payamvha/North_RAG huggingface dataset:
formula_1 در گورستان سلطنتی اخناتون در عمارنه دفن شده باشد. در گذشته، جیمز پیتر آلن در سال ۲۰۰۹ میلادی پیشنهاد داده بود که او ممکن است هم‌فرمانروای نفرنفروآتون باشد، کسی که هویت دقیق او هنوز مورد اختلاف است، اما ممکن است یک زن بوده باشد. با این حال، در مقاله به‌روزشده‌ای در سال ۲۰۱۶، جیمز پیتر آلن نظر قبلی خود را مبنی بر اینکه نفرنفروآتون تاشیریت همان فرعون زن نفرنفروآتون بوده است، رد کرد. آلن اکنون موافق است که این پادشاه زن در واقع نفرتیتی بوده است، و تاریخ سال شانزدهم که نشان می‌دهد نفرتیتی در دومین سال
سال شانزدهم که نشان می‌دهد نفرتیتی در دومین سال آخر سلطنت آخناتون هنوز زنده بوده، این نظر را تأیید می‌کند. زنان دیگری که به عنوان نامزدهای احتمالی برای هویت این فرمانروای زن مطرح شده‌اند، ملکه نفرتیتی (مادر او) و خواهر بزرگترش میریت‌آتون هستند.
الیزابت فولهام (؛ زاده در سال ۱۷۹۴) شیمیدان پیشگام اهل بریتانیا بود که مفهوم کاتالیز را ابداع و فرایند فوتورداکشن در واکنش‌های وابسته به نور (کاهش نوری) را کشف کرد. از او به عنوان «اولین پژوهشگر زن انفرادی شیمی مدرن» یاد شده است. زندگی شخصی. الیزابت فولهام با نام خانوادگی همسرش انتشار یافته و به عنوان خانم فولهام شناخته می‌شد. او با توماس فولهام، پزشک ایرلندی‌الاصل که در دانشگاه ادینبورگ تحصیل کرده و تحت نظر اندرو دانکن (۱۷۴۴–۱۸۲۸) بر روی تب نفاسی مطالعه می‌کرد، ازدواج کرده بود. دکتر توماس فولهام بین
می‌کرد، ازدواج کرده بود. دکتر توماس فولهام بین سال‌های ۱۷۸۴ تا ۱۸۰۰ در فهرست‌های ادینبورگ ثبت شده بود. سر بنجامین تامپسون، کانت رامفورد، از او به عنوان «خانم فولهام نابغه و پرجنب‌وجوش» یاد کرده است. کارهای علمی. کارهای خانم فولهام با علاقه‌اش به یافتن روشی برای رنگرزی پارچه با فلزات سنگین تحت تأثیر نور آغاز شد. او ابتدا قصد داشت اثرش را «مقاله‌ای در مورد هنر ساخت پارچه‌های طلایی، نقره‌ای و سایر فلزات از طریق فرآیندهای شیمیایی» نامگذاری کند، اما با توجه به «حالت ناقص این هنر»، عنوانی را انتخاب کرد که
به «حالت ناقص این هنر»، عنوانی را انتخاب کرد که پیامدهای گسترده‌تر آزمایش‌هایش را منعکس می‌کرد. او در کتابش می‌نویسد: «امکان ساخت پارچه‌های طلایی، نقره‌ای و سایر فلزات از طریق فرآیندهای شیمیایی در سال ۱۷۸۰ به ذهنم خطور کرد. این طرح به دکتر فولهام و برخی دوستان عرضه شد و غیرمحتمل ارزیابی گردید. با این حال، پس از مدتی، با انجام آزمایش‌هایی تا حدی توانستم این ایده را محقق کنم.» به نظر می‌رسد ملاقات با جوزف پریستلی در سال ۱۷۹۳ او را به انتشار نتایج ۱۴ سال پژوهشش ترغیب کرده باشد. فولهام کاهش تجربی نمک‌های فلزی
ترغیب کرده باشد. فولهام کاهش تجربی نمک‌های فلزی را در حالت‌های مختلف (محلول آبی، حالت خشک و گاهی محلول در اتر یا الکل) با قرار دادن آنها در معرض عوامل کاهنده مختلف مطالعه کرد. فلزاتی که نمک‌هایشان را بررسی کرد شامل طلا، نقره، پلاتین، جیوه، مس و قلع بود. به عنوان عوامل کاهنده، او گاز هیدروژن، فسفر، سولفید پتاسیم، سولفید هیدروژن، فسفین، زغال چوب و نور را آزمایش کرد. او تعدادی از واکنش‌های شیمیایی را کشف کرد که از طریق آنها نمک‌های فلزی به فلزات خالص کاهش می‌یافتند. انتشارات و تأثیرات. تنها اثر منتشرشده او
