payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زیرا مطمئن بود که می‌توان در جنگ پیروز شد. او «کلیدی» برای انجام این کار داشت، اما نمی‌توانست آن را فاش کند و حاضر نبود اجازه دهد شاه گلویش را ببرد. اگر شاه دوباره اعتماد خود را به او تأیید می‌کرد، عواقب آن برای هواداران حزب فاشیست گراندی وخیم می‌بود. در پایان سخنرانی‌اش، بسیاری از گراکی‌ها به وضوح متزلزل شدند. گراندی گفت که دوچه از همه آنها اخاذی می‌کند و اگر قرار باشد بین وفاداری به او و وفاداری به میهن یکی را انتخاب کنند، انتخاب واضح است. در این مرحله، اسکورتزا با ارائه طرح حزب فاشیست خود همه را غافلگیر
با ارائه طرح حزب فاشیست خود همه را غافلگیر کرد. این پیشنهاد نامزدی سه وزیر جنگ و وزیر کشور، همگی تحت نظر موسولینی، و تمرکز قدرت در دست حزب فاشیست را مطرح می‌کرد. سخنرانی او به امیدهای دوچه برای شکست دادن گراندی لطمه زد، زیرا حزب در میان تقریباً تمام فاشیست‌های عالی‌رتبه بی‌اعتبار شده بود. در پایان مداخله اسکورتزا، سواردو اعلام کرد که امضای خود را از طرح گراندی پس می‌گیرد و پیشنهاد داد که سه سند را متحد کند. چانو از فاریناچی خواست که طرح خود را پس بگیرد و از گراندی بخواهد که دو سند آنها را متحد کند، اما
از گراندی بخواهد که دو سند آنها را متحد کند، اما فاریناچی امتناع کرد. بوتای گفت که رأی دادن به گراندی به امری آبرومندانه تبدیل شده است. پس از مداخلات دیگر و نُه ساعت بحث، موسولینی ساعت دو بامداد جلسه را پایان یافته اعلام کرد و به اسکورتزا دستور داد تا رأی‌گیری را ادامه دهد. آنها ابتدا به طرح گراندی رأی دادند زیرا بیشترین طرفدار را داشت. اسکورتزا اولین کسی بود که رأی داد و گفت «نه». پس از او، مارشال دو بونو گفت «بله» و افراد مردد را با خود همراه کرد. در نهایت، گراندی با 19 رأی موافق و 8 رأی مخالف، این طرح
گراندی با 19 رأی موافق و 8 رأی مخالف، این طرح را تصویب کرد. موسولینی این سند را تأیید‌شده اعلام کرد و پرسید چه کسی باید نتیجه را به پادشاه ارائه دهد. گراندی پاسخ داد: «تو». دوچه نتیجه گرفت: «تو بحران رژیم را برانگیختی». پس از آن، اسکورتزا سعی کرد سلام نظامی بدهد اما موسولینی مانع او شد. در حالی که همه اعضای شورای عالی فاشیسم کاخ را ترک کردند، موسولینی نزد اسکورتزا ماند تا در مورد ارزش قانونی طرح بحث کند. آنها به این نتیجه رسیدند که این فقط یک "توصیه" به پادشاه است. اسکورتزا پیشنهاد داد که موسولینی طرح
پادشاه است. اسکورتزا پیشنهاد داد که موسولینی طرح گراندی را بپذیرد، اما او امتناع کرد زیرا در شورای عالی خود را در مقابل متحدانش می‌دید[ پس از آن، موسولینی قبل از رسیدن به همسرش در ویلا تورلونیا، با معشوقه‌اش، کلارا پتاچی، تماس گرفت. در طول مکالمه‌اش که شنود می‌شد، با ناامیدی به او گفت: "ما به بخش پایانی رسیدیم، بزرگترین نقطه عطف تاریخ"؛ "ستاره تاریک شد"؛ "همه چیز اکنون تمام شد". پس از آن، اسکورتزا ساعت 3:00 بامداد یکشنبه 25 ژوئیه 1943، دوچه را به ویلا تورلونیا همراهی کرد. دستگیری موسولینی. گراندی تا ساعت
همراهی کرد. دستگیری موسولینی. گراندی تا ساعت ۶:۰۰ بعد از جلسه شورای عالی با پیترو داکوارونه ملاقات کرد تا یکی از دو نسخه از طرح را به او بدهد. ساعت ۷:۰۰، داکوارونه به پادشاه اطلاع داد. پادشاه با بادولیو تماس گرفت و به او گفت که جانشین موسولینی خواهد بود. قرار بود عملیات در ۲۹ ژوئیه آغاز شود. موسولینی به سر کار رفت و نامه‌ای از تولیو چانتی روی میزش پیدا کرد که رأی خود به طرح گراندی را پس می‌گرفت. او دستور داد گراندی از دفترش در مونته‌چیتوریو جستجو شود، اما او پاسخ داد که در رم نیست، که احتمالاً در تلاشی
