payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اجرا کرده است. مجسمه آپولون و دافنه از همان زمان رونمایی با استقبال پرشور هنردوستان روبه‌رو شد. توصیف اثر. پس از یک تعقیب‌وگریز طولانی، آپولون گمان می‌کند که سرانجام دافنه را به چنگ آورده است. دستش را بر جایی قرار گرفته که تصور می‌کند پهلوی دافنه است؛ بی‌آن‌که بداند بدن وی در همان لحظه در حال تبدیل شدن به تنه درخت است. پارچه‌های مواج و پرتحرک لباس آپولون، سرعت و شتاب او را در این تعقیب عاشقانه به‌خوبی نشان می‌دهند. اگرچه این مجسمه از زوایای مختلف قابل مشاهده است، اما برنینی آن را با در نظر گرفتن نمای جلو و
است، اما برنینی آن را با در نظر گرفتن نمای جلو و عقب طراحی کرده است. او قصد داشت این اثر را از زاویه‌ای کمی مایل به راست به نمایش بگذارد؛ یعنی از نمایی که از درگاه ورودی محل نصب، بهترین دید را داشت. این زاویه به بیننده امکان می‌داد واکنش‌های آپولون و دافنه را هم‌زمان ببیند و داستان را در یک لحظه و بدون نیاز به جابه‌جایی درک کند. در صورتی که مجسمه از سمت چپ دیده شود، چهره هیچ‌یک از شخصیت‌ها و بخش زیادی از بدن دافنه قابل مشاهده نیست. در عوض، توده‌ای از مو و اجزای حجاری‌شده دیده می‌شوند که برای پایداری ساختار
حجاری‌شده دیده می‌شوند که برای پایداری ساختار با دقت به‌هم متصل هستند. اما از سمت راست، بسیاری از جزئیات به‌طرز شگفت‌انگیزی سبک، ظریف و شکننده به‌نظر می‌رسند. مجسمه در نهایت به مرکز اتاق منتقل شد تا از تمام زوایا قابل مشاهده باشد. اثر آپولون و دافنه نیز همانند مجسمه ربودن پروسرپینا مزین به کارتوش با عبارتی اخلاقی از اوربان هشتم است. نسبت دادن ارزش‌های اخلاقی مسیحیان به موضوعی برگرفته از اساطیر یونانی، راهی برای توجیه حضور این مجسمه در ویلای بورگیزه بود. شمایل‌شناسی. آپولون (خدای هنر و موسیقی) مورد اصابت
آپولون (خدای هنر و موسیقی) مورد اصابت تیر جادویی از جانب کوپید (خدای عشق) قرار می‌گیرد و در آتش عشق می‌سوزد. در همان حال، چشمش به دافنه (پری جنگل) می‌افتد؛ دختری زیبا که فرزند پنه‌ئوس (خدای رودخانه) است. آپولون از زیبایی دافنه شگفت‌زده و دل‌باخته‌اش می‌شود. دافنه نیز توسط تیر دیگری از کوپید هدف قرار گرفته؛ که نه عشق، بلکه بیزاری از عشق را در دل او می‌نشاند. به همین دلیل، او هیچ علاقه‌ای به عشق مردان ندارد و از احساسات عاشقانه آپولون گریزان است. آپولون بی‌وقفه در پی دافنه است. در مقابل، دافنه با تمام توان
در پی دافنه است. در مقابل، دافنه با تمام توان از آپولون می‌گریزد. در طول تعقیب، آپولون لحظه‌ای از زیبایی و قدرت خود سخن می‌گوید؛ لحظه‌ای دیگر با التماس از دافنه می‌خواهد که بایستد و عشقش را بپذیرد. آپولون در ادامه حتی وعده می‌دهد؛ از وفاداری تا جاودانگی، از شکوه الهی تا آرامش در کنار او. اما هیچ‌یک از این‌ها دافنه را متوقف نمی‌کند. زمانی که دافنه از رمق می‌افتد، با درماندگی از پدرش طلب یاری می‌کند. آپولون، حتی در آن لحظه، هنوز عاشق دافنه است. بازخوردها. اهمیت و اثر مجسمه‌هایی که برنینی برای کاردینال
اهمیت و اثر مجسمه‌هایی که برنینی برای کاردینال اسکیپیونه بورگیزه خلق کرد، به‌سختی قابل اغراق است. این آثار نشان دادند که برنینی توانایی خلق تصاویری دارد که از نظر بصری خیره‌کننده‌اند؛ داستانی پرتنش و دراماتیک روایت می‌کنند و احساسات قدرتمندی را برمی‌انگیزند. این مجسمه‌ها واجد ویژگی‌هایی بودند که کلیسا در آن دوران به‌دنبالشان بود و همین امر موجب شد برنینی به چهره اصلی تبلیغات بصری نهضت ضداصلاحات و همچنین مهم‌ترین هنرمند دوران باروک در رم تبدیل شود. از آن‌جا که آثار برنینی با سبک باروک پیوندی ناگسستنی