انتشارات و تأثیرات. تنها اثر منتشرشده او کتابی است با عنوان «مقاله‌ای دربارهٔ احتراق با نگاهی به هنر جدید رنگرزی و نقاشی، که در آن فرضیه‌های فلوژیستیک و ضد فلوژیستیک نادرست ثابت می‌شوند» (۱۷۹۴). این کتاب به تفصیل آزمایش‌های او با واکنش‌های اکسایش-کاهش و نتیجه‌گیری‌هایش دربارهٔ نظریه فلوژیستون را شرح می‌دهد، که در آن با هر دو گروه فلوژیستونی‌ها و ضد فلوژیستونی‌ها مخالف است. در سال ۱۷۹۸، این کتاب توسط آگوستین گوتفرید لودویگ لنتین به آلمانی ترجمه شد. در سال ۱۸۱۰ در ایالات متحده منتشر شد و با استقبال گسترده‌ای
در ایالات متحده منتشر شد و با استقبال گسترده‌ای روبرو گردید. در همان سال، فولهام به عنوان عضو افتخاری انجمن شیمی فیلادلفیا انتخاب شد. توماس پی. اسمیت از کار او تقدیر کرد و اظهار داشت: «خانم فولهام ادعاهای جسورانه‌ای در شیمی مطرح کرده که دیگر نمی‌توانیم مزیت مشارکت زنان در این علم را انکار کنیم.» میراث علمی. راینر-کانهام مهم‌ترین سهم فولهام در شیمی را کشف این موضوع می‌داند که فلزات می‌توانند از طریق کاهش شیمیایی آبی در دمای اتاق پردازش شوند، به عنوان جایگزینی برای ذوب در دمای بالا. کارهای پیشگامانه او در
برای ذوب در دمای بالا. کارهای پیشگامانه او در کاتالیز و فوتورداکشن پایه‌های مهمی برای توسعه‌های بعدی در شیمی بود. پذیرایی. علاوه بر تجدید چاپ کتاب فولهم در آلمان و آمریکا، آزمایش‌های او در یک مجله فرانسوی مورد بررسی قرار گرفت و چندین مجله بریتانیایی نیز به آن پرداختند. همچنین افرادی مانند سر بنجامین تامپسون (کنت رامفورد) و سر جان هرشل نظرات مثبتی دربارهٔ کارهای او ارائه دادند. بر اساس مقدمه‌ای که ویراستار آمریکایی کتابش در سال ۱۸۱۰ نوشت، آثار فولهم کمتر از آنچه می‌توانست یا باید باشد شناخته شده بود و
از آنچه می‌توانست یا باید باشد شناخته شده بود و افزود: «غرور علمی، از این ایده که توسط یک زن آموزش ببیند، سر باز زد.» این جمله به وضوح نشان‌دهنده تعصبات جنسیتی آن دوره است که مانع از شناخت گسترده‌تر دستاوردهای این دانشمند زن شد. با این حال، تأثیر کارهای او در شیمی، به‌ویژه در زمینه کاتالیز و کاهش نوری، به‌مرور زمان بیشتر آشکار گردید.
نفرنفرور (؛ سدهٔ ۱۴ پیش از میلاد مسیح) یا نفرنفرور رع شاهدخت اهل مصر باستان و از دودمان هجدهم مصر بود. او پنجمین دختر از شش دختر شناخته‌شدهٔ فرعون آخناتون و همسر بزرگ سلطنتی او نفرتیتی بود. خانواده. نفرنفرور در سال‌های هشتم یا نهم سلطنت پدرش فرعون آخناتون در شهر عمارنه به دنیا آمد. او چهار خواهر بزرگتر به نام‌های میریت‌آتون، مِکِت‌آتون، عنخ‌اسن‌آمون و نفرنفروآتون تاشیریت داشت و همچنین یک خواهر کوچکتر به نام ستپ‌ان‌رع. زندگی. یکی از نخستین تصاویر نفرنفرور در یک نقاشی دیواری از خانه پادشاه در عمارنه به‌تصویر
یک نقاشی دیواری از خانه پادشاه در عمارنه به‌تصویر کشیده شده است. او در این نگاره در حال نشستن روی بالش با خواهرش نفرنفروآتون تاشیریت نمایش داده شده است. این نقاشی به حدود سال ۹ سلطنت فرعون آخناتون تعلق دارد و کل خانواده در آن به تصویر کشیده شده‌اند، از جمله نوزاد خانواده و کوچک‌ترین فرزند آنها به نام ستپ‌ان‌رع. نفرنفرور همچنین در دوربار سال دوازدهم در «مقبره ناظر» بخش‌های سلطنتی مریرع دوم در عمارنه به تصویر کشیده شده است. فرعون آخناتون و نفرتیتی در حال نشسته در یک کیوسک به تصویر کشیده شده‌اند و هدایای
