payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که در جریان محاصره مونتالچینو که از ۲۷ مارس ۱۵۵۳ آغاز شد، این دژ یکی از اهداف اصلی دشمنان بود: صدها گلوله توپ به سوی آن پرتاب شد که بسیاری از آن‌ها به تشک‌هایی که بنا را پوشانده بودند برخورد کردند و در ۲۶ مه نیز یک مین عظیم منفجر شد که به‌لطف وجود دریچه‌های تهویه ساخته‌شده توسط مردم مونتالچینو، خسارات اندکی به سازه وارد کرد. پس از سقوط جمهوری سیه‌نا که به مونتالچینو پناه برده بود، در سال ۱۵۵۹، این دژ به‌طور قابل‌توجهی گسترش یافت و به ابعاد کنونی رسید. پس از آنکه کارکرد نظامی خود را از دست داد، گورستان
از آنکه کارکرد نظامی خود را از دست داد، گورستان مونتالچینو بر روی آن ساخته شد و تا اوایل سده بیستم در آنجا باقی ماند. سازه در سده نوزدهم، همراه با دژ اصلی، به‌طور کامل بازسازی شد.در ابتدا، نمای دژ دارای یک پیش‌آمدگی بود که بعدها برای گسترش خیابان موجود در همان محل برداشته شد. توضیحات. به دژ از طریق یک دهانه در دیوار قلعه می‌توان دسترسی داشت. این دژ از یک سمت با خیابانی که به دروازه آلسرسرو منتهی می‌شود و از سمت دیگر با ورزشگاه شهرداری مونتالچینو هم‌مرز است. دژ شش‌ضلعی است و از آجرهای سنگی ساخته شده‌است. در
دژ شش‌ضلعی است و از آجرهای سنگی ساخته شده‌است. در نمای بالایی آن یک نشان عظیم مدیچی از مرمر قرار دارد و در زیر آن یک تخته مرمری دیگر با نوشته‌هایی دیده می‌شود. درون دژ تعداد زیادی درخت بلوط وجود دارد که نماد شهر به شمار می‌رود.
جزیره تیبر (ایتالیایی: "Isola Tiberina"، لاتین: "Insula Tiberina") تنها جزیره رودخانه‌ای در بخشی از تیبر است که از رم می‌گذرد. ​​جزیره تیبر در گردنه جنوبی تیبر واقع شده است. این جزیره به شکل قایق است، تقریباً ۲۷۰ متر (۸۹۰ فوت) طول و ۶۷ متر (۲۲۰ فوت) عرض دارد و از دوران باستان با پل‌هایی به دو طرف رودخانه متصل بوده است. در این جزیره، معبد باستانی آسکلپیوس واقع شده است. بیمارستان که در قرن شانزدهم تأسیس شد و که قدمت آن به قرن دهم برمی‌گردد، در این جزیره واقع شده‌اند.
خانواده آدامز جدید () یک سیتکام گوتیک است که از اکتبر ۱۹۹۸ تا اوت ۱۹۹۹ در شبکهٔ وای‌تی‌وی در کانادا، فاکس فمیلی در ایالات متحده و سی‌آی‌تی‌وی در بریتانیا در آخر هفته‌ها پخش می‌شد. این مجموعه توسط شرکت‌های شاویک انترتینمنت و سابان انترتینمنت به‌عنوان یک بازسازی از مجموعه تلویزیونی دههٔ ۱۹۶۰ "خانواده آدامز" ساخته شد. فیلم‌برداری این مجموعه در ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا انجام گرفت. داستان. خانواده آدامز شامل گومز و مورتیشیا آدامز (زن و شوهر)، فرزندانشان ونزدی و پاگزلی، همچنین گرندماما، عمو فستر و پیشخدمتشان
و پاگزلی، همچنین گرندماما، عمو فستر و پیشخدمتشان لورچ است. خانوادهٔ آدامز یک خانوادهٔ گسترده و صمیمی‌اند که علاقه‌مندی‌های آن‌ها آشکارا حال‌وهوای وهم‌آلود و مرگ‌اندیشانه دارد و توانایی‌های ماوراءطبیعی از خود نشان می‌دهند. در این مجموعه توضیح مستقیمی دربارهٔ منشأ این قدرت‌ها داده نمی‌شود. برخی از قسمت‌های این مجموعه بازسازی اپیزودهای مجموعه تلویزیونی اصلی هستند و برخی قسمت‌ها به‌طور اختصاصی برای همین مجموعه نوشته شده‌اند. در قسمت‌های بعدی، شخصیت پدربزرگ آدامز، یعنی پدربزرگِ گومز، معرفی می‌شود که ویژگی‌هایی
یعنی پدربزرگِ گومز، معرفی می‌شود که ویژگی‌هایی مشابه با او داشت. نقش پدربزرگ آدامز را جان آستین ایفا کرد؛ همان بازیگری که در مجموعه اصلی نقش گومز را بازی کرده بود. رسانه خانگی. مانند بسیاری از مجموعه‌های ساخته‌شده توسط سابان انترتینمنت، تنها انتشار عمدهٔ دی‌وی‌دی به زبان انگلیسی توسط پخش‌کنندهٔ اهل جمهوری چک، نورث ویدئو، انجام شد. این نسخه دارای صداگذاری به دو زبان چکی و انگلیسی بود و ویدئوها نیز با متن‌های انگلیسی و بر اساس ترتیب اصلی تولید ارائه شدند. نخستین ۳۹ قسمت این مجموعه در قالب ۱۲ جلد دی‌وی‌دی، از
۳۹ قسمت این مجموعه در قالب ۱۲ جلد دی‌وی‌دی، از ۱۵ فوریه تا ۳ مه ۲۰۱۰ منتشر شد.
