payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دوباره به عنوان نماینده انتخاب شد. در سال ۱۹۷۲ به سناتور تبدیل شد. او به عنوان وزیر گردشگری و سرگرمی در کابینه نخست‌وزیر آلدو مورو منصوب شد که بین ۱۹۶۳ و ۱۹۶۸ این سمت را در اختیار داشت. کورونا بخشی از کابینه نخست‌وزیر ماریانو رومور بود و به عنوان وزیر محیط زیست در دوره ۶ ژوئیه ۱۹۷۳ تا ۱۳ مارس ۱۹۷۴ خدمت کرد. او در ۲۳ نوامبر ۱۹۷۹ در رم درگذشت.
لشکر ۵۵ ساونا () لشکر پیاده‌نظام ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. این لشکر در ۲۷ آوریل ۱۹۳۹ در سالرنو تشکیل شد و به نام شهر ساوونا نامگذاری شد. مردان آن از ناپل، سالرنو و کامپانیا اطراف آن انتخاب شدند. لشکر ساونا به عنوان یک لشکر قابل حمل با خودرو طبقه‌بندی می‌شد، به این معنی که دارای برخی وسایل حمل و نقل موتوری بود، اما نه به اندازه‌ای که بتواند کل لشکر را به‌طور همزمان جابجا کند. این لشکر در طول عملیات صلیبی در گذرگاه هالفایا نابود شد و در ۱۷ ژانویه ۱۹۴۲ رسماً از دست رفته اعلام شد. تاریخچه.
ژانویه ۱۹۴۲ رسماً از دست رفته اعلام شد. تاریخچه. تاریخچه این لشکر با تیپ ساونا که در ۲۱ دسامبر ۱۸۲۱ تأسیس شد، آغاز می‌شود که در ۲۵ اکتبر ۱۸۳۱ به هنگ‌های پیاده‌نظام اول و دوم تحت فرماندهی تیپ تقسیم شد. در ۴ مه ۱۸۳۹، این دو هنگ به هنگ‌های پیاده‌نظام پانزدهم و شانزدهم تغییر شماره یافتند. جنگ جهانی اول. این تیپ در جنگ جهانی اول در جبهه ایتالیا جنگید. در ۴ نوامبر ۱۹۲۶ این تیپ منحل شد و هنگ‌های آن به تیپ‌های دیگر منتقل شدند: هنگ پانزدهم پیاده‌نظام «ساونا» به تیپ بیست و پنجم پیاده‌نظام و هنگ شانزدهم پیاده‌نظام
بیست و پنجم پیاده‌نظام و هنگ شانزدهم پیاده‌نظام «ساونا» به تیپ بیست و هفتم پیاده‌نظام. در ۲۷ آوریل ۱۹۳۹، لشکر ۵۵ پیاده‌نظام «ساونا» در سالرنو فعال شد و هنگ‌های پانزدهم و شانزدهم پیاده‌نظام به این لشکر بازگشتند که با اضافه شدن هنگ دوازدهم توپخانه تکمیل شد. جنگ جهانی دوم. پس از وقوع جنگ جهانی دوم، لشکر ساونا به لیبی اعزام شد و از سپتامبر ۱۹۳۹ در العزیزیه در جنوب غربی طرابلس مستقر شد. در طول حمله ایتالیا به فرانسه از ۱۰ تا ۲۵ ژوئن ۱۹۴۰، لشکر ساونا در امتداد مرز فرانسه و تونس و لیبی مستقر شد. پس از امضای
مرز فرانسه و تونس و لیبی مستقر شد. پس از امضای آتش‌بس فرانسه و ایتالیا که در ۲۴ ژوئن ۱۹۴۰ امضا شد، لشکر ساونا به پادگان خود در غریان در نزدیکی طرابلس بازگشت. این لشکر در حمله ایتالیا به مصر در سال ۱۹۴۰ شرکت نکرد و تا ژوئن ۱۹۴۱ در پادگان خود باقی ماند. در آن ماه، لشکر به محاصره طبرق رسید. در اوت ۱۹۴۱، این لشکر در گذرگاه سلوم-بردیا-حلفایا موضع گرفت. تا نوامبر ۱۹۴۱، لشکر ساونا در مواضع دفاعی در بردیا و سیدی عمر مستقر شد و در آنجا با واحدهای ارتش هشتم بریتانیا درگیر شد. در ۱۸ نوامبر ۱۹۴۱، بریتانیا عملیات صلیبی
شد. در ۱۸ نوامبر ۱۹۴۱، بریتانیا عملیات صلیبی را آغاز کرد و از بئر قربه تا حلفایا حمله کرد. در ۲۲ و ۲۳ نوامبر، نزدیک به ۱۵۰۰ سرباز ساونا تسلیم نیروهای بریتانیایی شدند و دو موضع لشکر از دست رفت. ساونا ضدحمله کرد و یکی از دو موضع از دست رفته خود را بازپس گرفت. در ۴ دسامبر ۱۹۴۱، هنگامی که سپاه آفریقا آماده عقب‌نشینی به خط غزاله می‌شد، به ساونا دستور داده شد تا با مهار نیروهای مشترک‌المنافع در خط سولوم-باردیا-حلفایا تا حد امکان، عقب‌نشینی نیروهای محور را پوشش دهد. در طول دسامبر ۱۹۴۱، وضعیت تدارکات ساونا رو به
در طول دسامبر ۱۹۴۱، وضعیت تدارکات ساونا رو به وخامت گذاشت و غذا، آب و مهمات کمیاب شد. باردیا در ۲ ژانویه ۱۹۴۲ از دست رفت و ساونا محاصره شد. به دلیل کمبود غذا و آب و عدم امکان ادامه تدارکات رسانی به لشکر از طریق هوا، فرمانده ارشد ایتالیایی به بقایای لشکر ساونا در سولوم، هالفایا و سیرنه اجازه تسلیم داد. این لشکر در ۱۷ ژانویه ۱۹۴۲ رسماً شکست خورده اعلام شد.
