payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پیش‌رونده گدازه تهدید شد. در آوریل ۱۹۹۲، مقامات حفاظت مدنی ایتالیا با کمک تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا و نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا، عملیات «سنگ داغ» را انجام دادند؛ مأموریتی مشترک که شامل استفاده از مواد منفجره و بلوک‌های بتنی برای تغییر مسیر گدازه و دور کردن آن از زافرانا بود. این مداخله توانست شهر را از نابودی نجات دهد. مقامات ایتالیایی از کمک ارتش ایالات متحده برای محافظت از شهر زافرانا اتنا در برابر جریان گدازه پیش‌رونده بهره گرفتند. یک گروه مشترک از کارشناسان دفاع مدنی ایتالیا و پرسنل
گروه مشترک از کارشناسان دفاع مدنی ایتالیا و پرسنل تفنگداران و نیروی دریایی ایالات متحده مأموریت بلندپروازانه تغییر مسیر گدازه را اجرا کردند که به‌طور غیررسمی «شکست‌دهندهٔ آتشفشان» (و در اسناد نظامی ایالات متحده با نام عملیات سنگ داغ) نامیده شد. این عملیات شامل استفاده از بالگردهای سنگین‌بر برای انتقال هوایی و رها کردن بلوک‌های بتنی بزرگ درون جریان مذاب، همچنین انجام انفجارهای کنترل‌شده و سایر اقدامات مهندسی برای کند یا منحرف کردن مسیر گدازه بود. این تلاش به دلیل استفاده منحصربه‌فرد از تجهیزات نظامی علیه یک
دلیل استفاده منحصربه‌فرد از تجهیزات نظامی علیه یک بلای طبیعی، توجه رسانه‌های جهانی را به خود جلب کرد. در نهایت، این مداخله با موفقیت موجب انحراف گدازه و نجات زافرانا اتنا از نابودی شد و نمونه‌ای نادر از کاهش موفقیت‌آمیز جریان گدازه از طریق مداخله انسانی را به نمایش گذاشت. پیش‌زمینه. کوه اتنا، یکی از فعال‌ترین آتشفشان‌های جهان، در ۱۴ دسامبر ۱۹۹۱ از شکاف‌های جدید شروع به فوران کرد. این فوران جریان‌های عظیمی از گدازه تولید کرد که به سمت دامنهٔ جنوب‌شرقی کوه و به سوی مناطق پرجمعیت پیشروی نمود. شهر زافرانا اتنا
سوی مناطق پرجمعیت پیشروی نمود. شهر زافرانا اتنا با حدود ۷۰۰۰ نفر جمعیت، در حدود ۹ کیلومتری پایین‌دست دهانهٔ فوران قرار داشت و به‌عنوان منطقه‌ای با خطر جدی شناسایی شد. در اوایل ژانویه ۱۹۹۲، تیم‌های امداد یک سد بزرگ خاکی (به طول تقریبی ۲۳۴ متر و ارتفاع ۲۱ متر) در منطقهٔ وال کالانا، یک حوضهٔ طبیعی بالای زافرانا، ساختند به امید آن‌که گدازه را در آن فرورفتگی محصور کنند. این سد که توسط مقامات حفاظت مدنی ایتالیا و ارتش با استفاده از ۳۷۰٬۰۰۰ متر مکعب خاک و سنگ ساخته شد، توانست برای حدود یک ماه گدازه را مهار کند.
شد، توانست برای حدود یک ماه گدازه را مهار کند. با این حال، در ۱۴ مارس، شاخهٔ جدیدی از گدازه از روی گدازه‌های انباشته‌شده پشت سد عبور کرد و در ۸ تا ۱۰ آوریل، جریان مذاب از روی سد اصلی گذشت و آن را شکست. با خروج جبههٔ گدازه از حوضه، مسیر تند و مستقیم آن به سوی زافرانا باعث نگرانی شد. با وجود ساخت سه سد خاکی کوچک‌تر در اوایل آوریل برای کند کردن جریان، گدازه به‌تدریج این موانع ثانویه را نیز از بین برد. در ۱۴ آوریل ۱۹۹۲، جریان به حومهٔ زافرانا رسید و نخستین ساختمان — خانه‌ای منفرد در پیانو دل آکوا (که صاحبش
— خانه‌ای منفرد در پیانو دل آکوا (که صاحبش به‌طور نمادین نان و شراب را به‌عنوان هدیه‌ای به آتشفشان گذاشته بود) — را دربر گرفت. تا اواسط آوریل، گدازه تا کمتر از ۱ کیلومتری لبهٔ شهر پیشروی کرده بود و جبههٔ بلندی از جریان (~۹ متر ارتفاع) با سرعت ۴ تا ۵ متر در ساعت حرکت می‌کرد. اوضاع بحرانی شد؛ مقامات محلی طرح‌های تخلیهٔ ساکنان زافرانا را آماده کردند و نیکولا کاپریا، وزیر حفاظت مدنی ایتالیا، تلاش برای نجات شهر را «نبردی نابرابر» در برابر یک «هیولای» قدرتمند طبیعت توصیف کرد. با رویارویی با این تهدید فوری،