گرازیانو چکینی (زادهٔ ) یک هنرمند و فعال اجتماعی اهل ایتالیا است که بیشتر به خاطر آثار هنری «وندالیسم» خود شناخته می‌شود. آثار. رنگ‌آمیزی فواره تروی. در ۱۹ اکتبر ۲۰۰۷، چکینی یک قوطی رنگ را در فواره تروی در رم ریخت و باعث شد که فواره برای چند ساعت آب قرمز بپاشد. او همچنین چندین جزوه به جا گذاشت که مردم را به «پذیرش رنگ» تشویق می‌کرد. پلیس رم از طریق تصاویر دوربین مداربسته، چکینی را به عنوان عامل این وندالیسم شناسایی کرد و او را برای آسیب رساندن به یک ساختمان تاریخی یا هنری تحت بررسی قرار داد. چکینی بعداً
تاریخی یا هنری تحت بررسی قرار داد. چکینی بعداً مسئولیت وندالیسم را در برنامه تلویزیونی "Le Iene" پذیرفت و گفت: «اکنون علاوه بر فرش قرمز، قرمز والنتینو و فراری قرمز، تروی قرمز هم وجود دارد.» او ادامه داد: «من قبول نمی‌کنم که هنوز گفته شود این یک عمل وندالیسم بوده است؛ من همه چیز را با جزئیات آماده کرده‌ام و تحریک هنری ما به بنای تاریخی آسیبی نرسانده است. ابتدا از آنیلین استفاده نشده بود، زیرا این ماده سرطان‌زا است و تأثیر فوری نداشت. از رنگ تمپرای ساده و بی‌خطر و سازگار با محیط زیست استفاده شد. استفاده از
و سازگار با محیط زیست استفاده شد. استفاده از رنگ قرمز تصادفی نبود؛ من هنرمند هستم و قدرت ظریف هر رنگ را می‌دانم، می‌خواستم همان قرمز را داشته باشم و نه رنگ دیگر.» این عمل به عنوان اعتراض به سازماندهی جشنواره فیلم رم انجام شد. پس از این حادثه، تکنسین‌ها فواره را خاموش کردند و جریان آب را به حالت شفاف بازگرداندند. هیچ آسیبی به فواره یا مجسمه‌ها وارد نشد. پله‌های اسپانیایی. عملکرد دیگر برجسته چکینی در ۱۶ ژانویه ۲۰۰۸ رخ داد، زمانی که ۵۰۰٬۰۰۰ توپ رنگی را از پله‌های اسپانیایی پایین انداخت. هر توپ «نمایانگر دروغی
اسپانیایی پایین انداخت. هر توپ «نمایانگر دروغی بود که یک سیاستمدار گفته است»، چکینی به مطبوعات ایتالیا گفت. این نمایش برای جلب توجه به مشکلات مردم کارن انجام شد. «من به برمه می‌روم، این توپ‌ها به مردم کارن کمک خواهند کرد»، او گفت در حالی که از پله‌ها پایین می‌رفت و توپ‌ها اطراف او می‌لغزیدند. چکینی حدود بیست و پنج هزار یورو برای توپ‌ها و ده کامیون برای حمل آن‌ها پرداخت کرد. پلیس ایتالیا او را در صحنه دستگیر کرد. زندگی. گرازیانو چکینی در ۲۲ اکتبر ۱۹۵۳ در رم متولد شد. در ۲۰۰۷، فواره تروی را قرمز کرد و
در رم متولد شد. در ۲۰۰۷، فواره تروی را قرمز کرد و مجموعه‌ای از اجراهای هنری عبورگرایانه را آغاز کرد که در سراسر جهان اجرا شدند. در فواره تروی، پیروی از Trinity de 'Monti، «از RossoTrevi تا QuadriColour» است؛ در این اجرا ۵۰۰٬۰۰۰ توپ رنگی از پله‌های Piazza di Spagna پایین می‌آیند و اصلی‌ترین مانیفست‌های فوتوریسم هزاره سوم را ترکیب می‌کنند. این اجراها، که گاهی بحث‌برانگیز نیز بوده‌اند، به عنوان اعتراضی شاعرانه علیه سکون فرهنگی و سیاسی تعبیر شدند. او سفیر بنیاد دِ کیریکو شد و برای آن دو اثر خلق کرد که در سال
دِ کیریکو شد و برای آن دو اثر خلق کرد که در سال ۲۰۱۰، همراه با آثار استاد جرجیو دِ کیریکو، در یک «نمایشگاه سیار» در میامی، نیویورک و لس‌آنجلس به نمایش درآمدند. در آگوست ۲۰۰۸، گزارشی عکاسی از جنگل برمه و پیروی از ارتش آزادی‌بخش کارن انجام داد. در ۲۰۰۸، توسط ویتوریو اسگاربی در سالمی، همراه با اولیویر توسکانی، به عنوان «رئیس هیچ‌چیز» دعوت شد. در سالمی فیلم کوتاهی با عنوان «Poggioreale, the country that does not exist» ساخته و نمایشگاه‌ها و گزارش‌های مختلفی درباره کارن‌ها با کتاب روزنامه‌نگاری تصویری «Kaw too