آن‌جا که آثار برنینی با سبک باروک پیوندی ناگسستنی داشتند، انتقادات از او نیز اغلب با فراز و فرودهای این سبک هنری دستخوش تغییر می‌شد. تحسین اثر آپولون و دافنه تا دهه‌ها ادامه یافت؛ حتی در زمانی که اعتبار هنری برنینی پس از مرگ وی رو به افول بود. یک جهان‌گرد فرانسوی در سال ۱۸۳۹ این گروه مجسمه‌ای را «از نظر فنون هنری و ظرافت اجرایی، شگفت‌انگیز و سرشار از جذابیت در کلیات و جزئیات» توصیف کرد. یکی از نشریات ادبی قرن نوزدهم نیز این اثر را تنها اثر برنینی دانست که شایسته ستایش همیشگی است. با این حال، برخی دیدگاه‌ها
ستایش همیشگی است. با این حال، برخی دیدگاه‌ها منفی بوده‌اند. یک نویسنده انگلیسی در سفرنامه‌ای مربوط به سال ۱۸۲۹، ضمن اذعان به مهارت فنی برنینی، اظهار کرد که این مجسمه «فاقد قضاوت، سلیقه و دانش هنری آن دوران» است و ظاهر آپولون را بیش از حد شبیه چوپان دانست؛ نه یک خدای اسطوره‌ای. در مقابل، مورخان معاصر نگاه مثبتی به این اثر دارند. رابرت تورستن پیترسون آن را «شاهکاری خارق‌العاده» می‌نامد که «سرشار از انرژی است؛ انرژی‌ای که از نوک برگ‌های درخت برگ‌بو، دست آپولون و چین‌های پارچه جاری می‌شود». سی.دی. دیکرسون سوم
و چین‌های پارچه جاری می‌شود». سی.دی. دیکرسون سوم نیز مجسمه‌های ربودن پروسرپینا، داوود و آپولون و دافنه را «نقاط اوج دوران کاری برنینی و حتی مجسمه‌سازی قرن هفدهم» می‌داند.
یک توقف رسیدگی () حکمی است که از سوی دادگاه در آئین دادرسی مدنی و کیفری صادر می‌شود و ادامهٔ فرایند قانونی در یک محاکمه یا دادرسی قانونی دیگر را متوقف می‌کند. دادگاه می‌تواند متعاقباً این توقف را لغو کند و بنابر رویدادهایی که پس از صدور دستور توقف رخ می‌دهد، رسیدگی را از سر گیرد. با این حال، گاهی از توقف به‌عنوان ابزاری برای به تعویق انداختن رسیدگی‌ها به‌طور نامحدود استفاده می‌شود. ایالات متحده آمریکا. بر پایهٔ قانون مدون، هرگاه پرونده‌ای «در هر یک از دادگاه‌های ایالات متحده مطرح شده باشد دربارهٔ هر
دادگاه‌های ایالات متحده مطرح شده باشد دربارهٔ هر مسئله‌ای که طبق توافق‌نامهٔ کتبیِ داوری قابل ارجاع به داوری است»، می‌توان رسیدگی را، در زمانی که حکم نهایی هنوز صادر نشده، «تا انجام داوری مطابق مفاد توافق‌نامه متوقف کرد، مشروط بر آنکه درخواست‌کننده توقف خود عامل تأخیر در داوری نباشد». «معیار متعارف برای صدور دستور توقف، ظاهراً چهار عامل را در بر می‌گیرد: (۱) احتمال موفقیت در تجدیدنظر؛ (۲) احتمال وقوع زیانِ غیرقابل‌جبران در مدتِ رسیدگی به تجدیدنظر؛ (۳) موازنهٔ زیان‌ها؛ و (۴) مصلحت عمومی.» برای نمونه، در
زیان‌ها؛ و (۴) مصلحت عمومی.» برای نمونه، در دههٔ ۲۰۱۰، هم‌زمان با ابطال ممنوعیت‌های ازدواج هم‌جنس در سراسر کشور توسط قضات فدرال و ایالتی، بسیاری از قضات اجرای آرای خود را در جریان رسیدگی‌های تجدیدنظر متوقف کردند. بدین ترتیب، حتی اگر ممنوعیت یک ایالت—مانند لوئیزیانا—ابطال می‌شد، دستور توقف تا زمان تصمیم دادگاه بالاتر مانع اجرای رأی می‌گردید و بدین‌سان مانع از دریافت پروانهٔ ازدواج توسط زوج‌های هم‌جنس می‌شد.
پارک ملی سیلا ( یک پارک ملی ایتالیایی در کالابریا، واقع در فلات سیلا است. این پارک در سال ۱۹۹۷ تأسیس شد و حدود پوشش می‌دهد. بلندترین کوه‌های آن کوه بوت دوناتو (۱۹۲۸ متر) در سیلا گرانده و کوه گاریگلیون (۱۷۶۴ متر) در سیلا پیکولا هستند. این پارک با فرمان منطقه‌ای ۱۴ نوامبر ۲۰۰۲ تأسیس شد و شامل آژانس مدیریتی خاص خود است. این پارک شامل مناطقی است که قبلاً بخشی از پارک ملی کالابریا (۱۹۶۸) بودند و از مناطقی با منافع زیست‌محیطی زیاد در سیلا پیکولا، سیلا گرانده و سیلا گرکا، در مجموع محافظت می‌کند. در ۲۱ شهرداری () و
گرکا، در مجموع محافظت می‌کند. در ۲۱ شهرداری () و ۶ «جامعه کوهستانی» () در سراسر سه استان کالابریا کاتانزارو، کوزنزا و کروتون.