طبیعت توصیف کرد. با رویارویی با این تهدید فوری، آتشفشان‌شناسان و مهندسان ایتالیایی به رهبری پروفسور فرانکو باربری از گروه ملی آتشفشان‌شناسی، به بررسی روش‌های تهاجمی‌تر برای تغییر مسیر گدازه پرداختند. نخستین تلاش‌ها توسط مهندسان نیروی دریایی و ارتش ایتالیا برای کند کردن جریان با استفاده از مواد منفجره در اوایل آوریل انجام شد. در ۱۳ آوریل، مواد منفجره بر روی پوستهٔ سخت‌شدهٔ گدازه منفجر شد تا آن را فرو بریزد و یک سد مصنوعی ایجاد کند؛ با این حال، این اقدام تنها تأثیری محدود و موقت داشت. با ادامهٔ پیشروی گدازه،
تأثیری محدود و موقت داشت. با ادامهٔ پیشروی گدازه، باربری و همکارانش تصمیم گرفتند جریان را بالادست مختل کنند — با هدف قرار دادن لولهٔ اصلی گدازه که سنگ مذاب را به سوی زافرانا هدایت می‌کرد. از آنجا که این محل در ارتفاع ~۲۰۰۰ متری در دامنهٔ ناهموار دره دل بووه قرار داشت، نیاز به پشتیبانی هوایی سنگین برای انتقال مواد و تجهیزات بود. دولت ایتالیا از ایالات متحده که دارای امکانات نظامی در سیسیل (مانند پایگاه هوایی دریایی سیگونلا) بود، درخواست کمک کرد. در میانهٔ آوریل ۱۹۹۲، فرماندهی اروپایی ایالات متحده با اعزام
۱۹۹۲، فرماندهی اروپایی ایالات متحده با اعزام بالگردها و پرسنل تفنگداران و نیروی دریایی آمریکا برای پیوستن به عملیات تغییر مسیر گدازه موافقت کرد. جزئیات مأموریت. بالگردهای سنگین‌بر نظامی ایالات متحده در پایگاه هوایی دریایی سیگونلا در سیسیل، آوریل ۱۹۹۲، در حال آماده‌سازی برای کمک به مقامات ایتالیایی در تلاش برای مهار گدازه‌های کوه اتنا. بالگردهای سی‌اچ-۵۳ئی سوپر استالیون از اسکادران بالگرد متوسط تفنگداران دریایی ۲۶۶ برای انتقال هوایی بلوک‌های بزرگ بتنی به‌عنوان بخشی از «عملیات سنگ داغ» به‌کار گرفته شدند.
بخشی از «عملیات سنگ داغ» به‌کار گرفته شدند. مشارکت تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا در وضعیت اضطراری توسط اسکادران بالگرد متوسط دریایی ۲۶۶ (HMM-266) هدایت شد که در آن زمان همراه با یگان اعزامی دریایی بیست‌وچهارم (24th MEU) در سواحل ایتالیا مستقر بود. HMM-266 بالگردهای سی‌اچ-۵۳ئی سوپر استالیون را به پرواز درآورد که از بزرگ‌ترین و قدرتمندترین بالگردهای ترابری در ارتش آمریکا به‌شمار می‌روند. این بالگردهای سنگین‌بر (هر کدام با قابلیت حمل ۱۶٬۰۰۰ پوند بار خارجی) به‌خوبی برای جابه‌جایی بلوک‌های عظیم بتنی و
به‌خوبی برای جابه‌جایی بلوک‌های عظیم بتنی و سایر تجهیزات لازم جهت مداخله در جریان گدازه مناسب بودند. تفنگداران توسط یگان‌های هوانوردی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا همراهی شدند؛ برای نمونه، اسکادران پشتیبانی رزمی بالگرد ۴ (HC-4) مستقر در سیگونلا، بالگردهای سی‌اچ-۵۳ و سی‌اچ-۴۶ سی نایت را برای افزایش ظرفیت حمل در اختیار گذاشت. در مجموع، دست‌کم دوازده هواگرد آمریکایی و ده‌ها پرسنل ایالات متحده در کنار نیروهای ایتالیایی و تیم‌های دفاع مدنی در عملیات شرکت کردند. این تلاش مشترک در زمین توسط مقامات حفاظت مدنی
این تلاش مشترک در زمین توسط مقامات حفاظت مدنی ایتالیا و آتشفشان‌شناسان هماهنگ می‌شد که نقاط هدف روی جریان گدازه را شناسایی می‌کردند، در حالی‌که خلبانان آمریکایی و تیم‌های ایتالیایی مأموریت‌های هوایی را اجرا می‌کردند. نیروهای آمریکایی در هفتهٔ سوم آوریل ۱۹۹۲ به سیسیل رسیدند. بر اساس گزارش مأموریت، تفنگداران به‌طور طنزآمیز این اعزام را «عملیات شکست‌دهندهٔ آتشفشان» نامیدند و حتی یک لوگوی کارتونی روی بالگردهایشان نقاشی کردند که نشان‌دهندهٔ ماهیت بی‌سابقهٔ «مبارزه با یک آتشفشان» بود. بعدها در اسناد وزارت دفاع