او پاسخ داد که در رم نیست، که احتمالاً در تلاشی برای دادن وظیفه برقراری ارتباط با متفقین برای آماده‌سازی آتش‌بس بود. موسولینی با دربار سلطنتی تماس گرفت تا درخواست ملاقات با پادشاه را برای گزارش جلسه شب قبل داشته باشد. این تماس پادشاه را که تصمیم گرفته بود دوچه را در همان روز دستگیر کند، نگران کرد. دستگیری ساعت ۱۷:۰۰ در ویلا ساوویا رخ داد. ژنرال کاستلانو با فرمانده کل کارابینیری، ژنرال آنجلو چریکا، که دستگیری را سازماندهی کرده بود، تماس گرفت. سرهنگ دوم جووانی فرینیانی به دستور پادشاه بر دستگیری موسولینی
فرینیانی به دستور پادشاه بر دستگیری موسولینی نظارت داشت. سروان پائولو ویگنری از کارابینیری مأمور اجرای دستگیری شد. سرهنگ دوم فرینیانی حدود ساعت ۱۴:۰۰ روز ۲۵ ژوئیه، او را به همراه همکارش سروان رافائله آورسا، از طریق تلفن احضار کرد تا روش اجرای دستور دستگیری صادر شده علیه دوچه را بررسی کند. به ویگنری دستور داده شد که موسولینی را تحویل دهد و به هر قیمتی مأموریت را به پایان برساند. در همین حال، موسولینی با سفیر ژاپن، شینروکورو هیداکا، که سه هفته منتظر جلسه استماع رسمی بود، ملاقات کرد. هیداکا نظر موسولینی که از
رسمی بود، ملاقات کرد. هیداکا نظر موسولینی که از نخست‌وزیر ژاپن، ژنرال هیدکی توجو، درخواست کرده بود که با هیتلر تماس گرفته و او را متقاعد کند که با استالین به توافق برسد را شنید. در غیر این صورت، ایتالیا مجبور به ترک اتحاد می‌شد. بعدازظهر، موسولینی از محله سن لورنزو بازدید کرد تا خسارات ناشی از بمباران را مشاهده کند. در ویلا تورلونیا، همسرش، دونا راکله، به او گفت که به قرار ملاقات با پادشاه نرود زیرا ویکتور امانوئل قابل اعتماد نیست. همسرش به او گفت: «تو دیگر برنخواهی گشت»، اما او گفت که پادشاه بهترین دوست
برنخواهی گشت»، اما او گفت که پادشاه بهترین دوست اوست. ساعت ۱۷:۰۰، موسولینی، که توسط مأموران ریاست جمهوری اسکورت می‌شد، به ویلا ساوویا رسید، جایی که پادشاه منتظرش بود. او یک نسخه از قانون شورای عالی فاشیسم، طرح گراندی و نامه چانتی را با خود آورد. دوچه سعی کرد ویکتور امانوئل را متقاعد کند که طرح گراندی هیچ ارزش قانونی ندارد و بسیاری از هواداران آن نظر خود را تغییر داده‌اند. پادشاه به او گفت که کشور ورشکسته است و شرایط ایجاب می‌کند که او از سمت خود استعفا دهد. رئیس جدید شورای وزیران مارشال بادولیو خواهد بود.
رئیس جدید شورای وزیران مارشال بادولیو خواهد بود. موسولینی از آینده خود بیمناک بود، اما پادشاه به او اطمینان داد که شخصاً از امنیت او و خانواده‌اش مراقبت خواهد کرد. ویکتور امانوئل او را تا در همراهی کرد و در آنجا با سروان ویگنری ملاقات کرد. دوچه به سمت ماشینش رفت، اما کاپیتان ویگنری به او گفت که برای امنیتش به آمبولانسی در همان نزدیکی برود. موسولینی گفت نیازی به این کار نیست، اما او را تا آمبولانسی که پلیس‌ها منتظرش بودند، دنبال کرد. آمبولانس از پارک خارج شد و با سرعت از رم عبور کرد تا به پادگان ارتش
شد و با سرعت از رم عبور کرد تا به پادگان ارتش "پودگورا" (Podgora) در تراستوره رسید و در نهایت به پادگان کارابینیری "لنیانو" (Legnano) در پراتی منتقل شد. دوچه همان شب نامه‌ای محبت‌آمیز از بادولیو دریافت کرد که در آن لزوم نگهداری او توضیح داده شده و از او پرسیده شده بود که می‌خواهد به کجا برده شود. موسولینی درخواست کرد که به اقامتگاه تابستانی‌اش، روکا دله کامینات، در رومانیا برود و او به بادولیو نوشت که با کمال میل حاضر است به او و دولتش کمک کند. انتقال به اقامتگاه تابستانی‌اش امکان‌پذیر نبود و دو روز بعد او