کارن‌ها با کتاب روزنامه‌نگاری تصویری «Kaw too lei» منتشر کرد. در اکتبر ۲۰۱۰ در فلورانس، به مناسبت جشنواره خلاقیت، The Rock را خلق کرد، سایت ۴۰۰ تنی از سنگ مرمر، با استفاده از اصلی‌ترین معادن آلپ آپوانا. او با شرکت‌های مختلف صنعت مرمر، استان و کنفدراسیون ماسا و کارارا همکاری کرد. از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۱ در بازطراحی یک کارخانه در پیزا مشارکت داشت و در این مدت روی آثار هنری، نقاشی و مجسمه‌های خود کار کرد. از دسامبر ۲۰۱۱ تا فوریه ۲۰۱۲، نمایشگاه او در مارگوتا در Margutta RistorArte ارائه شد؛ مدیر نمایشگاه فرانچسکا
RistorArte ارائه شد؛ مدیر نمایشگاه فرانچسکا باربی مارینتی بود. عنوان نمایشگاه «Per Grazia-no ricevuta. Le Ma-donne» بود. او خالق و تهیه‌کننده پروژه طراحی هنری مد بالا «X-Art» است. پروژه X-Art استفاده مجدد از قطعات پارچه خانه‌های تاریخی مد در رم را فراهم می‌کند. خانه‌های مد Sarli، Gattinoni، Balestra، Piattelli، Camillo Bona در این پروژه شرکت کردند. در هفته مد «AltaRoma» (جولای ۲۰۱۲) اثر شماره صفر: The Three Graces ارائه شد. اثر در First Luxury Art Hotel ارائه شد و بیش از دو ماه در آنجا ماند. اکنون در
ارائه شد و بیش از دو ماه در آنجا ماند. اکنون در آکادمی لباس و مد در رم به نمایش درآمده است. او آثار خود را در ۵۴امین نمایشگاه بین‌المللی هنر بینال ونیز به نمایش گذاشته و آثارش در کاتالوگ نمایشگاه است. برخی از آثار او در مجموعه‌های خصوصی متعددی قرار دارند. اجرای فواره تروی در کاتالوگ Taschen «Trespass, the Uncommissioned Public Art» (۲۰۱۰) منتشر شد و در نیویورک، میامی و لس‌آنجلس ارائه شد و سپس به چند زبان ترجمه و منتشر گردید. در آگوست ۲۰۱۲، جایزه بین‌المللی شهر اوستیا (چهل و یکمین دوره)، بخش هنر را دریافت
شهر اوستیا (چهل و یکمین دوره)، بخش هنر را دریافت کرد. اجرای او توسط روزنامه‌ها و تلویزیون‌های بین‌المللی بزرگ پوشش داده شد (کوریره دلا سرا، لا رپوبلیکا، لو فیگارو، لو موند، نیویورک تایمز، لس‌آنجلس پست، رائ۱، رائ۲، رائ۳، کاناله۵، بی‌بی‌سی). ۲۰۱۱ ۵۴امین نمایشگاه بین‌المللی هنر ونیز ابتکار ویژه برای ۱۵۰مین سالگرد اتحاد ایتالیا. کاتالوگ «The State of the Art, Regions of Italy»؛ بهار ۲۰۱۳ مصاحبه با L’Officiel Hommes مه ۲۰۱۳ در Palazzo della Borsa در جنوا با اثر «La Città e la mente» برای یک نمایشگاه / حراج
اثر «La Città e la mente» برای یک نمایشگاه / حراج خیریه حضور دارد. ژوئن ۲۰۱۳ سفیر رویداد گرامشیانا در آلِس (ساردینیا) بود. دسامبر ۲۰۱۳ مقاله‌ای در روزنامه LA STAMPA در بخش فرهنگ. فوریه ۲۰۱۴، دعوت به اولین دوسالانه هنر معاصر در شاهزاده‌نشین موناکو. مه ۲۰۱۵ در نمایشگاه کتاب تورین، اجرای کنفرانس انجام داد به نام Alchemic Explosion in and of Art. مه ۲۰۱۵ مدیر هنری رویداد Ventimiglia in bloom. ژوئن ۲۰۱۵ یکی از آثارش در Palazzo Bianco Musei در Strada Nuova جنوا به نمایش درآمد. ژوئن ۲۰۱۵ مجسمه سرامیکی سه متری