سرجیو کوسیمینی (؛ زادهٔ ) اهل ایتالیا است. قتل‌ها. در ۲۶ دسامبر ۱۹۸۹، کمی بیش از یک سال پس از حادثهٔ موتورسیکلت، کوسیمینی آنتونیو کوردونه، مربی بازنشستهٔ فوتبال ۶۵ ساله را که در فلورانس با سگ خود قدم می‌زد، با شلیک گلوله کشت. کوردونه با یک شلیک به شقیقه کشته شد و قاتل او نامه‌ای پر از تهدید برای رئیس سابق تیم سیار فلورانس گذاشت که در پایان با عدد ۶۶۶، عدد وحش امضا شده بود. بعداً کوسیمینی ادعا کرد دو تماس ناشناس با اداره پلیس محلی داشته که در آن به قتل اعتراف کرده اما مقامات نتوانستند تماس‌گیرنده را شناسایی
کرده اما مقامات نتوانستند تماس‌گیرنده را شناسایی کنند. در ۲۰ مارس ۱۹۹۰، کوسیمینی به دو دختر در خیابان تعرض جنسی کرد و پلیسی که به صحنه رسید را مورد ضرب و شتم قرار داد – برای این جرم به چهار ماه حبس محکوم شد اما قاضی او را «غیرخطرناک» دانست و هیچ روزی را در زندان سپری نکرد. کمتر از دو ماه بعد، در ۱ ژوئن، کوسیمینی با یک موتورسیکلت سرقتی در سمت مخالف خیابان در سینیا حرکت می‌کرد. دو "کارابینری"، ماریو فورزیرو ۲۸ ساله و نیکولا کمپانیله ۲۴ ساله، برای سؤال پرسیدن به او نزدیک شدند، اما کوسیمینی به محض دیدن آن‌ها،
به او نزدیک شدند، اما کوسیمینی به محض دیدن آن‌ها، هفت‌تیرش را بیرون آورد و سه بار شلیک کرد. فورزیرو در همان لحظه روی فرمان خودرو جان داد، در حالی که کمپانیله توانست از وسیله نقلیه خارج شود و شش شلیک انجام دهد قبل از اینکه روی زمین بیفتد. کوسیمینی سپس تلاش کرد با ادغام در جمع گردشگران فرار کند، اما دستگیر شد. او به ایستگاه پلیس منتقل شد، جایی که نه تنها به قتل دو "کارابینری" بلکه به قتل کوردونه نیز اعتراف کرد و مدعی شد که آن مرد «به اشتباه به او نگاه کرده بود». سپس گفت همین موضوع در مورد فورزیرو و کمپانیله
سپس گفت همین موضوع در مورد فورزیرو و کمپانیله هم صدق می‌کند و افزود که «کار را وقتی که بیرون بیایم تمام می‌کنم». دستگیری و دوران بازداشت. در طول محاکمهٔ کوسیمینی، او به دلیل وضعیت روانی نامناسب برای محاکمه اعلام شد و تقریباً بلافاصله به یک بیمارستان روانی در مونتلوپو فیورنتینو منتقل شد. در این خصوص، پدرش فرانکو (که در ۲۰۱۱ درگذشت) درخواست کرد که پسرش هرگز آزاد نشود و او را از وصیت‌نامه خود خارج کرد. در سال ۱۹۹۸، به کوسیمینی اجازه داده شد تا با همراهی دو داوطلب برای یک پیاده‌روی کوتاه از مرکز خارج شود.
