payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و رینز برای بازی در این فیلم وارد مذاکره شدند و در ماه بعد، پک، لیانگ، جکسون و شولز نیز به جمع بازیگران اضافه شدند. در طول ماه ژوئیه، با اضافه شدن دستمالچیان، رودز، گوتو و جاموال در نقش‌های مربوطه، بازیگران تکمیل شدند. تصویربرداری اصلی در اوت ۲۰۲۵ آغاز شد. "مبارز خیابانی" قرار است توسط پارامونت پیکچرز در تاریخ ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶ در ایالات متحده اکران شود. تولید. توسعه. در آوریل ۲۰۲۳، شرکت لجندری انترتینمنت حقوق فیلم لایو اکشن و تلویزیونی مجموعه بازی‌های ویدیویی "استریت فایتر" را از کپ‌کام خریداری کرد و مشغول
"استریت فایتر" را از کپ‌کام خریداری کرد و مشغول توسعه این فیلم شد؛ این سومین فیلم لایو اکشن بر اساس بازی‌ها پس از "مبارز خیابانی" (۱۹۹۴) و ' (۲۰۰۹) است، و در مجموع چهارمین اقتباس بلند لایو اکشن از این مجموعه بازی پس از ' (۲۰۱۴) می‌باشد. در همان ماه، برادران دنی و مایکل فیلیپو در حال مذاکره برای کارگردانی این فیلم بودند. با این حال، در ژوئن ۲۰۲۴، این دو برای تمرکز بر فیلم "او را برگردانید" (۲۰۲۵) از این پروژه کناره‌گیری کردند. در فوریه ۲۰۲۵، کیتائو ساکورای به عنوان کارگردان فیلم استخدام شد. انتخاب بازیگر.
به عنوان کارگردان فیلم استخدام شد. انتخاب بازیگر. در ماه مه، نوحا سنتینو، اندرو کوجی، جیسون موموآ و رومن رینز در حال مذاکره برای پیوستن به فیلم بودند. در ژوئن ۲۰۲۵، حضور این چهار نفر در کنار اورویل پک و کالینا لیانگ در نقش چون-لی تأیید شد. کمی پس از آن، فیفتی سنت پس از گزارش‌هایی مبنی بر حضورش در همان روز، تأیید کرد که برای نقش بالروگ انتخاب شده است. اندرو شولز نیز در نقش دن هیبیکی به جمع بازیگران پیوست. در ماه ژوئیه، دیوید دستمالچیان، کدی رودز، هیروکی گوتو و ویدوت جاموال به ترتیب در نقش‌های ام. بایسون،
و ویدوت جاموال به ترتیب در نقش‌های ام. بایسون، گیل، ای. هوندا و دالسیم به جمع بازیگران پیوستند. در ماه سپتامبر، اریک آندره، اولیویه ریشترز، مل جارنسون، راینا والاندینگهام، الکساندر ولکانوفسکی و کایل مونی به جمع بازیگران پیوستند. فیلمبرداری. تصویربرداری اصلی در ۱۸ اوت ۲۰۲۵ در استرالیا آغاز شد. انتشار. قرار است "مبارز خیابانی" در ایالات متحده توسط پارامونت پیکچرز در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۶ به صورت آی‌مکس اکران شود. در ابتدا قرار بود گروه سینمایی سونی پیکچرز به عنوان بخشی از قرارداد قبلی خود با لجندری، این فیلم را در
از قرارداد قبلی خود با لجندری، این فیلم را در ۲۰ مارس ۲۰۲۶ اکران کند، اما کمتر از یک سال قبل از اکران، پس از انقضای قرارداد لجندری با سونی در نوامبر ۲۰۲۴، این فیلم از برنامه خارج شد. در اوت ۲۰۲۵، پارامونت پس از امضای قرارداد با لجندری، در حال مذاکره برای توزیع فیلم بود. در سپتامبر، آنها رسماً حق توزیع را به دست آوردند.