به نمایش درآمد. ژوئن ۲۰۱۵ مجسمه سرامیکی سه متری Mother Earth GMO در Piazza Borea d'Olmo سانرمو به نمایش گذاشته شد. سپتامبر / اکتبر ۲۰۱۵ مدیریت هنری «Incontemporanea Arte Attiva» در پالِرمو. اکتبر / نوامبر ۲۰۱۵ با بنیاد Garaventa (جنوا نوروی) همکاری برای پروژه «G factory». نوامبر ۲۰۱۵ اجرای «یکصد هزار گلبرگ رز» در Piazza De Ferrari جنوا علیه خشونت علیه زنان. دسامبر ۲۰۱۵ کتاب «فوتوریسم هزاره سوم» را به عنوان هم‌نویس منتشر کرد. دسامبر ۲۰۱۶ مدیر نمایشگاه Evasioni In Arte، آثار زندانیان زندان Rebibbia در بخش
In Arte، آثار زندانیان زندان Rebibbia در بخش سوم، منطقه دوراتزو بومبرینی جنوا. مه–جولای ۲۰۱۷ مدیر هنری پروژه Steel در Villa Bombrini. مه ۲۰۱۷، به مناسبت بازدید پاپ فرانسیس، صحنه‌آرایی را انجام داد و اثر «ماهیگیر انسان‌ها» بر روی ۳ ورق فولادی اجرا شد. اکتبر ۲۰۱۷، تکرار اجرای فواره تروی قرمز، میلیون‌ها بازدید در وب داشت. ROSSOTREVI مستندی است که داستان بسیاری از اجراهای او را روایت می‌کند. فوریه ۲۰۱۸، فینالیست با تریلر فیلم "rossotrevi twice in history" در Barcelona Planet Film Festival. مارس ۲۰۱۸، فینالیست
Planet Film Festival. مارس ۲۰۱۸، فینالیست در Bucharest Short Cine Festival. آوریل ۲۰۱۸، فینالیست در Los Angeles The Independent Cinema Showcase. مه ۲۰۱۸، برنده جایزه اول در Kalat Nissa Film Festival با تریلر فیلم "Rossotrevi twice in history". آگوست ۲۰۱۸ نمایشگاه "Oxidations" در Palazzo Tursi جنوا، عکس‌ها روی صفحات فولادی Ilva. سپتامبر ۲۰۱۸، فینالیست جایزه بهترین تریلر در هند با فیلم "Rossotrevi twice in history". سپتامبر ۲۰۱۸، بخش ویژه Valdarno (فلورانس) فیلم Festival با فیلم "Rossotrevi twice in
فیلم Festival با فیلم "Rossotrevi twice in history". سپتامبر ۲۰۱۸، ذکر ویژه در Militello (سیسیل) film Festival با فیلم "Rossotrevi twice in history". آوریل ۲۰۱۹ در CANNES MIP TV با Single Film، فیلم "RossoTrevi twice in history" را ارائه داد.
فوری () یک فیلم درام زندگینامه‌ای محصول ۲۰۲۵ به نویسندگی و کارگردانی مشترک ماریو مارتونه است که بر اساس رمان دانشگاه ربیبیا (۱۹۸۳) ساخته شده است. در این فیلم گولیاردا ساپیانزا، والریا گولینو، ماتیلده د آنجلیس، الودی، کورادو فورتونا و استفانو دیونیسی ایفای نقش کردند. این فیلم اولین نمایش جهانی خود را در بخش مسابقه اصلی هفتاد و هشتمین جشنواره فیلم کن در ۲۰ مه ۲۰۲۵ تجربه کرد و در ۲۲ مه ۲۰۲۵ توسط 01 Distribution در سینماهای ایتالیا اکران شد. خلاصه داستان. در سال ۱۹۸۰ نویسنده‌ای گولیاردا ساپینزا به جرم سرقت
سال ۱۹۸۰ نویسنده‌ای گولیاردا ساپینزا به جرم سرقت دستگیر می‌شود و در زندان با دو زندانی جوان آشنا می‌شود. پس از آزادی، این سه زن پیوند عمیقی با هم برقرار می‌کنند. تاریخ تولید و انتشار. در مارس ۲۰۲۴ ماریو مارتونه اعلام کرد که فیلم بعدی‌اش درباره گولیاردا ساپینزا خواهد بود. تصویربرداری اصلی در ژوئن ۲۰۲۴ در رم آغاز شد. فیلمبرداری همچنین در فرگنا و مک‌کارسه نیز انجام شد. اولین عکس‌های تبلیغاتی در ۳ دسامبر ۲۰۲۴ منتشر شده و یک تیزر نیز در ۱۰ آوریل ۲۰۲۵ منتشر شد. این فیلم توسط 01 Distribution در ایتالیا توزیع شد،
فیلم توسط 01 Distribution در ایتالیا توزیع شد، در حالی که Goodfellas صاحب حقوق فروش بین‌المللی فیلم است. فوری اولین نمایش جهانی خود را در بخش مسابقه هفتاد و هشتمین جشنواره فیلم کن در ۲۰ مه ۲۰۲۵ داشت، و در ۲۲ مه ۲۰۲۵ در سینماهای ایتالیا اکران شد.
