payamvha/North_RAG huggingface dataset:
داده شده است. دو «توندی» وجود دارد، یکی اثر بوتیچلی (مریم و کودک با فرشتگان) و دیگری اثر فرا بارتولومئو (پرستش کودک)، و همچنین دو نقاشی از رافائل، از جمله زن جوان با اسب شاخدار. همچنین، یک مریم و کودک اثر پروجینو. تالار دهم هرکول (یا تالار خواب): این اتاق تا پایان قرن هجدهم به دلیل وجود مجسمه‌ای که تمثیل خواب را نشان می‌دهد، تالار خواب نامیده می‌شد. نام آن بعداً به دلیل نقاشی‌های روی طاق که زحمات هرکول را به تصویر می‌کشد، به اتاق هرکول تغییر یافت. آثاری از هنرمندان منش ایتالیایی دیوارها را پوشانده‌اند،
از هنرمندان منش ایتالیایی دیوارها را پوشانده‌اند، مانند پرتره یک مرد اثر پارمزان یا دانائه اثر کورجو. نقاشی معروف ونوس و کوپید دزد عسل اثر کراناخ پدر نیز در آنجا قرار دارد. تالار یازدهم گانیمد: تغییر مذهب سنت پاول (۱۵۴۵)، اثر گاروفالو در آنجا نگهداری می‌شود. تالار دوازدهم باکچه: در آن پرتره یک جنتلمن اثر لورنزو لوتو (۱۵۳۵) و یک خانواده مقدس اثر سودوما (۱۵۱۰) قرار دارد. تالار چهاردهم گالری لانفرانکو: این گالری در ابتدا یک ایوان سرپوشیده روباز بود که از آنجا می‌توانستید باغ‌های پشت ویلا را تحسین کنید. این
می‌توانستید باغ‌های پشت ویلا را تحسین کنید. این ایوان که در پایان قرن ۱۸ بسته شد، به یک گالری تبدیل شد و به همین مناسبت، نقاشی دیواری شورای خدایان اثر جیووانی لانفرانکو در آن نگهداری شد. چندین اثر از برنینی و همچنین مجسمه سفالی لویی چهاردهم در آنجا دیده می‌شود. نقاشی‌های متعددی از قرن ۱۷ دیوارها را پوشانده‌اند، از جمله چهار «توندی» اثر لابان با موضوعات اساطیری، پسر ولخرج اثر گوئرسینو و همچنین یک خودنگاره از برنینی؛ تالار پانزدهم آرورا: شام آخر اثر باسانو (۱۵۴۶)، یکی از شاهکارهای نقاشی منریسم؛ تالار شانزدهم
یکی از شاهکارهای نقاشی منریسم؛ تالار شانزدهم فلورا: ماهیگیری مرجانی، اثر یاکوپو زوکی (۱۵۸۰)، شاگرد وازاری، در آنجا نگهداری می‌شود؛ تالار هفدهم گوالتیری آنتورپ: آثاری از نقاشان فلاندری، مانند فرانکن جوان (مغازه عتیقه‌فروش) یا دیوید تنیرس جوان (نوشنده) را ارائه می‌دهد؛ تالار هجدهم ژوپیتر و آنتیوپ: دو اثر از مهم‌ترین آثار روبنس: سوزان و بزرگان و سوگواری بر مسیح مرده، در آنجا نگهداری می‌شوند؛ تالار نوزدهم پاریس و هلن: پنج نقاشی روی طاق، قسمت‌هایی از شاهزاده تروجان، پاریس، را نشان می‌دهند. در میان نقاشی‌های
تروجان، پاریس، را نشان می‌دهند. در میان نقاشی‌های فراوان، آثار دومنیکینو (شکار دیانا، ۱۶۱۷)، آنیباله کاراچی (ژوپیتر و جونو، ۱۶۰۲) و جیووانی لانفرانکو (نوراندینو و لوسینا غافلگیر شده توسط غول، ۱۶۲۴) را به یاد خواهیم آورد. تالار بیستم سایکه (یا تالار سنتور): سقف مربوط به قرن هجدهم، عشق‌های اروس و سایکه را نشان می‌دهد. این اتاق به استادان بزرگ ونیزی قرن‌های ۱۵ و ۱۶ اختصاص داده شده است: جیورجیونه (خواننده پرشور، ۱۵۰۷)، تیتیان (عشق مقدس و کفرآمیز، ۱۵۱۴)، ورونزه، کارپاچیو، جیووانی بلینی، لورنزو لوتو، و همچنین
کارپاچیو، جیووانی بلینی، لورنزو لوتو، و همچنین آنتونلو سیسیلی از مسینا (پرتره یک مرد، ۱۴۷۵). ویلا. در پایان قرن شانزدهم، خانواده بورگزه، یک خانواده ثروتمند سیه‌نا، زمینی را در شمال رم، خارج از پورتا پینچیانا، به دست آوردند تا به تدریج یک پارک وسیع ایجاد کنند. در همان دوره، خانواده بورگزه نفوذ خود را در میان اشراف رومی گسترش دادند، به ویژه هنگامی که کامیلو بورگزه در سال ۱۶۰۵ به عنوان پاپ پل پنجم انتخاب شد. سپس این خانواده شروع به ساخت ویلا در پارک پینچی خود کردند. این پروژه در سال ۱۶۰۷ آغاز شد و به معمار
کردند. این پروژه در سال ۱۶۰۷ آغاز شد و به معمار فلامینیو پونزیو سپرده شد، که پیش از این برای خانواده بورگزه در کاخ شهری آنها در ساحل چپ تیبر کار کرده بود. پس از مرگ پونزیو در سال ۱۶۱۳، معمار جیووانی واسانزیو مأمور تکمیل آثار شد، در حالی که کار بر روی باغ‌ها، که توسط کارلو رینالدی طراحی شده بود، تا سال ۱۶۲۰ ادامه یافت. در اوایل مارس ۱۶۱۳، آثاری از مجموعه مهم جمع‌آوری‌شده توسط کاردینال شیپیونه بورگزه، برادرزاده پاپ پل پنجم، از کاخ دال بورگو، جایی که برادران پاپ زندگی می‌کردند، به ویلا دل پینچو منتقل شدند.
