payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ترکیب طعم‌های شیرینی‌ست که تا آن روز چشیده بودم. هنوز هم همین فکر را می‌کنم. آن شعله‌ی ناخواسته دقیقاً همان چیزی بود که لازم بود تا همه‌ی آن مواد با هم در هماهنگی کامل قرار گیرند... شاهزاده پنکیک‌ها را با چنگال خورد، اما برای جمع‌کردن باقی‌مانده‌ی شیره‌اش از قاشق استفاده کرد. از من پرسید این خوراکی خوشمزه چه نام دارد؟ گفتم: کرپ پرنسس. او متوجه شد که این اسم، با توجه به جنس مؤنث واژه، ادای احترامی به خودِ اوست؛ اما با حالتی جدی اما شوخ‌طبعانه اعتراض کرد و گفت: «اما در جمع، بانویی حضور دارد.» دختر که متوجه
«اما در جمع، بانویی حضور دارد.» دختر که متوجه شد، سریع از جا برخاست، با دستانش دامنش را گرفت و تعظیمی کرد. اعلیحضرت فرمودند: «آیا نام کرپ پرنسس را به کرپ سوزت تغییر می‌دهید؟» و این‌چنین، این دسر متولد شد و نام گرفت—خوراکی که باور دارم حتی طعم یک لقمه‌اش می‌تواند آدمخواری را به انسانی متمدن بدل کند. فردای آن روز، شاهزاده برایم یک انگشتر جواهرنشان، یک کلاه پاناما و یک عصا فرستاد.» منابع مختلفی مانند "لاروس گاسترونومیک" اما تردید دارند که شارپنتیه (و نه پیشخدمت اصلی) کسی بوده باشد که به شاهزاده خدمت کرده، چرا
اصلی) کسی بوده باشد که به شاهزاده خدمت کرده، چرا که او در آن زمان بسیار جوان بوده‌است. نسخه‌ای کمتر خیال‌پردازانه از گفت‌وگوی السی لی با شارپنتیه در دههٔ ۱۹۵۰ به‌دست آمده‌است. در آن گفت‌وگو، شارپنتیه به‌تفصیل توضیح می‌دهد که «نسخهٔ پیچیدهٔ او برگرفته از کرپ‌هایی با سس میوه بوده که مادرخوانده‌اش در موقعیت‌های بسیار خاص تهیه می‌کرد.» افزودن لیکور در آن زمان در میان سرآشپزهای پاریسی رایج بوده‌است. ادعای دیگری نیز وجود دارد که می‌گوید این دسر به افتخار بازیگر فرانسوی، «سوزان رایشنبرگ» نام‌گذاری شده‌است؛ کسی که
«سوزان رایشنبرگ» نام‌گذاری شده‌است؛ کسی که به‌صورت حرفه‌ای با نام «سوزِت» شناخته می‌شد. در سال ۱۸۹۷، رایشنبرگ در نقش یک خدمتکار در کمدی فرانسز ظاهر شد و در جریان اجرا، کرپ‌هایی را روی صحنه سرو کرد. «ژوزف»، صاحب رستوران ماریوو، کرپ‌ها را تهیه کرده بود. او تصمیم گرفت پنکیک‌های نازک را فلامبه کند تا توجه تماشاگران را جلب کند و غذا را برای بازیگران گرم نگه دارد. ژوزف بعدها مدیر رستوران پایار در پاریس شد و پس از آن نیز با هتل ساووی لندن همکاری کرد. در سال ۱۸۹۶، اسکار چیرکی دستور این دسر را با نام «پنکیک به سبک
اسکار چیرکی دستور این دسر را با نام «پنکیک به سبک کازینو» منتشر کرد که همهٔ اجزای اصلی را داشت، به‌جز مرحلهٔ نهایی فلامبه کردن. اِسکوفیه نیز در نسخهٔ انگلیسی "راهنمای آشپزی" خود در سال ۱۹۰۷ (فرانسوی ۱۹۰۳) این دسر را به همین شکل توصیف کرده‌است، بدون مرحلهٔ نهایی فلامبه کردن. این غذا از سال ۱۸۹۸ به عنوان غذای مخصوص رستوران فرانسوی ماری شناخته می‌شد.
