payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کرد که در آن باورهای جمهوری‌خواهانه خود را مجدداً تأیید کرد. در سال ۱۸۸۲، قانون انتخابات جدید، محدودیت سرشماری برای حق رأی را کاهش داد و تعداد رأی‌دهندگان را به بیش از دو میلیون نفر، معادل ۷٪ از جمعیت، افزایش داد. در همان سال، حزب کارگران ایتالیا ایجاد شد که در سال ۱۸۹۵ به حزب سوسیالیست ایتالیا تبدیل شد. در سال ۱۸۹۵، جمهوری‌خواهان سرسخت موافقت کردند که در زندگی سیاسی پادشاهی مشارکت کنند و حزب جمهوری‌خواه ایتالیا را تأسیس کردند. دو سال بعد، چپ افراطی با ۸۱ نماینده، برای سه بخش رادیکال-دموکرات، سوسیالیست و
نماینده، برای سه بخش رادیکال-دموکرات، سوسیالیست و جمهوری‌خواه، به حداکثر تعداد تاریخی خود در پارلمان رسید. با مرگ فلیچه کاوالوتی در سال ۱۸۹۸، چپ رادیکال از طرح مسئله نهادی دست کشید. در سیاست ایتالیا، حزب سوسیالیست به تدریج به دو گرایش تقسیم شد: یک گرایش حداکثری، به رهبری آرتورو لابریولا و انریکو فری، که از جمله دیگران از آن حمایت می‌کردند و از استفاده از اعتصابات حمایت می‌کردند؛ دیگری، اصلاح‌طلب و طرفدار دولت، به رهبری فیلیپو توراتی. یک جنبش ملی‌گرا، به ویژه به رهبری انریکو کورادینی، و همچنین یک جنبش
ویژه به رهبری انریکو کورادینی، و همچنین یک جنبش اجتماعی و دموکراتیک کاتولیک، لیگ دموکراتیک ملی، به رهبری رومولو موری، پدیدار شد. در سال ۱۹۰۴، پاپ پیوس دهم به کاتولیک‌ها اجازه داد تا به صورت انفرادی در زندگی سیاسی شرکت کنند، اما در سال ۱۹۰۹، لیگ دموکراتیک ملی ایجاد شده توسط رومولو موری را محکوم کرد و رومولو موری تکفیر شد. سرانجام، قانونی در ۳ ژوئن ۱۹۱۲ با برقراری حق رأی جهانی مردان، تکامل ایتالیا را به سمت یک لیبرالیسم سیاسی خاص نشان داد. در سال ۱۹۱۴، با شروع جنگ جهانی اول، ایتالیا در میان دموکراسی‌های
شروع جنگ جهانی اول، ایتالیا در میان دموکراسی‌های لیبرال جهان شمرده شد. فاشیسم. پس از جنگ جهانی اول، زندگی سیاسی ایتالیا توسط چهار جنبش بزرگ جان گرفت. دو مورد از این جنبش‌ها طرفدار توسعه دموکراتیک در چارچوب نهادهای سلطنتی موجود بودند: سوسیالیست‌های اصلاح‌طلب و حزب مردم ایتالیا. دو جنبش دیگر این نهادها را به چالش کشیدند: حزب جمهوری‌خواه از یک سو و سوسیالیست‌های حداکثری. در انتخابات ۱۹۱۹، احزابی که بیشترین نفوذ را در ایدئولوژی جمهوری‌خواهی داشتند (سوسیالیست‌های حداکثری و حزب جمهوری‌خواه) با کسب ۱۶۵ کرسی از
حداکثری و حزب جمهوری‌خواه) با کسب ۱۶۵ کرسی از ۵۰۸ کرسی مجلس نمایندگان، پیروز شدند. در انتخابات ۱۹۲۱، پس از تأسیس حزب کمونیست ایتالیا، سه حزب جمهوری‌خواه، سوسیالیست حداکثری و کمونیست، ۱۴۵ نماینده از ۵۳۵ کرسی را به دست آوردند. در مجموع، در آغاز دوره بین دو جنگ، کمتر از ۳۰ درصد از منتخبان طرفدار ایجاد یک رژیم جمهوری‌خواه بودند. در این زمینه، ظهور جنبش فاشیستی بنیتو موسولینی بر اساس تلخی ناشی از «پیروزی ناقص»، ترس از ناآرامی‌های اجتماعی و رد ایدئولوژی انقلابی، جمهوری‌خواهانه و مارکسیستی بود. نظام سیاسی لیبرال
جمهوری‌خواهانه و مارکسیستی بود. نظام سیاسی لیبرال و بخشی از اشراف، به شیوهٔ نگاه خود، فاشیسم را به عنوان سدی در برابر این خطرات برگزیدند. در اکتبر ۱۹۲۲، نامزدی بنیتو موسولینی به عنوان نخست‌وزیر توسط پادشاه ویکتور امانوئل سوم، پس از راهپیمایی به سمت رم، راه را برای استقرار دیکتاتوری هموار کرد. اساسنامه آلبرتین به تدریج از محتوای خود تهی شد. پارلمان تابع اراده دولت جدید بود. اپوزیسیون قانونی از هم پاشید. در ۲۷ ژوئن ۱۹۲۴، ۱۲۷ نماینده پارلمان را ترک کردند و به تپه آونتین عقب‌نشینی کردند، مانوری ناشیانه که در
