payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کند. پس از اینکه رئیس‌جمهور ارمنستان در شامگاه ۲۱ آوریل از گردهمایی پاشینیان بازدید کرد تا با پاشینیان صحبت کند، پاشینیان موافقت کرد که در ساعت ۱۰ صبح روز ۲۲ آوریل با نخست‌وزیر دیدار کند و گفت که معتقد است موضوع گفتگو استعفای سارگسیان خواهد بود. ۲۲ آوریل. این دیدار که تنها سه دقیقه به طول انجامید، به هیچ نتیجه‌ای نرسید؛ زمانی که پاشینیان اظهار داشت که تنها با بحث در مورد شرایط استعفای نخست‌وزیر موافقت کرده است و نه هیچ چیز دیگر، سارگسیان از جلسه خارج شد و مخالفان را به «باج خواهی» متهم کرد. در این دیدار،
مخالفان را به «باج خواهی» متهم کرد. در این دیدار، سارگسیان از پاشینیان خواست که با توجه به سطح پایین حمایت احزاب از اتحاد سیاسی خود (کمتر از ۱۰٪ آرا در انتخابات پارلمانی گذشته) به نمایندگی از مردم صحبت نکند و به دولت اولتیماتوم ندهد. او همچنین هشدار داد که پاشینیان «درس‌های ۱ مارس» را نیاموخته است؛ اشاره سارگسیان به تظاهرکنندگان کشته شده توسط پلیس بود در حالی که اعتبار نتایج انتخابات ۱۰ سال پیش سارگسیان را به چالش می‌کشیدند، که این سخن به منزله تهدید آشکار به خشونت علیه معترضانی بود که روزانه در سراسر کشور
خشونت علیه معترضانی بود که روزانه در سراسر کشور تجمع می‌کردند. بلافاصله پس از جلسه، پاشینیان گروهی از حامیان خود را از محل جلسه در میدان جمهوری در راهپیمایی طولانی از خیابان‌های تیگران متس و آرتساخ به سمت منطقه اربونی هدایت کرد که باعث بازداشت پاشینیان شد، در این میان پلیس ضد شورش با نارنجک‌های شوکر با معترضان درگیر شد. با وجود بازداشت گسترده معترضان، از جمله قانونگذاران مخالف، ساسون میکائیلیان و آرارات میرزویان اعتراضات در سراسر شهر ادامه داشت. تا عصر، ۲۳۲ معترض بازداشت شدند، و به گفته رادیو اروپای
۲۳۲ معترض بازداشت شدند، و به گفته رادیو اروپای آزاد/رادیو آزادی، ده‌ها هزار نفر در میدان جمهوری تجمع کردند تا تظاهرات ضد نخست‌وزیر سرژ سارگسیان را ادامه دهند. پلیس با صدور بیانیه‌ای اعلام کرد که پاشینیان، میکائیلیان و میرزویان به مدت ۷۲ ساعت در بازداشت بوده‌اند. با این حال، تنها در صورتی می‌توان علیه آنها اتهامات کیفری مطرح کرد که مجلس ملی تحت کنترل جمهوری‌خواهان مصونیت پارلمانی آنها را سلب کند. ۲۳ آوریل. اعتراضات در ۲۳ آوریل از سر گرفته شد و رسانه‌ها گزارش دادند که اعضای سابق و در حال خدمت نیروهای مسلح
دادند که اعضای سابق و در حال خدمت نیروهای مسلح ارمنستان، از جمله شرکت کنندگان در جنگ آوریل ۲۰۱۶، برای اولین بار به این تجمع‌ها پیوسته‌اند. این اطلاعات بعداً توسط وزارت دفاع تأیید شد. پاشینیان در ساعت ۳ بعد از ظهر آزاد شد و مستقیماً به میدان جمهوری رفت و در آنجا سخنرانی کوتاهی کرد و گفت که ساعت ۶:۳۰ بعد از ظهر برمی‌گردد. در ساعت ۴:۳۰ بعد از ظهر، نخست‌وزیر سرژ سارگسیان پیامی را در وبگاه رسمی نخست‌وزیری منتشر کرد و استعفای خود را اعلام نمود. نخست‌وزیر سابق، کارن کاراپتیان جانشین سارگسیان به عنوان «نخست‌وزیر