با یک آتشفشان» بود. بعدها در اسناد وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا از آن با نام عملیات «سنگ داغ» یاد شد. برای خلبانان و خدمهٔ پروازی تفنگداران — که بسیاری از آنان کهنه‌سرباز جنگ خلیج فارس ۱۹۹۱ و دیگر بحران‌های اخیر بودند — این مأموریت انسان‌دوستانه منحصربه‌فرد بود. یکی از افسران نیروی دریایی در سیگونلا به شوخی گفت: «وقتی کسی به سمتت تیراندازی نمی‌کند همه‌چیز آسان‌تر است»، و اشاره کرد که با وجود نبود آتش دشمن، پرواز در نزدیکی آتشفشانی در حال فوران خطرات خاص خود را داشت. خدمه مجبور بودند با بادهای شدید،
خاص خود را داشت. خدمه مجبور بودند با بادهای شدید، جریان‌های صعودی گاز داغ و خاکستر آتشفشانی مقابله کنند که گاهی پروازها را زمین‌گیر و دید در کوه را مختل می‌کرد. با این حال، در زمان‌های مساعد جوی، بالگردهای سنگین بارها از پایگاه برخاسته و بارهای خارجی متشکل از بتن و فولاد را به محل رهاسازی در دامنه‌های اتنا منتقل می‌کردند. از نظر لجستیکی، عملیات شامل تأمین و انتقال بلوک‌های عظیم بتنی به آتشفشان بود. مقامات ایتالیایی بلوک‌های بزرگ سیمانی («بورسلی» یا موانع بتنی) را که هرکدام چندین تُن وزن داشتند، فراهم
بتنی) را که هرکدام چندین تُن وزن داشتند، فراهم کردند. در مجموع بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ پوند (≈۹۰ تُن متریک) بتن توسط تفنگداران دریایی در طول عملیات به‌صورت هوایی منتقل شد. کشتی‌های ناوگان ششم ایالات متحده آمریکا در منطقه نیز پشتیبانی ارائه دادند؛ برای نمونه، مهندسان نیروی دریایی به ساخت سکوهای توری فلزی برای حمل گروهی از بلوک‌های بتنی کمک کردند و سیبیزهای نیروی دریایی (گردان‌های مهندسی ساختمانی) تخصص خود در تخریب و ساخت‌وساز را در صورت نیاز ارائه دادند. همکاری بین نیروهای ایتالیایی و آمریکایی همچنین شامل ایمنی و
نیروهای ایتالیایی و آمریکایی همچنین شامل ایمنی و ارتباطات بود: اسکورت‌های نظامی ایتالیایی بالگردهای آمریکایی را هدایت می‌کردند و مراکز فرماندهی مشترک برای هماهنگی زمان رهاسازی‌های هوایی با انفجارهای زمینی ایجاد شد. استراتژی مهندسی. استراتژی انحراف گدازه، چندین تکنیک مهندسی را که به ترتیب اجرا شدند، ترکیب کرد. هدف اصلی، کاهش میزان گدازه‌ای بود که به جبهه آتشفشان در نزدیکی زعفرانا می‌رسید، با قطع مسیر آن به سمت بالای دامنه. برای دستیابی به این هدف، دانشمندان یک نورگیر (روزنه در سقف لوله اصلی گدازه) را در
یک نورگیر (روزنه در سقف لوله اصلی گدازه) را در ارتفاع حدود ۲۰۰۰ متری در دامنه کوه اتنا شناسایی کردند که از طریق آن گدازه‌های جاری قابل مشاهده بودند. این نورگیر که در منطقه‌ای ناهموار از دره دل بووه واقع شده بود، اساساً یک «دریچه» یا پنجره به سمت جریان گدازه بود. اگر بتوان مجرای آتشفشان را در آن نقطه مسدود یا منحرف کرد، بخش زیادی از گدازه ممکن است از کانال خود خارج شده و از مناطق آسیب‌پذیر در پایین دامنه دور نگه داشته شود. انداختن بلوک‌های بتنی. طرح اولیه که در ۱۳ تا ۱۵ آوریل ۱۹۹۲ اجرا شد، این بود که لولهٔ
در ۱۳ تا ۱۵ آوریل ۱۹۹۲ اجرا شد، این بود که لولهٔ گدازه به‌طور مستقیم با بمباران هوایی بلوک‌های بتنی مسدود شود. بالگردهای CH-53E ایالات متحده بر فراز دهانهٔ هدف (تقریباً در ارتفاع ۲۱۰۰ متر) پرواز کرده و بلوک‌های بزرگ بتنی را مستقیماً در جریان گدازه رها کردند. در یکی از نخستین تلاش‌ها، چهار قطعه بلوک بتنی (هرکدام حدود ۲ تُن وزن داشتند) در یک کانال گدازه در ارتفاع تقریبی ۶۹۳۰ پا پایین آورده شدند. با این حال، این روش ابتدایی کمتر از آنچه انتظار می‌رفت کارآمد بود. گرمای شدید و شناوری گدازه باعث شد بلوک‌ها روی