پری و چوپان تابلویی است که با رنگ روغن توسط تیسین، نقاش ونیزی دوره رنسانس، در حدود سال ۱۵۷۰ میلادی خلق شده و با عنوان "چوپان و پری" نیز شناخته می‌شود. این اثر در مجموعه موزه تاریخ هنر در شهر وین نگهداری می‌شود. توصیف اثر. این نقاشی صحنه‌ای شاعرانه را به تصویر می‌کشد که در پیش‌زمینه آن، یک چوپان مرد نشسته و به نظر می‌رسد در حال نواختن فلوت است. در کنار او، پیکره برهنه زنی، که نماد پری یا موجود اسطوره‌ای زنانه است، بر روی پوست حیوانی دراز کشیده و پشت به بیننده دارد؛ اما از روی شانه‌اش به عقب نگاه می‌کند. این
دارد؛ اما از روی شانه‌اش به عقب نگاه می‌کند. این دو شخصیت در کنار درختی در فضایی جنگلی آرام گرفته‌اند و در پس‌زمینه تصویر، یک بز در حال بالا رفتن از تنه بریده درخت دیده می‌شود. عناصر سبک‌شناسی. این نقاشی در سبک تکلف‌گرایی و متعلق به دوره پایانی رنسانس ایتالیا خلق شده است. ظاهر فیزیکی نقاشی با آثار پیشین تیسین تفاوت دارد؛ از جمله تأکید بیشتر بر ضربه‌های قلم‌مو و استفاده از رنگ‌هایی با تُن ملایم‌تر. آثار متأخر این هنرمند توجه بیشتری به بافت بوم نقاشی داشته‌اند و این ویژگی در تصویر نهایی نیز لحاظ شده است. این
و این ویژگی در تصویر نهایی نیز لحاظ شده است. این نقاشی بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۷ میلادی مورد مرمت قرار گرفت. در جریان این مرمت، تکنیک‌های نقاشی مورد بررسی قرار گرفتند و مشخص شد که تیسین از طیف گسترده‌ای از اندازه‌های قلم‌مو استفاده کرده و حتی در برخی موارد رنگ را با انگشتان خود روی بوم اضافه کرده است. در میان پژوهشگران، درباره هویت دو شخصیت اصلی نقاشی بحث‌هایی وجود دارد. برخی معتقدند که این دو نماد زوج‌های اسطوره‌ای هستند؛ از جمله دیونیزوس و آریادنه یا پاریس و اونیونه؛ و احتمالاً هدف واقعی تیسین از خلق این
و اونیونه؛ و احتمالاً هدف واقعی تیسین از خلق این تصویر بوده‌اند. به‌گفته اروین پانوفسکی (تاریخ‌نگار هنر)، دو شخصیتی که در این اثر به تصویر کشیده شده‌اند، احتمالاً پاریس و معشوقه‌اش، اونیونه، هستند. ضربه‌های قلم‌موی پررنگ و نمایان در این اثر نیز مورد توجه قرار گرفته‌اند و برخی آن را پیش‌درآمدی بر جنبش امپرسیونیسم می‌دانند که چند قرن بعد ظهور کرد.
حَمده تَریَم مَطَر الشامسی (۲۰۰۰ – ۲۷ ژانویهٔ ۲۰۲۴) رانندهٔ حرفه‌ای اماراتی درگ ریسینگ، نیکوکار و بازرگان بود. به دلیل فعالیت‌های بشردوستانه‌اش، به‌ویژه در کشورهای آفریقایی از جمله اوگاندا، شناخته می‌شد. او بنیان‌گذار «مؤسسهٔ حرفه‌ای و اجتماعی حمده» و «بنیاد حمده» برای پروژه‌های خیریه بود. وی رانندهٔ حرفه‌ای موتورسیکلت و مسابقه‌دهندهٔ رالی نیز بود. او نخستین بار در سال ۲۰۲۰ در سطح عمومی شناخته شد؛ زمانی که به دلیل حرفه‌ای‌بودن در رانندگی خودروها و موتورسیکلت‌ها شهرت یافت. او همواره بخشی از این فعالیت‌ها را
شهرت یافت. او همواره بخشی از این فعالیت‌ها را از طریق حساب کاربری‌اش در اینستاگرام به اشتراک می‌گذاشت. در همین مدت، در چندین رقابت اتومبیل‌رانی و موتورسواری شرکت کرد و به‌عنوان نخستین زن اماراتی مسابقه‌دهندهٔ اتومبیل‌رانی شناخته شد. از جمله مهم‌ترین حضورهای او، شرکت در برنامهٔ «تحدی الابطال» بود. او به سن ۲۴ سالگی درگذشت. زندگی و پیشه. حَمده تَریَم مَطر الشامسی، در سال ۲۰۰۰ در امارت شارجه زاده شد. در مسابقات اتومبیل‌رانی. حَمده الشامسی شوق و علاقه‌اش به مسابقات اتومبیل‌رانی را زمانی آغاز کرد که ۱۵ سال
مسابقات اتومبیل‌رانی را زمانی آغاز کرد که ۱۵ سال داشت. او در یکی از نمایشگاه‌ها کار می‌کرد تا بتواند برای خودش یک خودرو بخرد و سرانجام توانست نخستین خودروی خود، یک جیپ چروکی ۱۹۹۹، را تهیه کند. همین خودرو بود که باعث شد به دنیای خودروها دل ببندد و وارد عرصهٔ مسابقات شود. او رانندگی در بیابان را آغاز کرد و به گفتهٔ خودش، خطاهایی که هنگام رانندگی در بیابان مرتکب می‌شد، سبب شد بیشتر دربارهٔ دنیای خودروها بیاموزد، به‌ویژه آنکه خودش شخصاً برای تعمیر خودروی خود اقدام می‌کرد. حَمده شامسی از پدرش تشویق بسیاری