کاراپتیان جانشین سارگسیان به عنوان «نخست‌وزیر موقت» شد. ۲۴ آوریل. ۲۴ آوریل به عنوان روز ملی یادبود نسل‌کشی ارمنی‌ها نامگذاری شده است. معترضان به صورت گروهی جمع شدند و به سمت «یادمان نسل‌کشی ارمنی‌ها»، بنای یادبود ملی نسل‌کشی ارمنستان رفتند. در آن روز هیچ اعتراضی برگزار نشد. ۲۵ آوریل. پاشینیان پس از لغو مذاکرات با حزب جمهوری‌خواه به دلیل امتناع کاراپتیان از پذیرش پیش شرط‌های تعیین شده توسط پاشینیان، خواستار ادامه اعتراضات در ۲۵ آوریل شد. پیش از این، پاشینیان اظهار داشت که حزب جمهوری‌خواه حق ندارد در
اظهار داشت که حزب جمهوری‌خواه حق ندارد در ارمنستان قدرت را در دست بگیرد و قبل از برگزاری انتخابات زودهنگام باید یک «نامزد مردمی» به نخست‌وزیری منصوب شود. او افزود که جنبش اعتراضی باید نخست‌وزیر انتقالی را نامزد کند، سِمتی که توسط دولت فعلی رد شد زیرا این امر خلاف قانون بود. معترضان به خیابان‌ها ریختند تا راه فرودگاه بین‌المللی ایروان و جاده منتهی به مرز با گرجستان را مسدود کنند. در همین حال، «حزب ارمنستان شکوفا» و «فدراسیون انقلابی ارمنی» هر دو حمایت خود را از جنبش پاشینیان اعلام کردند. پاشینیان متعهد شد
از جنبش پاشینیان اعلام کردند. پاشینیان متعهد شد که اعتراضات را تا زمان انتصابش به نخست‌وزیری ادامه دهد. ۲۶ آوریل. ده‌ها هزار نفر در ۲۶ آوریل به تظاهرات ادامه دادند، اگرچه پاشینیان از معترضان خواست تا مسدود کردن خیابان‌ها را متوقف کنند. حزب حاکم جمهوری‌خواه اعلام کرد که آماده است بدون هیچ پیش شرطی با پاشینیان ملاقات کند، در حالی که پاشینیان با تأکید بر اینکه باید نخست‌وزیر شود، پیشنهاد مذاکره با آنها را داد. ۲۷ آوریل. پاشینیان از حامیان خود خواست تا تظاهرات خود را در ایروان به مدت ۲ روز تعلیق کنند، در حالی
خود را در ایروان به مدت ۲ روز تعلیق کنند، در حالی که او در ۲۷ آوریل در "گیومری" و در ۲۸ آوریل در "وانادزور" تظاهرات برگزار کرد. در صبح، او با رئیس‌جمهور عمدتاً تشریفاتی ارمنستان، رهبران حزب حاکم، شریک سابق ائتلافی حزب حاکم ("فدراسیون انقلابی ارمنی")، و همچنین دومین جناح بزرگ پارلمان، "حزب ارمنستان شکوفا"، ملاقات کرد. در مصاحبه‌ای در همان روز، رئیس‌جمهور از «ارمنستان جدید» که برآمده از اعتراضات است، و فرصتی برای یک «دولت دموکراتیک واقعی» است تمجید کرد. در همین حال، حزب حاکم جمهوری‌خواه اعلام کرد که هیچ
همین حال، حزب حاکم جمهوری‌خواه اعلام کرد که هیچ تغییر رژیمی را در آینده ارمنستان نمی‌بیند. ۲۸ آوریل. در ۲۸ آوریل، پاشینیان تجمع‌هایی را در "وانادزور" و "ایجوان" برگزار کرد، در حالی که دومین و سومین احزاب بزرگ در مجلس ملی - حزب ارمنستان شکوفا و فدراسیون انقلابی ارمنی - اعلام کردند که از نامزدی او برای پست نخست‌وزیری حمایت خواهند کرد، و حزب جمهوری‌خواه اعلام کرد که مانع نامزدی پاشینیان نمی‌شود و نامزد خود را معرفی نمی‌کند. ۱ مه. پارلمان، انتخاباتی را برای نخست‌وزیر جدید برگزار کرد که رهبر مخالفان پاشینیان
جدید برگزار کرد که رهبر مخالفان پاشینیان تنها نامزد آن بود، بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر این نشست ۹ ساعته را که به‌طور زنده در میدان جمهوری پخش می‌شد تماشا کردند. با این حال، حزب حاکم با رأی کامل مخالف خود و با یک رأی اختلاف از انتخاب او جلوگیری کرد. پس از انتخابات، خوانندگان مطرح ارمنی مانند ایوتا موکوچیان و سونا شاهگلدیان برای جمعیت اجرا کردند و سخنرانی‌های الهام بخش داشتند. پاشینیان پیاده به سمت میدان جمهوری رفت و به جمعیت گفت که روز بعد اعتصاب کنند و تمام وسایل حمل و نقل را از ساعت ۸:۱۵ صبح تا ۱۷ بعد از ظهر