گرمای شدید و شناوری گدازه باعث شد بلوک‌ها روی گدازهٔ مذاب شناور شوند، به‌جای آنکه لوله را مسدود کنند. فرانکو باربری پس از بازرسی هوایی گزارش داد: «دیدم این بلوک‌های بزرگ بتن روی گدازه شناورند، که ثابت می‌کند به‌اندازه کافی سنگین نیستند.» در آن تلاش، گدازه به‌سادگی دور بلوک‌ها یا زیر آنها جریان یافت. در پاسخ، تیم تصمیم گرفت از توده‌های بزرگ‌تر و تاکتیکی متفاوت استفاده کند: انباشتن حجم بحرانی از آوار در یک نقطه. در طول هفتهٔ بعد، بالگردها بارهای بیشتری آوردند و گاهی با استفاده از یک سکوی فلزی چندین بلوک را
و گاهی با استفاده از یک سکوی فلزی چندین بلوک را همزمان در دهانهٔ لوله رها کردند. در یک مورد، وزش باد شدید یک بالگرد را مجبور کرد بار خود را زودتر از موعد رها کند که دشواری‌های جای‌گذاری دقیق در چنین شرایطی را نشان داد. برای تقویت عملیات انداختن بلوک‌ها، از مواد منفجره نیز استفاده شد. مهندسان رزمی ارتش ایتالیا مواد منفجره‌ای را در دیواره‌های لولهٔ گدازه و سدهای جریان قرار دادند. هدف این بود که دیواره‌های سخت‌شدهٔ گدازه منفجر شده و فرو بریزند و جریان را سد کنند. باربری توضیح داد که با انفجار لبه‌های کانال
کنند. باربری توضیح داد که با انفجار لبه‌های کانال سخت‌شده، تکه‌های گدازهٔ جامد فرو می‌ریزد و می‌تواند مانند یک سد آوار جریان را متوقف کند. در ۱۶ آوریل و دوباره در ۲۱ آوریل، انفجارهای کنترل‌شده روی لوله و دیواره‌های کانال در نزدیکی دهانهٔ هدف انجام شد. این انفجارها با عملیات بالگردها هماهنگ می‌شدند. برای مثال، در ۲۱ آوریل، بالگردها بلوک‌های بتنی را اطراف دهانهٔ لوله قرار دادند و سپس انفجاری انجام شد تا آنها با نیروی بیشتری به داخل تونل گدازه رانده شوند. یکی از خلبانان نیروی تفنگداران دریایی توصیف کرد که
از خلبانان نیروی تفنگداران دریایی توصیف کرد که چگونه بالگرد CH-53E خود را هدایت کرد تا بلوک معلق ۷ تُنی را «مثل یک آونگ» تاب دهد و آن را به شکاف لولهٔ گدازه بکوبد، حرکتی که او آن را به بازی کروکت تشبیه کرد. این رویکرد ترکیبی از انفجار و انداختن بلوک، تا حدی موفق بود. تا ۲۲ آوریل، ناظران گزارش دادند که بخشی از جریان گدازه مسدود شده است: انباشت قابل‌توجهی از آوار لولهٔ گدازه را تا حدی مسدود کرده و موقتاً جریان گدازه را کند کرده بود. در واقع، یک تیم مشترک آمریکایی–ایتالیایی موفق شد در ۲۱ تا ۲۲ آوریل در مجموع
موفق شد در ۲۱ تا ۲۲ آوریل در مجموع ۹۲ تُن بتن و آوار را به داخل یک شکاف لولهٔ گدازه بریزد که به نظر می‌رسید برای مدتی کوتاه پیشروی گدازه را متوقف کرده است. با وجود این مداخلات اولیه، فوران کوه اتنا بدون وقفه ادامه یافت و گدازه مسیرهای تازه‌ای پیدا کرد. تا اوایل ماه مه، جریان جدیدی از گدازه بخش مسدودشده را دور زد و دوباره به سوی حومهٔ زافرنا اتنه پایین آمد و تا ۵۰۰ متری شهر در ۱۱ مه رسید. این امر منجر به تدوین راهبردی تازه برای یک راه‌حل پایدارتر شد. مقامات ایتالیایی با مشورت متخصصان آمریکایی، طرحی
مقامات ایتالیایی با مشورت متخصصان آمریکایی، طرحی چهارمرحله‌ای برای منحرف کردن تمام گدازهٔ لولهٔ اصلی به داخل یک کانال مصنوعی در دامنهٔ کوه طراحی کردند. این اقدامات مهندسی مؤثر واقع شد. زمانی که گدازه به کانال مصنوعی منحرف شد، بدون تهدید به مناطق مسکونی، به‌طور بی‌خطر در پهنهٔ وسیع و غیرمسکونی درهٔ بُوو جریان یافت و توانست در آنجا پخش و سرد شود. انحراف نهایی در عمل «منبع تغذیه» جریان پیش‌روندهٔ گدازه را قطع کرد و باعث شد جبههٔ جریان نزدیک زافرنا اتنه متوقف شود و دیگر پیشروی نکند. آتشفشان‌شناس ایتالیایی
شود و دیگر پیشروی نکند. آتشفشان‌شناس ایتالیایی لوئیجی ویلارّی خاطرنشان کرد که این نتیجه وضعیت را به «چند روز پس از آغاز فوران» بازگرداند – به عبارت دیگر، گدازهٔ فعال در بالای شیب، بیش از ۶ کیلومتر دورتر از شهر، محدود شد، همان‌طور که در اوایل فوران بود. نتیجه. مداخله چندملیتی در کوه اتنا، شهر زافرانا اتنا را از نابودی نجات داد. تا پایان ماه مه ۱۹۹۲، جریان گدازه‌ای که تنها چند صد متر از شهر فاصله داشت، قطع و شروع به سرد شدن کرد. در ۳۰ مه، ناظران تأیید کردند که گدازه دیگر به سمت زافرانا جریان ندارد، بلکه در