پاپ زندگی می‌کردند، به ویلا دل پینچو منتقل شدند. سبک معماری از ویلا مدیچی و ویلا دلا فارنسینا الهام گرفته شده است، با رواقی که به باغ‌ها باز می‌شود. ویلا بورگزه بعداً به سبک قرن شانزدهم تزئین شد. کل نما با ۱۴۴ نقش برجسته و ۷۰ مجسمه نیم‌تنه تزئین شده بود. پنجره‌های متعدد و چیدمان اتاق‌ها به گونه‌ای طراحی شده بود که منظره خوبی از آثار هنری ایجاد کند. لودوویکو سیگولی برخی از نقاشی‌های دیواری، از جمله داستان روان، را نقاشی کرد. در سال ۱۷۷۰، مارکانتونیو چهارم بورگزه، که مایل به بازسازی فضای داخلی ویلا به شکل
بورگزه، که مایل به بازسازی فضای داخلی ویلا به شکل امروزی بود، آنتونیو آسپروچی را مأمور کرد که صنعتگرانی را برای اجرای نقاشی‌های دیواری، گچ‌بری‌ها و تزئینات مرمر چندرنگ استخدام کند. بیشتر نقاشی‌ها تاریخ خانواده را به تصویر می‌کشند: از قهرمان اسطوره‌ای رومی مارکوس فوریوس کامیلوس تا خانواده بورگزه در آن زمان. موزه. در سال ۱۸۹۱، تمام نقاشی‌های نگهداری شده در دوازده اتاق گالری تصاویر کاخ بورگزه در خیابان ریپتا به طبقه اصلی پینچیانا ویلا بورگزه منتقل شدند. در سال ۱۹۰۲، پس از تملک مجموعه‌هایی که بخشی از
در سال ۱۹۰۲، پس از تملک مجموعه‌هایی که بخشی از فیده‌کومیسو بورگزه را تشکیل می‌دادند توسط دولت ایتالیا، این مکان به موزه تبدیل شد. اولین مدیر گالری بورگزه، جیووانی پیانکاستلی (۱۸۴۵–۱۹۲۶) بود که در سال ۱۹۰۶ توسط جولیو کانتالامسا، مدیر سابق گالری‌های آکادمیا در ونیز، جانشین او شد. خرید ویلا بورگزه توسط دولت ایتالیا در سال ۱۹۰۲، معامله قرن نامیده شده است. «پس از نزدیک به ده سال مذاکرات طاقت‌فرسا، دولت ایتالیا موفق شد ویلا بورگزه و پارک بزرگ آن را در قلب رم خریداری کند. مبلغ پرداختی نسبتاً کم بود. تنها ۳٫۶
خریداری کند. مبلغ پرداختی نسبتاً کم بود. تنها ۳٫۶ میلیون لیر پرداخت شد، شامل ملک، ویلای اصلی و - به طرز باورنکردنی - تمام آثار هنری خیره‌کننده موجود در آن. فرصتی مشابه دیگر هرگز ارائه نخواهد شد.» این گالری که در سال ۱۹۸۳ تعطیل شد، تحت بازسازی کاملی قرار گرفت که چهارده سال به طول انجامید و نمای بیرونی ساختمان، از جمله گچ‌کاری‌ها، مجسمه‌ها و راه‌پله دو طبقه، به ظاهر اولیه خود بازگردانده شد. این گالری در ژوئن ۱۹۹۷ بازگشایی شد. در سال ۲۰۱۳، این گالری با ۴۹۸٬۴۷۷ بازدیدکننده، نهمین مکان پربازدید ایالتی ایتالیا
بازدیدکننده، نهمین مکان پربازدید ایالتی ایتالیا بود. در سال ۲۰۱۵، داریو فرانچسکینی، وزیر میراث فرهنگی و فعالیت‌ها و گردشگری، آنا کولیوا را به عنوان مدیر گالری بورگزه منصوب کرد. فرانچسکا کاپلتی از نوامبر ۲۰۲۰ مدیر گالری بورگزه بوده است. موزه‌های نزدیک. همچنین در باغ‌های ویلا بورگزه یا در نزدیکی آن، گالری ملی هنر مدرن، که به هنر ایتالیایی قرن نوزدهم و بیستم اختصاص دارد، و موزه ملی اتروسک، مجموعه‌ای از اشیاء پیش از روم، عمدتاً اتروسکایی، که در اطراف رم کاوش شده‌اند، قرار دارند.