داوطلب برای یک پیاده‌روی کوتاه از مرکز خارج شود. هنگام پیاده‌روی در باغ‌های Boboli، او توانست از دو داوطلب فرار کند پس از اینکه آن‌ها برای خرید نوشیدنی وارد یک کافه نزدیک شدند. کوسیمینی به مدت دو روز فراری بود تا اینکه در فیئزوله دستگیر شد، بدون مقاومت و درخواست کرد که دوباره به زندان منتقل شود. در زمان دستگیری، کوسیمینی گفت که تنها می‌خواست کمی آزاد باشد، زیرا کارکنان بیمارستان به او داروهای زیادی داده بودند و او صداهایی می‌شنید که به او دستور خودکشی می‌دادند. کوسیمینی بعداً به مراکز دیگری منتقل شد، از
کوسیمینی بعداً به مراکز دیگری منتقل شد، از جمله یکی در کاستیلیونه دلّه استیویه. در ۶ ژانویه ۲۰۱۶، پس از اعمال خودآزاری بر روی انگشتان پایش، کوسیمینی به بیمارستان San Giuseppe در امپولی منتقل شد. در ۲ فوریه، پس از تعطیلی بیمارستان روانی مونتلوپو فیورنتینو، او به مرکز مراقبت بهداشتی در ولترا منتقل شد. این تصمیم توسط مارکو کوردونه، پسر آنتونیو کوردونه و بنیان‌گذار کمیته "Dalla parte di Abele"، سازمانی برای حمایت از حقوق قربانیان و مجازات مؤثر مجرمان خشونت‌آمیز، شدیداً مورد انتقاد قرار گرفت. در بیانیه‌ای
شدیداً مورد انتقاد قرار گرفت. در بیانیه‌ای دربارهٔ این تصمیم، ماریو کوردونه اظهار داشت که او مخالف تعطیلی بیمارستان‌های روانی است و انتقال کوسیمینی را شرم‌آور خواند، زیرا این مرکز هیچ حفاظت مسلحانه‌ای نداشت. زندگی اولیه. سرجیو کوسیمینی در سال ۱۹۶۳ در فلورانس در یک خانواده مرفه به دنیا آمد. پدرش فرانکو صاحب یک کارخانهٔ مبلمان در پوگی‌بونسی بود، در حالی که مادرش از خانواده‌ای ثروتمند می‌آمد. مرگ مادرش بر اثر لوکمی تأثیر عمیقی بر روان سرجیو گذاشت و کمی بعد، او شروع به نشان دادن علائم عدم تعادل روانی کرد.
او شروع به نشان دادن علائم عدم تعادل روانی کرد. وخامت سلامت روان. از «ترس از مورد حمله قرار گرفتن»، کوسیمینی چندین چاقو و زنجیر تهیه کرد و آن‌ها را در اتاقش نگه می‌داشت، جایی که خود را برای مدت‌های طولانی حبس می‌کرد. پدرش که در آن زمان با یک زن جوان اهل سینیا ازدواج مجدد کرده بود، شروع به فرستادن سرجیو به روان‌شناس‌ها و روان‌پزشک‌ها برای درمان کرد، اما جوان همچنان دچار اضطراب و افسردگی شدید شد. در سال ۱۹۷۹، او اولین سرقت خود را در یک اسلحه‌خانه در فلورانس انجام داد و یک تفنگ سرقت کرد و شروع به داشتن
انجام داد و یک تفنگ سرقت کرد و شروع به داشتن رؤیاهای عرفانی کرد که ادعا می‌کرد مریم مقدس را می‌بیند. دو سال بعد، کوسیمینی به نیروی مسلح ایتالیا پیوست، اما در سال ۱۹۸۳ پس از آن که افسر پزشکی نتیجه گرفت که او دچار اختلال شخصیت اسکیزویید است، از خدمت مرخص شد. در ۸ نوامبر ۱۹۸۸، کوسیمینی با یک شات‌گان کوتاه زیر جلیقه‌اش روی یک موتور سیکلت متوقف شد. وقتی از او پرسیده شد چرا این سلاح را دارد، به شوخی گفت: «می‌خواستم یک سرقت انجام دهم.» کمی بعد، او شروع به سوءمصرف مواد مخدر کرد و در خیابان‌ها زندگی می‌کرد.
لنا بیولکاتی (؛ زادهٔ ۲۶ ژانویه ۱۹۶۰) خواننده اهل ایتالیا است. که عمدتاً در نیمه دوم دهه ۸۰ میلادی داشت. زندگی و حرفه. بیولکاتی متولد جالیات، نووارا پس از چند تجربه به عنوان خواننده گروه کر در سال ۱۹۸۴، برنده جشنواره موسیقی کاستروکارو شد که این امر به او فرصت رقابت در سی و پنجمین دوره جشنواره موسیقی سانرمو را داد، جایی که او با آهنگ «Innamoratevi come me» در بخش تازه واردان مقام سوم را کسب کرد. در همان سال، در جشنواره جهانی آهنگ‌های محبوب در توکیو با آهنگ «C'è ancora cielo» شرکت کرد. در سال ۱۹۸۶ با آهنگ
«C'è ancora cielo» شرکت کرد. در سال ۱۹۸۶ با آهنگ «Grande grande amore» در بخش تازه واردان جشنواره سانرمو برنده شد و دو بار دیگر به این جشنواره بازگشت و در سال‌های ۱۹۸۷ و ۱۹۹۰ در بخش هنرمندان بزرگ به رقابت پرداخت. پس از یک دوره وقفه، در سال ۲۰۰۰ یک مدرسه آواز در رم افتتاح کرد و از سال ۲۰۰۲ حرفه خود را روی صحنه از سر گرفت و در چندین تئاتر موزیکال به ویژه در "پینوکیو" اثر ساوریو مارکونی ظاهر شد. ترانه‌شناسی. آلبوم
پوم پوم دهمین آلبوم استودیویی از خوانندهٔ آمریکایی آریل پینک می‌باشد که در ۱۷ نوامبر سال ۲۰۱۴ از سوی ۴ای‌دی منتشر گردید. این نخستین اثری بود که تنها به نام خودش منتشر شد و آخرین همکاری‌اش با ۴ای‌دی نیز به شمار می‌رفت. چند قطعه از آلبوم با همکاری کیم فاولی بیمار نوشته شدند؛ او ژانویهٔ سال بعد درگذشت. منتقدان در مجموع نظر مثبتی نسبت به آلبوم داشتند. تنها تک‌آهنگی که از آلبوم منتشر شد، «شماره‌ات را در گوشی من ذخیره کن» بود.