تپه آونتین عقب‌نشینی کردند، مانوری ناشیانه که در واقع، میدان را برای فاشیست‌ها باز گذاشت. سپس آنها سرنوشت ایتالیا را به مدت دو دهه در دست خود داشتند. ویکتور امانوئل سوم نه تنها در سال ۱۹۲۲ از موسولینی درخواست کرد که دولت تشکیل دهد و به او اجازه دهد تا به رام کردن پارلمان ادامه دهد، بلکه حتی عواقب ترور جاکومو ماتئوتی در سال ۱۹۲۴ را نیز متحمل نشد. او در سال ۱۹۳۶ در پایان جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی، سپس اتحاد با آلمان نازی و ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، عنوان امپراتور را پذیرفت. احزاب ضد
۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، عنوان امپراتور را پذیرفت. احزاب ضد فاشیست در ایتالیا و خارج از کشور. با اجرای قوانین فاشیستی (فرمان سلطنتی ۶ نوامبر ۱۹۲۶)، تمام احزاب سیاسی فعال در خاک ایتالیا، به استثنای حزب ملی فاشیست، منحل شدند. برخی از این احزاب به خارج از کشور، به ویژه در فرانسه، مهاجرت کردند و خود را بازسازی کردند؛ بنابراین، در ۲۹ مارس ۱۹۲۷ در پاریس، یک ائتلاف ضد فاشیستی به نام " تمرکز ضد فاشیستی ایتالیا " تشکیل شد که حزب جمهوری‌خواه ایتالیا، حزب سوسیالیست ایتالیا، حزب متحد سوسیالیستی کارگران ایتالیا، اتحادیه حقوق بشر
متحد سوسیالیستی کارگران ایتالیا، اتحادیه حقوق بشر ایتالیا و نمایندگی خارجی کنفدراسیون عمومی کار ایتالیا را گرد هم آورد. برخی از جنبش‌ها، از جمله حزب کمونیست ایتالیا، جنبش کاتولیک مردمی و سایر جنبش‌های لیبرال، در خارج از این ائتلاف باقی ماندند. این ائتلاف در ۵ مه ۱۹۳۴ منحل شد و در اوت همان سال، پیمان وحدت عمل بین حزب سوسیالیست ایتالیا و حزب کمونیست ایتالیا امضا شد. در همین حال، در ایتالیا، هسته‌های مخفی ضد فاشیستی، به ویژه در میلان با فروچیو پری و در فلورانس با ریکاردو باوئر تشکیل شدند. تحت تأثیر این
با ریکاردو باوئر تشکیل شدند. تحت تأثیر این گروه‌ها، حزب عمل، حزب جمهوری‌خواه سابق ماتزینی، دوباره تأسیس شد. بین پایان سال ۱۹۴۲ و آغاز سال ۱۹۴۳، آلچیده د گاسپری "کتاب «ایده‌های بازسازی دموکراسی مسیحی»" را نوشت که پایه‌های حزب جدید الهام گرفته از کاتولیک، یعنی دموکراسی مسیحی، را بنا نهاد. این کتاب، پیشکسوتان حزب مردم ایتالیا به رهبری لوئیجی استورزو و جوانان انجمن‌های کاتولیک، به ویژه فدراسیون دانشگاهی، را گرد هم آورد. بحران نهادی. در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۳، متفقین در عملیات هاسکی در سیسیل پیاده شدند. در ۲۵ ژوئیه
در عملیات هاسکی در سیسیل پیاده شدند. در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، ویکتور امانوئل سوم حکم نخست‌وزیری موسولینی را لغو و او را دستگیر کرد و دولت را به مارشال پیترو بادولیو سپرد. دولت جدید برای دستیابی به آتش‌بس با متفقین تماس گرفت. هنگامی که آتش‌بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ اعلام شد، آلمانی‌ها با تحت کنترل درآوردن تمام بخش‌هایی از خاک ایتالیا که هنوز از پیشروی متفقین در امان مانده بود و خلع سلاح ارتش سلطنتی ایتالیا واکنش نشان دادند. ویکتور امانوئل سوم و دولت بادولیو از رم گریختند و به بریندیسی در جنوب ایتالیا رسیدند.