موری هیل (به انگلیسی: Murray Hill)، محله‌ای در ضلع شرقی منهتن در شهر نیویورک است. موری هیل عموماً از شرق با رودخانه ایست یا خلیج کیپس و از غرب با مرکز منهتن هم‌مرز است، هرچند مرزهای دقیق مورد اختلاف است. موری هیل بر روی یک تپه یخچالی شیب دار واقع شده است که بین خیابان لکسینگتون و برادوی قرار دارد. این تپه به نام رابرت موری، رئیس خانواده موری، یک خانواده بازرگان که در قرن هجدهم در این منطقه ساکن شدند، نام‌گذاری شده است. مزرعه موری قبل از سال ۱۷۶۲ تشکیل شد و حداقل تا اوایل قرن نوزدهم وجود داشت. در طول قرن
و حداقل تا اوایل قرن نوزدهم وجود داشت. در طول قرن نوزدهم، موری هیل نسبتاً از بقیه شهر نیویورک که در آن زمان در منهتن جنوبی متمرکز بود، جدا شده بود. موری هیل در طول قرن بیستم به یک محله مرفه تبدیل شد. امروزه، این محله شامل چندین مؤسسه فرهنگی مانند کتابخانه و موزه مورگان و همچنین مأموریت‌ها و کنسولگری‌های مقر سازمان ملل متحد در نزدیکی آن است. این محله همچنین دارای بناهای معماری برجسته‌ای است که برخی از آنها در منطقه تاریخی موری هیل، یک منطقه تاریخی شهری و ملی، قرار دارند. موری هیل بخشی از منطقه ۶ منهتن است و
قرار دارند. موری هیل بخشی از منطقه ۶ منهتن است و کدهای پستی اصلی آن ۱۰۰۱۶ و ۱۰۰۱۷ است. این منطقه توسط حوزه هفدهم اداره پلیس شهر نیویورک گشت‌زنی می‌شود.
جنگ ایتالیا ۱۵۲۱–۱۵۲۶ ، که گاهی با نام جنگ چهار ساله شناخته می‌شود، ( ) بخشی از جنگ‌های ایتالیا بود. این جنگ ، فرانسیس اول فرانسه و جمهوری ونیز را در مقابل امپراتور مقدس روم، چارلز پنجم ، هنری هشتم انگلستان و ایالات پاپی قرار داد. این جنگ از خصومت بر سر انتخاب چارلز به عنوان امپراتور در سال‌های ۱۵۱۹-۱۵۲۰ و نیاز پاپ لئو دهم به اتحاد با چارلز علیه مارتین لوتر ناشی شد. جنگ در اواخر سال ۱۵۲۱ در سراسر اروپای غربی آغاز شد، زمانی که یک لشکرکشی فرانسوی-ناوار تلاش کرد تا ناوار را بازپس گیرد، در حالی که ارتش فرانسه
تا ناوار را بازپس گیرد، در حالی که ارتش فرانسه به کشورهای سفلی حمله کرده بود. ارتش اسپانیا نیروهای ناوار را به پیرنه عقب راند و سایر نیروهای امپراتوری به شمال فرانسه حمله کردند و در آنجا متوقف شدند. در سال ۱۵۲۱، شارل پنجم و هنری هشتم پیمان بروژ را به‌طور محرمانه علیه فرانسه امضا کردند و بار دیگر شعله‌های جنگ در شبه‌جزیرهٔ ایتالیا برافروخته شد. در نبرد بیکوکا در ۲۷ آوریل ۱۵۲۲، نیروهای امپراتوری و پاپی موفق شدند ارتش فرانسه را شکست دهند و آنان را از لمباردی بیرون برانند. پس از این نبرد، درگیری‌ها به خاک
بیرون برانند. پس از این نبرد، درگیری‌ها به خاک فرانسه کشیده شد، در حالی که جمهوری ونیز با امپراتوری صلح جداگانه‌ای امضا کرد. در سال ۱۵۲۳، نیروهای انگلیسی به خاک فرانسه یورش بردند. در همین زمان، شارل دو بوربون، فرمانده نظامی برجستهٔ فرانسه، که از تلاش‌های فرانسوای اول برای تصاحب میراث خانوادگی‌اش دل‌زده شده بود، به امپراتور شارل پنجم پیوست و به فرانسه خیانت کرد. شکست فرانسه در تلاش برای بازپس‌گیری لمباردی در سال ۱۵۲۴، فرصتی برای بوربون فراهم آورد تا در رأس ارتشی اسپانیایی به پرووانس حمله کند. این تحولات،
ارتشی اسپانیایی به پرووانس حمله کند. این تحولات، آغاز مرحله‌ای تازه از جنگ‌های ایتالیا بود که نه‌تنها با رقابت‌های میان قدرت‌های بزرگ اروپایی، بلکه با خیانت‌های داخلی و جابه‌جایی‌های سریع در اتحادها شکل گرفت—دوره‌ای که ساختار سیاسی اروپا را به‌شدت دگرگون کرد و زمینه‌ساز بحران‌های بزرگ‌تری در رم، فلورانس و سراسر شبه‌جزیره شد. فرانسیس در سال ۱۵۲۵ حمله دوم به میلان را رهبری کرد. شکست فاجعه‌بار او در نبرد پاویا ، جایی که توسط کاپیتان امپراتوری شارل دو لانوی اسیر شد و بسیاری از اشراف ارشد او کشته شدند، منجر به