اقدام می‌کرد. حَمده شامسی از پدرش تشویق بسیاری دریافت کرد، به‌ویژه زمانی که او شور و شوق دخترش را دید. پدرش همچنین در یادگیری و راندن انواع دیگر وسایل نقلیه مانند موتورسیکلت نیز او را حمایت کرد؛ موتورسیکلت‌هایی که او از سال ۲۰۲۰ آغاز به راندنشان کرد. پس از آغاز موتورسواری، حَمده تصمیم گرفت وارد دنیای مسابقات شود. او با یک مربی متخصص به تمرین پرداخت و در رقابت‌های گوناگون شرکت کرد و به موفقیت رسید و در چندین برنامهٔ تلویزیونی نیز ظاهر شد. در سال ۲۰۲۲ حَمده در برنامهٔ «إمارتیون ونفتخر» که از شبکهٔ اماراتی
در برنامهٔ «إمارتیون ونفتخر» که از شبکهٔ اماراتی «بینونة» پخش می‌شد و به معرفی استعدادهای جوان اماراتی می‌پرداخت، حضور یافت. دربارهٔ سرعت در رانندگی، حَمده توضیح داد که در ابتدا موتورسیکلت‌ها و خودروها را با بی‌احتیاطی می‌راند، اما بعدها همین بی‌احتیاطی را به مسیر مسابقه منتقل کرد؛ جایی که می‌توان با سرعت زیاد رانندگی کرد بی‌آنکه نگران آسیب‌رساندن به کسی بود. او یادآور شد که هنگام شرکت در مسابقات اتومبیل‌رانی پیش از آن تمرینی نمی‌کند، اما در مسابقات موتورسواری مدتی تمرین بدنی انجام می‌دهد، زیرا موتورسواری
مدتی تمرین بدنی انجام می‌دهد، زیرا موتورسواری نیازمند قدرت جسمانی است. حَمده از مهم‌ترین ستارگان «تحدی الأبطال» در شبکهٔ عرب جی تی به‌شمار می‌رفت. در امور خیریه. حَمده الشامسی به واسطهٔ فعالیت‌های خیریه‌اش شهرت یافت. او یک مؤسسهٔ خیریه در اوگاندا و به‌ویژه در روستای مَساکا بنیان گذاشت و در این منطقه مدرسه‌ای برای یتیمان تأسیس کرد. پس از آن نیز بیمارستان و درمانگاهی را در همان منطقه بنا نهاد. دربارهٔ داستان ساخت بیمارستان، او توضیح داد که به اوگاندا سفر کرده بود و در آنجا زنی اوگاندایی تصمیم گرفت دختر خود
بود و در آنجا زنی اوگاندایی تصمیم گرفت دختر خود را به نام او بگذارد، اما این دختر در سال ۲۰۱۹ به همراه جنینش به دلیل نبود بیمارستان در منطقهٔ محل زندگی‌اش درگذشت. مرگ این زن انگیزه‌ای شد تا حمده ظرف ۱۰ ماه بیمارستانی در آنجا بنا کند. به همین دلیل، کودکان اوگاندایی بسیاری به نام «حَمده» نام‌گذاری شده‌اند. از دیگر کارهای نیکوکارانهٔ او این بود که مؤسسهٔ خیریه‌اش را با مسابقاتی که در آن شرکت می‌کرد پیوند می‌داد؛ به این شکل که از اسپانسرهای خود می‌خواست به جای پرداخت پول به او، حقوق و دستمزد پزشکان و کارکنان
پرداخت پول به او، حقوق و دستمزد پزشکان و کارکنان مؤسسهٔ خیریه‌اش را تأمین کنند. افزون بر این، او در مسابقات با نام همان مؤسسهٔ خیریه شرکت می‌کرد. درگذشت. حَمده الشامسی در سن ۲۴ سالگی، در روز شنبه ۲۷ ژانویهٔ ۲۰۲۴، در یکی از بیمارستان‌های ابوظبی درگذشت.طبق گزارش روزنامهٔ "الخلیج"، علت مرگ او وقوع حادثهٔ موتورسواری در جریان یکی از مسابقات عنوان شد. با این حال، خبر درگذشت او بر اثر سانحهٔ موتورسواری تکذیب شد. خلیفه المزروعی، اینفلوئنسر، در یک استوری (سناب) اعلام کرد که او به دلیل سکتهٔ قلبی درگذشته است. به
کرد که او به دلیل سکتهٔ قلبی درگذشته است. به گفتهٔ او، حمده هنگام رفتن برای عیادت برادرش در بیمارستان دچار ناراحتی قلبی شد و خودش درخواست آمبولانس کرده بود.نماز جنازهٔ او در مسجد الصحابة در امارت شارجه برگزار شد. پس از درگذشت او، شمار زیادی از کاربران شبکه‌های اجتماعی و همچنین سرشناسان بسیاری به سوگ او نشستند و نامش در توییتر ترند شد. از جملهٔ تسلیت‌گویان می‌توان به حسین الجسمی، فایز المالکی، عیسی بن عبدالله و بلقیس اشاره کرد. بلقیس نوشت: «حمده تریم الشامسی، خدا او را رحمت کند و بیامرزد. درگذشتش واقعاً
خدا او را رحمت کند و بیامرزد. درگذشتش واقعاً فاجعه‌ای است. درست است که افتخار آشنایی شخصی با او را نداشتم، اما همواره او را به خاطر سادگی‌اش و کارهای خیریه و انسان‌دوستانه‌اش در آفریقا دوست می‌داشتم و هنوز هم دوستش دارم. بهشت جاویدان جایگاهت باد، ای خواهر و عزیز ما. لا حول و لا قوة إلا بالله.»