حمل و نقل را از ساعت ۸:۱۵ صبح تا ۱۷ بعد از ظهر مسدود کنند، سپس برای یک تجمع دیگر در ساعت ۱۹ در میدان جمهوری حاضر شوند. ۲ مه. با مسدود شدن مسالمت‌آمیز خیابان‌ها و بزرگراه‌های سراسر کشور، بسیاری از کارگران و مشاغل دست به اعتصاب زدند و کشور متوقف شد. راه اصلی دسترسی فرودگاه و حتی گذرگاه‌های زمینی با اعتصاب برخی از کارگران مسدود شد. حدود ۱۵۰٬۰۰۰ نفر در یک راهپیمایی دیگر در میدان جمهوری تجمع کردند تا به صحبت‌های پاشینیان گوش دادند. به دلیل اعتراضات، حزب حاکم تصمیم گرفت در دور بعدی رأی‌گیری در ۸ مه از نامزدی
تصمیم گرفت در دور بعدی رأی‌گیری در ۸ مه از نامزدی نیکول پاشینیان حمایت کند. اعتراضات در این مدت به حالت تعلیق درآمد. ۸ مه. در ۸ مه، مجلس ملی ارمنستان یک رأی‌گیری دیگر برای انتخاب نخست‌وزیر جدید داشت و دوباره نیکول پاشینیان تنها نامزد آن بود. این بار، حزب حاکم جمهوری‌خواه به نیکول پاشینیان رأی کافی برای پیروزی به شکل ۵۹ رأی موافق در برابر ۴۲ رأی مخالف داد. اما همچنان آرای مخالف پاشینیان از حزب جمهوری‌خواه بود. تأثیرات. در جریان اعتراضات ۲۰۲۰–۲۰۲۱ بلاروس، انقلاب ارمنستان به عنوان الگویی برای بلاروس به دلیل
ارمنستان به عنوان الگویی برای بلاروس به دلیل جهت‌گیری ضد روسی یا غرب‌گرایی توسط مفسرانی مانند کارل بیلت، آندرس اسلوند، ایان برمر، یاروسلاو تروفیموف، بن جودا، و دیگران مطرح شد. فراناک ویاچورکا، روزنامه‌نگار بلاروسی از این تصور انتقاد کرد. زهراب مناتسکانیان، وزیر امور خارجه ارمنستان نیز این مقایسه را رد کرد و گفت: «ارمنستان مسیر خود را دنبال کرد و ترسیم موازی بر این اساس کاملاً صحیح نیست. درست است، ممکن است پارامترهای مشترکی وجود داشته باشد، اما در کل، اینها شرایط متفاوتی هستند». انقلاب مخملی ارمنستان در
شرایط متفاوتی هستند». انقلاب مخملی ارمنستان در هنر. انقلاب مخملی ارمنستان تقریباً بلافاصله جایگاه خود را در هنر ارمنی مدرن پیدا کرد. یکی از اولین هنرمندانی که به این موضوع پرداخت، آنا سوغومونیان با نقاشی «انقلاب مخملی ارمنستان» بود. این نقاشی ترکیب چند فیگور به سبک افسانه‌ای و ناشی از ذات نویسنده است که شامل افراد مختلف می‌شود که در رویدادهای بهار ۲۰۱۸ شرکت کرده‌اند. به گفته نویسنده، این نقاشی بسیار نمادین است؛ زیرا نه تنها به دلیل اینکه در یک دوره بسیار حساس خلق شده و بازتابی متمرکز از احساسات این دوره
حساس خلق شده و بازتابی متمرکز از احساسات این دوره است، بلکه در روز شکست ارمنی‌ها در جنگ دوم قره‌باغ فروخته شده است. که در واقع می‌تواند نمادی از شکست امیدهای بیداری ملی سال ۲۰۱۸ باشد.
داف اکس‌اف () مجموعه ای از تریلی‌های تولید شده از سال ۱۹۹۷ توسط شرکت داف است. داف مدل اکس‌اف ۱۰۵ ("XF 105)" برنده جایزه بین‌المللی کامیون سال ۲۰۰۷ شد. این کامیون دارای موتور ۱۰٫۸ یا ۱۲٫۹ لیتری (PACCAR MX ۱۱ یا ۱۳) و گیربکس زداف AS Tronic یا زداف Traxon در دو شکل دستی و اتوماتیک است. داف اکس‌جی. با شروع نسل ۲۰۲۱، انواع کابین بزرگتر اکس‌اف، XG و XG+ نام دارند. استفاده نظامی. نیروی زمینی کانادا از کشنده اکس‌اف۹۵ تروپکو (XF95 Tropco) جهت سکوی حمل و نقل تانک خود استفاده می‌کند که از ارتش هلند اجاره شده است.