شد و بسیاری از اشراف ارشد او کشته شدند، منجر به پایان جنگ شد. فرانسیس در شهر پیتزیگتونه در لومبارد و سپس در مادرید زندانی شد. مانورهای دیپلماتیک برای آزادی او شامل اعزام یک هیئت فرانسوی توسط مادرش، لوئیز ساووی ، به دربار سلیمان قانونی بود که منجر به اولتیماتوم عثمانی به شارل شد. این اتحاد بی‌سابقه بین پادشاهان مسیحی و مسلمان باعث رسوایی در جهان مسیحیت شد و پایه و اساس اتحاد فرانسه و عثمانی را بنا نهاد. سلیمان در تابستان ۱۵۲۶ به مجارستان حمله کرد و متحدان شارل را در نبرد موهاچ شکست داد. با وجود این تلاش‌ها،
را در نبرد موهاچ شکست داد. با وجود این تلاش‌ها، فرانسیس پیمان مادرید را امضا کرد و ادعاهای خود را نسبت به ایتالیا، آرتوا ، فلاندر و بورگوندی واگذار کرد. چند هفته پس از آزادی، او مفاد این پیمان را رد کرد و جنگ اتحادیه کنیاک را آغاز کرد. جنگ‌های ایتالیا به مدت سه دهه دیگر ادامه یافت و در نهایت فرانسه نتوانست هیچ سرزمین قابل توجهی را در ایتالیا بازپس گیرد. مقدمه. پس از پیمان لندن (1518) ، قدرت‌های بزرگ اروپایی ( فرانسه ، انگلستان ، اسپانیا و امپراتوری مقدس روم ) ظاهراً با یکدیگر دوستانه رفتار می‌کردند. این
) ظاهراً با یکدیگر دوستانه رفتار می‌کردند. این پیمان همه آنها را متعهد می‌کرد که به هر امضاکننده‌ای که مورد حمله قرار گیرد کمک کنند و علیه هر دولتی که صلح را نقض کند، متحد شوند. آنها در مورد مسئله جانشینی امپراتوری اختلاف نظر داشتند؛ امپراتور مقدس روم ، ماکسیمیلیان اول - که قصد داشت یک هابسبورگ جانشین او شود - در طول سال 1518 به نمایندگی از نوه‌اش چارلز اول اسپانیا لشکرکشی کرد، در حالی که فرانسیس اول فرانسه خود را به عنوان کاندیدای جایگزین معرفی کرد. دستگاه پاپ و امپراتوری مقدس روم مجبور شدند در مقابله با
پاپ و امپراتوری مقدس روم مجبور شدند در مقابله با نفوذ روزافزون مارتین لوتر ، که با باز کردن راه برای آنها برای به دست گرفتن اقتدار بر کلیساهای محلی‌شان، در میان برخی از اشراف امپراتوری حمایت پیدا کرد، همکاری کنند. در همان زمان، فرانسیس با مشاور ارشد توانمند، کارآمد و باهوش هنری ، کاردینال توماس وولسی ، "قدرت پشت تاج و تخت" روبرو بود که خود را در منازعات قاره دخالت می‌داد تا هم نفوذ انگلستان و هم نفوذ خودش را افزایش دهد. درگذشت ماکسیمیلیان در ۱۲ ژانویه ۱۵۱۹، انتخابات امپراتوری مقدس روم را به کانون توجه
انتخابات امپراتوری مقدس روم را به کانون توجه سیاست اروپا تبدیل کرد. . پاپ لئوی دهم که از حضور نیروهای اسپانیایی در فاصله‌ای نزدیک به واتیکان (۶۴ کیلومتر) احساس تهدید می‌کرد، از نامزدی فرانسوای اول حمایت نمود. با این حال، نتیجهٔ انتخابات از پیش تعیین‌شده نبود؛ به‌جز فردریک ساکسونی و یوآخیم اول براندنبورگ، سایر شاهزادگان انتخاب‌گر در ازای دریافت رشوه‌های سنگین از شارل، رأی خود را به او دادند. ماکسیمیلیان پیش‌تر وعدهٔ پرداخت ۵۰۰٬۰۰۰ فلورین به انتخاب‌گران داده بود، اما فرانسوا تا سقف سه میلیون فلورین پیشنهاد