نشسته در یک کیوسک به تصویر کشیده شده‌اند و هدایای سرزمین‌های بیگانه را دریافت می‌کنند. دختران این زوج سلطنتی پشت سر والدینشان ایستاده‌اند. نفرنفرور دختر وسط در ردیف پایین است. او در دست راست خود یک غزال و در دست چپ خود یک گل نیلوفر نگه داشته است. او درست پشت سر خواهرش نفرنفروآتون تاشیریت ایستاده است. خواهرش ستپ‌ان‌رع نیز پشت سر او ایستاده و در حال نوازش غزال است. مرگ و دفن. احتمالاً نفرنفرور در سال‌های سیزدهم یا چهاردهم سلطنت آخناتون درگذشته است، شاید بر اثر طاعونی که در این زمان در مصر شیوع یافت. او در یک
طاعونی که در این زمان در مصر شیوع یافت. او در یک صحنه غایب است و نام او در صحنه‌ای دیگر در مقبره سلطنتی در عمارنه پوشانده شده است. به‌طور خاص، در دیوار C از اتاق formula_1 در مقبره سلطنتی نام او در میان پنج شاهزاده خانم ذکر شده است (این فهرست شاهزاده کوچکتر، ستپ‌ان‌رع که احتمالاً در این زمان مرده بوده است را شامل نمی‌شود)، اما بعدها با گچ پوشانده شد. در دیوار B از اتاق formula_2 او از صحنه‌ای که والدینش و سه خواهر بزرگترش – میریت‌آتون، عنخ‌اسن‌آمون و نفرنفروآتون تاشیریت – در حال سوگواری بر مرگ شاهدخت دوم،
تاشیریت – در حال سوگواری بر مرگ شاهدخت دوم، مکتاتن هستند، غایب است. این نشان می‌دهد که او احتمالاً مدت کوتاهی قبل از اتمام تزئینات این اتاق‌ها درگذشته است. ممکن است نفرنفرور در واقع در اتاق formula_1 گورستان سلطنتی دفن شده باشد. یک فرضیه دیگر آن است که او ممکن است در مقبره ۲۹ در عمارنه دفن شده باشد. این نظریه بر اساس یک دسته گلدان با حکاکی‌ای است که طرح داخلی اتاق (اتاق دفن) نفرنفرور را تشریح می‌کند. اگر نفرنفرور در مقبره ۲۹ دفن شده باشد، این ممکن است بدین معنا باشد که گورستان سلطنتی در زمان دفن او بسته و
معنا باشد که گورستان سلطنتی در زمان دفن او بسته و مهر و موم شده بود و او ممکن است پس از مرگ پدرش آخناتون درگذشته باشد. اشیاء دیگری که به نفرنفرور اشاره می‌کنند. درب یک جعبه کوچک (JdE 61498) که عکس نفرنفرور را در خود دارد در میان گنجینه‌های توت‌عنخ‌آمون پیدا شده است و این شاهدخت را در حالت نشسته، با انگشتی که به دهانش فشار داده شده است نشان می‌دهد، همان‌طور که اغلب کودکان بسیار خردسال به تصویر کشیده می‌شدند. روی درب، نام «رع» در نام باستانی او به‌جای علامت دایره‌ای معمول، به صورت آوایی نوشته شده بود.
ماریا ترزا آندرو گرائو (۲۱ ژانویه ۱۹۵۲)، که گاهی به صورت Mª Teresa Andreu نیز نوشته می‌شود، یک دروازه‌بان سابق فوتبال اسپانیایی و مدیر ارشد فوتبال زنان است که از پیشگامان اصلی فوتبال زنان در اسپانیا و کاتالونیا محسوب می‌شود. او به مدت هجده سال به عنوان رئیس بخش فوتبال زنان در فدراسیون سلطنتی فوتبال اسپانیا (RFEF) خدمت کرد و در سال ۱۹۸۰، زمانی که RFEF فوتبال زنان را به رسمیت شناخت، به عنوان اولین رئیس این بخش منصوب شد، در حالی که هنوز به صورت فعال برای باشگاه فوتبال زنان بارسلونا بازی می‌کرد. او در سال ۱۹۹۸
فوتبال زنان بارسلونا بازی می‌کرد. او در سال ۱۹۹۸ در اعتراض به عدم برکناری مربی تیم ملی زنان اسپانیا از سوی رئیس RFEF، از سمت خود استعفا داد. دوران فوتبال. اندرو در ماه مه ۱۹۷۱ به باشگاه فوتبال زنان بارسلونا به عنوان دروازه‌بان ذخیره پیوست، زمانی که لیگ فصل ۷۲–۱۹۷۱ آغاز شد. نام او در تیم ماریا ترزا و ماریسا بود. او در بازی ۵–۰ بارسلونا مقابل گرامانت در ۲۱ مه ۱۹۷۱ به عنوان بازیکن تعویضی به میدان رفت، اما در سایر بازی‌های لیگ حضور نداشت و نام او در میان دروازه‌بان‌های «شکست‌ناپذیر» بارسلونا در آن فصل ذکر نشد.