شیرین‌دخت دقیقیان (زادهٔ اسفند ۱۳۳۶ تهران) پژوهشگر فلسفه و نظریهٔ ادبی، سردبیر، شارح و مترجم ایرانی یهودی است. او در یک خانوادهٔ متدین یهودی در تهران چشم به جهان گشود. او در سال ۱۳۵۸ در رشتهٔ شیمی از دانشکدهٔ علوم دانشگاه ملی (دانشگاه شهید بهشتی کنونی) فارغ‌التحصیل شد. او از همان سنین نوجوانی به نویسندگی علاقه داشت. بعدها به‌دلیل آشنایی با دو زبان انگلیسی و فرانسه، علاقهٔ اصلی او در زمینهٔ ترجمه و پژوهش آثار ادبی بزرگان جهان بیش از پیش شکل گرفت. هم‌زمان با ورود به دانشگاه به عضویت سازمان دانشجویان یهود
با ورود به دانشگاه به عضویت سازمان دانشجویان یهود ایران درآمد و در راستای امور فرهنگی فعالیت گسترده‌ای را آغاز کرد. او از بنیان‌گذاران نشر اولین فصل‌نامهٔ سازمان دانشجویان یهود است. اوایل زندگی و آغاز فعالیت حرفه‌ای. او در یک خانوادهٔ متدین یهودی در تهران چشم به جهان گشود. پدر او عبدالله دقیقیان، از شخصیت‌های فرهنگی جامعهٔ کلیمی محسوب می‌شود که سال‌ها مدیریت مدارس اتحاد را بر عهده داشت. شیرین‌دخت تحصیلات ابتدایی را در دبستان اتحاد (آلیانس) و سپس دوران متوسطه را در دبیرستان‌های مرجان و اتفاق به پایان رساند
را در دبیرستان‌های مرجان و اتفاق به پایان رساند و سپس به دانشکدهٔ علوم دانشگاه ملی (دانشگاه شهید بهشتی کنونی) راه یافت و نهایتاً در سال ۱۳۵۸ در رشتهٔ شیمی فارغ‌التحصیل شد. او از همان سنین نوجوانی به نویسندگی علاقه‌مند بود. بعدها به‌دلیل آشنایی با دو زبان انگلیسی و فرانسه، علاقهٔ اصلی او در زمینهٔ ترجمه و پژوهش آثار ادبی بزرگان جهان بیش از پیش شکل گرفت. هم‌زمان با ورود به دانشگاه به عضویت سازمان دانشجویان یهود ایران درآمد و در راستای امور فرهنگی فعالیت گسترده‌ای را آغاز کرد. او از بنیان‌گذاران نشر اولین
را آغاز کرد. او از بنیان‌گذاران نشر اولین فصل‌نامهٔ سازمان دانشجویان یهود است. شیرین‌دخت در سال ۱۳۵۷ خورشیدی، هنگامی که دانشجو بود، اولین کار ترجمهٔ خود را در قالب کتابی تحت عنوان "تاریخ روسیه" توسط انتشارات نیل به چاپ رساند. دیری نپایید که پرویز یشایایی، سردبیر روزنامهٔ "تموز" از او دعوت به همکاری کرد. شیرین‌دخت پنج سال به عنوان عضو هیئت تحریریه، مقالاتش را با نام مستعار «نوشین» چاپ می‌کرد. او در سال ۱۳۶۹ خورشیدی اولین اثر نوشتاری خود را تحت عنوان "منشأ شخصیت در ادبیات داستانی" به چاپ رساند؛ اگر چه این
شخصیت در ادبیات داستانی" به چاپ رساند؛ اگر چه این کتاب اولین تجربه تحقیقی و کاوشی و جزو نخستین نمونه‌ها در آفرینش ادبی او به‌شمار می‌رود. ولی با این وجود، مدت‌ها است که این اثر به عنوان یکی از دروس دانشگاه آزاد در بخش ادبیات و زبان و نیز در دانشکدهٔ هنر تدریس می‌شود. او در سال ۱۳۷۱، کتاب "هورلا"، اثر گی دو موپاسان، نویسندهٔ فرانسوی را ترجمه کرد. این کتاب پس از مدتی، جزو پرفروش‌ترین کتاب‌های سال اعلام شد. او همچنین در زمینهٔ ادبیات کودکان، کتاب "دریچهٔ یادها" از تولستوی، کتاب "داستان پسرم" از نادین گوردیمر
از تولستوی، کتاب "داستان پسرم" از نادین گوردیمر و کتاب "دلبند" از تونی موریسون را به فارسی ترجمه کرد. در سال ۱۳۷۵ خورشیدی، کتاب "اسطوره"، اثر رولان بارت با موضوع فلسفی و زبان‌شناسی را ترجمه و منتشر کرد. شیرین‌دخت دقیقیان در فاصلهٔ سال‌های ۱۳۷۷ تا ۱۳۸۰ خورشیدی، مسئولیت ریاست هیئت دبیران و مدیر اجرایی نشریهٔ "مطالعات فلسفی، هنر و زیباشناختی" مرکز تحقیقانی هنری تهران را عهده‌دار بود و در سال ۱۳۷۹ به عنوان عضو هیئت ترجمهٔ "دایرةالمعارف تاریخ بشر یونسکو"، در مرکز بین‌المللی گفت‌وگوی تمدن‌ها پذیرفته شد و به
مرکز بین‌المللی گفت‌وگوی تمدن‌ها پذیرفته شد و به عنوان نویسنده در نشریهٔ این مرکز بین‌المللی کار کرد. او در سال ۲۰۰۰ میلادی به اتفاق خانواده‌اش به آمریکا رفت و پس از استقرار در لس‌آنجلس، فعالیت‌های نوشتاری خود را دنبال کرد. ابتدا به عنوان سردبیر در مجلهٔ "چشم‌انداز" مشغول به کار شد اما چند ماه بعد به دلایلی از این سمت کناره گرفت و ترجیح داد مستقلاً فعالیت‌های فرهنگی را پیگیری کند. او از سال ۲۰۰۳ به عنوان نویسندهٔ همراه، در وبگاه «ایران امروز» مقالاتش را به صورت دیجیتالی منتشر کرد و در فاصله سال‌های ۲۰۰۷ تا