بود، اما فرانسوا تا سقف سه میلیون فلورین پیشنهاد کرد. شارل پنجم نیز برای مقابله، مبالغ هنگفتی از خاندان بانکدار فوگر قرض گرفت. در نهایت، تمامی انتخاب‌گران به شارل رأی دادند و او در ۲۳ اکتبر ۱۵۲۰ به‌عنوان «شاه رومیان» تاج‌گذاری کرد—در حالی که پیش‌تر تاج اسپانیا و سرزمین‌های موروثی بورگوندی در هلند را نیز در اختیار داشت. این انتخابات، نه‌تنها نقطهٔ عطفی در تثبیت قدرت شارل پنجم بود، بلکه نشان‌دهندهٔ نقش تعیین‌کنندهٔ ثروت، نفوذ مالی و رقابت‌های پنهان در ساختار سیاسی امپراتوری مقدس روم بود؛ ساختاری که در ظاهر
سیاسی امپراتوری مقدس روم بود؛ ساختاری که در ظاهر بر پایهٔ انتخاب و مشروعیت دینی بنا شده بود، اما در عمل به‌شدت تحت تأثیر منافع اقتصادی و نظامی قرار داشت. در پاییز 1521، انگلیسی‌ها درگیر داوری بین اسپانیا و فرانسه شدند. هنری به مدت سه روز امپراتور را در کنت پذیرایی کرد، در جلسه‌ای که دستاورد چندانی نداشت، اگرچه پیمان ویندزور (16 ژوئن 1522) اتحاد بین انگلستان و آراگون را مجدداً تأیید کرد. هنری و فرانسیس در طول ژوئن 1520 جلسه‌ای پرهزینه در میدان پارچه طلا ترتیب دادند. ماه بعد، هنری به دنبال توافق با چارلز در
دادند. ماه بعد، هنری به دنبال توافق با چارلز در گراولینز بود. شارل پنجم در اکتبر ۱۵۲۰ در شهر آخن تاج‌گذاری کرد و عنوان «شاه رومیان» را به‌دست آورد، اما هنوز به‌طور رسمی امپراتور مقدس روم محسوب نمی‌شد، چرا که این مقام تنها با تاج‌گذاری توسط پاپ در رم رسمیت می‌یافت. برای جلوگیری از ورود شارل و ارتش او به ایتالیا و احتمال تصرف آن، فرانسوای اول تصمیم گرفت از طریق جنگ نیابتی با امپراتور مقابله کند و طرح‌هایی برای حملات هم‌زمان به خاک آلمان و اسپانیا ترتیب داد. در این چارچوب، لوکزامبورگ تحت فرماندهی روبر دو لا
در این چارچوب، لوکزامبورگ تحت فرماندهی روبر دو لا مارک مورد حمله قرار گرفت، و هم‌زمان ارتش مشترک فرانسه-ناوار پس از بازپس‌گیری سن-ژان-پی-دو-پور، از طریق ناوار پیشروی کرد. این لشکرکشی به‌طور اسمی تحت رهبری هنری دالبرت، پادشاه ۱۸ سالهٔ ناوار، انجام شد—کسی که پادشاهی‌اش در سال ۱۵۱۲ توسط فردیناند دوم آراگون اشغال شده بود—اما فرماندهی واقعی ارتش در دست آندره دو فوآ بود و تأمین مالی و تجهیز آن توسط فرانسه صورت گرفت. با این حال، نقشه‌های فرانسه با شکست روبه‌رو شد. مداخلهٔ هنری ناسائو حمله به لوکزامبورگ را عقب
شد. مداخلهٔ هنری ناسائو حمله به لوکزامبورگ را عقب راند، و اگرچه دو فوآ در آغاز موفق شد پامپلونا را تصرف کند، اما در نبرد اسکیروز در ۳۰ ژوئن ۱۵۲۱ شکست خورد و از ناوار بیرون رانده شد. این شکست‌ها نشان داد که تلاش‌های فرانسوای اول برای منحرف کردن شارل پنجم از ایتالیا، نه‌تنها ناکام ماند بلکه موجب تثبیت بیشتر موقعیت امپراتور در شمال اسپانیا و آلمان شد. در همین حال، چارلز درگیر مسئله لوتر بود و در آوریل 1521 در مجلس ورمز با او روبرو شد. پاپ لئو دهم تمایلی به تحمل سرپیچی آشکار از اقتدار خود نداشت و امپراتور را
سرپیچی آشکار از اقتدار خود نداشت و امپراتور را به عنوان متحد بالقوه‌ای برای حمایت از خود در برابر لوتر در نظر می‌گرفت، که از جمله حامیان او فردریک ساکسونی بود. در ماه مه 1521، چارلز فرمان ورمز را علیه لوتر اعلام کرد، و در عین حال به پاپ در بازگرداندن پارما و پیاچنزا به اقتدار ایتالیا کمک کرد. لئو که برای مبارزه خود علیه آنچه که آن را یک بدعت خطرناک می‌دانست، به مجوز امپراتوری نیاز داشت، قول داد که در اخراج فرانسوی‌ها از لمباردی کمک کند، و تنها جمهوری ونیز را به عنوان متحد برای فرانسیس باقی گذاشت. حرکات