رم گریختند و به بریندیسی در جنوب ایتالیا رسیدند. جنگ ادامه یافت، اما با جنگ داخلی ایتالیا نیز همراه بود، با ایجاد جمهوری اجتماعی ایتالیا توسط موسولینی، که به شدت وابسته به آلمانی‌ها بود، و با تقسیم ایتالیا به دو قلمرو متخاصم، یکی تحت اشغال نیروهای متفقین و دیگری تحت اشغال آلمان نازی. در این شرایط دراماتیک، در این دو قلمرو، اداره مدنی جای خود را به اداره نظامی و پلیسی داد. با این حال، احزابی که قبل از فاشیسم وجود داشتند، در کنار احزاب سیاسی جدید، بازسازی شدند. در ۹ سپتامبر ۱۹۴۳، در رم (که هنوز توسط
شدند. در ۹ سپتامبر ۱۹۴۳، در رم (که هنوز توسط آلمانی‌ها اشغال شده بود)، کمیته آزادی ملی (CLN) ایجاد شد که احزاب و جنبش‌های مخالف فاشیسم و اشغال آلمان را گرد هم آورد. این کمیته از نمایندگان حزب کمونیست ایتالیا، اعضای حزب عمل، دموکرات‌های مسیحی، لیبرال‌ها، سوسیالیست‌ها و دموکرات‌های مترقی تشکیل شده بود. کمیته آزادی ملی اولویت را به مبارزه علیه نازی‌ها-فاشیست‌ها داد و مسئله شکل نهادی دولت ایتالیا را به پس از پیروزی موکول کرد، اما کناره‌گیری پادشاه به نفع پسرش را پیش‌شرط تأسیس یک دولت ضد فاشیستی قرار داد. جنگ
را پیش‌شرط تأسیس یک دولت ضد فاشیستی قرار داد. جنگ میهن‌پرستانه آزادی‌بخش به رهبری کمیته آزادی ملی، برای بخش قابل توجهی از هوادارانش، جنگی برای آزادی اجتماعی، جنگی علیه نخبگان همدست بود. با این حال، آمریکایی‌ها و انگلیسی‌ها، که مشتاق آماده شدن برای دوره پس از جنگ بودند، ورود فعالان دموکرات و جمهوری‌خواه ایتالیایی را به سرزمین‌های اشغالی آلمان تسهیل کردند تا نفوذ کمونیست‌ها را در رهبری کمیته آزادی ملی خنثی کنند. به عنوان مثال، این مورد در مورد لئو والیانی، که بعدها عضو سه‌گانه مسئول شورش پارتیزانی در پیمونت
بعدها عضو سه‌گانه مسئول شورش پارتیزانی در پیمونت و لومباردی شد، صدق می‌کرد. آتش‌بس سازمانی. در ۳۱ مارس ۱۹۴۴، در سالرنو، پالمیرو تولیاتی، دبیرکل حزب کمونیست ایتالیا، خواستار تشکیل دولت وحدت ملی شد و دیگر کناره‌گیری پادشاه را به عنوان پیش‌نیاز لازم ندانست. این اعلامیه، احزاب کمیته آزادی ملی را بر آن داشت تا پیرامون مصالحه‌ای که توسط انریکو د نیکولا، رئیس مجلس نمایندگان تا سال ۱۹۲۴، بندتو کروچه از حزب لیبرال و اطرافیان پادشاه تهیه شده بود، گرد هم آیند. همان‌طور که در این توافق پیش‌بینی شده بود، پس از آزادسازی
که در این توافق پیش‌بینی شده بود، پس از آزادسازی رم، در ۴ ژوئن ۱۹۴۴، ویکتور امانوئل سوم، پسرش اومبرتو را به عنوان سپهبد پادشاهی اعلام کرد و احزاب کنترل سیاسی کشور را به دست گرفتند، حتی اگر جنگ ادامه می‌یافت و تا آوریل ۱۹۴۵ در جبهه خط گوتیک تثبیت می‌شد. از ژوئن ۱۹۴۴ تا دسامبر ۱۹۴۵، سه دولت ائتلافی موقت یکی پس از دیگری روی کار آمدند. اولین دولت به رهبری ایوانو بونومی از حزب دموکرات کارگر بود. دولت او شامل لیبرال‌های ضد فاشیست کارلو اسفورزا و بندتو کروچه و همچنین پالمیرو تولیاتی بود. اگرچه موقتاً کنار گذاشته
پالمیرو تولیاتی بود. اگرچه موقتاً کنار گذاشته شد، اما مسئله نهادهای ایتالیایی همچنان یکی از مسائل اصلی سیاسی باقی ماند. اکثر نیروهای حامی کمیته آزادی ملی آشکارا جمهوری‌خواه بودند و معتقد بودند که سلطنت، به ویژه ویکتور امانوئل سوم، در موفقیت جنبش فاشیستی مسئولیت داشته است. توافق نهایی بین احزاب این بود که در پایان جنگ، به محض مساعد شدن شرایط، درخواست برگزاری انتخابات، همه‌پرسی نهادی و تشکیل مجلس مؤسسان شود. تا آن زمان، در ۳۱ ژانویه ۱۹۴۵، شورای وزیران به ریاست ایوانو بونومی، فرمانی صادر کرد که حق رأی زنان را