«شکست‌ناپذیر» بارسلونا در آن فصل ذکر نشد. از مارس ۱۹۷۴، از زمانی که نوریا یانسا به اسپانیول نقل مکان کرد، اندرو دروازه‌بان اصلی بارسلونا بود. او در سال ۱۹۸۲ بازی برای این تیم را متوقف کرد. دوران مدیریتی. بر اساس گزارش RTVE، تمامی سمت‌های مدیریتی اندرو بدون دریافت حقوق و دستمزد بودند. بارسلونا. تا سال ۱۹۷۷، اندرو رئیس تیم زنان بارسا بود و از رابطه کاری خوب با کارکنان بخش فوتبال زنان بارسلونا سخن گفت. در فصل ۸۳–۱۹۸۲، اندرو پیشنهاد داد که نام تیم به باشگاه فوتبال زنان بارسلونا تغییر یابد تا به نام تیم مردان
زنان بارسلونا تغییر یابد تا به نام تیم مردان نزدیک‌تر شود. این تغییر قبل از جام ملکه ۱۹۸۳ به صورت رسمی اعمال شد. در سال ۲۰۰۰، او برای هیئت مدیره باشگاه فوتبال بارسلونا انتخاب شد. در همان سال، او باشگاه فوتبال زنان بارسلونا را به ساختار سازمانی بنیاد بارسلونا وارد کرد و تیم زنان را از نظر اداری بخشی از باشگاه ساخت. سپس اندرو باشگاه را متقاعد کرد که تیم زنان را به‌طور رسمی به عنوان بخشی از باشگاه در سال ۲۰۰۲ ادغام کند. دوران مدیریت اندرو با ریاست خوان گسپارت همزمان بود، که دوران ریاست بدی برای باشگاه محسوب
همزمان بود، که دوران ریاست بدی برای باشگاه محسوب می‌شد. اندرو بعدها اشاره کرد که اغلب مجبور بود مسئولیت‌های بیشتری را بر عهده بگیرد. او تا سال ۲۰۰۳ در هیئت مدیره باقی ماند، قبل از شروع اولین دوره ریاست خوان لاپورتا. او بعدها یکی از اعضای کمپین انتخاباتی مقابل لاپورتا در دور دوم ریاست‌اش بود؛ اما لاپورتا در انتخابات پیروز شد. فدراسیون فوتبال اسپانیا. پس از به رسمیت شناخته شدن فوتبال زنان توسط فدراسیون فوتبال سلطنتی اسپانیا (RFEF) در سال ۱۹۸۰، اندرو به عنوان رئیس فوتبال زنان در هر دو فدراسیون فوتبال
عنوان رئیس فوتبال زنان در هر دو فدراسیون فوتبال کاتالونیا (FCF) و فدراسیون فوتبال سلطنتی اسپانیا (RFEF) منصوب شد. او در سال ۲۰۲۳، پس از چندین جنجال پیرامون رفتار فدراسیون فوتبال سلطنتی اسپانیا (RFEF) با تیم ملی فوتبال زنان اسپانیا، اشاره کرد که تغییر فرهنگ از زمانی آغاز شد که آنخل ماریا ویار در سال ۱۹۸۸ به ریاست فدراسیون فوتبال سلطنتی اسپانیا (RFEF) رسید. در سال ۱۹۸۸، اندرو، ایگناسیو کوئردا را به عنوان سرمربی تیم ملی فوتبال زنان اسپانیا منصوب کرد، کوئردا دوست و انتخاب مورد علاقه ویار بود. از همان ابتدا،
دوست و انتخاب مورد علاقه ویار بود. از همان ابتدا، اندرو متوجه شد که کوئردا کنترل بیشتری بر امور سازمانی دارد. پس از نزدیک به یک دهه حضور کوئردا با پیشرفت اندک و نتایج ضعیف در مقدماتی یورو ۱۹۹۷ زنان، بازیکنان تیم ملی اسپانیا نامه‌ای به کوئردا نوشتند و درخواست استعفای او را کردند. کوئردا نامه را به اندرو و ویار نشان داد، که ویار وفادار به کوئردا بود. اندرو بارها تلاش کرد ویار را متقاعد کند که کوئردا را اخراج کند، اما ویار از این کار خودداری کرد. اندرو در سال ۱۹۹۸ به دلیل عدم اقدام ویار از سمت خود استعفا داد.
به دلیل عدم اقدام ویار از سمت خود استعفا داد. سایر فعالیت‌ها. در سال ۱۹۹۰، او به عضویت کمیته فوتبال زنان یوفا درآمد و این سمت را تا سال ۲۰۰۴ حفظ کرد. او همچنین عضو کمیته المپیک زنان کاتالونیا و کمیسیون زنان و ورزش اتحادیه فدراسیون‌های ورزشی کاتالونیا (UFEC) بوده است.