در طول جنگ ایران و عراق (۱۳۵۹–۱۳۶۷)، عراق، در موارد متعدد، از جمله بیش از ۳۰ حمله هدفمند به غیرنظامیان ایرانی، درگیر جنگ شیمیایی علیه ایران شد. ایران نیز در طول جنگ، در چندین مورد از جنگ شیمیایی خود علیه عراق، استفاده کرد. برنامه سلاح‌های شیمیایی عراق که از دهه ۱۹۷۰، فعال بود، با هدف استفاده تهاجمی، منظم انجام می‌شد، همان‌طور که در حملات شیمیایی علیه کردهای عراق، به عنوان بخشی از عملیات انفال در اواخر دهه ۱۹۸۰، مشهود بود. عراقی‌ها همچنین از سلاح‌های شیمیایی علیه بیمارستان‌ها و مراکز درمانی ایران، استفاده
علیه بیمارستان‌ها و مراکز درمانی ایران، استفاده کرده بودند. طبق مقاله‌ای در سال ۲۰۰۲، در روزنامه آمریکایی "استار لدگر"، ۲۰٬۰۰۰ سرباز و پزشک نظامی ایرانی در محل، توسط گاز اعصاب، کشته شدند. تا سال ۲۰۰۲، ۵٬۰۰۰ نفر از ۸۰٬۰۰۰ بازمانده، همچنان به طور منظم به دنبال درمان پزشکی بودند، در حالی که ۱٬۰۰۰ نفر، در بیمارستان بستری بودند. اگرچه استفاده از سلاح‌های شیمیایی در درگیری‌های مسلحانه بین‌المللی طبق پروتکل ژنو، ممنوع شده بود، اما بخش عمده‌ای از جامعه بین‌المللی، نسبت به این حملات، بی‌تفاوت ماند و لشکرکشی نظامی
نسبت به این حملات، بی‌تفاوت ماند و لشکرکشی نظامی عراق به ایران، توسط ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی، حمایت شد، که هر دو پس از انقلاب ۱۳۵۷، به دنبال مهار نفوذ ایران بودند.
فروچو لانتینی (؛ ۲۴ اوت ۱۸۸۶ – ) سیاستمدار اهل ایتالیا بود. او که از چهره‌های نزدیک به بنیتو موسولینی بود، در برهه‌ای به عنوان وزیر شرکت‌ها در دولت فاشیستی فعالیت می‌کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. لانتینی در دزیو در ۲۴ اوت ۱۸۸۶ به دنیا آمد. او به سوسیالیست‌ها پیوست و پس از مهاجرت به لیگوریا در سن ۱۸ سالگی به فراماسونری راه یافت. او مدرک علوم بازرگانی گرفت و در جنبش ملی‌گرایان مشارکت داشت. دوران فعالیت. لانتینی در سال ۱۹۱۲ در جنوا ساکن شد و به گروه اولیه ملی‌گرایان پیوست و دبیر آن شد. در سال ۱۹۱۶ به ارتش
پیوست و دبیر آن شد. در سال ۱۹۱۶ به ارتش فراخوانده شد و در جنگ جهانی اول به‌عنوان افسر شرکت کرد. او به درجه ستوانی رسید و نشان صلیب جنگ دریافت کرد. پس از ترخیص، به جنوا بازگشت و در اداره مالیه استان تا سال ۱۹۲۳ کار کرد. او از ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۳ عضو شورای شهر هم بود. در نوامبر ۱۹۲۱، لانتینی در کنگره حزب ملی فاشیست در رم شرکت کرد و به نمایندگی از لیگوریا عضو کمیته مرکزی حزب شد. این سمت را تا ژانویه ۱۹۲۳ داشت، زمانی که به کمیسر سیاسی لیگوریا منصوب شد. در ۱۹۲۲ او دبیر سیاسی فاشی‌های جنوا شد و رهبری جنبش در جنوا را
سیاسی فاشی‌های جنوا شد و رهبری جنبش در جنوا را ادامه داد. در ۱۹۲۳، او روزنامه "Giornale di Genova" را بنیان گذاشت که نخستین شماره‌اش در ۱ اوت منتشر شد و تا ژانویه ۱۹۲۵ آن را اداره کرد. در آوریل ۱۹۲۴ به مجلس نمایندگان از حوزه لیگوریا راه یافت. در ۱۹۲۷ رئیس کنفدراسیون فاشیستی بازرگانان شد و تا ۱۹۳۴ در این مقام باقی ماند. در دورهٔ او همراه با فیلیپو کارلی مطالعه‌ای گسترده درباره قیمت‌های خرده‌فروشی انجام داد. از ژانویه ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۵، ریاست مؤسسه ملی صادرات را بر عهده داشت که از سال ۱۹۲۶ برای گسترش تجارت خارجی
عهده داشت که از سال ۱۹۲۶ برای گسترش تجارت خارجی ایتالیا ایجاد شده بود. او در ۱۱ ژوئن ۱۹۳۶ به عنوان وزیر شرکت‌ها در دولت بنیتو موسولینی منصوب شد و تا ۳۱ اکتبر ۱۹۳۹ در این سمت بود. در نوامبر ۱۹۳۹ رئیس مؤسسه ملی فاشیستی بیمه اجتماعی شد که در مارس ۱۹۳۳ تأسیس شده بود و تا ۱۹۴۳ در این مقام ماند. او همچنین در سال ۱۹۳۹ عضو شورای ملی بود و از ژوئیه ۱۹۴۰ به عضویت در شرکت کاغذ و چاپ و سپس در مؤسسه بازنشستگی و اعتبارات درآمد. پس از سقوط فاشیسم، لانتینی در رم ماند و به جمهوری اجتماعی ایتالیا نپیوست. پس از آزادی، در ۲۰
جمهوری اجتماعی ایتالیا نپیوست. پس از آزادی، در ۲۰ سپتامبر ۱۹۴۵ بازداشت و به زندان رجینا کوئلی منتقل شد و ۹ ماه در آنجا زندانی بود. پس از محاکمه‌ای که از ۱۵ تا ۱۷ ژوئن ۱۹۴۶ برگزار شد، آزاد شد و از فعالیت عمومی کناره گرفت. مرگ. لانتینی در ۲۶ نوامبر ۱۹۵۸ در رم درگذشت.