ایوانو بونومی، فرمانی صادر کرد که حق رأی زنان را به رسمیت می‌شناخت. بدین ترتیب، پس از تلاش‌های بیهوده‌ای که در سال‌های ۱۸۸۱ و ۱۹۰۷ توسط زنان احزاب مختلف انجام شد، حق رأی عمومی به رسمیت شناخته شد. دولت‌های بونومی (دوم و سپس سوم) در ژوئن ۱۹۴۵ توسط دولت پری و سپس در دسامبر ۱۹۴۵ توسط دولت اول د گاسپری جانشین شدند. مسئله شکل آینده دولت، سلطنت یا جمهوری، ذهن محافل سیاسی را به خود مشغول کرده بود. اکثر فعالان دموکرات مسیحی، به ویژه جوانان، به‌طور فزاینده‌ای از سلطنت فاصله می‌گرفتند. در جلسات محلی رهبران این حزب،
فاصله می‌گرفتند. در جلسات محلی رهبران این حزب، در رم و میلان، پیشنهادهایی با هدف رسمی کردن یک خط سیاسی مطلوب برای یک جمهوری دموکراتیک ارائه شد. دفتر سیاسی مرکزی سعی کرد این فشارها را مهار کند و موضعی میانه را حفظ کند. سازمان. در ۱۶ مارس ۱۹۴۶، شاهزاده اومبرتو، همان‌طور که در سال ۱۹۴۴ انتظار می‌رفت، فرمان داد که مسئله شکل نهادی دولت با یک همه‌پرسی که همزمان با انتخابات مجلس مؤسسان برگزار می‌شود، تعیین تکلیف شود. تاریخ برگزاری ۲ ژوئن ۱۹۴۶ تعیین شد. دیوان عالی کشور مسئول بررسی درخواست‌های تجدیدنظر بود. نقش آن
کشور مسئول بررسی درخواست‌های تجدیدنظر بود. نقش آن محدود به نظارت بر پیشرفت عملیات رأی‌گیری و ادغام اطلاعیه‌های منتشر شده توسط دفاتری بود که نتایج را در هر حوزه انتخابیه اعلام می‌کردند. شمارش آرای نامزدهای مجلس مؤسسان باید قبل از همه‌پرسی انجام می‌شد. اگر سلطنت پیروز می‌شد، این مجلس مؤسسان بود که باید رئیس دولت را انتخاب می‌کرد. کناره‌گیری و عزیمت شاه ویکتور امانوئل سوم. متفقین می‌خواستند تأیید کنند که شرایط لازم برای رأی‌گیری در کشوری که تنها چند ماه قبل توسط جنگ داخلی از هم پاشیده بود، وجود دارد. انتخابات
جنگ داخلی از هم پاشیده بود، وجود دارد. انتخابات جزئی شهرداری‌ها و استان‌ها در مارس و آوریل ۱۹۴۶ در نیمی از شهرداری‌ها و استان‌های ایتالیا برگزار شد. این انتخابات که عمدتاً شامل شهرهای چپ‌گرا بود، سه حزب را به میدان آورد که برتری آشکاری برای دموکرات‌های مسیحی به رهبری آلسید د گاسپری وجود داشت و از مجموع آرای حزب کمونیست ایتالیا و حزب سوسیالیست ایتالیا فراتر رفت. پس از این انتخابات اداری، سلطنت‌طلبان که از قبل نگران نتیجه همه‌پرسی بودند، حتی دلسردتر شدند. اما یک رویداد سیاسی اوضاع را در طول مبارزات انتخاباتی
یک رویداد سیاسی اوضاع را در طول مبارزات انتخاباتی همه‌پرسی تغییر داد. یک ماه قبل از همه‌پرسی، ویکتور امانوئل سوم به نفع پسرش اومبرتو که پادشاه اعلام شد و نام اومبرتو دوم را برای خود برگزید، از سلطنت کناره‌گیری کرد. این کناره‌گیری که به صورت خصوصی تنظیم شده بود، به تاریخ ۹ مه ۱۹۴۶ برمی‌گردد. این کناره‌گیری مورد نظر سلطنت‌طلبان بود، زیرا ولیعهد در به قدرت رسیدن موسولینی و همزیستی با نیروهای فاشیستی، کمتر از پدرش در معرض خطر قرار گرفت. همچنین ممکن است فرماندهی نیروهای متفقین حاضر در خاک ایتالیا، پادشاه را
نیروهای متفقین حاضر در خاک ایتالیا، پادشاه را تشویق کرده باشد که به نفع پسرش از سلطنت کناره‌گیری کند. پادشاه سابق بلافاصله ایتالیا را به مقصد اسکندریه در مصر ترک کرد. اومبرتو دوم قول خود را مبنی بر احترام به تصمیم مردمی در مورد همه‌پرسی تأیید کرد. نمایندگان احزاب طرفدار جمهوری اعتراض کردند و استدلال کردند که به دست گرفتن اختیارات سلطنتی توسط سپهبد با ماده‌ای از فرمان قانونی ۱۶ مارس ۱۹۴۶ که هدف آن تضمین ثبات نهادی قبل از اعلام نتایج بود، در تضاد است. از نظر ناظران، شکاف بین جمهوری‌خواهان و سلطنت‌طلبان در
ناظران، شکاف بین جمهوری‌خواهان و سلطنت‌طلبان در حال کاهش بود، که این امر تنش را در مرحله نهایی مبارزات انتخاباتی افزایش داد. در واقع، در این فضای پرتنش، برخی درگیری‌ها بین فعالان دو طرف رخ داد.