اسپلئومانتس ایتالیکوس (Speleomantes italicus) گونه‌ای از سمندر از خانواده سمندر بی‌شش است. زیستگاه‌های طبیعی آن که بومی ایتالیا است، جنگل‌های معتدل، مناطق صخره‌ای، غارها و زیستگاه‌های زیرزمینی (غیر از غارها) است. این گونه با از دست دادن زیستگاه در معرض تهدید قرار دارد. توضیحات. سمندر غار ایتالیایی گونه‌ای باریک با اندام‌های کوتاه است و تا طول حدود رشد می‌کند. شامل یک دم کوتاه. سر پهن با چشمان برجسته است و شیار مشخصی بین سوراخ‌های بینی و لبه لب‌ها وجود دارد. پاها تا حدودی پرده‌دار هستند. رنگ تیره با لکه‌های
پاها تا حدودی پرده‌دار هستند. رنگ تیره با لکه‌های قرمز یا زرد و شکم تیره دارد. در شمال محدوده پراکندگی خود، رنگ متنوع‌تری دارد و گاهی با سمندر غار آمبروسی ("Speleomantes ambrosii") هیبرید می‌شود. پراکندگی و زیستگاه. سمندر غارنشین ایتالیایی بومی شمال ایتالیا است که در کوه‌های آپنین شمالی و مرکزی یافت می‌شود. دامنه پراکندگی آن از استان لوکا و استان رجیو امیلیا به سمت جنوب تا استان پسکارا امتداد دارد. این سمندر در دره‌های جنگلی، روی صخره‌های سنگی و در غارها و آب‌های زیرزمینی، اغلب در مناطق سنگ آهک، در
و آب‌های زیرزمینی، اغلب در مناطق سنگ آهک، در ارتفاعات تا یافت می‌شود. بالاتر از سطح دریا. جمعیتی از این سمندر در یک معدن سنگ متروکه در جنگل راش نزدیک هولزمیندن، آلمان، وجود دارد. فرضیه‌ای وجود دارد که این سمندرها از یک قرن پیش در آنجا بوده‌اند، زیرا در اوایل قرن بیستم خانواده‌ای در این منطقه زندگی می‌کردند که هم صاحب یک تجارت واردات حیوانات و هم صاحب چندین معدن سنگ در نزدیکی خود بودند. رفتار. سمندر غار ایتالیایی معمولاً در مناطقی از سنگ آهک یافت می‌شود، اما گاهی در مناطق ماسه‌سنگی یا افیولیتی نیز یافت
اما گاهی در مناطق ماسه‌سنگی یا افیولیتی نیز یافت می‌شود. این سمندر چابک است و از دیوارهای غار و رخنمون‌های سنگی بالا می‌رود. سمندر ماده تعداد کمی تخم در شکافی می‌گذارد و این تخم‌ها با رشد مستقیم به سمندرهای مینیاتوری تبدیل می‌شوند. به نظر می‌رسد که این سمندر شکارچی فرصت‌طلبی است که طیف گسترده‌ای از طعمه‌های بی‌مهرگان را شکار می‌کند. وضعیت. اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت، سمندر غارنشین ایتالیایی را در معرض خطر انقراض ارزیابی کرده است. این ارزیابی بر این اساس است که اگرچه این گونه در بیشتر محدوده پراکندگی
است که اگرچه این گونه در بیشتر محدوده پراکندگی خود رایج است، اما وسعت کل زیستگاه آن کمتر از است. و زیستگاه مناسب ممکن است به صورت محلی در حال کاهش باشد.