اردوگاه آموزشی ()، دوره آموزشی نظامی، دوره‌ای سازمان‌یافته است که در آن پرسنل نظامی یا ورزشکاران در یک برنامه آموزشی دقیق و متمرکز شرکت می‌کنند تا مهارت‌ها را یاد بگیرند یا بهبود بخشند. ورزشکاران معمولاً از اردوهای آموزشی برای آماده شدن برای رویدادهای آینده و در ورزش‌های رقابتی، برای تمرکز بر توسعه مهارت‌ها و استراتژی‌ها برای شکست دادن حریفان خود استفاده می‌کنند. اردوی آموزشی نظامی عموماً به دوره اردوی آموزشی یا آموزش تکمیلی یا تجدید قوا اشاره دارد.
متئو برانکالئونی (؛ زادهٔ ) خواننده، بازیگر و روزنامه‌نگار اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. زندگینامه. متئو برانکالئونی در تاریخ ۳۱ مهٔ ۱۹۸۱ در میلان متولد شد، وی جاز ایتالیایی و مفسر کتاب ترانه‌های بزرگ آمریکایی در سال ۲۰۰۷ در رم با مایکل بوبله دوئت اجرا کرد، مورد تقدیر قرار گرفت. او توسط خوانندگان ایتالیایی مجله "جاز" یکی از ده خواننده برتر جاز انتخاب شد. مجله جازهات او را با الگویش، فرانک سیناترا مقایسه کرد. او در سال ۲۰۰۸، در جشنواره جاز البا به عنوان بهترین استعداد
۲۰۰۸، در جشنواره جاز البا به عنوان بهترین استعداد جدید انتخاب شد. اولین آلبوم او «"Just Smile»" و دومین آلبومش «"Live in Studio»" با استقبال خوبی از سوی مخاطبان و منتقدان در سطح ملی و بین‌المللی روبرو شدند. "«Live in studio»" به مدت دو هفته پرفروش‌ترین آلبوم جاز در آی‌تیونز بود و به مدت شش ماه اجراهای زنده او در بخش توصیه‌های زنده فروشگاه اپل فهرست شده بود. ایده "آلبوم «زندگی نو»" از ملاقات با نریو پوگی (معروف به پاپیک) که در دو آلبوم آخر ماریو بیوندی با او در نویسندگی همکاری داشت، شکل گرفت. او
با او در نویسندگی همکاری داشت، شکل گرفت. او روزنامه‌نگار عضو فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران بود و برای "مجله جاز" و "میلیونر می‌نوشت."
«آیا جرم محسوب می‌شه» ترانه‌ای از دو خواننده-ترانه‌پرداز ماریا د ساینتیست و کالی اوچیس می‌باشد که در ۳۱ ژوئیهٔ سال ۲۰۲۵ به‌عنوان دومین تک‌آهنگ از چهارمین آلبوم استودیویی ماریا تحت عنوان "قلب‌ها جدا به فروش می‌رسند" منتشر گردید.
جسیکا ویتلی (؛ زادهٔ ) که با نام هنری جسیکا براندو شناخته می‌شود، خواننده اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. حرفه. جسیکا ویتلی که در ۶ دسامبر ۱۹۹۴ در گروستو متولد شد، خوانندگی را از پنج سالگی آغاز کرد و برای سرگرمی خودش، آثار خوانندگان بزرگی از گذشته مانند فرانک سیناترا، الا فیتزجرالد، داینا واشینگتن و بسیاری دیگر را تقلید می‌کرد. او اولین گروه موسیقی خود را با چند دوست نوجوانش تشکیل داد و نسخه‌های بازخوانی شده‌ای از آهنگ‌های رقص دهه ۸۰ میلادی ساخت. جسیکا در مسابقات مختلف
رقص دهه ۸۰ میلادی ساخت. جسیکا در مسابقات مختلف آواز محلی، پاپ و جاز از جمله بورسیه تحصیلی برای استودیوهای چینه‌چیتا برنده شد. در سال ۲۰۰۵، بورسیه تحصیلی برای مدرسه باله واشینگتن در ایالات متحده را دریافت کرد. در نه سالگی در "آکادمی رقص مدرن" کلدی در رم پذیرفته شد. در سیزده سالگی برای پاپ، ژان پل دوم آواز خواند. در سال ۲۰۰۸، او قراردادی با ئی‌ام‌آی امضا کرد. جسیکا ضبط اولین آلبوم کوتاه خود را در سال ۲۰۰۹ به پایان رساند که شامل چهار نسخهٔ بازخوانی شده بود. در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۰ با آهنگ «Dove non ci sono ore» که
۱۲ ژانویه ۲۰۱۰ با آهنگ «Dove non ci sono ore» که توسط والریا روسی نوشته شده بود، در بخش تازه واردها در جشنواره موسیقی سانرمو پذیرفته شد. براندو از دور اول عبور کرد و در میان چهار فینالیست قرار گرفت، اما در نهایت برنده نشد.