در دوران هولوکاست بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳، یهودیان تونس به طور مستقیم و غیرمستقیم از حکومت نازی رنج بردند. قوانین نژادی آلمان نازی شامل حال آن‌ها نیز می‌شد، اما اجرای این قوانین به خواست فرماندار کل و همکاری مقامات دولتی که تحت فرمان او بودند، بستگی داشت. با این حال، آن‌ها مجبور به بستن نشان زرد شدند و بسیاری از آن‌ها حتی به اردوگاه‌های کار اجباری اخراج شدند. حدود ۶۰۰ یهودی در طول هولوکاست در تونس جان باختند. یهودیان تونس در آستانه جنگ جهانی دوم. در دوره قبل از جنگ جهانی دوم، حدود ۸۵,۰۰۰ یهودی در تونس
قبل از جنگ جهانی دوم، حدود ۸۵,۰۰۰ یهودی در تونس زندگی می‌کردند که ٪۲.۷ از کل جمعیت را تشکیل می‌دادند. بر اساس تعریف حکومت فرانسه (فرانسه در سال ۱۹۸۱ تونس را تصرف کرد)، یهودیان به دو گروه اجتماعی تقسیم شدند: «لیورنیزی‌ها» (گرانا) که دارای پیوند فرهنگی با ایتالیا بودند و به عنوان تحت‌الحمایه آن محسوب می‌شدند و «توانسا» که اکثریت یهودیان را تشکیل می‌دادند. این‌ها به عنوان اتباع بیگ، حاکم تونس، محسوب می‌شدند. آن‌ها عمدتاً در ابریشم و پشم کار می‌کردند و برخی از آن‌ها توسط بیگ به عنوان مقامات عالی‌رتبه،
برخی از آن‌ها توسط بیگ به عنوان مقامات عالی‌رتبه، اجاره‌دهندگان مالیات و حتی پزشکان دربار بیگ منصوب می‌شدند. با وجود اینکه یهودیان تونس فشارهای زیادی بر مقامهای فرانسوی وارد کردند تا تابعیت فرانسوی بگیرند و از حقوق برابر با یهودیان الجزایر برخوردار شوند، درخواست آن‌ها پذیرفته نشد. با گذشت زمان، مقامها موضع خود را در این زمینه نرم‌تر کردند و به طور انتخابی به هزاران یهودی تونسی که در ارتش یا مدیریت فرانسه خدمت می‌کردند، تابعیت فرانسوی دادند. در دوره قبل از جنگ جهانی دوم، یهودیان تونس در تعداد کمی از
از جنگ جهانی دوم، یهودیان تونس در تعداد کمی از سکونتگاه‌ها متمرکز بودند. بیشتر آن‌ها در پایتخت تونس زندگی می‌کردند. تمرکز یهودیان در مکان‌های کم یکی از عواملی بود که باعث شد مدرنیزاسیون یهودیان تونس بیشتر و عمیق‌تر از مدرنیزاسیون سایر یهودیان مغرب عربی, کشورهای غربی شمال آفریقا: مراکش، تونس، موریتانی و الجزایر باشد. یهودیان تونس تحت حکومت ویشی. در سال ۱۹۴۰ فرانسه توسط آلمان نازی اشغال شد. ساکنان شمال و مرکز فرانسه تلاش کردند با حکومت آلمان مخالفت کنند اما موفق نشدند، بنابراین تحت حکومت نظامی قرار گرفتند.
موفق نشدند، بنابراین تحت حکومت نظامی قرار گرفتند. در فرانسه تصمیم گرفته شد با حکومت آلمان همکاری شود، و به این ترتیب مارشال فیلیپ پتن به قدرت رسید که در شهر ویشی مستقر شد، و به همین دلیل حکومت به نام «حکومت ویشی» شناخته شد. از آنجا که این حکومت به آلمانی‌ها وفادار بود، حکومت در تونس در دست فرانسه باقی ماند. در ۳ اکتبر ۱۹۴۰، دولت ویشی اولین قانون ضد یهودی خود را تصویب کرد. این قانون در ۳۰ اکتبر ۱۹۴۰ در تونس اعمال شد. فرمان شامل ۱۲ ماده بود که مقررات را به نام حاکم تونس، بیگ، تشریح می‌کرد. این دستورالعمل ها
حاکم تونس، بیگ، تشریح می‌کرد. این دستورالعمل ها نمایندگی یهودیان در مطبوعات، خدمات عمومی و مؤسسات آموزشی را محدود می‌کرد. آنها تعیین کردند که یهودیان فقط می‌توانند نقش‌های محدودی را ایفا کنند. شرط آن این بود که سه شرط را اثبات کنند: اینکه به آنها نشان افتخار از طرف فرانسه برای خدمت نظامی در جنگ جهانی اول اعطا شده باشد، اینکه در جنگ ۱۹۴۰ نشان افتخار دریافت کرده باشند یا اینکه فرزندان سربازانی باشند که جان خود را برای فرانسه فدا کرده‌اند. در اکتبر ۱۹۴۱ دستورالعمل ها در مورد وکلای یهودی اصلاح شد و تاریخ مشخصی