پارک منطقه‌ای آپیان وی، پس از پارک ملی لوسینی استروف در مسکو، دومین پارک شهری بزرگ اروپا است. این منطقه حفاظت‌شده حدود ۴۵۸۰ متر مربع مساحت دارد. هکتارها، توسط منطقه ایتالیایی لاتیوم تأسیس شده است. این منطقه عمدتاً در قلمرو رم قرار دارد، اما بخش‌هایی از آن به شهرهای همسایه چامپینو و مارینو نیز امتداد یافته است. ویژگی خاص این پارک که آن را متمایز می‌کند، این است که میزبان "پارک باستان‌شناسی آپیا آنتیکا" نیز هست که با محیط پارک منطقه‌ای همخوانی دارد. این یک پارک تاریخی است که شامل میراث گرانبهای روم باستان، از
تاریخی است که شامل میراث گرانبهای روم باستان، از جمله جاده آپیا (به طول ۱۶ کیلومتر / ۹٫۹۴ مایل)، قنات‌های رومی، ویلاهای رومی، مقبره‌ها و دخمه‌ها است. پارک. این پارک با هدف ایجاد یک «گوه سبز» بین مرکز رم و تپه‌های آلبان در جنوب شرقی ساخته شده است. این پارک شامل اکثر آثار باستانی روم باستان است که در خارج از مرکز شهر یافت می‌شوند. این پارک شامل جاده آپیا، از مرکز رم تا دهم مایل، از جمله ویلای کوینتیلی، پارک کافارلا، منطقه باستان‌شناسی مقبره‌های ویا لاتینا و پارک آکوئداکت و همچنین سایر مناطقی است که برای عموم
آکوئداکت و همچنین سایر مناطقی است که برای عموم قابل دسترسی نیستند. تاریخچه. ایده یک پارک باستان‌شناسی بزرگ بین میدان رومی و تپه‌های آلبان به دوران ناپلئونی برمی‌گردد. پس از کارهای مرمت اولیه روی یک مقبره توسط آنتونیو کانووا در سال‌های ۱۸۰۷ و ۱۸۰۸ و مرمت بعدی در منطقه مقبره سیسیلیا متلا توسط جوزپه والادیه، پاپ پیوس نهم بود که با کمک لوئیجی کانینا اولین گام‌های بزرگ را برای ساماندهی ویرانه‌های باستان‌شناسی جاده آپیا برداشت. پس از وحدت ایتالیا، تلاش‌های بیشتری برای توسعه یک پیاده‌روی باستان‌شناسی از مرکز شهر
برای توسعه یک پیاده‌روی باستان‌شناسی از مرکز شهر تا جنوب شرقی رم انجام شد، اما این مسیر تنها تا حمام‌های کاراکالا امتداد داشت. در سال ۱۹۳۱، طرح جدیدی پیش‌بینی می‌کرد که جاده آپیان به یک پارک بزرگ تبدیل شود، اما این ایده پس از جنگ جهانی دوم با ساخت ویلاها و باشگاه‌های ورزشی غیرقانونی در نزدیکی بناهای تاریخی و سایر خانه‌هایی که در حاشیه این منطقه قرار داشتند، تهدید شد. علاوه بر این، جاده کمربندی جدید رم، گراند راکوردو آنولاره، جاده آپیان را در مایل هفتم به دو قسمت تقسیم کرد، اشتباهی که تنها با ساخت یک تونل
قسمت تقسیم کرد، اشتباهی که تنها با ساخت یک تونل قبل از جشن بزرگ‌سال ۲۰۰۰ اصلاح شد. این پارک سرانجام در سال ۱۹۸۸ به واقعیت پیوست و در سال ۲۰۰۲ با خرید منطقه‌ای به نام تور مارانسیا گسترش یافت. ۹۵٪ از این پارک در دست بخش خصوصی است: ۴۰٪ در اختیار خانواده‌های اشرافی رومی؛ ۲۵٪ در اختیار شرکت‌ها؛ ۲۱٪ در اختیار زمین‌داران کوچک و ۱۰٪ در اختیار کلیسای کاتولیک. تلاش‌ها برای تصرف بیشتر زمین‌ها به مالکیت عمومی به دلیل کمبود بودجه محدود شده است. هنوز برنامه‌های بلندپروازانه‌ای برای گسترش پارک به داخل رم تا میدان رومی در
برای گسترش پارک به داخل رم تا میدان رومی در یک جهت و تا پارک کاستلی رومانی در جهت دیگر وجود دارد. جستارهای وابسته. علاوه بر مکان‌هایی از روم باستان، پارک منطقه‌ای شامل بسیاری از مکان‌های مذهبی و سایر نقاط دیدنی است، از جمله: حمل و نقل. با توجه به وسعت پارک، می‌توان با وسایل حمل و نقل مختلفی که مناطق و ورودی‌های مختلف پارک را به هم متصل می‌کنند، به آن دسترسی پیدا کرد. چهار ایستگاه متروی رم در نزدیکی پارک منطقه‌ای آپیان وی قرار دارند:
پارک طبیعی منطقه ای Capanne di Marcarolo (به ایتالیایی پارک طبیعی کلبه‌های مارکارولو) یک پارک طبیعی در استان الساندریا (پیمونت، ایتالیا) است. این نام از دهکده کوچکی در منطقه حفاظت شده "به نام کلبه‌های مارکارولو" گرفته شده است. تاریخچه. برخی از دریاچه‌های مصنوعی واقع در پارک مانند دریاچه دل گورزنته از اواخر قرن نوزدهم ساخته شده‌اند تا برق و آب شیرین با کیفیت خوب را برای شهر جنوا و مناطق اطراف آن فراهم کنند. در بهار ۱۹۴۴، گروهی از پارتیزان‌های ایتالیایی توسط نیروهای فاشیست و نازی در مونت توبیو محاصره شدند. پس
فاشیست و نازی در مونت توبیو محاصره شدند. پس از درگیری، برخی از آنها موفق به شکستن محاصره شدند، در حالی که برخی دیگر دستگیر، به نزدیکی صومعه بندیکتا منتقل و در ۷ آوریل ۱۹۴۴ توسط جوخه‌های آتش اعدام شدند. این پارک طبیعی توسط قانون منطقه‌ای ("lr") شماره ۵۳ مورخ ۳۱ اوت ۱۹۷۹ تأسیس شد که توسط قانون منطقه‌ای شماره ۱۳ مورخ ۲۳ ژانویه ۱۹۸۹ اصلاح شد. منطقه پارک همچنین در یک "(مکان مهم اجتماعی)" "به" (کد:۱۱۸۰۰۲۶) گنجانده شده است. بزرگتر از پارک است و به مساحت ۹۵۴۸٫۷۸ هکتار می‌رسد. جغرافیا. این پارک که در بخش داخلی
هکتار می‌رسد. جغرافیا. این پارک که در بخش داخلی ریویرای ایتالیا و نه چندان دور از جنوا واقع شده است، از بخشی خوش‌منظره از آپنین‌های لیگوریا محافظت می‌کند. این منطقه حفاظت‌شده از نظر اداری بخشی از پیمونت است و در نزدیکی خط مرزی منطقه با لیگوریا، در شمال حوضه آبخیز آپنینی که پیانورا پادانا (شاخه دریای آدریاتیک) را از حوضه آبخیز دریای لیگوریا جدا می‌کند، واقع شده است. این پارک بیش از پوشش می‌دهد. . این پارک شامل برخی از دره‌های شاخه‌ای رودخانه پو می‌شود: قله‌های اصلی پارک. از جمله بلندترین قله‌های واقع در
اصلی پارک. از جمله بلندترین قله‌های واقع در پارک می‌توان به مونته پراکابان (۹۴۶ متر)، مونته دله فینه (۱۱۷۲ متر)، مونته تاکونه (۱۱۱۳ متر) و مونته لکو (۱۰۷۲ متر) که در مرزهای جنوبی پارک واقع شده‌اند و مونته توبیو (۱۰۹۲ متر) که در نزدیکی مرکز منطقه حفاظت‌شده قرار دارد، اشاره کرد. زمین‌شناسی. زمین‌شناسی پارک عمدتاً به "گروه ولتری (Gruppo di Voltri)" گره خورده است. در این منطقه، برخورد بین صفحات آفریقا و اوراسیا، مقدار زیادی سنگ‌های گداخته تولید کرده است که اکنون عمدتاً توسط پریدوتیت‌ها و سرپانتینیت‌ها نشان
عمدتاً توسط پریدوتیت‌ها و سرپانتینیت‌ها نشان داده می‌شوند. خاک‌های عجیب و غریبی که در اثر تخریب سنگ بستر پریدوتیت‌ها و تنوع زیادی از زیستگاه‌های کوچک در منطقه حفاظت‌شده ایجاد شده‌اند، امکان حضور گیاهان بومی نادری مانند "بنفشه پیچکی" یا "سراستیوم اوترینس (Cerastium utriense)" را فراهم می‌کنند. برخی از معادن طلا که اکنون متروکه شده‌اند، در نزدیکی کاسینا فریره و سایر مناطق اطراف مورد بهره‌برداری قرار گرفته‌اند. حیات وحش. در میان حیوانات، تنوع زیستی گسترده خزندگان و دوزیستان قابل توجه است: در این پارک هشت گونه
و دوزیستان قابل توجه است: در این پارک هشت گونه مختلف مار یافت شده است و در گمنامی معادن قدیمی گونه بومی اسپلئومانسرها "استریناتی" زندگی می‌کند که در ابتدا زیرگونه‌ای از سمندر غار ایتالیایی در نظر گرفته می‌شد و اکنون یک گونه مستقل است. در نهرها نه تنها ماهی قزل آلای قهوه‌ای، بلکه خرچنگ‌های چنگال سفید در معرض خطر انقراض که در دره لم مشاهده می‌شوند نیز زندگی می‌کنند. جنگل‌های پارک زیستگاه مناسبی برای گرازهای وحشی، روباه‌ها، گورکن‌ها، موش‌های چاق خوابگاهی، خفاش‌ها، گوزن‌های شوکا، گوزن زرد، جوجه تیغی اروپایی،