ایماکولادا کابسران ای سولر (۲۴ فوریه ۱۹۵۲ – ۱۱ ژانویه ۲۰۱۸) یک بازیکن فوتبال کاتالان و از پیشگامان فوتبال زنان بود. تلاش‌های او برای ترویج این ورزش در کاتالونیا منجر به محبوبیت و رسمیت یافتن آن شد، و رویاپردازی او تیمی را به وجود آورد که بعدها به باشگاه فوتبال زنان بارسلونا تبدیل شد. اوایل زندگی. ایماکولادا کابسران ای سولر در ۲۴ فوریه ۱۹۵۲ در بارسلونا به دنیا آمد. در کودکی، پدرش مرتب او و خواهر و برادرش را به ورزشگاه نیوکمپ می‌برد تا بازی‌های بارسلونا را تماشا کنند. کابسران یک خواهر بزرگتر و یک برادر کوچکتر
کنند. کابسران یک خواهر بزرگتر و یک برادر کوچکتر داشت و با برادرش فوتبال خیابانی بازی می‌کرد، اما خیلی زود فهمید که می‌خواهد در سطح باشگاهی بازی کند. دوران حرفه‌ای. کابسران که یک بازیکن فوتبال آماتور و طرفدار بارسا بود، در نوامبر ۱۹۷۰ به آگوستی مونتال کستا، رئیس وقت بارسلونا، پیشنهاد تشکیل یک تیم زنان را داد. او دوست‌دختر بازیکن بارسلونا، گارسیا کاستانی بود و با ماریا دینارس، بیوه ویسنته پیرا، دوست شده بود. دینارس او را تشویق کرد تا با مونتال صحبت کند که واکنشی مثبت اما مبهم داشت و گفت اگر کابسران تیمی
واکنشی مثبت اما مبهم داشت و گفت اگر کابسران تیمی داشته باشد، بارسلونا از آن حمایت خواهد کرد. خبر این طرح به مجله هواداری "رویستا بارسلونیستا" رسید که پیشنهاد داد آگهی‌ای برای جذب بازیکن در مجله منتشر کند، همان روشی که خوان گمپر برای تشکیل باشگاه فوتبال بارسلونا استفاده کرده بود. کابسران اولین کاپیتان باشگاه فوتبال زنان بارسلونا بود که در اولین بازی خود در کریسمس ۱۹۷۰ با نام سلسیو سیوتات د بارسلونا شناخته می‌شد. او در این بازی به عنوان مهاجم کاذب بازی کرد، که با نتیجه ۰–۰ به پایان رسید و به ضربات پنالتی
که با نتیجه ۰–۰ به پایان رسید و به ضربات پنالتی کشیده شد. کابسران هر دو ضربه پنالتی خود را تبدیل به گل کرد تا بازی به مرگ ناگهانی برسد، جایی که مایته رودریگز گل پیروزی را برای بارسلونا به ثمر رساند. سپس جام به کابسران اهدا شد در حالی که ۶۰٬۰۰۰ تماشاگر در نیوکمپ به احترام او ایستاده بودند. او در بازی بعدی بارسلونا در روز سه پادشاه (۱۹۷۱) به عنوان مهاجم نوک بازی کرد اما گلی به ثمر نرساند و تیمش ۱–۲ شکست خورد. در این زمان، بارسلونا به سرعت به محبوب‌ترین تیم فوتبال زنان تبدیل شده بود، و یکی از چهار تیم بزرگ
فوتبال زنان تبدیل شده بود، و یکی از چهار تیم بزرگ کاتالان بود که در مارس ۱۹۷۱ در کوپا کاتالونیا پرنو شرکت کرد و در فینال جام مقابل رقیبانش باشگاه فوتبال زنان اسپانیول در نیوکمپ شکست خورد. تنها گل تأیید شده کابسران برای بارسلونا در دومین بازی آنها در لیگ ۱۹۷۲–۱۹۷۱ (قهرمانی کاتالونیا)، در جریان پیروزی کوبنده ۱۶–۰ مقابل باشگاه فوتبال زنان کالیا در ۱۶ مه ۱۹۷۱ به ثمر رسید. این نتیجه باعث شد بارسلونا در بازی بعدی تمام استادیوم حریف را پر کند و به عنوان تیمی «شکست‌ناپذیر» شناخته شود. آنها تا ۲۳ ژوئن ۱۹۷۱ هنوز در
شناخته شود. آنها تا ۲۳ ژوئن ۱۹۷۱ هنوز در لیگ شکست نخورده بودند، زمانی که کابسران اعلام کرد «کفش‌هایش را آویزان کرده» و فوتبال را ترک می‌کند. به دلیل تأثیر او بر این ورزش و محبوبیت فردی‌اش، "موندو دپورتیوو" نوشت که کمک‌های او همیشه در خاطره هواداران باقی خواهد ماند. زندگی شخصی و مرگ. او در سال ۱۹۷۱ با گارسیا کاستانی ازدواج کرد و به یک زن خانه‌دار تبدیل شد. آنها دو دختر داشتند، پاتریشیا (متولد ~۱۹۷۳) و آنا (متولد ۱۹۷۵)، که هر دو در ویدرس فوتبال بازی می‌کردند. آنا گارسیا-کاستانی کابسران بعدها به یک دروازه‌بان
آنا گارسیا-کاستانی کابسران بعدها به یک دروازه‌بان حرفه‌ای فوتبال برای تیم‌هایی مانند اسپانیول و سپس به یک سیاستمدار محلی در یورت د مار تبدیل شد. کابسران در ۱۱ ژانویه ۲۰۱۸ در سن ۶۵ سالگی در ژیرونا درگذشت. یک دقیقه سکوت قبل از بازی باشگاه فوتبال زنان بارسلونا در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۸ به احترام او برگزار شد. در آوریل ۲۰۲۴، گیلهم بالاگه، روزنامه‌نگار ورزشی و مورخ بارسلونا، پیشنهاد داد که جام خوان گمپر زنان به جام ایما کابسران تغییر نام یابد.