دیجیتالی منتشر کرد و در فاصله سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹، سه کتاب از تألیفات یهودا برگ، اندیشمند آمریکایی را با نام "نیروی کبالا"، "رمز" و "نخ قرمز" ترجمه کرد و به چاپ رساند. دقیقیان در اوایل سال ۲۰۱۰، با همکاری جمعی از اندیشمندان و رهبران مذهبی جامعهٔ یهودی و با حمایت سازمان فدراسیون یهودیان ایرانی در لس‌آنجلس، بنیاد فرهنگی هارامبام را تحت عنوان یک مرکز غیرانتفاعی ثبت و تأسیس کرد. سال ۲۰۱۱، توسط بنیاد ایرانی هارامبام، ماحصل سال‌ها مطالعه و تحقیق آثار موسی بن میمون، فیلسوف خردگرای قرن دوازدهم میلادی را تحت عنوان
فیلسوف خردگرای قرن دوازدهم میلادی را تحت عنوان "شرحی بر دلالت الحائرین"، به دو زبان فارسی و انگلیسی همراه با ترجمهٔ کامل رسالهٔ "راهنمای سرگشتگان همراه" را منتشر کرد. در سال ۲۰۱۳، هم‌زمان با اولین انتشار گاه‌نامهٔ فلسفی "خرمگس"، سردبیری آن به شیرین‌دخت محول شد و او در کنار اندیشمندانی چون رامین جهانبگلو و اسفندیار طبری، به عنوان مدیران مسئول و هیئت دبیران به فعالیت پرداخت. آثار ارائه شده توسط شیرین‌دخت دقیقیان مشتمل بر ۲۲ اثر تحقیقی، شرح فلسفی و ترجمه بیش از ۱۰۰ مقاله برای کنفرانس‌های دانشگاهی و نشریه در
از ۱۰۰ مقاله برای کنفرانس‌های دانشگاهی و نشریه در زمینهٔ فلاسفه، تاریخ و نیز علم تفسیر و تعبیر راجع به کتب مقدس و نظریه‌های ادبی معاصر منتشر شده‌اند.
روشکا استپانوس استپانیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) دانشمند، فرهنگ‌نویس، ارمنی‌تبار اهل لهستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۶۷۰ در کامیانتس-پودیلسکی به دنیا آمد . وی در ۱۷۳۹ در سن ۶۹ سالگی در ایوانو-فرانکیفسک درگذشت.
دوریان (؛ زادهٔ ) نثرنویس، شاعر و وبلاگ‌نویس اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی با نام اصلی گریگور مواردیان () در ۲۷ اوت ۱۹۸۸ در ایروان به دنیا آمد .
فرماندهی استقرار و توزیع سطحی نظامی () یا فرماندهی استقرار و توزیع زمینی نظامی فرماندهی بخش خدمات نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا و شاخه‌ای از فرماندهی ترابری ایالات متحده آمریکا است، که یک سازمان تابعه فرماندهی تجهیزات نیروی زمینی محسوب می‌شود. این فرماندهی به‌عنوان رابط هماهنگ‌کننده بین الزامات ترابری زمینی وزارت دفاع و قابلیت‌های ارائه شده توسط صنعت، عمل می‌کند، همچنین با صنعت ترابری تجاری نیز همکاری می‌کند. ریشه‌های تأسیس فرماندهی استقرار و توزیع سطحی نظامی به شکل‌گیری دفتر رئیس ترابری ارتش، که در ۳۱
نظامی به شکل‌گیری دفتر رئیس ترابری ارتش، که در ۳۱ ژوئیه ۱۹۴۲ تأسیس شد، بازمی‌گردد. چهارده سال بعد، وزارت دفاع یک آژانس جداگانه برای انجام وظایف مدیریت ترافیک تأسیس کرد. در ۱ مه ۱۹۵۶، مأموریت اصلی این سازمان زمانی آغاز شد که وزیر دفاع، وزیر نیروی زمینی را به‌عنوان مدیر واحد ترافیک نظامی در ایالات متحده تعیین کرد. فرم کنونی فرماندهی استقرار و توزیع سطحی نظامی در سال ۱۹۶۵ تشکیل شد. ستاد فرماندهی استقرار و توزیع سطحی نظامی در پایگاه نیروی هوایی اسکات، ایلینوی قرار دارد.
هراچیا هاروتیونی ساریبکیان (؛ زادهٔ )، رمان‌نویس، ویراستار و تاریخ‌نگار ادبی اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۷۹ در کیروواکان به دنیا آمد . وی عضو اتحادیه نویسندگان ارمنستان و اتحادیه روزنامه‌نگاران ارمنستان می‌باشد. وی در فرهنگستان ملی علوم ارمنستان و فعالیت می‌نماید.
قازاروس (قازار) هاکوبی سارگسیان (؛ زاده - درگذشته ) معمار اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در در شوشی به دنیا آمد . وی در ۲۹ نوامبر ۱۹۶۰ در سن ۸۶ سالگی در ایروان درگذشت.