تابستانی‌اش امکان‌پذیر نبود و دو روز بعد او را به گائتا بردند، جایی که ناوچه پرسفونه او را به جزیره پونزا برد. او به جزیره لا مادالنا و در نهایت به کامپو ایمپراتوره منتقل شد، جایی که تا 12 سپتامبر 1943 در آنجا ماند تا اینکه یک واحد کماندویی آلمانی به رهبری اتو اسکورتسنی او را آزاد کرد. در همین حال، تمام مراکز تلفن مسدود شدند. رئیس جدید پلیس، کارمینه سنیزه، که در ساعت ۱۷:۳۰ توسط دوک داکارونه منصوب شده بود، به پیشخدمت رم دستور داد تا تمام افسران پلیس حاضر در پایتخت را دستگیر کند. EIAR، که با ستاد MVSN
در پایتخت را دستگیر کند. EIAR، که با ستاد MVSN (پیراهن سیاه‌ها) مرتبط بود، نیز منزوی شد. پادشاه نخستین ملاقات خود را با بادولیو داشت. در ساعت ۱۸:۰۰، دبیر حزب، اسکورتزا، منتظر ملاقات با موسولینی بود و وقتی دید که او نیامده، به ستاد کارابینیری رفت. در آنجا توسط چریکا دستگیر شد، اما پس از قول اینکه هم او و هم حزب ملی فاشیست به دولت جدید وفادار خواهند بود، با قول خود آزاد شد. سرنوشت مشابهی برای MVSN رقم خورد: رئیس ستاد آن، سپهبد انزو گالبیاتی، به موسولینی توصیه کرد که ۱۹ افسر پلیس را که به طرح گراندی رأی داده
کرد که ۱۹ افسر پلیس را که به طرح گراندی رأی داده بودند، دستگیر کند، اما او امتناع کرد. پس از اطلاع از دستگیری موسولینی، او مشاهده کرد که ستاد MVSN در ویاله رومانی (Viale Romania) توسط واحدهای ارتش محاصره شده است. گالبیاتی سپس به افرادش دستور داد که حوادث را تحریک نکنند. اگرچه اکثر افسرانش می‌خواستند واکنش نشان دهند، اما او پس از مشورت با چهار ژنرال، معاون وزیر کشور، اومبرتو آلبینی، را فراخواند و اعلام کرد که MVSN "به اصول خود وفادار خواهد ماند، یعنی خدمت به سرزمین پدری از طریق جفت خود، دوچه و پادشاه". از
سرزمین پدری از طریق جفت خود، دوچه و پادشاه". از آنجایی که جنگ علیه متفقین ادامه داشت، وظیفه هر پیراهن سیاه ادامه مبارزه بود. بادولیو هیچ ترسی از پیراهن سیاه‌ها نداشت. بلافاصله، گالبیاتی با کویرینو آرملینی، یک ژنرال ارتش، جایگزین شد و چند روز بعد دستگیر شد. سپس MVSN در ارتش سلطنتی ایتالیا ادغام و منحل شد. اعلام این خبر و واکنش عمومی مردم ایتالیا. در ساعت ۲۲:۴۵ روز ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، تیتا آریستا (ملقب به «voce littoria») اعلام کرد که موسولینی استعفا داده و بادولیو نخست‌وزیر جدید است. این اطلاعیه با این کلمات به
نخست‌وزیر جدید است. این اطلاعیه با این کلمات به پایان رسید: «جنگ ادامه دارد. ایتالیا به حرف خود عمل خواهد کرد» (La guerra continua. L'Italia tiene fede alla parola data). پس از پایان مخابره، مردم به آرامی از وضعیت سیاسی ناشی از آن آگاه شدند. بنابراین پائولو مونلی، نویسنده و روزنامه‌نگار، آنچه را که در پایتخت اتفاق افتاد، شرح می‌دهد: در سراسر ایتالیا، مردان و زنان به بیرون رفتند و نمادهای فاشیست را تراشیدند و پوسترهای تبلیغاتی را از ساختمان‌ها برداشتند. در رم، دولت فاشیست‌های عالی‌رتبه را در فورته بوکا،
رم، دولت فاشیست‌های عالی‌رتبه را در فورته بوکا، زندان نظامی رم در آن زمان، بازداشت کرد. عدم خشونت قابل توجه بود؛ انتقام مردم عمدتاً به کندن "باگ"، سنجاق فاشیستی، از روی کت فاشیست‌ها یا مجبور کردن آنها به نوشیدن به سلامتی بادولیو محدود می‌شد. روشنفکر ایتالیایی، رانچو بیانکی باندینلی، در اشاره به سقوط سریع و بدون خونریزی رژیم دیرینه، در دفتر خاطرات خود در آن زمان نوشت: «پشت ظاهر هیچ چیز نبود. بازیگر اول سر مقوایی بزرگش را برداشت و خدمتکاران احمقش را با دستبند به خانه فرستاد.» پیامدها. واکنش آلمان. آلمانی‌ها