ها در مورد وکلای یهودی اصلاح شد و تاریخ مشخصی تعیین شد که پس از آن آنها دیگر نمی‌توانستند خدمات ارائه دهند. اقدام هایی نیز علیه پزشکان یهودی اتخاذ شد، اگرچه طبق فرمان نوامبر ۱۹۴۱ آنها مجاز به ارائه خدمات پزشکی به جمعیت یهودی بودند. برخی از دستورالعمل ها فقط «روی کاغذ» باقی ماندند و اجرا نشدند. برخی اصلاً اعمال نشدند و برخی دیگر به کندی و به صورت جزئی اجرا شدند، به لطف ژنرال استوا که سیاست‌هایش لیبرال‌تر بود. بنابراین یهودیان تونس به طور خاص از جنگ آسیب ندیدند. فقط تعداد کمی از دارندگان مناصب به دلیل
ندیدند. فقط تعداد کمی از دارندگان مناصب به دلیل قانون‌گذاری جدید فرانسه آسیب دیدند و موقعیت آنها کاهش یافت. یهودیان تونس تحت اشغال آلمان نازی (۱۹۴۳). ورود آلمانی‌ها به تونس. در ۹ نوامبر ۱۹۴۲، نیروهای آلمانی و ایتالیایی به تونس وارد شدند در پاسخ به عملیات مشعل، تهاجم متفقین به الجزایر و مراکش. کشورهای محور این اقدام را انجام دادند زیرا به وفاداری دریاسالار استوا، فرماندار فرانسوی تونس، که به شدت با تهاجم متفقین مخالفت نکرده بود، اعتماد نداشتند. پس از تسلط آلمانی‌ها، رسیدگی به امور یهودیان به فرماندهی نظامی
رسیدگی به امور یهودیان به فرماندهی نظامی آلمان واگذار شد. در ابتدای حضورشان در کشور، آلمانی‌ها اقدام هایی علیه جامعه یهودی محلی انجام ندادند، زیرا مشغول دفع حملات متفقین بودند که تقریباً موفق به اخراج آنها از تونس شده بودند. تنها در اواخر نوامبر ۱۹۴۲، اقدام ها علیه جامعه یهودی آغاز شد. ابتدا، آلمانی‌ها چهار نفر از رهبران جامعه، از جمله موشه بورجل، رئیس جامعه را دستگیر کردند. بزرگان پس از یک هفته به دنبال مداخله افراد مهم دیگری مانند شهردار تونس و کنسول ایتالیا آزاد شدند. اقدامهای حکومت آلمان. در ۶ دسامبر
آزاد شدند. اقدامهای حکومت آلمان. در ۶ دسامبر ۱۹۴۲، آلمانی‌ها تصمیم به انحلال کمیته جامعه یهودی گرفتند و به موشه بورجل دستور دادند کمیته‌ای متشکل از نه عضو تشکیل دهد. هدف این بود که در عرض یک روز ۲۰۰۰ یهودی را برای کار اجباری جمع‌آوری کنند. پس از مداخله مقام های فرانسوی، کمیته موفق شد یک تعویق ۲۴ ساعته برای انجام ماموریتشان به دست آورد، اما علیرغم تلاش های فراوان، کمیته تنها توانست ۱۲۰ نفر را جمع آوری کند. به عنوان مجازات، ده‌ها یهودی محترم به عنوان گروگان زندانی شدند. برخی از یهودیان به فعالیت‌های کمونیستی
شدند. برخی از یهودیان به فعالیت‌های کمونیستی یا حمایت از ژنرال دوگل، رهبر فرانسه آزاد در جنگ جهانی دوم، متهم شدند و به همین دلیل به اردوگاه‌های کار اجباری در آلمان فرستاده شدند. علاوه بر این، آلمانی‌ها دست به دستگیری‌های گسترده زدند و تهدید به تخریب کنیسه مرکزی تونس، پایتخت تونس، کردند. از آنجا که برخی از رهبران کمیته از رفتار حکومت نگران بودند، از آلمانی‌ها درخواست زمان بیشتری برای انجام وظیفه خود کردند. پس از دریافت موافقت فرمانده اس‌اس در تونس، کمیته با جدیت شروع به کار برای جمع‌آوری کارگران اجباری کرد.
شروع به کار برای جمع‌آوری کارگران اجباری کرد. علاوه بر این، اعضای کمیته به انتقال آنها به اردوگاه‌های آلمانی و تأمین معیشت آنها و خانواده‌هایشان رسیدگی کردند. کمیته به نهادی واسطه بین یهودیان و آلمانی‌ها تبدیل شد، زیرا آلمانی‌ها اختیارات مقامهای فرانسوی در امور جامعه یهودی را به دست گرفتند. آلمانی‌ها می‌خواستند همه یهودیان تونس را مجبور به بستن نشان زرد کنند، اما در نهایت این الزام تنها در دو شهر، صفاقس (Sfax) و به طور جزئی در تونس اعمال شد، زیرا در شهرهای دیگر اجرای آن سختگیرانه نبود. در طول شش ماه اشغال