باران سیاه ، رمانی از نویسنده ژاپنی ایبوسه ماسوجی است. ایبوس در ژانویه ۱۹۶۵ شروع به پخش مجموعه باران سیاه در "مجله شینچو" Shincho کرد. این رمان بر اساس سوابق تاریخی از ویرانی‌های ناشی از بمباران اتمی هیروشیما است. طرح داستان. باران سیاه از طریق یادداشت‌های روزانه شیزوما شیگه‌ماتسو و دیگر شخصیت‌ها در طول ۶ تا ۱۵ آگوست ۱۹۵۷، هیروشیما روایت می‌شود و در زمان روایت، شیگه‌ماتسو و همسرش شیگه‌کو سرپرستان خواهرزاده‌شان یاسوکو هستند. آن‌ها احساس می‌کنند که موظفند شوهر مناسبی برای او پیدا کنند و در آغاز رمان، سه تلاش
مناسبی برای او پیدا کنند و در آغاز رمان، سه تلاش قبلی برای ترتیب دادن یک ازدواج به دلیل شایعاتی مبنی بر ابتلای او به بیماری تشعشع ناشی از قرار گرفتن در معرض «باران سیاه (بمباران اتمی)» (بارش هسته‌ای)، بارش رادیواکتیو که هنگام توفان آتش عظیم ناشی از انفجار هسته‌ای، ابرها را بر فراز هیروشیما بارور کرد و باعث شد مواد رادیواکتیو به صورت باران به زمین بازگردند، شکست خورده است. ترس و انزجار از بیماری تشعشع و کسانی که به آن مبتلا هستند، دو مضمون اصلی در سراسر داستان هستند. اگرچه یادداشت‌های روزانه شیگه‌ماتسو سعی
هستند. اگرچه یادداشت‌های روزانه شیگه‌ماتسو سعی می‌کند با نشان دادن اینکه خواهرزاده‌اش در زمان انفجار در هیروشیما نبوده است، بیماری او را رد کند، در نهایت مشخص می‌شود که یاسوکو بلافاصله پس از آن برای یافتن والدینش به آنجا رفته و در واقع از «باران سیاه» بیمار شده است. اقتباس‌ها. کارگردان شوهی ایمامورا در سال ۱۹۸۹ فیلمی اقتباس سینمایی از رمان ژاپنی را کارگردانی کرد.
داویده چزاره (; ۱۹۷۷ – ) کنشگر اهل ایتالیا بود. مرگ و پیامدها. داویده چزاره، معروف به Dax (۱۹۷۷ – ۱۶ مارس ۲۰۰۳) یک ضدفاشیسم اهل روزانو بود که در شب ۱۶ مارس ۲۰۰۳ توسط دو فعال راست افراطی در میلان کشته با سلاح سرد شد. چزاره به بیمارستان منتقل شد اما در آمبولانس درگذشت. بلافاصله پس از مرگ او، اعضای گروهش سعی کردند وارد بیمارستان شوند اما توسط پلیس متوقف شدند. این موضوع منجر به شورش‌های جدید با تعدادی مجروح، آسیب به خودروهای پلیس و توقف کامل فعالیت‌های بخش اورژانس در طول شب شد. مرگ چزاره و محاکمه پس از آن در
در طول شب شد. مرگ چزاره و محاکمه پس از آن در محافل چپ‌گرای افراطی، هم در ایتالیا و هم در خارج از کشور، بازتاب سیاسی گسترده‌ای داشت. این امر تا حدی به این دلیل بود که رسانه‌های ایتالیایی در ابتدا وقایع را به عنوان "شورش بین جوانان مخالف" نشان می‌دادند و به گفته برخی منابع، مرگ چزاره را به طور عمدی به عنوان "پیامد خشونت ضدجهانی‌سازی" معرفی کردند. در طول محاکمه مشخص شد که برادران فدریکو موربی و ماتیا موربی، مهاجمان چزاره، او را عمداً مورد حمله قرار داده و کشته‌اند. آن‌ها در ماه مه ۲۰۰۴ محکوم شدند؛ فدریکو به
آن‌ها در ماه مه ۲۰۰۴ محکوم شدند؛ فدریکو به ۱۶ سال زندان و ماتیا (که در زمان وقوع جرم نوجوان بود) به ۳ سال زندان محکوم شد. جورجیو موربی، پدر فدریکو و ماتیا، نیز به اتهام تجری به قتل برای ضرب و شتم یکی از همراهان چزاره در همان شب محکوم شد. یکی از وکلای خانواده چزاره در این محاکمه جیولیانو پیساپیا بود که بعداً شهردار میلان شد (شروع به کار: ۱ ژوئن ۲۰۱۱). یک پلاک یادبود در خیابان بریوشی (محل قتل او در میلان) نصب شده است. گرافیتی‌هایی به یاد Dax در میلان رایج هستند، اما در خارج از کشور نیز دیده شده‌اند؛ معمولاً
اما در خارج از کشور نیز دیده شده‌اند؛ معمولاً روی آن‌ها نوشته شده: "Dax vive" ("Dax زنده است") یا "Dax odia ancora" ("Dax هنوز نفرت دارد"). یکی از این گرافیتی‌ها، که تصویر چزاره را نشان می‌داد، در دارسنا در میلان، بندر سابق سیستم کانال ناویگلی نقاشی شده بود؛ حذف آن توسط اداره نظافت میلان در سال ۲۰۰۷ با جنجال‌های زیادی روبرو شد و توسط انجمن‌های فعال و اعضای دولت به شدت محکوم شد.