گوزن‌های شوکا، گوزن زرد، جوجه تیغی اروپایی، سمورهای راش و خرگوش‌های صحرایی فراهم می‌کنند. این پارک که در یک مسیر مهاجرتی شلوغ واقع شده است، مکان‌هایی برای لانه‌سازی بسیاری از گونه‌های پرندگان فراهم می‌کند. در میان پرندگان شکاری باید به عقاب مارخور پنجه کوتاه (به ایتالیایی "بیانکونه") اشاره کرد، گونه‌ای که در ایتالیا بسیار در معرض خطر انقراض است و به عنوان نماد پارک انتخاب شده است. بسیاری از سارگپه‌های معمولی نیز در این منطقه حفاظت‌شده لانه‌سازی می‌کنند. حمل و نقل. از طریق بزرگراه (Autostrada A26 "Voltri -
و نقل. از طریق بزرگراه (Autostrada A26 "Voltri - گردنه سیمپلون" یا بزرگراه آ۷ "جنوآ - میلان") می‌توان به پارک کلبه‌های مارکارولو با ماشین رسید. نزدیک‌ترین ایستگاه‌های راه‌آهن در سراواله سکریویا و آرکواتا اسکریویا هستند. پیاده‌روی. شبکه بزرگی از مسیرهای پیاده‌روی، که عمدتاً توسط FIE (فدراسیون "پیاده‌روی" "ایتالیا") علامت‌گذاری شده‌اند، در داخل پارک موجود است. دو کلبه کوهستانی می‌تواند توسط کوهنوردان مورد استفاده قرار گیرد: پیوند به بیرون. &lt;templatestyles
قرار گیرد: پیوند به بیرون. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
پارک ملی گران پارادیزو (; ) یک پارک ملی ایتالیایی در رشته‌کوه‌های آلپ گرایَن، بین دره آئوستا و مناطق پیدمونت است. این پارک به نام کوه گرن پارادیزو نامگذاری شده است که در این پارک واقع شده است؛ این کوه با پارک ملی وانویز فرانسه هم‌مرز است. زمینی که این پارک در بر می‌گیرد در ابتدا به منظور محافظت از بز کوهی آلپ در برابر شکارچیان غیرقانونی محافظت می‌شد، زیرا این منطقه شکار شخصی شاه ویکتور امانوئل دوم بود، اما اکنون از گونه‌های دیگر نیز محافظت می‌شود. تاریخچه. در اوایل قرن نوزدهم، به دلیل شکار، بز کوهی آلپ در
در اوایل قرن نوزدهم، به دلیل شکار، بز کوهی آلپ در منطقه گرن پارادیزو و وانوئیز زنده ماند. تقریباً ۶۰ بز کوهی در اینجا زنده ماندند. بزهای کوهی به شدت شکار می‌شدند، تا حدی برای ورزش، و همچنین به این دلیل که تصور می‌شد قسمت‌های بدن آنها خواص درمانی دارد: طلسم‌هایی از یک استخوان کوچک صلیبی شکل در نزدیکی قلب بز کوهی ساخته می‌شد تا از مرگ خشونت‌آمیز محافظت کند. به دلیل کاهش نگران‌کننده جمعیت بز کوهی، ویکتور امانوئل، که به زودی پادشاه ایتالیا شد، در سال ۱۸۵۶ گرن پارادیزو را به عنوان منطقه شکار سلطنتی اعلام کرد.
پارادیزو را به عنوان منطقه شکار سلطنتی اعلام کرد. یک محافظ برای بز کوهی ایجاد شد. مسیرهایی که برای بز کوهی تعیین شده بود، امروزه هنوز به عنوان بخشی از مسیرهای مشخص شده و مسیرهای قاطر مورد استفاده قرار می‌گیرند. در سال ۱۹۲۰، نوه ویکتور امانوئل دوم، پادشاه ویکتور امانوئل سوم، ۲۱ کیلومتر مربع (۵۱۸۹ هکتار) اولیه پارک را اهدا کرد، و این پارک در سال ۱۹۲۲ تأسیس شد این اولین پارک ملی ایتالیا بود. در زمان تأسیس پارک، تقریباً ۳۰۰۰ بز کوهی در آن وجود داشت. تأسیس پارک منجر به افزایش جمعیت بز کوهی شد که تا سال ۱۹۳۳ به
منجر به افزایش جمعیت بز کوهی شد که تا سال ۱۹۳۳ به ۴۰۰۰ راس رسید. در دهه بعد، با وجود وجود پارک، بدتر شدن کیفیت نظارت تحت حکومت فاشیست‌ها، شکار غیرقانونی و جنگ جهانی دوم منجر به کاهش مداوم جمعیت بز کوهی شد. تا سال ۱۹۴۵، تنها ۴۱۹ راس از آنها باقی مانده بود. حفاظت از آنها پس از جنگ دوباره برقرار شد و در سال ۲۰۰۵، ۴۰۰۰ راس در پارک وجود داشت جغرافیا. این پارک در رشته‌کوه‌های آلپ گرایَن در مناطق پیدمونت (در کلان‌شهر تورین) و دره آئوستا در شمال غربی ایتالیا واقع شده است. این پارک از زمین‌های آلپی را در بر