رناتو ریچی (؛ ۱ ژوئن ۱۸۹۶ – ۲۲ ژانویه ۱۹۵۶) سیاستمدار اهل ایتالیا بود. اوایل زندگی و بازداشت. ریچی در ۱ ژوئن ۱۸۹۶ در کارارا در خانواده‌ای کارگری زاده شد. او نخستین بار به عنوان یکی از لژیونرهای گابریله دانونتسیو در سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۰ مطرح شد. او به خاطر فعالیت‌هایش بازداشت شد و در سارزانا زندانی گشت که در سال ۱۹۲۰ به تلاش نافرجام فاشیست‌ها برای آزادی او انجامید که با وجود شکست، به موفقیت تبلیغاتی بدل شد. دولت موسولینی. به عنوان یک "راس" در گروه فاشیو در شهر زادگاهش، ریچی در سال ۱۹۲۴ از اعتصاب ۴۰ روزه
شهر زادگاهش، ریچی در سال ۱۹۲۴ از اعتصاب ۴۰ روزه کارگران معدن سنگ حمایت کرد. پس از این دوران به عنوان رهبر دسته در کارارا، جایگاه ریچی افزایش یافت و سرانجام به ریاست جنبش جوانان "اپرا ناتسیوناله بالیلا" رسید. او عضو دولت شد و به عنوان وزیر شرکت‌ها در کابینه موسولینی خدمت کرد. در عرصه سیاسی به عنوان یکی از مهم‌ترین نازی‌دوستان در دولت فاشیستی شناخته شد. او همراه با دیگرانی همچون جووانی پرزیوزی و روبرتو فاریناچی به آلمان نازی گریخت و پس از یورش گران ساسو به "ایل دوچه" پیوست که توسط اتو اسکورزنی آزاد شده بود.
دوچه" پیوست که توسط اتو اسکورزنی آزاد شده بود. ریچی که سابقه طولانی در خشونت داشت، از پیش از ژوئیه ۱۹۴۳ از طریق شبه‌نظامیان فاشیست با هاینریش هیملر روابط برقرار کرده بود. با حمایت نازی‌ها او و الساندرو پاولینی برای ایجاد ژاندارمری جدیدی اقدام کردند. او رهبر این گروه یعنی گارد جمهوری ملی (ایتالیا) در دوران جمهوری اجتماعی ایتالیا شد. ریچی همچنین رئیس سپاه پلیس جمهوری‌خواه بود که در دسامبر ۱۹۴۴ به عنوان بخشی از نیروهای مسلح ایتالیا ایجاد شد. این گروه شامل پیراهن سیاهان، پلیس آفریقای ایتالیا و اعضای کارابینیری
سیاهان، پلیس آفریقای ایتالیا و اعضای کارابینیری مستقر در رم بود. این سپاه طبق دستور موسولینی در ۱۹ نوامبر ۱۹۴۴ مستقل شد و به رودولفو گراتزیانی گزارش نمی‌داد. سال‌های پس از جنگ و مرگ. پس از سقوط جمهوری سالو، دادگاه مقاومت جنبش مقاومت ایتالیا ریچی را تبرئه کرد و اعلام نمود نیروی او صرفاً یک پلیس داخلی بوده است. او به ۳۰ سال زندان محکوم شد اما در ۱۹۵۰ با عفو عمومی آزاد گردید. در ۱۹۵۵ یکی از بنیان‌گذاران انجمن نوفاشیستی خدمتگزاران جمهوری اجتماعی ایتالیا شد. او در ۲۲ ژانویه ۱۹۵۶ در رم درگذشت.