دیگر اجرای آن سختگیرانه نبود. در طول شش ماه اشغال آلمان نازی، یهودیان بدهی‌های سنگینی پرداخت کردند تا هزینه نگهداری نیروی کار یهودی در اردوگاه‌ها را تأمین کنند. آلمانی‌ها از اتهام های یهودستیزی به عنوان بهانه‌ای برای جمع‌آوری پول از یهودیان استفاده کردند. به عنوان مثال، در سال ۱۹۴۳، یهودیان را که به دلیل پراکندگی در سراسر جهان شناخته شده بودند، به کمک به متفقین در آماده‌سازی برای جنگ علیه آلمان متهم کردند. این اتهام بهانه‌ای برای اعمال جریمه‌های سنگین بر یهودیان تونس شد. علاوه بر خسارات مالی، یهودیان از
یهودیان تونس شد. علاوه بر خسارات مالی، یهودیان از خشونت‌های زیادی مانند حملات آلمانی‌ها به کنیسه‌ها، آسیب به خاخام‌ها و تهدید یهودیان رنج می‌بردند. اردوگاه‌های کار در تونس. در مجموع نزدیک به ۵،۰۰۰ یهودی به کار اجباری گرفته شدند. آنها در حدود ۳۰ سایت و اردوگاه پراکنده شدند. اردوگاه اصلی و سخت‌ترین در بنزرت، شهری در ساحل شمالی تونس، بود. هرچه وضعیت نظامی آلمانی‌ها بدتر می‌شد، فرارها از اردوگاه‌ها بیشتر می‌شد. در صفاقس، شهر مرکزی و بزرگ تونس، به طور مداوم ۱۰۰ کارگر یهودی برای تخلیه وسایل نقلیه نظامی و ساخت
کارگر یهودی برای تخلیه وسایل نقلیه نظامی و ساخت پناهگاه‌ها مورد نیاز بودند. کارگران اجباری دستمزد خود را از جامعه یهودی دریافت می‌کردند. تعداد یهودیانی که در طول کار اجباری جان باختند کم بود، اما بسیاری در اثر بمباران‌های متفقین در مکان‌هایی که کار می‌کردند کشته شدند. آلمانی‌ها می‌خواستند همه مردان یهودی که قادر به کار بودند را در صفاقس زندانی کنند، اما به دلیل ترس از شیوع بیماری از اجرای برنامه خود صرف نظر کردند. در شهر سوسه نیز همه یهودیان بین ۱۸ تا ۵۰ سال هر صبح به بندر آورده می‌شدند تا خسارات ناشی از
هر صبح به بندر آورده می‌شدند تا خسارات ناشی از بمباران‌های متفقین را تعمیر کنند. اردوگاه کار در بنزرت تنها اردوگاه ای بود که به نظر می‌رسید یک اردوگاه کار واقعی باشد. در ابتدا حدود ۵۰۰ کارگر اجباری در آنجا بودند. زندانیان اردوگاه به گروه‌های کاری تقسیم شدند که توسط «کادرها» - یهودیانی که توسط آلمانی‌ها یا کمیته جذب منصوب شده بودند - هدایت می‌شدند. رژیم در اردوگاه بی‌رحمانه بود، زندانیان ۱۴ ساعت در روز به سختی کار می‌کردند و برای کوچک‌ترین تخلفی مجازات می‌شدند. زندانیانی که در اردوگاه‌های تحت نظارت
می‌شدند. زندانیانی که در اردوگاه‌های تحت نظارت ایتالیایی‌ها بودند، از رفتار بسیار بهتری برخوردار بودند. نسبت جمعیت محلی به یهودیان در طول اشغال نازی. در هر مرحله از آزار و اذیت یهودیان در کشورهای عربی توسط نازی‌ها، توسط حکومت ویشی و توسط ایتالیا فاشیستی، اعراب به آزاردهندگان کمک کردند. در موارد دیگر، اعراب نقش منفعلانه‌ای ایفا کردند که با این حال تعیین‌کننده بود. زندگی یهودیان در کشورهای عربی در زمان جنگ بسیار سخت بود، اما توده‌های اعراب نیز رنج می‌بردند. اعراب از نظر سیاسی نیز در وضعیت پایداری نبودند.
اعراب از نظر سیاسی نیز در وضعیت پایداری نبودند. برخی محققان معتقدند که بی‌تفاوتی اعراب نتیجه این بود که آنها ابتدا به بقا خود مشغول بودند: تهیه غذا، پناهگاه، کار - و نیرویی برای عمل بر اساس همدردی انسانی طبیعی که نسبت به هموطنان یهودی خود داشتند، باقی نمانده بود. به نظر آنها این بی‌تفاوتی قابل درک، حتی مشروع، بود که از روی اجبار به وجود آمده بود. محققان دیگر معتقدند که بی‌تفاوتی بازتابی از نادیده گرفتن بی‌رحمانه یهودیان است که زندگی‌شان صدها سال در داخل جامعه عربی محافظت شده، تحمل شده و در عین حال تحت سلطه
عربی محافظت شده، تحمل شده و در عین حال تحت سلطه بوده است. تقویت این موضع در این واقعیت یافت می‌شود که "جلو، جلو، من می‌خواهم با تو باشم، هیتلر"، کلمات یک ترانه بربری محبوب در آن دوره بود. سی علی سکعت. سی علی سکعت کارمند سابق دولت تونس بود. در وسط یک نبرد، در نزدیکی یک اردوگاه کار اجباری، یهودیان زندانی فرصتی برای فرار داشتند، ۶۰ یهودی فرار کردند و اولین مزرعه‌ای که به آن رسیدند، مزرعه سی علی سکعت بود. او انتظار آمدن یهودیان را نداشت اما موافقت کرد که از آنها در برابر نازی‌ها محافظت و پنهان کند. نوه سی علی