واقع شده است. این پارک از زمین‌های آلپی را در بر می‌گیرد. ۱۰٪ از مساحت پارک جنگلی است. ۱۶٫۵٪ برای کشاورزی و مرتع استفاده می‌شود، ۲۴٪ غیرقابل کشت است و ۴۰٪ به عنوان زمین‌های بایر طبقه‌بندی می‌شود. ۹٫۵٪ از مساحت پارک توسط ۵۷ یخچال طبیعی اشغال شده است. در پارک از متغیر است. با ارتفاع متوسط . کف دره‌های این پارک پوشیده از جنگل است. در ارتفاعات بالاتر، مراتع آلپی وجود دارد. در ارتفاعات بالاتر از مراتع، صخره‌ها و یخچال‌های طبیعی وجود دارد. گرن پارادیزو تنها کوهی است که کاملاً در داخل مرزهای ایتالیا قرار دارد و
است که کاملاً در داخل مرزهای ایتالیا قرار دارد و بیش از ارتفاع دارد. از قله آن می‌توان کوه مون بلان و ماترهورن را مشاهده کرد. در سال ۱۸۶۰، جان کاول اولین کسی بود که به قله رسید. در غرب، این پارک با پارک ملی وانوا فرانسه مرز مشترک دارد. آنها در مدیریت جمعیت بز کوهی که به صورت فصلی از مرز مشترک آنها عبور می‌کند، همکاری می‌کنند. فلورا. جنگل‌های این پارک از اهمیت بالایی برخوردارند زیرا پناهگاه تعداد زیادی از حیوانات هستند. این جنگل‌ها یک سد طبیعی در برابر رانش زمین، بهمن و سیل هستند. دو نوع اصلی جنگل موجود در
زمین، بهمن و سیل هستند. دو نوع اصلی جنگل موجود در پارک، جنگل‌های مخروطی و برگریز هستند. جنگل‌های راش اروپایی برگریز در سمت پیمونت پارک رایج هستند و در سمت خشک‌تر واله دائوستا یافت نمی‌شوند. این جنگل‌ها با شاخ و برگ‌های متراکم، نور بسیار کمی را در طول تابستان به خود جذب می‌کنند. تجزیه برگ‌های راش مدت زیادی طول می‌کشد و لایه‌ای ضخیم روی کف جنگل تشکیل می‌دهند که مانع از رشد سایر گیاهان و درختان می‌شود. کاج‌های اروپایی رایج‌ترین درختان در جنگل‌های کف دره هستند. آن‌ها با صنوبرها، کاج‌های سنگی سوئیسی و به ندرت
آن‌ها با صنوبرها، کاج‌های سنگی سوئیسی و به ندرت صنوبرهای نقره‌ای مخلوط می‌شوند.
مدل تبادل اطلاعات یک ساختار پرونده و مجموعه‌ای از ویژگی‌های فراداده است که می‌تواند برای متن، تصاویر و دیگر انواع رسانه به کار گرفته شود. این مدل در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ توسط شورای بین‌المللی مخابرات خبری (IPTC) برای تسریع تبادل بین‌المللی اخبار میان روزنامه‌ها و خبرگزاری‌ها توسعه یافت. مشخصات کامل IIM شامل یک ساختار داده‌ای پیچیده و مجموعه‌ای از تعاریف فراداده است. نسخهٔ جدیدی از راهنمای کاربری در مهٔ ۲۰۲۴ منتشر شد. اگرچه IIM برای استفاده در همهٔ انواع اخبار ــ از جمله مقالات سادهٔ متنی ــ طراحی شده بود، اما یک
جمله مقالات سادهٔ متنی ــ طراحی شده بود، اما یک زیرمجموعه از آن به‌طور گسترده در سراسر جهان به‌عنوان استاندارد فرادادهٔ جاسازی‌شده مورد استفادهٔ عکاسان خبری و تجاری پذیرفته شد. اطلاعاتی همچون نام عکاس، اطلاعات حق نشر و شرح یا دیگر توضیحات می‌تواند به‌صورت دستی یا خودکار درون فایل تعبیه شود. فرادادهٔ IIM که در تصاویر جاسازی می‌شود اغلب به‌عنوان «سرایندهای IPTC» شناخته می‌شود و توسط بیشتر نرم‌افزارهای ویرایش تصویر محبوب به‌آسانی رمزگذاری و رمزگشایی می‌گردد. پلتفرم فرادادهٔ توسعه‌پذیر (XMP) تا حد زیادی ساختار
فرادادهٔ توسعه‌پذیر (XMP) تا حد زیادی ساختار پروندهٔ IIM را جایگزین کرده است، اما ویژگی‌های تصویری IIM در "IPTC Core" طرح‌واره برای XMP تعریف شده‌اند و بیشتر نرم‌افزارهای ویرایش تصویر، ویژگی‌های IPTC مبتنی بر XMP و غیر XMP را همگام‌سازی می‌کنند. به دلیل پذیرش تقریباً همگانی آن در میان عکاسان ــ حتی عکاسان آماتور ــ این استاندارد پرکاربردترین استاندارد IPTC به‌شمار می‌آید. از سوی دیگر، استفاده از ساختار و فرادادهٔ IIM برای متن و گرافیک عمدتاً محدود به خبرگزاری‌های اروپایی است. مرور کلی. ویژگی‌های IIM به‌طور
