویسکوزیته (مقاومت در برابر تغییر) از طریق افزودن مکانیزم‌های انتزاعی است. برای مثال، می‌توان در یک سیستم که در آن هر آیتم به‌صورت جداگانه استایل خاص خود را دارد، استایل‌شیت (style sheet) را وارد کرد — یعنی یک انتزاع که ویژگی‌های
sheet) را وارد کرد — یعنی یک انتزاع که ویژگی‌های ظاهری مشترک بین آیتم‌ها را تعریف می‌کند. پس از اعمال این تغییر، ویرایشگر می‌تواند تنها با تغییر استایل‌شیت، ظاهر همه آیتم‌ها را به‌طور همزمان تغییر دهد؛ بنابراین نیاز به تغییر تک‌تک آیتم‌ها از بین می‌رود و ویسکوزیته ناشی از تکرار کاهش می‌یابد.
ویلوبی تاکر، همیشه عاشقت خواهم بود دومین آلبوم استودیویی از خواننده-ترانه‌پرداز و تهیه‌کنندهٔ موسیقی آمریکایی اتل کین می‌باشد که در ۸ اوت سال ۲۰۲۵ از سوی ناشر موسیقی مستقل وی تحت نام داوترز او کین منتشر گردید و پس از "منحرفین" (۲۰۲۵) دومین اثر او در سال جاری بود.
وادی فیران () ناحیه‌ای است در شبه‌جزیره سینای مصر قرار گرفته است ولی بزرگترین رود فصلی یا همان وادی در این ناحیه محسوب می‌شود. این وادی، رودی فصلی است که توسط کوههای اطراف دیر کاترین مقدس بالا می‌آید.
«من واقعاً دوستت دارم» ترانه‌ایز از خوانندهٔ کانادایی کارلی ری جپسن می‌باشد که در سومین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "هیجان" (۲۰۱۵) قرار دارد. این ترانه در ۲ مارس سال ۲۰۱۵ به‌عنوان تک‌آهنگ اصلی آلبوم منتشر گردید.
«تو رو توی اتاقم می‌خواهم» ترانه‎‌ای از خوانندهٔ کانادایی کارلی ری جپسن می‌باشد که به‌عنوان ششمین و آخرین تک‌آهنگ از چهارمین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان "متعهد" منتشر گردید. این ترانه در به رتبهٔ ۳۲ در فهرست ۵۰ بهترین آهنگ‌های سال ۲۰۱۹ از نظر مجله "رولینگ استون" دست یافت.
جرمی مانگا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است که در حال حاضر برای باشگاه فوتبال لستر سیتی در پست هافبک بازی می‌کند. دوران باشگاهی. جرمی مانگا نخستین بازی حرفه‌ای خود برای باشگاه فوتبال لستر سیتی را در تاریخ ۷ آوریل ۲۰۲۵، در سن ۱۵ سال و ۲۷۱ روزگی انجام داد. او در دقیقهٔ ۷۴ به‌عنوان یار تعویضی به‌جای بلال الخنوس وارد زمین شد، در حالی‌که تیمش با نتیجهٔ ۰–۳ مقابل باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد در رقابت‌های لیگ برتر شکست خورد. با این کار، او پس از ایتن انوانری به دومین بازیکن جوانی بدل شد که در لیگ برتر
به دومین بازیکن جوانی بدل شد که در لیگ برتر بازی کرده‌است.
ویلا لیسیس (در ابتدا با نام "لا گلوریِت" و امروزه با عنوان "ویلا فِرسِن")، عمارتی‌ست در جزیرهٔ کاپری ایتالیا که در ۱۹۰۵ به‌دست صنعتگر و شاعر فرانسوی، "ژاک د آدلسوِرد-فرسن" ساخته شد. این ویلا که «تقدیم‌شده به جوانیِ عشق» بود، پناهگاه خودخواستهٔ فرسن از فرانسه پس از رسوایی جنسی‌ای مربوط به دانش‌آموزان پاریسی و اجرای تابلوی زنده (با بدن برهنه یا نیمه‌برهنه) به‌شمار می‌رفت. تاریخچه. ساخت و ساز و سال‌های آغازین. فرسن در ۱۹۰۴ قطعه‌زمینی به وسعت ۱۲٬۰۰۰ متر مربع را به قیمت ۱۵٬۰۰۰ لیره از خانواده سالویا خریداری کرد.