چارلی کِرک با نام کامل چارلز جِیمز کِرک (؛ ۱۴ اکتبر ۱۹۹۳ – ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۵) کنشگر سیاسی راست‌گرا، کارآفرین و چهرهٔ رسانه‌ای آمریکایی بود. او به همراه بیل مونتگومری در سال ۲۰۱۲، سازمان محافظه‌کارِ ترنینگ پوینت یواس‌ای را تأسیس کرد که کرک به عنوان مدیر اجرایی آن فعالیت می‌کرد. او مدیر اجرایی (مدیرعامل) ترنینگ پوینت اکشن، «ترنینگ پوینت آکادمی» و «ترنینگ پوینت فیث» بود. او رئیس «ترنینگ پوینت اندومنت» و عضو شورای سیاست ملی بود. در سال‌های آخر عمرش، او به عنوان یکی از برجسته‌ترین صداهای جنبش «عظمت را دوباره به
یکی از برجسته‌ترین صداهای جنبش «عظمت را دوباره به آمریکا بازگردانیم» در حزب جمهوری‌خواه شناخته شد. کِرک در حومه شیکاگو، در مناطق آرلینگتون هایتز و پراسپکت‌هایتس ایالت ایلینوی بزرگ شد. او در دوران دبیرستان به‌طور فعال وارد عرصه سیاست شد و از نامزدی مارک کرک (که هیچ نسبت خانوادگی با او نداشت) در انتخابات سنای آمریکا به‌عنوان جمهوری‌خواه حمایت کرد. کِرک مدتی کوتاه در کالج هارپر تحصیل کرد اما خیلی زود ترک تحصیل کرد تا به‌طور تمام‌وقت به فعالیت‌های سیاسی بپردازد—تحت تأثیر بیل مونتگومری، یکی از اعضای جنبش تی
تأثیر بیل مونتگومری، یکی از اعضای جنبش تی پارتی. در سال ۲۰۱۲، او سازمان دانشجویی محافظه‌کار ترنینگ پوینت یواس‌ای را بنیان‌گذاری کرد؛ نهادی که با حمایت مالی افرادی چون فاستر فریس به‌سرعت رشد کرد و گسترش یافت. کِرک با راه‌اندازی ابتکاراتی چون «فهرست نظارت بر استادان» و «فهرست نظارت بر هیئت‌های آموزشی» دامنهٔ نفوذ سازمان خود را گسترش داد؛ این برنامه‌ها با هدف اخراج یا ساکت‌کردن استادانی طراحی شده بودند که دیدگاه‌هایی مخالف با مواضع سازمان ترنینگ پوینت یواس‌ای بیان می‌کردند. منتقدان این اقدامات را نوعی
بیان می‌کردند. منتقدان این اقدامات را نوعی مک‌کارتیسم مدرن توصیف کردند. در سال ۲۰۱۹، کِرک شاخهٔ سیاسی این سازمان را با نام Turning Point Action بنیان نهاد و بعدها با همکاری کشیش پنطیکاستی، راب مک‌کوی، شاخهٔ مذهبی آن را با عنوان Turning Point Faith تأسیس کرد که هدفش بسیج جوامع دینی در حمایت از مسائل محافظه‌کارانه بود. او همچنین مجری برنامهٔ رادیویی محافظه‌کارانه‌ای به نام "The Charlie Kirk Show" بود. کِرک به‌عنوان یکی از متحدان کلیدی دونالد ترامپ، از آرمان‌های محافظه‌کارانه و هم‌راستا با ترامپ حمایت می‌کرد.
محافظه‌کارانه و هم‌راستا با ترامپ حمایت می‌کرد. او به‌دلیل اظهارات جنجالی‌اش با انتقادات گسترده‌ای روبه‌رو شد—از جمله مخالفت با کنترل اسلحه، سقط جنین، حقوق ال‌جی‌بی‌تی، انتقاد از لایحه حقوق مدنی ۱۹۶۴ و مارتین لوتر کینگ جونیور، و همچنین ترویج ملی‌گرایی مسیحی، اطلاعات نادرست درباره دنیاگیری کووید-۱۹، ادعاهای بی‌اساس دربارهٔ تقلب در انتخابات ۲۰۲۰، و نظریهٔ توطئهٔ جایگزینی بزرگ. در سپتامبر ۲۰۲۵، کِرک هنگام سخنرانی در یکی از برنامه‌های دانشگاهی سازمان TPUSA در دانشگاه یوتا ولی، هدف گلوله قرار گرفت و کشته شد.
دانشگاه یوتا ولی، هدف گلوله قرار گرفت و کشته شد. این حادثه بازتابی گسترده در سطح بین‌المللی داشت و منجر به محکومیت خشونت سیاسی از سوی چهره‌های برجسته داخلی و بین‌المللی شد. ترامپ اعلام کرد که کرک پس از مرگ، نشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری را دریافت خواهد کرد. "واشینگتن پست" در سال‌های پایانی زندگی‌اش، او را «یکی از برجسته‌ترین صداهای جناح راست» توصیف کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. چارلز جیمز کرک در ۱۴ اکتبر ۱۹۹۳ در حومه شیکاگو، آرلینگتون هایتز، ایلینوی به دنیا آمد و در نزدیکی آن، در پرسپکت هایتز بزرگ شد. مادرش
و در نزدیکی آن، در پرسپکت هایتز بزرگ شد. مادرش مشاور سلامت روان و پدرش معمار بود. کرک عضو سازمان پسران پیشاهنگ آمریکا بود و رتبه عقاب پیشاهنگ را کسب کرد. در سال ۲۰۱۰ و در سال سوم دبیرستان وییلینگ، به صورت داوطلبانه در کمپین موفق انتخاباتی سنای ایالات متحده به نفع مارک کرک، جمهوری‌خواه ایالت ایلینوی (بدون نسبت خانوادگی)، فعالیت کرد. در سال آخر دبیرستان، او کمپینی برای لغو افزایش قیمت کوکی‌ها در مدرسه‌اش راه‌اندازی کرد. همچنین مقاله‌ای برای سایت Breitbart News دربارهٔ جانبداری‌های لیبرال در کتاب‌های درسی