اروپایی است. مرور کلی. ویژگی‌های IIM به‌طور گسترده استفاده می‌شوند و بسیاری از برنامه‌های ایجاد و ویرایش تصویر از آن‌ها پشتیبانی می‌کنند. تقریباً همهٔ ویژگی‌های IIM توسط قالب پروندهٔ تصویری قابل‌مبادله (Exif)، که یک مشخصه برای قالب پرونده‌های تصویری مورد استفاده در دوربین‌های دیجیتال است، پشتیبانی می‌شوند. فرادادهٔ IIM می‌تواند در پرونده‌های تصویری با قالب JPEG/Exif, TIFF, JPEG2000 یا PNG جاسازی شود. دیگر قالب‌های پرونده مانند GIF یا PCX از IIM پشتیبانی نمی‌کنند. فناوری ساختار پروندهٔ IIM تا حد زیادی توسط
فناوری ساختار پروندهٔ IIM تا حد زیادی توسط پلتفرم فرادادهٔ توسعه‌پذیر (XMP) جایگزین شده است، اما تعریف ویژگی‌های IIM پایهٔ "IPTC Core" طرح‌واره برای XMP به‌شمار می‌آید. تاریخچه. از اواخر دههٔ ۱۹۷۰ فعالیت‌های IPTC عمدتاً بر توسعه و انتشار استانداردهای صنعتی برای تبادل اخبار متمرکز بوده است. نخستین استاندارد، IPTC 7901، دوران تل‌پرینترها و رایانه‌ها را به هم پیوند داد. در اواخر دههٔ ۱۹۸۰، توسعهٔ یک استاندارد ("مدل تبادل اطلاعات") آغاز شد که برای کار با سامانه‌های ویرایش خبری رایانه‌ای طراحی شده بود. به‌طور
ویرایش خبری رایانه‌ای طراحی شده بود. به‌طور خاص، IPTC مجموعه‌ای از ویژگی‌های فراداده IIM را تعریف کرد که می‌توانستند برای تصاویر به کار روند. این ویژگی‌ها در ابتدا در سال ۱۹۷۹ تعریف شدند و در سال ۱۹۹۱ به‌طور قابل توجهی بازنگری شدند تا بخشی از IIM باشند، اما این مفهوم واقعاً در سال ۱۹۹۴ پیشرفت کرد، زمانی که شرکت آدوبی مشخصه‌ای برای جاسازی عملی فراداده‌ها در پرونده‌های تصویری دیجیتال تعریف کرد ــ که به «سرایندهای IPTC» انجامید. در سال ۲۰۰۱، آدوبی «پلتفرم فرادادهٔ توسعه‌پذیر» (XMP) را معرفی کرد، که یک
فرادادهٔ توسعه‌پذیر» (XMP) را معرفی کرد، که یک طرح‌واره مبتنی بر XML برای همان انواع فراداده‌ای بود که IPTC ارائه می‌کرد، اما مبتنی بر XML/RDF بود و بنابراین ذاتاً توسعه‌پذیر به‌شمار می‌آمد. این تلاش منجر به همکاری با IPTC شد و در نهایت «طرح‌وارهٔ IPTC Core برای XMP» تولید گردید، که دو رویکرد مختلف برای فرادادهٔ جاسازی‌شده را ادغام کرد. مشخصهٔ XMP روش‌هایی را برای جاسازی فراداده در پرونده‌های JPEG, TIFF, JPEG2000، GIF, PNG، اچ‌تی‌ام‌ال، پست‌اسکریپت، پی‌دی‌اف، SVG، آدوبی ایلاستریتور و DNG توصیف می‌کند.
SVG، آدوبی ایلاستریتور و DNG توصیف می‌کند. نسخه‌های اخیر همهٔ محصولات اصلی آدوبی (فتوشاپ، ایلاستریتور، آکروبات، فریم‌میکر و غیره) از XMP پشتیبانی می‌کنند، همانند تعداد فزاینده‌ای از ابزارهای جانبی دیگر. در ژوئن ۲۰۰۷، IPTC با همکاری IFRA نخستین کنفرانس بین‌المللی فرادادهٔ عکاسی را با عنوان «حرکت به‌سوی یک جریان کاری بی‌وقفهٔ عکس» در برابر جمعیتی انبوه (بیش از ۱۳۰ شرکت‌کننده)، پیش از کنگرهٔ CEPIC در فلورانس ایتالیا برگزار کرد. کنفرانس مشابهی در ژوئن ۲۰۰۸ در مالت برگزار شد. گروه کاری فرادادهٔ عکاسی IPTC یک
مالت برگزار شد. گروه کاری فرادادهٔ عکاسی IPTC یک گزارش سفید منتشر کرد، که نقش مهمی در این رویداد داشت. سخنرانی اصلی کنفرانس توسط آندریاس ترامپه، رئیس میز عکس مجلهٔ "اشترن" ارائه شد. دیگر سخنرانان شامل عکاسانی چون دیوید ریکس و پیتر کروگ، آژانس‌های خبری و عکاسی مانند رویترز؛ نمایندگان نهادهای استاندارد مانند PLUS, IPTC و IFRA؛ و همچنین سخنگویانی از سمت پیاده‌سازان فرادادهٔ عکاسی مانند شرکت آدوبی، اپل، کانن، فوتوور، هاسلبلاد و مایکروسافت بودند. ارائه‌های الکترونیکی بیشتر سخنرانان به‌صورت آنلاین در وبگاه
الکترونیکی بیشتر سخنرانان به‌صورت آنلاین در وبگاه کنفرانس فرادادهٔ عکاسی در دسترس هستند، که شامل پیوندی به گزارشی از سخنرانی‌های هر یک از ارائه‌دهندگان نیز می‌شود.