به خانه فرستاد.» پیامدها. واکنش آلمان. آلمانی‌ها حدود ساعت ۱۹:۳۰ خبر دستگیری موسولینی را دریافت کردند و فوراً به برلین اطلاع دادند. پیشوا خشمگین شد. فاریناچی به سفارت آلمان رفت و در آنجا کسلرینگ به او پیشنهاد داد که به لشکر زرهی "M"، گروهی از فاشیست‌های فداکار، بپیوندد. آنها در مونته‌روتوندو اردو زده بودند، جایی که می‌توانستند به رم لشکرکشی کنند و دوچه را آزاد کنند. فاریناچی امتناع کرد و درخواست کرد که به آلمان آورده شود. او با هواپیما از فراسکاتی ایتالیا را ترک کرد و در مونیخ فرود آمد. واحدهای لشکر ۴۴
را ترک کرد و در مونیخ فرود آمد. واحدهای لشکر ۴۴ پیاده نظام و تیپ ۳۶ کوهستانی ارتش آلمان از گذرگاه‌های برنر، رشن و توبلاخ عبور کردند و تیرول جنوبی را اشغال کردند. سایر واحدهای آلمانی نیز از مرزهای جولیان و پیمونتس به ایتالیا نفوذ کردند. قطارهایی که سربازان را منتقل می‌کردند، با تصاویر و ستایش‌های موسولینی پوشانده شده بودند. از ۲۶ ژوئیه تا ۸ اوت، هشت لشکر و یک تیپ آلمانی بدون رضایت ایتالیا به شمال و مرکز ایتالیا منتقل شدند - همان نیروهایی که هیتلر دو هفته قبل در فلتره از موسولینی دریغ کرده بود. «چهل و شش
قبل در فلتره از موسولینی دریغ کرده بود. «چهل و شش روز»، آتش‌بس و جنگ داخلی. چهل و شش روز از دستگیری موسولینی در ۲۵ ژوئیه تا اعلام عمومی آتش‌بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر (امضا شده در ۳ سپتامبر، که از مردم ایتالیا و متحدان آلمان نازی ایتالیا مخفی نگه داشته شد) باعث آغاز اقدامات متعددی در ایتالیا شد. جمله آخر بیانیه ۲۵ ژوئیه ("جنگ ادامه دارد. ایتالیا به حرف خود وفادار خواهد بود") اگرچه برای متفقین گیج‌کننده بود، اما هیتلر را فریب نداد، زیرا او بلافاصله فهمید که تغییر رژیم به احتمال زیاد منجر به جدایی ایتالیایی‌ها
رژیم به احتمال زیاد منجر به جدایی ایتالیایی‌ها خواهد شد که نیروهای آلمانی در جنوب ایتالیا و کل حضور ورماخت در جنوب اروپا را به خطر می‌انداخت. با این حال، دولت بادولیو در ابتدا هیچ تلاشی برای برقراری ارتباط با انگلیسی-آمریکایی‌ها نکرد، در حالی که به طور متناوب درخواست کمک و مانع‌تراشی در برابر نیروهای آلمانی در حال ورود و درخواست استقرار لشکرهای آلمانی در جنوب، در خط مقدم علیه متفقین، می‌کرد. آلمان تحرکات نیروها را به ایتالیا افزایش داد، ظاهراً برای حمایت از ایتالیا در برابر تحرکات نیروهای متفقین از جنوب
از ایتالیا در برابر تحرکات نیروهای متفقین از جنوب ایتالیا. وزیر امور خارجه جدید، گواریلیا (Guariglia)، سفیر در ترکیه بود و انتظار برای بازگشت او از آنکارا، زمان را از دست داد. پادشاه، پس از فعالیتش در 25 ژوئیه، غیرفعال بود و اقدامات سیاسی را به دِ آکوارونه و بادولیو واگذار کرد. پس از آنکه دولت بادولیو اجازه داد مردم در ۲۵ ژوئیه جشن بگیرند، در ۲۶ ژوئیه وضعیت محاصره و منع رفت و آمد اعلام کرد. در ۲۷ ژوئیه، نخستین شورای وزیران تحت نظر بادولیو تشکیل شد. در این جلسه، تصمیم گرفته شد که موسولینی ("زندانی دولت") به
تصمیم گرفته شد که موسولینی ("زندانی دولت") به یک جزیره منتقل شود و حزب فاشیست، شورای عالی، مجمع فاشیست‌ها و شرکت‌ها و دادگاه ویژه دفاع از کشور ( Special Tribunal for the Defense of the State) منحل شوند.[۱۶۲] همچنین تشکیل مجدد همه احزاب سیاسی ممنوع شد. با وجود این ممنوعیت، نمایندگان احزاب سیاسی در ۲۶ ژوئیه در میلان و در ۲۷ ژوئیه در رم به سرپرستی ایوانوئه بونومی تشکیل جلسه دادند. آنها در ۲ اوت دوباره در رم گرد هم آمدند. اعضای حزب دموکراسی مسیحی، حزب لیبرال ایتالیا، حزب سوسیالیست ایتالیا، حزب اقدام و حزب