در برابر نازی‌ها محافظت و پنهان کند. نوه سی علی سکعت می‌دانست که او در هولوکاست به یهودیان کمک کرده و حتی به آنچه پدربزرگش انجام داده بود، افتخار می‌کرد. با این حال، هنوز در خانواده او بحثی در جریان است که آیا باید یک پلاک یادبود بر روی دیوارهای مزرعه به یاد اعمال او نصب شود یا نه. برخی موافق و برخی مخالف هستند. آزادی یهودیان تونس. احتمالاً اگر ارتش آلمان در تونس باقی می‌ماند، وضعیت یهودیان بدتر می‌شد. اما این ارتش که از سربازان ضعیف و معدودی تشکیل شده بود، ارتشی بود که در آن بی‌انضباطی و عدم اعتماد به نفس
ارتشی بود که در آن بی‌انضباطی و عدم اعتماد به نفس مشهود بود. ارتش آلمان نازی از همه جهات توسط متفقین محاصره شده بود و هیچ امکانی برای عقب‌نشینی نداشت و تمام نیروهای خود را برای بقا صرف می‌کرد. در روز جمعه، ۷ مه ۱۹۴۳، متفقین تونس را از دست آلمانی‌ها آزاد کردند. پس از شش روز، نبرد تونس به پایان رسید. یهودیان تونس پس از جنگ. پس از آزادسازی تونس، فعالیت‌های اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی یهودیان از سر گرفته شد. در سال ۱۹۴۶ جامعه یهودی در پایتخت تونس حدود ۳۴,۲۰۰ نفر بود. در سال ۱۹۴۵ موج مهاجرت به سرزمین اسرائیل آغاز
در سال ۱۹۴۵ موج مهاجرت به سرزمین اسرائیل آغاز شد، ابتدا به صورت غیرقانونی و پس از تأسیس دولت اسرائیل، به صورت قانونی در چارچوب آژانس یهود و مهاجرت جوانان. تا سال ۱۹۵۳ حدود ۱۵,۰۰۰ یهودی از تونس به سرزمین اسرائیل مهاجرت کردند. برخی از آنها به دلایل مذهبی مهاجرت کردند و برخی دیگر فعالان صهیونیستی بودند. در دهه ۶۰ تونس دچار بحران اقتصادی شدیدی شد که باعث مهاجرت بسیاری از یهودیان شد. علاوه بر این، در سال ۱۹۶۷، پس از جنگ شش روزه، بسیاری از فروشگاه های یهودیان غارت شدند و کنیسه بزرگ به آتش کشیده شد. جمعیت یهودی
شدند و کنیسه بزرگ به آتش کشیده شد. جمعیت یهودی در تونس سال به سال کاهش یافت. در سال ۱۹۷۹ جامعه یهودی ۳,۰۰۰ نفر بود. بیشتر آنها سالمندانی بودند که از جوامع دیگر که به دلیل مهاجرت‌های زیاد به سرزمین اسرائیل خالی شده بودند، به شهر آمده بودند و اقلیتی از خانواده‌ های ثروتمند با دارایی‌ها بودند.
هیروآکی ساتو (؛ زادهٔ ) زبان‌شناس، مترجم، و شاعر اهل ژاپن است.
جفری ماس (; – ) مورخ اهل ایالات متحده آمریکا بود. یک آکادمیک، مورخ، نویسنده و ژاپن‌شناس آمریکایی بود. استاد تاریخ ژاپن او، یاماتو ایچیهاشی در دانشگاه استنفورد بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک‌هزینه گوگنهایم شده است.
یاماتو ایچیهاشی (؛ ۱۵ آوریل ۱۸۷۸ – آوریل ۵, ۱۹۶۳) اقتصاددان، استاد اهل ایالات متحده آمریکا بود.
نیهون اودای ایچیران ، وقایع‌نگاری قرن هفدهمی از سلطنت سلسله امپراتوران ژاپن با یادداشت‌های کوتاه در مورد برخی از رویدادهای قابل توجه یا اتفاقات دیگر است. طبق نسخه 1871 دایره‌المعارف آمریکایی، ترجمه فرانسوی نیهون اودای ایچیران در سال 1834 یکی از معدود کتاب‌های موجود در مورد ژاپن در جهان غرب بود.
دایشین نو تسوبونه ; تولد نامشخص - مرگ نامشخص. یک زن در اواخر دوره هی‌آن اوایل دوره کاماکورا هم‌بالینی/شو میناموتو نو یوریتومو و دختر هیتاچی نیودو ننسای اهل ژاپن بود. او مادر چهارمین فرزند و پسر سوم میناموتو نو یوریتومو به نام جوگیو بود.
جوگیو یا تی‌گیو ; تولد ۱۱۸۶ - مرگ ۱۲۳۱ میلادی. یک سانگها (راهب بودایی) در اواخر دوره هی‌آن اوایل دوره کاماکورا از هم‌بالینی/شو میناموتو نو یوریتومو به نام دایشین نو تسوبونه دختر هیتاچی نیودو ننسای (از اجداد خاندان داته) اهل ژاپن بود. او چهارمین فرزند و پسر سوم میناموتو نو یوریتومو بود.