قیمت ۱۵٬۰۰۰ لیره از خانواده سالویا خریداری کرد. طراح این ویلا ناشناخته است؛ برای سال‌ها تصور می‌شد که هنرمند فرانسوی، "ادوار شیمو"، سازندهٔ آن باشد (زیرا پس از وقوع یک حادثه در محل ساخت، در جریان محاکمه درگیر شد)، اما بررسی‌های تازه از نامه‌های "ژاک د آدلسوِرد-فرسن" به "شیمو" نشان می‌دهد که طراحی بنا از او نبوده است. طراحی باغ پیرامون ویلا برعهدهٔ "میمی روژرو" بود که به‌افتخار الهه ونوس، درختان برگ‌بو و مورد را در آن کاشت. ویلا با جزئیات در رمان "تبعیدی در کاپری" (۱۹۵۹) نوشتهٔ روژه پِیرفیت، که بازآفرینی
کاپری" (۱۹۵۹) نوشتهٔ روژه پِیرفیت، که بازآفرینی تخیلی سال‌های اقامت فرسن در کاپری به‌همراه معشوقش "" است، توصیف شده است. فرسن در جریان ساخت ویلا و در سفری به سری‌لانکا (با نام قدیم سیلان)، به تریاک معتاد شد (پِیرفیت می‌نویسد که یکی از کارگران در جریان ساخت کشته شد و فرسن برای فرونشاندن خشم محلی، به سفر رفت) و پس از جنگ جهانی اول، شروع به مصرف کوکائین کرد. او سرانجام در ۱۹۲۳ با مصرف بیش‌ازحد کوکائین دست به خودکشی زد. پس از مرگ فرسن، ویلا ابتدا به خواهرش "ژرمن" رسید، ولی حق انتفاع آن به "نینو چزارینی" واگذار
رسید، ولی حق انتفاع آن به "نینو چزارینی" واگذار شد. نینو این حق را به مبلغ ۲۰۰٬۰۰۰ لیره به "ژرمن" فروخت و به رم نقل مکان کرد. "ژرمن" بعدها ویلا را به دخترش، "کنتس کاستِلبیانکو" بخشید. کنتس نیز ویلا را به میلیاردر فرانسوی، "فلیکس مشولان"، فروخت. سال‌های بعد. نگهداری از ویلا از سال ۱۹۳۴ متوقف شد و تا دههٔ ۱۹۸۰، عمارت عملاً به ویرانه‌ای بدل گشت. در ۱۹۸۹، وزارت میراث فرهنگی ایتالیا، این بنا را به‌عنوان بنای تاریخی به ثبت رساند. در دههٔ ۱۹۹۰، انجمن صندوق لیسیس (تاسیس‌شده در ۱۹۸۶ توسط مالک نگارخانه‌ای ناپلی
(تاسیس‌شده در ۱۹۸۶ توسط مالک نگارخانه‌ای ناپلی به‌نام "لوچو آمِلیو") و شهرداری کاپری، کار مرمت را آغاز کردند. معمار اهل توسکانی، "مارچلو کوئیریکونی" و زندگی‌نامه‌نویس فرسن، روژه پِیرفیت، نظارت این پروژه را بر عهده داشتند. همهٔ تزئینات گچی بنا، توسط "آنتونیو سنزی"، هنرمند اهل کاپری و نوهٔ سنزیِ اصلی (که در ساخت اولیهٔ ویلا مشارکت داشت) بازسازی شد. در ۱۹۹۵، خانوادهٔ مشولان، ویلا را به وکیلی به‌نام "مَنفرِدونیا" فروختند و او نیز آن را در ۱۹۹۸ به یک تاجر آمریکایی با اصل‌ و نسب ایتالیایی به‌نام "آرماندو
آمریکایی با اصل‌ و نسب ایتالیایی به‌نام "آرماندو کامپیونه" واگذار کرد؛ اما کامپیونه هرگز در ویلا ساکن نشد و اندکی پس از خرید، در حادثه‌ای در تاهیتی درگذشت. سرانجام شهرداری کاپری در ژانویهٔ ۲۰۰۱، مالکیت ویلا را به‌دست گرفت. پس از مرمت، ویلا لیسیس به‌روی گردشگران گشوده شد. این مکان قابلیت اجاره برای مناسبت‌های خاص را دارد و رویدادهای فرهنگی گوناگونی در آن برگزار شده‌اند، از جمله نمایشگاهی از عکس‌های ویلهلم فن گلودن در ۲۰۰۹. در مارس ۲۰۱۰، ویلا برای فروش گذاشته شد. در آگهی، مساحت آن ۴۵۰ متر مربع همراه با باغی
شد. در آگهی، مساحت آن ۴۵۰ متر مربع همراه با باغی به وسعت ۱۲٬۰۰۰ متر مربع ذکر شده بود. معماری و تزئینات داخلی. از لحاظ معماری، این ویلا ترکیبی از سبک آرت نوو و عناصر نئوکلاسیک است؛ سبکی که می‌توان آن را «نئوکلاسیک دِکادانت» نامید. کتیبهٔ لاتین معروفی که بالای پلکان جلویی نصب شده (AMORI ET DOLORI SACRVM، به‌معنای «قربانگاهی برای عشق و اندوه») بازتابی از نگاه رمانتیک فرسن به خویشتن است. این نوشته به‌دست "نینو چزارینی" در گوشهٔ شمال‌شرقی دیوار نصب شد. عنوان «لیسیس» اشاره‌ای‌ست به گفت‌وگوی افلاطونی «لیسیس» که