ایتالیا، حزب سوسیالیست ایتالیا، حزب اقدام و حزب کمونیست ایتالیا شروع به سازماندهی یک اقدام مشترک علیه دولت کردند. همزمان، چندین تظاهرات علیه بادولیو منجر به ۸۳ کشته و چند صد زخمی در سراسر کشور شد. گراندی صبح یکشنبه گزارشی از جلسه ۲ آگوست را برای نماینده مطبوعات خارجی ارسال کرد، اما می‌دانست که این جلسه مسدود شده است. گراندی می‌دانست که دولت جدید می‌خواهد سهم فاشیست‌ها در سقوط موسولینی را کم‌رنگ کند. او سفیران اسپانیا و سوئیس را که مشتاق دریافت روایتی دست اول بودند، به دفتر خود در مونته‌چیتوریو فراخواند و
بودند، به دفتر خود در مونته‌چیتوریو فراخواند و تنها درخواستش این بود که روایتش در مطبوعات منتشر شود. پس از انتشار جلسه در مطبوعات سوئیس در روز بعد، او با دوک داکوارونه ملاقات کرد و با او مشاجره داشت. گراندی بعداً با پادشاه، بادولیو و پاپ ملاقات کرد و پیشنهاد داد که مخفیانه به مادرید فرستاده شود تا بتواند با دوست قدیمی‌اش ساموئل هوار، سفیر بریتانیا در اسپانیا، ملاقات کند. او می‌خواست در مورد تسلیم ایتالیا صحبت کند. آلمانی‌ها از دیدار او با پیوس دوازدهم مطلع شدند و گشتاپو او را ردیابی می‌کرد. در ۳۱ ژوئیه، او
و گشتاپو او را ردیابی می‌کرد. در ۳۱ ژوئیه، او با وزیر امور خارجه جدید، گواریلیا، ملاقات کرد، اما گواریلیا عجله‌ای برای فرستادن او به مادرید نداشت. اقدامات متناقض دولت بادولیو در طول چهل و شش روز، به ویژه آتش‌بس کاسیبیله با متفقین، فاجعه ملی ۸ سپتامبر را به همراه داشت: فروپاشی نیروهای مسلح در مواجهه با عملیات آخسه آلمان که برای خلع سلاح آنها طراحی شده بود و تمام مرکز و شمال ایتالیا را تا ۱۹ سپتامبر اشغال کرد؛ از دست دادن دفاع رم در ۹ سپتامبر و فرار خانواده سلطنتی و دولت؛ آزادی موسولینی با حمله گران ساسو در
و دولت؛ آزادی موسولینی با حمله گران ساسو در ۱۲ سپتامبر؛ تأسیس جمهوسی سوسیال ایتالیا در ۲۳ سپتامبر؛ و آغاز جنگ داخلی ایتالیا. و بعدها نیز برقراری دادگاه ورونا و اعدام بیشتر کسانی که به طرح گراندی رای مثبت داده بودند. (هرچند خود گراندی موفق به فرار از مهلکه شد.) منابع و مآخذ.
فرناندو لیتزی (۲ ژانویهٔ ۱۹۱۴ – ۲۸ اوت ۲۰۰۳) مهندس عمران ایتالیایی و بنیان‌گذار فناوری میکروپایل بود. او در کاستلنووو دی پورتو، نزدیکی رم، به دنیا آمد و بیشتر دوران کودکی خود را در ناپل گذراند. در ۱۸ سالگی وارد آکادمی نظامی تورین شد و در ۲۲ سالگی به درجهٔ ستوان رسید. پس از فارغ‌التحصیلی، به تریپولی در لیبی اعزام شد. در سال ۱۹۴۲ در نبرد دیجربابوب زخمی شد و به اسارت درآمد. در دوران اسارت، در اردوگاهی در نزدیکی مرز پاکستان و افغانستان، به تحصیل مهندسی عمران پرداخت. پس از بازگشت به ایتالیا در سال ۱۹۴۶، مدرک خود
پس از بازگشت به ایتالیا در سال ۱۹۴۶، مدرک خود را با بالاترین درجه دریافت کرد و به عنوان مهندس ارشد در شرکت «فونددیله» (Fondedile) مشغول به کار شد، جایی که نزدیک به ۵۰ سال به عنوان مدیر فنی فعالیت کرد. در دوران بازسازی پس از جنگ جهانی دوم در ایتالیا و اروپا، لیزی فناوری «پالی رادیسه» (پایهٔ ریشه‌ای یا میکروپایل) را برای تقویت و ترمیم بناهای تاریخی و آسیب‌دیده توسعه داد. اولین کاربرد بین‌المللی این فناوری در سال ۱۹۵۲ در آلمان برای تقویت بنیادهای کارخانهٔ کروپ (Krupp) در اسن-بوخوم و سپس در سد کرکینی در یونان
(Krupp) در اسن-بوخوم و سپس در سد کرکینی در یونان بود. این تکنیک بعدها در صدها پروژه در کشورهای مختلف به کار گرفته شد. از جمله استفاده‌های مهم آن می‌توان به ترمیم پل قدیمی فلورانس (Ponte Vecchio) در سال ۱۹۶۶ و تثبیت برج کج بورانو در ونیز اشاره کرد. لیزی در سال ۱۹۸۰ از شرکت فونددیله بازنشسته شد، اما تا زمان درگذشتش در ۲۸ اوت ۲۰۰۳ در ناپل همچنان در مشاوره و فعالیت‌های مهندسی فعال بود.