داته تومومونه (؛ بوشی یا یک سامورایی در طول سال‌های پایانی دوره هی‌آن تا آغاز دوره کاماکورا بود. او به عنوان بنیانگذار خاندان داته شناخته می‌شود.
ناتالی دیسل-رید (زاده -درگذشته ) بازیگر آمریکایی بود. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم بی.ای.پی.اس اشاره کرد.
هیتاچی نیودو ننسای ; تولد نامشخص - مرگ نامشخص میلادی. یک گوکه‌نین در اواخر دوره هی‌آن اوایل دوره کاماکورا پدر هم‌بالینی/شو میناموتو نو یوریتومو به نام دایشین نو تسوبونه اهل ژاپن بود. او پدربزرگ چهارمین فرزند و پسر سوم میناموتو نو یوریتومو بود. یک نظریه رایج این است که او را با داته تومومونه، اولین رهبر خاندان داته مقایسه می کنند.
شان کریستیان (زاده ) بازیگر آمریکایی است. از کارهای معروف او می‌توان به بازی در فیلم‌های محض اطلاع، ملاقات دیو، شهر کوچک شنبه‌شب و طلوع خورشید ساوانا اشاره کرد.
کامیون یدک‌کش () کامیونی است که برای جابجایی وسایل نقلیه موتوری ازکارافتاده، نامناسب پارک‌شده، توقیف‌شده یا موتور غیرفعال‌شده استفاده می‌شود. این ممکن است شامل بازیابی وسیله نقلیه آسیب دیده در تصادف، بازگرداندن آن به سطح قابل رانندگی در شرایط نامساعد یا آب و هوای نامناسب، یدک‌کشی یا انتقال آن از طریق کفی تخت به تعمیرگاه یا مکان دیگری باشد. یک کامیون یدک‌کش از یک کفی خودروبر که برای جابجایی چندین وسیله نقلیه جدید یا مستعمل به‌طور همزمان در عملیات‌های معمول حمل و نقل استفاده می‌شود، متمایز است.
سنتسوروگوزن یا سن تسورومارو ; تولد نامشخص - مرگ نامشخص میلادی. در اواخر دوره هی‌آن اولین پسر میناموتو نو یوریتومو از یائه هیمه دختر ایتو سوکه‌چیکا اهل ژاپن بود. گفته می‌شود سنتسوروگوزن پسری بود که توسط میناموتو نو یوریتومو، که در تبعید در ولایت ایزو زندگی می‌کرد، از دختر ایتو سوکه‌چیکا (نام او یائه هیمه) به دنیا آمد. اگرچه وجود او را نمی‌توان در مطالب تاریخی معتبر تأیید کرد، اما نام او را می‌توان در "سوگا مونوگاتاری" و "گنپی توروکو" یافت، و نام در «واگا ایکی شیدای» آمده است. گفته می‌شود که او به دستور
ایکی شیدای» آمده است. گفته می‌شود که او به دستور پدربزرگش ایتو سوکه‌چیکا بر اثر غرق شدن در رودخانه کشته شد. «سوگا مونوگاتاری» را می‌توان تقریباً به دو نوع تقسیم کرد: کتاب نام واقعی و کتاب‌های کانا. طبق کتاب نام واقعی، میناموتو نو یوریتومو در دوران تبعیدش عاشق سومین دختر ایتو سوکه‌چیکا شد و او «سنتسوروگوزن» را به دنیا آورد. پس از یک مأموریت سه ساله در کیوتو و بازگشت به خانه، سوکه‌چیکا از تولد «سنتسوروگوزن»، که از نسل یوریتومو که در آن زمان در تبعید بود و در خانه او تحت نظر بود، مطلع می‌شود و از ترس اینکه
خانه او تحت نظر بود، مطلع می‌شود و از ترس اینکه توسط ارباب فئودال کوماتسو-دونو (تایرا نو شیگه‌موری پسر ارشد تایرا نو کیوموری) سرزنش شود، تصمیم می‌گیرد که ریشه این پیوند خونی را قطع کند. با فراخواندن نگهبانان خود و دیگران، او دستور داد تا سنتسوروگوزن را با غرق کردن او در رودخانه بکشند.
یائه هیمه ; تولد نامشخص - مرگ نامشخص. در اواخر دوره هی‌آن مادر اولین پسر میناموتو نو یوریتومو و دختر ایتو سوکه‌چیکا از یک خاندان گوزوکو (ثروتمند و مالک) اهل ولایت ایزو، ایتو، شیزوئوکا (امروزه استان شیزوئوکا شهر ایتو)، ژاپن بود. بر پایه نظریه‌ها او همچنین مادر شیکن سوم هوجو یاسوتوکی پسر هوجو یوشیتوکی بود. یائه هیمه همچنین به عنوان مادر شیکن سوم هوجو یاسوتوکی در نظر گرفته می‌شود. او ابتدا همسر اول میناموتو نو یوریتومو بود بعد به ازدواج مردی دیگر درآمد که در جنگ کشته شد و سپس با دومین شیکن هوجو یوشیتوکی ازدواج