کریستینا بادت لوسنا (متولد ۸ ژوئیه ۱۹۹۱) یک بازیکن فوتبال اسپانیایی اهل کاتالونیا، اسپانیا است که در پست هافبک برای تیم باشگاه فوتبال زنان اسپانیول در لیگا اف و تیم ملی فوتبال زنان کاتالونیا بازی می‌کند. بادت سابقه بازی برای تیم ملی فوتبال زنان اسپانیا ندارد. او سابقه بازی در تیم‌های باشگاه فوتبال زنان سن گابریل، باشگاه فوتبال زنان بارسلونا و باشگاه فوتبال زنان لوانته لاس پلاناس را دارد. اوایل زندگی و زندگی شخصی. کریستینا بادت لوسنا در ۸ ژوئیه ۱۹۹۱ در سانتا کولما د گرامنت متولد شد. او از کودکی به فوتبال
کولما د گرامنت متولد شد. او از کودکی به فوتبال علاقه داشت و در تیم‌های محلی شروع به بازی کرد. بادت در خانواده‌ای ورزشی بزرگ شد که همیشه از علاقه او به فوتبال حمایت می‌کردند. او دو خواهرزاده/برادرزاده دارد که به گفته خودش، الهام‌بخش او برای ادامه حرفه‌اش هستند. دوران باشگاهی. سنت گابریل (۲۰۰۷–۲۰۱۴). بادت دوران حرفه‌ای خود را از سن ۱۶ سالگی در تیم سنت گابریل آغاز کرد. او به سرعت به یکی از بازیکنان کلیدی تیم سن گابریل تبدیل شد و مهارت‌های فنی و دید بازی بالایش توجه بسیاری را جلب کرد. اگرچه سنت گابریل در مرحله
توجه بسیاری را جلب کرد. اگرچه سنت گابریل در مرحله یک‌چهارم نهایی کوپا دلا رینا (جام حذفی فوتبال زنان اسپانیا) ۲۰۱۱ حذف شد، اما هت‌تریک بادت در مرحله اول و گل او در یک‌چهارم نهایی باعث شد او به عنوان بهترین گلزن مشترک این مسابقات شناخته شود. دوران او در سنت گابریل پایه‌های محکمی برای پیشرفت حرفه‌ای‌اش فراهم کرد. کریستینا بادت در طی دوران حضور در باشگاه فوتبال زنان سنت گابریل در مسابقات لیگی، ۹۴ بار به میدان رفت و موفق شد ۱۷ بار دروازه رقیبان را باز کند. بارسلونا (۲۰۱۴–۲۰۱۶). در مه ۲۰۱۴، بادت به همراه
بارسلونا (۲۰۱۴–۲۰۱۶). در مه ۲۰۱۴، بادت به همراه هم‌تیمی‌اش در باشگاه فوتبال زنان سنت گابریل، ساندرا هرناندز، به تیم قدرتمند باشگاه فوتبال زنان بارسلونا پیوستند. این انتقال نقطه عطفی در کارنامه حرفه‌ای بادت بود. او اولین بازی خود را برای بارسلونا در ۱۷ مه ۲۰۱۴ انجام داد و در دو بازی کوپا دلا رینا ۲۰۱۴ - که آنها قهرمان شدند - به میدان رفت. حضور در بارسلونا به بادت فرصت بازی در سطح بالاتر و کسب تجربیات ارزشمند را داد. علی‌رغم دو سال حضور در باشگاه فوتبال زنان بارسلونا، بادت تنها در ۲۱ مسابقه لیگ به میدان رفت
بارسلونا، بادت تنها در ۲۱ مسابقه لیگ به میدان رفت و ۴ گل نیز به ثمر رساند. اسپانیول (۲۰۱۶–۲۰۲۳). بوده در تابستان ۲۰۱۶ به اسپانیول پیوست، و به عنوان کاپیتان تیم انتخاب شد و به آنها کمک کرد تا شروع قوی‌ای در لیگ داشته باشند. او به سرعت به بازیکنی کلیدی تبدیل شد و قبل از فصل ۲۰۱۸–۲۰۱۷ قرارداد جدیدی با او امضا شد. در فصل ۲۰۱۸–۲۰۱۷، که اسپانیول یک رده بالاتر از سقوط قرار گرفت، بوده با الیسا دل استال به‌عنوان بهترین گلزن مشترک تیم شناخته شد. در هفته هجدهم لیگ، بوده به عنوان بازیکن هفته لیگ انتخاب شد. او در دوران
به عنوان بازیکن هفته لیگ انتخاب شد. او در دوران تلاش تیم برای صعود به لیگ برتر در تیم باقی ماند و قبل از ترک تیم در ژوئیه ۲۰۲۳ پس از اتمام قراردادش، همچنان کاپیتان بود. لوانته لاس پلاناس/بادالونا (۲۰۲۳–۲۰۲۵). بادت در نوامبر ۲۰۲۴ با ضربه ای دیدنی گل سوم تیم تغییرنام‌یافته لوانته بادالونا را در باخت ۴–۳ مقابل رئال بتیس به ثمر رساند. اسپانیول (۲۰۲۵–تاکنون). در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۵، بوده به اسپانیول بازگشت. دوران ملی. بادت در آوریل ۲۰۲۴ برای تیم ملی فوتبال زنان کاتالونیا به میدان رفت و در بازی مقابل پاراگوئه گلزنی
به میدان رفت و در بازی مقابل پاراگوئه گلزنی کرد. این بازی نشان‌دهنده توانایی‌های او در سطح بین‌المللی بود و ثابت کرد که بادت یکی از بازیکنان کلیدی تیم ملی کاتالونیا است. حضور او در تیم ملی افتخار بزرگی برای این بازیکن بااستعداد محسوب می‌شود.