توافق‌نامه دفاعی متقابل راهبردی (SMDA، به اردو: پاک سعودی دفاعی معاهده) یک پیمان امنیتی و دفاعی میان پاکستان و عربستان سعودی است. بر اساس این توافق، هرگونه اقدام خصمانه علیه یکی از طرفین، به منزله حمله به هر دو کشور تلقی می‌شود. این توافق‌نامه در تاریخ ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۵ در کاخ الیمامه در ریاض توسط ولیعهد عربستان، محمد بن سلمان، و نخست‌وزیر پاکستان، شهباز شریف، که در جریان یک سفر رسمی در عربستان حضور داشت، امضا شد. پیش زمینه. پاکستان و عربستان سعودی از دیرباز روابط نظامی، برنامه‌های آموزشی دفاعی، و پیوندهای
روابط نظامی، برنامه‌های آموزشی دفاعی، و پیوندهای اقتصادی، فرهنگی و مذهبی مستحکمی داشته‌اند. در سال‌های اخیر، تحولات ژئوپولیتیکی در خاورمیانه—از جمله نگرانی‌ها دربارهٔ تهدیدات خارجی، واکنش‌ها به اقدامات نظامی اسرائیل، و تردیدها نسبت به قابلیت اتکای آمریکا به‌عنوان تضمین‌کننده امنیت—موجب افزایش نگرانی‌های امنیتی منطقه‌ای شده‌اند. بسیاری از تحلیل‌گران، توافق‌نامه دفاعی متقابل را تا حدی پاسخی به این تحولات می‌دانند. روزنامه "فایننشال تایمز" گزارش داد که حمله هوایی اسرائیل به رهبران حماس در قطر (که متحد آمریکا
اسرائیل به رهبران حماس در قطر (که متحد آمریکا محسوب می‌شود) یک هفته پیش از امضای توافق‌نامه، احساس امنیت کشورهای خلیج فارس را به‌شدت متزلزل کرده و بر نگرانی‌های دیرینه دربارهٔ غیرقابل پیش‌بینی بودن آمریکا و تعهد آن به دفاع از متحدانش افزوده است. یک مقام ارشد سعودی اظهار داشت: «امیدواریم این توافق بازدارندگی ما را تقویت کند—حمله به یکی، حمله به دیگری تلقی خواهد شد.» توافق. این پیمان در تاریخ ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۵ توسط ولیعهد عربستان سعودی، محمد بن سلمان، و نخست‌وزیر پاکستان، شهباز شریف، در ریاض امضا شد. این
پاکستان، شهباز شریف، در ریاض امضا شد. این توافق‌نامه در شرایطی شکل گرفت که حملات هوایی اسرائیل به قطر و برگزاری نشست فوق‌العاده عربی-اسلامی در دوحه، فضای منطقه را متشنج کرده بود. دو کشور از دیرباز روابط اقتصادی، مذهبی و امنیتی نزدیکی با یکدیگر داشته‌اند. زمان‌بندی این پیمان به‌نظر می‌رسد هشداری باشد در واکنش به گسترش عملیات نظامی اسرائیل در سراسر خاورمیانه. یک مقام ارشد سعودی در پاسخ به پرسش خبرگزاری رویترز دربارهٔ احتمال تأمین چتر هسته‌ای عربستان توسط پاکستان گفت: «این یک توافق‌نامه دفاعی جامع است که همه
گفت: «این یک توافق‌نامه دفاعی جامع است که همه ابزارهای نظامی را در بر می‌گیرد.» بازتاب. برخی کشورهای همسایه و قدرت‌های منطقه‌ای نگرانی خود را نسبت به تأثیر این توافق‌نامه بر توازن امنیتی منطقه ابراز کرده‌اند. هند به‌ویژه با صدور بیانیه‌هایی اعلام کرده که تحولات مربوط به این پیمان را با دقت زیر نظر دارد. روزنامه پاکستانی «دان» این توافق را «مهم‌ترین ارتقاء در روابط دفاعی پاکستان و عربستان سعودی طی دهه‌های اخیر» توصیف کرده است. با این حال، برخی تحلیل‌گران به ابهام در جزئیات اجرایی توافق‌نامه اشاره
به ابهام در جزئیات اجرایی توافق‌نامه اشاره کرده‌اند—به‌ویژه در مورد نحوه فعال‌سازی بندهای مربوط به بازدارندگی هسته‌ای و دفاع متقابل در عمل. حسین حقانی، دیپلمات پیشین پاکستانی، نیز اظهار داشته که این پیمان احتمالاً شامل سامانه‌های دفاع موشکی نیز می‌شود.
آن سوی مرز فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۶ و به کارگردانی رامان کومار است. در این فیلم بازیگرانی همچون سانجی دات، چاندراچور سینگ، تابو، ماهیما چودری، آنجانا ممتاز، راهول دو، راضا مراد و ساتین کاپو ایفای نقش کرده‌اند.
مارک بریس (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل بلژیک است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال الرائد اشاره کرد.