جیولیانو پیساپیا (؛ زادهٔ ) وکیل و سیاست‌مدار اهل ایتالیا، شهردار پیشین میلان، عضو پیشین پارلمان ایتالیا و عضو پیشین پارلمان اروپا است. به عنوان سیاست‌مدار، او عضو دو حزب چپ بوده است، اول دموکراسی پرولتری و سپس حزب بازآفرینی کمونیست؛ در انتخابات شهرداری میلان، او با حمایت یک ائتلاف بزرگ چپ‌گرا و پس از پیروزی در انتخابات مقدماتی ائتلاف چپ میانه با حمایت قوی نیکی وندولا از چپ اکولوژی آزادی توانست موفق شود. به عنوان وکیل، او در چندین پرونده برجسته با پیامدهای سیاسی شرکت داشته است، از جمله پرونده رهبر پ.ک.ک
سیاسی شرکت داشته است، از جمله پرونده رهبر پ.ک.ک عبدالله اوجالان و پرونده‌ای که پس از مرگ فعال ضد جهانی‌سازی کارلو جولینی، که توسط پلیس در جریان اجلاس گروه ۸ بیست و هفتم کشته شد، برگزار شد. زندگی. جیولیانو پیساپیا پسر وکیل جیان دومنیکو پیساپیا است، که در تدوین قانون آیین دادرسی کیفری ایتالیا در سال ۱۹۸۹ مشارکت داشته است. در دهه ۱۹۷۰ به حزب چپ افراطی دموکراسی پرولتری پیوست. او در دبیرستان کلاسیک "جیوانی برچت" در میلان تحصیل کرد. پس از داوطلبی در جمعیت صلیب سرخ و دانشجویی در رشته پزشکی، کارگری در یک کارخانه
و دانشجویی در رشته پزشکی، کارگری در یک کارخانه شیمیایی، معلمی در مرکز نگهداری نوجوانان بکاریا و کارمندی در یک بانک، نهایتاً به تحصیل در رشته‌های علوم سیاسی و حقوق پرداخت و مدرک دوتایی مدرک در علوم سیاسی و حقوق دریافت کرد و به دفتر وکالت پدرش پیوست. فعالیت پیساپیا به عنوان وکیل ارتباط نزدیکی با تعهدات سیاسی او داشت و در چندین پرونده با پیامدهای سیاسی آشکار شرکت کرد. به عنوان مثال، او از آرنالدو فورلانی در دوران رسوایی تانجنتوپولی دفاع کرد، فعال اُویدیو بومپرسی را در پرونده قتل لوییجی کالابریزی نمایندگی کرد،
را در پرونده قتل لوییجی کالابریزی نمایندگی کرد، خانواده ضد جهانی فعال کارلو جولینی را (که توسط پلیس در جریان اجلاس گروه ۸ بیست و هفتم کشته شد) و همچنین دختر داویده چزاره ("Dax") که در سال ۲۰۰۳ توسط یک نئونازی کشته شد. او همچنین در پرونده‌های بین‌المللی شرکت داشته است، به ویژه در دفاع از عبدالله اوجالان، رهبر سازمان مسلح کرد پ.ک.ک. در سال ۱۹۹۵ جیان دومنیکو پیساپیا درگذشت و جیولیانو از نامزدی در انتخابات‌های منطقه‌ای خودداری کرد تا بر دفتر وکالت پدرش تمرکز کند. با این حال، در سال ۱۹۹۶ به حزب بازآفرینی
کند. با این حال، در سال ۱۹۹۶ به حزب بازآفرینی کمونیست به رهبری فائوستو برتینوتی پیوست و به پارلمان انتخاب شد. به عنوان عضو پارلمان، در سال ۱۹۹۸ به اعتمادنامه به دولت چپ میانه رومانو پرودی رأی داد، با وجود تصمیم برتینوتی برای رأی مخالف (تصمیمی که در نهایت منجر به استعفای پرودی شد). پس از شکست دولت پرودی، پیساپیا مدتی در یک اردوگاه پناهندگان در مرز آلبانی داوطلب شد. در سال ۲۰۰۱ دوباره به پارلمان برای حزب بازآفرینی کمونیست انتخاب شد. در سال ۲۰۱۱، با حمایت چپ اکولوژی آزادی و حزب دموکراتیک، او نامزد جناح چپ