لوئیجی دل‌اُلیو مهندس عمران و استاد دانشگاه ایتالیایی است. او استاد تمام مهندسی حمل‌ونقل در دانشگاه کانتابریا در سانتاندِر، اسپانیا است و گروه پژوهشی مهندسی حمل‌ونقل پایدار و ریلی (SUMLAB) را هدایت می‌کند. زندگی‌نامه. تحصیلات و آموزش. دل‌اُلیو در سال ۲۰۰۱ از دانشگاه پلی‌تکنیک باری در رشتهٔ مهندسی عمران با گرایش حمل‌ونقل فارغ‌التحصیل شد و سال بعد مدرک کارشناسی ارشد در مهندسی ایمنی گرفت. او در سال ۲۰۰۵ از دانشگاه بورگوس در رشتهٔ مهندسی عمران و صنعتی دکترا گرفت؛ پایان‌نامهٔ او بر بهینه‌سازی شبکه‌های حمل‌ونقل
پایان‌نامهٔ او بر بهینه‌سازی شبکه‌های حمل‌ونقل عمومی تمرکز داشت. مسیر حرفه‌ای آکادمیک. پس از دوره‌های تحقیقاتی کوتاه در باری، بورگوس و سانتاندِر، دل‌اُلیو در سال ۲۰۰۷ به مدرسه مهندسی عمران دانشگاه کانتابریا پیوست. او در سال ۲۰۰۹ به رتبهٔ دانشیار و در ۲۰۱۸ به استاد تمام ارتقا یافت. از نوامبر ۲۰۲۰ تا نوامبر ۲۰۲۲ به عنوان معاون رئیس دانشگاه در امور تحقیق و انتقال دانش خدمت کرد. او دوباره در فوریهٔ ۲۰۲۵ به این سمت منصوب شد. پژوهش‌های دل‌اُلیو ترکیبی از نظرسنجی‌های ترجیح‌مندی اعلام‌شده، مدل‌سازی انتخاب گسسته و
ترجیح‌مندی اعلام‌شده، مدل‌سازی انتخاب گسسته و بهینه‌سازی ریاضی برای اطلاع‌رسانی به سیاست‌گذاری حمل‌ونقل است. مقالهٔ او در سال ۲۰۰۶ با عنوان «مدل برنامه‌ریزی ریاضی دو سطحی برای تعیین موقعیت ایستگاه‌های اتوبوس و بهینه‌سازی فراوانی‌ها» از نخستین کاربردهای بهینه‌سازی دو سطحی در طراحی مشترک فاصلهٔ ایستگاه‌ها و فرکانس خدمات بود. پروژه‌های اخیر SUMLAB شامل بررسی انتخاب فرودگاه در مناطق چندفرودگاهی، اثرات بازگشتی زیست‌محیطی خودروهای خودران و مفهوم «شهر X دقیقه‌ای» برای حرکت فعال است. خدمات حرفه‌ای. دل‌اُلیو گروه
برای حرکت فعال است. خدمات حرفه‌ای. دل‌اُلیو گروه SUMLAB را مدیریت می‌کند و عضو هیئت تحریریه مجلاتی مانند "Transportation Research Part A" و "Transport Policy" بوده است. او به مقامات حمل‌ونقل منطقه‌ای در اسپانیا و ایتالیا مشاوره داده است.
مجلس نمایندگان () مجلس سفلا در ساختار دومجلسی ایتالیا است؛ مجلس علیای آن سنا است. این دو مجلس با هم یک نظام دو مجلسی کامل را تشکیل می‌دهند، بدین معنا که وظایف یکسانی را انجام می‌دهند اما به‌طور جداگانه عمل می‌کنند. مجلس نمایندگان ۴۰۰ کرسی دارد که از این میان ۳۹۲ کرسی از حوزه‌های انتخابیهٔ داخل ایتالیا و ۸ کرسی از سوی شهروندان ایتالیایی مقیم خارج انتخاب می‌شوند. نمایندگان با لقب "محترم" (ایتالیایی: "Onorevole") خطاب می‌شوندو نشست‌های آنان در کاخ مونتچیتوریو برگزار می‌گردد. محل نشست‌ها. محل استقرار مجلس
برگزار می‌گردد. محل نشست‌ها. محل استقرار مجلس نمایندگان، "کاخ مونتچیتوریو" است که از سال ۱۸۷۱، اندکی پس از انتقال پایتخت پادشاهی ایتالیا به رم در پی پایان موفقیت‌آمیز جنبش وحدت ایتالیا، محل برگزاری نشست‌های آن بوده است. پیش از آن، محل برگزاری مجلس نمایندگان پادشاهی ایتالیا برای مدتی کوتاه در "کاخ کارینیانو" در تورین (۱۸۶۱ تا ۱۸۶۵) و سپس در "کاخ وکیو" در فلورانس (۱۸۶۵ تا ۱۸۷۱) قرار داشت. در دوران رژیم فاشیستی بنیتو موسولینی، مجلس نمایندگان منحل شد و از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۳ (در جریان جنگ جهانی دوم) نهاد صوری
۱۹۳۹ تا ۱۹۴۳ (در جریان جنگ جهانی دوم) نهاد صوری مجلس فاش‌ها و بنگاه‌ها جایگزین آن گردید.