که گدازه دیگر به سمت زافرانا جریان ندارد، بلکه در داخل دره دل بووه در بالا محصور شده است. جبهه جریان اصلی تقریباً در مرز شهر راکد شد و هرگز بیشتر پیشروی نکرد. در روزهای پس از انحراف موفقیت‌آمیز، گدازه مذاب همچنان از دریچه اتنا فوران می‌کرد، اما منحصراً در داخل کانال مصنوعی حرکت می‌کرد و در دامنه‌ها به دور از هر منطقه مسکونی پخش می‌شد. فوران ۱۶ ماهه در نهایت تا ۳۰ مارس ۱۹۹۳ ادامه یافت و یک میدان گدازه بزرگ در کوه ایجاد کرد، اما پس از انحراف ماه مه ۱۹۹۲، دیگر مناطق مسکونی را تهدید نکرد. با توجه به مقیاس
دیگر مناطق مسکونی را تهدید نکرد. با توجه به مقیاس فوران، خسارات مالی به طرز چشمگیری محدود بود. در نهایت، تنها یک خانه در حومه زعفرانا توسط جریان گدازه و همچنین برخی از باغ‌ها و زمین‌های کشاورزی در دامنه کوه ویران شد. تنها سازه از بین رفته که در ۱۴ آوریل مورد هجوم قرار گرفت، به نمادی از فرار باریک تبدیل شد؛ عکس‌ها نشان می‌دهند که گدازه درست در نزدیکی خانه دوم در همان نزدیکی متوقف شده است که دست نخورده باقی مانده است. زیرساخت‌های زعفرانا (مانند خانه‌ها، جاده‌ها، کلیسای روستا) از هرگونه آسیب جدی در امان
جاده‌ها، کلیسای روستا) از هرگونه آسیب جدی در امان ماندند. سد خاکی عظیم ساخته شده در ژانویه و تاکتیک‌های تأخیری بعدی، زمان کافی را به شهر داده بود تا انحراف نهایی حاصل شود. هیچ مرگ یا جراحت جدی به فوران نسبت داده نشد - گواهی بر برنامه‌ریزی مؤثر تخلیه و تلاش‌های انحراف. آتشفشان‌شناسان مداخله در اتنا در سال ۱۹۹۲ را یکی از موفق‌ترین تلاش‌های انحراف گدازه در تاریخ می‌دانند. به هر حال، این عملیات به‌طور قابل توجهی پیشروی گدازه را در مواقع ضروری کند کرد و سپس در لحظه بحرانی آن را به‌طور کامل تغییر مسیر داد.
در لحظه بحرانی آن را به‌طور کامل تغییر مسیر داد. گزارشی از سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده خاطرنشان کرد که حدود ۵ ماه تلاش فشرده برای کنترل گدازه در طول بحران اتنا در سال‌های ۱۹۹۱–۱۹۹۲ مورد نیاز بود و اگر فوران بسیار بیشتر از این مدت طول می‌کشید، نتیجه ممکن بود بسیار متفاوت باشد. موفقیت به مداخلات مداوم و پر زحمت (ساخت موانع متعدد، بمباران مکرر جریان و غیره) بستگی داشت تا زمانی که خروجی طبیعی فوران شروع به کاهش کند. بنابراین، مورد اتنا نشان داد که اگرچه جریان‌های گدازه می‌توانند توسط اقدامات انسانی تغییر
گدازه می‌توانند توسط اقدامات انسانی تغییر کنند، اما چنین تلاش‌هایی باید پایدار باشند و تضمینی برای آنها وجود ندارد، مگر اینکه خود فوران مدت زمان محدودی داشته باشد. در پی این حادثه، شهر زافرانا اتنا ابراز آسودگی خاطر زیادی کرد. بسیاری از ساکنان، که ماه‌ها را زیر سایه گدازه‌های در حال پیشروی گذرانده بودند، توانستند تا تابستان ۱۹۹۲ به زندگی عادی بازگردند. جریان‌های گدازه سرد شده از آن زمان به بخشی از چشم‌انداز بالای شهر تبدیل شده‌اند و یک پلاک یادبود در زافرانا، این انحراف موفقیت‌آمیز را گرامی می‌دارد. این
این انحراف موفقیت‌آمیز را گرامی می‌دارد. این رویداد در محافل آتشفشان‌شناسی و مهندسی عمران به عنوان نمونه‌ای قابل توجه از کاهش بلایای طبیعی مورد مطالعه قرار گرفته است. سازمان‌های حفاظت مدنی ایتالیا درس‌های اتنا ۱۹۹۲ را در برنامه‌ریزی احتمالی خود برای فوران‌های آینده گنجانده‌اند. برای تفنگداران دریایی ایالات متحده، این مأموریت نیز خاطره‌انگیز بود: HMM-266 به دلیل واکنش سریع خود مورد ستایش قرار گرفت و منظره غیرمعمول «مبارزه» هلیکوپترهای تفنگداران دریایی با یک آتشفشان به بخشی از تاریخ این واحد تبدیل شد.