را به عنوان متحد برای فرانسیس باقی گذاشت. حرکات اولیه (ژوئن ۱۵۲۱ - مه ۱۵۲۲). در 20 آگوست 1521، ارتش امپراتوری به فرماندهی هنری ناسائو به شمال شرقی فرانسه حمله کرد - حمله‌ای که در پاسخ به حمله دو مارک به لوکزامبورگ انجام شد. آردر مورد تاخت و تاز قرار گرفت، موزون پس از محاصره به شدت آسیب دید و اوبنتون غارت و ساکنان آن قتل عام شدند. مهاجمان در طول محاصره سه هفته‌ای مزیر به دلیل مقاومت فرانسوی‌ها به رهبری پیر ترِیل، صاحب دو بایار ، به تأخیر افتادند. فرانسیس فرصت داشت تا ارتش بزرگی را در ریمز برای کمک به مزیر
داشت تا ارتش بزرگی را در ریمز برای کمک به مزیر گرد هم آورد. چند روز قبل از رسیدن ارتش پادشاه به شهر در 26 سپتامبر، که تا آن زمان تا حد زیادی ویران شده بود، شهر دوباره تجهیز شد. ناسائو مجبور به عقب‌نشینی شد و شهرهای مسیر عقب‌نشینی خود را ویران کرد. تورنه که در فوریه 1519 توسط هنری هشتم به عنوان بخشی از مفاد پیمان لندن به فرانسه بازگردانده شده بود، توسط نیروهای امپراتوری محاصره شد. تورنه پس از دستور عقب‌نشینی ارتش فرانسیس، تسلیم محاصره‌کنندگان شد و بعداً منحل گردید. یک نیروی فرانسوی-ناوارایی به قلعه آمایور (
گردید. یک نیروی فرانسوی-ناوارایی به قلعه آمایور ( بازتان ، ناوار) نزدیک شد و قلعه‌ای را که کاستیلی‌ها تازه تقویت کرده بودند، محاصره کرد. در تاریخ ۳در اکتبر 1521، کاستیلی‌ها در ازای عبور آزاد به کاستیل تسلیم شدند. سربازان گیوم گوفیه سپس به سمت لابورد و به سمت بهوبیا حرکت کردند و قلعه اورانتسو را تصرف کردند. فوئنترابیا ، در دهانه رودخانه بیداسوآ در مرز فرانسه و اسپانیا، بعداً در همان ماه توسط نیروهای فرانسوی-ناوار به فرماندهی بونیوِه و کلود لورن تصرف شد. فرانسوی‌ها این پایگاه سودمند را در شمال اسپانیا تا
این پایگاه سودمند را در شمال اسپانیا تا مارس 1524 در اختیار داشتند. در ۲۸ نوامبر ۱۵۲۱، شارل پنجم و هنری هشتم به‌طور محرمانه پیمان بروژ را امضا کردند؛ اقدامی که اتحاد پنهانی علیه فرانسه را تثبیت کرد. در همین زمان، اودِت دو فوآ، ویسکونت لوترک، که به‌عنوان فرماندار فرانسوی میلان منصوب شده بود، مأموریت یافت تا در برابر نیروهای امپراتوری و پاپی مقاومت کند. اما لوترک در برابر فرماندهی کارکشتهٔ پروسپرو کولونا ناتوان بود و تا پایان نوامبر، ناچار شد میلان را ترک کند و به شهرهای اطراف رود آدا عقب‌نشینی کند. ارتش
کند و به شهرهای اطراف رود آدا عقب‌نشینی کند. ارتش لوترک با نیروهای مزدور سوئیسی تقویت شد، اما فرانسه نتوانست دستمزد آنان را پرداخت کند. در نتیجه، لوترک مجبور شد به خواستهٔ آنان تن دهد و بی‌درنگ وارد نبرد با نیروهای امپراتوری شود. این تصمیم، که برخاسته از فشار مالی و بی‌ثباتی لجستیکی بود، نشان‌دهندهٔ شکنندگی موقعیت فرانسه در شمال ایتالیا و آغاز مرحله‌ای تازه از شکست‌های نظامی در جنگ‌های ایتالیا بود—جنگ‌هایی که نه‌تنها با قدرت نظامی بلکه با بده‌بستان‌های مالی و وفاداری‌های متزلزل رقم می‌خوردند. در 27 آوریل
و وفاداری‌های متزلزل رقم می‌خوردند. در 27 آوریل 1522، لوترک در نبرد بیکوکا به ارتش ترکیبی امپراتوری و پاپ کولونا در نزدیکی میلان حمله کرد. لوترک قصد داشت از برتری خود در توپخانه به نفع خود استفاده کند، اما سوئیسی‌ها که بی‌صبرانه منتظر درگیری با دشمن بودند، توپ‌های او را پنهان کرده و به سمت تفنگداران اسپانیایی مستقر در سنگر حمله کردند. در درگیری حاصل، سوئیسی‌ها به شدت توسط اسپانیایی‌ها و نیرویی از مزدوران آلمانی ( "نبردپیشه‌ها" ) مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. سوئیسی‌ها که روحیه‌شان شکسته بود، به کانتون‌های