انمتازوباکتام () یک داروی کمکی آنتی‌بیوتیک است که به عنوان یک مهارکننده بتا-لاکتاماز عمل می‌کند و از تجزیه سایر داروهای آنتی‌بیوتیک جلوگیری می‌کند. در ایالات متحده آمریکا و اتحادیه اروپا، انمتازوباکتام برای استفاده در ترکیب سفپیم/انمتازوباکتام (Exblifep) تأیید شده است.
تانیبورباکتام () دارویی است که به عنوان یک مهارکننده بتا-لاکتاماز عمل می‌کند. این دارو عملکرد بتا-لاکتامازهای باکتریایی را که باعث مقاومت در برابر آنتی‌بیوتیک‌های بتا-لاکتام می‌شوند، مهار می‌کند. با این حال، برخلاف سایر مهارکننده‌های بتا-لاکتاماز که به عنوان دارو استفاده می‌شوند، تانیبورباکتام در برابر آنزیم‌های گروه متالوبتا-لاکتاماز ۱ دهلی نو که شایع‌ترین منابع مقاومت اکتسابی آنتی‌بیوتیک در سراسر جهان هستند، مؤثر است. تانیبورباکتام، در ترکیب با سفپیم، در آزمایش‌های بالینی برای درمان عفونت‌های باکتریایی،
آزمایش‌های بالینی برای درمان عفونت‌های باکتریایی، از جمله عفونت دستگاه ادراری و پیلونفریت، در حال انجام است.
امانوئله سورینو (به ایتالیایی: _Emanuele Severino_؛ زادهٔ ۲۶ فوریهٔ ۱۹۲۹ – درگذشتهٔ ۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۰) فیلسوف معاصر ایتالیایی بود. او از برجسته‌ترین متفکران ایتالیا در نیمهٔ دوم قرن بیستم به شمار می‌آید و به‌ویژه به خاطر نظریهٔ «جاودانگی هستی» و نقد نیهیلیسم شناخته می‌شود. زندگی. امانوئله سورینو او در برشا به دنیا آمد و تحصیلات فلسفی خود را در دانشگاه پادوا به پایان رساند. سورینو زیر نظر فیلسوفانی مانند گویدو کالتاگیرونه و جووانی جن‌تیله به مطالعهٔ تاریخ فلسفه پرداخت. از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۹ استاد فلسفهٔ اخلاق در
پرداخت. از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۹ استاد فلسفهٔ اخلاق در دانشگاه کاتولیک میلان بود و سپس به دانشگاه کافوسکاری ونیز پیوست. او همچنین عضو آکادمی لینچی (Accademia Nazionale dei Lincei) بود. آثار مهم. برخی از آثار برجستهٔ سورینو عبارت‌اند از: این آثار بازتاب‌دهندهٔ محورهای اصلی فلسفهٔ سورینو هستند و برخی از آن‌ها اخیراً به زبان انگلیسی منتشر شده‌اند. اندیشهٔ فلسفی. سورینو خود را وارث سنت پارمنیدسی می‌دانست و بر این باور بود که اصل بنیادین فلسفهٔ غرب، باور به «نیستی» است: از افلاطون تا هایدگر، تفکر غربی بر این پیش‌فرض
از افلاطون تا هایدگر، تفکر غربی بر این پیش‌فرض حرکت کرده که موجودات به وجود می‌آیند و از میان می‌روند. سورینو این باور را سرچشمهٔ «نیهیلیسم» می‌دانست. او در کتاب "Essenza del nichilismo" (ماهیت نیهیلیسم، ۱۹۷۲) استدلال کرد که نیهیلیسم یعنی پذیرش این ایده که موجودات می‌توانند از عدم به وجود آیند و دوباره به عدم بازگردند. در برابر، او نظریهٔ «جاودانگی هستی» را مطرح کرد: هر چیزی که هست، ازلی و ابدی است و «نیستی» هیچ‌گاه تحقق نمی‌یابد. سورینو تکنولوژی مدرن را نیز پیامد گسترش همین نیهیلیسم می‌دانست. به باور او،
پیامد گسترش همین نیهیلیسم می‌دانست. به باور او، علم و فناوری به دنبال گسترش قدرت انسان بر «شدن» و «نابودی» هستند و بنابراین تجلی عینی همان باوری‌اند که او ریشهٔ بحران‌های جهان مدرن می‌دانست. در کتاب "Destino della necessità" (سرنوشت ضرورت، ۱۹۸۰) این ایده را بسط داد که هر گونه دگرگونی در حقیقت هستی در واقع توهم است. روش‌شناسی. سورینو با ترکیب تحلیل منطقی-زبان‌شناختی و بازخوانی تاریخی، نشان داد که مفاهیم «شدن» و «نیستی» بر پایهٔ تناقض ساخته شده‌اند. او با بازگشت به پارمنیدس، «آنچه هست، هست» را اصل بنیادین