تایلر جیمز رابینسن (؛ زادهٔ ) یک دانشجوی اهل ایالات متحده آمریکا است که به اتهام قتل چارلی کرک، فعال راست‌گرای آمریکایی، متهم شده است. رابینسون، ۲۲ ساله از واشنگتن، یوتا، ۳۳ ساعت پس از شلیک به گردن کرک در رویدادی در دانشگاه دره یوتا در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۵ اتفاق افتاد دستگیر شد. رابینسون با چندین اتهام جنایی از جمله قتل تشدید یافته، مانع‌تراشی در اجرای عدالت و ارعاب شاهد مواجه است. دادستان‌های یوتا اعلام کرده‌اند که در این پرونده به دنبال مجازات اعدام برای این فرد خواهند بود.
کتابخانه آنجلیکا، کتابخانه عمومی واقع در رم، ایتالیا است. این کتابخانه در مقابل میدان "پیازا سنت آگوستینو"، در مجاورت کلیسای سنت آگوستینو، نه چندان دور از پیازا ناوونا قرار دارد. این کتابخانه که از سال ۱۶۰۹ برای عموم مردم باز بوده است، به همراه کتابخانه آمبروزیانا در میلان و کتابخانه بودلیان در آکسفورد، قدیمی‌ترین "کتابخانه عمومی" اروپا محسوب می‌شود. کتابخانه آنجلیکا بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ جلد کتاب دارد که تقریباً نیمی از آن‌ها «فوندو آنتیکو» را تشکیل می‌دهد (نسخه‌های چاپی سده‌های ۱۵ تا ۱۸). نسخه‌های خطی حدود ۲٬۷۰۰
چاپی سده‌های ۱۵ تا ۱۸). نسخه‌های خطی حدود ۲٬۷۰۰ عدد هستند که بیشتر آن‌ها به زبان لاتین و بخشی به زبان‌های یونانی و شرقی است حدود ۱٬۱۰۰ عدد و نسخه‌های سدهٔ ۱۶ میلادی تقریباً ۲۰٬۰۰۰ نسخه است. این آثار برای شناخت تاریخ اصلاح دینی و اصلاح کاتولیک اهمیت ویژه‌ای دارند. تاریخچه. ریشه‌ها. کتابخانه در سال توسط اسقف آگوستینی و ساکرستان پاپ، آنجلو روکا، تأسیس شد و متعلق به صومعهٔ آگوستینیان بود. مؤسس آن، که کتابخانه به افتخار او هنوز با نام کتابخانه آنجلیکا شناخته می‌شود، دانشمندی فرهیخته و جمع‌آوری‌کنندهٔ مشتاق
می‌شود، دانشمندی فرهیخته و جمع‌آوری‌کنندهٔ مشتاق نسخه‌های نادر بود. کتابخانهٔ او یکی از کامل‌ترین مجموعه‌های خصوصی در رم بود و بیش از ۲۰٬۰۰۰ جلد کتاب در اختیار داشت. در پایان سال ۱۵۰۰، روکا قصد داشت مجموعه خود را به فرقه آگوستینی اهدا کند و آن را در اختیار عموم قرار دهد، همان‌طور که در نامه پاپی ۱۵۹۵ مشهود است، که در آن پاپ کلمنت هشتم حق اهدای کتابخانه را به او اعطا کرد. این مجوز توسط پل پنجم تمدید شد و تنها در سال ۱۶۱۴ سند انتقال اجرا شد. سندی که تحت آن انتقال مالکیت کتابخانه به صومعه سنت آگوستینو در رم
مالکیت کتابخانه به صومعه سنت آگوستینو در رم انجام شد، با چندین بند همراه بود: ۱) کتابخانه نباید به عنوان یک کتابخانه مشترک در نظر گرفته شود؛ و از این رو، پدران آگوستینی اجازه خواهند داشت به عنوان محقق و نه به عنوان مالک وارد شوند؛ ۲) کتابخانه نباید از مکانی که عمداً برای آن ساخته شده است، جابجا شود. مسئلهٔ یافتن مکان مناسب برای نگهداری کتابخانه احتمالاً دلیل اصلی تأخیر در اجرای برنامهٔ روکا بود. خود او مسئولیت خرید ساختمان‌های کوچک نزدیک کلیسای سنت آگستینو را بر عهده گرفت و آن‌ها را برای مطابقت با نیازهای
را بر عهده گرفت و آن‌ها را برای مطابقت با نیازهای کتابخانه تغییر داد. همچنین، او کتابخانه را با منابع مالی مستقل تأمین کرد، با سرمایهٔ اولیه‌ای که از هفت ملک کوهستانی با درآمد سالانهٔ ۲۴ اسکودو تشکیل می‌شد. در سال ۱۶۱۴، کتابخانه به کتابخانه صومعهٔ سنت آگستینو پیوست که حدود ۲۰٬۰۰۰ کتاب داشت. بر اساس وصیت فرِ آنجلو — او اسقف بود و از سوگند فقر معاف شده بود — کتابخانه باید برای همه، بدون توجه به درآمد یا جایگاه اجتماعی، باز باشد. بدین ترتیب، آنجلیکا یکی از نخستین کتابخانه‌های عمومی در ایتالیا شد. پژوهشگر و