گریگور هامبارتسومی ملیک-سارگسیان (؛ زادهٔ - درگذشته )، نویسنده، حقوقدان اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی با نام اصلی گریشا هامبارتسومی ملیک-سارگسیان () در ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۵۲ در ایروان به دنیا آمد و از دانشکده حقوق دانشگاه دولتی ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی از سال ۲۰۰۳ عضو اتحادیه نویسندگان ارمنستان می‌باشد. وی در ۱۱ مارس ۲۰۲۴ در سن ۷۲ سالگی درگذشت.
گوهار هراندی اوگانزووا (؛ زادهٔ ) گیاه‌شناس اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۳ دسامبر ۱۹۴۹ در تفلیس به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان (۱۹۷۱) فارغ‌التحصیل گشت.
کاتولیکوس پطروس یکم گتاداردز (؛ زادهٔ؟ ? - درگذشته ) کشیش اهل ارمنستان که جاثلیق کلیسای حواری ارمنی بین سال‌های ۱۰۱۹ تا ۱۰۵۸ میلادی بود. زندگی‌نامه. وی برادر جاثلیق خاچیک یکم، جاثلیق پیشین کلیسای حواری ارمنی بود. پطروس گتاداردز نویسنده‌ی چندین اثر شامل خطبه‌ها، سرودها و مرثیه‌هایی درباره‌ی شهدای اولیه‌ی مسیحیت بود. وی در ۱۰۵۸ میلادی درگذشت.
مارتیروس دی آراکل (؛ زادهٔ - درگذشته )، وقایع‌نگار، کاتب، جهانگرد و تاجر اهل ارمنستان در نیمه اول سده ۱۸ میلادی بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۶۵۷ در به دنیا آمد . وی در ۱۷۵۰ در سن ۹۳ سالگی در درگذشت.
تادئوس آندرئاسی سوگینیان (؛ نویسنده، شاعر ارمنی‌تبار و چهره شاخص جنبش روشنگری ارمنی‌های هند بود. زندگی‌نامه. وی با نام اصلی تر-تادئوس تر-آندرئاسیان سوگوینیانتس () در سده ۱۸ام میلادی در نو جلفا به دنیا آمد . وی در سده ۱۹ام میلادی در چنای درگذشت.
خسرو هامبارتسومی کشیشیان (؛ زادهٔ ۱۸۷۹/۱۸۸۰ - درگذشته ۱۵ ژوئن ۱۹۱۵)، داروساز، نویسنده و کنشگر اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۸۷۹/۱۸۸۰ در ملطیه به دنیا آمد و از دانشگاه آمریکایی بیروت فارغ‌التحصیل گشت. وی برادر بود. وی عضو فدراسیون انقلابی ارمنی بود. وی در ۱۵ ژوئن ۱۹۱۵ در سن ۳۶/۳۵ سالگی در جریان نسل‌کشی ارمنی‌ها در ملطیه کشته شد.
نشان گ. گالفایان (؛ زادهٔ - درگذشته ) ویراستار، کشاورز اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۶ آوریل ۱۸۶۵ در کنستانتینوپل به دنیا آمد و از و مدرسه بربریان فارغ‌التحصیل گشت. وی در ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۳۳ در سن ۶۷ سالگی در تهران درگذشت.
پوست دندان‌های من (به انگلیسی: Skin o' My Teeth ) آهنگی از گروه ترش متال آمریکایی مگادث است. این چهارمین تک‌آهنگ از آلبوم "شمارش معکوس برای انقراض" گروه است. این آهنگ با مدت زمان ۳ دقیقه و ۱۴ ثانیه، کوتاه‌ترین آهنگ آلبوم است. این آهنگ که توسط دیو ماستین نوشته شده است، به مضمون اقدام به خودکشی می‌پردازد.
شردینگ یا گیتار شرد (Shred guitar) یک سبک نوازندگی گیتار الکتریک است. گیتار شرد شامل پیکینگ سریع آلترناتیو، سویپ پیکینگ، گام‌های مینور دیمینیش و هارمونیک، تپینگ و وَمی بار می‌شود. گیتاریست‌ها که اغلب در سبک هوی متال گنجانده شده‌اند، از یک آمپلی‌فایر گیتار و مجموعه‌ای از افکت‌ها مانند دیستورشن استفاده می‌کنند. این کار باعث ایجاد تُن گیتار پایدار می‌شود و می‌تواند فیدبک گیتار را تسهیل کند.