اکولوژی آزادی و حزب دموکراتیک، او نامزد جناح چپ برای شهرداری میلان شد (یک پایگاه سنتی جناح راست و سیلویو برلوسکونی) و شهردار مستقر لتزیا موراتی را در ۳۰ مه شکست داد. شهردار میلان (۲۰۱۱–۲۰۱۶). در ژوئن ۲۰۱۰، پیساپیا اولین کسی بود که نامزدی خود را برای شهرداری میلان ثبت کرد، برای انتخاباتی که سال بعد برگزار می‌شد. تعدادی از نخبگان فرهنگی و سیاسی میلان بلافاصله حمایت خود را از پیساپیا اعلام کردند. در ۱۴ نوامبر، او در انتخابات مقدماتی ائتلاف چپ میانه به رهبری حزب دموکراتیک شرکت کرد، با حمایت نیکی وندولا از چپ
دموکراتیک شرکت کرد، با حمایت نیکی وندولا از چپ اکولوژی آزادی، و به طور غیرمنتظره پیروز شد (با دریافت ۴۵٪ آرا) با وجود اینکه عضو واقعی PD نبود. در آغاز کمپین، شهردار مستقر لتزیا موراتی به عنوان نامزد مورد علاقه در نظر گرفته می‌شد. میلان به طور سنتی پایگاه جناح راست و محل تولد حزب سیلویو برلوسکونی است (که موراتی عضو آن است) و همچنین نماد اتحاد بین برلوسکونی و اومبرتو بوسی از لگا نورد، حزبی که استقلال بیشتر شمال ایتالیا را ترویج می‌کند. هر دو بوسی و برلوسکونی بارها اعلام کردند جناح چپ شانسی برای پیروزی در
بارها اعلام کردند جناح چپ شانسی برای پیروزی در انتخابات میلان ندارد و خود برلوسکونی نیز فعالانه در کمپین مشارکت کرد، احتمالاً برای تأیید جذابیت خود برای مردم ایتالیا با بهره‌گیری از نتایج آنچه که باید یک رقابت آسان می‌بود. از آنجایی که برلوسکونی اخیراً در چندین موضوع جنجالی از جمله به اصطلاح درگاه روبی درگیر بوده است، بسیاری از ناظران انتخابات میلان را به عنوان یک همه‌پرسی برای ارزیابی حمایت مردمی از سیاست‌های برلوسکونی توصیف کردند. این موضوع توجه زیادی به این انتخابات خاص جلب کرد (یکی از بسیاری از
به این انتخابات خاص جلب کرد (یکی از بسیاری از انتخابات اداری که در همان روزها در مکان‌های مختلف ایتالیا برگزار شد). در دور اول انتخابات، در ۱۵–۱۶ مه ۲۰۱۱، پیساپیا ۴۸٪ و موراتی ۴۱٪ آرا را کسب کرد. از آنجا که هیچ یک بیش از ۵۰٪ نبودند، یک دور رو در رو دوم برای ۲۹–۳۰ مه برنامه‌ریزی شد. این موفقیت اولیه پیساپیا یکی از چندین موفقیت جناح چپ در شهرها و استان‌ها بود. با شدت گرفتن تنش‌های کمپین، پیساپیا نهایتاً در ۳۰ مه با ۵۵٪ آرا پیروز شد. اینترنت و شبکه‌های اجتماعی نقش مهمی در انتخاب پیساپیا داشتند. در ۱ ژانویه
نقش مهمی در انتخاب پیساپیا داشتند. در ۱ ژانویه ۲۰۱۵، پیساپیا اولین شهردار شهر کلان‌شهری میلان شد. پس از شهرداری (۲۰۱۶–تاکنون). کمپین ترقی‌خواه. در ۱۴ فوریه ۲۰۱۷، پیساپیا کمپین ترقی‌خواه، یک سوسیالیست دموکراتیک حزب سیاسی را تأسیس کرد. هدف او ایجاد یک ائتلاف جدید چپ میانه است که شامل، در صورت امکان، حزب دموکراتیک باشد. عضو پارلمان اروپا. در انتخابات پارلمان اروپا ۲۰۱۹، پیساپیا به عنوان نامزد مستقل برای حزب دموکراتیک شرکت کرد و با بیش از ۲۶۷٬۰۰۰ رأی ترجیحی انتخاب شد. در پارلمان، پیساپیا در کمیته مشورتی
انتخاب شد. در پارلمان، پیساپیا در کمیته مشورتی پنج‌عضوی رفتار اعضا خدمت می‌کند، نهادی در پارلمان که مسئول بررسی تخلفات ادعایی از آیین‌نامه رفتاری و مشاوره به رئیس پارلمان اروپا در مورد اقدامات احتمالی است.