کتابخانه‌های عمومی در ایتالیا شد. پژوهشگر و کتابدار فرانسوی در اثر برجستهٔ خود اظهار داشت که تنها سه کتابخانه در تمام اروپا در زمان او دسترسی منظم برای همهٔ دانشمندان فراهم می‌کردند، یعنی بودلیان، آمبروزیانا و کتابخانه آنجلیکا. اواخر قرن ۱۷ و ۱۸ میلادی. دو مجموعهٔ بزرگ، یعنی مجموعه‌های صومعهٔ سنت آگستینو و مجموعهٔ روکا، که با هدایا و کمک‌های بعدی برادران و نیکوکاران تقویت شدند، به‌طور مستمر گسترش یافتند. در سال ۱۶۶۱، انسان‌شناس آلمانی لوکاس هولستنیوس، سرپرست کتابخانه واتیکان، مجموعهٔ ارزشمند خود شامل حدود
کتابخانه واتیکان، مجموعهٔ ارزشمند خود شامل حدود ۳٬۰۰۰ جلد کتاب را به کتابخانه آنجلیکا اهدا کرد. در سال ۱۷۰۴، کتابخانه بزرگ آگوستینیان کاردینال هنری نوریس به آنجلیکا منتقل شد. کتابخانهٔ کاردینال نیز در سال ۱۷۶۲ برای آگوستینیان خریداری شد و همزمان کتابخانهٔ کنونی و وسیع بازسازی شد و کتاب‌ها توسط سه راهب سخت‌کوش و دانیله مارکولینی، کاملاً فهرست‌نویسی شدند. ۵۴ جلدی که در قالب فولیو و تشکیل‌دهندهٔ فهرست قدیمی هستند و توسط شمالفوس و تکِر تهیه شده‌اند، هنوز به‌طور روزمره مورد استفاده‌اند. متأسفانه، فهرست نسخه‌های
روزمره مورد استفاده‌اند. متأسفانه، فهرست نسخه‌های خطی که توسط مارکولینی تهیه شده بود، از دست رفته است. آنجلیکا در قرن هفدهم (توسط بورومینی) و قرن هجدهم (توسط لوئیجی وانویتلی و کارلو مورنا) چندین بار بازسازی شد. وانویتلی، تالار یادبود طبقه اول را طراحی کرد که در سال ۱۷۶۵ تکمیل شد. این تالار که به دلیل شکلش به «گلدان» وانویتلی معروف است، با پلان مستطیلی، طاق ضربی و یک قفسه چوبی گرانبها اثر نیکولا فاگیولی مشخص می‌شود. قرن نوزدهم و پس از آن. این کتابخانه در سال ۱۸۷۳، زمانی که دولت ایتالیا خانه‌های مذهبی در رم
۱۸۷۳، زمانی که دولت ایتالیا خانه‌های مذهبی در رم را سرکوب کرد، از فرقه جدا شد. از سال ۱۹۷۵، تحت نظارت وزارت فرهنگ بوده است. تا قرن بیستم، مجموعه کتابخانه به‌طور قابل توجهی افزایش یافته است: شایان ذکر است که نامه‌های شاعر دومنیکو نیولی و باستان‌شناس فلیچه بارنابی مربوط به قرن‌های ۱۹ و ۲۰ و از سال ۲۰۰۰، نامه‌های منتقد ادبی آرنالدو بوچلی (۱۹۰۰–۱۹۷۴) که کتابخانه‌اش (حدود ۱۰۰۰۰ جلد) نیز در اختیار آنجلیکا است، به دست آمده است. از دهه نود، توجه ویژه‌ای به افزایش ابزارهای کتابشناختی و روش‌های مشاوره، همچنین در
ابزارهای کتابشناختی و روش‌های مشاوره، همچنین در مورد مواد پشتیبان غیرکاغذی، شده است. در سال ۲۰۰۴، یک سمپوزیوم تاریخی در آنجلیکا برگزار شد تا سهم آن در یادگیری در طول قرن‌ها برجسته شود. مجموعه. این کتابخانه در مطالعات کلیسایی و مطالعات ادبی تاریخی تخصص دارد. در حال حاضر مجموعه‌ای بالغ بر ۲۰۰۰۰۰ جلد کتاب دارد و از نظر نسخه‌های خطی و کتب خطی، یکی از بهترین کتابخانه‌های ایتالیا است. این نسخه‌های خطی بر اساس مجموعه منشأشان تقسیم‌بندی شده‌اند. آن‌ها عمدتاً از صومعه باستانی آگوستینی سانتا ماریا دل پوپولو، از