News دربارهٔ جانبداری‌های لیبرال در کتاب‌های درسی دبیرستان نوشت که منجر به دعوت او در برنامه Fox Business شد. کرک در کالج هارپر نزدیک شیکاگو ثبت‌نام کرد، اما قبل از اتمام دوره، ترک تحصیل کرد. در یک سخنرانی بعدی در روز توانمندسازی جوانان در دانشگاه بندیکتین، کرک با بیل مونتگومری آشنا شد؛ فردی بازنشسته که بیش از ۵۰ سال از او بزرگ‌تر بود و در آن زمان کاندیدای قانون‌گذاری مورد حمایت حزب تی‌پارتی بود. مونتگومری کرک را تشویق کرد که به‌طور تمام‌وقت در فعالیت‌های سیاسی شرکت کند. او سپس سازمان Turning Point USA
سیاسی شرکت کند. او سپس سازمان Turning Point USA (TPUSA) را تأسیس کرد، یک سازمان مردمی برای مقابله با گروه‌های لیبرال مانند MoveOn.org. در کنوانسیون ملی جمهوری‌خواهان ۲۰۱۲، کرک با فاستر فریز، یکی از حامیان مالی برجسته حزب جمهوری‌خواه ملاقات کرد و او را متقاعد کرد که تأمین مالی این سازمان را بر عهده بگیرد. دیدگاه‌های سیاسی و فعالیت‌ها. مواضع سیاسی. کرک عضو شورای ویلیام اف. باکلی جونیور در شورای سیاست ملی (CNP) بود؛ گروهی که «برای دهه‌ها به‌عنوان مرکز شبکه‌ای سراسری از فعالان محافظه‌کار و اهداکنندگانی که از
سراسری از فعالان محافظه‌کار و اهداکنندگانی که از آن‌ها حمایت می‌کنند، عمل کرده است»، بر اساس فهرست عضویت سپتامبر ۲۰۲۰ شورای سیاست ملی که در فوریه ۲۰۲۱ افشا شد. او سخنگوی CNP Action، شاخه سیاسی شورای سیاست ملی، بود. در مارس ۲۰۲۵، دونالد ترامپ، کرک را به هیئت بازدیدکنندگان آکادمی نیروی هوایی ایالات متحده منصوب کرد. آخرین گردهمایی سیاسی کرک در کنتاکی برگزار شد، جایی که او در کنار نامزد سنا، نیت موریس، ظاهر شد. پیش از انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴، کرک حدود ۲۵ پردیس دانشگاهی را در قالب تور «شما شست‌وشوی مغزی
پردیس دانشگاهی را در قالب تور «شما شست‌وشوی مغزی می‌شوید» بازدید کرد. هدف او برانگیختن مشارکت بیشتر نسل Z در رأی‌گیری بود و او با دانشجویان دربارهٔ موضوعات مختلف و مرتبط بحث و مناظره می‌کرد. بنا بر اعلام Turning Point Action، این تور حدود دو میلیارد بازدید ویروسی در شبکه‌های اجتماعی ایجاد کرد. این تور به‌عنوان ایفاگر «نقشی حیاتی» در کمک به انتخاب دونالد ترامپ مورد ستایش قرار گرفته است. کرک به رئیس‌جمهور منتخب در انتخاب سمت‌های رهبری برای دولتش، از جمله مناصب کابینه، یاری رساند. سیاست اجتماعی. اسلام. پس از
کابینه، یاری رساند. سیاست اجتماعی. اسلام. پس از پیروزی زهران ممدانی در انتخابات مقدماتی شهرداری دموکرات‌های شهر نیویورک ۲۰۲۵، کرک پستی منتشر کرد که «۲۴ سال پیش گروهی از مسلمانان ۲۷۵۳ نفر را در حادثه ۱۱ سپتامبر کشتند. اکنون یک سوسیالیست مسلمان در مسیر اداره شهر نیویورک است.» مفسر لیبرال فاکس نیوز جسیکا تارلوف از کرک خواست تا این پست «چندش‌آور و اسلام‌هراسی» را حذف کند. کرک در پستی جداگانه استدلال کرد که «این اسلام‌هراسی نیست که توجه کنیم مسلمانان می‌خواهند ارزش‌هایی را به غرب وارد کنند که به دنبال
ارزش‌هایی را به غرب وارد کنند که به دنبال بی‌ثبات‌سازی تمدن ما هستند.» در سال ۲۰۱۸، کرک در کنفرانس سالانه گروه ضداسلامی اکت فور آمریکا، سازمانی با پیوندهای متعدد با ترنینگ پوینت یواس‌ای، سخنرانی کرد. سیاست خارجی. روابط با اسراییل. کرک به‌شدت حامی اسرائیل بود. در بحبوحه جنگ غزه، سیاستمداران و فعالان سیاسی اسرائیلی از جمله ایتامار بن‌گویر، الی کوهن، دنی دانون، بنی گانتس، اسحاق هرتزوگ، یوآو کیش، بنیامین نتانیاهو، یائیر نتانیاهو، امیر اوهانا، میری ریگو و میکی زوهر درگذشت کرک را سوگواری کردند و بسیاری او را
زوهر درگذشت کرک را سوگواری کردند و بسیاری او را «دوست» اسرائیل توصیف کردند و عده‌ای نیز مرگ او را به فعالیت‌های ضد صهیونیستی مرتبط دانستند. جنگ با ایران. در زمان جنگ دوازده روزه ایران و اسراییل، کرک مخالف دخالت آمریکا بود و تصریح کرد که ایران همان امپراتوری پرشیا است که حتی رومی‌ها هم نتوانستند آنها را شکست دهند. زندگی شخصی. در ماه مه ۲۰۲۱، کرک با اِریکا، یک تاجر، پادکست‌ساز و نیکوکار که در سال ۲۰۱۲ برنده مسابقه زیبایی «» شده بود، ازدواج کرد. اولین فرزند این زوج، یک دختر بود که در اوت ۲۰۲۲ به دنیا آمد.