اشاره‌ای‌ست به گفت‌وگوی افلاطونی «لیسیس» که دربارهٔ دوستی‌ست، و در خوانش امروزی ما، به عشق همجنس‌خواهانه نیز دلالت دارد. در سرسرای ورودی، پلکانی از مرمر با نرده‌های آهنی کارشده، به طبقهٔ اول می‌رسد؛ جایی که اتاق‌خواب‌هایی با تراس‌هایی مشرف به منظره و نیز اتاق غذاخوری قرار دارد. اتاق بزرگ فرسن در طبقهٔ بالا و رو به شرق بود، با سه پنجره به‌سوی خلیج ناپل و سه پنجره به‌سوی کوه تیبر. نینو نیز اتاقی در طبقهٔ بالا داشت. در طبقهٔ همکف، تالاری با کاشی‌های آبی و سرامیک سفید وجود دارد که به سوی خلیج ناپل مشرف است. در
سفید وجود دارد که به سوی خلیج ناپل مشرف است. در زیرزمین، اتاقی برای استعمال تریاک وجود دارد که با عنوان «اتاق چینی» شناخته می‌شود. محوطه. باغ بزرگ اطراف ویلا از طریق پلکانی به بنای اصلی متصل می‌شود که به یک ایوان با ستون‌های ایونیک ختم می‌شود. ویرانه‌های "ویلا یوویس"، یکی از دوازده ویلای تیبریوس در کاپری، چند صد متر به سمت شرق-جنوب‌شرقی ویلا لیسیس واقع شده است.
مادلین مالرو (؛ ۷ آوریل ۱۹۱۴ – ) نوازنده پیانو اهل فرانسه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور شده است.
بررسی عوامل مؤثر بر ذوب مستقیم فلز با لیزر (DMLS). تف جوشی مستقیم لیزری فلزات که به اختصار به آن DMLS می‌گویند یکی از انواع فرآیندهای ساخت افزودنی است که امکان چاپ لایه به لایه قطعات فلزی با هندسه‌های پیچیده را مستقیماً از داده‌های سه بعدی CAD فراهم می‌کند. تف‌جوشی یک فرایند حرارتی در مهندسی مواد است که در آن ذرات پودری یک ماده بدون ذوب شدن کامل، تحت تأثیر گرما و گاهی فشار به هم متصل شده و یک ساختار جامد را تشکیل می‌دهند. در روش تف جوشی مستقیم لیزری فلزات، یک لیزر پرانرژی پودر فلز را تف‌جوشی کرده و مواد را
لیزر پرانرژی پودر فلز را تف‌جوشی کرده و مواد را به هم متصل می‌کند تا یک ساختار جامد ایجاد شود. این کار با یک برنامه کامپوتری انجام می‌گیرد. DMLS در واقع یک فرایند شکل نهایی است و امکان تولید قطعات بسیار پیچیده و سفارشی را بدون تحمیل هزینه اضافی ناشی از پیچیدگی آن‌ها فراهم می‌کند. DMLS برای ساخت قطعات فلزی پیچیده‌ای استفاده می‌شود که تولید آن‌ها با روش‌های سنتی دشوار است و در نتیجه، آزادی طراحی بسیار زیادی را برای طراحان فراهم می‌کند. با این حال، هنگام طراحی قطعات برای چاپ با این روش، ملاحظات خاصی در زمینه
قطعات برای چاپ با این روش، ملاحظات خاصی در زمینه طراحی برای ساخت پذیری (DFM) باید رعایت شود. DFM به تیم طراحی کمک می‌کند تا محصولی را به شکلی طراحی کنند که با فرایند ساخت موردنظر هماهنگی بیشتری داشته باشد. این رویکرد باعث می‌شود که طراحی و تولید یکپارچه‌تر شوند و مشکلاتی که ممکن است در مرحله ساخت به وجود بیایند، از همان ابتدا شناسایی و برطرف شوند. با حذف فاصله بین طراحی و تولید، طراحان می‌توانند از تمام مزایای فرایند ساخت بهره‌مند شوند، از جمله کاهش ضایعات مواد، بهینه‌سازی زمان تولید، و کاهش هزینه‌های
مواد، بهینه‌سازی زمان تولید، و کاهش هزینه‌های اضافی ناشی از اصلاحات یا تغییرات غیرضروری در مراحل بعدی. اگر اصول و دستورالعمل‌های DFM از همان مراحل اولیه طراحی رعایت شوند، می‌توانند تأثیر بسزایی در کاهش هزینه‌های تولید و کوتاه‌تر شدن زمان لازم برای عرضه محصول نهایی به بازار داشته باشند. به این ترتیب، شرکت‌ها می‌توانند محصولات خود را با کیفیت بالاتر، قیمت مناسب‌تر و در زمان کوتاه‌تری تولید کنند، که در نهایت باعث افزایش رقابت‌پذیری آن‌ها خواهد شد. در ادامه برخی از دستورالعمل‌های رایج برای DMLS آورده شده است.