ووادیسواو یکم ووکیتک (به معنی آرنج بالا) یا لادیسلاو کوتاه (حدود ۱۲۶۰-۲ مارس ۱۳۳۳) از سال ۱۳۲۰ تا ۱۳۳۳ میلادی شاه لهستان و پیش از آن، دوک چند استان و شاهزاده‌نشین بود. او عضو دودمان سلطنتی پیاست بود. پدرش کاژیمیش یکم کویاوسکی و جدش کاژیمیش دوم بود. ووادیسواو یکم بخش کوچکی از قلمرو پدرش را به ارث برد؛ ولی با مرگ برخی برادرانش در جوانی، سرزمین او گسترش یافت. تلاش او در سال ۱۲۸۹ برای تصرف دوک‌نشین کراکوف ناموفق بود. پس از مدتی تبعید در زمان حکومت واتسلاو دوم، چند دوک‌نشین را پس گرفت و سپس در سال ۱۳۰۶ پس از مرگ
دوک‌نشین را پس گرفت و سپس در سال ۱۳۰۶ پس از مرگ واتسلاو سوم، کراکوف را تصرف کرد. پس از مرگ متحدش پرمیسل دوم، موقتاً بر بخشی از لهستان بزرگ سلطه یافت، آن را از دست داد و سپس دوباره تصرف کرد. ووادیسواو هم یک رهبر نظامی ماهر و هم یک مدیر بود. او گدانسک پومرانی را فتح کرد و آن را به حاکمان خانوادگی واگذار کرد. برای دفاع از این سرزمین، توجهش به شهسواران توتونی جلب شد که به عنوان معوض، پولی گزاف یا همان سرزمین را طلب کردند. این خواسته منجر به گسترش نبرد با شهسواران شد. ووادیسواو در سال ۱۳۳۳ درگذشت و پسرش کاژیمیش
شد. ووادیسواو در سال ۱۳۳۳ درگذشت و پسرش کاژیمیش سوم جانشین او شد. زندگی. زمینه. در سال ۱۱۳۸ پادشاهی لهستان که زیر فرمان دودمان پیاست در حال قدرت گرفتن بود، با مانعی روبرو شد که توسعه‌اش را برای دو سده متوقف کرد. لهستان به فرمان بولسواف سوم به پنج بخش شامل سیلزی، مازوویا، لهستان بزرگ، ساندومیژ و استان ارشد تقسیم شد. استان ارشد در ابتدا شامل کراکوف، غرب لهستان کوچک، شرق لهستان بزرگ، غرب کویاوی، ونچتسا و شراتس بود. بولسواف برای جلوگیری از درگیری چهار پسرش، به هرکدام یک منطقه را داد و استان ارشد به بزرگترین
هرکدام یک منطقه را داد و استان ارشد به بزرگترین پسر رسید. هدف از این کار، جلوگیری از تجزیهٔ پادشاهی بود؛ ولی در نهایت منجر به درگیری و ناآرامی مداوم در مدت حدود دو سده شد. ووادیسواف توانست بیشتر این سرزمین‌ها را در پادشاهی لهستان متحد کند. ووادیسواف یکم بزرگترین فرزند کاژیمیش یکم از همسر سومش اوفروسینا بود و پس از دو برادر ناتنی بزرگترش از ازدواج کاژیمیش با همسر دومش، یعنی لشک دوم و زیمومیسو در نوبت سوم جانشینی برای مقام دوک کویاوی بود. ووادیسواف در منابع تاریخی هم‌عصر با لقب ووکیتک (به معنی آرنج و نیز
تاریخی هم‌عصر با لقب ووکیتک (به معنی آرنج و نیز یکای اندازه‌گیری قرون وسطایی) شناخته می‌شد. سرچشمهٔ این لقب مشخص نیست و نخستین اشاره به آن در سالنامه‌ای از سدهٔ پانزدهم دیده می‌شود که احتمال ارتباط لقب با قد کوتاه او را مطرح کرده‌است. در سال ۲۰۱۹ گروهی از باستان‌شناسان مقبرهٔ ووادیسواف را گشودند و طبق اندازه‌گیری آنها، قد پادشاه ۱۵۲ تا ۱۵۵ سانتی‌متر بود که کمتر از میانگین قد مردان اروپای قرون وسطی است. شاهزادهٔ کویاوی (۱۲۶۷–۱۲۸۸). هنگامی که ووادیسواف هفت‌ساله بود، پدرش درگذشت. لشک دوم ونچتسا را به ارث برد
بود، پدرش درگذشت. لشک دوم ونچتسا را به ارث برد و اینوروتسواف به زیمومیسو رسید. اوفروسینا برای نیابت پسرانش، ووادیسواف، کاژیمیش دوم و زیموویت، بژشچ کویافسکی و دوبژن را برگزید. وودایسواف به نزد بولسواف پنجم در کراکوف فرستاده شد. پس از مرگ بولسلاف در سال ۱۲۷۹، لشک دوم به حکومت کراکوف رسید و ووادیسواف و برادرانش او را به زعامت خود پذیرفتند. از آن پس، ووادیسواف همواره متحد برادر ناتنی خود بود.