این زوج، یک دختر بود که در اوت ۲۰۲۲ به دنیا آمد. دومین فرزندشان که یک پسر بود، در مه ۲۰۲۴ متولد شد. دیدگاه‌های مذهبی. کرک یک مسیحی انجیلی بود. فرقهٔ مسیحی‌ای که او به آن تعلق داشت «انجمن کلیساهای کلواری» بود. پیش از اوایل دههٔ ۲۰۲۰، کرک فردی سکولار و منتقد نفوذ دین بر سیاست و دولت توصیف می‌شد. بعدها او به یک ملی‌گرای مسیحی تبدیل شد. در سال ۲۰۲۱، کرک با کشیش کالیفرنیایی «راب مک‌کوی» همکاری کرد تا «TPUSA Faith» را راه‌اندازی کند و مسیحیان محافظه‌کار را برای رأی دادن به جمهوری‌خواهان بسیج نماید. تغییر رویکرد
دادن به جمهوری‌خواهان بسیج نماید. تغییر رویکرد کرک تحت تأثیر رویدادهایی همچون انتقال سفارت آمریکا در اسرائیل به اورشلیم توسط ترامپ و تعطیلی کلیساها در دوران کرونا بود، که او و هم‌پیمانانش آن را به‌عنوان آزار و اذیت مذهبی مطرح می‌کردند. ترور چارلی کرک. در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۵، کرک هنگام اجرای برنامه «تور بازگشت آمریکایی» در دانشگاه یوتا وَلی از ناحیه گردن مورد اصابت گلوله قرار گرفت و به بیمارستان منتقل شد. پلیس یوتا اعلام کرد یک مظنون در بازداشت است و تحقیقات ادامه دارد.دو روز بعد، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور وقت
دارد.دو روز بعد، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده، در برنامه‌ای تلویزیونی، رسماً اعلام کرد قاتل چارلی کرک بازداشت شده است. او جوان ۲۲ ساله‌ای اهل ایالت یوتا به نام تایلر رابینسون بود، که با تفنگ تک‌تیرانداز مدل ماوزر ام۹۸، کرک را کشت.پس از دستگیری رابینسون قاتل وی، از او انگیزه و دلیل قتل کرک را پرسیدند، و او پاسخ داد که کرک خیلی خبیث بود و خیلی نفرت‌پراکنی می‌کرد. مناصب دولتی و افتخارات. کرک در فهرست «۳۰ شخص زیر ۳۰ سال فوربز» مجله فوربز در سال ۲۰۱۸ در بخش حقوق و سیاست قرار گرفت.در مِه سال ۲۰۱۹،
در بخش حقوق و سیاست قرار گرفت.در مِه سال ۲۰۱۹، وی مدرک افتخاری دکترای علوم انسانی را از دانشگاه لیبِرتی دریافت کرد.کرک به امر دونالد ترامپ در آخرین روزهای نخستین دوره ریاست‌جمهوری‌اش، با هدف تقویت دیدگاه‌هایی که بر ارزش‌ها و تاریخ ملی تأکید دارند، به عضویت درآمد.
کیتائو ساکورایی بازیگر، فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده و کارگردان فیلم و تلویزیون آمریکایی متولد ژاپن است. او به خاطر کارگردانی فیلم «"سفر بد"» محصول نتفلیکس در سال ۲۰۲۱ شناخته می‌شود. کیتائو ساکورایی در سال ۱۹۸۳ در ژاپن متولد شد و در کلیولند، اوهایو، ایالات متحده بزرگ شد.
اورسته باراتیری (; – ) افسر نظامی ایتالیایی و مدیر مستعمراتی بود که از سال ۱۸۹۲ تا ۱۸۹۶ به عنوان فرماندار اریتره فعالیت کرد. زندگی‌نامه. باراتیری که در کاندینو (شهرستان تیرول، که اکنون ترنتینو است) زاده شد، کار خود را به عنوان داوطلب برای سرخ‌پوشان جوزپه گاریبالدی آغاز کرد، جایی که در طول لشکرکشی هزار نفره از ۱۸۶۰ تا ۱۸۶۱ خدمت کرد. پس از اتحاد ایتالیا، باراتیری در نبرد منتانا (۱۸۶۷) جنگید، سپس به ارتش منظم ایتالیا پیوست و در ۲۴ ژوئن ۱۸۶۶ در نبرد کاستوزا جنگید. باراتیری که تا سال ۱۸۹۱ به درجه ژنرالی رسید، به