یوز یک انیمیشن سینمایی ایرانی در ژانر ماجراجویی است که در سال ۱۴۰۴ به کارگردانی رضا ارژنگی و تهیه‌کنندگی احسان کاوه تولید شده‌است. این انیمیشن توسط سازمان توسعه سینمایی سوره ساخته شده و نخستین انیمیشن سینمایی سه‌بعدی ایران با موضوع حیات وحش به‌شمار می‌آید.یوز توانسته طی فقط ۲ روز از اکران، بیش از ۸۰ هزار مخاطب را جذب و بیش از ۶،۲ میلیارد تومان فروش داشته باشد. یکی از نکات مثبت این اثر ضمن داشتن کیفیت بصری و ماجراجویی، تاکید بر هویت و اصالت فرهنگی ایرانی است. داستان. ماجرای فیلم دربارهٔ یک یوز ایرانی است که
داستان. ماجرای فیلم دربارهٔ یک یوز ایرانی است که در نیویورک بزرگ شده و با وجود خو گرفتن به زندگی شهری، احساس غربت و بیگانگی دارد. او تصمیم می‌گیرد سفری دشوار را برای بازگشت به ایران آغاز کند. در مسیر، با چالش‌های طبیعی و درونی مواجه می‌شود و درمی‌یابد که بازگشت به وطن تنها یک سفر جغرافیایی نیست، بلکه سفری روحی و فرهنگی است. داستان ضمن تأکید بر ماجراجویی، به موضوعاتی چون هویت، اصالت فرهنگی و حفاظت از گونه‌های در معرض خطر در ایران می‌پردازد. تولید. این انیمیشن توسط سازمان توسعه سینمایی سوره ساخته شده و
توسط سازمان توسعه سینمایی سوره ساخته شده و نخستین انیمیشن سینمایی سه‌بعدی ایران با موضوع حیات وحش به‌شمار می‌آید. صداپیشگان اصلی نصرالله مدقالچی و ناصر ممدوح هستند و مدیریت دوبلاژ را حامد عزیزی بر عهده داشته‌است. ناظر پروژه سید امین جعفری بوده و طراحی شخصیت‌ها و جلوه‌های ویژه توسط تیمی از پویانماهای ایرانی انجام شده‌است. موسیقی متن فیلم ساختهٔ افشین عزیزی است. اکران. این انیمیشن قرار است از ۲ مهر ۱۴۰۴ در سینماهای سراسر ایران اکران شود. بازخورد. تا پیش از اکران عمومی، نقدهای تخصصی منتشر نشده‌است، اما
از اکران عمومی، نقدهای تخصصی منتشر نشده‌است، اما رسانه‌ها بر اهمیت تاریخی و فنی آن تأکید کرده‌اند و «یوز» را نخستین انیمیشن سه‌بعدی سینمای ایران با موضوع حیات‌وحش دانسته‌اند.
استلا دیتالیا ("ستاره ایتالیا")، که عموماً با نام استلونه دیتالیا ("ستاره بزرگ ایتالیا") شناخته می‌شود، یک ستاره سفید پنج پر است که قرن‌ها نماد ایتالیا بوده است. این ستاره قدیمی‌ترین نماد ملی ایتالیا است، زیرا قدمت آن به اساطیر یونانی-رومی برمی‌گردد، زمانی که زهره، که به عنوان ستاره شامگاهی با غرب مرتبط است، برای شناسایی شبه جزیره ایتالیا به کار گرفته شد. از دیدگاه تمثیلی، "استلا دیتالیا" به صورت استعاری سرنوشت درخشان ایتالیا را نشان می‌دهد. در اوایل قرن شانزدهم، این نشان اغلب با "ایتالیا توریت"، نماد ملی
این نشان اغلب با "ایتالیا توریت"، نماد ملی شبه جزیره ایتالیا، مرتبط دانسته می‌شد. "ستاره ایتالیا" در سال ۱۹۴۷ به عنوان بخشی از نشان ملی ایتالیا پذیرفته شد، که در آن بر روی یک چرخ دنده فولادی قرار گرفته و اطراف آن را یک شاخه بلوط و یک شاخه زیتون احاطه کرده است. ارزش نمادین. از دیدگاه تمثیلی، ستاره ایتالیا به صورت استعاری نمایانگر سرنوشت درخشان ایتالیا است. ارزش وحدت‌بخش آن برابر با پرچم ایتالیا است. در سال ۱۹۴۷، "ستاره ایتالیا" در مرکز نشان ایتالیا قرار گرفت که توسط پائولو پاشتو طراحی شده و نماد نمادین
گرفت که توسط پائولو پاشتو طراحی شده و نماد نمادین شناسایی کشور ایتالیا است. ستاره ایتالیایی همچنین با برخی افتخارات به یاد آورده می‌شود. ستاره ایتالیایی توسط نشان استعماری ستاره ایتالیا، نشان پادشاهی ایتالیا که برای تجلیل از امپراتوری ایتالیا در نظر گرفته شده بود، و همچنین توسط نشان ستاره همبستگی ایتالیا، اولین نشان تأسیس شده توسط جمهوری ایتالیا، که در سال ۲۰۱۱ با نشان ستاره ایتالیا، دومین عنوان افتخاری مدنی از نظر اهمیت دولت ایتالیا، جایگزین شد، به یاد آورده می‌شود. ستاره ایتالیا همچنین یادآور ستاره‌هایی