کاتالینا توماس «کاتا» کول یوچ (؛ زادهٔ ) یک بازیکن حرفه‌ای فوتبال اهل اسپانیا است که در پست دروازه‌بان برای تیم پرافتخار لیگا اف، باشگاه فوتبال زنان بارسلونا و تیم ملی اسپانیا بازی می‌کند. در تابستان ۲۰۱۸، در سن ۱۷ سالگی، او یکی از کاپیتان‌های تیم تاریخی اسپانیا در مسابقات جام جهانی زیر ۱۷ سال بود که به قهرمانی رسیدند. در همان سال، او دروازه‌بان اصلی تیم زیر ۲۰ سال اسپانیا در جام جهانی فرانسه بود. اوایل زندگی. کاتالینا توماس کول لیوچ در ۲۳ آوریل ۲۰۰۱ در مایورکا به دنیا آمد. او اهل پورتول، شهری در شهرداری
به دنیا آمد. او اهل پورتول، شهری در شهرداری ماراتشی در جزیره مایورکا است. نام او از کاترینای پالما، قدیس حامی مایورکا گرفته شده است. دوران باشگاهی. کاتا کول فوتبال را از ۶ سالگی در تیم سانت مارسال آغاز کرد. او ابتدا به عنوان مدافع میانی بازی می‌کرد تا اینکه در ۱۱ سالگی دروازه‌بانی را امتحان کرد. او تا ۱۴ سالگی در تیم‌های پسران بازی می‌کرد، تا اینکه پس از امضای قرارداد با اتلتیک ماراتشی به تیم زنان منتقل شد و سپس به کولرنس پیوست. در آخرین فصل حضورش، او یکی از بازیکنان کلیدی در صعود تیم به لیگ چلنج ایبردرولا
بازیکنان کلیدی در صعود تیم به لیگ چلنج ایبردرولا بود. پس از عملکرد درخشان، کول مورد توجه باشگاه‌های لیگ برتر قرار گرفت و در نهایت پیشنهاد بارسلونا را پذیرفت. در ژوئیه ۲۰۱۹، اعلام شد که او قراردادی تا سال ۲۰۲۳ امضا کرده و فصل اول را به صورت قرضی در باشگاه فوتبال زنان سویا در لیگ برتر فوتبال زنان اسپانیا بازی خواهد کرد. در فصل ۲۴–۲۰۲۳، کول به عنوان دروازه‌بان اصلی باشگاه فوتبال زنان بارسلونا انتخاب شد و عملکرد قابل اعتمادی از خود نشان داد. او در این فصل تنها ۶ گل دریافت کرد که سه تای آن در لیگ قهرمانان و سه
۶ گل دریافت کرد که سه تای آن در لیگ قهرمانان و سه تای دیگر در لیگ اف بود. دوران ملی. کاتا کول در سال ۲۰۱۶ و در سن ۱۵ سالگی برای شرکت در مسابقات قهرمانی زیر ۱۷ سال اروپا در سال ۲۰۱۷ در جمهوری چک انتخاب شد. تیم اسپانیا پس از شکست در فینال مقابل تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال زنان آلمان به نایب قهرمانی رسید. در سال ۲۰۱۸، او به عنوان کاپیتان تیم زیر ۱۷ سال اسپانیا در مسابقات قهرمانی اروپا در لیتوانی حضور یافت و این بار با پیروزی بر آلمان در فینال، قهرمانی را تجربه کرد. در همان سال، او در جام جهانی زیر ۱۷ سال در سال
در همان سال، او در جام جهانی زیر ۱۷ سال در سال ۲۰۱۸ در اروگوئه حضور یافت و پس از پیروزی در فینال مقابل مکزیک، به عنوان قهرمانی جهان دست یافت. کول در این مسابقات با مهار دو پنالتی در نیمه نهایی مقابل کره جنوبی، یکی از قهرمانان تیم شد. او پس از این مسابقات به عنوان بهترین دروازه‌بان رقابت‌ها انتخاب شد و جایزه دستکش طلایی را دریافت کرد. در سال ۲۰۲۳، کول به عنوان بخشی از تیم ملی اسپانیا برای جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۲۳ انتخاب شد. او در مرحله یک‌هشتم نهایی مقابل سوئیس اولین بازی خود را برای تیم ملی انجام داد که
سوئیس اولین بازی خود را برای تیم ملی انجام داد که اسپانیا با نتیجه ۵–۱ پیروز شد. کول در فینال مقابل انگلستان در دروازه تیمش ایستاد و با نتیجه ۱–۰ به پیروزی رسیدند تا اسپانیا برای اولین بار قهرمان جهان شود.