‏ تالار تشریفات سلطنتی یا آتشکده چلیپایی‌شکل از بناهای شهر باستانی بیشاپور است که در شهرستان کازرون قرار دارد. این بنا در سده سوم میلادی به‌دستور شاپور یکم، پادشاه ساسانی ساخته شد. تالار تشریفات در سال ۱۳۱۰ به‌عنوان یکی از نخستین آثار ملی ایران به ثبت رسید. این سازه همچنین به‌عنوان بخشی از مجموعهٔ بیشاپور در فهرست میراث جهانی به ثبت رسیده است. موقعیت جغرافیایی. تالار تشریفات سلطنتی در مجاورت ایوان موزائیک، معبد آناهیتا و حیاط موزائیک در شمال شرقی شهر باستانی بیشاپور، از پایتخت‌های شاهنشاهی ساسانی در ۱۵
بیشاپور، از پایتخت‌های شاهنشاهی ساسانی در ۱۵ کیلومتری غرب کازرون واقع شده‌است. تاریخچه و کاربری. تالار تشریفات سلطنتی در نیمه دوم سدهٔ سوم میلادی به دستور شاپور یکم، پادشاه ساسانی در شهر بیشاپور ساخته شد. این تالار محل برگزاری جشن‌های سلطنتی و اعیاد باستانی بوده است. این تالار همچنین به‌عنوان آتشکده سلطنتی بیشاپور مورد استفاده بوده‌است. نخستین کاوشگر این بنا، رومن گیرشمن، باستان‌شناس فرانسوی بود که عملیات کاوش در بیشاپور را به‌همراه تیمش در سال ۱۹۳۵ آغاز کرد. در نهایت وی علاوه بر ثبت تصاویر فضای پیرامون
کرد. در نهایت وی علاوه بر ثبت تصاویر فضای پیرامون تالار تشریفات، طرح بازسازی بخشی از گچ‌بری‌های یافت‌شده در این تالار را ارائه کرد. گیرشمن علاوه بر ثبت گزارشی اختصاصی برای تالار تشریفات، ۲۰ تصویر از اشیاء کشف‌شده در محوطهٔ تالار تشریفات را ثبت و منتشر کرد. پس از وقفه‌ای طولانی، عملیات کاوش به سرپرستی علی‌اکبر سرفراز، باستان‌شناس ایرانی ادامه یافت. طی این عملیات که از سال ۱۹۶۸ آغاز شد، عملیات آواربرداری در تالار تشریفات به انجام رسیده و کاوش‌ها در محوطهٔ آن ادامه یافت. معماری. تالار پذیرایی شاپور ساسانی به
ادامه یافت. معماری. تالار پذیرایی شاپور ساسانی به مساحت ۷۸۱ متر مربع و ارتفاع ۲۳ متر یکی از بزرگ‌ترین آثار معماری دورهٔ ساسانی به‌شمار می‌رود که برای اولین بار در تاریخ معماری ساسانی به صورت چلیپای ایرانی یا همان صلیب آریایی احداث شده است. معماری این تالار چنان مورد توجه قرار گرفت که از آن پس تمامی آتشکده‌ها را طبق نقشهٔ آن می‌ساختند و حتی بسیاری از بناهای پس از اسلام، ازجمله بناهای موسوم به چهارصفه با الهام از نقشهٔ این بنا احداث شدند. تالار تشریفات دارای چهار ایوان متقارن و متقابل است که بر فراز آن گنبدی
ایوان متقارن و متقابل است که بر فراز آن گنبدی بزرگ و شلجمی (سهمی) وجود داشته است. طول ایوان شمالی ۹ متر و پهنای آن ۷ متر بوده است و با درگاهی به پهنای ۱۱۸ متر به دالان مجاور راه می‌یافته و دارای چهار طاقچه با گچ‌بری و رنگ‌آمیزی بوده که طرفین درگاه قرار گرفته بوده‌اند. هر یک از بدنه‌های ایوان‌ها دارای سه طاقچه متقارن است و سطوح جانبی تالار پذیرایی جمعاً دارای ۶۴ طاقچه تزئینی بوده است. ایوان‌های تالار دارای پوشش ضربی و نیم‌دایره بوده‌اند. صحن مرکزی آن مربعی در ابعاد ۲۳ در ۲۳ متر بوده که هر یک از جرزهای
در ابعاد ۲۳ در ۲۳ متر بوده که هر یک از جرزهای تشکیل‌دهنده مربع با طاق آن ۷ متر مربع بوده است. اطراف تالار تشریفات با دالان‌هایی برای گردش احاطه شده و از درون چهار ایوان تالار، درگاه‌ها به دالان‌ها راه می‌یافته است. دالان غربی به معبد آناهیتا منتهی می‌شده و دالان جنوبی به ایوان موزائیک ختم می‌شده است. دالان شمالی نیز به فضای باز و تفرجگاه منتهی می‌شده است.