سوئیسی‌ها که روحیه‌شان شکسته بود، به کانتون‌های خود بازگشتند. لومباردی رها شد. کولونا و داوالوس، که بدون مقاومت رها شده بودند، به محاصره جنوا پرداختند و در 30 مه شهر را تصرف کردند. فرانسه در خلیج. پس از از دست دادن لومباردی، انگلستان آشکارا وارد درگیری شد و در 29 مه 1522، رسماً به فرانسه اعلام جنگ کرد. هنری هشتم و چارلز در 16 ژوئن 1522 پیمان ویندزور را امضا کردند. این پیمان، حمله مشترک انگلستان و امپراتوری علیه فرانسه را ترسیم می‌کرد. چارلز موافقت کرد که مستمری‌هایی را که به دلیل درگیری با فرانسه از دست
مستمری‌هایی را که به دلیل درگیری با فرانسه از دست می‌دادند، به انگلستان جبران کند و بدهی‌های گذشته را که از دست می‌رفت، بپردازد. برای تثبیت اتحاد، او همچنین موافقت کرد که با تنها دختر هنری، مری ، ازدواج کند. در ماه ژوئیه، انگلیسی‌ها به مورله حمله کردند و در ماه سپتامبر، ارتشی انگلیسی از کاله حرکت کرد و در تلاشی ناموفق برای درگیری با فرانسوی‌ها در نبرد، حومه شهر را آتش زد و غارت کرد. برای تأمین منابع مالی جنگ، فرانسوای اول دعوایی حقوقی علیه شارل سوم، دوک بوربون، آغاز کرد؛ کسی که بخش عمده‌ای از املاک و
بوربون، آغاز کرد؛ کسی که بخش عمده‌ای از املاک و دارایی‌های خود را از طریق ازدواج با سوزان، دوشس بوربون، به‌دست آورده بود. پس از مرگ سوزان، لوئیز دو ساووآ، خواهر او و مادر پادشاه، ادعا کرد که به‌دلیل نزدیکی خویشاوندی، این قلمروها باید به او منتقل شوند. فرانسوا با اطمینان از این‌که تصاحب این املاک می‌تواند وضعیت مالی‌اش را برای ادامهٔ جنگ بهبود بخشد، شروع به مصادرهٔ بخش‌هایی از آن‌ها به نام لوئیز کرد. این رفتار، شارل دو بوربون را به‌شدت خشمگین کرد. او که در دربار فرانسه روزبه‌روز منزوی‌تر می‌شد، برای جبران
دربار فرانسه روزبه‌روز منزوی‌تر می‌شد، برای جبران این بی‌عدالتی، به امپراتور شارل پنجم نزدیک شد و زمینهٔ خیانت خود را فراهم ساخت. این نقطهٔ عطفی بود که نه‌تنها اتحاد داخلی فرانسه را تضعیف کرد، بلکه به شارل پنجم امکان داد تا از شکاف‌های درونی دشمن بهره‌برداری کند و یکی از برجسته‌ترین فرماندهان فرانسه را به صفوف خود جذب نماید. تحولی که در ادامهٔ جنگ‌های ایتالیا نقش تعیین‌کننده‌ای ایفا کرد. مرگ دوک آنتونیو گریمانی ، آندره‌آ گریتی ، کهنه سرباز جنگ اتحادیه کامبره ، را در ونیز به قدرت رساند. او به سرعت مذاکرات
، را در ونیز به قدرت رساند. او به سرعت مذاکرات با امپراتور را آغاز کرد و در 29 ژوئیه 1523 پیمان ورمز را منعقد کرد که جمهوری را از جنگ خارج کرد. بوربون به توطئه خود با چارلز ادامه داد و پیشنهاد داد که در ازای پول و نیروهای آلمانی، شورشی علیه فرانسیس آغاز کند. هنگامی که فرانسیس، که از این توطئه آگاه بود، او را در ماه اکتبر به لیون احضار کرد، او وانمود به بیماری کرد و حاضر نشد. فرانسیس دستور داد تا پس از رسیدن دوک به قلمرو امپراتوری و ورود آشکار به خدمت امپراتور، هر تعداد از همکاران بوربون که می‌توانند دستگیر
هر تعداد از همکاران بوربون که می‌توانند دستگیر شوند، به دست عدالت سپرده شوند. سپس چارلز از طریق پیرنه به جنوب فرانسه حمله کرد. لوترک با موفقیت از بایون در برابر اسپانیایی‌ها دفاع کرد، اما چارلز توانست در فوریه 1524 فوئنترابیا را بازپس گیرد. در 19 سپتامبر 1523، یک ارتش انگلیسی به فرماندهی دوک سافولک از کاله به پیکاردی پیشروی کرد. فرانسوی‌ها که در اثر حمله امپراتوری ضعیف شده بودند، نتوانستند مقاومت کنند و سافولک خیلی زود از سد سم عبور کرد و حومه شهر را ویران کرد و تنها متوقف شد. از پاریس . هنگامی که چارلز از