نورس‌ها یا نورس‌من () یک مجموعهٔ تلویزیونی کمدی نروژی دربارهٔ گروهی از وایکینگ‌ها است که در روستای نورهایم در حدود سال ۷۹۰ میلادی زندگی می‌کنند. این مجموعه نخستین‌بار در نروژ با عنوان Vikingane (به معنی «وایکینگ‌ها») در اکتبر ۲۰۱۶ از شبکهٔ NRK1 پخش شد و توسط شرکت Viafilm برای ان‌آرکا تهیه شده‌است. نویسندگان و کارگردانان این مجموعه یون ایور هلگاگر و یوناس تورگرسن هستند. فیلم‌برداری این مجموعه در روستای آوالدسنِس واقع در بخش کارموی، استان روگالاند نروژ انجام شده‌است. تمام صحنه‌ها به‌صورت هم‌زمان به زبان‌های
شده‌است. تمام صحنه‌ها به‌صورت هم‌زمان به زبان‌های نروژی و انگلیسی ضبط شده‌اند. نخستین فصل نسخهٔ انگلیسی در اوت ۲۰۱۷ با عنوان "نورس‌من" در نتفلیکس در دسترس قرار گرفت. فصل دوم، که اوایل سال ۲۰۱۷ فیلم‌برداری شد، در اکتبر ۲۰۱۸ منتشر شد. فصل سوم، که پیش‌درآمدی بر فصل اول است، با عنوان «فصل صفر» منتشر شد. در سپتامبر ۲۰۲۰ اعلام شد که این مجموعه لغو شده و فصل چهارمی نخواهد داشت. خلاصه داستان. رویدادهای «نورس‌من» در دههٔ ۷۹۰ میلادی در نروژ روی می‌دهد و شخصیت‌های گوناگون در روند داستان نقش‌های اصلی را ایفا می‌کنند.
در روند داستان نقش‌های اصلی را ایفا می‌کنند. داستان به زندگی روزمرهٔ وایکینگ‌های روستای نورهایم می‌پردازد و چالش‌ها و امور عادی آن‌ها را با زبانی طنزآمیز به تصویر می‌کشد. در ادامهٔ داستان، درگیری‌هایی با روستاهای مجاور ــ از جمله جامعه‌ای رقیب به رهبری یارل وارگ خشن ــ و تلاش‌های روفوس، برده‌ای اهل روم برای مدرن‌سازی فرهنگ نورهایم، به درگیری‌ها و وقایع تازه‌ای منجر می‌شود. بازیگران و شخصیت‌ها. هنریک مِستاد در نقش رئیس قبیله، اُلاو، رهبر روستا. او مسیری به‌سوی غرب می‌یابد و نقشه‌ای بسیار ارزشمند در اختیار
غرب می‌یابد و نقشه‌ای بسیار ارزشمند در اختیار دارد. ماریان ساآستاد اوتسن در نقش هیلدور، همسر اُلاو نیلس یورگن کولستاد در نقش آروید، معاون رئیس قبیله. او عاشق حمله و غارت است اما تمایل دارد در روستا ساکن شود. کوره کونرادی در نقش اورم، برادر پنهان‌کار تراجنسیتی اُلاو و همسر فرویا سیل‌یه تورپ در نقش فرویا، دوشیزه‌سپرپوشی که در یورش‌ها شرکت می‌کند و همسر اورم است تروند فوسا اوروُگ در نقش روفوس، بازیگری برده‌شده از روم که با اورم دوست می‌شود و قصد دارد روستا را مدرن کند اوِیستِین مارتینسن در نقش کارک، برده‌ای
مدرن کند اوِیستِین مارتینسن در نقش کارک، برده‌ای آزادشده که به‌دلخواه خود به بردگی بازگشته، زیرا دچار نهادینه‌سازی شده‌است یون اویگاردن در نقش یارل وارگ، فرمانروای منطقه و دشمن اصلی داستان کریستینه ریس در نقش لیو، همسر فرصت‌طلب آروید بیورن میرنه در نقش تورستین هوند، دست راست وارگ میکل برات سیلسِت در نقش راگنار، دست راست آروید آندره اریکسن در نقش اورن، یکی از وایکینگ‌های محلی توربیورن هار در نقش یارل بیورن، دوست سابق و دشمن کنونی وارگ ستیگ فروده هنریکسن در نقش وِبیورن
جیولیا دراگونی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که به صورت قرضی از باشگاه فوتبال زنان بارسلونا برای باشگاه فوتبال زنان آ.اس. رم بازی می‌کند. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال، زیر ۱۹ سال و بزرگسالان زنان ایتالیا بازی کرده است. او در سن ۱۶ سالگی به یکی از جوان‌ترین بازیکنان تاریخ فوتبال زنان تبدیل شد و در جام جهانی ۲۰۲۳ به عنوان دومین بازیکن جوان مسابقات شناخته شد. دوران باشگاهی. اوایل زندگی و اینتر میلان. جیولیا دراگونی در میلان، ایتالیا به دنیا آمد. او فوتبال را از ۴ سالگی در