اومبرتو ریکانیو (; – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. زندگی‌نامه. او در ۱۴ مارس ۱۸۹۰ در سِتْزادیو، استان آلساندریا، زاده شد. او در آکادمی سلطنتی پیاده‌نظام و سواره‌نظام در مودنا تحصیل کرد و در سال ۱۹۱۰ با درجه ستوان دومی فارغ‌التحصیل شد و به سپاه آلپینی منصوب شد. در سال‌های ۱۹۱۱–۱۹۱۲ در جنگ ایتالیا و عثمانی شرکت کرد و در صفوف گردان آلپینی «فنسترل» از هنگ سوم آلپینی جنگید و مدال برنز شجاعت نظامی و صلیب جنگی برای شجاعت نظامی به او اعطا شد. سپس او در جنگ جهانی اول به عنوان کاپیتان فرماندهی
سپس او در جنگ جهانی اول به عنوان کاپیتان فرماندهی گروهان ۲۷ آلپینی شرکت کرد و در سال ۱۹۱۵ در کوه کرن خود را متمایز کرد و برای آن به مدال برنز دوم برای شجاعت نظامی و سپس در گذرگاه ورشیچ و مونته روسو مفتخر شد. در سال ۱۹۱۷ به درجه سرگردی ارتقا یافت و به سپاه افسران ستاد منصوب شد. در سال ۱۹۲۰ فرمانده گردان آلپینی «وستون» از هنگ ششم آلپینی شد؛ پس از ارتقاء به سرهنگ دومی در سال ۱۹۲۶، به عضویت سپاه ستاد کل درآمد و بین سال‌های ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۱ در مدرسه جنگ ارتش تدریس کرد. بین سال‌های ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۴ در آلبانی به عنوان
کرد. بین سال‌های ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۴ در آلبانی به عنوان رئیس ستاد لشکر «کووا» از ارتش سلطنتی آلبانی خدمت کرد. پس از آن به درجه سرهنگی رسید و فرمانده هنگ پنجم آلپینی و بعداً فرمانده هنگ ۱ آلپینی شد. سپس به عنوان رئیس ستاد لشکر هفتم پیاده‌نظام «لئونسا» و بعداً لشکر چهارم آلپینی کونینس خدمت کرد. در آوریل ۱۹۳۹، در جریان و پس از حمله به آلبانی، او رئیس ستاد سپاه ارتش آلبانی شد که بعدها به فرماندهی عالی نیروهای آلبانی تغییر نام داد و از پایگاه باری فرماندهی می‌کرد. در اکتبر ۱۹۴۰ به سرتیپ ارتقا یافت و متعاقباً به سپاه
اکتبر ۱۹۴۰ به سرتیپ ارتقا یافت و متعاقباً به سپاه بیست و ششم ارتش و سپس به ستاد کل آلبانی تا نوامبر پیوست. پس از مدت کوتاهی در وزارت جنگ، در دسامبر به سپاه ارتش آلپ و سپس به سپاه نهم ارتش پیوست و سپس بار دیگر رئیس ستاد ستاد کل آلبانی شد. از مارس تا آوریل ۱۹۴۱، او با سپاه چهاردهم ارتش در عملیات علیه یوگسلاوی شرکت کرد. در ۱۹ اوت ۱۹۴۱، او فرمانده لشکر سوم آلپ جولیا شد که در ژوئیه ۱۹۴۲ به عنوان بخشی از ارتش جمهوری آلبانی به جبهه شرقی رفت. این لشکر در جریان عملیات ساترن کوچک در ژانویه ۱۹۴۳ محاصره و نابود شد و
ساترن کوچک در ژانویه ۱۹۴۳ محاصره و نابود شد و ریکاگنو در ۲۷ ژانویه، تنها دو روز پس از ارتقاء به درجه سرلشکری، توسط شوروی‌ها در والویکی دستگیر شد. او به زندان لوبیانکا در مسکو منتقل شد و بعداً به اردوگاه اسرای جنگی منتقل شد و هفت سال بعدی را در اسارت شوروی گذراند و تنها در ۱۶ مه ۱۹۵۰ به ایتالیا بازگشت. او سپس پس از جنگ، در ۱ ژانویه ۱۹۴۷، در حالی که هنوز در اسارت بود، به درجه سپهبدی ارتقا یافت و نشان صلیب شوالیه نشان نظامی ایتالیا را دریافت کرد. او به فرماندهی منطقه‌ای باری (نهمین فرماندهی دفاع منطقه‌ای)
منطقه‌ای باری (نهمین فرماندهی دفاع منطقه‌ای) منصوب شد و در سال ۱۹۵۴ به عنوان کمیسر کل برای افتخارات کشته‌شدگان جنگ منصوب شد. پس از بازنشستگی از ارتش، به مدت شش سال رئیس بخش رم انجمن ملی آلپینی بود. در ۲ ژوئن ۱۹۶۳ به او عنوان شوالیه صلیب بزرگ نشان لیاقت جمهوری ایتالیا اعطا شد. او در ۱۷ ژوئیه ۱۹۶۴ در رم درگذشت. مراسم تشییع جنازه او در سِتْزادیو با تشریفات کامل نظامی، با حضور وزیر دفاع جولیو آندرئوتی و پرچم جنگی هنگ ۸ آلپینی برگزار شد.