به پارمنیدس، «آنچه هست، هست» را اصل بنیادین فلسفه دانست و هرگونه دگرگونی واقعی هستی را ناممکن خواند. سورینو این روش را در "La struttura originaria" و دیگر آثار خود بسط داد. نقد مدرنیته. سورینو تکنولوژی و علم مدرن را پیامد گسترش نیهیلیسم می‌دانست و معتقد بود که انسان با گسترش قدرت بر «شدن» و «نابودی» عملاً در دام نیهیلیسم می‌افتد. واکنش‌ها و نقدها. برخی از نظریات سورینو، از جمله نقد نیهیلیسم، با مخالفت کلیسای کاتولیک مواجه شد و در دههٔ ۱۹۶۰ سبب جدایی او از دانشگاه کاتولیک میلان شد. با این حال، سورینو در
دانشگاه کاتولیک میلان شد. با این حال، سورینو در محافل فلسفهٔ ایتالیا به‌عنوان یکی از مهم‌ترین متفکران قرن بیستم شناخته شد. جایگاه و تأثیر در فلسفهٔ اروپا. سورینو در فضای فلسفهٔ اروپایی به‌عنوان یکی از مهم‌ترین فیلسوفان ایتالیای معاصر شناخته می‌شود. برخی مفسران او را در کنار چهره‌هایی چون جورجو آگامبن و روبرتو اسپوزیتو بخشی از «فلسفهٔ ایتالیایی معاصر» می‌دانند که مباحثی چون سیاست، هستی‌شناسی و نقد مدرنیته را بازتعریف کردند. رسانه‌های ایتالیایی هنگام درگذشت او تأکید کردند که سورینو «یکی از آخرین فیلسوفان
او تأکید کردند که سورینو «یکی از آخرین فیلسوفان بزرگ اروپا» بود. برخی فیلسوفان هم‌عصر او، مانند ماسیمو کاچاری, اندیشهٔ سورینو را نقطهٔ مقابل سنت پدیدارشناسی و هرمنوتیک دانسته‌اند، چرا که او «بازگشتی رادیکال» به پارمنیدس را پیشنهاد می‌کرد. در سطح بین‌المللی، اگرچه سورینو به اندازهٔ هایدگر یا دریدا شناخته‌شده نبود، اما آثار او در مجامع آکادمیک فلسفهٔ قاره‌ای مورد توجه قرار گرفته و در سال‌های اخیر پروژه‌هایی برای ترجمه و معرفی آثارش به زبان انگلیسی آغاز شده است (مجموعهٔ «The Works of Emanuele Severino» از
است (مجموعهٔ «The Works of Emanuele Severino» از انتشارات Bloomsbury). مقایسه با دیگر فیلسوفان ایتالیایی. سورینو در مقابل آگامبن، اسپوزیتو و نانسی جایگاه متفاوتی دارد: او روش‌شناسی منطقی-متافیزیکی دارد، در حالی که دیگران بر سیاست، حقوق یا جامعه‌شناسی فلسفی تمرکز دارند. پذیرش بین‌المللی. آثار سورینو اخیراً با انتشار مجموعهٔ "The Works of Emanuele Severino" به زبان انگلیسی، توجه بین‌المللی زیادی پیدا کرده است. رسانه‌ها او را «یکی از آخرین فیلسوفان بزرگ اروپا» نامیده‌اند.
مائورو کاردی (زادهٔ ۲۲ ژوئیه ۱۹۵۵ در رم) آهنگساز ایتالیایی است. زندگی‌نامه. کاردی در کنسرواتوار سانتا چچیلیا در رم تحصیل کرد و زیر نظر ایرما راویناله، جینو مارینوزی جونیور و گیدو تورکی آموزش دید و در رشته‌های آهنگسازی، ارکستراسیون برای باند و موسیقی کرال فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۸۲، با اثر "Melos" برای سوپران و ارکستر، جایزهٔ بین‌المللی والنتینو بوکی را دریافت کرد. ملاقات با فرانکو دوناتونی برای او نقطهٔ عطفی بود و کاردی تحت نظر او در آکادمی ملی سانتا چچیلیا و آکادمی موسیقی کیجیانا در سیه‌نا به تکامل رسید.
و آکادمی موسیقی کیجیانا در سیه‌نا به تکامل رسید. در سال ۱۹۸۴، در دورهٔ تابستانی دارمشتات شرکت کرد و با آثار "Les Masques" و "Quattro Bagatelle" برای فلوت، ویولا و گیتار، جایزهٔ معتبر Gaudeamus Prize در آمستردام را کسب نمود. در سال ۱۹۸۷، نمایندهٔ ایتالیا در Tribuna Internazionale dei Compositori یونسکو بود و در سال ۱۹۸۸، با اثر "In corde" برای ارکستر، جایزهٔ بین‌المللی Gian Francesco Malipiero را دریافت کرد. او آثار متعددی را به سفارش نهادها و مؤسسات موسیقی مانند RAI, آکادمی ملی سانتا چچیلیا، Biennale ونیز,