صومعه باستانی آگوستینی سانتا ماریا دل پوپولو، از صندوق‌های روکا، هولستنیوس و پاسیونی و از میراث‌های متنوع قبل از سال ۱۸۷۰ به دست آمده‌اند. موارد زیر به ویژه ارزشمند هستند: چهار "اوانجلی"، یک نسخه خطی پوستی از قرن نهم؛ یک سنت گرگوری از قرن یازدهم؛ چندین مجموعه به زبان یونانی از جمله ایلیاد از قرن دوازدهم؛ یک انجیل سریانی از قرن هفتم؛ یک "کمدی" اثر دانته آلیگیری با حروف اول رنگی برای هر فصل و تصاویر برای هر کتاب؛ یک "کمدی" دیگر از قرن چهاردهم با فصل‌هایی از یاکوپو آلیگیری و بوزونه دا گوبیو، با مینیاتورهای
یاکوپو آلیگیری و بوزونه دا گوبیو، با مینیاتورهای زیبا برای هر فصل از "دوزخ"؛ یازده مجموعه عربی؛ کتاب "دربارهٔ حمام‌های پوتئولی" از قرن سیزدهم با مینیاتورهای مکتب سیسیلی؛ کتابی روی سکه‌های نقره دانمارکی از قرن چهاردهم با مینیاتورهای نفیس فلاندری؛ بخش عمده‌ای از تفسیر مئیر بن سلیمان ابی سهوله بر "سفر یتزیرا" به خط خود نویسنده. همچنین تعداد زیادی از مقالات و اسناد تاریخی ارزشمند متعلق به کتابخانه است: نسخه‌های خطی بسیاری در مورد یسوعیان، در مورد سلطه فرانسه، که شامل دفتر خاطرات سفر پاپ پیوس هفتم به فرانسه
که شامل دفتر خاطرات سفر پاپ پیوس هفتم به فرانسه برای تاجگذاری ناپلئون می‌شود، و گزارشی بسیار دقیق در مورد روابط بین پاپ و فرانسوی‌ها از سال ۱۸۰۸ تا زمان بازسازی در سال ۱۸۱۴. بسیاری از نسخه‌های خطی، شواهدی از تاریخ ایالات پاپی تا اتحاد ایتالیا هستند: از جلسات محرمانه گرفته تا شورش‌ها، تا جشن‌ها، تا روابط بین‌المللی. آنجلیکا همچنین شامل ۴۶۰ نقشه جغرافیایی صحافی نشده و حدود ۱۰۰۰۰ نقشه صحافی شده در مجلدات، اطلس‌های متعدد و تنها دو نسخه شناخته شده از اولین نسخه کره جغرافیایی ویلم جانس بلائو (حدود ۱۵۹۸) است. از
کره جغرافیایی ویلم جانس بلائو (حدود ۱۵۹۸) است. از سال ۱۹۴۰، آنجلیکا به مقر آکادمی پاپی آرکادیا نیز تبدیل شده است که بایگانی‌های تاریخی و کتابخانه‌ای با گنجینه‌ای بالغ بر ۱۰۰۰۰ جلد کتاب شامل صدها کتاب، جزوه، نوشته‌های دانشگاهی، نشریات ادواری، شماره‌های منحصر به فرد و دست‌نوشته‌ها را به آن سپرده است که گواه معتبری از پیشینه و توسعه حیات آکادمی است که اولین جوانه‌های آن به جلساتی که در رم در کاخ ملکه کریستینا سوئد برگزار می‌شد، برمی‌گردد.
کلان‌شهرهای ایتالیا () بخش‌های اداری در نظام تقسیمات کشوری این کشور هستند که از سال ۲۰۱۵ به اجرا درآمده‌اند. این واحدها نوع ویژه‌ای از استان به‌شمار می‌آیند و شمار آن‌ها در حال حاضر ۱۵ کلان‌شهر است. کلان‌شهر، طبق تعریف قانون، شامل یک شهر مرکزی بزرگ و همچنین حومه‌ها و نواحی پیرامونی آن است که از نظر فعالیت‌های اقتصادی، خدمات عمومی اساسی، روابط فرهنگی و ویژگی‌های سرزمینی با شهر اصلی پیوند نزدیک دارند. تاریخچه. قانون اولیه سال ۱۹۹۰، کومونه‌های تورین، میلان، ونیز، جنوا، بولونیا، فلورانس، رم، باری، ناپل و نواحی
جنوا، بولونیا، فلورانس، رم، باری، ناپل و نواحی پیرامونی آن‌ها را به عنوان کلان‌شهر تعریف کرد و حق تشخیص و تفکیک کلان‌شهرها در قلمرو خود را برای نواحی خودمختار محفوظ می‌داشت. در سال ۲۰۰۹، با اصلاحات انجام‌شده، رجو کالابریا به این فهرست افزوده شد. کلان‌شهرهایی که توسط نواحی خودمختار تعریف شدند عبارت بودند از: کالیاری و ساساری در ساردینیا؛ کاتانیا، مسینا و پالرمو در سیسیل. در ۳ آوریل ۲۰۱۴، پارلمان ایتالیا قانونی را تصویب کرد که بر پایهٔ آن ده کلان‌شهر در ایتالیا ایجاد شد، به‌استثنای نواحی خودمختار. پنج