بدر بن حمد البوسعیدی (عربی: بدر البوسعیدی؛ زاده ۳۰ مه ۱۹۶۰) سیاستمدار عمانی است که از سال ۲۰۲۰ به عنوان وزیر امور خارجه عمان فعالیت می‌کند. او نماینده عمان در جلسات منطقه‌ای و بین‌المللی، از جمله سازمان ملل متحد، بوده است. زندگی شخصی. اوایل زندگی. البوسعیدی در ۳۰ مه ۱۹۶۰ در مسقط متولد شد. او پسر دوم سید حمد بن حمود آل بوسعیدی است که در زمان سلطان سعید بن تیمور و سلطان قابوس بن سعید خدمت می‌کرد. در دهه ۱۹۶۰، پدرش منشی خصوصی سلطان سعید بن تیمور بود که منحصراً در صلاله زندگی می‌کرد و در این مدت سید حمد به
در صلاله زندگی می‌کرد و در این مدت سید حمد به همراه خانواده‌اش در مجتمع‌های کاخ صلاله زندگی می‌کردند. سلطان قابوس در سال ۱۹۷۰ جانشین پدرش شد و مسقط را به عنوان محل اقامت خود برگزید. سید حمد خانواده را به مسقط منتقل کرد تا به سلطان جدید در توسعه یک دولت مدرن کمک کند. او تا سال ۱۹۸۶ سمت وزیر امور دیوان (دربار) را بر عهده داشت و روابط بین سلطان و شهروندان را مدیریت می‌کرد. از سال ۱۹۸۶ تا زمان مرگش در سال ۲۰۰۲، سید حمد مشاور شخصی سلطان قابوس بود. تحصیلات. البوسعیدی تحصیلات اولیه خود را در مدارس سعیدیه بین مسقط
تحصیلات اولیه خود را در مدارس سعیدیه بین مسقط و صلاله گذراند. او در سال ۱۹۷۷ برای ادامه تحصیل به بریتانیا رفت و ماه‌های اول تحصیل خود را در ولز با یک معلم خصوصی گذراند. او در بهار ۱۹۷۸ به لندن نقل مکان کرد و به مدت سه سال با تیمی از معلمان خصوصی کار کرد. این تجربه به سید بدر این امکان را داد که در امتحانات دبیرستان بریتانیا نمرات لازم را کسب کند و در دانشگاه آکسفورد پذیرفته شود، جایی که در سال ۱۹۸۶ مدرک کارشناسی ارشد علوم سیاسی، فلسفه و اقتصاد (PPE) را دریافت کرد. وزارت امور خارجه. پس از بازگشت البوسعیدی
کرد. وزارت امور خارجه. پس از بازگشت البوسعیدی به مسقط در سال ۱۹۸۸، او به عنوان دیپلمات به وزارت امور خارجه پیوست. در سال ۱۹۸۹ او به عنوان دبیر اول منصوب شد و دفتر تحلیل سیاسی را برای ارائه ارزیابی‌های سیستماتیک و تحلیل سیاست‌ها از مسائل کلیدی بین‌المللی و منطقه‌ای تأسیس کرد. در سال ۱۹۹۰ به مقام مشاور و در سال ۱۹۹۶ به مقام سفیر ارتقا یافت. در سال ۱۹۹۷ بدر به عنوان رئیس اداره دفتر وزیر منصوب شد. در سال ۲۰۰۰ به سمت معاون وزیر ارتقا یافت و سپس در سال ۲۰۰۷ دبیرکل وزارت امور خارجه شد. بدر در ۱۸ اوت ۲۰۲۰ به عنوان
وزارت امور خارجه شد. بدر در ۱۸ اوت ۲۰۲۰ به عنوان وزیر امور خارجه منصوب شد. او مذاکرات اولیه با ایالات متحده در مورد مسائل مربوط به قانون کار را رهبری کرد که در سال ۱۹۹۳ آغاز شد و متعاقباً منجر به عضویت عمان در سازمان تجارت جهانی در سال ۲۰۰۰ و توافق‌نامه تجارت آزاد عمان با ایالات متحده در سال ۲۰۰۶ شد. او همچنین ریاست طرف عمانی را در بسیاری از جلسات دوجانبه و چندجانبه منطقه‌ای و بین‌المللی بر عهده داشته است. البوسعیدی در عمان و سطح بین‌المللی در مورد موضوعاتی مانند گفتگوی فرهنگی، نوسازی و توسعه و نگارش تاریخ
مانند گفتگوی فرهنگی، نوسازی و توسعه و نگارش تاریخ عمان سخنرانی کرده است. او علاقه شخصی زیادی به توسعه جوانان، حقوق بشر و پیشرفت زنان در زندگی عمومی دارد و دیپلماسی فرهنگی، مدارا و درک متقابل را ترویج می‌دهد.
شکل‌گیری یک شورشی () یک مجموعه اسپانیایی-آلمانی به کارگردانی ماریو کاموس است که بر اساس سه‌گانه‌ی خودزندگینامه‌ای «"شکل‌گیری یک شورشی"» نوشتهٔ «آرتورو بارئا» ساخته شده است. این مجموعه نخستین‌بار در سال ۱۹۹۰ پخش شد. داستان سریال. داستان این سریال اقتباسی از کتاب سه‌بخشی «"شکل‌گیری یک شورشی"» با عنوان‌های «شکل‌گیری»، «مسیر» و «شعله» است. سریال زندگی آرتورو بارئا، که یک جمهوری‌خواه چپ‌گرا بود، را از سال ۱۹۰۷ تا سقوط مادرید به دست نیروهای فرانکو در آوریل ۱۹۳۹ – در واپسین لحظات جنگ داخلی اسپانیا – دنبال می‌کند.