و تنها متوقف شد. از پاریس . هنگامی که چارلز از حمایت از حمله انگلیسی‌ها خودداری کرد، سافولک - که مایل به ریسک حمله به پایتخت فرانسه نبود - در 30 اکتبر از پاریس روی برگرداند و تا اواسط دسامبر به کاله بازگشت. فرانسیس اکنون توجه خود را به لومباردی معطوف کرد. در سپتامبر 1523، یک ارتش فرانسوی به فرماندهی بونیوِه از طریق پیمونت پیشروی کرد. فرمانده امپراتوری، پروسپرو کولونا، تنها 9000 نفر برای مقابله با پیشروی فرانسه داشت و مجبور به عقب‌نشینی به میلان شد. بونیوِه اندازه ارتش امپراتوری را بیش از حد تخمین زد و به
اندازه ارتش امپراتوری را بیش از حد تخمین زد و به جای حمله به شهر، به سمت اقامتگاه‌های زمستانی حرکت کرد. فرماندهان امپراتوری توانستند تا 28 دسامبر، زمانی که شارل دو لانوی جایگزین کولونای در حال مرگ شد، 15000 "لندسکنچت" و نیروی بزرگی را تحت فرماندهی بوربون احضار کنند. بسیاری از سوئیسی‌ها اکنون ارتش فرانسه را رها کردند و بونیوِه عقب‌نشینی خود را آغاز کرد. شکست فرانسه در نبرد سزیا ، جایی که بایار در حین فرماندهی عقب‌نشینی فرانسه کشته شد، بار دیگر قدرت انبوه تفنگداران را در برابر نیروهای سنتی‌تر نشان داد. سپس
را در برابر نیروهای سنتی‌تر نشان داد. سپس ارتش فرانسه با بی‌نظمی از طریق آلپ عقب‌نشینی کرد. در تیرماه ۱۵۲۴، شارل دو بوربون و د آوالوس با ارتشی نزدیک به ۱۱٬۰۰۰ نفر از آلپ گذشتند و به پرووانس یورش بردند. آنان بدون مقاومت جدی، بیشتر شهرهای کوچک منطقه را تصرف کردند و در ۹ اوت وارد پایتخت ایالتی، اکس-آن-پرووانس، شدند. بوربون در آن‌جا عنوان «کنت پرووانس» را برای خود برگزید و در اقدامی سیاسی، وفاداری‌اش را به هنری هشتم اعلام کرد تا حمایت او را در برابر فرانسوای اول جلب کند. تا نیمهٔ اوت، بوربون و د آوالوس شهر
اول جلب کند. تا نیمهٔ اوت، بوربون و د آوالوس شهر مارسی را، که آخرین پایگاه مهم فرانسه در پرووانس بود، تحت محاصره قرار دادند. اما حملات آنان به نتیجه نرسید. با رسیدن ارتش فرانسه به فرماندهی شخص پادشاه فرانسوا به آوینیون در پایان سپتامبر، مهاجمان ناچار شدند عقب‌نشینی کرده و به ایتالیا بازگردند. این عملیات، هرچند در آغاز موفقیت‌آمیز بود، در نهایت شکست خورد و نشان داد که اتحاد بوربون با امپراتوری و انگلستان نمی‌تواند به‌تنهایی سلطه فرانسه را در جنوب حفظ کند. همچنین، ورود مستقیم فرانسوای اول به میدان نبرد،
همچنین، ورود مستقیم فرانسوای اول به میدان نبرد، نشانه‌ای از اهمیت استراتژیک پرووانس و عزم پادشاه برای دفاع از قلمرو خود بود. لشکرکشی فرانسیس اول به ایتالیا (اکتبر ۱۵۲۴ - فوریه ۱۵۲۵). پیشروی فرانسوی‌ها در لومباردی. در 17 اکتبر 1524، هنگامی که بوربون و پسکارا در حال بازگشت به جنوا بودند، فرانسیس مادرش را در غیاب خود به عنوان نایب‌السلطنه تأیید کرد. اندکی پس از آن، او از آلپ عبور کرد و در رأس ارتشی با بیش از 40000 نفر به سمت میلان پیشروی کرد. نیروهای امپریالیستی که هنوز از نبرد در پرووانس بهبود نیافته بودند،
که هنوز از نبرد در پرووانس بهبود نیافته بودند، در موقعیتی نبودند که مقاومت جدی ارائه دهند. با پیشروی فرانسوی‌ها، نایب‌السلطنه ناپل از آسته به سمت میلان عقب‌نشینی کرد. لانوی، نایب‌السلطنه شهر، که 16000 نفر را برای مقاومت در برابر پیشروی فرانسوی‌ها متمرکز کرده بود، تصمیم گرفت که میلان قابل دفاع نیست. شهر گرفتار طاعون شده بود، بنابراین برای جلوگیری از ابتلای سربازانش، در 26 اکتبر به لودی عقب‌نشینی کرد، میلان را از یک دروازه ترک کرد و طلایه‌داران فرانسوی به فرماندهی سالازو از دروازه دیگری وارد شدند. فرانسیس،