می‌شود. ستاره ایتالیا همچنین یادآور ستاره‌هایی است که بر یقه یونیفرم‌های نظامی ایتالیا پوشیده می‌شوند و بر روی سرپوش نیروی دریایی ایتالیا نیز دیده می‌شوند. در حوزه مدنی، ستاره ایتالیا نماد مرکزی نشان باشگاه آلپینو ایتالیانو است. تاریخچه. از یونان باستان تا دوران روم. نمادگرایی ستاره‌ای مرتبط با ایتالیا اولین بار در نوشته‌های شاعر یونان باستان، استسیکورو، ظاهر شد که از او به شاعرانی مانند ویرژیل منتقل شد. قدیمی‌ترین نماد ملی ایتالیا، از ترکیب زهره، به عنوان ستاره شامگاهی، با غرب و بنابراین با شبه جزیره
ستاره شامگاهی، با غرب و بنابراین با شبه جزیره ایتالیا سرچشمه گرفته است که یکی از آنها "اسپریا" یا «سرزمین هسپروس، ستاره شامگاهی وقف شده به زهره» بود. این نمادگرایی قبلاً در ادبیات باستانی یونان، در قرن ششم پیش از میلاد توسط شاعر استسیکوروس، در شعر "ایلیوپرسیس (سقوط تروا)" که افسانه آئنیاس را خلق کرد، گواهی شده است که بازگشت او به سرزمین اجدادش (ایتالیا) را پس از شکست تروا، تحت رهبری زهره، توصیف می‌کند. داستان سفر آئنیاس به سواحل ایتالیا از ستاره مادری زهره سپس در دوران روم توسط پلینی بزرگ، مارکوس ترنتیوس
سپس در دوران روم توسط پلینی بزرگ، مارکوس ترنتیوس وارو و ویرژیل از سر گرفته می‌شود و منجر به یک سنت دوگانه می‌شود: سنت سیاسی "سزاریس آستروم"، ستاره ژولیوس سزار که از ظهور یک ستاره دنباله‌دار اندکی پس از مرگ او سرچشمه گرفته بود و آگوستوس نیز آن را به عنوان نشانه فرخنده و به عنوان پیشگویی "صلح رومی" به یاد می‌آورد، و سنت نامگذاری و ادبی یونان باستان ایتالیا به نام "اسپریا"، «سرزمینی که ستاره شامگاهی در آن غروب می‌کند» که زهره است. ادغام این دو سنت، ستاره را با ایتالیا، مرکز امپراتوری روم مرتبط کرد و هرگز یک
ایتالیا، مرکز امپراتوری روم مرتبط کرد و هرگز یک استان در نظر گرفته نشد، دارای وضعیت اداری ویژه بود و به مناطق آگوستایی تقسیم می‌شد. اولین ارتباط بین ستاره و تاج نقاشی دیواری از برجک ایتالیا، که از آن به اصطلاح ایتالیا، برجک‌دار و پرستاره "گرفته شده" است، نیز از دوران روم است و به زمان آگوستوس بازمی‌گردد. از قرون وسطی تا اتحاد ایتالیا. پس از یک دوره عدم استفاده در قرون وسطی، ستاره ایتالیا در دوران رنسانس دوباره کشف شد. معنای نمادین ستاره سزار به عنوان جواهر سه رنگ ستاره‌ای شکل گرانبها، مزین به زمردهای سبز،
سه رنگ ستاره‌ای شکل گرانبها، مزین به زمردهای سبز، مرواریدهای سفید و یاقوت‌های قرمز که در موزه کاستلوچیو در ورونا نگهداری می‌شود و قدمت آن به قرن چهاردهم میلادی برمی‌گردد، هنوز نامشخص است. یک معنی می‌تواند این باشد که برای کانگرانده اول دلا اسکالا، ارباب ورونا ساخته شده است که در آن دانته آلیگیری، سزار جدید را قادر به متحد کردن ایتالیا دیده است. با این حال، این ستاره ممکن است به ستاره شباهنگ نیز اشاره داشته باشد، با رنگ‌های سبز، سفید و قرمز مرتبط با سه فضیلت الهیاتی. در سال ۱۶۰۳، چزاره ریپا در ویرایش دوم
الهیاتی. در سال ۱۶۰۳، چزاره ریپا در ویرایش دوم رساله خود "با عنوان «آیکونولوژیا»"، این نماد را با «ایتالیا توریت» مرتبط کرد و نسخه‌ای مدرن از شخصیت‌پردازی تمثیلی ایتالیا را خلق کرد: زنی با ستاره‌ای بر بالای تاجی برج‌دار، که به همین دلیل با "نقاشی‌های دیواری کرونا" و "استلا ونریس" همراه شد. رساله ریپا تا دهه ۱۹۲۰ الهام‌بخش بسیاری از هنرمندان مانند کانووا، بیسون، ماکاری، بالا، سیرونی بود. تصویر تمثیلی ایتالیای برج‌دار و ستاره‌مانند در طول اتحاد ایتالیا محبوب شد و از طریق شمایل‌نگاری بزرگی از مجسمه‌ها،