در واپسین لحظات جنگ داخلی اسپانیا – دنبال می‌کند. بخشی از داستان نیز به دوران سربازی اجباری او در جریان جنگ مراکش می‌پردازد. این روایت، سرگذشت مردی شکست‌خورده در جنگ داخلی است که پس از آن به تبعید رفت؛ و در عین حال، ادای احترامی است به قربانیان رژیم فرانکو. تولید و پخش. هزینه تولید این مجموعه حدود ۲٬۳۰۰ میلیون پزوتا اسپانیا بود که تا زمان پخش، بالاترین بودجه برای یک تولید تلویزیونی در شبکه TVE محسوب می‌شد. این پروژه به ابتکار پیلار میرو راه‌اندازی شد و از آن به‌عنوان «آخرین اَبَر‌تولید بزرگ» در تاریخ
از آن به‌عنوان «آخرین اَبَر‌تولید بزرگ» در تاریخ تلویزیون دولتی اسپانیا یاد می‌شود. برای ساخت این سریال از حدود ۲۰٬۰۰۰ هنرور (سیاهی‌لشکر) استفاده شد. فیلم‌برداری این مجموعه ۲۰ ماه به طول انجامید. علاوه بر صحنه‌برداری در استودیوهای پوثوئلو د آلارکن و مادرید بخش‌هایی از سریال در مناطق مختلفی از جغرافیای اسپانیا فیلم‌برداری شد، از جمله: بروساس، آلیسِدا، سانتیاگو دل کامپو، تالابان، خارایثِخو، آرانخوئز، آلکالا دِ اِنارس، آرگاندا دل ری، بوادیا دل مونته، موراتا د تَخونیا، ناوالکارنرو، آرناس د سان پدرو، مومبلتران،
ناوالکارنرو، آرناس د سان پدرو، مومبلتران، پوئنته دل آرسبیسپو، منتریدا، آلکابن، بیلبائو، سانتاندر، کوه‌های تورکال (آنتِکِرا)، تاریفا، اثیخا، سان کارلوس دل بایه، بییانوئبا د لس اینفانتس، مانثانارس، اولیوا و لا مانگا. همچنین بخش‌هایی در مراکش فیلم‌برداری شد: تطوان، اصیله، شفشاون و مدیق. ماریو کاموس کارگردانی این مجموعه را بر عهده داشت و در نگارش فیلمنامه نیز با خوان آنتونیو پورتو همکاری کرد. رِِیِس آبادِس مسئول جلوه‌های ویژه بود و خاویر توسِیِّـل به‌عنوان مشاور تاریخی در پروژه حضور داشت. موسیقی متن توسط
مشاور تاریخی در پروژه حضور داشت. موسیقی متن توسط آهنگساز نامدار لوئیس لاک ساخته شد. این سریال شامل ۶ قسمت است که هر قسمت تقریباً ۹۰ دقیقه زمان دارد. نخستین قسمت در تاریخ ۳۰ مارس ۱۹۹۰ پخش شد و پخش هفتگی آن در ۴ مه ۱۹۹۰ به پایان رسید. سریال با استقبال گسترده مخاطبان مواجه شد و آمار بیننده‌های بالایی را ثبت کرد.
شاخه زرهی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا () شاخه جنگ زرهی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است. این شاخه پیش‌تر یکی از شاخه‌های تسلیحات رزمی محسوب می‌شد، اما امروزه مطابق با دکترین سازمانی فعلی ارتش ایالات متحده، در طبقه‌بندی «مانور، آتش و عملیات» قرار دارد. این شاخه به طور موقت در سال ۱۹۴۰ به‌عنوان نیروی زرهی تحت فرماندهی رئیس نیروی زرهی، سرلشکر آدنا چافی جونیور، ایجاد شد و کنترل تمام واحدهای تانک در واحدهای پیاده‌نظام و سواره‌نظام را به دست گرفت. ستاد فرماندهی شاخه زرهی ارتش ایالات متحده در فورت بنینگ،
شاخه زرهی ارتش ایالات متحده در فورت بنینگ، ایالت جورجیا مستقر می‌باشد. اگرچه شاخه زرهی ریشه در واحدهای سواره‌نظام دارد، اما اولین ظهور آن به جنگ جهانی اول برمی‌گردد. سپاه تانک ایالات متحده در سال ۱۹۱۸ تأسیس شد، اما سپس در سال ۱۹۲۱ دوباره به پیاده‌نظام و سواره‌نظام تقسیم شد. فرم کنونی شاخه زرهی ارتش آمریکا در سال ۱۹۴۰ تأسیس شد.
آدنا چافی جونیور (; – ) سرلشکر نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۱ به‌عنوان نخستین فرمانده شاخه زرهی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کرد. وی به‌علت نقشش در توسعه و شکل‌گیری یگان‌های تانک ارتش آمریکا، به‌عنوان پدر نیروی زرهی ایالات متحده شناخته می‌شود. چافی فعالیت نظامی را از سال ۱۹۰۶ در نیروی زمینی آمریکا آغاز کرد، از ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۸ فرمانده تیپ ۷ پیاده بود و از ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۰ فرماندهی سپاه یکم زره‌پوش را برعهده داشت. پدر وی؛ سپهبد آدنا چافی بود، که به‌عنوان دومین رئیس
وی؛ سپهبد آدنا چافی بود، که به‌عنوان دومین رئیس ستاد نیروی زمینی آمریکا فعالیت می‌کرد.