زیاد طول نکشید هشتمین میکس‌تیپ انفرادی از رپر آمریکایی یانگ‌بوی نور بروک اگین می‌باشد که در ۷ اکتبر سال ۲۰۱۷ از سوی نور بروک اگین، آرتیست پارتنر گروپ و آتلانتیک رکوردز منتشر گردید و دومین انتشار تجاری او با آتلانتیک نیز به شمار می‌رود. تهیه و تولید این میکس‌تیپ بر عهدهٔ دابا-ای‌ای، دی‌جی سوئیفت، گیت فی و چند تهیه‌کنندهٔ دیگر بوده‌است. این اثر در "بیلبورد" ۲۰۰ ایالات متحده به رتبهٔ ۱۷۳ رسید و دومین حضور یانگ‌بوی در این جدول را رقم زد.
یانگ‌بوی نور بروک اگین (به انگلیسی: YoungBoy Never Broke Again) با نام اصلی کِنتْرل دِی‌شون گُلدِن (Kentrell DeSean Gaulden)، رپر، خواننده و ترانه‌نویس آمریکایی است که در ۲۰ اکتبر ۱۹۹۹ در بتن‌روژ، لوئیزیانا به دنیا آمد. او با نام‌های هنری دیگری مانند ان‌بی‌ای یانگ‌بوی (NBA YoungBoy)، تاپ و لیل تاپ نیز شناخته می‌شود. یانگ‌بوی یکی از چهره‌های برجستهٔ نسل جدید موسیقی ترپ و هیپ‌هاپ جنوبی است که با انتشار میکس‌تیپ‌های مستقل و حضور پررنگ در فضای دیجیتال، به شهرت گسترده‌ای دست یافت. یانگ‌بوی فعالیت حرفه‌ای خود را
دست یافت. یانگ‌بوی فعالیت حرفه‌ای خود را از سال ۲۰۱۵ آغاز کرد و در فاصلهٔ دو سال، هشت میکس‌تیپ مستقل منتشر کرد که از جملهٔ آن‌ها می‌توان به "Life Before Fame"، "Mind of a Menace" و "38 Baby" اشاره کرد. این آثار با استقبال مخاطبان محلی و فضای آنلاین مواجه شدند و توجه رسانه‌ها را به خود جلب کردند. فعالیت حرفه‌ای. یانگ‌بوی نور بروک اگین فعالیت حرفه‌ای خود را از سال ۲۰۱۵ آغاز کرد، زمانی که تنها ۱۵ سال داشت و در شهر زادگاهش بتن‌روژ، لوئیزیانا، با ضبط میکس‌تیپ‌های مستقل در استودیوی خانگی، توجه مخاطبان محلی را به
مستقل در استودیوی خانگی، توجه مخاطبان محلی را به خود جلب کرد. نخستین پروژهٔ او با عنوان "Life Before Fame" در همان سال منتشر شد و به‌دنبال آن، مجموعه‌ای از میکس‌تیپ‌ها از جمله "Mind of a Menace"، "Before I Go" و "38 Baby" منتشر شدند که سبک خام، خودافشاگرانه و پرانرژی او را تثبیت کردند. در سال ۲۰۱۶، یانگ‌بوی به‌دلیل اتهام به تیراندازی از یک خودرو بازداشت شد و چند ماه را در زندان سپری کرد. در همین دوران، میکس‌تیپ "Before I Go: Reloaded" منتشر شد که با وجود محدودیت‌های فیزیکی، محبوبیت او را در فضای آنلاین
محدودیت‌های فیزیکی، محبوبیت او را در فضای آنلاین افزایش داد. پس از آزادی، او با شرکت‌های Atlantic Records و Artist Partner Group قرارداد امضا کرد و در سال ۲۰۱۷ تک‌آهنگ‌هایی مانند «Untouchable» و «No Smoke» را منتشر کرد که نخستین حضور او در جدول بیلبورد هات ۱۰۰ را رقم زدند. در ژانویهٔ ۲۰۱۸، تک‌آهنگ «Outside Today» منتشر شد که به رتبهٔ ۳۱ بیلبورد رسید و چهار بار گواهی پلاتین دریافت کرد. این قطعه به‌عنوان تک‌آهنگ اصلی نخستین آلبوم استودیویی او با عنوان "Until Death Call My Name" شناخته شد که در آوریل همان سال
Call My Name" شناخته شد که در آوریل همان سال منتشر شد و در رتبهٔ هفتم بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت. این آلبوم نقطهٔ عطفی در ورود یانگ‌بوی به جریان اصلی موسیقی هیپ‌هاپ بود. در سال‌های بعد، یانگ‌بوی با سرعتی بی‌سابقه به انتشار آثار جدید ادامه داد. میکس‌تیپ "AI YoungBoy 2" در سال ۲۰۱۹ منتشر شد و در رتبهٔ اول بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت. آلبوم "Top" در سال ۲۰۲۰ نیز موفق شد جایگاه نخست جدول را کسب کند و همکاری‌هایی با هنرمندانی چون لیل وین، اسنوپ داگ و میگ میل را دربر داشت. در سال ۲۰۲۱، آلبوم "Sincerely, Kentrell" در حالی