هالووین با خانواده آدامز جدید () یک فیلم کمدی ترسناک آمریکایی ساخته‌شده برای تلویزیون در سال ۱۹۷۷ است که بر پایهٔ سیتکام "خانواده آدامز" (۱۹۶۴–۱۹۶۶) ساخته شد. این فیلم در ۳۰ اکتبر ۱۹۷۷ از شبکهٔ ان‌بی‌سی پخش شد. برخلاف واژهٔ «جدید» در عنوان، بیشتر بازیگران اصلی مجموعهٔ اصلی دوباره نقش‌های خود را ایفا کردند؛ از جمله جان آستین، کارولین جونز (با عنوان «ستارهٔ مهمان ویژه»)، جکی کوگان، تد کسیدی، لیزا لورینگ و فلیکس سیلا. یازده سال پس از لغو پخش مجموعهٔ تلویزیونی دههٔ ۱۹۶۰، این تنها اثری بود که اکثر بازیگران اصلی
۱۹۶۰، این تنها اثری بود که اکثر بازیگران اصلی را در یک تولید رنگی و به صورت ضبط‌شده روی نوار ویدئویی، گرد هم آورد. تولید. باربارا کولیتون (با نام دیگر استل باربارا بارب) پس از جدایی از همسرش، چارلز آدامز، در میانهٔ دههٔ ۱۹۶۰ بخشی از حقوق مربوط به کارتون‌های خانواده آدامز را به دست آورد. در سال ۱۹۷۷، کولیتون به دیوید لوی ــ سازنده مجموعهٔ تلویزیونی دههٔ ۱۹۶۰ ــ پیشنهاد داد تا از این شخصیت‌ها در تلویزیون استفاده شود. پس از آن‌که تلاش برای ارائهٔ دوبارهٔ مجموعه به سه شبکهٔ اصلی تلویزیونی با شکست روبه‌رو شد،
به سه شبکهٔ اصلی تلویزیونی با شکست روبه‌رو شد، لوی توانست طرح را به تهیه‌کننده چارلز فرایز بفروشد؛ کسی که بر اساس قراردادش با شبکهٔ ان‌بی‌سی قرار بود یک فیلم تلویزیونی تولید کند. پس از کسب حقوق لازم، فرایز بر این باور بود که آن‌ها همهٔ حقوق مرتبط با خانواده آدامز را به دست آورده‌اند. اما تنها یک هفته و نیم پیش از آغاز تولید مشخص شد که برخی عناصر ساخته‌شده برای مجموعه تلویزیونی در مالکیت شرکت فیلم‌ویز (دارندهٔ حقوق سریال) قرار دارد و شامل حقوقی که تحت کنترل کولیتون و لوی بود نمی‌شود. بلوسوم راک، که در نسخهٔ
و لوی بود نمی‌شود. بلوسوم راک، که در نسخهٔ اصلی نقش گرندماما را ایفا کرده بود، در زمان تولید بیمار بود (او در ژانویهٔ ۱۹۷۸، نزدیک به سه ماه پس از پخش این ویژه‌برنامه، درگذشت) و به همین دلیل نقش او به جین رز سپرده شد. مارگارت همیلتون، بازیگر نقش مادر فرمپ، از حضور در فیلم خودداری کرد و نقش او توسط الویا آلمن ایفا شد. بازیگران شخصیت‌پرداز پارلی بائر و ویتو اسکاتی، که هر دو در مجموعهٔ اصلی نقش‌های تکرارشونده داشتند، نیز در این فیلم تلویزیونی ظاهر شدند، اما در نقش‌هایی متفاوت از کاراکترهای پیشین خود. فیلم طی
نقش‌هایی متفاوت از کاراکترهای پیشین خود. فیلم طی ۱۲ روز فیلم‌برداری شد و اغلب ناچار بودند برنامه را با زمان‌بندی جان آستین هماهنگ کنند، زیرا او هم‌زمان در حال بازی در مجموعهٔ "عملیات پتی‌کوت" بود. خانه‌ای که فیلم در آن ساخته شد، پیش‌تر برای فیلم‌برداری "بن" استفاده شده بود.
فرماندهی نیروهای آلپ () فرماندهی نیروهای جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا، به نام آلپینی و واحدهای پشتیبانی و آموزشی مختلف را بر عهده دارد. این فرماندهی جانشین سپاه چهارم آلپینو در جنگ سرد است. آلپینی‌ها واحدهای پیاده‌نظام سبک هستند که در نبرد کوهستانی تخصص دارند. واحدهای تابعه فرماندهی نیروهای آلپ در طول نبرد در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم خود را متمایز کردند. تاریخ فرماندهی نیروهای آلپ پس از دومین جنگ استقلال ایتالیا آغاز می‌شود. پس از پیروزی ایتالیا و فرانسه بر امپراتوری اتریش، پادشاهی ساردنی
و فرانسه بر امپراتوری اتریش، پادشاهی ساردنی سفارتخانه‌های پاپ را در امیلیا رومانیای امروزی ضمیمه کرد، بنابراین در ۲۵ مارس ۱۸۶۰، چهارمین فرماندهی عالی نظامی به عنوان یک فرماندهی ارضی در بولونیا فعال شد و وظیفه دفاع از قلمرو تازه به دست آمده بین رودخانه پانارو و دریای آدریاتیک را بر عهده گرفت. این فرماندهی شامل لشکرهای چهارم، هفتم و سیزدهم خط بود. تاریخچه. تاریخ فرماندهی نیروهای آلپ پس از دومین جنگ استقلال ایتالیا آغاز می‌شود. پس از پیروزی ایتالیا و فرانسه بر امپراتوری اتریش، پادشاهی ساردینیا، سفارتخانه‌های
امپراتوری اتریش، پادشاهی ساردینیا، سفارتخانه‌های پاپ را در امیلیا رومانیای امروزی ضمیمه خود کرد؛ بنابراین در ۲۵ مارس ۱۸۶۰، چهارمین فرماندهی عالی نظامی به عنوان یک فرماندهی منطقه‌ای در بولونیا فعال شد و وظیفه دفاع از قلمرو تازه به دست آمده بین رودخانه پانارو و دریای آدریاتیک را بر عهده گرفت. این فرماندهی شامل لشکرهای چهارم، هفتم و سیزدهم خط بود. ریشه‌ها. تاریخچه این یگان پس از دومین جنگ استقلال ایتالیا آغاز می‌شود. پس از پیروزی ایتالیا و فرانسه بر امپراتوری اتریش، پادشاهی ساردینیا، سفارتخانه‌های پاپ را در