خالد بن محمد بن زاید آل نهیان (به ؛ متولد ۸ ژانویه ۱۹۸۲) ولیعهد ابوظبی است. او در ۲۹ مارس ۲۰۲۳ به این سمت منصوب شد. او پسر ارشد شیخ محمد بن زاید آل نهیان، سومین رئیس‌جمهور امارات متحده عربی است. اوایل زندگی و تحصیلات. خالد پسر ارشد شیخ محمد بن زاید آل نهیان، رئیس فعلی امارات متحده عربی، و عضوی از خانواده آل نهیان که حاکم بر ابوظبی هستند می‌باشد. مادرش شیخه سلامه بنت حمدان آل نهیان است. خالد برادر بزرگتر ذیاب بن محمد بن زاید آل نهیان، رئیس دیوان ولیعهد ابوظبی و رئیس شرکت راه‌آهن اتحاد است. بن محمد در سال
و رئیس شرکت راه‌آهن اتحاد است. بن محمد در سال ۲۰۰۴ با مدرک لیسانس علوم سیاسی از دانشگاه ایالتی آریزونا در ایالات متحده آمریکا فارغ‌التحصیل شد، و پس از آن در سال ۲۰۰۷ مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشکده خدمات خارجی والش دانشگاه جورج تاون دریافت کرد. حرفه. حرفه سیاسی. در تاریخ ۲۹ مارس ۲۰۲۳، وی به عنوان ولیعهد ابوظبی و همچنین رئیس شورای اجرایی ابوظبی انتخاب شد. عنوان ولیعهدی پیش از آنکه در نهایت توسط پدرش محمد بن زاید به خالد اعطا شود، توسط شیخ طحنون بن زاید مورد بحث و بررسی قرار گرفته بود. در عوض، شیخ طحنون
بحث و بررسی قرار گرفته بود. در عوض، شیخ طحنون به عنوان ناظر بر صندوق ثروت ملی به ارزش ۱٫۵ تریلیون دلار منصوب شد. پیش از این، خالد عضو شورای اجرایی ابوظبی و رئیس دفتر اجرایی ابوظبی بود. عضویت در هیئت مدیره. شیخ خالد بن محمد عضو شورای عالی امور مالی و اقتصادی ابوظبی است. او عضو هیئت مدیره شرکت ملی نفت ابوظبی (ADNOC) و عضو هیئت مدیره سازمان سرمایه‌گذاری ابوظبی (ADIA) است. او رئیس چندین هیئت مدیره از جمله شورای ژنومیک امارات متحده عربی، کمیته اجرایی هیئت مدیره ADNOC , و شورای تحقیقات فناوری پیشرفته (ATRC) است.
, و شورای تحقیقات فناوری پیشرفته (ATRC) است. زندگی شخصی. شیخ خالد یکی از چهره‌های اماراتی است که به دلیل مشارکتش با یک شرکت سرمایه‌گذاری فراساحلی، در اسناد پاندورا از او نام برده شده است. او از طریق شرکت Desroches Island Limited که خالد تنها سهامدار آن است، در این فعالیت‌ها مشارکت دارد. شرکای تجاری او که در اسناد ذکر شده‌اند عبارتند از : آونگ بنگ سنگ تاجر سنگاپوری و علی سعید جمعه آلبواردی تاجر اماراتی.
دن دریسکول (؛ زادهٔ ۱۹۸۵) وکیل و سیاست‌مدار اهل ایالات متحده آمریکا است، که از فوریه ۲۰۲۵ به‌عنوان بیست و ششمین وزیر ارتش ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کند، همچنین از آوریل ۲۰۲۵ سرپرست اداره مشروبات الکلی، دخانیات، سلاح‌های گرم و مواد منفجره است. دریسکول دانش‌آموخته کارشناسی ارشد مدیریت اجرایی از دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل و دکتری حقوق از دانشگاه ییل است و فعالیت نظامی را از سال ۲۰۰۷ در نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا آغاز کرد. او در جنگ عراق به‌عنوان عضو لشکر ۱۰ کوهستان حضور داشت. وی در دانشگاه ییل
عضو لشکر ۱۰ کوهستان حضور داشت. وی در دانشگاه ییل با جی‌دی ونس و جیک سالیوان همکلاس بود.
محمدو بالده (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در حال حاضر برای لاتزیو در پست مهاجم بازی می‌کند. دوران باشگاهی. بالده بازیکن پرورش‌یافتهٔ باشگاه‌های اسپانیایی دام و کورنیا است. او در ۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۲ به باشگاه ایتالیایی نوچرینا پیوست، جایی که نخستین بازی خود را در سری دی انجام داد. در ۱۳ ژانویهٔ ۲۰۲۳، او با لاتزیو تا سال ۲۰۲۶ قرارداد امضا کرد. او نخستین بازی حرفه‌ای و بزرگسال خود را برای لاتزیو به‌عنوان بازیکن تعویضی دیرهنگام در پیروزی ۳–۱ برابر رئال سوسیداد در چارچوب لیگ اروپا در تاریخ ۲۳ ژانویهٔ
سوسیداد در چارچوب لیگ اروپا در تاریخ ۲۳ ژانویهٔ ۲۰۲۵ انجام داد. زندگی شخصی. بالده که در اسپانیا زاده شده‌است، اصالتی سنگالی دارد. او برادر کوچک‌تر بازیکن ملی‌پوش سنگالی کیتا بالده و بازیکن سری سی، ایبورایما بالده، است.