در سال ۲۰۲۱، آلبوم "Sincerely, Kentrell" در حالی منتشر شد که یانگ‌بوی در بازداشت خانگی بود، و با وجود عدم تبلیغات رسمی، به رتبهٔ اول بیلبورد رسید. در سال ۲۰۲۲، او آلبوم "The Last Slimeto" را منتشر کرد که به‌عنوان یکی از کامل‌ترین پروژه‌های او شناخته شد و شامل ۳۰ قطعه بود. این آلبوم نشان‌دهندهٔ بلوغ هنری یانگ‌بوی در پرداختن به مضامین پیچیده‌تری چون افسردگی، پدر شدن، و فشارهای رسانه‌ای بود. در همان سال، او قرارداد خود با Atlantic Records را به پایان رساند و به Motown Records پیوست تا کنترل بیشتری بر انتشار
به Motown Records پیوست تا کنترل بیشتری بر انتشار آثارش داشته باشد. یانگ‌بوی همچنین در سال ۲۰۲۳ با فیوچر در قطعهٔ «Trillionaire» همکاری کرد و در پروژه‌های مشترک با کوئیو، پولو جی و لیل دورک نیز حضور داشت. او یکی از پرکارترین هنرمندان هیپ‌هاپ در دههٔ اخیر بوده و به‌طور میانگین بیش از دو پروژهٔ کامل در سال منتشر کرده‌است. این حجم تولید، همراه با حضور پررنگ در پلتفرم‌هایی مانند YouTube، باعث شده تا او بدون اتکا به تبلیغات سنتی، مخاطبان میلیونی جذب کند. در کنار فعالیت موسیقایی، یانگ‌بوی در سال ۲۰۲۳ با جزلین
فعالیت موسیقایی، یانگ‌بوی در سال ۲۰۲۳ با جزلین میشل هیز ازدواج کرد و زندگی خانوادگی خود را در یوتا ادامه داد. او در مصاحبه‌های اخیر از تأثیر پدر شدن بر دیدگاه هنری‌اش سخن گفته و اعلام کرده که قصد دارد در آینده به تولید موسیقی با مضامین مثبت‌تر و اجتماعی‌تر بپردازد. سبک موسیقی و مضمون آثار. سبک موسیقی یانگ‌بوی ترکیبی از ترپ، هیپ‌هاپ جنوبی و گنگستا رپ است. آثار او اغلب دارای لحن تهاجمی، احساسی و خودافشاگرانه هستند و به موضوعاتی چون خشونت خیابانی، روابط عاشقانه، بحران‌های روانی، و زندگی در فقر می‌پردازند. او
بحران‌های روانی، و زندگی در فقر می‌پردازند. او از آتوتیون برای تقویت بیان احساسی استفاده می‌کند و بسیاری از قطعاتش دارای ساختار ملودیک و ریتم‌های سنگین هستند. منتقدان سبک او را «خام، بی‌پرده و پرانرژی» توصیف کرده‌اند. در قطعاتی مانند «Lonely Child» و «I Ain’t Hiding»، یانگ‌بوی به‌طور مستقیم از تجربیات شخصی خود در زندان، روابط خانوادگی و افسردگی سخن می‌گوید. این صداقت در بیان، یکی از دلایل محبوبیت او در میان نسل جوان محسوب می‌شود. مسائل حقوقی و حبس. یانگ‌بوی در طول فعالیت حرفه‌ای خود با مسائل حقوقی متعددی
در طول فعالیت حرفه‌ای خود با مسائل حقوقی متعددی مواجه بوده‌است. او در سال‌های ۲۰۱۶، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۱ به‌دلایل مختلفی از جمله حمل سلاح غیرقانونی، خشونت خانگی و فرار از پلیس بازداشت شد. در مارس ۲۰۲۱، او توسط FBI در لس‌آنجلس دستگیر شد و به اتهام حمل سلاح گرم فدرال تحت پیگرد قرار گرفت. با این حال، در سال ۲۰۲۲ با قرار وثیقه آزاد شد و به ضبط موسیقی در خانه ادامه داد. زندگی شخصی. یانگ‌بوی پدر یازده فرزند از روابط مختلف است و در سال ۲۰۲۳ با جزلین میشل هیز ازدواج کرد. او در مصاحبه‌های مختلف از تأثیر پدر شدن بر زندگی
او در مصاحبه‌های مختلف از تأثیر پدر شدن بر زندگی شخصی و هنری خود سخن گفته‌است. با وجود جنجال‌های رسانه‌ای، او تلاش کرده تا زندگی خانوادگی خود را از فضای عمومی دور نگه دارد. تأثیر فرهنگی و جایگاه هنری. یانگ‌بوی یکی از پرشنونده‌ترین هنرمندان هیپ‌هاپ در پلتفرم‌هایی مانند YouTube و Apple Music است. او بدون تکیه بر تبلیغات سنتی یا حضور گسترده در رسانه‌ها، توانسته مخاطبان میلیونی جذب کند. منتقدان او را نماد نسل دیجیتال هیپ‌هاپ می‌دانند که با اتکا به تولید مستقل، صداقت در بیان، و ارتباط مستقیم با مخاطب، مسیر
صداقت در بیان، و ارتباط مستقیم با مخاطب، مسیر تازه‌ای در صنعت موسیقی ترسیم کرده‌است.