محبوب شد و از طریق شمایل‌نگاری بزرگی از مجسمه‌ها، کتیبه‌ها و اشیاء تزئینی، جلدهای راهنمای گردشگری، کارت پستال‌ها، چاپ‌ها و تصاویر مجلات گسترش یافت. در طول اتحاد ایتالیا، جوزپه ماتزینی، میهن‌پرست، با یادآوری سفر آئنیاس به سواحل ایتالیا، دوباره به اسطوره ستاره ملی اشاره کرد که بعداً توسط کاوور و پادشاهان جدید ساووی ایتالیا بازیابی شد. خاندان حاکم حتی سعی در تصاحب آن داشت و اظهار داشت که این "ستاره، استلا سابودا" ("ستاره ساووی‌ها") است، یک الگوی نشان خانوادگی که در هیچ سند تاریخی قبل از اتحاد ایتالیا ذکر نشده
در هیچ سند تاریخی قبل از اتحاد ایتالیا ذکر نشده است. از اتحاد ایتالیا تا جمهوری ایتالیا. پس از اتحاد ایتالیا، حضور ستاره‌های نمادین عظیم بر روی سکوهای افتخار مراسم رسمی که پادشاه ویکتور امانوئل دوم ایتالیا در آنها شرکت می‌کرد، ایتالیایی‌ها را بیش از پیش به این سمت سوق داد که آن را به شیوه‌ای احساسی، به عنوان «ستاره‌ای» که از ایتالیا محافظت می‌کند، تعریف کنند. در سکه‌های فلزی ایتالیایی "، نشان ایتالیا" بر روی تمام سکه‌های مسی از سال ۱۸۶۱ تا ۱۹۰۷ و همچنین بر روی تمام سکه‌های پادشاه اومبرتو اول ایتالیا وجود
روی تمام سکه‌های پادشاه اومبرتو اول ایتالیا وجود دارد. "نشان ایتالیا" همچنین با نشان پادشاهی ایتالیا که از سال ۱۸۷۰ تا ۱۸۹۰ استفاده می‌شد، شناخته می‌شود. در سال ۱۸۷۱، به موجب فرمان سلطنتی شماره ۵۷۱ مورخ ۱۳ دسامبر ۱۸۷۱ که توسط وزیر چزاره ریکوتی-مانیانی امضا شد، "نشان ایتالیا" به یکی از نشانه‌های متمایز نیروهای مسلح ایتالیا، به اصطلاح «ستاره‌ها» تبدیل شد. از "ستاره ایتالیا" همچنین در قطعه موسیقی میهن‌پرستانه "«طرابلس، عشق من»" یاد شده است که در سال ۱۹۱۱ درست قبل از شروع جنگ ایتالیا و ترکیه نوشته شده است. این
از شروع جنگ ایتالیا و ترکیه نوشته شده است. این جنگ، لشکرکشی نظامی بود که بخشی از جنگ‌های استعماری ایتالیا را برای تبلیغ جنگ قریب‌الوقوع پادشاهی ایتالیا علیه امپراتوری عثمانی با هدف فتح لیبی تشکیل می‌داد. "استلا دیتالیا" یکی از نمادهای سفر با قطار در خط آکویلیا - رم به سمت پایتخت ایتالیا برای جسد سرباز گمنام ایتالیایی بود. تابوت بر روی یک کالسکه توپ قرار داده شد و بر روی یک واگن باری که توسط گویدو سیریلی برای این مناسبت طراحی شده بود، قرار گرفت. مراسم در رم با تدفین رسمی در آلتاره دلا پاتریا در ۴ نوامبر
رم با تدفین رسمی در آلتاره دلا پاتریا در ۴ نوامبر ۱۹۲۱ به مناسبت روز وحدت ملی و نیروهای مسلح به پایان رسید. یک "استلا دیتالیای" برنزی بر روی یکی از دو لوکوموتیو که نعش کش راه‌آهن را می‌کشید، قرار داده شد، در حالی که دومی در ساختمان اصلی ایستگاه راه‌آهن رم تیبورتینا، که کاروان را در مقصد نهایی دریافت می‌کرد و در آن زمان به عنوان «ایستگاه پورتوناچیو» شناخته می‌شد، به نمایش گذاشته شد. معنای محافظتی یا تقدیری این ستاره سپس توسط فاشیسم ایتالیا و جنبش مقاومت ایتالیا پذیرفته شد، که آن را بر روی پرچم کمیته آزادی
پذیرفته شد، که آن را بر روی پرچم کمیته آزادی ملی قرار دادند، و همچنین توسط جمهوری‌خواهان و سلطنت‌طلبان به مناسبت همه‌پرسی نهادی ۲ ژوئن ۱۹۴۶، که مطابق با پایان جنگ جهانی دوم برگزار شد. در سال ۱۹۴۷، "ستاره ایتالیا" در مرکز نشان رسمی ایتالیا قرار گرفت، که توسط طراح پائولو پاشتو ترسیم شده بود. از دیدگاه تمثیلی، "ستاره ایتالیا" به صورت استعاری نشان دهنده سرنوشت درخشان ایتالیا است.